Our Korean brothers willingly sacrificed their freedom, knowing that ‘it is agreeable when someone endures hardship and suffers unjustly because of conscience toward God.’ (1 Peter 2:19) We rejoice with them that the injustice they endured has finally been recognized, along with their courageous stand of conscience.
Tinútinú làwọn arákùnrin wa ní Korea ti ń yọ̀ǹda bí wọ́n ṣe ń fi òmìnira wọn dù wọ́n, torí wọ́n mọ̀ pé ‘bí ẹnì kan, nítorí ẹ̀rí-ọkàn sí Ọlọ́run, bá ní àmúmọ́ra lábẹ́ àwọn ohun tí ń kó ẹ̀dùn-ọkàn báni, tí ó sì jìyà lọ́nà tí kò bá ìdájọ́ òdodo mu, èyí jẹ́ ohun tí ó ṣe ìtẹ́wọ́gbà.’ (1 Pétérù 2:19) A bá wọn yọ̀ torí ilé ẹjọ́ ti gbà báyìí pé ṣe ni wọ́n ń rẹ́ wọn jẹ látọdún yìí wá, àti pé wọ́n fìgboyà dúró lórí ohun tí ẹ̀rí ọkàn wọn fẹ́.