medieval-data/medieval-letters huggingface dataset:
EPISTOLA CCXIII. FRIDERICI IMPER. AD SALADINUM.
Author: Petrus Blesensis

ARGUMENTUM.-- Fridericus imperator petit restitutionem quorumdam locorum a Saracenorum praeside S. alioquin ipsi grave bellum minitatur.

FRIDERICUS, Dei gratia Romanorum imperator, semper augustus, et hostium imperii magnificus triumphator, totiusque monarchiae formatus moderator, S. praesidi Saracenorum, quondam viro illustri, Jerusalem fugere exemplo Pharaonis. Devotionis tuae litteras, multis ad nos retroactis temporibus destinatas, super arduis negotiis, tibi quidem, si fides verbis fuisset consona, profuturas; majestatis nostrae ut decuit magnificentiam, suscepimus. Epistolarum nostrarum alloquiis magnitudini tuae consulere dignum duximus; nunc autem quia terram sanctam profanasti, nos qui per aeterni Regis imperamus imperium, in praeside Judaeae, Samariae et Palaestinorum, in tanti sceleris praesumptuosam et plectibilem audaciam, debita animadversione decernere, sollicitudo imperialis officii nos admonet. Quamobrem, nisi occupatam terram ante omnia restituas, adjuncta satisfactione, sacris institutionibus pro tam nefariis excessibus taxata, ne minime legitimum videamur gerere bellum, a capite Kal. Novembrium, evoluto anni spatio, terminum praestituimus ad experiendam belli fortunam in Campotaneo, et in virtute sanctae crucis, et in nomine veri Joseph. Vix enim credere possumus hoc te latere, et ex scripturis veterum, et ex historiis antiquis nostri temporis et facti novitatem ignorare. Nunquid scire dissimulas ambas Aethiopias, Maurithumanam, Parthiam, Syriam, Persiam, ut Marci Crassi dictatoris nostri facta sunt prima turrita; Judaeam, Samariam, Mauritaniam, Arabiam, Chaldaeam, ipsamque Aegyptum. Ubi, proh pudor! civis Romanus Antonius, vir insigni virtute praeditus, citra nitorem temperantiae et secus quam decebat militem a tanto culmine rerum emissum, minus sobrius Cleopatrae inservivit amoribus: haec quidem etiam scire dissimulas Armeniam et alias innumerabiles terras nostrae ditioni subditas? Norunt hoc reges, quorum cruore gladii Romani crebrius sunt inebriati. Et quidem in ipsa rerum experientia, Deo auctore, intelliges, quid possint nostrae victrices aquilae ac cohortes diversarum nationum; quid furor Teutonicus in pace arma capessans, Quid caput indomitum Rheni; quod vindicus Hister, Hister qui fugam nunquam novit; quid Bavaria, quid Suevus astutus; quid Franconia circumspecta, quid in gladio ludens Saxonia; quid Thuringia, quid Westphalia, quid agilis Brabantia, quid nescia pacis Lotharingia, quid inquieta Burgundia, quid Alpini salaces, quid Fresonia in armento praevalens, quid Bohemia ultro mori gaudens, quid Polonia suis feris ferior, quid Anchonitana Marchia, quid partes Illyricae, quid Lombardia, quid Tuscia, quid Venetia, quid Pisanus nauclerus; denique qualiter dextra nostra, quam senio arguis effetam, gladium vibrare didicerit, dies illa plena reverentiae et jucunditatis triumpho Christi te docebit.
EPISTOLA CCXVI. AD ABBATEM ET CONVENTUM CROYLANDIAE.
Author: Petrus Blesensis

ARGUMENTUM.-- Implorat Petrus or. omnium suffragia.

