medieval-data/medieval-letters huggingface dataset:
EPISTOLA IV. AD GREGORIUM V, SUMMUM PONTIFICEM.
Author: Abbo Floriacensis

Domino semper venerabili sanctae Romanae et universalis Ecclesiae praesuli GREGORIO sui illius memor Floriacensium rector ABBO.

Experimento didici quod qui apponat scientiam, apponit dolorem . Cum intelligentia divinae legis pretiosum separo a vili, et memoria praeteritorum malorum cor pungit, quod se virtutibus minus servisse recognoscit: sicque fit ut scientia contra fragilitatis humanae lenocinia inflet, quam charitas aedificat , sicut ex collatione quam ad invicem habuimus expertus sum, cum de passionibus animae loquentes in Spoleti provincia itineris otium vertimus in honestum negotium. Cujus collationis recordatus paternitatem vestram oro et deprecor ut, vestris orationibus adjutus, Domino placentium merear adipisci consortium; et hic vester fidelis nomine Humboldus erga se suamque necessitatem vestram sentiat bonitatem, quam totus orbis optat nancisci ad suam perpetuam pacem. Denique qualiter monachorum legislatoris Benedicti corpus in Galliam translatum sit, quaeve in Cisalpinis partibus historialiter gesta habeantur, requisistis; cui postquam historiam patefeci, eam, ut jussistis Transalpinis legendam dirigere non distuli: et hoc indiculo vobis satisfeci. Direxi etiam duo vascula Manzerina, in quibus anaglypho opere continentur Charitas et Ethica; quarum altera, id est Charitas, utraque manu Vetus et Novum Testamentum praefert per singula epithemata, Ethica alis suis complectitur historiam et allegoriam: ita ut utraque virtus, Charitas scilicet ac Ethica, quatuor virtutes per singula vasculorum ora exclusoris opere praetendant. Fascibus exemptos dum cernimus Urbis alumnos, Externis dominis subdita Roma furit. Nec mirum cum scena sibi fit saevior illis, Et erudelis habet, unde cruenta fiet. Quam caveas alter mage, quam jam denique quintus Gregorius, mundi pervigil excubiis. Cujus amore vacas transcendi cernuus Alpes Heridanique nives Abbo sequendo pares. Translatos Patris cineres Bene nomine dicti, Mandant Hesperiis et tibi, Sancte Dei. Hos loculo pariter Franci veneramur ovantes, Et venerare, cui gesta legenda dedi.

Notes: (Eccle. I, 18) (I Cor. VIII, 1)
EPISTOLA V. AD MONACHOS SANCTI MARTINI.
Author: Abbo Floriacensis

His patribus et fratribus in monasterio Sancti Martini commanipularibus, maxime HERIVEO bonae indolis speculo, amatorum Christi amator ABBO.

