2 در جهان بودن انسان، یعنی وجود انضامی انسان در جهان از کیفیات هستی اولیه او، یعنی 
گزینه‌ها:
حقیقتی تکوینی در عالم وجود است که وصول به کمال وجودی در جهان جز از طریق آن مسیر ممکن نیست.
جهان، جدایی ناپذیر است به قول سارتر انسان همواره به سوی چیزی گشوده است.
هیچ جایگاهی را که بایست نداشته است اما پیوسته بیانگر زیبایی‌ها و پلشتی‌های جای‌خوش کرده در زندگانی آدم‌ها است.
همان آشکارشدن و ظاهر گشتن هر آنچه انسان اندیشیده و رفتار کرده است در آن جهان به شکل و صورت مناسب خود در می آید.
جملهٔ کامل: 2 در جهان بودن انسان، یعنی وجود انضامی انسان در جهان از کیفیات هستی اولیه او، یعنی جهان، جدایی ناپذیر است به قول سارتر انسان همواره به سوی چیزی گشوده است.