medieval-data/medieval-letters huggingface dataset:
EPISTOLA LXXIX. AD ROTRANNUM MONACHUM.
Author: Lupus Ferrariensis

Charissimo suo R. Lupus salutem.

Quoniam ad conventum non evocatus nolui me ultro ingerere, venerabili episcopo Hincmaro litteras dirigens, inter alia Hilmeradi nostri causam apud eum studui commendare. Ex eisdem litteris verba hic posui, ut eidem Hilmerado possitis ostendere quam velim rebus ejus favere. Hilmeradus, inquam, quem rex Ambianensium esse episcopum jussit, quadam mihi necessitudine conjunctus est, cui supplico prosit quod apud vos plurimum valeo. Nam licet desit ei forsitan aliquid eruditionis, tamen poterit esse utilis, cum et vestrae doctrinae parebit. Et si plene non potest docere instituta divina, poterit tamen facere unde et ipse et eum sequentes efficiantur salutis aeternae capaces. Haec ad illum sic scripsi. Vos quaeso ut in coepta semper amicitia maneatis, certi me nunquam ab officio recessurum. Bene valete.
121  EPISTOLA LXXX. AD USUARDUM ABBATEM.
Author: Lupus Ferrariensis

Dilecto Usuardo abbati et archidiacono Lupus in Domino salutem.

Non estis obliti quemadmodum vobis, praesentibus majoribus ecclesiae vestrae, constitutum synodi decretumque metropolitani Amuli ostenderim super presbytero Godelgario, terruerimque vos, nisi praeceptum domini nostri regis confirmantis quod sancta synodus et metropolitanus jussisset impleretis, futurum ut jacturam gravis exsilii pateremini. Verum quia id hactenus distulistis, et memoratus presbyter tam diuturnam calamitatem cupit effugere, synodali et metropolitani simulque auctoritate regia commoneo ut quod per me vobis injunctum est, sine dilatione perficiatis, ne forte pro triplici contemptu multiplicem vindictam sustinere cogamini. Breves etiam quos de facultate monasterii vestri mittere debuistis, ut apud Sedelocum mihi reddantur absque ulla excusatione procurate. Bene valete.
EPISTOLA LXXXII. AD GUENILONEM.
Author: Lupus Ferrariensis

Reverentissimo praesuli Gueniloni Lupus salutem.

Hic presbyter, cui nomen est Erlegaudus, ex ecclesia sancti Petri et nostra queritur pati se calumniam et de suo gradu periclitari. Proinde vestram poscimus paternitatem ut ei juste ac rationabiliter adesse dignemini, ne quorumlibet insidiis opprimatur, qui forsitan divini timoris obliti, superare innoxium pervicaciter moliuntur. Prosit itaque huic et illis vestra prudentia, ut et hic, si est innoxius, liberetur, 125 et illi qui peccare in proximi laesione conantur, non inveniant facultatem. Quod donec inspirante Deo perficiatis et synodi tempus adveniat, si potest fieri, et vestrae sanctitati videtur, exsequendi officii quaesumus recipiat libertatem; ne secundum inimicorum votum, quorum se testimonio purgare possit invenire non valeat. Bene vos valere cupimus.
EPISTOLA LXXXIII. AD LUDOVICUM.  Ante recuperationem cellae.
Author: Lupus Ferrariensis

Excellentissimo bonisque omnibus charissimo Ludovico abbati Lupus plurimam salutem.

Jussu regis ad palatium dirigens nuntium, ad vos eum jussi accedere, ut quae mihi agenda sunt, per vos veraciter atque celeriter possim cognoscere. Proinde vestra insignis benevolentia mihi necessaria cognitu litteris comprehendat; quibus certior factus, rebus gerendis occurram. Unum impense flagitaverim, ut si molitiones quae occulte, ut fertur, cum Britannis exercentur effectum habiturae credantur, non aspernemini significare, quod frustra expertum infructuosum periculosumque laborem etiam strenuorum animi valde refugiunt, et compertum atque in litteras relatum est nequaquam invitos ad bellum esse cogendos. De recuperanda cella nostra si se locus obtulerit, quemadmodum in omnibus, nos juvare contendite; ut vestra industria et rex maximo purgetur peccato, et nos 126 tandem aliquando necessitate nimia liberemur. Ita semper ut cupio valeatis.
EPISTOLA LXXXV. AD MARCWARDUM.
Author: Lupus Ferrariensis

Reverentissimo et clarissimo Patri Marcwardo Lupus perpetuam salutem.

