medieval-data/medieval-letters huggingface dataset:
EPISTOLA CCXIV. AD NIFRIDIUM EPISCOPUM.  (Anno incerto.)   Memoriam sui in orationibus exorat; Benedictum a se digredientem commendat.
Author: Alcuinus

Dilecto Patri Nifridio episcopo Alcuinus salutem.

Sit memor mei, obsecro, charitas tua in sacrosanctis orationibus tuis cum fratribus nostris. Tempora enim sunt periculosa, et solus ille feliciter vivit, qui Deo serviet in charitate perfecta, et fide recta, et spe bona, quae sunt summae veritates servientium Deo. In his tua se exerceat sanctitas, ut Deo auxiliante de hujus vitae labore ad perpetuae quietis beatitudinem pervenire merearis. Frater vero Benedictus mea omnia tibi innotescere potuerit, quem cum lacrymis dimisi. Tu vero cum gaudio recipias eum; vos vero ambo laborate quasi boni pastores in grege Christi; nihil haesitantes de mercede perpetua, quae dabitur fideliter gregem Christi pascentibus. Omnes vero episcopos et Patres fratrum nostrorum ex nostri nominis officio in charitate et prosperitate salutate, rogantes eos nostri esse memores assidua intercessione, ut de mea salute illi mercedem habeant sempiternam. 268 Deus omnes illos perpetua protectione custodiat et faciat eos in omni opere bono proficere, ut multiplicato talentorum numero multiplici remuneratione digni efficiantur apud Deum. Vivant omnes et floreant feliciter in Christo Domino Deo nostro.
EPISTOLA CCXV. AD DILECTISSIMOS PATRES.  (Anno incerto.)   Hortatur illos ad charitatem et ad labores vitae monasticae.
Author: Alcuinus
Date:  [ Forte, eligit, vel elegit]

Dilectissimis in Christo patribus perpetuam salutem.

Quos fida semper sequitur charitas, saepius litterarum sequatur et series, quia quoddam est amantis refrigerium, aestuantis animi fervorem verbis vel litteris explicare, quia verba data sunt ad veritatis demonstrationem, uti quod cor veraciter concipit, lingua non fallaciter proferat, et suum cor frater alterius infundat cordi, et fiat unanimitas animorum, in quibus est communio charitatis; nam anima sine charitate mortua est, non habens divinae Bonitatis imaginem, ad quam creati sumus; etiam et renovati per bonitatem Salvatoris nostri, qui ait: In hoc cognoscent omnes, quia mei discipuli estis, si dilectionem habueritis ad invicem . De cujus dulcedine non mihi opus esse arbitror plurima scribere vestrae sanctitati, quam olim didicistis, et habere innotuistis. Superest ut usque ad finem firmum retineatis, quoniam qui perseveraverit usque in finem hic salvus erit . Saluta quoque, sanctissime Pater Infridii fratres nostros servientes siquidem sanctae MARIAE. Optimam vere elegerunt dominam, et optimum sponsum ejusdem dominae et reginae coelorum; et dignum est ut optimo regi optime serviatur. Qui bona elegat , bona custodiat, bona non derelinquat, sed perpetualiter bona retineat. Parum est incepisse bona, nisi ut perseveret in bonis, qui bona eligit. Quid est laborem fructuosum derelinquere, et labori infructuoso mancipari? Labor itaque monachicae vitae fructuosus est; labor vero saeculi infructuosus est. Sine labore nemo vivit in mundo; et felix nimium, qui de labore venit in requiem, et infelix qui de labore venit in tormenta; laborat enim ut male habeat, et non intelligit quid facit. Intelligentia enim opus est in vita, ut sciat homo ad quem finem tendat retributio laboris sui. Parvus labor in bono homine perpetua remunerabitur quiete. Omnipotens Deus ad multorum salutem vos longaeva prosperitate proficere concedat, charissimi Patres.

Notes: (Joan. XIII, 35) (Matth. X, 22)
269  EPISTOLA CCXVI. AD CUNIBERCTUM EPISCOPUM.  Commendat memoriam contractae olim amicitiae. Ad opus praedicationis hortatur, nulla saeculi potestate aut vanitate impediendum.
Author: Alcuinus
Date:  [ Forte quae]

Venerandae dignitatis Patri Cunibercto episcopo, humilis Levita Alcuinus salutem.

