medieval-data/medieval-letters huggingface dataset:
EPISTOLA VI.  Civitas quaedam gratulatur Rudolpho de electione, gratiasque agit de offensa remissa, eidem se commendans.   (  An. Dom. 1273, cod. Rud.  VI.)
Author: Rudolfus I

ARGUMENTUM.--Basileensis civitas Rudolphi armis nuper obsessa, mox accepto electionis nuntio liberata, et litteris benevolentiae et spei beneficiorum plenis provocata rescribens, ingentem laetitiam, gratiarum actionem, oblivionem praeteritorum, ac debitum obsequium, atque obedientiam testatur. Postremo illum orat ut jura et bonas consuetudines sibi confirmet.

Laetetur et gratuletur totis visceribus laetabunda et laudans invicta Germania, quam post calamitates varias et aerumnas rex coelestis de excelso respiciens coelorum habitaculo, dignatus est electionem Romani principis in veritate divina potius quam humana misericorditer visitare. Cujus quidem principis generis ac morum ingenuitas, animi virtus praeclara, et indefessa magnanimitas per famam in remotis mundi partibus habitantium est auribus inculcata. Porro quoniam ex abundanti regiae majestatis gratia, 312 nobis immeritis dignati estis dirigere scripta vestra, inter dulcia regalis eloquia clementiae continentia manifeste, quod videlicet quidquid rancoris ad nostram civitatem erga vos exstitit, relegato prorsus totius futurae quaestionis scrupulo, benignitate regia remisistis. Quapropter serenitatis vestrae excellentiae assurgimus humiliter inclinantes cum omni quo valemus genere gratiarum, omnem penitus offensam, quam nobis universis universaliter et singulis singulariter, antequam ad culmen imperialis fastigii Dominus vos evocaret, pro qualitate temporum intulistis, remittentes integre et in toto, oblivionis scilicet perpetuae rubigine superinducta, ad memoriam id poeticum revocantes: Laedere qui potuit, aliquando prodesse valebit. Unde dominationis vestrae magnificentiae totis viribus, et affectibus supplicamus, quatenus munificentiae vestrae benignitate largiflua in conservandis nostrae civitatis juribus, et bona consuetudine, quae est apta legum interpres, sicut transmissae nobis nuper a vestra serenitate litterae pollicentur, nos velitis prosequi, ut speramus, favore gratiae specialis, cum et nos parati simus, et esse inviolabiliter intendamus, ad vestrae majestatis imperia et mandata, prout justum fuerit et consonum aequitati, pro qualitate nostrarum virium fideliter exsequenda.
313  EPISTOLA VII.  Alia item civitas Rudolpho gratulatur de electione ejusdem in regem Romanorum, eidem se submisse commendans.   (  An. Dom. 1274, cod. Rud.  VII.)
Author: Rudolfus I

ARGUMENTUM.--Cum Rudolphus, Germanici regni corona Aquisgrani suscepta, per provincias imperio Rom. subditas nuntios misisset, homagium excepturos a civitatibus totius Germaniae, ex iis una, eo dilato, legationem ad Rudolphum adornat, quae munere illo magnificentius fungatur. In eximias laudes coronati regis effunditur; omnipotenti Deo gratias agit, quod se ab invasorum tyrannide liberaverit, suamque subjectionem ecclesiastico principi per pacta conventa firmatam, moderandam suppliciter petit.

