دیدیم که تیلیش ایمان را، از یک سو، «عمل شخصیت انسانی »  و «عمل محوری و فراگیر»  تلقی می کند و از سوی دیگر،
گزینه‌ها:
در تفسیر آیه همه را از مجازگویی و تشبیه نمایی بر حذر داشته و خود نیز آیه را محدود به دریافتهای فلسفی نکرده است.
در هر دو مرتبه عقل و مصلحت اندیشی راه ندارد و با فانی شدن بنده از خود، حق مظهر او می شود و حق است که جهان را تدبیرمی کند نه بنده.
آن را، به وجهی، غیر خودآگاه و غیرارادی می شمارد.
روی مسائل دین تعبّد و هر آن چه که به دین مربوط می شد نهایت کوشش و دقّت را داشت و هیچ حاضر نبود در این زمینه کوتاه بیاید; چون دین علاج کننده است.
جملهٔ کامل: دیدیم که تیلیش ایمان را، از یک سو، «عمل شخصیت انسانی »  و «عمل محوری و فراگیر»  تلقی می کند و از سوی دیگر، آن را، به وجهی، غیر خودآگاه و غیرارادی می شمارد.