EPISTOLA XXXI. AD EUMDEM.
Author: Thomas Cantuariensis

Utinam, dilecte mi, aures vestrae sint ad ora nostratum, et audiant illa, quae in ignominiam Ecclesiae Romanae cantitantur in compitis Ascalonis! Aliquid consolationis novissimi nuntii nostri videbantur a sede apostolica retulisse in litteris domini papae, sed earum auctoritas evacuata est missis a latere litteris, ut in perniciem Ecclesiae Satanas absolveretur. Soluti sunt enim apostolico mandato Londoniensis et Saresberiensis episcopi, quorum alter incentor schismatis, et totius malitiae artifex, ab initio dignoscitur exstitisse, et tam Saresberiensem, quam omnes, quos potuit, in crimen inobedientiae impegisse. Nescio quo pacto pars Domini semper mactatur in curia, ut Barabbas evadat, et Christus occidatur. Auctoritate curiae jam in finem sexti anni proscriptio nostra, et Ecclesiae calamitas protracta est. Condemnantur apud vos miseri, exsules, innocentes, nec ob aliud, ut ex conscientia loquar, nisi quia pauperes Christi sunt et imbecilles, et a justitia Dei recedere noluerunt: absolvuntur e regione sacrilegi, et homicidae, raptores, impoenitentes, quos mundo reclamante, nec a Petro, si praesideret, apud Deum absolvi posse, libera voce, Christo auctore, pronuntio. Ait enim in Evangelio secundum Lucam: Si peccaverit in te frater tuus, increpa illum; et si poenitentiam egerit, dimitte illi. Et si septies in die peccaverit in te, et septies in die conversus fuerit ad te, dicens, poenitet me, dimitte illi. Nunquid otiosa sunt verba Christi, quibus ait: Si poenitentiam egerit, si conversus confiteatur, dicens, poenitet me? Nequaquam de otiositate verbi redditurus est in die judicii rationem, sed potius eos damnaturus, qui contra formam, quam dedit, iniquos sine confessione et poenitentia vanis absolutionibus justificare praesumunt, et vivificare animas, quae non vivunt. Certe si res ablata reddi potest, et non redditur, non agitur poenitentia, sed fingitur. Profecto Spiritus sanctus, ut scriptum est, effugiet fictum, quoniam ipse veritas est, et non figmentum. Obliget se, qui audet, nec venturi judicis formidet sententiam. Raptores, sacrilegos, homicidas, perjuros, sanguinarios, et schismaticos impoenitentes absolvat; ego quae Ecclesiae Dei ablata sunt, impoenitenti nunquam remittam. Nonne nostra, aut potius Ecclesiae spolia sunt, quae nuntii regis cardinalibus et curialibus largiuntur et promittunt? Quae iniquitas manifesta est, si illa, quae in Ecclesiam Dei apud nos exercetur, occulta est? Nos Ecclesiae libertatem tueri non possumus, quia sedes apostolica proscriptionem nostram jam in finem sexti anni protraxit. Viderit Deus, et judicet. Sed pro ea mori parati sumus. Insurgant qui voluerint cardinales, arment non modo regem Angliae, sed totum, si possunt, orbem in perniciem nostram, ego Deo propitiante nec in vita, nec in morte ab Ecclesiae fidelitate recedam. Causam suam de caetero committo Deo, pro quo exsulo proscriptus, ille medeatur, ut novit expedire. Non est mihi ulterius propositum vexandi curiam: eam adeant, qui praevalent in iniquitatibus suis, et triumphata justitia, et innocentia captivata, in confusionem Ecclesiae redeunt gloriosi. Utinam via Romana non gratis peremisset tot miseros innocentes! Quis de caetero audebit illi regi resistere, quem Ecclesia Romana tot triumphis animavit, et armavit exemplo pernicioso manante ad posteros? Valeat semper sanctitas vestra, nostri memor ante Deum.