medieval-data/medieval-letters huggingface dataset:
XIX. GREGORII PAPAE V EPISTOLA AD CONSTANTIAM REGINAM GALLIARUM.  (Anno 998.)   Ut qui villas Juliani episcopi praedati fuerant, et incenderant, ecclesiastica regiaque auctoritate coerceantur.
Author: Gregorius V

Cum devotissimam dominam sciam de coelesti vita atque remedio animae suae sedulo cogitare, culpam me committere vehementer existimo, si ea quae pro timore omnipotentis Dei sunt suggerenda, siluero; et te sanctissimam de ecclesiastica pace sedule non commonuero. Nimis me Juliani fratris et coepiscopi nostri proclamatio nuper constristavit: maxime cum villae suae, videlicet ecclesiae, a nequissimis praedonibus sint depraedatae, atque nocturnis incendiis more furum combustae; et dum iidem maligni juxta nostri praedecessoris Bonifacii decreta, pro immunitate illud emendare noluerint; dum et saeculi leges haec eadem ita habere voluerint, lege vulgari teste in qua sic scribitur: « Si quis manu armata usque ad quatuor homines in vicum alterius ad malefaciendum venerit, ille qui prior est pro illicita praesumptione componat solidos DCCCC. Sequaces vero ejus, unusquisque solidos LXXX. Si vero ibi incendium fecerint, sibi nonam componant, praedam vero in quadruplum restituant. » Si saeculi leges talem justitiam habere voluerint, lex divina cur inferior esse debebit? Cum in ipsius veritatis praesentia a Zacchaeo collaudatum sit, si aliquem defraudaret, ut in quadruplum restitueret. Et quia summum in regibus bonum est justitiam colere, ac sua cuique jura servare, et in subjectos non sinere quod potestatis est fieri, sed quod aequum est custodiri; quod vos et diligere et omnino confidimus studere. Quapropter excellentiae vestrae mense Novembri praesentis anni XI indict. Petrum fratrem et coepiscopum a gremio sanctae Romanae Ecclesiae transmittimus, ut, fratribus ejusdem provinciae in unum congregatis, immunitas et praesumptio et sacrilegium canonica auctoritate et vestra regia dignitate talem terminum accipiant, ne post haec membra diaboli, filii nequam, in sancta Ecclesia te etiam ibi regnante talia praesumant.


Notes: (cor. XII)
EPISTOLA II. ISIDORI BRAULIONI ARCHIDIACONO.
Author: Isidorus Hispalensis

In Christo charissimo, et dilectissimo filio, Braulioni archidiacono, Isidorus.

1. Dum amici litteras, charissime fili, suscipis, eas pro amico amplecti non moreris. Ipsa est enim secunda inter absentes consolatio, ut si non est praesens qui diligitur, pro eo litterae amplexentur. Direximus tibi annulum propter nostrum animum, et pallium pro amicitiarum nostrarum amictu, unde antiquitas hoc traxit vocabulum. Ora igitur pro me, inspiret tibi Dominus ut merear adhuc in vita videre te. Et quem moestificasti abeundo, aliquando iterum laetifices te praesentando. Quaternionem regularum per Maurentionem primicerium direximus. De caetero autem opto tuam semper cognoscere salutem, dilectissime mi domine, et charissime fili.
EPISTOLA III. ISIDORI BRAULIONI ARCHIDIACONO.
Author: Isidorus Hispalensis

562 In Christo charissimo et dilectissimo fratri Braulioni archidiacono Isidorus.

1. Quia non valeo te frui oculis carnis, perfruar saltem alloquiis, ut ipsa amici sit consolatio incolumem litteris cognoscere quem cupio videre. Utrumque bonum esset, si liceret; sed vel mente de te reficiar, si corporali obtutu non valeo. Dum pariter essemus, postulavi te, ut mihi decadem sextam sancti Augustini transmitteres; posco ut quoquomodo me cognitum ei facias. 2. Misimus vobis Synonymorum libellum, non pro id quod alicujus utilitatis sit, sed quia eum volueras. Commendo autem hunc puerum, commendo et memetipsum, ut ores pro me misero, quia valde langueo et infirmitatibus carnis, et culpa mentis. In utroque tuum praesidium posco, quia per me nihil mereor; de caetero pete ut dum vita comite portitori ad nos regredi fuerit opportunitas, vestris nos jubeatis laetificare eloquiis.
EPISTOLA V. ISIDORI HELLADIO ALIISQUE EPISCOPIS. 2.
Author: Isidorus Hispalensis

