medieval-data/medieval-letters huggingface dataset:
EPISTOLA XXXIII. AD ROTHARDUM ARCHIEPISCOPUM CAMERACENSEM.
Author: Adalbero Remensis

His litteris acceptis Balduinum, quem nuper excommunicavimus, excommunicate, ob suam uxorem male derelictam, et quod negligentia diutius est dilatum, obedientia corrigatur. Nihilque sibi profuerit Romam adisse, dominum papam mendaciis delusisse, cum Paulus dicat: Si quis vobis aliud annuntiaverit praeterquam accepistis, etiam angelus, anathema sit. Estote ergo nobiscum divinarum legum defensores, qui sacerdotalis dignitatis gaudetis esse participes.
EPISTOLA XXXIV. AD. . . . .
Author: Adalbero Remensis

Molestia vestra dejecti relevatione relevati sumus, addidimus, etiam et addemus supplicationes quas poterimus, et si quid ars medicinae labori nostro suggeret, quam proxime dirigemus. Permovemur autem aliquantulum quod tam sero quae circa vos essent nobis significastis, et maxime super causa fratris ac nepotis nostri. Mox quippe ut vestra legimus, ac nostrum legatum a palatio accepimus, qui omnia quae fuissent, Ar. filium ejus regio dono accepisse firmaret. In quo aliud solatium non habemus, nisi quod milites plurimum ab eo dissentire scimus. Porro et in hoc elaborabimus, in quibus vestrum velle cognoscemus.
EPISTOLA XXXV. AD CAROLUM DUCEM.
Author: Adalbero Remensis

Si quid excellentiae vestrae nostra servitus conferre potest, in hoc plurimum gaudemus. Et quia nunc ad vos secundum imperium vestrum non venimus, militum vestrorum hac illacque discurrentium terror effecit. Porro autem, si de nostra praesentia curatis, eos mittite quorum fidei nos credere audeamus, quousque duces itineris cum securitate habere possimus. Et ut intelligatis haec dici cum magna fide, recordamini consilii nostri, et collocutionis in palatio Ingelheim, et videte si quod promisi vobis de pace inter reges diu quaesita peractum est. Interim fideliter admoneo, ut reginam ac episcopum secundum dignitatem vestram lenissime tractetis et ne vos concludi inter moenia ullatenus patiamini.
XXXVI. AD DOMINAM THEOPHANIAM.
Author: Adalbero Remensis

Semper quidem utilitati vestrae prospicere volumus, ac prospiciendo gaudemus: quippe qui nos nostraque omnia vestrae servituti devoverimus. Ex tanto ergo affectu tantoque amore, a vestra munificentia praesumimus petere quod scimus per fidissimos nuntios olim nobis concessum esse: id est si in regnorum confinio quolibet ecclesia vacaret pastore, in ea non alium constituendum, nisi quem vestrae utilitati omnimode aptum sano judicio delegerimus. Et quia omnibus provincialibus notum Italia expulsum, sed in fide non ficta perstantem habemus abbatem Gerbertum, hunc ecclesiae praefici modis quibus possumus oramus. Qui nobis quidem est verus filius, vobis vero per omnia obsequentissimus servus. Cujus absentia etsi nimium gravamur, tamen ob communia beneficia privata posthabemus. Super his vestrum velle experiri quantocius sacris rescriptis obnixe efflagitamus.
EPISTOLA XXXVII. AD CLERUM ET POPULUM. . .
Author: Adalbero Remensis

Multum moeroris multumque anxietatis intulit nobis acerba mors vestri Patris nostrique dilectissimi fratris. Nunc itaque Deus totis pulsandus medullis, ut vobis Patrem ac nobis idoneum restituat fratrem. Sit interim vestra pervigil cura ut secundum divinas et humanas leges res defuncti episcopi, tam mobiles quam immobiles, futuro reserventur episcopo: ne si, quod absit, mille cautum fuerit, in negligentes cum regalis censura, tum etiam gravior adhibeatur divina sententia.
EPISTOLA XXXVIII. AD TREVIRENSEM V. V. D. K. A.
Author: Adalbero Remensis

