EPISTOLA XCIX AD **. (anno 799).  Epistola initio aenigmatica. Illius charitatem expetit.
Author: Alcuinus
Date:  [ Ms., hibices] [ Forte, 
valide] [ Ms., thesaurum] [ Forte leg. quia charitas]

Prima littera primae et quinta decima sextae sacratus in gradibus numerus perfecto in operibus Dei salutem.

Quare frater ille vacuis venit manibus? In lingua portavit auribus Ave, in manibus coculos, nil attulit. Tu vero qui sedes in bivio, quare nil certum demandasti illi qui habitat in Maresa? Corvi volitantes per cacumina tectorum clamant; et columba in pavimentis nutrita Ecclesiae tacet, cui crederem, si quid dixisset de Aquila, qui nuper Romanae arcis deserens cacumina, ut biberet Saxonici ruris fontes, et videret Leonem cunctis dominantem animantibus et feris; vel quid merula nostra volitans inter illos gallo demandasset monastico, qui excitare solet fratres ad vigilias matutinas; ut per eum solitarius passer sciret in tecto, quae esset convenientia inter Leonem et Aquilam: et si juventus Aquilae secundum prophetiam Psalmigraphi , renovata esset in pristinam hilaritatem; et si nova surgerent tecta in palustribus perfidiae lustris, et si Leo ibices sequens Alpinos meditaret transire colles. Passer aures habet apertas; sed ut video, proverbialis in fabula lupus gallo tulit vocem, ne forte cantante illo apostolica negatio renovaretur in Urbe antiquae potestatis, et sit error novissimus pejor priori. Quid peccavit charitas, quae valen vidit scriptum, dum perdices per campos currentes ad habitationem galli audio venisse. Perfecta charitas foras mittit timorem , quae fulgentibus oculorum pupillis omnia perspicit, et claro pietatis intuitu certam salubris consilii semper inveniet regulam. Ut videtur gallus versus est in cuculum, qui aestivo cancri sidere sole ascendente silere solet, dum nidifer passer omni aequaliter sidere in tectis tinnit fuliginosis, qui modo mense Septembrionidum revisere volat amatum, ut pullos, avidis hiantes rostris pietatis pascat granulis; optans ut quandoque super ripas piscosi fluminis galli vocem valere sonare audiat; et qui se pennis excitare solet propriis ad matutinales melodias, passerem in pullorum medio exhortari veniat. O quam dulcis charitatis vox! quam amabilia germanae dilectionis hortamenta in auribus cordis sonare solent! Noli manus claudere seminibus plenas, quia qui frumentum abscondit, maledictus erit; et qui multiplicat, benedictionem recipiet . Quale erit judicium, qui petenti negat, quod nolenti ingerere debuit? Quomodo crescit qui non seminatur? Quae merces speranda est fructum non facienti? Vel quomodo fructus crescit, si semina non sparguntur? Beati qui seminant super omnes aquas, immittentes pedem bovis ecclesiastici ordinis et asini plebialis curiae; et si mane primae aetatis non fecisti, vel modo vespere ultimae canitiei facias. Melius est dispensatorem esse panis perpetui, quam rusticae negotiationis divisorem, quia quae seminat homo, haec et metet . Ecce quo me perduxit charitas! mei oblitus, pelles caprarum ad sacrarium deferens Christi. Nam cor tuum Christi cognoscitur thesaurus , unde flumina aquae vivae fluere solent . Si modum excessi, ignoscat qui modum non habet, qui omnia sustinet. Trahe me post te precibus, ut curramus simul ad bravium supernae vocationis: virtus defecit, nisi fraterna consolatio sublevet lassum, et erigat jacentem. Quid est quod charitas non possit, dum in eo est qui omnia potest? Noli negligere fraternam salutem. Christus seipsum pro peccatoribus tradidit; quid tu verba subtrahis exhortationis, cui ille sanguinem suum non negavit? Nunquid aliquem peregrinum aestimare debes, dum omnes in Christo sunt cives? Charitas personas non miratur; saccos pertusos non habet, nec congregat densum lutum super se; sed est modesta, benigna, misericors et clemens; in qua te custodiat, qui te in ovile congregavit illius, transferens de fluctibus feri maris, ut esses aries, cui nulla iniquitatis potestas resistere valuisset. Adjuva precantem, ut vincat in eo, qui vicit in te hujus saeculi vanitates; qui voce consolatoria suis dixit discipulis: Haec locutus sum vobis, ut in me pacem habeatis; in mundo pressuram habebitis, sed confidite, quia ego vici mundum . Christus Dei Filius te victorem faciat et exaudiat in omni prece, charissime frater.

Notes: (Psalm. CII, 5) ( sic ) (I Joan. IV, 18) (Prov. XI, 26) (Gal. VI, 8) (Joan. VII, 38) (Joan.
XVI, 33)