Nuper a magnificentissimis epulis reversus, hoc est a Britannica expeditione, vix resumpto spiritu per cursorem hunc prosperitatis vestrae veritatem discere cupio; ut quia propriis angoribus aestuo, saltem vestris secundis successibus requiescam. Dominus meus rex, vester alumnus, cum 131 me deliciis quas gravabat, liberaret, suo vos nomine salutari praecepit: quod quam libenter faciam aestimare potestis. Charissimum nostrum, hoc est, communem filium Eigilem, et post eum, Ansb. caeterosque fratres, parvitatis meae nomine dignamini salutare. Cuppas viatico aptas, forma et qualitate pretiosissimas, ligneas duntaxat, mihi, cum opportunum vobis fuerit, curate dirigere: quia dum video pretiosiores quas aliis tribuistis, propemodum invidiae morbum incurro. Cupio vos valere feliciter.
EPISTOLA LXXXVI. AD HATTONEM.
Author: Lupus Ferrariensis

Charissimo suo Hattoni Lupus in Domino salutem.

Quanquam occupationes inevitabiles colloquium nostrum, quod frequens esse debuit, impediant, tamen eis paulum perdilatis, nobismetipsis consulamus oportet, ne salutaria consilia, quibus invicem auctore Deo juvare possumus, ad no trum detrimentum ulterius negligantur. Curate igitur hoc mense Octobri, die quo significaveritis, ad Arceias vestras mihi occurrere; ut loco utrisque medio convenientes, opportune possimus de rebus necessariis consultare. Noveritis etiam Odacrum abbatem et consanguineum nostrum libram auri, quam nostis, instante Viviano repetere, cujus humanitas nulla inhumanitate exasperanda est. Mature cursorem hunc remittite, ut tempore quo significaveritis valeam vobis ad memoratum locum occurrere. Cum jam emisissem cursorem, supervenit 132 Rath., et causas vestras nuda veritate patefecit: quibus cognitis, accelerandum colloquium multo mihi maxime visum est, ut rebus asperis demonstrante Deo per subtilem tractatum prudenter possimus occurrere. Interim quemadmodum idem Rath. restituatur elaborate; quia vehemens indignitas est quod propter rem ad se nihil pertinentem tam diuturni laboris praemio vacuatur.

Notes: (qui nihil meritus impetum
indignationis excepit)
EPISTOLA LXXXVII. AD HUGONEM.
Author: Lupus Ferrariensis

Fratres nostri, qui ad vos directi sunt, retulerunt nobis commotionem vestram, quae occasione illius hominis accidit qui cum aliis malefactoribus rapinam sectando, sibi vitam auferri coegit; cujus rei nos non fuisse conscios optime nostis. Unde cum id venerabilis filius vester nobisque familiaris Stephanus, non sicut res erat, sed sicut ei falso relatum fuerat, narrasset, misimus praepositum nostrum talium peritum et, ut ejus aetatem atque nobilitatem decet, anxie religiosum; qui, secundum prudentiam quam in saeculo hauserat, causam cum vestro nuntio discerneret et finiret. Verum quia qui justitiam quaerebat, ipse implere nolebat, exitum res non potuit invenire. Itaque has litteras celsitudini vestrae dirigendas curavimus; quibus placare cupimus animi vestri motum, quem nequaquam ulla nostra negligentia aut pervicacia provocavimus. Potentia enim culminis vestri nequaquam 133 personis, sed justis causis favere debet, nec vilitatem nostram, sed divinam majestatem, cujus, quanquam indigni servi sumus, et beati Petri reverentiam attendere, nec nobis aliquid mali comminari aut inferre, qui sic justitiam repetimus sicut reddere parati sumus. Hoc etiam prudentiam vestri culminis commonemus ne propter defensionem perditorum hominum patrocinium beati Petri et nostram antiquam familiaritatem aspernemini. Sed cogitantes quod scriptum est: Quia sperantes in Domino misericordia circumdabit ; et: Omnis qui se humiliat exaltabitur , ita exortam controversiam sopire dignemini ut nec nos gravari patiamini, nec vestros impune male agere permittatis; ne forte, quod absit, Dei vindicta in vos propter iniquorum consensum redundet. Optamus vos bene valere et sicut nobilitatem et sapientiam vestram decet in omnibus agere.


