استاد شخصیتی ممتاز داشت. ممتاز از آن رو که فرزند روزگار و زمان خود بود. در حال زندگی می کرد. تازه بود، نوجو و نوآفرین بود. همیشه معتقد بود که اگر آدمی ورودی علم و اندیشه نو نداشته باشد، خروجی اندیشه تر و تازه ندارد؛ لذا 
گزینه‌ها:
لایق این‌همه ثروت و مقام نیست و او را مانند گدایی می‌دانست که عزت و اعتبار از دیگران گرفته است و آرزو می‌کند که خدا چنین گدایانی را بلند مقام نکند.
با عزت نفس و مناعت طبع می‌زیست و هرگز از کسی تقاضایی نکرد و به احدی برای تأمین امور مادی زحمت نمی‌داد.
به تدریس در دبیرستان قناعت می‌ورزید و پای طمع را از گلیم طاقت درازتر نمی‌کرد.
این اواخر غصه می خورد که چشم و گوشش دیگر آن توانایی را ندارند تا عطش سیری ناپذیر دانستن او را سیراب کند.
جملهٔ کامل: استاد شخصیتی ممتاز داشت. ممتاز از آن رو که فرزند روزگار و زمان خود بود. در حال زندگی می کرد. تازه بود، نوجو و نوآفرین بود. همیشه معتقد بود که اگر آدمی ورودی علم و اندیشه نو نداشته باشد، خروجی اندیشه تر و تازه ندارد؛ لذا این اواخر غصه می خورد که چشم و گوشش دیگر آن توانایی را ندارند تا عطش سیری ناپذیر دانستن او را سیراب کند.