medieval-data/medieval-letters huggingface dataset:
XXIII. BENEDICTI PAPAE VII BULLA PRO MONASTERIO S. HILARII CARCASSONENSI.  (Anno 982.) [Mabill.  Annal. ord. Ben.  IV, 687.]
Author: Benedictus VII

BENEDICTUS episcopus, servus servorum Dei.

Notum sit omnibus Christianis, quia venerunt Rodgarius comes cum conjuge sua, nomine Adhalaice, simulque cum eis venit Benedictus abbas ad limina apostolorum beati Petri et Pauli ante nostram praesentiam, petieruntque ut confirmaremus eis per nostram apostolicam auctoritatem monasterium, quod est consecratum in honore sancti Saturnini, ubi beatus Hilarius humatus quiescit; ut non sit licitum ab hac hora inantea, neque comiti, neque vicecomiti, neque episcopis, neque ullae magnae parvaeque personae, homini neque feminae, supradictum monasterium aliquid de suis rebus auferre vel alienare praesumat, quidquid modo habet, et inantea acquisiturum erit in perpetuum, sed semper sint in stipendia monachorum, et in eleemosynis pauperum ea, quae concessa sunt vel donata in praefato monasterio a praefato Rodgario et sua conjuge, id est villa, quae dicitur Corneliana, cum ecclesia sancti Petri, et ecclesias, quae in vico Limoso et Gardia cum ecclesia sancti Petri, et Malchindus et Salsingus, et caetera loca, quae a praefato monasterio pertinent, vel pertinere debent. Post vero obitum Benedicti abbatis, nemo ibidem abbatem constituat, nisi quem consensu et communiori voluntate fratrum, qui ibidem Deo serviunt, vel inantea sunt servituri, elegerint. Haec omnia, quae suprascripta sunt, concedimus tibi Benedicto abbati. tuisque successoribus in perpetuum pro omnipotentis Dei amore et sancti Petri, nostraeque animae redemptione, item et pro amore Rodgarii comitis Carcassonae et conjugis ipsius, necnon Raymundi dilecti filii mei, ut illorum sit merces in perpetuum. At vero qui custos et observator fuerit hujus nostri apostolici praecepti, et confirmatione Christiana benedictionem a Patre, et Filio, et Spiritu sancto, in omnibus consequatur, et vitae aeternae particeps effici mereatur in saecula saeculorum; et qui observare noluerit, anathematis vinculo sit innodatus, et a regno Dei alienus permaneat. Scriptum per manum Stephani, notarii et scriniarii sanctae Romanae Ecclesiae. Bene valete.
XXVI. BENEDICTI PAPAE VII PRIVILEGIUM PRO MONASTERIO S. MARIAE NIENBURGENSI.  (Anno 983.)   Monasterio S. Mariae Nienburgensi, rogatu « dilecti ac spiritualis filii sui, sanctae sedis apostolicae dignissimi advocati, Ottonis imperatoris semper Augusti, limina apostolorumdigna de votione visitantis ac secum plurima de statu sanctae religionis tractantis » concedit « ut idem locus tali justitia ac libertate perfruatur qualem alia monasteria habent, quae sub tutela suoque privilegio roborata illis partibus sunt ac mundiburdio domini sui imperatoris videntur esse subjecta. » Privilegia quaedam addit.  [Knaut  Grundliche Furstellung,  13.]
Author: Benedictus VII

Creditae speculationis, etc. Reliqua vide apud laudatum collectorem.
XXVII. BENEDICTI PAPAE VII BULLA AD PETRUM MILITEM.  (Anno 974-983.)   Nobili Petro, Bonicollo dicto, militi, terraeque Mudanae in suburbio Gandavensi comarcho, per Balduinum « abbatiae S. Bavonis in pago prope Gandam, Boerheim dicto, monachum » mittit « cum praesenti bulla tria ossicula SS. Marcellini, Maximini et Quirini, de quibus disponere liceat pro ecclesiis, nempe S. Bavonis, S. Joannis, nec non aulae S. Pharahildis in ipsa civitate Gandensi.  » [  Messager des Sciences de la Belgique,  Gand, 1837, p. 491.]
Author: Benedictus VII

Nos insigne nec non, etc. Adisis, si placet, opus laudatum.
EPISTOLA PRIMA. AD EPISCOPUM N. . .  Duos e suis fratribus mittit, et suum adventum pollicetur.
Author: Seifridus Tegernseensis

Specialissimo seniori +, nostris temporibus cunctis hominibus sanctitate et justitia excellentiori, + abbatis vocabulo addictus solo nomine, una cum subjectis toto corde et ore perenne gaudium in utroque homine.

