medieval-data/medieval-letters huggingface dataset:
EPISTOLA XXXVI.  Cuidam principi gratias agit quod ad coronam imperii suscipiendam ipsum praecedat in Italiam.   (  An. Dom. 1275, cod. Rud.  XXXVI.)
Author: Rudolfus I
Date:  [ Fors. 
mutatur] [ Fors. allectivis]

ARGUMENTUM.--Uni ex Germaniae principibus, qui magnifico apparatu iter in Italiam susceperat, coronationi adfuturus, gratias agit, opportune se relaturum promittens. A legato quem mittit pontifici auditurum sui adventus certum diem, ut non progrediatur, reliquum itineris secum prosecuturus, hortatur.

Quantum nobis in tuae devotionis exhibitione complacuit, quam nunc de tuae, quae non mutat , aut deviat, fidei puritate praesumimus, non est facile verbis, aut litteris explicare. Quod enim pro nostri honoris et sacri imperii reverentia tuis famosis et commodis laribus derelictis in igne discriminis, ad proficiscendum nobiscum ad coronam imperii te ad partes Italiae apparatu magnifico transtulisti, pro grato valde recepimus, tibi propter hoc ad grates uberrimas inclinantes, et erga te ac tuos pro loco et tempore procul dubio disponentes affluere tot beneficiis gratiarum, quod nullatenus poenitere te debeat, pro provectu nostri nominis 352 attollendo, laborum aut sumptuum onera pertulisse. Quocirca sinceritatem tuam affectione qua possumus, attentissime requirimus et hortamur, quatenus vias nostrorum progressuum ad imperii diadema perutiles diligenter excogitans et exquirens, nostram non taedeat te praesentiam praestolari, omnes tuos aliosque quos poteris ad obsequia nostra allectitiis inductionibus excitando, sciturum certissime, quod in termino, quem N. quem ad pedes domini papae transmittimus, nostro nomine tibi pandet expressius, nostra te aliosque fideles nostros desiderata praesentia debeat consolari. Datae.
EPISTOLA XXXVIII.  355   Saltzburgensis promittit se venturum ad coronationem.   (  An. Dom. 1275, cod. Rud.  XXXVIII.)
Author: Rudolfus I
Date:  [consolatis]

ARGUMENTUM.--Acceptis Rudolphi litteris, queis ad coronationem invitabatur, reponit se maxime exsultare quod periclitanti Syriae sacerdotium et regnum unanimi voto constituent ferendam opem. Se coronationi adfuturum, si per Ottocarum aliquantulum respirare licuerit: alias per suos legatos tantae solemnitati interventurum.

Serenissimo domino, etc. Saltzburgensis, etc. Perseverantem devotionis et fidei famulatum regalibus litteris, quarum tenor nova nobis plena felici dulcedine nuntiavit, proximo consolati clare nobis innotuit, laeteque collegimus ex eisdem, diem solemnem, diem festum, diem illum desideratum Romae fore, a sanctissimo in Christo patre nostro et domino summo pontifice constitutum, in quo sancta mater Ecclesia filium suum charissimum principem et patronum imperiali diademate coronabit, in quo larga reipublicae latitudo privatis abusibus hactenus angustata laetabitur, et videbit se juxta formam potentiae suae pristinae sub vestro felici nomine iterum dilatari. In quo denique regnum et sacerdotium sub aequali mentium puritate pariter considebunt, ut tractent et ordinent, quando et qualiter digne et ordinabiliter Terrae sanctae necessitatibus jam, proh dolor, neci proximis succurratur: terrae 356 quidem, in qua unigenitus Dei filius humanatus mortalitatis humanae miserias induit, ut nos suae divinitatis factos participes efficeret etiam misericorditer immortales. His itaque sacris solemniis, in quibus coeli rorem salvificum distillabunt in terras, prout nostra interest, toto nisu disponimus interesse, et ibidem communibus populi Christiani gaudiis congaudere sperantes, dummodo frequens et frequenter accrescens in nobis aemuli vestri intolerabilis impetus attrahere spiritum et paululum respirare concedat. Quod si forte peccatis hominum aggravantibus onus nostrum festivitatis vestrae praedictae coelitus ordinata solemnia nequiverimus honorare nostra praesentia corporali, quod absit, solemnibus tamen nuntiis exsolvemus ibidem nostrae devotionis munia, ut diem illum celebrem, quem secundum nostri nominis, et honoris officium decorare non possumus, humilibus saltem obsequiis frequentemus. Datae.
EPISTOLA XXXIX.  357   Ultima Gregorii X aegroti Aretii in Thuscia ad Rodulphum epistola . (  An. Dom. 1276, cod. Rud.  XXXIX.)
Author: Rudolfus I

ARGUMENTUM.--Gregorius extremo morbo laborans, praescius futurae mortis officiosis Rudolphi litteris respondet. Monita saluberrima optimo principi conducentia ei praebet, ac praemissis sui erga illum amoris certis argumentis, vicem amoris repetit erga Ecclesiam Dei quam illi etiam atque etiam commendat.

