medieval-data/medieval-letters huggingface dataset:
XXX.  Nicolai II epistola ad Lanfrancum.   (Anno 1059-61.) [THEINERUS,  Disquisitiones criticae,  pag. 206.]
Author: Nicolaus II

NICOLAUS episcopus, servus servorum Dei, fratri LANFRANCO, salutem et apostolicam benedictionem.

Satis desideratam vestram, charissime frater, ilbenter viderem praesentiam et in ecclesiasticis nostris curis libenter vestris recrearer consiliis, quem in Romanis et apostolicis servitiis satis opportunum audivimus. Sed quia tam facile nunc forsan fieri non potest, volumus ipsam vestram stationem nobis et Romanae matris Ecclesiae esse fructuosam, ut ex fructu vestrae stationis cognoscatur et fructus desiderabilis adventus. Hos igitur nostrae dilectionis filios imperatoris capellanos et nostros dialectica et rhetorica arte charitati vestrae mittimus edocendes. Ut sicut te Deo gratias singularem in hoc bivio audivimus, sic istos singulares tecum quam cito poteris Romae vel forte cum apud vos cito venero videamus. Si vero divina, ut audivimus, pagina ab hujusmodi studio vos retinet, ex parte sancti Petri et nostra vobis praecipimus, et ex vera obedientia illos edocendos vobis mandamus, quos adhuc vestrae dilectioni mittimus, et vestrae charitati in omnibus subveniendos relinquimus. Comitem autem vestrum, amicum nostrum, quem vestris audivimus satis Deo gratias acquiescere consiliis, ita custodiatis, ut hic et in Christo valere possit. Confido enim bene de illo, cujus consilium et conversationem vobiscum audio. In clero autem et fero illo populo si potestis fructificare, ut de talento vobis commisso mereamini tandem audire: Euge, serve bone, amen.
XXXI.  Bulla Nicolai II papae ad Grimaldum Joannem presbyterum,  etc.  (Anno. 1061.) [SPERANDIO,  Sabina sagra,  272.]
Author: Nicolaus II

JOANNES episcopus, servus servorum Dei, GRIMALDO JOANNI presbytero, BENEDICTO judici, MARTINO filio Sabini, RICCHO DE RAYNERIO, Joanni DE ABIZZA, Martino DE JOANNE, Petro DE URSO, Leoni DE LUPO, Petro DE HENDO, Homo DE MARTINO, seu filiis et haeredibus eorum, atque consortibus quibuscunque ab eis advocatis in re inferius legenda in perpetuum.

Cum officii nostri sit omnium Ecclesiarum Dei utilitatibus invigilare, Romanae tamen et apostolicae sedis, cui auctore Deo praesidemus, oportet nos commodis sollicitus studere. Quapropter castellum, quod nuncupatur Roccha de Antiquo, quoniam a Grimaldo filio Benedicti Teobaldo cum omnibus appendiciis, et pertinenciis suis sancto Petro perpetuo jure acquisivimus; tibi et ipsis consortibus et his atque aliis in eadem re advocatis a vobis, seu filiis et haeredibus vestris per hujusmodi nostri privilegii paginam concedimus, et confirmamus, atque in perpetuum eo modo et tenore corroboramus, ut eam cum appendiciis ejus domibus reaedificatis, et habitatores ibi quantos potestis advocetis a vobis, et singulis vestrum per domos, et familias, quique secundum quantitatem possibilitatis suae annualiter persolvatis pensionis nomine in Pascha resurrectionis Domini beato Petro, et nobis ac successoribus nostris vos, et haeredes, ac successores vestri, majores scilicet denarios duodecim, inferiores autem retrogradu octo denarios, tertio denarios sex, quarto denarios duos; nec non et foderum facietis, et placita fideliter observetis nobis et successoribus, ac nuntiis nostris pro his rebus sitis in territorio Sabinensi. Statuimus quoque, et apostolica auctoritate sancimus, ut sitis sub apostolica defensionis protectione quieti, et ab omni molestatione et infestatione securi: nec alicui imperatori, duci, marchioni, vel comiti, sed ut amodo Romanae et apostolicae sedi, ac nunciis ejus subjecti. Si quae igitur persona magna aut parva contra hujusmodi privilegii paginam venire praesumpserit, sciat se anathematis vinculo innodatam, et insuper si quis nostrum aut successorum nostrorum aut aliquis vestrum seu haeredum, successorumque aut consortium vestrorum haec omnia acta et statuta non observaverit, noverit se compositurum per unamquamque domum, aut familiam, auri optimi libram unam. Qui vero pia devotione observator esse studuerit, precibus apostolorum principum Petri et Pauli peccatorum suorum omnium ab omnipotenti Deo veniam aeternae retributionis consequatur, et gloriam. Scriptum per manum Octaviani scriniarii et notarii sacri palatii in mense Aprilis, indictione XIV. Datum Romae XIV Kalendas Maii, anno ab Incarnatione Domini nostri Jesu Christi millesimo sexagesimo primo, per manus Humberti sanctae Ecclesiae Silvae Candidae episcopi et apostolicae sedis bibliothecarii, anno tertio domni Nicolai, indictione XIV.
XXXII.  Bulla Nicolai II papae pro monasterio S. Dionysii.   (Anno 1061.) [DOUBLET,  Hist. de l' abbaye de Saint-Denis,  464.]
Author: Nicolaus II

