medieval-data/medieval-letters huggingface dataset:
EPISTOLA CCCXLIV. NICOLAI DE MONTE ROTHOMAGENSI AD THOMAM CANTUARIENSEM.
Author: Thomas Cantuariensis

THOMAE Cantuariensi archiepiscopo, frater NICOLAUS de Monte Rothomagensi.

Super negotio vestro nos minus fuisse sollicitos, quia nondum a nostra parvitate litteras accepistis, minime, si placet, vestrae paternitatis arbitretur magnitudo. Nihil enim eo usque scribendum aestimavimus, quod vestram condeceret audire sanctitatem. Satis enim etiam apud vos credimus esse cognitum, puerum qui regi litteras tradidit, in arcto fuisse positum, digitis ad oculos eruendos appositis usque ad effusionem sanguinis, et aqua calida per os injecta, donec confiteretur se litteras a magistro Herberto accepisse. Sed necdum a vinculis absolvitur, cum tamen rex a matre mandatum acceperit, ut abire permitteretur. In octava autem, ut accepimus, sancti Martini rex et comes Theobaldus Turonis habebant collocutionem. In festo vero sancti Andreae venturus est ad nos, ut una cum Flandrensibus colloquatur. Sed et hoc de Anglia accepimus, quod Lincolniensis episc. et comes Gaufridus debitum carnis persolverint. Dicitur quoque quod Ricardus de Luci jam, ut Hierosolymam vadat, signum sibi crucis imposuerit. De caetero pro certo sciatis, quod nullus apparet, qui coram rege de vobis vel unum verbum audeat proferre. Sigillum suum a magistro Walthero, quia puerum, qui litteras attulerat, non retinuit, abstulit: quod postea tamen archidiacono reddidit. Archidiaconus autem coram domino Rothomagensi et pluribus aliis dicens se missurum nuntium ad vos, in Assumptione beatae Mariae virginis appellavit. De mandato vero domini papae super rege conveniendo dominus Rothomagensis cum suffraganeis nihil palam fecit: forte secretius alloquens regem. Sed nec hoc lateat vestram sanctitatem, quod magister domus infirmorum Cantuariensium, in partes nostras veniens, retulit nobis Londoniensem omnia reddidisse scaccario regis, quae de reditibus vestrorum clericorum acceperat. Sed et hoc nobis nuntiavit, quod prior Cantuariensis monachum quemdam in custodia posuerat, quia de processione exierat, clamans et exprimens, quia vobis et non regi faverent. Sed et serviens Scaiman, cum captus fuisset, evasit, et in monasterio Sanctae Trinitatis per aliquot dies latitans, tandem liberatus, quo diverterit, ignoramus. Audivimus autem et de militantibus regis, reaedificare et munire volentibus Basinwerth, quod a Wallensibus subito supervenientibus plurimi sint interempti, plerique vero sauciati. Valeat sanctitas vestra.
EPISTOLA CCCXLV. EJUSDEM AD EUMDEM.
Author: Thomas Cantuariensis

Idem eidem archiepiscopo.

Moleste ferimus, et ultra quam dicere possimus condolemus, quod ad vos eo usque venire non potuimus. Sed est causa multiplex et magna. Debito namque tanto sumus obligati, praecipue pro domo, quam emimus anno praeterito, quod quasi singulis diebus, ut terminum differamus supplicando, nos oporteat ingredi civitatem, eo quod pecuniae non sufficiamus solvere quantitatem. Sed et in arcto sumus ex alia parte, eo quod rex et sui Rothomagi morentur. Unde si nos interim absentaremus, ne sibi innotesceret, formidaremus. Durum enim verbum est in auribus ejus et exsecrabile, quod de vobis etiam aliqua mentio fiat. Nec apparet qui de nobis bene loquatur, vel in ejus conspectu facere etiam mentionem audeat. Longe vero melius nobis novistis, quod in arcto sit, et quo se vertat non novit. Hinc enim ei regnum Francorum adversatur. Hinc pavet Pictavienses, hinc Wallenses formidat, ex alia parte Britones habet suspectos; suos timet, nusquam securus. Nec mirum, quem Ecclesia non protegit, si plures ruat in hostes. Verum si se locus et opportunitas obtulerint, quam citius fieri poterit, alter nostrum, vel ego, vel magister Herbertus vestram praesentiam adibit, et quod interim sciri poterit, plenarie vobis apportabit. Hoc tamen interim vobis innotescat, quia quam pacem a rege Francorum habere poterimus, recipere minime differemus. Valeat in perpetuum sanctitas vestra.
EPISTOLA CCCXLVIII. HENRICI ABBATIS STRATFORDIENSIS AD ALEXANDRUM PAPAM.
Author: Thomas Cantuariensis

