medieval-data/medieval-letters huggingface dataset:
EPISTOLA XXXII.  Venerando fratri et charissimo socio  PETRO,  frater  ROBERTUS,  quod sequitur.
Author: Petrus Cluniacensis

Praeteritae nuper Dominicae vespertino crepusculo, cum post eos, qui digni habiti sunt primo videre quae mittuntur, primo audire quae in aurem dicuntur, primum mihi contingeret legere litteras vestras, quas antea non audieram, gavisus sum. Erat enim in eis, sicut hoc ipsum quidam ex nostris altiore mentis intuitu notaverunt, quod non tantum aures demulcebat auscultantium, sed ora quoque movebat, et mitigabat animos omnium nostrum. Et hoc quid erat, vel quid esse poterat? Illud, inquam, ad quod cantant vel clamant subsellia in theatro. De fine litterularum vestrarum loquor, quas domno direxistis: quarum cum principium ac medium multa laude plena fuissent, jocundiore tamen artificio lautiorique maturitate finem conclusistis. Dixistis enim: Valeat domnus, sociique ejus et coeremitae, qui cum eo silvas incolunt. Itaque domnum eremitam esse insinuastis. Socios autem ejus coeremitas designastis. Pro arido incolatu eremi, humidas et algidas silvas cum grege magistrum delectare non tacuistis. Et haec unde tibi, o venerande senex! unde haec tibi, o ministre Christi, o angele Dei, nisi quod angelus senescere, canescere nescit, nec claudicare? Et o, inquam, unde haec tibi, ut tam alto pectore vel novo forsitan prophetiae spiritu, praesignares quod necdum scitur, praecantares quod necdum inchoatur, praemonstrares quod sine te fieri vel amari, nemini eorum quos eremo donasti, consulitur? Igitur cum ad nos veneris, nec eremum, nec eremitas inveneris. Triceps namque Parnassus noster, non jam biceps, sicut olim locuti sunt poetae priores. Hinc Faunos bicornes, inde Satyros saltantes, circumquaque vero strepitus ferarum, suavesque garritus avium habens, nil tale insinuat. Tantum hic sursum cucullatos poetas quaere, coloratos nigro monachos mirare, religionis, orationis, lectionis, amatores fratres desidera. Nihil fucatum penes hos existimes, nihil admistum vitio formides. Custos etenim virtutum justitia, nihil fluctuare sinit in monte nostro charitate magistra. Et hoc de illis qui montem medium incolunt. Qui vero reliqua duo Parnassi capita occupant, in ipsius familia censentur, quae perpetuo silentio damnat vocis articulatae primitias; et quae eousque religiosa manet, quod nunquam nisi vocata vel excita, respondet. Quod si religiosus es, approba similitudinem; si creditus*, solitudinem; si grammaticus et lectionis amator, convictus conditionem. Haec, frater charissime, penes nos habentur
EPISTOLA XXXV.  Venerabili et charissimo fratri et filio  PETRO,  frater  PETRUS,  humilis Cluniacensium abbas, salutem, gratiam et benedictionem.
Author: Petrus Cluniacensis

Quocunque meum tendat iter, tu tamen semper mecum. Miraculum hoc. Homo clausus ubique discurrentes comitatur, nec ab eis vel puncto temporis abest. Fit hoc mente, non corpore; affectu, non effectu; charitate, non societate. Es quidem otiosus, et nos negotiosi; sed tamen otium tuum non omnino otiosum esse volumus. Quidquid de charioribus nobiscum non serimus, tibi relinquere soliti sumus. Libri, et maxime Augustiniani, ut nosti, apud nos auro pretiosiores sunt. Quos vero viles edidi, forte nec minus chari. Inde ergo otium tuum interpolamus, nec omnino feriatum esse volumus, ut aliquem nobis de Augustinianis laboriosi itineris nostri consolatorem dirigas, et epistolas nostras, ac vitam domni Matthaei episcopi, quia liber contra haereticos editus deest, velut proprii cordis conceptus et partus.
EPISTOLA XXXVIII.  Venerandis et charissimis nostris, domno priori Carthusiae  ,  et fratribus caeteris, frater  PETRUS,  humilis Cluniacensium abbas, eamdem quam sibi salutem.
Author: Petrus Cluniacensis

