medieval-data/medieval-letters huggingface dataset:
EPISTOLA XXI. EPISTOLA HERBERTI EXSULANTIS AD HENRICUM BAIOCENSEM EPISCOPUM IN NOVITATE PROMOTIONIS EJUS; IN QUA EPISTOLA NONNULLA SUMPTA SUNT EX TRACTATU BERNARDI CLARAEVALLENSIS QUEM FECIS AD PRECES PAPAE EUGENII.
Author: Herbertus de Boseham
Date:  [ Hortatoria, quae sequuntur usque ad finem epistolae,
nec ad sancti Thomae historiam spectantia, nec
aliter unius assis aestimanda, omitto ]

Inter scribendum haec, imo priusquam scriberem, mox steti et haesi et cum stylum et tabulas arripuerim, necdum exaratis aliquibus praesentis eloquii notis suspendi organa mea, dubius admodum quo dictionis genere ego loquerer nunc ad dominum meum. Nam diversos etiam et adversos scribendi characteres imperabant hinc clara et gloriosa mutatio nominis tui, inde vero dura et aspera sors exsilii mei . . . . . . . . .

. . . . . . . .
EPISTOLA XXII. EPISTOLA B. ABBATIS SANCTI CRISPINI SUESSIONENSIS AD HERBERTUM.
Author: Herbertus de Boseham

Charissimo et praecordiali amico suo magistro II., frater ille sanctorum ecclesiae martyrum Crispini et Crispiani minister humilis, viam veritatis eligere.

Exspectans exspectavi promissi terminum et nihil accepi. Quod si tibi a languescenti memoria vel promissum vel promissi terminus fortassis excidit, neutrum in nostra periisse pro certo noveris. De synodis et ad populum sermones termino statuto transmittendos vel a te ipso deferendos mihi promisisti. Terminus praeteriit, promissum infra praeteritum adhuc languescit. Sine itaque ut quod penes te inclusum est et intra terminum a te valeat promissum egredi et ad me cui promissum debetur ingredi, ne videaris veritatem amplius transgredi. Si a veritatis via scienter aut ignoranter aberrasti, tibi licet adhuc ad eam regredi. Viam ergo veritatis festinanter eligere, dum liceat, libeat, neque quod processit de labiis tuis omnino irritum facias. Et si me ad tempus ab exspectatione mea confusum doleo, latori praesentium secure potes committere quod cum acceptum legero, confusionis dolorem penitus expellit ab animo. Votis itaque meis et precibus, magister optime, magistrorum mihi charissime, satisfacere festina, ita ut nunquam portitorem nostrum vacuum ad nos remittendi occasionem perquiras. Excellentissimum et dilectissimum dominum Cantuariensem archiepiscopum ex parte nostra officiosissime salutare non differas, cujus ad obsequium nostra paratus sum exponere omnia cum corpore simul et anima. Valeas et tu ipse non pro merito, sed ut desidero. Auferet enim a te salutem meritum, eamdem vero mediante Jesu Christo conferet nostrum in bonis desiderium. Quam etiam ut desiderem affectuosius, efficiat precor in suo reditu praesentium bajulus mihi sic inquiens: « Hoc vobis mittit magister Herbertus amicus vester fidelis et veracissimus. » Vale iterum. Suppono vobis et vale tertium. Tu siquidem nosti triplicem difficile rumpi funiculum. Cave ne alii publices quod praesens pagella continet.
EPISTOLA XXIII. EPISTOLA HERBERTI EXSULANTIS AD B. ABBATEM SANCTI CRISPINI MAGNI SUESSIONENSIS.
Author: Herbertus de Boseham

Domino charissimo et honorando in Christo B. abbati, H., in Domino salutem.

