medieval-data/medieval-letters huggingface dataset:
EPISTOLA IX. AD GERBERTUM ABBATEM  Gratulatur abbati quod suo rogatu viduae afflictae succurrerit .
Author: Anselmus Cantuariensis

Domino et Patri venerabili abbati GERBERTO, frater ANSELMUS suus.

Sicut nobis credendum est quia ubi abundavit peccatum, superabundavit gratia , ita nobis faciendum est, ut ubi abundat miseria superabundet misericordia. Si enim ibi dilatatur gratia, ubi major est offensio, quomodo contrahetur misericordia, ubi major debetur compassio? Quoniam enim quae seminaverit homo haec et metet : Beati misericordes, quoniam ipsi misericordiam consequentur . Hac itaque consideratione de vestra benignitate confidens ad sanctitatis vestrae me vestigia mente prosterno intercedens pro eadem vidua paupercula, cujus animam in tribulatione viduitatis et paupertatis misericorditer propter Deum refrigerastis; cum ei illud tantillum servitii, quod a paupercula vestrae magnitudini solvebatur, me interveniente, relaxastis. Precor igitur quanti valeo supplicationibus, ut manum consolationis, quam ei porrexistis cum tantum viduitate et paupertate premeretur, nunc ne retrahatis; cum multiplicatis aerumnis, etiam dolore defuncti filii, anima ejus miserabiliter torquetur. Et quidem scio quia praesumptionis existimari queat, quod homuncio quidquam sua intercessione concedi quaerat. Si adeo mutuae dilectionis immensitas me, et praedictum fratrem filium ejusdem viduae, vita ejus hoc exigente, duos videlicet conglutinavit, ut eo defuncto, matri ejus me velim filium pro eo substituere; quatenus pro matre mea jam me non pudeat, vel importune sollicitum esse. Verum esto ut haec importunitatis meae impudentia a quolibet judicetur: dum vestrae benignitatis clementia a viduis et orphanis praedicetur, et a Christo, qui in illis recipiet et pro illis retribuet, approbetur.

Notes: (Rom. V, 20) (Gal. VI, 7) (Matth. V, 7) (cui nihil debetur, et qui

nihil retribuere potest)
EPISTOLA XII. AD LANFRANCUM.  Gratias agit de muneribus .
Author: Anselmus Cantuariensis

Domino reverendo, Patri diligendo, venerabili archiepiscopo, LANFRANCO, frater ANSELMUS suus.

Gratias magnas dicit vobis epistola nostra pro magnis muneribus quae suscepimus de vestra largitate; sed valde majores in cordis arca vobis servamus, pro majoribus quae prompta scimus in vestra bona voluntate. Cum enim ex sola spontanea vestrae benignitatis exundantia, tanta servo vestro affluant; satis claret quanta opulentia se benignus ex intimo vester affectus effunderet, si qua dilecti vestri, quod non impudenter nec inexpertus dico, necessitas exigeret. Nec hoc dico, quasi munera praefata vestrae paternitatis affectum erga me nunc primum me doceant intelligere; sed quoniam ignoranter quantum de ea confidere debeam, hinc possim ex parte colligere. Nequaquam enim ad plenum benevolentiam vestram ostenditis per pallium et aurum, de eo quem arcte diligitis super pallium et aurum. Quod quanquam vos non ingrato facere bene sciatis, tamen non piget me scribere, quia hoc opto, optando oro, orando propono, ut nunquam id immerito faciatis. De Girardo, quia propter multa debita a nostra conversatione retrahitur, et de quo id quod in vestra promptum erat misericordia, mandastis, domnus Robertus vobis dicet quid mihi videatur, et quid pro possibilitate vestra fecerim ut eleemosyna vestra perficiatur. Qui si ad vos venerit, et inter vos et ipsum usque ad summum aeris effectum non convenerit, hoc postulo ego servus vester misericordem vestram benignitatem, ut propter iter quod faciat vestra fiducia et nostro consilio, ejus nec debita crescant, nec habita decrescant, nec ex labore dolor et moeror accrescant.
EPISTOLA XIII. AD GIRARDUM.  Saeculi relinquendi cupidum monet adire Lanfrancum, a quo accipiet, quo aes alienum dissolvut .
Author: Anselmus Cantuariensis
Date:  [ f. add. quod]

GIRARDO monetario de Attrebato, fratri Ainerti, fratrer ANSELMUS salutem.

