medieval-data/medieval-letters huggingface dataset:
EPISTOLA IX. AD MONACHOS BECCENSES.  De prospero sui in Angliam adventu; quem et dominae Evae vult nuntiari .
Author: Anselmus Cantuariensis

Domnis et fratribus dilectissimis in Beccensi coenobio Deo servientibus frater ANSELMUS, servus et conservus eorum, semper sancte vivere, et sanctae vitae praemium percipere.

Sciens et certe sciens dulcissimum mihi vestram dilectionem nuntium meae incolumitatis et prosperitatis toto affectu desiderare, non potui eam dilatione aliqua fatigare. Ipsa itaque die, qua domnus Girardus hora, quae dicitur prima, a me mare ingresso discessit, divina protectio me vestris orationibus in Anglicam terram prospera navigatione et sine molestia, quam multi navigantes pati solent, hora nona perduxit: et ad dominum et Patrem nostrum archiepiscopum Lanfrancum vespere pervenire, et cum gaudio suscipi apud villam ipsius, nomine Limingis, concessit. In crastina vero has litteras scripsi, quibus et praefatum desiderium vestrum adimplerem, et sanctum propositum vestrum semper fervere et ad meliora proficere commemorem. Precor igitur ut frater, hortor ut pater, ut sic studeatis in pace et religione monachica conversari; quatenus et vos ex vestri studii retributione valeatis beatificari, et ego de vestra beatitudine quandoque congratulari. Omnipotens Dominus sua vos protectione ab omni adversitate defendat, et suam vobis misericordiam, per continuam corporis et animae prosperitatem, ostendat. Mandate matri et dominae nostrae Evae, quod de filio suo primogenito vobiscum audire pari desiderio exspectat, et ut oret quo sicut suis orationibus vobiscum impetravit me a vobis timentibus cum prosperitate abire, ita impetret ut possim ad vos gaudenter cum gaudio redire.
EPISTOLA X. AD RODULFUM.  Laetatur de Rodulfo ad religiosam vitam converso .
Author: Anselmus Cantuariensis

Frater ANSELMUS, dictus abbas Beccensis, suo olim amico desideratissimo, nunc domno, et fratri, et filio charissimo, novo Christi militi RODULFO, per contemptum terrenarum et falsarum divitiarum adipisci coelestes et veras divitias.

Gloria in excelsis Deo, qui in terra dat hominibus bonam voluntatem : cujus excelsa dextera secundum desiderium meum mutavit voluntatem dilecti et desiderati mei a vanitate saeculi, quae nulli in fine prodest, et omnibus se amantibus obest; ad veritatem, quae nulli unquam obest, et omnibus se quaerentibus prodest. Breviter tibi loquor, dulcissime cordi meo, litteris, quem super omnes homines, teste conscientia, videre, et cui multum loqui ore ad os, plusquam alicui in terra viventi, desidero. Novi enim malignam diaboli invidiam, quia de manibus suis, imo de ore suo te frendens tabescit evadere. Unde certus sum quia te multis modis, scilicet, aut gravitate servitutis Dei, quam elegisti, aut delectatione serviendi illi per amorem saeculi, quem reliquisti, tentabit decipere. Quare, quoniam spero per Dei gratiam contra omnes 345 ejus astutias, quoniam in falsitate et imbecillitate sunt, si certa spes in Deo non absit, me tibi posse consulere: et pro certo scio nullum consilium ad praesens desiderio tuo magis quam meum sufficere, non habebit anima mea requiem in me, donec videatur oculi mei desideratum meum, et alloquatur os meum dilectissimum filium meum, et instruat cor meum contra diaboli jacula novum commilitonem meum. Precor igitur omnipotentem Deum qui te ab amore saecularis vanitatis segregavit, et sanctissimam matrem ejus quae te ad se fugientem sub sua tutela suscepit, ut te ab omni perturbatione incepti propositi custodiant. Teque rogo per illum cujus gratia inspirante hoc incoepisti, ne te terreant ullae insidiae vel suggestiones inimici. Ad hoc enim idem inimicus te molestare nititur, ut de te victo gaudeat; sed Deus ad hoc illi permittit, ut habeas unde tibi victoriae coronam ipse tribuat: Nemo enim coronabitur, dicente Apostolo, nisi qui legitime certaverit . Exspecta igitur donec veniam; quia, Deo dante, consolationem omnium quae tibi nunc molesta sunt suscipies. Dominus custodiat te ab omni malo. Amen.

