medieval-data/medieval-letters huggingface dataset:
403  EPISTOLA XXIII.  Rudolphus scribit regi Ungariae pro auxilio contra Bohemum  . (  An. Dom. 1278, cod. Rud.  XXIII.)
Author: Rudolfus I

ARGUMENTUM.--Rudolphus Viennae consistens jam inde a recessu Ottocari, et undique auxilia contrahens contra eumdem rebellantem, seque ad ultimum conflictum parantem, regem Ungarorum orat, ut sibi praesidio sit in ducatibus Austriae et Styriae, quo si hostis se vertat, eum insequi a tergo se constituisse, regem admonet.

Cum inter reges orbis, et principes affinitatis interdum et amicitiae foedera contrahuntur, tanto majoris inter eosdem affectionis unio debet merito suboriri, quanto majores aliis in celsioribus positi speculis dignitatum, virtutum inferioribus debent exempla disserere quantoque per unanimes voluntates ipsorum pax firmior crescit in populis, ampliantur honores alterutrum, et suorum roborantur in posterum jura regnorum. Sane contracta feliciter inter nos jampridem alternae connexitatis identitas sic revera inexstinguibiliter est in nostris radicata praecordiis, sic in intimis nostri cordis affectibus est firmata tenaciter, quod delectat nos exsequi per effectum quidquid regalem vestrum demulceat animum, quidquid vestrae majestatis honoribus arbitraturi fuerimus adauctivum, incommutabili animo disponentes, confibulationis hujus vinculum indissociabiliter observare. Hinc est, quod sic contractae inter nos inviolabilis amicitiae debitum vice reciproca repetentes a vobis, juxta quod vester procurator et nuntius spopondisse dignoscitur, et ad hoc vos solemniter obligasse, serenitatem regiam ampliori 404 qua possumus precum affectione deposcimus, et hortamur quatenus mutuo nobis in nostris necessitatibus subveniatis auxilio, et fidelibus ac fautoribus nostris in Austriae et Styriae ducatibus efficax opportuni patrocinii praetendatis umbraculum et solatiosi consilii et auxilii fulcimentum, prout dilecti fideles nostri N. N. celsitudinem regiam duxerint informandam. Nos enim in civitate nostra Viennensi, ut pote regi Bohemiae satis contermina, moram utilem ista vice contrahimus, ut si rex praedictus temerarios impetus sui gressus in attritionem ipsorum nostrorum fidelium forte direxerit, ipsum a tergo viriliter insequentes, eumdem regem, praedictis fidelibus nostris illaesis, allidere valeamus. Vos itaque quaesumus nobis cum festinatione rescribite, quid super praemissis in vestro proposito geritur et in beneplacito continetur.
EPISTOLA XXIV.  Rudolphus recipit cujusdam excusationem, ita tamen ut nolit ipsum esse inter se et regem Bohemiae pacis mediatorem.   (  An. Dom. 1276, cod. Rud.  XXIV.)
Author: Rudolfus I

ARGUMENTUM.--Bernardi episcopi Seccoviensis deprecationi optimus princeps liberalissime respondet. Pacis arbitrum inter se et Ottocarum negat se illum accepturum, nisi prius Ottocarus immensa damna episcopis illata resarserit: tum vero praebiturum aures rebus rationi congruis.

