medieval-data/medieval-letters huggingface dataset:
IV.  Ad eumdem.--Rogat papam, ut latorem praesentis epistolae dignetur Hibernis pontificem concedere.
Author: Henricus de Castro Marsiaco

Est in insula Hiberniae vir vitae venerabilis fide Christianus et nomine, qui in populo illo barbaro et gente novissima summo hactenus sacerdotio fungitur, et legationis insuper titulis insignitur. Nunc autem infirmitate confectus et senio quietis et vacationis vota concepit, fatiscentem nimirum causatus aetatem; quippe qui videt exitum vitae sibi pro foribus imminentem. Maturus igitur miles, et post varios triumphos legitimae concertationis emeritus, praeteritae operationis hebdomadam Sabbato quaerit requietionis concludere, et spiritualibus tandem otiis dedicare id quod est reliquum vitae suae. Facta igitur cessione pontificii quod gerebat, ne gentem in qua hactenus laboraverat absque consolatione dimittat, virum venerabilem, scilicet latorem praesentium, ordinari sibi desiderat successorem, celebrata electione in ipsum a clero et populo et magnatibus terrae ejus. Unde nos licet tales in observantiis ordinis adjutores, nequaquam in ecclesiasticis functionibus fieri cupiamus antistites; adducimur tamen assensum nostrum praesenti negotio non negare, timentes utique illi barbarae nationi, ne facile in eis naturalis feritas recrudescat, si in tepidioris segnitiem disciplinae a spiritualium virorum fervore refrigeat. Quapropter si ita videtur et vobis, rogamus ut votis et desideriis praedicti pontificis tam in absolutione ejus quam in ordinatione istius efficaciter annuatis. Quidquid autem agendum fuerit, scitote quod ei et viarum prolixitas et brevitas expensarum moras inhibet longiores.
V.  Ad regem Anglorum.--Extollit regem Angliae tum ob alia, tum quod plumbo statuerat Claraevallis ecclesiam operire, eamque ob causam mittit ei mensuram ejusdem ecclesiae.
Author: Henricus de Castro Marsiaco

A die qua vobis Deo inspirante complacuit, ut ad redemptionem familiaritatis nostrae sinus sese regiae dignationis expanderet, et apex tanti culminis inclinaret, jugis et ininterpolata memoria vestri sedem nostri pectoris occupavit, quae nos non patitur vel in amore vestro tepescere, vel a gloriae vestrae praedicatione cessare. Testis est terra Vasconiae, et nobilis urbs Tolosa, quam ex dispositione nuper vestrae magnanimitatis adivimus, qualiter per os nostrum in omni opportunitate colloquii tam publici quam privati, magnifica virtus vestrae majestatis insonuit, et inter oppansas quodammodo erroneae turbae caligines splendor vestrae tam fidei quam pietatis effulsit. Deinde cum jam rediissemus ad propria, ejusdem vestrae pietatis gratiam domesticis nostris relatu familiari deprompsimus; et, abbatibus e diversis mundi partibus congregatis, cum solemni quadam et festiva laetitia regalis beneficentiae nuntiavimus largitatem. Inter caetera sane, quae de amplificatione et custodia ordinis servastis hactenus et servatis, curae vobis fuit, non solum exhibita, sed et promissa referre, ut gratius accepta recolerent, cum potiora in reliquum ex gratuita pollicitatione sperarent. Specialiter illud amplissimum donum praeconio excellentiore protulimus, quod Claraevalli nostrae in nostris manibus promisistis, ut videlicet plumbi lamina in operimentum oratorii nostri vestro munere contributa, devotio, quae vobis in pectore flagrat, nobis super tecta resplendeat. Haec igitur acceptantibus universis et dignas Deo gratias persolventibus, habita deliberatione decrevimus oratorii nostri mensuram sine orationum mensura transmittere, orantes impensius et clamantes ad Dominum, ut pro decore domus suae quam amplificatis in terris, restituat ipse vobis domum non manufactam aeternam in coelis.
VI.  Ad eumdem.--Ait in prima festivitate S. Bernardi illius factam memoriam, et exoptatam fuisse praesentiam, mittitque ei digitum S. Bernardi.
Author: Henricus de Castro Marsiaco

