من بودم و دلی که با هر لحظه عبور از جاده‌های خاک‌آلودِ مسیرِ مشابه، به تلاطم و اضطرابی شیرین مبتلاتر می‌شد. داخل اتوبوس سید اول سلام و احوال‌پرسی و خسته نباشیدی گفت و کلام آخرش را به روضه کشاند. وسط روضه پرسید: «چه کسانی اولین بارشان هست؟» درحالی‌که 
گزینه‌ها:
از رد داغ اشک روی گونه‌های گرگرفته‌ام می‌سوختم، دستم را بلند کردم.
مرا نمی‌دید و دستم را در دست داشت خیلی راحت‌تر بود که بی‌شرمانه به مخاطراتِ قلبی‌ام اعتراف کنم.
در لحظه مرگ گفت: «بر هیچ چیز دنیا تأسف نمی خورم، مگر بر این که با فئه باغیه (معاویه و اهل شام) نجنگیدم و علی را در این امر یاری نکردم».
به میز چسبیده بودم، سرم را روی شانه‌ام چسباندم و با لحن سوزناکی عذرخواهی کردم.
جملهٔ کامل: من بودم و دلی که با هر لحظه عبور از جاده‌های خاک‌آلودِ مسیرِ مشابه، به تلاطم و اضطرابی شیرین مبتلاتر می‌شد. داخل اتوبوس سید اول سلام و احوال‌پرسی و خسته نباشیدی گفت و کلام آخرش را به روضه کشاند. وسط روضه پرسید: «چه کسانی اولین بارشان هست؟» درحالی‌که از رد داغ اشک روی گونه‌های گرگرفته‌ام می‌سوختم، دستم را بلند کردم.