medieval-data/medieval-letters huggingface dataset:
V. AD ADALGARIUM ARCHIEPISCOPUM HAMMABURGENSEM.  (Anno 892.)
Author: Formosus papa

Decernit, ut Hammaburgensis Ecclesia Bremensem ad subsidium habeat, donec suffraganeos instituere valeat.

FORMOSUS, servus servorum Dei, reverendissimo et sanctissimo ADALGARIO archiepiscopo Hammaburgensi. Arbitramur tuam sanctimoniam, prout injunctum fuerat, ad apostolicam sedem festinare, quatenus disceptatio, quae inter te et Hermannum Agrippinae Coloniae reverendissimum archiepiscopum ventilatur, de Bremensi Ecclesia finem acciperet. Sed ipso per suos vicarios insistente et querimoniam multiplicante, cur tuam non exhibueris praesentiam, saltem per defensorem vicarium,non modicum miramur. In quo suspicare tribuitur summopere, contentionem non odire qui judicii aequitatem conatur subterfugere: praesertim cum et Maguntiae sanctissimus archiepiscopus, cui de hac re ut veritatem inquireret per confratres et collimitaneos episcopos injunctum fuerat, ad nos scribens significaverit quatenus venientibus reverendissimis episcopis ad Frankenford, de hac eadem re diligentissima facta fuerit inquisitio, omnesque dioecesani ejusdem Coloniensis episcopi, Francho videlicet Tungrensis, Vodelbaldus Trajectensis, Wofelmus Mimigardevordensis, Druogo Mimidomensis, Egilmarus Osnabrugensis, sub testificationis praetextu testificati sunt, usque ad te nullum Brumensis Ecclesiae praesulem modum subjectionis Coloniensi antistiti contempsisse, sed semper decessores tuos, qui eidem Bremensi Ecclesiae praefuerunt a temporibus suae Christianitatis, sedi Coloniensi fuisse subjectos. Verum quia tantorum virerum testimonium frustrari non expedit, et ad statutum veniendi tempus festinare vel delegare vicarium distulisti, tanti temporis querimoniam, ac legatorum constantem instantiam nihili pendere inhumanum videbatur. Quapropter arctati, hinc ne Coloniensis Ecclesia justitiam perderet, inde ne Hammaburgensis Ecclesia, quae ad gentium vocationem instituta fuerat, subsidio destituta deficeret; dispensative censuimus, quatenus quoadusque divina suffragante gratia praelibata Hammaburgensis Ecclesia in tantum dilatetur, ut episcopiam instituere valeat, jam memoratam Bremensem Ecclesiam ad subsidium habeat; et quoties in magnis ac praenecessariis canonicis negotiis oportuerit, non subjectione aliqua, sed affectu fraternae charitatis Hammaburgensis archiepiscopus, qui ejusdem Bremensis Ecclesiae regimen obtinet, per se aut vicarium suam vicem gerentem, in adjutorium Coloniensis archiepiscopi invitatus accedat: dilatata autem Hammaburgensi Ecclesia, largitore omnium bonorum adminiculante, et fundatis episcopiis, saepe memorata Coloniae sedes Bremensem recipiat Ecclesiam. Inhumanum quippe est inter seaculares aliena jura pervadere: quanto magis sanctissimos episcopos statutos a Patribus transgredi terminos, et eos litigare, qui pacis debent subditis exempla praebere? Haec autem ad hoc decreta est dispensatio, ut pax vigeat, cesset contentio, et justitiae vigorem misericordiae compassio temperet, scientes sine pacis bono nullum Deo munus fore acceptabile.
EPISTOLA V. AD NOTINGUM,  Cum libro de Praedestinatione Dei.   (Ex Sirmondo.)
Author: Rabanus Maurus

Viro venerabili et omni nomine dignissimo NOTINGO electo episcopo Rabanus in Christo salutem.

