medieval-data/medieval-letters huggingface dataset:
EPISTOLA XII.
Author: Gerhohus Reicherspergensis

Gerhohi praep. Reicherspergensis epistola ad Eberhardum episc. Babenberg.--Respondet breviter ad priorem ejus epistolam, nuntiatque se plenum opus de controversa quaestione perscripsisse.

Serenissimo Domino suo E. Babenbergensi episcopo, frater G. de Richersperge, devotas orationes cum fideli obsequio. Litteras vestras gratanter accepi, acceptas diligenter perlegi, perlectas memoriae commendavi eo attentius, quod in eis animadverti eam sapientiam, quae suaviter et fortiter disponit omnia, quia fortitudo increpationis mista suavitate discretionis vehementer meam parvitatem commonuit, ne rebus ad similitudinem inductis arbitrer assignandam proprietatem significationis, ut verbi gratia, quia furi Dominus in Evangelio seu fulguri assimilatur, ideo fur aut fulgur esse putetur. Unde quod vestra prudentia in quadam similitudine vassalli nomen Christo assimilavit, non ita mihi suasistis intelligendum, quasi Christus officio vassalli fungatur. Sciatis ergo quod non ita sapui, imo non ita desipui, ut a vobis putaverim hoc sentiri, quamvis pro similitudine quadam in collatione fraterna introduxeritis nomen vassalli. Sed quia intellexi ex occasione illius collationis murmurare quosdam, quasi ego ibidem confessus, aut convictus fuerim de indubitabili haeresi, ad dominum abbatem Windbergensem, vestrum fidelem, pro mea excusatione, non pro vestrae honestatis infamatione quaedam scripsi, quibus etiam improbationem vassalli breviter interserui, quod ulterius in scriptis meis iterare libenter cavebo, quia vobis grave sentio. Ex occasione autem illius vestrae collationis mea scripta diligentius pertractando potius quam retractando scrutatus, opusculum peregi ad personam domini mei Salzburgensis, quod, ab ipso lectum, domino Brixiensi misi legendum, cogitans etiam vestrae discretioni mittere idipsum considerandum, et sicubi videbitur, limandum.
EPISTOLA XIX.
Author: Gerhohus Reicherspergensis

Idem ad Hyacinthum seu Jacinthum S. Rom. Ecclesiae. cardinalem.--Ut cardinales ad controversiam, de gloria et honore Filii hominis motam, attentos faciat.

Domino JACINTHO venerabili sanctae Romanae Ecclesiae cardinali diacono ad titulum Sanctae Mariae in Cosmedin frater G. de Richersperge devotas orationes cum fideli obsequio. Ea quae scripsi domino papae, sic legere dignemini tanquam vobis ea scripserim, quia, cum sitis magnum in Ecclesia Romana membrum, quod capiti scripsi, non puto a vobis alienum. Rogo etiam ut per industriam vestram caeteris dominis cardinalibus innotescant ea quae in quaestione versantur, quatenus ad hoc fiant intenti, ne in diebus nostris resuscitentur haeresiarchae Photinus et Paulus Samosatenus atque Nestorius, necnon et Bonosus, quorum doctrina pestifera in scholis discolis adeo crebrescit, ut jam plures magistrorum, et discipulorum et indisciplinatorum garriant adversus fidem catholicam dicentes: « Nihil assumptum Deus aut Omnipotens. Est autem, inquiunt, caro et anima, rationalis scilicet homo assumptus, cui etsi data sit magna potentia, non tamen data est, vel dari potuit omnipotentia, quam nulla capit, aut capere potest creatura. » Nos autem credimus homini assumpto in Deum dicenti: Data est mihi omnis potestas in coelo et in terra . Item: Omnia mihi tradita sunt a Patre meo . Quae testimonia evangelica sancti Patres ita exponunt, ut omnipotentia et omnia bona, quae Verbum Dei Deus habuit per naturam, contulit homini assumpto per gratiam. Quae nimirum gratia, sicut ait beatus Augustinus, homini assumpto facta est quodammodo naturalis, quia eam non natus promeruit, sed nascendo accepit, non ad mensuram sicut angeli vel homines beati, quorum nulli sic est gratia data in naturam versa, ut nunquam potuerit, aut possit peccare. Homo vero in Deum assumptus nascendo accepit, ut peccare non potuerit, et omnia, quaecunque vellet, potuerit, quod erat et est omnipotentia summa, qua in Filio Dei ditata est natura humana. Cujus omnipotentiae, quia quamplures detrahunt, sanctam Romanam Ecclesiam divina gratia suscitet contra obloquia talium. Et qui vos in Ecclesia Romana gratia Dei plurimum valetis, cavete, ne sitis ingratus gratiae Dei, sed per ipsam resistite hostibus ejus.

