خود بحیرا وقتى از دور گرد و غبار کاروانیان را دید، به کنار دریچه  اى که از صومعه به بیرون باز شده بود آمد و چشم به کاروانیان دوخته بود و گاهى نیز 
گزینه‌ها:
یکی از دو تن بود، آن زمان هر دو در غار [ثور نزدیک مکه] بودند، همان زمانی که به همراهش گفت: اندوه به خود راه مده خدا با ماست.
سر خود به پیش داشت با کمال خونسردی و متانت به نزد زلیخا رفت.
سر به سوى آسمان مى  کشید و گویا همان لکه ابر را جستجو مى  کرد که بر سر کاروانیان سایه مى  افکند.
این زلال ابدی در دلش نچكیده بود، غبطه می خورد كه چرا دوستان و همرزمانش نوبت به نوبت شهید شده اند و او همچنان در صف انتظار ایستاده است.
جملهٔ کامل: خود بحیرا وقتى از دور گرد و غبار کاروانیان را دید، به کنار دریچه  اى که از صومعه به بیرون باز شده بود آمد و چشم به کاروانیان دوخته بود و گاهى نیز سر به سوى آسمان مى  کشید و گویا همان لکه ابر را جستجو مى  کرد که بر سر کاروانیان سایه مى  افکند.