medieval-data/medieval-letters huggingface dataset:
V.  Ad Hugonem de Compendio.--Redargutiva et attractiva.
Author: Henricus I Remensis

Suo HUGONI frater HENRICUS salutem et sincerum amorem.

Etsi tui tu oblitus es, ego tamen non obliviscor; veraciter oblitus tui, imo et mei, cum te oblivisci sit caecitas, me crudelitas et crudelitas infinita. Dilexi enim te ut animam meam, et tibi tam familiariter vinctus sum quantum et ego novi et tu ignorare non potes. Quid ergo male merueram de te, ut me totum de corde tuo posses auferre? Vera est nimis illa sententia, quia qui vos divites coluerunt, pauperes respicere dedignantur. Postquam enim transivi in locum tabernaculi admirabilis usque ad domum Dei, et elegi abjectus esse in domo Dei mei magis quam habitare in tabernaculis peccatorum, nec nuntium tuum, nec litteras tuas, nec faciem tuam, nec aliquid a te vel audire vel videre merui. Decreveram ego silere, rem tacitus considerabam et manum superposueram ori meo. Dicebam: Non obliviscetur in finem; veniet, et non tardabit et requiret dilectum sibi et diligentem se tanto velocius quanto devotius dignum est festinare. Sed heu! actum est nihil: juxta enim prophetam exspecto, reexspecto, remando; sed dicere possum quod sequitur: Modicum ibi, modicum ibi. Nunc ergo si quid apud amicum preces amici possunt, et si non ut videas me, veni saltem ut videam te, quia desiderio desideravi videre faciem tuam.
VI.  Eberhardi archiepiscopi Saltzburgensis ad Henricum.--Pro Alexandro papa.   (Anno 1159.) [Opp. GRETSERI, t. VI, p. 592.]
Author: Henricus I Remensis

Reverendo Patri et domino HENRICO Remensium archiepiscopo, EBERHARDUS Saltzburgensis Ecclesiae minister indignus, si quid valet peccatoris oratio cum devoto obsequio.

Quia de vestra sanctitate multorum relatione cognovimus quod inter procellas fluctuantis Ecclesiae quasi columna immobilis persistitis, et fluctuantes animos plurimorum in unitate Catholicae Ecclesiae vestro firmatis exemplo, dignum duximus in rebus dubiis vestram super statu Ecclesiarum et regnorum Franciae et Angliae consulere sanctitatem. Nos enim gravi perurgemur sollicitudine, cum variis exagitamur rumoribus, ab illis qui partibus favent Octaviani, et papam Alexandrum, imo totam Ecclesiam in papa Alexandro contendunt exsufflare. Dicunt enim quod, refutato papa Alexandro, Ecclesia Gallicana Octavianum velit superinducere. Unde quidem non scandalizamur, scientes inimicos veritatis, operante in eis spiritu mendacii, in dolo et fallacia solummodo conversari; propter infirmos tamen scandalizatos non possumus non uri. Supplicamus igitur in Domino sanctitati vestrae, ut de re dubia certos nos faciatis, et pusillos Ecclesiae qui in regno nostro consistunt, litterarum vestrarum auctoritate confirmare velitis. Valete et orate pro nobis.
VII.  Rescriptum Henrici ad Eberhardum.--Ejusdem argumenti.   (Anno 1159.) [Opp. GRETSERI, t. VI, p. 592.]
Author: Henricus I Remensis

EBERHARDO Saltzburgensis Ecclesiae venerabili archiepiscopo HENRICUS Remensis Ecclesiae dictus archiepiscopus fidei constantiam et oculum charitatis habere.

