بعد از اکشن پر سروصدا، کمدی بجا، موسیقی هیجانی و خوانا با فضای فیلم و البته سلاخی شدن شخصیت‌ها، افتتاحیه فیلم گان با یک پیچش داستانی به پایان می‌رسد؛ در واقع این ساختار در طول فیلم تکرار می‌شود (ابتدا نشان دادن اتفاق و سپس 
گزینه‌ها:
نشان دادن چگونگی آن) جیمز گان با این تعمد موفق می‌شود تا به خوبی اَتش مخاطب را برای دیدن ادامه داستان حفظ کند و کنجکاوی آن‌ها را برانگیزد.
باشد که سردی و گزندگی پایان فیلم تا این اندازه تأثیر گذار از آب در آمده است.
فکر می‌کردند فیلم شبیه یک «اثر کلیشه‌ای ترسناک» با یک پیچش عجیب است که مخاطب را غافلگیر کرده یا آنها را کاملاً گیج می‌کند.
یک مدرس یک طرح را بالا می آورد و شما بعد از نگاه کردن فیلم مدرس باید خودتان دوباره از اول آن طرح را بالا بیاورید .
جملهٔ کامل: بعد از اکشن پر سروصدا، کمدی بجا، موسیقی هیجانی و خوانا با فضای فیلم و البته سلاخی شدن شخصیت‌ها، افتتاحیه فیلم گان با یک پیچش داستانی به پایان می‌رسد؛ در واقع این ساختار در طول فیلم تکرار می‌شود (ابتدا نشان دادن اتفاق و سپس نشان دادن چگونگی آن) جیمز گان با این تعمد موفق می‌شود تا به خوبی اَتش مخاطب را برای دیدن ادامه داستان حفظ کند و کنجکاوی آن‌ها را برانگیزد.