Non temere esse credendum rumoribus cum saepe sitis experti, nunc experimini. Divina quippe gratia praeveniente, ac precum vestrarum instantia suffragante, omnibus episcopii rebus potimur ut ante, nec quidquam ex tanta fama aliud fuit, nisi quod post meridiem occupatis militibus regiis vino et somno, oppidani totis viribus eruptionem fecerunt, nostrisque resistentibus ac eos repellentibus, a mendicis cremata sunt castra; quo incendio omnis apparatus obsidionis absumptus est. Quae damna VIII Kal. Sept. multiplicius restauranda sunt. Immensas porro vobis rependimus grates, quod tam praecipuo affectu nostri geritis curam. Quod continuari cum sanctis petitionibus et optamus et oramus, eadem voto ac desiderio usque in finem protensuri.
EPISTOLA XXXIX. AD CAROLUM DUCEM.
Author: Adalbero Remensis

Quomodo a me consilium quaeritis, qui me inter infidissimos hostes deputatis? Quomodo patrem nominatis, cui vitam extorquere vultis? Denique non sic promerui, sed perditorum hominum dolosa consilia semper fugi, ac fugio, non de vobis dico. Recordamini, quia dicitis ut recorder, quid vobiscum contulerim de vestra salute, cum primum nos adistis, quid consilii dederim super adeundis regni primatibus. Nam quis eram, ut solus regem imponerem Francis? Publica sunt haec negotia, non privata. Odisse me putatis regium genus? Testor Redemptorem meum quia non odi. Quid potissimum vobis sit faciendum quaeritis. Hoc cum difficile dictu sit, nec satis scio, nec si sciam dicere ausim. Amicitiam meam exposcitis? Utinam adsit ea dies qua honeste liceat vestris interesse obsequiis. Quamvis enim sanctuarium Domini pervaseritis, reginam, cui quae novimus jurastis, comprehenderitis, episcopum Laudunensem carceri mancipaveritis, episcoporum anathema neglexeritis, taceo de seniore meo, contra quem ultra vires negotium suscepistis: tamen beneficii, quo erga me usi estis cum telis hostium, quae subduxistis, immemor esse non possum. Plura dicerem, et quod vestri fautores inprimis sint deceptores, ac suorum negotiorum per vos, ut experiemini, effectores. Sed non est hujus temporis. Nam metus est haec eadem dixisse ac prioribus scriptis vestris non respondisse. Idem est in causa, quoniam caute tenemus scriptum. Nusquam tuta fides. Rationes harum rerum tractare, conferre, communicare quolibet modo liceret, si R. K. I. G. H. H. T. Z. V. datis obsidibus ad nos usque pervenire posset, cui talia credere fas est, sine quo nihil talium agere possumus et debemus.
EPISTOLA XL. AD THIETMARUM MOGUNTINUM ARCHIEPISCOPUM.
Author: Adalbero Remensis

Labore obsidionis in Carolum defatigatus, ac vi febrium graviter exagitatus, sincerum affectum meum circa te, dulcissime frater, explicare non satis valeo. Hoc tantum significo, impera, obsequemur, sitque nostra amicitia eadem velle atque eadem nolle. Et quia inter graves aestus curarum sola philosophia quasi quoddam remedium esse potest, ubicunque partes ejus imperfectas habemus, suppleat industria vestra. Ad praesens autem rescribite tantum quod deest nobis in primo volumine secundae editionis Boetii in libro Peri hermenias, hoc est ab eo loco ubi scriptum est. Non currit vero et non laborat. Non verbum dico cum significat quidem tempus, usque ad eum locum ubi dicitur, ipsa quidem secundum se dicta verba nomina sunt, et significant aliquid hic praeceptis, idem parte deficientis commentarii. Beneficii vestri non erimus immemores, fidem mente conceptam non deseremus, quod voletis pro viribus exsequemur.
EPISTOLA XLI. AD CONSTANTINUM.
Author: Adalbero Remensis