Lectus dignationis tuae sermo hinc mihi praestitit gratiam hinc incussit timorem: incusat me hinc, blanditur inde. Nam, ut litterae tuae sonant, aestimas me juste arguendum tanquam promissi mei immemorem, sed mox velut charitatis consilio tribuis indulgentiam ad illius quod promissum est solutionem invitans. Videris etiam me levitatis arguere quod juxta promissum tempus non venerim. Sed meminisse debueras quia non est hominis via ejus nec viri est ut ambulet et dirigat gressus suos, praesertim cum ego sim homo sub potestate constitutus, cui si dicitur: « Vade, et vado et dominis meis obtempero. » Verum cum essem apud te, sperabam me in modico reversurum et promisi ut credidi. Cum ergo non venerim nunquid levitate usus sum ut sit apud me. Est et non? aestimo quia judicio beatitudinis tuae non solum qui verum sed et is qui falsum dicit quod putat verum, liber a mendacio sit; alioquin apostolus pariter arguatur qui juxta promissum nequaquam ad Corinthios venerit. At vera amicitia quod sentit dissimulare non debet. Proinde est quod correptionem tuam acceptavi eo ipso indicans, quia trahere velis ut invitum ut veniam et videam te. Spero autem et adhuc quod proficiscens in Flandriam facturus sum transitum per vos et sine dilatatione. Interim vero pollicitationis meae pignus accipias, aliquas videlicet schedulas vel paucas quas per hunc bajulum destino, quas a nobis elaboratas dignatus es postulare, qui in urbe ut videtur similavi fastidiens et pretiosis epulis saturatus cibarii panis nostri et rusticani oleris alimenta desideras: quibus nunc in solitudine Pontiniaci pauper vita mea ne in via deficiat sustentatur. Haec igitur accipe non tuam sed potius turbae discumbentis refectionem, in quibus tamen si qua forte fragmenta quae tuum quaerant refocillare spiritum repereris, gratiae non mihi sed patrifamiliae referantur, de cujus plenitudine quae dispensatur accepta sunt. Scripsissem plurima nisi quia me urgebat subita et inopinata profectio, ut vix una lucubratiuncula exaraverim, unde si juxa amantis votum parvae et incomptae sint litterulae hae, ne mireris. Scis enim ipse non omnino bene fieri quod praepropere vel occupato animo fiat: praeterea memento quam paucioribus tuis ista redduntur, cum tamen tu totus in libris sis. Nunc omnia super omnia, quaeso, ut impensas ad Dominum fundas preces quo possit dominus Cantuariensis et qui tribulationis suae socii sunt in isto certamine victoriam consequi. Simulque ut omnes fratres qui tecum sunt meo nomine salutentur, impendio precor, et ut memoriam tribulationis nostrae in orationibus suis habeant, moveatis affectuose.
EPISTOLA XXV. EPISTOLA HERBERTI AD A. PAPAM IN PERSONA MATTHAEI PRAECENTORIS SENONENSIS.
Author: Herbertus de Boseham

Unico et summo Dei gratia sanctae sedis apostolicae pontifici A., filius suus M. Senonensis Ecclesiae minimus, in omnibus subjectionem et fidem.

