این سرهنگ بازنشسته خاطره روز تشییع را هم برایم بازگو می‌کند: آدم یکبار وقتی طفل خردسالی است، در آغوش دیگران به اولین زیارت می‌رود و یک بار هم وقتی از دنیا رفته، بر دوش تشییع‌کنندگان به پابوسی مشرف می‌شود؛ چراکه 
گزینه‌ها:
سن کمی داشت و با دست بردن در شناسنامه راهی جبهه شده بود.
با کمی ناراحتی راه می‌رفت همراه با هم‌رزمانش از یکایک جبه‌‌های نبرد در اهواز دیدن کرد.
هر دو بار پایی برای راه رفتن و تشرف ندارد.
می‌‌دید مادربزرگش در صحت و سلامت، همچنان مسن‌‌تر می‌‌شود؛ در افکارش در مورد راز این پیری کندوکاو می‌‌کرد.
جملهٔ کامل: این سرهنگ بازنشسته خاطره روز تشییع را هم برایم بازگو می‌کند: آدم یکبار وقتی طفل خردسالی است، در آغوش دیگران به اولین زیارت می‌رود و یک بار هم وقتی از دنیا رفته، بر دوش تشییع‌کنندگان به پابوسی مشرف می‌شود؛ چراکه هر دو بار پایی برای راه رفتن و تشرف ندارد.