medieval-data/medieval-letters huggingface dataset:
EPISTOLA XX. CONRADI IMPERATORIS AD EUGENIUM PAPAM III.  Significat ei Heinricum filium suum communi principum acclamatione in regem Romanorum electum, seque assumpta cruce accingere ad expeditionem Hierosolymitanam.   (Anno 1147.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

Dilectissimo in Christo Patri suo EUGENIO sanctae Romanae Ecclesiae summo pontifici, CONRADUS Dei gratia Romanorum rex et semper augustus, filialem per omnia dilectionem et debitam in Domino reverentiam.

Litteras sanctitatis vestrae per legatum vestrum virum utique nobis cum omni dilectione et honore nominandum T. sanctae Rufinae episcopum missas gratissime accepimus, et quae in ipsis continebantur, filiali et intima charitate ad effectum perduximus. Siquidem de ordinatione regni nobis a Deo concessi, super qua nos paterna sollicitudine monere et exhortari curastis, magna cum attentione et diligentia in frequenti principum conventu apud Frankenevort, ubi generalem curiam habuimus studiose et efficaciter, Deo praestante, tractavimus, ordinataque et firmata communi per omnes regni nostri partes solida pace, filium nostrum Heinricum in regem et sceptri nostri successorem unanimi principum convenientia, et alacri totius regni acclamatione electum, mediante hac Quadragesima in palatio Aquisgrani coronare, divina praeeunte misericordia, decrevimus. Sane quod dicitis, nos rem tantam scilicet de signo vivificae crucis, et de tantae tamque longae expeditionis proposito absque vestra conscientia assumpsisse, de magno verae dilectionis affectu processit. Sed Spiritus sanctus, qui ubi vult spirat, qui repente venire consuevit, nullas in captando vestro vel alicujus consilio moras nos habere permisit. Sed mox, ut cor nostrum mirabili digito tetigit, ad sequendum se sine ullo morae intervenientis spatio totam animi nostri intentionem impulit. Et quoniam vos ad partes Galliae tam per litteras vestras, quam per legatum vestrum venire cognovimus, venerabilem paternitatem vestram ut ad Rhenum accedere velitis, summa cum dilectione attente monendo invitamus, quatenus simul positi, ea Deo miserante pariter tractare ac disponere valeamus, per quae pax Ecclesiarum, et Christianae religionis ordo congruis provectibus augeatur, et regni nobis a Deo concessi status cum nostri honoris incremento opportunis decretis firmetur. Et quoniam in articulo profectionis nostrae nulla nobis prolixitas temporis suppetit, in sexta feria, quae in paschalem hebdomadam habetur, desideratam faciem vestram apud Argentinam videre optamus. Legatos nostros viros utique prudentes et discretos, ac sanctae Romanae Ecclesiae regnique amatores ac nobis charissimos Buconem videlicet Wormatiensem episcopum, Anselmum Havelbergensem episcopum, Wibaldum Corbeiensem abbatem vestrae sinceritati commendamus, ut ea, quae vobis dixerint, tanquam ab ore nostro audiatis, et in rebus sanctae Romanae Ecclesiae et regni cum eis formaliter tractare ac disponere non abnuatis.
EPISTOLA XXI. ANNONIS AD WIBALDUM ABBATEM.  De quodam Ebroino, cui hortante Wibaldo benefecerat.   (Anno 1147.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

Domno et amico suo WIBALDO Stabulensi abbati, ANNO eadem gratia id quod est, salutem et benedictionem.

Noverit primum charitas vestra, quia de vestris, utpote domini et amici nostri successibus praecipue congaudemus, et super his Deo gratias hilariter redendimus. Suggerimus quoque discretioni vestrae, quod domnus Ebroinus pro impensa sibi dudum a nobis charitate nos frequenter sollicitat. Quam sane licet consilio vestro et amore tenendae pacis et quietis Ecclesiae hanc ei fecerimus, tamen quidam sinistro nomine Simoniae scilicet hoc factum improbant; nec tamen propter hoc, sed pro importunitatibus nobis et vobis illatis ei ad tempus subtraximus. Dicitur quoque vobiscum pacem mediante domino Prumiensi noviter composuisse. Ea propter a vobis summopere requirimus, si vestrae voluntatis est, et absque cavillatione sinistra esse potuerit, condictam charitatem in posterum illi persolvendam. De caetero etiam perscrutari volumus de negotiis domini papae, cujus vos conscium in parte credimus, utrum scilicet ad nos accessurus sit, vel concilium in partibus nostris habiturus. Valete.
EPISTOLA XXII. WIBALDI ABBATIS AD ANNONEM ABBATEM INDENSEM.  Ut Ebroino ex Indensi et Stabulensi monasterio ejecto nihil detur.   (Anno 1147.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

Reverendo Patri suo ANNONI, Indensis Ecclesiae abbati, frater WIBALDUS Stabulensis abbas, salutem et benedictionem.

