medieval-data/medieval-letters huggingface dataset:
XXVII.  Monasterio S. Mariae Agnanensi ecclesiam S. Christinae de Clano asserit.   (Pisis, Dec. 16.) [MITTARELLI,  Annal. Camaldul.,  IV, 158.]
Author: Gregorius VIII

GREGORIUS, servus servorum Dei, SAXONI abbati et conventui Sanctae Mariae de Agnano, salutem et apostolicam benedictionem.

Justis petentium desideriis dignum est nos facilem praebere consensum, et vota, quae a rationis tramite non discordant, effectu prosequente complere. Eapropter, dilecti in Domino filii, vestris justis postulationibus grato concurrentes assensu, ecclesiam S. Christinae de Clano cum omnibus pertinentiis suis a bonae memoriae Hel, quondam Aretino episcopo, vobis et monasterio vestro concessam, sicut eam rationabiliter et pacifice possidetis, et eadem concessio legitime facta est, auctoritate apostolica confirmamus et praesentis scripti patrocinio communimus. Nulli ergo omnino hominum liceat hanc paginam nostrae confirmationis, etc. Datum Pisis, XVII Kal. Januarii, indictione VI.
III.  Ad Margaritam reginam.--Se suaque obsequia reginae offert.
Author: Theobaldus Stampensis

MARGARITAE praecellenti reginae, praecellentis regis filiae, THEOBALDUS Stampensis doctor Cadumensis, illud canticum fidelis animae in facie coelestis Sponsi, ut solet, frequentare: « Dirige gressus meos secundum eloquium tuum, ut non dominetur mei omnis injustitia. »

Imprimis dilectioni vestrae non ignotum esse desidero quatenus inaestimabiliter interior homo noster cum exteriori gratulatur, et gratulando immensas Deo gratias agere non gravatur, quoniam fama vestrae honestatis, munificentiae, liberalitatis non solum per loca vobis affinia propagatur, verum etiam fere per totum orbem dilatatur, et dilatando quasi de gradu in gradum promoveri quotidie comprobatur. Est namque munificentia in animo tam liberalissimo lapis pretiosus in purificato auro: sicut enim species illa aromatum speciosa, quae pretiosius aliis redolet, odore suo ad se attrahit praesentes; sic quoque liberalitas vestra bono suo odore latius redolente absentes aspergit, et aspergendo vobis allicere non desistit. Proinde si maris inconstantia non prohiberet, et praesentatio mea vobis fastidium non generaret, quod semper optavi, vestro aspectui me gauderem praesentare, quia animum meum vestrae visionis fame cruciatum nullatenus valeo refrenare. Verumtamen si maris inconstantia constans fieret, et aura languida tarditate sua cursum meum non praepediret, mallem tamen naufragus vestrae visionis satiari praesentia, quam ab ea jejunus omni carens adversitate redire ad propria. Quod autem de laude vestra scribendo perpauca praelibavi, inertiae vel rusticitati minime debet imputari; quia nimirum si omnia membra mea in linguas verterentur, non tamen per illa cuncta quae circa vos sunt laudanda sufficienter explicarentur. Omnimoda igitur supplicatione vos exoro, quatenus in hoc mihi permittatis gloriari, ut in numero clericorum vestrorum deinceps valeam computari. Angelus magni consilii et fortitudinis vobiscum sit, ut recta sapiatis, et recta facere non desistatis.
EPISTOLA PRIMA. AD VO. ABBATEM.  Ab illo nunquam divelli vellet.
Author: Berno Augiae Divitis

Domino Vo. summa veneratione colendo, ac splendido abbatum speculo, BERNO sancti Benedicti discipulorum clientulus, quidquid patri filius, domino servus.