NICOLAUS episcopus, servus servorum Dei, omnibus regibus, episcopis et principibus praesentibus et futuris nunc et venturis temporibus.

Petitionibus congruis apostolicam dignitatem decet aurem accommodare, ut venerabilia loca nostris auctoritatibus si fuerint sublimata nunc et ejus temporibus rata atque inconvulsa omnimodis permaneant. Igitur noverint omnium praesentium et futurorum regum, episcoporum, universorumque apostolicae sedis fidelium unanimitas, fratres venerabilis monasterii Christi martyris Dionysii, ubi ipse Dominus in corpore requiescit, nostram implorasse benevolentiam ut privilegium apostolicae dignitatis de quadam praedicti loci abbatiola eis edere deberemus. Est autem abbatiola in pago Alsatiensi in saltu quidem Vosagi sita, appellaturque Lebroha, quam Fulradus abbas in suo proprio munificentia domni Caroli imperatoris invictissimi, condidit, atque gloriosissimo patrono suo domno scilicet Dionysio contradidit. Quorum considerantes atque agnoscentes justam esse petitionem, hoc, beati Petri apostolorum principis auctoritate, promulgantes sancimus, ut praedicta abbatiola apostolica corroboratione subnixa perenni tempore illibata loco sancti Dionysii profusa permaneat. Constituimus quoque auctoritate beati Petri, ut nullus regum, nemo antistitum, vel abbatum, seu quilibet quacunque praeditus dignitate, ipsum locum ullo modo inquietare audeat, non in villis, non in mancipiis, non in auro, non in argento, non in vestibus, sive in quibuscunque rebus, sicut in privilegiis praedecessorum nostrorum domni scilicet Stephani, Leonis, alteriusque Nicolai, vel etiam in praeceptis praedicti Caroli magni, Heinrici quoque, caeterorumque imperatorum, seu regum, plenissime continetur. Haec itaque quae hujus praecepti decretique nostri pagina continet, tam vobis quam cunctis qui in eo quo estis ordine locoque successerint, in perpetuum conservanda decernimus auctoritate et honore sanctae Romanae Ecclesiae et sedis apostolicae privilegio. Si quis autem temerario ausu magna parvaque persona contra hoc nostrum apostolicum decretum agere praesumpserit, sciat se anathematis vinculo esse innodatum, et a regno Dei prorsus alienum, cum omnibus impiis aeterni incendii supplicio condemnatum. At vero qui observator hujus decreti exstiterit, gratiam atque misericordiam, vitamque aeternam a benignissimo Domino Jesu Christo consequi mereatur. Bene valete. Data XIV Kal. Maii per manus Humberti cancellarii sanctae apostolicae sedis, in Lateranensi basilica, anno III domini Nicolai secundi papae, indictione XII.
XXXVII.  Nicolai II papae privilegium pro Aldredo Eboracensi archiepiscopo.   (Fragm. Anno 1061.) [Stubbs,  Acta pontif. Ebor.  ap. TWYSDEN,  Hist. Anglic. Script.  Londini, 1652, fol. I, 1701.]
Author: Nicolaus II

NICOLAUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto confratri et coepiscopo ALDREDO, Eboracensi archiepiscopo, apostolicae benedictionis privilegium et salutem, et per eum suae Ecclesiae suisque successoribus canonice promovendis in perpetuum.