Quod imperialis culminis altitudo laetis gaudet ubique successibus, gratum nobis est non modicum et acceptum, utpote qui honorem imperii tuaeque felicitatis augmentum ita semper amavimus et amamus, ut tuae magnificentiae commodum, nostrum specialiter reputemus. In his itaque tanquam charissimo in Christo filio paternis affectibus congaudentes sublimitatem qua praeemines admonemus, ut quantumcunque successus humanae prosperitatis arrideat, nullatenus excellentiam considerationis internae a superni conditoris amore deflectat pariter et timore, quia sine dubio vana delectatione deducimur, si quantolibet fastigio mundanae sublimitatis elati transitoriae felicitatis eventibus oblectemur. Serenitati tamen tuae gratiarum referimus actiones, quod de nostra infirmitate sollicitus gratum nobis solatium per imperiales litteras obtulisti, 358 nec immerito quidem, quia sicut nobis conscientia nostra respondet, nullus potest in articulo hujus temporis infirmari, vel infirmitate succumbere, qui felicitatem et gloriam tuam sincerius et fidelius noscatur hactenus dilexisse. Ipsa enim aegritudo quam patimur, in eo loco et tempore nos invasit, quo pro honore tuo, quem sincera semper affectione dileximus, patrio solo relicto, ad remotas accessimus regiones. Unde magnificentiam tuam in hujus modi dilectionis recordatione propensius adhortamur, quatenus haec omnia suis oculis mentis pia meditatione proponens, et bonam nobis vicissitudinem rependens, sive nos Deus de labore hujus infirmitatis eripiat, sive de ergastulo corporalis fragilitatis educat, Ecclesiam ejus semper diligas et honores; eique sicut princeps piissimus et Christianissimus imperator pacem conferre satagas, et quietem, ut sive vivimus, sive morimur, in ejus praesentia, de tuis bonis operibus gloriemur, cui etiam in praesenti vita pro debito nostrae servitutis assistimus, et ad quem de sua misericordia praesumentes, si nos evocare voluerit, cum fiducia procedemus. Datae.
359  EPISTOLA XL.  Scribit cuidam in Romana curia, et se a sinistra suspicione purgat.   (  An. Dom. 1275, cod. Rud.  XL.)
Author: Rudolfus I
Date:  [ Fors. vestris]

ARGUMENTUM.--Rudolphus Lausanae semper habitus liberaliter a magistro Bernardo , de ejus frontis nubecula semel deprehensa sollicitus delegato viro religioso, additisque officiosissimis litteris, se excusat, ne cogitatione quidem eum laesisse sibi conscius.

Rudolphus, etc. Honorabili et prudenti viro magistro Bernardo. Blandae faciei vestrae serena placiditas mysticum cordis repraesentans indicium agendorum regalium hactenus non ignara, non pavida procuratrix, et fotrix sic erga nos instinctibus virtuosis incaluit, sic valuit praepollenter, quod patre nostro sanctissimo papa domino duntaxat excepto, non immerito principaliter vobis ascribimus quidquid honoris, et gloriae nostrae sublimationis progressui dextera apostolicae consolationis adjecit. Vobis enim fidentissime quaelibet mentis nostrae interiora deteximus, vobis humeris pondus curae totius, et sollicitudinis sarcinam imprimentes, ex quo utique processit peroptata utilitas et provectus prodiit exoptatus. Verum de novo, quod gravi corde referimus, visum est nobis quibusdam notabilibus conjecturis, quod erga nos 360 verisimiliter immutata sit illa laudabilis vultus vestri serenitas, et exasperata sit lenitas vestrae mentis, super quo merito vehemens admirationis aculeus intima perculit, ex inopinabili hujus rei novitate perplexa. Testis enim est incontaminata conscientiae veritas quavis testium depositione solemnior, quod per nos nihil unquam verbo vel opere exstitit attentatum, seu etiam cogitatione praesumptum, quod vobis debuerit displicentiae spiritum peperisse, imo semper in votis habuimus, et adhuc in animo gerimus incessanter vobis, et vestris, cum ad hoc opportuni temporis aptitudo se offeret, gratiosis et amplis adesse favoribus, et beneficentiae nostrae profusionibus affluentibus abundantius aspirare. Haec autem arbitrio vestro secure subjicimus, juxta quod vestrae provide circumspectioni libuerit, libere decidenda. Hinc est quod vestram attente deposcimus honestatem, quatenus excusationem nostram velitis mansueto animo suscipere, ac a mentis vestrae sacrario quidquid nebulae vel rancoris sinistrae suspicionis impressio suaserat, scopa rectae opinionis abstergere, hospite veritatis charitativius introducto. Et ecce quod honorabilem et religiosum virum propter hoc specialiter duximus ad vos destinandum attente petentes ut ei, velut innocentiae nostrae veridico prolatori, super his fidem non dubiam adhibere curetis. Datae.

