XI.  Stephani ad Henricum archiepiscopum Senonensem. --Probat non posse absque suo assensu metropolitanum Senonensem vocare ad tribunal suum causam cujusdam Galonis Parisiensis scholae magistri.   (Anno 1134.) [D. Lucas D' ACHERY,  Spicil.  t. III, p. 155.]
Author: Stephanus Parisiensis

Significavit nobis in litteris vestris sublimitas vestra quod placuit: quibus obtemperare minime contemnimus, sed terminos quos posuerunt Patres nostri antiquos transgredi formidamus. Nunquam enim reverenda Patrum sanxit auctoritas, nusquam hoc servare consuevit antiquitas, ut aliarum Ecclesiarum causas alicui metropolitano liceat terminare, vel sine consensu illius episcopi, cui cura commissa est, judicia judicare. Unde scribit papa Calistus, quintus decimus a Petro, Benedicto fratri et episcopo: « Nullus metropolitanus dioecesani Ecclesiam vel parochiam aut aliquem de parochia praesumat excommunicare, aliquidve agere absque ejus consilio vel judicio; sed hoc observent quod ab apostolis ac Patribus et praedecessoribus nostris statutum et a nobis confirmatum est. » Iterum: « Si quis metropolitanus non quod ad suam solummodo propriam pertinet parochiam sine consilio et voluntate omnium comprovincialium episcoporum aliquid agere tentaverit, gradus sui periculo subjacebit, et quod egerit, irritum habeatur. » Iterum: « Nullus alterius parochiam disponat aut ordinet aut judicet: quia sicut ordinatio, ita et ministratio et aliarum rerum dispositio prohibetur. » Radulfo siquidem Bituricensi archiepiscopo de re simili ita scribit papa Nicolaus: « Conquestus est apostolatui nostro frater noster Sigebodus Narbonensis archiepiscopus, quod clericos suos eo inconsulto ad judicium tuum venire compellas, et de rebus ad Ecclesiam suam pertinentibus in invito quasi jure patriarchatus tui disponas; cum hoc nec antiquitas, cui Patres sanxere reverentiam, habeat: et auctoritates sacrorum canonum penitus non habeat. » His igitur et aliis auctoritatibus muniti nolumus nec debemus ad praesens nostrae et fratrum meorum Ecclesiis inauditam novitatem inducere, et earum jura antiquitus statuta permutare. Hoc dicentes non instruimus prudentiam vestram, quae satis novit plura de paucis colligere, nec tollimus quin possint metropolitani episcopos comprovinciales convocare et quae praecipienda sunt praecipere, sed antiquum jus pro parvitate nostra volumus conservare. Unde non satis mirari possumus quod verba G. fallacia et R. nobis inobedientes suscipitis, cum causam istam a nobis ipsis et a religiosis viris veraciter audieritis, et manifestam ejus culpam, si placet, plenius ipsi cognoveritis. Pro illius itaque irrationabili et non canonica invitatione ante vestram, quam valde diligere et honorare volumus, praesentiam ad praesens ire visum fuit nobis non esse opus, cum per nos tam sibi quam scholaribus suis plenariam justitiam obtulerimus, et ad ultimum in praesentia domni papae, ad quem hujus causae finis maxime spectat, invitati fuerimus. Mandatum etenim sedis apostolicae habuimus, cujus auctoritate tam Algrinum quam omnes res suas sibi retinet et munit. Insuper et vobis et nobis praecipitur ne super eo ab aliquo judicetur, sed potius apostolicae sedis judicio omnis ejus causa decidatur. Cum igitur ejus causa ad domni papae audientiam fuerit invitata; et a nobis, ut ante ipsius praesentiam monstrabimus, huc usque rationabiliter sit tractata, quod juste fecimus, salva reverentia vestra, quia sine contemptu domni papae facere nequimus, et eo inconsulto, relaxare non audemus. Redeat ergo ad se mansuetudo vestra, et ne in amicum subito insurgat, indignationem suam erga nos compescat, qui sic parati sumus vestrae parere amicitiae ut honorificemus ministerium vestrum satisfaciendo justitiae. Valete in Domino Deo. Valete in Christo.


Notes: (quam nullius ponderis esse, quando et ubi oportuerit,
manifestissime monstrabimus)