medieval-data/medieval-letters huggingface dataset:
XXXIX.  Gregorii VII epistola ad Gallos.--Vocat illos ad synodum pro discordiis inter regnum et sacerdotium componendis habendam.   (Anno 1078.) [MANSI,  Concil.  tom. XX, col. 381.]
Author: Gregorius VII

GREGORIUS, servus servorum Dei, archiepiscopis, episcopis, abbatibus in Gallia constitutis, qui in gremio sanctae Romanae Ecclesiae permanere videntur, salutem et apostolicam benedictionem.

Quantas tribulationum angustias et persecutionum procellas ac pondera periculorum universalis mater sancta Romana Ecclesia perpessa sit temporibus istis, quod credi vix potest, ex majori parte latet scientiam vestram. Ad haec quoque quid consilii, quidve suffragii per vos, filios suos, debitae compassionis perceperit, vos ipsi agnoscitis. Quod itaque sine dolore vix possumus vel reminisci, ita charitas multorum circa eam refrigescit, ut haec ipsa per Evangelium praesignata quodammodo specialiter videantur, ut dicitur: « Quando abundaverit iniquitas, refrigescet cor multorum . » Unde quid aliud dixerim, nisi quod vos, qui aut segniter neglexistis ac pavide refugistis matri vestrae in tanta pressura solatiari, nomine filiorum indignos et charitatis visceribus alienos vos ostenditis? Quem vero pudorem, vel potius quantum dolorem, quisquis est sanae mentis non sentiat, cum consideret persecutores Christianae religionis tanta factionis conspiratione, sicut omnimodis adnisibus non solum res suas profundendo sed etiam se ipsos morti tradendo, ad explendam animi atrocitatem huc usque desudasse; neminem autem vel vix paucissimos, justitiae fautores, aut corporum laborem subire, aut rerum dispendia pati, aut de bonis suis opem matri suae Ecclesiae ferre curavisse. Verum, utcunque fraternitas vestra sese habuerit, benedictus Deus et Domini nostri Jesu Christi Pater, qui, nos ab adversariorum manibus et persecutorum violentia protegens, hactenus in manu nostra justitiam secundum testimonium conscientiae nostrae defendit; atque, potentiae suae vigore humanae infirmitatis imbecillitatem nostram corroborans, ad iniquitatem converti nullis nos promissionum blanditiis, nullis vexantium terroribus sinit. Ipsi ergo gratias immensas referimus, qui, nos infractos huc usque in pressurae tempestate conservans, ad quamdam spem tranquillitatis sicut liberis incessibus duxit; ut non nos contra principalem justitiae intentionem egisse, aut propria conscientia aut religiosorum, qui noverunt, examinatio reprehendat. De caetero, fratres, ut causa jurgiorum et discordia quae inter regnum et apostolicam sedem jam dudum agitatur, annuente Domino, congruum valeat finem sortiri, vos ad synodum quam in medio Novembri celebrare disponimus, praesentium litterarum vocatione, ex parte beati Petri apostolorum principis praecipientes invitamus. Hoc etiam fraternitatem vestram scire volumus quia, ut secure ad nos venire et in vestram patriam, Deo protegente, possitis redire, fideles nostri a majoribus, qui sunt in curia Henrici dicti regis, juramento securitatem receperunt. Desideramus igitur una vobiscum tractare, divino fulti auxilio, qualiter possimus pacem confirmare, atque ad gremium matris Ecclesiae sanctae schismaticos, Deo auxiliante, revocare.

Notes: (Matth. XXIX)
XLI.  Litterae commendatitiae Gregorii VII datae Berengario post concilium Romanum.   (Anno 1079.) [MANSI  Concil.  XX, 621.]
Author: Gregorius VII

GREGORIUS, servus servorum Dei, omnibus beato Petro fidelibus salutem et apostolicam benedictionem.