566 Dominis meis et Dei servis Helladio caeterisque qui cum eo sunt coadunati episcopis Isidorus.

1. Afficimur lacrymis, compungimur stimulis peccatorum nostrorum, cum ruinam fratris agnoscimus, quia sicut de salute laetitia, ita de periculo animae gemitus est. Cognovimus enim Hispalensem Cordubensis ecclesiae sacerdotem in pontificali culmine carnali labe dilapsum, et de altitudine honoris in profundo flagitiorum flenda ruina demersum; et quia vobis sollicitudo pastoralis incumbit, vestroque judicio delinquentium errores discutiendos censura divina disposuit, dicens: Sacerdotes stabunt in judiciis meis, et judicabunt inter sanctum et pollutum , hanc igitur vocem Domini cognoscentes, cum effusione lacrymarum vestram sanctitatem deposcimus, ut idem lapsus sancto coetui vestro praesentatus, agnito a vobis confessionis eloquio, synodali sententia a gradu sacerdotii deponatur. Melius est illi ut temporaliter judicetur a vobis, quam aeterno damnetur judicio. Levior est illi praesentis temporis ignominia, quam futura gehennae tormenta. Sciat enim se amisisse nomen, et officium sacerdotis, qui meritum perdidit sanctitatis. Quapropter judicii vestri decreto poenitentiae perpetua flagitia perpetrata lamentatione deploret; plangat sacerdotii cultum, quem male vivendo perdidit; lugeat animae suae statum, quem tanto putredinis coeno coinquinavit; fortasse porriget illi manum quandoque Spiritus sanctus, ut per dignam satisfactionem mereatur peccatorum remissionem. Pro me quoque deprecor, sanctissimi sacerdotes, ut pietatem divinam exorare dignemini, ut immemor malorum meorum, quibus et ipse collapsus sum, a peccatorum vinculo, quibus huc usque sum colligatus, dissolvat, et fructum indulgentiae vestris meritis tribuat.

Notes: (Ezech. XLIV,
24)
EPISTOLA VIII. ISIDORI EUGENIO EPISCOPO. 2. 3.
Author: Isidorus Hispalensis

Domino charissimo et virtutibus inclyto Eugenio episcopo Isidorus.

1. Vestrae sanctitatis litteras per nuntium suscipiens Verecundum, rerum omnium Conditori grates impendimus, quod Ecclesiae sanctae suae mentis et corporis vestri valetudinem conservare dignatur; atque ad inquisita pro modulo parati satisfacere, exoramus orationum vestrarum suffragiis ab aerumnis opprimentibus a Domino sublevari. Verum quod in quibusdam quaestionibus venerabilis vestra fraternitas, licet vos non ignoremus peritos, me compulit respondere, majoris sententiae innodatio, nisi ex dispensationis articulo a minori nequaquam valeat enodari, sed potius ab inferiori prolata, a superiore jure mediante cassetur. Orthodoxi quidem Patres Spiritus sancti auctoritate praevia sanxerunt; aliter autem quolibet astruente, sicut est vestrae prudentiae cognitum, pravum suborietur, scilicet gloriatio securis contra eum qui secat in eam . Quod vero de parilitate agitur apostolorum, Petrus praeeminet caeteris, quia a Domino audire meruit: Tu vocaberis Cephas, tu es Petrus , et caetera, et non ab alio aliquo, sed ab ipso Dei et virginis filio honorem pontificatus in Christi Ecclesia primus suscepit. 574 Cui etiam post resurrectionem Filii Dei ab eodem dictum est: Pasce agnos meos , agnorum nomine Ecclesiarum praelatos notans. Cujus dignitas potestatis etsi ad omnes catholicarum episcopos est transfusa, specialius tamen Romano antistiti singulari quodam privilegio, velut capiti, caeteris membris celsior permanet in aeternum. Qui igitur debitam ei non exhibet reverenter obedientiam, a capite sejunctus, Acephalorum schismati se reddit obnoxium, quod sicut illud sancti. Athanasii de fide sanctae Trinitatis sancta Ecclesia approbat, et custodit, quasi sit fidei catholicae articulus: Quod nisi quisque fideliter firmiterque crediderit, salvus esse non poterit. Haec vestrae dulcissimae charitati breviter praelibavi, considerans illud philosophi pauca sufficere sapienti.

Notes: (Isai. X, 15) (Joan. I,
42) (Joan. XXI, 15)
EPISTOLA IX. ISIDORI BRAULIONI EPISCOPO.
Author: Isidorus Hispalensis

Domino meo et Dei servo, Braulioni episcopo, Isidorus.