Litteras vestras nobis postremo transmissas affectione benigna suscepimus, ut pote quae fermenti, quod litterarum vestrarum 405 prioritas discriminarat et sparserat, vos reddentes innoxios, velleris verecundi velamina revelarunt. Sane nunquam hactenus regia celsitudo de vestrae rectitudinis inobliquabilitate decredidit, sed in vobis quidquid in puri pectoris hominem ministeriosae naturae potuerit artificium infudisse, semper existimavit divinitus inditum esse vobis. Ex his igitur, quae sincera praecordia rubiginosae non susceptibilia cicatricis, jam verisimiliter produxerunt in lucem celebris opinionis vestrae praestantiam, et constantiae firmitatem condigno laudum praeconio commendantes, excusationem vestram libenter admittimus, et nitentis innocentiae titulos approbamus. Viderint tamen illi, qui vobis insciis veritatis vacuos dictavere libellos, quid honoris et gloriae ex commentis hujusmodi consequantur. Porro super his quae inter caetera celsitudini nostrae scripsistis vos velle libenter ad bonum concordiae inter nos et regem Bohemiae per mediatoris solliciti modum interponere partes vestras, sic vobis duximus respondendum. 406 Quod cum idem rex ad principes nostros archiepiscopos et episcopos, veluti ad pupillam oculorum nostrorum utramque manum hostilis invasionis extenderit, in eorum continuum exterminium graviter debacchando, penitus incongruum arbitramur et indecens, eo sic proterviente ferociter, in eventuum tractandorum et dubiorum involucro nos involvi. Verum si manum retraheret ab offensis, et male facta corrigeret restitutionibus ablatorum, ad ea quae forent congrua rationi possemus facilius inclinari.
EPISTOLA XXV.  Rudolphus cognatum hortatur, ut secum contra regem Bohemiae proficiscatur.   (  An. Dom. 1276, cod. Rud.  XXV.)
Author: Rudolfus I

ARGUMENTUM.--Principem aut comitem consanguineum hortatur, ut sibi opem ferat adversus Bohemiae regem Ottocarum, magnis eum praemiis suaque beneficentia ipsum, ejusque familiam se prosecuturum esse pro meritis promittens.

De generosi sanguinis unione qua nobis astringeris, te degenerare nullatenus arbitrantes, sinceritatem tuam, de qua non dubia fide confidimus, ampliori qua possumus precum instantia duximus exhortandam, quatenus tractus naturalis funiculo parentelae qua jungimur, digne pensans quod regiae sublimitatis auspicia nobis attributa divinitus tua sint, tuaeque posteritatis egregiae 407 incrementa perpetua et magnifica fulcimenta, nobis nostrisque fautoribus studeas in instantis casus articulo, contra grassatoris iniqui potentiam, tam viriliter quam constanter assistere, et nos impugnantes fideliter expugnare. In hac etenim causa tua res agitur procul dubio sicut res nostra. Quare si prompto aggressus fueris animo quae petuntur, condignis te ac tuos regia celsitudo magnificabit honoribus, et fecundis beneficentiae suae revera favoribus ampliabit.
EPISTOLA XXVI.  Rudolphus defert cuidam principi officium in imperio, eumque invitat ad societatem belli, et per illum alios.   (  An. Dom. 1276, cod. Rud.  XXVI.)
Author: Rudolfus I

ARGUMENTUM.--Consanguineo alteri principi in provincia Ottocari faucibus exposita confert officium imperii a principibus ratihabendum, cum ad imperialem aulam accedet. Interim ei constantiam in fide commendat, eumque impense orat, ut avunculos suos ad eadem, spe praemiorum alliciat

Duplex tibi suppetere non ambigimus incentivum, quod nobis et Romano imperio adeo ministeriosus, ut apis argumentosa, deservis: quorum alterum sanguinis efficit claritudo qua jungimur, alterum vero fidei debitum naturalis, quo te imperio cognoscis astringi, quodque rupturae non patitur cicatricem. Virilis igitur viri, quem nec blanda subvertunt, nec terrent adversa, constantiam digno laudum praeconio commendantes, et incommutabili animo disponentes, te, velut insigne signaculum positum in cor nostrum, condignis magnificare honoribus, et honoribus congruis exaltare, fidelitati tuae describimus quod officium N. tibi committimus usque ad nostrae beneplacitum voluntatis. Nos enim jurejurando firmavimus, quod imperialia bona sine consilio principum prorsus alienare non possumus, sed ob tuae meritum probitatis, cujus praestantia pollet semper et viguit fides tua, cum ad praesentiam 408 nostram veneris, ipsos principes ad hoc facile credimus inclinare, quod non solum in istis, sed etiam in fecundioribus beneficentiae nostrae solatiis debeas merito honorari. Porro cum nobilis N. sic a praesentia nostra recesserit, quod ipse una cum aliis suis contra hostes imperii Romani potenter exsurgere debeat, et patenter votivum tibi patrocinium impensurus, prout ab ipso et coadjutoribus suis, si nuntios tuos ad eos transmiseris, plenius poteris edoceri, sinceritatem tuam attente requirimus et hortamur, quatenus animum tuum alicujus impressione formidinis non dimittens, et ab insidiantium laqueis tuta te providentia cautum reddens, in inchoato proposito strenuitate concepta viriliter perseveres. Avunculos tuos, erga quos uberi affluentia praemiorum similiter volumus redundare, ad assistendum nobis, etc., in ipso negotio quibus possis inductionibus efficaciter allecturus; nos enim tam erga te quam erga ipsos beneficentiae nostrae dulcoribus sic exuberare concepimus, quod laborum efficienter immemores, copiosa superveniente dulcedine praemiorum.
409  EPISTOLA XXVII.  Rudolphus cuidam principi gratulatur de concordia inita, eumdemque incitat contra Bohemum.   (  An. Dom. 1276, cod. Rud.  XXVII.)
Author: Rudolfus I

