مى نشينم پاى كاغذ تا به اولين عهدم از سال جديد، كه اندكى بيشتر نوشتن است، وفادار بمانم. اما 
گزینه‌ها:
باز هم با شنیدن و خواندن همین دو حرف ساده افسار افکارم از دستم در میرود و چون اسب رم کرده ای چهارنعل میتازد.
دیگر بند نفســم پاره می‌شود و دفترم را پرت می‌کنم گوشه‌ای و می‌آیم تا بروم وسط که از بخت من آهنگ را قطع می‌کنند.
آنجا سست می‌شود، حیران می‌شود و دلش می‌خواهد که تا ابد در همان‌ جایی که آمده است، بنشیند و دیگر کوله سنگینش را به دوش نکشد.
ذهنم شده است مثل يك چمدان كه به زور درش را بسته اند؛ تا مى روم سراغش ببينم از چه سخن بگويم، ده تكه لباس مى پرد بيرون.
جملهٔ کامل: مى نشينم پاى كاغذ تا به اولين عهدم از سال جديد، كه اندكى بيشتر نوشتن است، وفادار بمانم. اما ذهنم شده است مثل يك چمدان كه به زور درش را بسته اند؛ تا مى روم سراغش ببينم از چه سخن بگويم، ده تكه لباس مى پرد بيرون.