آنچه اینشتین را بر آشفت که “خدا تاس نمی ریزد” دلالت بر همین تعارض بنیادین در کوانتوم دارد: ما جهان را یکتا مشاهده می کنیم، نه بصورت سوپی از ذرات و امواج. فیزیک کوانتوم می گوید ماده در بنیادیترین حالت خود هم ذره است و هم موج؛ ولی 
گزینه‌ها:
در هر زمان میتوان فقط یکی از این دو چهره را دید: ذره یا موج.
بر اساس این انگاره جهان در عین دارا بودن اجزاء و اعضای مختلف، همچون بدن انسان است که ملاک تشخص آن به صورت و نفس ناطقه می باشد.
بیچاره فلاسفه می گفتند عشق همان جهان خلقت است.
اگر کار بد و ذره مثقالی کار خیر کرده باشد, همان را می‌‌‌‌‌‌‌بیند.
جملهٔ کامل: آنچه اینشتین را بر آشفت که “خدا تاس نمی ریزد” دلالت بر همین تعارض بنیادین در کوانتوم دارد: ما جهان را یکتا مشاهده می کنیم، نه بصورت سوپی از ذرات و امواج. فیزیک کوانتوم می گوید ماده در بنیادیترین حالت خود هم ذره است و هم موج؛ ولی در هر زمان میتوان فقط یکی از این دو چهره را دید: ذره یا موج.