medieval-data/medieval-letters huggingface dataset:
EPISTOLA CXXXIX. AD EUMDEM.
Author: Thomas Cantuariensis

THOMAS Cantuariensis archiepiscopus STEPHANO Meldensi episcopo, salutem, et modicum id quod devotio potest exsulis et proscripti.

Dilectioni vestrae super consolatione, quam nobis et nostris semper exhibuistis, non sufficimus reddere gratiarum debitas actiones. Reddet autem, qui potest, pro cujus honore persecutionem patimur, Christus. Et nos, si quid unquam potuerimus, ad vestrum et vestrorum, ut justissimum est, prompti sumus obsequium. Poterimus autem, propitiante Deo, qui Ecclesiae suae justitiam semper illustrat, et nunc, sicut a venerabili Patre domino Senonensi, et magistro Petro Carnotensi archidiacono potestis audire, malitiam et duritiam regis Angliae manifestissime denudavit: filio gratiae Gratiano secundum fidem suam, et in ea sinceritate, quae causam tractavit Ecclesiae, respondeat Deus. Quia apud eum acceptio personarum vel munerum nihil potuit, sed fideliter et prudenter ad honorem Dei et Ecclesiae Romanae usquequaque versatus est. Agite ei, si placet, gratias, et merita partium ab ipse diligenter audite. Nuntios nostros ad clementiam serenitatis vestrae dirigimus, quos si placet in causa Christi audite ut nos ipsos, et date operam ut dominus papa miseriam nostram ad gloriam Dei et honorem suum celerius consoletur. Oramus instanter, quatenus potest devotio miseri peccatoris, ut Deus prosperum faciat iter vestrum: et felices vobis ad optanda largiatur successus.
EPISTOLA CXLI. AD WILLELMUM NORWICENSEM EPISCOPUM.
Author: Thomas Cantuariensis

THOMAS Dei gratia Cantuariensis archiepiscopus, et apostolicae sedis legatus, venerabili fratri W . . . . . eadem gratia Norwicensi episcopo salutem, et in Spiritu sancto gladium Petri adversus persecutores Christi fideliter exerere, et feliciter exercere.

Se ipsum ad poenam criminis obligare dignoscitur; quisquis divinitus accepta potestate perversis hominibus dat audaciam delinquendi ex dissimulatione vindictae. Nam sanguis iniquorum de manu negligentis aut dissimulantis sacerdotis exquiritur. Spinae et tribuli, sicut Scriptura docet, nascuntur in manu temulenti. Ne nos igitur ex dissimulatione manifestorum criminum reatus involvat, et in perniciem Ecclesiae convincat nimium siluisse, comitem Hugonem, praecedente tamen mandato summi pontificis, vinculo anathematis innodavimus, praecipimusque ut eum per episcopatum vestrum publice faciatis excommunicatum denuntiari, et subtrahi sibi, prout ecclesiastica disciplina praescribit, fidelium participationem. Ad haec meminisse potest vestra fraternitas, quoniam diu Londoniensis episcopi dissimulavimus culpas, qui, ut caetera taceantur, utinam tam impudens schismatis non fuisset incentor: nec in subversionem ecclesiasticae libertatis et juris animasset publicam potestatem, et mistros ejus armasset. Freti itaque sedis apostolicae auctoritate eum publice excommunicavimus; episcopum quoque Sarisberiensem ex causa inobedientiae et contemptus; et alios, quorum nomina subscripta sunt, ex variis et justis causis. Excommunicati sunt ergo Thomas filius Bernardi, Radulphus de Broc, Robertus de Broc clericus, Hugo de S. Claro, Letardus clericus de Norflece, Nigellus de Sacca-Villa, et clericus frater Willelmi de Hastinga, qui ecclesiam nostram de Monechete occupavit. Praecipimus autem auctoritate apostolica et nostra, in virtute obedientiae, et in periculo salutis et ordinis, ut eos per totam dioecesim vestram faciatis publice denuntiari excommunicatos, et communionem eorum jubeatis ab omnibus fideliter evitari. Valete in Domin
EPISTOLA CXLII. AD EUMDEM.
Author: Thomas Cantuariensis

THOMAS Cantuariensis archiepiscopus, WILLELMO Norwicensi episcopo.

