medieval-data/medieval-letters huggingface dataset:
XIV.  Epistola Gregorii VII ad Germanos.   (Anno 1074.) [MANSI,  Concil.  XX, 625.]
Author: Gregorius VII

GREGORIUS episcopus, servus servorum Dei, omnibus clericis et laicis in regno Teutonicorum constitutis salutem et apostolicam benedictionem.

Audivimus quod quidam episcoporum apud vos commorantium, aut sacerdotes, et diaconi, et subdiaconi mulieribus commisceantur aut consentiant aut negligant. His praecipimus vos nullo modo obedire, vel illorum praeceptis consentire, sicut ipsi apostolicae sedis praeceptis non obediunt neque auctoritati sanctorum Patrum consentiunt. Testante divina Scriptura facientes et consentientes par poena complectitur . Sciunt namque archiepiscopi et episcopi terrae vestrae, quod omnibus fidelibus notum esse debet, quoniam in sacris canonibus prohibitum est ut hi qui per Simoniacam haeresim, hoc est interventu pretii, ad aliquem sactorum ordinum gradum vel officium promoti sunt, nullum in sancta Ecclesia ulterius ministrandi locum habeant, nec illi qui in crimine fornicationis jacent missas celebrare, aut secundum inferiorem ordinem ministrare altari debeant. Et infra: Quapropter ad omnes de quorum fide et devotione confidimus nunc convertimur, rogantes vos et apostolica auctoritate commonentes ut quidquid episcopi dehinc loquantur aut taceant, vos officium eorum quos aut Simoniace promotos et ordinatos, aut in crimine fornicationis jacentes cognoveritis, nullatenus recipiatis.

Notes: (Rom. I, 32)
XV.  Ad canonicos ecclesiae Balvacensis.   (Anno 1074.) [MANSI,  Concil.  XX, 624.]
Author: Gregorius VII

GREGORIUS episcopus, servus servorum Dei, omnibus sanctae Dei Belvacensis Ecclesiae filiis benedictionem apostolicae sedis.

Quoniam audivimus vos perfecte redintegratos cum dilectissimo filio et coepiscopo nostro patre vestro Widone, gaudemus et ne quid scissurae ulterius fiat petimus et interdicimus. Sciatis etiam quoniam quidquid cum Lanzelino gestum est, nostra voluntate gestum est , multum renitente et reclamante domino filio et coepiscopo Widone, etiam aliquid gravius et acerbius in nos obloqui praesumente. Sed Ecclesiae vestrae nobis commissae commodo prospicientes, et excommunicationem a se factam rumpentes, quae inconsultius acta fuerat, eumdem coepiscopum nostrum absolvimus, et militi pro quo vobis et Ecclesiae vestrae et patri vestro minus fidelis erat redonavimus. Unde obnixe petimus et praecipimus ne super hoc minus benevoli coepiscopo nostro Patri vestro fueritis. Veritatem enim loquor vobis, quoniam nec voluit nec consensit. Valete, filii mei.

Notes: (Vide GREGOR. VII, lib. II, epist.
5)
XVI.  Gregorii papae VII declaratio canonizationis Heriberti Coloniensis Ecclesiae archiepiscopi.   (Anno 1074.) [LACOMBLET,  Urkundenburh für die Geschichte des Niederrheins,  tom. I, p. 145.]
Author: Gregorius VII

GREGORIUS episcopus, servus servorum Dei, universis sanctae catholicae atque apostolicae Ecclesiae filiis vel maxime tamen in eis Alpinis gentibus, salutem charissimam cum benedictione apostolica.

Quidquid divinis testimoniis roboratur humanis non indiget ut roboretur. Heribertus Coloniensis archiepiscopus sanctissimae vitae meritis inter sanctorum agmina in coelesti numerari aula promeruit. Quod asseruerant, et dum vixit in hoc saeculo, factae per eum virtutes et posteaquam illuc translatus et signa subsecuta. Vitam ejus stylo traditam vidimus in qua magnam ejus sanctitatem didicimus; annuente igitur Domino, auctoritate apostolica nobis divinitus tradita, jubemus illum amodo inter sanctos connumerari, et in confessorum catalogo scribi, atque ab omnibus ut sanctissimum in suo natalitio celebrari. Condignum enim videtur ut quem Deus Pater honoravit in coelis, a nobis ejusdem servis honoretur etiam in terris.
XIX.  Gregorii VII epistola ad Liprandum sacerdotem.   (Anno 1075.) [MURATORI,  Rer. Ital. Script.  V, 477.]
Author: Gregorius VII

GREGORIUS episcopus, servus servorum Dei, LIPRANDO sacerdoti salutem et apostolicam benedictionem.

