medieval-data/medieval-letters huggingface dataset:
VI. PRIVILEGIUM CLEMENTIS PAPAE II PRO MONASTERIO THARISIENSI.  (Anno 1047.) [Apud Usserman,  Germania sacra,  tom. III,  preuves.  ]
Author: Clemens II

CLEMENS episcopus, servus servorum Dei, JACOBO venerabili abbati monasterii sanctissimorum martyrum protomartyris Stephani atque Viti, loco qui Tharisse vocatur positi, perpetuam in Christo salutem.

Apostolicae sedis fortissimus clypeus tantus est, ut contra omnes malefactorum impetus valeat, cunctisque sacrosanctis ecclesiis sufficiat. Ad hoc enim supra firmam petram, id est Christum, fundata est, ut non modo hominum saevitia, sed nec portae etiam inferi praevaleant adversus eam. Cui bene aptatur quod cantatur: Fortitudo mea et laudatio mea Dominus, quia quidquid laudis, ex Dei non ex sua fortitudine habet. Huic sedi sanctissimae quia divina dignatio humilitatem nostram praefecit gratia tantum sua non meritis nostris, monasterium tuum, charissime fili, justitiis ejus sic munire decrevimus, ut omnis ei adversantium vacuetur conatus. Denique ipsum monasterium nos ipsi auctore Deo ereximus, et bonis, quibus valuimus, locupletavimus ad salutem animae nostrae nostrique filii domini Henrici Romanorum imperatoris Augusti, cujus voluntate, cujus consensu locum ipsum aedificare coepimus et explevimus, cum sanctae Bambergensi Ecclesiae praeessemus, cui attinet ipse locus; specialiter autem ecclesiam in Tharissa et oratorium in Wenckheim cum decimis utriusque loci prius a fratre et coepiscopo nostro Brunone Wirceburgensis Ecclesiae rationabiliter vicaria possessione illi tradita commutantes huic monasterio contulimus. Quapropter ea auctoritate quae data est a Christo Domino apostolo Petro, magistro et seniori nostro, et per eum successoribus ejus usque ad nostram indignissimam paternitatem, ea nimirum in nomine ipsius Domini nostri Jesu Christi vallamus, tuemur, munimus ipsum monasterium sanctissimi protomartyris Stephani ejusque consocii martyris Viti, et omnia ejusdem monasterii bona mobilia et immobilia, quae nunc habet et in perpetuum habebit, contra omnium malignantium temeritates et impiorum rapacitates, per hoc scilicet inviolandum nostrae apostolicae praeceptionis munimen, ut nulli duci, nulli marchioni, nulli comiti, nulli vicecomiti, nulli praeterea patriarchae, archiepiscopo, episcopo et specialiter Bambergensi, nec etiam alicui magnae parvaeque personae liceat ipsum nostrum monasterium laedere, ejusque bona minuere, quae nunc habet et in perpetuum habebit. Quod quicunque eorum commiserit, per hanc apostolici vigoris sanctionem ex potestate apostoli Petri venientem maledicimus, excommunicamus et etiam anathematizamus illum, ut sit a regno Dei alienus et partem habeat cum diabolo impiorum capite, nisi forte resipuerit, et quod in eumdem sanctissimum locum peccavit, digna satisfactione emendet. Hanc autem nostram praeceptionem inviolatam manere jubemus sigillo et subscriptione nostra corroboratam. Bene valete. Scripta mense Septembri, indictione prima. Data Romae, Kalend. Oct., per manus Petri diaconi bibliothecarii sacrae apostolicae sedis, anno domni Clementis secundi papae primo, domni Henrici tertii imp. similiter primo.
EPISTOLA II.  Singulariter venerando et specialiter amplectendo, domino et Patri suo  MATTHAEO  Albanensi episcopo  ,  F.  PETRUS  humilis Cluniacensium abbas, salutem, quam promisit Deus diligentibus se.
Author: Petrus Cluniacensis