Notes: (Psal. XXXI) (Luc. XVIII)
EPISTOLA LXXXVIII. AD HUGONEM ABBATEM.
Author: Lupus Ferrariensis

Summa veneratione suspiciendo Hugoni abbatum summo Lupus praesentem et futuram salutem.

Postquam vos nosse coepi, diu in vestram venire notitiam, fateor, concupivi. Quod tandem vestra dignatione consecutus, plurimum vobis confidere audeo, dum et singularem in vobis nobilitatem et convenientem nobilitati sapientiam frequenter considero. Qua causa cum mihi quod nec timueram, nec, ut opinior, merueram, contigisset ut dominus rex 134 cellam coenobii nostri, unde edictum et ipsius et patris ejus domini Ludovici serenissimi Augusti habemus, nobis ablatam Odulfo comiti daret, eamque, ut eum decebat, Deo inspirante, et amplissimo viro Adalh. cooperante, nobis restituisset, vos potissimum hortante ipso Adalh. credidi expetendos, qui et ipsius Odulfi periculosam aviditatem prudenter compesceretis, et nobis benigne memoratam cellam restitueretis. Vestra igitur longe lateque bonitas pervulgata nobis vehementer indigentibus pro Dei amore secundum litteras regias quam celerrime fieri potest subveniat; ut et calamitatis nostrae commiseratio praemium vobis pariat sempiternum, et a nobis et a posteris nostris beneficii vestri memoria fideliter celebretur
EPISTOLA LXXXIX. AD PARDULUM.  Ex parte reginae.
Author: Lupus Ferrariensis

In nomine Dei solius et omnipotentis. Irmindrudis divina ordinante gratia, regina venerando Pardulo episcopo salutem.

Res novas, super quibus vos nihil posse scribere significastis nisi quod per Rhotbertum jam mandaveratis, prosperas exuberante Dei gratia provenire cupimus et audire. Diem vero vestrae ordinationis nostris et nostrorum precibus vobis utinam profuturis solemnem facere studebimus. Praeterea quae misistis munera grata nobis fuerunt; et stolae cujus imposuistis laborem libenter experiri curabimus, et secundum vestram suggestionem 135 propitio Deo, qui nos fecit et tantis bonis cumulavit, noxium studebimus otium evitare. Vestris tamen semper efficacibus juvemur orationibus: quia nihil unquam nobis praestabitis quod non de vestra probabili fidelitate praesumpserimus. Hoc a vestra benignitate impetratum volumus, ut pro his qui in defensione patriae suas posuerunt animas Dei clementiam suppliciter flagitetis, et superstitibus eorum hominibus auxiliemini quantumcunque vobis possibile fuerit.
EPISTOLA XC. AD ODACRUM ABBATEM.
Author: Lupus Ferrariensis

Tertio Non. Julii Deo propitio ad monasterium nostrum reversus, primum ut potui vestrae prudentiae has litteras dirigendas curavi, quibus totis affectibus vestrae benevolentiae gratias refero quod fratres nostros et caeteros homines tantae calamitatis angustia deprehensos aperto charitatis gremio excepistis et materna pietate fovistis; quorum relaxatio adeo me laetificavit, ut epistolaris angustia vix valeat indicium meae in vos voluntatis aperire; cum et germanos meos singulari dilectione tractetis, et amplissima liberalitate nostris omnibus quantam vix unquam sperare potuerant praebeatis. Proinde opto ut divina gratia, cujus munere tales estis, exiguitati meae largiri dignetur ut quantulamcunque vicem rependere sufficiam, integra vero merces ab eo vobis restituatur qui summam praeceptorum suorum in soliditate charitatis constituit.
136  EPISTOLA XCI. AD MARCWARDUM ABBATEM.
Author: Lupus Ferrariensis

