medieval-data/medieval-letters huggingface dataset:
CXCIX.  In concilio apud Nemausum, abolito Gregorii VII praecepto, Urbanus monasteria Figiacense et Conchense uniri vetat. Utrumque monasterium gubernari a proprio abbate jubet.   (Anno 1096.) [MABILL.,  Acta SS. Bened.,  Saec III, p. II, p. 448.]
Author: Urbanus II
Date:  [ leg. 1096]

URBANUS episcopus, servus servorum Dei.

Cum pro negotiis ecclesiasticis in partes Galliae venissemus, apud Arverniam largiente Domino plenariam synodum convocavimus. Illic a Conchensis monasterii fratribus reverendae memoriae GG. VII PP. litterae praesentatae sunt, praecipientis Figiacense coenobium Conchensi coenobio uniendum. Et quia per idem tempus utrique loco abbates proprii praesidebant, alterutro defuncto eum qui superstes esset, utrique monasterio praeferendum. Conchensis itaque coenobii abbas, quia contra litterarum ipsarum tenorem substitutus fuerat, in eodem concilio depositus, et Figiacensis, qui supervixerat, utrique loco praelatus est. Coepit ergo inter utrumque monasterium discordia tanta versari, ut et bona plurima distraherentur, et animarum salus detrimentis maximis pessumdaretur. Praeterea cum ad aures Cluniacensis abbatis hujusmodi constitutio pervenisset, coepit supradictas GG. PP. litteras tanquam subreptitias calumniari, et definitionem ejusdem negotii se praesente aliter perpetratam testari: quandoquidem ab eodem pontifice Figiacensis locus Cluniacensi monasterio per privilegium fuerit confirmatus. Igitur cum largiente Domino tertia per instantiam nostram apud Nemausum synodus convenisset, coepit ejusdem negotii quaestio graviter agitari. Post longum vero super hac re episcoporum abbatumque tractatum, placuit cum pro apostolici privilegii conservatione, tum pro communi monasteriorum salute, ut utrique loco, sicut antea fuerat, abbas cardinalis restitueretur, et Figiacenses monachi sub Cluniacensis abbatis cura deinceps et provisione persisterent. Et nos igitur commune concilii decretum apostolicae auctoritatis pondere confirmantes, definitionis hujus ordinem perpetuo permansurum nostri nominis litteris adnotari, et sigilli nostri praecepimus impressione firmari. Si quis autem hujusce definitionis tenorem temerario ausu fuerit conatus infringere, sciat se apostolicae indignationis ultionem incurrere, et detrimentum sui ordinis vel officii invenire. Actum in concilio apud Nemausum in ecclesia Sanctae Mariae VII Id. Julli, anno Dominicae Incarnationis 1096 , indict. IV, anno vero pontificatus domni Urbani II PP. IX. Datum apud Vallem Flavianam in monasterio Sancti Egidii, Id. Julii.
CC.  Bulla Urbani II papae pro S. Martino de Campis.   (Anno 1096.) [FÉLIBIEN,  Histoire de Paris,  Preuves, tome III, p. 12.]
Author: Urbanus II

URBANUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri HUGONI, Cluniacensi abbati, salutem et apostolicam benedictionem.

