در زمان شاهنشاهی هخامنشی، مزدیسنا دین دولتی بود و شامل عبادت رسمی هم می‌شد. شاهان ایرانی به زرتشتیان پارسا شناخته می‌شدند و با قانون زرتشتی به نام اشه حکومت می‌کردند. با این حال 
گزینه‌ها:
داریوش دستور داد ایران را بخش های تقسیم کنند و برای هر بخش فرمانروایی تعیین کرد که شهربان نامیده می شدند.
پادشاه تحت ربوبیّت ربّ النوع حکومت یا خدایان شاهی قرار داشت؛ از طرف سوم، خود پادشاه اشکانی مدعی خداوندگاری و یا پسر خدایی بود.
مسیحیت در قرن دوم دین رسمی نبود و گروه ها و خانواده هایی که این دین را می پذیرفتند، اغلب به شهرهای زیرزمینی پناه می بردند.
کوروش بزرگ که این امپراتوری را پایه‌گذاری کرد، از تحمیل دین زرتشتی بر ساکنان سرزمین‌های فتح شده خودداری کرد.
جملهٔ کامل: در زمان شاهنشاهی هخامنشی، مزدیسنا دین دولتی بود و شامل عبادت رسمی هم می‌شد. شاهان ایرانی به زرتشتیان پارسا شناخته می‌شدند و با قانون زرتشتی به نام اشه حکومت می‌کردند. با این حال کوروش بزرگ که این امپراتوری را پایه‌گذاری کرد، از تحمیل دین زرتشتی بر ساکنان سرزمین‌های فتح شده خودداری کرد.