medieval-data/medieval-letters huggingface dataset:
XVIII. EPISTOLA AGAPETI PAPAE II AD WILLIHELMUM ARCHIEPISCOPUM MOGUNTINUM.  (Anno 955.)   Idem privilegium tribuit quod Maximus II Fridurico concesserat.  [Apud Wurdtwein,  Epistolae S. Bonifacii,  p. 375.]
Author: Agapetus II

Fraternitatis amore acti fideque antiquorum circumcincti ea vobis sanctaeque Moguntinae Ecclesiae, cui praeestis denegare ignoramus, propter quae vestros nuntios ad sanctam sedem principis apostolorum et ad nostram apostolicam dignitatem missos cognoscimus et quae nostri antecessores vestris antecessoribus denegare. Scimus vero vestris litteris intimantibus sancto Bonifacio vestro antecessori a Gregorio secundo, Gregorio tertio, nec non Zacharia, nostris antecessoribus, nostro utique praedecessore, nec non praedecessore nostro Marino Fridurico nostro confratri, vestro praedecessori, collatum, ut in partibus totius Germaniae Galliaeque provisor sanctae Moguntinae sedis, vicarius missusque apostolici teneretur. Ita ut si quos invenisset viros a recto tramite justitiae deviantes, cujuscunque essent personae ad se vocare, ubi loci vellet monere, corrigere, synodumque constituere, ubi vellet, potestatem apostolici haberet. Inde quia vos fidem subjectionemque et caetera, quasi omnes sanctae Mogontinae sedis priores provisores fassi sunt, fatemini, eamdem vobis potestatem concedimus, quam priores nostri viri apostolici vestris prioribus concesserunt: quatenus vice nostra sceleratos et pravae vitae homines habeatis potestatem corripere, et ad viam veritatis vestris exhortationibus revocare, et ut scitis noster vicarius missus in partibus Germaniae Galliaeque, ubi ubicunque episcopos, presbyteros, diaconos vel monachos etiam cujuscunque personae homines contra canones et constituta sanctorum Patrum, sive contra ecclesiasticam regulam excessisse reperietis, apostolica auctoritate juxta canones et instituta sanctorum Patrum illos corrigere et ad viam veritatis reducere non omittatis. Synodum etiam vobis provisori metropolitano Moguntinae sedis constituere, ubi placeat concedimus partibus Germaniae Galliaeque sine alicujus contradictione personae. Si quis vero, quod absit, vobis vicario apostolici velit aliquo contradicere vos apostolicam sedem appellando, sciat non ante nos terminetur tempore a vobis constituto illum apostolica benedictione privari, et anathematis vinculo religari. Sanctae etiam Mogontinae sedi privilegium conscribimus, ut si quis eam cujuscunque sit personae antiquo . . . re hu . . . habito velit depraedari ipse depraedetur, et nisi resipiscat aeterno vinculo anathematis apostolica majestate circumalligato, cui potestas data est ligandi atque solvendi, mancipetur, et in die omnium proditore, judicii dico, inde reddet rationem.
XX. AGAPETI PAPAE II PRIVILEGIUM PRO MONASTERIO S. MARTINI DE LENIS.  (Anno 955.) [Apud D. Bouquet,  Recueil des historiens,  IX 233.]
Author: Agapetus II

AGAPETUS episcopus, servus servorum Dei, SEGARIO religioso abbati venerabilis monasterii sancti Martini, qui vocatur Lenis, qui est in ripa de flumine Atace in valle Bolicarnea, et per eum in eodem venerabili monasterio in perpetuum.

