نکته قابل توجه این دودمان در این است که پنج تن از شش توالی در این سلسله خودشان جانشین خود را تعیین کردند. طبق قانون روم، نسبت فرزندخواندگی به همان اندازه فرزند واقعی بودن جایگاه خویشاوندی داشت. به همین دلیل،
گزینه‌ها:
برخی سنت‌های قدیمی ادامه یافت، مثلاً شماری از امپراتوران روم خود را در قامت فرعون به تصویر می‌کشیدند – اگرچه نه به اندازهٔ بطلمیوسی‌ها.
همه به جز اولین و آخرین امپراتوران آنتونی-نروایی، فرزندخوانده بودند و « امپراتور‌های فرزندخوانده» نامیده می‌شوند.
فرزندان خانواده نزد پرستارانی بزرگ می‌شدند که هر چند ماه، پدر و مادر تصمیم می‌گرفتند آن‌ها را تغییر دهند (+).
هر یک برای خود فرزندی از فرزندان مرار را برگزیدند و پس از مدتی حاکمان خود را کشتند.
جملهٔ کامل: نکته قابل توجه این دودمان در این است که پنج تن از شش توالی در این سلسله خودشان جانشین خود را تعیین کردند. طبق قانون روم، نسبت فرزندخواندگی به همان اندازه فرزند واقعی بودن جایگاه خویشاوندی داشت. به همین دلیل، همه به جز اولین و آخرین امپراتوران آنتونی-نروایی، فرزندخوانده بودند و « امپراتور‌های فرزندخوانده» نامیده می‌شوند.