Celebratus est apud nos dies honorabilis et solemnis, nova festivitate jucundus, et ampla jucunditate festivus, utpote quem nobis relevatio sacratissimi corporis beati Bernardi celeberrimum reddidit, et lumine clariore perfudit. O quam voluimus gaudiis illis plus utique coelestibus quam terrenis, vestrae majestatis interesse praesentiam: quatenus et nobis de gloria principali decor tantae festivitatis excresceret, et vobis de meritis illustrissimi confessoris miro quodam irriguo uberioris benedictionis largitas emanaret. Verum, quia id nobis ampla distantia remotissimae regionis invidit, ad spirituale remedium vota transtulimus, fecimusque, Deo propitio, quod vestra ibi etsi praesentia defuit, memoria non vacavit. Solemniter etenim nomen vestrum cum suae pietatis insignibus, vestrorum, ut oportuit, et affecctionibus fratrum, et cordibus impressimus filiorum; qui ampla illud devotione susceptum, aspectui quodammodo sancti Patris offerrent, et coelestis aulae secretario praesentarent. Praeterea ne absentiae corporalis occasio regias apothecas inventi muneris participatione fraudaret, mittimus vobis de thesauro reliquiarum ejus honorabilem portionem, indignum penitus reputantes, si pietas tanti principis tantae sanctitatis participio fraudaretur. Suscipite igitur digitum sacrae illius manus: quam pro eo quod vir justus ab omni munere terreni quaestus excussit, Deus eam, ut dignum fuit, affluentissima copia coelestis benedictionis implevit. Illius, inquam, manus, cujus tactus sanabat aegros, roborabat invalidos, firmabat homines, daemones effugabat. Illius manus, quae Claraevalli nostrae, cui vos dare tecta disponitis, primum injecit lapidem fundamentis. Fuit autem studii nostri diligenter in vasculo consignare quod mittitur, ne vel thesaurus ibi reconditus per frequentes apertiones injuriae pateat, vel devotae subreptionis instinctu dolus aliquis piae fraudis irrepat.
VII.  Quae est domini Cisterciensis ad Henricum et Morimundi abbatem.--Henricus et abbas Morimundi deputantur a D. Cisterciensi ad visitandum coenobium de Columba,
Author: Henricus de Castro Marsiaco

Contentiones et rixae quas in monasterio de Columba furor mali desiderii suscitavit, ad nostram nostrorumque pervenere notitiam, diro nos admodum vulnere percellentes; tam pro dispensatione domus ipsius, cui grave subinde periculum imminet, quam violata nostri ordinis honestate, quae in omnibus professoribus suis pestem familiaris dissidii et domesticae simultatis abhorret. Volentes igitur huic tanto malo competens accelerari remedium, sollicitudini vestrae injungimus et mandamus, quatenus ambo pariter accedatis ad locum, et vices nostras in visitatione exactissima diligentia suppleatis, ita quidem, ut in praesentia I. abbatis super rebelles et inobedientes domus ipsius suam cujusque primitus malitiam visitetis, dignam pro modo culpae exercentes in singulos ultionem, qua et vos ipsos zelus ordinis commendabiles faciat, et temeraria perversitas superborum contra ordinis stimulum inutiliter calcitrare dediscat. Specialiter autem in priorem domus ipsius, qui contra Patris imperium retinere non est veritus prioratum, depositionis sententia principaliter exeratur; quia non est dignus praeesse caeteris, qui se contumaciter arbitrio subtraxit abbatis. Quia vero etiam abbatem ipsum, considerata hominis qualitate, debere judicamus absolvi, volumus ut eum ambo pariter seorsum quidem et sollicite moneatis, ut in capitulo suo coram vobis humiliter petat ab officio quod bajulat missionem et quasi sua vos importunitate devincat, quo violentia quadam remedium absolutionis obtineat.
VIII.  Ad conventum Saviniacensem.--Hortatur Saviniacenses ad frugalitatem, ob praesentem, ut apparet, domus eorum inopiam.
Author: Henricus de Castro Marsiaco

