وقتی با چیزی که در دست یا اطراف مان است ور می‌رویم (یا حتی 
گزینه‌ها:
دور یکدیگر می‌چرخیم و می‌خندیم، به ریتمی ثابت دست پیدا می‌کنیم.
لباس‌مان  را مرتب می‌کنیم یا به عنوان مثال مویی را از روی لباس‌مان برمی داریم) به  فرد مقابل مان نشان می‌دهیم که ناراحت و پر تنش هستیم.
صحبت قدم و حرکت می‌کنیم که به نظر قابل جمع شدن نیست ولی اتفاقاً ظرافت و اهمیت مسئله در همین پارادوکس است.
ما با هم رفیق هستیم و گهگاه حال و احوال هم را می‌پرسیم.
جملهٔ کامل: وقتی با چیزی که در دست یا اطراف مان است ور می‌رویم (یا حتی لباس‌مان  را مرتب می‌کنیم یا به عنوان مثال مویی را از روی لباس‌مان برمی داریم) به  فرد مقابل مان نشان می‌دهیم که ناراحت و پر تنش هستیم.