Sanctitatem vestram multa prosequimur gratiarum actione, quam in fide constantem, et Ecclesiae columnam immobilem, unitatem spiritus in vinculo pacis servare, nullatenus dubitamus. Confidimus in Domino quia qui coepit in vobis opus bonum, perficiet usque in finem, et sicut sacrosanctae Romanae Ecclesiae fidelem adjutorem vos providit, sic honesto fidei et religionis vestrae proposito efficaciam adhibebit. Quod ergo de statu Gallicanae Ecclesiae erga dominum papam quaesivistis, illud sanctitati vestrae consonat, quae boni filii consuetudinem retinens, sanctae matri Ecclesiae pie invigilat. Illud ergo diligentiae vestrae certum innotescat Gallicanam Ecclesiam domino papae Alexandro devote obsequentem, et usque ad mortem obedientem. Dominus quoque et frater noster Francorum rex ei debitae subjectionis famulatum exhibet, priusque caput amputari asserit, quam resiliat ab eo quod juste et honeste incoepit.
VIII.  Ad Ludovicum regem.--De electione episcopi Catalaunensis.   (Anno 1163.) [DUCHESNE,  Script. Franc.,  IV, 636.]
Author: Henricus I Remensis

Amantissimo domino et fratri LUDOVICO, Dei gratia regi Francorum excellentissimo, H. Remensis dictus archiepiscopus salutem et verae dilectionis affectum.

His qui ad vos ex parte Catalaunensis Ecclesiae delegati fuerant, quia benigne respondistis, ex litteris vestris intelleximus. Insuper quod eis consulere voluistis, ut effectus sui negotii de nostro penderet consilio. Et si contra haec aliquid molirentur, vos modis omnibus elaboraturum promisistis, ut eorum fieret irrita molitio. Super his omnibus vestrae plurimas gratias agimus sublimitati, cujus honori et commodo pro posse nostro parati sumus invigilare. Vestrum enim est quidquid sumus et possumus.
IX.  Ad eumdem.--Illum de invaletudine sua certiorem facit.   (Anno 1164.) [  Ibid.  ]
Author: Henricus I Remensis

Reverendo domino et fratri LUDOVICO, Dei gratia Francorum regi piissimo, II. divina miseratione Remensis Ecclesiae humilis minister salutem et utriusque vitae felicitatem.

A Flaviaco regressi, cum nec dum prae nimia proprii corporis invaletudine possemus equitare, tamen in lectica devecti Parisius adivimus. Quo pervenientes, adeo defessi et propulsi fuimus, quod in acutam iterum decidimus, de qua coelestis medici visitante nos misericordia liberati convalescimus. Ideoque significamus regiae majestati vestrae, ut quem de nobis habuistis a vobis effugato timore, nulli sinistre super hoc nuntianti credatis, procul dubio scientes quod nil mali praeter corporis debilitatem patimur. Nullum vobis nuntium voluimus dirigere, quousque liberati fuimus ab ea qua detinebamur infirmitate
X.  Ad suos suffraganeos.--De gravaminibus sibi ab Henrico comite illatis.   (Ante annum 1167.) [MARTEN.,  Ampl. Collect.,  II, 866.]
Author: Henricus I Remensis

HENRICUS dictus Remensis archiepiscopus venerabilibus fratribus et coepiscopis suffraganeis suis, salutem et apostolicam benedictionem.

