medieval-data/medieval-letters huggingface dataset:
461  EPISTOLA XXVII.  Patriarcha Jerosolymitanus Rudolphum hortatur ad passagium, expositis periculis Terrae sanctae.   (  An. Dom. 1285, cod. Rud.  XXVII.)
Author: Rudolfus I
Date:  [sedet] [soli]

ARGUMENTUM.--Patriarcha Jerosolymitanus, et officiales Terrae sanctae praepropero indigentes auxilio adversus sultanum Babyloniae cum immenso exercitu usque ad ejus provinciae fines pervadentem, terrore omnia implentem, machinasque innumeras pro expugnatione urbium parantem, ad Rudolphi potentiam supplices se vertunt, pericula imminentia exponunt, ac futuri discriminis metu auxilia petunt opportuna ante generale passagium.

Excellentissimo, etc. Frater Thomas etc., cum devota Terrae sanctae recommendatione se ipsos, et salutem in eo qui pro salute humani generis dignatus est Jerosolymis misericorditer crucifigi. Quanto divina potentia sublimavit vestram gloriosius majestatem, quantoque donis gratiarum uberius vos inter alios orbis terrae principes regis aeterni Filii omnipotentia edotavit, tanto in his, quae tangunt crucifixi negotium, recurritur fiduciosius ad vestrae serenitatis confugium, tantoque promptius opportuna subsidia vestri culminis, pro conservandis hujus modicae Christianitatis reliquiis imploratur. Et quoniam, prout omnium tenet firmiter indubitata credulitas, de dirigendo negotio terrae hujus feliciter cogitatis, et anhelatis propterea de statu ejus frequentius informari, praesentia quaedam tantum, et breviter, quae terrae hujus indigenas continua quadam fluctuatione concutiunt, praeteritis retentis silentio, ne forte narrationis prolixitas regium offendat auditum, magnificentiae vestrae praesenti chirographo nuntiamus. Noverit 462 igitur regia celsitudo, quod hostis Aegyptius cum ingenti exercitu suo exiit novissime de Babyloniae finibus, et usque ad loca vicina nobis progrediens, ac sua solita calliditate nunc versus Armeniam, nunc versus Tripolim, sed et nunc circa Tyrum, et Acon, et alia nostrorum loca discurrens, graves nobis et toti provinciae machinatur insidias, et virium suarum experientiam celerem nobis pro paucitate nostrorum timentibus merito, comminatur apparatus necessarios ad expugnationem urbium, et alia quae sui exercitus infinitati conveniunt, studiosius praeparando. Sed quid futura dies parturiat, in quos arcum suae pravitatis intendat, quisve futurus sit rerum praemissarum exitus ignorantes, sub irruentium periculorum angustiis anxiamur, et quasi sub gladio positi hostili , furoris impetum timore continuo formidamus. In dexterae tamen potentis vestrae auxilio respirantes, pro qua totus populus cismarinus continuas fundit orationes ad Dominum, praeeminentiam vestram unanimiter exoramus, quatenus de magnificentia regia terrae praedictae calcatae Christi pedibus et suo sanctissimo sanguine rubricatae negotium assumentes, dignemini pro ejus custodia interim, donec per generale passagium eruatur de faucibus hostis Christi, de competenti et opportuno sibi tot fluctuanti periculis subsidio providere. Vivat et valeat vestra majestas regia per tempora longiora, cui nos et terrae praedictae negotium devotissime commendamus.
463  EPISTOLA XXVIII.  Rudolphus scribit Tridentino episcopo de amicabili compositione cum comite Tyrolensi facienda.   (  An. Dom. 1276, cod. Rud.  XXVIII.)
Author: Rudolfus I

ARGUMENTUM.--Cum Rudolphus componendam recepisset controversiam inter Tridentinum episcopum et Meinhardum Tirolis et Goritiae comitem super quibusdam castris et reditibus, Laudumque emisisset, cui episcopus non steterat gravatum se dictitans, atque interim obsequio uterque defuerat, cum maxime necessarium erat, nunc tandem illam omnino compositurus incommoda Ecclesiae suae illi exaggerat, occasionemque valde utilem proponit, se ab aequo et recto non discessurum spondens.