Venerabilis archiepiscopus Anglorum Lanfrancus 317 nuper audivit voluntatem tuam, et impedimentum tuum. Itaque sanctitas ejus commota miseratione tui, mandavit nobis quia si certus esset te venturum ad nostram conversationem, daret tibi propter Deum centum solidos de Anglica moneta, adjutorium ad solvenda debita tua. Addidit quoque quia, si necesse esset, adhuc aliquantulum adderet. Quapropter damus tibi consilium, ut quam citius poteris, pergas ad eum: et si quamlibet securitatem quaesierit a te, aut fidem tuam, aut sacramentum, per eamdem securitatem, vel quomodocunque jusserit expone ei quantum debeas; et quantum te de tuo habere confidas, et constitue ei terminum quem bene possis servare; intra quem ad nostrum monasterium venias ea intentione ut monachus fias ibi, si tantum misertus fuerit tui ut pecuniam quam debes reddere possis. Ne dubites facere quod consulimus; quia misericordissimus est idem reverendus archiepiscopus, et praecipue erga salutem animarum, et est valde deditus eleemosynis, et sufficienter abundat auro et argento. Et si tantum debes, ut tibi nolit tantum dare tibi ad te exsolvendum sufficiat, certi sumus quia primum propter Deum, deinde propter nostrum amorem, qui confidentes de ejus magna misericordia damus tibi hoc consilium, tantum tibi dabit, ut in eundo ad eum non te poeniteat vel laborasse, vel aliquid expendisse. Porta etiam illi has litteras, ut sint tibi in testimonium quia nos te mittimus ad illum. Si autem te poteris a debitis exsolvere, fac ut dominus Engelardus hoc sciat; et ut, cum venerit ad nos, det tibi aliquod signum, quo possimus agnoscere eum tibi esse testem quia sis exsolutus. Ne moreris facere quod monemus. Mandavimus enim eidem archiepiscopo hoc ipsum, quod tibi scribimus. Valete.

Notes: (qui fuit prior in nostro monasterio, et
abbas de Cadomo, quem tu ipse ut puto vidisti)
EPISTOLA XIV. AD GONDULFUM.  Testatur singularem in Gondulfum amorem, ut jam in epist . 4  et  7  supra .
Author: Anselmus Cantuariensis

Dilecto dilectori, dilectus dilector domino GONDULFO frater ANSELMUS, quod Gondulfo Anselmus.

Instat et instat mihi conscius alterius suae conscientiae, id est meae, ut ad se trans mare volitent, et volitent saepius litterae meae, quasi volens discere statum amicitiae meae. Sed quid te docebit epistola mea quod ignores, o tu altera anima? Intra in cubiculum cordis tui, et considera affectum veri amoris tui; et cognosces amorem veri amici tui. Quanquam enim pares non simus morum aequalitate, tamen non audeo dicere impares: sed certe dissimiles non sumus mutui amoris qualitate. Namque fateor, quamvis erubescens, fateor, inquam, quia tepida mea charitas a tua fervida charitate superatur; sed non dissimilis, quia eadem regula formatur. Sicut enim tu satagis ut non minori fervore diligas me, quam teipsum, ita ego studeo ut non majori tempore amem te, quam meipsum. Si plus exigis, certe nec minus volo, nec plus possum. Denique impetret mihi orando amor tuus ut me amem, quantum expedit; et amabit te amator tuus, ut ipse dicas nunc sufficit. Memento, non dico mei, quia id te facere ipse pro te assero; sed eorum quos tibi olim commendare curavi. Saluta eos quos ex nostra parte soles salutare. Scito quia domno abbati, et nobis fratribus tuis, grata valde sunt dona tua, sed multo gratius est nobis quod audimus de vita tua. Optamus igitur et oramus, ut omnipotens Deus bona, quae in te operatur, augendo servet et servando augeat; ut sit unde tibi retribuat regnum aeternum idem benedictus Dominus in aeternum, fiat, fiat. Amen.
EPISTOLA XVI. AD AVESGOTUM.  Causatur impedimenta ob quae commendati juvenis studiorum curam nequeat suscipere .
Author: Anselmus Cantuariensis

