medieval-data/medieval-letters huggingface dataset:
EPISTOLA XVIII.
Author: Faustus Rhegiensis

Domino sancto meritissimo in Christi luminaria praeferendo et plurimum in Christo desiderando piissimo domino Ruricio episcopo Caesarius episcopus.

Dum nimium tribularetur animus meus, quare ad synodum vestram praesentiam non meruimus obtinere, sanctus et domnus meus Verus episcopus mihi dignatus est dicere, quod per suum diaconum mihi Agate vestras litteras destinasset, quas ego nescio quo casu aut qua negligentia me non retineo suscepisse. Sed tamen sancto et domino meo fratri vestro certissime credo; et malo hoc portitoris negligentiae imputare. Sed licet sanctos et desiderabiles vestros apices miseritis, tamen sicut ipsi optime nostis, dignissimum fuerat ut personam dirigeretis quae ad vicem vestram subscriberet; et quod sancti fratres vestri statuerunt, in persona vestra firmaretur. Sed quia novi quam sancto, ac frequenti, et pio desiderio interesse volueritis omnibus fratribus vestris, votum vestrum et sanctam voluntatem exposui, pro qua re nihil pietati vestrae vel potuimus, vel debuimus imputare. Sed licet desiderabilem vestram praesentiam non habuerimus, orationum tamen vestrarum suffragia nos meruisse persentimus, et ideo his dictis saluto plurimum affectu et honore, quo dignum est; et rogo ut me sanctis et illustribus precibus simul ac meritis Domino commendetis, simulque indico pietati vestrae, et quia filius vester Eudomius, si potuerit hoc elaborare, desiderat; ut superveniente anno Tolosae synodum, Christo propitio, habeamus, ubi, etiam si potuerit, Hispanos vult episcopos convenire. Et ideo oro te ut tam sancto desiderio suo Dominus tribuere dignetur effectum. Sanctum vero et dulcissimum fratrem meum Capillutum presbyterum, amatorem et praedicatorem vestrum, vestrae sanctimoniae, quanta valeo insinuatione commendo; et pro ipso vobis ingentes et uberes gratias ago, quia quantum ipse asseruit, tantum se circa illum impendit pia et sincera benevolentia vestra, ut hoc nullus hominum possit exponere. Nunc ergo quia pro vestro desiderio aestuans pietatem vestram expetiit, dignum judicavi ut per ipsum humilitatis litteras destinarem, quo remeante, si Christus annuerit, apices vestros, quasi coeleste munus desidero promereri. Ora pro me.
EPISTOLA XIX.
Author: Faustus Rhegiensis

Domino sancto ac beatissimo et apostolica reverentia suscipiendo domino et papae Ruricio episcopo Sedatus episcopus.