Patri suo et domino summo pontifici ALEXANDRO, frater HENRICUS monasterii de Stratfordia dictus abbas et humilis ejusdem loci conventus debitam Patri obedientiam et pro incolumitate vestra jugem coram Domino devotionis et orationis instantiam.

Apostolo, domine, scilicet docente, didicimus, etc. Vide in Alexandro.
EPISTOLA CCCXLIX. S. ECCLESIAE TRINITATIS LONDON. AD ALEXANDRUM PAPAM.
Author: Thomas Cantuariensis

Venerando Patri ALEXANDRO, Dei gratia summo pontifici, S . . . . Ecclesiae sanctae Trinitatis Londoniensis servus humilis, salutem et debitae subjectionis obedientiam.

Cum apud summum judicem etc. Vide ibid.
EPISTOLA CCCL. WILLELMI ECCLESIAE S. TRINITATIS LOND. PRIORIS AD EUMDEM.
Author: Thomas Cantuariensis

Patri suo et domino summo pontifici ALEXANDRO, frater WILLELMUS Ecclesiae S. Trinitatis Lond. claust. prior et humilis ejusdem loci conventus, debitam patri charitatem et humilem in omnibus obedientiam.

Apostolica doctrina, etc. Vide in Alexandro.
EPISTOLA CCCLIII. WILLELMI RADINGENSIS ABBATIS AD ALEXANDRUM PAPAM.
Author: Thomas Cantuariensis

Beatissimo Patri et domino A. Ecclesiae catholicae Dei gratia summo pontifici, filiorum suorum extremus frater WILLELMUS abbas Radingensis indigne dictus, commissam sibi navem Petri ad portum tranquillitatis indemnem dirigere.

Quoniam sanctitati vestrae, etc. Vide ibid.
EPISTOLA CCCLIV. WILLELMI AD HUGONEM DUNELMENSEM.
Author: Thomas Cantuariensis

Venerabili Patri et domino Dei gratia illustri Dunelmensi episcopo H., suus WILLELMUS, salutem et felices ad vota successus.

