رها!... رها از دیگران و از خویشتن!... رشته شوری که هستی‌اش را به هم می‌پیوست، ناگهان 
گزینه‌ها:
گسسته می‌شد.
همچنان سرپا بود روحیه بی نظیر داشت و زندگی می‌کردیم کنار هم.
چنان تند برگشت که دم شال ابریشمی اش درد هوا پر زد.
با تمام توان در آن ایام هرج و مرج و خفقان به فریاد نشست و عاشقانه به پیشوای خویش اقتدا کند.
جملهٔ کامل: رها!... رها از دیگران و از خویشتن!... رشته شوری که هستی‌اش را به هم می‌پیوست، ناگهان گسسته می‌شد.