Opportunitas temporis solet quaeri ad exsequendam efficaciam ejuslibet negotii, quandoquidem nihil fit quod eo carere possit. Quod ideo vestrae charitati objeci, quia plus aequo distulistis mittere indiculum vestrae legationis: ac idcirco vobis parere mihi fuit impossibile, quibus placere omnimodis gestio, nec unquam bonorum praeceptis inobediens apparebo, nisi constrictus aut religionis proposito, aut temporis articulo. Verum cum charitative ad expeditum iter monuissetis, haec adeo demiror, cur causam promotionis in vestris litteris non significastis: nam auctoritates sanctorum Patrum, quas specialiter deferri jussistis, quoquo locorum prae manibus habeo, ne decipiar aemulorum lenocinio, qui fratri parant foveam, et fortassis incident in eam . Unum quasi ex vulgi opinione addidici, domnum videlicet AR. archiepiscopum contradicere privilegiis sancti M. communis patroni; quod quis desipiens crederet, ut vir tantae auctoritatis et mansuetudinis contraire velit Romanorum pontificum decretis et sanctorum canonum institutis? Siquidem Romana Ecclesia sua super omnes Ecclesias excellentia hoc habet privilegii, ut, sicut claviger regni coelestis obtinet principatum apostolici culminis, ita eadem Romana Ecclesia auctoritatem tribuat omnibus quasi suis membris, quae sunt per quatuor climata totius orbis. Qui ergo Romanae Ecclesiae contradicit, quid aliud quam se a membris ejus subtrahit, ut fiat portio adversariorum Christi? Certe unicuique Ecclesiae suum jubet servari privilegium, illud magnum et inviolabile Nicaenum concilium, quod sanctissimus papa Gregorius ita se fatetur venerari, ac si sanctum Evangelium. De privilegiis quoque idem papa venerabilis scribit episcopo Joanni, inquiens: Grave nimis et contra sacerdotale constat esse propositum, cujusquam monasterii privilegia olim indulta confundere, et arritum quae sunt pro quiete disposita niti deducere . Et infra: Proinde his fraternitatem vestram hortamur affatibus, ut a monasterii molestia se sine aliqua excusatione contineat, et quae eis sunt diutius custodita, nullius occasionis tentet usurpatione convellere, sed cuncta illibate et sine aliqua studeat refragatione servare; et plus sibi in eodem monasterio, quam, praedecessoribus suis licuit, noverit non licere. Absit itaque, absit ut sanctorum virorum, et maxime antiquorum pontificum Romanorum scripta modernorum sustineant praejudicia, et floccipendant posteriorum sensa, quorum venerantur memorias! Si enim juniores tempore veterum aspernantur edicta, quibus assensum praebere debuerant, quid restat, nisi ut plumbum aquis supernatet, lignum vero fundo tenus mersum dehiscat? praesertim cum scriptum sit: Ne transgrediaris terminos quos posuerunt patres tui . Hoc unum suadeo, ut perquiratis merita Turonensium et Romanorum pontificum, quorum alter edixit, alter conscripsit, et postea utrum illis a contradicentium industria prae pondere dijudicare poteritis. Valete.

Notes: (Eccle. X, 8) (sic) (lib
VII, epist. 33) (Prov. XXII, 28)
EPISTOLA VI. AD ROBERTUM REGEM FRANCORUM.
Author: Abbo Floriacensis

ROTBERTO regi Francorum inclyto famulorum Dei famulus ABBO, memor salis quod aliquando in palatio comedi.

Satis admodum miror unde hi sales eloquentiae proruperunt, quorum amaritudinem, domine mi rex, inopinato abhorrui, abhorrens silentio tegere nequivi, nam palatina facundia hactenus usus sum, et ab ipsis cunabulis pene in monasterio veritatem puer didici, quam me amisisse causatur ille a secretis. Dum jam albet nix capitis, cui gratias refero, quoniam me ad me reduxit, quandoquidem hominem esse innotuit, quem mutabilis fortunae casibus subditum et dixit et scripsit; ait enim Scriptura: Omnis homo mendax ; sed fortassis cum Propheta in exstasi hoc protulit, quod ego quoque benigne accepissem, nisi esset scriptum: Perdes omnes qui loquuntur mendacium . Ad quid enim aliud amicus meus apostoli verba ad me retorsit, dum in sermone meo est et non esse enuntiavit , nisi quia aut quod est non esse, aut quod non est esse fatentem reprehendere voluit? cujus criminis in hac re me nullo modo reum esse sciatis, quippe ante has litteras, in quibus mendacii redarguor, neminem pro hujusmodi causa vidi cum quo est et non potuissem sermocinari. Quod vero adjecit, sed sit, in illo est, meae fragilitatis modum considerans, hominibus quam Deo similis esse malui, abominatus superbiam illius qui fuit signaculum similitudinis Dei . Porro sicut nemo bonus, nisi solus Deus , sic nihil est in rerum creaturis, nihil enim in eis est quod mutabile non est, et si omnis creatura mutabilis est, quomodo verbum ejus mutabile non est? Sane hoc sibi proprium reservavit, de quo dictum est in Veteri Testamento: Qui est misit me ad vos . Ecce, venerabilis rex, meus apud majestatem vestram sermo apologeticus, et, ne hujusce locutionis ineptiis decipiamini, cautum esse opto et semper optavi. Valete.