Piae postulatio voluntatis effectu debet prosequente compleri, quatenus et devotionis sinceritas laudabiliter enitescat, et utilitas postulata vires indubitanter assumat. Tuae igitur voluntati et communis filii Ursionis prioris postulationibus annuentes, beati Martini monasterium quod de Campis dicitur in Parisiensi parochia situm, praesentis decreti auctoritate munimus, ut quemadmodum caetera Cluniacensis coenobii membra semper sub apostolicae sedis tutela permaneat, et cuncta quae ad locum ipsum im praesentiarum pertinere videntur; ecclesiae videlicet de Agonvilla, de Nova Villa, de Marcio, de Monte-Martyrum, de Loveriis, de Castenio, de Noa Sancti Remigii, de Noa Sancti Martini, de Renzegio, de Bolbineio, de Caleio, de Confluentia, de Copeyo, de Fontanis, de Flamma-Regia-Villa; de Valle-Villaris, de Monciaco, villa quae dicitur Bonzeia, Nuceium magnum, Nuceium minus, Anetum, Majoriolas, Sancta Gemma, Rodanivilla, Ursionisvilla, Clamardum, Sorvillare, Pentinum, Ceurennum, Sanctus Hilarius cum ecclesiis et pertinentiis earum, ecclesia etiam de Cona, de Bonella, de Pringeio. Quidquid praeterea idem locus hodie juste possidet vel collatione bonae memoriae Henrici Francorum regis, qui ejusdem loci fundator exstitit, vel filii ejus Philippi, cujus donatione cella eadem ad vestium coenobium noscitur pertinere; quidquid a quibuslibet fidelibus de suo jure eidem loco collatum est, vel in futurum conferri contigerit, firma semper et illibata permaneant, tam a te quam ab his qui per te vel successores tuos eidem loco praepositi fuerint, perpetuo possidenda, regenda ac disponenda. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat idem coenobium temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, vel temerariis vexationibus fatigare; sed omnia integra conserventur eorum pro quorum sustentatione ac gubernatione concessa sunt usibus omnimodis profutura. Si qua igitur in crastinum, ecclesiastica saecularisve persona hujus decreti paginam sciens contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque divino judicio se existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et etiam a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco justa servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen. Datum Nemausi per manum Joannis, sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis, II Idus Julii, indictione IV, Incarnationis Dominicae anno 1097, pontificatus autem domni Urbani secundi papae IX.
CCIV.  Privilegium pro monasterio S. Aegidii.   (Anno 1096.) [MANSI,  Concil.  XX, 938.]
Author: Urbanus II

URBANUS episcopus, servus servorum Dei.

Sicut injusta poscentibus nullus est tribuendus effectus, sic legitima desiderantium non est differenda petitio. Comes nimirum Tolosarorum ac Ruthenensium, et marchio Provinciae, Raimundus, potentatus sui partem a Romana Ecclesia detinens, honores omnes ad beatum Aegidium pertinentes tam in valle Flaviniana quam extrinsecus, quidquid juste sive injuste videbatur tenere, omnes rectas sive pravas consuetudines, quas ipsius antecessores aut ipse habuerant, ob honorem Dei et beati Aegidii reverentiam dereliquit. Quam videlicet missionem, apud Nemausense concilium jurans in manu nostra, Odiloni abbati, et ejus fratribus fecit, in Hierosolymitanam expeditionem iturus, seque et universos succesores suos, si forte hoc donum irritum facere pertentarent, quod ad se erat, damnatione et maledictione multavit. Quod igitur suggerente ipso, et monachis exorantibus, in totius concilii conspectu firmavimus, necnon et per auctoritatis nostrae litteras stabilimus. Si quis ergo ecclesiastica saecularisve persona hanc supradicti comitis missionem, et nostram atque totius concilii confirmationem evacuare aut pervertere praesumpserit, usquequo satisfaciat, excommunicationi anathematique subdatur, et honoris atque officii sui evacuatione plectatur. Post haec divinae voluntatis dispositione actum est ut apud B. Aegidii monasterium, basilicae novae aram omnipotenti Deo nostris manibus dicaremus. Sanximus igitur et sancimus, et ad posterum memoriam litteris designamus, ne quis ulterius archiepiscopus aut episcopus, adversus eamdem ecclesiam audeat excommunicationis aut interdictionis proferre sententiam, quatenus idem monasterium ex ipsius B. Aegidii traditione sanctae Romanae Ecclesiae juri proprio subditum, Romanae semper libertatis gratia perfruatur. Si quis autem, decreti hujus tenore cognito, obviam venire tentaverit, honoris et officii sui detrimentum patiatur, atque a sacratissimo corpore et sanguine Dei ac Domini Redemptoris nostri Jesu Christi alienus fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco juxta servantibus pax et misericordia a Deo et Patre nostro et Domino Jesu Christo praesentibus ac futuris saeculis conservetur. Amen, amen, amen. Datum per manum Joannis, S. R. E. diaconi cardinalis ac bibliothecarii, apud Avenionem in monasterio S. Andreae, XI Kalendas Augusti, indictione quarta, Incarnationis Dominicae 1096, pontificatus autem domini Urbani II papae IX.
CCVIII.  Urbani II P. M. epistola ad Gebehardum episcopum Constantiensem, ut a Reitenbuchensibus quemdam monachum Scafhusensibus monachis restituendum curet.   (Anno 1096.) [PEZ,  Thes. Anecd.  VI, I, 297.]
Author: Urbanus II

URBANUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri G. CONSTANTIENSI episcopo, salutem et apostolicam benedictionem.

Inter Scafusensium et Reitenbuchensium congregationes quare et quam diutina discordia fuerit, fraternitati tuae liquido patet. Nuper cum Turonis essemus, per filium nostrum Manegoldum, magistrum scholarum, pacificos eos audieramus. Communis autem filius Gerardus, Scafusensis monachus veniens, eamdem apud nos querelam replicavit, quia videlicet fratres illi monachum reddere noluerunt. Mandamus itaque dilectioni tuae ut ad reformandam inter ipsos concordiam cum religiosis adhuc invigiles. Quod si modo obedire contempserint, et post nostrarum litterarum acceptionem infra dies XXX monachum illum pro quo inter eos discordia crevit, Scafusensi abbati non restituerint, eos deinceps nostra sententia noveris interdictos. Data VII Id. Aug. apud Forum Cholcherii.
CCIX.  Ejusdem papae epistola ad Odalricum, seu Udalricum, praepositum Reitenbuchensem.--De eadem re.  (Anno 1096)[PEZ,  ubi supra,  p. 298.]
Author: Urbanus II

URBANUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis O. praeposito, M. decano Reitenbuchensium, salutem et apostolicam benedictionem.

Jam dudum dilectionem vestram missis ac remissis litteris exhortati sumus exhortationibus, et preces adjecimus, ut cum venerabili Scafusensium abbate vel congregatione in pacem integram rediretis, restituto eis fratre quem ex eorum claustro dolosis circumventionibus eduxistis. Vos autem, quod religionem vestram minime decuit, et preces nostras sprevistis, et auctoritatem in nobis sedis apostolicae parvipendistis. Quin etiam Deum, qui charitas est, offendistis, cum religiosos viros ad reconciliationem vestram congregatos, et venerabilem Scafusensium abbatem, solo charitatis intuitu in conspectu vestro humiliatum, irridere et proposita praesumpsistis pollicitatione frustrari. Quam inobedientiae et dolositatis culpam, qua deberemus austeritate persequi, vestram ipsorum prudentiam in cordis tabula legere non diffidimus. Post harum igitur litterarum acceptionem, nisi infra dies XXX eidem abbati satisfeceritis, divinorum deinceps officiorum . . . . . .
CCX.  Epistola Urbani II papae ad Bononienses.--Eorum fidem laudat. Omnibus qui bello Hierosolymitano interfuerint, peccatorum veniam proponit.   (Anno 1096.) [SAVIOLI,  Annali Bolognesi.  Bassano, 1784, in-4º, I, II, 137.]
Author: Urbanus II

URBANUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis catholicis in clero, populo Bononiensi salutem et apostolicam benedictionem.