Rudolphus, etc., venerabili Tridentino episcopo, etc. Si attentis nostris laboribus, quos ad tuas et viri spectabilis Tyrolensis comitis quaestiones gessimus, amicabiliter concordandas fructus gratior respondisset, et si uterque vestrum serenius aspexisset, quod non nostris profectibus, sed vestris utilitatibus in eisdem tractatibus vacabamus, Romanum imperium hoc suae necessitatis tempore nec vestris obsequiis caruisset, nec sincera nostra intentio, quae vestris utilitatibus serviebat, sinistrae vocis interpretes passa esset. Et quamvis mentis nostrae judicium discussionibus sedulis examinatum nil aliud nobis dicat, quam quod in omni parte, quantum per nos fieri potuit, cavimus et prospeximus juri tuo, tu tamen, ut dicitur, te a nobis gravatum conquereris, causaris offensum, innocentiae nostrae non deferens, qui te aliquoties loco 464 nostri defensionis nostrae clypeum posuisti. Sane si te rei experientia et eventus difficiles docuerunt, quod ad tuum commodum et profectum nostra consilia te trahebant, adhuc nostro consilio acquiesce, et sustine cum profectu, ut ecclesia tua gravibus sauciata periculis, nobis intervenientibus restauretur, si tamen tui arbitrii liberam potestatem voluntatibus alienis minime subjecisti. Adest quidem per Dei gratiam plena possibilitas et voluntas, ut utrique vestrum discordandi materiam amputemus, dummodo vobis placeat pari proposito acquiescere illi quam semper sequi proponimus veritati, nec ex eo segnius vestrae quieti et commodo intendemus quod ad aliqualem injuriam nostram vestra contentio replicata resedit.
EPISTOLA XXIX  Rudolphus scribit reginae Franciae de homagio renovando.   (  An. Dom. 1274, cod. Rud.  XXIX.)
Author: Rudolfus I

ARGUMENTUM.--Cum Berengarius comes provinciae decessisset absque prole mascula, nec licuisset interregni tempore comitatus provinciae et Forkalquerii fiduciario jure a rege Romanorum obtinere, tanquam juris imperii, Margaritha Berengarii filia natu maxima per suum oratorem Rudolpho homagium praestiterat, se ejusdem oratori illud renovaturam pollicita, quem Rudolphus mittit cum plenipotentia homagium pactasque alias conditiones exigendi regio nomine.

Rudolphus, etc. Illustri reginae Franciae, etc. Licet industrio viro N. quem pridem ad nostram praesentiam pro recipiendis vestro, et procuratorio nomine tunc vacantibus nobis, et Romano 465 imperio comitatibus N. et N. principatibus cum solemnitate qua decuit destinatis, principatus eosdem nomine vestro duxerimus concedendos, recepto ab ipso eodem nomine vestro homagii et fidelitatis debitae juramento. Quia tamen concessionem et receptionem principatuum eorumdem pactiones hujusmodi praevenerunt, quod idem fidelitatis et homagii juramentum, quamprimum super hoc nostro nomine vos requiri contingeret, nuntio nostro solemni teneremini personaliter innovare. Ecce quod honorabilem N. ad celsitudinis vestrae praesentiam destinamus in fidei debito, quod nobis et imperio vos astringit, vos praesentium serie requirentes, quatenus ei vice nostra nostroque nomine debitum nobis super praemissis fidelitatis et homagii juramentum solemniter innovetis. Conditiones alias etiam dicto N. tunc temporis interjectas 466 nobis et eidem imperio Romano similiter in persona praedicti N. liberaliter adimplendum juxta quod idem praepositus eas duxerit exigendas. Nos enim in ipsum super praemissis omnibus, et spectantibus ad praemissa transfundimus plenitudinem potestatis, ratum habere per omnia pollicentes et gratum quidquid per saepe dictum praepositum in praemissis universis, et singulis fuerit ordinatum, seu etiam procuratum, ac si personae nostrae propriae id contingeret exhiberi.
EPISTOLA XXX  Rudolphus scribit ad archiepiscopum, ut juste judicet.   (  An. Dom. 1280, cod. Rud.  XXX) .
Author: Rudolfus I
Date:  [puniendo]

ARGUMENTUM.--Archiepiscopum N. cui tanquam sublimi imperii principi una cum caeteris privilegiis jus vitae et necis in toto ejus principatu confirmaverat, admonet ut supremi aeterni regis exemplo sine ulla personarum acceptione judicet, pro certo habens regalem potentiam atque auctoritatem, si opus fuerit, justis ejus sententiis non defuturam.

