EPISTOLA CLX. AD ODONEM PARISIEN EM EPISCOPUM. [C. A. D. 1197.]
Author: Petrus Blesensis

ARGUMENTUM.-- P. Blesensis, quoniam viginti sex annis in Anglia vixerat, petit ab Odone episcopo revocari in Galliam, ut si non vivere, saltem sepeliri possit in sua patria.

Suo domino O. suus devotissimus P. Bles., salutem, et si quid desiderabilius est salute. Gloriae vestrae conglorior, quia sicut ex multiplici commeantium relatione agnovi, famae vestrae titulus, laus et honor incessanter accrescit. Sicut unguentum effusum est nomen vestrum, effundite tamen et dilatate amplius ejus gloriam, ut sicut Abram in Abraham, Odo transeat in odorem, quatenus Christi bonus odor sitis in omni loco, descendat de capite Aaron in oram vestimenti ejus generosae liberalitatis unguentum, ut nos, qui ad vestrae tactum fimbriae aspiramus, trahamur post vos, et curramus in odore unguentorum vestrorum. Oleum siquidem gratiae crescit ex impendio, nec exuberantiam ignorabit, donec vasis deficientibus desinat erogari. Viginti sex annis in Anglia peregrinans, linguam, quam non noveram, audivi. Heu mihi! quia incolatus meus prolongatus est , tanto tempore, et non est qui compatiatur exsuli; non est qui commoveatur super contritione Joseph! Nunquid semper ero vagus et profugus super terram? Nemo finem imponet peregrinationi meae, ut saltem semel ante supremi spiritus exhalationem in aere nativo mihi liceat respirare? Plerique peregrinationi diutinae assueti patriae praeacceptant exsilium, factique vitula Ephraim docta diligere trituram , taedium exsilii palearum solatio recompensant. Ego aliter sentio. Me natale solum quadam dulcedine tangit: Semper et immemorem non sinit esse sui. Praesules Galliarum, apud quos factus sum tanquam mortuus a corde, tanquam vas perditum, mihi nimis obduruerunt ad gratiam; sed surgat aquilo, et veniat auster perflans cor vestrum. Veniat verbum Dei, et liquefaciat illud, et flante spiritu misericordiae fluant in me vestrarum aromata gratiarum. Nescio sane, unde veniat, aut quo vadat benignus quidam spiritus suggerens assidue mihi, quod Deus gratiae vestrae specialiter meae revocationis ministerium reservavit. Obdurentur igitur contra me qui carnaliter sapiunt, et ille mihi ad misericordiam liquefiat qui spiritu Dei agitur. Nam et in deserto carnes olim obdurari ad solem et manna liquescere Scriptura testatur. Propterea exspectabo in silentio salutare meum, et audiam quid in me loquatur Dominus meus. Saepe enim me jacentem erigit, et fiduciam mihi exhilarat languescentem, quod magni episcopi contribules vestri, quorum memoria in benedictione est, me quodam gratiae specialis privilegio coluerunt, et exempti de terra in vobis plantaria veteris amicitiae reliquerunt. Cum Bituricensis Ecclesiae praecentor essetis, ad solatium alienigenarum manum munificentiae vestrae usque ad novissimos fines Angliae porrexistis, nec abbreviata est manus vestra, sed tanto facta est ex consecratione protensior, quanto praecentore major est praesul. Quis nescit longas praesulis esse manus? In promptu est, quantum vobis ex mea revocatione honoris et utilitatis accedat. Credo enim quod, sicut Apostolus dicit, data sit vobis manifestatio spiritus ad utilitatem. Sane, ut prophetico verbo utar: Panem nostrum comedemus, et vestimentis nostris operiemur, tantummodo invocetur nomen tuum super nos, aufer opprobrium nostrum. Auferat innata vobis liberalitas ignominiam peregrinationis et exsilii mei, ut me prorsus vindicetis in vestrum, totumque vestro militet honori et obsequio, si quid sum, si quid valeo, si quid scio, si quid habeo, si quid possum. Quidquid mihi feceritis, quoddam breve precarium erit, vestrumque beneficium cum multa gratiarum actione Dei et hominum tempestive redibit. Cui non licet in patria vivere, saltem liceat sepeliri. Et, ut in versu Lucani claudatur epistola, . . . . Liceat tumulo scripsisse, Catonis Martia: sic liceat mihi scribere, Petrus Odonis.