medieval-data/medieval-letters huggingface dataset:
EPISTOLA XIX.  Universali papae, et nostro proprio Patri domino papae  LUCIO,  frater  PETRUS  humilis Cluniacensium abbas, cum debita obedientia sincerissimum in Domino amoris affectum.
Author: Petrus Cluniacensis

Postquam a charissima mihi vestra paternitate recessi, quae injuncta a Patre fuerant, quae mandata filiis, et servis vestris Cluniacensibus, quaeque alia a vobis mihi praecepta, non indevotus filius sollicite, ut decebat, ac studiose cuncta implevi. Sacrificia frequentia, orationes pene continuas, eleemosynarum multiformes erogationes, tam Cluniaci quam extra, tam per me quam per nuntios, fratribus nostris imposui. Quae ipsi, auditis litteris vestris, cognito tam ex eisdem litteris, quam ex relatione mea, et sociorum, multo erga se vestro affectu libentissime susceperunt, ac devotissime peragunt. Astant ergo, et astabunt Deo semper pro vobis, nec tantum Patrem, tam benignum, tam sibi clementem, summo omnium Patri Deo, amodo pro viribus commendare cessabunt. Nam, et hoc ego, quantum potui, impressi cordibus ipsorum, utpote qui licet absentis Patris in me expertae benignitatis et ultra personam vel meritum meum mihi impensi honoris, oblivisci non poteram. Ut enim coram duobus, quos nemo fallere potest, testibus loquar, Deo scilicet et propria conscientia, praecellit vere, et longe praecellit, quem vobis in intimis animi mei recessibus servo sinceri amoris affectus, omnium praedecessorum vestrorum, quos erga ipsos gerebam, affectibus. Hoc quidem, ut dixi, benignitas, et beneficia vestra nobis impensa fecerunt; sed magis multus, quem in sancto pectore vestro latere adverti, erga divinae religionis affectus. Sed ne adulari videar, his intermissis ad sequentia veniam. Misi praesentium latorem cum litteris istis, ut et nota facerem reverentiae vestrae quae dixi, et de statu sublimitatis vestrae, maxime de pace regis Siculi, litteris vestris certificari mererer. Nam, non parum mihi credite, pro pace vestra, ut multum eam exoptans sollicitor. De pace enim vestra, omnium nostrum pax pendet; in requie vestra, nos specialiter vestri Cluniacenses requiescimus, in dolore non ficte, sed veraciter condolemus, quia membra, quae capitis dolori non compatiuntur, non solum morbida, sed et mortua judicantur. Rescribite ergo nobis, si placet, super illa, ut, si est, prout decet, congaudeamus; si nondum est, pro scientia, pro viribus, vobis et apud Deum et apud homines collaboremus. De caetero precor, ut quia Cluniacensia negotia tanta sunt, ut pene assidue pro diversis oporteat nos paternitati vestrae scribere causis, non hoc moleste feratis, sed, ut specialem et benignum Patrem decet, ea quando mandantur audiatis et exaudiatis. Hoc autem a vobis mandari postulo, utrum prout mihi Romae a majestate vestra injunctum est, duodecim fratres cum tertio decimo, qui eis in abbatem praeficiendus sit, usque ad festum sancti Andreae Romam mittere debeam. Nam hoc vestro iterum suscepto mandato, statim eos ad iter parabo.
EPISTOLA XXII.  Universali pontifici, et nostro proprio Patri domino papae  LUCIO,  frater  PETRUS  humilis Cluniacensium abbas, fidelem cum sincero amore obedientiam.
Author: Petrus Cluniacensis