Quia semel coepi, loquar ad dominum meum, cum sim pulvis et cinis, nam hinc zelans haec suasit charitas, inde vero instans urget necessitas. Vox enim auditionis ecce venit et terra commota est; periit cor regis et cor principum, sacerdotes obstupuerunt et dissolutae sunt omnium manus; celebris siquidem est et in ore omnium vox, quod inter tot Ecclesiae inimicos in propria viscera convertitis manus, quia Christi hostibus traditus sit unicus ille et singularis diebus nostris Christi athleta; filius dico vester Cantuariensis archiepiscopus, qui propter gloriam nominis vestri sicut omnis Ecclesiarum orbis praedicat sprevit gratiam principum, confusionem sustinuit et improperium, dimisit denique domum suam, reliquit haereditatem suam. Auget etiam malorum scandalum quod vulgatissimus ille schismaticus Joannes de Oxenforde vestra quae omni praeest auctoritate absolutus Saresberiensis decanatus tam facile restitutionem meruerit, quasi sit ei in justitiam reputatum publicum illud perjurium schismatis quod, sicut mundus novit clamat, tam enormiter in Alemannia perpetravit, cujus occasione insignem illum schismaticum qui singularem quaerit in mundo principatum: multos vero in errore consortes ad gloriae vestrae depressionem suscitavit. Quin et Joannes iste et alii regis Anglorum nuntii a curia revertentes dilataverunt os suum et adversus Cantuariensem nostrum, vel ut interpretemur verius ad Ecclesiae Dei oppressionem, cuncta se impetrasse gloriantur, et ex hoc, ut multi nomini vestro sancto detrahant, multam causam viri isti linguosi praebuerunt. Et hinc est quod universam Ecclesiae faciem confusio operit. Timor enim et tremor venerunt super nos, quoniam in auditu hoc dii fortes terrae vehementer elevati sunt, exspectantes in dies quod si in stadio praefatus Christi athleta defecerit, ipsi sint bravium accepturi vestrum humiliando populum et patrum vestrorum se immiscendo haereditati. Quia igitur semel coepi, loquar ad dominum meum cum sim pulvis et cinis. Non infirmetur in tribulatione virtus vestra, sed praecipita, Domine, et divide linguas eorum, ut sciat universa terra quia locuti sunt adversus justum iniquitatem in superbia et in abusione, et fiat manus tua super filium dexterae tuae et muta fiant labia dolosa. Alioquin tanta jam praesens est turbatio quantam huic scripto horrui credere, et tamen devotus vester et fidelis vestrae sanctitati non debuit penitus subticere. Tribuat vobis Deus, summe Pater, secundum cor vestrum et omne consilium vestrum confirmet.
EPISTOLA XXVI. EPISTOLA HERBERTI AD REIMUNDUM DIACONUM CARDINALEM ROMANAE ECCLESIAE IN PERSONA TH. CANTUARIENSIS.
Author: Herbertus de Boseham

Ven. Patri suo et fratri in Christo charissimo magistro REIMUNDO Romanae Ecclesiae Dei gratia diacono cardinali de Sancta Maria inviolata, T. Cant. Ecclesiae minister humilis miserabilis nunc et exsul, modicum id quod nunc potest.

Qui quotidie cogor amara bibere, dulcia vobis, sancte Pater et amantissime mihi frater in Christo, propinare non possum. Superstitiosi potius est inter ejulatus et lacrymarum sordes velle sibi comparare gloriam de specie exquisiti sermonis. Et idem est, chare mihi in Christo, quod in praesentiarum nolui me de potestate labiorum jactare qui in praesentibus miseriis vix subsisto, nolui, inquam, me loquacitate extollere, quem pro facinoribus suis sicut mortuum saeculi in obscuris collocavit Altissimus. Venio igitur ad vos non indoctis humanae sapientiae verbis sed in verbo crucis, quod quidem pereuntibus stultitia est; his autem qui salvi fiunt, id est nobis, virtus Dei est, nos etenim sumus qui Christum crucifixum praedicamus. Qui proposito vobis gaudio, etc. . . . . . Audivimus enim famam et inimici Ecclesiae missi ad curiam in omni loco jactitant, quod contempserunt nos principes vestri, quinimo tradiderunt nos in manum inimicorum nostrorum, etc. . . . . .. . . . . . . . . . . oro ut pro praesenti tribulatione nostra et Ecclesiae causa precibus et exhortationibus scripto directis, sicut optime nosti, apud Romanum pontificem et confratres vestros intercedatis, etc. . . . . . . . . . .
EPISTOLA XXVII. EPISTOLA HERBERTI AD CHRISTIANUM FRANCORUM REGEM LUDOVICUM IN PERSONA TH. CANTUARIENSIS ARCHIEPISCOPI.
Author: Herbertus de Boseham

Christianissimo et illustri Francorum regi L., T. Cant. Eccles. minister humilis miserabilis nunc et exsul insignis, coronam vitae immarcescibilis.