Notum vobis omnibus facimus nos anathema fecisse ex auctoritate Dei omnipotentis Patris, et Filii, et Spiritus sancti, et beatorum apostolorum Petri et Pauli omnibus qui injuriam aliquam facere praesumpserint Berengario, Romanae Ecclesiae filio, vel in persona, vel in omni possessione sua, vel qui eum vocarit haereticum. Quem post multas quas apud nos, quantas voluimus, fecit moras, domum suam remittimus, et cum eo fidelem nostrum, Fulconem nomine.
XLII.  Gregorii VII epistola ad Germanos.   (Anno 1079.) [MANSI  Concil.  XX, 383.]
Author: Gregorius VII

GREGORIUS, servus servorum Dei, omnibus archiepiscopis in Teutonico atque in Saxonico regno commanentibus, omnibusque principibus, cunctisque majoribus et minoribus, qui non sunt excommunicati et obedire voluerint, salutem et apostolicam benedictionem.

Quomodo ex lite et dissensione vestra maximum in sancta Ecclesia periculum fieri quotidie cognoscimus, visum est nobis, visum est et fratribus nostris in concilio congregatis, summa ope elaborare pro viribus, quatenus idonei nuntii tam religione quam scientia pollentes e latere apostolicae sedis ad partes vestras mitterentur, qui religiosos episcopos, laicos etiam pacis et justitiae amatores, in partibus vestris commorantes, ad hoc opus idoneos congregarent, qui, Domni gratia praeeunte, die et loco ab illis statuto, tam ipsi quam quos ipsis adjungere adhuc debemus, aut pacem componant, aut, veritate praecognita, super illos qui sunt tanti dissidii causa, canonicam censuram exerceant. Verum quomodo nonnullos, diabolico instinctu confectos, iniquitatis suae facibus ignitos, cupiditate inductos, discordiam potius quam pacem fieri et videre desiderantes fore non ignoramus, statuimus in hac synodo, sicut et in praeterita, ut nulla persona alicujus potentiae vel dignitatis, sive parva, sive magna, sive princeps, sive subjectus, aliqua praesumptione audeat legatis nostris obsistere, et, cum ad vos pervenerint, de componenda pace contraire, nec postea contra interdictum illorum, alter in alterum audeat insurgere, sed usque ad diem ab illis statutum firmam pacem omnes sine ulla occasione et fraude observent. Quicunque autem haec vestra statuta ulla praesumptione violare tentaverit, anathematis vinculo eum ligamus, et non solum in spiritu, verum etiam in corpore et in omni prosperitate hujus vitae apostolica auctoritate innodamus et victoriam in armis auferimus, ut sic saltem confundantur et duplici contritione conterantur.
XLIII.  Gregorii VII epistola ad Rodulfum regem.   (Anno 1079.) [Bruno,  De bello Saxonico,  ap. PERTZ,  Monum. Germ. hist.,  Script. V, 378.]
Author: Gregorius VII

GREGORIUS episcopus, servus servorum Dei, RODULFO regi et omnibus secum Christianam religionem defendentibus salutem et apostolicam benedictionem.

Quod regnum Teutonicorum, hactenus inter omnia mundi regna nobilissimum, jam video incendiis, caedibus et rapinis devastari, confundi et annullari, quam magnus exinde cordi meo dolor insideat, quam continuus in visceribus meis me gemitus afficiat, testis est ille solus, qui omnium hominum corda scrutatur et probat. Deferuntur enim mihi jam saepius legationes Henrici, cum per proprios nuntios, tum per cognatos et aliarum terrarum principes et affines, modo omnem obedientiam promittendo, modo per varia ingenia sollicitando, id a me summo conamine cupientes efficere quo me ad votum suum suis partibus valeant inclinare. Verum quia hinc inde et Romana gravitas et apostolica mansuetudo me per mediam justitiae viam incedere cogunt, omnibus quibus possum modis hoc oportet intendere quomodo veram a falsa justitiam, perfectam a ficta obedientiam judicio sancti Spiritus valeam discernere, et rato ordine ad finem usque perducere. Haec vero et alia, si, propitio Deo, ad vos sani perveniunt legati mei, melius quam hae litterae viva voce testificabuntur et docebunt.
XLIV.  Gregorii VII epistola ad Rodulphum regem et Saxones.--Nuntiat se curasse ut per legatos suos de rebus a se decretis in duabus synodis docerentur; tum ad patientiam hortatur et ut Magdeburgensis archiepiscopatus optime provideatur.   (Anno 1079.)
Author: Gregorius VII

GREGORIUS episcopus, servus servorum Dei, R. regi omnibusque secum in regno Saxonum commanentibus, tam episcopis quam ducibus, comitibus, nec non majoribus et minoribus peccatorum absolutionem et apostolicam benedictionem.

