medieval-data/medieval-letters huggingface dataset:
EPISTOLA XXX. EJUSDEM BRAULIONIS AD WISTREMIRUM.
Author: Braulio Caesaraugustanus
Date:  [ Ms., 
dicatio]

Domno meo Wistremiro, Braulio servus inutilis sanctorum Dei.

Cum non sit optimus consolator quem proprii vincunt gemitus, tamen communem dolorem totum ipse optabam suscipere, tantum ut tuam consolationem audirem. Jam enim ille feralis nuntius me confecerat, quando per tuas litteras redintegratus redivivus aderat. Heu mortis amara conditio, et sine Christo vanum omne quod vivimus! Effugiunt lacrymae, occurrit hebetudo animae, tremula ipsa dictatio , et prae moerore jugis concussio non venit suo ordine; sermo abit: abiit quam dileximus, in qua tibi et copula carnis, et consolatio omnis, et nobis causa decoris, et specimen charitatis fuit. Decus tuum, nostra laus, et ornamentum tuum, nostra exsultatio erat. Quis enim crederet tam parva aetate eam discedere quae senectuti tuae credebatur data divina provisione, ut recrearet lassum, et foveret inter curas saeculi anxium? Sed quod non putavimus occurrit, et quod non aestimavimus venit. Vae vitae mortali, et quotidie viventibus vanescenti! Sed quid agimus, quoniam mortalium est ista conditio? Consolemur in Domino, in quo est longe melioris vitae consolatio, et quod fides habet vera, non desinamus desperare de illa, et transductam eam ad meliora, et liberatam de vitae praesentis miseria: quem enim libeat ad tanta mala quae insurgunt vivere, nescio si possim invenire: qui si inventus fuerit, aut stultus, aut insipiens erit. Ergo quia Creator et Redemptor noster, qui et futura praevidet et praesentia tenet, quid illi animae conveniret vidit, ob hoc eam raptam puto, quia eam dilexit, et ne malitia mundi mutaret intellectum ejus, nam sufficit diei malitia sua. Quapropter congaudere debemus, non lugere; non quia amisimus, sed quia talem habuimus, tu uxorem, nos vero sororem; sed quia prudentiae tuae est illo vivere ordine qui non incedat inimicis in reprehensione, consolare, et animi magnitudine sperne dolorem, et ut compendiosius loquar, simul in te et absentis amorem et rationabilem praebe consolationem. Credo quod in spatio temporis facilius possit fieri. Sed jam incipe, nam omnia diu meditata, et frequenter cogitata, quamvis sint atrocia, efficiuntur lenia; ac per hoc in hoc studium pone, illustrissime virorum, ut et te et tuos consoleris, et quos cum illa dilexisti illius morte non obliviscaris, ut affectum quem vivente illa per illam habuisti amisisse non videaris.
EPISTOLA XXXI. EJUSDEM BRAULIONIS AD CHINDASVINTHUM REGEM.
Author: Braulio Caesaraugustanus

Suggerendum glorioso domino nostro Chindasvintho regi, Braulio servus inutilis sanctorum Dei et vester.