Bonitati vestrae gratias agimus quod inter schismaticos et haereticos constituti, quidam semper in fide catholica permansistis, quidam vero per Dei gratiam veritate comperta et errorum devia dimisistis, et jam quae catholicae fidei sunt sapitis. Hortamur ergo in Domino dilectissimi, ut in veritatis via viriliter incedatis et bonis initiis meliores eventus addere procuretis. Non enim qui coeperit, sed qui perseveraverit usque in finem hic salvus erit. Venerabilem fratrem nostrum et coepiscopum Bernardum, quem pastorem vobis per manus nostras divina providentia conferre dignata est, charitati vestrae attentius commendamus ut si Deum diligitis in ejus vicario ostendatis. Ipse enim de hujusmodi dixit: Qui vos audit, me audit. Nonnullos vestros in Hierusalem eundi desiderium concepisse audivimus quod nobis plurimum complacere noveritis. Sciatis autem eis omnibus qui illuc non terreni commodi cupiditate, sed pro sola animae suae salute et Ecclesiae liberatione profecti fuerint, poenitentiam totam peccatorum de quibus veram et perfectam confessionem fecerint per omnipotentis Dei misericordiam et Ecclesiae catholicae preces, tam nostra quam omnium pene archiepiscoporum et episcoporum qui in Galliis sunt auctoritate dimittimus, quoniam res et personas suas pro Dei et proximi charitate exposuerunt, neque clericis vero, neque monachis sine episcoporum vel abbatum licentia illuc eundi concedimus facultatem. Porro episcopis cura sit ne parochianos suos sine clericorum consilio et provisione dimittant. Juvenibus etiam conjugatis providendum est ne temere tantum iter sine conniventia uxorum suarum aggrediantur. Omnipotens Deus in suo vos timore et amore corroboret, et ab universis peccatis et erroribus absolutos ad summae charitatis et verae pietatis perducat intuitum. Data Papiae, XIII Kal Octob.
CCXI.  Urbani II papae bulla, qua monialibus Cremonensibus Sancti Joannis Evangelistae, omnia illarum jura confirmat.   (Anno 1096.) [MURATORI,  Antiq. Ital.  V, 809.]
Author: Urbanus II

URBANUS episcopus, servus servorum Dei, dilectae filiae GISILAE, abbatissae monasterii Sancti Joannis Evangelistae secus Cremonam, et post eam regulariter in eodem loco substituendis in perpetuum.

Desiderium quod ad religiosum propositum et animarum salutem pertinere monstratur, auctore Deo sine aliqua est dilatione complendum. Tuis igitur tuarumque sororum votis apostolicae benignitatis aures paterno inclinamus affectu, et beati Joannis Evangelistae monasterium, cui auctore Deo praesidere dignosceris, Romanae auctoritatis privilegio communimus. Quod videlicet monasterium Bernardus comes, et uxor ejus Berta, sumptibus suis aedificaverunt, et in manus reverentissimae memoriae Gregorii septimi, praedecessoris nostri, beato Petro et sanctae ejus Romanae Ecclesiae obtulerunt. Statuimus ergo ut quaecunque bona eidem loco per supradictos comites vel fideles quoslibet de suo jure oblata sunt, vel in futurum largiente Domino offerri contigerit, vobis et iis quae post vos successurae sunt, firma semper illibataque permaneant. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat eumdem locum temere perturbare, aut ei subditas possessiones auferre, minuere, vel temerariis vexationibus fatigare; sed omnia integra conserventur earum pro quarum sustentatione et gubernatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura; salva canonica justitia Cremonensis episcopi, siquidem catholicus fuerit, et communionem et gratiam apostolicae sedis habuerit. Cui tamen omnino non liceat idem monasterium praegravare, aut exactionem vel consuetudinem, quae libertati et quieti monasticae noceat, sororibus illic viventibus irrogare. Sane ad indicium hujus perceptae a Romana Ecclesia protectionis, per annos singulos Mediolanensis monetae denarios duodecim Lateranensi palatio persolvetis. Si quis igitur in crastinum archiepiscopus aut episcopus, imperator aut rex, princeps aut dux, comes, vicecomes, judex, aut ecclesiastica quaelibet saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfecerit emendatione congrua, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore et sanguine Dei et Domini ac Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco justa servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Ego URBANUS, catholicae Ecclesiae episcopus, subscripsi. Datum Cremonae per manum Joannis, sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis, XVII Kalendas Novembris, indictione V, Incarnationis Dominicae anno 1096, pontificatus autem domni Urbani secundi papae nono.
CCXII.  Urbani II epistola ad Alexium Constantinopolitanum imperatorem.--De expeditione in terram sanctam, et de cruce suscipienda.   (Anno 1096.) [MANSI,  Concil.  XX, 660.]
Author: Urbanus II

URBANUS secundus, Romanus pontifex, ALEXIO, Constantinopolitano imperatori, etc.

