medieval-data/medieval-letters huggingface dataset:
EPISTOLA CCCXLIX. WALCIODORENSIUM MONACHORUM AD WIBALDUM ABBATEM.  Orant ut regimen monasterii ad quod ipsum elegerant suscipiat.   (Anno 1152.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

Doctrina totius prudentiae insigni domino WIBALDO abbatum egregio, consolationis suae esuriens prudentiam Walciodorensium conventus, utriusque vitae jucunditatem per moderationem sacrae dispensationis acquirere.

Venerande Pater et domine, destituto grege nostro pii pastoris solatio, ejus ovile morsibus plurimorum circumquaque unanimiter latrantium patuit, metuque istius impetus vehementer commoti, procul dubio cognoscimus talibus indiciis, quoniam ejus mortis occasus nostrae erit desolationis eventus, nisi periclitantibus nobis vestrae prudentiae praesens adfuerit consolationis portus. Hac itaque perturbationis controversia pavefacti, post Deum ejusque genitricem, beatissimam videlicet Mariam spei nostrae anchora in sinu consolationis vestrae collocata, sub vestrarum alarum protectione confugimus, ac de vestra fisi magnifica pietate quatenus ab imminenti periculo et nos et nostra vestro moderamine liberentur, vos ad regimen animarum nostrarum, custodiamque imminentium adversitatum assensu omnium in abbatem elegimus. Votis igitur praecordialibus consilium vestrae adminiculationis nobis adesse deposcimus, quatenus vestra freti consolatione, sub vestrae dispensationis regimine corporis et animae tranquillitatem, valeamus acquirere, ipsumque regimen, ne vestra faceta urbanitas alicujus excusationis pondere valeat postponere, illud vos vestris genibus provoluti suppliciter precamur suscipere. Omnium bonorum custos Spiritus sanctus ad communem utilitatem regni et Ecclesiae et nostram dignetur vos regere et conservare.
EPISTOLA CCCL. HENRICI LEODIENSIS EPISCOPI AD STEPHANUM METENSEM.  Adversus Hasterienses monachos, qui duos in Walciodoro abbates volebant.   (Anno 1152.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

Reverendo fratri suo et amico STEPHANO Metensis Ecclesiae venerabili episcopo, HENRICUS Dei gratia sanctae Leodiensis Ecclesiae humilis minister, fraternas orationes, et debitam in Domino dilectionem.

Pastoralis officii sollicitudo nos admonet, ut commissarum nobis ovium vigilanti studio curam exerceamus, ut tam errantes instar summi pastoris ad ovile reportemus, quam obedientes et nulla discordiae labe infectos, ad vitae pascua adducamus, et nominatim vocemus. Eapropter discretioni vestrae suggerendo notificamus, quod monachi Hasterienses vagi et erronei, ac novitatibus intendentes, res ejusdem monasterii prorsus destruunt, et quosdam perversitatis suae fautores, tam pretio quam promissionibus alliciunt, hoc suae pertinaciae emolumentum capere cupientes, ut in una, hoc est Walciodorensi abbatia, duo abbates contra sacrorum canonum instituta et apostolici privilegii auctoritatem ordinentur. Monemus itaque dilectam nobis in Christo prudentiam vestram, ne tam grave scandalum apud vos foveri et crescere sinatis, et ita de jure proprietario, quod in Walciodorensi abbatia Ecclesia Metensis habere dignoscitur, moderata discretione tractetis, ut Leodiensis Ecclesiae, ad cujus officium pertinet electionem examinare, electum consecrare, terminos non attingatis. Nos enim divinam ultionem metuentes, diutius dissimulare non possumus, quin eos ad regularis electionis ordinem canonica severitate, pro nostri debito officii, compellamus, cum praecipue paterne admoniti, delegatis etiam quinque religiosis ad eorum visitationem abbatibus, obedire hactenus contempserint.
EPISTOLA CCCLI. HENRICI LEODIENSIS EPISCOPI AD WALCIODORENSES ET HASTERIENSES.  Ut talem eligant abbatem, qui pene emortuam disciplinam suscitet.   (Anno 1152.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

HENRICUS Dei gratia Leodiensis episcopus, fratribus qui sunt Walciodoro et Hasteriae, spiritu consilii et pietatis abundare.