Dominus omnipotens, ad cujus similitudinem regnant bonae istius mundi potestates, supplicantum precibus flectitur, intuitu miseriarum miseretur, et afflictos desolatione iterum consolatur. Nam et Ninivitis indulsit, et Sedechiae miserias respexit, et Achab afflictionibus, quamvis iniqui propitiatus pepercit. Hoc ideo, sacratissime, suggero, princeps, ut jam jam tandem respicias me afflictum, miserum, et remedium postulantem: denudatum solatio, destitutum consilio, et fragilitate infirmitatis oppressum, et cujus vira in amaritudine posita potius desiderat mortem penetrare quam in praesentis vitae auras respirare. Erat mihi utcunque hujus vitae solamen etsi in multis necessitatibus constituto servi vestri Eugenii mei archidiaconi visio; quia etsi diversis concussa damnis Ecclesia, in qua indigni deligati fueramus, cor nostrum amaricabat: verumtamen recurrentes ad Dei verbum, quia non in solo pane vivit homo, quod non immerito hujus vitae subsidio intelligitur, sed in omni verbo Dei reficiebamur, quoniam scriptum est: Frater fratrem adjuvans exaltabitur; et: Ferrum ferro acuitur, et homo exacuit faciem amici sui Nunc vero jussione gloriae vestrae aufertur pars animae meae, et quid in hac aetate jam agam, nescio. Lumine corporis caecutio, virtute vacillo, scientia destituor, ideoque preces dirigo ut non separes eum a me, sic non separeris a regno Dei, et semen tuum regnum possideat tuum. Nam vere, ut fideliter suggeram, ignoro quantum illic possit praestare; tamen absentia istius in hac vestra civitate multum habet impedire, quia, ut suggessi, ego nihil jam valeo; iste autem in omnibus erat aptus, et in legatoriorum susceptione, et ad implendam vestram jussionem, et in diversarum rerum subvenienda occasione. Tibi, piissime princeps, cuncta fatemur: ille autem qui arcana et secreta perlustrat, et necessitates nostras pensitat, animis vestris inspiret, qualiter sic unam Ecclesiam ordinetis, ut aliam non destituatis.
EPISTOLA XXXII. CHINDASVINTHI REGIS AD BRAULIONEM.
Author: Braulio Caesaraugustanus

Dominus, sancto ac venerabili Patri Braulioni episcopo.

Suggestionem eloquentiae vestrae verbis florentissimis adornatam, cunctisque euphoniis verborum succinctam, quam ad nostram clementiam tua curavit sanctitas transmittendam, suscepimus, in qua per lucubrationem tuorum verborum studio nobis datur intelligi, nulla vos intellectus necessitate compressos, nullaque indigentia sapientiae exiguos apud vos Eugenium archidiaconum retineri. Quod a nostra gloria expetitis fusis precibus, immutato proposito eum vobis potius relaxari. Etenim vestra sanctitas ista nec immerito crediderit provenire, quod nostrae serenitatis animus ardenter eum ad hunc honorem nititur provocare. Nam Deus omnipotens, cujus nutu universa deserviunt, ubi vult inspirat, donec suam bonam voluntatem impleat, ut ad immolandum sacrificium suo Creatori placiturus accedat: nam praeeminens Domini pietas hos jam praescivit quos etiam in melius praedestinare desiderat. Adeo, si ista in Dei voluntate, ut confidimus, persistunt; aliud nos quam quod ipsi complacet facere non debemus. Nec enim sub hac vestra postulatione nostra est praetermittenda justitia, quod ipse hinc exstiterit oriundus ubi nunc consecrandum speculatorem optamus. Ergo quia nostrae parti procul dubio patet justitia, nostrae devotioni quae promissa sunt non fraudabuntur quae Christo sunt placitura. Hoc nempe ingrate vestra beatitudo recipere non debet: nam maximum exinde ante Dominum consequi poterit praemium, dum speculatorem eum Deo relaxaveris immolandum; tuaque sublimior apud divinam effici poterit laudatio, si ex tuis doctrinis sancta catholica praefulserit Ecclesia. Ergo, beatissime vir, quia aliud quam quod Deo est placitum non credas me posse facturum, necesse est ut juxta nostram adhortationem hunc Eugenium archidiaconum nostrae cedas Ecclesiae sacerdotem.
EPISTOLA XXXIII. BRAULIONIS AD CHINDASVINTHUM REGEM.
Author: Braulio Caesaraugustanus

Suggerendum glorioso Domino nostro Chindasvintho regi, Braulio servus inutilis sanctorum Dei et vester.