Cum magna nobis sollicitudine insistit cura pro universis ecclesiis ne aliquam necessitatis jacturam sustineant, sed magis propriae utilitatis stipendia consequantur. Ideo convenit nos pastoralis tota mentis integritate procurare et sedule eorum utilitatum subsidia illis conferre, ut Domino nostro omnipotenti id quod pro ejus sanctimoniis, honore etiam et laude atque gloria ejus divinae majestatis, venerabilium ut nostrorum erat contulisse locis, sitque acceptabile, nobisque ad ejus locum locupletissima misericordia dignum hujusmodi pii operis insidere in sidereis conferatur arcibus remuneratione. Igitur quia petistis a nobis quatenus ecclesiam sanctae Mariae quae est in Coronulas, cum terris et vineis et cum omni redhibitione sua, pari modo et ecclesiam S. Stephani quae est in Bolorda, item cum terris et vineis et cum omnibus pertinentiis suis; simili modo et ecclesiam S. Joannis quae est in Combreto, cum omnibus suis pertinentiis; pariterque et ecclesiam S. Petri quae est in Petralata, item cum terris et vineis; verum etiam et villam de Buxo et Petrus, cum terris et vineis et silvis et aquimolis suis; similiter in villa quae dicitur Cassanges, cum casis et vineis et terris, et medietatem de villa quae dicitur Barosa, nec non in vico Adasate cum terris et vineis; pari modo et villa quae dicitur Artosol, cum omni sua pertinentia: pariter infra comitatu Feniolotense, et comitatu Rodense, et Rosselione, tuae religiositati . . . . in perpetuum concedere deberemus. Ita sane ut a vobis vestrisque successoribus singulis quibusque indictionibus pensus nomine rationibus ecclesiasticis decem argenti solid . . . . . denarios duodecim difficultate postposita persolvatur . . . . . de nostra melioratione seu definitione indifferenter vos sine dubio procurantes efficiatur; nullaque praeterea ad dandum annue pensus a vobis mora proveniat, sed ultro actionariis sanctae nostrae Ecclesiae apto tempore persolvant; statuentes apostolica censura, auctoritate beati Petri apostolorum principis, sub divini judicii obtestatione anathematis interdictum, ut nulli unquam nostrorum successorum pontificum vel aliae cuilibet magnae parvaeque personae ipsa praenominata loca a potestate et ditione jam fati monasterii auferre praesumat. Si quis autem temerario ausu magna parvaque persona contra hunc nostrum apostolicum praeceptum agere praesumpserit, sciat se anathematis vinculo innodari, et a regno Dei alienum, et cum omnibus impiis aeterno incendii supplicio condemnatum. At vero qui observator exstiterit praecepti, gratiam atque misericordiam, vitamque aeternam a misericordissimo Domino nostro consequi mereatur. Scriptum per manum Leonis scriniarii sanctae Romanae Ecclesiae in mense Octobris, indictione XIII. Bene valete.
XXI. AGAPETI PAPAE II PRIVILEGIUM PRO MONASTERIO MONTIS CASSINI.  (Anno 955.)   Balduino abbati Casinensi ejusque successoribus monasterium S. Stephani in territorio Terracinensi situm concedit.  [Tosti,  Storia di Monte Casino.  ]
Author: Agapetus II

AGAPETUS episcopus, servus servorum Dei, BALDUINO dilecto filio, et abbati venerabilis monasterii Cassini Montis, et omnibus ejus regulariter intrantibus in perpetuum.

Convenit apostolico moderamini pia religione pollentibus benevola compassione succurrere, et justi desiderii congruum impertire suffragium. Atque ideo quia postulastis a nobis quatenus concederemus vobis monasterium sancti Christi protomartyris Stephani, quod per longam vetustatem in ruinis, et in desertis positum est cum ecclesiis, seu cellis, aquis, rivis, cum terris, campis, pascuis, silvis, cultis vel incultis, et cum omnibus ad suprascriptum monasterium generaliter in integrum pertinentibus, positum territorio Terracinense, et inter has fines. A primo latere casale qui vocatur Vorke, et casale Clevini; a secundo latere pede montis devolvit quomodo ascendit per pedem montis sub ipso monte, per pedem montis sancti Lacui, et veluti vadit in monte de Campilla, et per rivum Balani, et montem de Montania, et casale Rustizanu et Tauri. A quarto vero latere casale Salissanu, et Plage, et Baleranum usque in rivo David et revertit in casali Barkas. Juris sanctae Romanae, cui Deo auctore deservimus Ecclesiae, vobis tenendum perpetuis temporibus concedere deberemus, inclinati precibus vestris per hujus praecepti seriem supra scriptum monasterium cum omnibus ad eum pertinentibus, sicut supra legitur, a praesenti quarta decima indictione vobis vestrisque successoribus in perpetuum vobis concedimus detinere deberi; statuentes atque promulgantes sub divini judicii observatione et anathematis interdictione, ut nulli unquam nostrorum successorum pontificum, vel aliae cuilibet magnae parvaeque personae subtrahere praesumat, quae ipsum locum ad restaurandum, et ad pristinum gradum revocandum, a nobis per remedium animae Stephaniae spiritualis nostrae filiae recepistis. Si quis autem, quod non optamus, temerario ausu contra hoc nostrum apostolicum praeceptum ire tentaverit, sciat te auctoritate Dei, et beati Petri apostolorum principis anathematis vinculo innodatum, et a regno Dei alienum. Qui vero pio intuitu custos, et observator hujus nostri apostolici constituti in omnibus exstiterit, benedictionis gratiam, et misericordiam a justo judice Domino Deo nostro consequi mereatur. Scriptum per manum Acritioneri scriniarii sanctae Romanae Ecclesiae, in mense Octobrio, indictione supra scripta, quarta decima. Bene valete. Data septimo decimo Kalendas Novembris per manum Andreae divini, respectu gratiae, arcarii sanctae sedis apostolicae. Anno, propitio Deo, pontificatus domni Agapiti, summi pontificis, et universalis papae, in sacratissima sede beati Petri apostoli, anno decimo, in mense, et indictione suprascripta.
XXII. AGAPETI PAPAE II PRIVILEGIUM PRO CELLA S. MARIAE ET S. HUNNEGUNDIS HUMOLARIENSI.  (Anno 955.) [Colliette,  Mémoires du Vermandois,  I, 563.]
Author: Agapetus II