Domino et amico charissimo AVESGOTO frater ANSELMUS salutem.

In principio nostrae responsionis praefigo quia nostra testatur conscientia quod loquitur epistola. Gratias itaque ago, quoniam aliud ad praesens non possum, charitati vestrae, quae sic se ad obsequendum utilitatibus nostris promptam reddit, quemadmodum scriptio vestra patefecit. Cui certe simili voluntati respondeo; sed utique doleo quia id in prima petitione vestra opere probare non valeo. Non enim ejusmodi studii est mihi nunc licentia, nec intentio, vel opportunitas, sicut fuit olim, vel putat vestra sanctitas. Precor ergo, ne aliquatenus vestra erga me dilectio turbetur, cum mihi semper animus sit amicitiae vestrae obsequendi, quanquam facultas non pariter comitetur. Potest enim esse vera amicitia, ubi semper viget bona voluntas, etiamsi nunquam instet flagitandi necessitas, nec praesto sit praestandi facultas. Denique ad id quod mihi dicitur in epistola vestra. Scire tuum nihil est, nisi te scire hoc sciat alter: Quanquam id Persius dixerit, non ut ostentationem reprimeret, sed ut exprimeret, respondeo: Scire meum nihil est, si quale sit hoc sciat alter. Quod vero quaeritis cur fama Lanfranci atque Guitmundi plus mea per orbem volet: utique quia non quilibet et flos pari rosae fragrat odore, etiamsi non dispari fallat rubore. Valete.

Notes: (in quo possit proficere dilectus ille
vester, de quo scripsistis)
EPISTOLA XVII. AD GUILLELMUM ET ROGERIUM.  Suarum orationum communionem pollicetur .
Author: Anselmus Cantuariensis

Dominis et fratribus suis sponte diligentibus, et merito dilectis GUILLELMO et ROGERIO, frater ANSELMUS salutem.

Dominus et amicus noster Ermerus, postquam Roma rediit, vestram mihi postulationem, ut vestri memor in orationibus meis essem, tanta supplicatione retulit, ut et pudor me cogeret dare quod tam obnixe petebatur, et conscientia prohiberet, quoniam non erat in me quod sperabatur. Cum igitur et libenter et verecunde plenius concessissem quod prius quoque faciebam, vestrae erga Deum devotionis et erga me dilectionis per alios mihi sinceritate jam cognita, non minori aliquanto tempore post idem amicus noster et vester poposcit instantia, quatenus hoc vobis nostra testaretur epistola. Superna igitur annuente clementia, me pro vobis oraturum promitto, et si quid boni divinus in me respectus operatur, ejus vos mecum pariter participes in vera charitate promitto; sed utrum vobis profuturum sit, illi a quo omne bonum est, committo. Munus autem charitatis vobis peragentes, quod ex nobis est, humiliter petimus ut id ipsum nobis persolvatis quod ex vobis est. His itaque concessis, quae si vobis profutura sint, conscius mihi meorum meritorum ignoro: ea vos, ut charissimos amicos et fratres, admoneo, quae sicut noxia, si negligantur, ita salubria, si observentur, non dubito. Ad hoc solum, dilectissimi, discite, ut veritatis, quae Christus est, possitis esse capaces; et sic vivite, ut Christi, qui veritas est, probetis vos esse velle sequaces. Domnum Lambertum magistrum vestrum qui me salutare, et ut pro eo orem, rogare dignatus est, per clericum ab illis partibus venientem, vestraeque dilectionis mihi nuntium deferentem, sic volo, ut ex nostra parte salutetis, et illum amoris mihi vinculo colligetis.