Benedictus Deus et Pater luminum, a quo bona cuncta proveniunt, qui Patri vestro domno abbati W. plenam contulit et in obtemperando fidem, et in operando virtutem, ita ut paterno studio sollicitus sit pro vobis, satagens omnimodis et laborans, qualiter domus vestra consueto amplius incommodo non laboret. Induit eum Dominus virtute ex alto, et roboravit fortitudine manum ejus, ita ut, dum praeterita cum praesentibus aestimamus, aperte nobis detur intelligi, humanae pusillanimitatis fuisse, quod timuit, sed superni esse muneris; quod id opere convalescit. Rogamus proinde vos, et tanquam filios charissimos admonemus, quatenus manum ejus orationis et obedientiae subsidio fulciatis, currentes et ipsi post eum in odore virtutis suae et vestigia ejus gressu pacifico prosequentes. Facite, ut complaceat sibi in vobis anima ejus, et delectetur in vestris actibus cor illius; quia tunc facile dilucescit nebulositas teporis, si aspiret in nobis serenitas charitatis. Porro, si opus fuerit, ut aliquid vobis in quotidianis etiam stipendiis restringatur, nolite protinus exacerbare spiritum viri Dei, pro diminutae stipis impendio murmurantes, sed ipsi eum potius importuna oblatione frugalitatis monasticae praevenite: quae nunquam satis ad professionis suae culmen attollitur, nisi cum universis superfluitatibus amputatis, intra necessitatis extremae limites coercetur. Illa vero fraternitas profectibus spiritualibus militat, quae commodi communis intuitu in iis etiam quae necessaria videbantur, noxios appetitus propriae voluntatis abjurat. Quod nunc maxime vobis aemulandum est et agendum, quando nihil aliud hac discretione quaeritur, nisi ut domus vestra vobis posthac in usus uberes amplietur.
IX.  Ad Alexandrum papam.--Expostulat de Dolensibus monachis, qui armata manu decimas extorserant a monachis domus Dei ord. Cisterc. et quosdam etiam vulneraverant.
Author: Henricus de Castro Marsiaco

In immensum extollitur impunita temeritas, et licentia quae juris ratione non cogitur, justis semper rationibus obluctatur. Probat hoc Dolensium monachorum granditer efferata praesumptio, qui in agrum fratrum de Domo Dei praeteritis messionibus irruentes, rapinam frugibus, injuriam fratribus intulerunt, nulla prorsus admonitione praemissa, ut si quid eis decimationis jure competeret, pacifice ad ipsos aut judiciali ordine pervenisset. Hi vero armis potius confisi quam legibus, ad illos laboriosos fratres, qui sub pondere diei et aestus laetabantur coram Domino, sicut qui in messe, in armorum strepitu violenter intraverunt, potiti nimirum periculosa laetitia, qua exsultat raptores capta praeda quando dividunt spolia. Quidam namque eorum violentas manus in conversos et monachos injecerunt, et illas sacras dextras, quas decimarum sacrilegio venerant profanare, fuso pauperum sanguine polluerunt. Et vos quid ad haec, beatissime Pater, quid ad haec? Poteritne praesidentibus vobis manere incorrectum in monachis, quod sacri canones acerrime puniunt in tyrannis? Poteritne et illis in exigendis his decimis justitia ulla competere, qui justitiam et judicium cruento praejudicio non sunt veriti praevenire? Verum et antea super his nullam habebant omnino justitiam, quippe qui olim pro eis idonea commutatione recepta diuturnum haberent pro hac decimatione concambium litteris traditum, et fundatoris domus subscriptione signatum. Rogamus igitur clementiae vestrae celeberrimam pietatem, quatenus eam super hoc promat in maleficos ultionem, quod fratres nostros nulla ulterius decimae hujus exactione lacessant, et contra inermes animas arma denuo sumere non praesumant.
X.  Ad eumdem.--Queritur, decreta ejus pro quadam domo ordinis sperni a Divionensi abbate, et rogat, ut aggravet manum suam in contumacem.
Author: Henricus de Castro Marsiaco