In nomine sanctae et inseparabilis Trinitatis: AGAPETUS, Christi adminiculante misericordia, sanctae Romanae sedis antistes.

Si sanctis petitionibus praestabiles voto piorum assensum praebemus, voluntati Domini nos militaro credimus. Ergo notum sit universis catholicae matris Ecclesiae filiis, quod misit ad nos filius noster gloriosae indolis puer, scilicet Lotharius rex Francorum, paternitatem nostram humiliter obsecrans, ut quamdam cellam in pago Viromandensi sitam, in honore beatae Dei genitricis Mariae, et sanctae Hunegundis virginis constructam, apostolicae auctoritatis praesidio muniremus, quam suggerentibus genitori suo Ludovico videlicet regi, et sibi ipsi aeque regi, comite Adalberto, et idoneo satis viro Eiberto, qui eamdem abbatiolam jure beneficii possidebat, ad sacrae religionis venerabilem cultum erigere conatur, atque regiae potestatis praecepto corroborare nititur: cujus petitioni congaudentes, ecclesiastici vigoris manum exerimus; et ex aqua fulcimur auctoritate praecipimus ut praefatam abbatiam nemo unquam saecularium possideat, neque ex rebus ejusdem cellae quidquam sibi aliquis usurpet, non rex, non comes, non episcopus, nec quilibet princeps, quacunque potestate praeditus, nisi forte tuendi et defendendi causa, et hoc non nisi ejusdem loci regularis abbatis fiat permissione. Si quis vero pro hac adipiscenda pecuniam, vel quod libet munus regi aut cuilibet principi dederit, sive promiserit, subinferendae maledictioni subjacebit. Sit igitur eidem cellae abbas, secundum regulam sancti Benedicti constitutus, et monachi regulari districtioni subjecti, quos de rebus ejusdem cellae aliquod dispendium perpeti, cum omni imperio prohibemus. Res ergo ejusdem ecclesiae sunt Humolarias villa, in qua cella constructa est, cum mansionibus cunctis ad se pertinentibus: Merulfi curtis cum adjacentiis suis; Eudoldi curtis cum appenditiis suis; Caviniacus cum mansis ad se pertinentibus. In villa quae dicitur, Frisia super fluvium Summam, duodecim mansi quos pro commoditate piscium eidem ecclesiae perpetualiter habere liceat . . . . . Si quis vero contra hujus apostolici privilegii tutelam aliquid molitus fuerit . . . . . hunc . . . . . excommunicamus . . . . . ut sub hujus anathematis vinculo poenaliter innodatus, sit anathema maranatha. Fiat, fiat.
EPISTOLA II. AD CAROLUM MAGNUM.  Illi Vocabularium suum nuncupat.   (Ex Mabill. An. Bened.)
Author: Paulus Vinfridus

Largitatis munere sapientia potentiaque praefulgido domino regi Carolo, regum sublimissimo, Paulus ultimus servulus.