Equum quem per fratrem nostrum presbyterum transmisistis, accepi, magnificis verborum vestrorum phaleris honoratum: in via vilem, in epistola pretiosum; moventem se cum foditur calcaribus, aut urgetur verberibus, et nihil penitus promoventem; forma deterrimum, colore vilissimum, molliorem plumis, statuis pigriorem, solida corpora pavescentem, umbras solum, ut credo, de consuetudine non timentem; fugitivum cum dimittitur, immobilem cum caeditur; in planis stantem, in asperis corruentem; qui teneri nesciat, ambulare non possit; quem priusquam viderem, dum epistolas vestras relego, illorum de gente esse credidi quos Daedala Circe Supposita de matre nothos furata creavit. Putabam illum calidum animis, acrem cursibus; ignem, cum exhiberetur, elatis naribus efflaturum, concussurum solido cornu campos; celeritate ventos et flumina praecursurum. Talem enim mihi splendissimus epistolae sermo promiserat. Credebam etiam quod illum manducantem frenos, terentem morsibus ferrum, duo fortiores viri ne evaderet retinerent. Nec me fefellit; nam trahebant eum aliquot; impingebant alii, et plures caedebant. Quem ut sic exhibitum vidi, optavi ut talia qualia erant, non qualia epistola mea continet, semper caris vestris munera mitteretis. Ego tamen quia mihi non reliquistis in transmissi muneris laude quod dicerem ne omnino . . . . . Quique etiam pari contrarietate fata, quae quia non parcerent, Parcas vocitavere. Rediit ipse Catilina saeculi nostri nuper Aturribus, ut sanguinem fortunasque miserorum, quae sibi ex parte propinaverat, ex asse misceret. Scitote in eo per dies spiritum diu dissimulati furoris aperiri. Aperte invidet, abjecte fingit, serviliter superbit, indicit ut dominus, exigit ut tyrannus, addicit ut judex, calumniatur ut barbarus, toto die a metu armatus, ab avaritia jejunus, a cupiditate terribilis, a vanitate crudelis, non cessat simul furta vel facere, vel punire, palam et ridentibus convocatis, ructat inter cives pugnas, inter barbaros litteras. Epistolas, ne primis quidem apicibus sufficienter initiatus, publice a jactantia dictat, ab impudentia emendat; totum quod concupiscit, quasi comparat, nec data pretia, contemnens, nec accipit instrumenta desperans. In concilio jubet, in consilio tacet, in ecclesia jocatur, in convivio praedicat, in cubiculo damnat, in quaestione dormitat. Implet quotidie sylvas fugientibus, villas hostibus, altaria reis, carceres clericis; exsultans Gothis, insultansque Romanis, illudens praefectis, colludensque numerariis, leges Theodosianas calcans, Theodoricianas proponens; veteres culpas, nova tributa perquirit. Proinde moras tuas citius explica. Et quidquid illud est quod te retentat, incide. Te exspectat palpitantium civium extrema libertas. Quidquid sperandum, quidquid desperandum est, fieri te medio, te praesule placet. Si nullae a republica vires, nulla praesidia, si nullae Anthemii principis opes, statuit, te auctore, nobilitas seu patriam dimittere, seu capillos. Vale.

Notes: (quantum rumor est)
EPISTOLA VI. AD ADONEM ARCHIEPISCOPUM VIENNENSEM.  De ordinando Bernario in episcopum Gratianopolitanum.  [Apud D. Bouq., tom. VII.]
Author: Carolus II Calvus
Date:  [Lugdun.]

CAROLUS rex ADONI venerabili archiepiscopo nobisque charissimo salutem.

Per Odonem et alios fideles nostros voluntatem nostram vobis aperuimus: inde cum ad nos veneritis, certiores vos reddemus. Mandamus fidelissimae sanctitati vestrae ut sciatis quia cuidam clerico, diacono olim venerabilis archiepiscopi Remigii, et postmodum chari nostri Lotharii nepotis, ita concessimus Gratianopolitanum episcopatum, ut vestro judicio, si canonice probaveritis, ibi a vestra sanctitate ordinetur episcopus: non enim diu sine episcopo oportet eumdem ipsum esse episcopatum. Vos enim scitis inde canonicam auctoritatem: quidquid enim neglectum fuerit, vobis sine dubio a Domino imputabitur, qui disponere et ordinare, etiamsi dilectus nepos noster in alia intendens praeterit, ne populus Dei pastore carens oberraret, ipsum episcopum et episcopatum, ac omnia ipsius Ecclesiae debuistis. Vobis enim et omnibus episcopis suis omnem Ecclesiam suam Christus Deus noster commisit: cui et nos in omnibus venerabiliter subdi oportet; ut cum vos quae illius sunt impigre perfeceritis, sine dubio apud illum pro nobis regnoque nostro fidentius intercedere vos non dubitemus. Valete, et in orationibus vestris nostri memores semper sitis. Accepta VI Kal. Septembris.
EPISTOLA IX AD EUMDEM,  Eodem tempore missa quo superior  [Ex Opp. Hincm., pag. 716.]
Author: Carolus II Calvus

Sanctissimo ac reverentissimo Patri Adriano summo pontifici, et universali papae, CAROLUS Dei gratia rex et spiritualis filius vester.