Gloria in excelsis Deo qui in istis diebus tam fortem, tam excisam columnam in domo sua constituit, qui et inter tenebrosas procellas Ecclesiae suae naufragantis, fecit luminare magnum in firmamento coeli, etc. . . . . . . inter caetera quia memor nostri Pontiniaci in solitudine exsulantis, etc. . . . . . . .
EPISTOLA XXVIII. EPISTOLA HERBERTI AD WALDEMARUM REGEM DACORUM IN PERSONA THOMAE CANTUARIENSIS ABCHIEPISCOPI.
Author: Herbertus de Boseham

Nobili et illustri Dei gratia Dacorum regi WALDEMARO, T. eadem gratia Cant. archiepiscopus et apostolicae sedis legatus, sic uti bonis transitoriis frui ut mereatur aeternis.

Ex aliorum relatione gloriae vestrae credidimus intimatum quanta et nobis et nostris rex Anglorum intulerit mala ex eo tempore quo ad pontificii dignitatem vocavit nos Deus, ira et inclementia quae nequaquam regem decent, pessimis usus consultoribus, qui etiam nos adhuc persequi non desistit, sed benedictus Deus quia non habet tantas vires ad nocendum, quantos habet conatus. His siquidem in cujus manu corda sunt regum Christianum Francorum regem Ludovicum et principes regni sui et magnates ut omnem nobis honorem et reverentiam summam exhibeant convertit. Verum quoniam magnitudo nominis vestri et aequitas regia qua vos Rex regum decoravit ex fama celebri nobis innotuit, volumus quoque ut excellentiae vestrae ex proprio mandato nostro nostra innotescat persecutio, quatenus majorem in oculis vestris inveniamus gratiam. Et si ita fortassis decreverit Deus, consilii et auxilii vestri munimine contra inimicos nostros roborati felicitatis vestrae et pacis in Christo mereamur participes fieri, pro cujus gloria nunc opprobria, delicta omnia sustinemus. Nam me tacente satis novit mundus quam fideliter, quam magnifice jam dicto Anglorum regi servierimus ante promotionem nostram, cum adhuc mundo militaremus. Supplicamus igitur excellentiae vestrae, rex illustris, ut nobis vestrum significetis beneplacitum, et his quae hic non scripsimus sed per venerabilem fratrem nostrum intimamus, aures clementiae vestrae benigne accommodetis, et tanquam a nobismet dictis fidem omnem adhibeatis. Ille vos custodiat et augeat qui regibus salutem dat.
EPISTOLA XXX. EPISTOLA HERBERTI AD BARTHOLOMAEUM EXONIENSEM EPISCOPUM.
Author: Herbertus de Boseham

Dilecto et dilectori magistro et patri suo Exoniensi episcopo, suus H. miserabilis nunc et exsul, modicum id quod nunc potest.