Audiens nuntios vestros, legens litteras vestras, agnoscens indeficientem erga nos amorem vestrum, erubesco quod nihil dignum tanto affectui compensare valeo, nihil tantae charitati sufficiens retribuere me posse cognosco. Nihil plane, quia, etsi universa nostra vobis impenderem, nec sic digna rependerem. Ut enim Salomon ait in Canticis: Si dederit homo omnem substantiam domus suae pro dilectione, quasi nihil despiciet eam . Nihil est ergo quantum ad istud omne quod habeo, et ideo nihil in istis meritis vestris condignum invenio. Est tamen aliquid quod non nihil esse videatur. Si charitate non ficta diligens diligatur, hoc certe tam magnum est quam magna et ipsa charitas est. Hanc reverentiae vestrae, prout valeo, integro corde rependo: unde jam aliquid vobis retribuisse confido. Statum nostrum, super quo sollicitam dilectionem vestram agnovi, a benigno Salvatore benigne atque pacifice disponi noverit, praeter quod Hispania morte regis Aragonensis novis motibus turbata, quibusdam monasteriis nostris consimilem perturbationem minatur. Reliqua per fratres nostros Petrum et Beroardum domno papae vobisque nota fecimus. Sed quod eis festinantibus et nobis occupatis tunc mandare nequivimus, nunc litteris praesentibus intimamus. Domnus Trecensis episcopus, ut nostis charissimus noster, paratus est, ut dicit, dare nobis in Ecclesia sua unam praebendam, sicut Carnoti vel Aurelianis antiquitus datae sunt, ut redditu illius multa, quam non ignoratis. Cluniaconsium fratrum indigentia relevetur. Hoc si secundum Deum fieri potest, rogo ut per vos fiat. Sin autem, nec totum mundum lucrari, quolibet animae periculo volo. Constantinus presbyter, Cluniacensis hostis, et antiqui schismatis auctor, cumulo malorum priorum etiam recens perjurium adjecit, et die causandi cum Stephano in praesentia nostra suscepta, me inscio, sicut audivi, Pisas profectus est, ut solitis mendaciis curiae nostrae judicium subterfugiat. Super quo per vos domno papae intimari peto, ne presbytero nostro judicium Ecclesiae nostrae, a qua nil laesus est, subterfugere liceat. Nam si aliter fieret, et a tam vili persona tantam Ecclesiam deformari permitteret, plusquam ad praesens dicere possim, Cluniacenses suos quod tamen salva majestatis ejus reverentia dictum sit, perturbaret. Abbas Bonaevallis quae juxta Carnotum est, cum quampluribus honestis et sapientibus viris, ut asserit, Cluniacum venire disponit, si per consilium sapientiae vestrae licentiam recedendi a domno papa impetrare potuerit. Nostis enim causas, quibus irretitus diu a suis retineri non possit. Unde et super hoc litteras sibi mitti precatur. De statu domni papae et vestro, quem prosperari tam pro communi utilitate, quam pro vestra requie, avidissime desidero, mihi quod est remandate, ut cognitis quae circa vos sunt, aut congaudeam, aut collaborem.


Notes: (Cant. VIII)
EPISTOLA III.  Venerabili et charissimo nostro domno  AIMERICO  sedis apostolicae cardinali et cancellario ,  frater  PETRUS  humilis Cluniacensium abbas, salutem.
Author: Petrus Cluniacensis

Doleo, et non parum contristor, quod sicut negotiis nostris, et quorumdam aliorum expediret, morari vobiscum aliquandiu in curia, corporis fragilitate et contrarii aeris qualitate prohibente, non possum. Sic natura mea universa Italicae regionis elementa simul et alimenta sibi nociva quam maxime sentit, ut illuc ire mortem, redire vitam arbitretur. Unde frequentius in causis emergentibus, vices meas litteris meis committo, ut per eas expleam quod per me non valeo. Rogo igitur sinceram erga me jam ab antiquo amicitiam vestram, ut in negotio praesenti ipsa magis quam ego charitas audiatur, et probatae veritati magis quam mihi scribenti credatur. In partibus nostris, quod vos ex parte nosse existimo, sic rerum ordo mutatus, sic pax ecclesiastica inter plurimos perturbata est, ut corporis Christi membra contra se invicem insurgant, et velut si digitus oculum eruere minetur, vel manus pedem abscindre tentet, ita se intestina discordia vastant, et non tam gladiis quam odiis, non tam percussoribus quam cupiditatibus insectantur. Et quod amplius perversum est, minoribus majores, subditis praelati monachis episcopi, sic infesti sunt, ut non sicut pastores gregem pascere, sed sicut vere secundum Evangelium mercenarii , ad lanam tondendam, et lac emulgendum toto adnisu intendere videantur. Haec querela cum multorum monachorum adversus multos episcopos sit, Anianensis tamen monasterii contra Biterrensem episcopum nuper importabilem querelam accepimus, Quam si per singula explicare tentavero, nimius vel forte taediosus apparebo. Ad quod vitandum, tacendi consilium assumpsi, pro universis, quae diffusius enumerare potuissem, breviter deprecans, ut fratres illos ad vos venientes benigne audiatis, et exaudiatis, et ut spiritualis monasticae religionis defensor, Anianense monasterium nobile, et, ut ipse vidi, religiosum, tam pro salute animae vestrae quam quia sub tutione apostolica ab antiquo constitutum est, a tantis oppressionibus eruatis.


