medieval-data/medieval-letters huggingface dataset:
EPISTOLA LXXVII. CORBEIENSIUM MONACHORUM AD WIBALDUM ABBATEM.  Exponunt quanta de ejus absentia patiantur, hortantur ut cito redeat.  (Anno 1148).
Author: Wibaldus Corbeiensis

Charissimo Patri et domino venerabili Corbeiensi abbati WIBALDO, E. prior, A. praepositus caeterique fratres et ministeriales Corbeiensis Ecclesiae, quidquid patri dilecto filii, et domino fideles servi.

Quam aegre, et quam graviter, et quam intolerabiliter sustineamus tam diuturnam vestri absentiam neque possumus, neque audemus ad perfectum vobis insinuare, ne forte nimietas et importunitas nostra aequanimitatem vestram debeat perturbare. Verumtamen noveritis quod Ecclesia nostra, quam tuendam et regendam in tempore tribulationis suae suscepistis, et quam per misericordiam Dei de multis laboribus sublevastis, et per multos labores vestros honestis incrementis a die promotionis vestrae indesinenter provehere studuistis, haec in absentia vestra multum jam tribulatur. Siquidem dominus Folcuinus, in quo spem vestram magna ex parte ad tuendas et defendendas res vestras apud nos posueratis, plus omnibus homines vestros de Huxere rebus suis non minus quam ad centum quinquaginta marcas violenter spoliaverit. Villicum vestrum de Immenkusen homines ipsius invaserant, et occidissent, si vix manus eorum non evasisset, pro quodam beneficio quod de annona fratrum eis concesserat: solet enim de praebenda fratrum homines suos inbeneficiare. Alii praeterea multi et praebendam fratrum dissipant, et homines vestros lacerant, de quibus plusquam satis audietis, cum primum ad nos Deo propitio redieritis. Pro his et hujusmodi pluribus causis, quas et patimur et passuros nos formidamus, fratres, ministeriales, omnisque multitudo hominum et fidelium Ecclesiae vestrae deprecatorias litteras misimus ad vos diligenter, et cum omni qua possumus devotione obsecrantes, quatenus reditum vestrum ad nos quantocius acceleretis, et pressuras nostras tam praesentes quam eas quas futuras timemus, dum adhuc potestis, sublevare festinetis. Comes quoque Hermannus reditum vestrum omnimodis desiderat, multumque tam vobis quam Ecclesiae vestrae obfuturum, si cito non redieritis, affirmant.
EPISTOLA LXXVIII. WIBALDI ABBATIS AD SUOS CORBEIENSES  Suam praesentiam Stabulensibus maxime necessariam fuisse, seque negotiis expeditis, cito citius Corbeiam convolaturum.  (Anno 1148).
Author: Wibaldus Corbeiensis

Frater WIBALDUS, Dei gratia Corbeiensis ecclesiae servus, dilectis in Christo filiis et fratribus suis E. venerabili priori, A. praeposito et caeteris fratribus, nec non ministerialibus Corbeiensis monasterii, spiritu consilii et fortitudinis abundare.

