این همان زبیر ابن عوامی بود سه شب، پای عهدش ماند و سر تراشیده آمده بود برای قیام علی. توی داستان کوچه، علی نگذاشت، وگرنه قنفذ از سیف الله زبیر در امان نبود... امام، بر بالای بالین زبیر نشست و ناگهان 
گزینه‌ها:
بصره بهار شد و چشم‌های علی، ابرهای ربیع.
طوفانی برپا میشود و تمام اشعار نظامی را که موجب دلگرمی یحیی تا آن روز بوده است باد با خود میبرد.
على نزد آن زن آمد و گفت: اگر نامه را ندهى تو را برهنه مي‌كنم و با شمشير گردنت را مي‌زنم و شمشير خود را كشيد و به طرف وى رفت.
على جلو آن کنیز آمد.
جملهٔ کامل: این همان زبیر ابن عوامی بود سه شب، پای عهدش ماند و سر تراشیده آمده بود برای قیام علی. توی داستان کوچه، علی نگذاشت، وگرنه قنفذ از سیف الله زبیر در امان نبود... امام، بر بالای بالین زبیر نشست و ناگهان بصره بهار شد و چشم‌های علی، ابرهای ربیع.