Qui quotidie cogor amara bibere dulcia vobis, Pater sancte, propinare non possum. Superstitiosi potius est inter ejulatus et lacrymarum sordes velle sibi gloriam comparare de specie exquisiti sermonis. Inde est quod in praesentiarum nolui me de potestate labiorum jactare qui in praesentibus miseriis vix subsisto; nolui, inquam, me loquacitate extollere, quem pro suis facinoribus sicut mortuum saeculi in obscuris collocavit Altissimus. Sed sanctitati vestrae inde absque fucati tinctione eloquii perpaucis mentem meam expono. Haesitans tamen et dubius, nam sicut clamat mundus testantur opera quod urna videlicet sortis nostrae sinistra quotquot nobis erant ad dextram prostrati sunt. Consideramus enim ad dextram et videmus sed non cognoscimus. Verum pristinae charitatis non immemor, quae nec vetustate temporis nec sortis lubrico solet excidere, confortatus sum et confirmatus. Bajulus horum juvenis probus et discretus, et tam domino meo archiepiscopo quam mihi charus admodum et acceptus, ad nos de Anglia veniens sollicitavit me ut pro ipso alicui amicorum meorum in Anglia scriberem, cui instanti dum saepe et saepius me in terra illa oblivionis amicum non habere replicarem, secus sperans de vobis vestri demum recordatus est, cum omni instantia rogans ut vobis pro ipso scriberem, cujus tandem misertus ut nostri aliquando misereatur Deus, preces quantas in praesentiarum audeo et valeo sanctitati vestrae porrigo: quatenus ipsum pietatis intuitu et precum mearum interventu in vestro retineatis obsequio saltem ad modicum tempus, vel si hoc nullo modo placet alicui de amicis vestris officiose et cum affectu commendetis et id profecto discretio vestra noverit quod minister officiosus est et alicujus probi obsequio vehementer idoneus, cui nisi provideatis, revertetur ad nos, nec enim nostrae esset onerosus paupertati nisi quia dulcedine natalis soli attrahitur. De his quae geruntur circa nos istorum lator plene vos instruere poterit. Siquidem satius judicavi celanda hinc in aure quam oculis in scriptura committere, quae quibuscunque loquatur quidquid in se habuerit sub ipsa oculorum luce manifestat.
EPISTOLA XXXI. EPISTOLA HEBERTI AD BALDEWINUM EXONIENSEM ARCHIDIACONUM.
Author: Herbertus de Boseham

Dilecto sibi in Christo et, ut spero, diligenti ociossuo magistro B. Exoniensi archidiacono suus, H. miserabilis nuncet exsul, modicum id quod nunc potest.

Charissime mihi in Christo, venio ad vos non in sublimitate sermonis aut in persuasibilibus humanae sapientiae verbis, sed in verbo crucis, quod quidem pereuntibus stultitia est, his autem qui salvi fiunt, id est nobis, virtus Dei. Nos etenim sumus qui Christum crucifixum praedicamus, qui proposito nobis gaudio sustinemus crucem, confusione contempta, malentes cum populo Dei affligi quam temporalis peccati habere jucunditatem. Unde et inculta oratio duram scribentis sortem absque ulla elegantia et dictionum solemnibus indicat. Satis namque indecens inter ructus et singultus fletuum festivis rhetoricorum membris et articulis in dictionibus lascivire. Verum inter uberes et saecularium et divinarum litterarum divitias tuas, in hoc tenui schemate amicum tuum de longinquo venientem excipias, virum certe dolorum, qui non habet decorem nec faciem. Verumtamen non ut te contristem haec scribo, sed ne in his diebus nubis et caliginis oblivionis me umbra operiat: facti enim sumus tanquam vas perditum et oblivioni dati tanquam mortui a corde.
EPISTOLA XXXII. EPISTOLA HERBERTI AD ALEXANDRUM PAPAM IN PERSONA A. SILVANECTENSIS EPISCOPI.
Author: Herbertus de Boseham
Date:  [ Caetera hujus epistolae in epp. 24, 25, non iisdem
verbis sed in eumdem modum expressa invenio. ]

ALEXANDRO summo Dei gratia sanctae Romanae Ecclesiae pontifici, A. Silvanectensis dictus episcopus, salutem in Christo et debitam patri obedientiam.

Etsi vobis, Pater sancte, omnium Ecclesiarum sollicitudo commissa sit, specialius tamen illi Ecclesiae filii a vobis consolationem et protectionis auxilium demerentur, qui ex adverso ascendere non metuunt, et terrenis potestatibus, ne quod ecclesiae est usurpent, libere contradicunt. Proinde est quod ego pro filio vestro fratre nostro T. Cantuariensi archiepiscopo, viro, sicut scitur, religioso et matri nostrae sanctae Romanae Ecclesiae fideli, ego episcoporum minimus quantas audeo et valeo sanctitati, etc., etc., etc. . . . . . . .
EPISTOLA XXXIII. EPISTOLA HERBERTI IN PERSONA WILLELMI SENONENSIS ARCHIEPISCOPI AD ALEXANDRUM PAPAM CONTRA INTERFECTORES SANCTI THOMAE CANTUARIENSIS ARCHIEPISCOPI ET MARTYRIS.
Author: Herbertus de Boseham
Date:  [ Vide Epistol. S. Thom. ]