Cum Veritas ipsa dicat omnium qui propter justitiam persecutionem patiuntur regnum esse coelorum , et Apostolus clamet neminem nisi qui legitime certaverit, posse coronari , nolite, filii mei, in hoc, qui vos jam multo tempore exagitat, bellico furore deficere; nolite per ullius fallentis personae mendacia de nostro fideli adjutorio dubitare; sed magis magisque pro tuenda veritate ecclesiastica, pro defendenda vestrae nobilitatis libertate, labori jam citius finiendo incumbite; et ex adverso ascendendo vos et corpora vestra quasi murum pro domo Dei opponere satagite. Quidquid jam in duobus synodi nostrae conventionibus de rege R. et de H. statutum sit, quidquid ibi de pace et concordia regni et cum juramentis sit diffinitum, per nostras litteras et per nostros legatos, nisi sorte capti sint, apertissime potestis cognoscere; et, si quid adhuc remanserit, per episcopos Metensem et Papiensem et abbatem Augustensem, qui nobiscum finem rei praestolando morantur, cum ad vos ipsi venerint, quasi in promptu habetis audire. Postremo hoc vos ignorare nolumus quod qua omni oportet instantia, cum orationis nostrae assiduitate, tum officii nostri gravitate, et prospiciendo consulere, et consulenda prospicere verae necessitati non dubitamus. Audivimus de vestro archiepiscopatu Magdeburgensi, in disciplinam quorumdam ejusdem Ecclesiae filiorum, pro acquirendo saeculari habitu et honore, obortam fuisse contentionem, quos modis omnibus ex praecepto Dei omnipotentis et sancti Petri, et nostro, ne sibi in locum damnationis culmen arripiant regiminis prohibete, et Deo dignum dispensatorem, prout jus postulat et ordo, cum nostra voluntate, et apostolica benedictione, et communi omnium bonorum tam clericorum quam laicorum electione disponite. Vos tamen ipsi nostis quod, in constituendis episcopis, neglecta sanctorum Patrum instituta hunc qui modo funditur sanguinem genuerunt, et adhuc, nisi provideantur, pejores prioribus errores fovendo parturiunt.

Notes: (Matth. V) (II Tim.

II)
XLV.  Gregorii epistola ad omnes fideles per Teutonicum et Italicum regnum.   (Anno 1079.) [Mariani Scotti  Chronicon,  ap. PERTZ,  Monum. Germ. hist.,  Script. V, 561.]
Author: Gregorius VII

GREGORIUS papa, servus servorum Dei, per totum Italicum regnum et Teutonicorum, debitam sancto Petro obedientiam exhibentibus apostolicam benedictionem.

Si qui sunt presbyteri, vel diaconi, vel subdiaconi, qui jaceant in crimine fornicationis, interdicimus eis, ex parte omnipotentis Dei et auctoritate sancti Petri, introitum ecclesiae usque dum poeniteant et emendent. Si qui vero in peccato suo perseverare maluerint, nullus vestrum officium eorum auscultare praesumat; quia benedictio illius vertitur in maledictionem, et oratio in peccatum, testante Domino per prophetam: Maledicam, inquit, benedictionibus vestris.
XLVI.  Gregorii papae VII epistola ad monachos Casinenses.   (Anno 1079.) [GATTULA,  Hist. abbatiae Casin.,  II 149.]
Author: Gregorius VII

GREGORIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis in Christo filiis Sancti Benedicti monachis salutem et apostolicam benedictionem.

Audivimus, quod sine gravissimo dolore dicere non possumus, quosdam homines a Jordano principe suggestione diaboli missos, secretarium vestrum intrasse, et quaedam commissa vobis inaudita temeritate detulisse. In quo facto nimiae negligentiae, et acriter ulciscendae timiditatis vos et abbatem vestrum arguere possumus, et gravius adversum vos commoveri deberemus, nisi ea qua vos semper charitate dileximus, detineremur; si quidem tolerabilius nobis videretur villas et castella Sancti Benedicti in praedam et direptionem dari, quam ut sanctus locus, et per totam, ut credimus, christianitatem famosus et venerabilis, tantae ignominiae periculo subjaceret. Quapropter hujus temeritatis noxam inultam esse non ferentes, praesertim eum locum vestrum violatum esse, et exemplo hujus facinoris deteriora posse vobis contingere perpendentes, admonemus ut divinum officium in ecclesia Beati Benedicti non faciatis, sed altaria omnia quae intus sunt detegentes, quantum sit hujusmodi violationis periculum quosque cognoscere faciatis. Si enim in ecclesia Sancti Petri humano sanguine respersa divinum officium non sine diligenti reconciliatione celebratur, multo magis istud quod in ecclesia Beati Benedicti pernicio suis commissum est, competenti indiget expiatione. Vos itaque omnipotentem Dominum instanter deprecemini ut tristitiae mentis nostrae dignetur super hac re nobis consolationem impendere, et ad reparandam in omnibus vestram dignitatem, modis quibus decet, nos instruere.