Notes: (quem cunctis amabilem et
ingenii sinceritate, et morum probitate plurimorum
didici relatione)
EPISTOLA XVIII. AD LAMBERTUM ET FOLCERADUM AVUNCULOS SUOS.  Rogat se certiorem fieri de avunculorum incolumitate .
Author: Anselmus Cantuariensis

Suis reverendis dominis dulcissimis nutritoribus, dilectissimis avunculis, LAMBERTO et FOLCERALDO frater ANSELMUS, sic transire per bona temporalia contemnendo, ut maneant in aeternis perfruendo.

Utinam in legendo epistolam meam sentiant avunculi mei quem affectum in dictando eam testantur oculi mei: velociter enim fuit in ipso initio animus meus lacrymas exprimere, quam stylus meus litteras imprimere. Sicut enim nec temporum diuturnitas, nec locorum longinquitas corpori meo valuit adimere quod nascendo de genere vestro incoepit, et quod crescendo de nutrimento vestro accepit; sic nulla sollicitudo, nulla occupatio animae meae potest minuere amorem vestri, quem et natura et beneficio concepit. Quapropter quorum amore cor meum ardet indesinenter, eorum felicitatem semper sitit ardenter. Precor igitur quatenus per hujus nostrae latorem epistolae, vestrae statum incolumitatis filium vestrum docere velitis; per quem, si placet, quae sunt erga me discere valetis. Quanquam enim sit dominus iste, qui noster dignatur esse nuntius, valde dives, et de Northmannorum nobilissimis, tanta tamen ipse cum matre et fratribus suis et sorore me sibi dilectionis familiaritate junxerunt, ut non aliter me quam filium mater, et fratrem proles nominent, nisi quia pari concordia primogeniti mihi dignitatem concesserunt.
EPISTOLA XIX. AD LANFRANCUM.  Gratulatur Lanfranco quod Beccum potius quam alio miserit nepotem, et Girardi moram excusat .
Author: Anselmus Cantuariensis

Suo domino, suo Patri cum reverentia amando, cum amore reverendo, archiepiscopo matri catholicae amplectendo LANFRANCO, frater ANGELMUS suus, quod suus.

Gratias paternae vestrae dilectioni, qua nos semper praesentes; habetis, semper utique debemus: sed cum eas semper loqui non possimus, modo certe tacere non debemus. Tanta enim ejusdem dilectionis exuberatis plenitudine, ut eam nuperrime et integerrimam, quod nos quoque sciebamus, argumento necessario probaretis, et inviolabilem, quod 319 similiter sperabamus, pignore charissimo assereretis. Nam dilectissimum vobis nepotem vestrum domnum Lanfrancum ad nos misistis, et eum magis in nostro monasterio quam in quolibet alio monachum fieri voluistis. Sicut ergo quod quis dilectissimum sibi non dilectis velit credere, non est credibile, ita ut non diligat ubi quem valde diligit conversatur, non solet esse possibile. In quo vestro actu non solum monstrastis vestrae dilectionis erga nos constantiam permanere; sed etiam, quod non aliter gratum habemus, dilectionis erga vos certitudinem vos habere. Gratias igitur agimus primum illi a quo est omne bonum, deinde paternae vestrae sublimitati, quia sic nos diligitis: gratias, quia de nobis sic confiditis; gratias, quia tale pignus nobis committitis. Haec dicta sint non solum pro me, sed pro tota nostra congregatione. Pro me autem intelligenti breviter dicam, quia onus inaequale prioratus utique augendo non modice nuper levigastis. Cumque imbecillus animus gemeret sub pondere, effecistis ut jam, non dico, nolit, sed pene nolit, quod premit, deponere. Girardum vestrum de Flandria per vestrae pietatis largitatem, Deo de mundo nostra suggestione redemisti: unde me, si vester non essem, confiterer servum vobis emptum: die a vobis constituta sciat sanctitas vestra sine gravi jactura esse non potuisse absolutum a creditoribus suis: venit tamen prima Dominica Quadragesimae vestram in se magnifice misericordiam praedicans, et qualiter nostrae, non tam petitioni, quam levi voluntatis significationi in ejus causa dignatio vestra favit, et semper se velle favere intimavit. Qui dixit se velle, et quantum attinet ad hoc quod habet posse, sic reddere quod debet, ut aliquid quod secum afferret haberet; sed pro quibusdam impedimentis non potuisse secundum condictum, ut oportet. Rediit igitur promittens se in Pascha Beccum Deo annuente venturum et mansurum si non quomodo volet, vel sic quomodo poterit. Si quid igitur peccavit quia promissionem vobis factam ad plenum non est exsecutus, quoniam non id admisisse malitia videtur, peto securus, ut soleo, de vestra benignitate, quatenus filio vestro vice patris, liceat eum hoc reatu absolvere, cum nobiscum incipiet vivere. In qua re hanc certam praesumam concessionem, si nullam legero prohibitionem.