Notes: (Matth. XXVIII) (Matth. XI)
EPISTOLA XXI *. C.
Author: Gerhohus Reicherspergensis

C. cardinalis ad Gerhohum epistola. Laudat ejus doctrinam, monetque ut de subtilioris argumenti rebus coram rudibus ne disputat.

Dei gratia sanctae Romanae Ecclesiae diaconus cardinalis, reverendissimo suo G. magistro, salutem et dilectionem. Scientiam et sanam doctrinam vestram Romana Ecclesia a longo tempore et cognovit, et utpote canonicarum Scripturarum auctoritate vallatam modis omnibus comprobavit. Nosque etiam, qui frequenti vobiscum disputatione contulimus, hoc idem sensimus, et sentimus. Ideoque super eo, quod vulgari sermone de persona vestra in curia nostra referebatur, non modice mirabamur, nec unquam animum ad credendum induximus. Nunc autem, quia scripta vestra per fidelem nuntium vestrum vidimus, legimus et cognovimus, quae a vestris aemulis dicta sunt, vana penitus reputamus. Consulimus autem dilectioni vestrae, ut collationes hujusmodi in populari frequentia facere nulla ratione curetis, ne occasione vobis obloquentium, quod absit! populus in errorem inducatur.
EPISTOLA XXII.
Author: Gerhohus Reicherspergensis
Date:  [fuimus]

Hyacinthi cardinalis ad Gerhohum epistola. Scribit papam controversiae De gloria et honore Filii hominis, ut optaverat, intentum esse, simulque docet Alexandrum ab universa Ecclesia paucis exceptis, legitimum pontificem haberi.

Hyacinthus, Dei gratia sanctae Romanae Ecclesiae diaconus cardinalis, plurimum in Christo dilecto amico suo magistro G. de Richersperge salutem, et sinceram in Christo dilectionem. Vestrae charitatis litteras cum omni benignitate recepimus, et his, quae in eis continebantur, diligentius inspectis cum domino papa super eis satis contulimus. Qui licet multis intendere habeat, tamen quaestioni vestrae succincte respondit. Nos tamen non sine magna ferimus admiratione, quod ita sero et domino papae, et nobis scripsistis. Quippe nullatenus credens menti vestrae discretionis posse suaderi, quod Octaviani intrusio, qui absque alicujus electione sive cardinalium sive non cardinalium, diabolico ausu se ipsum inmantare praesumpsit, domini papae electioni canonice celebratae valeat derogare, praesertim cum ab omnibus regibus, qui Christiano nomine censentur, uno solo excepto sit approbata ab omnibus, etiam principibus tam saecularibus quam ecclesiasticis regni Franciae, Angliae, Scotiae, Hiberniae, Hispaniae, Siciliae, Hungariae, Graeciae et Orientis, a Romanis etiam et omnibus fere Italicis. Si qui autem eorum cum Octaviano sentiunt, sine spiritu Dei ducti, sed potius imperatoris timore coacti hoc faciunt. Cum igitur Dominus noster sibi honorem non assumpserit, sed magis a fratribus vocatus sicut Aaron a Moyse fratre suo, vos qui spiritu Dei agimini, pro ipsius et Ecclesiae fidelitate murum inexpugnabilem vos debetis constituere. Vestram itaque in Domino attentius sollicitamus charitatem, quatenus ad Ecclesiae pacem omnifarie intendentes vestram voluntatem nobis confidenter velitis aperire, quia, in quantum cum Deo poterimus, vobis curabimus satisfacere.
V.  Ad clerum Ecclesiae Halberstadensis.--Dolet de morte Raynardi eorum episcopi, quod eo inconsulto protesserint ad electionem, et ex alia Ecclesia assumpserint sibi pastorem.  (MARTÈNE,  ampl. Collect.,  I, p. 680, ex ms. S. Germani a Pratis.
Author: Adalbertus Moguntinus

ADALBERTUS, sanctae Moguntiensis Ecclesiae humilis minister et apostolicae sedis legatus, dilectis in Christo qui sunt Halberstadensis Ecclesiae fratribus, abbatibus, praepositis, caeterisque tam majoribus, quam minoribus, spiritum cogitandi quae recta sunt.

