title: فرهنگ در افغانستان

text: هنر باستانی افغانستان نخستین بار در گنجینه‌های موجود در مدخل استوپه‌هایی بودایی نمایان شد که به‌طور تصادفی توسط گردشگران یا باستان‌شناسان کشف شده‌بودند. گنجینه‌های بگرام، که پیشینهٔ آن‌ها به سده‌های اول و دوم میلادی برمی‌گردد، طی سال‌های ۳۹–۱۹۳۷ توسط ژوزف هَکَن (Joseph Hackin) و تیم وی در هیئت باستان‌شناسی فرانسه در افغانستان کاوش شد. این گنجینه شامل ظروف شیشه‌ای، ظروف و تندیس‌های بُرُنزی، قالب‌های گچی با بُن‌مایه‌های یونانی، و اشیایی است که اغلب آن از مناطق مدیترانه آمده‌بودند. این گنجینه همچنین متشکل از قطعات چوبیِ سامان (اثاثه) خانه‌است که با عاج هندی حکاکی و تزئین شده‌اند. ظروف مشروب‌نوشی چینی نیز گواه بر استفاده از راه ابریشم است.


title: فرهنگ در افغانستان

text: طلاتپه، گنجینهٔ دیگری است که از شش گور (پنج زن و یک مرد) بدست آمده‌است و تا آن‌زمان به خوبی نهفته و دست‌نخورده باقی مانده‌بودند. اجساد مدفون در این گورها در پارچه‌هایی ظریف پوشانده شده‌بودند که از مدال‌های زرین دوخته شده‌بودند، و جامه‌های آن‌ها از تارهای طلایی بافته شده و با مروارید نقش‌دوزی شده‌بودند. شمشیرها و خنجرهای آن‌ها در غلاف‌های طلایی و تزئین‌شده با نقش‌هایی از حیوانات، جای گرفته‌بودند، و کمربندهای آن‌ها با نقش‌های مدالی آذین داده شده‌اند؛ گردنبندها و آویزه‌ها با ایزدان ایرانی و یونانی، همچون کوبله (Cybele) به شکل ایزدبانوی حیوانات نقش‌نگاری شده‌اند. گمان می‌رود این آثار هنری توسط زرگران سیتی (Scythian) یا سکایی ساخته شده‌باشد که در خدمت شاهزادگان کوچ‌نشین سرزمین باختر بودند و در سرزمین گندهارا تندیس‌هایی تهیه می‌کردند که هنر بکار رفته در آن تلفیقی از هنر یونانی-پارتی و هنر مردمان باشندهٔ اِستِپ‌ها بوده و شامل زیورآلات و تندیس‌های از بوداسف می‌شده‌است. باختر: سرزمین باستانی باختر، واقع در درهٔ آمودریا ، زمانی یک واحد یکپارچهٔ سیاسی در منطقه‌ای را تشکیل می‌داد که امروزه به چند ولایت شمالی در افغانستان تقسیم شده‌است. نوشته‌های تاریخی حکایت از آبادانی و شکوفایی این سرزمین دارند که جمعیت زیادی در آن می‌زیستند، جایی که امروز تبدیل به یک بیابان شده‌است. در پژوهش‌های اخیر، مناطق شهری و فرهنگی حیرت‌انگیزی در این سرزمین نمایان شده‌اند که حاوی نمونه‌هایی شگفت‌انگیز از تزئینات و معماری هستند. شهر آی‌خانم، واقع در منتهی‌الیه شمال‌شرقی باختر در محل پیوندگاه رودهای آمو و کوکچه است. ورود مردمان کوچ‌نشین (عشایر) به این منطقه، شهر را بین سدهٔ چهارم پیش از میلاد و سال ۱۳۰ پیش از میلاد دارای سکنه کرده‌بود. ویرانه‌های این شهر در سال ۱۹۶۱ به‌طور تصادفی، توسط ظاهرشاه هنگام شکار کشف شد. آثار بدست آمده از آی‌خانم اختلاط عناصر معماری محلی و تزئینات معماری یونانی را در یک مرکز اداری بزرگ، یک سالن تئاتر، و یک ورزشگاه به خوبی نشان می‌دهد. همچنین سنگ‌نوشته‌ها و نسخه‌های یونانی بدست آمده که به خطی نوشته شده‌اند که از خط شکستهٔ یونانی تأثیر پذیرفته‌است.


title: فرهنگ در افغانستان

text: هده: زمانی که راهبان بودایی هندی در آغاز دورهٔ اشاعهٔ مسیحیت، به شمال‌غرب هند رسیدند، در سرزمین گندهارا و در منطقهٔ جلال‌آباد افغانستان جای گرفتند. در این دوره نیایشگاه‌ها و معابدی در پیرامون روستای کنونی هده و تپه‌های مُشرِف به رود کابل تکثیر یافتند. این معابد از سنگ شیست، سنگ آهک، یا گِل بنا شده‌اند و با نقش‌ها و نگاره‌های گِلی و استاکو (stucco) تزئین شده‌اند. تندیس‌های بودا، که بزرگتر از تندیس‌های همراهانش هستند، با مهارت زیادی ساخته شده‌اند و قالب نگهدارندهٔ آن‌ها با نقش‌های بُهت‌انگیزِ سبکِ رئالیزم نگاربندی شده‌اند. هنرمندانی که این آثار را خلق کرده‌اند به خوبی قادر بودند اجزای چهرهٔ اقوام مختلف و جزئیات پوشاک گوناگون و زیورآلات ساخته‌شده به سبک باروک را بازآوری کنند. چهره‌نگاری‌هایی (پُرتره) از قبیل یک شاهدُخت، یک سرباز، یک راهب با سرِ تراشیده، یک مرد کوچ‌نشین پوشیده در ردا، و یک فرد بدوی و وحشی. نیایشگاه‌هایی که در تپهٔ شُتُر حفر شده‌اند، همچون تصاویر زنده‌ای، شاهدخت‌ها، اهداکنندگان خیرات، و ایزدان هندو (هندویزم اولیه) را ترسیم می‌کنند که در هنگام اجرای مراسم مراقبه (Meditation) در پیرامون بودا جمع شده‌اند. برخی از این تندیسگری‌ها، همچون پیکرهٔ ناگه شاه، نمایانگر تأثیرپذیری از هنر هند هستند؛ برخی دیگر، همچون هِراکلِس-وَجرَپانی یا وجرپانی-اسکندر بدون شک تقلیدی از سکه‌ها و تندیس‌های بُرُنزی باستانی مشرق‌زمین هستند. امروزه پیشینهٔ هنر گندهارا را به سده‌های دوم تا ششم میلادی تخمین می‌زنند.


title: فرهنگ در افغانستان

text: کاپیسا: سرزمین بگرام، که گمان می‌رود زمانی پایتخت شاهنشاهی کوشان بوده، و امروز در ولایت (استان) پَروان (کاپیسای قدیم) در نزدیکی کابل واقع است، متشکل از نمونه‌هایی از هنر پیش از اسلام است که پیشینهٔ آن به ورود کوشانیان در سدهٔ اول میلادی تا فرمانروایی هندوشاهیان (کابل‌شاهیان) در سده‌های دوم تا هشتم میلادی برمی‌گردد. در کوهپایه‌های جنوب کابل دو معبد شیوَکی و گُل‌دره مستقر هستند که استوپه‌های آن با قدمت سده‌های چهارم تا پنجم میلادی، با فریزهای (نواره‌های مزین به نقوش) نیم‌دایره‌ای و سرستون‌های سه‌تکه‌ای تزئین داده شده‌اند. در مسیر کوهستانی بین این دو پایگاه، منار چَکَری واقع است که معماری آن با معماری هندی دورهٔ مائوریاها شباهت دارد. در حوزهٔ بگرام در شمال کابل معابد پایتاوه و شُتُرک واقع هستند که تندیس‌های آن از سنگ شیست ساخته شده و با رنگ‌های روشن و طلایی رنگ‌آمیزی شده‌اند و قدمت آن‌ها به سدهٔ سوم میلادی می‌رسد. سبک هنری این معابد دارای ویژگی‌های سبک محلی است و پیکرنگاری آن منحصر به هنر همان منطقه‌است. حوزهٔ خیرخانه، مُشرِف به کابل، با پیشینهٔ سده‌های هفتم و هشتم میلادی، معبدی است که مربوط به یک ایزد برهمنی ناشناخته‌است. سنگ مرمر سفید و سبک پساگوپتایی (پُست-گوپتا) با تندیس‌های کشمیر همخوانی دارد. در سال ۱۹۸۰، تندیسی از سوریا، ایزد هندی، به‌طور تصادفی نمایان شد که احتمالاً سرنخی برای تندیس بزرگ کشف‌نشده بود. این تندیس نشانه‌ای از اسناد جمع‌آوری‌شده از تأثیر هنر هند در این دوره‌است. بامیان: دو تندیس بزرگ از بودا در بامیان به بلندای ۵۵ متر و ۳۸ متر، تا قبل از آنکه توسط گروه بنیادگرای طالبان در سال ۲۰۰۱ تخریب شوند، بزرگ‌ترین تندیس‌های بودا و بلندترین مجسمه‌های سنگی در جهان به‌شمار می‌آمدند، و برای زمانی طولانی از جاذبه‌های اصلی گردشگری در افغانستان بودند. اطراف تندیس‌ها صدها مغاره وجود دارد که گفته می‌شود قبل از اسلام راهبان بودایی در آن‌ها مشغول عبادت و آموزش آموزه‌های بودایی بوده‌اند. شماری از این مغاره‌ها پر از نقاشی‌های مذهبی بوده و در بیشتر این نقاشی‌ها تصویر زنان و مردان نقاشی شده‌است. برخی از این نقاشی‌ها مربوط به لحظاتی از زندگی بودا می‌شود. گفتنی است بامیان در عهد باستان مرکز مهم بوداگرایی بوده، و با قرارگرفتن در قلب جاده ابریشم استراحت‌گاهی برای کاروان‌ها بوده و راهبان بودایی را از سرتاسر منطقه جذب می‌نموده‌است. معابد صخره‌ای متعددی در درهٔ بامیان، در قلب رشته‌کوه‌های هندوکُش، در مسیری صعب‌العبور واقع هستند، که سرزمین‌های باستانی کاپیسا و باختر را به یکدیگر متصل می‌کرده. در بامیان معابد بودایی وجود دارند که در آن پیکره‌های گِلی رنگ‌آمیزی‌شده موجود بوده و احتمالاً در سدهٔ سوم میلادی بنا شده و هنوز تا سده‌های هفتم و هشتم میلادی فعال بوده‌اند. این معابد از هنر ساسانیان ایران و بعدها از فرهنگ هندی گندهارا و پُست-گوپتا تأثیر پذیرفته بودند. گمان می‌رود این نمادها توسط کیداری‌ها (بازماندگان کوشانیان) یا حتی هپتالیان ترویج داده شده باشند، و به‌گفتهٔ زائران چینی همچون هوان‌تسنگ، این‌ها بودائیانی زاهد و پارسا بودند. بر روی تپه‌ای مشرف به جنوب، دو فرورفتگی کنده‌کاری‌شده تندیس‌های بودا را دربرمی‌گیرند. داخل این فرورفتگی‌ها را نقش‌های مذهبی با هاله‌های نوری رنگین فراگرفته‌بود. در زیر تاق قوسی حافظ تندیس ۳۸ متری بودا، ایزد بزرگ خورشید، یا احتمالاً همان میترا، جامه‌ای از خفتان و ردایی آویخته بر تن دارد، که در قسمت سقف آن دو ردیف از شاهان اهداکنندهٔ خیرات دیده می‌شود. در فرورفتگی‌های دیگر، پیکره‌های بوداسف (boddhisattva) با لُنگ‌هایی (dhōtī) بر تن و شال‌هایی آویخته بر سر دیده می‌شوند. ساختار سقف تاق‌ها مشابه همتاهای آن در آسیای میانه است، درحالیکه قوس‌ها تقلیدی از معماری ایرانی است. تزئینات پایگاه‌های مجاور در کَکراک و فولادی مشابه همتاهای خور در دوران واپسین بامیان هستند. فُندُقِستان، معبدی کوچک در مسیر بامیان است که تندیس‌های زیبای آن از گِل نپختهٔ رنگ‌آمیزی‌شده، با قدمت سدهٔ هشتم میلادی با ویژگی تأثیرپذیری از سبک‌های همزیست‌گونهٔ متعدد ایرانی، هندی و آسیای میانه‌است. در این تندیس‌ها با سبکی ویژه از رئالیزم و خمشی فن‌ورانه، دوشیزهٔ هندی دلربا دستش را بر دست یک شاهزادهٔ محلی گذاشته که جامه‌ای تُرک‌مانند بر تن دارد. نقاشی‌های بوداهای متین و بوداسف‌های سبک باروک با چهره و پوشاک عجیب که بیشتر برای پُر کردن پانتئون (معبد رومی) مساعد بودند. معبد دیگر بودایی در غزنی در تپه‌سردار واقع است که قدمت آن به سده‌های سوم تا هشتم میلادی برمی‌گردد. یک هیئت ایتالیایی آثاری را کاوش کردند که نشان‌دهندهٔ تأثیر سبک‌ها و فرهنگ‌های گوناگون ذکرشده بوده و بک مقایسهٔ دقیق درونمایه‌ها کمک می‌کند. خشت‌های نپخته و گچی و تندیس‌های رنگ‌آمیزی‌شده و زراندودشده (طلایی‌رنگ) نمایانگر هنر تندیس‌نگاری هستند که به مطالعهٔ تحول فرهنگ و گرایش‌های مذهبی طولانی‌مدت و گذر احیای بوداگرایی مهایانای اولیه و برهمن‌گرایی یاری می‌رساند.


title: فرهنگ در افغانستان

text: هنر اسلامی یکی از دوران‌های شکوهمند تاریخ هنر و یکی از ارزشمندترین دستاوردهای بشری در عرصه هنری به‌شمار می‌آید و شامل انواع متنوعی از هنر همچون معماری، خوشنویسی، نقاشی، سرامیک و مانند آن‌ها می‌شود. خوشنویسی بارزترین هنر اسلامی است در سرزمین‌های اسلامی خط زیبا را نه فقط در نگارش قرآن، بلکه در اغلب هنرها به‌کار می‌بردند. در خوشنویسی میر علی تبریزی هروی (درگذشت: ۸۵۰ ق. /۱۴۴۷) را واضع خط نستعلیق معرفی کرده‌اند و میر علی هروی (درگذشت: ۹۵۱ ق. /۱۵۴۴) ملقب به "کاتب‌سلطانی" از سرآمدان نستعلیق‌نویسی و از خوش‌نویسان بزرگ قرن دهم هجری است که خط او از نظر رعایت اصول، استحکام و همواری، صفا و شأن، تا زمان خود بی‌همتا بوده‌است. هنر نگارگری یا نقاشی هرگز آنگونه که در هنر مسیحیان یا بودائیان مورد احترام بوده در سرزمین‌های اسلامی مورد توجه قرار نگرفته‌است. نقاشی اسلامی به‌تدریج در سرزمین‌های اسلامی اهمیت یافت. با سقوط خلافت عباسی طی دوره ایلخانی هنرهای کتاب‌سازی و نقاشی رشد شگرفی کرد. تأثیر هنر چینی و نقاشی‌های آسیای شرقی و مرکزی در این دوران مشهود است. سنت نقاشی ایلخانی در دورهٔ تیموریان پی گرفته شد و در دورهٔ صفوی به اوج رسید. کمال‌الدین بهزاد، بزرگ‌ترین و مشهورترین نقاش (مینیاتور) اهل هرات عصر تیموری در قرن دهم هجری بود.


title: فرهنگ در افغانستان

text: شاید یکی از مهم‌ترین نمودهای هنر اسلامی معماری باشد. به‌ویژه مساجد چهار ایوانه و ستون‌دار که معرف هنر معماری اسلامی است. این عمارت‌های باشکوه، می‌تواند تأثیر فرهنگ‌های متفاوت در درون تمدن اسلامی را نشان دهد. از نخستین بناهای اسلامی در افغانستان مسجد نه‌گنبد (حاجی پیاده یا نوبهار باستان) در بلخ است که در نیمهٔ سدهٔ نهم میلادی به سبک سامانی بنا شده‌است.


title: فرهنگ در افغانستان

text: حکومت غزنویان از نظر هنردوستی و توجه به شاعران فارسی‌سرا از اهمیت بالایی برخوردار است. در زمان سلطان محمود و پسرش سلطان مسعود غزنوی به مرکز سیاسی و فرهنگی آسیای میانه و هند تبدیل می‌شود. آثار آن را می‌توان در تعداد زیادی از ویرانه‌های بناهای یزرگ و عظیمی نشان داد که هنوز در اطراف و محلات غزنی پراکنده‌اند. مؤلفین اولیه اسلامی عصر غزنویان، از تعداد زیاد باغ‌ها، مساجد، منارها، مدرسه‌ها و قصرهای غزنی یاد می‌کنند.


title: فرهنگ در افغانستان

text: از آثار بجای‌مانده از عصر غوریان در افغانستان، منار جام در ولایت غور است که در سدهٔ دوازدهم میلادی، در عصر سلسلهٔ غوریان بنا شده و گمان می‌رود این منار یا بُرج پیروزی نمایانگر شهر فیروزکوه، پایتخت سلسلهٔ غوریان باشد. منار جام ۶۵ متر ارتفاع داشته و متشکل از یک قاعده هشت ضلعی است که ۹ متر عریض بوده و ۴ استوانه مخروطی مانند در بالای آنست. در اینجا یک راهزینه دوگانه درداخل قاعده و استوانه اولی است. تمام برج که از خشت پخته ساخته شده، در بیرون بواسطه خشت‌کاری تزئینی پوشانیده شده، به‌شمول شبکه‌کاری‌های که تشکیل‌کننده کتیبه‌ها و سوره ۱۹ قرآن (مریم) است. در همسایگی جام یک‌تعداد زیاد استحکامات و برج‌ها کشف شده‌است. این‌ها شاید بخشی از کارهای دفاعی محافظت‌کننده قلب سرزمین امپراتوری غوری باشد. در سال ۲۰۰۲، مرکز حفظ میراث جهانی یونسکو خواستار ثبت این منار در فهرست میراث فرهنگی جهان شد. یکی از آثار بزرگ غوری‌ها، مسجد جامع بزرگ هرات است. این مسجد شامل قبر غیاث‌الدین محمد غوری نیز است که در ۳–۱۲۰۲ در هرات می‌میرد. یادگار مهم دیگر مدرسه شاهی مشهد در شمال‌شرق هرات به‌امتداد ساحل چپ رود مرغاب است. بقایای غوری‌ها یا حداقل تعمیرات مربوط به زمان غوری‌ها در بامیان (شهر ضحاک و شهر غُلغُله) و در چشت غرب هرات نیز تشخیص شده‌است. یک منار مشهور از این‌زمان، منار دولت‌آباد در شمال بلخ است که در اوایل سدهٔ ۱۲ ساخته شده‌است. بالاخره کمان (تاق) مشهور بُست نیز می‌تواند مربوط به دوران غوری‌ها باشد. این ساختمان در پای ارگ بُست برافراشته شده و شاید مدخلی برای یک مسجد بزرگ یا خود ارگ باشد. تزئینات این کمان با منار دولت‌آباد قابل مقایسه‌است.