Quod nobis chara fraternitas vestra significavit in absolutione nobilis viri Hugonis comitis, omnia solemniter et ex ordine juxta mandatum nostrum fore completa, non modicum gratulati sumus. De ove quippe perdita gaudio magno gavisi sumus, quod humeris pii pastoris per avia deserti sit reportata ad gregem. Quod vero adjecistis ad omnipotentem Deum vos erigere manus, qui his ultimis diebus terram respicere dignatus est, pariter et anima mea magnificat Dominum, qui magnifice egit nobiscum, statuens procellam nostram in auram, et motum fluctuum mitigans. A quo etiam nunc desideranter id oramus, ut mereamur videre vos antequam abeatis et avoletis ab hac regione mortalium in illam aeternorum, ubi sunt concives vestri et domestici Dei. Speramus siquidem, quod ex praesentia vestra non modicum impartietur pusillanimitati nostrae gratia spiritualis ad confirmandos nos, quia benedictus Deus, qui in his diebus posuit vos columnam domus suae immobilem. De clericis illis interdictis, pro quibus illustris comes Hugo nobis scripsit, nihil inpraesentiarum mutare statuimus, sed sic volumus eos manere, donec favente Domino nos ipsi veniamus, vestro super his et aliis Ecclesiae negotiis consilio fruituri. Verum tamen huic praesentium bajulo propter mittentis reverentiam, proprio etiam ipsius compatientes labori, evangelizandi usum indulgemus, baptizandi quoque et tribuendi viaticum, si tamen ultima vitae cogat necessitas. Valete.
EPISTOLA CXLIII. AD EUMDEM.
Author: Thomas Cantuariensis

Gratias agimus Domino Jesu Christo, qui nunquam sperantes in se deserit; sed solitae suae pietatis gratia misericorditer dignatur visitare, et a miseriarum calamitatibus poterit eripere. Inde siquidem est quod ad vestram cupimus pervenire notitiam, nos in die beatae Mariae Magdalenae cum domino nostro Henrico illustri Anglorum rege, ad honorem Dei et ecclesiae suae, ad honorem regis pariter ac nostrum, honestam ac bonam pacem fecisse. Quod quidem vobis designavimus, quatenus de pace nostra facta consolationem non modicam habeatis, et de reditu nostro inpraesentiarum gaudere possitis. Valeatis diu et semper, quem videant oculi nostri priusquam moriamur.
EPISTOLA CXLIV. AD JOANNEM PICTAVIENSEM EPISCOPUM.
Author: Thomas Cantuariensis

Venerabili fratri, et amicorum suorum in Christo charissimo JOH. Dei gratia Pict. epis. THOMAS eadem gratia Cantuariensis Ecclesiae minister humilis, salutem, et se totum.

Charissime, utquid fecistis nobis sic? Utquid nos et vos strangulastis? Ecce dedistis homini illi occasionem detrahendi, et nobis et vobis malignandi adversum nos. Ecce animal cupidum gloriae et nimis pronum in perniciem Ecclesiae divulgari faciet et proclamari per plateas et in facie Ecclesiae, quod nos absolute et praecise consilio suo submiserimus tacita omni conditione, nulla vel honoris Dei vel ordinis nostri habita mentione, quae tunc procul dubio nulla ratione tacenda sunt, cum id potissimum agatur, ac id prorsus intendatur, ut in ignominiam et confusionem Ecclesiae taceantur; quod apostatandi genus est plus quam manifestum. Non autem hoc modo vel sub hac forma a nobis a Stampis recessistis, si bene recolitis. Scitis, si placet, quia diximus vobis in discessu mutuo, quod huic duntaxat articulo insisteretis, quatenus homo ille juxta mandatum domini papae nobis gratiam suam et pacem restitueret, et ecclesiam nostram in libera nostra dispositione nobis dimitteret. Et cum quaerens a nobis, utrum vellemus recipere diem colloquii cum eo, si vellet nobiscum loqui, respondimus quia nullum diem loquendi cum ipso reciperemus, priusquam mandato domini papae respondisset, ac etiam satisfecisset; verum postea libenter veniremus ad diem, et faceremus quidquid, salvo honore Dei et ordine nostro, facere possemus. Hoc modo, charissime, ab invicem discessimus. In his, si placeret, finibus stetisse debuissetis cum sciatis optime, nemo melius, quia ulterius nulla ratione procedere audeamus, nihil amplius secundum Deum facere possimus vel debeamus. Unde et vos, dimidium animae nostrae, scire volumus, quia non est nobis consilium, sed nec quidem videtur tutum, vel diem recipere vel ad colloquium ejus venire, quousque mandatum domini receperit, et etiam si ei visum fuerit, idem effectui mancipaverit, ne forte quod absit! nobis dantibus occasionem frustratoriae dilationis, merito etiam imputari possit et nobis, quominus ipsius papae mandatum mandetur exsecutioni, quod nullatenus nobis dignoscitur expedire. Bene semper valete.
EPISTOLA CXLV. AD FROGERIUM SAGIENSEM EPISCOPUM
Author: Thomas Cantuariensis

