Newsgroup: it.politica
Titolo: Evitiamo il Golpe in atto

Certo ci sar� la vittoria solo se la battaglia sar� cruenta, Silvio, ma se 
ascolterai le colombe sar� la fine per sempre. Ora � il momento di 
interessare l'Europa e il Mondo intero per quello che sta avvenendo in 
Italia, e non solo la Corte di Strasburgo, ma anche quella dell'Aia e in 
questa azione devono essere uniti tutti i Parlamentari FI con le firme di 
milioni di Cittadini. Occorre accusare chi va accurato, e cio� l'artefice o 
gli artefici occulti che hanno causato tanto dolore ai poveri Sudditi. 
Bisogna documentare la mancanza di democrazia e chiedere la riapertura di 
tutti i processi a Strasburgo. Questa potrebbe essere una rivoluzione pi� 
cruenta di quella francese, anche se senza spargimento di una sola goccia di 
sangue, e senza coinvolgere i militari. Buon Compleanno SILVIO, la spada del 
Cherubh � con Lei! 
 

 wrote in message 
news:l29jkp$slu$1...@dont-email.me...

Evvai con decadenza e domiciliari!!!!
 
MALOX per te 
 
 

 C
 
[1] I. Quo usque tandem abutere, Catilina, patientia nostra? quam diu 
etiam furor iste tuus nos eludet? quem ad finem sese effrenata iactabit 
audacia? Nihilne te nocturnum praesidium Palati, nihil urbis vigiliae, 
nihil timor populi, nihil concursus bonorum omnium, nihil hic 
munitissimus habendi senatus locus, nihil horum ora voltusque moverunt? 
Patere tua consilia non sentis, constrictam iam horum omnium scientia 
teneri coniurationem tuam non vides? Quid proxima, quid superiore nocte 
egeris, ubi fueris, quos convocaveris, quid consilii ceperis, quem 
nostrum ignorare arbitraris? [2] O tempora, o mores! Senatus haec 
intellegit. Consul videt; hic tamen vivit. Vivit? immo vero etiam in 
senatum venit, fit publici consilii particeps, notat et designat oculis 
ad caedem unum quemque nostrum. Nos autem fortes viri satis facere rei 
publicae videmur, si istius furorem ac tela vitemus. Ad mortem te, 
Catilina, duci iussu consulis iam pridem oportebat, in te conferri 
pestem, quam tu in nos [omnes iam diu] machinaris.
 
[3] An vero vir amplissumus, P. Scipio, pontifex maximus, Ti. Gracchum 
mediocriter labefactantem statum rei publicae privatus interfecit; 
Catilinam orbem terrae caede atque incendiis vastare cupientem nos 
consules perferemus? Nam illa nimis antiqua praetereo, quod C. Servilius 
Ahala Sp. Maelium novis rebus studentem manu sua occidit. Fuit, fuit 
ista quondam in hac re publica virtus, ut viri fortes acrioribus 
suppliciis civem perniciosum quam acerbissimum hostem coercerent. 
Habemus senatus consultum in te, Catilina, vehemens et grave, non deest 
rei publicae consilium neque auctoritas huius ordinis; nos, nos, dico 
aperte, consules desumus.
 
[4] II. Decrevit quondam senatus, ut L. Opimius consul videret, ne quid 
res publica detrimenti caperet; nox nulla intercessit; interfectus est 
propter quasdam seditionum suspiciones C. Gracchus, clarissimo patre, 
avo, maioribus, occisus est cum liberis M. Fulvius consularis. Simili 
senatus consulto C. Mario et L. Valerio consulibus est permissa res 
publica; num unum diem postea L. Saturninum tribunum pl. et C. Servilium 
praetorem mors ac rei publicae poena remorata est? At [vero] nos 
vicesimum iam diem patimur hebescere aciem horum auctoritatis. Habemus 
enim huiusce modi senatus consultum, verum inclusum in tabulis tamquam 
in vagina reconditum, quo ex senatus consulto confestim te interfectum 
esse, Catilina, convenit. Vivis, et vivis non ad deponendam, sed ad 
confirmandam audaciam. Cupio, patres conscripti, me esse clementem, 
cupio in tantis rei publicae periculis me non dissolutum videri, sed iam 
me ipse inertiae nequitiaeque condemno.
 