Cupiens aliquid vestris bibliothecis addere, quia ex proprio perparum valeo, necessario ex alieno mutuavi. Festus denique Pompeius, Romanis studiis affatim eruditus, tam sermonum abditorum quam etiam quarumdam causarum origines aperiens, opus suum ad viginti prolixa volumina extendit. Ex quo ego prolixitate superflua quaeque et minus necessaria praetergrediens, et quaedam abstrusa penitus stylo proprio enucleans, ita ut erant positi relinquens, hoc vestrae celsitudini legendum compendio obtuli, in cujus serie, si tamen lectum ire non dedignabimini, quaedam secundum artem, quaedam juxta etymologiam posita non inconvenienter invenietis, et praecipue civitatis vestrae Romuleae, portarum, viarum, montium, locorum tribuumque vocabula diserta reperietis: ritus praeterea gentilium et consuetudines varias. Dictiones quoque poetis et historiographis familiares, quas in suis opusculis frequentius posuere. Quod exiguitatis meae munusculum, si sagax et subtilissimum vestrum ingenium non usquequaque repulerit, tenuitatem meam vita comite ad potiora excitabit. Augustus locus sanctus, etc. A. Hoc vocabularium desinit in hac voce litterae N. Nequiquam.
EPISTOLA III. AD ADHALARDUM ABBATEM CORBEIENSEM. (Ex Mabill., ibid.)
Author: Paulus Vinfridus

Charissimo fratri et domino Adalardo viro Dei, Paulus supplex.

Cupieram, dilecte mi, aestate praeterita videre faciem tuam, quando illis in partibus fui! sed praepeditus lassitudine sonipedum, ad te venire non potui. Interioribus tamen oculis, quibus solis valeo, tuae fraternitatis dulcedinem frequenter aspicio. Volueram equidem tuis imperiis jam ante parere: sed, ut pote pauper, et cui desunt librarii, prius hoc facere nequivi: maxime cum me tam prolixa valitudo contriverit, ut a mense Septembrio pene usque ad diem nativitatis Domini lectulo detentus sim: neque licuerit clericulo illi, qui haec eadem utcunque scripsit, manum ad atramentarium mittere. Suscipe tamen, quamvis sero, epistolas quas desiderasti: et quia mihi eas relegere prae occupatione totas non licuit, triginta quatuor ex eis scito relectas, et, prout potui, emendatas esse, praeter pauca loca, in quibus minus inveni, et tamen meo ea sensu supplere nolui, ne viderer tanti doctoris verba inmutare; quibus in locis et forinsecus ad oram zetam, quod est vitii signum, apposui. Tua itaque fraternitas, si se facultas dederit, reliquas epistolas ad emendatiorem relegere studeat codicem, sed et loca, in quibus minus habetur, supplere. Hoc tamen sanctitati tuae suadeo, ne passim, propter aliqua quae in eis minus idoneos latere magis quam scire convenit, publicentur. Vale, frater amabilis, semper in bonis gliscens: et cum mentem ad superna tetenderis, memento mei. Ante suos refluus Rhenus repedabit ad ortus, Ante petet fontem clara Mosella suum, Quam tuus e nostro charum ac memorabile semper Dulce Adalard nomen pectore cedat amor. Tu quoque, si felix vigeas de munere Christi, Esto memor Pauli tempus in omne tui.
II. PRIVILEGIUM MARTINI PAPAE II PRO MONASTERIO S. BONIFACII FULDENSI.  (Anno 943.) [Dronke,  Cod. diplom. Fuld.,  pag. 318.]
Author: Marinus II

MARINUS episcopus, servus servorum Dei, HADAMARO religioso abbati venerabilis monasterii sancti Christi martyris Bonifacii et per eum in eodem venerabili monasterio tuisque successoribus in perpetuum.