Etsi disrupto potius quam scisso societatis vinculo cum quo servo tuo Eugenio archidiacono in Domino connectebar, tamen eum ad vestram, ut jussio gloriae vestrae habuit, misimus praesentiam non sine pietatis vestrae, qua soliti estis et miseros respicere, et afflictis subvenire, scilicet ut restituatis eum patrono vestro sancto Vincentio in eo quo hucusque fuit officio. Caeterum si supernae dispositionis providentia cor clementiae vestrae nostra prece avertit, cedat necesse est quod mortalis voluntas expetit, atque dum gloriae vestrae ordinatio suppleta fuerit, commendamus, quanta possumus obsecratione, ejus deplorandam peregrinationem.
EPISTOLA XXXIV. EJUSDEM BRAULIONIS AD NEBRIDIUM
Author: Braulio Caesaraugustanus

Domino meo et mihi praecipue in Christo filio Nebridio, Braulio servorum Dei inutilis servus.

Vita ista fugitiva et fumea, suadens et decipiens, et ante decipiens quam suasa complens, quam sit nulla et a sapientibus et prudentibus intelligitur, de quibus tu unus existis; et quotidie oculis et causis ipsis labentibus praevidetur. Ad me pervenit quia filia mea conjux tua et utrisque charissima, heu! ab hac migravit vita. Sortem humanae vitae non tam in illa quam in nobismetipsis doleo, et quid de nobis contingat dubius suspiro. Interea et nobis in Domino et Redemptore nostro, quia sua morte mortem devicit, consolatio, ut ille in cujus potestate et nutu mors et vita nostra consistit, ipse nobis a secundae mortis potestate sit defensio, qui solus valuit inferna penetrare, et poenas mortis damnare, et ad superos post diem tertium remeare. In hoc sperantes non deficimus fide, quia misericordia sua circumdabit quorum spes in illo manet. Hanc fidem tenuisse uxorem tuam et ipse nosti, et nos procul dubio non sumus ignari, propterea enim et illa fuit et nos sumus Christiani. In hujus anchorae stabilitate admonemur ab Apostolo consolari, cum ait: Nolo vos ignorare de dormientibus, ut non contristemini, sicut et caeteri qui spem non habent. Nam utique Christianis apud Dominum vita non aufertur, sed melior mutuatur. Hinc mortui dormientes vocantur; secundum quod Dominus in Evangelio de Lazaro dicit: Amicus noster Lazarus dormit. Haec dormitio in resurrectione fidelibus vitae erit plenitudo; ac sic quia Christiani sumus, consolari debemus non in nobis, sed in eo qui suscitat mortuos et vivificat. Haec quidem vivificatio, credo, quod vestra jam sit consolatio. Sed affligit cor inter praecepta virtutum, resurrectionisque spem praesens desolatio. Sed si aut primi hoc incurreremus, aut novissimi reputaremur dicentes: Cur aut ante nos non factum fuerit, aut post nos non erit? Sit ergo consolatio quibus nec primis, nec novissimis, haec accedit mortis occasio. Verumtamen quia omnis mundus ita labitur, et de nobis hic casus quotidie formidatur, in patientia nostra possideamus animas nostras, et sit in nobis tolerantia, qualis esse debet in anima Christiana; et desinat dolor, ubi non subvenitur nullo remedio, in conspectu illius animas nostras effundentes, qui et defunctis est requies et viventibus misericordia relevationis. Sed qui in longum tibi necesse est aliquid dicere, cum non possit esse aequus consolator quem in hac causa proprius vincit dolor? Sed et me et te consoletur in Domino patientia et spes, ut et meliora speremus, et ea quae nobis superveniunt toleremus. Peto autem ab illo qui et praesens vita et futura est in potestate, ut det illi requiem, et nobis dignetur impertiri in se salutem. Multa sunt quae occurrebant ut charitati tuae scriperem.
EPISTOLA XXXV. S. EUGENII III PRIMATIS TOLETANI AD BRAULIONEM.
Author: Braulio Caesaraugustanus

Suggerendum domino meo, et vere proprio domino, Braulioni episcopo, Eugenius servulus vester.

