medieval-data/medieval-letters huggingface dataset:
EPISTOLA XCV. BERNARDI EPISCOPI PATHERBURNENSIS AD WIBALDUM ABBATEM.  Orat ut Corbeiam revertendo apud ipsum declinet colloquium secum habiturus.   (Anno 1148.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

Divina providentia Patherburnensium provisor humilis, dilecto in Christo fratri WIBALDO Corbeiensi abbati, orando, serviendo quidquid devotius, quidquid potest fidelius.

Reditum vestrum ad nos gratanti animo suscipimus, quippe cujus absentiam tam diutinam propter plurima nobis negotia communia satis aegre tulimus. Rogamus itaque et iterum rogamus, quatenus nulla interveniente occasione, hospitalitatis causa ad nos declinetis, omnibusque, quae in domo nostra sunt, non tantum ad necessitatem, verum etiam ad voluntatem tanquam propriis utamini. Habeamus etiam libertatem de singulis colloquendi praesentes, quorum plurima nec meminisse nec loqui possumus absentes. Huic petitioni si contradixeritis, de vestra amicitia nos diffidere cogetis.
EPISTOLA XCVI. WIBALDI AD GUIDONEM CARDINALEM.  Commendat ei abbatem Brunvillarensem.   (Anno 1148.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

Reverendo Patri et domino GUIDONI sanctae Romanae Ecclesiae venerabili cardinali diacono, apostolicae sedis cancellario, frater WIBALDUS Dei gratia id quod est in Ecclesia catholica, devotas orationes et seipsum.

Divinae largitatis similitudinem gerit hoc, quod in nobis vestra exhibere non cessat clementia. Siquidem nullis nostris exstantibus meritis, tanta in nos beneficiorum vestrorum abundat liberalitas, ut non immerito cum admirationis magnitudine protestari cogamur: Quid retribuam Domino pro omnibus quae retribuit mihi? Sub tanta itaque indefessae pietatis vestrae fiducia, nostrae parvitati confidentia crescit, ut etiam pro amicis nostris intercedere praesumamus, eum nobis posset sufficere et arduum reputari, quod vestrae dilectionis dulcedinem aliqua ex parte degustamus. Commendamus igitur vobis virum venerabilem abbatem Brunvilerensem qui, sicut certum est, infirmitate corporali detentus ad synodum Remensem venire non potuit, et sicut ab ipso plenius audietis, de hoc, quod sibi ab aemulis impositum est, omnem in modum innocens fuit. Vos igitur pro nostrae petitionis intuitu ipsius et Pater et patronus eritis.
EPISTOLA XCVII. CAPITULI S. LIBORII AD WIBALDUM ABBATEM.  Conqueruntur de Folquini vexationibus orantque ut episcopum conveniens, hortetur ipsum ut sibi subveniat.   (Anno 1148.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

Domno WIBALDO, omni veneratione dignissimo sanctae Corbeiensis Ecclesiae abbati, W. praepositus, A. decanus, reliquusque sancti Libori pusillus grex, orationis et servitutis suae fidelem exhibitionem.

Quia post dominum nostrum episcopum in episcopatu nostro primum vos divina promovit ordinatio, idcirco in angustiis nostris ad vos confugimus potissimum, sperantes a vestra prudentia nostris malis adhiberi medelam et consilium. Dominus Folquinus gravis hospes pauperibus nostris colonis frequenter incumbens, pecuniamque ab ipsis assidue sed modo insolentius extorquens, tantum eos attenuavit ut non modo debita sua nequeant persolvere, sed et malint ubivis gentium mendicare, quam tantis pressuris deinceps subjacere. Ego quoque W. praepositus, cum sim praeter praeposituram satis Ecclesiae auctus beneficiis, de meo annuos praebendae supplendo defectus plusquam tribus mensibus, adeo rebus sum imminutus, ut nec fratribus a modo servire, nec propriis valeam necessitatibus subvenire. Unde cum primum video faciem domini mei episcopi, tam honore quam nomine praepositi cupio carere et exui. Nam, quantum ego inopiae pauperum parcendo indulgeo, tantum praefatus dominus Fulcuinus diversis exactionibus instat atterendo. Unanimi igitur affectu pietati vestrae, sancte Pater, valido clamore supplicamus, quatenus dominum nostrum episcopum conveniatis, et sicut scitis et de vobis confidimus, commoneatis, ut Ecclesiae suae in extremo laboranti subveniat, ne et nos necessario, sine quo militare nequimus, privemur subsidio, et domus Dei, deficientibus vel dispersis ministris, divino careat servitio.
EPISTOLA XCVIII. WIBALDI ABBATIS AD CANONICOS PATHERBURNENSES.  Respondet ad praecedentem.   (Anno 1148.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