Quod Ecclesia Corbeiensis, quam regendam, Deo auctore suscepimus, ullis in absentia nostra curarum sive laborum fatigatur molestiis, tantum dolemus, quantum ipsam Ecclesiam, quae parvitati nostrae credita est, Dei prae oculis timore proposito diligimus. Et vos quidem paucarum rerum amaritudine degustata, de futuris anxie timetis. Sed Stabulensis Ecclesia, quae nos lacteo pietatis alimento nutrivit, et delicta juventutis nostrae et ignorantias nostras non reminiscens, nos, si qua in praelatione existimatur dignitas, ad summum sui regiminis gradum provexit, interim dum vobis militamus, multiplicibus ac miserabilibus modis in praeda, in incendiis, in quotidiana rapina, in caedibus lacerata est; ad quas contritiones sanandas, ex quo a domino papa recessimus, Deo propitio nobis, ad preces fratrum nostrorum in adjutorium nostrum intendentes, non inutiliter laboravimus, et circumdante nos scuto divinae gratiae, inimicos Ecclesiae sua prosperitate inebriatos, et rebus pauperum nostrorum ditatos sub jugum ecclesiasticae disciplinae humiliatos vidimus, et quaerentes reconciliari Ecclesiae quam offenderant. Sed quoniam causa difficilis est, et in hac perturbatione multi tam in personis quam in rebus suis graviter offensi sunt, opus plenae reconciliationis procedere de facili non potuit, cujus finem adeo de gratia Dei confidentes propinquum speramus, ut rebus compositis et pacatis, expediti ad vos et absoluti absque prolixiore mora redire valeamus. Etenim transire nunc ad vos non esset vobis consulere, sed Stabulensem Ecclesiam turpiter et cum nota fugitivi deserere. Nec ideo tardamus, quod post multos labores et sollicitudines, quibus jam longo tempore impliciti sumus, requiem nobis et curationem provideamus, quoniam a primordio nostrae promotionis nunquam tam assiduas et animi et corporis fatigationes pertulimus. Caveat prudentia vestra ne rumor, qui de monte vestro Brunesberch agitatur, ab his alatur et augeatur, qui nos ejusdem montis aedificio non absque magno labore et impensa involvi desiderant. Super damno, quod civibus et ministerialibus nostris de Huxera contigit, valde dolentes domino papae querimoniam sub celeritate transmisimus, orantes ut secundum formam decreti a se in concilio Remensi recenter constituti, dominum nostrum Patherburnensem episcopum diligenter commoneat, quatenus Fulcuinum pacis constitutae in sacra possessione dominica violatorem cuncta restituere et satisfacere commoveat, vel sub poena excommunicationis compellat.
EPISTOLA LXXX. CONRADI IMPERATORIS AD WIBALDUM ABBATEM.  Narrat ea quae sibi sacra in expeditione contigerunt.   (Anno 1148.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

CONRADUS, Dei gratia Romanorum rex, venerabili WIBALDO Corbeiensium et Stabulensium abbati, gratiam suam et omne bonum.

Quia fidelitatem tuam saepenumero circa nos, et regnum nostrum probatam multis experimentis cognovimus, si de prosperitate nostri status audieris, multum te gaudere non ambigimus. Mandamus itaque fidelitati tuae quod cum Nycaeam integro et composito exercitu pervenissemus, mature expeditionem consummare volentes, per compendium, notis viae ducibus hoc ostendentibus, versus Leonium proficisci coepimus, illuc usque necessaria portantes, quantum valuimus. Et ecce decem dierum itinere jam peracto, totidem adhuc nobis residuo, victualia omnibus fere, equitaturis maxime, defecerant, cum Turci pedestre vulgus, quod exercitum sequi nequibat, invadere et caedere non cessabant. Nos vicem populi deficientis et tam morte sua quam sagittis hostium pereuntis dolentes, rogatu principum omnium et baronum ad mare de terra illa deserta exercitum, ut refocillaretur, reduximus, malentes incolumem ad majora servare, quam tam cruenta victoria de sagittariis triumphare. Cum vero ad mare venissemus et castrametati fuissemus, in maxima tempestate non exspectans serenitatem, prae gaudio rex Francorum ad tentoria nostra, nobis nescientibus, supervenit, dolens quidem exercitum nostrum fame et labore attritum, de societate autem nostra non parvum habens gaudium. Ipse siquidem et omnes principes sui fideliter ac devote obsequium suum nobis obtulerunt, pecunias insuper suas et quaecunque habebant, voluntati nostrae exponebant. Conjuncti ergo cum copiis nostris et principibus, quorum quidam cum nobis remanserant, quidam infirmi et prae penuria pecuniae sequi non valebant, et ob id ab exercitu recedebant usque ad Sanctum Joannem, ubi sepulcrum ejus et manna scaturire cernitur, absque omni difficultate celebraturi illuc Nativitatem Domini pervenimus, ubi per aliquos dies repausantes, quia et nos infirmitas et multos nostrorum invaserat, recuperata sanitate procedere volebamus, sed invalescente aegritudine nequaquam ire valuimus. Rex igitur cum exercitu dolenter profectus, quantum potuit nos praestolatus est, sed diutina infirmitas nos tenuit. Quod cum frater noster Graecorum imperator audiret, vehementer indoluit, et cum filia nostra dilectissima imperatrice, sua videlicet conjuge, ad nos praepropere descendit, liberaliter nobis et principibus nostris sua et necessaria ad iter nostrum largiens, quatenus a medicis suis citius curaremur, quasi vi Constantinopolim in palatium suum reduxit, tantum illic nobis honoris exhibens, quantum ulli unquam praedecessori nostro exhibitum esse audivimus. Inde Jerosolymam Dominica Reminescere proficisci statuimus, Deo auctore, novum exercitum ibi in Pascha collecturi, et Rohas processuri. Ut autem illud iter nostrum Deus prosperum facere dignetur, ut ipse ores, et fratres tuos orare facias, et omnibus fidelibus nos committas, et commendatum fidei tuae filium nostrum habeas postulamus.
EPISTOLA LXXXI. CORBEIENSIUM MONACHORUM AD WIBALDUM ABBATEM.  Congratulantur ei de prospere gestis, et promptum ejus ad se optant reditum.  Anno 1148.
Author: Wibaldus Corbeiensis