Quia divinitatis occulta dispensatio, etc.
XXXVIII.  Decreta Nicolai II papae.  [MANSI,  Concil.  XIX, 875]. I.
Author: Nicolaus II

Anno primo Philippi regis. Haec sunt praecepta Nicolai papae in canonibus sacris vicissim reperta, quae Romana Ecclesia praecipue asserit tenere.

Primum quidem ut pax et regna Domini a fidelibus Christianis reperta et laudata, sicut Scriptura habentur, ita firmiter teneantur, infractores vero anathemate feriantur. II. Ut nullus episcopus vel presbyter excommunicato alterius vel suo scienter communicet. Quod si fecerit, sciat sibi gradus sui periculum imminere. III. Ut presbyteri conjugati aut uxores dimittant, neque eum eis sine testimonio legitimo habitent, aut Ecclesiam cum ordinibus suis amittant. IV. Ut presbyteri, et diaconi, et subdiaconi, et omnes qui canonici sunt, uxores non habeant. Et si duxerint, deponantur et a canonicorum consortio separentur. V. Ut ecclesiae et altaria nec vendantur nec emantur. Qui autem amodo vendiderint aut emerint, anathemati subjacebunt. VI. Ut episcopi et clerici arma non ferant, neque venatui neque aucupio studeant, neque tabulis aut tesseris ludant. VII. Ut episcopi canonicas vel officia ecclesiastica non vendant, et de consecrationibus ecclesiarum, aut ordinationibus clericorum, ipsi et clerici eorum nihil exigant. VIII. Ut ecclesiae per pretium a Simoniacis consecratae denuo consecrentur. IX. Ut presbyteri et omnes a tempore Nicolai papae usque nunc et deinceps scienter ordinati a Simoniacis sciant se non esse ordinatos, et deinceps non fiant. X. Ut Dominicis diebus mercata non fiant, exceptis annuis feriis, et quae ad victum pertinent. XI. Scimus quidem laicis ecclesias omnino non competere. Sed ubi illi ex toto auferri non possunt, saltem oblationes missarum et altarium laicis omnino prohibemus. XII. De coemeteriis autem et sepultura et baptisteriis exactionem fieri omnino prohibemus. XIII. Si quis infra septimum consanguinitatis gradum uxorem habet, aut deinceps duxerit, ab episcopo suo eam dimittere canonice compellatur. Si vero obedire noluerit, excommunicetur. XIV. Ut nullus abbas obedientias suas vendat, neque nullus monachus emat obedientias. Quod si praesumpserint, utrique ordine officioque careant, quia Simoniace agunt. Et monachi proprium omnino non habeant. XV. Abbatibus, presbyteris, ministrisque quid de rebus ecclesiasticis vel sacro ministerio alienare vel obligare absque permissu et subscriptione conventus sui nihil liceat. Quod qui praesumpserit, degradetur, communione concessa; et quod temere praesumptum est et alienatum ordinatione sui episcopi revocetur.
I.  Henrici archiepiscopi Senonensis ad Stephanum.-- Monet ut veniat Pruvinum ad examinandam causam Stephani archidiaconi Parisiensis.   (Circa annum 1132.) [Dom Lucas d' ACHERY,  Spicil.  t. III, p. 158.]
Author: Stephanus Parisiensis

Dilectioni vestrae querimonia et clamore domini Stephani archidiaconi vestri compellimur scribere. Idem namque vester archidiaconus super hoc conquerendo clamat quod licet abbati S. Victoris vicario vestro rectitudinem offerret, et per eum justitiam exsequi paratus esset: licet etiam seipsum cum omnibus suis sub protectione domni papae praetenderet, idem abbas super terram ejus interdicti sententiam posuit, unde praefatus archidiaconus se praegravari dicit. Addit etiam in his se praegravatum esse quod a vobis justitiam requisivit et habere non potuit de rebus Ecclesiae Parisiensis et rebus hominum suorum violenter ablatis, quamvis, sicut dictum est, sub defensione domni papae et custodia ipse Stephanus sit constitutus. Et quoniam in his se praegravari sensit, ad nos clamorem fecit, et convenientem diem et locum sibi et suis coadjutoribus tutum dari requirit. Unde vobis et ipsi diem in vigilia imminentis Ascensionis Domini, et Pruvinum, quia tutus locus est, locum constituimus, et vestrae dilectioni praecipimus, ut ad diem datam et locum constitutum, quantum res postulabit responsurus veniatis, et tanquam charissimo consulimus ut interdicti sententiam relaxetis. Valete.
II.  Stephani ad Henricum archiepiscopum Senonensem. --Respondet se non potuisse a metropolitano extra sedem metropolitanam vocari ad examen causae archidiaconi sui.   (Circa annum 1152.) [  Ibid.  ]
Author: Stephanus Parisiensis

