medieval-data/medieval-letters huggingface dataset:
EPISTOLA LVIII. AD EUMDEM.
Author: Thomas Cantuariensis

THOMAS Cantuariensis archiepiscopus, JOANNI cardinali titulo Joannis et Pauli.

Audivit Ecclesia Gallicana vos in causa Ecclesiae Anglorum mutasse sententiam, ut a patrocinio persecutorum, quos per ignorantiam fovebatis, credendo his, qui spem suam mendacium posuerunt, vestra discretio prae caeteris transiret in consortium illorum, qui patroni fuerant veritatis. Audivit, inquam, et laetata est valde, quoniam haec est mutatio dexterae Excelsi et Ecclesiae Dei ad libertatem, et nomini vestro proficiet ad gloriam sempiternam. Sermo gratus in auribus omnium, sed gratissimus nobis et Ecclesiae Cantuariensi, quae semper vestro consueverat gaudere patrocinio, et se vestram in gratiam rediisse laetatur. Justum est ergo, ut ad obsequium vestrum revertatur et cultum. Et nos propensiorem operam dabimus et diligentiam, ut vestris devotissime jussionibus obsequatur. Fuimus enim vestri, et vestri esse desideramus, proni quidem ad obsequium si rex Anglorum, quam corde gerimus, officiosam expedierit voluntatem. Nec dubium, quin a persecutorum nostrorum, quo vobis noxiores fuerint, patrocinio desistatis, quoniam iniqui, avari sunt, et fabri mendaciorum: in omnibus negotiis circumvenientes amicos, et credulos sibi. Et cum eos deceperint aut iaeserint, solvuntur in risum, et quasi de hostibus triumphantes, de sua sapientia gloriantur. Valeat semper chara nobis in Domino vestra fraternitas. Valete.
EPISTOLA LIX. AD MAINFREDUM.
Author: Thomas Cantuariensis

THOMAS Cantuariensis archiepiscopus, MAINFREDO cardinali, qui captus fuerat apud Anconam.

Gratias agimus Deo, qui vos ad consolationem Ecclesiae suae eripuit de ore Leonis, et de manu bestiae liberavit, et de omni exspectatione Cremensis haeresiarchae, et Frederici, et totius plebeculae schismaticorum. Sensimus, ut ex animi nostri sententia loquamur, absentiae vestrae damna, qui ad petitionem regis Angliae, nostro non praecedente merito, suspensi sumus, die restitutionis nostrae, ut jactitat, collata in arbitrium ejus. Domine mi, si fuissetis hic, vigor ecclesiasticus, ut spes est, non ita mortuus esset aut languidus, nec illi regi, nec complicibus suis, satellitibus Satanae, collata auctoritas in Ecclesiam interim debacchandi. Sed nunc certum est, quod his perversitatibus toto conatu, quoniam timetis Dominum, et diligitis decorem domus ejus, studebitis obviare. Placeat itaque dilectioni vestrae impetrare a domino papa, ut suspensionem solvat, aut terminum coarctet, scribens regi Francorum et Ecclesiae Gallicanae patentibus litteris, quod nisi rex Anglorum juxta commonitionem suam et comminationem nobis pacem, et ablata cum Ecclesiae libertate restituat, exinde nos in eum et terram suam officii nostri potestate uti concedat, et sententiam, quam in malefactores Ecclesiae et nostros tulerimus, ratam habendam esse decernat, et praecipiat ab omnibus terrae suae episcopis inviolabilem observari, donec satisfacere compellantur. Praeterea precamur attentius, ut Ecclesiae Cantuariensi in miseriae suae solatium impetretis plenam reformationem primatus sui, ut praecipiatur archiepiscopo et Ecclesiae Eboracensi, ut nobis obedientiam tanquam primati suo exhibeant. Cum enim ejusdem primatus per vos confirmationem obtinuerimus, honor erit vobis et gloria, si plenum robur obtineat confirmatio a vobis impetrata. Ut autem charitas vestra aliquod habeat tribulationis nostrae solatium, noveritis, quod Christianissimus rex fortunam nostram reputat suam.
EPISTOLA LX. AD OTTONEM TITULO SANCTI NICOLAI DE CARCERE TULLIANO DIACONUM.
Author: Thomas Cantuariensis

THOMAS Cantuariensis archiepiscopus, OTTONI tit. S. Nicolai de carc. Tulliano diacono cardinali.