Notes: (Ps. CXV, 11) (Ps. V, 7) (Jac. V, 12) (Ezech. XXVIII, 12) (Marc., X, 18) (Exod., III, 14)
EPISTOLA IX. AD BERNERIUM ABBATEM.
Author: Abbo Floriacensis

Utinam abbati B. auctoritas ecclesiastica nihil indiscussum praeterit, quin patenter doceat qualiter vivendum seu conversandum sit praelatis cum subditis, qualiterque de suis commissis judicandi sint praelati et subditi; quod te ignorare non arbitror, qui ab ipsis cunabulis educatus es inter magistros sacrae religionis, nec subterfugit judicium quo damnantur vel absolvuntur criminibus appetiti; nosti etiam quod Deus personas non accipit , et quia monachalis professio inventa culpabilis magis damnat quam liberet reum ab objectis, nec valet ad defensionem criminis. Idcirco quid tua refert bonorum virorum exspectare sententiam, quem propria conscientia accusat, turpissimae actionis opinio infamat? adeo ut, sicut relatu veridicorum didici, partem abominationis confessus detegas, partem sub nomine cujusdam facti mirabilis, diseretor vitiorum, abscondas. Sed quid prodest utrum partem facti, an factum habeas, cum illum versiculum: Dimidium facti qui coepit, habet . . . . . omnes laudent, omnes sapienter dictum existiment. Nec te juvat illa quae est apud rhetores translatio criminis, aut transmutatum nomen facti, quando scelus quod in prostibulo perpetratum est cum uxore alicujus aliter vir, aliter reus nominat; alter enim de adulterio queritur, alter non adulterium, sed quod fecit in prostibulo, licuisse fatetur. Neutrum tamen firmas vires defensionis suggerit, maxime tibi qui incentor factus es vitiorum, ad hoc electus ut fieres magister virtutum. Plurimos commissi gregis tuo morbo contaminasse diceris, lepra foedissimae contagionis perdidisse convinceris, nihil aliud dicens nisi quia fecisti, sed non perfecisti: ferro socium, imo filium, et eum qui te suae vitae tutorem elegerat, transfixisti; venenum ei porrexisti; ignem sacris aedibus injecisti: si ferro transfixus evasit, si venenum potatum non exstinxit, si ignis non convaluit, te peccasse negas, et nihil tua interesse affirmas. Resipisce, resipisce, inquam, et ad te redi; atque, si objectorum conscius es, noli abbates et monachos tecum infamare, quandoquidem non tu solus sed omnes tui ordinis tales esse creduntur. Ego autem in Christo verum fateor quia omnes qui tales sunt qualis diceris, et, ut audivi, confiteris, quia delatoribus non contradicis; omnes, inquam, et monachico habitu et abbatis officio indigni sunt. Verum tamen hoc absit a te! cujus defensionem, si fieri potest, ut nostram quaerimus, quo moerente moerebimus, quo gaudente gaudebimus; nec differas audientiam, quaeso, si innocentiam defendis. Sin aliter, fratribus satisfac misso libello repudii, ac reddita episcopo cura pastoralis regiminis, ut alter qui dignus est quantocius succedere possit. Valete.


Notes: (Deut. X, 17) (HORAT., Ep. I, 2, 40.)
EPISTOLA XII. AD ODILONEM.
Author: Abbo Floriacensis
Date:  [tempore]

Praerogativa insignito ODILONI Cluniensium patri, amatorum Christi amator ABB. Floriacensium rector, salutem in Domino.

