به هنگامِ عهد، من به موجبِ اراده‌ای مشترک چیزی را در تملّک خود دارم: چرا که 
گزینه‌ها:
عقل خواهانِ آن است که ارادهِ ذهنی از عمومیتِ بیشتری برخوردار شود و خود را تا این مرتبه از فعلیّت ارتقاء دهد.
تا امروز به هر آنچه که خواسته ام رسیده و توانسته ام در تصاحب آن موفق پیش روم.
حضور ارزنده چیز را- که از زمان و مکان و جاه بالاتر است- در دل احساس کردن، و این چیزی است که جوهر وابی را تشکیل می‌دهند.
آن [اراده] به غیر از خود، معطوف به هیچ چیز دیگری نیست، و بنابراین هر رابطه‌ای که حاکی از وابستگی به چیزِ دیگری غیر از خود باشد، منحل شده است.
جملهٔ کامل: به هنگامِ عهد، من به موجبِ اراده‌ای مشترک چیزی را در تملّک خود دارم: چرا که عقل خواهانِ آن است که ارادهِ ذهنی از عمومیتِ بیشتری برخوردار شود و خود را تا این مرتبه از فعلیّت ارتقاء دهد.