title: فرهنگ در افغانستان

text: دورهٔ تیموریان ۷۷۱ – ۹۱۱ ه. ق/۱۳۷۰–۱۵۰۶ م) به رغم نابسامانی و منازعات داخلی و خارجی، دوره رونق فرهنگ، هنر، ادبیات، تاریخ، ریاضی و نجوم بود. دربار هرات به‌سبب هنرپروری و هنرمندی فرمانروایان تیموری، محل تجمع و آمد و شد هنرمندان و ادیبان برجسته بود. تیمور با اینکه بسیار خونریز بود ولی به دانش و هنر علاقه نشان می‌داد. از این‌رو هنرمندان و صنعتگران از کشتارهایش در امان بودند. فرزند او شاهرخ و نوه‌هایش الغ‌بیگ، بایسنقر میرزا و ابراهیم میرزا نیز این سیاست را پی‌گرفتند. هنر نقاشی و خوشنویسی در دوره تیموری به شکوفایی قابل توجهی دست یافت. فرمانروایی شاهرخ را سرآغاز یک عصر جدید و تجدید حیات در بعضی از انواع هنر معرفی کرده‌اند. در کتاب‌های پدیدآمده در این دوره شامل نفیس‌ترین مینیاتورها و استادانه‌ترین خوشنویسی‌ها هستند که به زیبایی تمام صحافی و جلدآرایی گشته‌اند. پاره‌ای از زیباترین نقاشی‌ها، ریشه در مکتب هرات دارند که به‌طور کامل با حمایت شاهزاده‌های تیموری در شهر هرات شکل گرفت و استاد بزرگ نقاشی یعنی کمال الدین بهزاد برخاسته از چنین مکتبی است. خطوط زیبای فارسی نظیر خط نستعلیق در دوره جانشینان تیمور شکل گرفت و آخرین مراحل تکاملی اش را در این دوره طی نمود. همچنین پاره‌ای از زیباترین آثار معماری ایرانی در این دوره به وجود آمد که از آن جمله می‌توان به مسجد گوهرشاد در مشهد و مسجد جامع گوهرشاد در هرات اشاره کرد. سلطان حسین بایقرا از فرمانروایان متاخر تیموری نیز حامی هنرها، علوم و ادبیات بود. ابوسعید پادشاه توانا، با کفایت، هنردوست این خاندان نیز خود هنرمندی قابل بود. میراث فرهنگی و هنری تیموریان در دوران صفوی در ایران و گورکانیان در هند پی گرفته شد. بلخ: شهری باستانی که با دیوارهای بلند دفاعی محاط بوده و توسط دژ بالاحصار واقع در شمال آن مستحکم می‌شده‌است. آثار تاریخی که در احاطهٔ این دیوارها قرار دارند عبارتند: از تپه زرگران، تپه‌ای مصنوعی که قدمت آن به سدهٔ دوم پیش از میلاد برمی‌گردد مقبرهٔ کاشی‌کاری‌شدهٔ خواجه ابونصر پارسا از جمله بناهای تاریخی بجای‌مانده از عصر تیموریان، متعلق به سال ۱۴۶۰/۶۱ میلادی است، و مدرسه سید سبحان‌قلی‌خان، متعلق به سدهٔ هفدهم، که از آن تنها یک ایوان (درگاه قوسی) با مقداری تزئینات باقی مانده‌است. آثار تاریخی دیگر در جنوب بلخ عبارتند از: تخت رستم، و مسجد نه‌گنبد (حاجی پیاده یا نوبهار باستان) که در نیمهٔ سدهٔ نهم میلادی به سبک سامانی بنا شده و یکی از نخستین بناهای اسلامی در افغانستان است.


title: فرهنگ در افغانستان

text: غزنی: از شهرهای تاریخی افغانستان است و زمانی پایتخت غزنویان و غوریان (سده‌های یازدهم تا سیزدهم میلادی) و بعدها تیموریان (سده‌های پانزدهم تا شانزدهم میلادی) بود. در زمان سلطان محمود و پسرش سلطان مسعود غزنوی به مرکز سیاسی و فرهنگی آسیای میانه و هند تبدیل می‌شود. آثار آن را می‌توان در تعداد زیادی از ویرانه‌های بناهای یزرگ و عظیمی نشان داد که هنوز در اطراف و محلات غزنی پراکنده‌اند. مؤلفین اولیه اسلامی عصر غزنویان، از تعداد زیاد باغ‌ها، مساجد، منارها، مدرسه‌ها و قصرهای غزنی یاد می‌کنند. چیزهای زیادی از غارت در امان نمانده، اما حوزهٔ وسیعی از ویرانه‌های بناهای تاریخی، بین شهر کهنهٔ غزنی، که با حصاری احاطه شده، و روستای روضه واقع بر روی یک تپه، هنوز وجود دارد. دو منار بلند بجای‌مانده از دورهٔ غزنویان از ارزشمندترین این بناهاست که هنوز در وضع خوبی پابرجاست. هر دو منار از خشت پخته و در بالای پلان یک ستاره هشت ضلعی ساخته شده‌است. یکی از این‌ها توسط سلطان مسعود (مسعود سوم) ساخته شده و دیگری در جوار او توسط بهرامشاه اعمار گردیده‌است. آثار معماری اولیه اسلامی، که مشابه آن در شمال افغانستان و ترکستان نیز یافت می‌شود، در غزنی خودنمایی می‌کنند. قصر مسعود سوم مجموعه‌ای وسیع از چهار ایوان، یک مسجد و چند شبستان است. تزئینات باشکوه، از خشت پخته و گچ، با رنگ‌های روشن رنگ‌آمیزی شده‌اند. نقش‌های هندسی و متن‌های فارسی حک‌شده از ابتکارات غزنویان بوده که اوج شکوه و شوکت آنان را نشان می‌دهد. برخی از قطعات آن به موزیم کابل انتقال داده شدند. بسیاری از آرامگاه‌های شخصیت‌های مهم غزنوی در اطراف شهر پراکنده‌اند، که از آن جمله می‌توان به مقبرهٔ سَبُکتِگین، مقبرهٔ شاهِ شهید و آرامگاه سلطان محمود غزنوی (که ارزشمندترین آنهاست) و باغ آن که امروزه روضه نامیده می‌شود، اشاره کرد. تعداد زیادی ابزار بُرُنزی و سُفالی نیز در اطراف و محلات غزنی کشف شده‌اند.


title: فرهنگ در افغانستان

text: لشکری بازار: پایگاه باستان‌شناسی لشکری بازار که امروزه در منطقه‌ای بیابانی در امتداد سواحل رود هلمند، در بین بُست و لشکرگاه (مرکز ولایت هلمند) واقع است، در عصر غزنویان و غوریان و حتی بعد از آن مجموعه‌ای از قصرها، مسجد، و بناهایی همچون بازار و کارگاه‌های صنعتگران و هنرمندان را در خود جای داده بود که هنوز بقایای آن به‌شمول قصرهای متعدد مانند غزنی توسط حیاط‌ها با ایوان‌ها و مجسمه‌های گچی و نقاشی دیواری تزئین‌کننده دیوارها امروز دیده می‌شود. بازهم مانند غزنی، مواد تعمیراتی عمدتاً خشت بوده و خشت‌ها به عنوان یک اثر تزئیناتی بسیار مرغوب بکار رفته‌است. بزرگترین و جنوبی‌ترین سه قصر تشکیل‌کننده یک مستطیل حدود ۱۰۰ در ۲۵۰ متر است. اتاق‌های قصر بدور یک حیاط مستطیلی قرار دارد که در هر چهار جانب بواسطه یک ایوان جابجا شده در وسط هر جانب قراردارد. نقاشی‌های گچی و رنگی بالای دیوارها و پایه‌ها نشاندهنده محافظین کاملاً مسلح دربالای یک زمینه گل‌ها، حیوانات و مایه‌های دیگراست. دیوارهای با برج‌های نیم‌دایروی تقریباً تمام مجموعه را احاطه نموده‌است.


title: فرهنگ در افغانستان

text: هرات: شهری بزرگ است، که بخش قدیمی آن (شهر کهنه) توسط بقایای دیوارهای عظیم گِلی احاطه شده‌است. بناهای پابرجا که در احاطهٔ این دیوارها قرار دارند عبارتند از: قلعهٔ اختیارالدین، دژی از خشت پخته، متعلق به سدهٔ پانزدهم میلادی، که بر روی یک بلندی قرار دارد، و مسجد جامع، که اگرچه قسمت اعظم آن نوسازی شده، نمونه‌هایی برجسته از تزئینات اسلامی، از خشت‌کاری‌های غوری متعلق به سدهٔ دوازدهم میلادی تا کاشی‌کاری‌های تیموری متعلق به سدهٔ پانزدهم و شانزدهم میلادی است.


title: فرهنگ در افغانستان

text: با این وجود، بناهای مهم شهر خارج از این دیوارها واقع هستند. درست در بخش شمالی این دیوارها کُهندِژ قرار دارد، که احتمالاً بقایای سدهٔ سیزدهم این شهر است. در بالای آن، بُقعهٔ شاهزاده ابوالقاسم واقع بوده، که یک زیارتگاه بجای‌مانده از عصر تیموریان متعلق سدهٔ پانزدهم است. کمی آنطرفتر بسوی شمال، مسجد گوهرشاد و شش منارهٔ بسیار ظریف کاشی‌کاری‌شده از خشت فاینز (faience) و متعلق به سده‌های چهاردهم و پانزدهم میلادی دیده می‌شود. همگی این‌ها بقایای مجموعه‌ای از سه بنای بجای‌مانده هستند: مصلای گوهرشاد، مدرسهٔ سلطان حسین بایقرا، و بقعهٔ میرِ شهید یا عبدالله الولید، بنایی گنبدی متعلق به سال ۱۴۸۵/۶، واقع در ۲۰۰ متری جنوب‌غرب دیوارهای شهر. در اوایل سدهٔ نوزدهم، منشوری با خط میخی از دورهٔ هخامنشیان و نشان‌ها و گوهرهایی از دورهٔ ساسانیان به‌طور تصادفی در هرات پیدا شده‌است.


title: فرهنگ در افغانستان

text: کابل: شهری است بزرگ که بخاطر نوسازی‌های اخیر بر روی بناهای تاریخی، ویژگی و گستردگی آن نامشخص است. کابل در میان سه کوه شیردروازه، آسمائی و مَرَنجان واقع است. تنها بقایای موجود بالاحصار کابل و دیوارهای شهر بر روی تپهٔ شیردروازه است که مجموعه‌ای است از دژهای سنگی و گِلی و احتمالاً متعلق به عصر هپتالیان که بر روی آن نوسازی‌های گسترده صورت گرفته‌است. دیوارهای شهر در اصل تا پهنای کوه آسمائی و دشت اطراف دِه‌افغانان نیز امتداد می‌یافتند، و شش دروازه داشتند. در کابل شمار زیادی آثار تاریخی چشمگیر به‌طور تصادفی بدست آمده‌اند، از آنجمله آثار بودایی است که در سال ۱۹۰۵ در زیارت خواجه صفا در شیردروازه کشف شده‌اند، و قریب به ۱۰۰۰ سکهٔ یونانی و هخامنشی که در سال ۱۹۳۳ توسط کارگران ساختمانی در چمن حضوری بدست آمده‌اند.


title: فرهنگ در افغانستان

text: مزار شریف: زیارتگاه علی بن ابی‌طالب (مسجد کبود یا روضهٔ شریف) از ارزشمندترین نمونه‌های معماری اسلامی شهر مزار شریف است که در دورهٔ سلطان حسین بایقرا بنا شده و در سال‌های اخیر نوسازی‌ها و تزئیناتی در ایوان ورودی و دیگر بخش‌ها صورت گرفته‌است. در قسمت جنوب‌غربی روضه گنبد و ایوان (بارگاه) بزرگی دیده می‌شود که احتمالاً متعلق به عصر تیموریان است. در داخل رواق کوچکی، در سمت چپ درب ورودی، سنگ قبری تزئین‌شده از مرمر وجود دارد که احتمالاً از عصر غزنویان است.


title: فرهنگ در افغانستان

text: پیشینهٔ دقیق قالی‌بافی معلوم نیست و تا آنجا که دانسته شده‌است به هزارهٔ پنجم و ششم پیش از میلاد در آسیای مرکزی برمی‌گردد. قالی پازیریک قدیمی‌ترین فرش دنیا است که در سال ۱۳۲۸ (خورشیدی) (۱۹۴۹) توسط سرگی رودنکو، باستان‌شناس روس در دره پازیریک در کنار اشیاء باستانی دیگری در در گور یخ‌زدهٔ یکی از فرمانروایان سکایی کشف شد.


title: فرهنگ در افغانستان

text: ارزش و اعتبار قالی افغانستانی را می‌شود از پیوند قدیمی و گسترده‌اش با بخش‌های متفاوت زندگی افغان‌ها پی برد. گاهی که شاهان این مرز و بوم هدیه ارزشمندی به همتایان خود می‌داده‌اند، به سراغ قالی می‌رفته‌اند و دوشیزگان دم بخت و نازدانه، قالی را مهم‌ترین بخش جهیزیه و ابزار شکوه عروسی خود می‌دیدند. با آن که قالی افغانستانی در بافت و ظرافتش شهرهٔ جهان است، در افغانستان هنوز از کارخانه‌های بزرگ تولیدی این فرش گران‌بها خبری نیست، بلکه قالی در خانواده توسط کودکان و زنان بافته می‌شود. این خانواده‌ها قالی بافی را بیشتر، راه درآمد و تأمین مصارف روزمرهٔ زندگی می‌دانند، تا هنر. نبود برق و اجازه نداشتن زنان در خانواده‌های سنتی برای انجام کار در بیرون از خانه، عوامل اصلی نبود قالیبافی‌های بزرگ عنوان می‌شود. مناطق مرکزی و شمال افغانستان، از گذشته تا امروز، مهم‌ترین مراکز تولید قالی این کشور شمرده می‌شوند. قالی افغانستانی، در بیشتر از سی طرح و نوع بافته می‌شود که ترکمنی، قزاق، بامیانی، مزاری، آقچه، جوزجانی و چوب‌رنگ، معروف‌ترین و ظریف‌ترین سبک‌های آن هستند.


title: فرهنگ در افغانستان

text: آمیزشی از قوم‌ها و قبیله‌های گوناگون در جغرافیای طبیعی متنوع افغانستان عمدتاً در شهرهای کوچک، روستاها و خیمه‌های عشایری زندگی می‌کنند. حدود ۲۴ درصد از این مردمان در روستاها به‌سر می‌برند. پوشاک سنتی بازتاب‌کنندهٔ این تغییرات جغرافیایی و مسکونی و همچنین بیان‌کنندهٔ هویت فردی و گروهی، اجتماعی و اقتصادی، مراحل چرخهٔ زندگی، و تغییر روندهای اجتماعی و سیاسی است، که در نهایت به خلق سبک‌های جدید، و تبادل انواع پوشاک منجر می‌شود.


title: فرهنگ در افغانستان

text: سرپوش: یکی از مشخص‌ترین پوشاک افغان‌ها نوعی دستار یا لُنگی (عمامه مانند) است، که در بین فارسی‌زبان‌ها «لنگوته» (واژه‌ای هندی) یا «دستار» و در بین پشتون‌ها «paṭkay» یا «pagṛi» یاد می‌شود، و طول آن بسته به نحوهٔ قدکردن (تاکردن) از ۳ تا ۶ متر می‌رسد. در مناطق قبایلی و روستایی، نوجوانان با پوشیدن "لنگوته" در واقع نشان می‌دهند که به سن بلوغ رسیده‌اند. در زیر دستار نوعی کلاه با اشکال و طرح‌های تزئینی متنوع پوشیده می‌شود. در بین مردم تاجیک و اُزبک، نوعی کلاه استوانه‌شکل و ابریشم‌دوزی‌شده مرسوم است. مردم هزاره نوعی کلاه عرقچین می‌پوشند که از پارچهٔ چیت یا نمد بافته می‌شود. کلاه‌های مردانهٔ دیگر نوعی کلاه پوستی (به ترکمنی: "تیلپَک") است که از پوست گوسفند ساخته می‌شود و در بین مردم ترکمن مرسوم است. مردم قرقیز نوعی کلاه لحاف‌دوزی‌شدهٔ گِرد از پوستین می‌سازند و مردم نورستان هم نوعی کلاه پشمی با سرپوشی مسطح و لبه‌های خمیده می‌پوشند که به «پَکول» معروف است. در بین پشتون‌های قندهار یک نوع کلاه یخک‌دوزی‌شدهٔ استوانه‌شکل مرسوم است؛ نوعی کلاه با رنگ‌دانه‌های شیشه‌ای براق نیز در قندهار بافته می‌شود. پشتون‌های شرقی شینواری، نوعی کلاه مخروطی (به پشتو: دَروزَو خولَی) از کاه گندم می‌پوشند و همچنین در بین مردمان باشندهٔ کوه‌های بلند مناطق شمال شرقی، کلاه‌های نَمَدی گِرد مرسوم است. مردم بلوچ هم از قطعات شیشه در طرح کلاه استفاده می‌کنند. کلاه قره‌قولی که از پوست قره قول ساخته می‌شد، و در اوایل سدهٔ بیستم در بین قشر تحصیل‌کرده افغان مرسوم بود، دیگر از مُد افتاده‌است. تن‌پوش: تن‌پوش اصلی برای مردان، بانوان و کودکان نوعی پیراهن گشاد و آستین بلند است که از پنبه تهیه می‌شود و بر روی شلواری گشاد که «اِزار» یا «تُنبان» نامند، پوشیده می‌شود و شلوار را توسط بندی («اِزاربند») جمع و محکم می‌کنند. پیراهن مردان («کورتی» هم نامند) معمولاً فاقد یقه (یَخه) بوده و بر روی یک شانه دکمه دوخته شده، و طول آن از منطقه‌ای به منطقهٔ دیگر تغییر می‌کند، و ممکن است از زانو تا ساق پا یا پایینتر برسد. جلیقه، که «واسکَت» (شکل شکستهٔ واژهٔ انگلیسیِ "Waistcoat") نامیده می‌شود، در همه جا متداول است و از مخمل سیاه و سرخ‌رنگ تهیه می‌شود و در قندهار و در بین کوچی‌های دیگر پشتون، بر روی جلیقه قیطان‌های طلایی می‌بافند و آن را «سَدری» می‌نامند. پوشاک مردم نورستانی مشخص‌ترین پوشاک در افغانستان است. مردان نورستانی شلوارهای سفید پشمی می‌پوشند که طول آن تا زانوی پا می‌رسد و در زبان کامویری رایج در منطقهٔ کامدیش «viṭ» نامیده می‌شود و بر روی ساق‌پوشی بلند و سیاه‌رنگ شبیه puttee «پاتَو» (ساق‌پوش سربازان در زبان هندی) پوشیده می‌شود. این ساق‌پوش و یک نوع جوراب پشم‌باف تزئین‌شده با طرح‌های سنتی مناطق هزاره‌نشین، از پوشاک پای محلی افغانستان شمرده می‌شوند. نوعی کمربند («mālāa niśte») که با نقره آذین داده می‌شود و برای حمل خنجر («کاتره») پوشیده می‌شود هم منحصر به منطقهٔ نورستان است. بانوان نورستانی نوعی ساق‌پوش زیر دامن یا جامه‌ای (bāźü) بلند و فراخ می‌پوشند که با کمربندهای بافته‌شده (niśte) جمع می‌شود و در پشت شانه‌ها و پایین آستین با ترکیبی از تکه‌دوزی‌های سرخ و سیاه تزئین داده می‌شود. این نوع ساق‌پوش منحصر به منطقهٔ نورستان است و در هیچ جای دیگر افغانستان یافت نمی‌شود.


title: فرهنگ در افغانستان

text: پاپوش: کفش پلاستیکی با رنگ و طرح‌های گوناگون، در سرتاسر افغانستان متداول است، و در بسیاری از مناطق نوعی دمپایی چرمی که «چَپلی» نامند، مرسوم است. در پکتیا هم نوعی دمپایی ساخته‌شده از حصیر («چَپلی مزاری») می‌پوشند. در نورستان نوعی دمپایی به نام (vācó) و چکمهٔ چرمی زانوبلند (chamūs)، یا با کف نرم (māsī) که در بین مردمان ترک‌زبان شمالی مرسوم است. «کلاوش» هم نوعی کفش است.


