محمدحسین مهدویان بعد از تجربه‌ی درخشان فیلم اولش«ایستاده در غبار»، که فرم ماکیومنتری (داستانی مستندنما)‌ داشت، سراغ سوژه‌ای رفت که گرچه از لحاظ ساختار ساده‌تر از فیلم قبلی‌اش به‌نظر می‌رسید (که البته 
گزینه‌ها:
در جزئياتی همچون محل قرارگیری دوربین‌ها تا حدی راه خود را از A12 جدا و به خیل پرتعداد گوشی‌های گلکسی شباهت بیشتری پیدا می‌کند.
کاملا برعکس، فیلم دشواری است چرا که عموما با جدیتی به این حد صادقانه و ناامیدی در این حد مستقیم مواجه نمی‌شویم.
ظاهر قضیه این‌طور است) اما داستان و سوژه‌اش حساسیت‌برانگیزتر و پرداخت آن سخت‌تر از داستان احمد متوسلیان بود.
هم خودش زندگی در «افسون‌زدگی جدید و هویت چهل تکه» را پیموده بود و هم رازدار زندگی گذشته آوینی بود و راهِ رفته‌ی «حلزون های خانه به دوش» را می شناخت.
جملهٔ کامل: محمدحسین مهدویان بعد از تجربه‌ی درخشان فیلم اولش«ایستاده در غبار»، که فرم ماکیومنتری (داستانی مستندنما)‌ داشت، سراغ سوژه‌ای رفت که گرچه از لحاظ ساختار ساده‌تر از فیلم قبلی‌اش به‌نظر می‌رسید (که البته ظاهر قضیه این‌طور است) اما داستان و سوژه‌اش حساسیت‌برانگیزتر و پرداخت آن سخت‌تر از داستان احمد متوسلیان بود.