Miseranda rumorum novitate turbatus multoque acrius afflictus quam ea novi mentis vestrae serenum tristitiae nubilo caligare, rerum eventus sollicitus exploro, ut si quos vestris auribus offerendos comperero vobis scripto mediante significem. Noveritis itaque archiepiscopum Rothomagensem et episcopos Wigornensem, Eboracensem et Lexoviensem, et clericos Raginaldum Lumbardum, Ricardum Barre, Magistrum Henricum de Northamptona, et plerosque alios ipso die conversionis beati Pauli Senonas venisse ut animum archiepiscopi Senonensis, qui ibidem eadem die omnes suffraganeos suos ad exsequendum mandatum domini papae convenerat vel precibus lenirent, ne sententiam interdicti in terra regis pronuntiaret, vel ipsam sententiam appellatione suspenderent, qui nec precibus eorum acquiescens, nec appellationem eorum attendens, expositis in medio litteris sententiam continentibus et appellationis remedium excludentibus, toti terrae regis in partibus transmarinis indixit. Sed non fuit a Rothomagensi recepta sententia: dicebat enim non Senonensi soli, sed utrique eorum litteris illis ad utrumque directis, ferendae sententiae auctoritatem et potestatem fuisse collatam. Adjecit etiam mutatum esse casum. Praeceperat enim dominus papa, ut si Cantuariensis archiepiscopus captus teneretur, praenominata sententia exsecutioni mandaretur. Ad haec duo in hunc modum respondit Senonensis. Ad primum, quia, etsi ad utrumque essent litterae directae, tamen in eis continebatur quod si alteruter a sententia ferenda et exsequenda desisteret, reliquus utrique injunctam praeceptionem effectui manciparet. Ad secundum vero, quoniam si minori casu domini Cantuariensis injuriam dominus papa hac poena decrevit esse ferendam, multo fortius in casu majori et tam detestabili, hoc idem voluit esse faciendum, facta tamen appellatione omnes praedicti Romam profecti sunt, excepto Lexoviensi. De domino rege Francorum hoc vobis duxi nuntiandum quoniam proxima die Jovis post conversionem beati Pauli profectus est ad colloquium inter ipsum et imperatorem, petitione ipsius imperatoris habendum Dominica qua cantabitur Invocavit in confinio regni et imperii versus Meschisi ubi speratur de reformanda unitate et pace ecclesiastica esse tractandum et inter ipsos tum conjugiis, tum aliis pacis foederibus, amicitiam esse firmandam. Inter innumera, quae fama imo veritate docente didici quoniam caetera vel modica vel vobis arbitror manifesta, sola praedicta ad vestram audientiam deferenda decrevi. Vale.
EPISTOLA CCCLVI. THEOBALDI BLESENSIS AD EUMDEM.
Author: Thomas Cantuariensis

Reverendissimo domino suo et Patri ALEXANDRO, summo pontifici, THEOBALDUS Blesensis comes, et regni Francorum procurator, salutem, et debitam cum filiali subjectione reverentiam.

Vestrae placuit majestati, etc. Vide ibid.
EPISTOLA CCCLVII. W. MONACHI EP. AD GILBERTUM.
Author: Thomas Cantuariensis

Reverentissimo Patri et domino, et in Christi visceribus honorando, venerabili G. Londoniensi episcopo, frater W. Adelelini filius, suus filius et monachus, sancti Spiritus gratia illustrari, et ejus fortitudine in omnibus roborari.

Quid mihi gaudii, quid jucunditatis status incolumitatis et prosperitatis vestrae conferat, quid doloris, quid moeroris econtra adversitas si qua emerserit animae meae ingerat, solus ille novit qui inspector est cordium. Sed spero, confido in Patre misericordiarum quod procellam convertet in auram et omnes adversantes et malignantes vobis conteret sub pedibus vestris. Mi Pater, non auribus obstrepat, non animum offendat, quod vester ex intimo cordis prodit filius. Testor Jesum et angelos ejus me nihil more adulantium sed pro testimonio dicere. Dum spiritus hos artus regit, dum hujus vitae fruimur commeatu, spondeo, promitto, polliceor, semper vos mea lingua resonabit, vobis mei dedicabuntur labores, vobis desudabit ingenium. Praeterea sanctitatis vestrae scripta tam laetus accepi, quam avidus et ante ea desideraveram. Legi ea et sententiarum verba quae volvebam in ore, scintillas sentiebam in corde, quibus et concaluit cor meum intra me, sed nondum in meditatione mea exarsit ignis. O quantus in vestris meditationibus exardescit ignis, e quibus hujuscemodi evolant scintillae! Benedicti vos a Domino, qui me in benedictionibus dulcedinis tantae praevenire dignatus es ut daretur mihi vobis primum scribentibus fiducia rescribendi, scribere quidem ad vos jampridem gestienti, sed non praesumenti. Timeo dicere sed tamen dicam, quoties vestra scripta relego, quaedam mihi ante oculos praesentiae vestrae versatur imago, qua sitienti animae meae totius perfectionis summam praedicare videtur. Hinc est quod eloquia vestra tam ardenter diligo, quid ipsa uberius animam meam refocillare videntur. Mitte, dulcissime Pater, quae nondum misistis quia abundantius habebitis si habuero. Memor sit pater filii, qua filius patrem nunquam potest oblivisci. Sapienti sat dictum est. Vivat, valeat dominus meus, et gloria mea et exaltans caput meum.
EPISTOLA CCCLVIII. MAGISTRI VIVIANI AD THOMAM CANTUAR.
Author: Thomas Cantuariensis

