medieval-data/medieval-letters huggingface dataset:
EPISTOLA XCI. PIPPINUS BONIFACIO. [A. D. 755.]
Author: Bonifacius Moguntinus

Pippinus rex Francorum, vir illustris, Bonifacio archiepiscopo et legato Germanico ab apostolica sede directo.

Quia veneranda paternitas tua nostram excellentiam postulavit pro monasterio quod a te noviter constructum est in solitudine Buchonia, juxta fluvium Fuldae, in loco quem beatae memoriae Carolomannus germanus noster, legitima donatione tibi concessit, ut sicut ex auctoritate sancti Petri principis apostolorum, pro quo legatione fungeris, privilegio sedis apostolicae sublimatum esse constat, ita etiam nostrae auctoritatis praecepto roboretur, placuit nobis petitionibus tuis assensum praebere, et ideo hanc nostrae praeceptionis seriem ob honorem Dei et venerationem sancti Petri conscribi jussimus, per quam privilegium sedis apostolicae a beato Zacharia tibi collatum, cum consensu episcoporum caeterorumque fidelium nostrorum, per omnia roboramus, praecipientes ut nullus sacerdotum in regno divinitus nobis concesso in praefato monasterio ditionem aliquam sibi vindicet, praeter sedem apostolicam, ita ut nisi ab abbate fuerit invitatus, nec missarum solemnia ibidem quisquam praesumat celebrare, sed juxta id, quod subjectum constat apostolicae sedi, firmitate privilegii inconcussa roboratum permaneat; locis etiam et rebus quas tam moderno tempore tenet vel possidet, quam quas futuris temporibus juri ipsius monasterii divina pietas augere voluerit, ex donis et oblationibus, decimisque fidelium, absque ullius personae contradictione, firmitate perpetua perfruatur. Si autem quispiam nostrae auctoritatis praecepto repugnare voluerit, sententiam apostolicae districtionis, quae in privilegio expressa est, experiatur. Et tamen hoc, quod ob amorem Dei et venerationem sancti Petri, nostra auctoritate firmavimus, stabilitate permaneat, manu nostra roboratum, et tam annuli nostri impressione, quam fidelium nostrorum astipulatione subnixum.
EPISTOLA XCII. ATTOTAM . . . [ANN. INCERT.]
Author: Bonifacius Moguntinus

In nomine Domini nostri Jesu Christi Ludovicus Magnus imperator.

Dominationi vestrae, domine mi, quod loqui non audeo, sed pro magna necessitate mea peto sanctitatem vestram, ego Attotam indignus presbyter, et de nativitate mea servus vester sum, modo peto sanctitatem vestram, ut dignetur consolationem vestram in me peccatorem impendere, quia non habeo refugium ullum nisi ad vos, et ubi tota gens refugium habet. Fortwinus clericus habet ecclesiam unam in comitatu Erkengario. Deinde hortavit me Fortwinus cantare in illa ecclesia, et super omnia habere debuissem medietatem de illa decima. In eo modo sic servivi ad illam ecclesiam, annum et dimidium, quo nihil inde accepi. Unde nos conventionem habuimus. Postea rogavi illum partem meam de illa decima, et ille exarsit nimio furore in animo suo super me, et venit per noctem super me cum parentibus suis Albrico et Kebahardo et Wolframmo, sic flagellaverunt me usque dum vix animam dimiserunt in corpore meo. Ego miser miserrimus petivi Dei misericordiam, et sanctum remedium, et reclamavi per nomen vestrum, et illi dixerunt: Nec sancti, nec homo ullus me liberare debuisset de manibus eorum. Postea traxerunt me ad altare sancti Remedi et fecerunt me jurare stabilitatem ad illam ecclesiam, et aliud sacramentum fecerunt me jurare, ut non debuissem e diebus meis reclamare me ad vestram pietatem, nec ad missum vestrum, ut mihi fecissent justitiam. Tunc petivi justitiam meam ad illos, sed minime inveni, modo timeo inconsecrationem meam, timeo quod illi non timuerunt. Propter hoc deprecor sanctitatem vestram, ut ad justitiam meam valeam pervenire, quod non possum invenire nec justitiam nec misericordiam apud illos, nisi per misericordiam vestram, et pro redemptione animae patris vestri, cui servus antea fui.
EPISTOLA XCIV. ANONYMUS ANONYMO. [ANN. INCERT.]
Author: Bonifacius Moguntinus

