CVII. AD RICARDUM WINTONIENSEM EPISCOPUM.
Author: Arnulfus Lexoviensis

Diu est quod ad dominum regem nec litteras misimus nec nuntium, licet me importunitates plurimae perurgerent. Timebam indignationem ejus nomine meo exasperari potius quam placari, et quod ipsum ad nocendum potius quam ad subveniendum supplicatio provocaret. Nunc autem nequeo differre diutius, quoniam ministri ejus manifeste praedicant mandatum sibi ab eo ut me et ecclesiam meam omnibus modis infestent, si gratiam ipsius vel retinere volunt, vel desiderant obtinere. Nituntur igitur acrius et invicem certant se in omni maleficio praevenire. Willelmus, filius Radulfi, princeps omnium et magister, Walteri scilicet de Constantiis precibus inductus, per quem se putat regis gratiam firmius obtinere, affirmans ei plurima, quae ego nunquam credo de regis conscientia processisse. Ad episcopatum siquidem meum adeo jam impudenter anhelat, ut jam nulla fere sit dissimulatio promissorum, sed relicto ad hoc Huberto, quem utinam noveritis, plures canonicorum conciliavit sibi et etiam juramentis astrinxit, ut me decedente, de ipso eligendo regiae consentiant voluntati. Ideoque Willelmus, filius Radulfi, incessanter instigat, ut frequentibus me vexet injuriis, quibus taedio affectum cedere me compellat. In quo ad tantam vehementiam vir ille processit, ut me de civitate mea ejiceret et omnibus reditibus spoliaret, prohibito etiam mihi egressu de terra ut scilicet nihil mihi in terra relinqueret, nec esurientem etiam aliunde quaerere sustineret. Super quo etiam generali praecepit edicto, ne a clericis meis mihi aliquid conferretur, et si quis quidquam obtulisse repertus est, bona ejus omnia confiscata sunt et oblata. Durum mihi est quod adeo me per Walterum regia potestas infestat, sed durius est quod ecclesiam a coeptis juramentis divisit in partes et partem plurimam a mea obedientia separavit. Quod si forte in aliquem voluero aliquid episcopalis exercere justitiae, Willelmus, Radulfi filius, non permittit, sed omnem ecclesiasticam potestatem violenter usurpat, ecclesias, oblationes, altaria, decimas et praebendas, et quaslibet eleemosynas, remota prorsus auctoritate mea, suae vindicat potestati. Ad haec tanta jam Walteri impudentia est et caeca ambitio ut me etiam per Baiocensem episcopum et per cancellarium et Willelmum filium Radulfi et archiepiscopum commoneri fecerit, et ipse mecum inde tractaverit, ut pecuniam ab eo reciperem quam rex mihi promiserat ad solvendum, si tamen canonicos de electione ejus facerem conjurare. Respondi ego manifeste Simoniacum esse, neque me aliquid suscepturum ab eo, sed a rege sub eadem quidem forma quae mihi et ipsi a domino P. legato fuerat instituta. Dulce mihi et jucundum est conscientiae vestrae communicare quae patior, et quoddam mihi remedium est, quod vos compati mihi et condolere non dubito. Mitto litteras regi omni humilitate plenissimas, quarum rescriptum vobis nimirum censui transmittendum, ut si occasio vobis forte refulserit, sciatis qualiter et loquendum vobis sit et agendum. Solus enim estis de cujus fide et charitate confido. Nullam siquidem habeo de rege fiduciam, sed de terra abire non debeo, nisi eum prius requisiero et de severitate ipsius potius quam de superbia mea demigratio mea procedere videatur. Quidquid tamen futurum sit, vestrum mihi familiaribus litteris mandate consilium, quia ego hic nulla persuasione consistam, nisi ipse suam ecclesiae meae restituerit libertatem.