تیلی بطری براندی را که برای مادرش آورده بود، باز کرد و در ایوان پشتی نشست و درحالی‌که 
گزینه‌ها:
شعله‌‌های آتش را نزد خود مشاهده می‌کرد، به ناچار وی را آزاد کرد.
سر به سوى آسمان مى  کشید و گویا همان لکه ابر را جستجو مى  کرد که بر سر کاروانیان سایه مى  افکند.
پلک‌هایش از خستگی روی هم می‌افتاد، به دانگتار نگاه می‌کرد؛ به اتفاقاتی که پشت سر گذاشته بود و برای آنچه که حالا به خاطرش برگشته بود، فکر می‌کرد.
این زلال ابدی در دلش نچكیده بود، غبطه می خورد كه چرا دوستان و همرزمانش نوبت به نوبت شهید شده اند و او همچنان در صف انتظار ایستاده است.
جملهٔ کامل: تیلی بطری براندی را که برای مادرش آورده بود، باز کرد و در ایوان پشتی نشست و درحالی‌که پلک‌هایش از خستگی روی هم می‌افتاد، به دانگتار نگاه می‌کرد؛ به اتفاقاتی که پشت سر گذاشته بود و برای آنچه که حالا به خاطرش برگشته بود، فکر می‌کرد.