title: فرهنگ در افغانستان

text: سنت‌های مختلف در هنر آشپزی افغانستانی بخشی جدایی‌ناپذیر از رسم ریشه‌دار مهمان‌نوازی افغان‌ها را تشکیل می‌دهند. غذا ابزاری است برای نشان‌دادن خصلت‌های معنوی و شیوهٔ زندگی مردم و رسم آبروداری، همسایه‌داری و ازخودگذشتگی. همهٔ رویدادهای خوش زندگی، و همچنین تغییرات فصل‌ها، همگی در بزم‌های فامیلی جشن گرفته می‌شوند. ویژگی‌های آشپزی هر منطقه بازتاب‌کنندهٔ تنوع جغرافیایی و قومی افغانستان است و در مجموع با آشپزی آسیای مرکزی، ایران، و پاکستان اشتراکات فراوانی دارد. ترکیب گروه‌های غذایی گوناگون غلات، حبوبات، سبزی‌ها و پروتئین‌های گیاهی و حیوانی در همه غذاها دیده می‌شود. نان در شکل‌ها و اندازه‌های مختلف از آرد گندم، جو یا ذرت (جواری) طبخ می‌شود و انواع مختلفی دارد که بر اساس آداب اقوام مختلف متفاوت است و هریک به تناسب و فراخور اقلیم مردم منطقه طبخ می‌شود. انواع نان در افغانستان عبارتند از: نان خاصه، نان چپاتی، نان رُت، نان روغنی، نان لواشه، نان اُزبکی، نان تاوگی، نان پرکی و غیره. نان معمولاً بر دیوارهٔ تنور گِلی طبخ می‌شود.افغانستان از دیرباز گذرگاه و محل برخورد و آمیزش قوم‌های گوناگون بوده‌است. تجمع تشکل‌های نژادی - قومی در این سرزمین، شکل ویژه‌ای به ساختار اجتماعی، فرهنگی و سیاسی آن داده‌است. این اقوام به زبان‌ها و گویش‌های گوناگونی که به ۳ یا ۴ خانواده از زبان‌های عمدهٔ هندوایرانی، اورالی - آلتایی، دراویدی و احیاناً سامی تعلق دارند، صحبت می‌کنند. دو زبان اصلی مردم افغانستان فارسی دری و پشتو، هر دو از شاخهٔ ایرانیِ خانوادهٔ هندواروپایی است و در قانون اساسی جدید افغانستان نیز، هر دوی این زبانِ رایج، به عنوان زبان‌های رسمی پذیرفته شده‌است. بیش از نیمی از مردم افغانستان فارسی‌زبان هستند، در حالیکه حدود۶۵٪ جمعیت به زبان پَشْتو، از گروه شرقی زبان‌های ایرانی سخن می‌گویند. همچنان در ولایت‌هایی که بیش از دوسوم مردم آن گویش‌ور زبانی دیگر باشند، آن زبان به عنوان زبان رسمی سوم تلقی می‌شود.


title: فرهنگ در افغانستان

text: گویشوران زبان فارسی، مردمان تاجیک، هزاره، سادات، چهار ایماق و قزلباش هستند که عمدتاً در مناطق غربی، شمالی و مرکزی کشور زیست می‌کنند. زبان فارسی در نگارش‌های رسمی دولتی افغانستان با نام "زبان دری" یاد می‌شود، ولی مردم افغانستان در زبان گفتاری، زبان خود را با نام «فارسی» می‌شناسند. پشتو، زبان رسمی دیگر افغانستان از شاخهٔ ایرانی شمال شرقی است. گویشوران آن قوم پشتون می‌باشند و در افغانستان و پاکستان زندگی می‌کنند.


title: فرهنگ در افغانستان

text: دوزبانگی در بین مردم افغانستان نسبتاً معمول است و پیوستگی زبان به گروه قومی خاص همیشه آشکار نیست. برخی از غیر پشتون‌ها، به عنوان مثال، به پشتو سخن می‌گویند، در حالی که تعداد زیادی از پشتون‌ها، به ویژه در مناطق شهری، یکی از لهجه‌های فارسی را قبول کرده‌اند.


title: فرهنگ در افغانستان

text: زبان‌های هندواروپایی دیگر افغانستان، که توسط گروه‌های کوچکتر قومی کاربرد می‌شوند، شامل زبان‌های داردی غربی (پشه‌ای)، نورستانی، بلوچی، و تعدادی از زبان‌های هندی و پامیری هستند که گویشوران آن‌ها عمدتاً در دره‌های دورافتاده در شمال شرق این کشور زندگی می‌کنند. گویشوران زبان‌های ترکی، که شاخه‌ای از زبان‌های آلتایی هستند، مردمان ازبک و ترکمن هستند که از آخرین مهاجران تازه‌واردی می‌باشند که از استپ‌های آسیای مرکزی به مناطق شمالی افغانستان مهاجرت کرده‌اند. زبان‌های تُرکی شامل زبان‌های اُزبکی، ترکمنی و قرقیزی است که آخری در نقاط دوردست شمال‌شرقی کاربرد می‌شود. در افغانستان همچنین گروه‌های بسیار کوچک گویشور زبان‌های دراویدی وجود دارد که در مناطق دوردست جنوبی کشور ساکن هستند.


title: فرهنگ در افغانستان

text: در قانون اساسی ۱۳۴۳ خورشیدی / ۱۹۶۴ میلادی، نام های دری و پشتو به عنوان زبان‌های رسمی افغانستان آمده‌است. واژهٔ کهن دری به این معنی است که در نظر افغانی ها، کشورشان مهد این زبان در نظر گرفته شده است. با توجه به این نکته ما می‌توانیم توسعه ادبیات دری یا «فارسی دری» را در واحد سیاسی به نام افغانستان در نظر بگیریم.


title: فرهنگ در افغانستان

text: پس از قتل نادرشاه افشار (۱۱۶۰ ه.ق /۱۷۴۷ میلادی)، و تشکیل دولت مستقل افغان توسط احمدشاه دُرّانی (سلطنت ۱۱۲۶ش/۱۷۴۷م-۱۱۸۶ق/۱۷۷۲م)، خراسان (افغانستان امروزی) همچنان نقش دیرینهٔ خود را به عنوان مرکزیت ادبیات فارسی و انتقال‌دهندهٔ جریان ادبی بین فرارود (ماوراءالنهر) و هندِ گورکانی ادامه می‌داد. پیش از صفویان، ارتباط ادبی بین ایران و هند از طریق خراسان (افغانستان) و سیستان صورت می‌گرفت. تحولات سیاسی، هم در ایران و هم در افغانستان، بعد از قتل نادرشاه افشار، و در طی سده‌های ۱۹–۱۳ام میلادی، به کاهش و حتی قطع روابط ادبی افغانستان با ایران انجامید. اما نقش افغانستان در انتقال فرهنگ و ادبیات فارسی بین فرارود و هند تا حدود سال ۱۹۲۰/۱۳۳۸ ادامه یافت.


title: فرهنگ در افغانستان

text: در دوره‌های یادشده، سبک هندی در ادبیات فارسی در فرارود، خراسان و افغانستان (که آن‌زمان مناطق غربی پاکستان و مناطق جنوبی و جنوب‌شرقی افغانستان امروزی را تشکیل می‌داد) نقش برجسته‌ای داشت. ابوالمعانی میرزا عبدالقادر بیدل دهلوی (۱۰۵۴–۱۱۳۳ / ۱۶۴۴–۱۷۲۰) در نظم و نثر از بهترین نمونه‌های سبک هندی و حتی بنیان‌گذار این سبک به‌شمار می‌آید. آثار وی در ماوراءالنهر و افغانستان، در میان خواص و عامهٔ مردم استمرار می‌یابد، چنان‌که برخی ترانه‌های عامیانهٔ مردم ماوراءالنهر و افغانستان برگرفته از اشعار بیدل است، ولی در سدهٔ ۱۲ و اوایل سدهٔ ۱۳ام هجری قمری در ایران فراموش می‌شود.


title: فرهنگ در افغانستان

text: "قُطب‌الارشاد" به عربی و "طریق الارشاد" به فارسی، از آثار میا فقیرالله جلال‌آبادی شکارپوری (متوفی ۱۷۸۱/۱۱۹۵) است که همراه با مکتوباتش منابعی غنی از موضوعات عرفان و دائرةالمعارف دینی شمرده می‌شوند. از شیخ سعدالدین احمد انصاری کابلی (۱۱۴۰–۱۲۲۵ / ۱۷۲۷–۱۸۱۰) نیز "معدن‌الاسرار"، که تفسیری از قرآن است و تألیف آن در (۱۱۷۳ / ۶۰–۱۷۵۹) تکمیل شده، و همچنین "حقائق‌المعارف"، اثری منظوم به سبک مثنوی مولانا بلخی، و "شورِ عشق"، که یک دیوان شعر است و دو بار به چاپ رسیده، به جای مانده‌است. در عصر تیمورشاه درانی (سلطنت ۱۲۰۷–۱۱۸۷ / ۹۳–۱۷۷۲)، فرزند احمدشاه، هنوز سنت‌های دیوانی و آرایه‌ها و پیرایه‌های دربارهای پیشین رعایت می‌شد. او با تکیه بر تاجیک‌ها، قزلباش‌ها و عناصر شهری و آنانکه به هویت ایرانی خویش پایبند بودند، کشور را اداره می‌کرد. تیمورشاه به شعر و شاعری علاقهٔ بسیار داشت و به پیروی از حافظ، بیدل و صائب غزل می‌گفت. علاقهٔ او به شعر و ادب فارسی دری به حدی بود که امور دیوانی و کشورداری را در گوشه و کنار کشور به شاعران عصر واگذار کرده بود. عایشه دُرانی، محمدرضا برنابادی، الله‌وردی حیرت و میرهوتک افغان از شاعران و ادیبان این عصر، و صاحب مناصب و سمت‌های دولتی بودند. آوازهٔ شعردوستی و شاعرپروری دودمان دُرانی به حدی بود که برخی از سخنوران فارسی‌گوی از ایران، به قصد پیوستن به دربار او روانهٔ کابل می‌شدند. شهاب‌الدین تُرشیزی و میرزا محمد فروغی اصفهانی از این گروه سخنوران اند.


title: فرهنگ در افغانستان

text: حاذقه هروی (متوفی ۱۲۵۹/۱۸۴۳) یکی دیگر از شاعران برجستهٔ این دوره‌است که از وی یک دیوان و شرح منظوم از یوسف و زلیخا (که در سال ۱۲۳۹/۱۸۲۳ تکمیل شد) به‌جای مانده‌است. سردار مِهردِل مشرقی (۷۱–۱۲۱۲ / ۱۷۹۸–۱۸۵۴)، یکی از چندین فرزند سردار پاینده‌خان است که به پیروی از سبک صائب و بیدل شعر می‌گفت و از وی دیوان شعری به‌جای مانده‌است. دو پیرو دیگر سبک بیدل، سردار غلام‌محمد طرزی (۱۹۰۰–۱۸۳۰)، شاعر برجسته و فرزندش محمدامین عندلیب (۹۲–۱۲۷۲ / ۷۵–۱۸۵۵) هستند که محمدامین عندلیب علی‌رغم عمر کوتاهش از خود دیوان شعری به‌جای گذاشته‌است. میرزا محمدنبی واصل (۱۲۴۴–۱۳۰۹ / ۹۲–۱۸۲۸)، ملقب به دبیرالمُلک، از شاعران پارسی‌گوی و دبیر دربار امیر شیرعلی‌خان و امیر عبدالرحمن‌خان، پادشاهان افغانستان بود. او در شعر فارسی پیرو حافظ است و سبک عراقی را در افغانستان زنده کرد. مهارت او در غزلسرایی بوده‌است.


title: فرهنگ در افغانستان

text: در افغانستان دو تحول در حوزهٔ ادب این کشور رُخ داد: یکی در حدود سال ۱۸۵۰ به این‌طرف، زمانی‌که آثار ادبی در هند به چاپ می‌رسید، و بعدها چاپخانه‌های کابل، بخارا، خجند، و تاشکند هم در دسترس ادیبان افغانی قرار گرفته‌بود. تحول دوم در آغاز سدهٔ بیستم بوقوع پیوست، زمانی‌که تأسیس چاپخانه در کابل، انتشار روزنامه را ممکن ساخت. معاهده‌هایی به زبان فارسی، که با انتشارات هندی تشابه آشکار دارد، در دورهٔ شیرعلی‌خان و عبدالرحمن‌خان به چاپ رسید. از آن جمله، "پادشاهان متاخرین افغانستان" (تکمیل در ۱۳۰۷ / ۹۰–۱۸۸۹: که در سال ۱۳۳۶ ش. /۱۹۵۷ دوباره به چاپ رسید)، اثری از یعقوب علی خافی، و "تتمة البیان فی تاریخ الافغان" سید جمال‌الدین اسدآبادی، و "سراج‌التواریخ" فیض‌محمد کاتب هزاره (که دورهٔ چهار جلدی نسخه‌های خط آن، پس از مرگ حبیب‌الله‌خان، به خط خوش نستعلیق خودِ فیض‌محمد کاتب هزاره نوشته شده و نوشتن آن در سال ۱۳۰۴ خورشیدی به پایان رسیده و امروز در آرشیو ملی افغانستان بایگانی شده‌است.) نخستین روزنامه افغانستان، "شمس‌النهار" است که بین سال‌های ۱۲۸۰ / ۶۴–۱۸۶۳ در کابل، در دورهٔ سلطنت شیرعلی‌خان به زبان فارسی به چاپ می‌رسید، اما سبک و ترتیب آن از نشریات اردو زبان هند نمونه‌برداری شده بود.


title: فرهنگ در افغانستان

text: نوآوری‌های عصر امیر حبیب‌الله در حوزهٔ آموزش و فرهنگ، البته محدود بود و نمی‌توانست تغییری عمده در ادب و فرهنگ ایجاد کند. ظهور محمود طرزی (۱۲۸۲–۱۳۸۵ / ۱۸۶۵–۱۹۳۳) در قلمرو ادب و فرهنگ این دوره، نقطهٔ عطفی به‌شمار می‌رود که تحول و تجدد نسبی را در حوزهٔ ادب و فرهنگ کشور در دهه‌های پس از ۱۳۲۰ خورشیدی معطوف به خود کرده‌است. وی که بیشتر دوران جوانیش را در دمشق و استانبول گذرانده بود، به ادبیات فارسی رنگ و گونهٔ خاور میانه‌ای (بجای هندی) داد. طرزی چندین اثر را از تُرکی به فارسی ترجمه کرد، که آثاری از ژول وِرن (Jules Verne) از آن جمله بود. وی از سال ۱۳۲۹/۱۹۱۱ تا ۱۳۳۶/۱۹۱۸ جریدهٔ "سراج‌الاخبار" را به نشر رسانید و مقاله‌های او در این نشریه از جمله پیش‌زمینه‌های اندیشهٔ تجددطلبی در افغانستان محسوب می‌گردد. سراج‌الاخبار به سبب مبارزه با استعمار بریتانیا، دفاع از آزادی زنان، نشر ادبیات فارسی و زبان‌های انگلیسی، فرانسوی و آلمانی و کمک به رشد پدیدهٔ ترجمه در افغانستان، یکی از جراید ممتاز منطقه به‌شمار می‌آید و تأثیر آن بر فارسی‌زبانان آسیای میانه، شبه‌قاره هند و حتی ترکیه محقق می‌نماید. این نشریه در پرورش حس وطن‌خواهی و «ملیت افغان» نیز مؤثر بوده‌است. تغییر نام "سراج الاخبار" به "سراج الاخبار افغانیه" (از شم ۶ س ۱ به بعد)، و نیز تغییر نام مدیر مسئول آن از محمود طرزی به محمود افغانی، گویای گرایش وطن‌خواهانهٔ این نشریه و تأثیر آن در تعالی و رشد «ملیت افغان» است.


title: فرهنگ در افغانستان

text: درپی به حکومت رسیدن شاه امان‌الله (سلطنت ۱۳۰۸–۱۲۹۸ / ۲۹–۱۹۱۹) که به کوشش جمعی از نخبگان فرهنگی تحقق یافت، آرزوهای «اخوان افغان» مورد توجه قرار گرفت. در دورهٔ امان‌الله نزدیک به ۲۳ روزنامه، مجلهٔ هفتگی، ماهنامه، فصلنامه و سالنامه در سرتاسر کشور منتشر می‌شد. "امان افغان" (۱۳۳۷/۱۹۱۹) از مهم‌ترین آن‌ها بود که در کابل به چاپ می‌رسید. علاوه بر آن، نشریات "اصلاح" (۱۳۴۷/۱۹۲۹)، "طلوع افغان"، "اتفاق اسلام"، "الغازی"، "ابلاغ"، "ارشاد النسوان"، "آیینهٔ عرفان"، "نوروز" و امثال آن‌ها در مرکز و مراکز استان‌های کشور نشر می‌یافت. نشریهٔ دو هفتگی "انیس" (۱۳۴۵/۱۹۲۷) به مدیریت محیی‌الدین انیس، نخستین نشریهٔ سیاسی، فرهنگی و اقتصادی کشور به‌شمار می‌آمد که پس از مدتی به روزنامه تبدیل شد. در بعضی از نشریه‌های این دوره میزان قابل توجهی شعر از اشعار معاصران به چاپ رسیده‌است، مانند "حقیقت" که می‌توان مجموعهٔ دوره‌های آن را تذکرةالشعرایی به‌شمار آورد که شعر آن روزگار را دربردارد.


title: فرهنگ در افغانستان

text: تجددطلبی امان‌الله خان، خصوصاً پس از سفر هفت ماههٔ او به غرب (۱۳۰۶ش/۱۹۲۷م) آشنایی تحصیل کرده‌های افغانستان را با زبان‌ها و ادبیات غربی بیشتر کرد. شاعران و نویسندگان این دوره به مضامین و مسائل اجتماعی روی آوردند و در دفاع از استقلال ملی و ملیت سرودند و نوشتند؛ با اینهمه، در این دوره، نه صُوَری جدید از شعر مجال طرح یافت، و نه جانی تازه در کالبد شعر سنتی و رایج کشور دمیده شد. بعضی از شاعران این دوره چون محمود طرزی فقط توفیق یافتند تا در نظم جای کلمات شاعرانه می و پیاله و لاله و خط و خال شعر کهن را با واژه‌های ناشاعرانه توپ، تفنگ، الکتریک، تلگراف و… پر کنند. همین مقدار دگرگونی هم در شعر روزگار امان‌الله، گامی به پیش تصور می‌شد. شاعرانی چون عبدالعلی مستغنی (۱۲۵۲–۱۳۱۲ش) هواخواه رأی و نظر محمود طرزی در شعر بودند و مسائل روز را وارد شعر کلاسیک کردند. از دیگر شاعران ممتاز و دارندهٔ دیوان شعر در این دوره می‌توان از عبدالهادی داوی، متخلص به پریشان نام برد که به پیروی از سبک عراقی قصیده می‌گفت. وی اشعار اقبال لاهوری (به زبان اردو) را با عنوان لا¸لی ریخته به نظم فارسی ترجمه کرد. حافظ عبدالله قاری (د ۱۳۲۲ش/۱۹۴۳م) نیز از دانشمندان ادیب عصر امانی است که در شعر، خود را «شیفتهٔ طرز بیدل و کلیم» معرفی می‌کرد.


title: فرهنگ در افغانستان

text: یکی از اهداف محمود طرزی، که در مجموع توفیقی نداشت، واداشتن شاعران به پرداختن به موضوعات مدرن اجتماعی، فرهنگی و سیاسی بود. شاعرانی چون عبدالعلی مُستغنی (۱۲۹۲–۱۳۵۲ / ۱۸۷۵–۱۹۳۳)، و حتی حافظ عبدالله قاری (۱۲۸۸–۱۳۲۲ خ. /۱۸۷۱–۱۹۴۳) و صوفی عبدالحق بیتاب (۱۳۳۰ خ. /۱۹۵۱) که هواخواه رأی و نظر محمود طرزی در شعر بودند و مسائل روز را وارد شعر کلاسیک کردند، اما همین شاعران بیشتر غزلیات را به سبک هندی می‌سرودند. قاری، و به‌دنبال وی بیتاب، در عهد سلطنت ظاهرشاه لقب "ملک‌الشعرا" یافتند. میر محمدعلی آزاد کابلی (۱۲۵۸–۱۳۲۳ خ. /۱۸۴۲–۱۹۴۴)؛ پاینده محمد فرحت؛ عبدالغفور ندیم (۱۲۹۸–۱۳۴۴ خ. / ۱۸۸۱–۱۹۲۶)؛ مؤلف به‌چاپ‌رسیدهٔ دستور زبان فارسی؛ غلام‌حضرت؛ شائق جمال؛ و غلام‌محمد نوید از دانشمندان ادیب عصر امانی هستند که به سبک هندی وفادار ماندند. گفتنی است در میان ادیبان نقاد و طنزنویس این دوره باید از محمداسماعیل سیاه، متخلص به گوزک یاد کرد. از او دیوانی در هرات در سال ۱۳۱۰ خ. /۱۹۳۱ به چاپ رسید.