1. Omni desiderio desideravi nunc videre faciem tuam, et utinam aliquando impleret Deus votum meum, antequam moriar. Ad praesens autem deprecor ut commendes me Deo orationibus tuis, et, ut in hac vita spem meam impleat, et in futura beatitudinis tuae consortium mihi concedat. Et manu sua. Ora pro nobis, beatissime domine et frater.
EPISTOLA X. BRAULIONIS EPISCOPI ISIDORO. 4.
Author: Isidorus Hispalensis

Domino meo et vere domino, Christique electo, Isidoro, episcoporum summo, Braulio servus inutilis sanctorum Dei.

1. O pie domine, et virorum praestantissime, sera est inquisitio et tarde data mihi scribendi optio, quia peccatis meis ingruentibus non modo sterilitatis vel inopiae malo, verum etiam luis et hostilitatis, quominus inquirerem, horribili sum praepeditus incursu. 2. Nunc autem etsi mille necessitatibus, mille curis attritus, post longum miseriae tempus, veluti ab improbi soporis, ut ita 575 dixerim, gravedine suscitatus, istius meae suggestionis affatibus dependere praesumo salutis obsequium, et cordis et corporis humilitate prostratus, imprecans excellentissimam tuae beatitudinis potestatem, ut peculiarem famulum, quem pio illo sacrae dignationis intuitu semper habuisti susceptum, usque in finem habere jubeas commendatum. 3. Nam et ego gravi dolore discrucior, quod, emenso tempore tam prolixo, vel nunc vestrum non mereor videre conspectum, sed spero in illum qui non obliviscitur misereri, nec repellit in finem, quia exaudiet precem pauperis, et vestro me miserum repraesentabit aspectui. Suggero sane, et omnimoda supplicatione deposco, ut librum Etymologiarum, quem jam, favente Domino, audivimus consummatum, promissionis vestrae memores, servo vestro dirigere jubeatis, quia, ut mihi sum conscius, magna ibi ex parte servi tui postulatione sudasti. Et ideo in me primum existe munificus; sic in sanctorum coetibus et felix habearis, et primus. Gesta etiam synodi, in qua Sintharius examinis vestri igni etsi non purificatus, invenitur tamen decoctus, quaeso ut vestro instinctu a filio vestro domino rege nobis dirigantur cito. Nam et nostra ejus sic flagitavit gloriam suggestio, quia multum in concilio pro investiganda opus est veritate. De caetero Creatoris altissimi pietatem efflagito, ut coronam beatitudinis vestrae pro integritate fidei et statu Ecclesiae suae longo tempore praecipiat conservare, meque inter oblatrantia praesentis mundi varia et innumerabilia discrimina munitum reddat tuae intercessionis gratia, ac, reconditum in gremium memoriae tuae, tutum ab omni tempestate peccati oratu vestro efficiat Trinitas sacratissima. Et manu sua. Ego servus Domini Braulio Isidoro: in Domino fruar te, lucerna ardens, et non marcescens!

Notes: (Christus novit)
EPISTOLA XI. ISIDORI BRAULIONI EPISCOPO. 2.
Author: Isidorus Hispalensis

Domino meo, et Dei servo Braulioni episcopo Isidorus.

1. Quia te incolumem cognovi, gratias Christo egi; et utinam 576 cujus cognovi salutem in hoc corpore aspicerem et visionem! Quid autem mihi evenit pro peccatis meis, manifestabo, quia non fui dignus tua perlegere eloquia, statim ut accepi pittatium tuum, puer regius ad me venit, dedi cubiculario meo illud pittatium; et confestim ambulavi ad principem, ut postea perlegerem et rescriberem. Reversus e palatio regis, non solum scripta tua non inveni, sed etiam quidquid aliud in chartis fuit periit. Et idcirco, scit Dominus, luxi meritum meum, quia non perlegi eloquium tuum, sed rogo ut quaecunque occasio venerit, rescribe mihi. Et gratiam verbi tui non auferas, ut quod ex meo delicto perdidi, iterum gratia tua recipiam. Et manu sua. Ora pro nobis, beatissime domine.
EPISTOLA XIII. ISIDORI BRAULIONI EPISCOPO. 1.
Author: Isidorus Hispalensis

Domino meo et Dei servo Braulioni episcopo Isidorus.

