قاعده حلیت، به معنای جواز تصرف در اشیای خارجی است که در حلیت آنها تردید شده است. برای مثال:
گزینه‌ها:
قاضی باید به سراغ فتوای معتبر برود تا بدون حکم باقی نماند که اصل 167 این موضوع را بیان می‌دارد.
مقصودش تخییر مشتری میان دو گونه بیع است، که هرکدام را بپذیرد، صیغه بیع همان گونه خوانده می شود.
هرگاه در حلال یا حرام بودن خوردن چیزی شک شود، با اجرای اصل حلیت، به حلال بودن آن حکم داده می‌شود.
آنجا که اگر کسی احتمال عقلایی زیان و ضرر در امری مثل روزه را بدهد آن را بر او حرام می دانیم.
جملهٔ کامل: قاعده حلیت، به معنای جواز تصرف در اشیای خارجی است که در حلیت آنها تردید شده است. برای مثال: هرگاه در حلال یا حرام بودن خوردن چیزی شک شود، با اجرای اصل حلیت، به حلال بودن آن حکم داده می‌شود.