PETRUS dilectis in Christo dominis et amicis H. Dei gratia abbati et conventui Croylandiae, salutem in eo sine quo non est salus A domino Cantuariensi vocatus, et tractus, tempestive Northmanniam transfretare decrevi, longius forsitan profecturus. Non est enim in homine via ipsius, et licet vias suas homo disponat, solius Dei est dirigere gressus ejus. Vos itaque in spiritu humilitatis et affectione devotissime precor, ut votivis precibus viam meam Domino commendetis. Imperfectum meum et insufficientiam corporis mei pia compassione videant oculi vestri, ut virtute orationum vestrarum convalescat infirmitas ad laborem, et labor fructificet in salutem. Docet vos experientiae liber quantum de se desperantibus et in aliis sperantibus, diffidentibus de meritis suis et de aliorum sanctitate confidentibus, fides vel oratio proficiat aliena. Virtutem alienae intercessionis in filia Chananaeae, in Lazaro, in puero centurionis et reguli, caeterisque quam pluribus, jugiter evangelizat Ecclesia. Petrus apostolus de manibus Herodis et ab omni exspectatione Judaeorum oratione Ecclesiae liberatus evasit. Denique Doctor gentium inter imminentium discrimina tentationum sanctorum orationes humiliter implorabat: Obsecro, inquit, vos per Dominum Jesum Christum, ut adjuvetis me orationibus vestris apud Deum. Ego autem pulvis et cinis et vermis in comparatione beati Pauli et cunctis miserabilior hominibus, sanctarum instantia precum vehementius egeo, atque micas, quae cadunt de mensa dominorum meorum offerentium Deo placabiles hostias, avido et famelico appetitu mendico. Scitis quod omnes unum in Christo sumus, et ex uniformi convexione membrorum consistens Ecclesiae integritas vobis circa vestri proximi necessitatem regulam misericordiae et compassionis indicit, ut onus meum indivisis affectibus et quasi unanimi cordis humeris supportetis. Quocirca vos obtestor in unitate fidei, in sanctorum communione, et in unius confessione baptismi, ut pias affectiones vestras excitet circa me vinculum charitatis, lex naturae, compassio prompta, vinculum fraternitatis et spiritualis obligatio promissionis olim in vestro capitulo factae, amoris exhibitio, debilitas mei corporis, viae discrimen, et devotio supplicantis. Charitas nunquam excidit, nec excidere potest oratio, vel aliud, quidquid pro Christo ex charitate impenditur. Oratio vestra in sinum vestrum revertetur. Nunquam enim alicui deficit, quod per illum alii proficit; imo crescit gratia ex impendio, et lechytus olei tanto plenius exuberat, quanto copiosius ex ipso mater virtutum charitas vasis quae offeruntur infundit. Bene valete, universi et singuli, et apud misericordem Deum meorum, quaeso, vulnerum doloribus oleum misericordiae infundatis.
EPISTOLA CCXIX. AD HENRICUM REGEM ANGLIAE.
Author: Petrus Blesensis

Audivimus quomodo Jerusalem destructa est, et quomodo crux, in qua Christus nos redemit, capta est. Rex Jerusalem in Babylonem ductus est; omnes civitates et munitiones, praeter Ascalonem et Tripolim, captae sunt, et adhuc utrum Jerusalem poterit canibus immundis resistere, dubitatur. Dominus rex Siciliae, auditis his rumoribus, statim se cilicio induit, et per quatuor dies plangens et a facie hominum se abscondens, illi terrae succurrere pro posse suo anxie et constanti devotione promisit. Cardinales autem, de assensu domini papae, inter se firmiter promiserunt quod, abjectis omnibus divitiis et deliciis, praedicabunt crucem Christi non solum verbo, sed opere et exemplo, et euntes mendicando accipient crucem Christi, et praedicabunt et praecedent alios in terram Jerusalem. Statuerunt etiam, de assensu domini papae, firmissimas treugas inter omnes principes Christianos usque ad septennium, ita quod quicunque guerram contra Christianum medio tempore moverit, maledictioni Dei et domini papae atque excommunicationi omnium praelatorum universalis Ecclesiae subjacebit. Firmiter etiam inter se promiserunt, quod de caetero nulla munera recipient ab aliquo qui causam habeat in curia, sed ea tantum recipere poterunt, quae fuerint pro eorum necessitate donata vel missa et non ascendent in equum, quandiu terra, in qua steterunt pedes Domini, fuerit sub pedibus inimici. Valete.
EPISTOLA CCXXII. CAPITULI VIGORNIAE AD PAPAM INNOCENTIUM.
Author: Petrus Blesensis

INNOCENTIO papae capitulum Vigorniae.