Quia litteris ex nomine sanctae paternitatis vestrae ab Actardo venerabili archiepiscopo nobis delatis, necessitate cogente, prolixius respondere compulsi sumus, contra morem nostrum in quaterniunculo annulo nostro signato responsionem nostram scribere necessarium duximus, quatenus legi planius valeat, et quae vobis ratio respondere coegit, legenti plenius innotescant. Quam responsionem sancta paternitas vestra non aspernanter, sed benigne suscipiat, quae a nobis non est contumaciter, sed mente pacifica, ut in eodem quaterniunculo invenietis, contexta. Deprecamur autem vos in omnipotentis Dei honore, et sanctorum apostolorum veneratione, ut tales inhonorationis nostrae epistolas, taliaque mandata, sicut hactenus ex nomine vestro suscepimus, nobis et regni nostri episcopis ac primoribus de caetero non mandetis. Sed liceat nobis apostolico pontificio vestro, in veneratione Dei, et sanctorum apostolorum, humiliter ac devote, ut cupimus, colla et corda submittere. Deus omnipotens ad honorem et salvationem atque exaltationem sanctae suae Ecclesiae vos per annorum curricula conservare dignetur, Domine sanctissime atque reverentissime pater in Domino.
II. BULLA PRO COENOBIO SUBLACENSI.  (Anno 936.)   Monasterio Sublacensi, a Saracenis vastato, bona et privilegia confirmat, petente « Alberico gloriosissimo principe atque omnium Romanorum senatore.  » [Muratori,  Antiq. Ital.  VI, 201.]
Author: Leo VII

LEO, episcopus, servus servorum Dei, dilectissimo filio LEONI presbytero et monacho atque abbati venerabilis monasterii sancti Benedicti, quod situm est in Sublaco, tuisque successoribus in perpetuum, etc.

His qui Deo devote ac sollicite die noctuque sine intermissione laudem persolvunt, remunerationem vel praemium a Deo speramus habere, quia pro illorum piis locis restauratione . . . . . . . maxime, qui sive incendio, sive de alia devastatione, vel ruinae. . . . . . pro qua beatissimi Patris nostri Benedicti coenobii, ubi venerabilis ac dilectissimus filius noster Leo praeesse videtur, ubi etiam amor magnifici viri, ac dilectissimi nostri fidelis Alberici charitatis ardore flagrat, tam ejus suggestioni, quamque et nostrae clementiae vigilanti animo ad pristinum statum Domino protegente restaurare et in perpetuum permanere curavimus. Ad hoc enim opus Deus priore nos omni esse permisit, ut qui nostro pastorali exemplo atque sollicitudine subesse noscuntur, condiscant et incunctanter intelligant quod in causis emergentibus sint acturi. Quapropter peccatis et iniquitatibus imminentibus, qui in hoc mundo accrescunt, atque ab antiqui hostis argumento pestifero volunt diversa ac multiplicia damna auferre. Et quia dum quodam tempore supradictum monasterium doctoris et confessoris Christi beati Benedicti in loco, qui Sublacus dicitur, igne consumptum, et ab Agarenis gentibus dissolidatum fuit, ubi non solum ea quae usu sive utilitate supertulimus, concremaverunt, verum etiam et universa instrumenta chartarum, quae in ipso venerabili monasterio tam a Romanis pontificibus, quam etiam a nonnullis Christianis hominibus ob delictorum veniam sponte fuerunt oblata, omnia pariter cum subsidiis monachorum exusta sunt: quod nos inopinatum opus audivimus, satis perterruit, tamen pro mercede et remedio animae nostrae, nostrique dilectissimi filii, videlicet Alberici gloriosissimi principis, atque omnium Romanorum senatoris, et vestrae restaurationis post damna saepe dicti monasterii possessiones, chartulasque consumptas, etc., per hoc apostolicum privilegium, sicut a praedecessoribus nostris Nicolao et Joanne quondam pontificibus, vel aliis, etc. Scriptum per manus Leonis scriniarii sanctae Romanae Ecclesiae mense Julio, indictione IX. Bene Valete. Datum V Idus Julias per manum Nicolai primicerii summi apostolicae sedis, anno primo domni Leonis sexti papae.
IX. LEONIS VII EPISTOLA AD GUIDONEM LUGDUNENSEM, TUTELONEM TURONENSEM, etc.  (Anno 938.)   Miserabilem Ecclesiae statum deflet; de regulari disciplina in monasterium Floriacense ab Odone abbate reducta.  [Apud Mabill.  ubi supra.  ]
Author: Leo VII