Saepe supplicavi, et adhuc supplico, ne occupatae in multis reverentiae vestrae gravia videantur tam frequentia scripta mea. Multa enim saepe emergunt, quae me etiam nolentem, et hoc fugere conantem, importunum esse compellunt. Nam quandoque propria, quae multa sunt; quandoque magnorum amicorum negotia, quae negligenda non sunt, importunitatis hujus causa existunt. Inquietudo quorumdam Aurelianensium clericorum, quae Ecclesiam suam pene destruxit, necdum requiescere didicit. Non enim zelo justitiae, non utilitate aliqua reipublicae suae, canonici non canonici, fingentes se quaerere quae Dei sunt, sed , praetextu illo quaerentes quae sua sunt, sicut suam matrem Ecclesiam lethaliter poenae laeserunt, sic contra suum Patrem et episcopum calcaneum erexerunt. Novit vero sapientia vestra quid Deus ipse de talibus sentiat. Qui, inquit, maledixerit patri suo vel matri, morte moriatur . Quod si hoc de maledicto dictum est, quanto magis de jactura? Si hoc de maledicto dictum est, quanto magis de laesura? Si dictum est hoc de his qui maledicunt, quanto magis de his, qui quantum ad se pertinet, perimunt? Tales, tales sunt, inquam, et vere tales sunt quidam illius Ecclesiae, in quantum fama testatur, non religiosi, sed irreligio, si non de majoribus, sed de inferioribus, non multi, sed pauci. Hi de insectatione Patris sui negotiari volentes, indeque lucrum quodlibet se consequi posse putantes, dum ipse cum his qui oderunt pacem sit pacificus, vel loquentem, vel tacentem gratis impugnant . Non erubescunt videri paucissimi inter multos, et soli septem vel octo inter millia tam cleri quam populi eis contraria praedicantis, mendaces et garruli apparere. Incitat me ad ista sic scribenda, magnorum, multorum, ac religiosorum testimonium, quorum quidam nostri sunt, longe autem plures extranei. Praevaleat ergo, si placet, et praeponderet tantorum apud vos testimonium, et episcopum vestrum contra raros et mali nominis viros, qui magis, ut mihi videtur, cornibus ventilandi, quam auribus audiendi sunt, sapiens justitia vestra defendat. Suffragetur ei et boni, religiosi, ac singularis inter suos viri, diutina jam cohabitatio: quem mandato domini papae Coelestini, non quidem ex nomine designatum, sed a nobis pro insigni religione electum, ei in socium dedimus. Ipse ergo si sic justum sapientiae vestrae videtur, super ipso conveniatur, ipse requiratur; ipsi quia nullatenus eum mentiri velle testificor, magis quam nebulonibus illis credatur. Valeat sanctitas vestra semper in Christo.


Notes: (quod omnibus clarum est) (Exod. XXI; Lev. XX) (Psal. CXIX)
EPISTOLA XXIV.  Universali pontifici et nostro proprio Patri domino  LUCIO  papae, frater  PETRUS  humilis Cluniacensium abbas, fidelem obedientiam.
Author: Petrus Cluniacensis

Juxta velle ac mandatum sublimitatis vestrae, dirigimus de sinu Cluniacensis claustri hos dilectos fratres et filios nostros Patri communi, imo nostro et ipsorum speciali. Commendamus eos apostolicae pietati, commendamus, inquam, qui valde commendandi sunt. Causa enim Dei, virtute obedientiae, violenter se sibimetipsis subigunt, patrium solum deserunt, peregrina adeunt, nec mortem ipsam, quam Romanus aer nostratibus celeriter inferre solet, refugiunt; et, ut sic dicam, quantum ad hanc Gallorum nostrorum formidinem, velut agni ad victimam vadunt. Respiciat ergo super eos pio intuitu paternus oculus, et exsules suos benignis saepe admonitionibus et congruis auxiliis consoletur. Constituantur, si placet, in uno ex duobus mihi Romae a vobis nominatis monasteriis, veteresque ab illo coloni alibi collandi pellantur. Nam, et juxta Apostoli vocem, Modicum fermentum totam massam corrumpit , et ut vestra sapientia novit, diversi moribus, usibus, affectibus, Non bene conveniunt, nec in una sede morantur. Et quia, juxta Magnum Gregorium, durum videtur in pectore veteri nova meditari, resque pene desperata est, monachum a pravo usu ad meliora instituta posse converti, cavendum est ne qui corrigi non possunt corrumpant. Quod si forte quispiam aliquos ex his, quos misi, ab invicem secernere, et ad alia loca transferre nisus fuerit, oro ne permittatis, quia per partes divisi, et nihil proficerent, et fructum quem simul positi ferre possunt, perderent. Si enim omnes bini vel terni ad diversa mittendi essent, alios et aliter elegissem. Sed quoniam a vobis sic dispositum est, ut ad unius tantum claustri ordinationem, congruos tredecim fratres mitterem, majorem ex ipsis partem ad tenendum solummodo claustrum, utilem elegi; quosdam vero in saecularibus astutiores, ut aliis provideant, disposui, et jam dictis tredecim, duos qui genere Romani sunt, pro supplemento adjunxi. Hac de causa, prout mihi videtur, damnosum est eos ab invicem recedere; fructuosum, simul manere. His dictis adjungo, et tam ex me, quam vice universorum fratrum nostrorum supplico, ne labor noster, quem causa Dei, vestroque praecepto in jam dicti monasterii ordinationem assumpsimus, vestrae Cluniacensi Ecclesiae in damnum quolibet tempore convertatur. Hoc autem praecavere et providere poterit magnitudinis vestrae prudentia, si donum inde a vobis publice factum, more Cluniacensi, apostolico privilegio confirmetur.


