«بدان که آنچه عقل از آثار و احکام ماهیتی شمرد چون بر آن ماهیت مترتب باشد گویند آن ماهیت موجود است، سپس 
گزینه‌ها:
باید همیشه علت مقدم بر معلول باشد و تقدم و تاخر، یعنی تشکیک در ماهیت جایز نیست، پس باید تقدم علت و تاخر معلول مربوط به وجود باشد.
موجودیت ماهیت عبارت است از بودنش به حیثیتی که آنچه از آثار آن شمرده می شود، بر آن مترتب شود و این معناست که عقل از ماهیت انتزاع کند.
ماهیت فلسفه، فهمیدنی است و نه حفظ کردنی.
بنا به اصل این‌همانی می‌دانیم که «وجود، وجود است» و عدم نیست؛ ما می‌دانیم که میان بود و نبود یک چیز تفاوت است.
جملهٔ کامل: «بدان که آنچه عقل از آثار و احکام ماهیتی شمرد چون بر آن ماهیت مترتب باشد گویند آن ماهیت موجود است، سپس موجودیت ماهیت عبارت است از بودنش به حیثیتی که آنچه از آثار آن شمرده می شود، بر آن مترتب شود و این معناست که عقل از ماهیت انتزاع کند.