Notes: (quod meum non nisi ex charitate
est) (Joan. X)
EPISTOLA VII.  Venerabili domino et unanimi nostro  ATONI  Trecensi episcopo, frater  PETRUS  humilis Cluniacensium abbas, quod sibi.
Author: Petrus Cluniacensis

Gaudeo et immodice gratulor non ita me a mente vestra excidisse, ut suspicabar. Putabam etenim diutino illo ac monstruoso silentio vestro me posthabitum, et facili mobilitate vestri animi statum a pristinae charitatis stabilitate mutatum. Sed cum nuper missa reverentiae vestrae amicabilium querelarum epistola rescriptum exspectarem, ut secundum ejus tenorem de cordis vestri dubio judicarem, praevenit illum non omnino sopita dilectio, seque adhuc spirare paucis quidem sermonibus, sed magnis affectibus indicavit. Quod me, ut dixi, valde laetificatum, et velut ex quadam desperatione in spem reductum, ad rescribendum super his quae scripsistis breviter animavit. Mandastis siquidem ut charissimum filium nostrum Petrum a cura Gaiensis monasterii absolverem, et eum alio ad Deo serviendum dirigerem. Nos vero quoniam magis ex ipsius vos corde quam ex vestro locutum, ipsis etiam litteris indicantibus, cognoscimus, atque ipsius non vestrae voluntati scribendo satisfecisse, vestrae potius voluntati, quam litteris obtemperare decrevimus. Remittimus ergo eum dilectae paternitati vestrae, quatenus eum non ut annuum, sed, ut perpetuum; nec ut tantum vivum, sed ut etiam scripsistis, mortuum priorem in aeternum possideatis. Sic ergo eum commendatum habete, ut nec eum rediisse, nec nos eum remisisse poeniteat. Quando ad partes Aquitanicas ivimus, per vos iter agere proposuimus; sed propositum nostrum itineris acceleratione ac temporis brevitate intermittere coacti sumus. Sed, praeeunte misericordia Dei, quod tunc non potuimus, in proximo implere curabimus, nec prius parietes domesticos revisemus, quam de mutua in Domino praesentia gaudeamus. Exspectabitis ergo alium adhuc nuntium nostrum, per quem certum ad vos mandemus adventum nostrum.
EPISTOLA VIII. PETRUS  humilis Cluniacensium abbas,  STEPHANO  presbytero jurisperito, salutem.
Author: Petrus Cluniacensis

Longam epistolam fecisti, sed non bene in ea, cum jurisperitus appelleris, rhetoricam conservasti. Quod si ignoranter, indulgendum; si scienter, contumaciae imputandum. Placandum, non exasperandum judicem in oratione artis regulae praecipiunt. At contra, litterae quas misisti improperia sonant, contumelias redolent, minas spirant. Tali suadela nihil unquam nisi ab invitis impetratum est. Precibus, non minis, obsequiis, non contumeliis, solet quod petitur impetrari. Nihil igitur a nobis tali remedio te consecuturum speres. Insipide enim et indocte perorasti, dum eum quem placare etiam commotum debueras, benevolum ante et beneficum irritasti. Accede ergo magis ad contra nos insurgentes et adversum nos te non minimis, sicut scripsisti, praemiis invitantes, nec perdas promissum ab aliis lucrum, a nobis non recepturus nisi quod litterae promeruerunt, et justitia dictaverit responsum.
EPISTOLA X.  Praecordiali filio, magistro  PETRO,  frater  PETRUS  humilis Cluniacensium abbas, amorem verae sapientiae.
Author: Petrus Cluniacensis