De vestrae sinceritatis dilectione et fidei integritate multiplices vobis gratiarum actiones referimus, sicut ei de quo indubitanter confidimus, et quem inter amicos nostros nobis charissimum et praecipuum reputamus. Memores quidem existimus, quod litteris benignitatis vestrae nobis multas grates retulistis; quia regem Francorum pro vobis ita diligenter interpellavimus, et quam potuimus ad negotium vestrum effectui mancipandum operam adhibuimus. Indubitanter vero sciatis, quia penes regem et alios amicos nostros non solum in hoc, sed et in omnibus quae poterimus, quantum divina gratia nobis indulserit, consilium et auxilium ad honorem vestrum efficaciter impendemus. Memoriter enim tenemus et semper tenebimus, quoniam ex quo nostri notitiam habuistis, propter regum amorem, aut principum favorem nullatenus nos voluistis deserere, aut pro alicujus emolumenti cupidine nos a dilectione vestra alienare. Sicut autem vobis per magistrum Papiensem significavimus, talis hora fuit, qua, ut litteras vestras reciperet, pro magnitudine pecuniae regem nollemus interpellasse, tum pro pudore quem habuimus, tum pro tergiversatione quam ex ipso rege perpendimus. De eo quod causa legationis, vel sicut legatus terram suam ne ingrederemini vobis interdixit, fecit quod voluit, nec deberetis idcirco irasci, quia sicut discretio vestra melius novit, non mirum debet videri, si is qui facilis est in dicendo, facilis sit in mutando. De pace nostra facienda non possumus non admirari, quae protractu temporis videtur protelari, et juxta quorumdam opinionem, quasi quodammodo enervari. Cujus rei causa dilectionem vestram propensius exoramus, quatenus ad eam reformandam inter nos et regem adeo diligentem et efficacem operam studeatis adhibere, ut ab omnipotenti Domino condignam possitis retributionem recipere, et nos de caetero efficaciae vestrae teneamur omni tempore obnoxiores permanere. Valeat sanctitas vestra in longa tempora.
EPISTOLA LXII AD EUMDEM.
Author: Thomas Cantuariensis

Dominus Cantuariensis, OTTONI cardinali.

Gratias, non quas debemus, sed quantas interim possumus, agimus dilectioni vestrae, quae pro nobis, imo pro Ecclesia Dei multa sustinuit, et nos pro viribus consolata est in omni tribulatione nostra. Confessus est nuper rex Anglorum coram rege Christianissimo, archiepiscopis, episcopis, proceribus et omnibus qui aderant, quod nil aliud quaerit aut quaesivit a nobis nisi observantiam consuetudinum, quarum plures apostolicae sedis convellunt majestatem et Ecclesiae praejudicant libertati. Qualiter autem res processerit, latores praesentium plenius indicabunt. Et quia noluimus in consuetudinum suarum verba simpliciter et absolute jurare, discessit indignatus, non sustinens honoris Dei vel ordinis nostri vel divini juris aliquam fieri mentionem. Supplicamus itaque bonitati vestrae de qua, sicut de nobis ipsis confidimus, quatenus nobis assistatis in causa Domini, et necessitatem nostram imo Ecclesiae Dei, quam a nuntiis audietis, sicut nostra et omnium spes est, apud dominum papam expedire studeatis. AD SABINUM EPISCOPUM.

Notes: ( Vide epistolam ad Conradum Moguntinum et alios
directam, quae incipit: Satis superque, etc.)
EPISTOLA LXIV. AD WILLELMUM PAPIENSEM.
Author: Thomas Cantuariensis

THOMAS Cantuariensis archiepiscopus WILLELMO Papiensi salutem et contra principum insolentiam fortitudinem.

Litteras celsitudinis vestrae nuper accepimus, speciem mellis in initio propinantes, venenum in medio, oleum in fine. In quibus continetur vos ad partes istas nunc temporis descendisse ad terminandas quaestiones inter dominum regem Angliae et nos, prout expedire videbitis. Non credimus vos ad haec venisse, nec certe vos ad hoc suscipimus, multis ex causis, quas loco et tempore opportuno manifestabimus. Verumtamen si quid boni et pacis per manum vestram nobis acciderit, Deo gratias et vobis. Valeat celsitudo vestra, ut inde nobis sit melius.
EPISTOLA LXV. AD EUMDEM.
Author: Thomas Cantuariensis