De nostra prosperitate, si qua est, vestram sinceritatem animo congaudere non dubitamus; et recte sane; pari enim dilectionis affectu erga vos ferimur. Non est consilii nostri, ut Ebroino illi, quem dominus papa Eugenius a vestro et nostro monasterio scripta sententia in perpetuum exterminavit, quidquam detis. Hoc esset veneficis venenum procurare, rebellibus arma dare, insanis clavam porrigere. Dum in monasterio vestro frater esse videbatur, sub specie et nomine praebendae, propter bonum pacis potuistis rerum vestrarum dispendio obstruere os loquentium iniqua. Nunc vero postquam frater esse, et habere praebendam desiit, a domno papa condemnatus, donare ei, unde vobis noceat, non solum turpis Simonia, sed etiam aperta insania est. Nos de pace cum ipso habenda nec ipsum domnum papam audire potuimus, nedum Prumiensem.
EPISTOLA XXIII. CONRADI IMPERATORIS AD H. DUCEM SAXONIAE.  De jure advocationis in Kaminadam et Visbikam, quas Corbeiensi monasterio univerat.   (Anno 1147.)
Author: Wibaldus Corbeiensis
Date:  [Henrico]

CONRADUS, Dei gratia Romanorum rex, H. duci Saxoniae, gratiam suam et omne bonum.

Novit tua dilectio quod fidelissimum et charissimum nostrum Wibaldum Stabulensem abbatem propter unanimem electionem et petitionem Corbeiensis Ecclesiae eidem monasterio praefecimus. Cujus ob insigne meritum, quod fideli servitio de regno meruit, secundum petitionem praedecessoris sui, et obsecrationem Corbeiensis Ecclesiae, duo monasteria feminarum, in quibus monastica religio jam defecerat, Kaminade scilicet et Visbike, ad reformandam in eis divini cultus religionem, ex judicio principum, sibi et Corbeiensi Ecclesiae jure proprietario in perpetuam possessionem contulimus, salvo jure tuae advocationis, quod habes in eisdem locis. Volumus autem atque mandamus dilectioni tuae ut, si inter te et eum convenerit, jus advocationis ad eadem loca ei vice nostra, quemadmodum nobis debueras, resignes, itemque ab eo et a Corbeiensi Ecclesia advocatiam recipias. Quod si de hoc inter vos non convenerit, donationem, quam Ecclesiae fecimus, ut contra omnes infestationes, tuearis, et advocatiam, quam de nobis super eadem loca tenes, fideliter ac strenue et ad firmamentum nostrae donationis administrare studeas, in praesenti pagina per obtentum gratiae nostrae tibi mandando praecipimus.
EPISTOLA XXIV. CONRADI AD J. ABBATISSAM DE HEREVORD.  Wibaldo abbati injunxisse se ut facta inquisitione monasterii Herevordensis defunctus emendet.   (Anno 1148.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

CONRADUS Dei gratia Romanorum rex, I. venerabili abbatissae de Herevord, gratiam suam et omne bonum.

Sicut divinae ordinationi placuit, et Corbeiensis Ecclesiae unanimis et concors electio postulavit virum venerabilem, et pro sua fide studiis nobis regnoque nostro charum Wibaldum Stabulensem abbatem licet invitum ac diu multumque renitentem monasterio Corbeiensi praefecimus. Et quoniam ab ipso abbate et privilegiis Corbeiensis Ecclesiae didicimus specialem charitatem inter utrumque locum vestrum et ipsorum praelatos exstitisse, atque ad abbatis curam pertinere, quidquid a te corrigi non valet, idcirco dilecto fideli nostro eidem abbati injunximus, ut defectus monasterii tui tam intus quam foris diligenter a te et a tuis inquirat, et nostro fretus adjutorio, consilii et auxilii manum fideliter tibi in cunctis opportunitatibus tuis porrigat. Quidquid vero tibi ex nostra parte dixerit, et incunctanter credas, et sicut de te confidimus, opere adimplere studeas.
EPISTOLA XXVI. GUIDONIS CARDINALIS AD WIBALDUM ABBATEM.  Quod possit transire a Stabulensi ad Corbeiensem abbatiam.   (Anno 1147.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

GUIDO sanctae Romanae Ecclesiae diaconus cardinalis et cancellarius, charissimo fratri et speciali amico WIBALDO Corbeiensi abbati, salutem.