ARGUMENTUM.--Rudolphus Henrico Bavariae duci, qui optimo publico reconciliatus erat cum Ludovico fratre comite palatino, gratulatur, eumque orat, ut nuntios de nuptiis celebrandis cum Ottone ejusdem filio et regia filia remittat; Ottocarum ab suo latere invadat, quem ipse aggredietur ab altero, ut medius inter duo incendia non possit effugere.

Grandem cordi nostro materiam exsultationis induxit, quod quiescente jam intumescentiae spiritu quem inter vos et inclytum filiae nostrae sponsum fragor horridae tempestatis invexerat, ejus disponente clementia qui post nubilum dat serenum, eidem sic estis votivae reconciliationis in osculo et fraterna dulcedine couniti, quod utique sicut vobis ad gloriam, sic subjectis fidelibus cedet ad exoptatae quietis augmentum. Verum ex eo admirationis causa praecordiis nostris infunditur, quod nuntii nostri ad vestram jamdudum transmissi praesentiam, super matimonio consummando, tam longam et diuturnam moram in vestra curia contraxerunt, quos quidem finaliter petimus expediri. Et quia nostri fideles in Austria diris adversantis aemuli quatiuntur insultibus, et amaris persecutionum intentationibus impetuntur, serenitatem vestram, de qua stabili fide confidimus, ampliori qua possumus precum instantia deposcimus, quatenus invasores eorum ab illo latere tam 410 viriliter quam potenter invadere satagatis. Nos enim in digito Dei confisi, qui causae nostrae justitiam comitatur et dirigit, eos ab isto latere taliter impugnare ac expugnare conabimur, in virtute Germanici potentatus, quod invasores praedicti inter malleum et incudem sera ducentur poenitudine patratorum. Sic autem non solum ademptos vobis avitos recuperare poteritis terminos, sed ad ampliora funiculos extendetis. Unde si placet, mox visis praesentibus, nobis insinuetis expressius quid super his in vestro proposito geritur et in beneplacito continetur.
EPISTOLA XXVIII.  Rudolphus scribit cuidam de defectione Carinthiorum ab Ottocaro Bohemiae rege.   (  An. Dom. 1276, cod. Rud.  XXVIII.)
Author: Rudolfus I

ARGUMENTUM.--Meinhardo, ut videtur, Carinthiae populos ad sui obsequium pertrahere nitenti nuntiat, ad se accessisse ex ejus provinciae finibus N. et N., veniaque petita statim recessisse indicturos bellum Ottocaro, locaque in iisdem finibus invasuros. Id cum suis fidelibus communicandum censet, ut alacriores fiant.