Rudolphus, etc. N. archiepiscopo, etc. Ex concessione tuorum regalium, quibus te nostra serenitas jamdudum apud N. locum investivit, plenam et liberam potestatem in tuis districtibus et territoriis judicandi, more majorum nostrorum principum in causis civilibus et criminalibus accepisti. Cum enim te esse ex sublimibus principibus Romani imperii cognoscamus, dubitari a nemine volumus quin merum imperium tuo principatui sit annexum, 467 per quod habes jus advertendi in facinorosos homines et gladii potestatem, per alium tamen, prout ordini et honori tuo congruit, exercendam. Caeterum cum juxta legitimas sanctiones delictum omnem emunitatem auferat et privilegium omne tollat, volumus et mandamus, quatenus omni privilegio, nobilitate, seu dignitate cessantibus justo etenim judicio judices, et judicari facias pro qualitate criminum criminosos tam in facultatibus quam personis . Tu igitur formam boni praesidis induens, ad cujus sollicitudinem maxime pertinet, ut provincia sibi commissa malis hominibus expurgetur, ad judicandum sine delectu et differentia personarum viriliter accingaris, aeterni regis intuens imperium, qui praecepit dicens: Ita judicabitis magnum et parvum, nec dubites quin propter tuas justas sententias quas protuleris exsequendas regalem potentiam, si opus fuerit, adducamus. Illud enim nostro proposito et Romanis legibus est adversum, ut pro cujuslibet criminosi crimine puniendo, regalis auctoritas specialiter requiratur, cum juxta statuta divorum principum Romanorum non crimina, sed vindictae criminum sint regiis auribus inferendae.
EPISTOLA XXXI.  Rudolphus cuidam concedit montes quosdam excolendos.   (  An. Dom. 1280, cod. Rud.  XXXI.)
Author: Rudolfus I

ARGUMENTUM.--Alberto Lincke et sociis montes argenti fodinam habentes excolendos concedit cum onere solvendi aerario regio consueta jura.

Successu temporis ab humana recedit memoria quod non firmat auctoritas, et testimonia non roborant litterarum. Id attendens 468 nostra serenitas, ea quae de quibusdam argenti fodinis facienda decrevimus, praesentibus litteris dignum duximus annotanda. Noverint igitur tam praesentium aetatum homines quam successio futurorum, quod nos Alberto dicto Lincke et suis sociis montes, etc., concessimus excolendos, et eorum usibus servituros. Ita quod de iisdem montibus jura, quae et ab aliis similium montium cultoribus, nobis exsolvantur, etc. In cujus, etc.
EPISTOLA XXXII.  Rudolphus episcopo cuidam quemdam abbatem commendat.   (  An. Dom. 1274, cod. Rud.  XXXII.)
Author: Rudolfus I

ARGUMENTUM.--Vacante abbatia, cujus abbas erat princeps imperii, duobusque ad illam assequendam nitentibus, quae res mortui principis desiderium et ecclesiae illius discrimen Rudolpho suggerebat, idem rex Romanorum episcopo Constantiensi etiam atque etiam commendat illum qui in ecclesiae possessione erat, tanquam virum providum et probum atque ecclesiae eidem solatio futurum.

Ut mea vos sicut et nos argutae mentis oculata fide possetis agnoscere, quot et quantis aerumnarum pressuris sacrum Romanum concutitur imperium, concussis columnis quibus idem imperium vires recipere debuit subsistendi; hae pressurae in abbatia N. duabus personis in contrarium laborantibus pro eadem, in tantum se sensibus ingerunt singulorum, quod non solum nos defectum 469 tanti principis sustinemus, verum etiam ipsa ecclesia, si veloci subventione careat, recuperandae salutis spe sit perpetuo caritura. Id ex compassione loquimur, et extrema veritatis conscientia dicimus, quod N. in possessione ipsius ecclesiae nunc existens, ipsi praeesse et prodesse scit et potest, ac per ipsius sollicitudinem memorata ecclesia ad statum felicitatis pristinae pervenire. Vos itaque, pater reverende, amicorum sincerissime, inspecta causa justitiae supradicti N. ipsum nostri causa, quantum cum Deo et honestate poteritis, promovere precum nostrarum intuitu studeatis, sic quod praedicta ecclesia tam provido, tamque probo, sicut ipsum esse credimus, et ex certis signis cognoscimus, pastore gaudeat, et abjectis moeroribus, taudem consolationis beneficia per eumdem et nos recipere mereatur.
EPISTOLA XXXIII.  Rudolphus cuidam compatitur, et eumdem consolatur.   (  An. Dom. 1277, cod. Rud.  XXXIII.)
Author: Rudolfus I

ARGUMENTUM.--Principem, aut comitem in angustiis positum ab aemulis imperii excusat, quod sibi auxilium ferre non possit exercitum comparanti, eumque solatur spe levamenti possibilis.

