EPISTOLA CVII. AD DOMNUM REGEM.  Consolatoria pro morte Liudgardae.
Author: Alcuinus
Date:  [ Locus corruptus ] [praestitit]

Domino desiderabili et vere beatissimo David regi Flaccus Albinus salutem.

Dum vestrae potentiae gloriosam sublimitatem, non periturae Chaldaeis flammis Jerusalem, imperare scio, sed perpetuae pacis civitatem pretioso sanguine Christi constructam regere atque gubernare, cujus lapides vivi de charitatis glutine colliguntur, et coelestis aedificii altitudinem ex diversis virtutum gemmis muri consurgunt. De qua Psalmista ait: Diligit Dominus portas Sion, super omnia tabernacula Jacob . Et alibi: Mons Sion latera Aquilonis, civitas, regis magni . Unde ego, minima quaedam hujus civitatis portio, sub tegmine pietatis vestrae constitutus, ad jucunditatem animi vestri debita servitute saepius litterulas dirigere studeo; officiale devotionis nostrae munus, non necessarium abundantiae vestrae; cupiens vulnerati animi moerori, per vestrae consolationis benignitatem, mederi: quia saepius probavi familiarem mansuetudinem sublimitatis vestrae, humilium doloribus compati. Nam et ipse Dominus, totius fons consolationis et salutis cum flentibus flevit amicum, quem suscitaturus venit , aliorum dolori, juxta humanitatis affectum, compassus magis, quam amici mortem lugens, maxime, quia eumdem hora victurum praesciebat. Filii Israel Moysen lugebant, sed in Lege, non in Evangelio . Ideo Jesus, propter sacramentum nominis, non legitur lacrymis populi prosecutus esse; sed quasi victurus iterum post mortem. In exordio Judicum juxta historiae ordinem, repraesentatus luctus sapientis unius est diei; impii autem omnes dies vitae suae. Separatio quaedam familiaritatis humanae, non perditio plangitur in sapiente. In impio aeterna perditio luctu prosequenda est perpetuo. Venit vero pater in filio, magister in discipulo, amicus in amico, si morum dignitas et sapientiae nobilitas permanet in posteris. Quid si in miseriam humanae conditionis meae filius moriatur ante patrem in flore juventutis? tollitur justus, ne malitia immutetur cor ejus . Judicia Domini abyssus sunt multa . Nil sine causa erit in mundo, nec unus passer cadet in laqueum aucupis sine Patre nostro, qui in coelis est; non capillus de capite perit . Non enim nobis luctum incutere debet, cum quislibet charus noster a peregrinatione pergit ad patriam, a morientibus ad viventes, ab exsilio ad regnum. Consolatio nostra fiant verba veritatis: Qui credit in me, si mortuus fuerit, vivet. Et omnis, qui vivit et credit in me, non morietur in aeternum . Proinde sciamus, charos nostros in operibus charitatis morientes Deo vivere, et saeculo mori. Qui operibus misericordiae quotidie Christo cum Apostolo dicunt: Cupio dissolvi et esse cum Christo . Felicius vadit qui amicos relinquit superstites sibi, quam qui superstes erit amicis. Mors boni hominis migratio est ad meliorem vitam, quae non est plangenda, sed congratulanda . Laetemur in miserationibus Redemptoris nostri. Abraham ante Christi adventum apud inferos fuit. Post Christi passionem latro in paradiso. Morte Christi mors mortua est, flammea romphea custos paradisi sanguine Christi exstincta. Et beatus Petrus homo terrenus portas aperit, quas aethereus Cherubim clausit: Et de rete piscatorum manus repente ad claves transtulit 133 regni coelorum. In Cherubin multitudo scientiae; sed in Christo multitudo miserationis. Olim in Judaea notus tantummodo Deus, sed nunc omnibus gentibus vox una est Christus, qui