In Aquitanica congressione manifesta morte liberatus, post captivitatis molestias solutus utroque periculo, ingenti Dei gratia, cui maxime praefidebam, et sanctorum ejus, beneficio praeterea cujusdam Turpionis ereptus, integra valetudine ad monasterium III Nonas Julii remeavi; ubi, quod ultro sciebam, et fratrum meorum Hattonis et Ratharii relatu, et litterarum vestrarum lectione certior factus sum mea calamitate vos vehementer commoveri. Jamque mihi videre videor vos ingenti gaudio exsultare, cum me, quem dolebatis aut captivum aut mortuum, accipiatis incolumem in monasterio residere. Ego vicissim fratresque omnes de vestra tam fructuosa reversione maxima laetitia gratulamur; et Domino Deo nostro gratias ingentes referimus, quod non solum vestram excellentiam nobis restituit, verum etiam vestro labore duplex patrocinium sanctorum providit. Pro vestra quidem incolumitate et regressione quotidie Deo supplicabamus; sanctorum autem perlationem voto continentes vestris amabilibus Deo studiis ut suspicaremur de vobis talia facile adducebamur. Nam Deum in commune laudamus, qui supra quam petere audeamus largitus est. Illud unum ad cumulum gaudiorum restat, ut praesentiam vestram nobis exhibeatis: quod vos haudquaquam posse litterae vestrae professae sunt, nos hoc eas promisisse tenebimus. Quod si feceritis, cum 137 parvitati nostrae plurimum, tum etiam vobis aliquid conferetis. Siquidem et nobis consolationem et virtutis incitamentum suggeretis, et fratrum, qui vestrum post discessum decedentium supplevere locum, notitiam et firmiorem, si possit fieri, lucrabimini charitatem. Quaeso praeterea ut ad sanctum Bonifacium solertem aliquem monachum dirigatis, qui ex vestra parte Hattonem abbatem deposcat ut vobis Suetonium Tranquillum de Vita Caesarum, qui apud eos in duos nec magnos codices divisus est, ad exscribendum dirigat; mihique eum aut ipsi, quod nimium opto, afferatis; aut si haec felicitas nostris differetur peccatis, per certissimum nuntium mittendum curetis. Namque in hac regione nusquam invenitur; et credimus hoc quoque nos beneficium vestra liberalitate consecuturos. Filium Guagonis nepotem meum, vestrumque propinquum, et cum eo duos alios puerulos nobiles et quandoque, si Deus vult, nostro monasterio suo servitio profuturos, propter Germanicae linguae nanciscendam scientiam vestrae sanctitati mittere cupio, qui tres duobus tantummodo paedagogis contenti sunt. Quod utrum dignemini praestare, ut primum se facultas obtulerit, ne gravemini aperire. Sterilitatem vini superiore anno passi sumus. Aliis rebus pro tempore abundamus, et largiente Dei gratia aliquantula pace fruimur; nisi quod saeculares quidam, qui vellent nostrum invadere monasterium, nobis moliuntur insidias. Unde vobis est studiose propter charitatis debitum persolvendum Deus orandus ut quod nobis maxime conducit in corde principum operetur.
133  EPISTOLA XCII. AD LUDOVICUM.
Author: Lupus Ferrariensis

Praecellentissimo atque clarissimo abbatum summo Lupus plurimam salutem.

Occupationum vestrarum considerationem habens, paucis vobis aperio magnum Adalh., cum adhuc proficisceretur, mihi serio promisisse quod nunc opportunitate se ultro ingerente cellam sancti Judoci nobis recuperaturus esset, et ne quis apud regem nobis aliquid nocere posset in omnibus provisurus. Cum autem ab Aquitania, Dei bonitate et clementia servatus, reversus essem, et a tantis calamitatibus, quas pro regis fidelitate passus fueram, vellem aliquantulum requiescere, fama dispersit datum nostrum monasterium Egilberto. Itaque de utroque, memores amicitiae nostrae, solito more me adjuvare contendite; praesertim cum et meam fidem in regem et servitium cognoscatis, et fieri magnam indignitatem facile comprehendatis me cum praedicto Egilberto conferri, nedum mihi eum praeferri. Quae proponere in tali negotio debeatis breviter complexus essem, nisi naturali prudentia et eruditionis copia vobis ultro suggererentur. Cupio vos bene valere et parvitatis meae memores laetioribus in dies augeri successibus.
139  EPISTOLA XCIII. AD DOMNUM REGEM CAROLUM.
Author: Lupus Ferrariensis