Dilecto in Christo Patri et domino suo WIBALDO, venerabili Corbeiensi abbati, fratres Corbeiensis ecclesiae, debitam Patri obedientiam et devotam orationum instantiam.

Congratulamur paternitati vestrae quod prosperum eventum habuistis in componendis his, qui inter homines vestros dissidebant, tum propter vos, tum propter fratres nostros Stabulenses, tum etiam propter nos qui multo desiderio praesentiam vestram exspectamus. Quia etenim vos ut patrem diligimus, semper praesentem habere vellemus, sed quoniam providentia vestra ad multorum procurationem spectat, et ideo solis nobis intendere nequaquam potest obsecramus paternitatem vestram ut saltem post multos dies, quibus praesentia vestra aegre caruimus, redire ad nos non abnuatis, scientes procul dubio quod praesentia vestra non minus quam fratres nostri Stabulenses jam indigemus; non eis quidem praesentiam vestram invidemus, sed nobis de absentia vestra multum condolemus. Quia igitur aliquantulum vos de coeptis laboribus expeditum audimus, iterum rogamus, quatenus mox ut hunc nuntium vestrum receperitis, de reditu vestro ad nos ordinetis, nec filios vestros ulterius de absentia vestra affligi permittatis. Omnes pene in regione nostra prophetant, vos ultra non rediturum.
EPISTOLA LXXXII. A. PRAEPOSITI CORBEIENSIS AD WIBALDUM ABBATEM.  Promptum ipsius ad Corbeienses optat reditum.   (Anno 1148.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

Domino suo venerabili Corbeiensi abbati, frater A. praepositus Corbeiensis, tam devotam quam debitam Patri obedientiam.

Non videatur vobis durum, si solito attentius vos revocamus, quia quod honori vestro timemus, quod Ecclesiae vestrae detrimentum formidamus, ex dilectione est, qua vos diligimus ex fide quam Ecclesiae debemus. Multa siquidem apud nos geruntur, pro quibus vestri praesentiam valde necessariam habemus, de quibus ipse praesens abundantius videbitis, quam nos absenti scriptis insinuare possimus, praeter illa, quae adhuc si moram feceritis, propter absentiam vestram futura esse formidamus. Una est enim vox, eadem sententia omnium qui diligunt vos, utile esse, quod absque dilatione redeatis, et ne qua inconvenientia apud nos oriantur, quae postmodum cum difficultate reprimi oporteat, praecaveatis. Licet enim non ignoremus, quod si impraesentiarum redieritis, annonam omnem pretio comparare debeatis, non tamen videtur nobis tutum, quod propterea diutius remaneatis, sed statim post acceptas litteras has de reditu vestro disponatis, quia utique laudabilius est et nobis carius, quod argentum vestrum quam honorem perdatis. Scimus etiam quod cum veneritis, multa quae camerarius vester neque nos possumus, per vos acquiretis, quia vos per misericordiam Dei talem esse scimus, qui et vobis et nobis esse solatio possitis. Non moveat vos, quod domum ad habitandum non habetis apud nos, quia apud sacrum martyrem habitaculum valde commodum et secretum usque ad consummationem domus vestrae vobis providimus, ubi cum devotione libenter ipsi vobis serviemus, tantum praesentem vos habeamus. Annonam fratrum a villicis nostris aut vix aut nullo modo extorquere jam possumus. Fuldenses nihilominus praesentiam vestram multo desiderio exspectant, quia Ecclesia eorum, quae sine pastore est, ubique colliditur, ubique distrahitur, ubique dissipatur. Unde et abbas Hersveldensis litteras domini papae, quas vobis et aliis abbatibus direxerat, ad nos transmisit, multumque etiam ipse propter injunctum sibi et vobis negotium, ut redeatis, jamdiu desideravit.
EPISTOLA LXXXIII. WALTERII CAMERARII CORBEIENSIS AD WIBALDUM ABBATEM.  Rationem reddit de aedificiis construendis, optatque ut quam cito redeat Corbeiam.   (Anno 1148.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

Reverendo Patri ac domino suo WIBALDO, venerabili abbati Corbeiensi, frater WALTERUS camerarius suus, debitam Patri obedientiam.

