medieval-data/medieval-letters huggingface dataset:
EPISTOLA VII,  Seu supplicatio ut constituatur a principe, quatenus in urbe Roma per ambitum numquam pontifex ordinetur.
Author: Bonifacius I

BONIFACIUS episcopus HONORIO augusto

Ecclesiae meae, cui Deus noster meum sacerdotium vobis res humanas regentibus deputavit, cura constringit, ne causis ejus, quamvis adhuc corporis incommoditate detinear, conventus a sacerdotibus universis et clericis, et christianae plebis perturbationibus agitatus, apud aures Christianissimi principis desim. Si quid enim secus quam oportet eveniat, non vos id facere, qui cuncta aequa moderatione componitis; sed nos, per nostram tacentes desidiam, videbimur quod civitatis quietem et Ecclesiae pacem pervertere valeat admisisse. Cum enim humanis rebus divinae cultor religionis Domino favente praesideas; nostra culpa erit, si non id sub vestra gloria, quam certum est divinis semper rebus animo promptiore favisse, firmo et stabili jure custodiatur, quod per tot annorum seriem et sub illis etiam principibus obtinuit, quos nulla nostrae religionis cura constrinxit, id est ethnicis, et sub vestrae Imperio Clementiae minime quae sunt illicita formidentur. Ipsa enim Ecclesia devotionem tuam, christianissime Imperator, meo quidem sermone, sed suo venerabilis appellat affectu, quam Christus Deus noster, vestri fidus rector et gubernator Imperii, uni desponsatam sibi et intactam virginem servat , ne in eam aliquos patiamini insidiantium procellarum fluctus illidi, et quietam faciem tempestatis insolitae tumore turbari, gloriosissime et tranquillissime Imperator auguste. Ipsa ergo, quae uni desponsata, vestra tamen mater est, Ecclesia hac pietatem vestram legatione, quam suis sacerdotibus commisit, appellat, praeterita praesentiaque repetit. Vobis, inquit, religiose imperantibus, modo tutus est populus, tam fidus Deo, quam tibi, principi christiano. Ecce enim inter ipsa mysteria, inter preces suas, quas pro vestri felicitate dependit Imperii, teste apud quem et de cujus sede agitur sancto Petro, sollicitis pro religionis observantia vocibus clamat: cum sollicita petitione miscetur oratio, ne hos in varias res semel evulsa distrahat a cultu solito, tentatore sollicitante, discordia. Ageret pluribus, princeps christianissime, nisi apud te suarum esset secura causarum, et in oppressionibus idolorum, in haereticorum correctionibus, fide tua, divino cultu pariter cum Imperio semper florente vicisset. Habet refugium, tuae mansuetudinis animum cum suae religionis veneratione conjunctum: cum quidquid huic proficiat, vos agatis, conferatis fratribus et consacerdotibus meis, probatissimis viris, a me et ab omnibus qui Ecclesiam faciunt istam, ad te legatis: quibus, precamur, sacrae causam religionis prosequentibus, in urbe vestrae mansuetudinis hoc animo, quo postulatis annuitis, in perpetuum statui universalis Ecclesiae consulatis. Data kalendis Julii .

Notes: (II Cor. XI, 2) (1 Julii ann.
420)
EPISTOLA VIII. SEU RESCRIPTUM HONORII AUGUSTI AD BONIFACIUM PAPAM.  In quo statuit Imperator, ut si denuo Romae duo episcopi ordinati fuerint, ambo de civitate pellantur.
Author: Bonifacius I

Victor HONORIUS, inclytus triumphator, semper augustus, sancto ac venerabili BONIFACIO papae Urbis aeternae.

