زبانِ نادر، برای شناساندن آن مرغ عشق، هم نادر بود. نه از جنس دولتی‌ها بود و نه از نوع نظامی‌ها و سیاسی‌های زمانه. از میانه‌ی چشم‌های تیزبین و گام‌هایی راه پیموده سخن می گفت. چراکه 
گزینه‌ها:
شدت پارسایی آن مرجع پاک دل به اندازه ‎ای بود که حتی گاه از تصرف در هدایا نیز چشم می ‎پوشید و بسی دشوارتر از طبقات پایین جامعه روزگار می‎ گذرانید.
گفته‌اند، از آنجا که به روز حادثه خردمندتر از هر فلسفه‌باف گنده دماغ و فقه‌خوان خشک‌مغز بود.
با عزت نفس و مناعت طبع می‌زیست و هرگز از کسی تقاضایی نکرد و به احدی برای تأمین امور مادی زحمت نمی‌داد.
هم خودش زندگی در «افسون‌زدگی جدید و هویت چهل تکه» را پیموده بود و هم رازدار زندگی گذشته آوینی بود و راهِ رفته‌ی «حلزون های خانه به دوش» را می شناخت.
جملهٔ کامل: زبانِ نادر، برای شناساندن آن مرغ عشق، هم نادر بود. نه از جنس دولتی‌ها بود و نه از نوع نظامی‌ها و سیاسی‌های زمانه. از میانه‌ی چشم‌های تیزبین و گام‌هایی راه پیموده سخن می گفت. چراکه هم خودش زندگی در «افسون‌زدگی جدید و هویت چهل تکه» را پیموده بود و هم رازدار زندگی گذشته آوینی بود و راهِ رفته‌ی «حلزون های خانه به دوش» را می شناخت.