Si sanctorum memoriam veneramur, de quorum legimus morte et abscisione membrorum, si patientiam laudamus eorum, quos a Christi fide gladius nec ulla poena divisit, tu quoque, absciso naso et auribus pro Christi nomine, laudabilior es, qui ad eam gratiam pertingere meruisti quae ab omnibus desideranda est, qua a sanctis, si perseveraveris in finem, non discrepas. Integritas quidem corporis tui diminuta est, sed interior homo, qui renovatur de die in diem, magnum sanctitatis suscepit incrementum: forma visibilis turpior, sed imago Dei, quae est forma justitiae, facta est in diminutione jucundior, in turpitudine pulchrior. Unde in Canticis canticorum gloriatur Ecclesia dicens: « Nigra sum, filiae Hierusalem. » Quod si interior species nihil passa est detrimenti, iis abscisionibus non est abscisum a te sacerdotale officium, quod proprium est sanctitatis, et non tantum consideratur in integritate membrorum quam in integritate virtutum. Unde imperator Constantinus Hierosolymitani episcopi cujusdam oculum pro nomine Christi erutum saepe osculabatur, et exemplo Patrum atque documento majorum didicimus non auferri sacrum officium martyribus pro hujusmodi caesura membrorum. Proinde martyr Christi, confortare in Domino, magis credas in te nunc esse presbyteratus officium, quod prius olei unctione, nunc vero tibi est sanguinis tinctione commissum; et quanto minus habes quod possit auferri, tanto minus timeas praedicare quae recta sunt, seminare quae centuplicata reddentur. Scimus quidem te ab inimicis sanctae Ecclesiae semper inimicari atque affligi: sed tu ne eos timeas, neque perterrearis, quia nos tam te quam tua omnia sub nostra et sub apostolicae sedis tutela cum magna charitate tenemus, et si in aliquibus tibi necessarium fuerit, apostolicam sedem appellare concedimus, et si ad nos et ad sedem nostram veneris, cum gaudio et magno honore suscipere parati sumus.
XXII.  Privilegium Gregorii papae VII per quod monasterium Gigniacense committit regendum sancto Hugoni, et ejus successoribus abbatibus Cluniacensibus in perpetum.   (Anno 1075.) [  Bullarium Cluniacense,  21.]
Author: Gregorius VII

GREGORIUS episcopus, servus servorum Dei, charissimo filio HUGONI Cluniacensi abbati.

Justa sanctaeque religioni profutura poscentibus aurem nos oportet benevolam commodare, quatenus et petentes remedia sperata reperiant, et ecclesiis monasteriisque destitutis debita non desit sollicitudo compassioque pastoris. Proinde Gigniacensis monasterii , monachi nostrae miserationis sperantes auxilium, idem monasterium et religionis, quae olim excellentissima ibi habebatur, nunc propter abbatum praepositorumque remissiorem sollicitudinem, penitus amisisse vigorem, et temporalibus etiam omnino destitutum esse subsidiis, lacrymabiliter conquesti sunt. Quibus miseriis propellendis ipsi quoque monachi quae medicina possit adhiberi suggerentes multis supplicationibus nobis institerunt, ut tuae vigilantiae praefatum monasterium debeamus commendare, quo per providentiae tuae studium quae aliorum somnolentia deperiit religio reviviscat, et corporalibus item, Domino auxiliante, suffragiis renovetur et crescat. Igitur, tibi Hugoni charissimo sanctae Romanae Ecclesiae filio, reverendissimo videlicet Cluniacensis coenobii abbati, praedictum Gigniense monasterium committentes, hujus nostrae praeceptionis auctoritate praecipimus, annuimus atque concedimus ut ab hac praesenti die, quandiu vixeris, illud, prout Domino miserante volueris, ordinandi, regendi, corrigendi commutandique cum omnibus suis pertinentiis liberam potestatem habeas. Postquam autem tu desideratam longi laboris mercedem a Christo recepturus, Domino vocante, ab hoc mundo transieris, omnesque successores tuos talem in praefato Gigniensi monasterio potestatem habere volumus et hanc auctoritate roboramus, scilicet ut nullus ibidem abbas eligatur aut ordinetur, nisi vel ipse Cluniacensis abbas adfuerit eumque approbaverit, vel per legatum suum secundum timorem Dei assensum praebuerit. Si quis autem regum, imperatorum, ducum, comitum, seu quaelibet omnino magna vel parva persona, hujus nostri praecepti sanctionem violaverit et infringere ausus fuerit, donec tibi aut tuis successoribus satisfecerit dignamque poenitentiam egerit, eum a sacrosancto corpore Domini, velut sacrilegum, removemus, et apostolica auctoritate prohibemus. Datum Lateranis, quinto Idus Decembris, per manus Petri, sanctae Romanae Ecclesiae presbyteri, cardinalis ac bibliothecarii, anno quarto pontificatus domni Gregorii papae septimi, indict. decima quarta. Bene valete.

