آن روزها، سایه‏ات آن‏قدر بزرگ بود که وقتی می‏ایستادی، همه چیز را فرا می‏گرفت؛ اما 
گزینه‌ها:
تسبیحم از هم گسست  و از صدای برخورد رنج هایم  بر زمین  بیدار شدم .
هر کدام قصه ای در دل دارند، بیشتر از همه چیز خط ابوالحسن صبا است که چشممان را به دنبال خود میکشد.
امروز، ضلع شرقی نیمکت‏های غروب، لرزش دستانت را در امتداد عصایی چوبی می‏ریزد.
همه التماسش می‌کنند حداقل یک عدد را برساند، مدام برگه اضافی می‌گیرد و به اندازه هر برگه اضافی مقادیری نور و متعلقات به قبر اقوام پدری‌اش می‌تابد!
جملهٔ کامل: آن روزها، سایه‏ات آن‏قدر بزرگ بود که وقتی می‏ایستادی، همه چیز را فرا می‏گرفت؛ اما امروز، ضلع شرقی نیمکت‏های غروب، لرزش دستانت را در امتداد عصایی چوبی می‏ریزد.