1 . حب یک نوع ارتباط وجودی و جاذبه خاص میان علت و معلوم است; لذا مثلا دانشجو استادش را که علت باسواد شدنش است، دوست می دارد و استاد هم شاگر خود را که درس می خواند، دوست می دارد و از همه بهتر و مهمتر خداوند است که چون 
گزینه‌ها:
محبِ عاشق مولا را دوست دارد، این عملاً «النَّبِی أَوْلَی بِالْمُؤْمِنِینَ مِنْ أَنْفُسِهِم» را قبول دارد.
استاد حقیقتا به گیلان و گیلانی ها عشق می ورزید، زیرا این خطه بزرگمردانی همچون میرزا کوچک جنگلی را در دامان خود پرورش داده است.
دو پدیدۀ مزبور (محبت و عشق) مرتبۀ شدیدی از اراده است که از کیفیت‌های خاص روانی است؛ در صورتی که اتحاد مورد بحث از جوهر جان‌های آدمیان سر برمی‌آورد.
خالق و رازق و مدبر ماست، همه باید به او علاقه داشته باشیم; چنانکه خداوند هم مخلوقاتش را دوست می دارد; چون آنها آثار اویند .
جملهٔ کامل: 1 . حب یک نوع ارتباط وجودی و جاذبه خاص میان علت و معلوم است; لذا مثلا دانشجو استادش را که علت باسواد شدنش است، دوست می دارد و استاد هم شاگر خود را که درس می خواند، دوست می دارد و از همه بهتر و مهمتر خداوند است که چون خالق و رازق و مدبر ماست، همه باید به او علاقه داشته باشیم; چنانکه خداوند هم مخلوقاتش را دوست می دارد; چون آنها آثار اویند .