[5] Castra sunt in Italia contra populum Romanum in Etruriae faucibus 
conlocata, crescit in dies singulos hostium numerus; eorum autem 
castrorum imperatorem ducemque hostium intra moenia atque adeo in senatu 
videtis intestinam aliquam cotidie perniciem rei publicae molientem. Si 
te iam, Catilina, comprehendi, si interfici iussero, credo, erit 
verendum mihi, ne non potius hoc omnes boni serius a me quam quisquam 
crudelius factum esse dicat. Verum ego hoc, quod iam pridem factum esse 
oportuit, certa de causa nondum adducor ut faciam. Tum denique 
interficiere, cum iam nemo tam inprobus, tam perditus, tam tui similis 
inveniri poterit, qui id non iure factum esse fateatur. [6] Quamdiu 
quisquam erit, qui te defendere audeat, vives, et vives ita, ut [nunc] 
vivis, multis meis et firmis praesidiis obsessus, ne commovere te contra 
rem publicam possis. Multorum te etiam oculi et aures non sentientem, 
sicut adhuc fecerunt, speculabuntur atque custodient.
 
III. Etenim quid est, Catilina, quod iam amplius expectes, si neque nox 
tenebris obscurare coetus nefarios nec privata domus parietibus 
continere voces coniurationis tuae potest, si illustrantur, si erumpunt 
omnia? Muta iam istam mentem, mihi crede, obliviscere caedis atque 
incendiorum. Teneris undique; luce sunt clariora nobis tua consilia 
omnia; quae iam mecum licet recognoscas.
 
[7] Meministine me ante diem XII Kalendas Novembris dicere in senatu 
fore in armis certo die, qui dies futurus esset ante diem VI Kal. 
Novembris, C. Manlium, audaciae satellitem atque administrum tuae? Num 
me fefellit, Catilina, non modo res tanta, tam atrox tamque 
incredibilis, verum, id quod multo magis est admirandum, dies? Dixi ego 
idem in senatu caedem te optumatium contulisse in ante diem V Kalendas 
Novembris, tum cum multi principes civitatis Roma non tam sui 
conservandi quam tuorum consiliorum reprimendorum causa profugerunt. Num 
infitiari potes te illo ipso die meis praesidiis, mea diligentia 
circumclusum commovere te contra rem publicam non potuisse, cum tu 
discessu ceterorum nostra tamen, qui remansissemus, caede te contentum 
esse dicebas?
 
[8] Quid? cum te Praeneste Kalendis ipsis Novembribus occupaturum 
nocturno impetu esse confideres, sensistin illam coloniam meo iussu meis 
praesidiis, custodiis, vigiliis esse munitam? Nihil agis, nihil moliris, 
nihil cogitas, quod non ego non modo audiam, sed etiam videam planeque 
sentiam. IV. Recognosce tandem mecum noctem illam superiorem; iam 
intelleges multo me vigilare acrius ad salutem quam te ad perniciem rei 
publicae. Dico te priore nocte venisse inter falcarios--non agam 
obscure--in M. Laecae domum; convenisse eodem complures eiusdem amentiae 
scelerisque socios. Num negare audes? quid taces? Convincam, si negas. 
Video enim esse hic in senatu quosdam, qui tecum una fuerunt.
 
[9] O di inmortales! ubinam gentium sumus? in qua urbe vivimus? quam rem 
publicam habemus? Hic, hic sunt in nostro numero, patres conscripti, in 
hoc orbis terrae sanctissimo gravissimoque consilio, qui de nostro 
omnium interitu, qui de huius urbis atque adeo de orbis terrarum exitio 
cogitent! Hos ego video consul et de re publica sententiam rogo et, quos 
ferro trucidari oportebat, eos nondum voce volnero!
 