Omnimodis, reverentissime Pater, par esse scio, uti vobis servili famulamine obediam, quoad vivo. Hoc vero, prout posse adjacet mihi, devotissime totis corporis nisibus cupio adimplere. Sed doleo quod non condignum beneficiis, meae parvitati a vestra celsitudine saepe collatis, valeam exhibere. Spiritalis autem serviminis munia vobis impendere devotus rei regum Christo pro vestra salute indesinenter supplico totus. Spero equidem, quamvis terrena mihi facultas pro exhibendo vobis servitio deficiat, tamen in conspectu vestro aeque, ceu coram Deo, quia voluntas mea bona sufficiat. Qua de re voluntarius duos, quos jussistis, vobis dirigo fratres meos, et ob indissolubile inter nos vinculum charitatis vestri solius famulamini subjicio eos. Igitur propter coenobii mei desolationem, etiam si senior noster imperator meusque sibi ad serviendum illos juberet mittere, pro certo comperisset, me, licet non sine periculo meo, hoc praeceptum ejusdem praetermittere. Fateor enim in trutina cordis mei, praeponderando vestrum amorem, illius vincere timorem. Hac pro causa unice vestram pietatem flagito per verissimam fidem, qua Christus replevit, et quae ad notitiam omnium fidelium luce clarius inolevit, quatenus paterno affectu illos foveatis, atque ut citissime valeatis, cum gaudio eosdem ad me remittatis. Ecce iterum iterumque praecordia mea incipiunt amore interno ardere, quia magis ac magis desidero vestrum verus angelicum vultum videre. Hoc ergo, vita nobis comite, dum quantocius perficere quibo, gratulabundus vos facie ad faciem visurus adibo.
EPISTOLA II. AD W. EPISCOPUM.  Excusat longiorem moram suorum in certorum codicum perscriptione.
Author: Seifridus Tegernseensis

Domno pontifici W. omnium jubare virtutum fulgenti cunctisque in domo Domini positis instar solis lucenti, S. Dei gratia in Tegrinseensi collegio officio fruens abbatis, una cum subjectis jugiter orando in utroque homine perennis gaudia felicitatis.

Testem Deum invoco, praesul dilectissime, quod, quandiu vivo, semper vobis omnigena servitute famulari cupio, omnium hominum devotissime. Ad haec etiam cum fratribus meis toto cordis conamine indesinenter deprecor Deum pro salute vestri corporis et animae. Magnifica igitur munera, quae frequenter exhibuistis sancto Quirino, penitus commonefaciunt nos Christo supplicare pro vobis, velut memoriali divino. Verum suppliciter flagito vestrae excellentiam bonitatis, ne aliquam mentis offensionem contra meum coenobium geratis moroso temporis intervallo. Inibi non sunt adhuc perscripti libri quos postulabatis. Sedula ergo illic permutatio abbatum, nec non pro diversis scribendis voluminibus imperatoris mandatum valde impediunt votivum vobis in ministrando desiderium eorumdem fratrum.
EPISTOLA III. AD FULDENSEM ABBATEM, UT VIDETUR, WIDERADUM.  Deplorat miserum Fuldensis ecclesiae statum.
Author: Seifridus Tegernseensis

Venerando abbati +, diversarum virtutum floribus cunctos praecellenti abbates nostris temporibus, + indigne vocabulo pastoris Tegrinseensi ovili praelatus, una cum eodem jugiter orando coelestis gaudia senatus.