Venerabili domino, et amico de meritis diligendo WILLELMO, Dei gratia tituli Sancti Petri ad Vincula presbytero cardinali, et apostolicae sedis legato, THOMAS eadem gratia Cantuariensis Ecclesiae minister humilis, salutem, et contra principum insolentiam fortitudinem

Gratias habemus dilectioni vestrae, quod litteris celsitudinis vestrae parvitatem nostram nunc tandem visitare dignatus estis, quae quidem ex praesentis temporis statu pensatur a multis, non ex praeterito, quam Deus in tuturo de misericordia sua, cum voluerit, et dignum judicaverit, erigere poterit in meliorem. Quod dicitis, sicut videtur multis, vos in varia proposita circa dilectionem nostram esse distractum, hoc factum fuisse utilitatis nostrae causa, ne haberemini suspectus a rege, quo minus fieret devotus Romanae Ecclesiae, minusque benignus ad faciendam nobiscum pacem, novit Deus, qui inspector est cordium, ipseque rei manifestabit effectus. Si vero nunc temporis descendistis in terram suam, prout litterarum vestrarum habet continentia. ad decidendas quaestiones, quae inter nos et ipsum vertuntur, sicut magis expedire videritis Ecclesiae, hoc certe possibile est. Verumtamen credimus nos pro certo nosse, ad quid veneritis, et ad quid debeamus suscipere. Unde est quod discretionem vestram quam plurimum exhortatam cupimus esse in Domino, ut sic vos in hoc negotio habeatis, ut inde sit honor Deo, relevamen Ecclesiae, gloria vobis in populo et gente. Si vero aliquid boni et pacis nobis et Anglicanae Ecclesiae per operam vestram et industriam acciderit, gratias Deo, et vestrae sollicitudini. Et utinam pio compassionis attendatis affectu, quanta nos et Ecclesia Anglicana sustinuerimus gravamina, et adhuc sustineamus, quantumque laedatur universalis Ecclesia in nostro gravamine. Ad hoc quidem negotium universorum respiciunt oculi, ipsiusque finem exspectant, in quo vel sumet sibi cornua principum insolentia, vel quod dignius est, sustinebit defectum. Et utinam magis patiatur defectum, quam ex adventu vestro resumat vires. Valete, et ut nobis sit melius et Ecclesiae, valete semper.
EPISTOLA LXVI. AD EUMDEM.
Author: Thomas Cantuariensis

Venerabili domino et fratri in Christo charissimo WILLELMO, Dei gratia tituli Sancti Petri ad Vincula presbytero cardinali, et apostolicae sedis legato, THOMAS eadem gratia Cantuariensis Ecclesiae minister humilis, salutem, et contra principum insolentiam animi fortitudinem.

Ex litterarum vestrarum tenore perpendimus et vos illustrissimi domini nostri regis Francorum meram obtinuisse gratiam, et obtenta gaudere. Quod quidem gratum habemus et tenemus acceptum, eoque amplius, quod in hac parte nec instantia vestra, et aliorum amicorum nostrorum frustrati sumus, et quod petebamus, nostrum successit ad votum. Unde sicut sua residet in animo nostro gratia grata, petimus ob ipsius amorem et reverentiam, cujus, sicut dicitis, circa nos et negotium nostrum sollicitudo non modica est, quod retribuat ei, qui facere potest, bonorum retributor altissimus. Sit nobis vestra gratior impensa, quam quidem, etsi a multis retro temporibus affectuose affectavimus, nunc pro certo domini Carnotensis, et magistri P . . . . . . . . Papiensis interventu effectuosiorem imploramus, ut gaudere debeamus de impetrata, et sentiat Ecclesia, quae nobiscum vexatur nimis injuriose, et nos cum ipsa de benevolentia vestra provectum, et ex provectu recipiamus quod justum est. Scimus equidem et firmum tenemus, quoniam sicut paria delicta mutua compensatione abolentur, sic vicissitudines gratiarum devotione mutua connectuntur. Satis credimus dictum esse sapienti. Praeterea de pace futura, cujus spes melior vobis promittitur, omnipotenti Deo, dummodo fiat Ecclesiae commodo et nostro. Quod utinam altius attendatis, et animis vestris inseratis argutius, curantes ne vana spe deludamini, et falsis promissionibus sollicitudo vestra evacuetur. Revera verum est, quoniam sapiens dissimulat in tempus. Sed proverbialiter dicitur: Dum exspectatur tempus, fugit, labitur e manibus, nec redit ad votum. Et medicus: Dum dolet, accipe. Ego vero dico vobis, quod opto non facile transeat aures nostras, nec lubrice labatur ab animo vestro, fortunam praesentem, quae nuda vestris paret conspectibus, pressis manibus tenete: utimini ea pro tempore, lubrica enim est, nec invita teneri potest. Haec hactenus. Caeterum de adventu vestro Parisiis triduo ante, si placet, nobis renuntiate, ut si forte equitaturas invenire poterimus, quae apud nos hoc tempore propter guerram tenuiter habentur, discretioni vestrae loco congruo occurramus, et fruamur desiderato colloquio vestro. Sin autem, quod absit! mittamus vobis aliquem familiarium nostrorum, qui renuntiet nobis statum vestrum, et quo divertere disponatis. Valete nostri non immemor, ut melius sit inde nobis et miseris nostris.
EPISTOLA LXVII. AD EUMDEM.
Author: Thomas Cantuariensis