Quoniam abbas vester viam universae carnis ingressus est, et secundum curam nobis commissam sollicitudo nobis Ecclesiarum quoque vestrarum imposita est, vota ad Deum fundimus, ut talem suo gregi ministrum substituat, cujus ope et studio beata monachorum religio vires accipiat et accrescat, quae quia inter vos aliquandiu tepuit, et odorem bonae opinionis suae, supra quam necesse esset, turbavit, auctoritate a Deo nobis indulta vobis praecipimus ut, congregatis de circuitu religiosis abbatibus Floriensi, Broniensi, Gemblacensi et Floreffiensi, talem vobis eligatis pastorem, qui jam pene emortuam in vobis resuscitet religionem. Valete. Nomina abbatum Walciodorensium et Hasteriensium. Haec sunt nomina abbatum, qui Walciodorensi coenobio praefuerunt, et Hasteriensem Ecclesiam cum omnibus suis appendiciis sub unius abbatiae nomine tenuerunt: Domnus Forannanus episcopus et abbas, domnus Kadroc, domnus Machalanus, domnus Immo, domnus Theodericus, domnus Frembertus, domnus Rodolfus, domnus Lambertus, domnus Godescalcus, domnus Wulricus, domnus Theodericus.
EPISTOLA CCCLII. STEPHANI EPISCOPI METENSIS AD WIBALDUM ABBATEM.  Assignat ei diem qua ipsum convenire queat.   (Anno 1152.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

STEPHANUS Dei gratia Metensis episcopus, WIBALDO eadem gratia abbati Stabulensi dilecto suo, salutem et omne bonum.

Litteras dilectionis vestrae libenter suscepimus, ex quibus adventum vestrum apud nos pro controversia Walciodorensium et Hasteriensium intelleximus. Sed quoniam diem a vobis postulatam observare non possumus, statuimus vobis aliam, scilicet proximam secundam feriam post sextam a vobis nominatam, et hoc Metis. Valete.
EPISTOLA CCCLIII. CONVENTIO INTER FRIDERICUM REGEM ET BERTOLFUM DUCEM.  (Anno 1152.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

Haec est conventio inter dominum regem Fridericum et ducem Bertolfum.

Dominus rex dabit eidem duci terram Burgundiae et Provinciae, et intrabit cum eodem duce in praedictas terras, et adjuvabit eum easdem terras subjugare per bonam fidem ex consilio principum, qui in eadem expeditione erunt. De terra quam modo habet comes Willehlmus Matisconensis ex parte neptis suae faciet duci justitiam, aut ex consilio principum, aut ex judicio ipsorum dominatum et ordinationem utriusque terrae dominus rex habebit, quandiu in ipsis terris fuerit. Post discessum regis dux utrasque terras in potestate et ordinatione sua retinebit, praeter archiepiscopatus et episcopatus, qui specialiter ad manum domini regis pertinent. Si quos autem episcopos comes Willehlmus vel alii principes ejusdem terrae investierint, eosdem dux investiat. Et quod haec conventio ex parte domini regis observabitur, fide data firmaverunt Henricus dux Saxoniae, dominus Welpho, Arnoldus cancellarius, comes Odelricus de Lencenburch, comes Egeno, Odelricus comes de Hornunge, Marcq. de Gronbach, Arnoldus de Biberbach, Otto Palatinus comes de Witelinesbach, Walterus dapifer, Hildebrandus pincerna, Conradus Colbo et frater suus Sigefridus. Dux Bertolfus habebit cum domino rege mille loricatos equites, quandiu dominus rex in illis terris fuerit. In Italicam expeditionem ducet cum domino rege, quandiu in ipsa expeditione fuerit, quingentos loricatos equites et quinquaginta arcobalistarios. Et quod dux haec omnia servabit sine dolo et sine fraude, dabit domino regi in pignore allodium suum, castrum scilicet Teche cum omnibus ministerialibus et praediis ibidem pertinentibus, Hetligen, Williggen et Erstem cum omnibus eorum pertinentiis. Et quod dux ex omnia observabit, juraverunt homines sui Burchardus et Werhnerus. Dominus autem rex expeditionem in praedictas terras movebit a proximis Kalendis Junii, quae sunt indictione XV infra annum.
EPISTOLA CCCLIV. OTTONIS EPISCOPI FRINSINGENSIS AD WIBALDUM ABBATEM.  Explicat quemdam psalmi versiculum.   (Anno 1152.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

Venerabili in Christo fratri et amico praecordiali WIBALDO Corbeiensi abbati, O. Frisengensis Ecclesiae minister, id quod est salutem cum devoto obsequio.