Scripta Beatitudinis tuae debita reverentiae gratulatione suscepimus, quibus recensitis, egimus omnipotenti Deo maximas gratias, quod sanctimoniam tuam post longum incommodum optatae redditam didicimus sanitati. Et ideo revertentibus venerabilibus viris, gaudium nostrum sacrorum apicum attestatione signamus, ac petimus ut quotidianis orationibus apostolatus tuus studium ac votum suum circa salutem atque Imperium nostrum dignetur impendere. Illud autem pietati nostrae satis placuisse cognosce, quod sanctimonia tua de ecclesiarum aut populi perturbatione sollicita est. Quae ne aliqua ratione possit evenire, satis clementia nostra credidit esse provisum. Denique praedicante Beatitudine tua id ad cunctorum clericorum notitiam volumus pervenire, ut si quid forte religioni tuae, quod non optamus, humana sorte contigerit, sciant omnes ab ambitionibus esse cessandum. Ac si duo forte contra fas temeritate certantum fuerint ordinati, nullum ex his futurum penitus sacerdotem; sed illum solum in sede apostolica permansurum, quem ex numero clericorum nova ordinatione divinum judicium et universitatis consensus elegerit. Unde id observandum est, ut omnes tranquillam mentem et pacificos animos ex serenitatis nostrae admonitione custodiant, nec aliquid seditiosis conspirationibus tentare conentur, cum certum sit, nulli partium sua studia profutura.

Notes: (dist. XCVII, c. 2) (Dist. LXXIX, c. 8)
EPISTOLA IX.  Qua ecclesiae Constantinop. jura in Illyricum propagantur.
Author: Bonifacius I

THEODOSIUS aug. PHILIPPO Pf. P. Illyrici.

Omni innovatione cessante, vetustatem et canones pristinos ecclesiasticos, qui nunc usque tenuerunt, per omnes Illyrici provincias servari praecipimus: ut si quid dubietatis emerserit, id oporteat non absque scientia viri reverentissimi sacrosanctae legis antistitis urbis Constantinopolitanae, quae Romae veteris praerogativa laetatur, conventui sacerdotali sanctoque judicio reservari. Dat. prid. id. Jul. Eustathio et Agricola coss.

Notes: (Ex Cod. Theod. lib. XVI, tit. 2, leg. 45, et
Cod. Justin. lib. I, tit. 2, leg. 6) (14 Jul. ann. 421)
EPISTOLA X. SEU EXEMPLAR EPISTOLAE PIISSIMI IMPERATORIS HONORII AD THEODOSIUM AUGUSTUM.  Ut superiorem constitutionem abroget.
Author: Bonifacius I

Omnibus quidem causis, in quibus nostrum postulatur auxilium, intercessionem apud aures tuae Clementiae negare non possumus: sed his majorem necessario curam studiumque debemus, quibus sanctae sedis apostolicae desideria continentur. Nam cum favore divino nostrum semper gubernetur Imperium, procul dubio illius urbis ecclesia speciali nobis cultu veneranda est, ex qua et Romanum principatum accepimus, et principium sacerdotium . Si quidem nihil aliud a pietate nostra postulaverit missa legatio, nisi quod catholicae fidei disciplinae et aequitati concordet. Petit enim ut haec privilegia, quae dudum a patribus constituta usque ad tempora nostra servata sunt, inconcussa perdurent. In qua parte respicit Serenitas tua, nihil vetustis decretis, si quae canonum conscripta sunt regulis, penitus derogandum; nec tot jam saeculorum reverentiam novellis praejudiciis sauciandam, domine. Unde Majestas tua, recensitis nostrae pietatis affatibus, Christianitatis memor, quam pectoribus nostris misericordia coelestis infundit, universis remotis quae diversorum episcoporum subreptionibus per Illyricum impetrari dicuntur; antiquum ordinem praecipiat custodiri: ne sub principibus christianis Romana perdat Ecclesia quod aliis imperatoribus non amisit.


Notes: (Ex Holstenii collect. Rom. pag. 81) ( supple accepit)
EPISTOLA XI. SEU RESCRIPTUM THEODOSII AUGUSTI AD HONORIUM AUGUSTUM.  Se praecepisse ut remotis quae sibi subrepta fuerant, illaesa servarentur Romani antistitis per Illyricum privilegia.
Author: Bonifacius I

Dignum meretur judicium, quisquis perennis principis affatus ad nostram videtur deferre clementiam, domine sancte, pater auguste venerabilis, tum praecipue christianae religionis intuitu, quae venerandis sensibus Majestatis tuae ita infusa est, ut per nostra corda latius porrecta servetur. Deus enim auctor ideo praesules fecit christianorum principum posteros, ut omni subreptione frustrata, id quod a majoribus nostris constitutum est reservetur. Et quamquam non solum in iis, quae divina suffragia incorrupta servarunt, affatus Perennitatis tuae a nobis observentur affectu celeri omnique veneratione suscepta, tum praecipue haec res; quia saeculi totiusque regni nostri sospitatem illius inclytae urbis nomen hactenus servat. Unde omni supplicantium episcoporum per Illyricum subreptione remota, statuimus observari quod prisca apostolica disciplina et canones veteres eloquuntur. Super qua re, secundum formam oraculi Perennitatis tuae, ad viros illustres praefectos praetorii Illyrici nostri scripta porreximus, ut cessantibus episcoporum subreptionibus, antiquum ordinem specialiter faciant custodiri: ne venerabilis ecclesia sanctissima Urbis privilegia a veteribus constituta amittat, quae perenne nobis sui nominis consecravit imperium.