In perficiendis aedificiis vestris omni conamine institimus, quae utique antequam perficiantur, non modica expensa indigebunt. Non autem vos hoc latere volumus, quod a multis jam diebus omnes expensas ejusdem operis mutuo accepimus, et quod in mutuando usque ad quindecim marcas jam progressi sumus, exceptis his, quae adhuc ad residuum operis habituri sumus. Magno quidem desiderio praesentiam vestram exspectamus multis de causis, quas intus et foris quotidie apud nos videmus et audimus, pro quibus praesentia vestra nobis et Ecclesiae multum esset necessaria, multumque timetur ab omnibus, qui vos et honorem vestrum diligunt, quod si diutius moram feceritis, aliquas novitates, quae multum requiem vestram perturbare possint, apud nos invenire debeatis, de quibus quidem aliquid a puero vestro Ludovico audire potestis. Nisi esset timor, placeret nobis quod usque ad novas fruges reditum vestrum protraheretis, quia si ante redieritis, non invenietis de annona vestra, quod vel una die manducetis, aut quod bibatis, nisi pretio comparetis. Sed videtur nobis tolerabilius, quod annonam apud nos aliquanto tempore ematis, quam aliqua inconvenientia, quae vos ex insperato laborare faciant, apud nos oriri permittatis. Multum itaque volumus, ut omnes moras rumpatis, et recepto hoc praesenti nuntio vestro ad nos redire festinetis. Ex fidelitate et devotione nostra est, quod ad reditum vos tam instanter cohortamur.
EPISTOLA LXXXIV. WIBALDI ABBATIS AD SUOS CORBEIENSES.  Jam proxime ad eos reversurus, narrat quam multa bona apud Stabulenses positus egerit.   (Anno 1148.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

WIBALDUS, Dei gratia Corbeiensis abbas, dilectis in Christo filiis et fratribus suis E. venerabili priori et caeteris Corbeiensis ecclesiae filiis, benedictionem et vitam usque in saeculum.

Ratio consilii et instituti nostri poscebat, ut apud Stabulaus moram longiorem faceremus, non solum pro removendis importunitatibus, quae Stabulensem Ecclesiam et totam terrae Lotharingiae fatigabant, verum etiam quia ordo quidam et rerum necessitas paucis considerata postulare videbatur, ut usque ad caput hiemis abesse a vobis deberemus. Caeterum nos, qui etiam in re praevisa et a nobis singulariter ordinata multorum communem sententiam sequi consuevimus, toties vocati a vobis jam non venire non audemus, magis volentes vestro judicio, si ita opus est, errare, quam in nostrae deliberationis proposito, licet rectum et consequens videatur, permanere. Ut autem sciat vestra fraternitas, tempus otiosum nobis non praeteriisse, inter comitem Namurcensem et comitem de Lon et comitem de Dasburch, quorum discordia totam terram lacerabat, pacem Deo auctore usque in festo sancti Remigii fecimus, atque inter comitem de Rupe, qui noster advocatus est, et comitem de Monte acuto, qui multorum incitamentis maxima inter se bella movebant finitivam et toti terrae salutarem concordiam reformavimus. Adversarios nostros, qui bona Ecclesiae nostrae diripuerant, divina potentia subegimus, ut nobis nostra cum ingenti satisfactione restituant. Ad sedandam vero ipsam discordiam, quae est inter ipsos et ministeriales nostros, cum diu multumque laboraverimus, pauxillum temporis assumpsimus, in quo omnia, Dei adjuvante clementia, ad perfectum perducere valeamus, et in vigilia Assumptionis sanctae Mariae ad vos cum charitatis gaudio perveniemus.
EPISTOLA LXXXV. CORBEIENSIUM MONACHORUM AD WIBALDUM ABBATEM.  Urgent ipsius Corbeiam reditum.   (Anno 1148.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

Charissimo domino et Patri suo WIBALDO venerabili Corbeiensi abbati, E. prior, A. praepositus, W. camerarius, debitam obedientiam.

