II. PRIVILEGIUM CLEMENTIS PAPAE II PRO MONASTERIO FULDENSI.  (Anno 1046.) [Dronke,  Cod. diplom. Fuld.,  p. 357.]
Author: Clemens II

CLEMENS episcopus, servus servorum Dei, dilectissimo in Domino filio ROINGO, venerabili abbati, pontificii nostri perpetuam in Domino salutem.

Cura nos urget sanctarum omnium Dei Ecclesiarum utilitatibus favere, ac, secundum quod unaquaeque in proprio statu mansura sit, congruum eis impertire suffragium. Quocirca, dilectissime fili, omnia quae a praecessoribus nostris jure ac rationabiliter vestri postulasse visi sunt praecessores, tibi tuisque successoribus perpetuum confirmamus. Monasterium ergo Fuldense, quod sancti Bonifacii vocabulo viget, constitutum in loco qui dicitur Boconia, erga ripam fluminis quod dicitur Fulda, cum omnibus cellis, curtibus, districtionibus, seu omnibus ad se pertinentibus tibi, nostri privilegii praeceptione concedimus, largimur ac confirmamus, ea scilicet ratione ut nullus inde futurus abbas consecrationem unquam accipere praesumat nisi ab hac nostra apostolica sede. Inter omnia vero Germaniae totius coenobia primum honorem in sessione, sive in judiciali sententia, seu in omnibus conciliis ac ordinibus, tibi tuisque successoribus attribuimus habendum. Nulli etiam episcoporum, archiepiscoporum, patriarcharum, vel quoquomodo in clero constituto, temere aut proterve, nisi a vobis accepta licentia, super principale altare vestri monasterii missarum solemnia celebrare liceat. Nullius iterum persona principis neque totum neque partem vestri monasterii alicui mortalium ulla ratione subdere, vel sub beneficii nomine dare praesumat, sed omni tempore soli sanctae nostrae Romanae Ecclesiae libera securaque deserviat. Si, quod absit! aliquis in eodem monasterio constitutus abbas aliquo crimine infamis fuerit, constituimus ac apostolica auctoritate indissolubiliter manere sancimus ut pulsationis discrimen nullum sentiat, donec nostra apostolica sedes judicii censuram ei imponat. Liceat tibi tuisque successoribus in perpetuum, episcoporum more, nostro dono nostraque munificentia apostolicam sedem ad vestram defensionem appellare, ac contra omnes aemulos Romanae majestatis scuto vos defendere. Haec denique, universa inter totius orbis coenobia, vestram Fuldensem abbatiam specialissimo dilectionis affectu perpetuo habituram concedimus ac firmiter corroboramus. Usum autem sandaliarum, caligarum ac dalmaticarum, qui sacris canonibus tuo ordini interdicitur, apostolica auctoritate non solum tibi tuisque successoribus in perpetuum, verum etiam cunctis viventibus ac victuris omnium monasteriorum abbatibus in orbe terrarum consistentium abradendum omnino jubemus. Quamvis fuerint nonnulli in hac summa sede pontifices, qui, tyrannide pravorum coacti, hoc indigne vestrae ac caeteris diversis concesserunt Ecclesiis, quod sanctorum patrum sanctionibus constat esse diversum. Nos vero, quoniam prave novimus fuisse petitum, pessimeque per privilegii paginam esse concessum, non solum confirmare nolumus, verum etiam penitus abdicare gestimus. Si enim monasterium nostrum, quod sacratissimum beati apostoli Pauli corpus amplectitur, hunc supertitiosum morem a sancto Petro impetrare non meruit, aliqua orbis terrarum abbatia qualiter obtinebit? Totus pene mundus noverit quod specialissimas dignitates nostri episcopi ac cardinales presbyteri atque diacones habeant, quas caeterarum Ecclesiarum hujuscemodi gradibus habere non licet. Dalmaticas nostri cardinales presbyteri ferunt, naccis in processionibus solemniis utuntur; si dignum hoc nostris sanctissimis decessoribus videretur, abbatia sancti Pauli, quae universis proximior ac familiarior nostrae sedi fore constat, dalmaticis ac sandaliis liberaliter ac solemniter potiretur. Unde quod sanctus Paulus a sancto Petro non expetit, caeteri juniores sancti nostra inevitabili auctoritate obtinere desistant. Igitur quicunque hujus nostri privilegii observator exstiterit, omni benedictione repleatur. Qui autem quoquomodo hanc nostram praeceptionem violare praesumpserit, nisi resipiscat, individuae Trinitatis iram incurrat, sancti Petri apostolorum principis maledictione redundet, trecentorum decem et octo patrum sacrosancto concilio damnetur, atque in extrema die judicii, amaranatha anathemate perditus, lucis claritudinem nesciat, sed inter exteriores tenebras cum diabolo ac consentaneis ejus perpetualiter gemat. Scriptum hoc privilegium per manum Joannis, scriniarii ac notarii sacri palatii. + Bene valete. Datum pridie Kal. Januarias, per manus Petri diaconi, bibliothecarii et cancellarii sanctae apostolicae sedis, anno Domini nostri Jesu Christi 1046, domni Clementis secundi papae 1, ind. XV.