Quod negotium, pro quo ac curiam miseratis, debitum processum non habuerit, in nobis non remansit. De caetero super quaestione quam nobis movistis Aquis, quomodo videlicet ad Ascensionem Domini referri valeat quod in psalmo legitur: Tollite portas, principes, vestras, et elevamini portae aeternales; et: Quis est iste rex gloriae, breviter respondemus triplicem in eadem auctoritate sensum reperiri, quorum iste unus est. Legite glossas Psalterii et invenietis super attollite portas. Virtutes ministrae ad alias coelestes clamabant, ut viam aperiant, quae novo mysterio carne induti stupefactae quaerunt, quis est iste? sed et illum quem dixistis de principibus tenebrarum et portis mortis: unde ille cantus: Sum rex gloriae, factus est; ibi invenire poteritis, ita tamen ut portae aeternales non sint infernales, sed item coelestes. Unde est rursum illa Glossa: Attollite, id est auferte, portas mortis, quae a principe diabolo positae sunt, et elevamini contra portas mortis portae aeternales. Omnis gratia quae, veniente Christo, data est. Et alibi: Angeli praeeuntes ad infernum dicunt: Auferte potestatem vestram. Et in Ascensione dicunt, secundum vos, principibus tenebrarum in descensione ad inferos: Attollite, id est auferte portas principes vestras; dicunt secundum nos principibus suis in ascensione ad coelos; Tollite pro aperite, ut idem sit tollite portas, quod et elevamini portas aeternales. Tertius ejusdem lectionis sensus mortalis est. Haec idcirco charitati vestrae scripsimus, non quod sapientiam vestram nostra insipientia doceri ambiamus, sed quod nostram imperitiam apud vestram solertiam excusatam esse desideramus, ut quia multifarius Scripturarum sensus noscitur, nobis non imputetis, quasi hanc auctoritatem in Ascensione Domini de ascensione ad populum loquentes, de nostro potius quam sanctorum Patrum corde induxerimus, cum secundum primum sensum illi in psalmo dicant: Quis est iste rex gloriae? qui in propheta aiunt: Quis est iste qui venit de Edom? stylo non succenseatis, quoniam festinanter scripsimus. Personam vestram vera in Deum charitate diligimus, et de omnibus quae vobis nocere possunt, praecipue de his quae a Saxonibus antiquis regni hostibus fraternitati vestrae illata sunt, plurimum dolemus.
EPISTOLA CCCLV. WIBALDI ABBATIS AD JORDANUM CARDINALEM.  Gratias agit pro exhibitis suis beneficiis, oratque ut causam Xantensis praepositi committat archiepiscopo Coloniensi terminandam.   (Anno 1152.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

Reverendo Patri suo et domino JOR. sanctae Romanae Ecclesiae venerabili presbytero cardinali, apostolicae sedis legato, frater WIBALDUS Dei gratia id quod est in Ecclesia catholica, exiguas orationes et devotum servitium.

Dignationi vestrae multiplices gratiarum actiones referimus, quod, quandiu in Lotharingia fuistis, memoriam nostrae parvitatis in magna benevolentia et benedictione habuistis, nostrosque ac nostra juxta temporis opportunitatem prompta defensione adjuvistis, sicut per litteras fidelium nostrorum longe remoti didicimus. Pro his tam paternae misericordiae officiis et personam vestram propensius de caetero diligere et Romanam curiam attentius venerari disposuimus, ita ut neque mors neque vita nos ab ipsius charitate possit divellere. Cum revertentes ab Urbe Coloniam cum domino archiepiscopo pervenissemus, invenimus dominum Theobaldum Xantensem praepositum gravi et longa infirmitate adeo debilitatum, ut cute ossibus adhaerente, infirmum vix traheret spiritum. Audivimus autem priores Coloniensis Ecclesiae in magno clericorum conventu confitentes, quod praedictus praepositus se ad omnem justitiam frequenter in Coloniensi Ecclesia exhibuisset super querela, quam canonici sui adversus eum habuerant, cum iidem canonici saepe a majore praeposito et prioribus pro hoc vocati venire supersedissent. Proinde nos filii vestri ausu verae charitatis, qua vos in Domino diligimus, vestrae oculatae discretioni suggerimus, ut eamdem causam domino Coloniensi archiepiscopo tractandam terminandamque remittatis, nec de gravamine praenominati praepositi vobis ab aliquo persuaderi permittatis.
EPISTOLA CCCLVI. ARNOLDI COLONIENSIS ARCHIEPISCOPI AD WIBALDUM ABBATEM.  Quaerit ab eo an possit velare sanctimoniales in Pentecoste.   (Anno 1152.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