Agnosco quid vobis debeam, agnosco quod prae cunctis mortalibus religioni deditis, nec Ecclesiae nostrae voto professionis astrictis, vos semper in Domino charius dilexi, colui, veneratus sum. Feci hoc usque, facio adhuc, faciam quandiu fuerit spiritus in naribus meis. Causa hujus mei erga vos amoris, Christus est: quem quia in ipso personaliter non possum, in vasis ejus, hoc est in vobis, in quibus habitat, ipsum diligo, amplector, honoro. Scripsit mihi reverenda charitas vestra ut quosdam Ambrosianos libros vobis mitterem. Dulce fuit quod mandastis, homini exspectanti saepe a vobis litteris vel nuntiis visitari. Concupiscit quidem hoc semper, sed raro quod desiderat assequitur: facio quod scripsistis, mitto quod mandatis. Sed quibus? Litterae quas misistis, libros tantum sonabant, sed quibus mitterentur tacebant. Non sic, ut aliquid querelae familiaris apud familiares deponam, non sic piae sanctaeque memoriae domnus Guigo prior scribebat, sed epistolari more, salutatione praemissa, affectum benigni cordis congruenter verbis subsequentibus indicabat. Sed fortassis verbosi apud nos esse timuistis, vel ne ipsi verbosi essemus, brevitate tanta monuistis. Cogitastis forte, etsi non dixistis, quod sanctus Job amicis suis: Verbosi amici mei, ad Deum stillat oculus meus . Sed ut aliquid vel figurate vel in veritate loquar, ad utrumque respondeo, quia quantum ad animi mei affectum attinet, si semper loqueremini, taciturni esse videremini; si semper vobis loquerer, mutus mihi viderer. Mittite per praesentium latorem, vel quemlibet alium, fidum tamen, vadimonia librorum quos misi, non quod inde major conservandi eos securitas detur, sed ut jussio sancti Patris nostri Hugonis de talibus facta servetur. Valete, memores nostri semper in Domino.


Notes: (Job XVI)
EPISTOLA XL.  Venerabili et charissimo fratri et amico nostro, domno  THEOBALDO,  Dei gratia Parisiorum episcopo  ,  frater  PETRUS,  humilis Cluniacensium abbas, salutem et sincerum in Domino dilectionis affectum.
Author: Petrus Cluniacensis

Placuit, charissime mihi, reverentiae vestrae, super multa et magna in mortibus fratrum nostrorum desolatione nostra, nos consolari, et ut ait Job, compatiendo movere caput vestrum super nos . Rescripsissem tunc, quando allatae sunt mihi litterae, idem quod nunc, et amicabili consolationi quas possem gratias egissem. Sed hoc quia tunc non licuit, non feci; et quia etiam nunc vix licet, vix facio. Prout licet tamen, sollicite de nobis dignationi vestrae gratias ago, quia non cura multiplex, non fastus honoris, non pontificalis apex, vos a Cluniacensi corpore alienavit: quem, juxta Apostolum, servantem unitatem Spiritus in vinculo pacis , cerno gaudere cum gaudentibus, flere cum flentibus . Et juste. Commune enim damnum communem luctum exigit, ut charorum mortes, quas antiqui multis mensibus, nos saltem paucis defleamus diebus. Flebant illi mortuos suos, nec a fletu multo tempore elapso revocari poterant homines fideles erga vivos amicos, pii erga defunctos. Faciebant hoc aliquando pii erga pios, afficiebantur hoc amoris intuitu, etiam quandoque impii erga impios, et, licet diverso respectu, eodem tamen universi erga mortuos suos detinebantur affectu. Qui ergo pios et impios in exemplum deplorationis habemus, nonne inhumanum vel bestiale est, si tot, si tantos, si tam utiles, si tam necessarios mortuos nostros non deploremus? Faciendum est hoc quidem coram hominibus, sed temperanter; faciendum coram Deo, sed perseveranter. Convertendus est infructuosus dolor ad fructuosas lacrymas, ut quae jam charorum corpora nobis non possunt reddere, animas Deo, quantum poterunt, studeant commendare. Facimus hoc nos aliquando, faciunt hoc nostri saepius: facite idem et vos, si placet, cujus illi mortui veraces amici erant, quem sinceriter diligebant, quem toto affectu colebant. Facite hoc non solum ut monachus, sed quod multo majus est, ut episcopus, id est ut non solum eos propriis precibus adjuvetis, sed insuper subditorum vestrorum orationibus eos Omnipotentis misericordiae commendetis. De reliquo quid mihi dicendum restat, nisi quod Job amissa substantia, filiis et filiabus dixit? Dominus dedit, Dominus abstulit; sicut Domino placuit, ita factum est: sit nomen Domini benedictum .