Notes: (Ex eodem libro, pag. 83)
EPISTOLA XII. BONIFACII I, PAPAE, AD HILARIUM NARBONENSEM EPISCOPUM.  Ut in unaquaque provincia nemo, contempto metropolitano, episcopus ordinetur.   1. 2.
Author: Bonifacius I

BONIFACIUS, episcopus urbis Romae, HILARIO episcopo Narbonensi.

Difficile quidem fidem querimoniis commodamus, quarum sacerdotes Domini pulsat intentio, maxime cum eos loquuntur quidpiam contra patrum statuta tentasse: sed frequenter has asserit, sicut nunc, multitudo causantium. Ecce enim, ut charitas tua recognoscit ex subditis, Lutubensis ecclesiae cleri ordo, vel plebis, preces suas et lacrymas ad nos, quantum datur intelligi, magno cum dolore miserunt, dicentes, coepiscopum nostrum Patroclum, sua petitione cessante, in locum decedentis episcopi, nescio quem in aliena provincia praetermisso metroplitano contra patrum regulas ordinasse. Quod nequaquam possumus ferre patienter: quia convenit nos paternarum sanctionum diligentes esse custodes. Nulli etenim videtur incognita synodi constitutio Nicaenae, quae ita praecipit, ut eadem proprie verba ponamus. Per unamquamque provinciam jus metropolitanos singulos habere debere, nec cuiquam duas esse subjectas. Quod illi, quia aliter, credendum non est, servandum sancto Spiritu suggerente sibimet censuerunt. Unde, frater charissime, si ita res sunt, et ecclesiam supradictam provinciae tuae limes includit, nostra auctoritate commonitus, quod quidem facere sponte deberes, desideriis supplicantium, et voluntate respecta, ad eumdem locum in quo ordinatio talis celebrata dicitur, metropolitani jure munitus, et praeceptionibus nostris fretus, accede: intelligens arbitrio tuo secundum regulas patrum quaecumque facienda sunt a nobis esse concessa; ita ut peractis omnibus, apostolicae sedi quidquid statueris te referente clarescat, cui totius provinciae ordinationem liquet esse mandatam. Nemo ergo eorum terminos audax temerator excedat, nec aliquis in illorum contumeliam partibus suis, quae sibi non videntur concessa, defendat. Cesset hujusmodi pressa nostra auctoritate praesumptio eorum, qui ultra licitum suae limitem dignitatis extendunt. Quod idcirco dicimus, ut advertat charitas tua, adeo nos canonum praecepta servare, ut ita constitutio quoque nostra definiat, quatenus metropolitani sui unaquaeque provincia in omnibus rebus ordinationem semper exspectet. Data V idus Febr. dominis nostris Honorio XIII et Theodosio X augg. conss.

Notes: (Haec citat Coelestinus

epist. 4, n. 7) (Feb. 9 ann. 422)
EPISTOLA XIV.  Concessa Rufo potestas, quam nonnulli contemnebant, asserta primum apostolicae sedis auctoritate, confirmatur.   1. 2. 3. 4.
Author: Bonifacius I

Dilectissimis fratribus universis episcopis per Thessaliam constitutis BONIFACIUS.