Olim in synodali sanctorum Patrum conventu vestra bonitas nobiscum pepigit pacta charitatis, quae propter opportunitatem hujus portitoris his litterulis humilitatis nostrae renovare studeat, ne forte longa absentia oblivionem nostri nominis vobiscum fecisses. Charitas oblivionem non patitur, et veritas nulla temporis longitudine maculabitur, maxime in tali persona et tam praeclaro sanctitatis viro, cujus latissimus melliflui pectoris sinus multitudinem spiritalium congregare amicorum solet; inter quos parvitatis meae nomen aliquem, deprecor, inveniat locum, et vestra nobilissima fidelitas quondam, ut praediximus, promittere non abhorruit: nec non supplici obsecratione, Pater mi! deposco, ut sanctissimis vestri regiminis fratribus eamdem de nobis spiritalem curam habere jubeatis. Fateor tibi, sanctissime praesul! quod venerabiles fratrum congregationes studiose amavi, quas in illis regionibus Deo deservire dignis moribus, narrante fama, audivimus; licet nobis datum non esset corporali visione illos aggredi; quem vestra potest pietas pro amore Christi pro nobis loqui, nec ullatenus Deus deerit in remuneratione vestrae devotioni, vir optime! Decet enim sacerdotalem dignitatem omnibus se deprecantibus pietatis praestare affectum, absentes sacris orationibus adjuvare, praesentes evangelicae praedicationis instantia confirmare. Scis optime quanta necessitas est populo Christiano, ut praedicator verbi Dei non taceat, et nostrae celeberrimae insulae Britanniae habitatoribus, ubi quondam multitudo doctorum verba vitae perpetuae continua praedicaverunt instantia; sed nunc, peccatis facientibus, rari sunt operarii in messe Domini: sed quo rariores inveniuntur, eo magis necesse est ut illi qui sunt omnimodis jugi sanctae praedicationis studio ab errore vitae et superflua multarum consuetudine vanitatum ad modestiam sobrietatis et castitatis exercitium revocare studeat. Non taceat os sanctitatis tuae evangelicae veritatis verba, nec apostolicae doctrinae seriem, nec sanctorum Patrum mores nobilissimos, ut multi per tuam sanctissimam devotionem erudiantur, et tibi multiplex, Deo Christo donante, merces maneat in aeternum. Non potestas regalis, nec arrogantia cujuslibet saecularis sublimitatis tuam prohibeat a veritate vocem; non adulatio subsequentium, non saecularis luxuriae pompa, non deceptibilis auri species, nec ulla terrenae delectationis voluptas cor sanctitatis tuae a fiducia studiosi laboris subtrahat; sed omnibus in te lux veritatis luceat, et via salutis aeternae ostendatur. Pauci sunt hujus vitae dies laboris, et qui plus laborat, plus mercedis accipiet; sed coelestis beatitudinis remuneratio temporibus permanet aeternis. Omnipotens Deus tuam sanctam et venerabilem paternitatem ad exaltationem sanctae suae Ecclesiae multis feliciter annis vivere et proficere concedat, charissime Pater!
EPISTOLA CCXVII. AD ALCHARDUM ET TIFREDUM EPISCOPOS.  Hortatur illos ad officium praedicationis implendum.
Author: Alcuinus

Sanctissimis et venerabilibus patribus Alchardo et Tifredo episcopis Alcuinus levita salutem.