Notes: (Job XVI) (Ephes. IV) (Rom. XII) (Job I)
EPISTOLA XLI.  Venerandis et charissimis fratri et filiis nostris, domno  ODONI  priori ,  et caeteris apud Sanctum Martinum de Campis omnipotenti Domino servientibus, frater  PETRUS,  humilis Cluniacensium abbas, salutem, et ab auctore bonorum omnium totius gratiae et benedictionis plenitudinem.
Author: Petrus Cluniacensis

Quid dicam, quid loquar! Putabam in asperis casibus, et maxime in morte charissimi fratris et filii nostri Hugonis, me vos praevenire posse scribendo, posse praevenire conquerendo, posse praevenire lacrymando. Sed, ut video, et scriptis me praevenistis, et querelis praeoccupastis; sed lacrymis tamen non anticipastis. Deflestis funus ejus post mortem ejus, sed ego adhuc viventis, quia moriturum non dubitabam, deflevi ante ipsius obitum mortem ejus. Vicistis me scribendo, sed non vicistis lamentando. Lacrymatus sum ego prior, quia prius deficientem vidi, sed prior scribere non potui, quia ab assiduis negotiis, hoc est importunis vitae meae tortoribus, permissus non fui. Scribo nunc tandem aliquando permissus, et communis fratris, filii, et amici defectum vobiscum pariter, licet absens, deploro. Habeo materiam deplorationis, quantam vix camelus scriptam sublimibus et fortibus humeris portare posset; habetis vos tantam, quantam et ipsi nostis, et ego ex parte forsitan non ignoro. Ut enim primo de propriis loquar, quis jam a viginti et eo amplius annis, de universis, qui sub coelo sunt, hominibus tam fideliter, tam constanter, tam perseveranter, onera mea a me sibi imposita, et devote causa Dei et mei suscepta, tulit, toleravit, quantascunque habere potuit vires, ea tolerando, et mihi collaborando, consumpsit? Et , quis illo amplius vel adeo rempublicam vestram dilexit? quis ita coluit? quis tam me quam omnes nostros ad eam diligendam, protegendam, confovendam, ad defendendam animavit? Haec omnia breviter dicta, quae si diffusius dicerentur, alio tempore et otio indigenter admonent nos, hortantur nos ut tam dilecti, tam chari, tam unici fratris, filii, et amici, etiam post mortem non obliviscamur; sed, si veri amici fuimus, vel sumus, magis nunc mortuo quam si viveret ostendamus. Deploremus pia compassione funus ejus, prosequamur magis occultis lacrymis et precibus animam ejus, ut cui jam affectum nostrum ostendere non possumus, conridendo vel collaetando ostendamus, orando, sacrificando, ac pie pro anima ejus coram Deo collacrymando. Fiat hoc apud vos specialiter pro ipso; fiat et pro priore nostro; fiat, si placet, et pro multis sanctis, religiosis et magnis coram Deo hominibus nuper apud nos defunctis, quorum memoria, sicut bene novi, in benedictione est, quorum recordatio coram Deo non delebitur, sed in memoria aeterna erunt, et ab auditione mala per Dei gratiam non timebunt. Unde cessent jam lacrymae inanes, et inconsiderato dolore extortae coram hominibus, et succedant gemitus pro salute istorum effusi coram Deo, cum precibus. Valeat sanctum collegium vestrum, Deo acceptum, nobis jocundum, et, Deo propitio, de bono semper in melius provehendum.


