در قصهٔ آفرینش آیین زرتشت، عقیدهٔ اساسی این است که تاریخ جهان میان خیر و شر است. در این نبرد انسان اساساً یاور خداست، ولی 
گزینه‌ها:
در هر دو مرتبه عقل و مصلحت اندیشی راه ندارد و با فانی شدن بنده از خود، حق مظهر او می شود و حق است که جهان را تدبیرمی کند نه بنده.
نه برای بازی آفریده شده است، همانند بعضی از سنت‌های هندی، و نه موجودی است که تجلی‌گاه شکوه خدا باشد.
بر اساس این انگاره جهان در عین دارا بودن اجزاء و اعضای مختلف، همچون بدن انسان است که ملاک تشخص آن به صورت و نفس ناطقه می باشد.
نمی تواند خالق ماده ای شود که فی نفسه شریر است، و بنابراین اساس، جهان ماده مخلوق خدایان مراتب پایین تر و ضعیف تر است.
جملهٔ کامل: در قصهٔ آفرینش آیین زرتشت، عقیدهٔ اساسی این است که تاریخ جهان میان خیر و شر است. در این نبرد انسان اساساً یاور خداست، ولی نه برای بازی آفریده شده است، همانند بعضی از سنت‌های هندی، و نه موجودی است که تجلی‌گاه شکوه خدا باشد.