Si verborum multitudine, quod de te cupio, assequi me posse sperarem, multis chartulas verbis implere satagerem. Sed quia regnum Dei ad quod te invito, non est in sermone, sed in virtute , virtus tibi divina est invocanda, virtus animi exerenda, ut quaelibet tibi ad salutem obstantia forti adnisu animi exsuperes, et non per latam et spatiosam viam, quae ducit ad mortem, sed per angustam, quae ducit ad vitam , tibi esse gradiendum agnoscas. Quae arcta incipienti, paulatim proficienti dilatabitur, ut timori amore succedente, quod modo forte desperas fieri posse, te magis animo quam voce cantantem audiam: Viam mandatorum tuorum cucurri, cum dilatasti cor meum . Viriliter ergo age et confortetur cor tuum, nec mollescat oblectatione rerum cito periturarum, cui promittitur omnimoda jucunditas aeternorum. Hoc interim commonitorium, fili mi, multum in Christo, charissime, tecum habe, et me non frustra haec monuisse, quam cito veniendo ostende.


Notes: (I Cor. IV) (Matth. VII) (Psal. CXVIII)
EPISTOLA XI.  Summo pontifici, et nostro speciali Patri, domino papae  INNOCENTIO,  frater  PETRUS  humilis Cluniacensium abbas, salutem et obedientiam.
Author: Petrus Cluniacensis

Superfluum quidem est, Patrem pro filiis, pastorem pro ovibus, Petrum pro Ecclesia deprecari. Sed quoniam saepe ab aliis libenter animus audit, quae etiam per se facere concupiscit, atque ad ea quae jam facere delectatur, quandoque magis aliorum suggestionibus provocatur; idcirco ego sublimitatis vestrae, etsi humilis, tamen devotus filius, pro Aurelianensi Ecclesia paternam pietatem convenio. Rogo, ut amore crucis Christi, cujus nomine et vexillo eadem Ecclesia singulariter gloriatur, ejus calamitatibus subvenire dignemini, ut quae passionibus Christi per patientiam, secundum Apostolum, communicans , duris et diutinis tribulationibus fatigatur, vestra pia jam tandem provisione relevetur. Videtur insuper hoc jam superna dispositio velle, quae corda cleri et populi exitiabiliter, ut nostis, hactenus divisi, ut audivimus, sic insperata commutatione univit, ut nec in tanta multitudine reperiatur qui non integro corde domini Heliae venerabilis abbatis Sancti Sulpitii, viri equidem religiosi, prudentis et litterati electionem voluerit, laudaverit, confirmaverit. Quoniam igitur longus esse refugio, consulo pariter et deprecor, ut tantis tantae Ecclesiae infortuniis finem celerem imponatis, et quod a Deo factum videtur, vos Dei vicarius in isto confirmetis. Sentiant, si placet, sibi apud vos prodesse preces humilitatis meae et locum quem apud gratiam vestram me habere suspicantur, utrum sic se habeat, laudandi operis effectu monstrate.


Notes: (I Cor. I)
EPISTOLA XII.  Venerabili et dilecto nostro domno  GUILLELMO  Ebredunensi archiepiscopo ,  frater  PETRUS  humilis Cluniacensium abbas, salutem.
Author: Petrus Cluniacensis

Si querela locum inter amicos habere posset, non satis conqueri possem de amico, a quo non dico munus aliquod maximum, sed ipsum mihi colloquium, ipsa est visio denegata. Quia si haec merces amicitiae est, ferendum patienter est. Aut si forte monachalis humilitas sublimitati pontificali viluit, non secundum gradus diversos mirum est, sed secundum amicitiae privilegium magnum miraculum est. Neque enim vetus amor honorum sentit vicissitudinem, qui in omni casuum permutatione integram semper novit amico servare fidem. Igitur si huic nostrae querimoniae, vobis honestum, nobis utilem vultis finem imponere, quod prius neglexistis, nunc saltem implere curate. Venite ergo ad nos cum praesenti nuntio, ut per istum expietis quidquid ante deliquistis, et quem verbis promisistis, re amicum ostendatis.
EPISTOLA XIV.  Dilecto fratri  THEOTARDO,  frater  PETRUS  humilis Cluniacensium abbas, salutem.
Author: Petrus Cluniacensis