Proficiscenti mihi in Wasconiam ob institutionem monasticae religionis, contigit devenire ad monasterium Sancti Cypriani martyris, situm in suburbio Pictavensis famosissimae urbis; quem locum postquam reperi vestrae subditum ditioni, nostrum credidi; quoniam amicorum sunt omnia communia, ut est quorumdam sententia; atque idcirco nimis indolui de fama quae tunc temporis volitabat per aures vulgi, quam vice discutiens vestra ultra modum ingemui, quod in viros nostrae professionis invidia diaboli per indisciplinatos subrepit, quod illi qui dicuntur monachi efficiantur satyrici criminatores fratrum, incentores vitiorum, ac viperino dente corrodunt viscera matris Ecclesiae. Quorum insaniam, venerabilis pater, deterreri necesse est, ne conculcent sancta profani, ne vilescant pretiosi lapides sanctuarii; quandoquidem jam refrigescit multorum charitas , et mali cucullati sibi auxilio et consilio junguntur, ut de pennis Leviathan scribitur, quarum una uni conjungitur, et nec spiraculum quidem incedit per eas . Delatores enim mundanis legibus capitali sententia puniuntur. Qua temeritate ergo audent miseri os aperire in necem fratris, in detractionem proximi, assumendo officium proditoris; quorum professio est tacere, etiam a bonis? Prudenter, dilectissime, horum praecave versutias, qui, mordentes bonorum vitam simplicem, et lupi sub ovina pelle, praedicant pacem. Quo certe lectum est monachos et sacerdotes Domini damnatos esse accusatione meretricis? quis monachus auctoritate Patrum abbatem suum ad saeculare judicium compulit? quis clericorum vel episcoporum concilio addixit? Vere fateor saevissima districtione feriendam esse hujusmodi praesumptionem; quia, ut ait discretissimus monachorum legislator Benedictus, suum et alienum peccatum ille, suae professionis immemor, abbati vel spiritali seniorum debuit patefacere, non detegere et publicare, quod non vobis potestatem judicandi de fratribus vestris sustulit, cum hanc alteri commisit. Tandem, quia in objectione criminis, auctoritate Magni Gregorii, alii sunt accusatores, alii testes, alii judices; age, vir prudentissime, ut innocens expeditus crimine gaudeat, et accusator temerarius reum se sentiat, ne de poenis innocentum rideat Vale.

Notes: (Matth. XXIV, 12) (Job XLI, 7)
EPISTOLA XIII. ALBERTI ABBATIS MICIACENSIS AD JOANNEM XVIII PAPAM.
Author: Abbo Floriacensis
Date:  [ibi] [ id est ne]

Domino sancto et venerabili papae Joanni XVIII, ALBERTUS abbas abbatiae Sancti protomartyris Stephani et Christi confessoris M. et omnis congregatio monachorum ejusdem loci, videlicet Miciacensis, salutem in Christo.