Venerabili domino et fratri WILLELMO, Dei gratia sanctae Romanae Ecclesiae cardinali presbytero, THOMAS eadem gratia Cantuariensis Ecclesiae minister humilis, ac miserabilis exsul, salutem, et sic agere ut vivat in Domino.

Non credebam me tibi venalem proponendum emptoribus, ut de sanguine meo comparares tibi compendium de pretio iniquitatis, faciens tibi nomen et gloriam. Alias tibi curandus esset proventus, si non status tui nimis periculosi oblitus, fortunae ludibria pensares dissimiliter. Sed forte ut id ageres efficacius, fortunam meam praesentem in consilio habuisti, cujus dum tristia spectas, laetiora quandoque sperare debueras. Alternae enim sunt rerum vicissitudines, et sicut de successibus prosperis lapsus est facilis, sic et in contrarium. Nec prudentiam tuam latere credo, licet hoc experimento non senseris, nihil esse tam firmum, cui non sit periculum e vicino, sic et versa vice. Haec idcirco tibi scribo, ut subitos fortunae casus diligentius de caetero examines, examinatos observes, observatis indulgeas. His certe casibus exponenda non fuerat Petri navicula, quae, etsi saepius concuti, convelli non novit; quae, etsi pluries jactata fluctibus, non submersa consurgit. Hujus itaque si veri piscatoris, si optimi gubernatoris verus vis esse discipulus, nauta bonus, sicut serenitatis gratiam multoties tibi fecit aura serena, sic impetuoso turbini, invalescenti tempestati omnes ingenii tui vires, teipsum etiam animo forti sub omni discrimine opposuisse debueras. Si enim de manu ejus gratanter suscepisti pacifica, cur non patienter tolerabis adversa, forte ad momentum exspiratura? Sic et magister ille Petrus Princeps apostolorum resistendo principibus, non cedendo, sed dissipando pacem iniquitatis sanguine suo, nomen meruit in terris, et in coelis gloriam. Sic crevit vigor Ecclesiae, cum crederetur exstingui. Haec etiam in summa tibi opto, sic agas feliciter, ut vivas in Domino. Vale, ut et inde melius valeam.
EPISTOLA LXVIII. AD EUMDEM.
Author: Thomas Cantuariensis

THOMAS Cantuariensis, WILLELMO Papiensi.