Certum est, quia verus amor otiosus esse non potest. Nuntios siquidem cum litteris tuis termino condicto recepimus, et ut in his, pro quibus venerant, efficaciam reportarent, et ipsi nobiscum, et nos cum eis instanter et fideliter operati sumus. De Stabulo itaque non dicam nostro, nescimus, tametsi vestro, versus Corbeiam vexillis patentibus nunc primum, Deo gratias, facie libera exire potestis. Si quid autem vel in confirmatione illarum duarum ecclesiarum per apostolicum privilegium vel in quibuslibet aliis minus factum est, nec propter nuntiorum tuorum incuriam, quia pro viribus laborarunt, neque pro ignaviae nostrae tepore id noveris accidisse. Si vero nacta opportunitate pro commodo tuo iterum officiosi esse poterimus, nequaquam, auctore Domino, negligemus.
EPISTOLA XXVII. WIBALDI ABBATIS AD GUIDONEM CARDINALEM.  De suo ad cardinalem adventu et de captivis Romanae Ecclesiae quos redemerat.   (Anno 1147.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

Dilecto Patri et amico suo GUIDONI sanctae Romanae Ecclesiae cardinali diacono apostolicae sedis cancellario, WIBALDUS Dei gratia minimum quod est, seipsum et sua.

Scripsit nobis eruditio vestra, et verum est, quod verus amor otiosus esse non potest. Illud etiam aeque certum est, quod idem verus amor nec suspectus nec suspiciosus, nec accipiens nec contemnens personam. Inde est, quod mensuram nostrae parvitatis excedentes, vestrae celsitudini cum quadam fiducia plane et quasi coaequaliter loqui et scribere consuevimus, non attendentes cui scribimus, sed quantum diligimus. De adventu nostro ad vos sic ordinabitis, ut vestram excellentiam deceat, et nostrae imbecillitati conveniat. Misimus vobis antidotum contra frigus hiemale. Sit hoc diacalamus, quod licet exiguo praestet pretio, aeque tamen potens est, ut inops Arduenna asserit, sicut diamargariton. Obsequium quod domno papae et sanctae Romanae Ecclesiae in liberandis captivis impendimus, et attente commendabitis et eleganter ornabitis, quod ex litteris, quas domno papae misimus, et ex legatorum nostrorum voce plenius intelligetis.
EPISTOLA XXVIII. EUGENII PAPAE III AD EPISCOPUM HAVELBERGENSEM.  Ut usurpata a suis praedia Corbeiensium restitui curet.   (Anno 1147.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

EUGENIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri A. Havelbergensi episcopo, salutem et apostolicam benedictionem.

Dilectus filius noster Wibaldus abbas et monachi Corbeienses nobis conquesti sunt, quod Poppo de Blanchenburch et filius ejus C. atque R. canonicus tuus reditus omnes, quos habuerunt in Cropensteden et Gruningue sibi violenter abstulerint, et injuste detineant. Quia igitur ex officii nostri debito eorum justitiae deesse nec volumus nec debemus, per apostolica tibi scripta mandamus atque praecipimus, quatenus si eorum querimonia veritate innititur, ipsos invasores districte commoneas, ut ablata cum integritate restituant. Alioquin infra duos menses, postquam praesentia scripta susceperis, de ipsis canonicam justitiam facias.
EPISTOLA XXIX. EUGENII PAPAE III AD REINHERIUM CANONICUM HAVELBERGENSEM.  Ut viginti mansos quos Corbeiensi monasterio abstulerat restituat.   (Anno 1147.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

EUGENIUS episcopus, servus servorum Dei, REINHERO Halverbergensi canonico salutem, et apostolicam benedictionem.