Juxta verbum Sapientis: Frater adjuvans fratrem confortabitur, sicut civitas munita et fortis, et in exsecutione justitiae non debent esse discordes, quos in loco judicii provexit aeterna justitia. Dignior est enim generatio quam Spiritus sanctus operatur in filiis gratiae, quam quae in cordibus filiorum hominum revelatur carnis et sanguinis atramento: inde est quod vestrae fraternitati insinuare dignum duximus, quantam malitiam comes II. exercuerit, et adhuc exercere non desistat, et in personam nostram et in ecclesias nobis commissas. Cum enim homo noster ligius esset, salva fidelitate Domini regis, neque nos diffiduciasset, quosdam milites homines nostros, qui nobis guerram inferebant in terra feodi nostri, contra voluntatem nostram sustinuit et recepit: ita ut illuc praedas nostras et ecclesiarum nobis commissarum, secum abducerent. Fecimus eum adrationari et admoneri per proprios nuntios, ut nobis nostra reddi faceret; ipse vero nec nostra reddi fecit nec malefactores nostros de feodo nostro ejecit: imo subterfugium quaerens, sicut postea patuit, appellari nos fecit ad audientiam domini papae. Sustinuimus, licet aliud de jure nobis facere liceret, quia raptores non habent vocem appellandi. Postmodum vero nec sic aversus est furor ejus, sed adhuc manus extenta. Milites enim ejus et coterelli intrantes terram nostram et ecclesiarum nobis commissarum, tanta crudelitate grassati sunt in homines nostros, alios interficientes, alios vinculis ad carcerem trahentes, ut in una ecclesia XXXVI homines incenderent, et nulli parcentes sexui, praedati sunt et destruxerunt omnem fere circa regionem. Misimus ad eum nuntium nostrum, ut nostra nobis et ecclesiis sua reddi faceret, sed cum eo loqui non potuit. Unde et nos praesentibus clericis nostris tulimus in eum sententiam excommunicationis; sed in ecclesia non promulgavimus tunc temporis. Misit autem postea qui treugas inter nos acciperent, et nos dedimus, in eo tamen statu quo res erat, quia excommunicatus erat a nobis, licet in ecclesia non promulgassemus, et ea conditione, quod nostra nobis interim reddi faceret. Dies treugarum praeterierunt, et nostra nobis non sunt reddita, sed neque ecclesiis sua. Unde et nos excommunicationis sententiam candela exstincta in eum promulgavimus. Misit vero post latam sententiam qui appellarent iterum ad audientiam domini papae. Quia ergo tam injuriose egit erga nos et ecclesias nostras, mandavimus vestrae fraternitati, et mandando praecepimus, quatenus in episcopatibus vestris per omnes ecclesias denuntiare faciatis eum excommunicatum nostrum, et excommunicari singulis dominicis per singulas ecclesias, et omnes qui ei praestiterunt auxilium ad damnum nostrum et ecclesiarum nostrarum.
XI.  Ad Laudunensem episcopum.--Causatur quod ipsius judicio et mandatis non obediverit.   (Circa annum 1167.) [  Ibid.,  col. 776.]
Author: Henricus I Remensis

HENRICUS Remensis archiepiscopus G. episcopo Laudunensi.

Miramur supra modum quod in litteris vestris ad nos directis usurpatis vobis de appellatione ad nos facta judicium. Vos autem etsi frater noster estis, sed non judex nec dominus; et cum appellatur ad majorem audientiam, minores non habent in causis procedere, imo magis supersedere et majoribus deferre. In hoc autem minus detulistis nobis, quod praeceperimus presbyterum de Revetra semel, secundo ac tertio summoneri: non summonuistis eum, nec summoneri fecistis, et irritum duxistis, quod toties vobis mandavimus, licet dissimuletis aut contemnatis, nescimus quo oculo, facere quod mandamus, nobis tamen incumbit officium nostrum peragere, et contemptores debita poena cohibere. Inde est quod in praedictum presbyterum tulimus sententiam, quam ratam habemus et habebimus. Alioquin sedes metropolitana, si justitiae lineas non observaret, materia esset laboris et causa dispendii, quae ex officio dignitatis debet esse refugium oppressorum et sedes judicii. Super hoc autem quod non submonuistis praefatum presbyterum, cum vobis tertio mandassemus, diem vobis satisfactionis nominamus in curia nostra, fraternitas vestra ante Ascensionem Domini, ad quam si venire propter infirmitatem non potestis, personam ad hoc sufficientem mittatis.
XII.  Ad Ludovicum regem.--De colloquio apud Betiziacum habendo  .  (Anno 1167.) [DUCHESNE,  Script. Franc.,  IV, 635.]
Author: Henricus I Remensis

Reverendo domino et fratri LUDOVICO, Dei gratia Francorum regi gloriosissimo, H. divina miseratione Remorum archiepiscopus salutem et utriusque vitae felicitatem.