Fuisti igitur apud Laecam illa nocte, Catilina, distribuisti partes 
Italiae, statuisti, quo quemque proficisci placeret, delegisti, quos 
Romae relinqueres, quos tecum educeres, discripsisti urbis partes ad 
incendia, confirmasti te ipsum iam esse exiturum, dixisti paulum tibi 
esse etiam nunc morae, quod ego viverem. Reperti sunt duo equites 
Romani, qui te ista cura liberarent et sese illa ipsa nocte paulo ante 
lucem me in meo lectulo interfecturos [esse] pollicerentur. [10] Haec 
ego omnia vixdum etiam coetu vestro dimisso comperi; domum meam 
maioribus praesidiis munivi atque firmavi, exclusi eos, quos tu ad me 
salutatum mane miseras, cum illi ipsi venissent, quos ego iam multis ac 
summis viris ad me id temporis venturos esse praedixeram.
 
V. Quae cum ita sint, Catilina, perge, quo coepisti, egredere aliquando 
ex urbe; patent portae; proficiscere. Nimium diu te imperatorem tua illa 
Manliana castra desiderant. Educ tecum etiam omnes tuos, si minus, quam 
plurimos; purga urbem. Magno me metu liberabis, dum modo inter me atque 
te murus intersit. Nobiscum versari iam diutius non potes; non feram, 
non patiar, non sinam. [11] Magna dis inmortalibus habenda est atque 
huic ipsi Iovi Statori, antiquissimo custodi huius urbis, gratia, quod 
hanc tam taetram, tam horribilem tamque infestam rei publicae pestem 
totiens iam effugimus.
 
Non est saepius in uno homine summa salus periclitanda rei publicae. 
Quamdiu mihi consuli designato, Catilina, insidiatus es, non publico me 
praesidio, sed privata diligentia defendi. Cum proximis comitiis 
consularibus me consulem in campo et competitores tuos interficere 
voluisti, compressi conatus tuos nefarios amicorum praesidio et copiis 
nullo tumultu publice concitato; denique, quotienscumque me petisti, per 
me tibi obstiti, quamquam videbam perniciem meam cum magna calamitate 
rei publicae esse coniunctam.
 
[12] Nunc iam aperte rem publicam universam petis, templa deorum 
inmortalium, tecta urbis, vitam omnium civium, Italiam [denique] totam 
ad exitium et vastitatem vocas. Quare, quoniam id, quod est primum, et 
quod huius imperii disciplinaeque maiorum proprium est, facere nondum 
audeo, faciam id, quod est ad severitatem lenius et ad communem salutem 
utilius. Nam si te interfici iussero, residebit in re publica reliqua 
coniuratorum manus; sin tu, quod te iam dudum hortor, exieris, 
exhaurietur ex urbe tuorum comitum magna et perniciosa sentina rei 
publicae. [13] Quid est, Catilina? num dubitas id me imperante facere, 
quod iam tua sponte faciebas? Exire ex urbe iubet consul hostem. 
Interrogas me, num in exilium; non iubeo, sed, si me consulis, suadeo.
 
VI. Quid est enim, Catilina, quod te iam in hac urbe delectare possit? 
in qua nemo est extra istam coniurationem perditorum hominum, qui te non 
metuat, nemo, qui non oderit.
 
Quae nota domesticae turpitudinis non inusta vitae tuae est? quod 
privatarum rerum dedecus non haeret in fama? quae lubido ab oculis, quod 
facinus a manibus umquam tuis, quod flagitium a toto corpore afuit? cui 
tu adulescentulo, quem corruptelarum inlecebris inretisses, non aut ad 
audaciam ferrum aut ad lubidinem facem praetulisti? [14] Quid vero? 
nuper cum morte superioris uxoris novis nuptiis domum vacuefecisses, 
nonne etiam alio incredibili scelere hoc scelus cumulasti? quod ego 
praetermitto et facile patior sileri, ne in hac civitate tanti facinoris 
inmanitas aut extitisse aut non vindicata esse videatur. Praetermitto 
ruinas fortunarum tuarum, quas omnis inpendere tibi proxumis Idibus 
senties; ad illa venio, quae non ad privatam ignominiam vitiorum tuorum, 
non ad domesticam tuam difficultatem ac turpitudinem sed ad summam rem 
publicam atque ad omnium nostrum vitam salutemque pertinent. [15] 
Potestne tibi haec lux, Catilina, aut huius caeli spiritus esse 
iucundus, cum scias esse horum neminem, qui nesciat te pridie Kalendas 
Ianuarias Lepido et Tullo consulibus stetisse in comitio cum telo, manum 
consulum et principum civitatis interficiendorum causa paravisse, 
sceleri ac furori tuo non mentem aliquam aut timorem tuum sed fortunam 
populi Romani obstitisse?
 