Novimus te, Pater reverende, constitutum in terris vicarium universali Ecclesiae vice beati Petri, ut sustentes eos qui injuste opprimuntur, et opprimas eos auctoritate beati Petri, qui nimium se erigunt. Quapropter ad tuam confugimus reverentiam per hanc epistolam, ut subvenias nobis et facias quod precamur. Locus in quo habitamus dicitur Miciacus, quem sanctissimi viri, scilicet beatus Euspicius et nepos ejus venerabilis Maximinus regio munere Clodovei primi Christiani Francorum regis fundaverunt, et alii quamplurimi deinde proprio beneficio construxerunt; et idem praefatus locus in tantum floruit olim in spirituali et temporali bono, ut CXL monachi ibidem congregati Deo assidue famularentur; in tantum postmodum dissipatus pervasione malorum, ut nullus vivere potuerit monachus; gratia autem Christi juvante, paulatim nunc, quasi quidam redivivus aeger a longa aegritudine convalescens, ita idem locus a vilitate suae dejectionis resurgere aggreditur per eleemosynas bonorum virorum ac mulierum, ex quibus haec bona mulier est domna Regina nomine, quae multa praedicto loco pro salute sua, et pro remedio animarum videlicet sui mariti et filiorum suorum jam defunctorum, Deo et sanctis ibidem venerans obtulit. Timet autem ut post suum obitum aliquis suorum vel extraneorum conetur aliquid auferre ex his omnibus quae dedit Deo; et ob hoc suggerimus vestrae sanctitati, ut duos tomos quos in vestro nomine scripsimus, quorum unus proprietatem largiti beneficii hujus venerabilis feminae continet, alter autem totius summam substantiae nostri coenobii corroboretis vestra auctoritate cum titulatione sigilli vestri nominis; et nos assidue pro vobis, vivo et mortuo, Deum deprecabimur. Dignum est enim, venerande Pater, ut praedecessorum vestrorum morem sequamini, et monasteriis novos indiculorum biblos corroboretis, quibus ipsae congregationes ab omni mundano strepitu quiete Deo servire possint, maxime sub epitimio excommunicationis. Vestrum apostolatum Deus custodiat in aeterna pace. Vale in Christo, beate Pater.
II.  Alexandri II epistola ad Landulfum et Arialdum clericos.--Non ita esse indulgendum perjuris ut perjurandi detur occasio.   (Fragmentum.--Anno 1061.) [MANSI  Concil.  XIX, col. 980.]
Author: Alexander II

Possumus in perjurio aliquo crimine lapsis misericordiae manum porrigere, sed non debemus ad futurae perditionis exemplum licentiam dare.
III.  Alexandri II epistola ad Haraldum Norvegiae regem.--Hortatur cum ad obediendum Adalberto Hamburgensi archiepiscopo.   (Anno 1061.) [MANSI,  Concil.  XIX, 942.]
Author: Alexander II
Date:  [Adalberto]

ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, HARALDO Nortmannorum regi salutem et apostolicam benedictionem.

Quia adhuc rudes in fide existitis et in ecclesiastica disciplina quodammodo claudicatis, oportet nos, quibus totius Ecclesiae est commissum regimen, divinis admonitionibus vos frequentius visitare. Sed quia ob longarum difficultatem viarum per nos hoc agere minime valemus, sciatis nos Alberto Bremensi archiepiscopo vicario nostro haec firmiter commisisse. Praedictus itaque archiepiscopus legatus noster suis nobis est conquestus epistolis quod episcopi vestrae provinciae aut non sunt consecrati, aut data pecunia contra Romana privilegia quae suae ecclesiae sibique data sunt in Anglia vel in Gallia pessime sunt ordinati. Unde ex auctoritate apostolorum Petri et Pauli vos admonemus ut, sicuti apostolicae sedi reverentiam subjectionis debetis exhibere, ita praefatam venerabili archiepiscopo vicario nostro et vice nostra fungenti, vos vestrique episcopi impendatis, etc.
IV.  Alexandri II epistola ad episcopos Daniae.--Praecipit ut Edbertum, episcopum Farriensem, ab Adalberto, archiepiscopo Hamburgensi, per triennium ad synodum vocatum, inducere ad inobedientiam desistant.   (Anno 1061.) [ADAMI  Gesta Hamburg. Pont.,  apud PERTZ,  Monum. Germ. hist.,  Script. tom. VII, p. 365.]
Author: Alexander II

ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, omnibus episcopis in regno Danorum constitutis, apostolicae sedi et nostro vicario obedientibus, salutem et apostolicam benedictionem.

