EPISTOLA IX. JOANNIS PRIORIS S. SWITHINI WINTON. AD ALANUM.
Author: Alanus Tewkesburiensis

Domino et amico in Christo charissimo ALANO Cantuariensi priori venerabili, suus JOANNES Ecclesiae Sancti Swithini Wintoniae dictus prior, salutem in omnium salutari.

Ad litteras consolationis vestrae revisit spiritus meus, et ex iis mihi duplex eliciens remedium dilectioni vestrae gratias retuli. Ex earum procul dubio sinceritate duo mihi humilitatis ac patientiae promanarunt documenta. Quorum unum ad custodiam, alterum ad virtutis ornatum mihi vestri gratiam procurastis: unum a superbo Moab declinandum, alterum percussum Job induendum commonuit. Praecipuum, ut aestimo, humilitatis mercamentum est praeteritae paupertatis reminisci: quod etiam inter ipsas delicias laudem praecinit earum largitori; cujus tam extollenda quam admiranda est dispensatio. Nihil enim praesentium numerum tam efficit ingratum quam conditionem sui non agnoscere, praeteritorum oblivisci. Nihil interea adeo mentem roborat quam in hujus vitae procellis amplecti patientiam; quam non immerito prolem humilitatis nominaverim. Et ipsa quidem optimae genitricis partus non deterior. Ad istarum itaque considerationem virtutum amicum provocastis, pigrum suscitastis, de communi non tam sollicitus quam perturbatus naufragio. Quidquid animo turbulentum insederat, quidquid desperationis praecipitium minitaverat, sic aura consolationis vestrae funditus abegit ut mihi videretur aspirasse dies et umbra declinasse. Quid certe serenius verborum sinceritate? Quid efficacius dilecti et domini consolatione? Quid jucundius in adversorum torculari posito, quam a doloris compendio aeternitatis repromissio? Itaque non sunt condignae passiones hujus temporis ad futuram gloriam quae revelabitur in his qui secundum propositum vocati sunt sancti, ut ait Apostolus : nullatenus igitur murmurandum si secat aut urat Dominus, quia sive morimur sive vivimus Domini sumus, per quem omnia nobis cooperantur in bonum. Tantum fides non dormiat, sustinentia non deficiat. Memoria sanctorum in cordibus vestris vigeat. Ad quorum nimirum exempla caro cum suis desideriis, mundus cum suis illecebris calcantur. Denique quidquid ingeritur eliditur. Et si sint qui Sabbatum vestrum inquietent, impossibile tamen est ut exturbent; et hoc quidem salubriter provisum ut nunquam desit pugnandi materia: quibus restat evincentibus corona. Stemus igitur simul in Domino mutuam observantes charitatem, malitiam dierum istorum patienter tolerantes. Transeant dies et dies, anni et anni: . . . . . dabit Deus his quoque finem. Certe quod honoris mihi est oneri est, non tamen abjiciendum credo: cum melior dicatur vir malefaciens quam mulier domi sedens et nens, et in pauco fidelem servum super multa legimus constituendum. Obedientiam igitur praelatis, subditis famulatum exhibentes; pacem cum omnibus habentes, studeamus insimul, domine charissime, cordis Sabbatum observare, culices undecunque venientes, discretionis flagello propellere, et crebris, si placet, epularum consolationibus alterutrum confortare. Salutatus ex parte vestra dominus meus Wintoniensis vos per me ut suum dilectissimum resalutat, quem noveritis auctore Deo quoad salutem animae et corporis melioratum et confortatum; et in summo positum desiderio, beati Thomae martyris vestri adeundi memoriam. Valete semper in Domino.

Notes: (Rom. VIII)