Benedictio, claritas, sapientia et gratiarum actio, honor, virtus, et fortitudo sedenti in throno, viventi in saecula saeculorum. Qui vergente mundi vespere in diebus nostris Romani monarchiam imperii jam veluti pedibus fictilibus titubantem, aureo capite decoravit, rege honore et gloria coronato. Quem rex regum dives in omnes, qui eum unxit prae omnibus consortibus, argentei pectoris prudentia Salomonis, atque divitiis, ferro victorioso militiae gladio, ac aere omnium virtutum praeconio in omnem terram, et in fines orbis terrae in sibi praedestinato imperio stabilem faciat, et per saecula gloriosum. Huic imperiali vestrae excellentissimae majestati, noster singularis et totius orbis universalis domine, cum fiducia ad thronum gratiae accedentes, civitatem, omnem substantiam, et personas nostras confidenter offerimus, certi quod gratiam inveniemus in auxilio opportuno, qui dudum ab alienis possessi dominis, quibus vagum jus est, in misera fuimus servitute. Firmetur quapropter clementia thronus regis, et dum ab alienis ad proprium de multis ad dominum unum convertimur, cum modo nostra temporalis salus in manu vestra sit, Domine, oculi pietatis vestrae nos respiciant, ut regi nostro laetissime serviamus. Sane quod hanc professionem debitae servitutis, atque fidelitatis a nuntiis 314 vestrae majestatis requisiti non fecimus, non aliud fuit dilationis occasio, nisi quod affectavimus nos personaliter conspectui vestrae magnificentiae praesentare per latores praesentium, quos propter suam honestatem ex omnibus nobis elegimus, nostrae legationis ministerium in vestra imperiali curia prosequendum. Ad hoc quamplurimum indigemus, ut pro nobis recitata fide solliciti, dum in nobis jurisdictionem imperialem vendicatis, commissionem et pactum illud, quo rex Romanorum N. tunc moderator imperii, nos venerabili domino N. subjecit, sic concorditer cum ipso disponere dignemini, ut ex hoc praedictus princeps nullam contra nos habeat actionem, quin imo pro vestri culminis excellentia adjutor noster sit in necessitatibus opportunis.
EPISTOLA VIII.  Quidam Rudolpho scribit, et pontificis maximi opera et mirabili sui sublimatione Ecclesiae et imperii statum hactenus collapsum reformatum iri   (  An. Dom. 1274, cod. Rud.  VIII.)
Author: Rudolfus I

ARGUMENTUM.--Diuturno interregno post Fridericum II allegorice descripto, dum tyranni, facinore si, irreligiosi omnia jura divina et humana pervertebant, Dei miseratione ait constitutum in Petri sede Gregorium X, virtute et sanctitate conspicuum, quasi solem et Rudolphum lunae instar fluctuanti imperio esse tributum: communem omnium spem esse, utroque ex luminari serenitatem pristinam restitutum iri.

Superni consilii sapientia, quae secretum utique coeli gyrum sola circuit increata, primi parentis in posteros sentiens derivari discrimina, et ex sui plasmatis exorbitatione, quod naturalem quodammodo normam transgressionis amplectitur, irritata, plerumque humani generis patitur imbecillitatem, nunc peste, nunc clade, nunc involvi fluctibus bellicae tempestatis. Luna quidem diu quasi sublata de coelo, condensata tenebrarum umbrosa caligine, facta 315 fuit nox gravis, et plena periculis, in qua transierunt sylvae bestiae catervatim, leonum catuli rugientes, ut raperent innocentes. In medio autem Aegypti, spiritu mixto vertiginis, in oblivionem veritas venerat, claves Petri quodammodo lapsae fuerant in contemptum, libertates Ecclesiae contorpuerant furibunda tyrannide conculcatae. Sed Dei et hominum mediator Altissimus, qui in ira continere misericordiam non consuevit, post multiplices dirae persecutionis angustias, quibus orbis attritus emarcuit, quibus Christianae compagis est soluta junctura, scissurae dispendiis agitata, sic afflictorum miserandae miseriae misertus, jam visus est fidelium lacrymas dextera gratiosae consolationis abstergere, et singultuosorum lamenta lugubria cohibere. Disposuit enim in apostolica sede virum secundum cor suum, veluti splendidissimum solare sidus, praecellentia virtutis, sanctitatis operibus, et justitiae radiis praefulgentem. In vestra etiam sublimatione mirabili arbitrari quilibet fidus, et aequus interpres potest, quod nutu divino lunaris globi lumine reparato, fluctivagi hactenus imperii status nebula nubilosa detersa, universali exspectationi fidelium utriusque luminaris jucunda serenitas amodo clarius et irradiantius illucescat, 316 ut restituatur Jerusalem sicut fuerat in diebus antiquis, et ponantur ipsius deserta quasi deliciae, et solitudinis invia quasi hortus.
EPISTOLA IX.  Princeps quidam scribit pontifici maximo de electione Rudolphi, ipsum eidem commendans.   (  An. Dom. 1274, cod. Rud.  IX.)
Author: Rudolfus I

ARGUMENTUM.--Princeps N. ejusdem interregni calamitates exaggerans, ac Rudolphum divinitus electum esse regem Romanorum ad poena improbos, bonos autem praemio afficiendos intelligens; Gregorium X impense orat, ut eidem regi sit praesens, pro instauranda pace, pravitate haeretica exterminanda, ac dilatanda orthodoxa fide in Syria.