Notes: (ni fallor, thesaurario

sanctae sedis) (qualicunque fundetur initio motus noster)
361  EPISTOLA XLI.  Responsiva ad praecedentem epistolam.   (  An. Dom. 1276, cod. Rud.  XLI.)
Author: Rudolfus I
Date:  [conjici]

ARGUMENTUM.--Bernardus contra: si forte suspicioni occasionem praebuerat, quod eum ipse per se non visitaverat Lausanae, multitudine negotiorum regio comitatui non ignota, qua diu post utriusque curiae recessum ibi remanere debuit, fuisse impeditum. In reliquis se potius laudem quam de suo ingenio suspicionem mereri; se, obloquentium ingratiis, immutabilem esse et fore. De pontificis morte nihil se addere, successoris electionem nuntiaturum.

In litteris, quas mihi novissime vestra excellentia destinavit, querelam de mei erga vos mutatione formatam oculus abhorruit, et animus non absque gravi stupore miratus discussit attentius, diligentius scrutabatur, quid querelae hujus potuit formare principium, quid mutationis, quam veritas profecto non novit inordinatae forsan fantasiae cujusque vel levia indicia praestitit, quid qualemcunque praebuit conjecturam. In his procul dubio scrutantis defecit scrutinium, discussionis sententia nihil invenit: quomodo enim invenire poterat quod non erat? Nam si ad ea quae Lausanae acta fuerant querelae ipsius referatur intentio, id nequaquam exacti labores in expediendis vestris negotiis patiuntur, nisi forsan ex eo quaevis insurgat conquestionis occasio, quod ad vestram praesentiam in vestrae tunc habitationis hospitio personaliter non accessi, quod novit Altissimus eorumdem negotiorum occupatio, quae me ibidem prout vestri noverunt post discessum curiae utriusque detinuit, non permisit. Si vero ad ea quae venerabili 362 patri N. commissa fuerunt, et quae postmodum per mercatores de speciali mandato fel. rec. domini Gregorii per meas litteras aliquibus vestris familiaribus reseravi, eadem quomodo dirigantur, ipsa facti sui qualitas, quae meriti praeconium potius exspectabat, quam mutabilitatis aliquam imposturam, innocentiam tueatur. Caeterum, princeps inclyte, non est opus excusationibus immorari, ubi teste illo, qui est testis in coelo fidelis, nullus etiam coniti potest accusationis instinctus, quem forsan detractoris alicujus nocere intendentis et vobis, et mihi tertia lingua formavit. Circa hoc ergo regalis celsitudinis sollicitudo quiescat, quia mea, ut sine jactantiae nota sit sermo, per Dei gratiam nota constantia, et de varietate qualibet usque adhuc expers infamiae, hactenus immota perstitit, et dum vitalis spiritus artus aluerit, Deo auspice immutata, solida illibataque persistet. Sane super aliis vos contingentibus cum N. habita est plene collatio, et ipse sicut simul condiximus, ut aestimo plenius vobis scribit. De vocatione vero memorati patris praesens litterula consulto subticuit, quia cum sit dolor meminisse dolorem, de repetitione subtractionis ipsius non putavi vestrum exulcerandum animum, sed de substituti sanctitate ac justitia dulcorandum. Datae.
EPISTOLA II.  Rudolphus scribit cardinali post mortem Gregorii X pont. max., et eidem commendat legatum suum.   (  An. Dom. 1276, cod. Rud.  II.)
Author: Rudolfus I

ARGUMENTUM.--Eadem occasione sacrum cardinalium collegium admonet, se ad novum pontificem, et una simul ad eos oratorem mittere; destinasse Basiliensem episcopum, qui suis negotiis vacaret, eumque omnibus commendat.