Adalbertus, Hammaburgensis archiepiscopus venerabilis, vicarius noster, litteris et legatis suis conquestus est quod quidam Edbertus, Farriensis episcopus, multis criminibus involutus, ad synodum suam per triennium vocatus, venire contempserit; quod quia consilio quorumdam vestrorum dicitur esse factum, mandamus et apostolica auctoritate praecipimus, ut ab hujusmodi recedatis omnino consilio, eumque ad audientiam praedicti fratris nostri ire admoneatis, quatenus post factam examinationem canonice judicetur.
V.  Bulla Alexandri papae II pro stabilitate bonorum Rivipollensis monasterii contra cujuscunque personae infestationem.   (Anno 1062.) [COCQUELINES,  bullarum Collectio,  tom. II, p. 4.]
Author: Alexander II

ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, fratribus in Rivipollensi coenobio sub Dei Genitricis tuitione degentibus, salutem et apostolicam benedictionem.

Quoniam, divina favente clementia, cum apostolicae sedis regimine cunctarum Ecclesiarum sollicitudo nobis incumbit, idcirco justis petitionibus quorumcunque fidelium nos convenit annuere, et ad nostrae pietatis auxilium confugientes auctoritatis apostolicae clypeo munire. Quocirca dilectionis ac fraternitatis vestrae litteras per fratrum S. suscipientes, et quod in eis expetere videbamini diligentissime perpendentes, quoniam justam petitionem et auctoritate nostra ad perficiendum non indignam judicavimus, vestris petitionibus acquiescere non recusavimus. Unde vos debita charitate monemus ut professionis sanctae propositum, quod Deo aspirante suscepistis, pro viribus semper custodiatis, nec ab illo in neutram partem ullo modo deflectatis. Episcopos autem, comites, principes, magistratus, et potentes vestra vicinia incolentes, paterna sollicitudine commonemus ut vestri coenobii semper in omnibus adjutores, defensores ac propagatores existant, et quoscunque contrarios, vel ad nocendum avidissimos esse viderint, digna censura coerceant, quatenus et a Deo retributionem percipiant, et apostolicae simul ac nostrae benedictionis participium habeant. Illos vero qui praedia, quae vobis jure debentur, dono abbatum non satis digne praesidentium, seu rapina, vel invasione, sive qualicunque injusta occasione possidere videntur, auctoritate apostolica convenimus, et insuper interminando mandamus ut illa nequaquam retineant, sed sicut Dei esse noscuntur, ita Deo quantocius reddere studeant. Quod si postquam hanc nostrae paternitatis interminationem audierint, infra sex mensium spatium reddere distulerint, sciant se a totius Ecclesiae corpore separandos, et perpetuae excommunicationis jaculo feriendos, donec resipiscant et digna poenitudine satisfaciant. Porro commonemus et apostolica simulque canonica auctoritate praecipimus ut nullus amodo et deinceps vestri coenobii regimen per Simoniacam haeresim obtineat, nec qualicunque ingenio ante vel post acceptum honorem per pecunias locum abbatis arripiat. Quod qui praesumpserit, quandiu retinere tentaverit, telo justissimae damnationis subjacebit. His igitur vestri voti peractis, hortamur dilectionem vestram ut semper ad meliora proficere studeatis, et pro nobis ac totius Ecclesiae statu intentissimas et assiduas preces indesinenter ad Deum effundere non negligatis, quatenus divinae protectionis et apostolicae benedictionis participes esse valeatis. Amen. Data XII Kal. Junii, anno millesimo sexagesimo tertio Nativitatis Christi, indictione XV.
VI.  Alexandri II epistola ad Suenonem regem Danorum.--Exigit censum a Suenone Danorum rege, quem majores ejus persolvere consueverunt.   (Fragmentum. Anno 1062.) [MANSI,  Concil.  XIX, 943.]
Author: Alexander II

ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, SUENONI regi Danorum.