Notes: (quod proprium beati Petri apostolorum
principis esse dignoscitur)
XXIV.  Gregorius VII suscipit monasterium Fontis Avellanae sub sua protectione.   (Anno 1076, X Kal. Aprilis.) [MITTARELLI,  Annal. Camaldul.,  tom. II, pag. 258.]
Author: Gregorius VII

GREGORIUS episcopus, servus servorum Dei, archiepiscopis, episcopis, marchionibus, comitibus, proceribus, valvasoribus omnibusque in Christo credentibus, salutem et apostolicam benedictionem.

Notum sit vobis omnibus, quod nos ecclesiam sanctae Crucis Fontis Avellanae et omnia quae ipsius eremi sunt, scilicet monasteria, eremos cunctasque illi suppositas ecclesias vel capellas, castella, vicos villasque, praedia cum retinentibus ea, armenta quoque, etc., in nostram suscepisse custodiam solo Dei timore, atque charissimi filii nostri Petri Damiani hujus Romanae Ecclesiae cardinalis amore; unde omnibus hominibus praecipimus, et ex beati Petri auctoritate ac nostra mandamus ut omnia praefatae ecclesiae, ubi fuerint inventa, sine laesione custodiri, nullus a nobis vel ab aliqua potestate, etc. Datum Laterani X Kalendas Aprilis, per manus Petri sanctae Romanae Ecclesiae presbyteri cardinalis bibliothecarii, anno III pontificatus domni Gregorii VII papae.
XXV.  Gregorii VII epistola ad Henricum episcopum Tridentinum.--Exponit juste se Henricum imperatorem excommunicasse, et ut pontificem missis copiis juvet, rogat.   (Anno 1076.) [MANSI,  Concil.  XX, 375.]
Author: Gregorius VII
Date:  [adhaerendo]

GREGORIUS episcopus, servus servorum Dei, fratri, et coepiscopo Tridentino, HEINRICO, salutem et apostolicam benedictionem,

Miramur fraternitatis tuae prudentiam verba nostra neglexisse, ut secundum ea nullum decreveris dare responsum, maxime cum post synodalem sententiam in Heinricum regem prolatam dilectio tua minime differre debuerit; ad cujus nimirum sententiae promulgationem nos justitiae zelo impulsos, et non aliqua promotione injuriae concitatos manum exercuisse, neque solertiam tuam ignorare, neque aliquem sanae mentis hominem putamus posse ambigere. Quod tamen si in dubium cuiquam deveniret, constat ejus rei rationem prius ex nobis fore scrutandam, quam in illum praejudicium factum temere esse credendum. Verum, utcunque sese opinio habeat, factumve interpretetur, illud procul dubio clementia divina sperantes promittimus, festum beati Petri non prius transeundum, quam in cunctorum notitia certissime clareat, illum justissime esse excommunicatum. Et inde fraternitatem tuam volumus, atque monemus, ut certos nos studeat facere utrum Deo an hominibus magis elegerit obedire, utrumve justitiae obtemperando fidem Deo, et sanctae Romanae Ecclesiae observare, quam filiis iniquitatis haerendo conculcare censuerit. Rogamus ergo atque invitamus ut ad servitium beati Petri pro posse tuo milites mittere studeas, eosque si decreveris mittere, Mathildae filiae nostrae notificare procures, cujus ope conducti secure possint ad nos, et sine impedimento, favente Domino, pervenire.
XXVII.  Gregorii VII epistola ad omnes episcopos, abbates, caeterosque fideles.   (Anno 1076.) [Hugonis Flaviniac.  Chronic.,  apud PERTZ  Monum. Germ. Hist.,  Script. VIII, 442.]
Author: Gregorius VII