Exposuit nobis honorabilis vir N. dilectus notus noster fervidus tui zelator honoris, pressuras immensas et varias persecutionum angustias, quibus utique his diebus tempestuosi temporis procellosus te turbo turbavit. Super quibus internae revera compassionis 470 incommoda non sentire nequivimus, utpote pacem tuam, et tranquillitatem votivis affectibus exspectantes. Ex his igitur quadam verisimili conjectura perpendimus, quod non potes, ut cupis, hac vice te nostris habilitare servitiis et necessitatibus commodare. Sciat itaque tua sinceritas pro constanti, quod tuo disponimus aspirare levamini et inquietudini tuae, prout poterimus, bono modo deferre.
EPISTOLA XXXIV.  Rudolphus concedit cuidam principi facultatem cudendi monetam.   (  An. Dom. 1280, cod. Rud.  XXXIV.)
Author: Rudolfus I

ARGUMENTUM.--Diploma de facta potestate episcopo N. imperii principi cudendi monetam; quo eam admitti per totum imperium praecipitur, dummodo legalis fuerit.

Etsi ad omnes Romani imperii fideles munificentiae nostrae dexteram debeamus extendere debitricem, principes tamen veluti bases egregias, quibus imperii celsitudo potenter innititur, speciali praerogativa nos decet attollere, et condignis beneficentiae nostrae favoribus ampliare. Ea propter nosse volumus universos tam posteros quam praesentes, quod nos accepta et placida gratae devotionis obsequia, quae per N. nobis impensa sunt hactenus et adhuc impendi poterunt, nobis et sacro imperio gratiora, benignius intuentes, et propter hoc magnopere cupientes, ut ipse ac episcopatus ipsius votivis congaudeant commodis, et augmentis continuis prosperentur, quod idem N. in civitate N. monetam legalis numismatis cudi libere faciat, sibi ex liberalitate regia liberaliter et libenter annuimus, et praesentium sicut duximus concedendum, universis et singulis sub districtu Romani imperii constitutis, dantes hoc edicto regali districtius in mandatis, ut ipsam monetam, quatenus legalis exstiterit, omni contradictione postposita, reverenter admittere non omittant.
471  EPISTOLA XXXV.  Rudolphus mandat ut moneta cujus cudendae facultatem cuidam nobili concesserat, sine impedimento aliquo recipiatur.   (  An. Dom. 1280, cod. Rud.  XXXV.)
Author: Rudolfus I

ARGUMENTUM.--Cuidam nobili facultatem facit cudendi monetam, quam admitti jubet, dummodo sit legalis, in omnibus civitatibus et locis ejusdem in jurisdictione existentibus.

Augustae magnificentiae potentatus augendi honoris imperii sitibundus illorum augmentis et commodis se libenter habilitat et inclinat, qui generositate spectabiles erga sacrum imperium fidei rutilant lumine clarioris. Sane cum nobilis N. suis praeclaris obtinuerit meritis apud regiam majestatem, quod sibi perpetuo cudere liceat infra terrae suae districtum monetam legalis numismatis de licentia nostra et regalis plenitudine potestatis, universitati vestrae auctoritate regali districte committimus et mandamus, quatenus ipsam monetam legali impressione formatam, quam cudi fecerit idem nobilis, ut superius est expressum, in locis vestris et civitatibus reverenter admittere studeatis, alterna commercia permittentes, et ea quovis impedimento cessante liberius exerceri.
472  EPISTOLA XXXVI.  Rudolphus confirmat cujusdam monasterii privilegium.   (  An. Dom. 1281, cod. Rud.  XXXVI.)
Author: Rudolfus I

ARGUMENTUM.--Rudolphus concedit monasterio Zweytalensi liberam deductionem duorum talentorum salis per Danubium: quod privilegium jampridem concessum eidem fuerat a Friderico Austriae duce.