Humanae cognitionis dignitas suae primitivae originis non immemor, quia omnes ab initio liberi nascebantur, nec praesidentis eminentiam cognoverunt, visa est servitutis jugum excutere, et dominii praecellentiam refutare. Verum impunita delinquentium licentia incentivum malevolis tribuens delinquendi, tot malitiae semina in areola matris Ecclesiae sparserat, quod urticae et aliarum nocentium herbarum venenositas visae sunt triticum Dominicum suffocare. Prospiciens itaque de Coelo justitia ad praemiandum justorum merita, et reprimendam malitiam perversorum, animatam praefecit in terris legem de sui profunditate consilii dominum Rudolphum serenissimum Romanorum regem cunctis mortalibus, 317 quoad temporalia reverendum, a quo, veluti ratio juris praecipit, feuda una cum meis filiis, nec non Orientalium partium principibus recepi solemnitate, qua decuit, manifesta. Supplicando piissimae paternitati vestrae, quatenus dicto domino meo favoris plenitudine, et affectu benignitatis solitae tam paterne tamque pie ad bonum statum Christiani populi dignemini assistere, ut pax deperdita refloreat, pravitas haeretica exsultet, et orthodoxae fidei plantatio contra crucis Christi aemulos ad Christi gloriam se dilatet.
EPISTOLA X.  Civitas quaedam laetatur de promotione Rudolphi, eidem se totam devovens.   (  An. Dom. 1274, cod. Rud.  X.)
Author: Rudolfus I

ARGUMENTUM.--Una ex tam multis imperii provinciarum civitatibus a tyrannide invasoris se emersuram confidens Rudolpho obsequium debitum praestat; imperatoriam dignitatem pro illius aevi opinione, et imperatoris officium pro virili commendat

Non est mirum, si de promotione vestra damus incessanter Domino gloriam et honorem, cum ipse de talento suo nobis contulit margaritam, nec sine ratione cedit hoc nobis ad plenitudinem gaudiorum, cum Dominus nobis misericorditer providens nostris desideriis annuendo, excussa rubigine, de argento nobis contulit vas purissimum, nostrae captivitatis fiduciam et nostri exterminii redemptorem. Nam priusquam montes fierent, aut formaretur 318 terra et orbis, a saeculo primitivo praedestinatum fuit, quod deberetis in throno imperialis celsitudinis residere, ante cujus tribunal naturalia et civilia jura tremiscunt, libenter audita conscientia revelatur, imperitia detegitur, justitia roboratur et iniquitas effugatur. Unde omnes qui Christiano nomine gloriantur, debent, et possunt ad vestrae imperatoriae majestatis clementiam recurrere, cum fiducia pleniori. Nam vobis Dominus contulit potestatem gladii temporalis, ut serenitati vestrae sit proprium orbem terrae freno juris et justitiae constringere, ac etiam aequitatis. Fecit namque vos Dominus imperatorem in terris, quem proprium recognoscimus Dominum, et cui nostra subjacet civitas, ut vos sitis contra hostes fidei clypeus, juris defensor, amator aequitatis, exstirpator malitiae, sedator scandali, et refugium impotentium. Nam potestas Caeraris sperantes in justitia non relinquit, oppressos relevat, relevatos sustentat, viduas protegit, orphanos protuetur, imbecilles defensat, refovet debiles, prostratos erigit, et erectos corroborat in virtute.
EPISTOLA XI.  Gratam habet gratulationem sibi factam.   (  An. Dom. 1274, cod. Rud.  XI.)
Author: Rudolfus I

ARGUMENTUM.--N. episcopo gratulatorias litteras per legatum acceptas multa prosequitur laude. Earum sententiam, et legati suo munere provide fungentis interpretationem se ex memoria nunquam depositurum; ipsique et Ecclesiae illi commissae semper fauturum pollicetur.

Placida nobis tuae applausivae congratulationis affamina super nostrae sublimationis prosperis auspiciis cum cujusdam voluntariae gratitudinis, et devotionis exhibitione gratuita, nostro nuper culmini 319 venusto suavitatis eloquio praesentata, ex suae mellifluosae natura dulcedinis nostra praecordia delectationis immensae fragrantia refecerunt. Infuit equidem themati laudando verborum tam pulcher lepos in corrice, et sententiarum egregiae venustati accessit tam amabilis condimenti saporositas in radice, ut si ulterioris etiam consequentiae nullus deinceps unquam fructus erumpat ex flosculis, spei tamen rivus manere non desinit ex praemissis. Sane nuntium tuum legationis suae verba discrete ac provide proponentem benigne suscepimus, et tenaciori memoriae duximus commendanda tam ea, quae nuntius ipse proposuit, quam quae litterae continebant, integritatem fidei tuae ac animi puritatem, quam ad regales titulos provehendos te indesinenter habere perpendimus, prosequentes uberius actionibus gratiarum; et nihilominus in tui et Ecclesiae tuae agendis, et in opportunitatibus tuis nos experieris ultraneos et devotos.