Mutato, Domino ut placuit, sacrosanctae matris Ecclesiae statu inopinabiliter his diebus, in cujus mutatione tam subita noster stabiliri non potuit, quin cum eo mutationis incommoda sustineret. 370 Ecce quod vener. N. cui nostra cordis arcana communicata sunt omnia, velut imaginarium nostrae praesentiae ad beatitudinis apostolicae pedes, et ad vos fiducialiter duximus destinandum, rogantes attentius, et hortantes, quatenus super universis et singulis vobis ipsius eloquio proponendis, eidem fidem credulam adhibere curetis, nobis ad expeditionem eorum, gratuitam opem et operam, prout de vestra benignitate confidimus, efficaciter applicando.
EPISTOLA III.  Gaudet de novo electo pontifice, et procuratorem in Romana curia constituit.   (  An. Dom. 1277, cod. Rud.  III.)
Author: Rudolfus I
Date:  [debeat] [curam]

ARGUMENTUM.--Per hoc regium diploma constituit novum procuratorem, seu legatum suum apud sanctam sedem cum necessariis facultatibus. De rebus gerendis eum instruit, praemia pro iisdem bene gestis pollicetur.

Exaltator humilium Deus vota nostra ab excelso prospiciendo desideratum, imo virum desideriorum Ecclesiae suae sanctae sponsum praevidit idoneum, et si quid, si audemus dicere, in suis antecessoribus exstitit imperfecti, quasi per formam completam in sanctissimo nunc patre nostro domino papa perficere misericorditer est dignatus. Sane in ipso noster requiescit animus, in ipso ponimus anchoram spei nostrae, ut ipse nobiscum regnum regat, in imperio imperet, ordinet, et disponat, quae utriusque hominis sunt 371 salutis. Praeterea credimus, imo certum gerimus, quod apud ipsum noster esse debeas oculus non dormitans, auris patens, dextera manus facta nostra dirigens et gubernans; sic ut nostra directio et in sacro Romano imperio provectio tibi tuisque a progenie in progenies ad exaltationem cedere debeat nominis et honoris. Porro apud ipsum sanctissimum patrem nostrum, te nostrum procuratorem constituimus ad consulendum, et allectivis persuasionibus impetrandum omnia sacro Romano imperio profutura, sanctissimi votis non contraria, sed per omnia sibi consentanea suum namque velle, suum nolle a nostra non discrepabit ullo tempore voluntate. Pro nobis vigila, ministerium tuum imple, opus fidelis viri perfice, de reliquo a nobis coronam justitiae praestolare.
372  EPISTOLA IV.  Innocentius pontifex commendat Rudolpho imperatori Coloniensem Ecclesiam et archiepiscopum.   (  An. Dom. 1276, cod. Rud.  IV.)
Author: Rudolfus I
Date:  [gratiosissimum]

ARGUMENTUM.--Innocentius V Siffridi Coloniensis archiepiscopi necnon Ecclesiae suae angustias atque injurias iniquissimo animo ferens, utrumque etiam atque etiam regi Romanorum commendat.

Innocentius etc. Charissimo in Christo filio Rudolpho. Ecclesias et personas ecclesiasticas eo tibi fiducialius commendamus quo erga ipsas zelum te habere novimus promptiorem, et per quem gratum obsequium Deo praestas, et hominibus te reddis merito gratiosum . Sane, sicut accepimus, nobilis G. comes Juliacensis non contentus, quod jamdudum ecclesiam Coloniensem gravibus affecit injuriis et pressuris, adhuc Ecclesiam ipsam et vener. fratrem nostrum Coloniensem episcopum innumeris angustiis et variis persecutionibus affligere non veretur. Quia vero confidimus, quod per tui favoris auxilium eadem Ecclesia quam paterno zelamur affectu a suis debeat angustiis respirare, celsitudinem tuam affectuose rogamus et hortamur attente, quatenus archiepiscopum et ecclesiam praedictos habens pro divina et nostra reverentia propensius commendatos, ipsis in suis juribus assistas, et tradita tibi divinitus potestate defendas eosdem; ita quod propitiationem 373 divinam exinde uberius merearis, et nos devotionem tuam possimus merito commendare .
EPISTOLA VI.  Rudolphus rescribit Ungariae regi, et se excusat quod preces ejus non admiserit.   (  An. Dom. 1276, cod. Rud.  VI.)
Author: Rudolfus I