Suavissimo virtutum tuarum odore, Pater beatissime, semel aspiratus, nunquam, si posset fieri, jucundissima harum assiduitate vellem privari. Hinc mihi dies noctesque tali aestuanti desiderio nulla res refrigerio esse poterit alia, nisi sola optatissimi vultus tui praesentia. Quam quia nunc coram nequeo, saltem praesentium litterarum officio interim saluto, interque charitatis vulnera hujuscemodi voce utor cum Psalmista: Quis dabit mihi pennas sicut columbae, et volabo et requiescam? Quo nisi sub umbra culminis tui? ubi si cum passeribus, id est, veris Christi pauperibus, nunc nidificando requiescerem, me quandoque ex eorum numero futurum esse non desperarem de quibus Isaias loquitur dicens: Sancti qui sperant in Domino mutabunt fortitudinem, assument pennas ut aquilae, volabunt et non deficient. De quorum collegio tu, qui es dulce decus nostrum omniumque diadema monachorum indubitanter existens, jam spretis mundi hujus desideriis, cum his de quibus dictum est: Ibunt de virtute in virtutem, fortitudinem mutasti jam velut aquila reviviscendo, sumptis virtutum pennis ad alta volasti, nec in infirmitate corporea deficiens, sed potius cum Apostolo proficiens et dicens: Quando infirmor, tunc fortior sum. Et quia illius divinae promissionis compos existere meruisti, quae dicit: Sustollam te super altitudinem terrae, me, quaeso, ad te sic exclamantem exaudi: Trahe me post te, quatenus in odore unguentorum tuorum me currente, illa haereditate tecum merear participari, quam Dominus dignatus est tibi polliceri: Et dabo tibi, inquit, haereditatem Jacob patris tui.

Notes: ( vulnerata, 
inquit Sponsa, charitate ego sum )
EPISTOLA IV. AD H. ABBATEM S. SALVATORIS.  Profecturus illi valedicit, suorumque ei fratrum necessitates commendat.
Author: Berno Augiae Divitis

Abbati H., germanae charitatis affectu dulcissime conjuncto, B. dimidium animae suae, seipsum in omni fide.

Quia ab ipsis pene infantiae vagitibus chara amicitiae soliditate in unum quoddam concrevimus, consequitur ut decus hoc sociale sit inter nos inenodabile. Sic enim cor unum et animam unam in Christo habere valebimus, si, juxta Apostolum, alter alterius onera portamus. Ergo longioris viae, ut bene nosti, iter arrepturus, agere coepi qualiter nec tu remaneres a me insalutatus, nec ego abirem a te indonatus. Quapropter accipe has litterulas, vice amici directas, quae et salutationis ex me officium expleant, et mihi in tantae necessitatis articulo constituto succurrere te commonitum reddant: non quo nunc demum beneficium jungat quos jam olim beneficentia copulaverat, sed, juxta illud Apostoli, ex aequalitate vestra abundantia nostram suppleat inopiam, ut et nostra abundantia vestrae inopiae sit supplementum. Alioquin, ut Tullius ait, nimis exigue est et exiliter ad calculos vocare amicitiam, ut par sit ratio acceptorum et datorum; ditior, inquiens, mihi et affluentior videtur esse vera amicitia, nec observare restricte ne plus reddat quam acceperit. Neque enim verendum est ne quid excidat, aut ne quid in terram defluat, aut ne plus aequo quidem in amicitia jam congeratur. Hujus igitur memor dicti, in omni amicitiae thesauro nihil reperiens, quod mihi quidem pretiosius videtur, meipsum tibi trado in omnibus: quo munere ambigo te potissimum frui velle, ut et ego pari modo te fruar in Domino. Unde inter sacra missarum solemnia orationumque libamina, ut ego tui, tu, rogo, sis memor mei, omnique gregi sancti Salvatoris tibi credito, congruae salutationis verbo ex me praemisso, quo charitatis affectu poteris, me nostrosque omnes commendare curabis. Vale.

Notes: (quando attamen? etsi ita loquimur; divites enim
estis) (non)
EPISTOLA V AD AUGIENSES.  Statuit quid a suis pro defuncti Heinrici monachi anima amplius persolvendum sit.
Author: Berno Augiae Divitis

BERNO, Dei Matris servus, Augiensium fratrum collegio veram dilectionem in Christo.