Utriusque vestri hominis profectum, Pater charissime, ad proprium velle in Domino semper prosperari non cesso pro posse ac nosse intimis praecordiorum suspiriis deprecari. Sed non sine lacrymis possum dicere quantum me fama de vestris cladibus triste nuntium portans solet afficere. Dudum enim comperi monasterium S. Bonifacii omnium ecclesiarum speculum hactenus jure nominatum, nunc cum contiguis aedificiis esse concrematum. Hoc ergo cunctis cognoscentibus est lamentabile, qui et optant gratia Dei ipsum quandoque pristino decore fieri reparabile. Necdum vero hinc obortae mihi lacrymae erant siccatae, et iterum sinister rumor attulit vos peste turgidum jam in mortis esse vicinitate. Verum ad haec infortunia dum nequeo corporale solatium exhibere vobis vel medicamentum, supplicans tantum Christo pro remedio vestri, illud etiam consolatorium sancti Jacobi profero documentum: Omne gaudium existimate, dum in tentationes varias incideritis; dum et alias scriptum esse noveritis: Fili, disciplinam Domini despicere noli, neque fatigeris, dum ab eo argueris. Adhuc namque inter spem et metum positus, pro vestrarum rerum statu hunc brevem vobis mittens, veritatem cognoscere cupio praesentis legati relatu. Egomet ipse nimirum non differrem vos videre, si aliquod charitatis pignus vestrae almitati possem praebere, et nisi pro aedificando S. Quirini coenobio essem occupatus, atque, ut vobis notum est, nimietate paupertatis undique circumvallatus.
EPISTOLA IV. AD HENRICUM IMPERATOREM.  Illum rogat et obtestatur ne monasterium Tegernseense ulli in beneficium concedat, ni omnia seu industriae seu pietatis opera velit diruere.
Author: Seifridus Tegernseensis
Date:  [ f. collegium]

Invictissimo Romanorum imperatori Augusto H. speciali virtutum diademate prae filiis hominum venusto, S. supra Legium , S. Quirini administratorium gerens statum una cum eodem, post longaevum felicis imperii principatum coelestis curiae senatum

Quia pauperes et egeni numerum excedentes ad vos currunt in miseriis suae calamitatis, ac pro amore ejus qui vos sibi in Ecclesia vicarium delegit, omnibus his patrissatis, ob id et nos, qui mundo objecti, grave paupertatis onus subivimus, in nostra aerumna ad vestrae almitatis asylum, Caesar piissime, confugimus. Nam post Deum cum omni solamine, excepto vestro, careamus, nostrae religionis atque salutis detrimentum acceleramus, si in nostris Domino precibus vos commendare unquam cessamus. Qua de re pro certo scitote, in regno neminem vestro commorari qui plus nobis gliscat die noctuque lacrymosis gemitibus pro longaeva incolumitate vestra Christum deprecari, et ut de coelo pax, victoriaque vobis administretur, ne securitas Christianitatis ulla bellorum tempestate quatiatur. Verum sinister rumor conturbavit nostram orandi intentionem, nobis amarissimam intimando lamentationem: vos scilicet istud velle coenobium tradere in beneficium, ad nostrae exiguitatis incessabile supplicium vel justitium. Si vero istos ullus coenobitas vindicat in servitutem, profecto hic deficiet omne artificii exercitium, quia posthinc quos taedet vivere, nullum his desiderium est pingere aut scribere. Sed huc illucque dispergentur, ne aliquid ad aedificationem spiritualem operentur. Istud quippe monasterium in hac provincia antiquissimum, varioque quondam ornatu splendidissimum, sicut regali auctoritate, legitima donatum est libertate primis ejusdem intervenientibus fundatoribus, sic libera cum privilegiis conditione sublimatum est a vestris antecessoribus. Nunc igitur efflagitamus ipsum qui in manu tenet sua omnium corda regum, quatenus cordi inspiret vestro non spernere nostrarum humilitatem precum. Obsecramus quidem luctuosis gemitibus ob ejus nominis sanctitudinem, qui vos, regum optime, ad tantam perduxit celsitudinem, seu propter parentum vestrorum, vestrique elemosynam atque aeternam beatitudinem, ne ullius nos vestros servituti servulos subjiciatis. Sed ad Christi vestrumque famulatum sub umbra alarum vestrarum protegatis. Istas enim supplicationes si dignemini complere, in isto aeternaliter loco in benedictione notum sit vobis memoriale vestrum manere.
EPISTOLA V. AD SIGEFRIDUM ARCHIEPISCOPUM MOGUNTINUM.  Gratulatur ei reditum ab exsilio, et quantis sumptibus sibi constiterie, declinatio insidiarum, quas quidam monachus suae abbatiae struxerat, exponit.
Author: Seifridus Tegernseensis

Archiepiscoporum piissimo S., pauperum et maxime monachorum defensori fidissimo, S. abbas monasterii S. Quirini cum fratribus suis sedulum oramen una cum devoto famulamine servili.