Inter scribendum haec, imo priusquam, etc
EPISTOLA XXXV. EPISTOLA HERBERTI EXSULANTIS POST SANCTI THOMAE MARTYRIUM AD JOANNEM SARESBERIENSEM.
Author: Herbertus de Boseham

Quoties vel membranula litterarum vestrarum ad me usque pervenerit, sic est mihi ipsa in hoc tribulationis tempore quasi nubes in tempore siccitatis. Siquidem in aestu praesentis hujus meae pressurae grande mihi praestat refrigerium litteratoria confabulatio tua, ubi absentem corpore spiritu intueor praesentissimum, etc., etc., etc. Nec enim sicut scribis dominum archidiaconum Cantuariensem asserere, absentia mea propriae voluntati debet ascribi ut de caetero non debeam exsulem gerere. Cujus profecto assertio nequaquam malevolentis sicut reor calumniam, sed sicut certissime scio, veritatis ignorantiam habet. Exsilii quippe mei causa justa est, quae etiam etsi in se justa non fuisset, justificata est superioris auctoritatis accedente mandato. Hoc tamen in brevi scribo, non tam totum proferens quam ex modico ostendens quid taceam. Sic enim arbitror expedire adhuc, praesertim cum sapiens ex paucis multa conjiciat.
EPISTOLA XXXVI. EPISTOLA HERBERTI POST SANCTI TH. MARTYRIUM AD GUNTHARIUM QUEMDAM SOCIUM SUUM.
Author: Herbertus de Boseham

Gloria in excelsis Deo, cujus dono inenarrabili tristitia vestra incredibilis in totius mundi gaudium versa est, adeo quod eam persecutionis auctores consolationis nostrae sint participes, quia aperuit Dominus manum suam et implet omne animal ubertate, vulnerati cujusdam et in sepulcro dormientis odore suavi et vivifico trahens et attrahens universos. Unde et jam praesentialiter et visibiliter sententiae illius veritatem experimur, quod stultum est Dei sapientius est hominibus, et quia stultus factus est omnis homo a scientia. Verum circa hoc immorari non oportet, quae tu fidelius et, etc., etc. . .
EPISTOLA XXXVII. EPISTOLA IN PERSONA WILLELMI ARCHIEPISCOPI AD VIZELIACENSEM ABBATEM.
Author: Herbertus de Boseham

WILLELMUS D. gra. Senon. arch. apost. sedis legatus, venerabili fratri G. Vizel. abbati et dilectis filiis suis ejusdem loci conventui, salutem et gloriam quam dabit Dominus.

Nos qui teneros humeros virorum oneribus supposuimus, pastorali sarcinae in nullo commodius possumus praevidere quam si ad comportandam Ecclesiae fabricam tales in ea instituamus personas, quae scientia litterarum et morum honestate praefulgeant, et quarum virtutes eidem ecclesiae magis videantur conferre quam sibi de collato beneficio accrevisse. Tunc enim domus Domini procul dubio decoratur, cum in ordinatione illius ab eo qui praeest secundum scientiam zelus Dei accenditur, quod non caro, aut sanguis, aut triplex illa munerum famosa acceptio aut generis nobilitas, sed potius merita personaliter pensantur. Proinde est quod nos inspirante Domino personae duntaxat causam judicantes et dilecti filii vestri fratris nostri domini G. prioris de Vilmustir scientiam commendantes et vitam, monasterio sanctae Columbae senis in abbatem et Patrem Domino, sicut credimus, revelante fratrum quoque loci omnium unanimiter accedentibus votis decrevimus praeferendum. Et ut invocatione ista eo sancta quo consona sanctorum canonum limitemur et formam, rogamus te dominum abbatem et exhortamur in Domino quatenus illum ad nos cum omni celeritate mittatis, ab omni quo non tibi tenetur professionis et obedientiae vinculo absolutum et liberum, ut ita emancipato filio et converso in multarum gentium patrem primogenitorum jure benedictionem haereditet. Unde et patri dabit gloriam et confratribus gratiam super gratiam cumulabit.
EPISTOLA XXXVIII. EPISTOLA HERBERTI EXSULANTIS POST SANCTI THOMAE MARTYRIUM AD JOANNEM PICTAVIENSEM EPISCOPUM.
Author: Herbertus de Boseham

