آن وقت که موافق عقل و شرع باشد، اطاعت از آن سزاوار است؛ ولی 
گزینه‌ها:
است که فقهای امامیه اعتبار دلیل عقل را منوط به عدم مخالفت آن با احکام قطعی شرع دانسته اند.
هیچ ایرادی بدان وارد نیست و راهی جز تمکین برای دستگاه‌های صاحب وظیفه باقی نمی‌گذارد‌.
چنانچه مخالفت عقل و شرع نماید، از او اجتناب باید کرد، مگر آنکه از روی تقیه و بیم ضرر همراهی باید کرد.
به سراغ سعد و نحس ایام برود و عملا از بسیاری از فعالیتها باز بماند نه مورد تأیید عقل است و نه مورد تأیید شرع .
جملهٔ کامل: آن وقت که موافق عقل و شرع باشد، اطاعت از آن سزاوار است؛ ولی چنانچه مخالفت عقل و شرع نماید، از او اجتناب باید کرد، مگر آنکه از روی تقیه و بیم ضرر همراهی باید کرد.