medieval-data/medieval-letters huggingface dataset:
VIII.  Benedicti papae VI epistola ad Obertum abbatem S. Miniatis.   (Anno 1044.) [UGHELLI,  Italia sacra,  III, 62.]
Author: Benedictus IX

BENEDICTUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio OBERTO venerabili abbati monasterii S. Miniatis Florentini, suisque successoribus perpetuam in Domino salutem.

Valde bonum videtur, si postulantibus a nostra apostolica sede tuitionem piorum locorum, libenter concedamus. Tu autem, fili charissime, quia postulasti a nobis quatenus munimen ac defensionem apostolicam monasterio S. Miniatis, cui praeesse meruisti, dignatione solita pro nostro praecepto daremus; nos autem idcirco sanctum piumque judicamus, non negare debemus, sed voluntate promptissima largiri. Ideo inclinati precibus tuis concedimus tam tibi quam etiam tuis successoribus tuitionem apostolicam; adjudicamus omnes homines ibidem monasterio adversantes, aut laesione violentiam facientes in rebus ipsius monasterii , facultates vel facturorum praecedentia tempora, ut nullus rex, nullus imperator, nullus praesul, nullus dux, nullus marchio, nullus comes, nullus vicecomes, et parva nulla persona aliquid tale audeat praesumere, scilicet in rebus quas episcopi Florentini, videlicet Ildebrandus, Lambertus, et Atho ipsi monasterio concesserint, aut alii homines pro sua anima tribuerint, vel quae tu ipse ibidem acquisivisti, et amodo acquirere poteris, statuentes apostolica censura ut, si quis publica, vel privata persona, magna vel parva in illis omnibus rebus tam mobilibus quam immobilibus, tuisque successoribus molestare, inquietare, aut de vestris manibus rapere tentaverit, sit anathematis vinculo innodatus, et nostra apostolica maledictione damnatus, donec satisfactionem talium faciat commissorum. Qui vero custos roborationis hujus nostrae tuitionis, defensionis confirmationisque exstiterit, benedictionem et gratiam a justo judice Domino Deo nostro consequi mereatur. Scripta per manum Sergii notarii sacri nostri palatii, mense Aprili indictione XII. Valete.

Notes: ( f. deest aliquid )
IX.  Benedicti IX epistola ad Adelbertum archiepiscopum Hamburgensem.   (Anno 1012-1024.) [LAPPENBERG,  Hamb. Urkund.  I, 71.]
Author: Benedictus IX

BENEDICTUS, episcopus et servus servorum Dei, reverentissimo et sanctissimo ADELBERTO, sanctae Hammaburgensis Ecclesiae episcopo, apostolicam benedictionem.

Si pastores ovium solem geluque pro gregis sui custodia die ac nocte ferre contenti sunt, et ut ne qua ex eis aut errando pereat, aut ferinis laniata morsibus rapiatur, oculis semper vigilantibus circumspectant: quanto sudore quantaque cura debemus esse pervigiles, nos qui pastores animarum dicimur? Attendamus et susceptum officium exhibere erga custodiam Dominicarum ovium non cessemus, ne in die divini examinis pro nostra desidia ante summum pastorem negligentiae reatus excruciet. Unde modo honoris reverentia sublimioris inter caeteros judicamur. Legationem igitur et archiepiscopalem potestatem in omnia regna septentrionalia, regna Danorum scilicet, Suenorum, Norvenorum, Hislandicorum et omnium insularum his regnis adjacentium, tibi et omnibus successoribus tuis perpetuo tenendam concedimus. Pallium quoque sanctitati tuae ad missarum solemnia celebranda ex more transmittimus, quod tibi non . . . aliud quod inquietos feriendos a pravitate compescat. Viduis ac pupillis injuste oppressis defensio tua subveniat, Ecce, frater charissime, inter multa alia ista sunt sacerdotii, ista sunt pallii, quae si studiose servaveris, quod foris accepisse ostenderis, intus habebis. Sancta Trinitas fraternitatem tuam diu conservare dignetur incolumem, atque post hujus saeculi amaritudinem ad perpetuam ducat beatitudinem. Data per manus Leonis, cancellarii sanctae Romanae Ecclesiae, in mense Martio, indictione tertia.
X.  Epistola Popponis archiepiscopi Trevirensis ad Benedictum IX summum pontificem pro obtinenda canonizatione beati Simeonis reclusi apud Trepiros.
Author: Benedictus IX