De morte charissimi et venerabilis fratris nostri patris vestri Reinbardi episcopi quantum doleamus et siluerimus omnipotens Deus novit, et ipse qui est veritas, testis est nobis, quam gravi nos moerore affecerit, quod tam subito sublatus est nobis, et cum personis et ecclesiis nostris unum corpus fuerit et anima una, jamdiu exspectantes exspectavimus ut aliquem nuntium vestrum reciperemus super tanta desolatione vestra, qui et de vestra voluntate certiores nos redderet, et nostrae fraternitatis assensum super ordinanda Ecclesia vestra non despiceret. Siquidem parva nos locorum distantia separabat, et suus canonicae institutionis ordo sic fieri postulabat. Vos autem, antiquae discretionis et prudentiae vestrae immemores, et ut de persona nostra taceamus, quid matri vestrae Moguntinae Ecclesiae deberetis, parum attendentes, extra morem ecclesiasticae consuetudinis, in omni causa vestra processistis, quia et de alia Ecclesia personam elegistis et eamdem quadam nova usurpatione annulo et baculo tanquam investire non abhorruistis. Quod tamen de tam instructa hactenus Ecclesia et tot laboribus et persecutionibus pro obtinenda canonica investitura attrita satis mirari non possumus. Solius enim consecratoris est dare annulum et baculum. Ut autem his omnibus ad praesens supersedeamus, hoc tantummodo fraternitati vestrae rescribimus quod ad fratres nostros Moguntiam tendimus, communicatoque cum eis et quos communicare poterimus consilio, quidquid ad honorem Dei et justitiam ipsius poterimus, libenter plenius vobis respondebimus. Valete.
VI.  Epistola Adalberti, archiepiscopi Moguntini, ad H. episcopum et canonicos Patherbornenses.   (MARTÈNE,  ampl. Collect.,  praef. ad tom. I, p. XXXIV.)
Author: Adalbertus Moguntinus

Ad Dei misericordia Moguntinensis Ecclesiae archiepiscopus et apostolicae sedis legatus . . . in Christo fratri et coepiscopo H. Patherbrunensis Ecclesiae . . .

Cognoscentes poenitentiam tuam . . . ac Dei misericordia, ut opus bonum quod in te coepit, indeclinabiliter conservare et consummare per ipsius gratiam studeas, de caetero fideliter in obedientia sanctae matris Ecclesiae perseverans, ex consilio et dispensatione fratrum nostrorum, in quorum conspectu de tua causa deliberavimus, infirmitati tuae indulgendum esse decrevimus, et pro temporis necessitate et propagandorum in Ecclesia tua fidelium Christi salute, episcopalis officii administrationem tibi concedimus, in quo domni nostri beatae memoriae papae Paschalis universalis Ecclesiae pontificis auctoritatem sequentes, et nihil novi tanquam ex nobis in Ecclesia Dei statuentes, quae tecum egit, et in quibus te restituit, rata habemus, et sub testimonio fratrum nostrorum episcoporum Coloniensis, Bavembergensis, Corbeiensisque abbatis facta praecipimus, ut apud te permaneant, sine malevolorum ac detractorum injuriosa calumnia. Vobis autem omnibus charissimis dominis et fratribus nostris in Christo et propter Christum monendo praecipimus, praecipiendo monemus, ut amodo cum episcopo vestro, et ipse vobiscum, unum sapiatis, invicem diligatis, quatenus in die messis illius ad aream Dominicam manipulos justitiae reportare valeatis. Tibi autem fratri in Christi visceribus amplectendo, fraternae charitatis affectu consulimus, et auctoritate Dei et B. Petri et nostra injungimus, ut fratres tuos paterna compassione nutrias, amplectaris, foveas, si qui infirmi et imbecilliores erunt, debita eis pietate condescendas, sicque tibi commissis ovibus studeas providere, ut in die Domini illud fidelium servorum Euge ovanter merearis audire. Omnes vos optamus in Domino valere, et fideliter perseverare in unitate sanctae matris Ecclesiae.
IV.  Altare S. Mariae ecclesiae S. Stephani Bononiensis qui « visitaverint et manus pro ipsius ecclesiae statu et conservatione porrexerint adjutrices, » iis peccata condonat.   (Laterani, Maii 8.) [  Acta SS.,  Febr. t. II, 48.]
Author: Coelestinus III

COELESTINUS episcopus, servus servorum Dei, universis Christi fidelibus, salutem et apostolicam benedictionem.