Evangelicum rete, propitiante Domino, sanctitati vestrae commissum, sic maxime vestris in manibus prosperabitur ad quaestum, si discretionis clavo ibi appensius trajiciatur in fluctibus, ubi uberior piscium copia confluat in capturam. Hoc in dextra navigii ex voce Domini expeditius proveniet cum excellentia apostolatus vestri in consueta mansuetudine susceperit vota supplicantium, promoverit ad gratiam quod universalis Ecclesiae procurat incrementum. Sedit in diebus antiquis in cathedra Wigorniensi Wulstanus pontifex, rexit eam directus a Domino, ampliavit religionem, dotibus cumulavit, Virgini virginum consecravit; quomodo ad vitam vir simplex, et rectus, ac timens Deum; quomodo ad mortem conscius coelestium et domesticus Dei, quam in vita venerabilis et in morte exstiterit gloriosus documenta signorum, quae nobis reliquit antiquitas, argumentis perspicuis probunt. Quorum eo subsistit fides firmior, quo adhuc non desinit nobiscum miracula operari, magnifice quidem quia ad gloriam nostram, quia temporibus nostris salubriter, quia ad proventum subditorum, quatenus novis supervenientibus renoventur vetera, recaleant frigidi, ut qui non crediderunt verbo signi prioris, credant vel verbo signi sequentis. Ut autem sanctae paternitati vestrae liqueat quae nobiscum operatur Deus prodigia super terram, misimus de gremio Ecclesiae nostrae viros fide dignos, qui fidem fideliter faciant eorum quae viderunt modo, quem iis discretionis vestrae prudentia praefixerit ad fidem. Paternitatis itaque vestrae pedibus advoluti postulamus et obsecramus in Domino quatenus auctoritas sedis apostolicae devotioni filiorum assistat, annuat petitioni, ut annumeretur in catalogo sanctorum in terris, quem ut credimus ascripsit Deus numero civium suorum in coelis. Confidimus enim quod in hoc incolumitas sedis vestrae prosperabitur in Domino, si promoveantur vota fidelium, si diebus vestris augeatur honor sanctorum. Sanctitatis vestrae incolumitatem, quam ut decet in Domino tam devote quam debite desideramus, in tempora diuturna conservet Altissimus!
EPISTOLA CCXXIII. FRATRUM MAJ. MON. AD EPISC. NANNETENSEM.
Author: Petrus Blesensis

Episcopo Nannetensi fratres Majoris Monasterii.

Cum dominus Matthaeus de Lire, pro horrendo et horribili facto, quod in nostrae et totius Ecclesiae injuriam perpetravit, in sententiam excommunicationis inciderit, qui audiunt mirantur quod occasione mandati apostolici a vobis sub generali forma recepti, praetermissa vel penitus diminuta illa qualicunque satisfactione, quam ante impetrationem ejusdem mandati pro illo delicto nobis promiserat, ad ejus absolutionem procedere intendatis. Licet enim illa quae satisfactio dici non debet, ad quantitatem delicti sufficere non deberet, nos tamen ea quae pacis sunt quaerentes eam parati sumus recipere, sicut ad ejusdem Matthaei petitionem de bonorum fuit consilio prolocuta et ab utraque parte concessa. Unde paternitatem vestram exoramus et petimus quatenus, ne poenae facilitas alios ad consimile factum invitet, vos intuitu Dei et amore beati Martini in hac parte erga nos et Ecclesiam nostram taliter habeatis, ne Ecclesia nostra, quae se vobis in bonorum spiritualium et temporalium participatione devotam exhibet, in illius pauperculae satisfactionis diminutione sentiat se gravatam: imo vos murum pro domo Dei Israel taliter opponatis ut poenae formidine alii ab excessu consimili retardentur, nosque vobis ad grates uberrimas teneamur.