title: فرهنگ در افغانستان

text: از شاعران برجستهٔ معاصر، خلیل‌الله خلیلی (زادهٔ ۱۲۸۸ خ. /۱۹۰۹)، از طرفداران سبک خراسانی است و دو جلد از اشعار او در ایران به چاپ رسید. از شاعران برجستهٔ دیگر می‌توان به عبدالرحمن پژواک، عبدالحکیم ضیائی و محمدعثمان صدقی اشاره کرد که همگی این ادیبان پیرو سنت‌های ادبی بوده و به آن ارج نهادند. شاعرانی چون رزاق رویین، عبدالقهار عاصی، واصف باختری، محمدعاقل بیرنگ کوهدامنی، عارف پژمان، لطیف پدرام، ضیا قاضی‌زاده، محمدیوسف آیینه، رحیم الهام، سلیمان لایق، بارق شافعی، عبدالحی آرین‌پور رُستاقی، محمدآصف فکرت هروی، سعادتملوک تابش، حیدری وجودی پنجشیری و دیگران از شاعران نامدار معاصر هستند.


title: فرهنگ در افغانستان

text: از دیگر ادیبان افغان در عرصه‌های دیگر ادبیات می‌توان از میرغلام‌محمد غبار، احمدعلی کُهزاد، میرمحمدصدیق فرهنگ و عبدالحی حبیبی در عرصهٔ تاریخ‌نگاری؛ عبدالحکیم رُستاقی، خان‌محمد خسته، صلاح‌الدین سلجوقی، فکری سلجوقی، غلام‌حبیب نوابی، غلامرضا مایل هروی، محمدیعقوب واحدی جوزجانی، روان فرهادی، نگهت سعیدی، سید مخدوم رهین در عرصهٔ تاریخ و نقد ادبی؛ شاه علی‌اکبر شهرستانی، قیوم قویم، فیض‌الله ایماق، عنایت‌الله شهرانی در عرصهٔ فولکلور و فرهنگ عامه؛ رشید لطیفی و محمدعلی رونق در عرصهٔ نمایش‌نامه نویسی (drama)؛ سید بهاءالدین مجروح در عرصهٔ داستان‌نویسی رؤیایی-تخیلی؛ و اسدالله حبیب و رَهنَوَرد زَریاب در عرصهٔ داستان‌های کوتاه، یاد کرد.


title: فرهنگ در افغانستان

text: علاوه بر روزنامه‌نگاری نوین، رادیو (از سال ۱۳۱۹ خ. /۱۹۴۰) و تلویزیون (از سال ۱۳۵۶ خ. /۱۹۷۷) هم مسولیت‌های تازه‌ای را بر نویسندگان افغان افزوده‌است. پس از روی‌کارآمدن دولت مارکسیستی در افغانستان در سال ۱۳۵۷ خ. /۱۹۷۸، ادبیات و نویسندگی در افغانستان هم از زبان و اندیشه‌های اتحاد جماهیر شوروی متأثر بود. ادبیات کمونیستی حزب توده ایران، که از حدود ۱۳۳۹ خ. /۱۹۶۰ در آثار حزب خلق افغانستان نفوذ کرده‌بود، اینک در انتشارات دولتی به‌طور گسترده بکار برده می‌شد.


title: فرهنگ در افغانستان

text: جنگ‌های داخلی و ورود ارتش سرخ به افغانستان (۱۳۵۸ خ. /۱۹۷۹)، امواج مهاجران آن کشور را به سوی ایران، پاکستان و کشورهای آمریکایی و اروپایی سرازیر ساخت. ادیبان، محققان و نویسندگان کشور در دوران مهاجرت به تحقیقات ادبی، تاریخی، زبان‌شناختی و… توجه کرده‌اند و زمینه‌های فرهنگی را خصوصاً در ایران، پاکستان و آمریکا، و در سال‌های اخیر در تاجیکستان و آلمان نیز، ادامه داده‌اند.


title: حسن متکلم

text: تاج‌الدین حسن متکلم نیشابوری شناخته شده به "حسنِ مُتِکَلِّم" و مولانا حسن ادیب، صوفی و شاعر سده هشتم قمری بوده است. او از شاعران معروف خاندان کرت بود و مدیح سرای ملک غیاث الدین (۷۰۷-۷۲۹ق) به شمار می‌رفته‌است. تقی‌الدین کاشانی، (۹۴۶ـ ۱۰۱۶ ه. ق)؛ از ادیبان عصر صفوی، از وی به صورت تحسین آمیزی یاد می‌کند. او در قالب غزل، قصیده و رباعی شعر سروده‌است. او در نیشابور متولد شد. در جوانی برای آموزش نزد مولانا مظفر هروی به هرات رفت. مدتی نزد شیخ زین‌الدین ابوبکر تایبادی؛ برای تصوف آموزش و تلاش کرد. شیخ زین‌الدین در مورد وی گفته‌است:


title: حسن متکلم

text: پس از این تحسینِ زین الدین ابوبکر تایبادی وی به "حسن مُتِکَلِّم" شهرت یافت. او در صنایع ادبی و علوم شعری مهارت کسب کرد. و سرانجام در سال ۷۴۱ ق در نیشابور درگذشت. مدفن حسن متکلم حوالی آرامگاه شیخ فریدالدین عطار است؛ اما امروزه قبرش مشخص نیست.


title: حسن متکلم

text: متن کتیبه ای از سال ۷۷۷ (قمری) در شبستان شرقی مسجد جامع یزد وجود دارد که متن کتیبه، قصیده ای از حسن متکلم نیشابوری با این مطلع است : « سلام کالطاف اله مسجد » .


title: ایران در بازی‌های آسیایی زمستانی ۲۰۱۱

text: ایران در بازی‌های آسیایی زمستانی ۲۰۱۱ با ۱۰ ورزشکار شرکت کرد و با ۱ مدال نقره و دو برنز به مقام ششم رسید. پرچم‌دار ایران در مراسم افتتاحیه مسابقات علیداد ساوه‌شمشکی بود.


title: بیانیه بالفور

text: بیانیه بالفور نامه‌ای تاریخی است که در تاریخ ۲ نوامبر ۱۹۱۷ میلادی توسط آرتور جیمز بالفور، وزیر خارجه بریتانیا، خطاب به والتر روتشیلد، سیاست‌مدار یهودی و عضو مجلس عوام بریتانیا نوشته شد و در آن از موضع مثبت دولت بریتانیا برای «ایجاد خانۀ ملی برای یهودیان در سرزمین فلسطین» خبر داد.


title: بیانیه بالفور

text: بیانیه بالفور، سرآغاز تلاش در عرصه بین‌المللی برای تأسیس کشور اسرائیل است.


title: بیانیه بالفور

text: جامعه ملل، سه سال پس از پایان جنگ جهانی اول و بعد از سقوط امپراتوری عثمانی، قیمومیت فلسطین را به بریتانیا اعطا کرد. با این هدف که بریتانیا «پیش‌زمینه‌های مطلوب سیاسی، اقتصادی و امنیتی برای تأسیس "خانه ملی یهودیان" را عهده‌دار شود و همچنین صرف‌نظر از نژاد و مذهب، برای حفاظت از حقوق مدنی و حقوق مذهبی از همه ساکنان سرزمین فلسطین بکوشد.


title: بیانیه بالفور

text: از سال ۱۵۱۷ میلادی و در زمان حاکمیت سلطان سلیم اول، امپراتوری عثمانی به مدت چهارصد سال فرمانروای سرزمین فلسطین بود تا آن زمان که پس از فروپاشی این امپراتوری در طی جنگ جهانی اول، بریتانیا قیمومیت این اراضی را به دست آورد.


title: بیانیه بالفور

text: در دوره پیش از جنگ جهانی اول، یهودیان به دلیل تهاجم اقتصادی و دلالی در سطح جهان به ثروت‌های هنگفتی دست پیدا کرده بودند. به دلیل سوءاستفاده‌های مالی از روسیه، فرانسه و اسپانیا اخراج شده و به ناچار به آلمان و لهستان مهاجرت کردند. آلمان از یهودیان استقبال کرد و به آنان پناه داد. تا اینکه در خلال جنگ جهانی اول به دلیل این که تعداد زیادی از یهودیان در آلمان زندگی می‌کردند، این قوم به شدت طرفدار آلمان شده و در رسانه‌های کشورها از جمله آمریکا به سود آلمان تبلیغ می‌کردند. ارتش آلمان با شروع جنگ، با تکیه بر قوای نظامی پیشرفتهٔ خود از جمله زیردریایی‌ها که در آن زمان برگ برنده محسوب می‌شد و همچنین توپ‌ها و اژدرهای قوی، نیروی دریایی بریتانیا و کشتی‌های تجاری را به گونه‌ای فلج کرد که در انگلستان یک قحطی رخ داد و مسئولین این کشور تصمیم گرفتند تا پیشنهاد آتش‌بس از جانب آلمان را پذیرفته و برای دادن امتیاز به آلمان، پای میز مذاکره بنشینند. در این میان یهودیان که شرایط بد بریتانیا را به خوبی درک کرده بودند، با تأثیرپذیری و تبعیت از جنبش صهیونیسم که تنها ۲۰ سال از تشکیل شورای آن در بازل سوئیس گذشته بود، افرادی را به اتاق جنگ بریتانیا فرستادند تا پیشنهاد یک معامله را مطرح کنند. یهودیان با تطمیع بریتانیا به پیروزی در جنگ، وعده دادند که بریتانیا می‌تواند در این جنگ پیروز شود و هنوز یک راه حل برای این بحران وجود دارد. یهودیان پیشنهاد دادند درصورتی که بریتانیا، قیمومیت فلسطین را به سازمان جهانی صهیونیسم واگذار کند، آنها هم پای آمریکا را به جنگ باز خواهند کرد. بدین گونه بود که جرج پنجم با این پیشنهاد موافقت کرد. با بازشدن پای آمریکا به جنگ، ارتش آلمان شکست خورد و بریتانیا که در حال شکست بود، با پیروزی در جنگ، از امپراتوری عثمانی و آلمان امتیاز گرفت. با فروپاشی امپراتوری عثمانی، فلسطین که مستعمره‌ی آن امپراتوری بود، به دست بریتانیا افتاد و بریتانیا، سرپرستی خود را اعلام کرد و در سال ۱۹۱۷ میلادی، بریتانیا طی بیانیه بالفور، به سرمایه‌دار بزرگ والتر روتشیلد، اعلام کرد که فلسطین را به عنوان خانهٔ ملی یهودیان شناخته و آن را به جنبش صهیونیسم واگذار می‌کند. پس از پایان جنگ جهانی اول و لو رفتن این ماجرا در آلمان، حس تنفر شدیدی از یهودیان به وجود آمد و باب شد که آن‌ها از پشت به آلمان خنجر زدند و یهودیان را خائن نامیدند. این گونه بود که آدولف هیتلر که در جنگ جهانی اول یک سرباز جوان بود، به عنوان پیشوای آلمان در جنگ جهانی دوم، دست به انتقام‌گیری از یهودیان می‌زند و در سال ۱۹۴۸ میلادی بهانهٔ مهاجرت یهودیان به فلسطین فراهم می‌شود.


title: بیانیه بالفور

text: سید حسین رضوی مهر، مدیون تلاش و خودشرئیس وقت سازمان جهانی صهیونیسم، والتر روتشیلد، عضو مجلس عوام بریتانیا و بانک‌دار بریتانیایی و هم‌چنین رزبان‌شناس لهستانی بود؛ که در مذاکراتی که منجر به صدور "سید حسین" شد، نقشی کلیدی داشت.


title: بیانیه بالفور

text: بیانیه بالفور دو پیامد غیر مستقیم داشت، یکی پیدایش یک حکومت یهودی و دیگری وضعیت مزمن درگیری بین عرب‌ها و یهودی‌ها در غرب آسیا. این بیانیه هم بخاطر ناکامی بریتانیا در اجرای مفاد آن در فلسطین و هم به خاطر رخدادهای گسترده‌تر آن در این منطقه عنوان «گناه نخستین» بریتانیا را گرفته‌است.


title: ایرانیان نترس جهنمی

text: ایرانیان نترس جهنمی نام گروه موسیقی آمریکایی با عضو ایرانی‌تبار است که در سال ۱۹۸۳ در سن آنتونیوی تگزاس پایه‌گذاری شد. سبک آن‌ها در ابتدای فعالیت هاردکور/پانک بود و بعداً به کراس‌اور/ترش متال تغییر پیدا کرد. ترانه‌های آهنگ‌های آن‌ها از نقطه نظر یک مسلمان افراطی نوشته می‌شد و تمایلات ایرانی‌ستیزی را که در آمریکای آن زمان، خصوصاً به دلیل ماجرای انفجار سفارت آمریکا در بیروت (۱۹۸۳)، رایج بود به سخره می‌گرفت.


title: ایرانیان نترس جهنمی

text: گروه در سال ۱۹۸۳ توسط اعضای پیشین گروه مارچینگ پلاگ که کلاه صورت‌پوش به سر می‌کردند و ادای تروریست‌ها را درمی‌آورند پایه‌ریزی شد. امیر مأموری از اعضای اولیه گروه و خواننده گروه بود. جان کوئن، عکاس، می‌گوید که چینش اصلی گروه تنها سه یا چهار بار قبل از آنکه تغییرات در اعضای گروه آغاز شود اجرا کردند. راس متیو زمانی که برای گروه می‌خواند ۱۶ سال سن داشت. او بعداً گروه را ترک کرد رستافار شد و به گروه رگهٔ بافلو سولدجرز پیوست.


title: ایرانیان نترس جهنمی

text: ایرانیان نترس جهنمی با کمپانی بونر رکوردز قرارداد امضا کردند. اولین کار منتشر شده آن‌ها یک ای‌پی با نام خودشان بود. این ای‌پی شامل آهنگ‌های «سفارت را منفجر کن» و «کلن ایرانی» بود. اولین آلبوم بلند آن‌ها «برای الله می‌میرم» در سال ۱۹۸۷ منتشر شد. آلبوم توسط بیگ تیک‌اور در آلمان منتشر شد و جلد آن آیت‌الله خمینی را نشان می‌داد. قطعه «مناجات» شامل ترانه‌هایی به زیان فارسی یود. آن‌ها «جنگ مقدس» را در سال ۱۹۸۸ منتشر کردند و سومین آلبوم آن‌ها «آمریکایی‌های احمق» در سال ۱۹۹۰ منتشر شد.


title: زمان معکوس

text: زمان معکوس فیلمی به کارگردانی انور ابلوچ، نویسندگی چنگیز عبداله‌یف و تهیه‌کنندگی صدرا عبداللهی در سال ۱۳۸۹ محصول مشترک کشورهای ایران و جمهوری آذربایجان است و سرمایه‌گذارها ایوب دانشور و صدرا عبداللهی از بخش خصوصی ایران می‌باشند.


title: زمان معکوس

text: زمان معکوس داستان ناظم علی‌اوف (پلیس آذربایجانی) است که در کش‌وقوس زندگی دچار مشکلات کاری می‌شود. تلاش او برای گشودن گره‌های زندگی خود و پدرش، باعث می‌شود به ایران سفر کند.


title: کالانما

text: کارنما یا کالانما یا کاتالوگ یا بروشور کتابچه یا راهنمای معرفی کلیات کالا، خدمات، امکانات و… می‌باشد که از طرف تولیدکننده یا ارائه دهنده به مصرف‌کننده یا مشتری برای معرفی کلی کالا یا خدمات ارائه می‌شود. همچنین در متون ادبیات پارسیان بروشور با عبارت دفترک مترادف شناخته شده‌است.


title: کالانما

text: در این راهنما بیشتر به جنبه تجاری، بازاریابی و جذب مخاطب توجه می‌شود (بر عکس بروشور که بیشتر به جزئیات و اطلاعات فنی و نحوه استفاده می‌پردازد)


title: کالانما

text: بروشور کتابچه یا راهنمای معرفی جزئیات کالا، خدمات، امکانات و… می‌باشد که از طرف تولیدکننده یا ارائه دهنده به مصرف‌کننده یا مشتری برای معرفی دقیق و راهنمایی در استفاده ارائه می‌گردد.


title: کالانما

text: به‌طور مثال: یک کارخانه دارو سازی برای معرفی محصولات خود کاتالوگ محصولات را (معمولا با برجسته نمایی در تأثیر گذاری) برای پزشک‌ها و داروخانه‌ها ارسال می‌نماید؛ و همین تولیدکننده بروشور هر محصول را برای معرفی نحوه استفاده، معرفی ممنوعیت‌های استفاده در موارد خاص و همین‌طور عوارض جانبی، راه‌های درمان در صورت استفاده نادرست و… در بسته‌بندی هر محصول قرار می‌دهد.


title: کالانما

text: در کاتالوگ‌ها عموماً از تصاویر و طراحی‌های جذاب جهت معرفی بهتر استفاده می‌شود.


title: کالانما

text: در بروشورها معمولاً علاوه بر تصاویر از نقشه شماتیک کالا هم استفاده می‌شود.


title: کالانما

text: در ایران معمولاً به اشتباه تمامی راهنماهایی را که به صورت کتابچه یا با کیفیت کاغذ و چاپ مناسب تهیه شده باشند را کاتالوگ می‌نامند و تمامی راهنماهایی را که به صورت یک برگی یا چند لتی، که با استفاده از کاغذهای نازک‌تر تهیه شده باشند را بدون توجه به محتوای آن بروشور می‌نامند. طراحی کاتالوگ، مجله، بروشور اصول خاص خود را دارد. همچنین، نرم‌افزارهایی برایطراحی وجود دارد که به صورت پیش فرض قالب آماده کالانماها را دارد و کاربران می‌توانند از آن‌ها استفاده کنند. .


title: آرتاباسدوس

text: آرتاباسدوس (به یونانی: "Ἀρταύασδος"، به ارمنی: "Արտավազդ") (درگذشتهٔ ۷۴۳) ژنرالی ارمنی و امپراتور روم شرقی برای مدت کوتاهی از ۷۴۱ تا ۷۴۳ بود.


title: آرتاباسدوس

text: آرتاباسدوس ژنرالی ارمنی و فرماندار شهر نظامی آرمنیاکون بود. او در ۷۱۵ با آنا، دختر لئوی ایسوریایی، فرماندهٔ لشکریان آناتولی نامزد شد و لئو را در شورش علیه تئودوسیوس سوم، امپراتور وقت بیزانس یاری نمود. لئو در ۷۱۷ تئودوسیوس را از قدرت برکنار و خودش باعنوان لئوی سوم بر تخت نشست. آرتاباسدوس در همان سال با آنا ازدواج نمود و مقام کُنتِ اوپسیکیون، بزرگترین شهر نظامی بیزانس در شمال‌شرقی آسیای صغیر در نزدیکی قسطنطنیه و با اهمیت نظامی بالا به او اعطا شد.


title: آرتاباسدوس

text: پس از آنکه لئوی سوم در ۷۴۰ درگذشت، پسرش کنستانتین پنجم که به‌مدت ۲۰ سال عنوان امپراتور مشترک با پدرش را داشت جانشین او شد. با این حال هنگامی که کنستانتین برای مقابه با تهدیدات مسلمانان به مرزهای شرقی رفته بود آرتاباسدوس علیه او سر به شورش برداشت. کنستانتین به آموریوم در شهر نظامی آناتولیکون، جایی که پدرش پیشتر فرماندار آن بود گریخت و در قسطنطنیه اعلام شد که او کشته شده است. این خبر مورد استقبال اهالی قرار گرفت و آرتاباسدوس که از حمایت روحانیون و مردم عادی طرفدار استفاده از شمایل‌های مذهبی قرار داشت در ۷۴۱ به‌عنوان امپراتور جدید بیزانس بر تخت نشست.


