medieval-data/medieval-letters huggingface dataset:
EPISTOLA LXII. AD MAGISTRUM R. BLONDUM.
Author: Petrus Blesensis

ARGUMENTUM.-- Gaufridus Lincolniensis electus clericum quemdam suum inobedientiae arguit, quod se relicto cuidam abbati adhaeserit: monetque ne nomine abbatis se archiepiscopo Cantuariensi opponat.

G. Dei gratia Lincolniensis electus, domini regis Angliae filius, magistro R. BLONDO, salutem et humilius sapere. Cum proponas in litteris tuis quod mecum velis disputare de pari, fines pacti transgrederis: et utinam mecum de pari tantum, non de superiori contenderes! In eo enim superiorem me, aut mihi contrarium te fecisti, quod mea vocatione posthabita ad mandatum cujusdam abbatis remanere in Anglia decrevisti. Fortior quidem est disputatio in contradictione, et contrarietate operum, quam verborum. Cum ad me venire, et mecum esse debeas, et non velis, contra me es, quia, testimonio Veritatis, qui mecum non est, contra me est; et, qui mecum non colligit, spargit. Quod autem ad otii reprobationem quaedam de Tibullo, et monasteriis Aegypti tuis litteris adjecisti, otiosi hominis fuit. Ad laborem enim, non ad otium te vocabam; non esses otiosus, si meis insudares negotiis, quibus te citra omnem vocationem spontaneum impendere debuisti. Te tamen excusabilem facit, quia semper habuisti me socium, nunquam dominum: et ideo novisti qualiter socio, non qualiter domino sit scribendum: si habuisses dominum assuevisses obedientiae, quam detrectas. Verumtamen indomita cervice ferox post vocationis meae litteras nunc agere causas Parisiis, nunc reverti Bononiam, nunc Lincolniam proficisci, nunc morari Oxenesordiae ordinas et disponis. In hac tamen ordinatione magna est confusio, ubi mens tua contrariis aestuat desideriis, et totus dissides a teipso. Si bonum obedientiae acceptasses, vagos et dissolutos affectus, qui te in varia fluctuare compellunt, devotus timor ad unius voluntatis arbritrium alligasset. Nunc autem domina ambitio, quae novum tibi beneficium de praedicti abbatis largitione promittit, ad crimen ariolatus et idololatriae per inobedientiam te compellit: quoniam, sacrae Scripturae testimonio, peccatum ariolandi est repugnare, et quasi scelus idololatriae nolle acquiescere. Utinam erga me humilius te haberes, et me ad benefaciendum tibi propensiore obsequio uberiore meritorum gratia provocares! Mundus enim in maligno positus est; et sicut optime nosti, beneficium, quod de munificentia nostra obtines, facile posset occasione ingratitudinis et inobedientiae revocari. Ingratitudo enim est ventus urens et siccans fontem liberalitatis, rorem amicitiae, fluenta gratiae. Illud obnixe te moneo, ut pro mendico et mendace abbate, sicut dicitur, te domino Cantuariensi in suis negotiis non opponas. Cum enim meorum numero ascriptus sis, eum per te impugnare viderer; ideoque si ejus negotiis interesse, eique adesse, non potes, aut forte non audes, ei tamen obesse in aliquo, sicut me diligis, non attentes. Scio quia ex affectu me diligit, atque in angustiis meis experimento probavi sincerissimam ejus fidem: ideoque ejus amicitias amplecti desiderans et fovere, ipsius injurias aequanimiter sustinere, aut dissimulare non possem.
EPISTOLA LXIII. AD PETRUM ATREBATENSEM EPISCOPUM. [A. D. 1190.]
Author: Petrus Blesensis

ARGUMENTUM.-- Gratias agit Atrebatensi episcopo pro munere misso.