Domino reverendissimo, omnique virtutum conamine venerando, et post Deum peculiari patrono, supplex almitatis vestrae vernaculus in Domino salutem.

Fateor, o beatissime antistes, me dudum decrevisse, si rerum ratio ac temporis volitans vicissitudo pateretur, vicinam Natalis Domini solemnitatem ibidem in consortio fratrum tripudians celebrare, et postmodum, vita comite, vestrae charitatis affabili praesentia frui. Sed quia diversis impedimentorum obstaculis refrenati, quemadmodum lator praesentium viva voce plenius promulgabit, illud perficere nequivimus, idcirco difficultatis veniam precor impendite; neque enim parva temporum intervalla in hoc studio protelanda sunt ei duntaxat qui, solerti sagacitate legendi succensus, legum Romanorum jura medullitus rimabitur, et cuncta jurisconsultorum decreta ex intimis praecordiis scrutabitur, et centena scilicet metrorum genera pedestri regula discerneret, et admista cantilenae modulamina recto syllabarum tramite lustrare, cujus rei studiosis lectoribus tanto inextricabilior obscuritas praetenditur, quanto rarior doctorum numerositas reperitur. Sed de his diutius ratiocinari stricta epistolaris angustia minime sinit, quomodo videlicet ipsius metricae artis clandestina instrumenta litteris, logis, pedibus poeticis, figuris, versibus, tonis, temporibus conglomerentur; pathetica quoque septenae divisionis disciplina acephalos, lagaros, poecilos cum caeteris varietur, qui versus monosemi, pentasemi, quidecasemi videantur, et qualiter catalectici vel brachycatalectici seu hypercatalectici versus cognoscantur. Haec, ut reor, et his similia brevi temporis intercapedine momentaneoque ictu apprehendi nequaquam valebunt. De ratione vero calculationis quid commemorandum, cum tanta supputationis imminens disputatio colla mentis compresserit, ut omnem praeteritum lectionis laborem parvi penderem, cujus me pridem secreta cubicula nosse credideram, et ut sententiam beati Hieronymi depromam, qui mihi videbar sciolus, rursus coepi esse discipulus? Porro de zodiaco XII signorum circulo, quae vertigine coeli volvuntur, ideo tacendum arbitror, ne res opaca et profunda, si vili explanationis textu promulgata fuerit, infametur et vilescat, praesertim cum astrologiae artis peritia, et difficillima horoscopii computatio elucubrata doctoris indagatione egeat. Haec idcirco, charissime pater, cursim, pededentim, perstrinximus non garrulo verbositatis strepitu illecti, sed ut scias, tanta rerum arcana examussim non posse intelligi, nisi frequens et prolixa meditatio fuerit adhibita. Salutate in Christo omnem sodalium meorum catervam, a minimo usque ad maximum, quos obsecro et adjuro per clementiam Christi, ut pro me peccatorum pondere et criminum sarcina oppresso preces Domino fundant.

Notes: (quod
his multo arctius et perplexius est)
EPISTOLA XCV. ANONYMUS ANONYMO. [ANN. INCERT.]
Author: Bonifacius Moguntinus

Sanctis et venerabilibus Fratribus ill. praeposito, omnibusque sibi in Christo subjectis Fratribus ex monasterio ill. in Christo salutem.