Insinuatum est nobis quod apud Bestisiacum in instanti colloquium habiturus estis. Quia vero nuperrime nuntios comitis Flandriae in reditu nostro Suessionis habuimus, quaerentes nobis loqui de quibusdam negotiis familiaribus, rogavimus sublimitatem vestram quatenus utrum loco praenominato colloquium habiturus sitis, vel ubi vobiscum cum praefatis loqui possimus nuntiis, nobis quantocius significare dignemini.
XVI.  Ad Ludovicum regem.--Pro Hugone de Campo Florido, episcopo Suessionensi, regis cancellario.   (Anno 1171.) [DUCHESNE,  Script. Franc.,  IV, 569.]
Author: Henricus I Remensis

Amantissimo domino et fratri LUDOVICO, Dei gratia regi Francorum excellentissimo, HENRICUS Remensis dictus archiepiscopus salutem, et verae dilectionis affectum.

Relatum est nobis quod ex quo a vobis discessimus, intervenerunt quidam qui dominum Suessionensem cancellarium vestrum, infidelem vobis intimaverunt, a gratia vestra eum recedere facientes. Quia vero vos et dominum et fratrem et amicum habemus charissimum, honorique et commodo vestro pro posse nostro providere debemus, omnibus modis sublimitati vestrae supplicamus, quatenus super his nulli ullatenus acquiescatis. Siquidem memoratum cancellarium vobis fidelissimum et credimus, et scimus. Caeterum, homo vester est, neque quod suum est ab eo ullatenus evellere possetis, quin in vos culpa redundaret, atque super hoc culpabilis haberemini. Super hoc negotio sollicitus sum: timeo enim ne si ab eo recesseritis, Dei et populi offensam incurratis. Rogo, supplico, consulo, ne ab eo uspiam recedatis, atque a fidelibus in infideles manus vos ipsum et vestra ponatis.
XVII.  Ad Ervisium S. Victoris Parisiensis abbatem.--Ut superiorem epistolam ad regem dirigat.   (Anno eod.) [DUCHESNE,  Script. Franc.,  IV, p. 570.]
Author: Henricus I Remensis

HENRICUS Remensis dictus archiepiscopus charissimo suo H. venerabili Sancti Victoris abbati, salutem et dilectionem in Domino.

Relatum est nobis quod quidam intervenientes post recessum nostrum a Parisius, dominum Suessionensem charissimum nostrum a gratia domini regis recedere fecerunt. Scripsimus domino regi super hoc negotio, supplicantes, consulentes, quatenus super hoc nulli acquiescat. Vestrae quoque dilectioni scribimus ut litteras quas illi destinamus, ipsi ex parte nostra dirigatis, et earum fidus sitis interpres. Caeterum, si in gratiam domini regis rediit dominus Suessionensis, sigillumque suum ei reddidit, litteras nostras ei non praesentes.
XVIII.  Ad Hugonem de Campo Florido, regis cancellarium. --Quod pro eo ad regem scripserit.   (Anno eod.) [  Ibid.,  p. 575.]
Author: Henricus I Remensis

HENRICUS Remensis dictus archiepiscopus, venerabili fratri HUGONI Dei gratia Suessionensi episcopo salutem et dilectionem in Domino.

Scripsimus domino regi super negotio vestro, rogantes et omnimodo consulentes, quatenus gratiam suam nullatenus a vobis subtrahat, nullique super hoc acquiescat. Videatis ergo ne moveamini, vel adversis aliquibus turbemini. Parati sumus ad honorem et commodum vestrum vigilanter eniti. Mittimus abbati Sancti Victoris, ut nostras litteras domino regi praesentet, quia fidum credimus interpretem fore.
I.  Ad episcopum Belvacensem.--Commendat ei presbyterum, cujus frater intestatus obierat.
Author: Gilduinus S. Victoris

Domno Belvacensi G. beati Victoris Parisiensis dictus abbas, in summo Pastore gloriari, et ipsius digne imitari vestigia.