Reverendis in Christo Patribus et dominis suis W. venerabili Patherburnensis ecclesiae majori praeposito, et caeteris ejusdem ecclesiae canonicis, frater WIBALDUS, Dei gratia id quod est in Ecclesia catholica, magni consilii angelum.

Litteras universitatis vestrae accepimus plenas anxii doloris, plenas sollicitae moestitiae, plenas gravis querelae, ex eo videlicet, quod, sicut scripsistis, familia Ecclesiae vestrae indebitis exactionibus affligitur, et tam ad Deum quam ad vos clamare compellitur, quatenus eis auxiliatorem et protectorem provideatis. Magna utique calamitas, intolerabilis miseria, carere in obsequiis divinis necessario et constituto stipendio, et tacite pati, ut familia Ecclesiae opprimatur. Sed vestra constantia diligenti consideratione praecavebit, ne in illud propheticae exprobrationis elogium incidatis, quo dicitur: Canes muti non valentes latrare. Item: Non ascenditis ex adverso, nec opposuistis murum pro domo Israel, nec stetistis in praelio in die Domini. Et nos quidem filiali et fraterno affectu vestris angustiis compatientes, omne incommodum vestrum domino et Patri nostro episcopo suggessimus, supplicantes et hortantes eum, ut quoniam divina largitas multa in eo pretiosa munera contulit, quae ad defensionem et decorem domus Dei possunt proficere, tota animi intentione ad repellendam hanc injuriam et protegendam Ecclesiam suam assurgeret, non defuturo ei nostrae parvitatis consilio et auxilio. Vobis quoque et toti sanctae matri nostrae Patherburnensi Ecclesiae nostram facultatem, quantulacunque est, ingenii et rerum fideliter et devote offerimus in hac tribulatione et in omni, quae vexare tentaverit, vobiscum participanda. Caeterum, Pater et dominus noster episcopus ad suggestionem nostram benigne et clementer respondit, et plurimum vestris calamitatibus ex animo condoluit, promittens se totum et suas res pro vestra liberatione et pauperum vestrorum, si opus fuerit, positurum, et ex vestro potissimum consilio rem omnem tractaturum.
EPISTOLA XCIX. HENRICI ROMANORUM REGIS AD EUGENIUM PAPAM III.  Archiepiscopum Moguntinum excusat, quod concilio Remensi non interfuerit, eumque ad pontificem proficiscentem commendat.   (Anno 1148.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

Dilectissimo in Christo Patri EUGENIO sanctae Romanae Ecclesiae summo pontifici, HENRICUS Dei gratia junior Romanorum rex, filius magni Conradi inclyti triumphatoris Romanorum regis et semper augusti, filialem per omnia dilectionem et debitam in Domino reverentiam.

Charissimus Pater noster catholicae fidei cultor a nobis et a regno suo discedens, etc. Vide in Eugenio III papa, ad an. 1153, post ipsius Regesta.
EPISTOLA C. WIBALDI ABBATIS AD G. AURIFICEM.  Ut quae illi facienda commisit, operibus instanter incumbat.   (Anno 1148.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

Frater WIBALDUS, Dei gratia id quod est in Ecclesia catholica, dilecto filio suo G. aurifici salutem et benedictionem.

