ارتباط با تماشاگر به همان اندازه مطلق است. کلامِ آغازگر در تئاتر نه کلام نویسنده است و نه خطاب به تماشاگر. تماشاگر، در سکوت، درحالی‌که 
گزینه‌ها:
دست‌ها را درهم گره کرده و از تأثیر جهانی دیگر برجای خود میخ‌کوب شده است، شاهد تبادل دراماتیک است.
کلام درج شده در این کتاب، به قلم کسی است که خود، در ماجراهای بازگو شده، تنها ناظر نبوده، بلکه در آن ها، نقش ایفا کرده است.
آن را صحنه ای پهناور از نمایش کیهانی تصور می کنم که بازیگران آن با ریسمان های پیچیده ای از جنس داستان و طرح پیش می رود.
در این هنر، بازیگر تنها با ایجاد یک موقعیت دست به روایت قصه می‌زند.
جملهٔ کامل: ارتباط با تماشاگر به همان اندازه مطلق است. کلامِ آغازگر در تئاتر نه کلام نویسنده است و نه خطاب به تماشاگر. تماشاگر، در سکوت، درحالی‌که دست‌ها را درهم گره کرده و از تأثیر جهانی دیگر برجای خود میخ‌کوب شده است، شاهد تبادل دراماتیک است.