Notes: ( sic )
XLVII.  Gregorii VII papae epistola ad monachos Casinenses.   (Anno 1079.) [GATTULA  Hist. abbatiae Casin.,  II, 149.]
Author: Gregorius VII

GREGORIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili congregationi Casinensis coenobii salutem et apostolicam benedictionem.

Nuper, dilectissimi fratres, nos violentia sacrilegii huic reverentissimo loco illata compulsi, vestrae ecclesiae officium ob tantum facimus irrogatum interdiximus. Verum quia ascensionis Domini solemnitas toto venerabilis orbi nunc imminet, nolentes jam propter alicujus scelus in tanto festo tam religi sum locum officio pietatis carere, decrevimus et vos et eumdem locum ab interdicto absolvere. Quapropter, apostolica mansuetudine ducti, reddimus et ecclesiae ministerium et cultum religionis devotioni vestrae licentiam celebrandi. Volumus etiam atque rogamus charitatem vestram ut, nostri memores, pro nobis preces fundatis ad Dominum, pro statu quoque sanctae Romanae Ecclesiae Rectori rerum quotidie supplicetis, nec non tam pro inimicis quam etiam pro amicis, dilectionis affectu, omnipotentem Dominum deprecari sedulo memineritis et studeatis; nec non et pro illo qui tam sanctissimum locum, toto mundo famosum, violavit preces effundite, ut Deus det illi cor poenitens, et sic eum ad se convertat, ut in hac vita et futura mereatur gratiam Dei obtinere. Et immediate sequuntur haec alia verba in codice: Hoc autem accidit per . . . . . Rosellano episcopo; nam idem episcopus non parvam pecuniam huic commendaverat loco. Jordanus autem princeps missis militibus praecepit ut eamdem sibi deferrent pecuniam. Fratres autem ad haec: Pecuniam, quae S. Benedicto credita est, nos alicui viventium minime damus, sed eam super corpus ejus ponimus; inde qui praesumpserit auferat. Milites autem tollentes thesaurum de altario ad principem deferunt. Quo accepto statim idem princeps, tanti auctor sceleris, lumen amisit, et usque ad mortem ita permansit.
L.  Gregorii VII papae espistola ad Anselmum, monasterii Beccensis abbatem.--De celeberrima Anselmi fama.   (Anno 1079.) [MANSI,  Concil.  XX, 619.]
Author: Gregorius VII

GREGORIUS episcopus, servus servorum Dei, ANSELMO, venerabili abbati Beccensi, salutem et apostolicam benedictionem.

Quoniam fructuum tuorum bonus odor ad nos usque redoluit, quam dignas grates Deo referimus, et te in Christi dilectione ex corde amplectimur; credentes pro certo tuorum studiorum exemplis Ecclesiam Dei in melius promoveri, et tuis similiumque tui precibus etiam ab instantibus periculis. Christi subveniente misericordia, posse eripi. Nosti frater: si justi apud Deum praevaluit oratio , quid justorum? praevaluit equidem, imo impetrabit, sine dubio, quod petierit . Ipsius etiam Veritatis auctoritate cogimur hoc confiteri: Pulsate, inquit, et aperietur vobis, petite et accipietis . Pulsate simpliciter, petite simpliciter haec etiam quae sibi placeant. Simplex est ostium, simplex dator vult peti simplicia, et quae sibi conveniant: hoc modo aperietur, hoc modo accipietis, hoc modo justorum exaudietur oratio. Unde volumus tuam tuorumque fraternitatem assidue Deum orare, ut Ecclesiam suam, et nos ab instantibus haereticorum oppressionibus eripiat, et illos, errore dimisso, ad viam veritatis reducat. Querimoniam apud nos fecit quidem peregrinus de quodam converso tuo: Justus Dominus justitiam dilexit, aequitatem vidit vultus ejus . Imitare Dominum tuum, imitare magistrum, a quo habes doctrinam vitae. Praecipimus etiam et nos ut ei justitiam facias coram Huberto dilecto filio nostro, et amico tuo.