Tuae sanctitatis epistolae me in urbe Toletana invenerunt. Nam permotus fueram causa concilii. Sed quamvis jussio principis in itinere positum remeare me admonuisset, ego tamen, quia propinquior eram praesentiae ipsius quam regressioni, malui potius cursum itineris non intercludere. Veni ad praesentiam principis, inveni praesentem diaconum tuum, per eum eloquia tua suscipiens, amplexus sum, et legi, et de salute tua Deo gratias egi; desiderio omni desiderans, quamvis debilis atque fessus, fiduciam tamen habens per Christum in hac vita videndi te, quia spes non confunditur per charitatem, quae diffusa est in cordibus nostris. 2. Codicem Etymologiarum cum aliis Codicibus de itinere transmisi, et licet inemendatum prae invalitudine, tamen tibi modo ad emendandum statueram offerre, si ad destinatum concilii locum 581 pervenissem. De constituendo autem episcopo Tarraconensi non eam quam petisti sensi sententiam regis; sed tamen et ipse adhuc ubi certius convertat animum, illi manet incertum. Peto autem ut pro meis peccatis apud Dominum existere digneris intercessor, ut impetratu tuo deleantur delicta mea, et remittantur facinora. Item manu sua. Ora pro nobis, beatissime domine, et egregie frater.
EPISTOLA I.
Author: Athanasius Alexandrinus

Domino dilectissimo fratri Lucifero episcopo et confessori Athanasius in Domino salutem.

Deo favente corpore valentes misimus etiam nunc charissimum nostrum Eutychetem diaconem, ut tua quoque religiosa sanctitas, quod est nobis optandum et desiderabile, de tua incolumitate tuorumque omnium certiores nos efficere dignetur. Vobis namque confessoribus ac servis Dei viventibus credimus statum catholicae ecclesiae renovari, et, quod haeretici conscindere tentaverunt, hoc Dominum nostrum Jesum Christum per vos ad integrum restituere. Quamquam enim praecursores antichristi per potentiam hujus mundi omnia egerint, ut exstinguerent lucernam veritatis, tamen divinitas per vestram confessionem clariorem ejus lucem ostendit, ut neminem latere possit eorum fallacia. Antehac vel simulare poterant, nunc antichristi nominantur. Quis enim non exsecretur, qui eorum communionem tamquam maculam, ac virus anguis non fugiat? Omnis ubique ecclesia luget, omnis civitas gemit, senes episcopi in exsilio laborant, et haeretici dissimulant, qui, dum negant Christum, publicanos se effecerunt sedentes in ecclesiis, et exigentes vectigalia. O novum genus hominum, et persecutionis, quod adinvenit diabolus, ut ipsis ministris ad malefaciendum, et his tanta crudelitate uteretur! Sed et si haec tanta agunt, et superbias et blasphemias extenderunt, confessio tamen, et religio, et sapientia vestra non modicum, sed maximum solatium et magna consolatio est fraternitati. Pervenit enim ad nos scripsisse sanctitatem tuam Augusto Constantio, et magis magisque miramur, quia in medio tamquam scorpionum habitans, animi tamen libertate uteris, ut vel monendo, vel docendo, vel emendando errantes ad lumen veritatis adducas. Rogo igitur, rogant mecum etiam omnes confessores, ut digneris nobis exemplum destinare, ut non tantum auditu, sed etiam ex litteris perspicere possint omnes animae tuae virtutem, fideique fiduciam et libertatem. Salutant sanctitatem tuam qui mecum sunt; saluto omnes qui tecum sunt. Divinitas te incolumem, vegetum, memoremque nostri semper tueatur, domine dilectissime ac vere homo Dei.
EPISTOLA XXII. JOANNIS AD PHILIPPUM.  De dictis B. Hilarii in libro de Trinitate.
Author: Philippus de Harveng