Direximus itaque fratrum nostrorum nuper defunctorum nomina, ut eorum in vestris sanctis orationibus solito more memoriam habeatis, et ad caetera deinceps monasteria eadem nomina scripta dirigatis, sicut et nos facimus, quoties de vobis, sive de caeteris monasteriis, defunctorum fratrum nomina veniunt. Hoc est, et reliqua.
EPISTOLA XCVIII. DANIEL FORTHERIO. [ANN. INCERT.]
Author: Bonifacius Moguntinus

Patri Dei familiae, et digno nobis consacerdoti Forthere, Daniel sanctae plebis famulus.

Recitatis supplicatoriis nobis allatis litteris de diaconatu electi fratris mei Merwalth, et quamvis posterius ordinaliter constituto tempore eis venisset, qui presbyterii et diaconi ordinem fuerans adepti, non distulimus eum. Quanquam incognita et importuna petitio visa, praevaluit tamen pia fratrum postulatio, eo quod nihil defuisse in eo meriti una vobiscum conspeximus ad ordinem diaconi promoveri. Postposita nobis distentione, et sua deposita pertinacia, etsi sero, tandem consentaneus effectus est, ad officiumque honoris susceptus est. Ideo cum advertitis vobis satis in eo factum, et voti compotes assecuti honorifice jam eum in levitarum numero constitutum habetote, eique in magisterio perfecta devotione concurrite, ut fiduciam in Christo Jesu acquirere valeatis. Longe vos in fide catholica et felicibus successibus florere faciat omnipotentis Dei gloria.
EPISTOLA XCIX. . . . BALDHARDO. [ANN. INCERT.]
Author: Bonifacius Moguntinus
Date:  [ sic ]

In nomine Domini nostri Jesu Christi et in sancta Trinitate dilectissimo fratri unico Baldhardo perennem in Christo salutem.

Notum sit tibi quod venerunt ad me verba legationis tuae per fidelem nuntium nomine Aldred, similiter et munera, quae cum intima charitate amplexi. Et nunc fateor tibi, quod implere desidero, auxiliante Domino, omnia quae praecepisti mihi, si dignetur voluntas tua venire ad me, quia nullo modo fontem lacrymarum acquiescere non possum, quando video et audio alios ituros ad amicos suos. Tunc recolo quod a parentibus in juventute derelicta fui, et sola hic permansi; et tamen a Domino derelicta non fui, sed gratias ago Deo de immensa ejus pietate, quam saepe non merentibus, per misericordiae suae viscera, donare consuevit, et sic nos incolumes servavit. Et nunc, frater mi, adjuro te atque deprecor, ut auferas tristitiam ab anima mea, quia valde nocet mihi. Dico enim quamvis unius diei spatium sit, et iterum perrexeris, jubente Domino, in voluntate tua, tamen recedit tristitia ab anima mea, et dolor de corde meo. Sin autem displicet tibi implere petitionem meam, tunc Deum testem invoco, quod in me nunquam sit derelicta dilectio nostra. Et nunc vere dico tibi quod meliora nescio, si venire vis illuc, quam hic maneam. Sin autem aliud aliter tibi melius placet, tunc indicare possum quod mens mea desiderat ut eveniam illuc ubi requiescunt corpora parentum nostrorum, et temporalem vitam ibi finire, et pervenire ubi perfecta mansio esse cernitur, et regio vivorum, et gaudia angelorum sine fine laetantium. Vale in Christo. Munuscula quamvis parva, tamen cum maxima charitate onerata, quae tibi direximus per fidelem nuntium nomine Aldred, id est, vittam unam, accipies. Pro me quaero oramina Tua formosa famina, Uti nova ac vetera Christus aboleat crimina; Ut sim armata angelicis Dextro ac laevo latere. Have, chare crucicola, Fine tenus feliciter Precum: pandent praecipua. Tuae sophae entiae. Uti dira discrimina. Cum immensa clementia, Vallata legionibus Dialique majestate, Salutate a sorore, Famam serva simpliciter.
EPISTOLA C. BERTGITHA BALDHARDO. [ANN. INCERT.]
Author: Bonifacius Moguntinus

Dilectissimo fratri in Domino et in carne charissimo Balthardo, Berthgyth in Christi nomine salutem.