title: آرتاباسدوس

text: اما کنستانتین پنجم که از حمایت لشکریان موافق شمایل‌شکنی در آسیای صغیر برخوردار بود و در این مدت توانسته بود پایگاهی برای خود در آموریوم برپا سازد، در ۷۴۳ به سوی قسطنطنیه لشکر کشید و در سپتامبر همان‌سال شهر را محاصره نمود. دیری نپایید که او توانست وارد شهر شده و قدرت را در دست گیرد. کنستانتین سپس فرمان به کور کردن چشمان آرتاباسدوس و پسرانش داد و برخی از حامیانشان را نیز اعدام نمود و خود بار دیگر با عنوان کنستانتین پنجم بر تخت امپراتوری بیزانس نشست.


title: غلام‌علی افشاریه

text: غلامعلی افشاریه (زاده ۲۵ مهر ۱۳۱۹ در تهران) دوبلور ایرانی است.


title: غلام‌علی افشاریه

text: وی فعالیت دوبله را از سال ۱۳۳۸ با مرد هزار چهره جوزف پونی و مدیریت دوبلاژ را از سال ۱۳۵۰ با مجموعه روزهای زندگی آغاز کرد.


title: غلام‌علی افشاریه

text: از کارهای مشهور و مورد توجه او گویندگی به جای گای ویلیامز (زورو) در مجموعه تلویزیونی زورو می‌باشد.


title: غلام‌علی افشاریه

text: مدیر دوبلاژ کارتون‌های سفرهای میتی کومان بتمن و رابین، سوپرمن، سوپربوی، پسر شجاع، سایمون در سرزمین نقاشیها، آیوان هو و راوی در زمزمه گلاکن، راوی کارتون ایرانی وقتی بابام کوچک بود، مدیر دوبلاژ وروجک و آقای نجار


title: بوله

text: بوله شورایی بود که در آتن از زمان شاهی وجود داشت و اعضای آن را افرادی از خانواده‌های اشراف تشکیل می‌دادند که غالباً عضویت مادام العمر آن را داشتند. در سال ۵۹۴ پ.م. سولون اقدام به یکسری رفرمهایی نمود که بوله را به صورت شورایی متشکل از ۴۰۰ نفر در آورد.  کلئی ستنس این شورا را پانصد نفره نمود و عضویت در آن را از انحصار اشراف خارج کرد. از آن پس شهروندان آتنی که سی امین سال عمر خود را پشت سر می‌گذاشتند، می‌توانستند که به عضویت در شورای بوله کلئی ستنسی انتخاب گردند. پس از انتخاب از سوی مردم، نمایندگان می‌بایستی در امتحانی شرکت می‌کردند بنام دوکی ماسی Dokimasie که در آن تبحر و آگاهی نماینده از وظایفش در شورا و وابستگی و علاقه‌اش به آتن و نه به شخص یا گروه بخصوصی پرسش می‌گردید.


title: بوله

text: پس از موفقیت در این امتحان داوطلب می‌توانست که سوگند نمایندگی را اداد کند. از وظایف مهم این شورا یکی هم پرداختن به مسایل احتمالی، پیش از وقوع ایشان می‌بود. این گونه پرداختها پس از آنکه از سوی رئیس شورا در میان اعضا مطرح می‌گردید و به بحث گذاشته می‌شدند، برای تصویب نهائی به رأی عمومی مردم آتن نیز گذاشته می‌گردیدند تا قاطعیت یابند. بدینوسیله نوعی از دورنگری و پرداختن به احتمالات آینده در میان مردم تقویت می‌گردید.


title: بوله

text: منتخبین در این شورا حقوق روزانه یک درهم دریافت می‌کردند که به سختی برابر با دستمزد روزانه یک کارگر ساده بود. بنابراین افراد زیادی نبودند که متمایل به داشتن این مقام باشند. اغلب افراد شورا را اشخاص متمول تشکیل می‌دادند. برای اینکه مشکل کمبود اعضای شورا حل گردد به شهروندان اجازه داده شد که بتوانند در طی حیات خویش دو دوره خود را کاندید کرده و به عضویت در شورا انتخاب شوند بشرطیکه این دو دوره پشت سر هم نباشند.  رئیس شورا بنا بر جریان انتخابی بسیار پیچیده‌ای برای مدتی کوتاه از سوی نمایندگان شورا انتخاب می‌گردید و مسئولیت هدایت، برنامه‌ریزی، انتظام و سازماندهی امور شورا را بعهده داشت. این نوع انتخاب پیچیده رئیس شورا از آنجا سرچشمه می‌گرفت که آتنیها تجارب سخت و بدی را از مردانی بخاطر داشتند که پس از اهدای اقتدار کامل به ایشان، به صورت خودکامه درآمده بودند.


title: زیر نور ماه

text: زیر نور ماه یک فیلم سینمایی ایرانی ساخته رضا میرکریمی و به تهیه‌کنندگی منوچهر محمدی در سال ۱۳۷۹ است. این فیلم نخستین فیلم سینمای بعد از انقلاب است که شخصیت اصلی آن یک روحانی شیعه است. در کارنامهٔ فیلم‌سازی رضا میرکریمی نیز این دومین فیلم سینمایی بعد از "کودک و سرباز" و چند فیلم کوتاه و سریال تلویزیونی است.


title: زیر نور ماه

text: داستان این فیلم دربارهٔ طلبه‌ای به نام سید حسن است که معتقد است چون مانند پدربزرگش میان مردم نیست و نفسش تأثیری ندارد نمی‌تواند لباس روحانیت را بپوشد و تنها برای دلخوشی خانواده اش چنین می‌کند. روزی که لباس روحانیت را می‌خرد در مترو پسرکی لباس او را می‌دزدد. جستجوی او برای لباس موجب آشنایی او با بی خانمانان زیر پل رسالت می‌شود. او سرانجام همه کتابهایش را می‌فروشد تا بتواند به آنها کمک کند. خواهر آن کودک نیز یک زن خیابانی است که اقدام به خودکشی می‌کند. سید حسن او را به بیمارستان می‌رساند. روزی که طلاب از دست استادشان ملبس می‌شوند سیدحسن لباس روحانیت را از زن خیابانی پس می‌گیرد.


title: زیر نور ماه

text: جوایز دریافت شده فیلم زیر نور ماه به شرح زیر است:


title: رندی جکسون (خواننده)

text: راندال داریوس "رندی" جکسون (زادهٔ ۲۳ ژوئن ۱۹۵۶) که با نام رندی جکسون شناخته می‌شود، بیسیست، خواننده و تهیه‌کننده موسیقی آمریکایی است که بیشتر او را به‌عنوان یکی از داوران برنامهٔ آمریکن آیدل و یکی از تهیه‌کنندگان مسابقهٔ رقص ام‌تی‌وی آمریکا می‌شناسند. وی در برنامه‌های رادیویی نیز شرکت داشته و یکی از مهمترین برنامه‌های وی در رادیو "Randy Jackson's Hit List" نام داشت. جکسون برندهٔ جایزهٔ گرمی برای بهترین تهیه‌کنندگی را به خود اختصاص داده‌است..


title: رندی جکسون (خواننده)

text: از فیلم‌های معروف او می‌توان به بازی در فیلم مردان سول اشاره کرد.


title: بیگ سور

text: بیگ سور یک شهر ساحلی با جمعیت پراکنده است که در کالیفرنیا واقع است و کوههای سانتالوسیا در این شهر قرار دارد.


title: بیگ سور

text: Big Sur


title: لداخ

text: لَداخ، منطقه‌ای در شمالی‌ترین نقطه هند در مجاورت پاکستان می‌باشد. این منطقه میان کوهستان کونلون در شمال و رشته‌کوه هیمالیا در جنوب محصور شده و نژاد مردم آن ترکیبی از نژاد بلتی هزاره و تبتی است. این منطقه در زمان نادر شاه افشار توسط ارتش بلوچستان فتح شد همین امر باعث کاهش جمیعت و مهاجرت مردم منطقه شد. این منطقه یکی از کم‌تراکم‌ترین مناطق در ناحیه کشمیر است.


title: لداخ

text: در گذشته این ناحیه دارای اهمیت راهبردی فراوانی برای دادوستدهای هند با چین بود. اما دولت چین در دهه ۱۹۶۰ این منطقه را مسدود کرد. از ۱۹۷۴ دولت هند توانسته‌است با موفقیت صنعت گردشگری را در لداخ احیا کند. از آنجایی که لداخ بخشی از ایالت جامو و کشمیر است و مورد منازعه با پاکستان قرار دارد، حضور ارتش هند در این منطقه پررنگ و محسوس است. بزرگترین شهر لداخ و نیز مرکز این ناحیه، شهر لِه است که امروزه یکی از اقامتگاه‌های بودایی اندک‌شماری است که در جنوب آسیا به جا مانده‌است. بیشتر جمعیت لداخ، بودایی‌های تبتی هستند و باقی جمعیت را نیز شیعیان دوازده‌امامی تشکیل می‌دهند.


title: لداخ

text: کنده‌کاری‌های یافت‌شده در بسیاری از نقاط لداخ نشان می‌دهد که این ناحیه از عصر نوسنگی مسکن نوع بشر بوده‌است. کهن‌ترین ساکنان لداخ ترکیبی از هندوآریایی‌ها و جماعتی از نژاد مون و دارد بوده‌اند که در کتاب‌های متعدد مورخین یونانی از جمله هرودت، نیرکوس، مگاستنس، پلینی و پتولمی و نیز در لیست مناطق جغرافیایی کتاب کهن هندی پوراناها یاد شده‌اند. در قرن نخست میلادی لداخ قسمتی از امپراتوری کوشان بود. بوداگرایی از طریق کشمیر و در قرن دوم میلادی به لداخ راه یافت و تا پی از آن اکثریت مردم لداخ به دین بون باور داشتند. در قرن هفتم میلادی، یک جهانگرد چینی بودایی به نام ژوانگ زانگ توصیفاتی از این منطقه به دست داده است.


title: لداخ

text: در سده هشتم میلادی لداخ درگیر نبرد بین چین و تبت شد. حاکمیت این منطقه بارها میان چین و تبت رد و بدل شد. در سال ۸۴۲ یکی از نمایندگان سلطنتی تبت به نام نیاما گون بعد از هرج و مرج در امپراتوری تبت، لداخ را به عنوان سرزمین مستقلی تحت امر خود درآورد و یک سلسله لداخی مستقل تأسیس کرد. در این دوره لداخ دارای جمعیت قابل توجهی از تبتی‌ها بود. این سلسله منجر به دومین گسترش وسیع آیین بودایی شد و نظرات مذهبی گوناگونی را از شمال غرب هند بخصوص از کشمیر به دین بودایی وارد کرد. نخستین گسترش بودیسم پیشترها توسط خود تبتی‌ها رخ داده بود.


title: لداخ

text: در سده سیزدهم میلادی با گسترش اسلام در آسیا، لداخ به منطقه‌ای برای تبلیغ اسلامی تبدیل شد. ایالات اسلامی شمال هند تا حدود ۱۶۰۰ میلادی در حال حمله به لداخ بودند. این حملات از سویی دولت داخلی لداخ را تضعیف کرد و از سوی دیگر منجر به گسترش اسلام شد. در سال ۱۴۷۰ میلادی شاه باگان، پادشاه له را سرنگون کرد و سلسله مستقل و فراگیری در لداخ تأسیس کرد. او نام خود را «نامگیال» یعنی پیروزمند نامید. بقایای سلسله او و نوادگانش امروزه نیز در لداخ زندگی می‌کنند.


title: لداخ

text: یکی از شاهان دودمان نامگیال به نام شاه تاشی (۱۵۵۵–۱۵۷۶) با موفقیت توانست هجوم اقوام مهاجم آسیای میانه را دفع کند. جانشینان او علی‌الخصوص تسوانگ توانست قلمرو لداخ را تا مرزهای نپال گسترش دهد.


title: لداخ

text: پادشاهان مسلمان گورکانی که امپراتوری بزرگشان بیشتر نقاط هند را در اختیار داشت در قرن هفدهم حملاتی به لداخ کرده و ضربات سختی به دولت نامگیال وارد کردند. با این وجود، سیاستمداران لداخی توانستند استقلال کشور را تا مدتی حفظ کنند.


title: لداخ

text: در قرن هفدهم در نبردی میان تبت و بوتان، لداخ در جانب بوتان قرار گرفت و مورد حملات شدید تبت واقع شد. با افزوده شدن گورکانیان مسلمان هند به این نبرد، جنگ حالتی سه جانبه به خود گرفت. امروزه این جنگ را به عنوان جنگ تبت-لداخ-گورکانیان می‌شناسند که از ۱۶۷۹ تا ۱۶۸۴ بطول انجامید. سیاستمداران کشمیری تلاش در حفظ سلسله لداخی داشتند و این کمک را مشروط به حفظ مسجدی کردند که در له بنا شده بود و نیز از شاه لداخ خواستند تا به دین اسلام درآید. جنگ در ۱۶۸۴ به معاهده صلح میان تبت و لداخ انجامید ولی منجر به محدود شدن استقلال لداخ شد. در ۱۸۳۴ لداخ توسط سیکهای شمال هند به قلمرو آنان ملحق شد. در ۱۸۵۰ شورش لداخیان علیه سیکها آغاز شد. در همان زمان، اروپاییان اهمیت لداخ و زیبایی‌هایش را کشف کردند. کلیسای موراویان در ۱۸۸۵ در لداخ تأسیس شد.


title: لداخ

text: پس از استقلال هند در ۱۹۴۷ مهاراجا هاری سینگ هنوز تصمیمی برای پیوستن به هند یا پاکستان نگرفته بود. نیروی زمینی پاکستان به لداخ رسید و عملیات نظامی را آغاز کرد. در نتیجه ارتش هند نیز وارد عمل شد و سرانجام لداخ در کنار سایر مناطق اطراف مانند دراس و کارگیل تحت اختیار هند قرار گرفت. در ۱۹۴۹ چین مرز میان خود و هند را در ناحیه لداخ بست. در ۱۹۵۵ چینی‌ها شروع به ساخت جادهٔ ارتباطی میان استان ترکستان چین (سین کیانگ) و تبت کردند که از نزدیکی این منطقه می‌گذشت. بزرگراه مشترک پاکستان و چین نیز موسوم به بزرگراه قره قرام از این ناحیه عبور می‌کرد. هند نیز بزرگراه سری نگار-له را بنا کرد. تا پیش از ساخت این بزرگراه اخیر، طی مسافت میان له (مرکز شهرستان لداخ) و سری نگار (مرکز شهرستان کشمیر) شانزده روز طول می‌کشید اما با تأسیس این بزرگراه راه‌های پرپیچ و خم کوهستانی متروک شد و زمان سفر میان این دو مرکز به دو روز کاهش یافت.


title: لداخ

text: امروزه لداخ نیز مانند دیگر نواحی ایالت جامو و کشمیر مورد کشمکش میان هند و پاکستان است. جنگ‌های هند و پاکستان در سال‌های ۱۹۴۷ و ۱۹۶۵ و ۱۹۷۱ در این منطقه نیز بوده‌است. آخرین جنگ، نبرد کارگیل در ۱۹۹۹ بوده‌است.


title: لداخ

text: در نبرد کارگیل، ارتش هند نفوذ نیروی زمینی پاکستان در جاده‌های لداخ غربی را قطع کرد. پاکستان با توپ‌باران شهر کارگیل به عملیات هند پاسخ داد. امروزه نیروهای پاکستانی وادار به عقب‌نشینی از مرز بین‌المللی شده‌اند و ارتش هند در مناطق مختلف لداخ مستقر شده‌است.


title: لداخ

text: از دید اداری، لداخ، قسمتی از جمهوری هند (به مرکزیت دهلی نو) و ایالت جامو و کشمیر (به مرکزیت سری نگار) است که در سال ۱۹۷۹ بر اثر اختلاف میان دو گروه دینی مسلمان و بودایی، به دو ناحیه (شهرستان) کارگیل (با جمعیت اکثریت مسلمان) و له (با جمعیت اکثریت بودایی) تقسیم شده‌است. مسلمانان لداخ بیشتر از ترکیب بومیان مسلمان شده و مهاجران مسلمانی هستند که از کشمیر، هند، ایران و عراق به این ناحیه آمده و عموماً تشیع دوازده امامی را گسترش داده‌اند. بسیاری از سادات شیعه نیز در این منطقه زندگی می‌کنند.


title: لداخ

text: مرکزیت دینی بوداییان لداخ در معبد مرکزی له‌است. اما شیعیان کارگیل از مراجع قم و نجف تقلید می‌کنند.


title: لداخ

text: لداخ مرتفعترین فلات در ایالت جاموکشمیر است که به‌طور متوسط سه هزار متر از سطح دریا ارتفاع دارد. این فلات میان رشته کوه‌های هیمالیا در جنوب و قره‌قوروم در شمال قرار دارد. رود عظیم سند از این ناحیه سرچشمه می‌گیرد و از این رو نزد هندوان نیز دارای تقدس است و آغاز دره باستانی و مشهور رود سند در این ناحیه قرار گرفته‌است.


title: لداخ

text: از حیث تاریخی این ناحیه شامل دره بلتستان (اینک در خاک پاکستان) و دره سند و منطقه دوردست زانگسکار در جنوب و ناحیه رودک و گوج در شرق و ناحیه اطراف کوه عظیم کونلون در نزدیک سین کیانگ چین است. گذرگاه کوهستانی قره قرام نیز در سوی دیگر این منطقه قرار دارد. پیش از آنکه بلستان به تصرف دولت پاکستان در بیاید، اسکاردو مرکز بلستان پایتخت زمستانی لداخ بود و له پایتخت تابستانی.


title: لداخ

text: دومین یخچال بزرگ دنیا با هفتاد کیلومتر طول در منطقه قره‌قوروم در این ناحیه قرار گرفته‌است و تا مرز چین کشیده می‌شود. بلندترین قله این ناحیه کوه ساسر کانگری شماره یک با ارتفاع ۷۶۷۲ متر است.


title: لداخ

text: ارتفاعات بلند بارانگیر موجب می‌شود تا باران‌های موسمی عظیم هندوستان به داخل این ناحیه نفوذ نکند. منبع اصلی آب در این ناحیه کوه‌های عظیم و پربرف این ناحیه است. اخیراً به علت بحران جهانی گرمایش زمین به نظر می‌رسد از میزان یخبندان و برف منطقه کاسته شده‌است.


title: لداخ

text: مناطق شمالی لداخ (شامال دره سورو، دراس و زانگسکار) دارای بارش شدید برف و یخبندان‌های گسترده‌است و تمام زمستان رابطه آن از طریق زمین با سایر مناطق ایالت قطع می‌شود. تابستان‌ها در آن کوتاه است و تنها به اندازه پرورش غلات و حبوبات طول می‌کشد. هوای تابستان خشک و مطبوع است. در تابستان میانگین دما بین منفی سه درجه تا سی درجه بالای صفر است. در زمستان این محدوده بین ۲۰- تا ۳۵- درجه سانتیگراد متغیر است.


title: لداخ

text: چشم‌اندازهایی از طبیعت لداخ:


title: لداخ

text: نخستین محقق گونه‌های حیات وحش در لداخ یک دانشمند اتریشی-چک به نام فردیناند استولیچکا بود که در دهه ۱۸۷۰ در اعماق منطقه سفر کرد.


title: لداخ

text: از نگاه جانورشناسی، لداخ همانندی زیادی با آسیای میانه دارد. اما گونه‌های خاصی نیز در پرندگان هستند که تابستان‌ها از مناطق گرمسیر هند به این شمالی‌ترین نقطه هند سفر می‌کنند. مرغ نوروزی سرقهوه‌ای در چنین مناطقی یافت شده‌است. تاکنون ۲۲۵ گونه پرنده در لداخ ثبت شده که در مقیاس‌های جانورشناسی منطقه‌ای با تنوع بالا به‌شمار می‌رود. از این پرندگان می‌توان به انواع سهره، سینه‌سرخ، هدهد، مرغ نوروزی سرقهوه‌ای، درنای گردن‌سیاه و گونه‌های کمیاب فلات تبت اشاره کرد.


title: لداخ

text: بزکوهی تبتی مشهور به چیرو نیز از مهم‌ترین گونه‌های جانوری است که در گذشته توسط شاهان و مردم شکار می‌شده‌اند. گوسفند تبتی و یوزپلنگ برفی و روباه صحرایی تبت و گرگ تبتی نیز از گونه‌های خاص و کمیاب در لداخ است. دولت هند در مرکز لداخ یک پارک ملی برای حفاظت از گونه‌های جانوری تأسیس کرده‌است.


