۳. در بیابان زمان به کندی می‌گذرد و گویی که در بی‌نهایت قدم برمی‌دارید، ناگهان 
گزینه‌ها:
گرد بادی خزید و طوفانی رمید و  آسمان غرید و زمین شکافت.
در دور دست روشنایی یک آبادی را می‌بینید.
در این تاریکی، روشنی یقینی درخشیدن گرفت، آری، تو آن‌جا بودی.
هر گام که بدو نزدیک‌تر می‌شد، بیش می‌یافت که حقیقت زیبایی در زشتی و بیرحمی بیابان به شکلِ آن زن لابه‌لای نی‌ها آرمیده است.
جملهٔ کامل: ۳. در بیابان زمان به کندی می‌گذرد و گویی که در بی‌نهایت قدم برمی‌دارید، ناگهان در دور دست روشنایی یک آبادی را می‌بینید.