GREGORIUS episcopus, servus servorum Dei, omnibus in Christo fratribus, episcopis, abbatibus, sacerdotibus, ducibus et principibus atque militibus, omnibusque Christianam fidem et beati Petri honorem revera diligentibus in Romano imperio habitantibus, salutem et apostolicam benedictionem.

Postquam fraternitati vestrae epistolam direximus quae ita incipit: « Gratias agimus omnipotenti Deo, » a fidelibus sanctae Ecclesiae accepimus quod rex summopere procuret nos ab invicem sejungere, suaque fraude decipere, modo per spirituales, modo per saeculares personas. Proinde dubitamus ne forte ex nostris fratribus minus cauti pro licentia quam dedimus decipiantur; et ideo ex parte beati Petri apostolorum principis praecipimus ut nullus eum praesumat a vinculo anathematis absolvere, quousque illius satisfactio et poenitentia per idoneos vestros nobis fuerit renuntiata, ut simul decernentes per legatos nostros quod aequum fuerit ac Deo placitum, omni fraude remota, apostolica auctoritate. Vos autem diligenter studete eam promissionem eamque securitatem ab illo accipere ut non videamur pro columbae simplicitate serpentis prudentiam negligere. Quod si inter haec, quod non optamus, morte praeventus fuerit, non dubitet vestra fraternitas quam vera poenitentia veraque satisfactio promeretur absolutionis medicinam impendere. Data Triburis, IV Kal. Septembris.
XXVIII.  Gregorii VII epistola ad Willelmum regem Anglorum.--De Simonia, luxuria, et depositione Johoeni Dolensis episcopi, et ordinatione Oveni in ejus locum.   (Anno 1076.) [MANSI,  Concil.  XX, 383.]
Author: Gregorius VII

GREGORIUS episcopus, servus servorum Dei, excellentissimo filio W. glorioso regi Anglorum, salutem et apostolicam benedictionem.

Compertum esse celsitudini tuae non dubitamus quod dictus episcopus Dolensis Ecclesiae, quae Britannicae provinciae principalis est sedes, suae salutis immemor, et sanctorum canonum decreta conculcans, eamdem Ecclesiam per Simoniacam haeresim impudenter invaserit, et prolixo jam tempore oppresserit violenter. Datis namque comiti Alano copiosis muneribus, quae usque hodie ad probamentum prius nequitiae in propatulo exstant, non per ostium in ovile Christi, sed ut fur et latro aliunde irrepsit; qui etiam nec hoc scelere contentus, iniquitatem super iniquitatem apposuit, et quasi Simoniacum esse parum et pro nihilo deputaret, Nicolaita quoque fieri festinavit. Nam in ipso tam perniciose adepto episcopatu nuptiis publice celebratis, scortum potius quam sponsam ducere non erubuit, ex qua et filios procreavit, ut qui jam spiritum suum animarum corruptori per Simoniaca commercia prostituerat, per foedae libidinis incestum corpus suum ita in contumeliam diabolo consecraret, et sic in eo nullus locus superesset Conditori, quem intus exteriusque obligatum totum sibi adversarius non vindicasset. Nec tamen hucusque malitiae conatus substitit, sed atrocissimum facinus turpissimumque flagitium horrendo etiam sacrilegio cumulavit. Nam adultas ex illicito matrimonio filias, praediis ecclesiae et redditibus nomine dotis collatis, atque alienatis scelere immanissimo maritavit. His iniquitatibus coopertus, eamdem tamen ecclesiam dilaceratam dissipatamque si liceat incubare molitur, quibus de causis celsitudo tua noverit illum jam beati Petri apostoli spiculo perfossum, et, nisi sceleris resipuerit, anathemate mortifero esse damnatum. Quapropter paterna charitate te admonere, et causam breviter exponere studuimus, ne fortasse per ignorantiam tam scelesto homini tandiu in tenebris suis jacenti ulterius auxilium praebeas, neve scelerum ejus te participem facias, sed sedi apostolicae, nostrisque monitis modeste parendo illum a te repellas; vel etiam ut tandem aliquando sibi consulat, atque ad remedium poenitentiae confugiat, blande suadendo, si poteris, inducas. Nam tales in malo perseverantes fovere et adjuvare nihil est aliud quam iram Domini contra se provocare. Nos vero supradictae Ecclesiae afflictionem diutius non ferentes, Deo inspirante, virum vitae probabilem et compertae religionis inibi ordinavimus et consecravimus, videlicet S. Melanii abbatem qui, cum ob alias causas quas explicare prolixum est, ad nos venisset, pontificatus onus ex insperato subire compulsus est. De quo confidimus in Domino, quia si, ut desideramus litterisque nostris multipliciter implorare curavimus, principum terrae bonorum virorum gratiam et studia habere meruerit, Domino cooperante, sub B. Petri patrocinio ecclesiam in melius restaurabit.
XXIX.  Bulla Gregorii VII pro ecclesia S. Autberti Cameracensis.   (Anno 1076.) [BALDERIC,  Chronique d' Arras et de Cambrai,  edit. LEGLAY, pag. 545, in notis.]
Author: Gregorius VII