Congratulamur tibi, dulcissime frater, pervasore atque hoste monasticae religionis, ad multorum salutem humanis rebus exempto. Insta ergo, et si jam patrem tua ac fratrum dilectione dignum habes, habeamus cum et nos praesentem tua opera proxime in festo beati Remigii, ut affectus noster a Floriacensibus te faciente paululum abalienatus, te faciente sit plurimum reconciliatus. Quod si haec omnia fieri minus possint, liceat nobis et tua tantum perfrui praesentia, si quid unquam praestitimus quod placuerit, et si dignaris praestare quod placere possit.
EPISTOLA PRIMA HORMISDAE PAPAE AD S. REMIGIUM RHEMENSEM EPISCOPUM.  Post acceptas ab eo gratulatorias litteras, eidem, ob praeclaram meritorum excellentiam, et nobilissimae sedis praerogativam, vicariam sedis apostolicae praefecturam in Gallia delegavit.
Author: Hormisdas I

Dilectissimo fratri Remigio Hormisda.

Suscipientes plena fraternitatis tuae congratulatione colloquia, quibus nos germanae salutis tuae laetificavit indicio corporali cum spiritualibus officiis incolumitas subnixa; congruum esse perspeximus hanc ipsam, quam mente gerimus, verbis aperire laetitiam. Agis enim summi documenta pontificis, dum et praedicanda facis, et ea insinuare non differs. Praerogativam igitur de nostri sumpsimus electione judicii quando id operatum te esse didicimus, quod caeteris agendum obnixius imperamus; ut in provinciis tanta longinquitate disjunctis, et apostolicae sedis vigorem, et Patrum regulis studeas adhibere custodiam. Vices itaque nostras per omne regnum dilecti et spiritalis filii nostri Ludovici , quem nuper, adminiculante superna gratia, plurimis et apostolorum temporibus aequiparandis signorum miraculis praedicationem salutiferam comitantibus, cum gente integra convertisti, et sacri dono baptismatis consecrasti, salvis privilegiis quae metropolitanis decrevit antiquitas, praesenti auctoritate committimus: augentes studii hujus participatione ministerii dignitatem, relevantes nostras ejusdem remedio dispensationis excubias. Et licet de singulis non indigeas edoceri, a quo jam probavimus acutius universe servari; gratius tamen esse solet, si ituris trames ostenditur, et laboraturis injuncti operis forma monstratur. Paternas igitur regulas et decreta sanctissimis definita conciliis ab omnibus servanda mandamus. In iis vigilantiam tuam, in his curam et fraternae monita exhortationis ostendimus. His ea reverentia custoditis, nullum relinquit culpae locum sanctae observationis obstaculum; ibi fas nefasque praescriptum est: ibi prohibitum, ad quod nullus audeat aspirare: ibi concessum, quod debeat mens Deo placitura praesumere. Quoties universale poscit religionis causa concilium, te cuncti fratres evocante conveniant: et si quos eorum specialis negotii pulsat intentio, jurgia inter eos oborta compesce, discussa sacra lege determinando certamina. Quidquid autem illic pro fide et veritate constitutum, vel provida dispensatione praeceptum, vel personae nostrae auctoritate fuerit confirmatum, totum ad scientiam nostram instructa relationis attestatione perveniat. Eo fit ut et noster animus officii caritate dati et tuus securitate perfruatur accepti. Deus te incolumem custodiat, frater carissime .