Taedet animam meam vitae meae propter amorem fraternitatis nostrae. Ego enim sola derelicta, et destituta auxilio propinquorum. Pater enim meus et mater mea dereliquerunt me, Dominus autem suscepit me. Multae sunt aquarum congregationes inter me et te; tamen charitate jungamur, quia vera charitas nunquam locorum limite frangitur. Sed tamen dico quod unquam non recessit tristitia ab anima mea, neque per somnium mente quiesce, quia fortis est, ut mors, dilectio. Nunc ergo rogo te, dilectissime frater mi, ut venias ad me, aut me facias venire, ut te conspiciam, antequam moriar, quia nunquam discedit dilectio tua ab anima mea. Salutat te in Christo, frater, soror tua unica. Oro pro te, sicut pro me, diebus ac noctibus, horis atque momentis, ut sanitatem semper habeas cum Christo. Vale vivens feliciter, Tibi salus per saecula, Vivamus soli Domino Ut sis sanctus simpliciter, Tribuatur per culmina. Vitam semper in saeculo. Profecto ipsum precibus peto, profusis fletibus solo tenus, saepissime subrogare auxilia, ut simus digni gloria, ubi resonant carmina angelorum laetissima, aethalis laetitia clara Christi clementia celsae laudis in saecula. Valeamus, angelicis victrices junge millibus, paradisi perpetuis perdurantes in gaudiis, Elonque el. et Michael, Acaddai, Adonai, Allevatia, Alleluia.
EPISTOLA CI. LATITO N . . . . . [ANN. INCERT.]
Author: Bonifacius Moguntinus

Reverendissimo atque sanctissimo N. ego minimus, nomine Latito, sine fine salutem in Domino.

Audio de te quod iter vis incipere, hortor ut non defeceris. Eia fac quod incepisti. Memento Saxonicum verbum: Ost daed lata domae foreldit sigi sit hagahuem suurltit thiana. Sed tamen tale quid in te haud scio. Non est hic operandum; sed tende ubi messis est, Deo adjuvante, sicut Salvator dicit: Messis quidem multa, operarii autem pauci, et caetera. De me quid dicam minimo, qui sub regula alterius vivo nihil habens lucri, sicut omnium moris est hic habitantium, nihil habentium, nisi quotidiana stipendia? Sed tamen non doleo propter nimiam paupertatem, quomodo Dominus consolavit nos dicens: Beati pauperes spiritu, quoniam ipsorum regnum coelorum.
EPISTOLA CII. ANONYMUS ANONYMO. [ANN. INCERT.]
Author: Bonifacius Moguntinus

Reverendissimo fratri atque charissimo in Christo N. sine fine salutem.

Deprecor te ergo ut mihi minimo digneris solatium praebere, atque necessitatibus meis piissima mente subvenire, libellis de quibus mentio facta fuerat, id est, quod necesse habeo.
EPISTOLA CIII. ANONYMUS ANONYMO. [ANN. INCERT.]
Author: Bonifacius Moguntinus

In nomine Domini nostri Jesu Christi, ego huic fratri, nomine N. libentissime concedo, ut ad monasterium venerandi abbatis, in quo primitus praedictus frater Deo debitam servitutem devovit, cum pace congregationis nostrae, revertatur, ibique Christo fideliter servire nitatur.
EPISTOLA CIV. BERTHWALDUS FORTHERIO. [ANN. INCERT.]
Author: Bonifacius Moguntinus

Reverendissimo atque sanctissimo coepiscopo Forthereo Berthwaldus, famulorum Dei famulus, salutem in Domino.