Presbyter iste praesentium lator habebat quemdam fratrem, qui intestatus mortuus est, excepto quod unum equum canonicis regularibus S. Quintini, in quorum terra habitabat, ut nobis dictum est, dereliquit. Exspectabat enim hunc fratrem suum, sed antequam iste advenerit, ille decessit. Venerunt autem praedicti canonici, et tulerunt defuncti corpus, ipsum apud se sepelientes, et quae habere videbatur secum pariter auferentes. Unde vos, mediante parvitate nostra, rogat iste ut ei justitiam faciatis, et quae fratris sui fuerunt restitui faciatis. Valete.
II.  Litterae Gilduini de ecclesia S. Petri de Monte Letherico concessa monachis Longi Pontis, et de compensatione facta canonicis S. Victoris, qui in ea praebendam, et annualia possidebant.
Author: Gilduinus S. Victoris

G. coenobii S. Victoris dictus abbas cum fratribus suis omnibus fidelibus tam posteris quam praesentibus in perpetuum.

Omnium bonorum et maxime religiosorum proprium est totius sanctitatis et religionis propagationi et profectui congaudere. Gaudium hoc nostris, Deo miserente, temporibus in mutatione ecclesiae B. Petri de Monte Letherico piis desideriis oblatum est donatum. Siquidem ipsa ecclesia per Dei gratiam et piissimi Ludovici Francorum regis voluntatem, consilio et assensu, de saeculari statu in religionis statum promota est, et ad haec servis Dei monachis scilicet de Longo Ponte assignata est, et in perpetuum donata. Nos itaque qui in praedicta S. Petri ecclesia praebendam unam et integram et aliarum praebendarum annualia habemus, mutationem illam in melius volumus et approbamus, et per manum domini nostri Theobaldi Parisiensis episcopi supradictam praebendam et annualia ecclesiae de Longo-Ponte in perpetuum habenda concedimus. Ne autem ecclesia nostra pro illius ecclesiae mutatione et nostra benevola concessione redituum suorum diminutione nimia gravaretur, consulente, mediante, imo faciente praedicto Parisiensi episcopo, in cujus arbitrio et potestate, utriusque partis assensu, totum in hoc consistebat negotium, monachi de Longo-Ponte nobis recompensationem vicariam reddiderunt, et rebus ecclesiae suae et ecclesiae S. Petri ea quae subscripta sunt ecclesiae nostrae communi assensu perpetuo possidenda dederunt. Apud Athegias terras, vineas, decimam et quidquid omnino ecclesia de Longo Ponte ibidem habebat. Apud eamdem villam duos solidos census, quos praedicta ecclesia S. Petri ibidem habebat. Haec omnia, sicut dictum est, ecclesia de Longo-Ponte ecclesiae nostrae libere et quiete semper habenda donavit, et donum semper commendans sigilli sui impressione firmavit. Ut autem mutationis praedictae ecclesiae S. Petri et praebendae et annualium nostra concessio rata in perpetuum habeatur, chartulam istam concessionis nostrae tenorem continentem conscripsimus, eamque sigilli nostri impressione firmavimus, et monachis de Longo Ponte habendam et conservandam tradidimus. Nomina etiam fratrum nostrorum, ad hujus rei testimonium et ad majorem firmitatem subscripsimus. Signum G. abbatis, etc.
EPISTOLA PRIMA. AD PAPAM ALEXANDRUM.
Author: Thomas Cantuariensis

