مرا با فقر دیداری کهنه بوده است. کهنه به همان کهنگی دیدار مادرم. به همان کهنگی خطوط چهره و چین‌های ژرف پشت ابروان پدرم. به ژرفای آن نگاه پیر و روشن. با این همه 
گزینه‌ها:
دیدار سیمای مادر و پدر، حالت‌های گوناگون آن هرگز برای انسان کهنه و خسته‌کننده و تکرار نمی‌شوند.
ناخواسته تداعی کننده ی خاطراتی هستند که بعضی هاشان مرا به درون خود میکشند و من رج به رج داستانش را می بافم تا قبایش کنم و بر تن خیالم بپوشانم.
همگان دست به سینه نشسته‌اند و با چهره‌هایی سرد و مظنون به من و همکارم می‌نگرند.
هر دو بصورت یک انسان و یک همنوع همدیگر را می‌دیدیم و با احساسات، عواطف و ادراکات یکدیگر آشنا می‌شدیم.
جملهٔ کامل: مرا با فقر دیداری کهنه بوده است. کهنه به همان کهنگی دیدار مادرم. به همان کهنگی خطوط چهره و چین‌های ژرف پشت ابروان پدرم. به ژرفای آن نگاه پیر و روشن. با این همه دیدار سیمای مادر و پدر، حالت‌های گوناگون آن هرگز برای انسان کهنه و خسته‌کننده و تکرار نمی‌شوند.