Dilecti filii nostri Wibaldi et monachorum Corbeiensium querelam accepimus, quod in villa Cropensteden viginti mansos sibi injuste et violenter abstuleris. Quia igitur ecclesiasticorum bonorum invasores quanta sint animadversione cogendi, tibi non credimus esse incognitum, per apostolica tibi scripta praecipiendo mandamus, quatenus et praedictos mansos, quos invasisti, et alia exinde ablata cum integritate restituas. Quod si contemptor exstiteris, scire te volumus, quia sine gravi vindicta non praeteribimus, si iteratus clamor ad nos super injuria praedicta pervenerit.
EPISTOLA XXX. HENRICI ROMANORUM REGIS AD WIBALDUM ABBATEM.  Ipsius in regni administratione et pace firmanda consilium laudat et desiderat.   (Anno 1147.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

HENRICUS Dei gratia Romanorum rex, WIBALDO abbati Corbeiensi gratiae, suae plenitudinem.

Certi sumus, quod tam nos, quam patrem nostrum eodem sinceritatis affectu complectaris, et magna fidei constantia honorem utriusque tueri et promovere satagas. Proinde discretionis tuae consilium de administratione regni, de pace firmanda, de principibus recipiendis et honorandis tota animi alacritate amplectimur, et tam in his quam in aliis prudentiae tuae familiarem doctrinam imitari desideramus. Ambulatorem vero a tua liberalitate nobis transmissum in memoriam et signum tuae dilectionis ad sellam nostram detinebimus.
EPISTOLA XXXI. CONRADI IMPERATORIS AD WIBALDUM ABBATEM.  Ipsius se commendat precibus, oratque ut filium suum gubernare non desinat.   (Anno 1147.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

CONRADUS, Dei gratia Romanorum rex, WIBALDO venerabili Corbeiensi abbati gratiam suam et omne bonum.

Ut processus itineris nostri ad prosperitatem totius Ecclesiae et honorem regni nostri tendat, suffragio orationum tuarum plurimum adjuvari speramus et petimus. De statu igitur incolumitatis nostrae, in quo adhuc fuimus, dilectioni tuae significamus. Sani, Deo gratias, et integri sumus. Per Hungariam descendentes in Graeciam usque pervenimus, ubi a rege Graecorum nobis honorifice servitur. Praeterea fidelitati tuae dilectum filium nostrum attentius commendamus, rogantes quatenus pueritiam ejus gubernare et regere tua non desinat prudentia.
EPISTOLA XXXII. A. ABBATIS FULDENSIS AD WIBALDUM.  Ipsius apud summum pontificem intercessionem deprecatur.   (Anno 1147.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

WIBALDO venerabili in Christo Corbeiensi abbati, A. humilis provisor Fuldensis coenobii, debitum fraternae dilectionis et orationis.

Quanta benignitate dolori nostro condescendissetis actus declarat. Cum enim primo causam nostram concepistis, litteris vestris nos consolari voluistis, quae tanto majori remedio fuerunt, quo a tanto viro mitti potuerunt. Gratia itaque vestra parturiens nobis magnam confidentiam, dat a vobis inquirendi consilii et auxilii singularem materiam, ut a religionis amatore et disciplinae regularis doctore. Jam quae mala per subditos nobis succrescant intelligitis, et quia detrimentum sit omni proposito nostro scitis. Ad cujus rei sublevationem testimonio vestro domno apostolico dirigendo nobis sitis in consolationem, si ad terminum nostrae vocationis venire non possitis. Quomodocunque se res habeat, nos sequenti die post festum omnium sanctorum exire dilectio vestra sciat, quem nobis adesse ibidem fidelis conventus noster diligentius nobiscum optat.
EPISTOLA XXXIII. WIBALDI ABBATIS AD GUIDONEM CARDINALEM.  Commendat ipsi causam Fuldensis abbatis et Reinardi etiam abbatis sui olim praeceptoris   (Anno. 1147.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

Reverendo Patri suo et domno GUIDONI sanctae Romanae Ecclesiae cardinali et cancellario, WIBALDUS Dei gratia id quod est, in Ecclesia catholica seipsum cum suis omnibus.

