EPISTOLA LXXIX. AD SUFFRAGANEOS SUOS.
Author: Thomas Cantuariensis

THOMAS Cantuariensis archiepiscopus, suffraganeis suis.

Gratias ago Deo meo, cui nunc servio in vinculis meis, quod obedientia vestra jam in Dei ecclesiarum orbe divulgata est. Haec est nunc gloria mea, quod nunc habitamus in unum rejecto illo infelicissimo Juda, velut putridissimo membro amputato, per quem in nostro corpore tantum scandalum venit, qui velut jumentum inquietum in junctura non trahebat, sed unitatis nostrae turbabat jucundum. Unde gloriam illi dantes, qui virtute sua Catholicae suae columnas confirmavit, rogamus vos, fratres amantissimi, per adventum Domini nostri Jesu Christi, et nostrae congregationis in ipsum, ut non cito moveamini a nostro sensu, neque terreamini, neque per ipsum, neque per sermonem, neque per epistolam tanquam ab Ecclesia missam. Haec ideo dixerim, quia multi venient, et certe scio neque dubito, quod aliqui jam venerunt, qui velut pestilens ventus adducti mendaciorum aurugine terram corrumpunt. Sunt enim isti prophetae Baal, missi ut decipiant populum, et ut religiosa mendacia dictorum facilius fidem inducant. A prophetis Hierusalem ista egreditur pollutio supra terram. Ecce enim professionis nostrae sunt, qui persequendo nos movent pedes suos, et non quiescunt, qui epistolas mendacio plenas in orbem dirigunt, aures audientium polluunt, et linguis suis nos toto orbe consectantur. Facti enim divitiarum servi, ad dominorum nutum, a quibus se sperant accepturos, comicorum instar servorum, modo aiunt omnia, modo negant. Verum dolorem id temperat, quod jampridem mater nostra interiorem hanc viscerum passionem sustineat. Unde et Dominus ipse hujusmodi prophetis, qui etiam sub statu veteris legis pauci non erant, comminatur in propheta: Ecce, inquit, cibabo eos absynthio, et potabo felle. A prophetis enim Hierusalem egressa est pollutio super terram, neque ab ista aegritudine penitus sanabitur, donec is venerit, qui sanabit omnes languores, et renovabit ut aquitae juventutem suam. Vos quidem, fratres, nolite audire prophetas istos. Radulphus vero Landavensis qualisqualis archidiaconus, et Ricardus Barre dicuntur principes prophetiae. Nolite, inquam, credere. Propheta quippe vaticinii fine monstrabitur. Et scietis indubie quod in brevi nec in longos profecto dies, Domino faciente, sermones vani in tempore visitationis peribunt. Cum enim jam particularis discessio venerit, et revelatus fuerit homo peccati, filius perditionis, de instantia Dominici diei nulla quaestio est. Vos autem state et confortamini in Domino, ne dies ille tanquam fur vos comprehendat. Ecce enim dedit vos Deus hodie in civitatem munitam, et in columnam ferream, et in murum aeneum super omnem terram, regi terrae, et principibus ejus, et populo terrae. Si bellaverint adversus vos, non praevalebunt, quia Dominus erit vobiscum. Unde nos de obedientia vestra non minimum confidentes, firmiter vobis injungimus, et in virtute obedientiae praecepti nostri auctoritate inhibemus, ne in novas obligationes juramenti, seu etiam pollicitationis a vobis exactae declinetis. Alioquin vos, quod Deus avertat, in inobedientiae reatum prolapsos adducet Dominus cum operantibus iniquitatem. De caetero, fratres, orate, ut rumoribus falsiloquorum oppressis, et multiplicis fraudulentiae dolis, veritas Dei currat, et clarificetur per nos, et liberemur ab importunis et malis hominibus, qui jamdiu veritatem Dei in mendacio detinuerunt. Et Deus patientiae et solatii det vobis id sapere in alterutrum, secundum Jesum Christum, ut onera nostra invicem portantes, unanimes, et uno ore honorificemus Patrem Domini nostri Jesu Christi, et sponsam ejus matrem nostram, sanctam et apostolicam Ecclesiam.