Audito clamore consanguinei vestri, domini videlicet Stephani Parisiensis archidiaconi, adversum nos injuste apud vos conquerentis, diem nobis et locum tutum, videlicet Pruvinum in terra hostili statuistis, et me suffraganeum vestrum neque viva voce neque litteris prius commonitum ad exsecutionem justitiae extra metropolitanam sedem venire praecepistis: quoniam vester consanguineus, ut dicit, a nobis justitiam requisivit et habere non potuit. Hoc vero, si placeret vestrae discretioni, et metropolitanae gravitati, etsi non potuissetis non audisse, non debuissetis credidisse, quia ei sine laesione fidei, cum homo meus sit, justitiam denegare non potui. Et quoniam litteris alternantibus ad invicem locuti sumus, et ipsas adhuc pene omnes nos habemus, cum in commune venerit, et lectae fuerint, aut nos, aut ipsum de mendacio arguent, et alterum erubescere cogent. Nos siquidem statim ut Parisius venimus super sacrilegio, incendiis, homicidiis et aliis criminalibus capitulis domini S. archidiaconi in terra S. Germani injuste a clerico, injustius a diacono, injustissime ab archidiacono et decano factis clamorem abbatis audivimus dominum Stephanum, submonuimus, diem dedimus, et quia propinquissimus ei videbatur, induciavimus, securum locum, securum conductum, regis videlicet et reginae, et domni Radulphi comitis, et nostrum ei obtulimus: et fortasse hoc modo cum eo agere est ei justitiam denegare? Et quia in nullo, ut auditis, quantum ad hoc spectat excessimus, unde curiam nostram exire debeamus, si placet benignitati vestrae, submonitionem vestram et praeceptum relaxate, quia contra honorem et dignitatem Parisiensis Ecclesiae nec volumus nec debemus obedire. De interdicto autem, et de litteris domini papae sufficienter respondebitur, si dominus Stephanus ubi justum est causam suam tractari non dedignetur.
III.  Gaufridi episcopi Carnotensis ad Stephanum.--Significat, Stephanum archidiaconum deligere arbitrum causae suae abbatem Clarevallensem S. Bernardum.   (Circa annum 1132.) [  Ibid.,  p. 160.]
Author: Stephanus Parisiensis

De reformanda pace inter vos et Stephanum de Garlanda dudum vobis ipso petente locuti fuimus; nunc autem quoniam audivimus quod omissis quibusdam quae adversum vos videbatur habere, pacem vestram desiderat, sanctitatis vestrae discretioni consulimus consulimus, inquam, et petimus ut diem ei competentem et terminum constituatis, in quo juxta considerationem rationis pacem cum eo reformetis, quam offert vobis ad cognitionem et examinationem amicorum vestrorum, videlicet abbatis de Claravalle. Non enim decet paternitatem vestram oblatam pacem respuere, quam etiam non oblatam modis omnibus provocare debetis. Nam juxta Domini Salvatoris exemplum ovem errantem debetis requirere, et ad pacis ovile vestris etiam humeris reportare. Si cum omnibus hominibus, sicut dicit Apostolus, pacem debemus habere, quanto magis cum his de quibus nos oportet Domino respondere? Unde, quod absit! si praedicti viri satisfactionem ex amicorum sententia non recipitis, certum est quod et apud Deum offensam incurritis, et amicis vestris ruborem incutitis. Valete.


