EPISTOLA LXXXVIII. AD ARNONEM.  (Anno 798, mense Octobri.)   Hortatur ad munus apostolicum impigre obeundum; nec se vel infirmitate corporis, vel cura propriarum ovium impediri patiatur.
Author: Alcuinus
Date:  [Aquilae Albinus] [in
domo sancti Martini] [pridie Nonas Octobris] [ Al., laboro] [Exalta sicut tuba vocem tuam, et memento te dixit
[ Ita cod.; forte legendum memento te sequi eum,
qui dixit]

Charissimo in Christo Patri infirmus in desiderio totius charitatis salutem.

Fidei vestrae et firmae charitatis litterae me invenerunt , sed Deo donante melius habentem. Et te summa Dei gratia melius ac melius habere concedat, et opus Dei quod in manibus habes, crescere faciat per multam latitudinem populi; et ne tepescat animus tuus, nec crebra te exterreat corporis tui infirmitas. Nam virtus ex infirmitate perficitur . Felix locus et hora in qua te constituit summus terrarum rector. Sed curre currendo, ut cursum tuum compleat Deus, et fidem conserves, et de reliquo tibi remaneat corona gloriae . Nos vero peccatorum vincula partim saeculi catenis, partim vinculis morborum currere abnegant, et quod in voluntate promptum est, in carne infirmatur . Sed fiat voluntas Domini: et qui coepit in spiritu, compleat in opere. Sciant omnes gentes, quasi stilo situlae. Quis ego nisi pulvis parvissimus? Tamen qui de pulvere evexit Dominus, potest de creatura facere quae vult: quia omnia, quae vult facit in coelo. Qui laboriosas piscatoris manus ab hamo ad coelestis regni transtulit clavem; et de persecutore sanctorum efficit praedicatorem populorum. Haec vero considerans nec de fraterna desperes salute, nec de propria dubites efficacia. Pauci sunt dies laboris, sed plurimi mercedis. Labora , labora pro me et pro te, ut tuus labor mihi proficiat; mea voluntas, si quid potest, te adjuvet. Trahe me post te precibus tuae sanctitatis: curremus simul, donec introducat nos rex in cellam vinariam, ordinans in nobis suae charitatis suavitatem . Et quia vox vestrae dilectionis ad nos pervenire non potest, saepius charta quam relationis vocant, currat. Frater, qui adjuvatur a fratre, quasi civitas firma est. Quam pulchri sunt pedes evangelizantium pacem, evangelizantium bona . : Alias oves habeo, quae non sunt ex hoc ovili, quae vocem meam audiunt, et illas me oportet adducere, et fiat unum ovile et unus pastor . Nec te priores oves impediunt, quin minus alias adducas, et facias unum ovile. Cognoscat sapientia vestra quid significat devotio nostra. De puero quem habemus in domo nostra, sicut filium erudiemus, et volente Deo perfectum faciemus virum ex illo. Erimus ei adjutores secundum causam et temporis rationem; et si volente Deo viderimus facies nostras, tunc omnia de illo, sicut de aliis multis, consilium salutis capiamus. Sicut fuit Albinus tuus, ita erit et in aeternum]; quia qui coepit charitatis bonum in nobis, ille perficiat, et ad fidei mercedem, credo, magnam perducat. Qui autem perseveraverit in finem, hic salvus erit . Dominus custodiat introitum tuum et exitum tuum ex hoc nunc et usque in aeternum . Vivas feliciter, et floreas in opere, verbo Dei. Vale, frater, in aeternum; memento semper orare pro nobis, et memor sit semper Deus adjuvare te.

Notes: (II Cor.
XII, 9) (II Tim. IV, 7, 8) (Marc. XIV, 38) (Cant. II, 4) (Rom. X, 15) (Joan. X,
16) (Matth. X, 22) (Psal. CXX, 8)