EPISTOLA LXXV. AD ROGERIUM DECANUM.
Author: Petrus Blesensis

ARGUMENTUM.-- Suadet Rogerio decano ut, quoniam dura quaedam regi denuntianda haberet, tempus opportunum exspectet, cum placatioris erit animi. Deinde addit consecrationem electionis Lincolniensis a papa in triennium prorogatam.

PETRUS Blesens. Bathon. archidiac., ROGERIO decano, salutem et salubre consilium. Nullus magister fidelior, aut efficacior est quam qui probavit per experientiam, quod impertitur aliis per doctrinam. Nuper ad dominum regem missus, ut Cantuariensis ecclesiae negotia procurarem, more solito laetabundus accessi. Verumtamen legens et intelligens in ipsius facie turbationem animi sui, statim suppressi labia, linguamque cohibui, veritus, ne si loquerer, ejus vehementius irritaretur iracundia, quam mihi fidelis interpres animi facies nuntiabat. Negotium itaque distuli, donec faveret hora felicior, et vultus serenior arrideret. Offensum enim principem super gerendis negotiis convenire, nihil aliud censeo, quam explicare retia in capturam aequore procelloso. Se quippe et retia sua perdere properat, qui tempestati se ingerit, atque tranquilliorem maris faciem non exspectat. Scio quia missus es, ut domino regi dura denunties: unde et in hoc verbo te habere cautius oportet. Nam et ea quae per se grata sunt, quandoque ex inconsulta relatione displicent, et dura eo quandoque artificio referuntur, ut placeant. Illud caveas, ne accedas ad dominum regem negotium tuum propositurus, donec per me, vel per alium, qui mores ejus noverit, introitus praetentetur. Agnus enim est, dum placati est animi: leo vero, aut leone truculentior est, dum vehementius excandescit. Non est ludus, illius indignationem incurrere, in cujus manu honor est et confusio, haereditas et exsilium, vita et mors. Teste Salomone, indignatio regis, nuntius est mortis. Aristoteles Callisthenem auditorem suum ad Alexandrum mittens, hortatus est, ut cum eo aut nunquam, aut jucundissime loqueretur, quo apud regias aures, vel silentio esset tutior vel sermone acceptior. At ille, dum Alexandrum Persica salutatione exsultantem objurgat, dum vitam ejus corripit et componit, vita privatus est. Scio quid afferas, atque ex parte maxima injunctum tibi jam explevi negotium: ideo circumspectius tibi cave, ne ex importuno accessu, aut ex inconsulto sermone res quae ex voto procedit, in periculum incidat, aut defectum. Totum siquidem negotium brevibus verbis poteris intervertere, quod instanti vigilantia, et propensiore cautela studui promovere. Scis quia Lincolniensis episcopatus, pro quo specialiter missi sumus, quindecim annis, aut amplius, jam vacavit: dominusque Cantuariensis recepit a summo pontifice in mandatis, ut compellat electum consecrationis munus et officium episcopale suscipere, aut ibi alium, omni occasione et appellatione remota, non differat ordinare. Res autem in contrarium versa est; nunc enim de novo consecrationem electi distulit in triennium Romana Ecclesia. Ideoque temerarium esset vos rigore uti, quem evacuat dispensatio aliena. Porro quidquid differat Romanus pontifex, certissime teneo quod intensum domini regis desiderium est, fixumque propositum, quod infra quatuor menses ecclesia Lincolniensis episcopum habeat consecratum: jamque hoc ejus desiderium desiderabilis consummasset effectus, nisi illi commune populi commodum impedissent, de quorum manibus populi perditio exactius requiretur. Quaedam, quibus instructior eris, habeo tibi praesentialiter aperire, quae non committerem nuntio, vel scripturae. Vale.