Solent homines artis tuae frequentius non observare promissa, dum plura ad operandum recipiunt, quam perficere possint. Radix malorum omnium cupiditas. Sed tuum nobile ingenium, tuae alacres et illustres manus omnem falsae sponsionis notam effugient. Artem tuam fides commendet, opus tuum veritas comitetur, sponsio tua effectum obtineat, promissio tua tempori respondeat. Et haec de promissi tui obligatione admonenda putavimus, quoniam de dolo et falsitate nulla suspicio est in tam elegantis ingenii domicilio. Quorsum haec? videlicet ut operibus nostris, quae tibi facienda injunximus, studiose insistas, nec aliqua interim assumas, quae perfectionem nostrorum invideant. Scis nos esse currentis et celeris desiderii, et id quod volumus, statim volumus. Seneca de beneficiis: Bis dat qui cito dat. Posthac tibi prolixius scribere intendimus de cura et provisione domus tuae, de regimine et ordinatione familiae tuae, de observatione et disciplina uxoris tuae. Valete.
EPISTOLA CI. G. AURIFICIS AD WIBALDUM ABBATEM.  Respondet ad praecedentem.   (Anno 1148.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

Domno WIBALDO, Dei gratia Stabulensium et Corbeiensium abbati, suus G. salutem et debitum servitium.

Monita tua ex benevolentia et sapientiae thesauro prolata tum jucunde tum disciplinate suscepi, quae nimirum acceptabilia tam rerum utilis gravitas quam mittentis fecit auctoritas. Igitur memoriae mandavi et quasi sub sera reposui artem meam fide commendare, opus meum prosequi veritate, sponsionibus meis effectum adhibere. Atqui non semper est in promittente promissa complere: plerumque enim in causa estis, cui promittitur, cum per eum evacuatur vel differtur promissio. Igitur, si, ut dicis, currentis es desiderii, et quod vis statim vis, accelera ut ego in opere tuo curram. Nam curro et curram, nisi moram necessitas afferat. Marsupia enim nostra exhausta sunt, nemo eorum, quibus inservivi, intulit quidquam. Is etiam de quo pollicitus es mihi luminaria uxori meae daturum, pene tenebras ingessit, dum exspectatione beneficii beneficium suspendit. Igitur quia humana necessitas post exinanitionem gaudet repletione, consule necessitati, adhibe remedium, da cito ut bis des, et me fidum, constantem, postremo devotum tuo operi reperies. Valete. Considera tecum quantum temporis sit a capite Maii usque ad festum sanctae Margaretae, et eo tunc usque ad festum sancti Lamberti Sapienti sat dictum est.
EPISTOLA CII. WIBALDI ABBATIS AD FULDENSES MONACHOS.  Excusat se quominus Fuldam proficiscatur, interim salutaria eis dat monita pro futura abbatis electione.  (Anno 1148,)
Author: Wibaldus Corbeiensis

Frater WIBALDUS, Dei gratia id quod est in Ecclesia catholica, reverendis in Christo patribus et fratribus suis B. venerabili decano, T. praeposito, et caeteris Fuldensis Ecclesiae prioribus ac filiis, magni consilii angelum.

Venit ad nos Corbeiam frater vester Othwinus, nulla nobis perferens communium litterarum indicia, obnixe tamen universitatis vestrae petens alloquio, ut ad XII Kal. Novembris Fuldam ad vos veniremus, interfuturi collegio vestro, ubi de electione futuri abbatis tractare Deo auctore instituistis. Nos itaque, fratres charissimi, licet animo essemus promptissimi ea exsequi, quae vestris jussionibus et communi utilitati essent accommoda, tamen magnis ac multiplicibus nostri monasterii detenti occupationibus, transire ad vos nequaquam potuimus, sed pro vobis ad divinam clementiam vota fundentes, nostri coenobii praepositum causa visitationis et consolationis ad vestrum conventum direximus. Quidquid vero nostra parvitas praesens excellentiae vestrae in hac causa posset suggerere, brevi sermone absentes explicamus: ut videlicet remotis partium studiis, omnes in concordiam unanimem Spiritu sancto redeatis, omnes in Christo idipsum sapiatis, omnes non necessitate, sed etiam voluntate jussionibus domini papae cum omni obedientia obtemperetis. Durum est contra stimulum calcitrare, non est qui se abscondat a calore ejus. Summus pontifex est, et praeterea vester specialis. Fuldense monasterium beati Petri ac sanctae matris nostrae Romanae Ecclesiae singularis possessio est. Domestica vos exempla sufficienter erudire possunt, quoniam concordia res parvae crescunt, discordia res magnae dilabuntur. Dum in monasterio vestro pax et religio vigeret, Deo propitio res humanas moderante, crevit in immensum dignitas vestra et possessio vestra. Quid vero tunc contumeliam et egestatem ac ruinam operetur, ex meliorum collatione veraciter intelligentia vestra poterit colligere. Deponite nunc odia, rejicite contentiones, Deum prae oculis habete. Siquidem maledictus homo, qui confidit in homine et ponit carnem brachium suum. Estote filii pacis et viri consilii, memores verborum sancti Leonis papae: Difficile est, inquit, ut bono peragantur exitu, quae malo sunt inchoata principio. Valete, et in hac tam difficili causa sancti Spiritus adsit vobis gratia.
EPISTOLA CIII. STABULENSIUM MONACHORUM AD WIBALDUM ABBATEM.  Consilium petunt super quibusdam negotiis temporalibus.   (Anno 1148.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