Quomodo petitio mea, qua precatus sum coram te, venerabilem abbatem Beorwaldum de concedenda unius captivae puellae, quae propinquos apud nos habere monstratur, redemptione, in irritum, contra quod credidi, cessit, et denuo eorumdem precibus inquietos utilissimum duxi ad te per ejusdem puellae germanum, vocabulo Eppa, has litteras destinare: per quas obsecro ut ipse omnino obtineas a praedicto abbate, quatenus pro eadem puella trecentos accipiat solidos de manu praesentium geruli, et ei tradat illam hucusque perducendam, quo possit reliquum vitae suae spatium cum consanguineis suis, non in servitutis tristitia, sed in libertatis transigere laetitia. Quam rem dum ad effectum tua perduxerit benevolentia, et a Deo mercedem, et a me gratiarum actiones habebis. Frater quoque noster Beorwaldus nihil, ut aestimo, de eo quod in ea juste possedit amittit. Quod ante debui facere, obsecro ut cum tui memoriam in crebris orationibus feceris, mei nihilominus meminisse digneris. Incolumem reverentiam tuam aevo prolixiore Jesus Christus Dominus noster custodiat.
EPISTOLA CV. H . . . N . . . [ANN. INCERT.]
Author: Bonifacius Moguntinus

Fratri unico atque amantissimo N. H. ultima ancillarum Dei in Christo salutem.

Quid est, frater mi, quod tam longum tempus intermisisti? Quod venire tardasti? Quare non vis cogitare quod ego sola in hac terra, et nullus alius frater visitet me, neque propinquorum aliquis ad me veniat? Et si ideo facis, quia adhuc nihil potui, secundum quod mens tua diligenter voluisset, aliquid beneficii impendere, tamen charitatis atque affinitatis jura, nullo alio suadente, aut mentem tuam mutando, debes oblivisci. O frater, o frater mi, cur potes mentem parvitatis meae assiduo moerore, fletu atque tristitia die noctuque, charitatis tuae absentia affligere? Nonne pro certo scies, quia viventium omnium nullum alium praepono tuae charitati? Ecce non possum omnia per litteras tibi indicare. Jam ego certum teneo, quod tibi cura non est de mea parvitate.
EPISTOLA CVI. ANONYMUS ANONYMO. [ANN. INCERT.]
Author: Bonifacius Moguntinus

Venerando ac diligendo fratri in Christo optabilem sempiternae sospitatis salutem.

Fateor charitati tuae quod nunquam falsis verborum fabulis fidem accommodare volui, nec de tuae devotae charitatis fidelitate aliquas dirae derogationis aristas accrescere credebam, sed magis tuae dilectionis benevolentiam meminisse reor sententiae Salomonis, qua dicit: Ne moliaris amico tuo malum, cum ipse fiduciam habuerit in te. Et nunc credula cordis praecordia gesto de tuae devotionis perseverantia. Gratias tibi refero pro adminiculo divinae Scripturae quod mihi benigne transmittere curasti; idque obsecro, ut quando potueris me adjuvare in membranis scribendis, transmittas; et quodcunque mihi mandaveris, tibi necessarium in corporali solatio, libenter ac fideliter faciam; et licet locorum spatio longe separemur, tamen spirituali charitate adunati simus. Vale semper in Domino, meaeque parvitatis memor in tuis sacris orationibus esse digneris.
EPISTOLA CVII. WETBERTUS ANONYMO. [ANN. INCERT.]
Author: Bonifacius Moguntinus

Dilectissimo fratri et compresbytero N. Wethbert exiguus in Christo aeternae charitatis salutem.

Intimae charitatis obnixis precibus flagito ut mei in tuis sacrosanctis orationibus memor esse digneris, quia mundanae tentationis malleo, vanis rebus turbantibus, percutior.
EPISTOLA CVIII. CONGREGATIO TRIUM MONAST. COENGILSO ET ALIIS. [ANN. INCERT.]
Author: Bonifacius Moguntinus

Fratribus in Christo charissimis Coengilso, et Ingeldo abbatibus, et singulariter cognato nostro Wiehtberto presbytero, omnis congregatio trium monasteriorum, id est, Aldhuni patris reverendissimi, Cneuburgae Christi famulae, nec non et Coenburgae, abbatissarum, perennem atque insolubilem in Domino salutem.

