کانت مراد خود را از کودکی در جمله بعدی به روشنی بیان می کند. منظور او از کودکی (ناتوانی از به کارگرفتن فهم خود بدون راهنمایی دیگران) است. در واقع انسانی که 
گزینه‌ها:
شخص هیچ‌گاه فرصت انتخاب خانواده و والدین، مکان تولد و شرایط و رخدادهای دوران کودکی را نداشته است.
در حالت کودکی قرار دارد بر خرد خود تکیه نمی کند و صرفا از پیش­ داوری ­های پیشینیان یا تعالیم سرپرستان فکری خود پیروی می­کند.
گفته‌اند، از آنجا که به روز حادثه خردمندتر از هر فلسفه‌باف گنده دماغ و فقه‌خوان خشک‌مغز بود.
در هر دو مرتبه عقل و مصلحت اندیشی راه ندارد و با فانی شدن بنده از خود، حق مظهر او می شود و حق است که جهان را تدبیرمی کند نه بنده.
جملهٔ کامل: کانت مراد خود را از کودکی در جمله بعدی به روشنی بیان می کند. منظور او از کودکی (ناتوانی از به کارگرفتن فهم خود بدون راهنمایی دیگران) است. در واقع انسانی که در حالت کودکی قرار دارد بر خرد خود تکیه نمی کند و صرفا از پیش­ داوری ­های پیشینیان یا تعالیم سرپرستان فکری خود پیروی می­کند.