Notes: (Jam ab anno 511 obierat) (quantum dignum
est) (anno Domini
514)
EPISTOLA II. RESPONSORIA AD ANASTASIUM IMPERATOREM.  Laudat eum quod Ecclesiae paci studeat, et cum causam cur concilium cupiat congregari cognoverit, scribit se illi responsum daturum.
Author: Hormisdas I

Hormisda episcopus Anastasio Augusto.

Gratias supernae virtuti, quae per vestrae pietatis affatus diuturnum dignata est terminare silentium, tale praestans collocutionis exordium, ut et de vestrae clementiae prosperitate laetemur, et ad unitatem, Deo donante, reverti posse sanctam confidamus Ecclesiam. Hoc opus supernae clementiae, haec et decessorum nostrorum fuit semper oratio; quos etiam rerum actus paternae traditionis ministros, et rectae fidei declarant fuisse custodes. Pax est enim totius bonitatis initium, qua nihil, quantum ad catholicae fidei cultum, validius, nihil aestimari oportet excelsius: pro hac scilicet facere et cuncta sustinere convenit, qui sanctarum Scripturarum probabilis cupit esse discipulus. Hanc omnium bonorum matrem et nutricem Christum Dominum nostrum suis constat praedicasse discipulis, dicentem: Pacem meam do vobis, pacem relinquo vobis . Quam vos religiosi cura propositi, Domino aspirante, providentes, de orthodoxae concordia cogitatis Ecclesiae in beati apostoli Petri reverentia, divina specialiter praecepta servantes. Quae res majorem superni favoris defensionem vestro procurat imperio. Recte enim oblata Deo veneratio inexpugnabilem devotis mentibus murum defensionis indulget. Proinde omnipotentem Deum fusis precibus exoramus, ut qui vobis studium quaerendae Ecclesiarum pacis indulsit, ipse quoque sub conservatione catholicae fidei, desiderio vestro super hac parte praestet effectum. Praeterea directis ad nos sacris affatibus commemorationem sancti concilii facere pietas vestra dignata est. De qua re tunc plenissimum poterimus praebere responsum, cum causam congregationis nos voluerit evidenter agnoscere. Nunc vero quia, praestante Domino nostro, data est facultas alloquio, congrua veneratione debiti praebebimus sermonis officia. Data pridie nonas Aprilis , Florentio viro clarissimo consule.

Notes: (Joan. XIV) (anno Domini 515)
EPISTOLA III. AD DOROTHEUM THESSALONICENSEM EPISCOPUM  Laudat ejus pietatem et studium in Romanam sedem.
Author: Hormisdas I

Dilectissimo fratri Dorotheo episcopo Hormisda episcopus.

Ubi caritatis interest servare praecepta, etiamsi aliquid tale eveniat quod cujuslibet possit animos commovere, tamen ut ea quae concordiae conversatione praediximus debeant custodiri, oportet aequanimiter praetermitti, quia utique si quid ignorantia tale proveniat, excusationem potest de ipsa simplicitate recipere. Suam Deus noster Ecclesiam propria ordinatione constituit, ut quod divinis praeceptis noscitur esse dispositum, nullatenus poterit praeteriri, cujus notitiam, vel scientiam, te non convenit ignorare. In faciendo namque bona laudamur, et tunc verborum cultus ornatur, quando sibi convenientia rite conjungit. Litteras siquidem per Patricium filium nostrum spectabilem virum tuae suscepimus caritatis, in quibus speramus opus plenum et probabile reperire, ut nihil esset quod ab integritate unitatis secerneret. Sed quia in his ipsis hunc promittis affectum, qui nos ad hoc quod praediximus possit specialiter provocare, Domino nostro preces effundimus, ut ipse cujus et causa tractatur, abstersis vel amputatis universis scandalis, et Ecclesia sua sub uno consensu et parili faciat fide connexos: nec in sacerdotibus suis quidquam reperiri patiatur, quod cujuslibet aut odiis propriis, aut inanibus intentionibus, aut hominibus in injuriam Dei, quod nefas est, velle placere; et non magis universa, secundum beatum apostolum, saecularia contemnentem a spe non possit exorbitare futura. Hortor pro, ter commune remedium, invito pro salute fidelium, propter generalem suadeo medicinam. Quis namque contentus est hos videre divisos, quorum potest unitate gloriari? Unde opus est labore communi, ut hoc quod a Patribus nostris accepimus, conservantes secunde nisi in illo, possimus divino astare judicio.
EPISTOLA IV. AD ANASTASIUM IMPERATOREM AUGUSTUM.  Imperatoris zelum commendat: quoad concilium, per legatos se responsurum pollicetur.
Author: Hormisdas I

