«ابوعبداللّه محمد بن محمود» معروف به «ابن نجّار بغدادی»، (۵۷۸-۶۴۳ ق)، مورخ، محدث، رجالی و ادیب شافعی در قرن ۷ قمری است. وی در حدیث و رجال و ادب و به ویژه تاریخ، تبحر داشت و آثار مهمی چون 
گزینه‌ها:
قسمتى از ادبیات عرب و فقه را نزد پدر دانشمندش، نورالدین على آموخت.
«الدرة ‌الثمینة فی تاریخ ‌المدینة» و «ذیل تاریخ بغداد» را در این زمینه نگاشت.
«گیلگمش».
با توجه به اینکه او استاد شیخ مفید بوده است و در سال 367 و یا 368 در گذشته است نمی توان او را معاصر علی بن بابویه و از علمای غیبت صغری شمرد.
جملهٔ کامل: «ابوعبداللّه محمد بن محمود» معروف به «ابن نجّار بغدادی»، (۵۷۸-۶۴۳ ق)، مورخ، محدث، رجالی و ادیب شافعی در قرن ۷ قمری است. وی در حدیث و رجال و ادب و به ویژه تاریخ، تبحر داشت و آثار مهمی چون «الدرة ‌الثمینة فی تاریخ ‌المدینة» و «ذیل تاریخ بغداد» را در این زمینه نگاشت.