Ambiguitatis et diffidentiae materia panditur, si Ecclesia, quae mater est fidei, in suis institutionibus contemnatur. Desinat Roma vel promulgare quod statuit, si decretis ipsius impune contraire licuerit. Meminimus autem, piissime Pater, et cum gratiarum actione recolimus quod negotium domus parvulae de Morans tam diligenter et efficaciter promovistis: quod ad suum jam causa exitum devenisset, si Divionensis abbatis nota protervitas vestrae jussionis limites non exiret. Sed ecce inventus est, qui perire magis eligat quam parcere, volens potius a functionibus separari divinis, quam in suis factionibus superari. Confidimus tamen in Domino, et in constantia virtutis vestrae quod mentietur tandem iniquitas sibi; et cui aufert exsecrabilis cupido consilium, jugis vexatio conferet intellectum. Is autem jam tertio vestrae recepit litteras jussionis, in quibus ei omnis appellatio tollitur, ut pauperculae illi domui juris sui prosecutio non tollatur. Jam per Lingonensem episcopum sub interdicti sententia de justitia vestra tenetur, dum non vult dimittere, quod per injustitiam suam tenere convincitur. Sed quid facimus? Non credit verbo signi prioris, nisi adhuc in manu vali a gravioris plagae verbere feriatur. Data igitur, pie Pater, voci vestrae vocem virtutis, et facite adhuc nobiscum signum in bonum, ut erubescant rebelles, et increduli confundantur; et sciant pariter et intelligant quam periculose et ad insipientiam sibi decretis apostolicis reluctentur. Si qui autem ex eis conspectui vestro se irreverenter ingesserint, memineritis excommunicationis sententiae cui succumbunt, ut non aliter, quam vos deceat, vel admittantur a vobis vel dimittantur.
XIV.  Ad dominum Hyacinthum cardinalem.--Excusat se quod nondum ei honorem (per epistolam, ut opinor), exhibuerit.
Author: Henricus de Castro Marsiaco

Quaerendae familiaritatis et gratiae vestrae granditer hactenus negligentes vestro nos omnimodis humiliamus honori, ut debeat venia praerogari neglectui. Procul autem suspicio universa contemptus; quia etsi tales sumus, quod interdum prae occupationibus multis nonnulla negligimus; hanc tamen tantamque a nobis Deus avertat amentiam, ut aliquem de his qui nobis praelati sunt contemnamus. Inter caeteros autem vos tanto humiliori reverentia veneramur, quanto excellentiam vestram praepollere quamplurimis nullo unquam scrupulo dubiae dissimulationi ambiguimus. Ad pedes igitur gloriae vestrae praeteritae negligentiae veniam postulantes, aperiri nobis tandem vestrae familiaritatis aditum deprecamur, quae in hoc, si placet, primitias nobis suae dignationis indulgeat, ut gravamen et taedium ejus quae de vobis facta est electionis avertat. Profecto enim ex integro me vobis constituetis obnoxium, si ab hoc periculo reddideritis expeditum. Valeat sublimitas vestra.

Epistolas sequentes edidit domnus Martenius Thesauri Anecdot. t. I, col. 570, ex ms. Claraevallensi
XV.  Ad praelatum precatoria.--Commendat ei suum ordinem, ac praecipue domum Al.
Author: Henricus de Castro Marsiaco

Viro venerabili et amico suo Christiano R. Dei gratia S. R. E. subdito, et Lausannensi electo, HENRICUS Clarevallis pauperum servus, salutem et sincerae dilectionis affectum.

Quod exhibitae quondam domui nostrae praesentiae vestrae defuimus, grave exstitit nobis et molestum, eo jampridem desiderio affectis, ut vestro ibi et recrearemur affatu, et delectaremur aspectu. Det nobis Dominus vicem recompensationis optatae, ut quod tunc ex absentia nostra perdidimus, diuturnae praesentiae fenore compensemus. Satis etiam cupimus locum dari nobis et tempus, ubi et quantum id quod intra nos affectibus agitur, tandem erga vos affectibus comprobetur. De caetero memineritis, quaesumus, spei nostrae, quam in eo potissimum, et a vobis concepimus, et de vobis, quod ordinem nostrum, quem dominus papa, qui est pater vester, tanta pietate diligit et tuetur, vos quoque debeatis haereditaria charitate diligere, nobisque in vobis hujus muneris successorem exemplo et imitatione tanti pontificis exhibere. Specialiter autem domum de Al. iteratis vobis precibus commendamus, rogantes omnibus modis talem vos illi exhiberi patronum, ut eo felicius beatam se dixerit, quo singularius ipsa sub umbra illius quem desideraverat requiescit. Si qua vero inter vos et eam litis materia emersit, vel causa dissidii, eo quod vineas quasdam quas possidet, ad manus vestras credideritis revocandas, competentes fratribus inducias prorogate, donec loquamur pariter facturi terminum absque termino charitatis.
XVII.  Ad principem precatoria.--Commendat ei monasterium de Perosa.
Author: Henricus de Castro Marsiaco