Notes: (I Cor. V)
EPISTOLA XXV.  Summo Ecclesiae Dei rectori, domino papae  EUGENIO ,  Patri nostro, frater  PETRUS  humiles Cluniacensium abbas, diligentem cum dilectione obedientiam.
Author: Petrus Cluniacensis

Ex multa dilectionis fiducia, quam semper habere consuevimus ad apostolicam sedem, soliti sunt plerique amicorum nostrorum ad nos recurrere, et preces suas apostolicae mansuetudini nobis mediantibus offerre. Unde hoc tam antiquo usu, quam jam experta erga nos in expulsione fratrum nostrorum de sancto Saba pastorali dilectione ac studio vestro: quos ejectos suscepistis, desolatos aluistis, verberatos confovistis, confidenter reverentiam paternam adimus, et pro domino Bisuntino archiepiscopo, bono Cluniacensis Ecclesiae amico, magnitudinem vestram oramus. Accusatur enim, ut nobis relatum est, a paucis et vilibus Ecclesiae suae personis; excusatur et commendatur a pluribus et fide dignis viris, et maxime arctioris religionis et ordinis professoribus. Qui, ut bene credimus, nullas pro eo preces funderent, in nullo pro ipso supplicarent, si eisdem precibus suis vel commendationi, justitiam in aliquo obviare sentirent. Exaudiat ergo, si placet, diligens discretio vestra ipsos, exaudiat et nos supplicantes pro ipso cum ipsis, ne facilis et irreverens tribuatur accessus improbis contra probos, vilibus contra optimos, infamibus contra viros multis et magnis bonorum testimoniis fultos. In fine rogamus ut eum nobis in corde vestro locum gratiae conservetis, quem, velut haereditario jure, apud sanctos praedecessores vestros possedimus; ut qui eis omnipotentis Domini dispositione apostolicae dignitatis successistis officio, eis quoque erga nos et Cluniacum vestram amore succedatis et beneficio.
EPISTOLA XXVI.  Venerabili et in Christo plurimo amplectendo domno  RAINARDO  Cisterciensi abbati, frater  PETRUS  humilis Cluniacensium abbas, salutem et plenum charitatis affectum.
Author: Petrus Cluniacensis

Grex Domini, oves pascuae ejus, destitutae pastore, per alta montium, per devexa vallium, per aspera viarum, multo sudore pastorem requirentes, in solemni sancti Spiritus die nuper ad nos Cluniacum venerunt. Compassi sumus, ut justum erat, religiosae peregrinationi; et multo fatigatos itinere, triduo apud nos hospitari coegimus. Vide eos non equis, non mulabus, non ipsis saltem asinis vectos, sed pedites et peregrinos summa animi devotione, pro dando, imo, si fieri potest, pro restituendo sibi amisso pastore, ad vos tendere, eaque de causa nullum laborem refugere, nulla pericula devitare. Non suffecit eis, unum vel duos de suis hoc animo vestrae reverentiae mittere; sed eum, qui contemni non possit, apostolicum numerum praeferentes, nihil negari maxime cum non nisi justa postulent, credunt. Suscipiendi ergo sunt, si placet, benigne a vobis, et prout mihi videtur, audiendi, et exaudiendi sunt, quia juxta Domini verba: Alienum pastorem non sequuntur, sed fugiunt ab eo, quia nesciunt vocem alienorum . Ago quidem ego, et intercedo pro eis, tractus eorum sancto studio; sed specialiter ad hoc me compellit singularis, quam habeo erga ipsos et locum in quo morantur, dilectio. Nam fratres, nepotes, et pene tota consanguinitatis meae linea, locum illum a primo fundationis lapide, multo affectu coluerunt; nonnulla etiam de suis, ne dicam multa, vestri ordinis ac religionis intuitu contulerunt. Prosequor ego eorum devotionem, etsi non beneficiis, tamen sincerae dilectionis affectu. Fuerit in removendo abbate ipsorum, severa et caeteris terrorem incutiens, austeritatis vestrae sententia; sit, si grave non est, in restituendo, discreta providentia. Nam nec capitale, nec peremptorium fuit, unde accusatus est, nec tot in ipso, quae ex parte bene novi bona condemnanda sunt. Restituatur ergo, si placet, bonis ovibus, bonus pastor, et quia justitiae satisfactum est, misericordiae quoque satisfiat, ut quae multo cum labore et humilitate vos adeunt, multo cum gaudio, atque in Paracleti solemnibus diebus, ad ovile proprium plena cum consolatione redeant.