Festinat ad reditum dominus Gratianus, qui cum magistro Viviano ad hoc destinatus est ad regem Anglorum, sicut indubitanter accepimus, ut duritia ejus, si nobis pacem non reformaret, manifestius convinceretur. Qualiter autem in negotio processum sit, ex nuntiis referentibus, auctore Deo, plenius audieritis, et si placet, magistrum Petrum Carnotensem archidiaconum, virum quidem litteris et honestate conspicuum, interrogate; quoniam et ipse mansuetudinem et modestiam praefati regis expertus est, et qua devotione Romanam veneretur Ecclesiam. Sed et vos ipsi praesentes audistis et vidistis, quomodo premat Ecclesiam, et mores hominis rerum experientia familiarius didicistis. Quid ergo amplius ad convincendam duritiam ejus pro Ecclesia desideratis testes? Ipsi enim, prout credimus, ab ore hominis audistis, et operis publicatione, ut speramus de vobis, inviti vidistis blasphemiam. Unde ad serenitatis vestrae patrocinium fiducialius recurrit misera Ecclesia Anglicana, supplicans ut ei feratis opem, ne in hac tribulatione deficiat. Reducite, si placet, ad animum, quomodo me et causam Ecclesiae receperitis de manu Christianissimi regis Francorum, qui superstites miseros nostros secure confugere praecepit ad pedes clementiae vestrae. Nam magna pars proscriptorum Christi, pro fide et libertate Ecclesiae agonizantium, de mundo sublata est, et apud Patrem misericordiarum sanguinis sui, qui injuste effusus est, implorat ultionem. Illa, ut confidimus, assistit vultui Dei, nos qui residui sumus, adventum aut vocationem Domini praestolantes, interim quanta possumus supplicatione clamamus ad vos, ut vestra intercedente industria justitiam suam Ecclesia consequatur et pacem. Quanam juris consequentia residebunt apud regem sine satisfactione impune bona Ecclesiae, quae diripuit, cum ille, sicut nuntiis domini papae et pluribus aliis palam confessus est, de toto tempore cancellariae, cujus aliquando simulabat deberi rationes, nunc nihil exigat, sed hoc praetendat, quod sui meis antecessoribus, quos saepe fugaverunt, nihil redeuntibus reddiderunt. Hoc tamen, ut pace ejus dictum sit, ex multis rationibus constat non esse verum. Sed ne pernicies exempli vertatur in legem, omnibus modis occurrendum est. Nomine dignitatum damnatas nititur consuetudines instaurare. Sed ut omnem pravae suspicionis occasionem a me amoveam, quatenus potero, salvo ordine meo et fidelitate Ecclesiae Romanae dignitates ejus libenter observabo, et eas in Domino multiplicare curabo et augere. Sed absit, ut exemplo mei nova faciendae fidelitatis forma in Ecclesiam inducatur, praesertim perniciosa. Nec vos latere creditur, quanta me immanitate persecutus sit Londoniensis episcopus, totius hujus discordiae incentor, cui, si placet, tanquam inobedienti et excommunicato vos pro domo Domini opponatis, quoniam in depressione illius et Gaufredi Ridel, ut spes fidelium est, cessabit tempestas. Caetera posita sunt in ore nuntiorum, quos, si placet, benigne recipite, et causam Christi, quam portant pro Christo, promovete. Valeat sanctitas vestra.
EPISTOLA LXIX. AD EUMDEM.
Author: Thomas Cantuariensis

Venerabili domino et Patri charissimo WILLELMO, Dei gratia S. R. E. presbytero cardinali, THOMAS eadem gratia Cantuariensis Ecclesiae humilis minister, salutem, et sincerae devotionis obsequium.

Nobis in aure sanctitatis vestrae verba multiplicare non expedit, cum sinceritas vestra prona sit in patrocinium veritatis, et malitia partis adversae latere nequeat ante oculos sapientis, et ignominiosum reputet charitas amicum pro libertate Ecclesiae diutius afflictum consolatione debita non recreare. Haec de vobis est fiducia Christianissimi regis, haec nostra, qui per ipsum redivimus in gratiam vestram. Haec spes fidelium praedicantium gloriam nominis vestri. Hac igitur animati et roborati supplicamus attentius, quatenus juxta quod promisistis domino regi Francorum, viriliter exsurgatis in auxilium Ecclesiae et nostrum, et ecclesiasticae libertatis et apostolicae sedis hostes data divinitus sapientia conteratis. Facile enim est, si Romana Ecclesia jam paratam decreverit acceptare victoriam, ut fugiant et dispereant inimici a facie ejus. Nam territi latebras quaerunt, et nesciunt quo se vertant.
EPISTOLA LXX. AD EUMDEM.
Author: Thomas Cantuariensis

THOMAS Cantuariensis archiepiscopus WILLELMO Papiensi cardinali.

