Newsgroup: it.comp.hardware.video-3d
Titolo: Disponibili a richiesta anke libero 3, 4, 5, 6, 7 e 8 !!

Caesar primo et propter multitudinem hostium et propter eximiam opinionem
virtutis proelio supersedere statuit; cotidie tamen equestribus proeliis
quid hostis virtute posset et quid nostri auderent periclitabatur. Ubi
nostros non esse inferiores intellexit, loco pro castris ad aciem
instruendam natura oportuno atque idoneo, quod is collis ubi castra posita
erant paululum ex planitie editus tantum adversus in latitudinem patebat
quantum loci acies instructa occupare poterat, atque ex utraque parte
lateris deiectus habebat et in fronte leniter fastigatus paulatim ad
planitiem redibat, ab utroque latere eius collis transversam fossam obduxit
circiter passuum CCCC et ad extremas fossas castella constituit ibique
tormenta conlocavit, ne, cum aciem instruxisset, hostes, quod tantum
multitudine poterant, ab lateribus pugnantes suos circumvenire possent. Hoc
facto, duabus legionibus quas proxime conscripserat in castris relictis ut,
si quo opus esset, subsidio duci possent, reliquas VI legiones pro castris
in acie constituit. Hostes item suas copias ex castris eductas
instruxerunt.
Palus erat non magna inter nostrum atque hostium
exercitum. Hanc si nostri transirent hostes expectabant; nostri autem, si
ab illis initium transeundi fieret, ut impeditos adgrederentur parati in
armis erant. Interim proelio equestri inter duas acies contendebatur. Ubi
neutri transeundi initium faciunt, secundiore equitum proelio nostris
Caesar suos in castra reduxit. Hostes protinus ex eo loco ad flumen Axonam
contenderunt, quod esse post nostra castra demonstratum est. Ibi vadis
repertis partem suarum copiarum traducere conati sunt eo consilio ut, si
possent, castellum, cui praeerat Q.Titurius legatus, expugnarent pontemque
interscinderent, si minus potuissent, agros Remorum popularentur, qui magno
nobis usui ad bellum gerendum erant, commeatuque nostros prohiberent.
(Caesar) certior factus ab Titurio onlnem equitatum et levis armaturae
Numidas, funditores sagittariosque pontem traducit atque ad eos contendit.
Acriter in eo loco pugnatum est. Hostes impeditos nostri in flumine
adgressi magnum eorum numerum occiderunt; per eorum corpora reliquos
audacissime transire conantes multitudine telorum reppulerunt primosque,
qui transierant, equitatu circumventos interfecerunt. Hostes, ubi et de
expugnando oppido et de flumine transeundo spem se fefellisse intellexerunt
neque nostros in locum iniquiorum progredi pugnandi causa viderunt atque
ipsos res frumentaria deficere coepit, concilio convocato constituerunt
optimum esse domum suam quemque reverti, et quorum in fines primum Romani
exercitum introduxissent, ad eos defendendos undique convenirent, ut potius
in suis quam in alienis finibus decertarent et domesticis copiis rei
frumentariae uterentur. Ad eam sententiam cum reliquis causis haec quoque
ratio eos deduxit, quod Diviciacum atque Haeduos finibus Bellovacorum
adpropinquare cognoverant. His persuaderi ut diutius morarentur neque suis
auxilium terrent non poterat.
Ea re constituta, secunda vigilia magno
cum, strepitu ac tumultu castris egressi nullo certo ordine neque imperio,
cum sibi quisque primum itineris locum peteret et domum pervenire
properaret, fecerunt ut consimilis fugae profectio videretur. Hac re statim
Caesar per speculatores cognita insidias veritus, quod qua de causa
discederent nondum perspexerat, exercitum equitatumque castris continuit.
Prima luce, confirmata re ab exploratoribus, omnem equitatum, qui
novissimum agmen moraretur, praemisit. His Q.Pedium et L.Aurunculeium
Cottam legatos praefecit; T.Labienum legatum cum legionibus tribus subsequi
iussit. Hi novissimos adorti et multa milia passuum prosecuti magnam
multitudinem eorum fugientium conciderunt, cum ab extremo agmine, ad quos
ventum erat, consisterent fortiterque impetum nostrorum militum
sustinerent, priores, quod abesse a periculo viderentur neque ulla
necessitate neque imperio continerentur, exaudito clamore perturbatis
ordinibus omnes in fuga sibi praesidium ponerent. Ita sine ullo periculo
tantam eorum multitudinem nostri interfecerunt quantum fuit diei spatium;
sub occasum solis sequi destiterunt seque in castra, ut erat imperatum,
receperunt.
Postridie eius diei Caesar, prius quam se hostes ex terrore
ac fuga reciperent, in fines Suessionum, qui proximi Remis erant, exercitum
duxit et magno itinere confecto ad oppidum Noviodunum contendit. Id ex
itinere oppugnare conatus, quod vacuum ab defensoribus esse audiebat,
propter latitudinem fossae murique altitudinem paucis defendentihus
expugnare non potuit. Castris munitis vineas agere quaeque ad oppugnandum
usui erant comparare coepit. Interim omnis ex fuga Suessionum multitudo in
oppidum proxima nocte convenit. Celeriter vineis ad oppidum actis, aggere
iacto turribusque constitutis, magnitudine operum, quae neque viderant ante
Galli neque audierant, et celeritate Romanorum permoti legatos ad Caesarem
de deditione mittunt et petentibus Remis ut conservarentur impetrant.