nos de servis fecit amicos, et de profugis convertit in filios. Naturam mortalitatis nostrae assumpsit in gloriam divinitatis suae. In hoc laetetur genus humanum, sciens fragilitatis nostrae naturam super angelicos exaltatam choros, majestati paternae gloriae in coelestibus considere. Quae conditio mortalitatis timens humanae conturbare debes post tantam naturae tuae gloriam? Aequalitas tibi certissima est; tantum tegmine charitatis indue pennis, ut volare facias, quo Christus ascendit. Noli angustiari de morte charorum, sed congaude laetitiae illorum. Christus se ipsum pro te tradidit in mortem. Cur lacrymis tuis contradicis Christo, rapere charos tuos de morte ad vitam, de labore ad requiem? Felicior est in bono dies exitus quam nativitatis. Ille est requiei initium, iste laboris. Ille laetitiae introitus, iste doloris. Nascimur ut moriamur, morimur ut melius vivamus. Via est haec vita pergentibus ad patriam. Si aspera est, si arcta est, viriliter gradienda est. Si plana, si prospera, caute currenda est, quia multos habet insidiatores. Novit itaque providentia Dei, cui prodest longa peregrinatio hujus viae, cui optimum est cito hujus peregrinationis labores finire. Placeant nobis judicia Dei. Justus est Dominus et recta judicia ejus . Illa mens maxime Deo placet, cui omnia Dei placabilia placent. Laudemus, amemus et oremus, ut semper fiat voluntas ejus in nobis, cui semper bona placent; et nihil nisi per eum boni possumus habere, perficere. Si bonum est, si amabile est quod habemus, ille praestavit nobis. Illi gratias agamus, illi tota mentis intentione sacrificium laudis offeramus, in quo salutem nobis sempiternam per Prophetam suum promisit, dicens: Sacrificium laudis honorificavit me; illic iter est, quo ostendit salutare Dei . Haec est angelica jucunditas, sanctorum laetitia, consolatio nostra. Nihil enim aliud coelestis Jerusalem, quae vivis aedificatur lapidibus, agit in patria sua, dicente et suspirante ex nostra voce Psalmographo: Beati qui habitant in domo tua . Et quasi quis quaesisset, quae esset illa beatitudo, habitare in domo Domini? respondit: In saeculum saeculi laudabunt te. Haec laus sine fastidio, sine defectu erit; sine fine dulcis fit in corde et ore canentium. Haec quoties agimus in terris, angelicam imitamur vitam. Haec suavitas omnes saeculi tristitias expellit ab anima, omnes moerores mitigat. Et quanto quis donorum Dei majori utitur abundantia, tanto magis se debitorem mediatori omnium bonorum quae possidet, agnoscat. Si igitur justum videtur homini cujuslibet beneficii vel officii reddere grates, quanto magis Deo gratiarum actiones agendae sunt? Qui omnia dedit, quae in hoc saeculo bona videntur, qui omnia daturus est bona, quae desiderari vel haberi in futuro saeculo possunt: ubi ipse Deus erit omnia in omnibus, qui nunc singulis secundum mensuram suae bonitatis distribuit . Tunc erit omnis bonitas, omnis beatitudo, omnis sufficientia in omnibus. Ad hujus vero summae beatitudinis et indeficientis gloriae post labores hujus vitae felicitatem Deus Jesus te pervenire faciat, domine desiderantissime et omni honore dignissime. Tribuat divitias veras tibi, David amate, Cum sanctis pariter Christus in arce poli.

Notes: (Psalm. LXXXVI, 2) (Psalm. XLVII, 3) (Joan. XI, 33, 35) (Deut. XXXIV, 8) (Sap. IV,
11) (Psalm. XXXV,
7) (Matth. X, 29;
Act. XXVII, 34) (Joan. XI, 25, 26) (Phil. I, 23) (Joan. V, 24) (Psalm. CXVIII, 137) (Psalm. XLIX, 23) (Psalm. LXXXIII, 5) (Ephes. IV, 7)