Reverendo Patri ac domino PETRO Atrebatensi episcopo, PETRUS Blesen. Bathon. archidiac., salutem, et eum, qui in Christo est charitatis affectum. Liberalitati vestrae gratias refero, quantas possum, super cuppa, quam mihi per fratrem vestri ordinis transmisistis, in qua circumscriptis omnibus quae ad decorem et usum communem pertinent, sincerae charitatis imaginem ad oculum depinxistis. Duo ibi metalla video conflata in unum; duo ligna redacta in vasculum unum. Metalla per se, et ligna seorsim, vas unum faciunt, separata singula sibi sufficerent; combinata vero statum verae charitatis informant. Charitas combinari desiderat, et proximum sibi uniens in amoris amplexum omnem calumniam singularitatis evacuat. Combinatur tinctura in cocco; et Elisaeus sui magistri spiritum in se postulabat duplicari. Omnia ergo ita sunt in hoc vase duplicia ut nemo in figura ejus quidquam duplicitatis inveniat. Charitas enim, cujus typum manifestissime gerit, ita in Deo una est, ut secum patiatur et proximum, et sicut Dominus per se et pro se diligitur, ita servus Dominicae charitatis vicarius existat. De unione fidelium ad Deum et ad se loquitur per Ezechielem Dominus: Faciam omnes lignum unum, et erunt unum in manu ejus. Hoc igitur munus in typo charitatis veneror, et in munere donatoris amicitias devotus amplector.
EPISTOLA LXIV. AD COELESTINUM ROM. PONTIFICEM. [A. D. 1193.]
Author: Petrus Blesensis

ARGUMENTUM.-- Rothomagensis archiepiscopus una cum suffraganeis rogat pontificem summum, ut Ricardum Anglorum regem ab archiduce Austriae in reditu ex peregrinatione Hierosolymitana in carcerem conjectum, curet liberari.

Reverendo Patri ac domino COELESTINO Dei gratia summo pontifici, G. ejusdem permissione Rothomag. Ecclesiae humilis minister, ipsiusque suffraganei, Bajocensis, Ebroicensis, Sagiensis, et Abrincensis, episcopi, salutem, et devotissimae servitutis affectum. Vulgariter dicitur quod nova et insolita morborum genera nova indigent medicina. Ab usu siquidem nostrorum temporum prorsus credimus alienum, quod capiatur, aut ad redemptionem aliquatenus compellatur, vel in eundo, vel in reditu, quicunque Hierosolymitanae peregrinationis prosecutor existit. Recolimus, quod illius viae sanctique signaculi professores Ecclesia Romana in sua custodia et tuitione suscepit. Nec dubium est redundare in totius Ecclesiae caput, quidquid contra ejusdem Ecclesiae auctoritatem in ejus filios attentatur. Christianissimus princeps, rex Angliae illustrissimus dominus noster, et devotissimus Ecclesiae Romanae filius, quem specialiter in sua protectione susceperat in sua peregrinatione post sudores et pericula, post angustias et discrimina vitae, quae pro amore et honore Dei diu sustinuerat, revertendo captus est, et injuste detentus. Plangimus dolores et angustias nostras, quas utinam nobiscum communicare velletis paterno compassionis affectu, et ostenderetis per experientiam in nostris augustiis, quantum vobis teneri debeat affectio filialis! Docet publicus experientiae liber uberiorem esse charitatis affectum parentibus ad filios, quam filiis ad parentes: ideoque pensata devotione quam hactenus habuerunt reges Angliae erga Romanam Ecclesiam, speramus in eo, qui spes nostra est, quod non deficiet in hac angustia nostra illa exuberans et inexhausta gratiae plenitudo, quae se impertitur afflictis, lapsos erigit, laesos reparat: et, ut quod multum est claudatur in modico, se communicat universis: qui universorum et singulorum totus est, qui se servum servorum publice profitetur. Quid faciat pro tanto filio, pro tanto principe; cujus injustissimam captionem provinciae lamentantur, dolent populi, plorant Ecclesiae, et omnia jura tam moderna, quam vetera detestantur? Exerat beati Petri gladium manus vestra, clementissime pater; quid et quantum tanto filio debeatis, exhibeatis in opere, ut experientia mediante addiscant minores et inferiores filii, quantum a vobis auxilium in suis necessitatibus debeant exspectare. Valete.
EPISTOLA LXVIII. AD ALEXANDRUM III PAPAM. [A. D. 1180?]
Author: Petrus Blesensis

ARGUMENTUM.-- R. archiepiscopus Cantuar. accusat abbatem Malmesburiensem, quod se ab obedientia sui episcopi subtraxerit. Deinde fuse deplorat quanta mala secuta sint ex exemptionibus abbatum per pontifices Romanos ob episcoporum quorumdam tyrannidem indultis.