Reverendo in Christo Patri et domino WIBALDO, Stabulensis Ecclesiae venerabilli abbati, humilis ejusdem Ecclesiae congregatio fidelem dilectionem et debitam per omnia subjectionem.

Memores, Pater amantissime, piae benignitatis vestrae, qua assidue jucundamur, et prae oculis quotidie habentes paternae sollicitudinis vestrae certos fructus, et semper valitura monimenta, quod solum possumus, calicem salutis accipiendo et nomen Domini invocando, pro vestra incolumitate vestrisque successibus jugiter Dei misericordiam supplices exoramus. Inde est quod paternitatis vestrae praesentiam continue desideramus; inde est quod absentem semper diligimus et veneramur, timemus et amplectimur. Salutantes itaque etiam nunc unanimiter dulcedinis vestrae ubertatem, ad unicum protectionis vestrae refugium confugimus, significantes vobis quod dilecta nobis conjux quondam Anselmi Villici in articulo mortis constituta, caeteris rebus suis ordinatis, Fornagia, quae ex vestro beneficio in villa nostra Stabulaus tenebat, in manibus Ecclesiae pro remedio animae suae et salute piae memoriae Anselmi Villici contulit, ita videlicet ut, si vestris patrociniis fulti donatione sua frui possimus, rata quidem haberetur; sin autem, pro decem libris denariorum in pignore constitutum suum teneremus. Nos itaque dum adhuc eadem vivit matrona, consilii vestri solitam clementiam super hoc pie invocamus, genibusque vestris humiliter provoluti intime petimus, ut vestris adjutoriis et defensionibus non fraudetur Ecclesia a desiderio, quod tanto tempore desideraverat. Nam soror ejusdem Odiliae Margarita, et vir ejus Anselmus atque Villicus Malmundariensis multis minis ad hoc, ut donationem vice vestra susceptam rejiciamus nos deterrere conantur; modo filio Walteri de Rulant idem beneficium se daturos promittentes, modo a domino Lamberto Villico vestro de Baldou decem libras denariorum pro ipso beneficio se accepturos minitantes. Super his itaque omnibus consilii vestri opportunitatem per dignationis vestrae rescripta imploramus, quibus si fruimur, minas occursantium nobis parvipendimus. Caeterum si huc usque in aliquibus defectibus constituti fuimus, deinceps per Dei misericordiam meliora speramus. Paternitatem vestram semper nobis utilem Deus et incolumem custodiat.
EPISTOLA CVI. WIBALDI ABBATIS AD H. MONACHUM.  Ejus praedicat virtutes, oratque ut sibi scribat.   (Anno 1148.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

Frater WIBALDUS, Dei gratia id quod est, charissimo in Christo filio suo H. benedictionem