Ac iam illa omitto--neque enim sunt aut obscura aut non multa commissa 
postea--quotiens tu me designatum, quotiens consulem interficere conatus 
es! quot ego tuas petitiones ita coniectas, ut vitari posse non 
viderentur, parva quadam declinatione et, ut aiunt, corpore effugi! 
nihil [agis, nihil] adsequeris [, nihil moliris] neque tamen conari ac 
velle desistis. [16] Quotiens tibi iam extorta est ista sica de manibus, 
quotiens [vero] excidit casu aliquo et elapsa est! [tamen ea carere 
diutius non potes] quae quidem quibus abs te initiata sacris ac devota 
sit, nescio, quod eam necesse putas esse in consulis corpore defigere.
 
VII. Nunc vero quae tua est ista vita? Sic enim iam tecum loquar, non ut 
odio permotus esse videar, quo debeo, sed ut misericordia, quae tibi 
nulla debetur. Venisti paulo ante in senatum. Quis te ex hac tanta 
frequentia totque tuis amicis ac necessariis salutavit? Si hoc post 
hominum memoriam contigit nemini, vocis expectas contumeliam, cum sis 
gravissimo iudicio taciturnitatis oppressus? Quid, quod adventu tuo ista 
subsellia vacuefacta sunt, quod omnes consulares, qui tibi persaepe ad 
caedem constituti fuerunt, simul atque adsedisti, partem istam 
subselliorum nudam atque inanem reliquerunt, quo tandem animo [hoc] tibi 
ferundum putas?
 
[17] Servi mehercule mei si me isto pacto metuerent, ut te metuunt omnes 
cives tui, domum meam relinquendam putarem; tu tibi urbem non 
arbitraris? et, si me meis civibus iniuria suspectum tam graviter atque 
offensum viderem, carere me aspectu civium quam infestis omnium oculis 
conspici mallem; tu cum conscientia scelerum tuorum agnoscas odium 
omnium iustum et iam diu tibi debitum, dubitas, quorum mentes sensusque 
volneras, eorum aspectum praesentiamque vitare? Si te parentes timerent 
atque odissent tui neque eos ulla ratione placare posses, ut opinor, ab 
eorum oculis aliquo concederes. Nunc te patria, quae communis est parens 
omnium nostrum, odit ac metuit et iam diu nihil te iudicat nisi de 
parricidio suo cogitare; huius tu neque auctoritatem verebere nec 
iudicium sequere nec vim pertimesces?
 
[18] Quae tecum, Catilina, sic agit et quodam modo tacita loquitur: 
"Nullum iam aliquot annis facinus exstitit nisi per te, nullum flagitium 
sine te; tibi uni multorum civium neces, tibi vexatio direptioque 
sociorum inpunita fuit ac libera; tu non solum ad neglegendas leges et 
quaestiones, verum etiam ad evertendas perfringendasque valuisti. 
Superiora illa, quamquam ferenda non fuerunt, tamen, ut potui, tuli; 
nunc vero me totam esse in metu propter unum te, quicquid increpuerit, 
Catilinam timeri, nullum videri contra me consilium iniri posse, quod a 
tuo scelere abhorreat, non est ferendum. Quam ob rem discede atque hunc 
mihi timorem eripe; si est verus, ne opprimar, sin falsus, ut tandem 
aliquando timere desinam."
 