Sanctissimo Patri et domino ALEXANDRO Dei gratia summo pontifici, R. Ecclesiae Cantuariensis humilis minister, devotissimum subjectionis obsequium. Sicut eminentiam apostolicae sedis, etc. Vide inter variorum ad Alexandrum epistolas, post ipsius Regesta, Patrologiae, t. CC.
EPISTOLA LXXXIII. AD B. EXONIENSEM EPISCOPUM. [A. D. 1167-1175.]
Author: Petrus Blesensis

ARGUMENTUM.-- Walterus archid. monet Exoniensem episcopum, uti judicem ecclesiasticum, ut matrimonium inter consanguineos illegitime celebratum ex mandato Romani pontificis dissolvat.

Charissimo domino et amico B. Dei gratia Exoniensi episcopo, WALTERUS de Constantiis Oxeneforden. archidiaconus, salutem in eo qui judicat fines terrae. Cum plurima litteratura, ususque et experientia negotiorum, prudentem et circumspectum vos fecerint in decisione causarum; miror, et mirantur caeteri, qui sunt in utroque jure periti, quare inter Robertum et Ismenem consanguineam suam celebrare divortium tanto tempore distulistis: maxime cum mandatum domini papae super hoc habeatis expressum, et cum sacri canones detestabile reputent cohabitationem talium sustinere. Testes equidem legitimi, nullique exceptioni obnoxii producti sunt, qui si in causa hac vobis fidem non fecerint ad plenum, juxta clausulam illam litterarum domini papae, ubi dicitur; et aliorum plurium; auctoritate etiam Fabiani et Coelestini, atque aliorum sanctorum Patrum, qui post eos propinquiores et sanioris testimonii erant, admittendi sunt, ut sit lucerna pedibus vestris ad convertendam justitiam in judicium, diligens inquisitio veritatis. Quanto enim flagitiosius et immanius peccatum est incestus, tanto scrupulosius certitudinem consanguinitatis exquiri oportet, ut in celebrando divortio sententia judicis non vacillet. Nihil hic dissimulanter agere judici licet, ubi vertitur periculum animarum. Ideoque amicorum parcite fatigationibus et expensis, qui jam alterutram debuerant reportasse sententiam, qui etiam libenter secundae et tertiae productioni renuntiant; si secundum testificata aliorum velitis expedire negotium. Si ad pleniorem notitiam rei alia productione opus est, ipsi judicio et productioni secundae se offerunt; utrum velitis, eligite, dummodo ulterius non velitis, in eorum injuriam frustratorias dilationes innectere. Porro unum in hoc negotio est, quod praecipue nos molestat. Nam cum ille Robertus sit primogenitus primogeniti fratris mei, et ab ipso ratione patris quasi a capite series parentelae nostrae tota dependeat, veremur ne conjunctionis incestae vitium transfundatur ad posteros. Concipiet enim tota successio corruptelam, si a capite membra, si a fonte rivuli, si rami a stipite legitime non procedant. Sacra equidem Scriptura testante, filii incestuosorum abominabiles sunt Deo. Et sicut beatus Gregorius asserit, ex incestuoso concubitu proles legitima non succrescit. Faciatis igitur, prudentissime pater, verbum abbreviatum et mandatum domini papae, quod hactenus suspendistis, sine moratoria dilatione mancipetis effectui, aut recurrentibus litteris nos velitis instruere, quare in causa ista procedere non possitis. Valete
EPISTOLA LXXXIV. AD ALEXANDRUM PAPAM ROMANUM.
Author: Petrus Blesensis

ARGUMENTUM.-- R. archiepiscopus Cantuar. nomen episcoporum in aula regia degentium a calumniis tuetur, ac ostendit exemplo veterum, quanto cum fructu regni in ea versentur.

ALEXANDRO Dei gratia summo pontifici, RICHARDUS Cantuariensis Ecclesiae humilis minister, devotum humilitatis et obedientiae famulatum. Detractores Deo odibiles, etc. Vide inter variorum ad Alexandrum epistolas, post ipsius Regesta, Patrologiae t. CC.
EPISTOLA XCVI.
Author: Petrus Blesensis

ARGUMENTUM.-- Ricardus e monacho Cisterciensi ad archiepiscopatum Cantuariensem evectus commendat se orationibus Patrum Cistercii congregatorum.