Duae res obortae sunt in Ecclesia mea unde nimium contabescit anima mea, et quid remedii adhibeam, nisi consilium vestrum praebuerit, penitus scientia nostra non habet. De quodam fratre reperimus qui, non accepto presbyterii gradu, presbyteri peragit officium, et ut causam certius agnoscatis, omnia singulariter innotesco. Fuit idem ipse frater molestissimus domino meo Eugunio. Rogatus a rege ut eum presbyterum ordinaret, quia jussioni principis resistere non praevaluit, hoc genus factionis invenit. Duxit eum ad altarium, manum non imposuit, et cantantibus clericis in excelso pro benedictione maledictionem effudit, sicut ipse hoc personis idoneis et sibi charissimis postmodum publicavit, conjurans ut hoc quandiu viveret reticerent. Quid inde fieri praecipit vestra prudentia cita me jussione certifica: nam nescio aut si iste presbyter habeatur, aut si illi qui per eum baptizati chrismate praenotati sunt recte Christicolae vocitentur. Solve mihi hanc, de qua satis ambigo, quaestionem; ita solvat Christus culpae vestrae, si tamen est aliqua, nexionem. In aliquibus itidem locis diaconos chrismare persensimus, et ignoro quid de his qui ab eisdem chrismati sunt facere debeamus; nunquidnam iterabitur sancti chrismatis unctio; aut si non iterabitur, aut pro chrismate reputabitur, quod forsitan aut praesumptio compulit, aut nescientia perpetravit. Quid in hoc servare me deceat suggero, ut vestra mihi pietas innotescat. Duabus praemissis occurrit et tertia. Presbyteri aliqui, contra jus et vetitum canonum, de chrismate quod sibi ipsi conficiunt baptizatos signare praesumunt; quid aut taliter signatis remedii aut his possit pro correctione praeberi me fateor ignorare; sed a te de his illuminari me postulo, qui divinae sapientiae majori lumine pollens, et legis sanctae quotidie meditationi deserviens, latebrosas nigrorum cordium factiones et vehementer insequeris, et prudenter invenis, et acute dissolvis. In nobis autem etsi fuit aliquantula scientiolae modiculae venula, ingruentibus aegritudinibus, et curarum multifidis tempestatibus, ita penitus exsiccata defecit, ut nec tantillo sudore distillet. Inde per eum te precor, cujus dono beatus, cujus instructione peritus esse probaris et doctus, ut me de his causis celerrime sacra tui oris jussione certifices.

Notes: (si tamen chrisma istud est
nominandum)
EPISTOLA XXXVII. EJUSDEM BRAULIONIS AD CHINDASVINTHUM REGUM.
Author: Braulio Caesaraugustanus

Suggerendum gloriosissimo domino nostro Chindasvintho regi, Braulio et Eutropius episcopi servuli vestri, cum presbyteris, diaconibus et omnibus a Deo sibi creditis, nec non et Celsus servus vester cum territoriis a clementia vestra sibi commissis.