Notes: (quo
me non leviter olim gravastis)
EPISTOLA XX. AD GONDULFUM.  De tribus orationibus ad Deiparam .
Author: Anselmus Cantuariensis

Domino GONDULFO frater ANSELMUS, quod Gondulfo Anselmus.

Non est opus ut multa de incolumitate pristinae amicitiae loquatur os meum illi, quem in mutua dilectione scio esse alterum cor meum. Ut igitur breviter quod nosti dicam, sicut amor tui ex quo incoepit, nunquam in me mutatus est minuendo, ita sollicitus sum ut semper alteretur augendo. Quidam frater non semel, sed saepe me rogavit ut de sancta Maria magnam quamdam orationem componerem: quod cum ipse praesens rogaret exterius, tu absens persuadebas interius. Quoniam enim id tuum futurum, si fieret, prospiciebam, idcirco quod volebat, libentius suscipiebam. Feci igitur orationem unam, unde fueram postulatus; sed in ea me non satisfecisse postulanti cognoscens, alteram facere sum incitatus. In qua quoniam similiter nondum satisfeci, tertiam, quae tandem sufficeret, perfeci. Accipe igitur eas, quae factae sunt tua intentione; et ne reprehendas magnitudinem, quae facta est aliena petitione. Et utinam ita sint longae, ut, antequam ad finem cujuslibet earum legendo, vel potius meditando perveniatur, ad quod factae sunt, compunctio scilicet contritionis vel dilectionis in eis per supernum respectum inveniatur. Denique idcirco volui eas ipsas orationes per sententias paragraphis distinguere, ut anticipando longitudinis fastidium, ubi volueris, possis eas legendo incidere.
EPISTOLA XXI. AD RODULPHUM.  Rodulphum obtestatur describere notis musicis Antiphonarium .
Author: Anselmus Cantuariensis

Domno et fratri charissimo RODULPHO frater ANSELMUS beatam aeternitatem et aeternam beatitudinem.

