همان‌طور که اشاره شد؛ ذرات آلفای حاصل از یک عنصر پرتوزای معین، همیشه با حدود انرژی یکسانی ظاهر می‌شوند. از سوی دیگر 
گزینه‌ها:
ذرات بتا با انرژی‌هایی گسیل شدند، که گستره‌ی پیوسته وسیعی، عملا از صفر تا یک مقدار ماکسیمم معین را می‌پوشاند.
به‌‌نظر می‌‌رسد این سطح از انرژی هیگز بادقت غیرقابل‌‌توصیفی با میزان انرژی لازم برای ایجاد اتم‌‌ها (و درنتیجه ستارگان، سیارات و بشر) تطابق داشته است.
در برخورد هسته‌های کوچکتر مانند روتنیم-روتنیم و زیرکونیوم-زیرکونیوم با انرژی کم ۲۰۰ گیگا الکترون‌ولت(GeV) مشاهده کردند.
اتمها با چنان شدتی با یکدیگر برخورد می کردند که کل کیهان از پلاسمایی از پروتونها و نوترونها و الکترونها بود که ذرات نور را همانند مه پراکنده می کردند.
جملهٔ کامل: همان‌طور که اشاره شد؛ ذرات آلفای حاصل از یک عنصر پرتوزای معین، همیشه با حدود انرژی یکسانی ظاهر می‌شوند. از سوی دیگر ذرات بتا با انرژی‌هایی گسیل شدند، که گستره‌ی پیوسته وسیعی، عملا از صفر تا یک مقدار ماکسیمم معین را می‌پوشاند.