Nuper, quando ad serenissimum imperatorem Ludovicum in transitu expeditionis hostilis in pago Loganae venisti, et ibidem mecum locutus de haeresi quam quidam de praedestinatione Dei inique contendunt, errantes et alios in errorem mittentes, sermonem habuisti, convenit inter nos ut e divinis Scripturis, et de orthodoxorum Patrum sententiis, aliquod opusculum conficerem, ad convincendum errorem eorum qui de Deo bono et justo tam nequiter sentiunt, ut dicant ejus praedestinationem facere, quod nec homo ad vitam praedestinatus possit in mortem incidere, nec ad mortem praedestinatus ullo modo se possit ad vitam recuperare: cum auctor omnium rerum et conditor naturarum Deus, nullius ruinae atque interitus causa sit, sed multorum origo salutis. Proinde accipe nunc opusculum, quod tibi rogaveras a nostra exiguitate confici: et si quid in eo gratum atque catholice sensu explicitum repereris, ei hoc tribuas, a quo omne bonum esse nosti, meque noveris quidquid ejus gratia possum, tuae charitatis utilitati conferre per omnia, et in omnibus paratum esse. Vale, et amantem te dilige, nostraeque parvitatis in sacris orationibus memor fieri non omitte. Explicit praefatio.
EPISTOLA VIII Synodalis, AD HINCMARUM ARCHIEPISCOPUM RHEMENSEM  De Gothescalco.   (Apud Mansi, Conc., tom. XIV, pag. 914.)
Author: Rabanus Maurus

Reverentissimo fratri et consacerdoti HINCMARO archiepiscopo RABANUS, servus Christi et servorum ejus, in Domino salutem.

Notum sit dilectioni vestrae quod quidam gyrovagus monachus, nomine Gothescale, qui se asserit sacerdotem in vestra parochia ordinatum, de Italia venit ad nos Moguntiam, novas superstitiones et noxiam doctrinam de praedestinatione Dei introducens, et populos in errorem mittens: dicens quod praedestinatio Dei, sicut in bono, sit ita et in malo: et tales sint in hoc mundo quidam, qui propter praedestinationem Dei, quae eos cogat in mortem ire, non possint ab errore et peccato se corrigere; quasi Deus eos fecisset ab initio incorrigibiles esse, et poenae obnoxios in interitum ire. Hanc ergo opinionem nuper in synodo apud Moguntiam habita ab eo audientes, et incorrigibilem eum reperientes, annuente atque jubente piissimo rege nostro Ludovico, decrevimus eum cum perniciosa sua doctrina damnatum mittere ad vos, quatenus eum recludatis in vestra parochia, unde primum inordinate recessit: et non sinatis eum amplius errorem docere, et seducere populum Christianum: quia jam multos, ut audivi, seductos habet, et minus devotos erga suam salutem, qui dicunt: Qui mihi proderit laborare in servitio Dei? quia si praedestinatus sum ad mortem, nunquam illam evadam: si autem male egero, et praedestinatus sum ad vitam, sine ulla dubitatione ad aeternam requiem vado. Haec ergo paucis vobis scripsimus, intimantes qualem ejus doctrinam reperimus. Vos etiam valebitis de ore ejus quod sentit plenius audire, et quid inde agendum sit, juste decernere. Dominus omnipotens sanctitatem vestram bene valentem, et pro nobis orantem, in aeternum conservare dignetur.
EPISTOLA XXX. AD R. BATHONIENSEM EPISCOPUM ELECTUM. [A. D. 1175.]
Author: Petrus Blesensis

ARGUMENTUM.-- Petrus semel, iterum, tertio per quietem viderat amicum suum, ad quem scribit, episcopi ornari insignibus: eam visionem eidem patefacit; optatque undecunque tandem orta sit, ut suum consequatur effectum.

