EPISTOLA XXIV.
Author: Gerhohus Reicherspergensis

Idem ad Henricum ducem Saxoniae et Bavariae, quem ad defendendam Ecclesiam Dei proposito, sanctorum et regum et ducum exemplo hortatur

Glorioso et victorioso Bavariae ac Saxoniae duci H. frater G. de Richersperge devotas orationes cum fideli obsequio. Quousque, princeps nobilissime, tua fraudabor notitia simul et gratia tali tam familiari, qualem in conspectu patris tui habui, qui me pusillum licet, tanta principis gratia et amicitia indignum, dignatus est habere inter gratos et amicos, non eos, qui dilexerunt sua, non ipsum, sed eos, qui sincere dilexerunt ipsum? Inde illi familiares collocutiones mecum de salute animae suae, de statu et honore sanctae Dei Ecclesiae. Nam de saecularibus ad ipsum pertinentibus illi abundabant consiliarii, filii hujus saeculi prudentiores filiis lucis in generatione sua, quemadmodum tuae quoque nobilitati nobiles abundant adstipulatores, quorum prudenti consilio tractes negotia mundana. Mihi vero de salute animae tuae, de statu et honore sanctae Dei Ecclesiae tibi aliqua suggerere suggeritur a Spiritu illo, ut credo, qui suggerit nobis omnia, quaecunque dixerimus utilia, salubria et vera. Et quippe Spiritus veritatis, qui docet omnem veritatem, et quae ventura sunt annuntiat in se credentibus, ut et ipsi annuntient ea se audire volentibus. Iste nimirum Spiritus veritatis in Scripturis veritatis annuntiavit bona et mala per reges ac duces bonos vel malos Ecclesiae Dei eventura, quae jam partim, sicut audivimus, ita et vidimus in civitate Dei nostri, dum exemplo David regis, Ezechiae ac Josiae regum bonorum, similiterque ducum bonorum sanctorum Machabaeorum Judae, Jonathae, Simonis quidam reges ac duces templum Dei, quod est Ecclesia, honoraverunt, et exemplo Salomonis aedificaverunt, vel etiam coronis aureis ornaverunt faciem templi sublata inde spurcitia spiritalis Antiochi. Verumtamen faex ejusdem spurcitiae nondum est exinanita. Proptera tales duces optamus, qualis fuit Judas Machabaeorum dux egregius, et praedicto Antiocho regi penitus contrarius. Nam ille templum Dei profanavit, iste mundavit, et coronis aureis ornavit: ille sacerdotium vendidit, iste venditorem expugnavit, et emptores de sacerdotio exterminavit: per illum ceciderunt multi de populo, per istum facta est laetitia magna in populo. Dum te studiose intento ad vindictam malefactorum, laudem vero bonorum pax est in populo. Per amplius autem et perfectius laude dignum est, quod concordiam inter sacerdotium et regnum studes confirmare, pro qua causa diligentius peragenda te vocante, te mediante venerunt legati apostolicae sedis tanquam cives apostolorum illuminare patriam, portantes pacem. Sed ipsi non invenerunt in via pacem, quia inciderunt in manus praedonum crudelium, contra quos, o princeps nobilissime, utendum tibi est ea potestate, quam tibi Deus contulit ad vindictam malefactorum. Verumtamen quia in omnibus pavenda et cavenda est ira Dei omnipotentis, quae omnino est ineffugibilis, hoc tuae prudentiae fidelissime suggero, ut in ducendo exercitu, coemeteriis et ecclesiis Deo sacratis tutelam provideas, atque a pauperum vexationibus, et oppressionibus milites et scutiferos, quantum praevales, compescere studeas, ne laetitia magna, quae Dei gratia favente per te facta est in populo, vertatur in tristitiam, quod Deus avertero dignetur, qui et tibi vindictas justas exercenti semper sit propitius, et inimicis tuis inimicus. Caetera celsitudini tuae per meam parvitatem suggerenda, si tamen dignaberis me audire more paterno, in tempus opportunum reservo.