THOMAE Cantuariensi archiepiscopo, magister VIVIANUS, salutem et de instanti negotio ad honorem Dei et Ecclesiae victoriam.

Ut cum domino Turonensi vel ejus nuntiis ad curiam, auctore Deo, festinantissime reverteremur, Turonis declinavimus, et quarto Kalendas Novembris litteras regis Angliae, archiepiscopi Rothomagensis, et Cantuariensis archidiaconi, per priorem abbatiae de Beccis, et quemdam alium nobilem virum accepimus, quarum transcriptum beatitudini vestrae mittimus, supplicantes ut non acquiescatis suggestioni alicujus clerici, etiamsi primatiae fulgeret dignitate praeclara, si in apertis litteris regis, quod honori vestro expediat, prout saepenumero propositum est, non recipiatis. Et rogamus ut festinantissime cursorem vel clericum aliquem ad nos usque mittatis, per quem voluntatem vestram nobis, si placet, aperiatis, nec tantum deferatis magistro Gratiano, ut honorem charissimi amici vestri, praecipui defensoris in Ecclesia Romana, penitus in persona nostra conculcetis.
EPISTOLA CCCLIX. EJUSDEM AD EUMDEM.
Author: Thomas Cantuariensis

Reverendo Patri suo et domino charissimo THOMAE Dei gratia Cantuariensi archiepiscopo apostolicae sedis legato, VIVIANUS utcunque dictus magister sanctae Romanae Ecclesiae advocatus, et ejus honoris et suorum prolocutor fidelissimus, cum gaudio et gloria in continenti redire ad propria.

Benedictus Deus et Pater Domini nostri Jesu Christi, qui disjunctos parietes suggestione pravorum indissolubili jam charitatis vinculo unire contra multorum opinionem paratus est. Ad praesentiam regis revocati accessimus, et ea divina cooperante gratia invenimus, in quibus honor Dei et Ecclesiae in nullo violatur. Si ergo nuntium Christianissimi regis Francorum, et domini Rothomagensis jam recepistis, sicut indubitanter credimus, gaudemus. Ita enim fuit statutum. Et si magister Joannes Saresberiensis, clericus vester, charissimus socius noster, ad vos rediit, sicut speramus, quoniam nuntium recepit, laetamur. Quidquid tamen, reverende Pater, fuerit, rogamus, et rogando ex parte Domini papae et Romanae Ecclesiae consulimus, ut omni occasione postposita ad conoquium, quod inter duos reges apud S. Dionysium prima Dominica post festum S. Martini celebrabitur, desideratissime occurratis. Quoniam illic auctore Deo angelicum accipietis hymnum: Gloria in excelsis Deo, et in terra pax domino Cantuariensi. Magister et presbyter camerarius summi et maximi cardinalis Willelmi, fidelissimus vester, vos sicut proprium dominum salutat, et nobiscum est in labore socius, et gerit personam domini sui, et quaedam secreta domini regis portat, quae ad exaltationem vestram omni modo spectant. Est praeterea, quod nos, cum praesentes erimus, exponemus, quod vobis consulit, ut omnino ad colloquium properanter accedatis, quia regem et ejus filios juxta vestrum arbitrium habebitis. Nos properamus ad serenissimum regem Francorum, et diplomate, ut vos videamus, utimur, et illico simul ad statutum colloquium accedatis. Omnes vobiscum in exsilio positos sincerissime salutamus. Optamus ut charissimus socius noster magister Longus, more suae gentis, in hoc negotio prudenter sapiat.
EPISTOLA CCCLX. EJUSDEM AD ALEXANDRUM PAPAM.
Author: Thomas Cantuariensis

Beatissimo Patri et domino ALEXANDRO, Dei gratia universalis Ecclesiae summo pontifici, VIVIANUS ejus sanctitatis servus devotissimus, debitae subjectionis obsequium.