Charissimo domino et amico R. Batnon. electo, P. Blesens. Bath. archidiac., salutem et prosperos ad vota successus. Cum humanae conditionis status motu multiplici varietur, nihil in temporalibus invenio, praeter unum, quod vitae coelestis imaginem repraesentet. Sola dilectio est, quam non alterat casualis eventus, quam separatio corporalis non dividit, quam temporis longitudo non abolet, quae defectui non succumbit. Sola dilectio est, per quam dominos et amicos absentes videmus, alloquimur, amplexamur: quae sic quadam angelica agilitate et imaginario commeatu transvolat et recurrit, ut nihil de damno corporeae molis, aut distantiae localis injuria conqueratur. Vestram itaque praesentiam mihi imaginationibus dies, visionibus noctes offerunt incessanter. Sed nunc in vobis non prius aspectos titulos novae majestatis intueor; et fortasse mens mea anxia de vestra promotione, vel, quod factum est, jam sentit; vel, quod in proximo futurum est, voto certiori praesagit. Deo teste, et conscientia mea loquor. Dominica die illa, qua cantatur: Ego sum Pastor bonus, mihi videbatur in somno, quod te pontificalibus indumentis ornabat quaedam praegrandis et admodum reverenda persona, quae statura Ebroicensem episcopum, Rothomagensem vero archiepiscopum referebat aetate. Cumque illi operi hilaris et devotus assisterem, videbam pedes tuos in caligis, et manum tuam nullo annulo insignitam. Quaerebam tacitus, quid hoc esset. Respondensque ille vir venerabilis: « Annulum, inquit, aureum non habebit ad tempus, sed lapideum, » id est quem gemma una circulata continuet; pretiosiora vero sandalia, et majorem annulum sua mater ei tandem datura est, per astutiam adolescentis, cui a sacerdote corona promittetur; sed uterque sua exspectatione fraudabitur. Iste cito transibit ad patres, ille adversus et reversus donativis utetur. Unum scias, quia receptis argenteis utraque sandalia extorquebis. Dum hoc in somnis agerem et inanis caperem delicias visionis, ad Matutinas pulsatum est; et abstulit campanarum improbitas, quod beata dormitio conferebat. Hanc visionem secundo et tertio, eadem rerum serie nox secunda replicuit. Cumque curiositatis humanae sortibus, et revolutione psalterii hujus visionis eventum diligentius explorarem, primum oculis meis versus ille se obtulit: Moyses et Aaron in sacerdotibus ejus . Ego quidem, quid revelatio nocturna portendat ignoro. Verumtamen quia fidelitati et devotioni vestrae, quam regiae necessitatis experientia tot laboribus, tot examinavit periculis, non videbam aequa lance responderi, jugiter longa voti exspectatione torquebar; et credo, quod de reliquiis cogitationum, quas diutissime spes incerta protraxerat, anima dormientis sibi praefatae visionis imagines figuravit. Faciat tibi Dominus secundum cor meum, et in te mirificans voluntates meas, suo non fraudet effectu diligentis affectum.
EPISTOLA XXXII. AD PRIOREM CANTUARIENSEM.
Author: Petrus Blesensis

ARGUMENTUM. Priori Cantuariensi, amicitia et charitate ejus fretus, negotium quoddam ad conventum Cantuariensem attinens commendat.

Charissimo consanguineo suo WILLELMO priori Cantuar., P. Blesens. Bathon. archid., salutem et si quid pretiosius est salute. Ea est lex amicitiae, et conditio charitatis, ut amici in mutuis necessitatibus suos interiores affectus exteriori operum prosequantur effectu. Amicitias siquidem de recenti contraximus, et gratiam, quam crebra non extorsissent obsequia, quam longo temporum tractu non vindicasset familiaritas senex, spatio recisiore firmavit ad plenum exuberans et fervens affectio. Momentanea itaque collocutio, et notitia brevis, sic me vobis in glutino charitatis univit, ut vestrum omnino me censeam; imo vos me alterum reputarem, si tanta posset esse identitas corporum, quanta est singularitas voluntatum. Fortasse decipior, nec meis ex aequo respondetis affectibus; sed inurbanum foret vos in amicitia claudicare, quem verba, quem opera, quem facies, quem incessus, quem quaelibet alia, amicum efficacem et stabilem pollicentur. H. latorem praesentium et negotium, quod habet erga conventum Cantuariensem, vestrae dilectioni mitto, et committo, rogans humiliter, ut in eo experiar qualiter ad mutuum amicitiae vinculum respondere velitis. Quod enim vestra ei gratia obtinuerit, mihi reputabo impensum; absentisque ac novi amici obsequium me ad uberiores gratias obligabit. Valete.
EPISTOLA XXXIV. AD P. PETRAGORICENSEM EPISCOPUM. [c. A. D. 1172.
Author: Petrus Blesensis

ARGUMENTUM.-- Purgat se apud Petragoricensem episcopum, qui eum in suam aulam invitabat, se promissis veteris domini ita deliniri, ut nunc exspectationi illius facere satis non possit.