Notes: (Luc. II, 14) (II Tim. II, 5)
EPISTOLA XI AD HUGONEM.  De quibusdam Anselmi opusculis ab archiepiscopo requisitis. Et quod nomen abbatis in titulo operum suorum praefixerit ut aequivocationem excluderet .
Author: Anselmus Cantuariensis

Domno et Patri cum dilectione reverendo, et cum reverentia diligendo Lugdunensi archiepiscopo HUGONI frater ANSELMUS dictus abbas Beccensis, quod dilecto patri fidelis filius.

Si velim scribere quam magnum et quam gratum sit mihi decus et dulcedo vestrae familiaritatis, quam ex vestra promissione me confido habere: quantumque eam, etsi non merui accipere, desiderem vel fideli voluntate, si aliter nequeo mereri, non amittere; forsitan aut subtrahendum erit aliquid, ut videbor veritati superaddere. Sed quod in epistola non audeo sufficienter commendare, in scrinio cordis curabo, Deo dante, fideliter servare. Per praesentium latores fratres, sanctitati vestrae, ut cognovi, dilectores celsitudini vestrae de scriptis nostris mitto quod jussistis. In qua re non tam alicujus me utilitati, quam vestrae scio servire voluntati. Quapropter si in illa legendo vos frustra tempus insumpsisse poenituerit, quia quod putatis non invenietis non mittenti, sed exigenti imputare debetis. De quaestionibus vero de quibus me velle scribere dixi, et reverentia vestra me monuit, si dixero quantum dictare impediar, ab ullo, qui meam non novit conversationem, credi non poterit Si quando tamen inde mihi per Dei gratiam quod volo efficere licebit, vestrae, si potero, prudentiae notum erit. Fratres praedicti lacrymabiliter de interiori monasterii sui conquerentes destructione, pro me obsecrarunt affectu ut nostris precibus paterni vestri consilii in tribulatione sua releventur consolatione: sed, sicut nostro consilio non eget vestra sapientia, ita nec precibus benevolentia. Si tamen placet ut dicam quid illis ad praesens expedire, donec visitatione supernae gratiae in eorum ecclesia per regularis abbatis praesentiam monachica restauretur religio, sentiam, aestimo quia melius est ut vestra licentia interim eligant, ubi secundum propositum suum vivant utiliter, quam ut ibi cogantur manere, ubi, indigentia bonorum corporis et animae tristes vivant inutiliter, aut eadem indigentia intolerabiliter gravati discedant inobedienter. Quod in titulo opusculorum nostrorum nomini nostro addidi nomen abbatis, non ideo feci ut personam monstrarem honoratiorem, sed ut nominis excluderem aequivocationem.
EPISTOLA XIII. AD LANFRANCUM.  Ad eum mittit Gislebertum, quem ut brevi remittat, precatur .
Author: Anselmus Cantuariensis

Domino et Patri reverendo archiepiscopo LANFRANCO frater ANSELMUS servus servorum Dei, Becci commanentium, cum eisdem dominis suis, quod domino fideles servi, quod reverendo patri reverentes filii.

De domno Gisleberto, ut eum vobis mitteremus, vestrae satisfecimus jussioni: quod autem tardius quam jussistis, verum est quod non est factum negligentia; sed ob multa, quae nunc enarrare longum est, impedimenta. Sed scitote quia si quis fecerit ut ipse in Anglorum terra remaneat, nimis grave et majus, quam breviter dici possit, damnum in praesenti et in futuro, interius et exterius Ecclesiae nostrae, et tristitiam faciet. Quapropter precamur et obsecramus, quantum, salva justitia, et vestrae sanctitatis reverentia, nobis licet, per pietatem et per charitatem quam erga nos vestram semper habere paternitatem cognovimus, ut si absque Dei voluntatis obviatione fieri posse videritis, potius fratribus et amicis desiderantibus ad certam suam salutem et aliorum utilitatem per vestram instantiam reddatur, quam quibuslibet alienis ad periculum sui damni et illorum utilitatem dubiam ingeratur. Breviter, quod multum volumus et expedire credimus, obsecramus; quia sapientiae vestrae pauca verba sufficere non ignoramus. Quod si divinam dispositionem nostrae sic resistere petitioni vestra cognoverit prudentia, ut aliter fieri necesse sit: quod mihi si praesens essem vestra prudentia de reipsa concedere aut facere consuleret, vestrae committo potestati.
EPISTOLA XIV. AD MONACHOS BECCENSES.  Ut monachus, qui invito abbate. Parisiis propter studia in monasterio S. Maglorii morabatur, ad suum monasterium redeat .
Author: Anselmus Cantuariensis

Frater ANSELMUS abbas Becci fratribus Beccensibus apud Confluentium commanentibus salutem.