Hormisda Anastasio Augusto per Severianum.

Bene clementia vestra confidit, sicut datis ad me gloriosis designavit affatibus, quod reipublicae vestrae specialiter proficiat, si negotiis omnibus orthodoxae fidei causa praeponatur. Haec est enim, venerabilis imperator, de suscepto moderamine rectoris cura salubrior, ut ejus sibi favorem per opera bona conciliet, qui universum et tribuit, et regit imperium. Proinde me quoque et Domino nostro Jesu Christo convenit supplicare, ut qui de Ecclesiae suae concordia vestram pietatem cogitare voluit, hunc super hac parte concedere dignetur effectum; quatenus temporibus vestris orthodoxa fide praeditus universus terrarum orbis exsultet. De his vero quae pro synodali congregatione praecepistis, quid fieri oporteat, per fratres et coepiscopos meos, qui propere subsequentur, gloriae vestrae insinuanda mandavi: quorum suggestione, si divinus favor mea vota prosequitur, competentius poteritis universa cognoscere. Data VIII idus Julii , Florentio consule.

Notes: (anno Domini 515)
EPISTOLA IX. AD JOANNEM NICOPOLITANUM EPISCOPUM.  Cum per litteras Epiri veteris episcopi nominatim haereticos non damnassent, mittitur libellus, cui debeant subscribere.
Author: Hormisdas I

Hormisda Joanni episcopo Nicopolitano per Pulionem.

Litterarum quas direxisti series, et expositio tuae fidei conveniens sedis apostolicae judiciis, nostros animos relevavit. Tot incitati gaudiis contenti non fuimus, nisi per Pulionem , subdiaconum Ecclesiae Romanae, quid plenius circa vos ageretur cuperemus agnoscere; magnopere quia in relatione episcoporum sub ordinatione caritatis tuae degentium, non universa quae ad ecclesiastica constituta pertinent, sicut in vestra, leguntur evidenter expressa. Unde et pro nostra sollicitudine, et illorum integra nobiscum conjunctione, libellum direximus, in quo eos oportet debere subscribere, quia et omnes sacerdotes vestrarum partium, qui ad sedis apostolicae communionem reversi sunt, in eadem professione subscripserunt. Ista caritas, ista communis salutis excitavit ambitio, quod credo et fraternitatem vestram gratanter accipere, quia ubi de animarum salute res agitur, studii tui vel intentionis debes operam commodare, ut antecedendo fructum de tali possis laude percipere. Pulionem praedictum cum rescriptis caritatis vestrae ad nos, juvante Deo, sub celeritate remittite, quatenus desideria nostra diu suspensa esse non possint. Data XIII cal. Decemb. , Petro viro clarissimo consule.

Notes: (Polionem) (anno Domini 516)
EPISTOLA XII. AD TIMOTHEUM CONSTANTINOPOLITANUM EPISCOPUM HAERETICUM COMMONITORIA, PER SUPRADICTOS LEGATOS.  Pro unitate Ecclesiae laborandum.
Author: Hormisdas I

Hormisda Timotheo episcopo Constantinopolitano.