Institutio universalis nascentis Ecclesiae de beati Petri sumpsit honore principium, in quo regimen ejus et summa consistit. Ex ejus enim ecclesiastica disciplina per omnes Ecclesias, religionis jam crescente cultura, fonte manavit. Nicaenae synodi non aliud praecepta testantur: adeo ut non aliquid super eum ausa sit constituere, cum videret nihil supra meritum suum posse conferri: omnia denique huic noverat Domini sermone concessa. Hanc ergo Ecclesiis toto orbe diffusis velut caput suorum certum est esse membrorum: a qua se quisquis abscidit, fit christianae religionis extorris, cum in eadem non coeperit esse compage. Audio episcoporum quosdam, apostolico jure contempto, novum quidpiam contra Christi proprie praecepta tentare, cum se ab apostolicae sedis communione, et, ut dicam verius, potestate separare nituntur, eorum petentes auxilium, quos ecclesiasticarum sanctio regularum majoris esse non dedit potestatis. Leguntur etenim praecepta majorum; et quibus in Ecclesias juris aliquid dederint invenimus. Jam temerator est ecclesiasticae disciplinae, quisquis in ejus leges, cum sibi nihil debeatur, irrepit, ea sibimet vindicando, quae sibi a patribus negata videantur. Accipite ergo admonitionem et correptionem nostram, ex quibus unam pontificibus, alteram dissidentibus exhibemus. Nam ideo ait Apostolus: Quid vultis, in virga veniam ad vos, an in charitate et in spiritu mansuetudinis ? Scitis enim beato Petro utrumque possibile, id est in mansuetudine mites, in virga superbos arguere. Ergo servate honorem debitum capiti: quia nolumus ut intra se membra decertent, ita ut tendatur eorum ad nos usque certamen; dum fratrem et coepiscopum nostrum Rufum dignum ducitis contemptu: cui nihil novum auctoritas nostra concedit, sequens priorum gratiam, qua huic cura ecclesiarum saepe videtur injuncta. Quod factum ita intemeratum servari volumus in futurum, sicut a patribus hujus dispositionis forma servata est. Non decet fratres alterius dignitate morderi. Certe si in quoquam ejus supra debitum fuit visa correptio, quoniam ideo tenet sedes apostolica principatum, ut querelas omnium licentes acceptet; interpellari nos super hoc missa legatione convenerat, quos curam omnium rerum manere videatis. Cesset novella praesumptio. Nemo audeat sperare quod non licet. Nullus ea quae sunt a patribus gesta, et per tantum temporum custodita, temerare contendat. Ordinationi nostrae pareat quisquis se episcopum recognoscit. Episcopos per Illyricum citra conscientiam coepiscopi nostri Rufi nullus ordinare praesumat, etc. Data V idus Martias, Honorio XIII et Theodosio X Augustis consulibus.

Notes: (Citat Nicolaus 
I epist. al. 42) (I Cor. IV, 21)
EPISTOLA PRIMA. AD CONSTANTIUM IMPERATOREM.  Acceptis litteris ad synodum convocatoriis, Imperatorem certiorem facit S. Praeses se properare Mediolanum.
Author: Eusebius Vercellensis

Eusebius Constantio Imp. Augusto salutem.

Ego, clementissime imperator, videns animum tuum devotum hoc cupere, quemadmodum per orbem terrarum pax ecclesiastica permaneret; satis cum gaudio litteras tuas accepi. Suscepi etiam litteras fratrum et coepiscoporum meorum quibus hoc intimare dignati sunt, ut plena mihi relatio per ipsos quos tuae parere hoc necessarium duxi, Mediolanum venire properarem. Quidquid, domine imperator, cum in praesentiam venero, justum fuerit visum et Domino placitum, id me facturum promitto. Deus te custodiat, gloriosissime imperator.

Notes: (Vide Constantii convocatoriam epistolam ad tom. XIII
nostrae Patrologiae, col. 564.)
EPISTOLA II. AD BALDEGOTHONEM.  Narrat Baldegothoni Florae sororis martyrium, cingulumque ejus ei transmittit  .
Author: Eulogius Toletanus

EULOGIUS servus Christi charissimae in Domino Jesu Christo sorori nostrae BALDEGOTHONI salutem.

Notum tibi sit, domina soror, quia consummavit martyrium suum in pace domina et sanctissima patrona nostra soror tua Flora octavo Kalendas Decembris, die tertia feria, hora nona, una pariter cum consocia sua beata Maria Cuteclarensi religiosa , perseverantes in sancta professione usque ad mortem. Inde, charissima soror, jubemus te tanta consolationis ope suffultam manere, quanta sine dubio credimus illas inter coelicolas et beatarum virginum choros collocatas manere, tenentes victoriae palmas, quotidie ante thronum agni, canticum novum cantantes, atque dicentes: Dignus es, Domine Deus noster, accipere gloriam et honorem, quia redemisti nos de potestate tenebrarum, et per gloriosum martyrii tropaeum transtulisti nos in regnum tuum . Tu vero, dilectissima, stude vitam tuam dignis et Deo placitis moribus exornare, quibus in aeternum valeas cum Christo regnare, et beatarum virginum consortiis inhaerere. De caetero direximus tibi pro memoria venerabilis sororis tuae Florae cingulum, quo illa in carcere usa est. Vale in Domino, et ora pro nobis, charissima soror.