Audierunt multi ex fratribus nostris, quod invenimus gratiam in conspectu vestro; et idcirco expetunt, quatenus eos vestrae clementiae attentius commendare debeamus. Nos, etsi verecunde hoc facimus, timentes onerare mentem vestram, quae totius mundi sollicitudine plena est, tamen ea nobis gratissima est occasio, quae nobis vestram dulcedinem visitandi et salutandi materiam praestat. Vestrae itaque bonitati commendamus fratrem nostrum Fuldensem abbatem, ut pro nostrae petitionis intuitu causam ipsius protegere dignemini. Siquidem, quod de ipso nobis compertum est, vir maturus et gravis est, et in recolligendis possessionibus, et aedificatione sui monasterii constans et utilis. De adversariis suis certum est, quod contra propositum suum veniunt, qui relicta professionis suae observantia contra regulam sacram, quam manuscripto et viva voce se observaturos spoponderunt, litibus vacant propter ambitionem, et propria possident, ex quibus expensas itinerum partiuntur. Lator praesentium vir venerabilis Rheinardus abbas, nostrae adolescentiae magister ac praeceptor, et in divinis obsequiis institutor, privilegia Ecclesiae suae, cui primus praeest, confirmari petit, vir pauper rebus sed meritis dives, qui in lege Dei meditatur die ac nocte, et voluntas ejus in ea scrutando et scribendo, vir utique magnae abstinentiae et carni suae inimicus. Quem pro Dei dilectione et nostra commendatione clementer exaudietis.
EPISTOLA XXXIV AMICI AD WIBALDUM.  Gratulatur ei quod suos superaverit adversarios, laudatque Robertum Stabulensem decanum.   (Anno 1147.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

Dilecto dilectus quidquid expetit devotionis affectus.

Lectis et relectis, mi Wibalde virorum dilectissime, litteris a te, et ad te, et pro te factis et directis, multipliciter sum, fateor, affectus, et lacrymosus per ipsas affectiones effectus. Considerans enim quantis miseriis, calamitatibus, pressuris, laboribus et angoribus ex longo mihi dilectissimus homo subjacuerit, quanta passus fuerit ab his, quos minime decuerit; non potui, quamvis praeteritis ac si de praesentibus malis et aerumnis debiti compassione non moveri, non potui zelo justitiae contra tantas iniquitates et praesumptiones non morderi. Rursus e regione contemplans quam benigne, quam opportune, quam potenter et clementer eum divina miseratio protexerit, confortaverit, et quam gloriose debellantibus in eum triumphare concesserit, gaudio meo terminum facile non inveni. Non solum autem, sed et quia probitatis, sagacitatis, virtutis et industriae tuae praeconia tam in litteris a fratribus nostris Stabulensibus ad eminentes in Ecclesia et in regno pro te personas directis, nihilominus ab episcopis, abbatibus, congregationibus, conventibus testimonium in idipsum perhibentibus, et vicissim ab ipsis maximis personis tibi faventibus, pro te scribentibus, te foventibus; quia, inquam, in epistolis talia lego, quantum cor meum tripudiare, quantum sibimet applaudere super his, quia qualecunque fundamentum videbar in homine tali posuisse, in quo tanta celsitudo laudandae probitatis surrexisset et excrevisset, scripto vel dicto nullatenus exprimere valeo. Taceo de Tulliana eloquentia tam tua quam fratris Roberti Stabulensis decanis, qui nos aliquando nihilominus aliquantisper audivit, quam in eisdem sum litteris admiratus, cui certe stylo paucorum vel antiquorum, non dico modernorum, stylus meo judicio videtur esse praelatus. Haec, inquam, omnia et caetera multa, de quibus supersedeo plura scribere, ne quis forte plus immoderato favori, quem in dilectissimum amicum habeam, quam veritati velit ascribere, faciunt me collaetari, faciunt anxietates, paupertatem laboresque meos levius tolerare, dum et illum considero de tantis malis divinitus apud suos erutum, et sicut auspicor ad meum speciale solatium divinae providentia pietatis juxta me constitutum, sed in omnibus tu, bone Jesu Salvator et amator hominum, dexteram super nos tuae propitiationis extende, contraque multiformes adversarii nos insidias tua munitione defende. Non prospera nos elevent, non adversa prosternant, non pars Marthae partem Mariae nobis auferat, et ut compendio concludamus, sic transeamus per bona temporalia, ut non amittamus aeterna.
EPISTOLA XXXV. WIBALDI ABBATIS AD REINARDUM REINEHUSENSEM ABBATEM.  Respondet ad praecedentem.   (Anno 1147.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

Reverendo Patri ac praeceptori REINARDO Reinehusensi abbati, suus auditor WIBALDUS, quidquid est in Ecclesia catholica per adeptam cordis munditiam videre Deum deorum in Sion.

