محمد بن عمید در تمامى عمر خود مبتلا به بیماری قولنج و نِقرِس بود و به علت نقرس شدید قادر به سوارى کردن نبود و به همین علت 
گزینه‌ها:
بر عمارى (تخت روان) مى نشست.
آنجا سست می‌شود، حیران می‌شود و دلش می‌خواهد که تا ابد در همان‌ جایی که آمده است، بنشیند و دیگر کوله سنگینش را به دوش نکشد.
هیچگاه یک جا بند نمی‌شد و همیشه در حال حرکت و تلاش بود.
این اواخر غصه می خورد که چشم و گوشش دیگر آن توانایی را ندارند تا عطش سیری ناپذیر دانستن او را سیراب کند.
جملهٔ کامل: محمد بن عمید در تمامى عمر خود مبتلا به بیماری قولنج و نِقرِس بود و به علت نقرس شدید قادر به سوارى کردن نبود و به همین علت بر عمارى (تخت روان) مى نشست.