Qui corda regum in manu sua tenet, ut fides nostra habet, ipse et omnia regit. Unde non est sine illius inspiramine quod clementiae vestrae cupimus suggerere: quapropter, pie domine, libenter servorum tuorum suscipe preces, quas fidei intentione vides anhelare; spe enim et crebro cogitationis studio, quo unusquisque vitae suae tranquillitatem desiderat et periculosos casus evitat, alterna collatione conferentes, et praeterita discrimina reminiscentes, animadvertimus quantis periculis, quantis necessitatibus, quantis etiam patuerimus adversariorum incursibus, quibus coelesti misericordia vos excitatos, et vestro regimine nos ereptos dum magna contemplatione videmus, et vestros labores cogitantes et in futurum patriae providentes, inter spem metumque vacillantes, fiducia vincente metum, ad tuam pietatem recurrere decrevimus, ut quia compendiosius nihil nec quieti vestrae, nec casibus nostris prospicimus, in vita tua, et te benevalente servum tuum dominum Recesvintum, dominum nobis et regem deposcimus, ut cujus aetatis est et belligerare et bellorum sudorem sufferre, auxiliante superna gratia, et noster possit esse dominus et defensor, et serenitatis vestrae refectio, quatenus et inimicorum insidiae atque strepitus conquiescant et fidelium vestrorum vita absque pavore secura permaneat. Neque enim poterit gloriae vestrae esse contemptus talis filii et tanti patris filio debitus profectus. Unde coelorum regem et sedium omnium rectorem supplici prece deposcimus, qui et Moysi Jesum successorem, et in David throno filium ejus constituit Salomonem, ut clementer insinuet vestris animis ea quae suggerimus, et perficiat auxilio omnipotentiae suae quae in nomine ejus a vobis petentes fieri optamus; nam etsi incurrimus petitionis temeritatem, non vero insolentia praesumptionis, sed, quam praemisimus, cogitationis necessitate.
EPISTOLA XXXVIII. EJUSDEM BRAULIONIS AD RECESVINTUM REGEM.
Author: Braulio Caesaraugustanus

Glorioso domino nostro Recesvinto regi, Braulio servorum Dei inutilis servus et vester.

Cum sit mendacii genus promissa tardare, ego tamen tarditatis meae suggerere cupio rationem. Mendositas etenim Codicis, quem ad emendandum accepi, omnes vires suas contra caligines meas armavit, et dum cupio easdem debellare, ipsa visio quae caecutiebat visa est in contrariam partem manus dare, et in detrimentum sui obscuritatem multiplicare. Tamen quantus ibi labor sit, quantaque operis instantia, quoties de emendatione ejus desperaverim, quotiesque aegritudinibus diversis obviantibus cessaverim, et rursus intentione jussionis implendae ad opus interdimissum redierim in ejus versuum additamenta, vel litterarum abolimentia, gloriae vestrae patebit; nam tantis obrutus est negligentiis scribarum, ut vix reperiatur sententia quae emendari non debeat, ac sic compendiosius fuerat denuo scribi quam possit scriptus emendari. Per jussionem autem serenitatis vestrae commoda regni vestri votis omnibus optamus agnoscere, et felicitatem clementiae vestrae ab omnipotente Domino petimus corroborari.
EPISTOLA XXXIX. RECESVINTI REGIS AD BRAULIONEM.
Author: Braulio Caesaraugustanus

Domino sancto ac venerabili Patri Braulioni episcopo.

Venustissima tuae sanctitatis eloquia litterarum elementis depicta nostra ovans suscepit ac reseravit clementia, pro quibus studium laboris tui pro emendando Codice vobis dudum a gloria nostra porrecto non sine suspiriis innotescit: dum etiam inter crebra hujus vitia tuis intentionibus obviantia aciem visus obtundi significas, compatimur siquidem tuo sancto distillanti sudori, sed in parte reficimur, dum te scribente cognoscimus sanctitudinem tuam vigilantiae suae vela suspendere, et prosperantibus auris ad evellendas vel corrigendas librariorum ineptias divina gratia pervolare. Erit igitur voto tuo a Domino attributa tuarum virium fortitudo, et internorum luminum copiosa praevisio, dum putredines ac vitia scribarum intellectus tui constanter inchoaverit incisio resecare, et tunc protinus laetior nostra gloria exsultabit, dum tua, ut optamus, paternitas promissa factis compleverit. De caetero sospitem tuam beatitudinem sospites ipsi, ut Deo tribuente consistimus, saepe noscere delectamur.
EPISTOLA XL BRAULIONIS AD RECESVINTUM REGEM.
Author: Braulio Caesaraugustanus
Date:  [ Ms., aliqui] [ Ms., aderas]

Glorioso domino nostro Recesvinto regi, Braulio servorum Dei inutilis servus et vester.