Quapropter prudentiam tuam admonemus ut censum regni tui, quem praedecessores tui sanctae apostolicae Ecclesiae persolvere soliti sunt, nobis et successoribus nostris transmittere studeat, ita tamen ut non, sicut oblatio, in altari ponatur, sed, ut supra diximus, tam nobis quam successoribus nostris, ut certius approbetur, praesentialiter offeratur.
VII.  Alexandri II epistola ad Gervasium Remensem archiepiscopum. Mandat ut monasterium Corbeiense a Guidonis Ambianensis injuriis tueatur.   (Anno 1062-3.) [MABILL.  Annal. Bened.  IV, 623.]
Author: Alexander II

ALEXANDER GERVASIO.

Clamor ad aures nostras perlatus est super Ambianensi episcopo Guidone quod, contra decreta sedis apostolicae, monasterium Corbeiense frequenter inquietet, habens, prout sibi videtur, ad sui defensionem decreti verbum: « Nisi quantum canonicus ordo permittit. » Quod si bene perpendat, inveniet privilegii auctorem hoc dicto praecedentia sequentiaque minime infirmasse. Esset quippe ridiculosum, si quae prius corroboraverat ipse etiam violanda mandaret. Unde tibi apostolica mandamus auctoritate ut, quia illum monasterium specialiter sub protectione sedis apostolicae fovetur, tuae fraternitatis diligentia defensetur. Nam, sicut te specialiter ulnis charitatis amplectimur, sic te quae nostri juris specialiter esse videntur diligere mandamus. Igitur episcopus et ablata altaria loco restituat et ab omni inquietudine monasterii desistat. Quod si noluerit, et decretum apostolicae sanctionis irrumpere tentaverit, fretus apostolica auctoritate ei episcopale officium interdicas. Abbati vero quem suspendit officium suum restituas, et in omnibus negotiis suis auxilium tuae protectionis exhibeas. Vale.
VIII.  Alexander II papa confirmat canonicam in Pisana ecclesia erectam, et bona ad eam pertinentia.   (Anno 1063.) [COCQUELINES,  Bullarum, privilegiorum ac diplomatum Romanorum pontificum amplissima collectio.  Romae 1739, 8, tom. II, pag. 4.]
Author: Alexander II

ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, GERARDO venerabili canonico, salutem et apostolicam benedictionem.

Ad apostolicae sedis speculam sublimati, et ad sollicitudinem et curam omnium Ecclesiarum non nostris meritis, sed divina solummodo dignatione promoti, oculos discretionis manusque consilii debemus avidius extendere, ubi piae religionis exercitia et sollicitudinis ecclesiasticae instantiam comperimus fore. Proinde justae petitioni tuae, quam respectu supernae remunerationis super incolumitate ecclesiae Sanctae Mariae, quae Pisanae civitatis dignoscitur principalis, audientiae nostrae approbavimus allatae, auctoritatis nostrae patrocinium consulentes exhibemus, et ut magis magisque pristinum devotionis tuae augeatur studium, benignissime exhortamur. Igitur, juxta sincerae petitionis tuae affectum, canonicam supradictae ecclesiae quam tenes, sibique juste pertinentia omnia, et quidquid a te juste acquisitum, vel Deo consentiente acquirendum est, apostolatus nostri auctoritate et per hujus nostri privilegii paginam confirmamus, per omnia quidem interdicentes ut neque imperator, neque marchio, neque episcopus, neque cujuslibet ordinis homo, praefatas res agere vel causare, seu per aliquod ingenium praesumat diminuere. Quod si huic nostrae confirmationi aliquis ex his quos supra memoravimus debitae obedientiae non inclinaverit, et supra dictis rebus contemptor apostolicae sedis aliquo modo nocere praesumpserit, condignae excommunicationis gladio feriendum et a communione sanctae Ecclesiae se omnimodis noverit esse separandum, et insuper viginti libras auri, medietatem camerae nostrae et medietatem tibi, sciat se esse compositurum. Datum Luccae per manus Mainardi sanctae Ecclesiae Candidae cardinalis, apostolicae sedis bibliothecarii, anno Dominicae incarnationis 1063, indictione I.