Deprecor piissimam bonitatem vestram, ne parvitatis meae litteras praesumptiosas aestimetis. Vestrae igitur charitatis fiducia easdem scribere ausus sum, quia humilitas Christiana nullum spernere debet, sed omnes benigne suscipere pio dilectionis gremio; quam in vobis opto abundanter per Spiritum sanctum splendescere, ut flumina de ventre vestro aquae vivae, id est, doctrinae sacrae, sicut in Evangelio ipsa Veritas ait , sufficienter fluere videantur. 271 Vestrum est omnibus praedicare verbum Dei, omnibus lucere in domo Dei, ut omnes per vos veritatis lumen agnoscant, et per pascua perpetuae beatitudinis deducantur. Os vestrum tuba debet esse Dei Christi, quia linguae auctoritatis vestrae claves sunt coeli habentes potestatem aperire et claudere; poenitentibus aperire, resistentibus veritati claudere. Quapropter tantae excellentiae vosmetipsos dignos bonis moribus efficite, scientes laudem esse sacerdotum praedicationis assiduitatem. Non est ludus saecularis sacerdotalis honor; sed magna diligentia in mandatis Dei seipsum exercere debet sacerdos Christi, ut exemplis simul et verbis populum erudiat Christianum. Laudabat mecum vestram bonam conversationem venerabilis frater Lullo abbas. Ideo supplex ego vestrae sanctitati meipsum commendare curavi, deprecans ut jubeatis nostri nominis per vestras ecclesias aliquantulam fieri memoriam. Non pro meis meritis, sed pro Christi charitate haec ipsa flagitare praesumpsi. Facite exinde, sicut de vestra bona pietate confido. Deus Dominus augeat vos meritorum gratia, et proficere faciat in omni sanctitate et praedicatione verbi Dei, charissimi et desiderabiles Patres.

Notes: (Joan. VII, 38)
EPISTOLA CCXVIII. AD ARDBERTUM.  Hortatur ad opera justitiae et misericordiae; laudat illius bonitatem, eique commendat causam Lulli abbatis.
Author: Alcuinus
Date:  [comitetur] [ Forte deest 
erga] [ Ms., pietatis]

Alcuinus sancti Martini famulus Ardberto viro illustri perpetuae beatitudinis salutem.

Audiens vestram laudabilem conversationem, sicut decet vestrae personae, valde me gavisum esse fateor. Tu vero, vir optime, semper quae Deo placeant fac aliisque suadeas ut benedictio Dei te ubique comitet , et proficias in consilio salutis tuae, multorumque profectu populo justitias faciens, pauperibus misericordiam, ecclesiis Christi honorem, ut servorum Dei intercessio Domini Jesu clementiae te quotidie commendet, quia multum valet deprecatio justi , quanto magis plurimorum. Habeto pauperum curam qui ante ostium convivii tui stare solent, quia in pauperibus Christus suscipitur, qui dicturus est in die judicii illis qui eleemosynam pauperibus diligenter faciunt: Quandiu uni ex minimis fecistis, mihi fecistis . Quos sequitur illa felicissima sententia quam Dominus dicturus erit illis qui in hoc saeculo pauperes, peregrinos, miseros et infirmos benigne fecerunt, dicentis: Venite, benedicti Patris mei, percipite regnum quod vobis paratum est ab origine mundi . Nostri nominis memoriam per ecclesias ditionis vestrae, deprecor, illis ut jubeatis fieri. Gaudeo siquidem de vobis semper meliora audire, sciens multorum esse prosperitatem tuae bonitatis pietatem in servitio Christi. Plura siquidem scripsissem dignitati tuae, si talis cognitio inter nos esset, ut praesumptiosum non videretur, me subito vestrae excellentiae ingerere. Sed quod cum Christi charitate scripsi, obsecro ut humiliter legere digneris; nam 272 praesens hujus indiculi portitor Lul, venerabilis abbas, vestram solebat apud me laudare bonitatem; ea fiducia has etiam litteras scripsimus, quem benigne in suis causis ut suscipiatis deprecamur tali pietate , qualem nobis de vobis referre solebat. Opto ut feliciter longaeva prosperitate in hoc saeculo vivas, et post hujus vitae terminum, Deo donante, ad perpetuae beatitudinis regnum pervenire merearis, vir nobilissime nobisque amantissime!

Notes: (Jac. V, 16) (Matth. XXV, 40) (Matth. XXV, 34)
EPISTOLA CCXIX. AU LEUTFREDUM EPISCOPUM.  Solatur illum in tribulatione.
Author: Alcuinus
Date:  [in]

Sanctissimo Patri et amantissimo filio Leutfredo episcopo Albinus salutem.

