در دوران رنسانس، فکر «کامل بودن قدرت غیرمذهبی» جایگزین واقعیت «قدرت تقسیم‌شده و حاکمیت ناقص» قرون‌وسطایی می‌شود. به عبارت دیگر، قدرت حاکمه فقط به خود وابسته است، در حالی‌که 
گزینه‌ها:
در جامعهٔ قرون‌وسطایی امپراتور ناگریز بود در مورد اعمالش در برابر دستگاه پاپ پاسخگو باشد.
در حکومت دینی در همه سطوح مدیران باید بر اساس تعهد، تخصص و توانمندی انتخاب شوند فقط در این صورت است که می توان مدعی توزیع عادلانه قدرت شد.
حاکمیت دیکتاتوری بود؛ همچنین مردم آزادی بیان نداشتند و همه چیز در آن دوره با زور و اجبار بود.
صدق می‌کند که هرچند در روح و روش کمتر توتالیتر بودند، عامدانه از خود نشانه‌های گسست آگاهانه از گذشته و انزجار از حاکمیت‌های پیشین را آشکار می‌کردند.
جملهٔ کامل: در دوران رنسانس، فکر «کامل بودن قدرت غیرمذهبی» جایگزین واقعیت «قدرت تقسیم‌شده و حاکمیت ناقص» قرون‌وسطایی می‌شود. به عبارت دیگر، قدرت حاکمه فقط به خود وابسته است، در حالی‌که در جامعهٔ قرون‌وسطایی امپراتور ناگریز بود در مورد اعمالش در برابر دستگاه پاپ پاسخگو باشد.