ARGUMENTUM.--Ladislao Ungariae regi petenti pro camerario suo quosdam districtus in terris juris imperii ab Ottocaro occupatis, reponit, incerto adhuc jure terrarum, minus opportunum fore quidquam in iisdem concedere: et regium animum demerendi causa, eidem exhibet quidquid sine juris laesione concedi valeat.

Regalibus vestris litteris nuper culmini nostro directis affectione benigna receptis, et ut decuit eis lectis et plenius intellectis, super earum serie celsitudini vestrae taliter duximus respondendum. 376 Quod licet ad omnia esse velimus ultronei, quae vestrum demulcere possunt animum et affectum, et licet spectabilem virum N. camerarium vestrum, suis claris et virtuosis exigentibus meritis gratiosae benevolentiae ulnis patentibus amplexemur, quia tamen nos ipsi, et dilecti principes nostri N. et N. in quibusdam terris, quas inclytus rex Bohemiae occupare dignoscitur, nos contendimus jus habere, non minus reprehensibile videtur, si sic repente, sic praecipitanter ad collationem aliquorum districtuum ad easdem terras spectantium, hujusmodi declaratione, seu discretione neglecta, cui videlicet, quibusve de jure competerent, nos contingeret prosilire ; ideo vestra nobis porrecta petitio pro dicto N. ad praesens est effectu frustrata, quae utique mentem regiam displicentiae spiritu non perturbet, cum sint, ut nostis, agendorum processus hujusmodi aequis trutinandi judiciis, et maturis examinandi consiliis, et exactis, ne possit mutabilitatis et inconstantiae argui praesidentia principalis. Verumtamen ad vestrae gloriae titulos attollendos tam fervide gerimus inconcussae sinceritatis affectum, ut quod libuerit vobis et nobis super hoc, in benevolentiae singularis uberi affluentia quantum sine juris possumus injuria libenter et liberaliter aspirare .
377  EPISTOLA VII.  Rudolphus promittit se de perpetrato quodam facinore ultionem sumpturum.   (  An. Dom. 1275, cod. Rud.  VII.)
Author: Rudolfus I
Date:  [ Fors. diffinita]

ARGUMENTUM.--Principem sibi adhaerentem a fide Ottocari defecturum scripto seu diffidatione, ut tunc moris erat, admonet, ut illum maneat denuntiari hostem imperii; hostilia cujusdam Ottocaro adhaerentis nuntiat; flagitium in presbytero admissum detestatur.

Rem horribilem et perniciosam exemplo, quae nuper ad aures nostras de cujusdam presbyteri vasis seminariis amputatis, te annuntiante pervenit, amaro commiserantes affectu, parati sumus ad libitum emendationi patrati facinoris inhiare. Super diffidatione regis Bohemiae, ut scripsisti, consultius existimantes, ut magis congrui temporis opportunitate captata, quando videlicet contra eum fuerit difinitum prolata sententia, ut processus omnino calumnia careat, ipsa diffidatio celebretur. Porro ut rumores, quos nuper accepimus, te profecto non lateant, tuae sinceritati describimus, quod N. in favorem N. de novo compluribus curribus et equitibus quamdam civitatem N. violenter intravit, exterminans eam incendiis et rapinis.
378  EPISTOLA VIII.  Archiepiscopus Saltzburgensis, apud Rudolphum Caesarem episcopum Secoviensem suffraganeum suum accusat.   (  An. Dom. 1275, cod. Rud.  VIII.)
Author: Rudolfus I
Date:  [Seccoviensis] [ Fors. Augusta]

ARGUMENTUM.--Fridericus archiep. Salisburgensis, qui cum Conrado Frisingensi in Styriam et Carinthiam excurrens, a suffraganeo suo Bernardo Seccoviensi traductus, tanquam populos Ottocaro subditos ad defectionem suscitaret, fuga sibi consulere compulsus fuerat; illum accusat legationis ad Augustana comitia, jactantiae adversus imperium et sanctam sedem, ac subversionis cleri et populi. Eumque orat ut in unius proterviam ad aliorum exemplum animadvertat.