Reverendiss. domino et Patri PETRO Petragoricensi episcopo, P. Blesens., suorum consanguineorum, imo servorum minimus, salutem et continuos ad vota successus. Fortis est ut mors dilectio; cum enim compagem membrorum, animaeque et corporis foedus amicabile mors abrumpat, dilectio e contrario diversas voluntates conflat in unam, et in glutino charitatis diversarum animarum consolidat unionem. Dilectio absentiae damna non sentit; cumque diuturnitate temporum pleraque soleant infirmari, dilectio et temporis tractu et locali distantia convalescit. Hoc in vobis experientia mediante cognosco, qui me in vestrae magnificentiae parentela minimum et quasi inter caeteros abortivum benigniore tandem oculo respexistis. Mandastis siquidem, si mandatum fideliter recolo, ut ad vos festinantius venirem, tanquam domesticus et commensalis vester penes vos moraturus. In verbo benignitatis vestrae spiritus meus votivo exsultabat applausu; et jam ad vos festinare decreveram, jam ad procinctum itineris ferventius anhelabam, cum dominus ille, quem scitis, promissionibus immensis, et quibusdam blanditiarum praestigiis me minus circumspectum conveniens et circumveniens, meum propositum revocavit. Exspectavi sustinens, et multiplex interim beneficiorum occasio se obtulit. Porrigebam preces, mea etiam pro me necessitas allegabat, in nullo reperi munificam ejus manum. Adhuc benignioris eventus vota concipio, et fortasse venturum cum Britonibus praestolor Arturum, et Messiam cum Judaeis exspecto. Nobiles et magnificos decet nil promittere, sed quasi praesagire desideria hominum, et eorum petitiones largitionibus praevenire. Adhuc expedit mihi perdere modicum temporis, ut voluntas ejus exactissime exploretur, cur scilicet tanta promiserit, cur me voto longiore suspendit. Et utinam suae famae discrimen attendat, nec de promotione mea, sed sua opinione sollicitus verbum illud Salomonis frequenter attendat: Ventus et nubes et pluviae non sequentes, vir gloriosus, et promissa non complens. Si infra paucissimos dies munificentia sua mihi clementius non arriserit, ponam in te, Domine, cogitatum meum, et tu me enutries. De tua enim potissime miseratione praesumens, aliunde suffragium non exspecto. Memor esto verbi tui servo tuo, in quo mihi spem dedisti. Si illius piae liberalitatis, et meae vocationis affectio perseveret in vobis; sit de beneplacito vestro mihi maturiore nuntio vestram exprimere voluntatem. Patrem siquidem meum, et matrem meam de grege hominum alea fatalitatis exemit, et quos mihi potissime necessarios aestimabam, mors amara prima facie depraedata est, extremae calamitatis exemplum me faciens, et fortunae ludibrium. Cum igitur fiduciam in vobis habeam singularem, facite ut sub manu magnificentiae vestrae de longa infortunii tempestate respirem. Valete.
EPISTOLA XXXVII. AD ALEXANDRUM PRIOREM GEMETICENSEM.
Author: Petrus Blesensis

ARGUMENTUM. Purgat se, cur librum, quem restituturum se promiserat, constituto tempore non restituerit.

Charissimo socio et amico magistro ALEXANDRO, priori de Gemetico, suus P. Blesensis Bath. archid., salutem in vero salutari. Promiseram vobis librum vestrum die Sabbati, quae jam praeteriit, remittere; quod non feci. Sed et Apostolus se in Hispaniam transiturum promiserat, suamque promissionem, Domino disponente aliter, non implevit. Credideram totum librum transcurrisse legendo infra diem praescriptum; qui postea legendi licentiam non habui per momentum. De vestra itaque dilectione confisus, librum adhuc retinere praesumo; cumque alias accusabilem praesumptio faciat, hic excusabilem facit ipsa praesumptio. Nam et in jure civili, si quis equum sibi accommodatum ultra tempus et locum sibi destinatum duxerit, furti actione tenetur: qui tamen, si de confidentia dilectionis hoc fecit, a furto et a mendacio excusatur. Bene valeat, et oret pro me amicus meus.
EPISTOLA XXXIX. AD AMICUM QUEMDAM.
Author: Petrus Blesensis

PETRUS Bles. Bath. archid., E. amico et socio suo, salutem et ad meliora processum.

Praefationibus eoloratis, et picturato fastu verborum, sincera non eget affectio; unde et certissimus de mutua inter nos unione affectuum compendiosae orationi deservio, atque ab epistola praesenti, et venativas adulationum blanditias, et omne taedium prolixitatis abscindo. Refero vobis grates quia servientes vestri nos non permiserunt ignorare quid in vestris promptuariis haberetur. Illud noveritis, quod Romana curia more suo me multipliciter debitis obligavit: sed si Scyllam semel evasero, per Dei gratiam non recidam in Charybdin.
EPISTOLA XLI. AD HENRICUM II. REGEM ANGLORUM. [A. D. 1177.]
Author: Petrus Blesensis

ARGUMENTUM.-- Queritur regem Angliae incertis vagari sedibus: legatos ejus Romam missos revertisse; adesse quoque legatos regum Hispaniae commemorat.

