در این کتاب ما با خرسی آشنا می­شویم که در خانه بزرگ و گرمش در ته یک غار تنها نشسته و فقط به صدای باد گوش میدهد. او از تنهایی دلش گرفته و دوست دارد دوستانش را دعوت کند؛ اما 
گزینه‌ها:
هیچ خوراکی یا غذایی برای پذیرایی از دوستانش ندارد.
اینکه اصلا و ابدا در انجام کارهای خانه کمک نمی‌کند، تازگی‌ها گستاخ و بی‌مسئولیت و سر به هوا شده است و درس خواندن را هم بوسیده و کنار گذاشته است.
آنجا سست می‌شود، حیران می‌شود و دلش می‌خواهد که تا ابد در همان‌ جایی که آمده است، بنشیند و دیگر کوله سنگینش را به دوش نکشد.
این اواخر غصه می خورد که چشم و گوشش دیگر آن توانایی را ندارند تا عطش سیری ناپذیر دانستن او را سیراب کند.
جملهٔ کامل: در این کتاب ما با خرسی آشنا می­شویم که در خانه بزرگ و گرمش در ته یک غار تنها نشسته و فقط به صدای باد گوش میدهد. او از تنهایی دلش گرفته و دوست دارد دوستانش را دعوت کند؛ اما هیچ خوراکی یا غذایی برای پذیرایی از دوستانش ندارد.