Quandiu in exsilio fuistis, quotidie ego et fratres mei pro salute vestra Dominum rogitabamus, et nunc ipsi gratias agentes pro desiderabili reditu vestro magnopere exsultamus. Igitur divina pietas temporibus nostris vos monachili decus vitae instituit et tutamen singulare. Ideo possum procul dubio non ignorare, quod si horno praesens in regia curte essetis, mihi inter adversa quae patiebar fidus adjutor fuissetis. Quidam vero non solum falsus monachus, sed, ut ita dicam, vix Christianus, de coenobitis S. Emmerammi, multa pecunia apud seniorem meum studuit me circumvenire, et sic ovile mihi commissum nequaquam per ostium, sed aliunde ascendendo quasi latro anhelabat inire. Hac pro causa, quamvis innocens, jam abbatia depositus essem, nisi amicorum consilio regi tres jurejurando promissas auri libras dedissem. Has igitur, dum ex facultate mea nequirem rependere, eheu! pro his acquirendis thesaurum ecclesiae S. Quirini maxima ex parte coactus sum expendere. Unde vos precor unice ut ad tanta vadimonia restituenda aliquid meae inopiae supplementum praebeatis, pro quo S. Quirino intercedente coeleste praemium a Christo percipiatis, nec non utriusque hominis mei servitium, quoad vivam, devotissimum habeatis.
EPISTOLA VI. EJUSDEM FORTE, AD N.  Excusat suam in liberalibus artium disciplinis imperitiam, et philosophiam caute utentibus prodesse existimat.
Author: Seifridus Tegernseensis
Date:  [sum]

Domino suo N. internae illustrationis luce serenato, N. suus nec dignus dici, laborum praemiis coronari.

Quoniam per os sapientiae insonuit, ut qui falso praedicantur, suis ipsis necesse sit laudibus erubescant: ego quoque orationum tuarum praedicationibus proseucticis, quae utinam vere in me dicerentur, ultra me jactatum iri erubesco; quippe cum nihil horum quae asseris ascribi mihi posse conspicio. Rhetoris namque officia una cum dialecticis syllogismis mecum inusitata, ac per hoc incognita, nec facundiae propugnaculis ingenium roborant vel provehunt, nec sophismatum argumentationibus obtusam diuque residem mentis aciem armant vel acuunt, scilicet cum ad hujusmodi scientiae artem nullo modo conscendere vel pertingere possem, qui nec grammaticae salis condimenta perceperim, nec schematum tropica vestimenta induerim, nec Priscinaisticae latitudinis, et soliditatis, quo facilius superaedificari possit, fundamenta locaverim. Neque enim ad altiora pervenitur, nisi per inferiores gradus ascendatur; nec maceria desuper firma consistit, nisi firmo fundamenti pede subterius fulciatur. Sed quoniam, domine mi, omnia haec quae mihi assignasti, lectionis assiduae continua vacatione in te sedem posuisse recognoscis, me quoque, quod contra est, eadem abundare credis. Quidquid enim praecipui fluentis Leodiscensibus discendi aestibus flagrans hausi, crebra, quam patior, infirmitate exsiccatur totum pene, ut ita dixerim. Unde ad memoriam reformandam doctrinae vacillantis excitamenta adhiberi mihi exaestuo, ac si copia daretur in rebus, fidelem saepe praeceptorem meum humiliter subjiciendus adire desidero. Quod autem dixisti, in hac mundana philosophia, quae apud Deum stulta est, parum esse proficui, dum altius considero, ita verum esse perpendo; sed, si consulte tractatur, aliquo modo in eadem proficitur. Nam quamvis saepe incautos decipiat, secumque moeroris foveam trahat, via tamen ac quasi praeludium consultis cautioribusque esse cognoscitur, per quod exercitati ad altiora et vera saltant. Verum ut sub compendio, quae fert animus, concludam, illud sanctitatem tuam haud occultum esse cupio, quod nostri moduli nemo tibi devotior, quidquid vel ero; hocque charitatem tuam exposco, ut orationibus tuis ab imminente aegritudine adjuver in Domino. Valete.
EPISTOLA PRIMA [Olim III], AD GREGORIUM DIACONUM  Ut ab imperatore auxilium contra Langobardos sibi impetret.
Author: Pelagius II

Pelagius episcopus dilecto filio Gregorio diacono.

