سرخش، عرق از پیشانی گرفت. قطرة درشت عرق از پس گردن، بر تخت شانه اش خزید. هر چه می رفتند، ناامیدی شان بیشتر می‌شد. ابوذر با خود اندیشید: کاش 
گزینه‌ها:
خوشحال بود که بالاخره توانسته با کمک استادش، راه درمان مردم محزون‌زده بیچاره شهر را پیدا کرده است.
اگر در نتیجۀ کار عجولانه‌شان کشته نمی‌شدند، بهت‌زده به اطراف زل می‌زدند و سرشان را در جست‌وجوی توضیح می‌خاراندند.
حرف مادر را گوش می‌کردم و به گله این همه عذاب نمی دادم.
مقابلش دیواری نبود، پس از مقابل قسمتی از صف نماز گذشتم و پایین آمدم و حیوان را رها کردم تا بچرد و داخل در صف شدم، کسی این کار را بر من تقبیح نکرد.
جملهٔ کامل: سرخش، عرق از پیشانی گرفت. قطرة درشت عرق از پس گردن، بر تخت شانه اش خزید. هر چه می رفتند، ناامیدی شان بیشتر می‌شد. ابوذر با خود اندیشید: کاش حرف مادر را گوش می‌کردم و به گله این همه عذاب نمی دادم.