REVERENDISSIMO Patri patrum gratia et nomine BENEDICTO, POPPO, licet indignus, divina tamen largiente clementia sanctae Trevirensis ecclesiae minister, cum totius affectus dilectione, debitam subjectionem.

Superiori tempore, cum, annuente venerandae memoriae domino Joanne, in hac sancta sede apostolica praedecessore vestro, amore visionis sepulcri Dei hominis Jesu Christi, Jerusalem profectus peregre fuissem, in regione nostra pravorum hominum supercrevit iniquitas, ita ut nec adhuc manus possint ab incoepta retrahere nequitia, omnia per circuitum diripientes et devastantes. Super quo saepissime deprecatus sum faciem domini mei regis, quatenus manum mihi porrigeret suae animadversionis, nihil profeci; saepe etiam supra nominato praedecessori vestro, pro eodem supplicavi, nec quidquam usque adhuc consolationis impetravi. Quam ob rem desidero ut vel nunc solatietur mihi Deo amabilis paternitas vestra, mittatque virum de honoratioribus ac prudentioribus vestris, qui mihi in necessitatibus meis consilio simul et auxilio suffragetur: auxilietur, dico, de adversis; consilietur vero de his quae latere non credo aures vestrae sanctitatis. At vero si hactenus vos latuerunt, jam nunc obsecro uti benignum litteris meis accommodare velitis auditum. Vir quidam vitae sanctitate laudabilis apud nos diebus istis ex hac luce migravit; quem, si signis et virtutibus quae per eum Dominus operatur, credere debeamus, procul dubio eum cum sanctis aeternae beatitudinis habere consortium non dubitamus. Sed non tam signa quae fidelibus et infidelibus communia sunt, quam fidei virtus qua fideles ab infidelibus sequestrati sunt, qua ipse dum adhuc in corpore maneret, plurimum viguit, de ejus sanctitate nos certos reddit. Proinde accersivit nos tam clerus quam populus Ecclesiae nostrae, obsecrantes uti litteris nostris ad hanc apostolicam sedem, cui vos, auctore Deo, praesidetis, cum illius viri sancti vita et miraculis missis peteremus, quod petitione dignum credimus; quatenus, si ita vobis cautum videatur, dato nobis vestri apostolatus decreto, nomen ejus liceat cum sanctorum nominibus conscribi, caeteraque honoris sanctis debiti ipsi impendi. Itaque quid solatii, quid consilii super allevatione angustiarum nostrarum hinc et inde obortarum, prudentia vestra mihi ineundum decreverit, sine longa temporis dilatione dignemini insinuare. Honor vester et meritum apud Deum et homines augeatur.
EPISTOLA XXVII   (Al. XXXII)  AUGUSTINI AD PAULINUM.
Author: Paulinus Nolanus

Augustinus Paulino, amplectens illius benevolentiam, et mutuum declarans amorem; nonnulla de Romaniano et Alypio, necnon de Licentio, cujus aetati metuebat, ne vergeret ad ea quae sunt mundi.


Notes: (Vide hanc epistolam inter Augustinianas sub numero
27, tomo XXXIII nostrae Patrologiae, col. 107.)
EPISTOLA XXXI  (Al. XXXIV)  AUGUSTINI AD PAULINUM ET THERASIAM.
Author: Paulinus Nolanus

Augustinus Paulino pro secundis litteris ab eo receptis grati animi obsequium exhibet, seque Valerio coepiscopum Hipponensem ordinatum esse renuntians, exoptat ut in Africam trajicere ipse velit, magno cum sibi solatio, tum ceteris Christianis exemplo futurus.