Quanto charitatis studio actionum nostrarum litteras videlicet quarumdam molestarum, omnium vero laboriosarum perlegistis, tenor epistolae vestrae declarat, in qua comprehensis breviter omnium rerum capitulis, et de adversitatibus paterna compassione indoluistis, et ad commendationem nostrae personae cum aliis nos defendentibus vestrae quoque laudationis titulum apposuistis. Sed, ut vestrae sinceritati verum simpliciter confiteamur, Deo sic res humanas moderante, qui nos persequebantur divinae justitiae cultores erant, et quamvis pro mala intentione sempiternum vae mererentur, tamen justissimi Dei nostri virga erant, et baculus furoris ejus; ipsi autem nescierunt, et miro perversitatis modo adversum nos certatum est. Deficientibus siquidem adversariis in causa et omni veritatis firmamento destitutis, unum erat conceptae dolositatis refugium, ut nos convitiis et opprobriis lacerarent, quos ratione superare non poterant, et malignis verbis famam nostram contaminando prius auditorum animos contra nos exacerbabant, quam in eorum cordibus rerum veritas posset convalescere. Sed porrexit Christus pro se laboranti clementissimam dexteram, et dedit cum tentatione proventum, ut possemus sustinere. Hi vero, qui nos tuebantur, aequitate causae delectati, in nostra conversatione et moribus fallebantur, credentes tam necessarium, tam arduum negotium a persona exili et contractae vitae non potuisse assumi. Sed columbina simplicitate nobis congratulamini, quod labores nostri in catholica Ecclesia geminati sunt, et ultra virium nostrarum facultatem aucti, et quod ad gentem, quam ignorabamus, venimus, ubi orationum vestrarum tantum egemus praesidio, quantum et sollicitudinis anxietas est cumulatior, et temporis ac morum qualitas periculosior. Cum occupationibus nostris explicandis tota dies non sufficiat, haec vestrae sinceritati una post matutinas vigilias lucubratiuncula propria manu exaravimus, multum supplicantes, ut sicut de vestra pietate confidimus, orare pro nobis dignemini. Valete.
EPISTOLA XXXVI RAINARDI AD WIBALDUM ABBATEM.  De mutua inter eos dilectione.   (Anno 1147.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

Domno WIBALDO, REINARDUS qualiscunque, fidelissimus tamen, quidquid dulcius.

In multis et magnis beneficiis tuis, hominum dilectissime, mutas tibi litteras, si tamen mutas, mittere curavi, et ipsis quidem beneficiis tuis qualescunque grates vellem rependere, nisi scirem gratuitum bonum tuum nullatenus eas requirere. Verumtamen, parturitio cordis mei nequaquam patitur de interiori conceptione foras nihil erumpere. Quid tamen dicere possum, nisi quia tu, sicut quidam dicit, alter idem mihi, facis quod facere debes. Hujus enim sententiae veritate considerata, quodammodo viscera tua largiter in me foves, et mihi quidquid impertiri videris, procul dubio tibimetipsi proportionaliter impendere cognosceris. Bene legis et intelligis illud divinae mandatum legis, quodcunque vultis ut faciant vobis homines, hoc et vos facite. Id est siquidem si tuae vitae status sic esset ordinatus, ut tu in egestate positus amicum superiorem te divitiis et opibus haberes, licet non exigeres, si tamen illius voluntaria benevolentia te reciperet, fortasse non abnueres n. . . . . nec memoriae excidit illa Tulliani dialogi sententia de amicitia, qua sic. . . . . . Amare nihil est aliud nisi eum ipsum diligere, quem amas, nulla indigentia, nulla utilitate quaesita; quae tamen utilitas ipsa efflorescit ex amicitia, etsi tu eam minus secutus sis. Nam et ego te dilexi sicut ipse nosti, cum nec ego ulla arctarer indigentia, utpote mihi sufficiens in his quae dabantur, nec tuus status in eo rerum genere consisteret, ut animus meus tale quid ex te sibi proponere vel expetere posset. Nunc autem aliorum cura gravatus, et sicut Domino placuit, necessariorum tenuitate aliquantisper anxiatus, idipsum divinae consolationi indubitanter ascribo, si cujus cor ipse Deus tetigerit, quamvis praeter te fere nullus hoc tempore sic circa me sit affectus, ut oculos suos super me aperiat, et ipsius copia de nostri auctoris munere accepta meam inopiam, quam propter alios sustineo, fraterna compassione suppleat. Nam mihimet soli facile sufficerent vel parva, quia quantum res patitur, non valde requiro superflua. Sed quid diutius occupatos oculos, vel aures tuas talibus memorans teneo? Quamvis jucundum mihi sit ac delectabile cum dilectissimo meo saepe diuque fabulari. Modus itaque jam nunc sit interim dictionis, cum non sit modus dilectionis. Vale.