Charissimo cognato Philippo frater Joannes salutem in Salutari. Quin dilectio mea erga vos magna et aeterna sit, tollenda est de corde vestro omnis dubitatio, et de aliis loquendum. Quod librum petitum misistis, gratias ago, quem tamen citius remisi, quia potius videtur mihi aliquem erroneum habuisse auctorem, quam beatum Athanasium, licet ejus nomine falso intitulatus sit. Quia, etsi in multis bene sentit de consubstantialitate et personarum discretione divinitatis, quoniam nulla falsa doctrina est, quae non aliqua vera intermisceat, tamen in pluribus scrupulosissime disputat, in quibusdam etiam errorem pertinaciter praedicat, ut merito propter hoc ab his qui ruminant et fissam habent ungulam, totus respuendus sit. Nam praeter alia in decimo libro dicit Dominum nostrum corporis initium non accepisse ex Maria, sed quasi ex Spiritu sancto, cum Ecclesia catholica teneat, quia in illa conceptione Domini Jesu Spiritus sanctus non fuerit materialis causa, sed efficiens, caro autem sacrae Virginis fuerit causa materialis, ut vera mater sit. Notate quid super hoc dicat vir catholicae auctoritatis Beda super sententiam Evangelii: « Beatus venter qui te portavit . » Et super: « Verbum caro factum est et habitavit in nobis, et vidimus gloriam ejus, gloriam quasi unigeniti a Patre, plenum gratiae et veritatis . » Item contra sententiam orthodoxorum praedicat Dominum nostrum in passione, nec tristem fuisse, nec doluisse, cui omnino credendum non est, quin potius illi, qui cum carne nostra, etiam affectiones nostras sine peccato ex voluntate suscepit, et secundum Isaiam vir dolorum vocatur et dolores nostros portasse dicitur, gratiae agendae sunt. Haec ideo scripsi, ut fraternitatem vestram cautiorem redderem. Valete et orate pro nobis.


Notes: (circa princip.) (Luc. XI) (Joan. I) (cap. LIII)
EPISTOLA XXVI. PHILIPPI AD ALEXANDRUM III PAPAM.  Gratulatur Alexandro quod ad summam dignitatem fuerit evectus; atque ut ad ejus partes alliceret, reges Angliae et Franciae convenisse significat.   (Ex Spicilegio D' ACHERY, edit. nov. t. III, p. 527.)
Author: Philippus de Harveng

« Susceptis vestrae dignationis apicibus, etc. » Exstat inter variorum ad Alexandrum III epistolas, ad an. 1159.
EPISTOLA II. ALDHELMI AD OSGITHAM SOROREM.
Author: Aldhelmus Schireburnensis

Dilectissimae atque amantissimae sorori, et mihi sincero charitatis affectu venerandae, Aldhelmus supplex, indigno abbatis vocabulo functus, in Domino salutem.

Cognoscat vestra almitas de baptismo sororis me interrogasse pontificem, qui licentiam dedit baptizari illam sanctimonialem, sed tantum clam et latenter. Saluto te diligenter, Osgitha, ex intimo cordis cubiculo, subnixis precibus obsecrans, ut assidua Scripturarum meditatione mentem tuam occupare non desistas, quatenus Psalmographi sententiam compleas dicentis : In lege ejus meditabitur die ac nocte. Et idem Psalmista hoc item testatur dicens : Quam dulcia faucibus meis eloquia tua! et reliqua. Orationum vero mearum ut memores sint omnes sorores, per Christum suppliciter obsecra, qui dicit apostolo : Multum valet deprecatio justi assidua. Vale! decies dilectissima, imo centies et millies. Te Deus valere faciat.

Notes: (I, 2) (CXIX, 103) (Jac. V, 16)
EPISTOLA IV. ALDHELMI AD HEDDAM EPISCOPUM.
Author: Aldhelmus Schireburnensis

Domino reverendissimo, omnique virtutum conamine venerando, et post Deum peculiari patrono, supplex almitatis vestrae vernaculus in Domino salutem.