Notes: (quae
inter illos priores martyres fratrem in coelum praemisit
Walabonsum diaconum) (Apoc. V, 9 et 10)
EPISTOLA PRIMA. GUALTERI INSULANI PRAEPOSITI AD LAMBERTUM.
Author: Lambertus Atrebatensis

Domino Patri LAMBERTO, gratia Dei Atrebatensi episcopo, GUALTERUS, Insulanae Ecclesiae praepositus et confratres, salutem et obsequii devotionem.

Quia sanctae petitionis vestrae de domno confratre nostro Clarembaldo instantiam sancti Spiritus instinctu, cui resistere fas non est, inflammatam esse credimus, vestrae de ipso electioni, quam Deo auctore in spirituale commodum cessuram confidimus, non acquiescere, Deum offendere timuimus. Molesti igitur, quia maximum ex ejus absentia sanctae religionis exemplar amissuri, imo vestro, cui nos congratulari decet, dantes operam profectui, eum vestrae paternitati deserviturum concedimus. Valete.
EPISTOLA II. GERWINI EPISCOPI AMBIANENSIS AD LAMBERTUM.
Author: Lambertus Atrebatensis

GERWINUS, gratia Dei praesul Ambianensis, domino et charissimo fratri in Christo LAMBERTO, sanctae Atrebatensis Ecclesiae discreto praesuli, perseverare feliciter in proposito religionis.

In sancta Ambianensi Ecclesia, quae parvitati nostrae committitur, diligentia magna, labore et sumptu cujusdam fratris nostri feretrum quoddam praeparatum est auro, argento et gemmis ad reliquias reponendas beati martyris Fusciani, et hoc senatus nostri disposuimus decreto fieri in celebratione sancti Michaelis archangeli. Obnixe igitur paternitatis vestrae reverentiam praesentibus flagitamus litteris, quia estis vir timens Deum, et Deo et hominibus placetis et opere et doctrina melliflui oris, quatenus ad tantum opus exsequendum ministrum et adjutorem vos habere se laetetur sancta mater nostra Ecclesia Ambianensis. Ut igitur tantum martyrem ante tribunal Dei interventorem habeatis, caeteris negotiis adjectis huic petitioni nostrae et ardentissimo desiderio satisfaciatis. Valete.
EPISTOLA III. RAINOLDI REMORUM ARCHIEPISCOPI AD LAMBERTUM.
Author: Lambertus Atrebatensis

RAINOLDUS, Dei gratia Remorum archiepiscopus, dilecto fratri et consacerdoti suo LAMBERTO Atrebatensi episcopo, salutem et benedictionem in Domino Jesu.

Memoriter vobis inhaerere credimus quidquid de Hugone de Inciaco nuper cum fraternitate vestra multo sermone contulimus. Ipse siquidem Hugo nuperrime in villa Sancti Gaugerici quae Felcherias dicitur in trevia Dei cum armata manu advenit; ibique circumquaque discurrens, igni penitus totam villam concremavit, praedamque non minimam atque hominum multitudinem miserabiliter secum adduxit. Pervenit etiam ad aures nostras quod se epistolam nostram habere glorietur qua eum ab omni timore Cameracensis episcopi, sed et ab omnium presbyterorum excommunicatione, in quamcunque dementiam elatus fuerit, deliberari, quod absit, debeat. Scire igitur vos volentes hanc omnem jactantiam ejus irritam esse, vestrae fraternitati mandamus ut et illum, quem praecipue diligimus, vos admoneatis, quatenus omni excusatione sublata, ut in sanctae pacis violatorem, in ipsum gladium anathematis exeratis, et ne ulterius donec ad satisfactionem veniat in cunctis receptibus suis seu in omni loco in quo ipse vel complices ejus praesentialiter adfuerint divinum celebretur officium praecepti vestri auctoritate inhibeatis. Valete.
EPISTOLA IV. EJUSDEM AD EUMDEM.
Author: Lambertus Atrebatensis

RAINOLDUS, Dei gratia Remorum archiepiscopus, fratri et coepiscopo suo LAMBERTO Atrebatensi, salutem et benedictionem in Domino Jesu.