LEO episcopus, servus servorum Dei, fratribus et filiis, videlicet archiepiscopis, atque eorum suffraganeis, GUIDONI Ecclesiae Lugdunensis, TUTELONI Turonensis, GERUNCO Bituricensis, GERLAUNO Senonensis, ARTALDO Rhemensis, atque successoribus eorum in perpetuum.

Sicut vestra fides et pietas non ignorat, intantum Christus Dominus noster sanctam Ecclesiam dilexit, ut eam proprio sanguine compararet, quam et caeteris quidem apostolis et eorum successoribus commendavit. Sed maxime per ipsorum principes beatissimum Petrum et Paulum hanc disponere decrevit: quorum successores tam in hac sancta sede, quam ubique terrarum, quicunque ex fide vixerit, eamdem quisque in suo tempore juxta apostolicae institutionis formam regere studuerunt. Sed, ut considerantibus palam est, in his nostris diebus tempora periculosa venerunt, et frigescente charitate nimium superabundat iniquitas: ita ut rerum ordo totus pene turbatus sit, et nullus jam locus religioni restare videatur. Nos vero nec ex adverso ascendere, nec impietatem reprimere certamus: sed quidquid aliud est quod religioni adversatur, clausis mentalibus oculis negligenter transilimus. Porro, quamvis inertes et desidiosi, nostram negligentiam minime pertimescamus, ignorare tamen non possumus, quod de nostra villicatione Deo rationem reddituri sumus. Quapropter, charissimi, nitamur, quantum per divinam gratiam possumus, ut a custodienda religione vel piis actibus ex toto vacui non inveniamur. Ut autem ad rem veniamus ob cujus occasionem ista dicere coepimus, intimatum est nobis, etiam et certa verissimaque relatione comperimus, quod filius noster Odo venerabilis abbas ex monasterio admodum reverendo, vocabulo Floriaco, quod est in honore sanctae Dei genitricis Mariae et sancti Petri constructum, ubi requiescit egregius Pater domnus noster beatissimus Benedictus, decus videlicet gemmaque monachorum, regularem conversationem ex traditione suorum praedecessorum tenere aliquatenus cum suis fratribus inibi Deo servientibus videatur. Hunc ergo ordinem in praedicto loco, Deo favente, aliquatenus, ut audivimus . . . . . Sic desinit Floriacense exemplum, quod utinam integrum haberemus.

Notes: (quod nimis
dolendum est)
XIII. EPISTOLA LEONIS VII AD ADALDAGUM HAMBURGENSEM EPISCOPUM.  (Anno 937-39.)   Illi pallium mittit.  [Apud Lappenberg,  Hamburg. Urkund.,  p. 42.]
Author: Leo VII

LEO, episcopus et servus servorum Dei reverentissimo et sanctissimo ADALDADO sanctae Hammaburgensis Ecclesiae episcopo, quae sita est ultra fluvium qui vocatur Albia, diebus vitae tuae tantummodo.