Mittite nostras litteras Benedicto monacho de S. Petro supra Divam, qui propter scholas moratur apud Parisium, et conversatur in monasterio S. Maglorii. Mando enim illi et consulo ut ad monasterium suum redeat, a quo contra voluntatem abbatis sui abest. Promisit enim idem abbas ejus mihi, se illi misericordiam et mansuetudinem pro nostro amore, si redierit, exhibiturum. Quod si facere voluerit, omnino illum, sicut monachum de nostro monasterio charitativa sollicitudine benigne juvate; quatenus aut equo usque ad nostrum monasterium, aut navi usque Fraisnosam venire possit. Quod domnus Rodulfus mandavit vobis de equo suo, et de monacho S. Germani facite: sed hoc a me mandatum esse dicere nolite, sed a domno Rodulfo. Valete, et scitote quia, miserante Deo, de aegritudine quam nuper habui, bene convalesco, et hoc amico nostro domno Ursioni notum facite. Epistolas nostras, quas domnus Mauritius nobis mittere debuit, adhuc exspectamus. Iterum valete.
EPISTOLA XV. AD FULCONEM.  Exorat ut mitius agatur cum apostata monacho, poenitente .
Author: Anselmus Cantuariensis

Domino et Patri reverendo abbati FULCONI frater ANSELMUS, orationum et servitii fidelitatem.

Filius vester, qui a paternitate vestra inordinate abierat, poenitens ad omnem satisfactionem, secundum vestrum judicium paratus, humiliter rediit. Qui non tam postulat ut illi poenam quam meruit remittatis, quam ut vel ultimum illum intra gregem, quem sua culpa dimiserat, vestra misericordia constituatis. Precor igitur ego sanctitatem vestram, ut non tam consideret districtio vestra quod ille fecit peccando, quam penset pietas vestra quod facit humiliter poenitendo. Precor etiam atque etiam fratres ac dominos nostros, alios filios vestros, ut paternitatis vestrae misericordiam pro eo exorantes gaudium se monstrent habere quia frater eorum mortuus fuerat, et revixit, perierat, et inventus est . Qua vero mensura erga eumdem fratrem judicium, sive misericordiam vestram ostendere debeatis, sicut scriptum est: Misericordiam et judicium cantabo tibi, Domine , vestrae potestatis est, et vestrae prudentiae: tantum ut superexaltet misericordia judicium.

Notes: (Luc. XV,
24) (Psal. C, 1)
347  EPISTOLA XVI AD GISLEBERTUM.  Gratulatur ad abbatiae Westmonasteriensis regimen assumpto .
Author: Anselmus Cantuariensis

Suo dilectissimo, olim divina dispositione filio, nunc Dei gratia coabbatiGISLEBERTO frater ANSELMUS, in hac vita diu sancte vivere cum prosperitate, in futura feliciter cum aeternitate.

Etsi tarde, propter aegritudinem impedientem dilecto dilectori meo pro nova sibi divinitus data gratia scribo: non tamen tepide, quantum ad voluntatis benevolentiam pertinet, dico: Gloria in altissimis Deo, et in terra gaudium hominibus bonae voluntatis , qui judicium suum de te manifestavit, quod hactenus apud se occultum, licet semper de te, pro humana aestimatione, bona crederemus, servavit. In eo namque vitae proposito, in quo te custodiendo semper ejus gratia sapientia erudivit, et in sanctitate nutrivit, patrem et doctorem pastoremque animarum te constituit. Multo enim melius de te sperandum est et de similibus tuis, quorum vita est in sancta conversatione nutrita; quam de me, et de similibus meis, quorum vita olim est saeculari conversatione detrita. De vobis enim sperandum est, cum ad aliorum curam promovemini, quod dum et alios ad vestri similitudinem instruitis, justitia vestra perficiatur; de vobis vero timendum est, cum tanto pondere gravamur, ne injustitia nostra occulto Dei judicio augeatur. Quanto igitur melius est de tua sanctitate in suscepto officio sperandum, tanto magis est et securius de tibi concessa gratia gaudendum. Omnipotens Deus, qui te custodem aliorum constituit, ipse te sua gratia sic adjuvet et custodiat, ut pro tua et illorum justitia aeternam tibi beatitudinem retribuat.