Qualis erga me in praecordiorum vestrorum secretis affectus maneat, litterarum vestrarum textus satis intimavit. Qui licet, mellita, ut sic dictum sit, dulcedine totus redundans, de vestra prosperitate, Deoque digna conversatione multum nos laetificaverit, non parum moestitiae cordi ingessit, quando lamentabilem fratris nostri Heinrici obitum ad memoriam revocavit, quem non tam mortuum lugemus, utpote quem mortalem sciebamus, quam tam subito, heu! nobis ablatum dolemus. Verum quia nunc magis, ut cujusdam utar verbis, tempus est medelae quam querelae, abstergantur lacrymis genae, abscedat luctus, fugiat dolor et gemitus, sit nobis et illi in communi consolatio Christi. Pro ejus vero animae absolutione, quanquam solitum ac humanae sorti debitum non dubitemus vos jam explevisse officium, aliquid tamen necessario putavimus adjiciendum, omnino aequum judicantes ut is qui, juxta vestrae professionis testimonium, in exteriori actione pro communi omnium nostrum utilitate hic, quoad vixit, cum Martha bene ministraverat, interveniente orationis vestrae suffragio, nunc cum Maria optimam partem habere valeat in Christo. Vobis itaque in unum congregatis et meo spiritu, fraterne rogamus ut continuos triginta dies computetis, ex quibus nullus intermitatur quin salutaris hostia pro ejusdem fratris anima immoletur, cum totidem psalteriis et vigiliis, ita ut in prima die pascantur pauperes C, in tertia CC, in septima CCC, in tricesima CCCC, ut hujus millenariae perfectionis summa ibi fiat remissio plena, ubi melior est dies una in atriis Domini super millia. Vobis vero fratribus nostris, nec non et clericis per cellas nostras constitutis, in supradictis quatuor diebus congruam et convenientem pro charitatis officio refectionem parari censemus. Hujus dispositionis ordinatorem ac provisorem dominum Tietbaldum esse volumus, cui etiam fratrem Alawicum una cum his qui foris sunt ministerialibus adjutorem deputamus. Val.
EPISTOLA VI. AD BURCHARDUM ABBATEM.  Illi obitum Henrici monachi Augiensis nuntiat.
Author: Berno Augiae Divitis

Unice dilecto abbati BURCHARDO, B., cuculligerorum meritis extremus, indiscretae fidei pignus.

Licet apostolica auctoritate de charorum in Christo dormientium prohibeamur contristari, pietatis tamen affectus ad dolorem excitat pectus. Sed congruus in utrisque modus est habendus, quatenus de illata mortis conditione sic pietas cogat flere, ut de futura beatae immortalitatis gloria spes conducat ad gaudere. Quod nunc de charissimi fratris nostri Heinrici corporis depositione necessario nobis agendum esse credimus, quandoquidem lacrymis eum ad nos revocare ulterius non possumus, cum utique, si hoc prodesset, solae Domini imprimis pro sui clementia lacrymae sufficere possent. Pro quo etiam omnis pene cohors palatina gemit trahitque suspiria. Quapropter tergantur lacrymae, preces pro ejus requie ad Deum fundantur assiduae. Non sit consolatio abscondita ab oculis nostris; quia ipse qui mortis venas siccavit, et infernum iter fratris dividentem confregit, illum, ut speramus, de medio mortalium ideo eripuit ut morte vitam meliorem commutaret. Ideoque pereunte tristitia succedat laetitia, maxime cum, Salomone teste, melior sit dies mortis die nativitatis: quia nimirum cum peccator moritur; peccare jam desistit justus vero in memoria aeterna erit, et ab auditione mala non timebit Hunc igitur, mi praecordialis amor, omnigena te prece deprecor ut, quia nostri amoris mediastinum non tam perdidimus quam ante nos ad Creatorem praemisimus, amodo in germanae charitatis vinculo ligemur arctius; ut non jam duo, sed unum semper vivamus in Christo. Vale.

Notes: (obitu)
EPISTOLA VII. AD H. EPISCOPUM.  Queritur ejus sibi copiam in loco et die constituto fuisse subtractam, rogatque ut se amari patiatur.
Author: Berno Augiae Divitis

Praelucido magnorum speculo H. antistiti venerando, B. ac si indignum Dei Matris ac Virginis mancipium, sincerae devotionis obsequium.