Accedentibus nuper ad majestatis nostrae praesentiam N. N. et cum eisdem habito diligenti tractatu sub forma hujus informativi, simpliciter abierunt a nobis, quod statim rege Bohemiae diffidato, circa fines Carinthiae manus invasionis extendent in eum, et strenue bellicos attentabunt insultus N. et N. nostris obsequiis in eodem confinio corde et animo, ac opere, prout verisimiliter creditur, applicandis. Haec igitur dic et manda fidelibus, quos de fortunatis nostris auspiciis arbitraveris gavisuros, ut sicut honorum nostrorum sunt avidi, sic et gloriae participio gratulentur, et longe pulsa formidine, augustali brachio confidant se tutari, contra calumniantium impetus et insidias aemulorum.
EPISTOLA XXX.  Rudolphus regem Ungariae laudat de suscepto secum bello contra regem Bohemiae   (  An. Dom. 1278, cod. Rud.  XXX.)
Author: Rudolfus I

ARGUMENTUM.--Cum Ladislaus rex Ungariae se opportune laturum auxilia rescripsisset, Rudolphus laetitia exsultans, in laudes eximias, uberrimas gratias, promissionesque amplissimas effunditur. Insignem ei legationem adornat, similem ab eo recepturus, si libuerit.

Illustri et magnifico principi domino domino L., etc., affectum paternae dulcedinis cum salute. O quam celebre, quam insigne praesagium affuturae laetitiae! O quam grandis, quam eximiae virtuositatis indicium nostris inditum est praecordiis de filio tam praeclaro, tam 415 excelso prae regibus terrae, qui gradatim ad culmina probitatis ascendens, in annis teneris praematuris nititur adornari morum annosorum insigniis, et adulti viri uxore vestiri. Sane quam immensae, quam inexplicabilis cordi nostro materiam exsultationis infuderit, quod ad ulciscendas nostras et vestras injurias, quae quibusdam individuis nexibus uniuntur, contra communem hostem imperii Romani et regni Ungariae, vestram potentiam tam potenter et magnanimiter excitastis, non sufficit lingua depromere, vel scribentis calamus dignis condecentiis exarare. Propter quod in divinae laudis praeconium organi nostri jubilum attollentes, ad uberiores quas possumus regiae celsitudini grates et gratias inclinamus, magnopere pollicendo, quod nunquam ullius hostilitatis adversitas pacta vobis indissociabilia foedera poterit aliqualiter incurvare, quin causam vestram in omnibus proprie propriam reputemus. Ecce igitur nuntios nostros solemnes ad praesentiam vestram de latere nostro transmittimus, ut vobiscum provide tractent et ordinent, qualiter nobis et vobis ultra sit magnificentius et consultius procedendum; quod tamen omnino dispositioni vestrae relinquimus, cujus nutui nostra desideria coaptamus, et si fortassis vestrae regali prudentiae videatur expediens, quod cum ipsis nuntiis nostris ad nos discretos nuntios vestros de vestro latere destinetis, id valde gratum habebimus, eos qua decebit benevolentia recepturi et ad vos cum expeditione gratuita remissuri.
416  EPISTOLA XXXI.  Rudolphus cuidam significat conditiones foederis inter ipsum et Ungariae regem initas.   (  An. Dom. 1277, cod. Rud.  XXXI.)
Author: Rudolfus I

ARGUMENTUM.--Rudolphus enuntiat quemadmodum ab se tandem foedus est initum cum Ladislao rege Ungarorum, quod pridem fieri coeptum per legatos ultro citroque missos, deinde ratum habitum litteris publicis, ac demum utriusque contrahentis juncta dextra, sacramenti loco, absolutum fuerat. Ejusdemque praecipue initi adversus Bohemorum regem conditiones enarrat