Libenter namque atque gratanter vestrae salutationis munuscula suscepimus, Deoque adjuvante, iisdem digna recompensare desideramus, et eam quam circa nos scripsistis habere in orationibus communionem, bono animo et pura fide erga vos indesinenter habere, horis quibus intimastis, consentimus. Nomina quoque nostrarum defunctarum sororum ego Cneuburg memorialiter te habere, o Wiethberte presbyter fidelis, deprecor, et omnibus circumquaque amicis transmittere, quarum prima fuit Quoengyth soror mea germana, et Edlu, quae erat cum adhuc viveret mater Etan Aldhuni quondam tui abbatis propinqua, quarum utique ambarum fuit uno die depositio, id est, Idibus Septembris. Orantem pro nobis beatitudinem vestram Dominus omnipotens custodire dignetur incolumem, dilectissimi fratres et domini, per aevum. Emmanuel. Salutate omnes circumquaque Christi servos nostris veracissimis verbis, dilectissimi fratres.
EPISTOLA CIX. ANONYMUS ANONYMO. [ANN. INCERT.]
Author: Bonifacius Moguntinus

In Dei nomine acceptis litteris, frater charissime N., de tua praesentia nobis allatis, cum gaudio suscepimus, gratias Deo agentes, quia audivimus quod, longe te agente in peregrinatione, Dominus benignitatem suam tecum exhibuit: salutantes te in Christo, omnis cognatio tuorum consanguineorum, et obsecrantes ut diligenter in Deo bonis operibus proficere studeas, nostris adjunctis precibus, ut ille qui est omnis consolationis dator, qui nos in hujus miserabilis vitae itinere corporaliter separavit, in suo regno semper mansuro sine fine conjungat. Vale semper salutatus supplicibus tuorum amicorum cum vocibus. Protegatur a Domino vita tua amodo et usque in sempiternum.
EPISTOLA CX. ANONYMUS ANONYMO. [ANN. INCERT.]
Author: Bonifacius Moguntinus

Reverendissimo fratri Christique emerito militi regi in aetherio Domino glorioso divinae sospitatis salutem.

Quorumdam venerabilium servorum Dei relatione didici quod acerba morborum valetudine graviter affectus, diu cruciatus laboriose fatigatus sis, non tamen lugubriter defectus. Ut autem hoc mihi compertum est, grates spirituali Patri agens coelesti gratia te visitatum, divino munere ditatum, spirituali specimine ornatum esse intellexi. Ista, inquam, visitatio flagellantis Domini te invitat, ut ei, inhiante desiderio et immarcescibili charitate, jungaris. Ideo nunquam de memoria oblitterandum, quod dictum est: Concupivit rex speciem tuam; et solerti meditatione non ignores, te, licet ad tempus manu flagellantis et amantis Domini infirmatum, tamen aeternaliter ad animae salutem praeparatum, quia flagellat Deus omnem filium quem recipit. Et gratulabundus laetusque dicas cum Paulo apostolo: Quando infirmor, tunc potens sum, et virtus in infirmitate perficitur, ut imbecillitas corporalis fortitudo sit spiritualis, ut merearis esse filius Altissimi, qui te ad thalamum regis aeterni invitat. Valere te jugiter prosperis successibus in Christo opto, etc.
EPISTOLA CXI. ANONYMUS ANONYMO. [ANN. INCERT.]
Author: Bonifacius Moguntinus

Intimae dilectionis amore quamvis indignus N. in Domino triquadri orbis quadrifaria regna magno moderamine disponente N. sospitatis salutem.