[19] VIII. Haec si tecum, ita ut dixi, patria loquatur, nonne impetrare 
debeat, etiamsi vim adhibere non possit? Quid, quod tu te ipse in 
custodiam dedisti, quod vitandae suspicionis causa ad M'. Lepidum te 
habitare velle dixisti? A quo non receptus etiam ad me venire ausus es 
atque, ut domi meae te adservarem, rogasti. Cum a me quoque id responsum 
tulisses, me nullo modo posse isdem parietibus tuto esse tecum, qui 
magno in periculo essem, quod isdem moenibus contineremur, ad Q. 
Metellum praetorem venisti. A quo repudiatus ad sodalem tuum, virum 
optumum, M. Metellum, demigrasti; quem tu videlicet et ad custodiendum 
diligentissimum et ad suspicandum sagacissimum et ad vindicandum 
fortissimum fore putasti. Sed quam longe videtur a carcere atque a 
vinculis abesse debere, qui se ipse iam dignum custodia iudicarit!
 
[20] Quae cum ita sint, Catilina, dubitas, si emori aequo animo non 
potes, abire in aliquas terras et vitam istam multis suppliciis iustis 
debitisque ereptam fugae solitudinique mandare? "Refer" inquis "ad 
senatum"; id enim postulas et, si hic ordo [sibi] placere decreverit te 
ire in exilium, optemperaturum te esse dicis. Non referam, id quod 
abhorret a meis moribus, et tamen faciam, ut intellegas, quid hi de te 
sentiant. Egredere ex urbe, Catilina, libera rem publicam metu, in 
exilium, si hanc vocem exspectas, proficiscere. Quid est, Catilina? 
ecquid attendis, ecquid animadvertis horum silentium? Patiuntur, tacent. 
Quid exspectas auctoritatem loquentium, quorum voluntatem tacitorum 
perspicis?
 
[21] At si hoc idem huic adulescenti optimo, P. Sestio, si fortissimo 
viro, M. Marcello, dixissem, iam mihi consuli hoc ipso in templo iure 
optimo senatus vim et manus intulisset. De te autem, Catilina, cum 
quiescunt, probant, cum patiuntur, decernunt, cum tacent, clamant, neque 
hi solum, quorum tibi auctoritas est videlicet cara, vita vilissima, sed 
etiam illi equites Romani, honestissimi atque optimi viri, ceterique 
fortissimi cives, qui circumstant senatum, quorum tu et frequentiam 
videre et studia perspicere et voces paulo ante exaudire potuisti. 
Quorum ego vix abs te iam diu manus ac tela contineo, eosdem facile 
adducam, ut te haec, quae vastare iam pridem studes, relinquentem usque 
ad portas prosequantur.
 
[22] IX. Quamquam quid loquor? te ut ulla res frangat, tu ut umquam te 
corrigas, tu ut ullam fugam meditere, tu ut ullum exilium cogites? 
Utinam tibi istam mentem di inmortales duint! tametsi video, si mea voce 
perterritus ire in exilium animum induxeris quanta tempestas invidiae 
nobis, si minus in praesens tempus recenti memoria scelerum tuorum, at 
in posteritatem impendeat. Sed est tanti, dum modo ista sit privata 
calamitas et a rei publicae periculis seiungatur. Sed tu ut vitiis tuis 
commoveare, ut legum poenas pertimescas, ut temporibus rei publicae 
cedas, non est postulandum. Neque enim is es, Catilina, ut te aut pudor 
umquam a turpitudine aut metus a periculo aut ratio a furore revocarit.
 
[23] Quam ob rem, ut saepe iam dixi, proficiscere ac, si mihi inimico, 
ut praedicas, tuo conflare vis invidiam, recta perge in exilium; vix 
feram sermones hominum, si id feceris, vix molem istius invidiae, si in 
exilium iussu consulis ieris, sustinebo. Sin autem servire meae laudi et 
gloriae mavis, egredere cum inportuna sceleratorum manu, confer te ad 
Manlium, concita perditos cives, secerne te a bonis, infer patriae 
bellum, exsulta impio latrocinio, ut a me non eiectus ad alienos, sed 
invitatus ad tuos isse videaris.
 