Explicari facile non potest quam cupiam, domine mi rex gloriose Carole, ego ultimus vester famulus in omnibus vestram prosperitatem et spiritalem et saecularem. Propterea aliquoties et verbis et scriptis ultro me ingessi, ut mea devotio, opitulante Dei gratia, vestrae prodesset felicitati. Nunc etiam quod utilissimum vobis et vestro regno multa meditanti occurrit, paucis aperio. Observantia justitiae non solum apud Deum meritum vobis comparat, verum etiam terrenam potestatem confirmat. Bonorum societas profectum vobis et laudem parit ad exemplum beati David, qui se imitandum proponens ait: Ambulans in via immaculata, hic mihi ministrabat . Segregatio etiam perversorum aeque laudabilis est, ut idem ipse David instituit: Non habitabit in medio domus meae qui facit superbiam, qui loquitur iniqua, nec direxit in conspectu oculorum meorum . Quod autem fidissimus quisque debeat esse familiarissimus illa sententia instruimur: Quae pestis ad nocendum efficacior esse potest quam familiaris inimicus? Quorum consilio Respublica, Domine faciente, de quo dicitur: Fiat pax in virtute tua , possit esse tuta et quieta sanctae litterae his verbis insinuant: Multitudo sapientium sanitas est orbis terrarum . Hi enim intelligunt quod non est sapientia, non prudentia, non est consilium contra Dominum ; et in Davidis consiliis ab aequitatis tramite non recedunt. 140 Unde et eadem consilia ab ipso Domino ad utiles diriguntur effectus. Alibi etiam satis hinc aperte docemur, ubi legimus: Consilium semper a sapiente perquire . Sapientem hic intelligimus quem aut experientia docuit, aut lectio erudivit, aut inspiratio divina caeteris praetulit. Magnum aliquid facturi, quaeso, recolite memoria illud quod prudentissime dictum est: Antequam incipias, consulto, et ubi consulueris, mature facto opus est. Sic enim et praecipitatio vitabitur et nocitura dilatio. Romani orbis terrarum domini, quibus consiliariis usi sint hac una et brevi sententia ad vestram nostramque utilitatem considerare dignamini: Fidum erat et altum Reipublicae pectus, Curia, silentiique salubritate munitum et vallatum undique: cujus limen intrantes, abjecta privata charitate, publicam induebant. Tales quaeso, tales quaerite qui publicam dilectionem, hoc est, totius populi, praeferant privatis commodis, et miserante Deo motus isti molestissimi conquiescent. Imperatorum gesta brevissime comprehensa vestrae majestati offerenda curavi, ut facile in eis inspiciatis quae vobis vel imitanda sint vel cavenda. Maxime autem Trajanum et Theodosium suggero contemplandos, quia ex eorum actibus multa utilissime poteritis ad imitandum assumere. Ita diutissime regnetis ut semper Deus regnet in vobis.


Notes: (Psal.
C) (Ibid.) (Psal. CXXI) (Sap. VI) (Prov. XXI) (Tob. IV)
EPISTOLA XCV. AD HERIBOLDUM  Ex parte reginae.
Author: Lupus Ferrariensis

In nomine Domini solius et omnipotentis. Irmindrudis, ipsius gratia ordinante, regina Heriboldo venerabili episcopo salutem. Quoniam diuturna infirmitas gratum nobis vestrae sanctitatis denegat colloquium, absenti scribimus quod praesenti libentius diceremus. Germanus vester destitutus honoribus, propter homines qui ei famulati sunt maxime anxius, nostrae pietatis opem expetiit, confidens, post Deum, nostra opera se calamitatis molestiam evasurum; quem, solita mansuetudine miserantes, opportunitatem Deo praebente cupimus adjuvare. Verum ut in palatio 144 voluntatis nostrae praestolari possit effectum, suademus ne gravemini ejus indigentiam collatis necessariis temperare. Cum enim soleat vestra largitas ministrare postulata externis, etiam germano indigenti non sine spe divinae retributionis idem valet praestare: quod facile sacris monstraremus eloquiis, nisi ultro ea vobis occurrere crederemus, et nostrae vestraeque personae haberemus considerationem. Impendite igitur debitum religioni et necessitudini affectum, et in orationibus nostri assidue memores bene valete.
EPISTOLA XCVI. AD CAROLUM REGEM.
Author: Lupus Ferrariensis