Litterae consolationis, quas vestra nobis dignata est paternitas destinare, magnum quidem mediocriter anxiato afferre possent remedium: aut si saltem nostra circa unum aliquid figeretur angustia, spem nonnullam respirandi possemus ex eis concipere. At quoniam de die in diem malitia invalescit, multiplicantur injuriae, non nostrae, sed Christi, imo quia Christi, eo magis nostrae, succedentibus sibi invicem more fluctuum procellis, solum nobis videmus imminere naufragium. Nec aliud consilium superesse, nisi ut ipsum quasi dormientem in navi pro viribus nostris excitantes dicamus: Domine, salva nos, perimus. Et hoc sane aptiorem malignandi nacta est iniquitas occasionem, quod statum sanctae Romanae Ecclesiae infirmiorem conspicit, ut vere liqueat, quod quidquid in caput, sive bonum sive malum, sive dulce sive amarum defluit, per barbam descendens, nec oram vestimenti relinquit intactam. Eripitur Jesu Christo, quod sanguine suo comparavit. In ipsam ejus sortem potestas saecularis manum extendit. Adeo ut nec sanctorum Patrum sanctiones, nec statuta canonum, quorum apud nos etiam nomen exosum est, nec clericis quidem patrocinari valeant modo, qui ab hac jurisdictione huc usque speciali privilegio fuerunt exempti. Et quoniam enarrare vel prosequi scripto, quae patimur, longum esset et taediosum, ad vestram mittimus paternitatem magistrum Henricum, fidelem et familiarem vestrum et nostrum, in cujus ore posuimus singula, seriatim prout vidit et audivit, vobis exponenda. Et si placet, credite, tanquam si nos loquentes audiretis viva voce. Hoc tamen sciatis, quoniam, si fieri posset, multo libentius vos in persona visitaremus nostra, quam in alia. Loquimur vobis sicut Patri et domino: et quod dicimus, summo silentio petimus occultari. Nihil enim nobis tutum est, cum omnia fere referantur ad regem, quae nobis in conclavi vel in aurem dicuntur. Vae nobis, qui in haec servati sumus tempora, quorum diebus accesserunt haec mala! Qui in priori statu tanta potiti fuimus libertate, quam modo dura et pessima servitute recompensamus? Fugissemus saltem, ne in direptionem patrimonium Crucifixi dari videremus; sed quo, nisi ad eum, qui nostrum refugium et virtus est, ignoramus. De Wallensibus, et Oweno, qui se principem nominat, domine, provideatis, quia dominus rex super hoc maxime motus est et indignatus. Charissime Pater et domine, bene valete.
EPISTOLA III. AD EUMDEM.
Author: Thomas Cantuariensis

Venerande Pater et domine, quantum Cantuariensis Ecclesia beati Augustini, qui eam tam moribus quam lapidibus fundavit, ejusque successorum vitae excellentia ac morum praerogativa meruerit exaltari, prudentiam vestram minime latere existimamus. Sane sub eorum sana dispositione et provida dispensatione, primaria dignitate atque primatus honore, multorum privilegiorum attestatione, decorari obtinuit. Siquidem inter omnes occidentales Ecclesias tam dignitate claruit, quam erga sacrosanctam Romanam Ecclesiam tam fide quam devotione praestitit. Profecto a suae matris sanctae Ecclesiae Romanae sinu, etiam schismatis tempore ingentibus tribulationibus ad id ipsam mergentibus, avelli nunquam potuit. Caeterum nostris temporibus, in quos fines saeculorum devenerunt, crebris adversitatis tunsionibus agitata servituti incipit subjici. Nam ecce, qui velut filius ejus tanquam matris ubera ab ineunte fere aetate suxisse dignoscitur, ipsius undique latera concutit, cujus suffragiis ad eum honorem, quo nunc fruitur, ipsum sublimatum fuisse constat. Dominum Eboracensem archiepiscopum loquimar, qui cum omnem reverentiam saepe fatae Ecclesiae impendere deberet, cam pristina dignitate privare molitur. Cum enim in universa provincia nostra antiqua libertate potiremur, temporibus nostris, quod non ante qualibet occasione usurpatum est, sicut ipse optime novit, contra crucem crucem erexit, cruci crucem opposuit, Christum significans esse divisum, crucis scandalum suscitavit. Cumque ipse a nobis fraterna charitate admonitus desistere nollet, sanctitatis vestrae litteras, quibus ne id faceret inhibebatur, ei porreximus. At vestrum contemnens mandatum, nihilominus crucem bajulavit. Qui tamen post quatuor pluresve dies nos ad audientiam vestram super falsa suggestione appellavit, sancti Lucae diem appellationi praefigens. Ad quem, Domino disponente, in promptu ei plenissime responsuri occurremus. Verum si urgentissima causa impediente praesentiam vestram adire non poterimus, Odonem subpriorem Ecclesiae nostrae, procuratorem in praesenti causa, et in omni incidenti quaestione constituimus, nos ratum habituros, quidquid fecerit, firmiter promittentes. Valeat et vigeat semper sanctitas vestra, Pater charissime.
EPISTOLA IX. AD EUMDEM.
Author: Thomas Cantuariensis