Cum statutum fuisset ad Clarum montem Arverniae ut communibus votis bellum adversus Sarracenos gereretur, tanta hominum multitudo cruce signata est, ut ad trecenta hominum millia censa fuerint. Ducum autem fortissimorum tantus ardor, ut de recuperanda Hierosolyma multum sperare debeamus. Primus omnium Petrus eremita innumerabilibus se ducem praebuit, cui Godefredus, Eustachius et Balduinus fratres, Bolionii comites, se addiderunt, majores etiam copias paraverunt. Hinc Podiensis episcopus belli dux, et Raimundus Sancti Aegidii comes, inde Hugo Magnus, Philippi Francorum regis frater, et Robertus Northmanniae, et alter Robertus Flandriae, et Stephanus Carnuti comites. Quid dicam de Boamundo ipso qui ingenti animi magnanimitate iis se comitem adjunxit cum septem millibus delectae juventutis Italicae, relicta fratri rerum omnium cura, quo cum diu bello contenderat? Ad hos belli maximos apparatus unum illud imprimis est necessarium, ut tuo praesidio commeatuque tantae copiae juventur. Quare ab te peto majorem in modum, ut quibuscunque rebus poteris justissimo bello gloriosoque faveas. Illud autem, tametsi non dubitem abs te curatum iri, volui tamen te per litteras nostras scire id mihi et universae Christianae reipublicae jucundissimum fore. Vale. Romae, etc.
CCXIII.  Urbani epistola ad Gerardum Tarvannensem.--Canonum contemptores excommunicandos esse   (Intra annum 1088-97.) [Ivo,  Decret.,  IV, c. 219.]
Author: Urbanus II

Canonum contemptores excommunicandi sunt et damnandi, quandoquidem a sacris altaris mysteriis est removendus qui sacris non vult obedire canonibus.
CCXV.  Urbani II papae epistola ad clerum et populum Tranensis Ecclesiae.   (Anno 1097.) [  Acta sanctorum,  t. I Jun., p. 249.]
Author: Urbanus II

URBANUS episcopus, servus servorum Dei, clero et ordini, nobilibus et plebi Trani consistentibus, salutem et apostolicam benedictionem.

Cum largiente Domino nuper cum magna episcoporum abbatumque frequentia synodale concilium ageremus, venerabilis frater noster Bisantius, vestrae civitatis archiepiscopus, venerabilis viri Nicolai nonnulla miracula coram universo concilio scripto edita recitavit, et eumdem Dei hominem, auctoritate nostra, in sanctorum catalogo annumerari instantissime postulavit. Nos igitur causam ipsam eidem fratri nostro commisimus, de ejus nimirum probitate ac scientia nihil haesitantes, ut quod ei revelante Domino visum fuerit, maturiori deliberatione constituat; ad laudem et gloriam illius qui gratuita misericordia famulos suos mirifice gratificare consuevit.

Notes: (qui apud vos Peregrinus nominatur)
CCXVI.  Urbani II epistola ad Hugonem archiepiscopum Lugdunensem.   (Anno 1097.) [BALUZ.,  Miscell.  edit. Luc. II, 180.]
Author: Urbanus II

URBANUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri et coepiscopo HUGONI, apostolicae sedis legato, salutem et apostolicam benedictionem.