Notes: (quod absit)
323  EPISTOLA XIII.  Rudolphus cuidam cardinali gratias agit quod partes suas in curia Romana unice foverit.   (  An. Dom. 1274, cod. Rud.  XIII.)
Author: Rudolfus I

ARGUMENTUM.--N. S. R. E. cardinali, quem noverat, suis legatis referentibus, in consistorio Lugdunensi firmiter constanterque opinatum esse, ut Alphonso posthabito, sua electio rata haberetur, gratias agit; oratque, ut posito fundamento excelsum culmen perfici curet, imperatoriam videlicet majestatem a summo pontifice sibi deferri.

Provenit nobis ad immensae jucunditatis tripudium, quod ubi nulla nostrorum meritorum causa praecesserat, nulla praevenerat vestrae familiaritatis notitia, solo, ut firmiter credimus, divinae benignitatis instinctu ad nostros sic assurrexistis amplexus, ut sicut fideli narratione accepimus, fida manu primarium jactaveritis lapidem, gradumque primordialiter posueritis, cui nostrae promotionis scala innititur, et ad ardua conscendendi solidiora visa sunt jam surgere fundamenta. Quocirca, pater egregie, laudibus praetermissis, quarum diffuso praeconio multipliciter meruit vestra perfectio commendari, ad grates, quas possumus, vobis ex intimis inclinantes, paternitatem vestram suppliciter exoramus, quatenus laudabilia circa nos inchoata principia medio laudabiliori et fine peroptimo ex innata praestantia bonitatis concludere satagatis. De nobis enim potestis secure fiduciae 324 plenitudinem obtinere, quod ad omnia, quae sacrosanctae Romanae Ecclesiae piissimae matri nostrae accepta noverimus, juxta prudentiae vestrae consilium specialiter habilitati disponimus, et in vestris beneplacitis fervere continue reverentia filiali.
EPISTOLA XIV.  Offert abbati primarias preces pro ecclesiastico beneficio cuidam conferendo.   (  An. Dom. 1274, cod. Rud.  XIV.)
Author: Rudolfus I

ARGUMENTUM.--Quatuor sequentibus epistolis antiquam obtendens consuetudinem abbati, capitulo, episcopo offert primarias preces pro beneficio aut canonicatu vacante, seu quamprimum vacaturo. Renuentem abbatem regia auctoritate hortatur. Pari modo episcopum sancta sede inconsulta id fieri posse negantem iteratis precibus, atque amoris et gratiae spe proposita aggreditur.

Dum in nostrae sublimationis exordio quaelibet ecclesia in Romano imperio constituta super provisione unius personae primitias precum nostrarum ex antiqua et approbata consuetudine sacri imperii admittere teneatur, primarias tibi offerimus preces nostras, devotionem tuam attentius exorantes, ac regia tibi nihilominus auctoritate mandantes, quatenus latori praesentium, ad cujus honores augendos et commoda provehenda non solum, suae probitatis merita, sed etiam acceptae paternae, nec non avitae strenuitatis obsequia nos efficaciter provocarunt. Nobis etiam de sufficienti 325 scientia commendato, de ecclesiastico beneficio ad tuam collationem spectante, si quod vacat ad praesens, vel quamprimum obtulerit se facultas, cures liberaliter providere ob nostram et sacri imperii reverentiam specialem, ita quod te exinde et tuam ecclesiam condignis teneamur honoribus ampliare.
EPISTOLA XV.  Secundario, sed cum minis interpellat abbatem de ecclesiastico beneficio eidem, pro quo antea intercesserat, conferendo.   (  An. Dom. 1274, cod. Rud.  XV.)
Author: Rudolfus I