Notes: (Jac. V) (III Reg. XVII) (Matth.
VII, 7) (qui ei licet indigni praesidemus) (Psal. X, 8) (ut intelleximus)
LI.  Gregorii VII epistola ad Henricum episcopum Leodicensem.   (Anno 1080.) [MANSI,  Concil.  XX, 625.]
Author: Gregorius VII
Date:  [ob] [partis]

Pervenit ad nos te, fratrem et coepiscopum nostrum Henricum, Leodicensem episcopum, ad apostolorum limina venientem, ab Arnulpho comite rebus tuis exspoliatum, et ad nequitiae augmentum gladiis jurare compulsum quod ablata nunquam repeteres, et hujus tanti sceleris a nobis sibi veniam impetrares. Cognita itaque contumelia tibi, imo beato Petro, illata, valde doluimus, asserentes fraternitatem tuam nullis juramenti vinculis posse teneri, quae tam nefandissime coacta juraverit. Unde et apostolica te auctoritate absolvimus, ut non tuae vel alicujus conscientiae ab hoc videaris innexus. Insuper etiam eadem freti potestate, ne hoc in exemplum caeteris improbis audendi pejora sit futurum, fratri nostro Virdunensi episcopo et aliis illius patri beati Petri fidelibus summopere praecipimus ut eum ut tyrannum et Christianae religionis conculcatorem impugnent, et armis tam carnalibus quam spiritualibus undique et ubique, quantum possunt, nisi digne satisfecerit, insequantur. Volumus itaque ut praefatus episcopus prius quoscunque potest episcopos et reliquos sacerdotes sibi adjungat, et illum Dei inimicum ad dignam satisfactionem convocet. Quod si digne poenitere et ablata restituere noluerit, datis sibi 15 dierum induciis, introitu ecclesiae privetur, et praefato modo injuria beati Petri vindicetur usque ad satisfactionem.
LII.  Gregorii VII epistola ad Aymericum vicecomitem et Narbonenses.   (Anno 1080.) [MANSI  Concil.  XX, 621.]
Author: Gregorius VII

GREGORIUS episcopus, servus servorum Dei, clero, vicecomiti AYMERICO nec non universo populo Narbonensi apostolicam benedictionem libenter vobis manderemus, si in apostolicae sedis reatum incurrisse vos non cognosceremus. Verum ubi ab eadem vos resipuisse excommunicatione cognoverimus, et archiepiscopalem patri vestro Dalmatio obedientiam exhibere, benedictionem beati Petri mandabimus.

Sicut novit prudentia vestra, inimicus humani generis Ecclesiam vestram malis et Simoniacis pastoribus invasam quasi jus proprium longo tempore possedit. Sed condolentes necessitati et periculo vestro, bonum et legalem pastorem vobis praeficiendum censuimus non aliunde, sed per ostium, id est per Christum intrantem . Qui enim aliter, id est sine Christo, ingrediuntur, fures sunt et latrones, ad hoc constituti ut gregem Dominicum mactent et perdant . Hic itaque apostolicae sedis benedictione et auctoritate confirmatus per exemplum laudandae conversationis suae et documentum praedicationis, quidquid culpa et injuria malorum pontificum inter vos commissum est, Domino auxiliante, poterit corrigere, vosque bonus pastor summo Pastori devotissime commendare. Admonemus itaque prudentiam vestram, ut eum quem Romana Ecclesia vobis legaliter constituit, honeste et cum benevolentia recipiatis, et ei sicut spirituali Patri et archiepiscopo obedientiam et reverentiam impendatis, memores Dominici sermonis fideles suos commendantis: Qui vos audit, me audit; et qui vos spernit, me spernit . Neque enim vos ignorare volumus quod si quis vestrum, quod non speramus, obedientiam sibi contradixerit, iram Dei et vindictam B. Petri ad periculum suum provocabit et sententiam excommunicationis in Tolosana synodo a legatis nostris promulgatam apostolica auctoritate confirmabimus. Qui vero obediens fuerit, gratia et benedictione ejusdem apostolicae sedis gaudebit.

