وابی، در واقع «فقر» است، یا به طور منفی «هم‌رنگ جماعت نشدن». فقیر و درویش بودن، یعنی دربند چیزهای این جهانی، چون زر و زور و نام، نبودن و با این همه 
گزینه‌ها:
روزمره گذرانی را هم تحمل نمی کند؛ عرق جبین و کار سنگینی را درخواست می دارد و از مبلغ، مایه گذاشتن و جان را در طبق ایثار نهادن، طلب می کند.
حضور ارزنده چیز را- که از زمان و مکان و جاه بالاتر است- در دل احساس کردن، و این چیزی است که جوهر وابی را تشکیل می‌دهند.
هیچ کجا کوتاه  نمی‌آید، از چیزی نمی‌ترسد، منفعتی در جایی ندارد پس راحت رنگ عوض می‌کند.
یک لحظه آزادی سخن گفتن نداشته‌اند و کاری را به خواستِ دلِ خود نکرده‌اند.
جملهٔ کامل: وابی، در واقع «فقر» است، یا به طور منفی «هم‌رنگ جماعت نشدن». فقیر و درویش بودن، یعنی دربند چیزهای این جهانی، چون زر و زور و نام، نبودن و با این همه حضور ارزنده چیز را- که از زمان و مکان و جاه بالاتر است- در دل احساس کردن، و این چیزی است که جوهر وابی را تشکیل می‌دهند.