Vere fateor quod tribulatio tua torquet animum meum, dum audio te in periculo esse statutum, nec officii tui implere posse ministerium, sed bellator spiritalis, bellator cogitur esse carnalis. Tamen spem habeto in Deo, et consolare teipsum in Dei misericordia, sperans in illius perpetuam bonitatem, quae nunquam deserit sperantes in se. Tribulatio super tribulationem incumbit, quia peccatum super peccatum accrescit. Quid vero ea tribulatione quam pateris agendum sit, Benedicto fratri dixi; quid vero de me actum sit, omnia charitati tuae ille ostendere poterit. Deprecemini Dei clementiam super nos, ut dirigat vias nostras, quod suae bonae voluntati placeat, et nobis ad perpetuam proficiat salutem. Nec te bellantium armis ullatenus immiscere consentias. Fuge ad Christum, jacens ante eum clama: Misericordia mea et refugium meum; susceptor meus et liberator meus, in ipso speravit cor meum. Valeto in omni prosperitate.
EPISTOLA CCXX. AD BENEDICTUM.  Quemdam fratrem, quem filium suum vocat, charitati; se vero in saeculi fluctibus jactatum precibus illius commendat. Pro herbis medicinalibus gratias refert,  etc.
Author: Alcuinus

Benedicto Patri, utinam in Christo benedicto perpetuam salutem.

Valde mihi placet fides vestrae devotionis et charitatis in fratrem vestrum et filium nostrum, quia amicus in necessitate comprobatur, quo maxime de hac vita quisque transiens indiget, ut fraterna intercessione judicis sui faciem videat clementem. Tu illum, quantum valeas, verbis consolare et factis, donec videas quid de illo faciat Deus. 273 Me vero saeculi fluctus diversis agitat motibus; tu vero cum fratribus tuis, sicut promisisti, orationibus adjuvare non cessa, ne cujuslibet cupiditatis vel peccati me vorago submergat; causas vero et rationes hujus mei eventus tibi viva voce, volente Deo, pandam, et quod petisti faciam temporibus opportunis. Semper meae parvitatis litterulas vestrae dirigere charitati recordor, vestrasque mutua vice accipere deprecor; obsecro ut fiducialiter mihi studeas de vestris profectibus vel prosperitatibus intimare. Herbas medicinales quas direxisti, gratanti animo accepi, et sicut corporali me sanitate providere curasti, ita tuae spiritali saluti provideri semper desidero, optans te in eo strenue perficere opere quod coepisti, et gregem gubernare fideliter quem congregasti. Nullatenus fatigeris vel cogitationum desidia, vel ab aliquorum negligentia. Qui plus laborat, plus mercedis accipiat. Multum te isto anno praesenti videre desidero, si fieri potest, quia familiaritas humilitatis vestrae multum animo meo complacuit. Aequalitas animorum dulcedinem generare solet dilectionis, et si disparia sint operum merita, tamen par potest esse desiderium salutis; nam infirmus suam desiderat sanitatem, sicut et medicus, licet ille aegrotus jaceat, et iste sano vigeat corpore. Tuam paternitatem pro nobis intercedentem pius Deus in omni bono proficere faciat.
EPISTOLA CCXXI. AD EUMDEM.  Epistolas mittit regi et aliis a Benedicto tradendas; optat saepius accipere ab ipso epistolas.
Author: Alcuinus
Date:  [ Forte, jubeas]

Benedictus Deus Benedicto Patri benedictionem det aeternam.

Scripsi epistiunculas aliquas, sicut intelligere earum lectione poteris; si tibi dignum videatur. Redde singulis singulas; regi vero suam cum multis salutationis verbis: et melius mihi visum est te dicere ejus pietati de nobis nostraque voluntate, et filio nostro, quam inde aliquid scripsissem, quia litterae per manus currunt multorum; verba vero in corde permanent fideli. Epistolam vero ad fratres nostros communiter scripsi; si dignum quid in ea invenies, jubeam melius perscribere, et si quid addendum aestimas, fac secundum consilium, quia sub festinatione dictata fuit ad rememorandum amicitiae jucunditatem, et orationum pro nobis sedulitatem, sicut scis magnum nos habere desiderium, magnam etiam necessitatem, spemque bonam de illorum habere sacratissimis orationibus. Ubi tu, ibi et ego, et Deus nobiscum in aeternum. Secundum opportunitatem portitoris saepius litterae veniant, nec rusticitas, de qua te excusare soles, charitatem tacere faciat, ne minus flamma lucescat illius, sed fulgeat in chartulis, quae in corde perpetualiter incensa ardet. Vadens vade, Deo miserante, cum omni prosperitate. Videat te oculus meus, antequam moriar, non semel, sed saepius, donante Deo semper in aeternum valeas.
EPISTOLA CCXXVIII. AD ARNOLDUM ABBATEM.  Laudat eorum conversationem; hortatur ad virtutes religiosas, praesertim paupertatem in conviviis, in nummis, in vestimentis,  etc.
Author: Alcuinus

Venerando Patri Arnoldo abbati et sanctae congregationi, humilis levita Albinus salutem.