Si pastores ovium, etc., ut in bulla Nicolai I et Stephani V pro eadem Ecclesia, usque ad assumptione sanctae Dei genitricis Mariae . . . Reliqua desunt in autographo.
EPISTOLA VIII. AD ZENONEM EPISCOPUM
Author: Felix III

Terentianum commendat.

Dilectissimo fratri Zenoni, Felix episcopus. Filius meus vir clarissimus Terentianus ad Italiam dudum veniens, dilectionis tuae singularis exstitit praedicator, talemque te esse vulgavit, qui ita Christi gratia redundares, ut inter mundi turbines gubernator Ecclesiae praecipuus appareres. Quapropter, frater carissime, cum ad provinciam commearet, seduloque deposceret nostras ad dilectionem tuam litteras destinari, gratanter annuimus, qui et dignum Deo sermone complecti cuperemus antistitem, et per eum maxime vellemus id fieri, cujus nobis fuerat laudibus intimatus. Quamvis ergo sanctis operibus ex omni parte praedictam fraternitatem tuam vir praefatus astruxerit, multumque fiduciae de tua benevolentia jam teneret, tamen aequum est ut quod desiderabat magnopere consequatur; quatenus qui tuis olim gratus est animis, contemplatione nostri reddatur acceptior, simulque materna et sacerdotali consolatione foveatur, peregrinationisque praesidium pastorali pietate reperiat, ut vestrae dignitatis affectu appareat apud sinceritatem tuam, nostrum quoque non minimum salutantis valuisse colloquium. Deus te incolumen custodiat, frater carissime.

Notes: ()
EPISTOLA X. FELICIS III PAPAE AD CLERUM ET PLEBEM CONSTANTINOPOLITANAM
Author: Felix III
Date:  [ Mongo ]

Ne turbentur ob praevaricationem legatorum, atque ut Acacii a sede apostolica damnati communionem devitent.

Felix clero et plebi orthodoxis Constantinopoli constitutis dilectissimis filiis salutem. Probatam cunctis vestrae fidei firmitatem Vitalis atque Miseni non irrationabiliter opinamur praevaricatione turbatam: qui universa quae illis mandata sunt, non tantum negligendo, verum etiam impugnando, fecerunt ut Ecclesia Romana consentire damnatis haereticis crederetur; quando contra vetitum his qui a Petro illo haeretico, parricidarum socio, olim justeque dejecto, et toties anathematizato, directi, atque ab Acacio suscepti sunt, nostrorum immemores mandatorum, communicare convicti sunt, nulla contestatione praemissa, quam tamen, sicut his praeceptum fuerat, religio vestrae sanctitatis audiret; actumque est ut, sicuti praediximus, excessus illorum noster crederetur assensus. Quos et ordinibus suis, et veneranda divini mysterii perceptione privavimus. Nullus ergo vestrum per tale commissum sit immemor sui, nec nos aestimet in apostolicae traditionis defensione deficere, quos videt fidei contumeliam in proditores et perditos vindicasse. Scire vos quoque decuit Acacii quondam episcopi varietatem inconstantiamque detectam. Qui cum de Petro isto, sicut probatur adnexis, non ferenda retulerit, atque olim dixerit fuisse damnatum, per legatos nostros multis laudibus prosecutus, contra conscientiam fecit, utrum ei quidquam credendum sit, omnes qui timorem Dei ante oculos constituunt judicabunt. Alienarum quoque provinciarum sibi jura defendens, sanctorum trecentorum decem et octo Patrum canones illicitarum sibi ordinationum praesumptor est conatus evertere. Quorum etiam ob hoc subjacet ultioni; nec Romanae, id est apostolicae sedis, qua se ipse privavit, communione jam gaudet. Quando Petri Eutychianistae socius et susceptor apparens, damnationis ejus se participem indicavit. Quem nostra quoque sententia ministerii episcopalis officio, et sancta communione, vestroque numero, id est Christiano, judicavit alienum, sicut reperitur in adnexis. Filio autem nostro Salomoni presbytero, quem Acacius, ut placeret haereticis, suo privare putavit gradu, gradum proprium sententia vestra conservet, vel omnes qui forte a memorato propulsi, in locis suis et in nostra communione manere pronuntiet. Quamvis autem zelum vestrae fidei noverimus, monemus tamen ut omnes qui catholicae fidei volunt esse participes, ab illius se communione abstineant, ne, quod absit, simili subjaceant ultioni.
EPISTOLA XI. FELICIS PAPAE III AD MONACHOS URBIS CONSTANTINOPOLITANAE ET BITHYNIAE.
Author: Felix III