ARNOLDUS Dei gratia si quid est sanctae Coloniensis Ecclesiae humilis minister, domino WIBALDO eadem gratia venerabili Corbeiensi abbati, salutem et obsequium.

In octava Pentecostes sanctimonialem velare disposuimus, sed quidam ad nos referebant, hoc non licere, nisi in Epiphania Domini et natalitiis apostoloram et in secunda feria Paschae. Quocirca non plene memores quid super hoc a domino papa docti simus, prudentiam vestram, quae sacri juris articulos plenius agnoscit, consultantes, rogamus, quatenus super hoc vestra eruditio scripto nos certificare dignetur, an in praedictis duntaxat solemnitatibus, an in diebus tantum Dominicis, quod a domino papa accepisse videmur, liceat velari sanctimonialem.
EPISTOLA CCCLVIII. ARNOLDI COLONIENSIS ARCHIEPISCOPI AD HENRICUM MINDENSEM EPISCOPUM.  Conqueritur quod ejus nutu a fidelibus suis truncatus membris fuerit Vortlevius, citatque ipsum Coloniam, et omnes sceleris hujus complices coram responsuros.   (Anno 1152.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

ARNOLDUS Dei gratia si quid est sanctae Coloniensis Ecclesiae humilis minister, HENRICO eadem gratia venerabili Mindensi episcopo, salutem et orationes in Domino.

Luctuosa quidem et omnino miserabilis querimonia de novo et infandissimo scelere, ad nos et sanctam matrem nostram Coloniensem perlata, omnium mentes acerbissimo dolore turbavit, horrore terruit, compassione commovit. Rediit siquidem a Mindensi civitate ad Coloniensem urbem, ubi natus est, frater Vortlevius vir utique, dum apud nos vixit, inculpatae vitae, qui in domo beati Petri, praesente tota Coloniensi Ecclesia et pluribus principibus, quid ad solemnitatem regiae susceptionis convenerant, subito ad pedes nostros prostratus, horridas vulnerum cicatrices et cavernas oculorum ipsis orbatas oculis miserabiliter praemonstrans, gravem, et a vestra utinam serenitate alienam querimoniam in vestram personam intendit, affirmans quod instinctu et nutu facta de ipso ad fideles vestros querimonia, ab eisdem membris truncatus, et quod in vita miserrimum est, caecus factus sit. Quia vero in cathedra beati Petri licet indigni auctoritate tamen apostolicae praeceptionis vim passi residemus, justitiae lineis inhaerentes, habito conventu abbatum et omnium priorum Coloniensium, et coram eis iterata quaerimonia, quae in vos prolata est, judicio Eccesiae ad quadraginta dies post acceptas has nostras litteras, sicut ratio temporis canonicas inducias diffinit, vestram nobis praesentiam Coloniae exhiberi ex apostolica auctoritate et nostra fraternitati vestrae mandamus. Et quia crudelis est, qui famam suam negligit, quod Deus a vestra serenitate avertat, nihilominus mandamus, ut eos, quos praefatus Vortlevius hujus tanti sacrilegii auctores astruit, et quos post perpetratum facinus ad vos regressos et vobiscum in domo familiariter commoratos dicit, ad famam gloriae vestrae pro se responsuros Coloniam eadem die venire districte commoneatis. Novit enim vestra eruditio, quid in hujusmodi malefactores apostolica decreta sanxerint. Praeterea eos, quos idem Vortlevius testes invocat, quod eis praesentibus minae vestrae in eum et querimonia ad eos, qui ipsum excaecaverunt, prolatae sunt, et duos fratres, quos de traditione notavit, modis omnibus vobiscum petimus nobis exhiberi, et ut factorum et dictorum veritas pateat, et eo fine cuique justitia sua tribuatur, ut spiritus salvus fiat. Praedictorum nomina subternotavimus. Malefactores: Elgerus, Wluerus, Bernardus, Poppo, Fridericus, Wikerus, Arnoldus, Eiluardus, Robertus. Testes invocantur. Abbas de Insula, Wernerus praepositus, Anno praepositus, Robertus decanus, Godeboldus magister scholae, Nithardus abbas de Bursvelde. Traditionis notati: Eppo, Reimarus.
EPISTOLA CCCLIX. WIBALDI ABBATIS AD FRIDERICUM IMPERATOREM.  Vindictam petit de illata suis contumelia a Folcuino et Widikindo.   (Anno 1152.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