Puto enim cognoscere, amantissima soror, quod in divinis saepe cautum legitur oraculis, appropinquante jam mundi fine, et statua ex quaternis metallorum generibus quondam fabrefacta ruitura, hydram quoque semper novis minantem sibilis, et scyllam cum haereditariis catulis non cessantem latrare. Milvus quoque ad ima, columbaque ad fenestras suas volitat. Quamobrem, charissima, licet longiuscule a te meritorum aequalitate distem, vicinus tamen circa tuam frequens memoriam quotidie conor adesse, obsecro ut sis memor verborum nostrorum, quae pariter pepigimus, quando profectus fueram. Vale vivens aevo longiore, et vita feliciore interpellans pro me. Haec pauca ad te scripsi non arroganter mea commendans, sed humiliter tua deposcens et ceu propriae germanae nuper nactae. Vale. In coelo flagrans jam justis vita perennis, Qua sancti semper fulgebunt lumine pulchro In regno Patris, ceu clarus Titan in orbe, Atque per augustam Hierusalem voce tonantem. Sic Dominum semper laudant sine fine canentes, Et sanctas pariter concinnant ore per auras, Hic jugiter celebrant excelso carmina Christo, Quem chorus martyrum sic simul omnis adorat, Multum de Domino gaudens, de pectore multas Effundens laudes, gratans hominique Deoque, Laetior ora modis attollens placida miris, Crede mihi quia te summo complector amore. Vale Christo virguncula, Mihi cura magnopere, Tibi laudes contexo Teque rogo cum tremore Vota redde cum fervore Quae pepigimus pariter, Christi nempe tiruncula, Atque gnara in opere, Atque grates ingemino, Agna, Christi pro amore, Altissimo in aethere, Memorare tenaciter.
EPISTOLA CXII. ELFLEDA ADOLANAE. [ANN. INCERT.]
Author: Bonifacius Moguntinus

Dominae sanctae atque a Deo honorabili Adolanae abbatissae Elfleda, ecclesiasticae familiae famula, sempiternae sospitatis salutem in Domino.

Ex quo nos formam vestrae sanctitatis ab adventantibus ex illis partibus, rumore celebri referente, cognovimus, in primis nos vestram visceraliter, juxta praeceptum dominicum, ex intimo pectore amorem cepisse, Domino dicente: Hoc est praeceptum meum, ut diligatis invicem; quapropter precibus subnixis suppliciter poscimus, ut sacrosanctis flammigerisque oraculis vestris nos apud almipotentem Dominum defendere dignemini, siquidem vobis vicem reddere nostra humilitas minime pigebit, apostolo Jacobo hoc ipsum praecipiente ac dicente: Orate pro invicem, ut salvemini. Insuper et summae sanctitati vestrae ac solitae pietati N. devotam ancillam Dei, ac religiosam abbatissam, charissimam fidelissimamque filiam nostram ab annis adolescentiae pro Christi charitate, et pro honore sanctorum apostolorum, Petri videlicet et Pauli, ad ipsorum sancta limina ire cupientem, sed a nobis pro necessitate atque utilitate animarum sibi commissarum hactenus detentam, obnixe omni cum diligentia commendamus, et precamur, quatenus cum affectu verae charitatis in sinum clementiae piae a vobis suscipiatur cum his qui secum comitantur, ut diu desideratum ac saepe coeptum iter, Deo auxiliante, adnitente etiam vestra pietate, tandem aliquando perficere possit. Quam ob rem iterum iterumque repetendo petimus, ut cum vestris indiculis missisque ad almissimam urbem Romam, prospero cursu suffragante sancto ac signifero apostolorum principe Petro, dirigatur; et si quando praesens, Deo volente, adfuerit, quidquid viva voce, qualibet occasione stimulante; pro sui itineris necessitate suggesserit, paratum apud vos invenerit. Orantem pro nobis sanctitatem vestram divina gratia tueri dignetur.