Quoniam semper sunt concedenda quae rationabilibus congruunt desideriis, oportet ut devotioni conditoris piae constructionis auctoritas in privilegiis praestandis minime denegetur. Igitur quia postulasti a nobis, quatenus monasterium Salvatoris a sancto Bonifacio primitus constructum et a te noviter aedificatum in loco Boconia erga ripam fluminis Fulda privilegii sedis apostolicae infulis decoretur et sub jurisdictione nostrae cui Deo auctore deseruimus Ecclesiae constitutum nullis alterius Ecclesiae jurisdictionibus submittatur; idcirco piis desideriis faventes hac nostra auctoritate id quod exposcitur effectui mancipamus. Et ideo omnem cujuslibet Ecclesiae sacerdotem vel episcopum in praefato monasterio ditionem quamlibet habere aut auctoritatem praeter sedem apostolicam prohibemus, ita ut nisi ab abbate monasterii fuerit invitatus, nec missarum ibidem solemnitatem quispiam praesumat omnino celebrare, ut profecto juxta id quod subjectum apostolicae sedi firmitate privilegii consistit inconcusse dotatum permaneat locis et rebus tam eis quas moderno tempore tenet vel possidet, quam quas futuris temporibus in jura ipsius venerabilis monasterii divina pietas augere voluerit ex donis et oblationibus decimisque fidelium absque ullius personae contradictione firmitate perpetua perfruatur. Constituimus quoque per hujus decreti nostri paginam ut quicunque cujuslibet Ecclesiae praesul vel quacunque dignitate persona hanc nostri privilegii chartam quam auctoritate principis apostolorum firmamus temerare tentaverit, anathema sit, et iram Dei incurrens a coetu omnium sanctorum extorris existat, nihilominus praefati monasterii dignitas a nobis indulta perpetualiter inviolata permaneat auctoritate subnixa. Scriptum per manum Theodori notarii regionarii atque scriniarii sanctae Romanae Ecclesiae in mense Martio et indictione prima. Datum VI Kal. April. per manum Nicolai primicerii summae apostolicae sedis, anno Deo propitio pontificatus domini nostri Marini summi pontificis et universalis junioris papae in sacratissima sede beati Petri apostoli primo in mense, et indictione prima.
I. Seneca Paulo salutem
Author: Ps-Seneca

Credo tibi, Paule, nuntiatum quod heri cum Lucilio nostro de apocrifis et aliis rebus habuerimus. Erant enim quidam disciplinarum tuarum comites mecum. Nam in hortos Sallustianos secesseramus, quo loco occasione nostri alio tendentes hi de quibus dixi visis nobis adiuncti sunt. Certe quod tui praesentiam optavimus, et hoc scias volo: libello tuo lecto, id est de plurimis aliquas litteras quas ad aliquam civitatem seu caput provinciae direxisti mira exortatione vitam moralem continentes, usquequaque referti sumus. Quos sensus non puto ex te dictos, sed per te, certe aliquando ex te et per te. Tanta enim maiestas earum est rerum tantaque generositate clarent, ut vix suffecturas putem aetates hominum quae his institui perficique possint. Bene te valere, frater, cupio
II. Annaeo Senecae Paulus salutem
Author: Ps-Seneca

Litteras tuas hilaris heri accepi, ad quas rescribere statim potui, si praesentiam iuvenis, quem ad te eram missurus, habuissem. Scis enim quando et per quem et quo tempore et cui quid dari committique debeat. Rogo ergo non putes neglectum, dum personae qualitatem respicio. Sed quod litteris meis vos bene acceptos alicubi scribis, felicem me arbitror tanti viri iudicio. Nec enim hoc diceres, censor, sophista, magister tanti principis, etiam omnium, nisi quia vere dicis. Opto te diu bene valere.
III. Seneca Paulo salutem
Author: Ps-Seneca

Quaedam volumina ordinavi et divisionibus suis statum eis dedi. Ea quoque Caesari legere sum destinatus. Si modo fors prospere annuerit, ut novas aures adferat, eris forsitan et tu praesens; sin, alias reddam tibi diem, ut hoc opus invicem inspiciamus. Et possem non edere ei eam scripturam, nisi prius tecum conferrem, si modo impune hoc fieri potuisset, hoc ut scires, non te praeteriri. Vale, Paule carissime.
V. Seneca Paulo salutem
Author: Ps-Seneca

Nimio tuo secessu angimur. Quid est? Quae te res remotum faciunt? Si indignatio dominae, quod a ritu et secta veteri recesseris et aliorsum converteris, erit postulandi locus, ut ratione factum, non levitate hoc existimet. Bene vale.
VI. Senecae et Lucilio Paulus salutem.
Author: Ps-Seneca

De his quae mihi scripsistis non licet harundine et atramento eloqui, quarum altera res notat et designat aliquid, altera evidenter ostendit, praecipue cum sciam inter vos esse, hoc est apud vos et in vobis, qui me intelligant. Honor omnibus habendus est, tanto magis quanto indignandi occasionem captant. Quibus si patientiam demus, omni modo eos et quaqua parte vincemus, si modo hi sunt qui paenitentiam sui gerant. Bene valete.
VII. Annaeus Seneca Paulo et Theophilo salutem
Author: Ps-Seneca