Veritas obumbrari quidem, sed exstingui non potest, et lux post tenebrarum molestias gratius acceptatur. Utinam et vobis ab initio constituisset, quod nunc ex ipsius persecutoris nostri testimonio omnibus notum est! Nuper enim coram rege Christianissimo, archiepiscopis, episcopis, comitibus, proceribus, et omnibus qui aderant, publice professus est hanc solam esse causam exsilii et proscriptionis nostrae, quod nolebamus ei consuetudines observare, quas antecessores nostri consueverant decessoribus ejus. Adjecit etiam constanter, quod nihil aliud quidquam quaerebat a nobis, nisi ut hoc simpliciter et absolute promitteremus ei in verbo veritatis, ita scilicet, ut non adjiceremus: Salvo ordine nostro, vel honore Dei, vel aliquid eorum, quae honestatis et conscientiae possent incolumitatem tueri. Et quia nolumus absolute promittere consuetudines, quarum aliquae sedis apostolicae auctoritatem evacuant, et Ecclesiae perimunt libertatem, discessit rex pace infecta. Supplicamus itaque dilectioni vestrae, quatenus patrocinium Cantuariensis Ecclesiae, imo justitiae indefatigate suscipiatis. Et sicut nobis benignitas vestra promisit in discessu vestro, pro libertate Ecclesiae et persona nostra, qui ad obsequium prompti sumus, stare, ut decet honestatem vestram, non gravemini, sed et opponatis vos his, quos veritati et justitiae constat hactenus fuisse oppositos, et nuntiis nostris in his, quae vobis ex parte nostra proposuerint, indubitanter credatis.
EPISTOLA LXXI. AD EUMDEM.
Author: Thomas Cantuariensis

THOMAS Cantuariensis archiepiscopus, WILLELMO Papiensi.

Justum est, ut Ecclesia Cantuariensis, quae post Deum vestra et paucorum amicorum industria et labore venit ad portum, vobis et vestris in omni devotione et exhibitione obsequii se obnoxiam recognoscat. Nam inter praecipuos et primos amicos et dominos vobis ascripsimus, quod Dei praeeunte auxilio erepta est a tribulatione malorum et dolore. Transistis pro ea maria, penetrastis et superastis Alpes, in partibus nostris pugnastis ad bestias, et in ipsa curia, ubi validius et acrius expugnabamur, saepe et diu portastis pondus diei et aestus; et tandem quia labor vester erat in Domino, sapienter et viriliter triumphastis. Sensimus hoc nuper in concordia, quam invimus cum domino rege Angliae, cujus formam, si placet, a latore praesentium audiatis, et petitiones, quas per eum domino papae porrigimus, solita bonitate promoveatis, habeatisque hominem attentius commendatum.
EPISTOLA LXXVI. AD OMNES EPISCOPOS ANGLIAE.
Author: Thomas Cantuariensis

THOMAS Dei gratia Cantuariensis archiepiscopus et sedis Apostolicae legatus, venerabilibus fratribus et amicis in Christo charissimis, omnibus episcopis per Angliam et Walliam constitutis, salutem, et in his quae Dei sunt, felici perseverare proposito.

Ad nos iterato perlatum est verbum absconditum, et saeculis omnibus abscondendum, scilicet quod nobiscum de pace cum domino nostro rege tractatur, et in injuriam sanctae Cantuariensis Ecclesiae et nostram suadetur ei, ut per manum venerabilis fratris nostri Eboracensis archiepiscopi filium suum faciat coronari. Nos quidem ex conscientia nostra ad reformationem pacis in Domino nos semper obtulimus, parati etiam nunc domino regi et filio suo debitum honorem et reverentiam in Christo per omnia exhibere: et si domino regi placuerit, pro debito officii nostri inungere et coronare in regem, sicut antecessor noster ipsum dominum nostrum, cujus incolumitatem Deus ad honorem suum et utilitatem cleri et populi in omni prosperitate per longa tempora tueatur, dignoscitur consecrasse. Unde major et evidentior injuria matri nostrae Cantuariensi Ecclesiae irrogaretur et nobis, si hoc alius cujuscunque instinctu usurpare praesumeret. Prohibet hoc auctoritate, qua cunctis praeeminet, summus pontifex, sicut ex litteris ejus, quas vobis mittimus, potestis advertere, et ei qui hoc attentare praesumpserit, si quis tamen est, periculum honoris, officii, et beneficii patenter imminere denuntiat. Nos etiam ipsius auctoritate freti universitati vestrae in virtute obedientiae, in periculo ordinis et beneficii sub anathemate praecipiendo mandamus, ut hoc nullus vestrum attentet, nec attentanti assistat, sed apostolica auctoritate quilibet vestrum exquisita diligentius opportunitate inhibeat praesumptori, ne hoc usurpet, et a communione illius abstineat. Valete semper, dilectissimi fratres in Christo.