Fateor, o beatissime praesul, me dudum decrevisse, si rerum ratio ac temporum volitans vicissitudo pateretur, vicinam optati Natalis Domini solemnitatem, ibidem in consortio fratrum tripudians celebrare, et postmodum vita comite vestra charitatis affabili praesentia frui. Sed quia, diversis impedimentorum obstaculis retardati, quemadmodum lator praesentium viva voce plenius promulgabit, illud perficere nequivimus, idcirco difficultatis veniam, precor, impendite. Neque enim parva temporum intervalla in hoc lectionis studio protelanda sunt ei duntaxat qui, sagacitate legendi succensus, legum Romanarum jura medullitus rimabitur, et cuncta jurisconsultorum secreta ex intimis praecordiis scrutabitur, et, quod his multo arctius ac perplexius est, centena scilicet metrorum genera pedestri regula discernere, et admista cantilenae modulamina recto syllabarum tramite lustrare. Cujus rei studiosis lectoribus tanto inextricabilior obscuritas praetenditur, quanto rarior doctorum numerositas reperitur. Sed de his prolixo ambitu verborum disputare epistolaris angustia minime sinit, quomodo videlicet ipsius metricae artis clandestina instrumenta litteris, syllabis, pedibus, poeticis figuris, versibus, tonis, temporibusque conglomerantur; poetica quoque septenae divisionis disciplina, hoc est acephalos, lagaros, protilos, cum caeteris, qualiter varietur; qui versus monoschemi, qui pentoschemi, qui decaschemi, certa pedum mensura trutinentur; et qua ratione catalectici, brachycatalectici seu hypercatalectici versus, sagaci argumentatione cognoscantur. Haec, ut reor, et his similia, brevis temporis intercapedine momentaneoque ictu apprehendi nequaquam possunt. De ratione vero calculationis quid commemorandum? cum tanta supputationis imminens desperatio colla mentis oppresserit, ut omnem praeteritum lectionis laborem parvi penderem, cujus me pridem secreta cubicula nosse credideram; et ut sententia beati Hieronymi utar, qui mihi prius videbar sciolus, rursus coepi esse discipulus, dum se occasio obtulit, sicque tandem, superna gratia fretus, difficillima rerum argumenta et calculi supputationes, quas partes numeri appellant, lectionis instantia reperi. Porro de zodiaco et duodecim signorum, quae vertigine coeli volvuntur, ratione, ideo tacendum arbitror, ne res opaca et profunda, quae longa explanandarum rerum ratione indiget, si vili interpretationis serie propalata fuerit, infametur et vilescat, praesertim cum astrologicae artis peritia, et perplexa horoscopi computatio, elucubrata doctioris indagatione egeat. Haec idcirco, charissime Pater, cursim pedetentim perstrinximus, non garrulo verbositatis strepitu illecti, sed ut scias tanta rerum arcana examussim non posse intelligi, nisi frequens et prolixa meditatio fuerit adhibita. Salutate in Christo omnem sodalium meorum catervam a minimo usque ad maximum, quos obsecro et adjuro per clementiam Christi ut pro me peccatorum pondere et criminum sarcina oppresso preces Domino fundant.
EPISTOLA V. ANONYMI CUJUSDAM SCOTI AD ALDHELMUM ABBATEM MALMESBURIENSEM.
Author: Aldhelmus Schireburnensis

Domino sancto, sapientissimo, Christo quidem charissimo Aldhelmo; Scotus ignoti nominis in Deo aeterno salutem.

Dum te praestantem ingenio, facundiaque Romana, ac vario flore litterarum non nesciam, ex ore tuo, fonte videlicet scientiae purissimo, discere malo, quam ex alio quolibet potare, turbulento magistro praesertim. Hoc scito praenoscens, quod idcirco te fiducialiter ita obsecro, ut me suscipias doceasque, quoniam fulgor sapientiae prae multis in te fuiget lectoribus, ac peregrinorum mentes cupientium sapientiam discere cognoscis: quia tu Romae advena fuisti, insuper quod a quodam sancto viro de nostro genere nutritus es. Haec compendii causa sufficiant, quia si humiliter per charitatem volueris attendere, non minus per pauca verba, quam per plurimas sermocinationes perspicies. Haec tibi quoque sinceriter dissero. Libellum quemdam habes, qui non est major acceptorio duarum septimanarum, quem ego tegere cupio. Hoc autem breve tempus praedico, non eo quod mihi plus non opus sit, sed ne haec petitio fastidium in tua mente creet. Ministrum quoque equosque ut opinor, adipiscar. In hoc autem tempore messis, laetum a te responsum sperabo. Orantem pro nobis beatitudinem tuam divina gratia custodire dignetur, Christe potens rerum, redeuntis conditor aevi, Vox summi sensusque Dei, quem fudit ab alta Mente Pater, tantique dedit consortia regni. Impia tu nostrae domuisti crimina vitae, Passus corporea mundum vestire figura, Affarique palam populos, hominemque fateri. Quemque utero inclusum Mariae, mox numine viso Virginei tumuere sinus, innuptaque mater Arcano stupuit compleri viscera partu, Auctorem paritura suum, mortalia corda Artificem texere poli, mundique repertor Pars fuit humani generis, latuitque sub uno Pectore, qui totum late complectitur orbem. Et qui non spatiis terrae, non aequoris unda Nec capitur coelo, parvos confluxit in artus, Quin et supplicii nomen, nexusque subisti, Ut nos surriperes letho, mortemque fugares Morte tua, mox aetherias evectus in auras Purgata repetens laetum te luce parentem Augustum foveas festis ut saepe diebus Annua sinceri celebret jejunia sacri.

Notes: (etiam Graecorum

more) (ceu
dictum est)