«مردِ سیاه بهت‌زده به آن وهم خیره مانده بود. گرما وِ راه صعب چنان باور از او گرفته بود که می‌پنداشت بودنِ زنی برهنه و چنان زیبا در نیزار وهمی بیش نیست اما 
گزینه‌ها:
هر گام که بدو نزدیک‌تر می‌شد، بیش می‌یافت که حقیقت زیبایی در زشتی و بیرحمی بیابان به شکلِ آن زن لابه‌لای نی‌ها آرمیده است.
سر به سوى آسمان مى  کشید و گویا همان لکه ابر را جستجو مى  کرد که بر سر کاروانیان سایه مى  افکند.
حرص عظیم داشت در شهوت‌های دنیا و از متابعت هواهای نفسانی لحظه‌ای فرو نمی‌گذاشت.
در آن میانه، یاد بی‌مهریهای یاری یا شاهی بیفتد و گلایه سر دهد.
جملهٔ کامل: «مردِ سیاه بهت‌زده به آن وهم خیره مانده بود. گرما وِ راه صعب چنان باور از او گرفته بود که می‌پنداشت بودنِ زنی برهنه و چنان زیبا در نیزار وهمی بیش نیست اما هر گام که بدو نزدیک‌تر می‌شد، بیش می‌یافت که حقیقت زیبایی در زشتی و بیرحمی بیابان به شکلِ آن زن لابه‌لای نی‌ها آرمیده است.