در زمان افلاطون و گزنفون، دیالوگ و گفتگو شکل ترجیحی نوشتار فلسفی بود. افلاطون سقراط را به عنوان استاد سخنرانی می‌داند. یک سخنرانی مانند مقاله نوشتاری نمی‌تواند با شنونده یا خواننده سازگار شود. از سوی دیگر،
گزینه‌ها:
زمینه ای برای گفت وگوهای عینی با موضوع مشخص به دست گفت وگو کننده گان می دهد و امکان حرف های انتزاعی و حکم اندازی های کلی را تقلیل می دهد.
چت و مکالمه اشاره کرد.
اکنون ما بیش‌تر از هر زمان دیگری در طول تاریخ، با یکدیگر گفت‌وگو می‌کنیم و آن مکالمه گسترش یافته و به تجارت و بازاریابی کشیده شده است.
دیالوگ، شنوندگان را به گونه‌ای درگیر می‌کند که چت‌بات‌های هوش مصنوعی نیز می‌توانند با آن سازگار شوند.
جملهٔ کامل: در زمان افلاطون و گزنفون، دیالوگ و گفتگو شکل ترجیحی نوشتار فلسفی بود. افلاطون سقراط را به عنوان استاد سخنرانی می‌داند. یک سخنرانی مانند مقاله نوشتاری نمی‌تواند با شنونده یا خواننده سازگار شود. از سوی دیگر، دیالوگ، شنوندگان را به گونه‌ای درگیر می‌کند که چت‌بات‌های هوش مصنوعی نیز می‌توانند با آن سازگار شوند.