در زمان رومی‌ها وقتی مرده‌ای در آتش می‌سوخت، بازماندگان از دیدن دودی که از جنازه‌ برمی‌خاست تصور می‌کردند که روح مرده همراه با آن دود به آسمان می‌رود و با این فکر خود را تسلی می‌دادند در حالی‌که 
گزینه‌ها:
ریه‌های قربانی را بیرون می‌کشیدند و نمک روی زخمش می‌پاشیدند.
وقتی به اتفاقی خاص درگذشته فکر می‌کند، هنوز خود را از لحاظ روحی خسته آن یافته و آمادگی بخشش نخواهد داشت.
بعدها با آمدن مسیحیت و اسلام سوزاندن مرده، نشانگر بی‌احترامی به جسم انسان بود.
اگر پادشاهی می‌مرد، بنایی ساخته می‌شد یا ساخت و ساز قایقی به اتمام می‌رسید، حتما پس از آن انسان بیچاره‌ای را قربانی می‌کردند.
جملهٔ کامل: در زمان رومی‌ها وقتی مرده‌ای در آتش می‌سوخت، بازماندگان از دیدن دودی که از جنازه‌ برمی‌خاست تصور می‌کردند که روح مرده همراه با آن دود به آسمان می‌رود و با این فکر خود را تسلی می‌دادند در حالی‌که بعدها با آمدن مسیحیت و اسلام سوزاندن مرده، نشانگر بی‌احترامی به جسم انسان بود.