گر در آینده، باقیمانده‌ای از آن نوع شادمانی در این دنیا برای من وجود داشته باشد، فقط هدیه‌ی خداوند متعال خواهد بود، چرا که 
گزینه‌ها:
نمی‌توانم امیدی به فرمانروای زمینی‌ام داشته باشم.
انتظاری هم ندارم؛ چون همه گرفتار هستند.
روستایی بودم و دلم را به آب شیرین و گوارایش خوش می کردم و دیگر آب را گل نخواهم کرد؛ چون خودم هم آبی برای خوردن ندارم!
از خدایم فرزندانى خداپرست و خداترس خواستم که چون به آنها بنگرم که خدا را اطاعت مى کنند دلشاد گردم.
جملهٔ کامل: گر در آینده، باقیمانده‌ای از آن نوع شادمانی در این دنیا برای من وجود داشته باشد، فقط هدیه‌ی خداوند متعال خواهد بود، چرا که نمی‌توانم امیدی به فرمانروای زمینی‌ام داشته باشم.