اگر حسن‌ و قبح اعتباری باشد نه تکوینی، و دلیلی که از این قضایا تشکیل می‌شود، برهانی نباشد، ازآنجایی‌که اعتبار، وابسته به اعتبارکننده است و هیچ ثباتی ندارد و تمام تکیه‌گاهش توافق آراء عُقلاست و فقط پیرو نظر آنان است، بنابراین 
گزینه‌ها:
از دل سنت برمی آید، منطق برتر خود را نیز داشته و در عین حال با اندیشه و حوزه اصلاح هم فاصله دارد.
حسن و قبح واقعیتی دارند که بسیاری اوقات با مصالح و مفاسد یکی می شوند و گاه نیز متفاوت می شوند.
ثباتی برای احکام شریعت متصور نیست و شرایع، همچون قوانین بشری، دائماً در تغییر خواهند بود و برای آن‌ها قبض‌وبسط فرض می‌شود.
هیچ جای بحث ندارند براساس اصول روابط بین‌الملل نیست و غیرقابل مذاکره است.
جملهٔ کامل: اگر حسن‌ و قبح اعتباری باشد نه تکوینی، و دلیلی که از این قضایا تشکیل می‌شود، برهانی نباشد، ازآنجایی‌که اعتبار، وابسته به اعتبارکننده است و هیچ ثباتی ندارد و تمام تکیه‌گاهش توافق آراء عُقلاست و فقط پیرو نظر آنان است، بنابراین ثباتی برای احکام شریعت متصور نیست و شرایع، همچون قوانین بشری، دائماً در تغییر خواهند بود و برای آن‌ها قبض‌وبسط فرض می‌شود.