Domino regi Angliae, suus PETRUS Blesens. Bath. archid., salutem in eo qui dat salutem regibus. Diu quaesivi, et non inveni quem desiderat anima mea; diu vos insecutus, sed non assecutus sum. Vanae namque voces populi, de viis vestris varie sentientes, dum pes meus staret in via recta, me in invium retorserunt. Salomon equidem dicit: Tria investigabilia esse, et quartum, penitus inveniri non posse: viam aquilae in coelo, viam navis in mari, viam colubri super terram, viam viri in adolescentia sua. Ego quintum possum adjicere: Viam regis in Anglia. Cucurri, domine, hactenus in incertum; et adhuc ignoro, quo veniam, aut quo vadam. Fatigatus enim ab itinere, insuper et arreptus apud Neuportum dysenteria gravi, cursores diversos vestrorum exploratores itinerum ante faciem meam circumquaque praemisi. Mandetis igitur, ubi et qua die inveniri possitis, benignissime princeps, ut curram in via mandatorum vestrorum, et sit lucerna pedibus meis verbum tuum. Cum enim reipublicae intersit injuncta mihi per vos negotia tempestivius expediri, non parcam corpori misero et afflicto, donec desideratissimam faciem vestram conspiciam; tu vero dirige in conspectu tuo, Domine, viam meam. Nuntii vestri a Romana curia redierunt, exonerati quidem argento, onerati plumbo; non multum indumentis aut evectionibus honorati. Applicuerunt praeterea in magno comitatu nuntii regum Hispaniae, deferentes ad vos illam antiquam, et utinam antiquatam regnorum controversiam, quae tot civitatum populos traxit in exterminium et ruinam. Benedictus autem Deus; nam sicut regina Austri venit a finibus terrae audire sapientiam Salomonis; sic hodie remotissimi reges in hac querela gravi et inexplicabili vestro judicio se submittunt, postulantes instantius ut quaestio tam nodosa sub vestrae discretionis examine resolvatur. Bene valeat charissimus dominus meus, diuque ac feliciter vivat et regnet.
EPISTOLA LIII. AD EPISCOPOS ANGLIAE. [A. D. 1178?]
Author: Petrus Blesensis

ARGUMENTUM.-- Richardus archiepisc. Cantuar. suis coepiscopis mandat ne exteros episcopos incertae ordinationis sinant episcopalia obire munera, excommunicatosque denuntient, qui pontificis summi bullam, vel episcoporum sigilla adulterant.

RICHARDUS Dei gratia Cantuar. archiep. totius Angliae primas, venerabilibus fratribus et coepiscopis in Cantuariensi provincia constitutis, salutem in vero salutari. Licet futura omnino vitare scandala non possimus, ; officio tamen nobis et vobis injunctae administrationis incumbit, quantum possumus, scandalorum materiam praescindere, atque maturiore consilio periculis imminentibus obviare. Diu est, quod angelus Satanae transfigurare se novit in angelum lucis, et in vestimentis ovium, atque sub adumbrata simplicitate desaevit ab antiquo lupina rapacitas. Sed et diebus istis quidam pseudoepiscopi Hibernienses, aut Scoticae linguae simulantes barbariem, cum a nullo impositionem manus acceperint, episcopalia populis administrant. Teste quidem Apostolo: Nemo sumit sibi honorem, sed qui vocatur a Deo tanquam Aaron. Illi vero non per ostium, sed aliunde intrantes Ecclesiam Christi commaculant, et, ut vituperetur ministerium nostrum, praesumptione sacrilega dehonestant episcopalis eminentiae sacramentum. Cum enim gratiam sacrae unctionis nunquam acceperint, celebrant ordines, ecclesias dedicant, altaria consecrant, benedicunt abbates, et sic victum et vestitum misere mendicantes, sacramenta nostrae redemptionis miserabilem et lacrymabilem convertunt in quaestum. Quoniam igitur ex talium administratione in Ecclesia Anglicana multiplex occasio scandali jam emersit, eosque quorum ordinatio dubia est, sacri canones non admittunt, universitati vestrae mandamus atque praecipimus, quatenus per vestras dioeceses generaliter prohibere curetis, ne tales ministrare permittantur episcopalia, qui barbarae nationis sunt, atque ordinationis incertae. Sicut enim non intelligitur praecessisse dedicatio vel baptismus, ubi de talibus dubitatur; ita nec eos reputamus episcopos, quorum consecratio ignoratur. Praeterea, quoniam in his partibus publica falsariorum pestis obrepsit, qui bullis adulterinis, et litteris calumnias innocentibus movent, et statum juste possidentium subvertere moliuntur, providentiae vestrae districte praecipimus, quatenus solemniter denuntiari faciatis excommunicatos singulis festivis diebus eos, qui domini papae bullam, vel nostra et vestra sigilla falsare praesumunt, eisque consentientes, ut quos a sua malignitate non cohibet propriae judicium conscientiae, saltem frequens denuntiationis iteratio valeat deterrere. Bene valeatis in Christo.