Quod statum nostrum, etc. Vide in Alexandro.
EPISTOLA CCCLXII. EJUSDEM AD HENRICUM REGEM.
Author: Thomas Cantuariensis

Serenissimo domino HENRICO, Dei gratia Anglorum regi, magister VIVIANUS, S. R. ecclesiae advocatus, salutem, et salubri consilio acquiescere.

Quantum pro honore vestro laboraverim, quantam diligentiam adhibuerim, ut ad gloriam Dei et vestram, pacem cum Ecclesia faceretis, novit Deus, et prudentia vestra ignorare non debet. Nam tantum pro vobis institi, quod multorum et magnorum amisi gratiam, et fabula factus sum detractorum. Unde miror, quod me, quem in vestra utilitate et honore noluistis audire, quasi pecunia corruptum reddere voluistis infamem. Sed quia vos obsequiis coepi colere, et ab amicis non facile recedere consuevi, precor et modis omnibus consulo, ut redeatis ad cor, et petitionem, quam vobis scriptam misit D. Cantuariensis, charta vestra confirmetis, hoc adjecto, quod eum recipietis in osculo pacis, eique mittatis, et revocetis ipsum, antequam terra vestra subjiciatur interdicto, et illi feriantur anathemate, quorum nomina in libello damnationis eorum concepta sunt. Nam et plurimi sunt, et vobis pernecessarii, et tempus breve est. Quare autem vos rogare noluerint quidam, discretio vestra facile perpendet, si veros pensaverit amicos, et fidem hominum. Praeterea de mobilibus, quae abstulistis, ea moderatione respondeatis archiepiscopo, ut et liberalitas vestra coram hominibus amplius elucescat, et conscientia tanti criminis reatum diluat ante Deum, et idem archiepiscopus et sui, quoad vixerint, vobis et haeredibus vestris fideliores et devotiores debeant permanere. Si autem me vel hac vice nolueritis audire, sera erit poenitentia. Nec dicatis ulterius vobis quod imminet, non fuisse praedictum.
EPISTOLA CCCLXVI. EJUSDEM AD EUMDEM.
Author: Thomas Cantuariensis

THOMAE Cantuariensi archiepiscopo, HERVEUS clericus.

Juxta tenorem litterarum vestrarum, secretius scriptum professionis, illud distincte legendo, domino papae ostendi, nullo cardinalium praeter dominum Mainfredum praesente, in hospitiis autem suis domino Ostiensi, domino Hyacintho, et Ottoni, et etiam domino Portuensi, cui negotia vestra de consilio et mandato domini papae communicata sunt, idem scriptum exposui. Quod autem circa negotia vestra, quae forsitam jam peracta credebatis, praesentem nuntium vobis mitti desiderastis, modo id fieri non potuit, quia nondum illa obtinere potui. Non quia dominus papa vel amici vestri cardinales in ullo se a bonae promissionis prosecutione retrahant, vel negligentiores se ostendant, fervent enim in dilectione vestri, et quod bene promiserat, dominus papa melius se exsecuturum adjecit; sed quia in circumventione et attractione domini Portuensis, solerti adhibita cautela, et omni importunitate, ut oportuit, exclusa, quindecim dierum operam impendi, et hoc effeci, ut ipse primus inter amicos vestros apud Clarum Montem super petitionibus nostris dominum papam interpellaret. Dominus autem papa de industria paterna, ut ipsum praecipue Portuensem, et alios etiam ad instantiam provocet, gravem, durum, et quasi non satis exorabilem se prima facie praetendit. Et haec est protelationis causa, per misericordiam Dei nobis in posterum profutura. Plurimum autem placet Ostiensi, quod talem industriam adhibet dominus papa. Cum autem effectui mancipari permiserit Deus desideria vestra, quantam mihi Deus annuerit, cautelam abhibebo, ut ad vos transferantur. Porro de consilio domini papae est, ut si rex Franciae victualia sua vobis honeste obtulerit, recipiatis non solum panem et vinum, sed etiam carnes: a tribus comitibus ad cautelam nihil palam accipiendum putat. A comite autem Glandrensi optimum credit oblata recipere, si tamen litteris suis vos vocaverit et invitaverit, ne quid pallietur. Quod tamen dominus papa non potest vereri propter generositatem et bonam indolem hominis illius, cujus intercessionem vobis profuturam sperat. Valeat dominus meus in perpetuum.
EPISTOLA CCCLXVII. HUGONIS AD EUMDEM.
Author: Thomas Cantuariensis