Non mirabitur dilectio tua rationem praeteriti silentii mei, si quae praecesserint universa consideret: non mirabitur praesens alloquium, si quae sit vis caritatis expendat. Sustinere enim omnia caritatem, magistro gentium docente , cognovimus; quae si sua, sicut continet doctrina ipsa, non quaerit, an incongrue abusus privilegio meo, quod tibi potius prodesse possit, exhibeo? Exspectare enim me decuit ab errantium conjunctione te liberum, et sic amare correctum: videre ab improbandis dividi, atque ita litterario sermone complecti. Sed quem optem reducem, cur differam vocare tardantem? Cur non detur locus moderationi, cum nihil detrahitur aequitati? Impendenda sunt quae laborantibus prosunt, si nos societatis contagione non polluunt. Haec causa mihi fuit praesentium litterarum, ut horter, ut moneam, ne terram nostram jacere patiamur negligentius infecundam. Non diu infructuosam arborem occupare solum diligens permittit agricola: patienter exspectat; sed nunquid sub continuatione perdurat? Vocatus ad salutaria, non moreris. Prope ab innocentia non recedit, qui ad eam sine tarditate revertit. Movere Patrum monitis, et insistens fidelibus sine lapsu aut errore vestigiis, praecedentia dilue per futura. Adjacet tibi modo ad justa populos incitando, modo pro fide principalibus vestigiis supplicando, dirigere quod devium est, solidare quod dubium: magno te convenit labore providere, ut causas transacti temporis rectae tegat sedulitas actionis. Praestat quidem animae suae, per quem universali aliquid confert Ecclesiae. Et ita se res habet, ut si studiosus, si indefessus institeris, fiet tibi utilis causa communis. Data ut supra .

Notes: (I Cor. XIII) (anno Domini 517)
EPISTOLA XV. AD POSSESSOREM EPISCOPUM.  In fide catholica perseverandum.
Author: Hormisdas I

Hormisda Possessori episcopo.

Optimam vestrae caritatis audientes instantiam, et cognoscentes rectae vitae tramitem, quem sine strepitu vindicatis, Deo nostro gratias sine cessatione persolvimus: ut et in ea dispositione persistas, et caetris quod sequantur tribuere possis exemplum. Ista sunt dona coelestia: ista sunt divinae retributionis indicia: ista sunt Dei judicia, quae te a catholico sacerdotum noluerunt separari consortio. Unde, frater carissime, praesentibus hortamur alloquiis, ut in ea constantia, qua electus es, perseveres, et augmenta probabilibus initiis subministres: quia bonum opus, praecipue quod ad doctrinam fidei pertinet, nisi semper creverit, videtur imminui. Et si tribulatio mundana contingerit, ante oculos vestros, futura praemia ponentes, apostolica vos admonitione consulimus, dicentes: Non sunt condignae passiones hujus temporis ad futuram gloriam, quae revelabitur in nobis . Meliora tamen speramus, quia Deus, qui per beatum Apostolum dixit: Qui vos non dimisit tentari super quod potestis ; ipse pro sua pietate, quos suos elegit esse, et de laqueis adversariorum, sicut semper, eripiet. Libellum dilectionis tuae de confessione rectae fidei per legatos nostros remeantes accepimus, et in eo sinceritatem tuae fraternitatis agnovimus: quia quod recte credit, sub attestatione publica praedicare non distulit. Data III nonas Aprilis, Agapito viro clarissimo consule .

Notes: (II Cor.
X) (Rom. VIII) (anno Domini 517)
EPISTOLA XVI. AD POPULUM ET MONACHOS CONSTANTINOPOLITANOS, PER EOSDEM LEGATOS DIRECTA.  Abstinendum a consortio haereticorum, et in catholica fide perseverandum.
Author: Hormisdas I

Hormisda clero, populo et monachis orthodoxis Constantinopoli consistentibus.