Omnes novimus quod omnes vidimus, veram in adversis charitatem non deseri. Hujus veritas sententiae visibiliter quidem in te et sensualiter experta est. Quod et ego inter adversa mea saepe et saepius recolens calamum adhuc reprimere volui, sed nequaquam diutius valui. Unde et tetros hos atramenti tramites et inclytos litterularum praesentium sulcos me quodammodo invito et reclamante exaravit. Verebar quippe me tam multis occupationibus tuis importunum ingerere. Verumtamen vel nunc silentium rumpere hinc suasit charitas, inde vero praesentis infirmitatis meae necessitas compulit. Existimo enim tanto te nunc mihi affectuosius compati quanto nunc amplius his diligitur pro quo patior adhuc. Quanto etiam plaga mea crudelior. Videre q., etc., etc., etc. . . . Fortis ille athleta, etc. . . . . astitit mihi in visu et confortavit me et consolatione quidem plus quam dici queat perfecta. Multa quidem et alia saepe et saepius referuntur, quae si cognovisses et tu, gaudium pariter praeberent et miraculum, etc. . . . viri etiam mihi pacifici mandant et remandant, scribunt et consulunt ut revertar; adjiciunt fatue me gerere exsulem cum mihi pax regis et patriae cinis offeratur . . . . .

Dominos etiam cardinales, sicut spero, multum mihi benignos vivi sermonis tui hortatus faciat, si placet, benigniores. Proxime venit ad nos serviens quidam Cantia oriundus in domo domini mei aliquanto tempore conversatus, homo certe peccati et totius mendacii et dolositatis habitaculum, qui hoc anno et totam Franciam circuivit, et de sanguine gloriosi martyris nostri partem non modicam, pileum etiam in quo noster passus est habere se undique disseminavit, volens sic sibi hominum gratiam et pecuniam comparare, cujus nomen indicabit praesentium portitor, si forte ad vos venerit, quia sic se dicebat venturum, talem sicut talem excipite, et quia novi vos nostris satis benignum, volo vos esse praemunitum et ab ipsius cavere fermento. Dominos etiam cardinales super hoc ipso praemuniatis si placet. Scio enim quod ad ipsos cum plena falsitatum crumena sit accessurus.
EPISTOLA XL. PETITIO EXSULANTIS HERBERTI POST DOMINI SUI SANCTI THOMAE MARTYRIUM AD ALEXANDRUM PAPAM POSTULANS UT ILLIUS SANCTI MARTYRIS SOLEMNITATEM OMNI ECCLESIARUM ORBE MANDET CELEBRARI, COMPROBANS QUOD NEQUAQUAM MARTYRIUM, SICUT A ROMANO DEBERI CANONIZARI PONTIFICE, SED NULLO EXSPECTATO MANDATO MOX MARTYRIS PALMAM GLORIA SEQUI DEBEAT.
Author: Herbertus de Boseham

Ego Herbertus sanctitatis vestrae servus vinctus Jesu Christi totis mentis meae genibus majestatis tantae pedibus advolvor, orans, etc. . . . .

Praesertim cum jam nonnulli de latere vestro revertentes vestrum super me bene placitum varie testificati sint. Alia vero praesenti scripto non inserta quae per dominum Meldensem electum sanctitati vestrae eo commodius quo secretius necessarium duxi intimare, etc., etc. . . . .