Notes: (Luc. II, 14)
EPISTOLA XVII. AD HUGONEM.  Mutandos esse titulos duorum opusculorum, quorum unum Monologion, alterum Proslogion vult inscribi .
Author: Anselmus Cantuariensis

Domino et Patri venerabili archiepiscopo Lugdunensi HUGONI frater ANSELMUS, in praesenti saeculo sancte vivere, in futuro beate.

Pondus vestrae auctoritatis facit me dare pondus meis nugis. Cum enim celsitudo vestra tanti pendat opuscula nostra, ut ea petere et legere dignetur; nonnihil mihi, quod tanto viro placeat, esse videtur. Quapropter nullatenus apud vestram prudentiam me ridendum existimo, si qualiter aptius titulari debeant eadem opuscula, considero. Precor igitur ut si libellos, quos sanctitati vestrae jussus misi, recuperare poteritis, illud quod in ipsis titulis positum est, scilicet de ratione fidei, velut superabundans recidentes; illum quem monoloquium nominavi, monologion vocetis: et alterum non alloquium, sed proslogion tituletis: et secundum titulorum correctionem, finem praefatiunculae minoris libelli, quae de eisdem titulis loquitur, emendetis. Cur autem hanc mutationem fieri rogitem, exponere, si tantum fiat, nec adeo est necessarium, nec hac epistolari brevitate, quam proposui, congruum. Quod si secundum nostram petitionem feceritis, hoc vestrae paternitati volo retribuere: ut si Deus mihi ea quae desidero dederit scribere, aspectui vestro nolim ea, ut puto non minus prioribus placitura, subtrahere. Fidelitatem vestram, quam semel cordi meo commendavi, protegente Deo, servat et servabit; nec dissimiliter de gratia vestrae sanctitatis sperat et sperabit.
EPISTOLA XVIII. AD MONACHOS BECCENSES.  De prospera sua in Angliam navigatione .
Author: Anselmus Cantuariensis

Charissimis et desideratissimis dominis suis, servis Dei Becci commanentibus, servus eorum frater ANSELMUS, de virtute in virtutem proficere, ut Deum deorum in Sion mereantur conspicere.

Mox ut de mari exivi in Anglicam terram die Dominica mediae Quadragesimae, hora tertia, dictavi has litteras ut vestram dilectionem de nostri itineris prosperitate laetificarem. Dei enim gratia favente vestris orationibus, omnia prospere et honorifice ultra spem meam mihi et iis qui mecum sunt in terra et in mari, postquam a vobis discessi, evenerunt. Precor itaque ut sicut fecistis hactenus, ita et deinceps peregrinationem nostram orando adjuvetis: sed multo magis precor ut reditum nostrum bene vivendo laetificetis.
EPISTOLA XX. AD HENRICUM.  De Folceraldo Beccum transmittendo: ut ibi sub Anselmi regimine degat petit epistolam sigillo abbatis illius munitam .
Author: Anselmus Cantuariensis

Domino et Patri reverendo abbati HENRICO frater ANSELMUS, hujus vitae diuturnam prosperitatem, et futurae aeternam felicitatem.

Lator praesentium retulit mihi vestram paratam esse sanctitatem de domno Folceraldo filio suo, nostram facere voluntatem. Cui nuntio, quoniam nec litteras vestras, nec sigillum vestrum certum litterarum testimonium video, non omnino sum credulus: nec cum reminiscor quia amicus amico tres panes petente, etsi non surgat, eo quod amicus sit, propter importunitatem tamen surgit, et dat illi quotquot habet necessarios , non sum penitus incredulus. Si enim somnolenti amici pigritia vincitur, mediae noctis tempore, importunitate; quanto magis tot amicorum importunitas impetrabit a vestra charitate. Si ergo Deus posuit in corde vestro, ut praefatum filium vestrum, Ecclesiae nostrae sub abbatum ejus regimine penitus concedatis, non enim peto, nec expedit ut rediturus veniat, propter longae viae periculosam difficultatem: precor per eamdem importunitatem, quatenus epistola vestro sigillo signata indubitabilem mihi vestram ostendat voluntatem. Postquam vero certi erimus, nostrae sollicitudinis erit qualiter illum habeamus.