Notes: (Hanc epistolam, si placet, legesis inter opera
S. Augustini, nostrae Patrologiae tomo XXXIII, col.
121-125.)
EPISTOLA VIII. AD LICENTIUM. 1. 2.  3.
Author: Paulinus Nolanus

Licentium Romaniani filium, pro quo scripserat Augustinus ejus olim magister, hortatur Paulinus et prosa et carmine, ut contemto aulae fastu se dedicet Christo.

Audi ergo fili legem patris tui, id est, fidem Augustini; et noli repellere consilia matris tuae, quod aeque nomen in te Augustini pietas jure sibi vindicat; qui te tantillum sinu gestavit suo, et a parvulis primo lacte sapientiae secularis 38 imbutum, nunc etiam spiritalibus lactare et enutrire Domino gestit uberibus. Quoniam te adultum aetate corporea, in spiritalibus adhuc cunabulis vagientem videt, adhuc infantem verbo Dei, vix dum in Christo primis passibus et vestigio titubante repentem; si tamen Augustini doctrina, tamquam manus matris et ulna nutricis, instabilem regat parvulum. Quem si audias et sequaris, ut rursum te sermone Salomonis alliciam: Fili, coronam accipies gratiarum tuo vertici. Et tunc vere eris ille non phantasmate somniatus, sed ab ipsa veritate formatus consul et pontifex, vacuas imagines falsi operis, implente Christo, solidis suae operationis effectibus. Vere enim pontifex, et vere consul, Licentius erit, si Augustini vestigiis, propheticis et apostolicis disciplinis, ut sacrato beatus Elisaeus Eliae, ut illustri apostolo Timotheus adolescens adhaereat, indivulso per itinera divina comitatu; ut et sacerdotium corde perfecto discat mereri, et populis ad salutem magistro ore consulere. Sat hoc monitis et hortatui. Modico enim sermone et labore te arbitror, mi Licenti, ad Christum posse incitari, jam a pueris ad studia veritatis et sapientiae, quod utrumque vere est Christus, et omnis boni summum bonum venerabilis Augustini spiritu et ore flammatum. Qui si parum apud te pro te valuit, quid ego tanto intervallo posterior, et omnium illius opum pauper, efficiam? Sed quia et illius facultatis potentia, et tui ingenii humanitate confisus, pleniora atque majora in te spero elaborata, quam elaboranda, ausus sum hiscere duplici gratia, ut et illi viro debita caritate compararer in sollicitudine tui; et inter eos qui salutem tuam diligunt, vel contestato numerarer affectu. Nam effectus in tui perfectione palmam Augustino potissimum destinatam scio. Vereor, fili, ne aures tuas asperitate temerarii sermonis offenderim, et per aures animo etiam tuo taedii mei vulnus intulerim. Sed in mentem venit epistola tua , qua te musicis familiarem modis intellexi. A quo studio ego aevi quondam tui non abhorrui. Itaque mihi ad tuam mentem, si in aliquo exulcerassem, deliniendam remedium litteras tuas recordatus reperi, ut te ad Dominum harmoniae omniformis artificem modulamine carminis evocarem. Quaeso te ut aure audias; neque causam salutis tuae in verbis meis spernas, sed piam curam et mentem paternam etiam in despiciendis sermonibus libenter accipias; quibus insitum Christi nomen quod est super omne nomen, hanc deberi venerationem facit, ut non possit a credente contemni.

Notes: (Carmen Licentii contentum epist. 26
S. August. [al. 39])
EPISTOLA XXXIII. 1. 2.
Author: Paulinus Nolanus

Scribit Alethio qui aliquid operis a Paulino poposcerat, et dicit se minus idoneum qui ejus satiare valeat desiderium. Is Alethius postea in episcopatu Cadurcensi successit Florentio fratri. .