THOMAS Cantuariensis archiepiscopus, FROGERIO Sagiensi episcopo.

Gratias, quas pro tempore licet, referimus dilectioni vestrae, quae nostri gerit sollicitudinem, et Cantuariensis Ecclesiae, a cujus uberibus coaluimus, officiosam rependit charitatem. Utinam illa quandoque possit, Deo propitiante, et nos per illam, vestrum candelabrum promovere, et vicem condignam reddere miserationi, quam cum paucis electis pro Domino nobis et nostris exhibetis afflictis. Et quidem de gratia Dei non diffidimus, quae semper Cantuariensem protexit Ecclesiam, et tam cultores quam persecutores ejus consuevit beare vel punire pro merito. Nam licet Christus ejus sit benignus et patiens, tamen fortis et justus et certe redditor est. Et cum vobis in multis teneamur obnoxii, in eo maxime nos emeruistis, quod vestro, ut scripsistis, interventu dominus rex indignationem suam nobis remisit ex animo. De ejus quoque et sapientium, qui circa eum sunt, prudentia confidentes indubitanter speramus, quod contra matrem suam Cantuariensem Ecclesiam, quae ipsum et antecessores suos promovit, nihil faciet contra salutem animae suae, et in perniciem filii, quem Dominus ab omnibus tueatur adversis. Scripsistis autem nuper, ut vobis et domino Tyrensi, redeuntibus a rege Francorum, Parisiis occurreremus. Et licet diem non praefixeritis, ut oportuit, nos tamen parati eramus iter arripere, quando vos audivimus in Normanniam rediisse. Substitimus ergo stupentes, quod nihil nobis significare curastis, vel de reditu vestro, vel de itinere nostro. Nunc autem scribitis similiter, ut vobis redeuntibus occurramus, nec diem item designatis, quasi aut nos vestrum reditum possimus divinare, aut abundemus expensis, ut sine onere amicorum, qui nobis et nostri saepe necessarii sunt, morari et exspectare vos valeamus in domibus alienis. Inde est, quod vobis occurrere non possimus in incertum, licet proni simus, cum fructus itineris nostri apparuerit, ad dominum regem accedere, et ipsius, in quibuscunque secundum Deum et Ecclesiae honestatem poterimus, obsequi voluntati. Valeat semper, et prosperetur in Domino chara nobis vestra fraternitas.
EPISTOLA CXLVI. AD JOCELINUM SARESBERIENSEM EPISCOPUM.
Author: Thomas Cantuariensis

THOMAS Dei gratia Cantuariensis Ecclesiae minister humilis venerabili fratri suo JOCELINO, eadem gratia Saresberiensi episcopo, visis litteris nostris statim resipiscere a malo, et de caetero constantius facere bonum.

