نوزاد آدمی در بدو تولد هیچ ذهنیتی از خود، دنیا و اطرافیانش ندارد. کم کم در دوران رشد و تکاملش، بر اساس نحوه برخورد والدین و محیط زندگی‌اش فرضیات و قوانینی راجب زندگی و محیط در ذهنش شکل می‌گیرد. سپس 
گزینه‌ها:
شخص هیچ‌گاه فرصت انتخاب خانواده و والدین، مکان تولد و شرایط و رخدادهای دوران کودکی را نداشته است.
به دنبال آن شرایط، موقعیت‌ها، ایده‌ها و افرادی را می‌بیند که او را در آن مدار نگاه خواهد داشت.
بر اساس همین فرضیات در طول زندگی خود اتفاقات و افراد را تفسیر و قضاوت می‌کند.
کودک بارها و بارها با ورود به دنیای خیالی‌اش، اطلاعات دریافتی از محیط را بازنگری می‌کند.
جملهٔ کامل: نوزاد آدمی در بدو تولد هیچ ذهنیتی از خود، دنیا و اطرافیانش ندارد. کم کم در دوران رشد و تکاملش، بر اساس نحوه برخورد والدین و محیط زندگی‌اش فرضیات و قوانینی راجب زندگی و محیط در ذهنش شکل می‌گیرد. سپس بر اساس همین فرضیات در طول زندگی خود اتفاقات و افراد را تفسیر و قضاوت می‌کند.