Inclyto triumphatori ac serenissimo domino suo, FREDERICO Dei gratia glorioso Romanorum imperatori Augusto, frater WIBALDUS Dei gratia id quod est in Ecclesia catholica, salutem in eo, qui dat salutem regibus.

Injuriam, quae Corbeiensi Ecclesiae et nobis illata est, propriis verbis explanare non valentes, cum propheta ingemiscimus dicentes: Exspectavimus pacem, et non venit, et tempus curationis, et ecce turbatio. Sperabamus enim in tempore et maxime in primordiis regni vestri, quem Deus mirabili et celeri potentia sua, omnium principum summa et desiderabili conniventia in regni solium sublimavit, latronum manus esse compressas, furta vindicata, perfidiam eliminatam: quippe cum vestrae potentiae nulla possit nequitia obsistere, in hac confidentia securos et nihil omnino metuentes invaserunt nos homines nostri, qui nobis fidelitatem juraverunt, et magna beneficia a nobis habent, et armata manu intraverunt oppidum nostrum Huxariam, et praemissa paulatim et per turmas militia, tandem armati et patentibus vexillis super incautos Folcuinus videlicet et Widekindus fratres, et in vastitate hostili totum locum occupaverunt. Triduo itaque ibidem commemorantes, et omnem circa regionem, quae ad praebendam fratrum specialiter pertinet, penitus devastantes, nefandissima scelera in viros ac mulieres passim commiserunt, et post publicam atque communem rapinam, quae aestimata est fuisse nongentarum librarum denariorum, a captivis melioribus, quos a pauperiore turba segregaverant, ducentas quinquaginta tres libras nummorum extorserunt. Insuper vallum et munitiones, quae auctoritate regia, et praecipue privilegio beatae recordationis patrui ac praedecessoris vestri constructae fuerant, cum advocati essent ejusdem loci, destruxerunt. Nullae inter nos et ipsos inimicitiae erant, sed proxime cum ab eis in osculo pacis recesseramus, nullam unquam querimoniam vel nobis vel alicui super praedictos burgenses fecerant, nec alicujus mali suspicio inter ipsos et nostros habebatur. Pro hac tam atroci calumnia fratres nostri cum absentes essemus, corpora sanctorum Viti et Justini, quae apud nos requiescunt, in terram deposuerunt, et humiliatis crucifixi Salvatoris nostri imaginibus, ab omni deinceps solemni officio divino et a pulsatione campanarum abstinuerunt. Provoluti ergo genibus vestrae majestatis, tam nos quam fratres nostri, et tota familia Corbeiensis, clementiam vestram suppliciter exoramus, ut sicut decet principalem excellentiam, vindicare non differatis hanc insignem contumeliam, quae vestram dignitatem non modica ex parte obscurat. Alioquin non solum vobis et regno servire, sicut in praecipuo habemus, ultra non poterimus, sed etiam in terra Saxoniae cum honore habitare non valebimus.
EPISTOLA CCCLX. WIBALDI ABBATIS AD BERNARDUM PATHERBURNENSEM ANTISTITEM.  Ut de Folcuino et Widikindo qui Corbeiensium Ecclesiam invaserant et violaverant sumat vindictam.   (Anno 1152.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

Reverendo in Christo Patri suo et domino BERNARDO sanctae Patherburnensis Ecclesiae venerabili episcopo, frater WIBALDUS Dei gratia id quod est in Ecclesia catholica, exiguas orationes et devotum servitium.

