یک‌بار به دستت سعدی می‌رسد و اطرافت گلستان می‌شود و ابراهیم­‌وار و سیاوش فرجام از آتش درمی‌گذری، اگرچه 
گزینه‌ها:
تا دست استاد مجسمه‌ساز به آن نرسیده و شاهکار دلپذیر از آن پدید نیاورده به خودی خود چیزی نیست.
همان آشکارشدن و ظاهر گشتن هر آنچه انسان اندیشیده و رفتار کرده است در آن جهان به شکل و صورت مناسب خود در می آید.
کسی گوی را ربوده که آب کم‌جوید و تشنگی به‌دست‌آورد؛ تا چشمه‌های شناختش از هرسو روانه‌شود.
شاید پند چون او نویسنده دنیا دیده‌ای به کار امروز کمتر بیاید ولی نثرش حتماً حس زیبایی خواهی آدمی را اقناع می‌کند.
جملهٔ کامل: یک‌بار به دستت سعدی می‌رسد و اطرافت گلستان می‌شود و ابراهیم­‌وار و سیاوش فرجام از آتش درمی‌گذری، اگرچه شاید پند چون او نویسنده دنیا دیده‌ای به کار امروز کمتر بیاید ولی نثرش حتماً حس زیبایی خواهی آدمی را اقناع می‌کند.