Notes: (Luc. XI, 8)
EPISTOLA XXI. AD FOLCERALDUM.  Quod ei non expedit venire Beccum ut redeat: nec debeat suscipi sine litteris abbatis sui sigillo signatis .
Author: Anselmus Cantuariensis

Suo charissimo in Christo fratri, in carne consanguineo FOLCERALDO frater ANSELMUS salutem.

Si domnus abbas Henricus te nostrae Ecclesiae perpetim concedere paratus est, aliter enim non consulo te venire, quia non expedit; nec facile est monachum ire et redire tam longo itinere: debuisti instare ut hoc mihi suis litteris et sigillo intimaret, sicut mandavi, ne pauperem hominem frustra cogeres tanto itinere laborare. Non enim decet ut pro solo verbo talis homunculi tantam rem incipiam. Moneo igitur quatenus aut litteras cum sigillo domni praefati abbatis, sicut dixi, mittas; aut omnino quod fieri nullatenus potest, dimittas; et dispositionem vitae tuae totam divinae misericordiae committas.
EPISTOLA XXIV. AD IDAM.  Illi magnas gratias agit de beneficiis in se ac reliquos sui gratia collatis .
Author: Anselmus Cantuariensis

Dominae suae dilectissimae, generis et morum nobilitate clarissimae comitissae IDAE frater ANSELMUS servus servorum Dei Becci commanentium, cum eisdem dominis suis, in flagranti desiderio Dei usque in finem manere, de desiderato conspectu Dei sine fine gaudere.

Gratias agere reverendae vestrae celsitudini tota mente vellemus; sed ut que dignas secundum magnitudinem benevolentiae et beneficiorum, quae nobis et multis pro nobis impenditis, non valemus. Illum igitur propter quem nobis, et quibuscunque potestis, tanta bona facitis, oramus ut ipse vobis secundum multitudinem divitiarum suarum retribuat, sicut optamus. Ex abundantia tamen charitatis hortamur ut benefaciendo non deficiatis, quatenus tempore suo indeficienter metatis. Domnus Ricardus tator hujus epistolae promisit nobis se ad nos, si Deus illi concesserit, rediturum et nobiscum deinceps permansurum. Precamur igitur reverentiam vestram ut illum, secundum quod vestra scit prudentia, confortetis; et in omnibus in quibus vestro opus habebit auxilio, propter Dei et nostrum amorem adjuvetis. Dominum nostrum comitem virum vestrum, et filios vestros, vos ipsa ex nostra parte, quia fideliorem nuntium de nobis ad illos non habemus, sicut pro vestris fidelibus salutate.
EPISTOLA XXV. AD GUILLELMUM.  Ut si diligat Anselmum, veniat Beccum, et saeculum fugiat .
Author: Anselmus Cantuariensis

Suo dilecto, suo dilectori, suo desiderato GUILLELMO frater ANSELMUS dictus abbas Becci, non diligere mundum, nec ea quae in mundo sunt, sed a Deo amari et Deum amare.