Notes: (ut
quae sunt vestra subjungam)
LIBER QUINTUS. EPISTOLA PRIMA.  Dilecto ac venerabili fratri  PETRO  abbati Sancti Augustini Lemovicensis suburbii, frater  PETRUS,  Cluniacensium humilis abbas, salutem et sinceri amoris plenitudinem.
Author: Petrus Cluniacensis

Vidi litteras vestras, et in eis magnum erga nos affectum animi vestri conspexi. Adverti falsum in parte esse vulgare proverbium, quo dicitur, honoribus mores mutari. Neque enim honor assumptus ab amore nostro, semel olim concepto, vos in aliquo permutavit, nec in aliud, et aliud, quam quod ante fuerat, derivavit. Non estis secutus quosdam nostri temporis homines, qui de congregatione nostra, aut in abbatias assumpti, aut episcopatibus decorati, ut corpore, sic et mente a nobis diffugiunt, ab amore suorum statum resiliunt, et velut abjecto gravi quantum ad ipsos monastici ordinis jugo, exsultant. Ostendunt quo animo, dum humiles viderentur, Deo servierint, qui data occasione ecclesiastici regiminis, totos se quantum audent Deo subtrahunt, mundo dedicant, et non sicut servi Dei, sed quasi velamen habentes malitiae libertatem, effrenes et praecipites, velut jam adepti quod diu optaverant, ubique discurrunt. Suos postponunt, alienos sectantur, nec jam vel quo primum venerint, vel ubi manserint, vel unde exierint, recordantur. Non sic tu, ut audio, charissime, non sic plane tu facis, qui nostra tuis negotia semper anteponis, qui pro causis Cluniacensibus terminandum huc illucque discurris, et ad nutum nostrum vel nostrorum, reipublicae nostrae impugnatoribus te ubique audacter opponis. Unde gratias tibi multas agentes, pro certo noveris quod plenam vicem dilectionis tibi rependimus, et locum tibi in recessibus animi nostri optimum conservamus. Valeas semper in Domino et sic impositum tibi per Dei gratiam officium exerce, ut sis, et vita carbo ardens, et exemplo lucerna relucens.


Notes: (quod facile
fuit)
EPISTOLA II.  Reverendo et charissimo amico domno  STEPHANO,  frater  PETRUS,  humilis Cluniacensium abbas, salutem et sincerum in Domino amoris affectum.
Author: Petrus Cluniacensis

Quod a tempore discessionis vestrae ab urbe, et a sede Viennensi, nihil dilectioni vestrae mandavi, nihil scripsi, neque in illo vel post illud infortunium vestrum vos consolatus sum, noveritis quod non fecit hoc mutuae, quam ad vos semper habui, dilectionis oblivio, sed vestra ad partes, quas non satis noveram, remotio. Fama enim frequens, et varia de statu vestro a diversis ad nos relata, nunc vos apud Sanctum Rufum, nunc apud quasdam ecclesias ei subjectas, nunc in quibusdam locis mihi ignotis vos commorari dicebat. Ad haec, quotidiana imo continua Cluniacensium negotiorum importunitas, quae me quandoque etiam mei ipsius oblivisci cogunt, vestri mihi intercludebat memoriam, et ne amicum in sua tribulatione consolarer, non quidem auferebat, sed differebat. Tandem licet forte sero ad cor rediens, amico scribo, et ut his de causis super tarditate mea me excusatum habeat, rogo. Non enim de illorum amicorum numero esse volo, qui tandiu diligunt quandiu accipiunt, qui tandiu amant quandiu sperant. Nolo de illorum numero esse qui dicuntur socii mensae, quia secundum ejus qui hoc dixit sapientis verba: Omni tempore diligit qui amicus est ; et juxta eumdem: Non agnoscitur in bonis amicus, nec absconditur in malis inimicus , hortor, ergo, volo et moneo ut, quandoquidem hoc de vobis contigit unde dolemus, ad nos et ad vestram Cluniacensem Ecclesiam veniatis, et utrum quod dico verum sit, non per nuntium, sed per vos ipsum experiamini. Tali autem modo vos venire rogo, ut mora vestra nobiscum non sit horaria, sed perpetua. Decet enim hoc personam vestram, ut nullatenus deinceps locis loca mutetis, neque ad quaslibet alias Ecclesias, sed ad illam quae et magna, et vestra est, vobisque servire, ac per omnia pro posse suo providere, magno affectu parata est, veniatis, et totum vos ei, quae se totam vobis offert, conferatis. Hoc autem, si sic placuerit, et facultas fuerit, usque ad Dominicam Quinquagesimae adimplete. Nam exinde oportebit me versus concilium iter aggredi.