Tutum, Ecclesiae defensorem, praevaricationis causa fuisse damnatam, et quomodo ipsi in suos qui Acacio adhaeserint animadvertere debeant.

Felix, Rufino, Thalasio, presbyteris et archimandritis, et caeteris monachis circa Constantinopolim et Bithyniam constitutis. Diabolicae artis astutias frequentius experimur, sed malignitati ejus, Deo juvante, non cedimus. Nam cum ea quae toties pro constantia fidei disponuntur fraus ejus vacuare molitur, necesse est ut et viribus quas divina gratia subministrat, conatus ipsius exstirpemus. Acceptis itaque litteris dilectionis vestrae, quarum Basilius fuit lator, inter caetera Tutus, quem ob hoc feceramus defensorem Ecclesiae de provectioribus intra Ecclesiam clericis, ut quam dirigi non licebat, in Acacium sententiam ipse portaret, se quadam dementia, imo ardore pecuniae, postquam nostris satisfactum est constitutis, inimicis fidei vendidisse convictus est atque confessus. Lectae sunt enim litterae ipsius in conventu fratrum, qualiter pacta interposita persona, Marone condemnato, ei cui sententiam portarat inhaesisse creditur: quas proprias esse cognoscens, non potuit diffiteri. Unde eum fidei et sedis apostolicae proditorem, officio defensoris quod ei ad tempus dederamus exuimus, eumque sacrosancti mysterii communione privatum praecipitarique cognitione praecepimus, monentes dilectionem vestram, ut sicut semper fecistis, pro custodia veritatis jugi observatione vigiletis. Et quia non est dubium nonnullos ex monasteriis vestris esse deceptos, atque ad inimicos Dei, seu sponte, seu necessitate transisse, observandum vobis de talibus hoc esse mandamus, ut quisquis cujuslibet loci apud vos, vel sponte se dedit, vel mercede corruptus, collegii vestri sit prorsus alienus. Quia nisi a fidelibus perfidi sint remoti, rerum discretione sublata, laborabunt suspicionibus innocentes, ut ad vitia facilis hominibus est prolapsus. A probatorum consortio contagia repellenda sunt perditorum: quoniam mores bonos colloquia, sicut scriptum est , perversa corrumpunt. Illorum vero aliter causa tractanda est, quos constiterit poenis gravibus ut traducerentur afflictos. Circa quos humaniores vos esse convenit, ut ad cellulas sub districtione poenitentiae revertantur, et fidelioribus lacrymis eorum quod lapsi sunt expietur, donec exclusis inimicis, et perversoribus suis catholica purgetur Ecclesia.

Notes: (I Cor. XV, 33)
EPISTOLA XIV. FELICIS III PAPAE AD THALASIUM ARCHIMANDRITAM CONSTANTINOPOLITANUM.
Author: Felix III
Date:  [ Thalassio ]

Ne cum Ecclesia Constantinopolitana vel illius episcopo, ipse aut monachi ejus ante communicent quam a sede apostolica jussum fuerit.

