نوجوانی سنی است که در آن فرد برای برقراری ارتباط مناسب با دوستان، اعضای خانواده و جامعه نیاز به راهنمایی و هدایت دارد. بنابراین 
گزینه‌ها:
اجتماعی بودن، غیر از جمعی بودن است؛ زیرا می‌توان افراد بسیاری از انسان‌ها را در یک‌جا جمع کرد؛ درحالی که هیچ رفتار اجتماعی نداشته باشند.
تا قبل از این سنین، کودکان معمولاً درک چندانی از روابط اجتماعی ندارند و حتی درصورتی که با همسالان ارتباط برقرار کنند، بیشتر تابع اصول خود هستند.
نوجوانان فکر میکنند اگر به اصطلاح همرنگ جماعت نشوند نمی توانند با دیگرانه ارتباط برقرار کنند.
فرد نوجوان از بعد اجتماعی نیز برای راهنمایی و پرورش موجودی دیگر، مناسب نخواهد بود.
جملهٔ کامل: نوجوانی سنی است که در آن فرد برای برقراری ارتباط مناسب با دوستان، اعضای خانواده و جامعه نیاز به راهنمایی و هدایت دارد. بنابراین فرد نوجوان از بعد اجتماعی نیز برای راهنمایی و پرورش موجودی دیگر، مناسب نخواهد بود.