دم عصر، قبل از غروب آفتاب که هوا خنک می‌شد، سفرهٔ افطار را می‌انداختیم و کلمات اذان را که 
گزینه‌ها:
می‌گفتند شعار ندهید، نمازجماعت نخوانید و سایر مباحث دیگر که ما کوتاه نمی‌آمدیم و کار خودمان را می‌کردیم.
مواقع عصر هم آن را بذکر امسیت سه بار تکرار می‌کرد.
وقتی می‌خواستند بلند شوند و از گوشۀ اتاق کتابی بیاورند، همین اندازه را هم استفاده می‌کردند و ذکری می‌گفتند.
پدرم یاد دادم بود، برای خودم تکرار می‌کردم.
جملهٔ کامل: دم عصر، قبل از غروب آفتاب که هوا خنک می‌شد، سفرهٔ افطار را می‌انداختیم و کلمات اذان را که پدرم یاد دادم بود، برای خودم تکرار می‌کردم.