Celebre proverbium est: Facilius est vitare discordem, quam declinare fallacem. Inde est, quod quamvis propter fallentium argutias, propter animi tui debilitatem, propter propositum tibi corporis tui et tuorum discrimen videaris aliquatenus excusabilis apparere, non ideo minus ratum habemus te graviter commisisse in domini papae contemptum, merito incidisse in interdicti nostri sententiam, rem talem egisse, pro qua totus mundus habet clamare post te. Eo maxime quod contra domini papae mandatum expressum, ne in Ecclesia Saresberiensi absque canonicorum ejusdem, exsulantium pro nobis et nobiscum, consensu et conscientia, nec per te, nec per clericos tuos, decanus ibidem constitueretur: contra nostram etiam prohibitionem, sub anathemate factam, decani noviter in ecclesia tua abusive creati intrusionem confirmaveris; cujus occasione juramenti, sicut vulgo celebre est, schisma jam fere emortuum revixit in Alemannia, quo credimus eum ipso jure haeresi damnata involvi, qui participatione illius grandis et insignis schismatici, Coloniensem loquor, excommunicationis in se provocavit sententiam auctoritate decreti Leonis: si quis haereticae communionis contagione se maculaverit, hoc in magno beneficio habeat, si adempta omni spe promotionis, in quo invenitur ordine permaneat. Unde quoniam novimus scienti fraudem minime fieri posse, et esse iniquum, omnique canonico juri contrarium, rem tam detestabilem, tum propter factum, tum propter personam, Ecclesiae tuae, rem ipsam tam incommodam, aliis exemplo tam perniciosam, ratam et firmam nullatenus posse manere, quoniam ipso jure non teneat, apostolica auctoritate et nostra, qua fungimur, ipsam electionem, imo intrusionem, de Joanne de Oxeneford in decanatum factam, tuamque super hoc ipso confirmationem et assensum in irritum revocamus, et totum factum ipsum quassamus penitus. Et quia contra communem Ecclesiae formam, contra mandatum domini papae, sicut praediximus, lapsus ipse in haeresim damnatam, excommunicatus participatione excommunicari, ausus est decanatum ipsum recipere, ne temeritas invadentium impunita succrescat, in virtute obedientiae tibi et canonicis tuis in periculo ordinis vestri mandando praecipimus, ne de caetero visis litteris nostris ex hoc facto eum decanum habeatis; quoniam et tibi ad praesens excommunicatum denuntiamus, et ut eum talem denunties, firmiter injungimus. Praeterea ne ex hoc commisso, quo in te severiorem provocasti sententiam, transeas impunitus, auctoritate Dei et nostra ab officio episcopali et sacerdotali te suspendimus, praecipientes ut a die susceptionis litterarum nostrarum infra duos menses veniendi ad nos iter arripias, satisfacturus Deo et nobis de tanto excessu, de injuria tam perspicua. Ex quo resipueris et emendaveris delictum, sit tibi vale.
EPISTOLA CXLVII. AD EUMDEM.
Author: Thomas Cantuariensis

THOMAS venerabili fratri JOCELINO, Saresberiensi salutem.

Noverit Deus quam sincera dilectione et charitate personam vestram amplexati sumus, quantumque honorem vestrum et profectum in Christo affectavimus et procuravimus. Vos autem econtra, ut pro certo accepimus, quod tamen non sine dolore scribimus, in contemptum domini papae et nostrum, et forte in proprium dispendium vestrum et ordinis periculum et manifeste agitis nec suspensionis sententiam, quam ob inobedientiam in vos exercuimus aliquatenus observatis. Quod quam detestabile sit et exemplo etiam perniciosum, vestram minime credimus latere prudentiam. Unde et scire vos volumus quia nisi errata corrigatis et de duplici jam inobedientia maturius satisfaciatis, nos ulterius minime dissimulare poterimus quin tantos excessus gravius puniamus. Miramur etiam admodum quod scitis Willelmum capellanum nostrum in parochia vestra incarceratum teneri in vinculis, nec inde justitiam aliquam hucusque exercuistis. Unde et fraternitati vestrae in virtute obedientiae, apostolica auctoritate sub anathematis interminatione praecipiendo mandamus, quatenus ipsemet a divinorum celebratione cessetis et totam parochiam vestram cessare faciatis, quandiu idem Willelmus in vinculis vel captione tenebitur, nec ante interdictum solvatis quousque saepe dictum Willelmum a captione noveritis esse solutum, sedique apostolicae et nobis et ipsi super tam enormi flagitio fuerit plenarie satisfactum. Vale.
EPISTOLA CXLIX. AD CAPITULUM SARESBERIENSE.
Author: Thomas Cantuariensis

THOMAS Dei gratia Cantuariensis Ecclesiae minister humilis universo Saresberiensis Ecclesiae capitulo scientiae et consilii spiritum.