Ad colloquium comitis Roberti et ad recipiendam de eo justitiam in octavis sanctae Mariae in Augusto vel praesentiam nostram exhibere vel nuntios nostros delegare, sicut jam vobis et coepiscopis nostris Noviomensi atque Morinensi mandavimus, parati erimus. Quod autem de Hugone de Inciaco nobis scripsistis, liquere vobis credimus quoniam in concilio quod Compendii celebravimus ad querimonias et clamores Gerardi Cameracensis episcopi, omnium praesentium judicio in eum anathematis gladium exeruimus et in omnes ejus cooperatores et consentaneos. Sed neque ideo ipse nec filius ejus Cameracensem Ecclesiam persequi destiterunt. Quippe quos par exspectatio ultionis angebat, par malitiae et immoderationis vinculum astringebat. Itaque quoniam, sicut ab Apostolo dictum est, insipiens factus sum, vos me coegistis, et iterum in Actibus apostolorum ad Judaeos, quoniam indignos vos judicastis aeternae vitae, ecce convertimur ad gentes, sic, quia idem Hugo indignum se conversionis et concordiae judicavit, Gerardus Cameracensis episcopus cum comite Flandrensi ad convincendam Hugonis malitiam foedus iniit. Unde episcopum Cameracensem Gerardum cum Hugone concordiam facere absque comite Flandrensi nulla aequitatis ratio permisit, nec nos sane eum nihilominus nisi excommunicatum habuimus. At vero si voluntatis ipsius esset, et Cameracensem episcopum Remis in praesentia nostra ad justitiam faciendam et recipiendam ab ipso termino congruente paratum haberemus, et nos similiter utrorumque rationes aequa judicii et misericordiae lance penderemus, et in omnibus modum observare non dissimularemus. Per vos autem solum ad emendationem venire nec solam excommucationis vestrae sententiam vereri debet, cum et parochianus episcopi Cameracensis esse dignoscitur, et Inciacum, per quod hanc exercet malitiam, in episcopatu Cameracensi positum sit. Valete, et quod cum comite Flandrensi egeritis nobis rescribite.
EPISTOLA V. POPPONIS METENSIS EPISCOPI AD LAMBERTUM.
Author: Lambertus Atrebatensis

Domino LAMBERTO fratri et amico Atrebatensi episcopo, POPPO, Dei gratia Mediomatricae urbis episcopus, munus dilectionis et orationis in Domino.

Perlectis sanctitatis vestrae litteris, pro commisso nobis clerico gratias vobis digne reddimus, sed notavi cur dignitas vestra familiaritatis et orationis vicem infirmitati nostrae rescribere reticuisset, cum sit apostolica veritate prolatum: Orate pro invicem ut salvemini. Submoneo igitur religionis vestrae celsitudinem ut orationes vestras atque societatem Dei genitricis Ecclesiae degentium rescribere non recusetis. Haec sunt enim quae a vobis sperabamus, haec sunt quibus aeterno Regi debemus invicem feliciter commendari. Valeat sanctitas vestra. Visitet nos oriens ex alto.
EPISTOLA VI. IVONIS CARNOTENSIS EPISCOPI AD LAMBERTUM.
Author: Lambertus Atrebatensis

LAMBERTO, Dei gratia Atrebatensium episcopo, IVO, Carnotensis Ecclesiae servus, sincerae dilectionis et devotae orationis munus.

Si tanta esset nobis vicinitas locorum quanta est animorum, etc., ut apud Ivonem Carnotensem, epist. 33.
EPISTOLA VII GUILLELMI ROTHOMAGENSIS ARCHIEPISCOPI AD LAMBERTUM.
Author: Lambertus Atrebatensis

GUILLELMUS Ecclesiae Rothomagensis archiepiscopus cum caeteris ejusdem Ecclesiae clericis, LAMBERTO Atrebatensis Ecclesiae episcopo non incommode praesidenti, salutem cum oratione.

Richardum a me in sacerdotem sub Christi clementia ordinatum tuae commendo paternitati. Eum sub tui custodia nullis precor sinas subjacere vel lacerari terroribus.