Venerabilibus et sanctis Patribus in Cisterciensi capitulo congregatis, R. Dei permissione Cantuar. Ecclesiae minister, salutem in auctore salutis. Inter desiderabilia hujus mundi, praecipuum apud me versabatur in votis, vestrae sanctitatis conventui praesentialiter interesse, sed novae vocationis occupatio, et incumbens negotiorum prolixitas fructum optatae jucunditatis invidet mihi, nec me castris felicibus ad tempus interesse permittit. O castra optabilia! o congregatio veneranda! o Cistercium, quam magna est domus tua, quam fecunda in filiis, quam magnifica in linguis, quam gloriosa in populis! Leva oculos tuos et vide omnes isti congregati sunt, venerunt tibi, linguarum apud te diversitates innuit unius vitae professio, et ex omni genere religio congregata miraculum Pentecostes in emissione sancti Spiritus repraesentat, ut utar verbo Apostoli: Testis est mihi Deus, quomodo cupiam vos in visceribus Jesu Christi fovens affectionem invicem in visceribus charitatis, non deserens collectionem vestram, quam per praesentiam spiritus amplector in Christo, memor communionis vestrae, cujus oblivisci non possum. Vos enim estis gloria mea et gaudium honor capitis mei et corona. Ille, qui, juxta verbum Job, ponit humiles in sublimi; ille, qui vocat ea quae sunt, ipse ad onus mihi importabile me vocavit. Ego autem vir videns paupertatem meam et insufficientiam meam, considerans etiam qualiter ex simili causa gemant gigantes sub aquis, et curvantur qui portant orbem, a pusillanimitate spiritus et tempestate subverterer, nisi in lapide adjutorii, et orationum vestrarum suffragio fiduciam concepissem. Nam, juxta verbum Job, quae est fortitudo mea, ut sustineam. Ecce non est auxilium mihi in me, sed infirmitas et defectus. Vereor, ne offensus mihi Dominus hanc injunxerit mihi sollicitudinem multorum, qui non sufficiebam propriae salutis procurare negotium. Sed posuit mihi Dominus in vobis verbum reconciliationis, ut si offensus mihi est, se propitium vestra oratione mihi exhibeat, meumque suppleat imperfectum. Nam potens est omnia facere superabundantius, quam petimus et intelligimus. Si qua ergo vobis consolatio est in Christo, si quod solatium charitatis, si qua societas spiritus, si quae viscera miserationis, implete gaudium meum. Gaudii namque mei plenitudinem post Deum in orationibus vestris pono, ut vestrarum beneficio precum in hac administratione mihi commissa velit misericordia Domini meum supportare defectum. Nam Apostolus, licet vas electionis factus, et virtute indutus ex alto, sanctorum tamen orationes sibi ad doctrinam gentium necessarias judicans: Obsecro, inquit, vos per Dominum Jesum Christum et per charitatem Spiritus sancti, ut adjuvetis me orationibus vestris apud Dominum. Nos igitur infirmi et fragiles, devote et humiliter supplicamus, ut per pias affectiones vestras circa nos excitet vinculum fraternalis professionis, communio charitatis, debitum subjectorum, necessitas et devotio supplicantis.
EPISTOLA XCIX. AD URBANUM PAPAM ROMANUM. [A. D. 1185-86.]
Author: Petrus Blesensis

ARGUMENTUM.-- Balduinus archiepisc. Cantuar. gratulatur Urbano papae, quod post Lucium III, unanimi consensu electorum fuerit in pontificem subrogatus, eique pro pallio recepto gratias agit.

Sanctissimo Patri URBANO Dei gratia summo pontifici, BALDUINUS Cantuar. Ecclesiae minister humilis, salutem et debitum devotionis obsequium. Domus Dei, etc. Vide inter variorum ad Urbanum papam epistolas, post ipsius Regesta, Patrologiae t. CCII.
EPISTOLA CIII. AD H. ABBATEM RADING.
Author: Petrus Blesensis

ARGUMENTUM.-- Excusat se ob praecedentis epistola prolixitatem.

