نگاهش ساخته بود.به روزهایی می اندیشم که آسمان، تو را فریاد می کرد، ولی 
گزینه‌ها:
دوست نداشت کسی بدون عذر موجه، به تن پروری و تنبلی روی آورد و دست نیاز به سوی این و آن دراز کند.
گوش های ناشنوا را لیاقت شنیدن نبود.
مشتم را باز می‌کردم سواحل آسمان نیلی و درختان سبز برابر دیدگانم، عقلم را ربودند.
بابا ایوب هیچ‌کاری نمی‌کرد، جز اینکه هر روز خدا سر مزرعه‌اش می‌نشست، و با آن جثهٔ مفلوک و تنها، رو به کوه‌ها زار می‌زد.
جملهٔ کامل: نگاهش ساخته بود.به روزهایی می اندیشم که آسمان، تو را فریاد می کرد، ولی گوش های ناشنوا را لیاقت شنیدن نبود.