Notes: (Joan. X, 2) (Ibid., 10) (Luc. X, 16)
LIII.  Gregorii VII epistola ad Rodulfum archiepiscopum Turonensem et Eusebium episcopum Andegavensem.--Mandat ut Berengarium sacerdotem a Fulconis comitis Andegavensis aliorumque injuriis defendant.   (Anno 1080.) [Franciscus de ROVE,  Vita, Haeresis et Poenitentia Berengarii,  75.]
Author: Gregorius VII

GREGORIUS episcopus, servus servorum Dei, RODULPHO Turonorum archiepiscopo et EUSEBIO Andegavorum pontifici, salutem et apostolicam benedictionem.

Audivimus, fratres, comitem Andegavensem, quorumdam instinctu, qui filio nostro charissimo Berengario inimicantur, in ejus odium exarsisse. Quapropter fraternitati vestrae mandamus quatenus ipsi comiti, nostra vice, praecipiatis ut non ulterius supradictum virum inquietare praesumat. Nec solum, sed et contra omnes inimicos et perturbatores rerum ipsius, vicem nostram ad ferenda illi auxilia suscipiatis, praecipiendo praecipimus ex auctoritate beatorum apostolorum Petri et Pauli. Valete, et nulla ratione quae praecipio contemnite.
LIV.  Gregorii VII privilegium pro monasterio S. Zenonis Pisano.   (Anno 1080.) [UGHELLI,  Italia sacra,  III, 364.]
Author: Gregorius VII

GREGORIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto in Christo filio LEONI abbati monasterii S. Zenonis in Pisana urbe, et ejus successoribus.

Supernae miserationis respectu, ad hoc universalis Ecclesiae curam suscepimus et apostolici moderaminis sollicitudinem gerimus, ut justis postulantium votis attenta benignitate faveamus, praecipueque ad venerabilem locorum quietem stabiliendam, nostrae auctoritatis munimen conferre debeamus. Proinde praelibatum monasterium cui tu praeesse dignosceris, juxta petitionem tuam, sub apostolicae sedis defensione recipimus, et praesentis privilegii decreto cuncta quae hactenus jure possidere visum est, vel deinceps Domino largiente juste acquiret, concedimus atque firmamus; insuper etiam, consentiente Pisano episcopo, decimationes omnium terrarum quas ad dominicatum vestrum laborare feceritis annuimus: adjicientes ut fidelium oblationes accipere, et eos qui se devoverint in coemeterio vestro sepeliri, nec non etiam quicunque saeculo renuntiantes ad vestram conversationem venire voluerint, licitum sit vobis sine alicujus contradictione admittere. Quae omnia, sicut scripta sunt, ut memoratum coenobium tuum per succedentium temporum curricula secure ac sine inquietudine firmiter et inconvulse obtineat, apostolica auctoritate corroborantes statuimus nullum regum, vel imperatorum, antistitum nullum quacunque auctoritate praeditum, vel quempiam alium audere de his quae eidem venerabili loco a quibuslibet hominibus de proprio jure jam donata sunt, vel in futurum, Deo miserante, conferentur, sub cujuslibet ausu occasionisve specie minuere vel auferre, sive suis usibus applicare, vel aliis quamvis piis de causis pro suae avaritiae excusatione concedere. Si quis vero regum, sacerdotum, clericorum, judicum ac saecularium personarum hanc constitutionis nostrae paginam agnoscens, contra eam temerario ausu venire tentaverit, admonitus semel, et iterum usque tertio per convenientes testes, si non resipuerit, atque praedictae Ecclesiae non satisfecerit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reumque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat. At nisi ea quae ab illo sunt male ablata restituerit, vel digna poenitentia illicite acta defleverit, a sacratissimo corpore et sanguine Domini Redemptoris nostri Jesu Christi alienus fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco justa servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Datum Laterani IV Non. Martii per manus Petri S. Romanae Ecclesiae presbyteri, cardinalis ac bibliothecarii, anno IX pontificatus D. Greg. VII papae, indict. IV, 1081.