کاغذ و قلم خود را برداشتن و نوشتن از خوبی‌ها و بدی‌ها، زشتی‌ها و زیبایی‌ها، یعنی 
گزینه‌ها:
فارغ شدن از غم‌ها و رنج‌هایی که مانند پیچک می‌پیچند به دور گیاه زندگی و آنرا خشک و بی‌روح می‌کنند.
انسان را از زیبایی های ظاهری عبور دهد و او را به زیبایی های حیات معقول رهنمون گردد و در سیر تکاملی خویش به این وصفهای زیبا دست یابد.
روزمره گذرانی را هم تحمل نمی کند؛ عرق جبین و کار سنگینی را درخواست می دارد و از مبلغ، مایه گذاشتن و جان را در طبق ایثار نهادن، طلب می کند.
هیچ جایگاهی را که بایست نداشته است اما پیوسته بیانگر زیبایی‌ها و پلشتی‌های جای‌خوش کرده در زندگانی آدم‌ها است.
جملهٔ کامل: کاغذ و قلم خود را برداشتن و نوشتن از خوبی‌ها و بدی‌ها، زشتی‌ها و زیبایی‌ها، یعنی فارغ شدن از غم‌ها و رنج‌هایی که مانند پیچک می‌پیچند به دور گیاه زندگی و آنرا خشک و بی‌روح می‌کنند.