Notes: (quod Deus avertat!)
EPISTOLA CCXXIV.
Author: Petrus Blesensis

Intra paternae claustrum memoriae residet devotionis regiae magnitudine promerente, bonum materia et requeti excitata digis ut supernae benedictionis rore perfusa sospitatis gratia vigeas, et tandem ad beatae lucis gaudia pervenire merearis. Hoc utique desiderium ab olim in nostro pectore fervebat, eoquo potius suscepit incrementa fervoris, quo, licet immeriti sedis apostolicae residentes, et pastoralis gerentes onera officii, pro tua et cunctorum salute tenemur amplius vigilare. Principalis ergo exhortatio mea quaerit et petit instantius ut intentae considerationis oculos habeas ad redemptorem Dominum nostrum Jesum Christum, gerens in tuis visceribus figuratum, sua beneplacita prosequi delecteris, et pensans proinde quod hujus mundi figura praeterit, quodque abierunt et abeunt reges et principes caeterique subjecti corruptioni; nulloque quod nascitur sub sole habente stabile firmamentum, in divini nominis amore persistas, aedificans prudenter in supernis, inferioribus veluti transitoriis et caducis sua vilitate contemptis, ut in regnum coelestis gloriae perenne, quae non deficiet nec peribit, tibi constituas mansionem. Caeterum cogitantes non sine magno compassionis affectu circa delatas oppressiones et angustias terrae sanctae, quas vidimus et propria manu palpamus, in minori officio constituti, ac desiderantes de caetero ne totaliter pereat si sibi subsidio tali provideri possit, mentem meam super hoc aperire decrevimus per litteras speciales, quas per tales vobis et fratribus vestris suarum dono virtutum earum multiplici et acceptum ei duximus dirigendas. Ideoque regalem magnificentiam cum paterna fiducia rogamus et hortamur attente, quare apud eumdem ad id preces tuas officialibus studiis interponas, ita quod exinde retributionis aeternae percipias incrementum. Ut autem tibi nostra plenius intentio pateat, credimus quod indubitanter sic ab ore nostro prolata quae talia super passis omnibus ex parte nostra tua duest excellentiae referendam. Nec mireris quod bulla nostra non exprimens nomen nostrum est appensa praesentibus, quae ante consecrationis vel benedictionis nostrae solemnia transmittuntur. C. . . . . . . hi qui fuerunt in Romanorum electi pontifices consueverunt in bullatis litteris inde suae consecrationis munus modum hujusmodi observare.
EPISTOLA CCXXV. AD ARCHIDIACONUM SARESBERIENSEM.
Author: Petrus Blesensis

ARGUMENTUM.-- Deprecatoria.

Reverendo domino suo . . . . archidiacono Saresberiensi, PETRUS suus B., salutem et visceribus abundare in me. Loquar ad dominum meum, cum sim cinis et pulvis. Namque de nativa ejus benignitate praesumens, eumdem, licet ecclesiasticis occupationibus implicitum, confidentius interpello. Si enim aliquid minus circumspecte dixero, quod liberalem domini mei frontem possit in rugam contrahere, scio tamen eum legisse illud propheticum: Dominus mihi dedit linguam eruditam ut sciam sustentare eum qui lassus est verbo. Recolere potest reverentia vestra, benignissime Pater, quam devote et quam diu in ministerio Ecclesiae vestrae militaverim, quam exiles fructus reportaverim ex labore. Oportet siquidem, juxta Apostolum, agricolam laborantem de fructibus suis percipere. Quis enim unquam suis militat stipendiis? aut quis non est transgressor legis, si mercenarii sui denarium usque in noctem penes se decreverit retinere. Beata es, Isaia testante, filia Sion, in retributionibus tuis, quia pascuntur in te agni juxta ordinem suum. Et Gregorio attestante, ecclesiasticis utilitatibus desudantes, ecclesiastica dignum est remuneratione gaudere. Post varias et enormes fortunae pressuras, tandem per gratiam Jesu Christi de tempestate respirans ad portum, vestram misericordiam imploro, quatenus intuitu misericordiae et obtentu Domini clementiores super me oculos reducatis, et in assignatione primo vacantis praebendae mihi servo vestro manum munificentiae porrigatis. Vestrae siquidem celsitudini modicum, meae vero parvitati permagnum est quod imploro. Ex eo tamen et misericordiam Dei et gratiam Romanae curiae, et favorem hominum vindicatis. Ut enim verbis Apostoli utar, quod in praesenti est momentaneum, aeternae vitae gloriae pondus operatur in nobis, non contemplantibus quae videntur, sed quae non videntur. Et Augustino testante inenarrabiliter reddit Deus quae misericorditer conferuntur. Possem siquidem ad vos coactivas litteras domini regis Anglorum et ex parte domini papae cogentius habere mandatum, sed erga dominum meum humiliter et modeste incedo, volens potius id obtinere per misericordiam, quam per violentiam extorquere. Sic enim gloriabitur securis erga eum qui incidit in eam, aut exaltabitur serra erga eum a quo trahitur. Vobis offerro et dono me totum; vestrum est siquid sum, si quid valeo, si quid possum.
EPISTOLA CCXXVI. ADRIANI PAPAE AD HENRICUM II REGEM ANGLIAE.
Author: Petrus Blesensis

ADRIANUS servus servorum Dei, charissimo in Christo filio illustri regi Anglorum HENRICO, salutem et apostolicam benedictionem.