Domino suo THOMAE Cantuariensi archiepiscopo, suus HUGO, salutem.

Dominum merito dixi, cui servire et volens vomi, et ex voto proposui. Utinam tamen dominus meus et diligentius attenderet, et sincerius diligeret eos, qui eum diligunt in veritate. Multi enim discipulorum speciem praetendunt, et debitam filiis benedictionem praeveniunt, quamvis mercenarii nomine debeant nuncupari, paternae benedictionis gratiam non merentes. Hi etenim sunt qui cito diligunt, sed citius contemnunt. De quibus dicitur: Statim credunt, sed in tempore tentationis recedunt. Hi sunt qui palam rident, intus derident; palam loquuntur, clam obloquuntur; in occulto sibilant, in manifesto obtemperant. De quibus dicitur: Populus hic labiis me honorat, cor autem eorum longe est a me. Hi sunt qui cum prosperitate foedera pasciscuntur; qui praedam, non hominem sequuntur; non hominis, sed fortunae; temporis, non personae amici. Si enim adversitatis horror ingruerit, statim trepidant, vehementer desperant, ad antiquae statum gloriae profundius suspirantes. Si autem vel tenuis prosperitatis aura refulserit, subita quadam prurigine dissoluti, vento omni velocius agitantur, quaerentes quae sua sunt, non quae Jesu Christi. Tales sunt qui ad ollas carnium in Aegypto suspirant, qui populum Domini in castris deserere non formidant. Tales forte cum David ad amplexus Bethsabeae festinant, nobis cum Uria intrare domum nondum fas esse videtur, donec populus Domini debita victoria perfruatur. Magis enim reputo gloriosum de mola assumi, quam de lecto, et pilis cameli cum Joanne vestiri in deserto, quam in domo regia mollibus insigniri. Felicius enim esse constat pro Christo occumbere, quam terreno principi militare. Quidquid igitur caeteri agant, quocunque praecipiti voluntate ferantur, ego tamen minimus eorum, quos rex odit gratis, tecum semper ero; et si oportuerit me mori tecum, non renegabo. Verum orare te condecet, ut non deficiat fides mea. Quoniam si sola voluntate mihi non defueris, ego tibi totis viribus praesens ero. De caetero gratias ago domino meo, quod consilium pueri sui super re grandi dignatus est sciscitari. Interim ergo differo consilium, quia puer sum. Sed utinam dominus meus prius a rege Anglorum nuntium receperit certiorem, quam ad extraneum principem frena convertat. In proximo enim videbitis gloriam Domini, et splendor ejus obumbrabit vobis. Quoniam regis nostri, regis, inquam, jam benignissimi, Dominus cor fecit placabile, et faciem reddidit mitiorem. Quod igitur vobis placuerit, mihi semper mandate. Pro vobis enim paratus sum et in carcerem, et in mortem ire. Et certe nihil mihi videbitur onerosum, quod a vobis fuerit imperatum. Constanti itaque animo estote, et confortamini, quia veniet Dominus, et non tardabit, nec vos deseret in tempore superborum sine adjutorio Dominus Deus noster, qui personam vestram semper conservet incolumem.
EPISTOLA CCCLXIX. NUNTII SUI AD EUMDEM.
Author: Thomas Cantuariensis

Amantissimo domino suo, suus ille, salutem, et bene semper valere.

