قابیل دیگر چیزی نگفت. پشتش را به پدر کرد و از جلو چشمش دور شد. آدم شروع به گشتن دشت و کوه کرد؛ امّا هرچه می‌گشت اثری از او نمی‌یافت. ناگهان 
گزینه‌ها:
دید که ‌حرمله را آوردند و به دستور مختار، دست و پایش را بریدند و سپس در آتش افکندند.
سر به سوى آسمان مى  کشید و گویا همان لکه ابر را جستجو مى  کرد که بر سر کاروانیان سایه مى  افکند.
به جایی رسید که قابیل، هابیل را کشته بود.
بابا ایوب هیچ‌کاری نمی‌کرد، جز اینکه هر روز خدا سر مزرعه‌اش می‌نشست، و با آن جثهٔ مفلوک و تنها، رو به کوه‌ها زار می‌زد.
جملهٔ کامل: قابیل دیگر چیزی نگفت. پشتش را به پدر کرد و از جلو چشمش دور شد. آدم شروع به گشتن دشت و کوه کرد؛ امّا هرچه می‌گشت اثری از او نمی‌یافت. ناگهان به جایی رسید که قابیل، هابیل را کشته بود.