EPISTOLA XXIV.
Author: Ausonius Burdigalensis

AUSONIUS PAULINO SUO salutem. Quarta tibi haec notos detexit epistola questus, Pauline, et blando residem sermone lacessit. Officium sed nulla pium mihi pagina reddit, Fausta salutigeris ascribens orsa libellis. Unde istam meruit non felix charta repulsam, Spernit tam longo cessatio quam tua fastu? Hostis ab hoste tamen per barbara verba salutem Accipit: et Salve mediis intervenit armis. Respondent et saxa homini. Percussus ab antris Sermo redit, redit et nemorum vocalis imago: Littorei clamant scopuli, dant murmura rivi, Hyblaeis apibus sepes depasta susurrat. Est et arundineis modulatio musica ripis: Cumque suis loquitur tremulum coma pinea ventis. Incubuit foliis quoties levis Eurus acutis, Dindyma Gargarico respondent cantica luco. Nil mutum natura dedit: non aeris ales, Quadrupedesve silent, habet et sua sibila serpens, Et pecus aequoreum tenui vice vocis anhelat. Cymbala dant flictu sonitum, dant pulpita saltu Icta pedum: tentis reboant cava tympana tergis: Isiacos agitant Mareotica sistra tumultus; Nec Dodonaei cessat tinnitus aheni, In numerum quotiens radiis ferientibus ictae Respondent dociles modulato verbere pelves. Tu velut Oebaliis habites taciturnus Amyclis, Aut tua Sigalion Aegyptius oscula signet, Obnixum, Pauline, taces. Agnosco pudorem: Quod vitium fovet ipsa suum cessatio jugis. Dumque pudet tacuisse diu, placet officiorum Non servare vices: et amant longa otia culpam. Quis prohibet Salve atque Vale brevitate parata Scribere? felicesque notas mandare libellis? Non ego longinquos ut texat pagina versus Postulo: multiplicique oneres sermone tabellas. Una fuit tantum, qua respondere Lacones, Littera: et irato regi placuere negantes. Est etenim comis brevitas. Sic fama renatum Pythagoram docuisse refert, cum multa loquaces Ambiguis sererent verbis, contra omnia solum Est, respondebat, vel non. O certa loquendi Regula! nam brevius nihil est, nec plenius istis: Quae firmata probant, aut infirmata relidunt. Nemo silens placuit: multi brevitate loquendi. Verum ego quo stulte dudum spatiosa locutus Provehor? ut diversa sibi vicinaque culpa est, Multa loquens, et cuncta silens! non ambo placemus: Nec possum reticere, jugum quod libera numquam Fert pietas, nec amat blandis postponere verum. Vertisti, Pauline, tuos dulcissime mores? Vasconis hoc saltus, et ninguida Pyrenaei Hospitia, et nostri facit hoc oblivio coeli? Imprecer ex merito quid non tibi, Hiberia tellus? Te populent Poeni: te perfidus Annibal urat: Te belli sedem repetat Sertorius exsul. Ergo meum, patriaeque decus, columenque senati, Bilbilis, aut haerens scopulis, Calagorris habebit? Aut quae dejectis juga par scruposa ruinis Arida torrentem Sicorim despectat Hilerda? Hic trabeam, Pauline, tuam, Latiamque curulem Constituis, patriosque isthic sepelibis honores? Quis tamen ista tibi tam longa silentia suasit? Impius ut nullos hic vocem vertat in usus: Gaudia non illum vegetent: non dulcia vatum Carmina, non blandae modulatio flexa querelae, Non fera, non illum pecudes, non mulceat ales, Non quae pastorum nemoralibus abdita lucis Solatur nostras Echo resecuta loquelas. Tristis, egens, deserta colat: tacitusque pererret Alpini convexa jugi: ceu dicitur olim Mentis inops, coetus hominum, et vestigia vitans, Avia perlustrasse vagus loca Bellerophontes. Haec precor: hanc vocem, Boeotia numina, Musae, Accipite, et Latiis vatem revocate Camenis.