Licet alias pro N. direxerimus primarias preces nostras, ut ipsi secundum antiquam et approbatam consuetudinem de ecclesiastico beneficio ad vestram collationem spectante studeretis liberaliter providere, vos hujusmodi nostris mandatis et precibus parvipensis, non attendentes quod eaedem regiae preces in se contineant speciem mandatorum, easdem, ut nobis innotuit, admittere noluisti. Quapropter denuo devotionem vestram exhortandam affectuose duximus, et monendam, regia nihilominus vobis auctoritate mandantes, quatenus facientes de necessitate virtutem, eidem de dicto beneficio, si quod vacat ad praesens, vel quamprimum ad id obtulerit se facultas, curetis liberaliter providere. Jus nostrum in hac parte taliter servaturi, quod jura vestra et monasterii vestri versa vice recognoscere eo favorabilius inducamur, nec oporteat nos super hoc contra vos stimulum quaerere impellentem.
326  EPISTOLA XVI.  Ejusdem cum duabus superioribus argumenti.   (  An. Dom. 1274, cod. Rud.  XVI.)
Author: Rudolfus I

Regiae majestatis splendescens serenitas sic aliorum jura et consuetudines protegit et tuetur, quod unicuique suum esse tribuitur et servatur. Quanto magis ipsa regia magnificentia propria jura tenetur defendere, quae aliorum nititur conservare? Cum igitur antiqua et approbata jus nostris antecessoribus divis imperatoribus et regibus contulerit consuetudo, quod singulae personae in singulis cathedralibus et aliis collegiatis ecclesiis ad primarias preces regias recipi debeant in canonicos et in fratres, praebendam, cum se facultas obtulerit, adepturi. Nos eorumdem praedecessorum nostrorum vestigiis inhaerentes, per N. primarias vobis dirigimus preces nostras, rogantes cum omni instantia et affectu, regia nihilominus auctoritate mandantes, quatenus considerata idoneitate personae, eumdem nostri amore in vestrum collegium canonicatus honore recipere non negetis, praebendam, si qua nunc vacat, vel quamprimum ad id obtulerit se facultas, sibi, cessante occasione qualibet, collaturi. Taliter facientes, ut dum jura regia non minuitis, regalem libeat clementiam libertatem vestrae ecclesiae non minuere, sed augere, nec oporteat super promotione praedicti N. iterato vobis dirigere scripta nostra.
EPISTOLA XVII.  Commendat episcopo quemdam primariis precibus in canonicum.   (  An. Dom. 1274, cod. Rud.  XVII.)
Author: Rudolfus I

Si diligenter inspexeris decus et decorem Romani imperii, quod in omnium principum oculis, velut in speculo meruit collocari, utpote a quo ipsi principes principatus insignia contrahunt, largis ab eo largitionum amplificati beneficiis, et honorum 327 praerogativa dotati; si demum in tuae trutina considerationis appenderis, quantum locum discretus vir N. in curia nostra tibi et ecclesiae tuae tenuerit hactenus, et adhuc tenere poterit in futurum, profecto non ambiges, nec vacillabis ut dubius, quin ad promotionem ipsius ex pluribus rationibus tenearis. Nullum etenim angulum latet imperii, quin ex antiqua et approbata imperii consuetudine, nobis nostrisque praedecessoribus divis Romanorum imperatoribus et regibus a quibuslibet praelatis ecclesiasticis unius personae provisio debeatur. Propter quod necessarium esse non credimus, quod ad receptionem et provisionem ipsius N. in tua ecclesia auctoritas apostolica requiratur, eo quod N. ecclesia ab ecclesiis aliis regni nostri, quae illis, pro quibus primarias preces nostras obtulimus, congrua promptitudine providerunt et provident incessanter, in conditionum disparitate non discrepet, nec exemptionis alicujus privilegio fulciatur. Et hinc est, quod fraternitatem tuam affectu plenario duximus exhortandam, quatenus juri nostro, et imperii consonum praestiturus applausum, praedictum N. per litteras regias recipi facias in canonicum et in fratrem, praebendam secundum receptionis suae ordinem obtenturum. Hoc enim non praejudicabit ecclesiae, nec receptis officiet, sed conservabit apud nos, et tibi, et ei favoris et gratiae cumulum, et fecundioris benevolentiae copiam vendicabit. Quid autem super hoc finaliter tuae voluntatis et intentionis exstiterit, per latorem praesentium lucide nobis pandere non omittas.
328  EPISTOLA XVIII.  Remittit servitia vacante imperio non praestita.   (  An. Dom. 1274, cod. Rud.  XVIII.)
Author: Rudolfus I

ARGUMENTUM.--Praestationes seu tributa imperio debita ratione feudorum, aliaque bona imperii, causa ingruentium bellorum absumpta, toto interregni tempore, fidelibus principibus, seu baronibus P. et H. condonat.