Per misericordiam Dei, quae sperantes in se non deserit, factum est, ut eadem die, qua dominus papa de morte Octaviani certificatus est, venerint ad curiam nuntii domini regis R. et H. Hi autem, tantae humilitatis speciem ex parte regis praetendentes, una voce et litteris verbis eorum consonantibus dominum papam, et aliquos cardinalium adeo movisse visi sunt, quod, sicut ex relatione quorumdam, qui nobis favent, didici, ipsi vix lacrymas continebant. Post multas igitur allegationes, qualiter scilicet, et quo affectu ipse eum receperit, quantam reverentiam ei semper exhibuerit, et quandiu vivet exhibebit, et in hunc modum, multas reddiderunt domino papae litteras de legatione, quas archidiaconus vester minus honeste, et dum apud vos eram in Anglia, impetravit. Conditionem vero ipsam, sub qua eas ipse obtinuit, dominus rex per istos nuntios per se factam vel quaesitam fuisse penitus ipse negavit. Dominus vero papa cum tanto affectu, et ita avide eas recepit, tanquam si aliquid desideratum ei oblatum fuerit, ut et quidam ei assidentes plurimum mirarentur. In hoc itaque articulo qualem ego me exhibuerim, quid super hoc a domino papa mihi commissum sit, salva fide mea vobis significare non potui, donec nuntii a curia recessissent. Postmodum vero nuntiis illis cum multa festinatione se velle redire simulantibus, tres illi cardinales, qui vos modis omnibus persequuntur, Neapolitanus scilicet, et Portuensis, et Papiensis, cum magna instantia conati sunt a domino papa obtinere litteras generales de legatione, vel saltem easdem, quae redditae fuerant, ad mitigandam regis indignationem absolute. Quod cum neutrum possent ad negotium abbatis sancti Augustini conversi sunt. In quo qualiter processum sit, ex litteris sociorum nostrorum cognoscetis. Vestra itaque interest vobis viriliter providere, et gratiae Dei, quae ultro se vobis offert, non deesse. Valeat paternitas vestra. Nuntii regis coram domino papa me esse specialem inimicum ejus denuntiaverunt: et non expedire mihi pro toto auro Arabiae, quod ipse haberet potestatem mei. Sed nec sic poterit terreri fides mea, ut cum Petro possim dicere: Paratus sum tecum in mortem et in carcerem ire.

Notes: (dominus enim papa super hoc
securum me fecerat, quod scilicet nunquam amplius
ad manus ejus redirent, et secreto mihi commiserat)
EPISTOLA CCCLXXII. AMICI SUI AD EUMDEM.
Author: Thomas Cantuariensis

THOMAE Cantuariensi archiepiscopo, quidam amicus suus.

Sciatis hunc esse tenorem mandatorum, quae Henricus rex in Angliam misit. Scilicet ut omnes portus cautissime custodiantur, ne litterae interdictionis ullatenus illuc deferantur. Et si aliquis regularis illas attulerit, pedibus truncetur; si clericus, oculos et genitalia amittat; si laicus, suspendatur, si leprosus, comburatur. Et si aliquis episcopus ejus interdictum metuens recedere voluerit, nihil secum deferat praeter baculum. Vult etiam ut omnes scholares repatriare cogantur, aut beneficiis suis priventur; et qui remanserint sine spe remeandi remanebunt. Et presbyteri, qui cantare noluerint, genitalia amittant; omnesque rebelles sibi omnibus beneficiis priventur. Vale.