Satis mihi placuit religiosa conversatio vestra in Domino, et charitatis humilitas, et Ecclesiae ornatus, et domorum, quas in transitu cernebam, constitutio, et dulcissima susceptio, qua me cum magna familiaritate suscepistis; cognoscens in cordibus vestris illum habere praeparatam habitationem qui dixit: In hoc cognoscent omnes, quia mei discipuli estis, si dilectionem habueritis ad invicem . Ideo supplici deprecatione exhortans fraternitatem vestram ut in perfecta permaneatis fideliter charitate, et concordia pacis inter vos vigeat, et obedientiae decus resplendeat in conversatione vestra, et humilitatis honestas videatur in omni actu vestro, et corporis castitas quasi lilia floreat in conspectu Dei, et sitis unanimes in omni opere perfecto, obedientes Patri spiritali absque omni contradictione, quia ipse rationem redditurus erit pro vobis in die magno Domini, et vos similiter obedientiae vestrae plurimam in die illa accepturi eritis mercedem. Non est regnum Dei esca et potus , sed charitas in conscientia pura; hae sunt itaque victimae, quas monachi singulis horis Domino Deo offerre debebunt; his hostiis placabitur majestas divina; per has semitas regni coelestis portae aperiuntur. Hoc cogitate jugiter, hoc rememorate semper, in his 291 conversamini deliciis; haec sunt nuptialia vestimenta, in quibus superni regis convivia possidere digni efficiamini. Nullus ex vobis avaritiae studeat, nec caducas congregare divitias quaerat; nec unum habeat absque Patris sui licentia nummum; sufficiat unicuique communis vitae jucunditas, seu in vestimentis, seu in cibi potusque religiositate; tantum Pater spiritualis provideat, ne justam quislibet habeat murmurationem; nec quarumlibet indigentia rerum regularis vitae destruat ordinem, sed unusquisque contentus, secundum facultatem loci et temporis, stipendio quod ei administratur, et quo majore suffert humilitate indigentiam, si subito eveniat, eo majorem a Deo accipiat mercedem. Qui pro regno Dei certare desiderat, non debet pro uno calice vini contendere. Nobilissimus omnium creator Pater nobiles habere filios cupit: magna generositas est filium esse Dei, sed haec dignitas, tam alta et praeclara, magna morum et conversationis nobilitate observari debebit. Quod charitate cogente scripsi, vestra humilitas patienter relegere dignetur, et si quid memoriae dignum ex his meis litteris invenietis, ob intentionem salutis vestrae, et recordationem nominis nostri, in thesauro cordis vestri recondite, quatenus divina pietas vos in gaudium supernae beatitudinis deducat, et mihi peccatori veniam peccatorum meorum per sanctas orationes vestras concedat. Vestram sanctitatem superni regis pietas in omni bona conversatione proficere faciat, fratres charissimi.

Notes: (Joan. XIII,
35) (Rom. XIV, 17)
EPISTOLA CCXXIX. AD EANULFUM PRESBYTERUM.  Commendat se ejus orationibus: ad conversationem fraternam et regularem vitam, ad curam animarum,  etc.,  hortatur.
Author: Alcuinus
Date:  [ Leg. quia majus
portat judicium, qui, etc.]

Dulcissimo fratri Eanulfo presbytero Albinus salutem.