Super prudentia vestra non satis possumus admirari, quo ausu, imo qua temeritate quemdam ipso jure excommunicatum, utpote qui in damnatam haeresim incidit, illum etiam qui juramento suo in Alemannia perpetrato, sicut scitur ab omnibus, schisma renovavit, in decanum Ecclesiae vestrae elegeritis, Joannem dicimus de Oxeneford, inconsultis etiam illis, qui nobiscum propter justitiam et Ecclesiae libertatem exsulant. Praesertim cum sine ipsis ne id fieret, specialis inhibitio Romani pontificis ad vos pervenerit. Et nostra pariter processit, nescio tamen si ad vos usque pervenerit. Propterea, quod circa decanatum minus consulte actum est, imo contra omnem juris ordinem, quassamus penitus, et revocamus in irritum, mandantes vobis quod jam dictum Joannem excommunicatum habemus, et vobis excommunicatum denuntiamus, apostolica auctoritate et nostra inhibentes, ne jam praenominatum Joannem pro decano habeatis, nec ei obedientiam seu reverentiam decano debitam exhibeatis. Praecipimus etiam sub ordinis et beneficiorum vestrorum periculo, quatenus post susceptionem harum litterarum infra duos menses vos conspectui nostro praesentetis, satisfacturi super injuria et contemptu domini papae, et nostri. Valete.
EPISTOLA CL. AD RICARDUM SYRACUSANUM ELECTUM.
Author: Thomas Cantuariensis

THOMAS Cantuariensis archiepiscopus, RICARDO Syracusano electo

Humanitas vestra nos provocat ad audiendum, et nostris collata beneficiorum exhibitio nos vobis et vestris multipliciter reddit obnoxios. Hoc ergo officiorum ingressi commercium, urgente necessitate praesertim, cum benigno creditore contrahere non veremur, sperantes in Domino, quod nostra misericorditer debita et vobis solvet et aliis, qui se timentes, cum expedit, ab omni articulo necessitatis absolvit. Recepistis coexsules et consanguineos nostros, sed procul dubio ipsum recepistis in illis, qui se fideliter promittit redditurum, quidquid uni pauperum suorum fuerit erogatum. Vobis in his conterraneorum vestrorum conciliastis gratiam, gloriam promeruistis apud posteros, et nos emptitios vestros constituistis. Et quia nobis ad praesens colloquium divina dispositio subtrahit, latori praesentium sic a vobis credi postulamus, ut nobis, cujus fidei creditum est, quod nequaquam litteris censuimus committendum. Est enim vir litterarum eruditione conspicuus, praeditus morum gratia, monasticae religionis sanctitate praesignis, et inter probatos Cluniacenses appetendae perfectionis exemplar. Is Cluniacensis Ecclesiae necessitates, et Christianissimi regis, et nostra mandata procurat. Et cum illum pro debita reverentia receperitis, in illo, cujus minister est, et sanctissimum principem recipietis, et nos. Unum tamen est, quod in aure vestra secretius consuluisse, rogasse et obtinuisse desideramus, ut nobilis viri Stephani, Panormitani electi, revocationem diligenter procuretis apud regem et reginam, tum ob causas quas in praesenti de industria reticemus, tum ut praefati regis et totius regni Francorum gratiam vobis aeternaliter comparetis. Valete.
EPISTOLA CLI. AD EUMDEM.
Author: Thomas Cantuariensis

THOMAS Cantuariensis archiepiscopus, RICARDO electo Syracusano.

Multam nobis consolationem dilectionis vestrae litterae attulerunt, quae vestrae, quam plurimum exoptamus, salutis indices, eloquii venustatem fidei sinceritatem, prudentiae gratiam praeferebant, et quod his omnibus majus est, singuli apices fervore suo ad amorem Dei et honestatis cultum, non modo tepentem, sed et frigescentem animam poterant inflammare. Ex illis autem patenter innotuit, quod nec fortunae temeritas, nec distantia locorum, nec temporis tractus exinanire potuit, imo nec infirmare, quam nec aquae multae praevalent exstinguere, charitatem. Preces enim, et illas affectuosas, porrexistis pro nobis amico vestro domino Willelmo Papiensi: et utinam non incassum. Sed ille, si posset licitum libito coaequare, nobis esset clavus in oculo, et sagitta in latere, mortificans animas, quae non moriuntur, et vivificans illas, quae rejecerunt et projecerunt vitam. Parcat illi Deus et consortibus suis, ne in extremo examine noster et coexsulum nostrorum, imo et ecclesiae sanguis de manibus eorum requiratur, eo quod dederint cornua peccatoribus, et quantum in eis est, profanandam gentibus et conculcandam exposuerunt legem. Sed quid ista revolvimus, nisi ut Ecclesiae compatiamini, et nobis apud Deum et Ecclesiam Romanam, si forte fuerit opportunum, praebeatis orationum suffragia? Facit contra eos testimonium majus Joanne, quia opera quae faciunt, testimonium perhibent de eis. Ecclesia quidem liberabitur, et nos, quandiu placuerit Deo, libenter exsilii naufragium patiemur, dispersi in omnem ventum cum miseris nostris, quorum unus est lator praesentium G . . . . sororis nostrae filius, quem ubi auxilio vestro eguerit, tanto vobis securius commendamus, quanto de vestra dilectione magis confidimus, agentes, Deo gratias, quod nos tanti fecit, ut pro eo totus sanguis noster et nostrorum exquiratur ad poenam.
EPISTOLA CLII. AD ROGERIUM WIGORNIENSEM EPISCOPUM.
Author: Thomas Cantuariensis