Quod de Guapicensi seu Diensi coepiscopis prudentiam tuam egisse significasti nobis admodum gratum est, et si jam amplius actum esset, gratius haberemus, ut et Guapensis ab incubantis porci faucibus erueretur, et Diensis pastore quem appetit frueretur. In Ecclesia Lemovicensi nil potestatis confratri nostro A. nos dedisse cognoscas, nisi quod cum ab ipso pro eadem Ecclesia rogaremur, ut apud comitem Lemovicem consuleret pro ampliori familiaritate praecipimus. Electionem igitur sive consecrationem illic non jure factam nos quidem irritam habemus, sed adhuc sententiam pro non spernenda domni patris nostri Cluniacensis abbatis postulatione distulimus. Suppliciter enim exoravit ne in fratrem illum impatienter ageremus. Nos autem in nullo legationis tuae jus operante Domino minuemus, et quae dictante justitia oris nequaquam per nos suo robore cessabunt. De Aurelianensi quod statuisti et nos statuimus, siquidem quae de eo tam apud nos quam apud te allegata sunt vera esse constiterit. Quod autem de Senonensibus clericis postulasti libentius exsequemur, si clerici ipsi pro electi sui causa ad nos forte pervenerint. De Belvacensi etiam quod egisti nobis omnino non displicet, quia pro personis nullis sanctos canones volumus aut impune praestante Domino patimur conculcari. Pro causa Cluniacensis monasterii strenuitatem tuam sollicitam volumus, ut cum a domino abbate requisitus fueris, de duce Burgundiae, de Aimone Borbonensi, qui eos acriter molestant, congruentem justitiam exsequaris. De statu nostro nobiscum Deo gratias age, quia usque ad Urbem cum Com. M. pacifice venimus, urbem honestissime cum procedentium stipatione frequentissima introivimus. Urbem ipsam majori jam ex parte habemus. Synodum Laterani solemniter celebravimus. Cives nobis et regiones omnes sacramentis astringimus. Gratias Deo, honeste, tute, alacriter sumus. Vos nobiscum Deo gratias agite, et pro nobis ejus misericordiam exorate, neque inter haec matri vestrae Romanae Ecclesiae subvenire attentius negligatis.
CCXIX.  Urbanus II papa sacrum Casinense coenobium ejusdemque bona ab omni jurisdictione liberum sub sanctae Romanae Ecclesiae protectione confirmat, caeterisque per Occidentem monasteriis praeferendum esse declarat.   (Anno 1097.) [MARGARINI,  Bullar. Casin.,  t. II, p. 119.]
Author: Urbanus II

URBANUS episcopus, servus servorum Dei, reverentissimo ac charissimo fratri ODERISIO, nostris per Dei gratiam manibus, et in cardinalem sanctae Romanae Ecclesiae et sacerdotem, et in abbatem Casinensis monasterii consecrato ejusque successoribus regulariter substituendis in perpetuum.

Praeter generale charitatis debitum, praeter singularem vestri coenobii praerogativam, quae in monasticae legis latione, et latore sanctissimo Benedicto, universorum per Occidentem monasteriorum caput a Domino institutum est; illa etiam benignitatis magnificentia, quae semper, et nostris praecipue temporibus, congregatio vestra, sanctae Romanae subvenit Ecclesiae, multum nos eidem loco fore compellit obnoxios. Is enim locus, nostrorum pauperum relevatio, fugientium refugium, fessorum sedis apostolicae filiorum requies indefessa permansit et permanet. Et nos ergo tam divinae constitutionis, quam et fraternae benignitatis dulcedini respondentes, locum ipsum, et universa ad eum pertinentia, quieta semper, omnium mortalium jugo libera permanere, et sub solius sanctae Romanae Ecclesiae jure ac defensione perpetua haberi decernimus. Sed praedecessorum nostrorum munimina Casinensi coenobio collata, proprium robur obtineant. Eorumdem et nos vestigiis insistentes, Casinense coenobium caeteris per Occidentem coenobiis praeferendum asserimus, et tam te quam successores tuos in omni conventu episcoporum, seu principum, superiorem omnibus abbatibus consedere, atque in omnibus judiciis priorem caeteris tui ordinis juris scientiam proferre sancimus. Si quis sane in crastinum archiepiscopus aut episcopus, imperator aut rex, princeps vel dux, comes, vicecomes, judex aut ecclesiastica seu saecularis persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere contraire tentaverit, secundo tertiove commonita si se non satisfactione congrua emendaverit, honoris sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore, et sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat; atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco justa servantibus, sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen. Scriptum per manum Petri scriniarii sacri palatii. Datum Laterani per manum Joannis, sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis, IV Kalendas Aprilis, anno Dominicae Incarnationis 1097, anno autem pontificatus domni Urbani papae II decimo.