Notes: (quem ex cordis affectu diligimus, et
cui consulere nisi quod honori vestro serviet non
possumus)
IV.  Gaufridi episcopi Carnotensis ad Stephanum.--Excusat se quod ad colloquium non possit accedere.   (Circa annum 1132.) [  Ibid.,  p. 163.]
Author: Stephanus Parisiensis

Litteras apud Bonam--Vallem accepimus die Veneris quas nobis misit vestra dilectio, in quibus nostrum colloquium die proxima Lunae postulabatis. Quod nullo modo fieri vel grandium quae in manibus nostris erat negotiorum multitudo vel ipsa temporis angustia patiebatur. Pontilevenses namque monachi, quibus ut abbatem provideremus, Deo auctore operam dabamus, gravem nobis et inauditam contumeliam irrogarunt; abbatibus et archidiaconis nostris, quos ad hoc ipsum illuc direxeramus, armata in eos manu rustica intentantes mortem et supplicia comminantes; et haec interim cum aliis pluribus causa nos occupat. De eo autem unde nos consulitis quod nobis ad praesens occurrit, vestrae faternitati mandamus ut curiae invitanti vos ad justitiam, ex abundanti quidem, si salvum habueritis conductum, die competenti vestram exhibeatis personam, de his in quibus appellamini responsurus, si vobis prius facta fuerit justitia, et exspoliato restituatur investitura. Postea fratrum vestrorum judicio, si quid adversum vos dominus rex habuerit, quantum res exigat, eo ordine quo debebitis, sicut pro Domino et per omnia facietis. Nos vero sicut vobis scripsimus, die proxima Jovis apud Latiniacum vobis occurremus, et si aliquod consilium interim acceperitis, contramandate nobis.
V.  Ejusdem ad eumdem.--Petit ut designate S. Victoris coenobio canonicum qui instituatur abbas Virtuensis.   (Circa annum 1132.) [  Ibid.,  p. 164.]
Author: Stephanus Parisiensis

Multiplici seminario discordiae civitas nostra longe jam tempore conquassata, etiam nunc in eo statu est ut sine grandi discrimine absentiam nostram sustinere non possit. Ecce vinculum quo alligatus teneor; ecce necessitas quae sancto conventui vestro non patitur nos interesse. Sed haec hactenus. Frater et amicus noster abbas Virtuensis et fratres ejus loci vocaverunt nos, multo religionis desiderio, Deo gratias, accensi, unanimiter postulantes, ut ad honorem Dei et salutem animarum suarum pastorem eis utilem sollicitudo nostra provideret. Curam et administrationem abbas ipse in manu nostra deposuit una fuit totius capituli illius vox, unanimis in praesentia nostra consensus et electio ut pastor eis concederetur de monasterio sancti Victoris Parisiensis. Quia vero domus illius religiosas personas non cognoverunt ex nomine, nullam quaesierunt, sed sanctitatis vestrae religioni curam hanc et sollicitudinem commiserunt. Locus enim ille est vobis familiaris et religio personarum. Sanctitatis igitur vestrae prudentiae, qua possumus humilitate supplicamus ut justo desiderio consilii et auxilii manum porrigatis. Suscipient enim cum gratiarum actione personam quam de praedicto B. Victoris monasterio electio vestra eis obtulerit.
VI.  Anonymi ad Stephanum.--Laudat episcopi constantiam et perseverantiam ipsi suadet.   (Circa annum 1132.) [  Ibid.,  p. 162.]
Author: Stephanus Parisiensis

Quamvis paternitatis vestrae constantiam nihii adhuc mutari nec debilitari persenserim, tamen pro vobis morae amici sollicitus, vos moneo et remoneo ne a proposito vestro et a justitiae rigore declinetis, nec Ecclesiae vestrae libertatem, quae temporibus antecessorum vestrorum floruit, annihilari permittatis; illamque Dominicam sententiam memoriter retineatis: Beati qui persecutionem patiuntur propter justitiam. Sciatis autem me in omnibus et per omnia vobis cum perseverare, nec pro damnis quae mihi et hospitibus meis pro vobis contigerunt, a proposito meo pedem retrahere. Rex enim et regina meis hospitibus XII libras dederunt, et hoc totum pro redemptione suarum rerum abstulerunt: et mei parentes et amici regi et reginae vineas meas exstirpari jubentibus X libras dederunt; et hoc totum decani et archidiaconorum instigatione, imo G. succentoris nocturna susurratione peractum est. Deo vero vobis et mihi subveniente me omnia quaecunque amiserim recuperaturum non vereor, nec vos sine me rerumque mearum recuperatione pacem recepturum arbitror. Praeterea nisi vos consilio satis abundare sentirem, parvitas mea paternitati vestrae consuleret, ut dominum Senonensem archiepiscopum et coepiscopos vestros precibus vestris et amicorum vestrorum vobis alliciatis, et ad justitiae vestrae aggravationem, ut in episcopatibus suis a divinis cessent modis omnibus impetrare non differatis, ut ejusdem justitiae participes vobis contra omnes subveniant, et, si necesse fuerit, Romam nobiscum veniant. Valete.
VII.  Item anonymi ad Stephanum.--Monetur ut caveat sibi ab adversariis qui in illius necem conspirarunt.   (Circa annum 1132.) [  Ibid.  ]
Author: Stephanus Parisiensis

