EPISTOLA CLII. AD EUMDEM.
Author: Petrus Blesensis

ARGUMENTUM.-- Supplicat summo pontifici, ut ecclesia de Wolverhampton, cujus ipse erat decanus, propter incorrigibiles mores cleri commutetur in coenobium Cisterciensis ordinis.

Reverendo Patri et domino I. Dei gratia summo pontifici, P. Blesen. London. archid, salutem, et devotae humilitatis obsequium. Eram decanus Ecclesiae de Wolverhampton in dioecesi Cestrensi, quae tamen nulli erat obnoxia, vel subjecta pontifici, nisi archiepiscopo Cantuariensi et regi. De antiquissima enim consuetudine, quae apud multos pro jure habetur, reges Angliae semper illum donavere decanatum. Ad decanum vero spectabat donatio et institutio praebendarum. Porro, quia clerus ille omnino indisciplinatus erat, sicut Wallenses, et Scoti, tanta in eis obrepserat vitae dissolutio, ut vitium evaderet in Dei contemptum, in animarum perniciem, atque in infamiam cleri, et in totius populi sibilum et derisum. Et, ut verba Scripturae transsumam, cantabantur eorum turpitudines in triviis Geth, et in compitis Ascalonis. Frequenter eis ad memoriam reducebam illud Osee: Si fornicaris tu, Israel, non delinquat saltem Juda. Ipsi vero publice et aperte fornicantes praedicabant sicut Sodoma peccatum suum, et in palpebris popularis infamiae ducebant uxores, alter alterius filiam, sive neptem; tantaque erat cognationis connexio inter eos, ut colligationes impietatis eorum nemo dissolvere praevaleret. Erant enim quasi squamae Behemoth, quarum una uni conjungitur, et spiraculum vitae non incedit per eas. Terra proinde clamabat adversus eos, et coeli revelabant iniquitates eorum. Exactissima diligentia laborabam vitiorum in eis propagines venenosas excidere, sed facilius converterem lupos in oves, et feras in homines. Non enim mutabit Aethiops pellem suam, aut pardus varietates suas. Quoties aliquos eorum in ecclesia poteram congregare, ut mihi liceret cum eisdem sermonis habere commercium, ipsi more aspidis obturabant aures suas, nolebant enim intelligere ut bene agerent, imo quasi montes Gelboe, super quos nec ros, nec pluvia cadit, salutaribus monitis adversantes de suis criminibus aut discriminibus non curabant. Miseri quippe projecerant intima sua, atque in reprobum sensum dati currebant effrenes, quasi equi emissarii in omnium praecipitia vitiorum. Instabam correctioni eorum totis medullis animae, toto charitatis affectu; erat enim dolor continuus cordi meo, sed oderunt corripientem in porta, et salutem loquentem abominati sunt. Incumbebam orationi, et ponebam in pulvere os meum, si forte esset spes, loquebar in amaritudine animae meae gemens: et ne adeps deesset compassionis sacrificio, amaritudinem contriti cordis lacrymis condiebam. Terribiles comminatorias scribebant eis rex et archiepiscopus: ego autem constantissime promittebam quod pontifex Romanus tolleret locum et gentem, et ejicerentur de habitationibus suis; sed de comminatione crescebat eorum contumacia, et de commonitione contemptus. Pauci erant, sed eorum iniquitas in multitudinem plebescebat, multiplicabantur genimina viperarum. Ova aspidum erumpebant in regulos, et de radicibus venenosis spuria vitulamina pullulabant. De semine Canaan progrediebatur generatio prava et exasperans, filii Belial, filii scelerati. Qui volentes haereditate possidere sanctuarium Dei, quoties aliquo canonico decedente substituebatur aliquis vir honestus, defuncti nepos aut filius, patrimonium suum esse dicebat, quod erat patrimonium Crucifixi. Fugiens ergo in silvam, factusque socius furum, et spoliantium homines ferro et flammis, in substituti canonici perniciem grassabatur. Videns itaque, quod jam miseri appropinquabant ad portas mortis, meumque considerans imperfectum cupiebam anathema esse a fratribus tantae malitiae, cui finem imponere non poterat etiam finis vitae. Erat dolor continuus cordi meo, quod temerarius ego curam eorum susceperam, quorum iniquitates irrumpere non valebam Intelligebam Judicem districtum rationem villicationis meae, et eorum perditionem de manu mea terribiliter exacturum, majusque esse omni thesauro, quod certo discrimini exponebam. Odivi ecclesiam malignantium, mihique facta est cohabitatio eorum, sicut spelunca leaenae; sic dimisi eos secundum desideria cordis eorum, ut eant post concupiscentias suas. Non est enim Deus in conspectu eorum; nec est inter eos, qui terribilia Dei judicia timere velit, aut credere, donec fodiatur peccatori fovea, quousque Deus cognoscatur judicia faciens; et qui laetatur et exsultat in rebus pessimis, subito ad inferna descendat. Proinde accessi ad dominum Cantuariensem, rogans humiliter et obnixe, quatenus auxilio ejus et assensu domini regis spurcitiae illius abominatione sublata, Cistertiensis ordinis ibidem religio plantaretur. Ad hoc plurimum favoris addebat, quod locus ille abundat silvis, atque pascuis et irriguis aquis, atque redditibus, qui per industriam cauti viri magnum cito caperent incrementum. Sub exspectatione ergo istius mutationis, quae vere est dexterae Excelsi, decanatum in manu ejus solemniter resignavi. Ipse autem, tanquam praecipuus religionis amator invigilat et insudat operi, et jam quosdam de Cisterciensi ordine introduxit, qui locum ecclesiae, et officinarum limitent, et disponant. Propterea vos, sanctissime Pater, quem constituit Deus inter messores angelos, ut per vos de regno ipsius scandala colligantur, nostrum, quaeso, confirmate propositum, et monasterio, quod archiepiscopus in exsultatione universae terrae de assensu regis aedificare intendit, favorem et gratiam benignitatis apostolicae misericorditer indulgere velitis. Porcorum stabulum, Satanaeque prostibulum convertite in templum Dei, et in officinam Spiritus sancti. Auferantur impudicitiae, atque latrocinia perditorum, et aedificetur his, qui quaerunt faciem Dei Jacob, paradisus voluptatis, ubi fruantur contemplationis deliciis, Rachelis amplexibus; ubi sit praesepium Christi, fossa cubiti unius, quam vidit Ezechiel in altari. Exstirpate malitiam et seminate innocentiam, sanctissime Innocenti. Suscitate de lapidibus filios Abrahae. Arripite, quaeso, zelum Phinees, ut cancerosa haec pestis, quae decorem domus Domini enormiter decolorat, praecidatur in istis; similesque apostolici rigoris terreantur exemplo. Cedet equidem ad gloriam, si per vos Christi gloria dilatetur, et de merito hujus boni obtinebitis aeternaliter dies bonos.