Imperialis thronus extollitur et Augustalis honoris titulus decoratur, cum ad loca religiosa consideratio benigna porrigitur, et eorum status et commoditas liberali munificentia promoventur. Ea propter notum fieri volumus fidelibus nostris tam modernis quam posteris universis, quod nobis Viennae praesentibus, promovente Domino feliciter nostri culminis incrementum, et ducatibus Austriae et Styriae dominio nostro prospera sorte subactis, abbas 473 et conventus N. privilegium ab A. dicto monasterio clementer indultum nostrae celsitudini praesentarunt, suppliciter postulantes, ut ipsum privilegium de verbo ad verbum transcriptum innovare, et quae continentur in eo confirmare de nostra gratia dignaremur. Cujus tenor, etc. Nos igitur, qui ad ampliandum ecclesiarum statum et locorum religiosorum commoditates augendas pio favore tenemur intendere, privilegium ipsum de verbo ad verbum praesenti privilegio inseri jussimus, singula quae in eo continentur de imperiali gratia confirmantes, statuimus et in periali sancimus edicto, ut nulla persona alta vel humilis, ecclesiastico vel saecularis, praedictos abbatem et conventum monasterii nominati super praemissis contra praesentis privilegii nostri tenorem ausu temerario molestare praesumat, etc.
EPISTOLA XXXVII.  Rudolphus infamem restituit in pristinum gradum.   (  An. Dom. 1280, cod. Rud.  XXXVII.)
Author: Rudolfus I

ARGUMENTUM.--Cuidam ob grave delictum proscriptionis sententia damnato non modo flagitii poenam remittit, sed ipsum flagitium delet. Quare illum omni ab infamiae nota liberum esse decernit restituitque in integrum, ac si nulli unquam crimini fuisset obnoxius.

Nobile opus sedentis in solio, clementia suadente, prosequimur. Si per lubrica culpae deliramenta cadentibus, ad sublevandi 474 remedia cito se nostra manus habilitat, et indulgemus obnoxiis veniam post reatum, ut dum primi parentis in posteros derivata discrimina in naturalem transgressionis normam fluxisse cognoscimus, reparationis gratiosae suffragia libenter supplicibus largiamur. Ea propter nosse volumus universos, quod cum N. fuisset ob noxae cujusdam infamiam proscriptionis sententia, dictante justitia, condemnatus, nos ex innatae nobis humanitatis praerogativa pensantes, quod si culpa non esset, locum venia non haberet, et cupientes misericordiae condimento justitiae temperare rigorem, praesertim cum post injuriam fuerit satisfactum, praedictum N. de regalis mansuetudinis beneficio plene ac integre restituimus pristino ordini suo, mandantes tenore praesentium universis, ut sicut prius ad omnes actus civiles et publicos admittatur.
475  EPISTOLA XXXVIII.  Rudolphus mortuo procuratore alium substituit in Romana curia.   (  An. Dom. 1280, cod. Rud.  XXXVIII.)
Author: Rudolfus I

ARGUMENTUM.--Deplorat mortem magistri Pauli de Interamna oratoris, seu procuratoris sui apud sanctam sedem, atque officiosissimis verbis cardinalem amicum, illi substitutum maturo consilio, demeretur, eique sua negotia promovenda committit.

Propinatum nobis nuper ex lugubri obitu piae record. N. dirae nimis amaritudinis calicem lacrymosis singultibus haurientes, dum consideramus in intimis, nos ex amissione ipsius irrecuperabile damnum passos, ad unicum recurrimus sedula meditatione consilium, quod ex quo manus Altissimi tam gravi punctura nos pupugit, et tam vigili promotore privavit, in vos fiducialiter omnium agendorum nostrorum congeriem congeramus, utpote qui et nostis et vultis necessitatibus amicorum sincere consulere, ac remediabiliter subvenire. In vobis igitur anchoram spei nostrae post Deum praecipue collocantes, paternitati vestrae piissimae supplicamus, quatenus nostris promovendis et expediendis negotiis, salutaribus velitis adesse consiliis et auxiliis opportunis.
476  EPISTOLA XXXIX.  Rudolpho scribit Cypri rex, ut sibi de suis successibus scribat.   (  An. Dom. 1275 cod. Rud.  XXXIX.)
Author: Rudolfus I

ARGUMENTUM.--Rex Cypri magnopere optans Rudolphi felicitatem nosse, solatio futuram infelici statui Terrae sanctae, sibi ab eodem nuntiari cupit, quomodo procedat negotium subsidii pro Terra sancta. Seque, dum scribit, esse sospitem nuntians, idem de eo audire desiderat. Innovationes aliquot factas in Syria, pariterque alia nonnulla arcana a legato, quem mittit, auditurum dicit.