Reverendo Patri et domino H. Dei gratia abbati Radingensi, suus PETRUS Blesen. Bathon., archidiac. spiritum consilii cum salute. Breve vobis scribere incoeperam; sed breve crevit in longum. Exuberante enim dictandi materia, stylus licentius debito evagatus est in immensum. Scriptus et in tergo est, necdum finitus Orestes. Sane dictando et scribendo videbar mihi vobiscum praesentialiter loqui; et sic decrescebat prolixitas ex affectu, totumque scribendi laborem mihi devotio furabatur. Si igitur aures vestras coelestibus exercitiis occupatas sermo productior onerat, dilectio, quae me trahit ad culpam, ad veniam intercedat. Cum autem rotuli praecedentis primam faciem legendo transieritis, volvatis in tergum, et demum excurratis a primo rotulo in secundum. Hanc vero exhortatiunculam meam habuissetis, transacti sunt multi dies, nisi me turba negotiorum multipliciter ingruentium retardasset.
EPISTOLA CV. AD PRIOREM ET CONVENTUM DE FONTANIS.
Author: Petrus Blesensis

ARGUMENTUM.-- Consolatur monachos ob messis defectum desolatos.

Venerabilibus dominis et amicis priori et conventui de Fontanis, M. PETRUS Blesen. Bathon. archidiac., salutem, et si quid melius aut fructuosius est salute. Cum licentia vestra et benedictione recedo ab Eboracensi provincia, et vado ad eum qui me misit. Quod autem circa vos in obsequiis et visitationibus minus frequens exstiti, fecit domini abbatis absentia, circa Ecclesiam nostram jugis occupatio, studiosa lectio, quae dispendium temporis otiosi cum patientia non admittit, et praecipue vestrae domus desolatio, cui totus quadam compatiendi, imo commoriendi affectione coanxior. Etsi ad tempus praesentialiter vos non video, praesens tamen spiritu vos in interioribus meis circumfero. Quanto enim praecellit anima corpori, tanto vobis sum vicinior in visceribus Christi, jacturamque absentiae corporalis anima longe ditior in suis affectibus recompensat. Sane citra spem hominum vobis alimenta hoc tempore defecerunt, et haec est praefatae desolationis occasio; sed qui in deserto de paucis panibus quinque millia hominum pavit, qui tempore siccitatis Eliam pascendum viduae corvoque commisit; ille potens est exhibere uberiorem clementiam coeli. Et si de illo modico, quod habetis, feceritis indigentibus misericordiam, nec hydriam farinae, nec lecythum olei largitio minorabit. Fons misericordiae, fons sapientiae, fons et abyssus exsultationis aeternae, mihi et fratribus Fontaneis uberiores rivos suae miserationis infundat, ut a torrente voluptatis illius inebriemur, et hauriamus cum gaudio de fontibus Salvatoris.
EPISTOLA CVIII. AD. G. ELIENSEM EPISCOPUM.
Author: Petrus Blesensis

ARGUMENTUM.-- Implorat auxilium cancellarii regii contra tyrannidem vicecomitis.

Reverendo Patri ac domino W. Dei gratia Eliensi episcopo, apostolicae sedis legato, et domini regis Angliae cancellario, PETRUS Blesensis Bath. archid., salutem, et regale sacerdotium salubriter exercere. Quia sicut oleum effusum est nomen vestrum, atque innata vobis largitas se in orbem terrarum magnificae liberalitatis exhibitione diffudit, curro ego cum caeteris ad oleum, ad fontem benignitatis et munificentiae inexhaustum. Offero et ego cum caeteris vas vacuum, ut ei de vestro oleo infundatur. Oleum enim stabit, nisi vasa frequentius offerantur; vobis ex impendio nihil deperit. Sicut enim charitas ex infirmitate est fortior, sic exinanita plus crescit, non sentit ex distributione dispendium, ex largitione recipit vires, transitque ejus exinanitio in augmentum. Non aurum a vobis, non pecuniam peto, sed gratiam intercessionis ad regem. Vos enim constituit Dominus inter columnas regni, inter cardines coeli, inter gigantes qui portant orbem, ut eorum onera, quos injuriatrix calumnia premit, blando compassionis humero supportetis, et tyrannidem vicecomitis de Staffort, qua in meos homines perniciose grassatur, juxta vestrae promissionis verbum potestate regia comprimatis. Justitiam pauperum ad vos clamantium, quaeso, advertite, ut suum judicium nobis convertat in misericordiam, qui judicat fines terrae. Oppressi sunt praedicti homines contra antiqua privilegia Ecclesiae nostrae de Wolverhampton, jugo gravissimae servitutis. Sed juxta Isaiae verbum, jugum illud putrescat a facie olei, et de vultu vestro judicium prodiens ab oppressis pauperibus virgam exactoris avertat. Vale.
EPISTOLA CIX. AD H. CANTUAR. ARCHIEPISCOPUM.
Author: Petrus Blesensis