[24] Quamquam quid ego te invitem, a quo iam sciam esse praemissos, qui 
tibi ad Forum Aurelium praestolarentur armati, cui iam sciam pactam et 
constitutam cum Manlio diem, a quo etiam aquilam illam argenteam, quam 
tibi ac tuis omnibus confido perniciosam ac funestam futuram, cui domi 
tuae sacrarium [scelerum tuorum] constitutum fuit, sciam esse 
praemissam? Tu ut illa carere diutius possis, quam venerari ad caedem 
proficiscens solebas, a cuius altaribus saepe istam impiam dexteram ad 
necem civium transtulisti?
 
[25] X. Ibis tandem aliquando, quo te iam pridem ista tua cupiditas 
effrenata ac furiosa rapiebat; neque enim tibi haec res adfert dolorem, 
sed quandam incredibilem voluptatem. Ad hanc te amentiam natura peperit, 
voluntas exercuit, fortuna servavit. Numquam tu non modo otium, sed ne 
bellum quidem nisi nefarium concupisti. Nactus es ex perditis atque ab 
omni non modo fortuna, verum etiam spe derelictis conflatam inproborum 
manum. [26] Hic tu qua laetitia perfruere, quibus gaudiis exultabis, 
quanta in voluptate bacchabere, cum in tanto numero tuorum neque audies 
virum bonum quemquam neque videbis! Ad huius vitae studium meditati illi 
sunt, qui feruntur, labores tui, iacere humi non solum ad obsidendum 
stuprum, verum etiam ad facinus obeundum, vigilare non solum insidiantem 
somno maritorum, verum etiam bonis otiosorum. Habes, ubi ostentes tuam 
illam praeclaram patientiam famis, frigoris, inopiae rerum omnium, 
quibus te brevi tempore confectum esse senties. [27] Tantum profeci tum, 
cum te a consulatu reppuli, ut exsul potius temptare quam consul vexare 
rem publicam posses, atque ut id, quod esset a te scelerate susceptum, 
latrocinium potius quam bellum nominaretur.
 
XI. Nunc, ut a me, patres conscripti, quandam prope iustam patriae 
querimoniam detester ac deprecer, percipite, quaeso, diligenter, quae 
dicam, et ea penitus animis vestris mentibusque mandate. Etenim, si 
mecum patria, quae mihi vita mea multo est carior, si cuncta Italia, si 
omnis res publica loquatur:
 
"M.Tulli, quid agis? Tune eum, quem esse hostem comperisti, quem ducem 
belli futurum vides, quem expectari imperatorem in castris hostium 
sentis, auctorem sceleris, principem coniurationis, evocatorem servorum 
et civium perditorum, exire patiere, ut abs te non emissus ex urbe, sed 
immissus in urbem esse videatur? Nonne hunc in vincla duci, non ad 
mortem rapi, non summo supplicio mactari imperabis? [28] Quid tandem te 
impedit? mosne maiorum? At persaepe etiam privati in hac re publica 
perniciosos cives morte multarunt. An leges, quae de civium Romanorum 
supplicio rogatae sunt? At numquam in hac urbe, qui a re publica 
defecerunt, civium iura tenuerunt. An invidiam posteritatis times? 
Praeclaram vero populo Romano refers gratiam, qui te, hominem per te 
cognitum nulla commendatione maiorum tam mature ad summum imperium per 
omnis honorum gradus extulit, si propter invidiam aut alicuius periculi 
metum salutem civium tuorum neglegis. [29] Sed, si quis est invidiae 
metus, non est vehementius severitatis ac fortitudinis invidia quam 
inertiae ac nequitiae pertimescenda. An, cum bello vastabitur Italia, 
vexabuntur urbes, tecta ardebunt tum te non existumas invidiae incendio 
conflagraturum?"
 
XII. His ego sanctissimis rei publicae vocibus et eorum hominum, qui hoc 
idem sentiunt, mentibus pauca respondebo. Ego si hoc optimum factu 
iudicarem, patres conscripti, Catilinam morte multari, unius usuram 
horae gladiatori isti ad vivendum non dedissem. Etenim si summi viri et 
clarissimi cives Saturnini et Gracchorum et Flacci et superiorum 
complurium sanguine non modo se non contaminarunt, sed etiam 
honestarunt, certe verendum mihi non erat, ne quid hoc parricida civium 
interfecto invidiae [mihi] in posteritatem redundaret. Quodsi ea mihi 
maxime inpenderet tamen hoc animo fui semper, ut invidiam virtute partam 
gloriam, non invidiam putarem.
 