Reverendus domnus prior Helgotus dilectus et dilector noster et vester, suis vos precibus ad notandum Antiphonarium adhortari desiderat, sed nonnullius in re ipsa pondus laboris imminere considerat. Cum igitur suas preces venerabili humilitate nolit quanquam possit tanti pendere, ut pondus impendens possint suspendere, obnixe flagitat quatenus nostras cum suis contra praefatum laborem curemus appendere. Sed quoniam nec ipse nec nos operis optati sic onus amicis postulationibus levigare tentamus, ut indiscretis vos supplicationibus onerare nitamur: contemplantes et vobis proponentes proximorum utilitatem, et charitatis et obedientiae vestrae mercedem, hoc vestram rogamus fraternitatem, hoc vestrae consulimus dilectioni, ut tempus, quod aliis quibuslibet scripturis sponte vos non piget insumere, vel hoc ad opus quod exigimini, non gravemini addicere. Quod si dicitis esse nihil vel minimum, idipsum nihil vel minimum, sicut vos certi estis quod minime sufficiat, ita nos non dubii sumus quod aliquantulum proficiat. Ut autem vestrae largitatis amplitudo aliquid, plusquam praesumit nostra petitio, superadjiciat, sic bonam vestram cum gratiarum actione annuimus voluntatem, ut penitus abnuamus gravem incommoditatem. Vir ille qui a vobis nuper moriens monachicum sumpsit habitum, si etiam benedictionem assumpsit, mandate nobis nomen et diem obitus ejus, ut in nostro Kalendario scribatur.
EPISTOLA XXII. LANFRANCI AD ANSELMUM.  Preces Anselmi et aliorum efflagitat: et suum ei nepotem commendat .
Author: Anselmus Cantuariensis

Domno Patri, fratri, amico ANSELMO LANFRANCUS peccator perpetuam a Deo salutem.

Quid mihi expediat, beatitudo vestra optime novit etc. Vide in Lanfranco, Patrologiae tom. CL.
320  EPISTOLA XXIII. LANFRANCI AD LANFRANCUM ET GUIDONEM.  Lanfranci archiepiscopi ad nepotem ejusque sodalem, tum Becci agentes tirocinium monachos .
Author: Anselmus Cantuariensis

Dilectissimis fratribus LANFRANCO et GUIDONI frater LANFRANCUS perpetuam a Deo benedictionem.

Quia divinitus, ut credo, etc. Vide in Lanfranco, ad an. 1089, Patrolog. tom. CL
EPISTOLA XXIV. ANSELMI AD LANFRANCUM.  Ad Lanfrancum de nepote Becci suscepto ad tirocinium, de quo epist . 19  et  22  supra. Et ei commendat Mauritium capite laborantem .
Author: Anselmus Cantuariensis

Domino reverendo Patri vere diligendo et dilecto, catholicae matri amplectendo, archiepiscopo LANFRANCO frater ANSELMUS suus, quod dignius potest, totus suus.

Quoties vobis est gratum aliquid mihi esse gratum, utique mihi et hoc est gratum, et illud fit gratius, quod prius erat gratum. Significastis vos inde laetos esse quia ego, ut de aliis taceam, dilectissimum nostrum, nepotem vestrum valde gaudens suscepi. Tanto igitur et hac vestra laetitia sum laetificatus; et gaudium, quod habueram de praedicto charo nostro, quamvis semper vigeat, augendo est renovatum: quanto, id quod non verecundor fateri, me scilicet ex magna parte illum sic suscipiendo intendisse, ad votum provenisse cognovi de meo meritis domino, fide fratre, sollicitudine filio Mauricio, quem vos pro vobis separatis ab illo, a quo plus amabatur quam ab alio, et quem plus amabat quam alium: vos ipsi judicate quod illi debeatis. Quamlibet namque vile sit quod sic amat, et a quo sic amatur, nimirum hoc illi debetis quod non minus amet, et a quo non minus ametur. Quoniam igitur et ego novi justitiae vestrae rectitudinem, et vos nostis mutuam nostram dilectionem, omnem ejus supersedemus commendationem. De aegritudine capitis ejus, vestram pietatem, quantum apud vos possum rogo, praecipue, quatenus propter Deum et aeternae salutis retributionem, vobis instantibus, a dilecto amico nostro domno Alberto medico quantum potest perquiratur et curetur.
EPISTOLA XXV. AD HENRICUM.  Isti Mauritium monachum ex capite laborantem commendat .
Author: Anselmus Cantuariensis

Domno et fratri dilectissimo HENRICO frater ANSELMUS diuturnam praesentis vitae incolumitatem, et futurae aeternam felicitatem.