Domine, sciatis, quod episcopus Secoviensis suffraganeus noster, prohibentibus nobis et invitis, assumit legationes Deo et vobis contrarias, spreta devotione Romanae Ecclesiae, qua vobis et nobis tenetur. Dum nuper nos idem episcopus pertransiret, ipsum super hoc fraterne corripuimus et occulte; ipse vero nostra correctione temere vilipensa, adversum nos, et ven. fratrem nostrum Conradum prorumpens in stultiloquium, multis magnis viris astantibus publice proclamavit et dixit nos ambos ad terras sui domini regis non ob aliud descendisse, quam ut ipsarum statum in vestrum favorem proditorie turbaremus; tantumque factionis suae contra nos fautores et complices provocavit, quod per vias devias nos fugiendo a terris illis cum magno nominis nostri vituperio recedere oportebat. Idem episcopus de quibusdam verbis fatuis in angusta gloriando se jactitans non solum laicos a devotione vestra 379 retrahit et avertit, verum etiam clericis et religiosis viris inflat et suggerit non tantum imperio, sed et sedi apostolicae rebellare. Consilium itaque nostrum, quod precibus immiscemus, est istud, ut toto conamine cogitetis, qualiter episcopo dicto, qui solus se inter suffraganeos aliosque praelatos erigit, et protervit, et aliis est occasio delinquendi, per effectum poenalis operis ostendatis quam sit temerarium tam atrociter et proterve Romanam laedere majestatem. Scimus enim, quod si oris ejus temerarii maxillas froeno constringitis, requiescent et manus et labia caeterorum stulte surgentium ex adverso.
380  EPISTOLA IX.  Saltzburgensis archiepiscopi gravissima querela de Ottocaro rege Bohemiae post mortem Gregorii X pont. max.   (  An dom. 1276, cod. Rud.  IX.)
Author: Rudolfus I
Date:  [mirabiliter]

ARGUMENTUM.--Ottocarus post mortem Gregorii X, laxatis habenis irae suae adversus adhaerentes Rudolpho, in tantas angustias archiep. Salisburgensem conjecit, ut regium praesidium implorare coactus fuerit. Quamobrem mittit nuntium, qui oretenus mala omnia narret; praeterea de novi pontificis creatione, et de futura ejus coronatione Rudolphum sciscitatur, seque in fide erga illum constanter in quibusvis periculis permansurum promittit.

Serenissimo domino suo Saltzburgensis promptissimam cum devotis orationibus ad quaevis beneplacita voluntatem. Qui adversus sanctam Romanam Ecclesiam, sacrumque Romanum imperium se jamdudum vibratis suae rebellionis cornibus, contumaciter erexerunt, post decessum beatissimi patris et domini nostri papae Gregorii exsultantes in rebus pessimis insolescunt sic atrociter et audaciter, acsi utraque dignitas et potestas, quas Deo propitio credimus immortales, per mortem unius hominis sint deletae. Hoc in nobis et ecclesia nostra facile, sed miserabiliter est videre, qui pro eo solo persecutionem patimur, sustinemus opprobria, nostrumque exterminium exspectamus, quod tam sedi apostolicae quam Romano imperio debitam et devotam libenter impendimus servitutem; quibus ad fidelitatis obsequia recognoscimus nos teneri, prout lator praesentium, qui angustias nostras innumerabiles bene novit, plene sublimitati regiae recitabit. Quem etiam specialiter misimus ad regalis gloriae aspectum, ut nobis de creatione summi pontificis, vestroque processu quem feliciorem nostro statu cupimus, qui 381 non stamus, sed labimur, investiget sagaciter et solerter, necnon conditionem nostram miserabilem eidem commisimus majestati regiae exponendam, utque nobis gratiae vestrae consilium referat, cujus praesidio inter angustias nostras, quarum pondus et numerus de die in diem gravius augmentantur, hoc periculoso tempore dirigantur. In hoc enim deliberationis nostrae propositum constantia stabili inviolabiliter est firmatum, ut nullius adversitatis pondere, nulliusque periculi tempestate pereat, sed appareat magis et luceat circa vos et Romanum imperium fides nostra. Placeat igitur gloriae vestrae, princeps et domine gloriose, sano vestrae informationis consilio consolari nostram miseriam, cujus finem et numerum non videmus, secundum ea quae lator praesentium vestris auribus explicabit.