Ordinator boni consilii et rectarum dispositor voluntatum nos cum magnifico principe domino L. sic uniformiter concordavit, quod alter nostrum in alterius damnis et lucris, commodis et incommodis factum proprium versari aestimet et suum speciale reputet interesse. Nuper quidem nobis convenientibus, et laeta spectantibus visione N. universas et singulas promissiones seu ordinationes hinc inde per nostros consiliarios diversis temporibus inchoatas, et tandem utriusque nostrum patentibus litteris approbatas nos ambo reges pariter constituti ratas et gratas habere, et perpetuo conservare promisimus, fide data alter alteri manualiter, quam vice et loco praestitimus sacramenti. Hoc etiam de communi adjecimus voluntate, quod in litibus et quaestionibus super damnis datis et injuriis irrogatis, vel aliis quibuscunque quas habemus adversus 417 illustrem regem Bohemiae, unus alterum tam fideliter quam viriliter adjuvabit, nec unquam sine alterius beneplacito et consensu cum praedicto rege treugas, pacem vel concordiam celebrabit; nec de ipsis tractatum habebit, ad quod nos astrinximus sub ejusdem fidei sponsione. Caeterum de terminis terrarum nostrarum legaliter distinguendis et distinctis in pace et concordia observandis, taliter duximus ordinandum, etc.
EPISTOLA XXXII.  Rudolphus quemdam principem certiorem facit de obtenta insigni a rege Bohemiae victoria.   (  An. Dom. 1278, cod. Rud.  XXXII.)
Author: Rudolfus I

ARGUMENTUM.--Nuntiat amico principi insignem de Ottocaro victoriam ab se ac foederato rege Hungarorum reportatam, cum Ottocari plurimaeque Bohemorum nobilitatis caede. Tantum de potentissimo hoste triumphum uni Deo acceptum referri, cujus clementia in extremo periculo morti ereptus fuerat. Ipsi et beatae Mariae virgini gratias referendas.

Quantis opprobriis et probrosis injuriis indesinens reipublicae disturbator quondam Ottocarus rex Bohemiae illustris nos impulerit, ut ad ejus conatus nefarios refrenandos manum nostrae potentiae levaremus, nemo te novit melius, nemo vidit apertius quam tu, princeps charissime, qui conspirationes quas idem rex adversus nostram salutem fecerat, insidiarum jacula quae tetenderat, laqueos quos absconderat, non ignoras. Et quoniam de torrente tanti discriminis aliquando nobiscum laqueos amaritudinis, haustus felleos accepisti, dignum credimus ut et nunc laetificatus 418 ex nostra triumphali victoria feliciter satieris, postquam rei gestae perceperis ex his nostris litteris qualitatem. Scias itaque quod nos feria quinta proxima post festum beati Bartholomaei apostoli eo loco locavimus castra nostra, quo a tentoriis dicti regis Bohemiae vix ad spatium dimidii milliaris Teutonici distabamus. Mane vero sextae feriae subsequentis, una cum dilecto filio nostro rege Hungariae procedentes, cuneos acierum nostrarum adjunximus hostium stationi, sicque hora diei quasi sexta inter nos gravis pugna committitur, in qua dictus rex Bohemiae, more strenui pugilis viriliter se defendens, tandem victus occubuit, non a nostra virtute prostratus, sed Deo potius impugnantes rempublicam subito expugnante collisus. In quo etiam bello nobiles regni Bohemiae potiores aut mortui gladio ceciderunt, aut victi certamine, dum se ad praesidium fugae converterent, ab insequentibus sunt detenti. Verum cum ex veris et certis indiciis nobis constet quod non nostra sed summi Dei vitam nostram in tanto discrimine misericorditer protegentis potentia triumphavit, praesentem praeclaram victoriam illius titulis et honori ascribimus, qui ad nostrae humilitatis angustias finiendas, immensae clementiae suae misericordes oculos tunc misericorditer inclinavit, dum extremae necessitatis periculum imminebat,. Tu igitur, princeps charissime, grates Altissimo 419 referas, et ad laudes gloriosae Mariae virginis cor revolvas, quorum praesidiis vita nostra morti proxima salva substitit, et honor Romani imperii miserabiliter incurvatus virtute mirabili respiravit.
EPISTOLA XXXIII.  Idem Rudolphus eamdem victoriam summo pontifici Romano significat.   (  An Dom. 1278, cod. Rud.  XXXIII.)
Author: Rudolfus I
Date:  [aut]

ARGUMENTUM.--Nicolao III summo pontifici insignem eamdem victoriam enuntians, de Bohemorum regis perjurio, ac de pugnae hujus extremae causis certis, certoque principio diligenter disserit.