Caesar, obsidibus acceptis primis civitatis atque ipsius Galbae regis
duobus filiis armisque omnibus ex oppido traditis, in deditionem Suessiones
accipit exercitumque in Bellovacos ducit. Qui cum se suaque omnia in
oppidum Bratuspantium contulissent atque ab eo oppido Caesar cum exercitu
circiter milia passuum V abesset, omnes maiores natu ex oppido egressi
manus ad Caesarem tendere et voce significare coeperunt sese in eius fidem
ac potestatem venire neque contra populum Romanum armis contendere. Item,
cum ad oppidum accessisset castraque ibi poneret, pueri mulieresque ex muro
passis mallibus suo more pacem ab Romanis petierunt.
Pro his Diviciacus
(nam post discessum Belgarum dimissis Haeduorum copiis ad eum reverterat)
facit verba: Bellovacos omni tempore in fide atque amicitia civitatis
Haeduae fuisse; impulsos ab suis principibus, qui dicerent Haeduos a
Caesare in servitutem redacto. omnes indignitates contumeliasque perferre,
et ab Aeduis defecisse et populo Romano bellum intulisse. Qui eius consilii
principes fuissent, quod intellegerent quantam calamitatem civitati
intulissent, in Britanniam profugisse. Petere non solum Bellovacos, sed
etiam pro his Haeduos, ut sua clementia ac mansuetudine in eos utatur. Quod
si fecerit, Haeduorum auctoritatem apud omnes Belgas amplificaturum, quorum
auxiliis atque opibus, si qua bella inciderint, sustentare consuerint.
Caesar honoris Diviciaci atque Haeduorum causa sese eos in fidem recepturum
et conservaturum dixit, et quod erat civitas magna inter Belgas auctoritate
atque hominum multitudine praestabat, DC obsides poposcit. His traditis
omnibusque armis ex oppido conlatis, ab eo loco in fines Ambianorum
pervenit; qui se suaque omnia sine mora dediderunt. Eorum fines Nervii
attingebant. Quorum de natura moribusque Caesar cum quaereret, sic
reperiebat: nullum esse aditum ad eos mercatoribus; nihil pati vini
reliquarumque rerum ad luxuriam pertinentium inferri, quod his rebus
relanguescere animos eorum et remitti virtutem existimarent; esse homines
feros magnaeque virtutis; increpitare atque incusare reliquos Belgas, qui
se populo Romano dedidissent patriamque virtutem proiecissent; confirmare
sese neque legatos missuros neque ullam condicionem pacis accepturos.
Cum per eorum fines triduum iter fecisset, inveniebat ex captivis Sabim
flumen a castris suis non amplius milibus passuum X abesse; trans id flumen
omnes Nervios consedisse adventumque ibi Romanorum expectare una cum
Atrebatibus et Viromanduis, finitimis suis (nam his utrisque persuaserant
uti eandem belli fortunam experirentur); expectari etiam ab iis Atuatucorum
copias atque esse in itinere; mulieres quique per aetatem ad pugnam
inutiles viderentur in eum locum coniecisse quo propter paludes exercitui
aditus non esset.
His rebus cognitis, exploratores centurionesque
praemittit qui locum castris idoneum deligant. Cum ex dediticiis Belgis
reliquisque Gallis complures Caesarem secuti una iter facerent, quidam ex
his, ut postea ex captivis cognitum est, eorum dierum consuetudine itineris
nostri exercitus perspecta, nocte ad Nervios pervenerunt atque his
demonstrarunt inter singulas legiones impedimentorum magnum numerum
intercedere, neque esse quicquam negotii, cum prima legio in castra
venisset reliquaeque legiones magnum spatium abessent, hanc sub sarcinis
adoriri; qua pulsa impedimentisque direptis, futurum ut reliquae contra
consistere non auderent. Adiuvabat etiam eorum collsilium qui rem
deferebant quod Nervii antiquitus, cum equitatu nihil possent (neque enim
ad hoc tempus ei rei student, sed quicquid possunt, pedestribus valent
copiis), quo facilius finitimorum equitatum, si praedandi causa ad eos
venissent, impedirent, teneris arboribus incisis atque inflexis crebrisque
in latitudinem ramis enatis et rubis sentibusque interiectis effecerant ut
instar muri hae saepes munimentum praeberent, quo non modo non intrari sed
ne perspici quidem posset. His rebus cum iter agminis nostri impediretur,
non omittendum sibi consilium Nervii existimaverunt.
Loci natura erat
haec, quem locum nostri castris delegerant. Collis ab summo aequaliter
declivis ad flumen Sabim, quod supra nominavimus, vergebat. Ab eo flumine
pari acclivitate collis nascebatur adversus huic et contrarius, passus
circiter CC infimus apertus, ab superiore parte silvestris, ut non facile
introrsus perspici posset. Intra eas silvas hostes in occulto sese
continebant; in aperto loco secundum flumen paucae stationes equitum
videbantur. Fluminis erat altitudo pedum circiter trium.
--------------------------------
Inviato via 
http://usenet.iol.it


[..]
ma sě scem