Beato et merito venerabilii ac dilectissimo fratri ALETHIO . Deo gratias, qui odorem gratiae in te suae per eloquia litterarum tuarum manifestavit mihi. Per fratrem enim carissimum in Deo Victorem meum, hoc munere militantem Deo, ut fraternae serviat caritati, seque nobis per longinqua terrarum intervalla discretis , impigrum annuis discursibus tabellarium praebeat, et religiosissimis officiis mutuo visitantium corporalem laborem spiritali impendat affectu: per hunc ergo fratrem et conservum in Domino, qui communis et unanimus; nam et vobis ea se, qua nobis insitus est, acceptissimum gratia gloriatur, per hunc, inquam, mihi sancte venerabilis frater, tam dulce quam insperatum mihi munus accepi, epistolam tuam; in qua nobis bonus cordis tui thesaurus apparuit, ut merito percepta officii tui benedictione gauderem, cum faciem interioris tui castissimo speculatus eloquio, quantum in te mihi a Domino adjutorium conferat, agnoscerem. Sed in iis quae mihi injungenda dives inopiae aestimator putasti, sanctam quidem purissimae caritatis fiduciam demonstrasti: fama tamen, quantum intelligo, Dominici operis persuadente inductus es, ut secundum opus Domini, quo nobis curam redemtionis nostrae inspirare dignatus est, ingenii quoque et oris opes suppetere nobis arbitrareris. 213 Sed bonam concupiscentiam magna fide vacuis opinionibus spes illusa decepit. Unde enim mihi tantum aquae, quantum sitis? unde tale poculum, quod digne bibas? unde tanti panes, quantos postulas? Sed ipse tibi autor injuriae tuae eris diutius esurire, qui evangelicos lucis et vitae cibos in alta hujus seculi nocte desiderans, somnolenti et pauperis amici egenam penum pulsas; qui flumina aquae vivae sitiens; arentem venulam scalpis, et humorem de pumice conaris exprimere. Aut enim nullus mihi de inspirantiae siccitate, aut amarus de malitiae fons intus est; quem utinam orationes et litterae tuae saepius impensae mihi exundare ac dulcescere faciant fidei tuae ligno, et eloquii suavitate; ut et verbo Dei, quod bonus minister pio ore depromseris, quasi virga prophetae percusso cordis.

Notes: (Vide Dissert. 3, num. 2.) (V. not. 176, PAULINUS) (id est separatis, distantibus; vid. ep. 29, n.
9) ( Latin. et Sacchin. forte insipientiae) (Cetera desunt.)
EPISTOLA XXXV.
Author: Paulinus Nolanus

Paulinus commendat Delphini precibus animam demortui fratris sui, et seipsum.

Beatissimo et venerabili semper nobis desiderantissimo Patri DELPHINO, PAULINUS. Breves sanctae affectionis tuae litteras magno affectu nobis copiosas, in toto, quo desideravimus, corde suscepimus. Sed quia omni rei tempus est, nunc ut in tempore contristationis, tempus etiam breviandi sermonis esse visum est. Contristatos autem nos vehementer fatemur, non tam de obitu corporali fratris nostri, quam de negligentia ejus spiritali, qua relinquendarum istic potius curarum, quam providendorum illic remediorum memor, posthabenda praeposuit, et praeponenda posthabuit. Quem oportuit et illa potiora pro se curare, et haec temporalia pro filiis non praetermittere. Unde petimus ut paterna affectione compatiens huic nostro dolori meminisse digneris, et illum quondam spiritalem tibi filium gratia Dei fuisse progenitum, et ideo tuae specialiter curae hanc esse causam, ne pietatem tuam, quae nobis filiis gloriabatur, dilapidata hereditariae portionis substantia confundamus: sed potius ut orationibus tuis condonetur tibi, ut et illius animam vel de minimo sanctitatis 220 tuae digito distillans, refrigerii gutta respergat, et nobis, dum tempus est, recurrentibus ad te et clamantibus: Pater, peccavimus in coelum et in te; jam non sumus digni vocari filii tui: pro confessione peccati divina miseratio te interveniente succurrat. Ne pro absumta patris aeterni substantia, quam quotidie peccata nostra dilapidant, obruamur pudore redeundi, et in longinqua regione commorati in custodiam escamque porcorum indignam, quod nefas est, deducamur.
EPISTOLA XCV   (AL. CCL) . AUGUSTINI AD PAULINUM ET THERASIAM.
Author: Paulinus Nolanus

