EPISTOLA LXXIII. AETHILBERTUS BONIFACIO. [CIRC. A. D. 749.]
Author: Bonifacius Moguntinus
Date:  [ W. om. nomine] [ W.; penitius]

Domino beatissimo, et pontificali infula merito decorato archiepiscopo Winfrido, cognomento Bonifacio, Ethilbertus rex Cantiae in Domino dominorum salutem.

Ante paucos namque annos venerabilis abbatissa nomine Bugge, postquam Romanae urbis loca sacratissima orationis videlicet obtentu adierat, et exinde huc rursus remeando ad propriam pervenit patriam, et ad monasterium sanctimonialium feminarum, quod antea sub jure ecclesiastico bene regebat, statim cum venissem rogatus ad ejus colloquium, inter alia desiderabilia, haec vel maxime auditui nostro inculcare curavit, quod dedisses ei licentiam familiariter loqui de rebus scilicet sibi necessariis apud tuam affabilem amabilemque sanctitatem, dum ambo videlicet Romae essetis, et limina beatorum apostolorum frequenter visitando terere non supersedissetis. Demum continuo intulit quod diligenter paternitatem tuam similiter pro me supplex precibus obnixis compellare curaret , quatenus, sicut illa meruit praesens salutaribus imbui praeceptis et orationum tuarum benedictione confirmari, ita et ego quoque, quamvis absens et ignotus corporali praesentia, tamen ut spiritu praesens, hoc eodem munere mihi necessario a tua solita beneficentia ditarer. Cumque te hoc facturum promisisse indubitata fide dicerent, vere fateor, quod non facile verbis explicare valeo, quantum gaudii, quantumque consolationis ex hoc habuerim, eoque multo magis, ut assolet, exhilaratus sum, quod ex inopinata spe subito tot ac tam preciosa dona protulit. Quocirca utile mihi omnino ac conveniens esse videtur ut perfulgidam longe lateque beatitudinem tuam amicalium litterarum lectione seu fidelium legatorum allegatione alloquar. Quod quidem alio quolibet in tempore melius efficaciusque adimplere me posse non arbitror quam modo nunc, cum sunt excellentiae vestrae viri religiosi, qui a vobis huc in Britanniam, utpote prudentes et fideles legatarii, transmissi sunt, et nunc videlicet ad jussionis vestrae placidam praesentiam, Deo adjuvante, quantocius optant pervenire. Unde igitur mihi optime placuit huc praesentem portitorem litterarum istarum, nomine Ethelhun, religionis scilicet habitu monachum, cum praedictis vestris hominibus, quasi cautiore et tutiore cursu, ad vos dirigere, ac per eum haec salutatoria charitati vestrae seu precatoria scripta porrigere. Per quae nos primo declaramus omnes in commune omnipotenti Deo uberiores gratias rependere, qui tantam in vos misericordiae suae gratiam contulit, ut innumerosam multitudinem gentilium, idololatriae vetustissimo errore miserabiliter deceptam, ad Christianae fidei normam, praedicationis vestrae verbo et labore, convertit. Unde plurima adhuc, auxiliante Deo, speramus et optamus, certi quia qui per vos coepit operari, majora perficere de die in diem non desinet. Per hunc quoque bajulum horum apicum reverentiae vestrae direxit devotio mea, magna cum charitate, nonnulla munuscula, id est, caucum argenteum intus deauratum, pensantem libras tres et semis et duo repta. Et haec xenia vobis non ea intentione neque occasione direximus, ut terrestre lucrum aliquod, aut retributionem quampiam temporalem pro iis recipere desideremus; sed multo magis geniculando, quod multo magis necessarium est, totis visceribus mentis efflagito, ut quoniam dies mali sunt, et multiplicantur quotidie variae et improvisae perturbationes in hoc saeculo scandalis pleno, multis nos ac crebris orationum tuarum suffragiis adjuvare digneris; et ad hoc ipsum agendum alios quoscunque, vel jubendo, vel suggerendo, possit provocare auctoritatis tuae veneranda dilectio, quae semper sit vivaci memoria plena, tam dum adhuc esse me in hac mortali carne audias, quam etiam post obitum meum, si te tamen promerear habere superstitem. His itaque breviter summatimque praelibatis, unam rem praeterea a vobis desidero mihi exhiberi, quam vobis acquirere valde difficile esse, juxta quod mihi indicatum est, nullatenus reor, id est duos falcones, quorum ars et artis audacia sit grues velle libenter captando arripere, et arripiendo consternere solo. Ob hanc etenim causarum de harum acquisitione et transmissione ad nos avium vos rogamus, quia videlicet perpauci hujus generis accipitres in nostris regionibus, hoc est, in Cantia, reperiuntur, quia tam bonos producant fetus, et ad supradictam artem animo agiles ac bellicosi educentur, et edomentur, ac doceantur. Postremo autem in fine epistolae precor ut ad scribentem tibi rescribas, et litteris tuis mihi manifestare digneris an ea quae tibi direxi bene sint reddita. Orantem pro nobis beatitudinem tuam longaevam divina pietas faciat.

Notes: (utpote

consanguinitate propinquitatis nostrae admonita)