Amantissimo domino et Patri sanctissimo ALEXANDRO, Dei gratia sanctae Romanae Ecclesiae summo pontifici, THOMAS Cantuariensis Ecclesiae minister humilis, miser ac miserabilis exsul, salutem, et inter omnia pericula firmam et veram obedientiam.

Mittimus sanctitati vestrae latorem praesentium pro conditione sua nobis admodum familiarem, pro ingenti capacitate, ut credimus, fidelem. Eum, si placet, pro nobis et de nobis benigne exaudiat clementia vestra, prout decet et expedit miseriae nostrae, quae jam amicis nostris desperatione facta est taediosa, utinam non odibilis; vobis, unde magis dolemus, sicut plures judicant, dissimulatione manifesta non utinam contemptibilis; inimicis nostris etiam compassione miserabilis. Exsurge, Domine, et noli tardare amplius. Illumina faciem tuam super nos, et fac nobiscum secundum misericordiam tuam, et cum miseris nostris prae nimia pressura deficientibus, salva nos, quia perimus. Non confundamur inter homines, non insultent nobis adversarii nostri, imo Christi et Ecclesiae, non fiat fortuna nostra in derisum genti et populo, quia nomen tuum invocavimus super nos. Non nobis, Domine, non nobis, sed in nomine Domini Jesu Christi, fac tibi grande nomen, repara gloriam tuam, revela famae tuae nomen, quae in reversione illius excommunicati et perjuri schismatici, Joannem de Oxeneford loquor, falsa illius praedicatione in partibus Galliae vehementer est depressa. Novit Deus quia non mentior, et si mihi non creditur, quaeratur ab his de Gallia, qui honorem vobis magis affectant, qui amplius optant Ecclesiae proventum. Famae, dico, quae hactenus apud homines viguit inculpata, quae inter omnia pericula servata est illaesa, quae caeteris perditis sola intemerata remansit, quae ubique locorum sana habebatur et celebris. Resumat itaque vires praeceptoris auctoritas, reformet nobile factum, prius commendabile, sed male postea denigratum, ut sentiat garrulus ipse se falsa sparsisse, praedicasse mendacia. Experiatur severitatem, qui remissionem demeruerat; perferat ultionem, qui abusus est benignitate, ut agnoscat mundus eum reperisse Christi vicarium fundatum in firma petra, non facile mobilem, non baculum arundineum, sicut maligni submurmurant, sed aequitatis et justitiae observatorem, non acceptorem personarum, nemini parcentem in judicio, de juris aequitate fideliter et aeque dispensantem regi pariter ac privato. Valeat sanctitas vestra, ut valeamus et nos, et miseri nostri.