Omnia quidem quae necessaria fuerunt, per Honoratum notarium tibi curavimus indicare; quem cum fratre, et coepiscopo Sebastiano ad dilectionem tuam direximus, ut quia illis in partibus ad Ravennam usque nunc cum viro glorioso domino Decio Patricio fuit, ipse sua relatione te de omnibus studeat informare: vel si qua necessaria judicaveris, possis domino imperatori suggerere. Quia tantae calamitates ac tribulationes nobis a perfidia Langobardorum illatae sunt, contra suum proprium jusjurandum, ut nullus possit ad referendum sufficere. Praedictum autem fratrem Sebastianum quomodo susceperimus, vel in quali apud nos, te suggerente, fuerit charitate, ipsius poteris relatione cognoscere; qui etiam promisit nobis necessitates vel pericula totius Italiae piissimo domino imperatori suggerere. Loquimini ergo, et tractate pariter, quomodo nostris possitis celeriter subvenire periculis: quia ita hic coangustata est respublica, ut nisi Deus piissimi in corde principis inspiraverit, ut insitam sibi misericordiam suis famulis largiatur, et super illam diacoposin, vel unum magistrum militum, et unum ducem dignetur concedere, in omni sumus angustia destituti, quia maxime partes Romanae omni praesidio vacuatae videntur. Et Exarchus scribit, nullum nobis posse remedium facere, quippe qui nec ad illas partes custodiendas se testatur posse sufficere. Imperet ergo illi Deus nostris velociter periculis subvenire, antequam nefandissimae gentis exercitus loca, quae adhuc a republica detinentur, Deo sibi contrario, quod absit, praevaleant occupare. Presbyterum autem ad nos, Deo adjuvante, retransmittere festina: quia et in monasterio tuo, et in opere, cui eum praeposuimus, necessarius esse omnino cognoscitur. Data IV Nonas Octobris, indictione 3.
EPISTOLA VII. EXEMPLAR LITTERARUM PELAGII PAPAE URBIS ROMAE AD AUNARIUM ANTISSIODORENSEM EPISCOPUM.
Author: Pelagius II

Dilectissimo fratri Aunario Pelagius.

Quantum Deo placitos sedis apostolicae veneratione vos redditis, tanto commodatior illi, cujus sedes est, fit vestrae fiducia charitatis; nec aliter unam solamque Dei confitemur Ecclesiam, nisi omnes ad petram super quam fundata est fides catholica construamur: propter quod Dilectionis tuae desideriis successit effectus, et celeritas facilis; quia eorum sanctuaria quaeruntur, a quibus principibus sumpsit praedicatio veritatis exordium. Quod vero in vestris regionibus abundare indicatis ecclesias novas, gratulanter suscipimus, tamen si scienter expetere studium propheticae vocis amplecteris, quaerite faciem ejus semper. Quantum namque humanis intellectibus incarnationis Domini nostri veritas aperitur, tanto amplius et honoratur et colitur. Sicut autem vos cupitis Deo nostris orationibus commendari, vos etiam nostris necessitatibus et angustiis, quibus incessabiliter oneramur, intercessionis continuum ferte solatium orantes, et quibuscunque valetis viribus id agentes, quatenus sicut praedicationi sedis apostolicae consonatis, ita ejus paci vestra impetratio congaudeat et quieti. Deus te incolumem custodiat, frater charissime. Datum pridie Kalend. Novembrium, imperante domino Mauricio Tiberio imper. Augusto, anno 5, indictione 5.
II.  Ad eumdem.   (  Ibid.  )
Author: Hugo Rothomagensis

Domino suo charissimo LUDOVICO, Dei gratia illustri regi Francorum, HUGO suus et Rothom. archiepiscopus salutem, honorem et prosperitatem.

Novit Deus quod in omnibus synodis, ecclesiarum consecrationibus, conventibus, missis, memoriam vestri facimus in orationibus nostris, quoniam vos plurimum diligimus. Quoniam autem vobis placuit ut nobis significaretis ubi et quando debeamus ad vos venire, precamur ut usque in diem Mercurii nos exspectetis. Det vobis Deus vitam per tempora longa. Amen.
III.  Ad eumdem.--Pro libertate ecclesiae S. Martini de Pontisara  (Pontoise)
Author: Hugo Rothomagensis

Domino suo charissimo LUDOVICO, Dei gratia illustri Francorum regi, HUGO suus et Rothomagensis archiepiscopus salutem, honorem et prosperitatem.

Abbatia Sancti Martini de Pontisara a principio suae fundationis post dominationis vestrae principatum ad Rothomagensem Ecclesiam, et ad ejus archiepiscopum pertinet singulariter in abbatis electione, et consecratione, et in omni alio jure. Nunc autem monachi Cluniacenses, nescio qua nova adinventione, eam sibi in subjectionem vindicare nituntur. Unde vestrae regiae sublimitati humiliter supplicamus, quatenus eamdem ecclesiam, quae vestra est, in sua libertate conservari praecipiatis, in ea videlicet qua nos tenuimus, et praedecessores nostri tempore vestro et vestrorum antecessorum. Conservet vobis Deus vitam et salutem per tempora longa.
IX.  Ad clerum et populum Romanensem.--De absolutione Guigonis Delphini.   (Anno 1132.) [MARTEN.  Anecdot.  I, 380, ex chartario Romanensi.]
Author: Hugo Rothomagensis

HUGO, Dei gratia Rothomagensis Ecclesiae servus, sedis apostolicae legatus, venerabilibus clero et populo Romanensibus in perpetuum.