Notes: (quod paucorum est monastici ordinis virorum) (Joan. X) (quod amicabiliter
suggero)
EPISTOLA XXVII.  Intimo ac jam vetusto cordis mei inhabitatori, domino ac venerabili  ATONI  Dei gratia Trecensium episcopo, frater  PETRUS  humilis Cluniacensium abbas, salutem quam sibi.
Author: Petrus Cluniacensis
Date:  [atterendus]

Legitur in Salomone: Vinum novum, amicus novus veterascat; et cum suavitate bibes illud . Quid est hoc? Attende, charissime. Hoc dicit, quod cernitur. Vinum enim, dum recens est, abjecta jam inutili musti dulcedine, bibentem quidem sui novitate allicit; sed velut immatura juventutis violentia, sorbentis gustum compungit. Delectat et exasperat, ac salubre simul et mordax, interna haustu reficit; sed minus dum hauritur, jucundat. At ubi velut juvenili fervore sedato, veterascere incipit, et leni se sapore quasi miti senectutis suavitate condire, non solum bonum, sed et jucundum efficitur; non tantum ut salubre, sed et ut delectabile sumitur; et nihil in illo, quod pungat vel mordeat, jam timetur. Laetificat, juxta Scripturam, etiam ad litteram, cor hominis ; et laboriosum cursum vitae mortalis, indita sibi a rerum Conditore dulcedine consolatur. Sic plane, charissime, sic prorsus in te hoc Salomonicum verbum impleri cognosco. Dum novus amicus fuisti, saepe quidem profuisti; sed nunquam, sicut nunc quando jam senex es, delectasti. Consenuit tecum non defectu, non aetate, sed sola velut temporis antiquitate amicitia; quam secundum praemissam similitudinem, habilius suscipiaris, suavius bibaris, jucundius hauriaris. Austeritate recentis, vel amicitiae, vel aetatis, ne te haurire, ne te in corpus Cluniacense transfundere possem, diu multum obstitisti, resilisti, refugisti. Sed spero, et de illius spiritus, qui, ubi vult spirat, gratia confido, quia quod non dedit amicitiae juventus, conferet saltem senectus. Novi quid dictum sit Apostolo Petro: Surge, Petre, occide et manduca . Quod si ego apostolus non sum, Petrus tamen sum. Unde, juxta hoc divinum verbum, non solum te bibere, sed etiam occidere, et manducare concupivi. Veni ergo, veni, nec ultra gladium meum, licet occidendus expavescas; nec dentes meos quamvis ab his attendendus , et mandendus, reformides. Sed ne forte verearis, et tantas minas audiens, venire non audeas, noveris me non te, sed in te velle mundum occidere, monachum suscitare, consumere peritura, reformare permansura. Et ne praesumptor judicet quod humilis sublimi, quod inferior majori, quod abbas episcopo talia scribam, talia suggeram, dedisti ipsi mihi, ubi nosti, et sicut nosti loquendi materiam, praebuisti audaciam. Non ergo vereor de his tecum agere, de quibus tu prior egisti; de his tecum conferre, ad quae me primitus incitasti. Jam quoniam frequentibus ad amicum epistolis paginas olim multas implevi, cessent verba ut tandem succedant opera, ne videar, aut sim semper sicut aes sonans, aut cymbalum tinniens.