In quantum fas est, prudentiam vestram arguimus, quod cum paternitati vestrae anxietates nostras per nuntium vestrum et litteras nostras insinuavimus, necdum aliquid nobis certitudinis de reditu vestro significastis, praesertim cum in omnibus litteris, quibus reditum vestrum hac vice maturari rogavimus, hoc ad summam cum omni diligentia adjunxerimus, ut statim post acceptas litteras absque omni dilatione de reditu vestro ad nos ordinaretis. Et ecce jam fere ad tres septimanas nuntium vestrum suspensi exspectamus, multoque desiderio sub hac exspectatione afficimur, nec quidquam consolationis a vobis accipimus. Quid ergo tandem faciemus? neque enim sine causa reditum vestrum tantopere maturari postulavimus; foris pugnae, intus labores, ut de omnibus aliis sileamus, fere mortificamur tota die de opinione imo concertatione hominum, qui contendunt vos ultra non rediturum, qui modo cum improperio insultant nobis, postquam ad speratam diem nuntius noster non rediit, affirmantes quod in vanum spem nostram consumimus. Denique nisi quod constantiam vestram tam fixam et immobilem optime novimus; tot opinionibus et tot clamoribus hominum flecti ad desperationem debuimus. Comes quoque Hermannus tam diutinam vestri absentiam multum incusat. Omni ergo devotione, omni studio, paternitatem vestram rogamus ut vel hac vice statim post acceptas litteras nostras redire nullatenus differatis, procul dubio scientes quod si modo ulterius moram feceritis, amicos vestros in desperationem non modicam adducetis.
EPISTOLA LXXXVIII. HENRICI REGIS ROMANORUM AD WIBALDUM ABBATEM STABULENSEM.  Confirmat Franconis sententiam in gratiam Everardi prolatum.   (Anno 1148.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

HENRICUS, Dei gratia Romanorum rex, venerabili Corbeiensi et Stabulensi abbati, gratiam suam et omne bonum.

Causam quam ad nos industria tua scriptam transmiserat, diligenter inspeximus et examinavimus, et tam consilio quam judicio curiae nostrae et praecipue ministerialium nostrorum sententiam judicii, quam Franco protulit ratam esse censuimus, et tam ipsum Franconem, quam eos qui ipsum secuti sunt recte judicasse auctoritate regia confirmavimus. Ea propter condemnamus tibi Cuononem ministerialem tuum in decem libris denariorum probatae monetae, et singulis quibuscunque comparibus et comministerialibus suis in tribus libris de banno regio, non solum pro frustatoria appellatione, sed etiam pro petulantiori convicio, quo ipsorum opinionem laceravit. Tu ergo de nostra gratia et protectione confisus dilige justitiam, et judicium a nobis confirmatum effectui mancipare non differas, atque ut Everardus quiete possideat modis omnibus efficere satagas.
EPISTOLA LXXXIX. HENRICI REGIS ROMANORUM AD WIBALDUM ABBATEM.  Gratias agit Wibaldo propter servitium sibi et patri suo exhibitum, optans illius praesentiam in aliis agendis.   (Anno 1148.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

HENRICUS, Dei gratia Romanorum rex, WIBALDO venerabili Corbeiensi abbati, gratiae et dilectionis suae plenitudinem.

Gratiarum actiones tuae discretioni referimus, qui fidelitatis et dilectionis constantiam quam domino et Patri nostro deferre consuevisti, post discessum ejus memor qua familiaritate dilectionis ei junctus fueris etiam nobis ad nostri honoris incrementum tum apud regni principes, tum apud dominum papam devotissime exhibuisti, unde nimirum voluntati tuae obsequi deinceps erimus parati. Verumtamen quia communicato principum consilio, in Nativitate S. Mariae Frankenevort curiam celebrare statuimus, rogamus dilectionem tuam, ut eidem curiae interesse non renuas, et ad informandum regni statum, et pacem firmandam consilio et auxilio nobis assistas. Et quoniam omnia negotia nostra tam privata quam publica per te ordinari desideramus, et ut in eadem curia nos et negotia nostra manuteneas expetimus, Kalendis Septembris in Nuremberch nobis occurras, volumus. Caetera nuntius, de statu vero domini et Patris nostri sicut in litteris suis nobis mandavit scribere curamus.
EPISTOLA XC. CAPITULI LEODIENSIS AD WIBALDUM ABBATEM  In rebus arduis ipsius petit consilium.   (Anno 1148.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

Domno WIBALDO, Dei gratia dilectissimo ac reverendissimo Stabulensi abbati, humilis Sanctae Mariae Sanctique Lamberti conventus, salutem et dulcissimae matris suae debitam compassionem.

