«خانه‌ای که در نهایت با موهایی آغشته به شامپو در آن می‌نشینم و وحشتی را که 
گزینه‌ها:
لطیف می‌خندید، سرم را به دامن کشید و با انگشتان حصیری‌اش موهایم را آرام‌آرام به هم بافت.
پرده از روی‌اش می‌افتد تماشا می‌کنم، متعلق به خانم تامپسون است که از باحال‌ترین هفتادوچهارساله‌های دنیاست».
هیچ کجا کوتاه  نمی‌آید، از چیزی نمی‌ترسد، منفعتی در جایی ندارد پس راحت رنگ عوض می‌کند.
سهیلا خانم نشسته بود تا موهایش خشک شود و مجله میخواند، رویا آرایشکر دستگاه را خاموش کرد و گفت:« موهایتان مرتب شد.
جملهٔ کامل: «خانه‌ای که در نهایت با موهایی آغشته به شامپو در آن می‌نشینم و وحشتی را که پرده از روی‌اش می‌افتد تماشا می‌کنم، متعلق به خانم تامپسون است که از باحال‌ترین هفتادوچهارساله‌های دنیاست».