هیچ‌کس متوجه نشد. با خودم گفتم: «من به چه دردی می‌خورم؟ کاش 
گزینه‌ها:
دست‌کم عینک، کلید خانه، یا حتی لنگه‌جوراب بودم که وقتی گم‌ می‌شدم همه دنبالم می‌گشتند!
لااقل این هوای وارونه‌ی آلوده می‌چرخید و قطره‌ای باران نجاتم می‌داد.
مگسی که بر صورتم می‌نشست يا در دهان نیمه‌باز و متحیرم پرواز می‌کرد آزارم نمی‌داد.
علی‌رغم سخنان دلجویانهٔ پزشکان و پرستاران، فهمیدم که برای تمام عمر خود محکوم به زمین‌گیر شدن هستم.
جملهٔ کامل: هیچ‌کس متوجه نشد. با خودم گفتم: «من به چه دردی می‌خورم؟ کاش دست‌کم عینک، کلید خانه، یا حتی لنگه‌جوراب بودم که وقتی گم‌ می‌شدم همه دنبالم می‌گشتند!