Dum cupio satisfacere jussioni gloriae vestrae, nudavi occulta ignaviae meae, et hujus quidem Codicis textum, ut praecepisti, sub titulis misi; sed utinam tam efficaciter quam obedienter: ergo si displicuerit, hoc brevitas intelligentiae meae fecit; sin autem placuerit, quod magis opto, illius munus erit qui asininam segnitiam per humanae locutionis modos distrinxit: tuam tamen, serenissime princeps, quaeso pietatem, ut in hac parte non meam attendas inutilitatem, quia et si non quod volui potui, ut potui tamen patientiam praebui; sic ubi forte minus absoluta alicui servorum vestrorum quae collegi videntur, ad ea de quibus edita sunt, recurrere non dedignetur. Quod superest autem.
EPISTOLA XLI. RECESVINTI REGIS AD BRAULIONEM.
Author: Braulio Caesaraugustanus

Dominus noster sancto ac venerabili Patri Braulioni episcopo.

Suggestionem beatitudinis vestrae suscepimus, in qua denudatam ignaviam quae erat occulta in hoc libro quem nostra serenitas vestrae sanctitati ad emendandum dederat, manifestas; moris est enim sapientum ignarum se judicare, ne per arrogantiae stimulum videatur elationem incurrere. Sed quia inspiratio divinae virtutis in unumquemque, prout vult, inspirat, non immerito laudamus opus quod exercuisti, quia in hoc Codice et instanter obedientiam praebuisti, et ut volui, ejus efficaciam in procinctu sapienter collegisti, pro quibus etiam insufficienter vestrae paternitati referimus gratias, et super his salutis officium reddentes petimus ut pro nobis orare digneris.
II.  Leonis IX papae bulla, per quam monasterium Perusinum Sanctae Mariae Vallis-Pontis eripit Perusinis episcopis.   (Anno 1049.) [Muratori,  Antiq. Ital.,  VI, 333.]
Author: Leo IX

LEO episcopus, servus servorum Dei, JOANNI, abbati monasterii Sanctae Mariae Vallis-Pontis, tuisque successoribus abbatibus, perpetuam in Domino salutem.

Quia ad hoc, annuente Domino, non nostris meritis, pervenimus, ut omnium Ecclesiarum cura ad nos respiciat, quam maxime circa illas Ecclesias sollicitare debemus quae propriae sub manibus nostris consistunt. Inde est quod ad petitionem tuam, dilectissime fili Joannes abbas, aures nostras infleximus, eamque implere decrevimus, ut scilicet confirmaremus et corroboraremus vestro monasterio, et vobis ac successoribus vestris abbatibus, mobilia et immobilia bona quaecunque, quocunque modo ad usum ad vos et monasterium vestrum et nunc pertinent et in perpetuum pertinebunt; et ut de decimis et primitiis similiter faceremus, et de clericis a quocunque contigerit ordinandis; ut fotrum nemini conditionaliter praebeatis praeter papae, ad quem proprie pertinetis, sicut in praecepto piae memoriae decessoris nostri domni Clementis papae continetur. Quapropter per hujus nostri praecepti seriem confirmamus atque corroboramus vestro monasterio, ut diximus, ac vobis ac successoribus vestris abbatibus quaecunque modo ipsum vestrum monasterium possidet, et in perpetuum possidebit, sive sint mobilia, sive immobilia, quocunque modo evenissent et evenient. Decimas etiam et primitias de ipsis bonis ut more solito accipiatis, constituimus, et ut liceat vobis vestrisque successoribus, cuicunque vultis episcopo clericos vestros ordinandos offerre. Quin etiam prohibemus ne quis a vobis exigat fotrum, praeter papa solum. Ab omni etiam alienatione liberos vos et securos reddere volumus; unde apostolica auctoritate cassamus et evacuamus illa praecepta quae a Benedicto et Gregorio injustis pontificibus Andreae episcopo Perusino collata sunt de eodem vestro monasterio. Pro qua corroboratione, constitutione et evacuatione statuimus apostolica censura, sub divini judicii exterminium, ne quis unquam nostrorum successorum pontificum, aut quaelibet alia magna parvaque persona, et specialiter episcopus Perusinus, contra hoc nostrum praeceptum agere praesumat. Quod si quis forte tentaverit, anathematis vinculo a Domino Deo innodetur, nec nisi digna satisfactione solvatur. Qui vero custos et inviolator hujus nostri praecepti exstiterit, a Domino Deo benedicatur, eo quod inconvulsum permanere laudavit. Bene valete. Datum VII Kalendas Aprilis, per manus Petri diaconi, bibliothecarii et cancellarii sanctae apostolicae sedis, anno domni Leonis IX papae primo, indictione secunda.
IV.  Leo papa ad Cawallonem Rettonensem abbatem.   (Anno 1049.) [Morice,  Mémoires pour servir à l' histoire de Bretagne,  I, 396.]
Author: Leo IX