Quia charitas memor est totius bonitatis, ideo te obsecro, ut mei habeas memoriam in sanctis orationibus tuis, et te ipsum in omni castitate conservare studeas in conspectu Domini Dei altissimi; et humilem habeas conversationem inter fratres, et sollicitudinem magnam regularis vitae, quia qui majus portat judicium, majorem accipit honorem . Quid tibi saeculi dignitas, quae sicut flos feni decidit? Nolo te vagabundum esse per loca, sed stabilem in servitio Dei, ubi electus es in servitium Christi. Vivas inter fratres quasi Lucifer inter stellas, ut plurimi tuis bonis exhortentur exemplis. Sicut ego curam habui de salute animae tuae, ita tu curam habeas de salute multorum. Noli torrem de incendio raptum disperare, sed poenitentiae fonte exstingui, quatenus qui in flamma libidinis exarsit, in flamma charitatis et munditiae luceat in conspectu Dei. Tu scis fragilitates adolescentiae; tu nosti flumen iniquitatis, quomodo per praecipitia rapiuntur multi in voragines diversae luxuriae. Quapropter sollicita mente labora, Deo adjuvante, ut quamplurimos per admonitiones dulcissimas ab errore iniquitatis revoces. Erit tibi maxima merces apud Deum, si salutem fraternam non neglexeris. Plurimi sunt nominetenus doctores, sed pauci charitatis officio. Non cesses seminare Verbum Dei; Deus novit, ubi vult, ut cadat. Nullatenus tibi ejus bonitas deerit in remuneratione. Qui converti fecerit peccatorem ab errore viae suae, cooperit multitudinem peccatorum suorum . Vivas utinam in mansuetudine 292 patientiae, et humilitate obedientiae, et charitatis dulcedine inter fratres, quatenus misericordia Redemptoris nostri te florere faciat in vario virtutum genere, et ab omni adversitate clementer custodire dignetur. Saluta, obsecro, fratres nostros, quoscunque scias aliquo charitatis officio mihi esse conjunctos, et semper admoneas de orationibus meis, quoscunque habeas amicos, vel Deum timentes, vel sanctae conversationis socios. Vivite in omni charitate, et valete in aeternum.

Notes: (Jac. V, 20)
EPISTOLA CCXXX. AD ONIAM SACERDOTEM.  Charitatem in praesente dulcem, in absente amaram dicit. Hortatur ad virtutes.
Author: Alcuinus
Date:  [ Forte, amara]

Albinus Oniae sacerdoti salutem.

Mirabile est quod dulce versum est in amarum. Nam charitas dulcis est in praesente, sed extrema quodam modo in absente, dum non videt quem amat, angustiatus in absentia ejus; quae siquidem in beatis et regno Dei semper dulcis erit, quoniam praesens illi qui amatur; cujus visio omnis est beatitudo, ad quam ut pervenire mereamur, omnia dura dulcia per patientiae donum videri debent; et omnia hujus saeculi dulcia quasi nihil reputanda sunt. Hoc memor, fili charissime, ut vivas feliciter sub timore Dei, in charitate Christi, in omni sobrietate, castitate et charitate, proficiens de die in diem in omni opere bono, ut dignus efficiaris ad eam pervenire charitatem, quae nunquam mutabitur, nunquam finem habitura est. Vive feliciter in charitate Christi et omni religione sancta, fili charissime.
EPISTOLA CCXXXI. AD EUMDEM.  Charitatem erga Deum et erga pauperes, miseros et peregrinos commendat.
Author: Alcuinus

Albinus Oniae sacerdoti salutem.

Prosperitas et gaudium animi vestri multum mihi placere fateor, quae charitas, sicut Apostolus ait, nunquam excidit , quae semper nova et antiqua; nova ex praesentia, antiqua ex memoria: quam semper utinam fideliter sequaris cum omni homine, quantum in te est, et quantum ad Dei honorem honestum et utile videaris. Non est charitas quae in ebrietate tenetur, vel in peccatis conjuncta conglutinatur, sed impia voluntas, non bona suavitas. Ama Deum semper, qui amantem se amat, et diligentem se diligit. Habeto illum amicum, qui unicuique amicus est secundum se. Pauperum memor esto in eleemosynis, et miserorum in defensione, et peregrinorum in solatio, ut Deus tibi reddat in die magno, ubi dividet omne humanum genus in duas partitiones; aliis propter duritiam cordis indeficientes tormentorum flammas; aliis propter misericordiae opera et charitatis officia perpetuae beatitudinis regnum. Hoc faciens feliciter, vive, fili mi charissime.

Notes: (I Cor. XIII, 8)