Quid est, ut voce Judaeorum utar, quousque animam nostram tollis? quandiu renitentem trahis? quousque me tenaci catena circumagis? O quam grave dilectionis vinculum, a quo nec reus solvitur, nec innocens expeditur! Fortius hoc omni aere, gravius omni pondere, quia fortis est ut mors dilectio, dura sicut infernus aemulatio . Hac compede vinctus teneor, hoc pondere pressus aggravor, hac catena quocunque pergo, vincior. Fert ista animus nunquam tui immemor et cum semper regiones regionibus, provincias provinciis commutet, te solum nunquam mutare, nunquam a se repellere valet. Quare hoc? Nunquid a te ducatus? nunquid regna? nunquid mundi gloriam? nunquid montes, ut dicitur, aureos praestolatur? Non hoc, charissime, non hoc; non hoc certe a te amicus animus exspectat. Quid igitur? Nosti ipse. Quid loquendo fatigarer? tibi te ipsum remitto. Tu esto inventor, judex et cognitor horum. Et ut aliquid dicam, precare illum pro me, quem, pro posse, veneror et diligo in te. Quem licet meditetur mens mea, licet loquatur lingua mea, longe tamen ab eo deviat vita mea. Redde ergo vicem amico, ut qui nec inter servos laboris tui obliviscitur, insuavi, quod multo facile est, requie tua, constanti semper memoria teneatur. Haec breviter scripto praemisi, dicturus ipse, Deo volente, in proximo quae praetermisi.


Notes: (Joan. X.) (Cant. VIII)
EPISTOLA XV.  Venerabili et charissimae sorori nostrae, domnae  ADELAE,  frater  PETRUS  humilis abbas Cluniacensium, salutem et omnem a Domino benedictionem.
Author: Petrus Cluniacensis

Quoniam de obitu semper dilecti nostri domini regis Anglorum, nihil adhuc dilectioni vestrae mandavimus, causa haec fuit, quoniam et multus moeror, quo nondum nos expedire possumus, hoc prohibuit, et tantae calamitatis nos primos relatores esse, non immerito piguit. Verum, quia si quid scimus, vos scire placuit, noveritis nihil nos aliud adhuc noscere potuisse, quam per octo dies in quadam villa juxta Rothomagum, lecto eum decubuisse, domnum Rothomagensem archiepiscopum ei assidue adhaesisse, munitum ab eo omnibus ecclesiasticis sacramentis, in optima poenitentia, et fideli confessione quarto Nonas Decembris de saeculo migrasse. Corpus ejus, sicut disposuerat, Rothomagum delatum et inde a Rotberto comite filio suo apud Radingas tumulandum, Angliam versus deportatum est. Northmannia tota civilibus et externis jam bellis fremit. De statu regni transmarini, nihil adhuc certi audivimus. Nam qui nobis haec retulerunt, citissime a Northmannia aufugerunt. Misimus tamen jam cursores duos, unum domno Rothomagensi, alium domno Wintoniensi, qui festinanter quidquid de eis et ab eis cognoverint, nobis in proximo renuntient. Pro regis defuncti aeterna salute tanta constituimus, quanta nunquam Cluniaci pro alio constituta sunt. Quid vos pro eo agere debeatis, superfluum est, ut nobis videtur, mandare.
EPISTOLA XVII.  Summo pontifici et nostro speciali Patri, domino papae  INNOCENTIO,  frater  PETRUS  humilis Cluniacensium abbas, fidelem obedientiam.
Author: Petrus Cluniacensis