Ecclesiarum possessiones et privilegia quo studio servanda pariter et tuenda sanctorum Patrum mandat auctoritas. Litteris igitur praesentibus notitiae posterorum assignamus, quia Romanensem Ecclesiam sanctus Domini confessor Bernardus Viennensis archiepiscopus olim fundavit, eamque cum adjacenti sibi oppido, Romanis nuncupato, Romano pontifici possidendam, ab omni potestate laicali solutam ac liberam concessit, et ita privilegiis antiquis roborata, et multorum annorum curriculis inconcusse possessa, dies hodierna liquido repraesentat. Cum enim, peccatis exigentibus, comes Guigo Delphinus, animo ferus, armis validus, exercituum gravi multitudine constipatus, praefatum Romanense oppidum violenter intrasset, et hostili crudelitate vastasset, nec tamen misericors Deus Romanensem Ecclesiam dereliquit, quin ei libertatem pristinam conservaret, quam castigando percussit. Audiens autem B. Innocentius papa Romanus pontifex summus, Romanensem ecclesiam per comitem G. Delphinum atrociter devastatam, me licet minus idoneum a latere suo transmisit, pro his et hujusmodi excessibus corrigendis. Eapropter ad partes illas descendimus, et apostolica auctoritate convocavimus Stephanum Viennensem archiepiscopum, et episcopos, Humbertum Aniciensem, Eustachium Valentinum, Gocerannum Vivariensem, Hugonem Gratianopolitanum, Ayrardum Maurianensem, Pontium Tricastinum, Joannem abbatem Bonae-Vallis, et quamplures authenticos et religiosos viros. Horum consilio et oratione praemuniti, comitem G. Delphinum, aspirante Domino, apostolicis jussionibus, nostrisque et coepiscoporum monitis, tandem humiliatum et acquiescentem suscepimus, pacemque pro peccatis suis et satisfactionem pro sacrilegio perpetrato promittentem absolvimus, etc.
X.  Ad Theodoricum Ambianensem episcopum.--De hominibus qui vice jumentorum trahebant carpenta ad aedificandas ecclesias.   (Opp. Guiberti Novigentini, append., p. 688.)
Author: Hugo Rothomagensis

Reverendo Patri THEODORICO, Ambianensium episcopo, HUGO Rothomagensium sacerdos, prosperari semper in Christo.

Magna opera Domini exquisita in omnes voluntates ejus! Apud Carnotum coeperunt in humilitate quadrigas et carpenta trahere ad opus ecclesiae construendae. Eorum humilitas etiam miraculis coruscare, haec fama celebris circumquaque pervenit. Nostram denique Normaniam excitavit. Nostrates igitur benedictione a nobis accepta, illuc usque profecti sunt, et vota sua persolverunt. Deinde forma simili ad matrem suam Ecclesiam in dioecesi nostra, per episcopatus nostros, venire coeperunt, sub tali proposito, quod nemo in eorum comitatu veniret, nisi prius data confessione, et poenitentia suscepta; nisi deposita ira et malivolentia, qui prius inimici fuerant convenirent in concordiam, et pacem firmam. His praemissis: unus eorum princeps statuitur, cujus imperio in humilitate et silentio trahunt quadrigas suas humeris suis; et praesentant oblationem suam non sine disciplina et lacrymis. Tria illa quae praemisimus, confessionem videlicet cum poenitentia, et concordiam de omni malivolentiae et humilitatem veniendi cum obedientia, requirimus ab eis cum ad nos veniunt, eosque pie recipimus, et absolvimus, et benedicimus si tria illa deferunt, dum sic informati in itinere veniunt, quandoque et in Ecclesiis nostris quam maxime miracula creberrima fiunt. De suis etiam quos secum deferunt infirmis, et reducunt sanos quos secum attulerunt invalidos. Et nos permittimus nostros ire extra episcopatus nostros, sed prohibemus eos ne intrent ad excommunicatos, vel interdictos. Facta sunt haec an. incarnati Verbi 1145. Bene vale.