Notes: (Prov. XVII) (Eccl. XII)
EPISTOLA III.  Nobili viro et amico nostro, domino  STEPHANO DE CASTELLO,  frater  PETRUS,  humilis Cluniacensium abbas, salutem et dilectionem.
Author: Petrus Cluniacensis

Cum celeri volatu fugiant omnia, et mundus magnis passibus incessanter ad interitum tendat, non satis de vobis mirari sufficio, quod tam sapiens homo, et tam hactenus providus in perituris, quasi nullam curam de aeternis habere videmini. Cumque, ut salva gratia vestra dicam, aetas ipsa longam vivendi spem vobis amodo interdicat, vos e converso quasi nunquam moriturus, radicem cordis in hac misera et fallaci vita a quibusdam fixisse aestimamini. Unde hortor vos ut charissimum amicum, et quod praesens si possem facerem, absens, quantum possum, admoneo ne salutem animae vestrae ulterius in dubio pendere sinatis, sed antequam nunquam reversura recedat, eam totis animi conatibus jam absque mora aliqua rapiatis. Invitent vos ad istud non solum antiqua antiquorum, sed quae magis invitare solent praesentia modernorum exempla, qui velut ab ipsis Satanae faucibus pene jam absorpti fugientes, vel Hierosolymitano itinere, vel varia, et subita ad Deum conversione, regno coelorum vim inferre, et quasi violenter rapiunt illud. Rapite illud et vos, nec ultra ut hactenus fecistis, de die in diem differatis, quia juxta Scripturam divinam, nescitis quid superventura pariat dies . Relinquite terrena, antequam vos ipsa relinquant, et si primas partes hostiae, hoc est vitae vestrae, Deo noluistis offerre, saltem caudam, id est finem dierum vestrorum, ipsi devote offerte. Si hoc cito a vobis factum fuerit, aderit paterfamilias, qui diu otioso operario suo, hoc est vobis ad undecimam venienti, parem nummum vitae aeternae, etsi non ejusdem retributionis, ut primis operariis, sero conferat. Nostis quid sancto Hugoni, quid nobis promiseritis, quam spem de salute et conversione vestra, tam per vos quam per nuntios vestros mihi saepius dederitis. Nec illud ignoratis quid Patres vestri fecerint, et quo se post habitum saecularem converterint. Parati fuimus semper congrue ad servitium vestrum, parati sumus multo magis et ad istud, quod vobis utilius esse videmus: et quod si distuleritis, periculosum senectuti vestrae fore timemus. Unctio Spiritus sancti doceat cor vestrum. Fecimus quod nostrum est, et morem amico gessimus. Sed videte, ne frustra.


Notes: (Prov.
XXVII)
EPISTOLA V.  Summo pontifici, et nostro speciali Patri, domino papae  EUGENIO,  frater  PETRUS,  humilis Cluniacensium abbas, cum debita obedientia filialem affectum.
Author: Petrus Cluniacensis