Filia nostra pauper et modica domus de Perosa, fructus quos rigidior inter petras gleba non germinat, ab uberioris fundi benignitate mendicat; et quia non habet quo sustentetur ex proximo, victus sui stipem quaerere cogitur ex longinquo. Hinc est quod cum sub umbra alarum vestrarum qualecunque illud suae sustentationis remedium invenisset, locum sibi ad latus vestrum in plurima anxietate constituit, non tam de soli fertilitate secura, quam de propagandis vestrae dilectionis ubertate sollicita. Odorata est enim in vobis odorem suavitatis et gratiae, quasi odorem agri pleni, cui benedixit Dominus. Quocirca rogamus et petimus, ut vos penuriam fiduciamque ipsius miseratione debita contemplantes, eam a latere vestro minime repellatis; quatenus misericordia superexaltata judicio, eo securius coelestia vindicetis, quo etiam indebite terrena dimittitis. Sciat cum Ruth Moabitide ad agrum se venisse potentis Booz, qui feminam alienigenam et ignotam, non solum a colligendis frugibus non abegit, sed etiam materiam sibi compendii plenioris indulsit.
XVIII.  Ad . . . --Excusat se quod non possit adesse assignata die ad terminandum Vallis-Lucentis negotium.
Author: Henricus de Castro Marsiaco

Ad diem quam Vallis-Lucentis negotio praefixistis, libenter juxta vestrum beneplacitum veniremus, maxime quia et ipsius domus affectio nos trahebat, et vobiscum loqui de pluribus habebamus. Est autem nobis eadem ipsa dies pro controversia Divionensium monachorum, quam et vos cupitis idonea celeritate decidi, apud Lingonas constituta, data cautione paris compromissionis in arbitros, quos ad terminandam causam decrevimus assumendos; ita ut hoc ipsum quod Quinciaciensium abbatem, in quem fuerat cum caeteris compromissum, subtrahitis nobis pro negotio supradicto non modice doleamus. Quod igitur alios duos abbates nostros ad diem causae necessario retinemus, patienter ferte deposcimus; maxime cum sine ipsis qui sunt arbitri constituti in causa nostra procedere non possimus. Si vero post diem illum memorato negotio vestro aliqua nos velit opportunitas interesse, non subtrahemus praesentiam corporis, quibus non absumus instantia voluntatis.
XIX.  De negotio ad abbatem Trium-Fontium.--Vices suas ei committit ad negotium Vallis-Lucentis dirimendum.
Author: Henricus de Castro Marsiaco

Dilecto et venerabili coabbati suo A de Tribus Fontibus HENRICUS Clarevallensium pauperum suus salutem et omne bonum.

Negotio Vallis-Lucentis nostram nos exhibere praesentiam et mandatum domini Cisterciensis indixerat et ipsa domus illius familiaritas requirebat; quia vero dies eidem negotio praestituta, nobis quoque fuerat pro Divionensium monachorum pacificatione praefixa, coacti sumus ex propria necessitate dimittere quod fraternae charitati cognoscimus nos debere; verum quia non usquequaque in solvendo quod debet qui per vicarii sollicitudinem idoneum exhibet solutorem, interveniente abbate Vallis-Lucentis, fraternitatem vestram vices nostras implere deposcimus: cui tanto justius operis hujus vicissitudo committitur, quanto diligentius omnem, Deo auxiliante, cautelam redintegrandae pacis et ordinis amplectetur.
XX.  Ad papam precatoria.--Ut religiosos alienos et moniales de Bella Comba coerceat, quarum vicinitas pascua animalium Benedictionis-Dei impediebatur.
Author: Henricus de Castro Marsiaco

Sanctissimo Patri et domino Dei gratia summo pontifici, H., modicum id quod est.

Paupercula domus nostra, quae dicitur Benedictionis-Dei in arido loco terrae sterilis fundata est, sed angusta facultatibus et paupertate depressa, ut si sola ei pascua defecerint animalium, continuo et ipsa pabula deficiant animarum. Surrexerunt autem nuper quidam diversae religionis et ordinis alieni, qui cum habeant oves et boves abundantes in egressibus suis, in exterminium paucularum ovium quibus praedicta domus nostra suam consolabatur, utcunque pauperiem, turmas varias et pecus multiplex induxerunt; non solum alieni, sed et moniales de Bella-Comba praedictae domus pascua etiam suis graviter turmis incursant, et in confinio grangiarum ejus novas aedificant mansiones. Quapropter fratres nostri, qui de domo illa sunt, clementiam vestram nobis intervenientibus deprecantur, ut per apertas litteras vestras communiter ad omnes et ad praedictas moniales specialiter destinatas; hujusmodi importunitatis coerceatur excursus, sintque patrocinantibus vobis pascua praedictorum fratrum tam ab incursione libera, quam a mole novae illius aedificationis exempta.
XXI.  Ad praelatum.--Ejusdem argumenti.
Author: Henricus de Castro Marsiaco

Domino et amico charissimo Patrique reverendo W. Dei gratia Lugdunensi archiepiscopo, H. Clarevallis pater, salutem et modicum id quod est.