Scribimus tibi in altera vice, et studium tuum excitamus, et responsionem sollicitamus, et vicissitudinem flagitamus. Verum quod nec calami nec atramenti responsione nunc uteris, ratio silentii tui nos edocere aestimatur, quod actu et ipsa re magis loqui nobis contendis, quam articularibus et vocalibus instrumentis, juxta illud Joannis apostoli. Non diligamus verbo neque lingua, sed opere et veritate. Si quid in domo Domini ad salutem animarum, ad refrigerium et valetudinem corporum, aedificare inchoavimus, tu perficis, imperfecta consummas, neglecta ornas, dissipata resarcis, dispersa congregas, et congregata conservas, benedictus tu, fili mi, a Domino, qui Patrem tuum honoras, qui praeceptorem tuum diligis, qui eruditorem tuum foves, nutritorem amplecteris. Legem implesti, monasterium tuum auxisti, Ecclesiam Dei ornasti. Scribe tamen nobis stylo hominis cum calamo operis. Molles auriculas habent domini, divites adulatione capiuntur; sed sicut illa a sanctis tuis moribus exsulat et prorsus extranea est, ita nos non eam amplectimur, sed amicorum nostrorum visitatio et scripturae dulcis confabulatio pro patria nobis est, consolatio nobis est, munimentum nobis est. Scribe igitur ut praeteritae cessationis veniam capias, ut laus tua nunquam deficiat ob ore nostro, ut respondeamus etsi non diserte, tamen affectuose. Provocet te nostrum exemplum, incitet imitatio, accendat sollicitudo. Tantis et tam amaris occupationibus distracti animum colligimus, manu propria scribimus, et tu juvenis et expeditus cessas. Sed in opere quod tibi scribendum et etiam dictandum injunximus, volumus te intentam dare operam, ut de ingenio tuo perennem fructum capiamus, sicut in opere manuum non mediocriter gaudemus.
EPISTOLA CVII. FULDENSIUM MONACHORUM AD WIBALDUM ABBATEM.  Orant ut futurae Fuldensis abbatis electioni velit interesse.   (Anno 1148.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

WIBALDO, sanctae Corbeiensis Ecclesiae religioso abbati, exigua Fuldensis congregatio, G. advocatus cum omni familia Sancti Bonifacii devotissimae servitutis et orationis obsequia.

Quoniam in tribulationibus et angustiis, quae invenerunt nos nimis, his diebus paternum affectum vestrum diversis beneficiis sumus experti, de abundantia vestrae pietatis non possumus esse incerti. Quapropter solita erga nos usus gratia, pii Patris ostendite charitatem, et nobis ex merito iniquitatis nostrae tribulatis, pridie Nonas Novembris ad nos veniendo succurrere non differatis. Sumus enim parati praeceptis domini papae in eligendo abbatem obedire, idcirco vos aliosque religiosos abbates a domino papa ad eamdem electionem praedestinatos, litteris nostris vocare ratum duximus. Sed quia post Deum maxime in vobis confidimus, paternitatem vestram iterum atque iterum humiliter imploramus, ut ad supra dictum terminum ad nos venire non pigritemini, et nobis consulendo et auxiliando subvenire non dedignemini.
EPISTOLA CVIII. FULDENSIUM MONACHORUM AD CORBEIENSES.  Ut Wibaldus abbas electioni Fuldensis abbatis velit interesse.   (Anno 1148.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

Venerabilibus dominis et confratribus nostris sanctae Corbeiensis Ecclesiae, Fuldensis congregatio sinceritatem fraternae dilectionis in Christo.

Fraternis consolationibus vestris, quae plene laetificaverunt animas nostras, condignas grates referre nequimus, quia miseria et afflictione inebriati jam experimento didicimus, quod longe est a peccatoribus salus. Attamen si Pater misericordiarum et Deus totius consolationis per divitias gloriae suae nos aliquando dignatur consolari, pro nimia in nos fide vestra ac devotione, memoriale vestrum apud nos per amplius et perfectius erit in benedictione. Oramus ergo beatitudinem vestram, ut dominum abbatem tempore sibi a nobis designato ad nos venire absque ulla occasione rogare curetis, quatenus ejus consilio et auxilio cor contritorum vivificetur, et spiritus moerentium relevetur. Nos enim quaeque fraterna et amicabilia de vobis speramus.
EPISTOLA CIX. STEPHANI MONACHI AD WIBALDUM ABBATEM.  Optat maxime reverti ad Stabulense monasterium, scribitque villicationem Godino imponere nequivisse.   (Anno 1148.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

Domino et Patri suo charissimo WIBALDO, venerabili Stabulensi et Corbeiensi abbati, frater STEPHANUS, Dei et sua misericordia id quod est, subjectionem, dilectionis devotionem, orationum participationem, et, ut breviter dictum sit, seipsum cum suis omnibus.