Augustinus superiori epistolae respondens agit de praesentis vitae statu, nec non de qualitate corporis beatorum, deque membrorum officiis post resurrectionem.


Notes: (Hanc epistolam legere est tomo XXXIII, col. 351,
nostrae Patrologiae.)
EPISTOLA XLVI. 1. 2. 3.
Author: Paulinus Nolanus

274 Petit doceri Graecas litteras a Ruffino. Fatetur se non recte Clementem vertisse; Postulat expositionem versiculi 11 capitis XLIX Geneseos.

PAULINUS RUFFINO fratri salutem. Vel breves nobis ab unanimitate tua litterae, magno refrigerio sunt, sicuti in penuria fluviorum ager sitiens rore recreatur; unde refectos nos quamvis brevi epistola tua, attamen tua, per puerum communium filiorum fatemur: sed tamen rursus affectus, quia etiamnum nunc vos in aestu sollicitudinis, et incerto morarum, Romam peti judicastis. Det nobis Dominus a Domino laetificari quamprimum de actu nostro: ut sicut anxiis compatimur, ita congaudeamus hilaritati, et incipiamus tamen sperare fructum praesentiae vestrae, si vos certi esse de vestra sententia, vel Domini circa vos placito, coeperitis. Sane, quod admonere dignaris affectu illo, quo nos sicut te diligis, ut studium in Graecas litteras attentius sumam, libenter accipio: sed implere non valeo: nisi forte desideria mea adjuvat Dominus, ut diutius consortio tuo perfruar. Nam quomodo profectum capere potero sermonis ignoti, 275 si desit a quo ignorata condiscam? Credo enim in translatione sancti Clementis , praeter alias ingenii mei defectiones, hanc te potissimum imperitiae meae penuriam considerasse, quod aliqua, in quibus intelligere vel exprimere verba non potui, sensu potius apprehenso , vel ut verius dicam, opinata transtulerim. Quo magis egeo misericordia Dei, ut pleniorem mihi tui copiam tribuat, quia pro divitiis erit pauperi, ut micas a divitis mensa cadentes, avido famelici cordis ore, colligere. In tempore sane, quo scripta haec scribebantur, cecidit sub oculis, incidens proposita lectione, capitulum illud ex Genesi quo Judas a Jacob benedicitur. Et quia Dominus opportunissimam hanc occasionem dederat, pulsare post tempus fores cordis tui placuit. Ergo si me amas, immo quia multum amas, rogo ut scribas mihi, ut intelligis ipsam patriarcharum benedictionem. Et si qua ipse scis in eis ardua sensu, et digna cognitione, scire me velis: specialiter tamen de capitulo illo in quo ait, Alligans ad vitem pullum suum, et ad cilicium pullum asinae suae; quis suus sit pullus, vel quis asinae pullus? et cur suus ad vitem, asinae vero pullus ad cilicium alligetur?

Notes: (V. not. 195) (V. not. 196)
EPISTOLA XLVII. 1. 2.
Author: Paulinus Nolanus

Ruffino Cerealem commendat. Petit in transitu visitari: simul exposcit reliquas benedictiones patriarcharum explicari, ut Desiderio presbytero possit satisfacere. Vide epistolam 43, n. 3 et 4.