Notes: (Eccli. IX) (Psal. CIII) (Act. X)
EPISTOLA XXVIII.  Universali sed speciali Patri, domino papae  EUGENIO,  frater  PETRUS  humilis Cluniacensium abbas, debitam obedientiam et fidele obsequium.
Author: Petrus Cluniacensis

Sicut inter universos filios suos, olim Jacob patriarcha Joseph, singulari ac velut unico amore dilexit, coluit, fovit, sic felicis memoriae beati praedecessores vestri, vestram Cluniancensem Ecclesiam, sicut beatitudini vestrae non ignotum esse arbitror, prae cunctis pene sibi subditis, ac commissis Ecclesiis, affectuosius dilexerunt, familiarius coluerunt, tenerius confoverunt. Quibus quoniam omnipotentis Dei dispositione, in sede apostolica successistis, oramus, et licet absentes, ipso quoque corpore supplicamus, ut quibus successistis officio, succedatis, si placet, amore, succedatis et beneficio. Nam, ut voce Israelis quondam populi Dei utar, sicut obedivimus Moysi, sic obediemus et tibi; tantum sit Dominus tecum, sicut fuit cum Moyse . Hoc enim ad augmentum gratiarum a jam dictis Patribus nostris, viris vere vita et officio apostolicis, licet immeriti, meruimus ut non tantum pro propriis, et sed pro aliorum, ac quandoque valde remotorum negotiis audiremur, et fere perpetuo benignissime exaudiremur. Hoc filiali praesumptione exigimus a Patre nostro, cui obedire, quem diligere, cui obsequi voluimus, illo tam antiquo et toti orbi cognito more nostro. Venerabilis vir et sacerdos Dei, dominus Aurelianensis episcopus, paternitati vestrae devotus filius, a filiis Belial multa perpessus, et cum his qui oderunt pacem, ut ovis mitissima semper pacificus, ad vos ut ad pacatum portum, et ad tutum pietatis asylum, et nuper confugit, et rursum recurrit, ut virtus ac mansuetudo apostolica, sit ei turris fortitudinis a facie inimici. Scribit et obsecrat pro eo tota pene Gallicana Ecclesia, et ne pontificalis sublimitas ab infamibus et vilissimis personis mendacibus contumeliis appetita, dehonestari permittatur, supplex implorat. Addimus et nos, si tamen alicujus momenti esse possunt, aliorum precibus preces nostras, ut quia non solum episcopali gradu sublimatur, sed et monachili honestate et habitu insignitur, utrumque pro eo ordinem Pater exaudiat, utrumque in oleo laetificet, utrumque honoret, et tot tantisque molestiis innocentiam diu ab improbis fatigatam, cum plenitudine apostolicae benedictionis et gratiae, ad sua, suosque remittat.


Notes: (Jos. I)
EPISTOLA XXIX.  Domino et Patri dulcissimo,  PETRUS  servus exiguus et indignus.
Author: Petrus Cluniacensis

A die gloriosi apostolorum protomartyris, per Dei misericordiam vestrasque orationes aliquantulum me sentiens relevatum, non possum tam prope vos esse, et nihil vobis dicere. Prudentium vestrum cum Christi adjutorio paratus sum incipere, si domno priori claustri mandetis, ut pergamenum praebeat, et Bonito ut parare studeat. Gratulor autem non modice, id mihi ex insperato praeceptum esse a vobis, quod auxiliante Domino et facere potero, et ex obedientia facere cupio, ut scilicet propter obedientiam me aliquid fecisse, deinceps apud vos gloriari possim. Illud quoque silere nullatenus debeo, quia ex ea hora, quam in festo piissimi apostoli Jacobi, dum majoris missae solemnia agerentur, frater noster Theobaudus salutationem vestram mihi indigno protulit, ita pes meus meliorari coepit, ut sicut ac ipsius apostoli gratia vestraque etiam oratione confido, a vobis salutari idem mihi fuerit, quod salvari. Incolumen vos proxime videamus, domine pie ac desiderantissime Pater. Valeant coeremitae vestri, et socii omnes domini mei, qui vobiscum silvas incolunt.
EPISTOLA XXX.  Honorando et in Christo filio  PETRO,  frater  PETRUS  humilis abbas Cluniencensium, salutem.
Author: Petrus Cluniacensis