Litterae humilitati meae nuper a vestra magnitudine directae tantam mihi vim et audaciam contulerunt, ut securius ambulem, noverimque procul dubio ex tunc res mihi prosperius cedere: pro quibus gratias vestrae celsitudini referens, hoc solum Deum omnipotentem supplex deposco, ut talem me facere dignetur, qui vestro contubernio et tam dulci exhortatione diu perfrui merear. Verum quanto fervore vestram requiram praesentiam, adventum desiderem, non credo vestram ignorare scientiam, quippo cujus et sustentor auxilio et delector consilio. De eo autem quod mihi injunxistis, ut Godinum de Barsiez villicationi in Lemgum imponerem, praeceptum quidem vestrum rusticis annuntiavi, sed minime obtinere potui, ut eumdem Godinum reciperent usque ad vestrae praesentiae discussionem. Cum vero instarem, ut jussio vestra impleretur, advocatum adierunt, et sic omnia non tamen sine magno rerum nostrarum damno dilata sunt, et contentiose relicta usque ad vestram praesentiam. Quidquid tamen vel scripto vel verbo mihi mandaveritis, ego adimplere pro posse et nosse meo paratus sum. De caetero de pasnagiis pro quibus mihi scripsistis, ut exigerem et comportarem, pauca quidem sunt, sed eadem non solum devote et sollicite exigam, sed etiam fideliter congregabo. Paternitatem vestram nobis et Ecclesiae nostrae utilem multis annis incolumem Deus conservare dignetur. Amen.
EPISTOLA CX. O. ABBATIS S. REMIGII AD WIBALDUM ABBATEM.  Significat ei obitum Stephani monachi Stabulensis.   (Anno 1148.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

Reverendo Patri et amico WIBALDO, Dei gratia sancti Remacli venerabili abbati, et ejusdem Ecclesiae priori omnique conventui, frater O. eadem gratia beati Remigii humilis minister, sicut cedrum Libani multiplicari in domo Domini.

Cum nobis sit insolitum maxime fratribus et amicis nostris aliquid sinistrum insinuare vel mandare, tamen quoniam terminos Dei nullius est terminare, mandamus fratrem Stephanum nostrum monachum et vestrum hominem exisse, quatenus ci sicut et nos obsequium persolvatis, et domui vestrae, quae nunc caret provisore, de caetero provideatis. Depositum vero illius, quod ipso dictante supra pectus ejus scriptum est, vestris plicatum litteris vobis transmittimus. Valete.
EPISTOLA CXI. HENRICI MONACHI AD WIBALDUM ABBATEM.  Gratias agit pro benevolentia, spondetque ei de sua semper serviturum,  etc.  (Anno 1148.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

Reverendissimo suo et domino WIBALDO, venerabili Stabulensis Ecclesiae abbati, exiguus HENRICUS, quidquid tanto et tam dilecto Patri humilis debet monachus et devotus filius.

Lectis amantissime Pater, sinceritatis vestrae monitis, quibus imperitiam meam instruere, desidiam redarguere, stultitiam reprehendere dignatus estis, multo repletus sum gaudio, quippe qui nihil me esse fateor, nisi quandiu a vestra magnitudine diligi, foveri, sustentari mereor. Quia igitur parvas imo nullas aliquando vestris multis beneficiis recompensare potero vices, in hoc saltem meam circa vestram celsitudinem experiemini benevolentiam, quod vobis, quandiu superero, artis meae obsequio, etsi minus celeriter, devote tamen et infatigabiliter serviam. Aliud enim in persona mea nescio, quod vestrae placeat celsitudini. De caetero juxta admonitionis vestrae diligentiam, otii vitium pepuli, fabulis, si quando vacavi, jam non intersum, vagationibus fidem dedi. Et econtrario intendo Scripturae, chorum frequento, scholae petitione fratrum sub magistro meo Henrico deservio, qui nuper aedificia infirmariae mirifice consummavit. Denique hoc solum restat, quod vestra praesentia careo, qua habita, nihil mihi deesse arbitror, et ut ea cito perfruar Dei omnipotentiam exoro. Melotam tum pro vestra dilectione, tum pro sui utilitate non modicum diligo. Valeat paternitas vestra in Domino.