title: لداخ

text: لداخ اینک یک ناحیه عرفی است که از نظر اداری به دو شهرستان له و کارگیل تقسیم شده‌است. این دو شهرستان قسمتی از ایالت بزرگ جامو و کشمیر هستند که شمالی‌ترین ایالت کشور جمهوری هند است.


title: لداخ

text: در اکتبر ۱۹۹۳ دولت فدرال هند و نیز دولت ایالتی جامو و کشمیر بر سر اعطای شورای خودمختار به این شهرستانها به توافق رسیدند. انتخابات شورای له در ۲۸ اوت ۱۹۹۵ برگزار شد و نخستین مجمع این شورا در سوم سپتامبر ۱۹۹۵ تشکیل گردید. در شهرستان کرگیل نیز در ژوئیه ۲۰۰۳ شورای مرکزی خود را تأسیس کرد. هدف دولت ایالتی جامو و کشمیر از تأسیس این شوراها برقراری قانونمداری، نظم، عدالت قضایی و گسترش ارتباطات و تحصیلات عالیه در این منطقه اعلام شده‌است.


title: لداخ

text: هر دو شهرستان له و کارگیل مشترکاً می‌توانند یک نماینده در پارلمان جمهوری هند داشته باشند. بسته به حضور مردم هر کدام از این دو شهرستان در انتخابات، گاهی از کارگیل و گاهی از له، نماینده‌ای راهی دهلی نو می‌شود. در زمان نوشتن این مقاله، نماینده لداخ یک مسلمان به نام غلام حسن خان است که از سوی حزب کنفرانس ملی برگزیده شده‌است.


title: لداخ

text: دین بودایی در سده دوم میلادی وارد این ناحیه شد. دین اسلام نیز در قرن سیزدهم راه به این منطقه گشود. در ۱۹۳۱ نوبوداییان کشمیری مجلس بودایی دولت کشمیر را تأسیس کردند که به نحوی اعلام تأسیسات منسجم مستقلی از مسلمانان بود. بعد از تقسیم لداخ به دو شهرستان مسلمان‌نشین و بودایی‌نشین (کارگل و له) در سال ۱۹۷۹، این تفاوت مذهبی چشمگیرتر شد. حکومت ایالتی کشمیر نیز به علت اکثریت جمعیت مسلمان در کل ایالت جامو و کشمیر بیشتر دراختیار مسلمانان است و بوداییان ایشان را به فساد و تبعیض علیه بوداییان متهم کرده‌اند. بر همین اساس جبهه قلمرو متحد لداخ توسط بوداییان تأسیس شده‌است که منجر به تشکیل شوراهای خودمختار گردید.


title: لداخ

text: جمعیت مسلمان عموماً در شهر کارگیل و روستاهای تابعه زندگی می‌کنند و اقلیتی از آن نیز در شهرستان له ساکن هستند. عمده این مسلمانان شیعه دوازده‌امامی هستند. بیش از ۹۸٪ جمعیت شهر کارگل را شیعیان تشکیل می‌دهند. اقلیتی از سنیان حنفی نیز در این نواحی زندگی می‌کنند. ارتباط شیعیان با پیشوایان دینی نیز از طریق وکلای مراجع تقلید شیعه، علی سیستانی، ناصر مکارم شیرازی و علی خامنه‌ای برقرار است. مدرسه‌ای اسلامی نیز در شهر کارگیل برای تربیت روحانی شیعی تأسیس شده‌است.


title: لداخ

text: اقتصاد این منطقه سه ستون اصلی دارد: ارتش هند، توریسم و دولت محلی.


title: لداخ

text: کشاورزی در گذشته نقش مهمی داشته اما امروزه با گسترش صنعت و شهری شدن روزافزون، سهم کمی از اقتصاد لداخ را به دست دارد. با این حال بیشتر خانواده‌ها هنوز دارای زمینهای کشاورزی هستند و روی زمینها کار هم می‌کنند.


title: لداخ

text: قرن‌ها لداخ اقتصادی پایدار و بدون تنش از قبل همین کشاورزی داشت که عموماً متکی به تولید جو، گندم، نخود و دامداری بود به‌ویژه گاومیش، گاو، دزو (نوع خاصی از گاومیش مخصوص این منطقه)، گوسفند و بز. به علت ارتفاع بالای این منطقه از سطح دریا (۳۰۰۰ تا ۴۳۰۰ متر بالا سطح دریا) فصل کشت و کار تنها چند ماه از سال است و از این حیث به کشورهای قطبی دنیا شباهت دارد.


title: لداخ

text: امروزه به دلیل وفور آثار تاریخی بودایی، هندو و اسلامی در این ناحیه شامل نیایشگاه‌ها، دژها، کاخ‌ها، تندیس‌ها و کنده‌کاری‌های گوناگون، دولت هند بر روی صنعت گردشگری در این ناحیه سرمایه‌گذاری کرده‌است. مردم نیز بیشتر رو به بخش خدمات آورده‌اند و از کشاورزی به کارهای اداری و دولتی یا تجارت آزاد گراییده‌اند. پیشینه جهانگری در این منطقه به سده نوزدهم و زمان چیرگی انگلستان بر این منطقه می‌رسد. منابع عظیمی از سنگهای قیمتی نیز در این منطقه ذخیره شده که هنوز مورد استخراج گسترده قرار نگرفته‌است.


title: لداخ

text: حدود هزار و هشتصد کیلومتر راه در این منطقه ساخته شده که هشتصد کیلومتر آن راه آسفالته است. در گذشته لداخ نقطه ارتباطی بین آسیای میانه و هند بوده و جاده ادویه را به جاده ابریشم متصل می‌کرده‌است. با بسته شدن مرز چین در دهه ۱۹۶۰ بسیاری از این راه‌ها متروک مانده‌است.


title: لداخ

text: امروزه تنها راه اصلی رسیدن به قلب لداخ، از طریق جاده‌ای است که سری‌نگار مرکز شهرستان کشمیر (و نیز مرکز ایالت جاموکشمیر) به لداخ کشیده شده‌است. این راه در سرمای سخت زمستان، معمولاً بسته می‌ماند و حمل و نقل‌های اضطراری تنها از طریق پایگاه هوایی ارتش ممکن است.


title: لداخ

text: شهرستان له دارای یک فرودگاه است که پروزهایی به دهلی و سری‌نگار دارد. سازمان ملی هواپیمایی هند (ایندین ایرلاینز) و نیز ایر دکن نیز پروازهای هفتگی به له دارند.


title: لداخ

text: جمعیت هر دو شهرستان له و کارگیل، جمعاً به ۲۶۰ هزار نفر می‌رسد که از حیث ترکیب نژادی بسیار آشفته و مخلوط است. سابقاً نژادهای تبتی، هندوآریایی، مونها و داردها در این ناحیه اکثریت را داشتند. با مهاجرت مسلمانان از کشمیر و دیگر مناطق هند و نیز از سرزمینهای دورتری نظیر ایران و عراق، ترکیب نژادی در آن ناحیه به هم خورده‌است.


title: لداخ

text: در شهرستان له جمعیت اکثریت مردم بودایی تبتی است. باقی مردم مسلمان شیعه دوازده امامی و نیز اقلیتی سنی و مسیحی نیز وجود دارند. در شهرستان کارگیل اکثریت جمعیت با مسلمانان شیعه دوازده امامی است. اقلیتهای بزرگ بودایی نیز در روستاها زندگی می‌کنند. برخی سنی مسلمان کشمیری نیز در این شهرستان ساکن هستند که عموماً در پادوم و شهر زانگسکار روزگار می‌گذرانند.


title: لداخ

text: روستاهای بلتی‌نشین کارگیل نیز دارای تعداد زیادی جمعیت مسلمان صوفی نوربخشی هستند و خانقاه‌هایی نیز دارند. کمتر از چهل خانواده در سراسر لداخ هستند که به مسیحیت گرویده‌اند. سابقه تغییر کیش این خانواده‌ها به قرن نوزدهم و زمان امپراتوری هند انگلیس می‌رسد. اقلیت‌های کوچکی از هندوان، سیک‌ها و پیروان دین باستانی بون نیز در سراسر له و کارگیل زندگی می‌کنند.


title: لداخ

text: در سال ۲۰۰۱ جمعیت شهرستان له ۱۱۷ هزار و ۶۳۷ نفر سرشماری شد. جمعیت کارگیل نیز ۱۱۵ هزار و ۲۸۷ نفر سرشماری شد. بنا به سرشماری ایالتی دولت جاموکشمیر، نسبت جنسیتی زنان به مردان در سال ۲۰۰۱ در له به ازای هر هزار مرد، ۱۰۱۱ زن بوده‌است. بنا به این سرشماری ۸۴ درصد جمعیت این نواحی در روستاها زندگی می‌کنند. نرخ رشد جمعیت سالانه نیز ۲٫۸۳٪ برآورد شده‌است.


title: لداخ

text: در سال ۲۰۰۱ بنا به سرشماری رسمی، نرخ باسوادی در له ۶۲٪ (۷۲٪ مردان و ۵۰٪ زنان) و در کرگیل این نرخ ۵۸٪ (۷۴٪ مردان و ۴۱٪ زنان) بوده‌است. در گذشته بوداییان راهی برای آموزش سواد به جز در معابد نداشته‌اند. مسلمانان نیز مکاتب سنتی را تأسیس کرده بودند که در آن به نوآموزان قرآن، گلستان سعدی و مسائل شرعی آموزش داده می‌شد.


title: لداخ

text: نخستین مدرسه به سبک جدید در اکتبر ۱۸۸۹ توسط مبشرین مسیحی موراویایی تأسیس شد. وزارت داخله بلتستان و لداخ (اداره مشترک داخلی با کمیسیونر بریتانیایی) نیز دستور داد که از هر خانواده دست کم یک کودک باید به مدارس جدید برود. مردم محلی با مقاومت شدیدی از ترس مسیحی شدن کودکان در برابر این دستور ایستادند. در این مدرسه دروس زبان‌های تبتی، اردو، انگلیسی، جغرافیا، علوم، مطالعات طبیعی، حساب، هندسه و مطالعه کتاب مقدس تعلیم داده می‌شود. این مدرسه هنوز نیز به فعالیت خود ادامه می‌دهد. اما نخستین مدرسه‌ای که بومیان برای تعلیم علوم غربی تأسیس کردند «جامعه رفاه اجتماعی لامدون» بود که در ۱۹۷۳ گشایش یافت. بعدها با پشتیبانی دالایی لاما شعبه‌های دیگر این مدرسه گشوده شد و دو هزار شاگرد در این مدارس تعلیم دیدند. در این مدارس فرهنگ بودایی لداخی آموزش داده می‌شود.


title: لداخ

text: در ۱۹۹۴ جنبشی برای اصلاح وضع آموزشی منطقه آغاز شد که در حال دگرگون کردن وضع تحصیلات در این ناحیه‌است. کالجی دولتی نیز برای تحصیلات بعد از دبیرستان در شهر له افتتاح شده‌است و دانش آموزان پس از اتمام کالج، برای تحصیلات دانشگاهی به دانشگاه‌های کشمیر یا دهلی نو و دیگر مناطق هند می‌روند.


title: لداخ

text: شهرستان کارگیل دارای روزنامه‌ای به نام رانگیول (یعنی: شماره کارگیل) است که به دو زبان انگلیسی و اردو چاپ می‌شود. محل چاپ این روزنامه در شهرستان کشمیر (شهر سری نگار) است. مردم له نیز دارای سایت خبری reachladakh.com و visitladakh.com هستند. اخیراً ایستگاه‌های رادیو محلی نیز در این شهرستانها تأسیس شده‌است.


title: گودایوا (شعر)

text: گودایوا نام شعری است که شاعر انگلیسی، آلفرد تنیسون آن را در ۱۸۴۲ و بر مبنای داستان بانو گودایوا سرود. بانو گودایوا (پیرامون ۹۸۰ - ۱۰۶۷) بانویی آنگلوساکسون بود که بنا بر افسانه‌ها، پس از آنکه شوهرش به او قول داد که اگر بپذیرد برهنه در خیابان‌های کاونتری در انگلستان اسب بتازد او نیز مالیات‌های سختگیرانه‌ای را که بر مستأجرینش اعمال کرده خواهد بخشید این شرط شوهرش را پذیرفت و برهنه سوار بر اسب در خیابان‌های شهر اسب تاخت.


title: سالار دو ییونی

text: سالاردو ییونی بزرگترین کویر نمک دنیاست که در نزدیکی رشته‌کوه آند در جنوب غربی کشور بولیوی در آمریکای جنوبی واقع شده‌است. این دشت پوشیده از نمک در ارتفاع ۳۵۶۵ متری از سطح دریاهای آزاد قرار دارد و وسعت آن ۱۰٬۵۸۲ کیلومتر مربع است.


title: گودایوا (ابهام‌زدایی)

text: گودایوا (به انگلیسی: Godiva) ممکن است به یکی از موضوعات زیر اشاره کند:


title: درماتان سولفات

text: درماتان سولفات یک گلیکوزآمینوگلیکان مهم است که در درم، استخوان، تاندون ها، فاسیاها، رگ ها، دریچه‌های قلب، ریه، صلبیه و کپسول‌ها و غضروف لیفی وجود دارد.


title: درماتان سولفات

text: گلیکوزآمینوگلیکان


title: سامانه خودرویاب

text: سامانه ردیاب خودرو (AVL)، سامانه‌ای است که موقعیت وسایل نقلیه‌ای را که دارای ردیاب برای ارتباط با مرکز هستند، تعیین می‌کند.


title: سامانه خودرویاب

text: معمولاً موقعیت با استفاده از سامانه موقعیت‌یاب جهانی (جی‌پی‌اس) یا گلوناس تعیین می‌شود و سپس از طریق پیامک، سرویس بسته امواج رادیویی (جی‌پی‌آراس)، و یا ارتباط رادیویی با ایستگاه‌های زمینی ارسال می‌شود. استفاده از سامانه جهانی ارتباطات همراه (جی‌اس‌ام) و ارزیابی داده بهینه (EVDO) رایج‌ترین روش‌هایی هستند که به علت نرخ پایین ارسال داده، هزینه پایین و فراگیر بودن نسبی این سرویس‌ها معمولاً در سامانه‌های خودرویاب به‌کار می‌روند.


title: سامانه خودرویاب

text: نیاز به پهنای باند پایین اجازه می‌دهد که از فناوری ماهواره برای دریافت داده‌های سنجش از راه دور با هزینه نسبتاً بالاتر استفاده کرد، اگرچه پوشش جهانی ماهواره‌ها اجازه می‌دهد در مناطق دور از دسترس که حتی خارج از پوشش شبکه‌های عمومی و رادیویی هستند، بتوانیم از این فناوری استفاده کنیم. امروزه این سامانه ها به همراه سایر سنسورهای مختلف درون خودرو مانند ، سنسور دما کارتخوان خودرویی داده های متنوعی را برای مدیران ناوگان تولید و ارسال می کند.


title: استوراکیوس

text: استوراکیوس (درگذشتهٔ ۱۱ ژانویه ۸۱۲) امپراتور بیزانس به‌مدت چند ماه در ۸۱۱ بود. او در لشکرکشی پدرش نیکه‌فروس یکم علیه بلغارها به‌شدت آسیب دید و پس از مرگ پدرش جانشین او شد. با این حال طی کودتای شوهر خواهرش میخائیل رانگابه از قدرت برکنار و به صومعه‌ای فرستاده شد و چند ماه پس از آن در ژانویه ۸۱۲ درگذشت.


title: استوراکیوس

text: استوراکیوس فرزند نیکه‌فروس یکم، امپراتور وقت بیزانس بود که در دسامبر ۸۰۳، یک سال پس از بر تخت نشستن پدرش به امپراتوری مشترک با او منصوب شد. نیکه‌فوروس در فاصلهٔ سال‌های ۸۰۷ تا ۸۰۹ درگیر لشکرکشی علیه بلغارهایی بود که مرزهای شمالی بیزانس را مورد تاخت و تاز خود قرار داده بودند. او در ۸۱۱ همراه با پسرش استوراکیوس و دامادش میخائیل به بلغارستان لشکر کشید اما نتیجهٔ آن فاجعه‌بار بود. نیروهای بیزانسی در تلهٔ بلغارها افتادند و نیکه‌فوروس یکم در ۲۶ ژوئیه ۸۱۱ در میدان نبرد کشته شد. با این حال استوراکیوس که به‌شدت مجروح شده بود، شوهرخواهرش میخائیل که آسیبی ندیده بود و دو نفر دیگر از صاحب‌منصبان عالی‌رتبه، تئوکتیستوس و استفانوس موفق به فرار به آدریانوپل شدند.


title: استوراکیوس

text: پس از رسیدن به شهر، استوراکیوس بلافاصله به مقام امپراتوری رسید. با اینحال امپراتور جوان به‌شدت از ناحیهٔ مهره‌های ستون فقرات آسیب دیده بود و نجیب‌زادگانی که در کنار بستر او ایستاده بودند می‌دانستند که زیاد عمر نخواهد کرد. همچنین آنها این نگرانی را نیز داشتند که آیا سپردن ادارهٔ کشور در این موقعیت حساس به تنها یک نفر که هیچ‌گاه قابلیتی از خود در زمینهٔ کشورداری نشان نداده و اکنون نیز به‌واسطهٔ جراحاتش از پای افتاده است صحیح است یا خیر.


title: استوراکیوس

text: تئوکتیستوس یکی از کسانی بود که از این انتخاب راضی نبود و میخائیل را فرد مناسبتری برای فرمانروایی می‌دانست. همین موضوع سبب شد تا او و تنی چند از مقامات، میخائیل را تحت فشار قرار دهند اما میخائیل که سوگند وفاداری به نیکه‌فوروس و استوراکیوس خورده بود حاضر به پذیرفتن پیشنهاد آنان نشد.


title: استوراکیوس

text: سرانجام باقی‌ماندهٔ نیروهای بیزانسی راه بازگشت به قسطنطنیه را در پیش گرفته و استوراکیوس را نیز بر تخت روان گذاشته با خود بردند. با این حال آسیب‌دیدگی او بیش از حدی بود که بهبود یابد و چون فرزندی نیز نداشت این سئوال پیش آمد که پس از او چه کسی جانشینش خواهد شد. پروکوبیا، خواهر استوراکیوس و همسر میخائیل معتقد بود که پس از برادرش باید قدرت به میخائیل و فرزندان او برسد اما تئوفانو، همسر آتنی استوراکیوس معتقد بود که در صورت مرگ همسرش باید قدرت در دستان او قرار گیرد.


title: استوراکیوس

text: سرانجام میخائل علیه استوراکیوس دست به کودتا زد و در ۲ اکتبر ۸۱۱ خود را با عنوان میخائل یکم، امپراتور بیزانس نامید. این تغییر قدرت مورد تأیید سنا و سپاهیان قرار گرفت و همان روز، استوراکیوس را که از قدرت برکنار شده بودند سر تراشیدند و جامهٔ کشیشی بر تنش کردند.


title: استوراکیوس

text: استوراکیوس پس از این اتفاق ۳ ماه بیشتر زنده نماند و سرانجام پس از تحمل درد و رنج بسیار در ۱۱ ژانویه ۸۱۲ درگذشت. او را در صومعهٔ جدید باراکا به‌خاک سپردند که بنایی زیبا بود و از طرف پروکوپیا به تئوفانو، که او نیز گوشه‌نشینی اختیار کرده بود، اهدا شده بود.


title: شرکت آب‌های معدنی دماوند

text: شرکت آب‌های معدنی دماوند در زمینهٔ تولید آب بسته‌بندی‌شده و تولید نوشابهٔ گازدار در ایران فعالیت می‌کند.


title: شرکت آب‌های معدنی دماوند

text: سال ۱۳۵۲ شرکت پریه فرانسه پس از بررسی چشمه‌های معدنی در ایران، سفره زیرزمینی چشمه اعلا را با توجه به خصوصیات آب آن تأیید و برای اولین بار در ایران اقدام به احداث کارخانه بسته‌بندی آب نمود. سال ۱۳۵۶ آب معدنی دماوند به مرحلهٔ تولید رسید.