Felix Thalasio . Post factas litteras, quas per filios nostros religiosi propositi viros dilectioni tuae misimus contradendas, ne quid minus pro catholicae fidei custodia diligentior cura prospiceret, caritatem tuam duximus admonendam ut etiamsi, praestante Deo nostro, nomina damnatorum, id est Alexandrini, Petri et infelicis Acacii, fuerint de ecclesiastica recitatione sublata, ut similes perditionis eorum, sacerdotii non permittantur praesumere dignitatem, non prius tua dilectio vel congregatio quam gubernas, Constantinopolitanae Ecclesiae, vel quicunque ejus futurus est pontifex, communicandum esse decernat, quam ad notitiam sedis apostolicae cuncta referantur, vel ipsius litteris qui fuerit creatus episcopus, vel tuae dilectionis alloquiis. Quia sicut per professionem catholicam sedis apostolicae formam secutus es ut te a damnata communione suspenderes, ita beati Petri sequi debetis exemplum, ut quando ejus auctoritate fuerit relata communio, tunc eis etiam tuum noveris miscendum esse consortium. Nec quisquam dilectioni tuae omnino persuadeat jam nostram communionem illis partibus fuisse commissam, cum videas adhuc res in dubio constitutas, et apud nos de illic creato pontifice omnia haberi prorsus incerta. Neque posset cum eo sociari communio, cujus adhuc a nobis nec honor probatur esse susceptus, nec fides atque intentio comprobata. Exspectet ergo dilectio tua sedis apostolicae jussionem, et sic Ecclesiae Constantinopolitanae sacra se communione conjungat, si in participatione beati Petri et catholicae veritatis desiderat permanere. Data calendas Maias, Probo et Fausto VV. CC. indictione XIII.
EPISTOLA II. AD VAANUM CUBICULARIUM IMPERATORIS.
Author: Vitalianus papa

Cum Joannes Lappae episcopus contra canones fuerit condemnatus, cupit ut ejus opera suae Ecclesiae restituatur.

Vitalianus Vaano cubiculario et imperiali chartulario. Semper celsitudo vestra piis hominibus praebuit concursum, semperque irreprehensibiliter viventibus tribuit libenter opem. Ideoque congruum praevidimus, per praesentia nostra scripta, Joannem antistitem ecclesiae Lappensis, sitae in insula Creta, ei in omnibus commendare, quatenus divina ope praevia, ejusque suffultus suffragio, valeat ad sanctam celeriter remeare ecclesiam. Per Septembrem enim mensem praesentem, 11 indictione, in hac Romana urbe ad apostolorum nostri culminis protectorum limina veniens, obtulit nobis petitionem, per quam suppliciter precatus est nos, ut ejus causae meritum cognoscentes, canonice terminaremus. Obtulit denique nobis et sententiam, quam promulgavit ejus metropolitanus cum suis episcopis adversus eumdem Joannem, volens eum ostendere reprehensibilem, per quam eum contra canonum decreta poenalibus submisit. Cujus exemplar et idem ejus metropolitanus nobis direxit. Propterea facientes congregari episcopos in hac urbe, ejus causa est cognita, relecta videlicet petitione ejus. Et praefata sententia ab eodem metropolitano ejus nobis directa, visum nobis est, non secundum sacros canones eamdem esse sententiam promulgatam. Ideoque eam inanem atque vacuam statuimus fore, decernentes eumdem Joannem innocentem existere, et absque aliqua culpa eam ab ejus metropolita querimur subiisse; quem merito absolvimus ad suam ecclesiam regredi, scribentes ejus saepius nominato metropolitae, ut quae per simplicitatem egerit in ejus personam contra canonum decreta, essent vacua et inania. Eumdem itaque Joannem antistitem, vestrae eximiae charitati per has nostras litteras commendantes, hinc absolvimus, ad vestra nimirum ambulaturum vestigia; et ut exinde rursus cum suis scriptis eum absolvere festinet, quaesumus, ad suam ecclesiam; commendantes eum, quibus praeviderit, ut illaesus debeat esse. Profecto enim una mecum cunctis diebus vitae suae et ipse pro vestrae excellentissimae charitatis prosperitate ac longaevitate deprecabitur Dominum. Data die VI Kal. Februarii, indict. 11.

Notes: (ut
dictum est)