Glorioso Domino praecellentissimo regi Carolo integre fidelis Lupus salutem.

Cum a vestra majestate digrederer, praecepistis ut, impendente Quadragesima, quiddam vobis dirigerem unde caperetis fructum aliquem aedificationis. Sermonem itaque beati Augustini, in quo jurandi consuetudinem dissuadet, quamque sit ferale perjurium ostendit, vestrae prudentiae destinavi, profuturum vobis plurimum credens, si vobis admonentibus quidam assidue jurare desistant, et quod recte juraverint non contemnant. Non adulandi vitio in gratiam vestram dico, sed desiderio salutis eorum qui nobiscum Patrem in coelis invocant. Quicunque fidem vobis jurejurando firmaverunt, si ab ea saltem latenter deficiunt, jam sibi mortem animae intulerunt, nec possunt esse filii Dei, qui nolunt esse pacifici. Admoneantur ergo vestra 145 industria sui periculi, et saluberrima institutione tanti doctoris ad correctionis remedium invitentur. Misi praeterea celsitudini vestrae gemmas quas dudum opifex noster exsculpendas et poliendas acceperat: quarum formam atque nitorem si approbaveritis, memorato artifici gratulabor. Opto et oro ut bene semper agatis, et propitio Deo felici successu diutissime gaudeatis.
EPISTOLA XCVII. AD HILDUINUM.
Author: Lupus Ferrariensis

Praecellentissimo abbati Hilduino Lupus temporalem et perpetuam salutem.

Recordans nostri convictus in vestra adolescentia et initio meae juventutis consuetudinem, et cogitans quod vestra nobilitas morumque probitas blandimentis fortunae nullatenus valeat immutari, quemamodum tunc familiariter loquebamur, ita nunc vobis simpliciter scribo. Omnibus, ut pluribus videtur vestri propositi, in largiendis opibus omnipotens vos Deus praetulit; et sine dubio cui tantum contulit, plurimum ab eo reposcet. Ipse enim dicit: Qui glorificavit me, glorificabo eum; qui autem contemnunt me, erunt ignobiles . Itaque non sit vobis oneri quod illaturus sum. Honorate illum timore ipsius et amore qui vos tam sublimiter honoravit: et dum vobis bona suppetunt in hoc saeculo, curate illi qui haec dedit indesinenter placere; nec vos decipiat transitoria felicitas mundi, cui perpetua promittitur beatitudo coeli. Exercete 146 ubicunque potestis justitiam, et quibuscunque sufficitis impendite misericordiam: quia qui vobis bene agendi falcultatem largitus est, quandiu id permissurus sit ignoratis. Ipsius vox est: Vigilate, quia nescitis diem neque horam . Nos etiam, qui vos unice diligimus, et per vos solatium aliquod habituros confidimus, aliquantulam diuturnitatem dignitatis vos possessuros credimus, si vos largitori bonorum omnium devote submiseritis. Donec vos videre merear, absque fastidio haec frequenter legite aut recolite; ut sicut de vestra excellentia gloriamur, ita de probitate certius exsultemus. Peto etiam ut propinquum meum abbatem cellae vestrae quae dicitur Cor., qui et Deo, ut credimus, et bonis omnibus, ut palam est, pro sua probitate placet, honorifice suscipiatis, benigne tractetis, et, quod sufficere credo , sic dignemini consulere illi semper in omnibus tantum semper quantum cupiunt qui bene sciunt. In saeculo et in Domino valeas.

Notes: (I Reg. II) (Matth. XXV) (sicut vestram decet nobilitatem, et
honestam eruditionem, ac bonae famae augmentum)