GREGORIUS episcopus, servus servorum Dei, LIEBERTO dilecto in Christo filio, Cameracensis Ecclesiae episcopo, suisque successoribus, salutem et apostolicam benedictionem.

Supernae miserationis respectu ad hoc universalis Ecclesiae curam suscepimus et apostolici moderaminis sollicitudinem gerimus ut justis precantium votis faveamus et nostro libramine charis omnibus in necessitate positis, quantum Deo donante possumus, subvenire debeamus. Proinde juxta personam tuam ecclesiae beati Autberti, hujusmodi privilegio auctoritatisque nostrae decreto indulgemus, concedimus atque firmamus, statuentes nullum successorum tuorum, nullum quoque dignitate praeditum, vel quemque alium, de his quae eidem venerabili monasterio a te vel a quibuslibet hominibus de proprio jure jam donata sint, vel in futurum, Deo miserante, allata fuerint, sub cujuslibet causae occasionisve specie, minuere, vel auferre, ac suis usibus applicare aut aliis concedere. Sed cuncta quae oblata sunt, vel ibi offerri contigerunt, perenni tempore integra a clericis loci illius et sine inquietudine volumus possideri; eorum quidem usibus, pro quorum sustentatione gubernationeque concessa sunt modis omnibus profutura. Haec igitur omnia quae hujus praedicti decretique nostri pagina continet tam tibi quam cunctis qui tibi successerint in perpetuum servando decernimus. Si quis vero episcoporum aut clericorum, vel saecularium personarum hanc constitutionis nostrae paginam agnoscens contra venire tentaverit, potestatis honorisque dignitate careat, reumque se divino judicio de perpetrata iniquitate cognoscat, et nisi quae ab illo sunt male ablata restituat, a sanctissimo corpore ac sanguine Dei Domini Redemptoris nostri Jesu Christi, alienus fiat, atque in aeterno examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco justa servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, ut hic fructum bonae actionis recipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Datum Lateranis Kalendas Novembris per manus Petri, sanctae Romanae Ecclesiae presbyteri cardinalis ac bibliothecarii, anno IV pontificatus domni Gregorii papae.
XXX.  Gregorii VII epistola ad Germanos.--Significat se ideo accelerare ad eos iter statuisse ut possit die 8 Januarii  (1077)  Mantues esse. Mandat curent ut bene recipiatur.   (Anno 1076.) [MANSI,  Concil.  XX, 379.]
Author: Gregorius VII

GREGORIUS, servus servorum Dei, archiepiscopis, episcopis, ducibus, comitibus, nec non majoribus et minoribus in regno Teutonicorum constitutis, salutem et apostolicam benedictionem.