Exsecrabile facinus, puniendum flagitium, inauditum nostris saeculis scelus, de nece eorum qui pro justitia usque ad sanguinem restiterunt, ad aures pietatis vestrae credimus pervenisse. Dolendum quidem de morte eorum quos sacrilega homicidarum crudelitas innocentes peremit; sed multo magis dolendum quod condignam impietatis suae poenam, necdum illa, plusquam belluina, crudelitas invenit. Ecce enim qui a conspectu hominum jam perisse debuerant, cruentis mentibus et adhuc sanguinem distillantibus manibus, de impunitate sibi blandiuntur et quasi de bello triumphum reportaverint, unde confundi debuerant, gloriantur. Quorum impunitas arma caeteris ministrat furoris, ut, sicut post Aurelianensem subdecanum ad domnum Thomam Parisiensem, quia prior inultus remanserat, persecutorum gladius se convertit; ita etiam post hunc ad alios transeat, et pari sententia clericos, canonicos monachosque involvat. Quoniam igitur regalis gladius in tales nimium obtusus est, rogamus, et omnes legem Dei zelantes nobiscum deprecantur, ut episcopalis, imo spiritualis gladius, quod est verbum Dei, secundum Apostolum, non sit alligatum , ut eo percussi moriantur peccato, vivant autem Deo. Hac de causa nuper in partibus nostris, archiepiscoporum, episcoporum, abbatum ac multorum religiosorum et sapientium personae congregatae sunt, et consilio habito in hujusmodi sacrilegos severitatis sententiam protulerunt. Confirmet ergo, si placet, apostolica auctoritas, quod ab eis bene actum est; suppleat, si quid minus severe decretum est, ut et impii debita ultione puniantur, et ab eorum imitatione caeteri deterreantur. De caetero quam reverendae vitae sit, quamque fidelis apostolatui vestro domnus Rothomagensis archiepiscopus fuerit, quantumque pro pace vestra laboraverit, non est necesse vos instrui, quem plene de his omnibus instructum credimus. Supplicamus igitur paternitati vestrae, ut ita paci ejus et justitiae provideatis, quatenus et Deo possit reddere quod Dei est et Caesari quod Caesaris est, ut, si fieri potest, et divinae censurae non displiceat et majestatem regiam non offendat.


Notes: (II Tim. II)
EPISTOLA XVIII.  Cum dulcedine recolendo, cum honore nominando, domino et Patri  ALTONI  Trecensium episcopo, frater  PETRUS  Cluniacensium humilis abbas, se ipsum totum.
Author: Petrus Cluniacensis
Date:  [panes]

Ad partes Arvernicas tenaci negotiorum unco, paschalibus adhuc feriis instantibus, tractus, nuntium beatitudinis vestrae, quem Cluniaco direxistis, Silviniaci multis jam diebus me sustinentem inveni. A quo cum litteras laetus suscepissem et in eis me de adventu vestro, sicut condixeramus, certificari sperarem, subito pro spe desperatio, pro gaudio moestitia exorta est, cum eum, cui mox occurrere festinabam et quem jam ad fores meas pulsare credebam, necdum suae domus limina excessisse cognovi. Cumque excusationibus subsequentibus animi mei molestiam utcunque lenire studerem, diu conatus non potui, quia insufficientes, ut salvo amore vestro irasci liceat, ad omnia inveni. Quid enim? Etsi, ut litterae sanctitatis vestrae sonant, praecepto domini papae communis Collecta facta est, si nulli parcere potuit cura exactoris; si propter aridissimam receptorum exiguitatem, in hortum descensum est; si proprii fructus comesti, hoc est, de proprio quod deerat aerario suppletum, nunquid his exactis via exclusa est? aut nusquam postea iter patuit? An quoquam progrediendi nulla deinceps facultas fuit? An omni itinere frequentato, solum Cluniacense iter invisum et velut barbaricis gladiis cruentum, fugiendum visum est? Ita plane, ita hoc iter mihi vitare videmini, ac si venienti latro jugulo immineat, leo insidians secus viam lateat, flammivomo hiatu draco praedam, jam jamque rapturus insistat. Sed estote, estote, inquam, securus; nec latro timendus, nec leo metuendus, nec draco, Deo meque comitante, formidandus est. Sed quid rursum persuadere conor? quid iterum exhortari molior? quid demum meam frustra operam insumere nitor? Spes mea, quae me saepenumero fefellit, ne sperare toties negata debeam, vehementer cogit. Sed tamen charitatis, quae nescit exstingui, ardore denuo suscitata, adhuc clamare non desinit, et quousque optata consequatur, requiescere nescit. Clamoribus igitur continuis ad ostium amici instare deliberat, ut si non eo quod amicus ejus est, propter improbitatem tamen ejus surgat, et det ei quotquot habet necessarios, . Unde multo vehementius quam ante institerat, instat; et ut certum adventus vestri tempus designetis, summopere precatur. Exspectat enim vos vestra Cluniacus, quae nullatenus plene laetabitur, quam praesentibus et spiritualibus vestris benedictionibus repleatur. Esse nostrum, super quo amicitiam vestram sollicitari cognovi, prosperum esse sciatis, tuncque nihil cumulo gaudiorum deesse, cum, Dei gratia largiente, vos nobiscum contigerit adesse.


Notes: (Luc. XI)