Quoniam, sicut mihi testis est Deus, non ficto corde sed in veritate vos diligo, et salutem vestram non solum spiritualem sed etiam corporalem desidero: tribulationibus vestris cordis affectu condoleo, et si aliquid quod vobis nocere debeat mihi referatur, laetus audire non valeo. Hac igitur erga vos charitate compulsus, quod de vobis recenter audivi, vobis insinuare non distuli. Audivi siquidem et pro certo audivi quod quidam maligni et perfidi, non solum extranei sed etiam familiarissimi vestri insimul conspiraverunt, et mortem vestram jnraverunt, et vos aut impetitione aut armis interficere disposuerunt. Et ne hoc frivolum esse putetis et ideo negligatis, pro certo sciatis quia unus eorum qui conjurationi interfuit, mihi hoc in confessione revelavit, et vobis cito manifestare multis precibus obsecravit. Caute igitur de caetero vos custodite, et, sicut scriptum est, a domesticis vestris cavete. Sed quid dico? Quid quaeso valeat humana industria, si divina non adsit custodia? O ineffabilis pietas Dei! Ecce omnipotens Deus qui tanta vobis bona in hoc saeculo contulit, qui mala vestra tandiu aequanimiter pertulit, modo in praesenti pro peccatis vestris subito et inopinate vos percutere noluit; sed sola pietate praecedenti misericordiae misericordiam misericorditer addidit, qui hoc quod perfidorum malitia in occulto disposuit, vobis occultum esse noluit. Quid igitur exspectatis? ecce occultus judex arcum tetendit, sagittas paravit: et nisi cito vos converteritis ad ipsum, emittet sagittam et percutiet inimicum. Sed prius vos Deus sua protectione custodiat, oculos vestri cordis aperiat, cor ad poenitentiam compungat, et vos ad seipsum sine mora convertat, qui non vult mortem peccatoris, sed ut magis convertatur et vivat.
VIII.  Ad archipresbyteros dioecesis Parisiensis.--Sententia excommunicationis contra occisores Thomae, prioris Sancti Victoris, et fautores eorum.   (Anno 1133.) [LABBE,  Concil.,  tom. X, col. 974.]
Author: Stephanus Parisiensis

STEPHANUS, Dei gratia Parisiensis episcopus, F. R. E. H archipresbyteris, salutem.

Ex auctoritate Dei Patris omnipotentis, et Filii, et Spiritus sancti, et sanctae Dei genitricis Mariae, et omnium sanctorum, excommunicamus, et anathematizamus, et a sanctae matris Ecclesiae liminibus sequestramus illos qui dominum Thomam priorem Sancti Victoris interfecerunt, et qui cum fortitudine interfectoribus adfuerunt, et eos quorum consilio et admonitione et auxilio interfectus est. Omnes etiam illos excommunicamus, qui interfectores et interfectorum praesentes coadjutores in suo hospitio receperint, et qui cum eis aliquam communionem vel participationem habuerint in cibo et potu, in consilio et locutione vel emptione, et venditione, in dati et accepti communione, in susceptione et protectione: omnes istos excommunicamus, donec resipiscant, et ad satisfactionem veniant. Mandamus itaque vobis et praecipimus, quatenus per singulos dies Dominicos hoc modo et his verbis excommunicetis, ac caeteros presbyteros excommunicare faciatis. Mandamus enim vobis, quatenus unusquisque vestrum in suo archipresbyteratu prohibeat, ut nullus omnino presbyter, nec de saeculo, nec de religione, nec abbas, nec canonicus, nec monachus inclusus, nec eremita, nec etiam abbas Sancti Victoris, hujus excommunicationis reum ad se pro confessione venientem suscipiat, neque absolutionem hujus culpae tribuat, aut poenitentiam injungat: quia ego de toto reatu mihi soli absolutionem et poenitentiam reservavi. Hoc quoque praecipimus, ut presbyteri, quando excommunicant, hanc nostram prohibitionem omnibus dicant. Valete.

Notes: (nisi forte pro eorum correptione)