Quidam probi viri, canonici Engolismensis Ecclesiae, nuper adierunt me, rogantes, ut apud majestatem vestram pro ipsis intercederem, et negotium, quod coram vobis exposituri sunt, vestrae clementiae commendarem. Quod ego, timens maximis occupationibus vestris taedio esse aliquandiu recusavi, sed tandem eis instantibus assensi. Dicunt, sicut ab ipsis, ut aestimo, auditura est dignatio vestra, defuncto episcopo suo se elegisse, nullo de clero Ecclesiae prorsus excepto ab unanimi electione, assensu ut canones praecipiunt honoratorum, et totius populi, idoneam omnino ad officium episcopale personam, praecentorem ipsius Ecclesiae. Electionem, juxta quod ab eis accepi, tam communem, tam concordem, Burdegalensi metropolitano dicunt se canonice obtulisse, ab eo canonice confirmatam esse; diem consecrandi ab ipso datam, se ad diem constitutam cum electo suo, et metropolitanus promiserat, consecrando venisse, sed consecratorem non invenisse. Quibus de causis praesentiam suam subtraxerit, cur promissa non impleverit, nec ab eo acceperunt, et mihi se adhuc ignorare dixerunt. Provideat ergo, si placet, quod et absque meis litteris faceret, apostolica vestra sublimitas laboranti hac occasione Ecclesiae, ut sicut vices illius geritis, qui apostolus gentium a Deo factus est, et cui sollicitudo omnium Ecclesiarum imposita est, ita huic Ecclesiae sollicitudo vestra non desit, ut si electio bene acta est, a vobis confirmetur, et Ecclesia illa, quae de membris unicae columbae, hoc est, universalis Ecclesiae est, de qua dicitur: Una est columba mea, una est perfecta mea , data sibi a Deo, et a vobis pace laetetur. Haec sub conditione protuli, quia nec de electo, nec de electione testis esse potui. Unum tamen absque omni pene conditione profero, non videri mihi Burdegalensis metropolitani in hac Engolismensi electione gressus rectos, oculum simplicem, sed magis in ea quaerere quae sunt mercenarii quam pastoris, quae sua sunt quam quae Jesu Christi. Et, ut filiali praesumptione loquar, et quae ab universis pene partium illarum et nostrarum dicuntur, vobis ut Patri nota faciam, vult, aiunt, Burdegalensis ita sibi subdere Engolismam, sicut subdidit Kantonas, ut in Ecclesiis illis, non tam habeat episcopos quam ministros, non tam praesules quam sibi in omnibus obsequentes. Hoc est aiunt, ejus propositum, haec intentio, haec in istis religio, ut expensis propriis parcat, et suffraganeis episcopis, ut capellanis utens, non suum, sed eorum penus exhauriat. Haec, Pater, vobis breviter initimavi, ne possent vos in hac parte fallere animi sub vulpe latentes, quia, et virum Dei, qui venerat de Juda, falsus propheta fefellit , et ipsi magno prophetae, et regi David Siba servus Miphiboseth filii Jonathae mentiendo subrepsit . Et licet ego non satis, ut nostis, diligam hominem illum, absit, tamen, absit, inquam, ut in conspectu Dei, et vestro, contra veritatem conscientiae meae, culpem vel praedicem hominem ullum!


Notes: (Cant. VI) (III

Reg. XIII) (II Reg. XVI)
EPISTOLA VIII.  Cum honore recolendo ac nominando venerabili fratri Domini  BERNARDO  Clareval. abbati, frater  PETRUS  humilis Cluniacensium abbas, salutem et sincerae charitatis affectum.
Author: Petrus Cluniacensis
Date:  [placeat]

Placuit sanctitati vestrae humilitatem meam consulere quid mihi super electione fratris Heinrici filii vestri videretur, utrum eidem assensum praebere deberetis, an non. At vos quidem plenus spiritu consilii et timoris Dei, meo super hoc consilio non egetis, nec necesse vobis est ab aliquo talium qualis ego sum mutuare, quod ex collata vobis a Deo gratia, aliis affluenter et nostris soletis accommodare. Quia tamen quid inde sentiam, audire vultis, breviter dico. Si vitae meritum quaeritur, magnum est. Quomodo enim non magnum est, cum de tanto tantillum se fecerit, cum regii sanguinis, ut sic loquar, superbiam, tam robustae humilitatis pede calcaverit, cum luxus, et pleno cornu fluentes mundi delicias, tormentis innumeris et mille mortibus commutaverit, cum undique arridentem mundum irriserit, cum abnegans semetipsum et tollens crucem suam, Christum morientem secutus fuerit? Si concors electio, de clero vel populo Belvacensi nec unus dissentire dicitur. Si metropolitani, et coepiscoporum assensus, etiam universorum preces vobis, ut comperi, pro confirmando tam sacro opere, frequenter oblatae sunt. Si insuper domini papae voluntas, quantum hoc ei placuit , ipsius epistola domino Remensi, ut audivi, directa, testatur. Quid ergo restat, vir venerande, nisi ut voluntati Dei, quae tot indiciis se declarare videtur, vestram subjiciatis, nec ultra Ecclesiam illam laborare, aut in eundo vel redeundo, sua frustra expendere permittatis? Quod si de scientia veluti minus talia experti diffiditis, potens est Deus, qui ei jam dedit magna, etiam praestare majora. Unde inquantum cernere datur, non est ultra procrastinandum, non est ultra differendum; sed cum ad vos magnae partium vestrarum personae, quae, ut mihi relatum est, hac de causa in proximo venturae sunt, venerint, eos alacriter suscipite, benigne audite, et tam diuturnum desiderium eorum, toties et toties repetitam postulationem ipsorum, causa ejus qui in bonis desiderium suorum, celeriter, quia sic justum est, adimplete.