Quod prius dicam in epistola mea dilecto dilectori meo, nisi quod maxime postulat de dilectione mea. Anima namque dilecta animae meae mittendo litteras dilectione flagrantes, et dilectionem fragrantes, petit a me signa dilectionis, litteras consolationis. Quid autem dulcius, quid jucundius, quae major consolatio dilectioni, quam dilectio? Quid igitur scribam quod magis consoletur te dilectorem meum, quam quia sic te diligit anima mea; ut nisi te teneat, non consoletur de te cor meum, nec satietur desiderium meum. Cum enim tanta dilectione, tanta postulatione rogas ut te diligam; utique facis ut te non solum voluntate diligam, sed et necessitate desiderem: et certe nihil consolatur desiderantem, nisi quod satiat desiderium, et nihil magis torquet quam dilatio. Optat dilectio tua consolari epistola dilectionis meae; desiderat dilectio mea delectari praesentia dilectionis tuae. Si ergo non vis torquere animam meam, satia quod tam studiose, tam vehementer accendisti, desiderium meum. Quomodo enim mihi dicis quia me diligis; et ut te diligam, anima dilecta mea, sinis torquere praecordia mea? Denique si eadem fervent dilectione intima tua, qua et mea, necesse est ut eodem desiderio liquefiat anima tua quo et mea. Sed quomodo vel possibile est ut tu velis me diligere te, et tu non similiter diligas me? Ne ergo sis crudelis in animam tuam et meam, veni et consolare tuam et meam. Sed cum exieris de civitate tua, esto Loth: ne respicias retro . Oculos habe ante, ut discas viam ad veniendum, ne habeas eos retro, ut obliviscaris viam ad redeundum; quatenus cum Apostolo obliviscaris ea quae retro sunt, et extendas te ad ea quae ante sunt . Aperte dico, sic veni, ut simul conversemur, si vis ut invicem nos consolemur. Possem, mi charissime, commonere dilectionem tuam ex multis sacrae Scripturae dictis, ut mundum et concupiscentiam ejus contemneres; si ea quae tibi dicturus essem ipse nescires. Memento, charissime, quia per vanitatem transimus ad veritatem. Noli amare vanitatem, si vis obtinere veritatem. Scito quia in Anglicam terram ante mediam hanc Quadragesimam proficiscor, circa Pentecosten, Deo annuente, monasterium nostrum reversurus. Si tamen Deus inspiraret tibi quod desidero et quod tibi expediret, scis quia semper nocuit differre paratis, nec deessent qui te cum gaudio susciperent, sicut susceperunt olim, me absente, similiter domnum Rodulfum filium Lanscelini. Omnipotens Dominus praeveniat omnes voluntates et actiones tuas suo consilio, et subsequatur suo auxilio, amice mi dulcissime cordi meo.

Notes: (Gen. XIX, 14) (Philip. III, 13)
351  EPISTOLA XXVI. AD MONACHOS BECCENSES.  Eos hortatur ut absente coenobiarcha vivant integerrime: et eis suae in Anglia morae causas reddit .
Author: Anselmus Cantuariensis

Dominis et fratribus charissimis, servis Dei Becci commanentibus, frater ANSELMUS servus eorum, semper ad meliora cum humilitate proficere, et nunquam deficere.

Bene fecistis, quia de rebus domni Hugonis defuncti, et de his quae erga vos sunt, mihi mandastis; et quia gratia Dei vos et vestra protegi intimastis, me semper hoc desiderantem valde laetificastis. Quoniam autem vos scio non dissimiliter desiderare nosse quae circa me sunt, scitote quoniam ex quo a vobis, vestris me prosequentibus orationibus, egressus sum, omnia mihi prospere per Dei misericordiam evenerunt , et his qui mecum sunt. Ubicunque vel eundo, vel morando sum; non aliter quam in nostra re propria, Deo donante, sum. Quoniam vero rex chartam nostram de rebus quas habemus in Anglia, nonnisi praesentibus datoribus, qui non omnes in curia Paschali adfuerunt, voluit confirmare: jussit me usque Pentecostem ad curiam suam, ubi omnes simul jam convenerunt, exspectare: qua confirmatione peracta, Deo vestris favente precibus, ad desiderantes et desideratos meos desidero remeare. Notum est, dilecti mei, dulcedini vestrae quia religio vestra munda et immaculata apud Deum et Patrem est desiderium meum, et bona vita vestra est in hoc saeculo gaudium meum. Si quid ergo de vestra charitate pro hac voluntate merui, ut taceam, bene vivendi, primum, quod majus est, precor, obsecro ut bene vivendo laetificetis absentes et praesentes cor meum, et de bono vestro impleatis desiderium et gaudium meum. Et pax Dei, quae exsuperat omnem sensum, custodiat corda vestra et intelligentias vestras : ut magis ac magis solliciti sitis servare unitatem spiritus in vinculo pacis . Domnum Hugonem de Gornaco dilectissimum nostrum, et domnum Odonem antiquum amicum, et novum commilitonem nostrum, et charissimas dominas et matres nostras dominam Evam, et dominam Basiliam ex nostra parte, quanto dulcius potestis, salutate; et eos, sicut vos et illos decet, et nostram scitis voluntatem, serviendo et honorando confortate. Si plusquam dixi moram fecero, tolerate; quia spero in Deo, non erit sine aliqua utilitate.

Notes: (I Esdr. VIII, 23) (Jac. I, 27) (Philipp. IV, 7) (quod gratia Dei estis) (Ephes. IV, 3)