Vitae perennis gloria, qua mira benignitas Conditoris omnium beatam coronat aciem civium supernorum, a redemptis pretio sanguinis fusi de pretioso corpore Redemptoris meritorum debet acquiri virtute: inter quae illud esse praegrande dignoscitur, quod ubique, sed praecipue in sanctorum ecclesiis majestas Altissimi collaudetur. Cum itaque in templo gloriosi protomartyris Stephani, quod dicitur Hierusalem de Bononia, quod servus Dei Petronius ejusdem civitatis episcopus, instar sepulcri Domini nostri Jesu Christi in Jerusalem erexit et construxit, quam plurium sanctorum reliquiae requiescunt, maxime vero corpora martyrum Vitalis et Agricolae, Floriani cum quadraginta sociis, quinque corpora Innocentum, et S. Julianae viduae; ac mysteria fere cuncta Salvatoris nostri Jesu Christi ibidem devotissime designantur ac demonstrantur; ubi multa miracula Deus optimus maximus, ipsorum sanctorum intervenientibus meritis, operatur; universitatem vestram rogamus et hortamur in Domino, in remissionem vobis peccaminum injungentes, quatenus ad praefatum templum, imploraturi a Domino delictorum veniam, in humilitate spiritus accedatis. Nos enim, ut Christi fideles quasi per praemia salubriter ad merita invitemus, de omnipotentis Dei misericordia et beatorum Petri et Pauli apostolorum ejus auctoritate confisi, omnibus vere poenitentibus et confessis, qui in dicto templo altare S. Mariae Virginis devotionis gratia quoties visitaverint, et manus pro ipsius ecclesiae statu et conservatione porrexerint adjutrices, annos ducentos; et altare S. Petri, Innocentum sexcentos; et S. Jacobi centum; S. Catharinae centum et quinquaginta; S. Mariae Magdalenae centum et quinquaginta; S. Joannis Baptistae, centum et sexaginta; S. Stephani, trecentos; S. Agnetis, ducentos; et Sanctae Trinitatis, trecentos; columnam vero ad similitudinem illius, in qua Redemptor noster flagellatus exstitit, ducentos; nec non S. Julianae centum; et Sanctorum martyrum Vitalis et Agricolae, ducentos et quinquaginta; ac BB. Floriani et sociorum ejus sepulcra in dicta ecclesia consistentia, quadringentos; et locum qui appellatur Calvariae, trecentos et sexaginta; similiter et qui in Nativitatis Domini, Circumcisionis, Epiphaniae, Ascensionis, et Pentecostes, et S. Stephani festivitatibus et celebritate Omnium Sanctorum dictum templum annuatim visitaverint, septingentos; sepulcrum vero ad instar sepulcri Domini fabricatum, sexta feria majoris hebdomadae, et in Paschale Resurrectionis Domini nostri Jesu Christi, et duobus sequentibus diebus annuatim devotionis causa intrantibus, et manus porrigentibus adjutrices, omnium peccatorum remissionem plenariam de injunctis cis poenitentiis misericorditer relaxamus, et concedimus perpetuam valituram. Datum Lateranense, VIII Idus Maii, pontificatus nostri anno quinto.
EPISTOLA PRIMA.
Author: Sulpicius Severus
Date:  [ F. Bituricae] [ Ms., 
anagnusticorum] [ Ms., ac si] [ Ms., motum] [ F., animus] [ Ms., nomini] [ Ms., firmatus]

Domno semper proprio atque apostolica sede colendo domno Desiderio Cadurcae urbis Pontifici Sulpicius Bitoricae urbis episcopus.

Excitavit animum parvitatis meae nimia dulcedo magnitudinis tuae, et pontificalem sacerdotii vestri laudem insignem, vel ex parte tenuem praesumam disserere sermonem. Sed universa subito virtus defecit in verbis, quem exsuperavit tantae materia dictionis, ut rudimenta tantarum augustiarum studia animo librante pensaram, ipsius magnitudinis mole, victus succubui. Unde meo saltem voto satisfeci, etsi vestro implere suffragio non valui, libens tamen qui aliud nihil dominationi vestrae prodesse appareo. Sed vos semper pietate consueta tanti habetis inquisitionem nos velle frequenter visitare. Unde imprimis incolumitatem vestram inquirentes, quod optamus potius tam motu corporis quam linguae mutuo sermone complere, dum regionum longinquitas non discrepat aspectum, nisi tantummodo fraudat interjectionis spatium, et ipsum tamen dilectio cernit intuitum cum figurat animos recordatum. Ergo nihil perdet absentiam, quod praesentaliter laboravit praesentiam. Semper in dirigendis apicibus beatitudo vestra solvit officium, ut plus debeat reddendum agminis famulatum, quam meritis consideret debitorem. Auctorem coeli praesumimus postulare, ut vestram jubeat praetendere vitam cursibus annorum longaevam dignetur tempore longo, cujus nunc locuples servatur nomine mundus. Et diu firmantur nutantia culmina rerum, vel dilapsa magis solidata resurgunt. Istud manu propria fecit a tuis temporibus. Vestrae gratiae servire merear, mihi peculiaris Domini.
EPISTOLA II.
Author: Sulpicius Severus
Date:  [ L., Rutenae] [ Ms., diaconus] [ Forte, Kal.] [ L., placitum]