Excellentissimo, etc. Cypri rex, etc. Quoniam continuis desideriis affectamus audire votivos successus magnifici status vestri, cujus prosperitas ad magnam indubitanter consolationem cederet lacrymabilium eventuum Terrae sanctae, imperialem excellentiam vestram, affectu quo possumus, imploramus, quatenus prosperos rerum quae circa nos aguntur eventus, quos indesinentibus optamus proficere incrementis, nobis saepius per dominabiles vestras litteras significare velitis, vestra beneplacita et mandata fiducialiter injungentes. Scientes quod in confectione praesentium plena vigebamus per Dei gratiam cordis sospitate, hoc idem affectuose de vestra magnificentia desiderantes audire, et affectuosius, si possibile foret, cordialibus oculis intueri. Statum vero Terrae sanctae praefatae, et ea quae nunc sunt innovata, per N. majestatis vestrae imperialis magnificentia scire et intelligere poterit, et quaedam quae sibi injunximus proponenda.
EPISTOLA XLI.  Rudolphus recipit in tutelam pupillum quinquennem.   (  An. Dom. 1280, cod. Rud.  XLI.)
Author: Rudolfus I

ARGUMENTUM.--Rudolphus pupillum, qui annum aetatis quintum nondum exegit, regia sub protectione accipit; ejusque bona omnia tam mobilia quam immobilia se regio patrocinio tuenda suscepisse hoc diplomate per totum imperium denuntiat .

Ad hoc nostris humeris regiae dignitatis est impositus principatus, armique nostri sacrae delibutionis oleo sunt peruncti, ut manu fortitudinis, brachioque extento simus omnium sub Romano imperio degentium defensores. Sed etsi teneamur ad hoc omnibus 481 ex cura suscepti regiminis obligati, illos tamen praecipue volumus, et debemus protegere, quos divinum oraculum nostrae protectioni commisit specialius, cum praecepto clamans: Pupillo et orphano tu eris adjutor. Sane dilectus noster N. paterno solatio destitutus non tantum propter pupillarem statum, verum etiam propter infantiae teneritatem, cum nondum sit quinquennis, se ipsum non potest defendere vel juvare. Ea propter eumdem nostram recipimus in tutelam, omnia bona sua mobilia et immobilia sub nostri muniminis, praesidii, et protectionis clypeo asserentes. Quapropter omnibus Romani imperii fidelibus praecipimus nostrae gratiae sub obtentu, ne quis dictum infantem, seu bona sua audeat invadere, seu aliqualiter perturbare. Si quis autem hoc praesumpserit, sciat se taliter puniendum, quod ipsius poena erit caeteris in terrorem.
482  EPISTOLA XLII.  Rudolphus expostulat cum quodam.   (  An. Dom. 1277, cod. Rud.  XLII.)
Author: Rudolfus I

ARGUMENTUM.--Rudolphus acceptis litteris N. rebellis perfidiae culpam ab se amoventis inani obtentu suspicionis et convicia in eum inferentis, rescribit se alias gravioribus injuriis ab eodem affectum ista cum patientia tolerare: at quoniam legatione nihil profecit, alio modo cum illo agendum deliberasse.

Si vestra littera de pectoris integri puteo processisset, super odibili negotio perfidiae, manus non arguisset innocuas, nec necasset pungitivae suspicionis aculeo cor fidele. Sed quia frequenter fit, quod tamen in vobis locum habere non arbitror, ut quod quis se sentit, de alio suspicetur, contra tam hostilis injectionis insultus patientiae scuto me protego, temperantiae armatura praecinctus ac munitus. Revera non credebam, haec pati de aemulo, nec convicia tam enormia praestolabar ab hoste, praesertim cum multo graviores injurias, si recolitis, ante haec tempora tolerarim a vobis. Ut autem irreprehensibilis innocentiae meae in publicum prodeat integritas, per N. vobis credidi satisfactum. Quod utique cum effectu careat optato, vobis aliter fieri demandavi.