Si is qui calicem aquae frigidae, mandata evangelica secutus, obtulerit, mercedem boni propositi, ipso Domino, qui hoc docuit, restituente, consequitur; nonne qui tanto populo fidelium veritatem annuntiare distulerit, juste poenam damnationis incurrit? Hinc est quod interminationem mandati coelestis effugiens, habens quoque vestrae salutis affectum, admonitionem eorum quae praesens necessitas poscit assumpsi; omnes, quibus curae est fide integra Christianam religionem servare, contestans, ut eos qui sanctam Chalcedonensem synodum et beati Leonis de fide catholica conscriptas epistolas declinant, quibus possunt viribus aversentur et fugiant: quando ipsi sunt, qui Eutychetis et Dioscori Alexandrini, vel potius nefanda Manichaeorum contagione polluti, verbo quidem adversus constitua Patrum videntur habere certamen, rebus autem contra incarnationem Domini nostri Jesu Christi evidenter insurgunt. Recordamini, carissimi, quae fuerunt Basilisco palatinae aulae incubante tentata; et temporum illorum acta vel visa vel audita recolite. Quam scelesta tunc fuerit Timothei cognomento Aeluri, quam impudens et monstruosa praesumptio: quantus etiam per universum orbem fidei se vestrae fervor ostenderit. Probavit tunc Constantinopolitanus populus, quam pure deceat credentes Christiana servare mysteria. Sed transacta utinam studia fuissent, et non nunc similia tempus expeteret. Rursum enim iidem haeretici caput improbum de profundo, quo immersi tenebantur, attollunt. Atque ideo rogo, hortor, admoneo dilectionem vestram, ab eorum vos conciliis et communione secernite. Recordamini zeli prioris, et vivere in vobis lucem, scintillam ignis spiritualis ostendite, ne simplicem in vobis veritatis affectum perditorum astutia expugnasse se gaudeat. Et haec quidem, quantum ad praesentem necessitatem, et assumendam contra impios cautionem, dixisse sufficiat. Spero tamen quod si admonitio ista promoverit, et mihi et vobis utilis erit; quando et Deus in vestra salute glorificabitur, et fructus nostrae sollicitudinis apparebit. Data III nonas Aprilis, Agapito viro clarissimo consule .

Notes: (quod decet loquendum est in his quae ad Deum pertinent,
nec tacendum) (anno Domini 517)
EPISTOLA XVII. AD ENNODIUM ET PEREGRINUM EPISCOPOS.  A Joanne Nicopolitano, quae contra eum Thessalonicensis tentaverit, se cognovisse scribit, novamque causam sedi apostolicae ingestam, iisdem cognoscendam per litteras hasce commisit.
Author: Hormisdas I

Hormisda Ennodio et Peregrino episcopis.

Posteaquam profecta est caritas vestra, Nicopolitanus diaconus, qui vobis etiam occurrit in itinere, Romam venit; quem praeter moram vidimus, cogitantes ne forte esset quod ad instructionem mandatae vobis legationis adjicere deberemus: quod et rationabiliter factum ipsa res evidenter ostendit. Obtulit enim nobis epistolam Joannis episcopi sui, et aliam synodi sibi subjacentis Ecclesiae Nicopolitanae, qua queruntur ab episcopo Thessalonicensi excitatas adversum se tam principales quam judiciarias potestates: concussionibus et dispendiis se vehementer affligi propter hoc, quia de ordinatione sua ad episcopum relationem secundum prisca exempla non miserit. Pro qua causa speraverunt, ut de remedio cogitare deberemus, consulentes etiam nos, ut daremus eis licentiam relationem ad designatum episcopum secundum consuetudinem destinandi. Unde tractavimus, et episcopum quidem Nicopolitanum admonuimus, ne tale aliquid audere tentaret, si nobiscum velit in communione persistere; ne per illum, si ab eo qui a communione nostra alienus est, confirmationem petiisset, nostra quoque communio contagium sustineret. Haec vos, ut omnia sciretis, instruximus. Quid autem propitio Deo vobis de hac agendum sit, subjecta declarant. Data pridie idus Aprilis, Agapito consule.