Si veterum illa sententia constabit, amicorum esse communia, nihilominus omnia et ipsius amicitiae jura, quae qui amittit, jure amici nomen perdit, quandoquidem illius animum non custodit, qui, ut usitato cujusdam utar verbo, est ei alter ego. Non enim, ut tuus ait Tullius, debet amicitiarum, sicut aliarum rerum esse satietas. Tuus, non vester, ideo dixi, quia, salva interim seorsum reverentia, non ut nunc episcopum, sed ut quondam amicum te statui alloquendum. Cujus vocabuli officiique pariter, ut mihi videre videor, oblitus, novos quosdam moliris modos: cum, juxta praedicti familiaris tui sententiam, veterrima quaeque, ut ea vina quae vetustatem ferunt, esse debent suavissima; verumque, secundum ipsius testimonium, illud sit quod dicitur, multos modios salis simul edendos esse, ut amicitiae munus expletum sit. Nos vero quamvis multum temporis in amicitiae vetustate jam explevimus, nondum tamen vel unius sextarii, ne dicam modii, summam in hujusmodi vetustatis consuetudine consumpsimus. Et tu, velut jam tam honestae virtutis munere officiose inter nos expleto, ita te subito ab affabilitate subtrahis, ut nec salutari a me patiaris? Ergo postquam nuper, te abeunte, praelibatis osculis valefacientes ab invicem discessimus, sponsionis tuae verba, quibus te in revertendo me potissimum expetiturum promittebas, velut dulcissimum pignus in arca cordis servabam, die noctuque ad optatissimum reditus tui nuntium suspensus manebam, cum ecce subito cum voto gratulationis legationem suscipio, quae mihi injunxit tibi occurrere die constituto. Sed, quo fato nescio, spe frustratus maneo. Ego pessulum ostii mei in corde tibi dilecto aperui; at tu declinaveras atque transieras, mihique insalutato pro vestigiis amoris reliqueras stimulos doloris, cum ego versa vice per glacies et aquas, amoris tui igne succensus, ad te transire essem paratus; ut in me studio et officio benevolentiae impleretur quod dicitur: Aquae multae non potuerunt exstinguere charitatem, nec flumina obruent illam. Quapropter gratae vicissitudinis munus amico repende, teque mihi ad salutandum, colloquendum amplexandumque totum citius contrade, ut qui, sola inter nos benevolentia interveniente, coepimus gratis amare, arctius in Christi charitate valeamus amodo cor unum et animam unam habere. Alioquin attende quod tu ipse testatus es Tullium dixisse: Charitate enim, inquit, benevolentiaque sublata omnis est vitae sublata jucunditas. Vale.

Notes: (omnia)
EPISTOLA VIII. AD A. EPISCOPUM.  Monet ne in deligendo Henrici imperatoris successore praeceps sit, sed omnia communicato cum aliis consilio agat.
Author: Berno Augiae Divitis
Date:  [te]

Domno antitisti glorioso A. B. Dei Matris ac Virginis servus, debiti famulatus et orationis munus.

Licet ob primi parentis culpam assidue charorum mortem cogamur deflere, convenit tamen in illo consolari, qui est primogenitus mortuorum et princeps regum errae. Unde de charissimi servatoris nostri regis et imperatoris H. tandem quantulumcunque velut consolati, has etiam consolatorias litteras vestrae direximus sanctitati, sollicite admonentes tam ejus digne memoriam semper habere, quam etiam de regni vestri statu non negligere. Quod tunc recte facitis, si minus praecipites in consiliis vestris festinatis. Decet vos, ut sapientes, regni vestri exspectare consortes, quatenus nunc iterum unius regis cara jungat societas, regat auctoritas, gloriosos reddat civilitas, quos hactenus nulla Alpium potuit separare asperitas, nec publica aut privata causarum sequestrare. Sciatis enim publicum conventum omnium nostrum prid. Non. Sept. esse juxta Rhenum, in loco qui dicitur Kambe, ubi, si quid utilitatis Domino adjuvante regno nostro fuerit pertractatum, vobis quoque erit proficuum. Nam omnia nostra, vestra: ut, versa vice, omnia vestra, nostra. Te, inclyta Italia, soror salutat Francia, suadens unitatis foedera, quoad libare mutua valeatis oscula, ut Deus pacis et consolationis velociter conterat Satanam sub pedibus vestris. Sic enim inter vos sociale bonum firmiter constabit, si illud antiquum vestrum idem velle ac nolle nullo modo titubabit. Hanc amicitiae legem natura velut quoddam solidarium, ex quo Caroli coeperunt, Ottones in Heinrico desierunt, vobis prae omnibus contradit munus, ut quasi unus animus esset in vobis pluribus. Quapropter agite consulte, jus amicitiae servate, magni consilii angelum exspectate, quia scriptum est: Omnia fac cum consilio, et post factum non poenitebis. Haec habui pauca quae commemorarem benivole; vos autem suscipite amice. Leonem vestrum, imo et nostrum, fortissimum fide, et Heinricum, virum antiqua virtute, ex nostro officio salutate. Propterea tibi, A., seorsum gratias referimus, quia nostra, ac si propria, tueri cognovimus.