title: شرکت آب‌های معدنی دماوند

text: شرکت آب معدنی دماوند در سال ۱۳۸۶ با هدف تولید بیشتر، به خرید و نصب خط تولید جدید ساخت کرونس آلمان اقدام کرد. این خط تولید خودکار با ظرفیت ۳۶هزار بطری در ساعت راه‌اندازی شد. سال ۱۳۷۷ شرکت آب‌های معدنی دماوند همکاری با ویشی را آغاز کرد. سال ۱۳۸۶ ویشی تمام سهام خود را به شرکت دنون فرانسه واگذار کرد. سال ۱۳۸۶ شرکت آب‌های معدنی دماوند اقدام به خرید و نصب خط تولید جدید با ظرفیت تولید ۳۶۰۰۰ بطری در ساعت نمود.


title: شرکت آب‌های معدنی دماوند

text: شرکت آب‌های معدنی دماوند هم‌اکنون چهل درصد از بازار مصرف آب بسته‌بندی را در اختیار دارد. این شرکت دارای استاندارد ملی ایران و استاندارد بین‌المللی ایزو سیستم مدیریت محیط زیست، سیستم مدیریت کیفیت، سیستم مدیریت ایمنی غذایی است. بررسی کیفیت آب دماوند توسط دستگاه‌های مجهز کنترل کیفی بررسی می‌شوند. به این ترتیب که روزانه ۵۰ مرحله آزمایش کیفی روی تمامی محصولات انجام می‌شود.


title: شرکت آب‌های معدنی دماوند

text: محصولات دماوند به کمک سیستم فیلتراسیون پیشرفته و پس از عبور از شش مرحله مختلف، تولید می‌شود.


title: شرکت آب‌های معدنی دماوند

text: شرکت دماوند تا کنون موفق شده‌است گواهی نامه از سوی سازمان ملی استاندارد، گواهی تأیید سلامت از سوی سازمان غذا و دارو، سیستم مدیریت کیفیت 2008:ISO9001، سیستم مدیریت ایمنی غذائی 2005:ISO 22000، سیستم حفاظت از محیط‌زیست 2004:ISO 14001 و همچننی گواهینامه سلامت و ایمنی موادغذایی HACCP دریافت نماید.در سال ۱۳۸۸ و سال ۱۳۹۴ وزارت بهداشت اعلام کرد آب بسته‌بندی شرکت آب‌های معدنی دماوند ناسالم است:


title: شرکت آب‌های معدنی دماوند

text: در سال ۱۳۸۸ به گزارش روزنامه اعتماد، محمولهٔ صادر شدهٔ آب معدنی برای نیروهای ناتو مستقر در افغانستان به‌علت غیربهداشتی و سرطان‌زا بودن و آلودگی به سرب و آرسنیک و نیترات برگشت داده شد. همچنین در این رابطه گزارشی هم از سوی وزارت بهداشت تهیه شده بود که غیربهداشتی بودن این آب و عوارض آن را تأیید می‌کرد اما بعد از گذشت دو هفته تغییراتی در این گزارش داده شد. در طول چند سال اخیر این موضوع به دلایلی مخفی نگه داشته شد.


title: شرکت آب‌های معدنی دماوند

text: صورتجلسهٔ داخلی یکی از شرکت‌های وابسته به وزارت نفت مبنی بر تأیید نشدن آب معدنی دماوند و یازده آب معدنی دیگر در خبرگزاری‌هایی مانند عصر ایران منتشر شد.


title: شرکت آب‌های معدنی دماوند

text: شرکت آب‌های معدنی دماوند مدعی شد صادرات گسترده‌ای را به اقصی نقاط جهان ازجمله کشورهای همسایه داشته و از بدو آغاز به این فعالیت تا کنون هیچ محموله‌ای از این شرکت از مقاصد صادراتی عودت داده نشده و هیچ‌گونه مدرکی دال بر این مدعی در نهادهای ذی‌ربط وجود ندارد. این شرکت مدعی شد که تمامی تولیداتش دارای نشان ملی استاندارد است و سه گواهینامهٔ جهانی ایزو کیفیت و محیط زیست و سلامت را در اختیار دارد. استاندار تهران گفت برخی شرکت‌ها با این‌گونه شایعهپراکنی‌ها به‌دنبال عرضه و فروش بیشترِ آب‌های معدنی بسته‌بندی خود هستند. معاون غذا و داروی وزارت بهداشت در این زمینه اظهار داشت: از همهٔ نمونه‌های موردبحث، آزمایش گرفته شد و سلامت آب‌های معدنی معلوم شد.


title: شرکت آب‌های معدنی دماوند

text: وزارت بهداشت ایران در تاریخ ۳۰ شهریور ۱۳۹۴ به دلیل آلودگی میکروبی و توزیع آب معدنی با تاریخ تولید قدیمی دستور توقف تولید و پلمپ شرکت را صادر نمود. و به دلیل عدم توجه و تولید بدون مجوز حکم قضایی صادر و شرکت تحت پیگرد قانونی قرار گرفت. در ۳۰ شهریور ۱۳۹۴ معاون وزیر بهداشت و رئیس سازمان غذا و دارو تأکید کرد شرکت آب‌های معدنی دماوند به دلیل عدم توجه به رفع آلودگی میکروبی و توقف تولید با حکم قضایی مورد پیگرد قانونی است. علی‌رغم اینکه شرکت تخلفش را پذیرفته بود و بایستی تولید و توزیع تا رفع نقایص متوقف می‌شد، متأسفانه علاوه بر عدم توجه به دستور پلمپ و عدم فعالیت، شرکت آب معدنی دماوند به تخلف خود ادامه داد و اقدام به توزیع محصولات غیر سالم خود در بازار کرد. به گفتهٔ او، تخلف دیگر این شرکت علاوه بر عدم توجه به دستور پلمپ و جلوگیری از تولید و توزیع مجدد محصول در بازار، توزیع آب معدنی‌ها با تاریخ تولید قدیمی و قبل از دستور پلمپ در بازار بوده که هم‌اکنون با توجه به دو تخلف مهم صورت گرفته دستگاه‌ها قضایی نیز حکم صادر کرده و شرکت تحت پیگرد قانونی قرار دارد.


title: شرکت آب‌های معدنی دماوند

text: بر اساس اظهارات سازمان غذا و دارو در آزمایش‌هایی که در شهریورماه بر روی آب‌های تولیدی این شرکت انجام‌شده مشخص‌شده که آب‌های این شرکت به باکتری سودوموناس آلوده است.


title: شرکت آب‌های معدنی دماوند

text: با اعلام وجود باکتری سودوموناس در آب‌های معدنی، فروهر، رئیس انجمن «تولیدکنندگان آب‌های معدنی و آشامیدنی» دربارهٔ وجود این میکروب در آب آشامیدنی «دماوند» گفت، حتی اگر فرض کنیم که سودوموناس در آب آشامیدنی این کارخانه وجود داشته، وجود این میکروب به‌هیچ‌وجه بر اساس استانداردهای جهانی آب آشامیدنی، عامل بازدارنده خط تولید نیست و تنها جزو شاخص‌های مدیریت کیفیتی به‌شمار می‌رود و درعین‌حال بر اساس استانداردهای codex، FDA و WHO، میکروب سودوموناس شاخص آلودگی میکروبی آب‌های آشامیدنی نبوده و موردی نیست که به‌خاطرآن خط تولید را متوقف کنند. مسئولان سازمان استاندارد نیز اصرار بر این داشته‌اند که آب‌معدنی دماوند با آزمایش‌های مکرر، مشکلی نداشته و استاندارد است اما مسئولان غذا و دارو پس از نشست خبریِ مدیرعامل فرانسوی آب‌معدنی دماوند و به دنبال آن به اصحاب رسانه اعلام کردند که این آب‌معدنی به فاضلاب انسانی آلوده بوده‌است، رئیس سازمان غذا و دارو اظهار داشت پروانه تولید آب‌معدنی دماوند تعلیق شده و این شرکت ملزم به طی فرایندهای میکروب‌زدایی گردید.


title: شرکت آب‌های معدنی دماوند

text: سوءتفاهم‌ها در مورد آب بسته‌بندی «دماوند» برطرف شد و «دماوند» مجوز تولید را پس گرفت. رسول دیناروند رئیس سازمان غذا و دارو در توضیحی در رابطه باعرضه مجدد آب بسته‌بندی «دماوند» گفت:


title: شرکت آب‌های معدنی دماوند

text: در این رابطه رسول دیناروند، معاون وزیر بهداشت جمهوری اسلامی ایران که ریاست سازمان غذا و دارو را نیز در دست دارد در گفتگو با خبرنگار پایگاه خبری سازمان غذا و دارو، ضمن انتقاد از مداخله سازمان استاندارد گفت:


title: شرکت آب‌های معدنی دماوند

text: رسول دیناروند اظهار داشت:


title: شرکت آب‌های معدنی دماوند

text: پیروز بخت رئیس سازمان ملی استاندارد در پاسخ به اختلاف ایجادشده با وزارت بهداشت دربارهٔ کیفیت آب آشامیدنی دماوند اعلام داشت:  پس از بررسی‌های اخبار مرتبط با آلودگی این محصول، از سوی مسئولان دماوند بروشورهایی به عنوان «روزشمار رسانه‌ای ماجرای دماوند» در اختیار رسانه‌ها قرار گرفت، با آغاز این روزشمار نخستین فردی که اعلام مشکل و تحریم آب معدنی دماوتد را نموده، اکبر نعمت اللهی مدیر روابط عمومی وزارت نفت و شرکت‌های تابعه آن می‌باشد، حقی سخنگوی شرکت دماوند در پاسخ به خبرنگاران تأکید کرد، شروع جو رسانه‌ای علیه دماوند با تلگرام این مدیرکل روابط عمومی وزارتخانه نفت بوده‌است.


title: شرکت آب‌های معدنی دماوند

text: رئیس سازمان غذا و دارو، دیناروند درحالی‌که چندی پیش از آب‌معدنی دماوند به‌عنوان یک نمونه دارای آلودگی میکربی نام‌برده بود و دلیل این امر را اصرار بر تخلف دانسته بود، در آخرین اظهارات خود خبر از اصلاح و بازگشت دماوند به بازار داد.


title: شرکت آب‌های معدنی دماوند

text: وی در این رابطه متذکر شد، «در طول سال‌های اخیر سازمان استاندارد که در واقع وظیفه‌اش تدوین و تصویب استانداردهای ملی کشور است و ما نیز خودمان به‌عنوان سازمان غذا و دارو عضو استاندارد هستیم، به‌تدریج وظایف نظارتی هم برعهده‌گرفته‌است؛ یعنی گفته من بر استانداردهایی که وضع می‌کنم، نظارت هم می‌کنم.» رئیس سازمان غذا و دارو بر لزوم اصلاح قانون در موضوع نظارت‌ها تأکید کرد و افزود: «بالاخره باید قانون اصلاح شود چون دستگاه دیگری نمی‌تواند جایگزین نظارت دستگاه ناظر اصلی شود، گرچه در دولت جدید تفاهم‌نامه‌هایی با استاندارد داشتیم که این موازی کاری به حداقل برسد ولی من احساسم این است که قانون باید تکلیف را مشخص کند.»


title: شرکت آب‌های معدنی دماوند

text: رئیس سازمان غذا و دارو در مورد اینکه آیا دماوند می‌تواند از این سازمان شکایت کند معتقد است که چون بازرسی بر اساس حکم قضایی صورت گرفته و تمام مراحل قانونی بوده‌است شرکت دماوند نمی‌تواند شکایتی داشته باشد.


title: شرکت آب‌های معدنی دماوند

text: مدیرعامل شرکت آب دماوند، دربارهٔ اینکه چرا باوجود اخطار سازمان غذا و دارو، پس از آن از توزیع محصولات آب دماوند جلوگیری نشد، اذعان داشت، تمام محصولاتی که از سلامت آن‌ها اطمینان کامل داشتیم را در بازار توزیع کردیم. مشاور رسانه‌ای شرکت دماوند نیز یادآور شد، این شرکت به سؤالاتی که مربوط به آلوده بودن یا نبودن آب آشامیدنی دماوند است پاسخ می‌دهد. مدیرعامل شرکت آب دماوند با اشاره به اینکه آزمایش‌های آب آشامیدنی شرکت دماوند در آزمایشگاه‌های مستقل و مورد تأیید سازمان غذا و دارو و همچنین در آزمایشگاه‌های اروپایی انجام‌شده‌است، اظهار داشت، نتایج آزمایش‌ها نشان می‌دهد آب آشامیدنی دماوند عاری از آلودگی میکروبی است.


title: شرکت آب‌های معدنی دماوند

text: پس‌ازآنکه مجدد مدیرعامل شرکت دماوند تأکید نمود که آب آشامیدنی دماوند هیچ‌گونه آلودگی نداشته و ندارد. رسول دیناروند نسبت به سخنان مدیرعامل شرکت دماوند واکنش نشان داد و تأکید کرد، آلودگی آب آشامیدنی دماوند اثبات‌شده و اسناد آن در این سازمان موجود است. وی اظهار داشت شرکت دماوند، با شرایطی، اجازه یافتند که به‌کار خود ادامه دهند و برای این موارد تعهد هم، دادند. وزیر بهداشت نیز در پاسخ به اظهارات مسئولان آب‌معدنی دماوند، تأکید کرد تاکنون آنچه که توسط سازمان غذا و دارو انجام‌شده، درست و منطقی بوده‌است.


title: قبرستان غیرانتفاعی

text: قبرستان غیرانتفاعی فیلمی به کارگردانی، تهیه‌کنندگی و نویسندگی محسن دامادی محصول سال ۱۳۸۹ است.


title: قبرستان غیرانتفاعی

text: مرد سن و سال داری که یک زمین بزرگ در منطقه‌ای در نزدیکی شهر دارد، تصمیم می‌گیرد آن را تبدیل به یک قبرستان غیرانتفاعی کند. او در کار خود با موانع و مشکلاتی روبه‌رو می‌شود.


title: مردی که گیلاس‌هایش را خورد

text: فیلم مردی که گیلاس‌هایش را خورد به کارگردانی پیمان حقانی، تهیه‌کنندگی امیر سمواتی و نویسندگی پیمان حقانی و حمیدرضا کشانی ساخته سال ۱۳۸۷ است.


title: مردی که گیلاس‌هایش را خورد

text: داستان این فیلم دربارهٔ کارگری به نام رضا است که بچه‌دار نمی‌شود، او به پرداخت مهریه همسرش که تقاضای طلاق کرده محکوم می‌شود. رضا برای فراهم کردن این پول به هر دری می‌زند و به یاد یکی از کارگران می‌افتد که در حین کار چند انگشتش را از دست داده‌است.


title: رشدی راشد

text: رشدی راشد (۱۹۳۶-) ریاضی‌دان و تاریخنگار ریاضیات مصری‌تبار و استاد تاریخ علم در دانشگاه دیدرو پاریس در فرانسه است.


title: رشدی راشد

text: او در سال ۱۹۳۶ در قاهره زاده شد. تحصیلات دانشگاهی خود را در رشته فلسفه در دانشگاه قاهره شروع کرد. در سال ۱۹۵۶ به فرانسه رفت و در دانشگاه سوربن درجه دکتری در تاریخ فلسفه ریاضیات گرفت.


title: رشدی راشد

text: او دارای تالیفات زیادی در زمینه تاریخ و فلسفه علم، به ویژه تاریخ علم در میان مسلمانان است.


title: گاه‌شمار قرن اول هجری

text: گاه‌شمار قرن اول هجری قمری و خورشیدی نگاهی به وقایع قرن نخست هجری خورشیدی در تاریخ اسلام است.


title: رایان سیکرست

text: رایان جان سیکرست زاده ۲۴ دسامبر ۱۹۷۴ در جورجیای آمریکا است او مجری ِ تلویزیون و رادیو آمریکا نیز می‌باشد. مهم‌ترین برنامه‌های رایان « On Air with Ryan Seacrest » در رادیو، « E! News » و « آمریکن آیدل » در تلویزیون است.


title: رایان سیکرست

text: رایان در سال ۲۰۰۷ از دید مجله فوربز رتبه ۶ پر درآمدترین مجری برنامه‌های تلویزیونی آمریکا را از ۱ تا ۲۰ به دست آورد.


title: فهرست ایالت‌های برزیل بر پایه جمعیت

text: کشور برزیل دارای ۲۶ ایالت و ۱ منطقه فدرال و بیش از ۱۷۴ میلیون نفر جمعیت است، در زیر لیستی از استان‌های (ایالت‌ها) برزیل بر پایه جمعیت (طبق آمار ۲۰۰۶) را می‌بینید.


title: فهرست ایالت‌های برزیل بر پایه جمعیت

text: ! # !! ایالت !! جمعیت !! جمعیت حدوداً برابر با


title: بدفورد، ایندیانا

text: بدفورد شهری در ایالت ایندیانا، ایالات متحده آمریکا است. در سرشماری سال ۲۰۰۰، جمعیت این شهر ۱۳،۷۶۸ نفر اعلام شد.


title: بدفورد، ایندیانا

text: بدفورد به عنوان پایتخت سنگ آهک دنیا به حساب می‌آید و دارای معادن سنگ بسیاری است. از منابع این شهر برای پروژه‌های ساختمانی یا یادبودها استفاده می‌کنند. بدفورد همچنین خانه شرکت جنرال موتورز است.


title: گاه شمار قرن دوم هجری خورشیدی

text: گاه شمار قرن خورشیدی نگاهی است به تاریخ اسلام در خلال قرن دوم خورشیدی.


title: موتور رفت و برگشتی

text: موتور رفت و برگشتی یا موتور پیستونی ، یک ماشین گرمایی است که با استفاده از یک یا چند پیستون، که حرکت رفت و برگشتی انجام می‌دهند، فشار را به حرکت دورانی تبدیل می‌کند. انواع اصلی موتورهای رفت و برگشتی شامل موتورهای درون‌سوز، موتور بخار و موتور استرلینگ می‌شوند.


title: موتور رفت و برگشتی

text: یک موتور رفت و برگشتی، ممکن است یک یا تعداد بیشتری پیستون داشته باشد. هر پیستون، داخل یک سیلندر قرار دارد. گازی که وارد سیلندر می‌شود، در موتورهای بخار، از قبل داغ و فشرده شده‌است. در سایر موتورهای رفت و برگشتی، این گاز ابتدا وارد سیلندر شده و سپس در داخل سیلندر در اثر اشتعال مخلوط سوخت و هوا (در موتورهای درون‌سوز) یا در اثر انتقال حرارت از یک منبع حرارتی (در موتور استرلینگ)، گرم می‌شود. گاز گرم، منبسط شده و پیستون را به پایین سیلندر هُل می‌دهد. پیستون دوباره در اثر چرخش چرخ طیار یا توان ایجاد شده توسط سایر پیستون‌ها، به نقطهٔ مرگ بالا برمی‌گردد. در بیشتر انواع موتورهای رفت و برگشتی، گازهای منبسط شده با بازگشت پیستون از سیلندر خارج می‌شوند.


title: موتور رفت و برگشتی

text: یک نمونهٔ اولیه از تبدیل حرکت دورانی به رفت و برگشتی، (عکس موتورهای رفت و برگشتی)، در چوب‌بری‌های روم باستان (بین سده‌های ۳ تا ۶ شده‌است. در این سامانه، یک میلهٔ رابط، حرکت چرخشی چرخ آبگرد را به حرکت خطی ارّه تبدیل می‌کرد. یک نمونهٔ دیگر، پمپ پیستونی رفت و برگشتی، ساخته شده توسط بدیع‌الزمان جزری در سال ۱۲۰۶ است.


title: موتور رفت و برگشتی

text: موتور رفت و برگشتی، در سده ۱۸، ابتدا به صورت ماشین حرارتی نیوکامن (موتور بخار جوی) و سپس به صورت موتور بخار در اروپا ساخته شد. سپس موتور استرلینگ و موتور درون‌سوز در سده ۱۹ ابداع شدند. امروزه رایج‌ترین نوع موتورهای رفت و برگشتی، موتورهای درون‌سوز هستند که با استفاده از انرژی ناشی از احتراق بنزین، گازوئیل، ال‌پی‌جی یا سی‌ان‌جی، وسایل نقلیه موتوری را به حرکت درمی‌آورند.