Domino sancto et apostolica sede colendo fratri Vero Rutente urbis episcopo Sulpicius peccator.

In quantum vobis vir apostolicus domnus Desiderius Cadurcae urbis episcopus per litteras suas innotuit, gravi injuria homines sui a Perricio diacono vestro in parrocia sua Aronnaco pertulerunt. Et audivimus quod Aprilis Kl vobiscum exinde placidum debeat habere. Propterea salutantes charitati vestrae rogamus, ut taliter adversus domno Desiderio ordinetis emendari, si cognoscitis, quod superius scripsit diaconus exinde negligens est, qualiter vestra est prudentia, et si hoc fortasse ipse dicat, obaudire distulerit, et taliter si non emendatur, qualiter domno Desiderio voluntas est, non aliter fiat, nisi in placito, quod vobis supra scriptus pontifex denuntiaverit memora . . . . diaconus vestro per fidejussores una cum indiculo vestro ante parvitatem nostram faciatis dirigere. Interim nos exemplar epistolae apud nos retenemus. Petimus vestrae dulcissimae sanctitati, ut in sanctis orationibus vestris nos memores esse dignetis.
EPISTOLA III
Author: Sulpicius Severus

Domno semper suspiciendo, et cum omni honore venerabiliter nominando domno Desiderio papae Sulpicius peccator.

Singularibus mysteriis pastorale competenter implestis officium, eo quod ad nostram parvitatem sollicitudinis destinantes affectu, dum gaudium, quod nobis ipsius resurrectionis dominicae solemnitatis principale contulit, pastoralis visitatio geminavit, in qua utrinque partim et benedictio in oblationes, et affectio praefulsit in apices. Reddentes ergo munia sospitatis, optamus, ut multiplicatis annorum curriculis, vestris mereamur et eulogiis recipi, et affatibus benedici. Annis innumeris vobis serviam, et prosperis perseverantibus polle, beatissime papa.
II. PRIVILEGIUM PRO MONASTERIO SANCTI ARNULPHI.
Author: Robertus Metensis