Notes: (morte)
EPISTOLA IX. AD H. EPISCOPUM.  Petit ab eo reliquias S. Ursi Martyris, cujus corpus transferendum esse inaudierat.
Author: Berno Augiae Divitis

Domno H. antistitum flori, omnigenarumque virtutum decori, B. Dei Matris ac Virginis servus, omneque fraternum Augensis coenobii collegium, summum et indeficiens bonum.

Si quid inter coelestis aulae milites distare potest, hi nimirum praestare videntur qui per ascensum purpureum ad illud aureum nostri pacifici regis pervenire meruerunt reclinatorium. Hic apostolorum limina teruntur, hinc martyrum suffragia postulantur, populi conveniunt, vota vovent et solvunt ut per vitulos labiorum gratum Deo offerant sacrificium. Et quia illius ferculi media, unde ad superius dictum reclinatorium ascenditur, charitate sunt constrata, merito quisquis ad illud verum esse fidelium tendit, per alium sperare debet quod ipse consequi non valet. Testatur hoc apostolica auctoritas, quae sic praecipiendo dicit: Alter alterius onera portate, et sic adimplebitis legem Christi; et Jacobus: Orate pro invicem, ut salvemini. Si hujusmodi salvatio per hos quorum adhuc corpus corrumpitur et aggravat animam, potest promereri, multo magis Deo auctore ab his salvari sperandum, quorum animae jam cum Christo in coelesti exsultant gloria, ubi in justorum habitaculis resonat vox exsultationis et salutis. Hujus rei gratia ad te, reverendissime Patrum, credimus has litteras destinare, per quas indubitanter speremus charitatis dona posse impetrare. Respersit namque nos odor dulcis famae qua comperimus vos sancti ac ter quaterque beati martyris Ursi, videlicet patroni vestri, velle transferre, quod omnino nobis gaudio sciatis fore. Quapropter te, qui, fidei merito sedisque episcopalis privilegio, tam praeclari officii minister praecipuus digne existis, primum venerantes, deinde cunctos qui piae religionis studio ad id ipsum conveniunt, humillimo cordis affectu salutantes, devoti rogamus et supplices quatenus, pro munere benedictionis, mereamur per vos donari tanti patroni reliquiis. Hujus voti si Deo auspice compotes fuerimus, diem etiam passionis, vel si qua ejusdem gesta martyris penes vos habentur, nobis transmitti modis omnibus adoptamus, quatenus nunc apud memoriam beati martyris velut in agro Dominico simul orationum semina jaciamus lacrymantes, ut, per ejus intercessionem, in fine bonorum operum manipulos ad coelestem aream reportare mereamur ovantes. Vale.

Notes: (nos) (corpus)
EPISTOLA X. AD CUONONEM.  Ab illo ejusdem sancti martyris Ursi reliquias expetit.
Author: Berno Augiae Divitis

Virtutum viro, ideoque Cuononis nomine digno, B. sanctae Mariae semper virginis mancipium, una cum congregatione sibi credita, fraternae charitatis munia.

Quia te quatuor quaternarum virtutum generibus reipsa quadratum esse comperimus, petitionis nostrae affectum tibi pandere non ambigimus. Est nobis in proximo locus, divino cultui aptandus, quem aliquo raro sacrarum reliquiarum ornatu dotare cupientes, has tibi litterulas per fratrem nostrum P. transmisimus, suppliciter deprecantes uti ex benigno charitatis tuae munere aliquam portionem ex sacratissimo corpore beati Ursi martyris Christi ac patroni vestri nobis liceat contingere, ut simul habeamus unde in commune in Domino semper gaudeamus. Nos vero pro hujusmodi recompensatione promittimus tibi indiscretae fidei pignus interim inviolabile, donec ipsum Dominum recipias in praemium, si nunc pro ejus amore nostro satisfacere curabis desiderio.
II. EJUSDEM AD EUMDEM.  Hadulfo in Hincmari gratiam pristinae mansionis locum permittit, communionem suam nondum concedit.
Author: Hincmarus Laudunensis

Reverentissimo Rhemorum archiepiscopo HINCMARO, Deo miserante episcopus Laudunensis Ecclesiae HINCMARUS debitam in eodem Domino devotionem.