ARGUMENTUM.-- Morbo impediri se indicat quo minus ad aulam redire possit.

Reverendo patri ac domino H. Dei gratia Cantuariensi archiepisco, totius Angliae primati, et apostolicae sedis legato, suus P. Blesen. Bath. archid., salutem et sincerum obedientiae filialis affectum. Habebam in votis post peregrinationem, quam feci, venire ad vos, et mandatum vestrum obedienter amplecti, quidquid sustinere posset filialis affectio. Verumtamen quartanae insidiantis et imminentis praeambulos aestus jam praesensi; et quia nunc biennio continuato expertus sum ejus malitiam, vereor ne in me ipsius malitia recidivet: si vel tumultus curiales aggrediar, vel diaetae transgrediar legem, seu labori, aut frigido aeri me exponam. Moram itaque meam excuset apud gratiam vestram, non timor aegritudinis, quam patior, sed potius mortis. Si tamen Ecclesiae Cantuariensi, aut personae vestrae, quod absit! grave discrimen immineat, meamque praesentiam articulus necessitatis exegerit, nec morienti parcat oculus vester, nec languenti. Circa periculum vestrum, aut status Ecclesiae sine omni dissimulatione et subterfugio publice interest obedire. Quisquis enim in talibus circa obedientiam ambigit aut distinguit, lignum scientiae boni et mali in suam perniciem gustare praesumit. Placeat Deo, ut sicut dispendium patimur primae inobedientiae, ita mihi claudat obedientia cursum vitae. Vale.
EPISTOLA CX. AD ABBBATEM ET CONVENTUM DE ELEEMOSYNA.
Author: Petrus Blesensis

ARGUMENTUM.-- Aeger implorat auxilium orationum a monachis.

Venerabilibus dominis et amicis abbati, et conventui Eleemosyna M. PETRUS Blesen. Bath. archid., salutem in eo qui mandat salutes Jacob. Sicut domus vestra inter caeteras sanctae opinionis odore praecipua secundum nomen ejus, ita inventa est et laus ejus. Extunc effudi animam meam in omnem affectum dilectionis ad vos; proposuique locum illum mihi desiderabilem frequentius visitare, solatiari vobiscum, et mutua aedificatione gaudere. Sane non fui sanus, ex quo recessi a vobis. Prius passus in oculis, postea in acutam incidi. Tertiana successit acutae, quae post varias et praestigiosas mutationes, quibus me diutissime torsit, transiit in quartanam. Quoniam igitur miserum corpus meum miserabiliter igne et frigore febrili, aut potius gehennali affligitur, nec mihi salutis fiduciam corporalis medicina promittit, orationum vestrarum suffragia devotus imploro. Quantum enim aliena fides, vel oratio prosit, non solum experimento didici, sed ex evangelica relatione cognovi. Nam in Evangelio Matthaei quibusdam paralyticum in lecto deferentibus et offerentibus Christo, centurione pro servo, Chananaea pro filia supplicante, Maria et Martha pro Lazaro, ille qui vita est in morientibus, aut jam mortuis, jura mortis evacuavit; quantumque sit alienae orationis beneficium opere manifestavit. Frequenter per ignem et aquam febrilem transeo, sed si pro me semel aqua devotionis inter vos et Deum effusa fuerit, transibo in refrigerium, citoque veniam ad vos redditurus debitum gratiarum. Moveat vos, dilectissimi, conditio humanae societatis, communionis obligatio, quam in capitulo mutuo vobis fecimus, vinculum charitatis, patientis angustia, et devotio supplicantis. Valete.