لتی در تاریکی ابروهایش را در هم کشید. او باد را دوست داشت، در واقع به باد غبطه می‌خورد: باد می‌توانست به تمام دنیا سفر کند، می‌توانست هر کجا دلش خواست برود، درحالی‌که 
گزینه‌ها:
نه‌تنها اشتهای هیولاوار او فروکش نکرده بود، بلکه تاراره را می‌دیدند که در بعیدترین مکان‌ها به دنبال خوراکی می‌گردد.
بابا ایوب هیچ‌کاری نمی‌کرد، جز اینکه هر روز خدا سر مزرعه‌اش می‌نشست، و با آن جثهٔ مفلوک و تنها، رو به کوه‌ها زار می‌زد.
لتی در این مسافرخانه گیر افتاده بود.
چون نمی‌خواست از خواب بلند شود، لحاف را روی سرش کشیده و سعی می‌کرد که ذوق فرد را کور کند.
جملهٔ کامل: لتی در تاریکی ابروهایش را در هم کشید. او باد را دوست داشت، در واقع به باد غبطه می‌خورد: باد می‌توانست به تمام دنیا سفر کند، می‌توانست هر کجا دلش خواست برود، درحالی‌که لتی در این مسافرخانه گیر افتاده بود.