In nomine Domini Dei aeterni et Salvatoris nostri Jesu Christi. Radbertus, humilis sanctae Metensis Ecclesiae episcopus. Si circa loca Deo dicata pastoris cura magna debet invigilare solertia ne caulae Dominici gregis illi collatae paternarum legum detrimentum patiantur, nihilominus erga sibi subditos, et spirituali simul et corporali insudare oportet negotio, ne Deo militantibus ulla dominari videantur inopia. Ergo noverit omnium sanctae Dei Ecclesiae fidelium, praesentium videlicet et futurorum industria, qualiter canonici beatissimi Arnulphi confessoris Christi in suburbio Metensi, degentes Domini senioris nostri serenissimi imperatoris Caroli adierunt clementiam, praecepta prae manibus deferentes regalia quibus ea quae ad victum et substantiam eorum pertinebant erant corroborata, et arbitrio antecessorum nostrorum pontificum fore ut sublata. Cujus rei causam, ob amorem Dei et fratrum proclamationem, pietatis studio, gloriosus Caesar libenter excepit, et in notitia suorum procerum detulit; nobis etiam, majestatis suae jussione praecepit ad praefatum restituere coenobium, et quod pater suus, quondam domnus Ludovicus rex, ad stipendia fratrum inibi Deo militantium, pro remedio animae contulit, per omnia restaurari jussit. Nos etiam, juxta imperialis dignitatis praeceptum, necnon et antiquam patris sui domini Ludovici regis privilegium, auctoritate pontificatus nostri, ad praefatum restituimus coenobium, et ad substantiam fratrum ibi degentium, quidquid et ad nostrum indominicatum per nostros seu fideles fuerat distributum; videlicet ecclesiam in honore sancti Martini in villa Rumiliaco sitam, cum omnibus suis appendiciis, et villam Navis ad Winuticum, sicut in praecepto regio continetur, cum decimatione et integritate totius abbatiae. Quia ergo et regiae potestatis praeceptum penes se habere noscuntur, salubre nobis visum est, nostrae etiam auctoritatis ut habeant exemplar. Ideoque praesentem testamenti paginam scribi jussimus, et manu propria subterfirmavimus et manibus canonicorum simul et nobilium laicorum roborari fecimus. R. Metensis Ecclesiae indignus episcopus subscripsit. Guntbertus primicerius et archidiaconus. Adalinuda abba et archidiaconus. Herigaudus abba. Heininardus abba. Cudofridus abba. Meinardus presbyter. Gundelaio presbyter. Garemannus presbyter. Otcarius presbyter. Ratramnus presbyter. Verdinajus presbyter. Donatus presbyter. Baldingus diaconus. Adelgarius diaconus. Andreas diaconus. Remigius diaconus. Rotlandus diaconus. Ermenaldus diaconus. Viduicus diaconus. Adelardus subdiaconus. Hugo subdiaconus. Tetboldus subdiaconus. Framarus subdiaconus. Tedricus subdiaconus. Ibinus subdiaconus. Gerboldus subdiaconus. Odacher. Hunargus, Winardus, Regimboldus. Albricus. Magimfridus. Liederus. Queldo. Acdricus. Manno. Adoardus. Amalricus. Guntbertus. Gundicho. Waltarius. Erpaldus. Alfarous. Alevingus. Ado. Turingus. Gauzraldus. Ego Rubtlandus, cancellarius atque notarius, scripsi et subscripsi.
III. PRIVILEGIUM AD AEDIFICATIONEM ECCLESIAE DODONIS CURTIS.
Author: Robertus Metensis

In nomine sanctae et individuae Trinitatis. Robertus sanctae Metensis Ecclesiae humilis episcopus. Notum sit cunctis sanctae Dei Ecclesiae fidelibus, tum praesentibus quam et futuris, qualiter quidam vir nobilis, Bivinus nomine, nostram expetit benevolentiam quatenus per nostram licentiam ei in villa, quae dicitur Dodonis Curtis, quoddam liceret construere oratorium, quia, ob difficultatem prolixi itineris quod est inter dictam villam et Berulfivillam, quae est super rivulum Senode, ubi decimae erant ex praescripta villa subjectae, ei suisque taedium erat ire, et ipse ex suo ad illud dotalitium dare; nos quoque super hoc Ludovini abbatis qui his temporibus abbatiam Gorziensem tenebat, cui ipsa ecclesia quae est in Berulfivilla habetur subjecta, discutientes voluntatem, quia suus erat consobrinus, libenter consentiit, ita videlicet ut ipsa capellula, cum suo dotalitio, hoc est manso I cum jornalibus X in Belciardi curte cum jacentibus, et decimis matri ecclesiae quae est in praefata Berulfivilla, omni tempore fuisset subjecta. Nos siquidem utriusque consentientes voluntati, ut postmodum haec res inconvulsa maneret et stabilis, hoc memoriae scriptum facere jussimus, et factum manu propria monogramma nostri nominis illud signavimus, stipulatione subnixa. Actum Metis publice, anno ab Incarnatione Domini 886, indictione IV concurrente V, epacta XII, anno vero III, regnante Carolo rege, feliciter. Robertus, sanctae Metensis Ecclesiae humilis episcopus subscripsit. Gambertus. primicerius. Lanfridus, abbas. S. Everi abbatis. S. Notingi abbatis. S. Maintardi decani. S. Geremanni cantoris. S. Vuilerdingi praepositi. S. Ermenaldi presbyteri. S. Segoldi comitis. S. Amalrici. S. Ramfridi. S. Fulcherii. S. Lodovini. S. Bolonis. S. Eilulfi. S. Lafridi. S. Leoderii. Ego Adelgarius ad vicem Haldini abbatis scripsi.
II. EPISTOLAE. (Apud Goldast., Rerum Alamann. Script., tom. II.) 
         I.
Author: Robertus Metensis

Parentibus suis A. agnus ablactatus pium balatum.

Nuperrime a vobis sanus abiens adhuc me valere profiteor. Peto ergo ut promissio vestra de remunerandis sudoribus magistrorum meorum ad effectum veniat. Mihi etiam veluti peregre constituto omnium indigno necessaria, quae locuti estis impendite.