[30] Quamquam non nulli sunt in hoc ordine, qui aut ea, quae inminent 
non videant aut ea, quae vident, dissimulent; qui spem Catilinae 
mollibus sententiis aluerunt coniurationemque nascentem non credendo 
corroboraverunt; quorum auctoritate multi non solum improbi, verum etiam 
inperiti, si in hunc animadvertissem, crudeliter et regie factum esse 
dicerent. Nunc intellego, si iste, quo intendit, in Manliana castra 
pervenerit, neminem tam stultum fore, qui non videat coniurationem esse 
factam, neminem tam improbum qui non fateatur. Hoc autem uno interfecto 
intellego hanc rei publicae pestem paulisper reprimi, non in perpetuum 
comprimi posse. Quodsi se eiecerit secumque suos eduxerit et eodem 
ceteros undique collectos naufragos adgregarit, extinguetur atque 
delebitur non modo haec tam adulta rei publicae pestis, verum etiam 
stirps ac semen malorum omnium.
 
[31] Etenim iam diu, patres conscripti, in his periculis coniurationis 
insidiisque versamur, sed nescio quo pacto omnium scelerum ac veteris 
furoris et audaciae maturitas in nostri consulatus tempus erupit. Quodsi 
ex tanto latrocinio iste unus tolletur, videbimur fortasse ad breve 
quoddam tempus cura et metu esse relevati, periculum autem residebit et 
erit inclusum penitus in venis atque in visceribus rei publicae. Ut 
saepe homines aegri morbo gravi cum aestu febrique iactantur, si aquam 
gelidam biberunt, primo relevari videntur, deinde multo gravius 
vehementiusque adflictantur, sic hic morbus, qui est in re publica, 
relevatus istius poena vehementius reliquis vivis ingravescet.
 
[32] Quare secedant inprobi, secernant se a bonis, unum in locum 
congregentur, muro denique, [id] quod saepe iam dixi, secernantur a 
nobis; desinant insidiari domi suae consuli, circumstare tribunal 
praetoris urbani, obsidere cum gladiis curiam, malleolos et faces ad 
inflammandam urbem comparare; sit denique inscriptum in fronte unius 
cuiusque, quid de re publica sentiat. Polliceor hoc vobis, patres 
conscripti, tantam in nobis consulibus fore diligentiam, tantam in vobis 
auctoritatem, tantam in equitibus Romanis virtutem, tantam in omnibus 
bonis consensionem, ut Catilinae profectione omnia patefacta, 
inlustrata, oppressa, vindicata esse videatis.
 
[33] Hisce ominibus, Catilina, cum summa rei publicae salute, cum tua 
peste ac pernicie cumque eorum exitio, qui se tecum omni scelere 
parricidioque iunxerunt, proficiscere ad impium bellum ac nefarium. Tu, 
Iuppiter, qui isdem quibus haec urbs auspiciis a Romulo es constitutus, 
quem Statorem huius urbis atque imperii vere nominamus, hunc et huius 
socios a tuis [aris] ceterisque templis, a tectis urbis ac moenibus, a 
vita fortunisque civium [omnium] arcebis et homines bonorum inimicos, 
hostis patriae, latrones Italiae scelerum foedere inter se ac nefaria 
societate coniunctos aeternis suppliciis vivos mortuosque mactabis.
 
-- 
Namib
.....
Земля - колыбель человечества, но нельзя вечно жить в колыбели
(Константи́н Эдуа́рдович Циолко́вский)

 
 
"Namib"  < e SKOPPIATO ahahahahahah

Il 29/09/2013 18:44, ElTerun ha scritto:
 
< ESKO
 
Ti avevano messo in galera?


"Namib"  < e SKOPPIATO ahahahahahah
 
Non � skoppiato ma � proprio uno skoppiato.