Laudabiliter et satis fructuose, etc. Vide in Adriano papa post ipsius Regesta, Patrologiae t. CLXXXVIII.
EPISTOLA CCXXVIII.
Author: Petrus Blesensis

ARGUMENTUM.-- Supplicatio pro Ecclesia Rothomagensi.

Illata ovili afflictio in ignominiam negligentiae pastoris, et subjectorum injuria retorquetur in opprobrium praesidentis. Regalis ministrationis adjacet exercitio pauperes Christi refovere, et iis indilatae protectionis propinare munimentum. Rex justissime, depressionis nostrae singulare remedium, nostrae naviculae salutare subsidium, ad vos multis afflicta contumeliis nostra conclamat Ecclesia, diuturnae adversitatis passura naufragium, nisi vestra miseratio nostrae angustiae praetendat remediale fulcimentum. Praesumptuosa enim malignitas de die in diem nostram exacerbat innocentiam, et possessionibus nostris dilaceratis conventum nostrum cogit mendicare. Ad vestrae igitur protectionis auxilium confugimus, ut nobis de injuria illata satisfactionem et de rapina condignam restaurationem faciatis exhiberi. Dignum enim est ut eleemosynas, vestro nobis collatas beneficio, a luporum . . . . . circumstantium studeatis obsitare.
EPISTOLA CCXXXIII. AD CONVENTUM CANTUARIENSEM.
Author: Petrus Blesensis

Charissimo domino et amico GALFRIDO priori Ecclesiae Christi Cantuariensis, suus PETRUS Blesensis, Bathoniensis archidiaconus, salutem et se promptissimum ad verum obsequium et honorem.

Rex, qui semper voluit Baldwinum Cantuariensem archiepiscopum graves et inexorabiles discordias et continuas habere sollicitudines, ut sic semper eum haberet humiliatum et obnoxium sibi, compulit et coegit me pro ipso contra vos, imo Deum et contra me, octo mensibus in expensis meis et in continuo vitae periculo in Romana curia laborare. Perdidi autem operam et impensas, meisque peccatis exigentibus permisit me Dominus occasione illius archiepiscopi damnose deludi, qui pro peccatis populi permittit regnare hypocritam. Benedictus autem Deus, quod fructum non retuli de labore illicito. Hoc autem faciat et addat mihi Dominus, ut quae commisi redimam, et contumelias, quas alieno instinctu dominis meis irrogavi, exhibitione honoris et obsequii recompensem. Promitto autem et testificor ante Deum et in eo qui spes et vita mea est, quod vobis aut vestrae Ecclesiae aut honori vestro adversarium non videbit me homo et vivet. Intelligo flagellum Domini; nam sicut octo mensibus contra vos steti, ita Dominus octo mensibus me supplicio gravissimae infirmitatis afflixit. Mihi ergo indulgete et orate pro filio vestro poenitenti, promittente satisfactionem seque ad defensionem dignitatum ac libertatum vestrarum ad omne obsequium impendendum humiliter et ex totis animi visceribus offerenti. Bene valeatis et bene valeant domini universi et singuli.
EPISTOLA CCXXXV.
Author: Petrus Blesensis

Reverendo Patri et domino A. Glocestrensi abbati, P. Bles. Londoniensis archidiaconus, salutem et cum mansuetudinis observantia iracundiae oblivisci.