THOMAS Dei gratia Cantuariensis archiepiscopus et apostolicae sedis legatus, venerabili et amico charissimo ROGERIO eadem gratia Wigorniensi episcopo salutem et intimae dilectionis affectum.

A memoria tua non credimus excidisse, nos anno praeterito litteris et nuntio, quatenus ad nos venires, tibi in mandatis dedisse, et in virtute obedientiae firmiter praecepisse, tu vero mandatis nostris non obtemperasti, quia nondum ad nos venisti. Noverit itaque tua dilectio nos multis de causis intervenientibus tibi detulisse, et ut dilectio Filio pepercisse, tum quia novimus te matri tuae Cantuariensi Ecclesiae devotum esse admodum et fidelem, tum propter generis tui nobilitatem, tum etiam propter religionem personae tuae pariter et honestatem, tum etiam quia te totis cordis affectibus sincere diligimus. Et idcirco iterato tibi mandato praecipimus, et in periculo ordinis tui, et in virtute obedientiae firmiter injungimus, ut ex quo in partes cismarinas venisti, ab eis non recedas, priusquam ad nos venias, et nobiscum loquaris. Habemus enim tibi multa dicere. De caetero nihilominus tibi mandando praecipimus, ut de negotio quod inter te et Eboracensem vertitur, pariter et de omnibus excommunicatis sancti Oswaldi, et totius parochiae ejusdem, nec prece nec pretio, vel propter minas alicujus, nec interventu etiam ipsius regis, aut cardinalis, sive cujuslibet alterius personae, sine consilio et conscientia nostra aliquid facias, aut excommunicatos illos, sive aliquem illorum absolvas.
EPISTOLA CLVI. AD HENRICUM WINTONIENSEM EPISCOPUM.
Author: Thomas Cantuariensis

THOMAS Dei gratia Cantuariensis Ecclesiae humilis minister, venerabili fratri HENRICO, Dei gratia Wintoniensi episcopo, scientiae et consilii spiritum.

Quanto vobis compatiamur affectu, is optime novit, qui scrutator est cordium. Scimus quidem quam multa sint et magna, quae vos turbent et moveant, et quam nulli vel pauci sint, qui spiritum vestrum roborent, et in hac tempestate confirment. Sed viriliter agite, confortetur cor vestrum, ne inimici nostri praevaleant, et dolis et circumventionibus suis vos involvant. Capite potius vulpes, quae vineam demoliuntur. Inter colubros siquidem et tortuoso itinere incedentibus necessaria est serpentina astutia. Haec vobis loquimur ut fratri, et dilecto in Christo. Verum habemus aliquid adversum vos, in quo ob excessum vestrum non modicum tristati sumus. Siquidem pro certo accepimus, quod crucem vestram auream ab Ecclesia vestra alienaveritis, quod satis improvide et contra omnem canonum censuram factum interpretamur. Alienationes siquidem hujusmodi prorsus a canonibus inhibentur. Propterea vobis mandamus, et mandantes in virtute obedientiae praecipimus, quatenus infra quadragesimum diem post litterarum nostrarum susceptionem, praefatam crucem ad jus ac dominium Ecclesiae, cui Deo auctore praesidetis, studeatis modis omnibus revocare. Quod si non effeceritis, ad praesentiam nostram a quadragesimo illo die infra duos menses, super causa alienationis factae satisfacturus venire non differas. Valeat fraternitas vestra