PAULINUS fratri RUFFINO salutem. Etsi incertum mihi fecit filius Cerealis, quod ad te perrecturus foret in tempore quo ad sanctum Petrum revertitur: tamen per eum qui aeque tuus ac noster est, non scribere tibi, tam culpabile nobis, quam tibi triste futurum judicavimus. Itaque chartulae damnum, si te forte non vidisset, quam officii, sicut credimus, si te viseret, praeoptantes capessere, commisimus epistolam istam non casui, sed fidei. Credimus enim in Domino dirigendam ad te viam sermonis ac filii nostri, quia desiderantibus bonum omnia procedent in bonum ; desiderat enim te, quantum debes desiderari ab intelligente commodum suum de consortio tui. Et ideo praesumo quia secundum fidem ac pietatem suam salvabitur in bonis desiderium ejus, et perveniet ad te, et tecum manebit, et geminabitur nobis apud Dominum in vobis salutare praesidium; cum 276 et tibi tam bonus filius, comes, discipulus, adjutor accesserit, et tu illi pater ac magister omnis boni donatus a Domino, ad efficacem orationum potentiam vires gratiae spiritalis addideris. Nobis autem, etsi pro tua caritate praesumtio sit, quia remeaturus ad Orientem, non feres invisitatis nobis abire; tamen de peccatis nostris metus est, ne etiamsi tam nobis vicina, filia Babylonis avertat. Quare Domino desideria nostra ac vota mandamus, ne secundum meritum nobis, sed secundum desiderium faciat, et dirigat ad nos viam tuam in via pacis suae: quia non ambulantes in ea, in reprobum sensum damnati sunt, nec te desiderare merentur. Sane importunitate qua ostium tuum vel media nocte pulsare consuevi, repulsae metu ad verecundiam et modum postulandi coactus, nunc hoc circa me negotii tibi trado, ut benedictiones duodecim patriarcharum, cujus jam principium mihi, exposita circa personam Judae prophetia, triplici ut jussum est interpretatione conscriptis paginis edidisti, per reliquos filios distributam digneris exponere; ut ipse per te fiam conscius veritatis, et magnae gratiae ac laudis autorem habeam; si his qui de me supra me , propter operis consulendum me putaverunt, divina potius et tuo spiritu, quam de meo sensu inepta respondeam.

Notes: (Rom. VIII, 28; vid. idem in epist. 5,
n. 9) (id est Roma; vid. epist. 29, n. 13) (forte add. 
opinantes. Videtur aliquid deesse) (forte add. difficultatem; vid. ep. 43, n. 3 et 4, et 50,

n. 15)
EPISTOLA CXLIX.  (AL. LIX) .  AUGUSTINI AD PAULINUM.
Author: Paulinus Nolanus

Augustinus respondet ad quaestiones ex Psalmis, ex Apostolo et ex Evangelio propositas a Paulino superius in epistola 1.


Notes: (Vide hanc epistolam inter Augustinianas nostrae
Patrologiae tomo XXXIII, col. 630.)
EPISTOLA X.  Scarila Fulgentio proponit duas quaestiones, unam de Incarnatione Filii Dei, alteram de vilium animalium auctore.   1. 2. 3. 4.
Author: Fulgentius Ruspensis

Domino sancto ac beatissimo, et apostolicis meritis coaequando, patri FULGENTIO episcopo famulus tuus SCARILA.