Confidimus de misericordia Dei et vestra benignitate quod memoriae vestrae tenacius inhaereat, quanta benevolentia paternitatem vestram ex longo tempore dileximus, et quod quietem vestram nunquam perturbare studuimus, sed et nos memoriter et jucunde recordamur, quod pari vicissitudine jugiter a vobis dilecti fuimus. Novit autem discretio vestra, quam violenter et inhoneste propinqui vestri et homines tam vestri quam nostri Folcuinus et Widekindus nos et ecclesiam Corbeiensem invaserint, et quanta turpitudine oppidum et oppidanos nostros affecerint, quantaque temeritate ecclesiam et loca consecrata violaverint, dum homines nostros ad ecclesiam tanquam ad singulare refugium confugientes, in manu armata a sacris aedibus abstraxerunt, et praeter communem praedam suppellectilis, quae difficile supputari potest, ad exsolvendas pro salute sua ducentas quinquaginta tres marcas miseros sub periculo captivitatis et mortis compulerunt. Quia vero has multiplices injurias et graves diutius dissimulare non possumus, conquerimur vobis inter alia id quod episcopalem respicit vindicationem, sacrae videlicet ecclesiae violationem, et ut nobis tam de nominatis quam de aliis parochialis vestris ecclesiae violatoribus, quorum nomina vobis transmisimus, justitiam tanquam de notorio crimine faciatis, tum pro charitate Dei, tum pro reverentia domini papae, vos obnixe interpellamus, cujus etiam geminas epistolas pro eadem causa, quas apud nos habemus, opportuno tempore vobis offeremus. Sed et hoc nos volumus discretionem vestram scire, quod de reparandis munitionibus oppidi nostri in proxima curia, quae apud Wirtsburch celebrata est, judicium regni coram domino rege et universis principibus accepimus, ad quod opus cum Mareskalcum domini regis praesentem habeamus, ut vestros ministeriales ab infestatione nostra prohibeatis, si forte illi domini iterum nos infestare voluerint, dilectionem vestram attente monendo rogamus. Quod itaque de nostra petitione estis facturus, ut nobis per litteras vestras et per praesentem nuntium significare curetis, obsecramus. Ideo autem celerem vindictam de crimine notorio expetimus, quia omnibus manifestum est, et negari non potest, quod ecclesiam et sacrum coemeterium violaverint, et inde homines ad extorquendam supra taxatam pecuniam per violentiam extraxerint.
EPISTOLA CCCLXI. ARNOLDI ARCHIEPISCOPI COLONIENSIS AD WIBALDUM ABBATEM.  Condotet ejus adversitatibus, notamque ei facit obsidionem castri Seyne.   (Anno 1152.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

WIBALDO dilecto fratri suo venerabili sanctae Corbeiensis Ecclesiae abbati, ARNOLDUS Dei gratia si quid est, Coloniensium humilis minister, salutem cum intima dilectione et obsequium.

Etsi familiaritatis nostrae bene inchoatae, bene deinceps conservatae series, verbis exprimi non possit, paucis tamen de ipsa loqui, et ejus recordatione frui adeo suave est, ut sensu quidem intelligi possit, sed in sermone experimentum non habeat. Cum igitur omnibus adversitatibus vestris ex debito compatiar, maxime tamen et justius doleo id, quod cum ad synodum nostram veneratis, invasionem iniquorum passus estis. Quidquid igitur super his honori vestro convenire videbitur, libenter prosequar, quousque satisfactio condigna afferatur. Nunc autem ne status noster vos lateat, sciatis quod in obsidione castri Seyne positi simus, exitum rei adhuc ignorantes, et mentem domini Trevirensis quasi in pendulo reputantes. Multa tamen tam timenda quam speranda auribus nostris allabuntur, sed charitas foras mittit timorem, spes autem non confundit. Noscat Deus, qui scrutator omnium est, quod non pro privato odio, sed pro justitia et curae pastoralis debito violatores pacis prosequar. Necesse enim est, ut quia terra diu commota et conturbata est, sanentur ejus contritiones. Nunc autem quia omnes inimici pacis inimici mihi facti sunt, obsecro orationes ab Ecclesia vestra pro peccatis meis fieri, ut sine quo nihil est validum, ejus adjutorio possimus subsistere. Valete. Si quid aliud nobis occurrerit, vos non latebit.