LEO episcopus, servus servorum Dei, dilecto in Christo CATWALLONI abbati monasterii Sancti Salvatoris, constructi in loco qui dicitur Rothonensis, videlicet in Britannia constituti, suisque successoribus ibidem regulariter promovendis in perpetuum.

Suscepti nos officii cura compellit omnium Ecclesiarum sollicitudinem gerere et libramine aequitatis omnibus in necessitate positis, quantum Deo donante possumus, subvenire; praecipue tamen illis venerabilibus locis, quae juris sanctae Romanae Ecclesiae esse dignoscuntur et singulis annis sibi censum persolvunt: pro debito honore summae et apostolicae sedis, cujus membra sunt, attentius subvenire et consulere debemus. Proinde, juxta petitionem tuam, praefato monasterio, cui tu praeesse dignosceris et quod juris sanctae Romanae Ecclesiae esse dignoscitur, unde per singulos annos, census trium denariorum aureorum sibi redditur, hujusmodi privilegia praesenti nostrae auctoritatis decreto indulgemus, concedimus atque firmamus, statuentes nullum regum aut imperatorum, nullum quacunque dignitate praeditum, de his quae eidem venerabili loco, quibuslibet hominibus de proprio jure jam donata sunt, sicuti constat de Bella Insula, quam Gaufridus, dux Britannorum, de proprio jure praefato monasterio contulit, quam Alanus postea filius ejus concessit et in perpetuum, ut tu asseris, et qui tecum sunt testificantur, firmiter confirmavit. Quod nos etiam auctoritate beatorum apostolorum Petri et Pauli et nostra confirmamus et in perpetuum ipsam insulam, tibi et successoribus tuis sine inquietudine habere concedimus , vel in futurum, Deo miserante, collata fuerint, sub cujuslibet causae occasionisve specie minuere vel auferre audeat. Sed cuncta, quae ibi oblata sunt vel offerri contigerit, tam a te quam a tuis successoribus, perenni tempore sine inquietudine volumus possideri, eorum quidem usibus, pro quorum sustentatione concessa sunt, modis omnibus profutura. Si quis vero regum, sacerdotum, clericorum, judicum ac saecularium personarum hanc constitutionis nostrae paginam agnoscens contra eam venire tentaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat reumque se divino judicio existere de perpetrata cognoscat iniquitate. Et nisi resipuerit et ad emendationem congruam venerit, a corpore et sanguine Domini nostri Jesu Christi alienus fiat; cunctis autem hanc constitutionis nostrae paginam servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum Judicem praemia aeternae pacis inveniant. Datum Laterani, Idibus Aprilis.

Notes: ( deest aliquid )