Paucis prudentiae et discretioni vestrae praesenti scripto loquemur. Paucis quidem vocum quantitate, sed multis et magnis significatione. Novum imo vipereum quiddam diu apud nos ex adipe iniquitatis et radice elationis conceptum, nunc oriri nititur, tempus sibi putans occurrisse opportunum. Opportunum quidem erit, si non sit qui resistat, qui adjuvet, quod absit? Super quo pia et semper in bonum omnibus omnia facta mater Leodiensis Ecclesia speciale consilium vestrum non solum jure communi requirit, sed exigit quodam quasi speciali debito dilectionis fiduciae et familiaritatis. Unanimiter ergo rogamus vos, quatenus tertia feria proximae imminentis hebdomadae Leodio capitulo nostro interesse dignemini. Valete.
EPISTOLA XCII. WIBALDI ABBATIS AD HENRICUM LEODIENSEM EPISCOPUM.  De vi illata in homines Stabulensis monasterii a Theodorico de Salcevivo.   (Anno 1148.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

Reverendo Patri suo et domino H. venerabili Sanctae Leodiensis ecclesiae episcopo, frater WIBALDUS, Dei gratia Stabulensis ecclesiae servus, exiguas orationes et devotum servitium.

Theodoricus de Salcevivo ministerialis vester de Bullione venit in terram Stabulensis Ecclesiae, ad villam nomine Daverdeus, atque ibi praedatus est non pauca animalia. Orto clamore in terra, secuti sunt homines nostri tam de Wellin quam de aliis locis, ut ea, quae nobis fuerant ablata reciperent, et longius praedatores persecuti sunt. Illi congregata de castello vestro et de terra majore multitudine invaserant nostros, et captis septem viris, duodecim ex hominibus Ecclesiae nostrae occiderunt, et multos crudelissime vulnerarunt. Audivimus vero quod Ecclesiam nostram in Wellin velitis interdicere pro eo quod interfecti illi in coemeterio ejusdem ecclesiae sepulti sunt, quod nos credere nequaquam potuimus. Novit enim discretio vestra, quod etiam jure gentium licet vi vim repellere, et quod super terram homines sint excommunicandi, dicente Scriptura: Quodcunque ligaveris super terram, erit ligatum et in coelo. Sicut itaque juxta auctoritatem Leonis et Gelasii, quibus vivis non communicavimus, nec mortuis communicare possumus, sic e converso, quos Ecclesia vivos non devitavit, mortuos abjicere non debet. Dignetur itaque vestra prudentia providere, ne ad grave malum atque damnum, quod per injuriam accepimus, aliquod gravamen per inimicorum nostrorum delationem sustineamus. De Theoderico vero de Turri tam frequentem et tam importunam et tam longam querimoniam sine fructu fecimus, etiam Ecclesiam nostram pudet, nos vero taedet.
EPISTOLA XCIII. HENRICI REGIS ROMANORUM AD WIBALDUM ABBATEM.  Ut sibi Winisberch occurrat.   (Anno 1148.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

HENRICUS, Dei gratia Romanorum rex, WIBALDO abbati Corbeiensi et Stabulensi, intimae dilectionis suae plenitudinem.

Discordia, quae nuper in Suevia suborta est, a proposito nostro in parte nos declinare compellit. Cum enim Nuremberch moram facere proposuerimus, ad componendos tumultus Suevorum divertere compellimur. Unde dilectionem tuam, quam intime rogamus, ut eodem termino quem Nuremberch tibi praefiximus, Winisberch nobis occurrere non graveris. Quod si fieri non potest, omni occasione postposita, curiam Frankenevort indictam nobiscum celebres. Caetera nuntius.
EPISTOLA XCIV. FULDENSIUM MONACHORUM AD WIBALDUM ABBATEM.  Designato tempore ipsi occurrere promittunt.   (Anno 1148.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

WIBALDO, venerabili Corbeiensis ecclesiae abbati, congregatio Fuldensis, devotum munus orationis et dilectionis.

Licet mille pressuris et incommodis in articulo hujus temporis simus conquassati, litterarum tamen vestrarum visitatione plurimum sumus consolati, unde ex integro cordis affectu gratias agimus vobis. Tempore enim litteris vestris nobis designato libenti animo vobis occurrere sumus parati, et a Deo vobis tradita prudentia consilium et auxilium quaerendo nobis subvenire non dedignemini; nos etenim quaeque paterna de sinceritate vestra speramus.