Notes: ( necesse est enim, sicut legitur, ut veniant
scandala )
EPISTOLA LVII. AD AMICUM G. DE ALNETO.
Author: Petrus Blesensis
Date:  [Vide inter carmina Petri
Blesensis, infra.] [Vide ibid.]

ARGUMENTUM.-- Amico suo, existimanti se post monasterii ingressum a tentationibus fore liberum, ostendit monachos magis esse tentationibus obnoxios quam saeculares, sed fortiter contra eas certandum. Deinde cantilenam illi transmittit graphice luctam carnis et spiritus exprimentem, ut ea taedium fallat.

Charissimo socio et amico G. de Alneto, PETRUS Blesensis Bathon. archidiaconus, salutem et in Domino confortari. Ea inter nos ab adolescentia coaluit dilectionis affectio, quam in cognationibus nec vinceret sanguis, nec natura transcenderet. Hoc in magno rerum discrimine frequenter expertus sum: qui si corporis invaletudine, aut aliis hujus vitae molestiis laborarem, astitistis mihi adjutor fidelissimus, et officiosissimus consolator. Ego etiam tua semper infortunia mea feci, atque inter casuales eventus sortem meam tuo statui amica vicissitudine te communicatione gratissima coaptavi. Dicis te sanctioris vitae propositum ideo specialiter elegisse, ut hujus saeculi tentationes evaderes; nunc autem lamentabili conquestione deploras, te in ipso religionis ingressu longe miserius quam prius tentationibus circumseptum, tuamque carnem ex ipsa sui servitute legi spirituali contumacius repugnare. Nonne legeras, quia vita hominis tentatio est, et militia super terram? Sapientia dicit: Fili, accedens ad servitutem Dei, sta in justitia et timore et praepara animam tuam ad tentationem. Mundus adversus desertores suos fortius pugnat, et egredientes vitae saecularis illecebras gravior congressus exspectat; nam et in exitu Israel de Aegypto Pharao vehementius excandescit, et Satanas egrediens ab homine, quem ab infantia tenuerat, ipsum gravius affligendo discerpit. Turbo movetur, ut Elias rapiatur in coelum; nec adversus Benjamin praevalet Israel, donec multorum millium occisione purgetur. Communis cursus vitae praesentis est tentationibus apprehendi. Nam ad virtutis exercitium Hierosolymitis relictus est Jebusaeus; et Apostolo spiritus Satanae datus est, ne revelationibus extollatur. Arenam pugnae ancipitis ingressus es, in qua non apprehendes bravium, nisi curras, non coronaberis, nisi pugnes. Dominus autem fortitudo plebis suae, Dominus virtutum, Dominus fortis et potens in praelio, ipse doceat manus tuas ad praelium, et digitos tuos ad bellum. Ipse, si tentari te permittet, faciet cum tentatione proventum; pressurae tuae, quasi aquarum, quae praeterierunt, non recordaberis: cumque te consumptum putaveris, orieris ut Lucifer , ac de infirmitate proficies ad coronam, de pusillanimitate spiritus ad triumphum. Quod autem amatoria juventutis, et adolescentiae vestrae ludicra postulas ad solatium taediorum, consiliorum non arbitror, cum talia tentationes excitare soleant, et fovere. Omissis ergo lascivioribus cantilenis, pauca quae maturiore stylo cecini tibi mitto, si te forte relevent a taedio, et aedificent ad salutem. CANTILENA DE LUCTA CARNIS ET SPIRITUS. Olim militaveram, etc. Qui habet aures audiat, etc.