پدرم در کشوی آخر میز بزرگش، نقشه‌ای زیبا از شهرمان نگه می‌داشت. نقشه، یک دسته کاغذ پوستی بود که 
گزینه‌ها:
در نقاشی‌های خود او را بزرگ‌تر از خود ترسیم می‌كند و همیشه خودش یك گوشه دورتر از خواهر، مادر و پدر ایستاده است.
با نوارهای کتانی به هم دوخته شده بود: نقشه‌ای دیواری، دورنمایی از ارتفاع بالا.
تصویر زاویه های آن را روی سه برگه کاغذ پوستی کشید و از آنها خواست به کمک هم مثلثی بسازند که زاویه هایش با آن سه زاویه برابر باشد.
منظره اطراف و پوشش گیاهی منطقه هم هوش از سرتان می‌پراند.
جملهٔ کامل: پدرم در کشوی آخر میز بزرگش، نقشه‌ای زیبا از شهرمان نگه می‌داشت. نقشه، یک دسته کاغذ پوستی بود که با نوارهای کتانی به هم دوخته شده بود: نقشه‌ای دیواری، دورنمایی از ارتفاع بالا.