Scribenti omnino mutus esse non debeo. Silvas incolimus, pertaesi urbium, rura amamus. Et ut aliquid poeticum addam, Jam non mihi turbida regia Roma, Sed vacuum Tibur placet, ac imbelle Tarentum. Emeriti jam sumus, et juvenibus, tibi tuisque similibus bella reliquimus. Armare igitur, et quia per Dei gratiam, ut scripsisti, pes tuus convaluit, ad praelia procede, pugna viriliter, viribus hostes subige; et quia jam totus mundus in arma conjurat, tu quoque armatorum numero adjungere. Nam ea de causa, coeremita noster fieri noluisti. Ego tamen quod imputas otium, non prorsus otiosum esse volui. Et, ut iterum verbis illius cujus supra utar: Me doctarum hederae praemia frontium Diis miscent superis. Me gelidum nemus, Tace reliqua, Secernunt populo. Nosti quantum me pigeant falsa in Ecclesia Dei cantica, quantumque nugae canorae mihi odibiles. Inter quas , cum nuper in festo magni patris Benedicti, hymnum praeter sententias, metricam legem seriemque verborum peroptimum et cantari audirem et cantare cogerer: nimium, sed non tunc primum aegre tuli, et tanti viri veras laudes mendaciter proferri erubui. Nam praeter aptitudinem sententiarum, quae nulla est, ad minus viginti quatuor mendacia, canticum illud citato percurrens animo, in ipso reperi. Non igitur, ut praesumptor, sed ut horum quae Dei sunt, in hac licet minima parte zelator, sumpta ex magni Gregorii verbis materia, in laude omnipotentis Dei, ipsiusque jam dicti patris, ejusdem metri hymnum composui, tibique, cui mea qualiacunque sint, frequenter ingero, transmisi. Accipe igitur, et si dignum videtur, caeteris, quae transcribere soles, adjunge. Nam quod tacere nolo, cum antiquus ille hymnus de tot tantisque sancti viri miraculis vix unum attingat, hic praeter spirituales ejus virtutes, duodecim ipsius miracula breviter explicat. Et quia semel coeperam de translatione simul, atque illatione ejus alterius metri secundum, propter taedium cantantium altero breviorem edidi. Quem et mitto. Vale in aeternum.


Notes: (HOR. Ep. l. I, ep. 7, vers. 44, 45.) (HOR. Od. l. I, od. 1, vers. 29-32.) (nam plurimae sunt)
EPISTOLA XXXI.  Charissimo seni, societatis nostrae priori,  PETRO  Pictaviensi, frater  ARNULAHUS,  eremita novitius, coeremitarum suorum minimus, salutem mentis et corporis.
Author: Petrus Cluniacensis

Salutatio vestra, quam Patri novorum incolarum eremi, domno abbati nobis exhibendam misistis, mihi sociorum ultimo novissime pene innotuit, et sicut unguentum a capite usque in oram vestimenti, gratiosa descendit. Gratias vobis, quod amore nostri tractus, tam sublimia de nobis existimetis, ut eremitarum nos vocabulo dignemini; et quod studio tuendae utcunque sospitatis timidi assumpsimus, religioni imputetis. Nos enim tanquam rudes eremitae, adhuc de crastino cogitamus, nec parum nos religiosos credimus, si de periculo instantis temporis vivi evadimus. Vos vero magis philosophantem eremitam dixerim, qui metu mortis intrepidus, juxta morientes securus vivitis, et ab adventantium turbido incursu segregatus, in vestro sursum coenaculo solus positus, vobiscum habitatis. At vero quantam nobis vestra eremus, vel potius solitudo invidiam suscitet, scribere utcunque tentaveram; sed epistola domni, qua vos beatum dixerim, subito inter scribendum superveniens, et suo illo more verbis philosophicis sublimius intonans, mutum me et elinguem effectum obruit, et tardiorem quam si vobiscum claudicarem effecit. Obmutui igitur. Unum tamen quod mente conceperam, velut alter Heliu comprimere non potui; et, licet oppressus, stylo rustico rudis expressi. Quid illud? Si ad nos cum Augustino vestro de academicis venire dignaremini, otia cuncta diffugerent, et novam strueremus academiam. Quis harum finis nugarum? Ut verum fatear, magis interim vestrum ad nos desideramus adventum, quam nostrum ad vos reditum. Quae sententia tam communis est omnium, ut etiam vetus bos noster non recalcitret: qui captus amoena jucunditate eremi, jejunus aeque ut satur, indefesse ruminat.