Nos, et indigni et inutiles principis apostolorum servi statuimus ad vos divina auxiliante clementia venire, et postponentes omnium fidelium nostrorum consilium, ita profectionem nostram maturare ut VI Idus Januarii apud . . . . . . . velimus esse, vestra quidem voluntate et desiderio, ut fiducia probatae fidei quaecunque aspera, et si necessarium fuerit, ipsam effusionem sanguinis pro libertate Ecclesiae sanctae et salute imperii, pura et sincera intentione subire non dubitemus. Vestri ergo studii sit de exceptione et servitio nostro praemonere eos, quos prudentia vestra cognoverit id posse, et nobis debere. Sit etiam studii vestri per partes vestras pacem firmare, ut intentionis nostrae propositum nihil impedire possit. Quot et quantas colluctationes cum nuntiis regiis habuerimus, et quibus rationibus dictis eorum obviaverimus, quidquid deesse videtur litteris, latores earum plenius judicabunt. Quibus, sicut de iis, quae beato Petro et nobis promisistis, indubitanter credimus, ita vos de his, quae ex nostra parte dixerint, nobis certissime volumus credere.
XXXI.  Gregorii VII epistola ad Germanos.--Nuntiat se contra voluntatem et consilium Romanorum iter ad eos habere. Hortatur dent operam ut eos possit adire.   (Anno 1076.) [MANSI,  Concil.  XX, 383.]
Author: Gregorius VII

GREGORIUS episcopus, servus servorum Dei, omnibus archiepiscopis, episcopis, abbatibus, ducibus, marchionibus, comitibus, omnibusque Christianam et B. Petri apostolorum, principis fidem, et doctrinam defendentibus, et observantibus in omni regno Teutonicorum, salutem et beatorum apostolorum Petri et Pauli benedictionem et omnium peccatorum absolutionem.

Ego qualiscunque sacerdos apostolorum principis servus, contra voluntatem et consilium Romanorum, confidens de misericordia Dei et vera fide catholica, venio ad vos, paratus propter honorem Dei et salutem animarum vestrarum mortem subire, ut per multas tribulationes tendamus, et perveniamus ad requiem. Vos autem, fratres mei dilectissimi, et desideratissimi, summopere curate ut vos possim, Deo auxiliante, adire, vobisque in omnibus prodesse. Benedicat vos ille ex cujus gratia dictum est mihi ad corpus beati Petri in die ordinationis meae: Quodcunque benedixeris benedictum erit, et quodcunque solveris in terra erit solutum in coelo. Amen.
XXXIV.  Gregorii VII epistola ad omnes archiepiscopos, episcopos, abbates, reges, principes, clericos et laicos in Narbonensi Gallia, Guasconia et Hispania regione constitutos quando Amatum, Oloronensem episcopum S. R. E. legatum misit in Galliam et Hispaniam.  Anno 1077.[MANSI,  Concil.  XX, 622.]
Author: Gregorius VII

GREGORIUS episcopus, servus servorum Dei, omnibus archiepiscopis, episcopis, abbatibus, regibus, principibus, clericis quoque ac laicis in Narbonensi Gallia, Guasconia Hispaniaque regione salutem et apostolicam benedictionem.

Dilectissimi fratres et filii, prudentiae vestrae manifestissime notum est quod Romana Ecclesia hanc consuetudinem habuit ab ipsis suae fundationis primordiis, ut ad omnes partes quae Christianae religionis titulo praenotantur suos legatos mitteret, quatenus ea quae gubernator et rector ejusdem Ecclesiae per suam praesentiam expedire non praevalet, vice sua legatis concessa, monita salutis ac morum honestatem per eos cunctis per orbem terrarum constitutis Ecclesiis nuntiaret, easque apostolica doctrina in omnibus quae sacrae religioni conveniant diligenter instrueret. Proinde horum praesentium portitorem venerabilem confratrem nostrum Amatum episcopum ad partes vestras dirigimus, ut, quae ibi vitia eradicanda sunt a fundamento evulsis, plantaria virtutum, Deo auctore, solerti vigilantia plantare procuret. Quem sicut nostram, imo beati Petri, praesentiam vos suscipere apostolica auctoritate jubemus; ac pro reverentia apostolicae sedis, cujus nuntius est, vos in omnibus sibi obedire atque eum audire mandamus ut propriam faciem nostram seu nostrae vivae vocis oracula. Scriptum est enim: Qui vos audit, me audit . Agite itaque prudenter ac religiose; et sic vos obedientes Deo et sancto Petro in omnibus exhibete, quatenus, ipso apostolorum principe interveniente, utriusque vitae gloriam et felicitatem consequi mereamini.

Notes: (Luc. X, 16)