«خلق» در اصل بمعنى اندازه گیرى و تقدیر است و چون آفریدن توأم با اندازه گیرى است، لذا 
گزینه‌ها:
خلق را آفریدن معنى مى کنند.
در هر دو مرتبه عقل و مصلحت اندیشی راه ندارد و با فانی شدن بنده از خود، حق مظهر او می شود و حق است که جهان را تدبیرمی کند نه بنده.
در نهایت با به ثمر رسیدن یک ایده ذهنی مواجه هستیم که خودش تداعی گر واژه خلق است.
کار هرچه خدایی تر باشد ماندگارتر و موثرتر خواهد بود.
جملهٔ کامل: «خلق» در اصل بمعنى اندازه گیرى و تقدیر است و چون آفریدن توأم با اندازه گیرى است، لذا خلق را آفریدن معنى مى کنند.