Credo quod conscii mihi estis qualiter dilexerim domnum et fratrem et filium nostrum Mauritium, quem vobis mittimus. Quoniam igitur dilectos nostros a dilecto et dilectore nostro diligi non dubitamus, secure vobis illum, ut dilectum dilecto, commendamus. Inveniat me in vobis, quem quasi relinquo pro vobis. Idcirco namque hunc et non alium paternae dilectioni vestrae misimus, quia hunc eam petere specialiter audivimus. Estote igitur nostro Mauritio frater Anselmus, et ego ero vestro Holvardo domnus Henricus. De infirmitate capitis ejus, vos rogo praecipue quatenus vestra instantia dominus Albertus dilectus amicus noster eam inquirat, et quantum Deo dante poterit, ei subveniat.
321  EPISTOLA XXVI. AD GONDULFUM.  Pro transmissis muneribus amico non esse habendas gratias: sollicitus est adhuc de Mauritio monacho .
Author: Anselmus Cantuariensis

Domno GONDULFO frater ANSELMUS.

Si nescirem me totum esse tuum et te totum esse meum, referrem gratias pro muneribus tuis. Quoniam autem tua mea, et mea tua sunt, dum das mihi tua, ego cur tibi inclinem, cum non accipiam aliena, sed quae mea sunt? Si te cognoscis non meritis, quibus me praecellis, sed mutua dilectione alterum Anselmum, sentiat hoc dilectus frater et filius meus domnus Mauritius. Precor ut in omnibus gerens ejus sollicitudinem propter Dei et proximi charitatem, nostram erga eum exhibeas vicem. De infirmitate capitis ejus te precor quantum possum, ut te precante et adjuvante quantum potes, a domino et amico nostro Alberto medico curetur quantum potest.
EPISTOLA XXVII. AD HERLUINUM.  Se in dies orationem Deo fundere nomine Herluini, licet suas monitiones vix legeret. Et rogat eum ut erga Mauritium se fratrem exhibeat .
Author: Anselmus Cantuariensis

Domno et fratri charissimo HERLUINO frater ANSELMUS salutem.

Quamvis nostram vix aliquando legas admonitionem, notum tibi sit tamen, charissime, quia quotidie tui curam habens, Deo pro te, qualemcunque possum, fundo orationem. Memento, amice mi, eorum quae praesens saepe admonendo tibi dixi, et quae postea absens scripsi. Cave, frater amantissime, illud quod multi stulti faciunt, qui quanto diutius vivunt, tanto majorem spem vivendi sibi nutriunt, et timorem festinantis mortis abjicientes, a proposito sanctae vitae deficiunt. Verum namque est quia quanto diutius vixit aliquis, tanto brevius victurus est; et quanto fit longius a die nativitatis suae, tanto fit propius diei mortis suae, et retributionis totius vitae suae. Sicut igitur vides per singulos dies in praeteritum vitam tuam crescere, ita certus esse debes spatium bene vivendi quotidie tibi decrescere. Esto itaque, dilectissime, sollicitus ut spatium quod restat, quia nescis quam breve sit, sic expendas ut de die in diem sanctum propositum ad meliora extendas. Quatenus quanto magis laborem tuum ad finem festinare, et te ad requiem et coronam appropinquare consideras, tanto fortius instando, et laetius perseverando viriliter confortatus proficias. Ab inceptis ergo nulla lassitudine deficias, sed potius quae tibi expediunt, et quae nondum es aggressus in spe superni auxilii pro amore beati praemii incipias, ut ad sanctorum beatum consortium, Christo ducente, pervenias. Domnum Mauritium, quem esse meum dilectum et dilectorem non ignoras, sic tibi commendo, ut et ipse gaudeat se inter barbaros fratrem invenisse, et tu probes te etiam longe absentem in amicitia nostra permansisse.