Ad quaedam super his quae nuper de Hadulfo mandastis, nunc instanter respondere dignum ratione videtur. Nam tenor rei finisque tenoris, et tempus et locum non inconvenienter congruum praestolantur. Quod scribitis, quia petit idem Hadulfus vos intervenire apud me, quatenus ei liceat communicare in mea parochia, et locum et mansionem suam, et ea quae apud me proservierat pleniter habere, et cum pace canonice mihi servire: et si hoc mihi grave fuerit, habere tantum communionem in parochia mea, et licere ei sub religione, ubicunque locum sibi aptum invenire potuerit, conservari, et sit mihi fidelis. De proservitione quidem sua praesens contra me calumniose etiam inter caetera conquestus est; de qua ei cum de caeteris tempore et loco congruo, cumque audire dignatus fuerit, pleniter respondebo. Nunc autem illud pro ratione vobis respondeo, quia potestis, si vobis placet, illum vos petentem, vosque audientem, vobisque loquentem non ab re interrogare, cur ea quae nunc repetit, nullo cogente, nullo suadente, per pilum vestimenti sui a se terratenus ejectum, non tantum dereliquit, quantum abominando despexit, adjiciens multo sibi melius fuisse, ac esse sine his quae ei dederam. Ergo quod ipse exsecratus taliter fuerat, nunquid tunc non alius, qui gratiose illud recipere ac habere optabat, adipisci debuerat? Igitur pro vestra interventione suae canonicae locum ac sibi prius a me concessam permitto mansionem: communicare etiam omnibus sibi volentibus exin quo reversus fuerit acquiesco. Verum meam specialiter, quam ipse obdurato corde obduratisque auribus, cum clamosis in me detestationibus tam pertinaciter quam perniciter aufugiendo, nullo tamen eum persequente aut aliquam vim ei inferente sprevit, communionem a qua me volente fraudatus non esset, tempore suo locoque congruo, aut judiciarie recipiet, aut satisfactorie obtinebit. Itaque decet probitatem vestram, dum a vobis modo reversus fuerit, ita leporis vestri sale redeat conditus, ut non appareat his cum quibus conversatus fuerit adeo onerosus, velut prius a vobis ad me veniens mihi exstitit, quod antea nunquam fuerat, contumeliosus; quoniam qui dixit: Habete sal in vobis, et ipse addidit, et pacem habete inter vos . Data V Kalend. April.

Notes: (Marc. IX, 49)
VII. SATISFACTIO HINCMARI LAUDUNENSIS.  Verba satisfactionis Hincmari Laudunensis episcopi, domno Carolo regi per Odonem episcopum missa.
Author: Hincmarus Laudunensis

Domne, ego commovi animum vestrum, quod mihi non fuerat opus, et non per infidelitatem, nec quantum intentionem mentis meae cognoscere potui, ad vestram dehonorationem: sed forte per meam incautelam vos offendi. Et quantum vos benignum habui, tantum postea offensum sensi. Et inde precor vestram mercedem, ut vester animus sit mihi placatus, et vos iterum sentiam mihi esse benignum.
IX. EPISTOLA EJUSDEM AD EUMDEM.  De consensu in excommunicationem ab eo factam quem requirebat.
Author: Hincmarus Laudunensis

Venerabili Rhemorum archiepiscopo HINCMARO, episcoporum minimus Laudunensis Ecclesiae HINCMARUS salutis Christicolae munificentiam.

Quia adeo litteras mei consensus in excommunicatione a vobis facta requiritis, remandate litteris mihi quoque vestris, si ea in eadem addidistis etiam, quae tantillitati meae videri rationi ac auctoritati congruere per Heddonem, parvitatis meae legatum, ac comministrum mihi, Ecclesiae quinetiam cui indignus praesideo praepositum, non ab re ut utique reor, vobis intimavi. Et equidem ipse demum de meo consensu, prout res deposcit, coopto tempore suscepto, quod omni sub sole adjacet rei locoque prospecto nihilominus regulariter congruo, funditus et despective non detrectative tractandam pertractans, litteris dante Deo canonicis rescribendo respondere, voto compote et vita comite, cum actutum tum accuratim procurabo. Alioquin reminiscor et in hoc negotio illius sapientis, cujus crebro agitis mentionem dicentis: Qui jubet impossibile, ipse se facit contemptibilem