Dignum judicat nostra serenitas et decernit, quod sicut personarum est distinctio et locorum, sic et meritorum quorumlibet dispar respectus, et dissimilis retributionis qualitas habeatur, tantumque unicuique augeatur gratiae et favoris, quantum sua obsequiosa fidelitas caeteris noscitur praepollere. Cum itaque vos P. et H. tam devotos, tamque fideles sacro Romano imperio sciamus, quod de similibus vobis sit non modica certitudo, nos perinde vobis cupientes impendere munus et munificentiam gratiae specialis, omnia servitia, quae tempore vacantis imperii usque ad nostram creationem, cuique imperatori, vel regi debuistis impendere, quidquid etiam de bonis imperii medio tempore occasione bellorum vos opprimentium recepistis, haec omnia de benignitate regia vobis misericorditer ac liberaliter indulgemus, nullam vobis pro culpa poenam, vel poenae comminationem aliquatenus inferendo, sed vos potius in omni favore et gratia consolationis uberrimae et protectionis beneficio consolando.
329  EPISTOLA XIX.  Grates agit pro gratulatione sibi facta.   (  An. Dom. 1274, cod. Rua.  XIX.)
Author: Rudolfus I
Date:  [ Fors. 
aptiores]

ARGUMENTUM.--principi, baroni, aliive Germaniae optimati se adfuturum pollicenti ad solemnitatem coronationis reponit, se vicissim quae ad illius honoris incrementa conducent curaturum.

Audivit nuper nostra serenitas, unde nobis novum accumulatum est gaudium, unde materia renovatae jucunditatis accrevit, quod vos videlicet, quem virtus nativis etiam potentiis una cum generosi sanguinis claritudine, fortunatioris auspicii beatitudine quasi quibusdam amplexibus individuis counivit, sublimationis nostrae auspiciis et fastigiis applausivo congratulantes affectu, ad ea vos promptos impenditis et benevolos exhibetis, quae titulos nostri honoris, et profectus amplificent apertiores . Quamobrem vice reciproca provocati ad omnia revera, quae similiter vestris adjicere poterunt incrementis, ad cuncta quae vestrum demulcent animum, nos exponimus vobis ultroneos, et offerimus nos conformes. Datae.
330  EPISTOLA XX.  Pisani invitant Rudolphum ad sedandos Thusciae motus.   (  An. Dom. 1274, cod. Rud.  XX.)
Author: Rudolfus I
Date:  [ Fors. mittor] [ Fors. invitanda]

ARGUMENTUM.--Legati Pisanae civitatis allocutio, qua regem Romanorum universae civitatis nomine etiam atque etiam orat, ut intestinas civium discordias sedaturus in Italiam quamprimum veniat. Pergratum id fore non paucis nobilibus ex patria pulsis, ac praecipue Romano pontifici.

Leges asserunt, usus approbat, antiquitas protestatur, quod Romano principi, ut de caeteris taceam, Thuscorum regio serviat sub tributo. Hac igitur consideratione fretus, unus pro multis, solus pro pluribus, vobis loquor, qui ad faciem principis credor pro omnibus intercessor. Ecce provincia Thusciae, quae sui propinquitate ad Romani imperii piam sedem, tanquam principale membrum suo deberet capiti familiarius respondere, jacet in numerositate schismatum lacerata bellis, et plusquam civilibus laceratur. Collidunt in utero gemini, et tandem in Jerusalem malitia praevalet Is maelis dum hostis amicum, alienus domesticum, Guelfus persequitur Gibellinum, filii fiunt exsules, et in exsilium sede digni exsilio exsulantur. Luget Pisana civitas inimicorum hostili gladio summi pontificis ac regii culminis vulnerata. Ad cujus protectionem tanto teneri creditur regia celsitudo, et ad repulsionem ejus gravaminis ardentius anhelare, 331 quanto a suis progenitoribus ipsi celsitudini inhaesit puritate fidei firmioris, et amplioris est ipsa gratiae privilegio sublimata. Ad celeritatem igitur adventus altitudo regia excitetur, imitanda favoribus gentilium non paucorum, et brachiis apostolici numinis amplectenda, ne ob adventus tarditatem nos ulterius irrideant inimici.