Miror miranturque mecum quamplurimi, quod cum magister Alexander de Glocestria, vir honestae opinionis et commendabilis litteraturae, a primitiis adolescentiae suae vobis et domui vestrae fideliter et utiliter atque honeste servierit, nunc eum quasi abdicando et avellendo a sinu gratiae vestrae molestare intenditis, vosque illi durum et inexorabilem atque ingratum, sicut publice dicitur, exhibetis. Sane inter omnia mala quae a primis parentibus vel potius peremptoribus nostris, quasi successorio jure contraximus, nihil apud Deum et homines gravius ingratitudine reprobatur. Ingratitudo enim alumna turpitudinis et noverca est honestatis. Ipsa testimonio sacri eloquii est ventus urens, siccans fontem pietatis, rivulos dilectionis obturans et exsiccans fluenta gratiae et beneficium satietatis humanae. Si deliquit aut in aliquo vos offendit, humanum est delinquere, inhumanum vero se veniam postulanti pertinaciter obdurare. Paratus est bonorum virorum consilio satisfacere, et uberiore obsequiorum foenore culpam negligentiae aut ignorantiae suae humiliter compescere. Non ergo sit ira vestra vehementior ad vindictam quam ipsius neglectus ad culpam. Culpae siquidem sunt in quibus culpa est totam persequi culpam, vestramque religionem praecipue decet restringere et cohibere freno modestiae conceptae impetum ultionis. Si cecidit, Dominus adjiciet ut resurgat. Forte alicujus detractoris unquam suggestio vos turbavit, vestrique amoris dulcedinem amaricavit in odium: sed absit ut alicujus rancoris amaritudo dominetur in praelatum, fiat potius quod Apostolus scribens ad Ephesios dicit: Omnis amaritudo et indignatio tollatur a vobis ut sitis misericordes invicem, commissa donantes. Pater, si non audis Apostolum, attende quid de principe gentili poeta commemorat: Tu piger ad poenas, princeps ad praemia velox Quique doles quoties cogeris esse ferox. Dominica oratio, imo totius fere Evangelii textus nos ad debitum misericordiae obligat. Non remittetur tibi, Pater, si non remiseris. Si non feceris misericordiam, sine misericordia punieris. Utere ergo Christi et apostolorum consilio, nec Prosperi verbum contemptibile putes: Det peccatori veniam peccator, ut aequa Conciliet Dominum conditione sibi. Famae, quaeso, atque honori et utilitati domus tuae consule maturius, innocentissime Pater. Magister Alexander notus et dilectus a multis, vir multarum litterarum et odoriferae opinionis tua negotia promovere aut impedire per se, vel per alios, multipliciter potest. Haec tibi, charissime Pater, dilectione sincera succincte praelibare decrevi, ut tuo nutritio et fideli liberaliter parcas, Et sibi si non vis parcere, parce tibi.
EPISTOLA CCXXXVI.
Author: Petrus Blesensis

Vereor ne coram apostolicae magnificentia majestatis imprudenter, aut potius impudenter, censear quaedam deliramenta proponere, dum sub modio fumigans, lucernae super candelabrum positae, imo serenissimo luminari, quod Ecclesiae praeradiat universae, tenebras meas compellor inferre. Omnia quippe interiora mea exaestuant ad scribendum, et, ut verbo Job utar, spiritus meus est quasi mustum quod novas dirumpit lagunculas, et quia ex abundantia cordis os loquitur, si segnius vel incautius scripsero, vos qui spirituales estis, corripite hoc in spiritu lenitatis. Dedit nobis Dominus linguam eruditam, ut sciatis sustentare eum, qui lassus est verbo. Forte consiliosius esset mihi si concepta scribendi praesumptio lateret in sinu scientiae meae, et intra silentii cardines clauderetur. Da mihi veniam seni, qui super senes intelligis; mihi enim jam advesperascit et accelero ad vitae transeuntis occasum; quod mihi manifeste declarat memoria fatiscens, caecutiens oculus, crassior intuitus rationis et ingenium quondam acutioris venae nunc incommodo senectutis rationis obtusum. Viroris equidem gratia raro solet procedere de stipite veternoso cujus radix exaruit. Ego autem jam delibor et responsum mortis accepi in membris meis: modicum de tempore vitae meae restat et illud non stat; sed antequam mundanae conversationi dicam ultimum Vale, summo desiderio vellem datam a Deo nobis sapientiam consulere et scrupulum periculosae dubitationis, quae multorum mentibus altius infixa est, et quae totum ebibit spiritum meum, falce apostolicae auctoritatis auferre. Magnus quidem stupor et horror incutitur ministrantibus in altari, cum inter verba vitae, inter sacramenta salutis aeternae verba quidem aliena Christo ascribuntur, quae suspectam faciunt veritatem, quae non continuantur sibi, nec Christi sunt, nec in Evangelio leguntur; etenim in consecratione sanguinis Christi sic habetur: Simili modo postquam caenatum est, etc.