Imperitorum desideria paternitatis vestrae multum desiderant peritiam; quia scriptum est: Inquire patrem tuum, et annuntiabit tibi; seniores tuos, et docebunt te ; et quia quod intelligere non possumus, sanctitatis tuae doctrina nosse desideramus. Dum ad mensam Christiani Ecclesiae catholicae filii tui Eventi de Dei Incarnatione locutio nasceretur, unus ex nobis hoc de ipsa Incarnatione asseruit, quoniam non Deus Pater, sed Deus Filius carnem induit; et alius dixit: Ipse Deus qui unus est in tribus dignatus est carnem assumere, ut nostram servitutem qua per transgressionem patris nostri Adae obligati detinebamur, ad libertatem perduceret. Et scire cupimus si ipse Deus Pater descenderit et carnem assumpserit; an, ipso residente, Verbo mandaverit quod carnem assumpserit? cum sciamus quoniam Verbum caro factum est, ut ipse habitaret in nobis, sed inter Verbum, quod Deus est, et Patrem, qui Deus est, una utrorumque 213 descendit ad induendam carnem majestas, quia legimus: Hic est Deus noster, et non aestimabitur alius absque illo; post haec in terris visus est, et cum hominibus conversatus est . Et cum istud testimonium in medium proferremus, hoc etiam ille e contrario locutus est: De Filio hoc dixit, non de Deo Patre; et ego ad praesens locutus sum: Quod simul pariter ignoremus, ad sancti patris Fulgentii episcopi, cui Deus tantae virtutis scientiam donare dignatus est, recursum faciamus, qui nostrae imperitiae per patefactionem divinarum Scripturarum plano sermone iter ostendat. Unde me tuis commendans orationibus sanctis, peto per illum qui sanctitatem tuam tanta gratia muneravit, ut jubeas nos ut bonus pater quae ignoramus imbuere, et de illo fonte unde omnes qui sitiunt replentur inundes. Et finita locutione, alius e nobis dixit, quod muscas, pulices et scorpiones, vel si quae foediora animalia quae cymices nuncupantur, Deus non fecerit, sed post dejectionem angeli illius indigni diaboli, haec omnia ab ipso diabolo facta sunt; et dum diceremus quia omnia Deus fecerit, et haec bona valde, dixit quod sanctitatem tuam et de hoc deberemus consulere, ut ipse de hoc satisfieri jubeas: Si ante transgressionem quando Deus omnia fecit, tunc ista facta sunt, an post transgressionem Adae. Ora pro nobis, domine sancte ac beatissime pater

Notes: (Deut. XXXII, 7) (Baruch. III, 36)
EPISTOLA II. AD BARNARDUM VIENNENSEM ARCHIEPISCOPUM.
Author: Paschalis I

Paschalis episcopus servus servorum Dei, reverendissimo et sanctissimo fratri Barnardo sanctae Viennensis Ecclesiae archiepiscopo

Quia sanctitatem tuam in Ecclesia Viennensi gubernationem suscepisse cognovimus, in Domino Deo nostro plurimum inde gaudemus. Unde apostolica vice monemus, ut in custodia gregis Dei studium tuae dilectionis prudenter invigilet. Pallii usum, quem ad sacerdotalis officii honorem, et ad ostendendam unanimitatem cum beato Petro apostolo, universus grex Dominicarum ovium quae ei commissae sunt, vim habere non dubium est, ab apostolica; sicut decuit, sede poposcisti. Ipsum igitur tibi Viennensique tuae Ecclesiae ut pote ab eisdem apostolis fundatae, majorum more libenter indulsimus, ad ostendendam in te tuamque Ecclesiam ejusdem sedis apostolicae charitatem: utque secundum morem Ecclesiae eo utaris, benigne designamus. Fraternitatem tuam necessario commonentes, ut creditae tibi Ecclesiae opus ita, Deo favente, exsequi studeas, ut adepta cujus ornaris studio dignitate, et probitate morum et vivacitate sollicitudinis et custodita integritate fidei amplius studeas adornari. Omnia etiam privilegia quae tuae pridem concessa sunt a praedecessoribus nostris Ecclesiae, volumus inconversa tibi et successoribus tuis permanere. Scriptum per manum Theophylacti notarii et scriniarii, in mense Decembris, indictione 10. Bene valete. Data per manum Georgii bibliothecarii sanctae sedis apostolicae, Nonis Decembris, imperante domino piissimo Augusto, Ludovico a Deo coronato, magno, pacifico, imperatore, ejus imperii anno 4 et patritiatus ejus 3.