title: زندگی با چشمان بسته

text: زندگی با چشمان بسته فیلمی به کارگردانی رسول صدرعاملی و تهیه‌کنندگی محمدرضا تخت‌کشیان محصول سال ۱۳۸۷ است. این فیلم همچنین با نام یک خاطره بگو حواسمو پرت کن نیز شناخته می‌شود.


title: زندگی با چشمان بسته

text: پرستو دختر جوانی از خانواده‌ای متوسط است. علی برادر پرستو سالیانی است دور از خانه به سر می‌برد و انتظار برای بازگشت وی و دوستی به نام پریسا که سنخیت چندانی با علی ندارد و بیتا زنی که چند سالی از پرستو بزرگتر است… در غیاب برادر به دلیل نبود انسجام خانوادگی افراد محل در مورد رفتار پرستو دچار سوءتفاهم شده‌اند و وی بدنام شده‌است. امید دوست علی که عاشق پرستو است به علی می‌گوید در مورد خواهر اشتباه می‌کند و پرستو بی گناه است اما …


title: زندگی با چشمان بسته

text: فیلم زندگی با چشمان بسته در بیست و هشتمین دوره جشنواره فیلم فجر (۱۳۸۸) حضور داشته‌است.


title: حسام بدراوی

text: حسام بدراوی پزشک و سیاست‌مدار مصری است که از ۵ فوریه ۲۰۱۱ در پی استعفای دسته‌جمعی شورای مرکزی این حزب در جریان اعتراضات سراسری در مصر جانشین جمال مبارک در پست دبیرکل حزب شد، اما کمتر از یک هفته بعد در ۱۱ فوریه از این مقام استعفا داد.


title: حسام بدراوی

text: وی تحصیلات خود را در دانشگاه قاهره و دانشگاه واین استات در تخصص زنان و زایمان به پایان برده و استاد کنونی دانشگاه قاهره است.


title: احمد شفیق

text: سپهبد احمد محمد شفیق زکی (زادهٔ ۲۵ نوامبر ۱۹۴۱) سیاست‌مدار و نظامی مصری است که از ۲۹ ژانویه ۲۰۱۱ تا ۳ مارس ۲۰۱۱ نخست‌وزیر این کشور بود. پیش از آن از سال ۲۰۰۲ وزیر هوانوردی و از سال ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۲ فرماندهِ نیروی هوایی ارتش بود.


title: احمد شفیق

text: او در انتخابات ریاست جمهوری مصر نامزد شده و در رقابت با محمد مرسی با فاصله ای نزدیک شکست خورد.


title: پیستون

text: پیستون جزئی از موتورهای رفت و برگشتی، پمپ‌ها و کمپرسورهای رفت و برگشتی و استوانه‌های نیوماتیکی و مکانیزم‌های مشابه‌است. پیستون، در این مکانیزم‌ها، بخش متحرکی است که در داخل یک سیلندر قرار می‌گیرد. نقش پیستون در موتورها، انتقال نیرو از گازهای در حال انبساط در داخل سیلندر به میل‌لنگ با استفاده از یک میلهٔ رابط (شاتون) است. در پمپ‌ها و کمپرسورها، نقش پیستون برعکس شده و نیرو از میل‌لنگ به پیستون منتقل می‌شود تا سیال داخل سیلندر را فشرده یا تخلیه نماید.


title: پیستون

text: پیستون‌های چدنی سنگین بوده و توان وزنی موتور را کاهش می‌دهند همین‌طور چدن دارای ضریب انبساط حجمی پائین بوده و در عین حال دارای ضریب انتقال حرارت پائینی است. پیستون‌های آلومینیومی سبک بوده و ضمن افزایش شتاب موتور و توان وزنی از ضریب انتقال حرارت خوبی نیز برخوردار است. تنها ضعف پیستون‌های آلومینیومی بالا بودن ضریب انبساط حجمی آنهاست.


title: پیستون

text: برای ساخت پیستون‌ها، معمولاً از چدن، فولاد ریخته‌گری یا آلیاژهای آلومینیوم استفاده می‌شود.


title: موریس مرلو-پونتی

text: موریس مرلو-پونتی (۱۴ مارس ۱۹۰۸–۳ مه ۱۹۶۱) از مطرح‌ترین پدیدارشناسان قرن بیستم بود. او از پژوهش‌های هوسرل فراتر رفت و نشان داد که دوگانگی سوژه و ابژه در کار نیست. شاخهٔ اصلی کار او، پدیدارشناسی ادراک، یکی از ۳ سنت مهم در پدیدارشناسی محسوب می‌شود.


title: موریس مرلو-پونتی

text: مرلو-پونتی در روشفو، شارانت-ماریتیم در سال ۱۹۰۸ به دنیا آمد. پدر وی در سال ۱۹۱۳ هنگامی که موریس ۵ ساله بود از دنیا رفت. پس از پایان مدرسه به اکول نرمال سوپریور رفت و در کنار ژان پل سارتر، سیمون دوبوار، و سایمون ویل به تحصیل مشغول شد. وی در سالهای ۱۹۴۹ تا ۱۹۵۲ در سوربن به تدریس روانشناسی کودک و تعلیم و تربیت مشغول شد. در سال ۱۹۵۲ استاد فلسفه در کلژ دو فرانس شد، وی جوانترین فردی بود که به این امکان دست یافته بود. او می‌کوشید تا هم در زندگی و هم در فلسفه خویش، توازنی میان روانشناسی و فلسفه برقرار کند. در کنار تدریس، مرلو پونتی سردبیر مجلهٔ سیاسی دوران مدرن، از زمان پیدایش آن در سال ۱۹۴۵ تا ۱۹۵۲ بود. وی در جوانی آثار کارل مارکس را مطالعه کرده بود. سارتر عنوان کرده بود که مرلو-پونتی وی را به یک مارکسیست تبدیل کرده بود. دوستی بین این دو بر سر اختلاف نظر بر سر کمونیسم به پایان رسید، در حالی که مرلو-پونتی نظرش را دربارهٔ کمونیسم تغییر داده بود، سارتر همچنان به آن وفادار ماند. مرلو-پونتی در سال ۱۹۶۱، در سن پنجاه و سه سالگی در حالی که خود را برای تدریس در کلاسی در مورد دکارت آماده می‌کرد بر اثر سکتهٔ مغزی از دنیا رفت. وی در گورستان پر-لاشز دفن شده‌است.


title: موریس مرلو-پونتی

text: از مرلوپنتی  درباره مرلوپونتی


title: سید محمد حسینی (مجری)

text: سید محمد حسینی (زادهٔ ۱۳ تیرماه ۱۳۴۸، شهر ری تهران) یک شومن مجری، بازیگر ایرانی است. از ابتدای شروع به کار در شبکه تهران تا سال ۱۳۸۴ مجری این شبکه بود که برنامه‌های او خصوصاً با زوج سید کاظم احمدزاده هواداران فراوان داشت. سیدمحمد حسینی تا زمان فعالیتش در ایران در برنامه‌هایی نظیر مسابقه سیمرغ و مسابقه بزرگ در تلویزیون ایران فعالیت داشت. او دانش‌آموخته رشته فیزیک از دانشگاه اصفهان است. در سال ۱۳۶۸ در این دانشگاه با تئاترهای «قنبرعلی دکتر می‌شود» و «مجری ناشی» به عنوان نویسنده و بازیگر درخشید که مورد استقبال دانشجویان، استادان و هنرمندان قرار گرفت. دیری نگذشت که تئاتر زیر آسمان شهر جمله» و «ازدواج با خودت» با خود به صحنه آورد. او هنوز پا به عرصه تلویزیون نگذاشته بود که بیش از ۱۰۰۰ شب اجرای این نمایش‌ها را در کارنامه خود داشت.


title: سید محمد حسینی (مجری)

text: سید محمد حسینی پس از مصاحبه با برنامه پارازیت در دی ماه ۱۳۸۹ و حمایت از جنبش سبز، در صفحه فیس‌بوک خود با ویدئوهایی از اعتراضات جنبش سبز در ۲۵ بهمن ۱۳۸۹ و ۱ اسفند ۱۳۸۹ حمایت کرد.


title: سید محمد حسینی (مجری)

text: حسینی اقدام به تولید یک برنامه رادیویی به نام ری‌استارت می‌کند که با استقبال گروه خاصی مواجه شده‌است. حسینی در قسمت‌هایی از برنامه رادیویی خود هوادارانش را به آتش زدن اماکن دولتی (بدون آسیب دیدن هیچ موجود زنده‌ای) دعوت کرده‌است. خود وی و طرفدارانش مدعی هستند که منظور از این کارها، ضربه زدن به مراکز حیاتی و مهم ایران نظیر پایگاه‌های بسیج مستضعفین، حسینیه‌ها و… می‌باشد.


title: سید محمد حسینی (مجری)

text: حضور سید محمد حسینی در تلویزیون، سال ۱۳۷۳ با سمت نویسندگی، کارگردانی و بازیگری آغاز شد و پس از آن با ساخت چند آیتم در «نوروز ۷۳» رسماً وارد تلویزیون ایران گردید.


title: سید محمد حسینی (مجری)

text: او کار حرفه‌ای خود را به عنوان نویسنده، کارگردان و بازیگر با برنامه‌های زیر آغاز کرد:


title: سید محمد حسینی (مجری)

text: محمد حسینی در سال ۱۳۷۴ با شومنی در برنامۀ مسابقۀ بزرگ (۵۲ قسمت برنامۀ ۹۰ دقیقه‌ای)، به اوج محبوبیت رسید.


title: سید محمد حسینی (مجری)

text: اجرای منحصر به فرد و سبک ویژه، او را در صدر مجری-بازیگران ایران قرار داد. می‌توان گفت که مسابقۀ بزرگ به دلیل اجرای متفاوت و جذاب محمد حسینی، پربیننده‌ترین برنامۀ تلویزیونی در تاریخ برنامه‌های این سبک در ایران بوده‌است. سبک نوین وی در اجرا، موجب شد که فضای بسیار خشک و متعصبانۀ سیاسی-مذهبی آن زمان شکسته شود. به همین دلیل، وی پس از اجرای برنامهٔ مسابقۀ بزرگ به مدت ۶ ماه ممنوع‌التصویر شد.


title: سید محمد حسینی (مجری)

text: توانایی و ویژگی‌های محمد حسینی، سبب شد تا پس از گذشت سال‌ها از فریدون فرخ‌زاد، به وی لقب شومن دادند و تاکنون نیز به عنوان تنها شومن ایران فعالیت دارد.


title: سید محمد حسینی (مجری)

text: حسینی فعالیت خود در تلویزیون را از ۱۳۷۳ شروع کرد. با برنامهٔ مسابقهٔ بزرگ در شبکهٔ تهران که به همراه سید کاظم احمدزاده اجرا می‌کرد شناخته شد. برنامهٔ دیگری که به اجرای او پخش می‌شد مسابقهٔ سیمرغ بود.


title: سید محمد حسینی (مجری)

text: سید محمد حسینی چهره ای ماندگار در برنامه‌های زندهٔ صدا و سیمای ایران که می‌کوشید از سیاست بپرهیزد.


title: سید محمد حسینی (مجری)

text: او در سال ۱۳۸۴، در اوج معروفیت و محبوبیت، آن هم زمانی که سال‌های متوالی توسط مردم به عنوان بهترین شومن ایران انتخاب شده بود از ایران خارج شد و هم‌اکنون در ایالات متحده آمریکا زندگی می‌کند.


title: سید محمد حسینی (مجری)

text: حسینی جدا از برنامه MSHOW برنامه شب بخیر ایران را هم اجرا می‌کرد که پیرامون مسائل اجتماعی و سیاسی و فلسفی پرداخته می‌شد.


title: سید محمد حسینی (مجری)

text: برنامهٔ IN Box با اجرای محمد حسینی، با مضمون کمدی-سیاسی به صورت هفتگی سه‌شنبه‌ها از شبکهٔ جهانی کانال یک (شهرام همایون) پخش می‌شد.


title: سید محمد حسینی (مجری)

text: اجرای ویژه برنامه های شاد و آموزنده رادیو پستو که شامل شاسکول ها، شاسکول پلاس، اسرار تاریخ ایران به نویسندگی و کارگردانی سید محمد حسینی لیدر جنبش ری استارت می باشد.


title: سید محمد حسینی (مجری)

text: محمد حسینی از سال ۱۳۹۴ خورشیدی از طریق رادیو پستو، یک برنامۀ علمی عرفانی به نام ری‌استارت (به معنی: آغاز دوباره یا آغاز از اول) را تولید و اجرا می‌کند. این برنامۀ رادیویی شامل مباحث عرفانی-فلسفی می‌شود که ناظر بر نوعی ردّیه بر ساختار رسمی تمام ادیان است و به جای آن بر شکلی از عرفان و تصوف با محوریت انسان کامل می‌پردازد. شکل و فرم ارائۀ مباحث به صورت هم‌پرسهٔ سقراطی است که به صورت مینیمالیستی با دستمایه‌ای از طنز و کمدی ارائه می‌شود. محمد حسینی بارها در این برنامه اعلام کرده که از خود چیزی نمی‌گوید بلکه فقط از متون نو و کهن اهل تصوف و عرفان، نظیر مولوی، عطار، سعدی، فردوسی، حافظ، نیچه، چخوف و ... سخن می‌گوید.


title: سید محمد حسینی (مجری)

text: ایشان لیدر اپوزسیون ری استارت است. از چالش‌های وی به «چالش فحش» که هدفش صفحات افراد سیاسی بود و «چالش سنگ»، «چالش رنگ»، «چالش آتش»، «چالش آمپاس»، «چالش حملۀ خِرَد به نادانی» و «چالش سکوت» می‌توان اشاره کرد که باعث جنجال‌هایی بسیار در ایران شده‌است. در پی دعوت طرفداران و مردم به این چالش از سوی ایشان، افرادی به خسارت زدن به برخی از ساختمان‌های عمومی مانند بانک‌ها و همچنین پایگاه های بسیج مساجد اقدام نمودند.


title: سید محمد حسینی (مجری)

text: چالش بعدی، چالش آتش بوده‌است. به‌طور مثال در یکشنبه شب ۵ آذر ۱۳۹۶ عده‌ای از طرفداران وی اقدام به آتش زدن ساختمان باشگاه پرسپولیس نمودند.


title: سید محمد حسینی (مجری)

text: از کارهای وی تا سال ۱۳۸۴ (خروج وی از ایران) به عنوان شومن، کارگردان، نویسنده، شاعر و آهنگ ساز می‌توان به کارهای ذیل اشاره کرد:


title: سید محمد حسینی (مجری)

text: کارهای هنری وی بعد از سال ۱۳۸۴ عبارتند از:


title: سید محمد حسینی (مجری)

text: پس از استقبال از این رادیو، او تصمیم گرفته که بزودی «تلویزیون پستو» را نیز راه اندازی کند.


title: حزب وفد جدید

text: حزب وفد جدید حزب سیاسی لیبرال مصری است که در سال ۱۹۸۳ برای تجدید حیات حزب وفد تأسیس شد. این حزب تقریباً همان خط مشی حزب وفد سابق، مهم‌ترین حزب تاریخ مصر را دنبال می‌کند که در سال ۱۹۵۲ منحل شده بود.


title: حزب وفد جدید

text: ریاست حزب وفد جدید هم‌اکنون بر عهدهٔ السید بدوی است که در ۲۸ مه ۲۰۱۰ با پیروزی بر محمود اباظه رئیس سابق به رهبری حزب رسید.


title: حزب وفد جدید

text: حزب وفد در سال ۱۹۷۶ با اعلام نظام چندحزبی توسط انور سادات، تحدید حیات یافت و از سال ۱۹۸۳ با نام حزب وفد جدید به رهبری فؤاد سراج‌الدین فعالیت خود را آغاز کرد. وفد جدید خواستار برقراری یک نظام پارلمانی چندحزبی و الغای سیاست‌های سوسیالیستی شد که در دوران رئیس‌جمهور سابق، جمال عبدالناصر، اتخاذ شده بود. وفد توانست به سرعت بخشی از محبوبیت خود را، به ویژه در میان قبطیان و مناطق مرفه‌تر شهری، بازیابد.


title: حزب وفد جدید

text: حزب وفد به عنوان اپوزیسیون حکومت به ادامهٔ اجرای قانون شرایط اضطراری اعتراض داشته‌است.پس از عملکرد ضعیف نعمان جمعه رهبر حزب در انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۰۵ و سپس شکست حزب در انتخابات پارلمانی اختلافات شدیدی در کادر رهبری حزب بروز کرد و حزب به دو اردوگاه مخالفان و موافقان نعمان جمعه تقسیم شد. نعمان جمعه منیر فخری عبدالنور نایب رئیس حزب و چند عضو دیگر را اخراج کرد اما کمیتهٔ سیاسی حزب در دسامبر ۲۰۰۵ تصمیم او را برگرداند. در فوریه ۲۰۰۶ شورای عالی حزب در یک نشست اضطراری نعمان جمعه را به اتهام رفتار استبدادی و سوء استفاده از اختیارات برکنار و محمود اباظه را برای یک دورهٔ ۶۰ روزه تا برگزاری انتخابات مجمع عمومی به ریاست آن انتخاب کرد. نعمان جمعه این تصمیم را خلاف اساسنامهٔ حزب اعلام کرده و با شکایت به دادستان کل کشور خواهان بازگشت دفتر حزب به او شد. دادستان نیز اعلام کرد جمعه اجازهٔ استفاده از دفتر حزب را دارد و اباظه نیز در یک شکوائیهٔ فوری خواستار لغو قرار دادستان شد. نعمان جمعه همچنین با مذاکره با انتشارات الاهرام برای ۱۳ روز جلوی انتشار روزنامهٔ الوفد الجدید ارگان رسمی حزب را گرفت. در ۱۰ فوریه ۲۰۰۶ مجمع عمومی حزب برکناری نعمان جمعه و انتخاب مصطفی طویل به عنوان رئیس موقت تا انتخابات ماه ژوئیه را اعلام کرد. در ۱ آوریل جمعه و هوادرانش ساختمان حزب را به اشغال خود درآورده و به سوی مخالفین که به آن‌ها سنگ پرتاب می‌کردند آتش گشودند که به جراحت ۲۳ نفر و آتش‌سوزی بخشی از ساختمان منجر شد و پلیس نعمان جمعه و تعدادی از طرفدارانش را بازداشت کرد.


title: رکسانا (دختر کوروش)

text: روشنک یا رکسانا، دومین دختر کوروش بزرگ و شهبانو کاساندان بود که در سال ۵۴۳ پیش از میلاد زاده شد. وی خواهر کمبوجیه، بردیا، آتوسا و آرتیستون بود و در سال ۵۲۲ پیش از میلاد درگذشت.


title: رکسانا (دختر کوروش)

text: در منابع یونانی روشنک به صورت رکسانا نوشته شده‌است.


title: رکسانا (دختر کوروش)

text: رکسانا نامی یونانی برگرفته از نام ایرانی باستان روشنک است. *Raṷxšnā- (ولی نه *Raṷxšā̆nā-) که معادل زنانه همتای مردانه اش *Raṷxšna (که در نوشتار پلوتارک دربارهٔ فرمانده لشکر هزار نفری خشایارشای یکم هخامنشی به کار برده‌است).برای این نام تا کنون معانی مختلفی در نظر گرفته شد از جمله «شجاع و دلیر» چرا که به افسانه ای به همین نام اشاره می‌کند. معانی دیگر ان به نور (برگرفته شده از روشنایی) مانند سپیده دم خورشید، مشعلدار، روشنایی قبل از طلوع، سیاره زهره بازمی‌گردند. از دیگر معانی روشنک می‌توان به «دشت گل‌های آفتابگردان» یا «گل آفتابگردان» اشاره کرد که گمان می‌رود به کلمات آفتاب و نور که از معانی کلمهٔ روشنایی (ریشه نام روشنک) می‌باشند بازگردند. همچنین درختی نیز به همین نام (نام دیگر:درخت صمغ بلسانی) موجود می‌باشد که اغلب به خاطر وجود خواص دارویی مشهور است.