Filii vestri fratres nostri de Benedictione-Dei novi gravaminis oppressione tristantur, eo quod per multiplices alienae religionis et ordinis pascua eorum peregrini gregis intrusione praeoccupantur, et ad repellendas oviculas eorumdem fratrum turmas sibi intolerabiles coacervant. Inter caeteros vero, imo prae caeteris moniales de Bella Comba praedictos fratres nova aedificatione molestant, et in confinio grangiae suae recentis domicilii erigunt mansionem. Quocirca rogamus et petimus, quatenus hujus importunitatis instantiam vigor vestrae auctoritatis amoveat, et filiorum nostrorum jura perire ab externis non permittat.
XXII.  Ad papam.--Ut pactum contra ordinis institutum a Fontanensibus fratribus initum cum Flaviniacensibus monachis commutet.
Author: Henricus de Castro Marsiaco

Domino papae.

Fratres nostri de Fontaneto a monachis Flaviniacensibus assiduis contentionibus lacessiti, ad quamdam pactionem pacis desiderio abducti sunt: quam nobis inconsultis in gravamen et praejudicium nostri ordinis admiserunt. Non enim patitur nostri ordinis institutum, ut medietarias praestemus de nostris laboribus functiones. Proinde rogamus obnixe clementiam vestram, ut fratrum simplicitati, prout dignum vobis videbitur, succurratis, scribentes monachis Flaviniensibus, quatenus illicita pactio, quam nostri ordinis institutio non patitur, opportunae conventionis placito commutetur. Praesertim latorem vobis suppliciter commendamus, obsecrantes ut eum in justis suis misericorditer exaudiatis.
XXIII.  Ad principem precatoria.--Conqueritur de vexationibus domini Wangionis-Rivi.
Author: Henricus de Castro Marsiaco

Dum me in terra aliena peregrinum et exsulem videam, divitiis et honoribus pristinis omnique propinquorum auxilio destitutum me sentiam, hoc unum mihi remedium ad consolationem senectutis meae remanserat, quod omnipotens Dominus ad locum dominationis vestrae, in quo mihi pacem et securitatem promiseram, venisse me et mansionem habere permiserat. Sicut enim ex corde vos diligo, et sicut de pietate ac tuitione vestra plus quam de homine confido; ita etiam praesumebam quod me latitantem sub alis protectionis vestrae nullus malefactor invaderet, quandiu vos Dominus salvum et incolumem custodiret. Sed ecce, peccatis meis exigentibus, expellere me de terra vestra satagit unus de hominibus vestris, qui nec Deum reveretur, nec vestram, prout oporteret, precem et praeceptionem suam appretiatur. Dominus Wangionis-Rivi contra folium quod vento rapitur ostendit potentiam suam et stipulam siccam persequitur, qui miserabilem canitiem meam absque miseratione jugiter insectatur. Grangiolam illam quam mihi pauperes vestri de Claravalle ad usum necessitatis meae tradiderant, et cui construendae omnem sollicitudinem et operam impendebam, ipse quotidie tam per se quam per homines suos modis omnibus destruit. Oves et boves omnemque substantiam quae in ea est depraedatur atque consumit, fratres et famulos vel manentes conviciis et verberibus afficere non desistit. Denique tres equos nuper abstulit mihi, quos jam, sicut audio, vendidit. Magistrum grangiolae conversum, cum pridie iret ad forum Barri, in ipso itinere publico non sine injuria vestra servi ejus vapulaverunt, et equum illius abstulerunt. Si haec vestra nobilitati displicent, imo quia displicent, propter honorem vestrum compescite malitiam ejus, et secundum potentiam vobis a Deo collatam cogite illum ut et damna restituat, et pacem nobis de caetero teneat. Alioquin oportet me fugam maturatam arripere, et ab ista terra quam ex omni mundo ad moriendum et quiescendum in ea elegeram, denuo quasi captivum et profugum ad aliam transmigrare.