Intimandum fore credimus apostolicae sanctitati, quis eventus finiverit litem illam, qua quondam illustris rex Bohemiae infatigabilis reipublicae fatigator, nostraeque salutis et vitae notorius persecutor se adversus nos, et Romanum imperium improvide elevavit, post praestita nobis et ab ipso male contempta fidelitatis et homagii sacramenta. Dictus siquidem rex in festo Pentecostes proxime praeterito, contra terras imperii castra movens, ipsasque 420 rapinarum et incendiorum vastitati subjiciens castra quaedam et oppida hostiliter expugnavit. Tot et tantis damnosis injuriis, et probrosis contumeliis, et contemptibus nos impellens, quod ad statum reipublicae defendendum, cujus idem rex pene suffoderat fundamenta, oportuerit saltem sero gladii nobis a Deo commissi educere potestatem. Sic itaque in crastino beati Bartholomaei nos et filius noster Ludovicus rex Hungariae eo loco locavimus castra nostra, ubi ab exercitu regis Bohemiae vix ad milliare Teutonicum distabamus. Mane vero sextae feriae subsequentis aeterni Dei auxilio invocato processimus, signisque belligeris elevatis eo pervenimus, ubi rex Bohemiae dispositis aciebus finem praelii exspectabat. Illic milites utriusque, dum signa hinc inde prospiciunt, fero impetu glomerantur in unum, illic de virium paritate inter nos strictis ensibus disputatur. Tantus quoque inerat parti utrilibet triumphandi affectus, ut morte victoriam comparare et vivere moriendo rem dignam et debitam quilibet aestimaret. Illic milites strenui equorum ungulis substernuntur, illic tanto sanguine humano terra perfunditur, ut nedum pugnantibus, sed et pugnae duritiam intuentibus vitae taedium esse posset. Tandem vero militia nostra non sua, sed omnipotentis Dei virtute praevalens, milites regis Bohemiae in vicinum amnem impulit, ubi fere omnes aut gladio interempti, aut flumine suffocati, aut capti, ab hostibus defecerunt. Sicque fugae praesidium paucis profuit, nam fere omnes apud nos capti, aut mortui remanserunt. Licet autem rex praedictus 421 militum suorum agmina dissipata videret, seque fere ab omnibus derelictum, adhuc tamen victricibus signis nostris cedere noluit, sed more et animo giganteo virtute mirabili se defendit, donec quidam ex nostris militibus ipsum mortaliter vulneratum una cum dextrario dejecerunt. Tunc demum ille rex magnificus cum victoria vitam perdidit, quem non nostrae potentiae fortitudo, sed Dei excelsi dextera causam nostram misericorditer judicans interemit. Nos igitur haec et alia beneficia ab eo qui eadem nobis contulit humiliter cognoscentes, et ad laudem et gloriam sui sanctissimi nominis referentes, ad omne illud quod gratum altissimo regi Dei filio Jesu Christo esse sciverimus, devotiori promptitudine nostram sollicitudinem convertemus.

Notes: (festo)
EPISTOLA XXXIV.  Rudolphus victor indulget Ottocari victi liberis.   (  An. Dom. 1278, cod. Rud.  XXXIV.)
Author: Rudolfus I
Date:  [Dei gratia Romanorum rex semper
Augustus] [Ottogari]

ARGUMENTUM.--Pars diplomatis, quo Rudolphus clementiam suam, optimorum principum exemplo, in pupillos Bohemiae regis liberos demonstrat, suamque iis gratiam et dilectionem elargitur.

Rudolphus, etc. , omnibus in perpetuum. Divi principes, qui divino nutu terrenum imperium tam armis quam legibus direxerunt, illam sibi virtutem, quasi proprie propriam attraxerunt, 422 ut non minus victis parcere et prostratis pie compati quam rebelles vincere et superbos reprimere cogitarent. Sicque reipublicae victricem potentiam misericordia temperabant, sic quoque terribiles hostibus et devotis amabiles se fecerunt. Horum principum et majorum nostrorum vestigiis inhaerere volentes, ad pupillos quondam Ottocari illustris regis Bohemiae oculos nostrae mansuetudinis clementi intuitu convertentes, ipsis pueris gratiae nostrae gremium, plenique favoris securum refugium aperimus, etc.