Profiteor bene me acceptum lectione litterarum tuarum quas Galatis Corinthiis Achaeis misisti, et ita invicem vivamus, ut etiam cum honore divino eas exhibes. Spiritus enim sanctus in te et super excelsos sublimi ore satis venerabiles sensus exprimit. Vellem itaque, cum res eximias proferas, ut maiestati earum cultus sermonis non desit. Et ne quid tibi, frater, subripiam aut conscientiae meae debeam, confiteor Augustum sensibus tuis motum. Cui perlecto virtutis in te exordio, ista vox fuit: mirari eum posse ut qui non legitime imbutus sit taliter sentiat. Cui ego respondi solere deos ore innocentium effari, haut eorum qui praevaricare doctrina sua quid possint. Et dato ei exemplo Vatieni hominis rusticuli, cui viri duo adparuerunt in agro Reatino, qui postea Castor et Pollux sunt nominati, satis instructus videtur. Valete.
VIII. Senecae Paulus salutem.
Author: Ps-Seneca

Licet non ignorem Caesarem nostrum rerum admirandarum, si quando deficiet, amatorem esse, permittes tamen te non laedi, sed admoneri. Puto enim te graviter fecisse, quod ei in notitiam perferre voluisti quod ritui et disciplinae eius sit contrarium. Cum enim ille gentium deos colat, quid tibi visum sit ut hoc scire eum velles non video, nisi nimio amore meo facere te hoc existimo. Rogo de futuro ne id agas. Cavendum est enim ne, dum me diligis, offensum dominae facias, cuius quidem offensa neque oberit, si perseveraverit, neque, si non sit, proderit; si est regina, non indignabitur, si mulier est, offendetur. Bene vale.
IX. Seneca Paulo salutem.
Author: Ps-Seneca

Scio te non tam tui causa commotum litteris quas ad te de editione epistolarum tuarum Caesari feci quam natura rerum, quae ita mentes hominum ab omnibus artibus et moribus rectis revocat, ut non hodie admirer, quippe ut multis documentis hoc iam notissimum habeam. Igitur nove agamus, et si quid facile in praeteritum factum est, veniam inrogabis. Misi tibi librum de verborum copia. Vale, Paule carissime.
X. Senecae Paulus salutem.
Author: Ps-Seneca

Quotienscumque tibi scribo et nomen meum subsecundo, gravem sectae meae et incongruentem rem facio. Debeo enim, ut saepe professus sum, cum omnibus omnia esse et id observare in tua persona quod lex Romana honori senatus concessit, perfecta epistola ultimum locum eligere, ne cum aporia et dedecore cupiam efficere quod mei arbitrii fuerit. Vale, devotissime magister. Data V Kal. Iul. Nerone III et Messalla consulibus.
II.  Ad omnes praelatos Ecclesiarum.--Pro justitia facienda et litibus componendis.   (Ferrariae, Oct. 27.) [  Ibid.  ]
Author: Gregorius VIII

GREGORIUS episcopus, servus servorum Dei, omnibus praelatis Ecclesiarum ad quos litterae istae pervenerint, salutem et apostolicam benedictionem.

Quoniam ad episcoporum maxime spectat officium afflictis et laborantibus subvenire, unumque illorum, licet deficientibus meritis nostris, Deus esse nos voluit, prospicere tenemur et volumus ne quis, ex fortuitis casibus per Romanae visitationem Ecclesiae, laboris sui, quem ad eam veniendo sustinuit, debito frustraretur effectu. Inde siquidem fuit quod nos, multorum prospicere volentes expensis et allevare labores, de consueta sedis apostolicae misericordia duximus statuendum ut litterae praedecessoris nostri domini Urbani, a tribus mensibus ante ipsius obitum destinatae pro facienda justitia et litigiis dirimendis, quae tamen manifestum alicujus praejudicium non contineant, aut calumniam aequitatis, eumdem habeant tempore nostrae administrationis effectum, quem habere, si adhuc viveret, debuissent. Cessante igitur exceptione de mandatoris morte, perficite quod mandavit agendum, ut nemo ad nos, pro excusatione hujusmodi, accepta per illum justitiam obtinendi fiducia, cogatur vacuus aberrare. Datum Ferrariae, sexto Kalendas Novembris.