I. BENEDICTI PAPAE VII EPISTOLA AD GALLOS ET GERMANOS. (Anno 974).  Laureacensem, hoc est Pataviensem, ecclesiam metropolitanam esse decernit: hujus et Salisburgensis limites constituit: Pilgrimo Lauriacensi archiepiscopo vices apostolicas delegat.  [Mansi  Conc.  tom. XIX, col. 52.]
Author: Benedictus VII
Date:  [ forte, dispositi.
HARD.] [ f. insuper]

Dilectissimis nobis in Christo filiis, HRODEBERTO, sanctae Moguntinae Ecclesiae, et DIOTRICO, sanctae Treverensis Ecclesiae; atque ADALBERTO sanctae Magdeburgensis Ecclesiae; parique modo GEREONI sanctae Coloniensis Ecclesiae; atque FRIDERICO sanctae Juvanensis Ecclesiae; sed et ADALDAGO sanctae Bremensis Ecclesiae, archiepiscopis. Pariterque domino OTTONI gloriosissimo imperatori Augusto, atque nepoti suo HENRICO praecellentissimo duci Bawariorum, caeterisque comitibus Galliae atque Germaniae, BENEDICTUS divina gratia praeditus apostolicae sedis pontifex, servus autem servorum Dei, in Domino salutem.

Oportet justis supplicationum petitionibus nos semper faciles et humiles exhibere: et praecipue cum fraternis religiosorum consacerdotum precibus sollicitamur, qui passim ab omni mundi termino tenorem et regulam, atque proprii officii vigorem ab hac universali sancta Romana Ecclesia, ejusque sortiuntur ministro, vicario scilicet beati Petri principis apostolorum: cujus quamvis indigni, ejusdem tamen gratia et dono, potestati successimus et ordini, cui voce Dominica dicitur: Tu es Petrus, et super hanc petram aedificabo Ecclesiam meam. Quapropter dignum aestimavimus assensum praebere congruis postulationibus reverendissimi archiepiscopi, quas per probabiles personas nobis intimavit, responsalium suorum duorum presbyterorum, quatenus sibi pallium et metropolitanum honorem cathedrae suae, sanctae Lauriacensi Ecclesiae restitueremus, confinio Ungrorum adjacenti: quod omnino nos eidem Ecclesiae debere testantur antiquissima secum apportata privilegiorum testimonia. In quibus enim continebatur quod aetate pontificatus beati Symmachi hujus almae sedis apostolici praesulis, praefata sancta Lauriacensis habetur Ecclesia metropolis: et in quantum tam exinde quam etiam de passionibus beatorum martyrum, qui illic plures in tempore persecutionis pro fide Christi variis sunt tormentis multati, colligere possumus, ex omnibus ecclesiarum dioecesibus Pannoniae, haec antiquitate, et archiepiscopii dignitate esse primitiva creditur: quae jam multis retroactis temporibus ex vicinorum frequenti populatione barbarorum deserta et in solitudinem redacta, nullum Christianae professionis habitatorem meminit, usquedum invictissimus Augustus, et pater gratiae, genitor quippe pii imperatoris nostri, quem adhuc superesse et diu dominari mundus exoptat, bellico tropaeo eorum vires retundit. Nunc autem, quamobrem votis exsultantibus in laudem omnipotentis Dei erumpimus, non solum saepe dicta sancta Lauriacensis Ecclesia, hostium cessante terrore, cum accolis suis pace et tranquillitate potitur; verum etiam ipsi dudum inimici, illum quem persecuti sunt more gentili, jamjam Christum baptizati profitentur, et sacerdotes modo habere desiderant, ac prout scire rudes poterunt, venerantur; et ecclesias quasdam in sua terra, quas patres incendio dederunt, posteri restaurare videntur. Hac ergo suadente ratione: quod praenominati sanctae Lauriacensis Ecclesiae archiepiscopi postulatio, antiqua apostolica auctoritate commendatur; et praeterea quod cum justum esset, pariter etiam utile visum est, ut ad fructificandas Deo gentes ex novitiis cultoribus fidei Ungrorum atque Maravorum, sive etiam aliis multis provinciis Sclavorum suae parochiae finitimis, illic ordinatis episcopis secundum quod antiquitus depositi erant, eis hunc constitueremus archiepiscopum. Quoniam autem Salisburgensis Ecclesia metropolis abusa est subjectione sanctae Lauriacensis Ecclesiae, pontifici oblitterata et attenuata sua dignitate ex devastatione barbarorum, quam propterea perceptis apostolicis privilegiis nequaquam patimur privari: cum et priora sint Salzburgensibus, et ideo auctoritativa vel auctorabiliora. Quae conditio testimonii etiam apud saecularia viget et praevalet. Nos vero in hujusmodi constitutionibus omnem calumniam atque contentionis occasionem, Domino adjuvante, facile propulsamus, ambabus parochiis ab invicem certis limitibus sequestratis, et tamen apostolicis sanctionibus ubique stabilitis, quas nostrum est semper defendere et secundum evangelicam sententiam nihil ex eis solvere, sed adimplere. Unde ergo auctoritate et potestate B. Petri principis apostolorum, atque exemplo beatorum pontificum scilicet praedecessorum nostrorum, eamdem sanctam Laureacensem Ecclesiam, ejusque rectores jam archiepiscopos, amodo perpetim ab omni Salzburgensis Ecclesiae ejusque praesulum subjectione ac ditione absolvimus, et honore metropolitano sublimamus. Et sicut modernis temporibus sanctae memoriae Agapetus papa terminos eorumdem parochiarum ab invicem distinxit, sic et ipsi definimus: ita quoque ut sancta Salzburgensis Ecclesia superioris Pannoniae episcopos habeat suffraganeos, quibus usque huc sui pontifices praeesse videbantur, cum tanta talique dioecesi, quali hactenus in inferiori usi sunt Pannonia; sancta autem Laureacensis ecclesia in inferioris Pannoniae atque Moesiae regiones, quarum provinciae sunt Bawaria atque Maravia, in quibus septem episcoporum parochiae antiquis temporibus continebantur, suique antistites archiepiscopalem deinceps habeant potestatem, cum tanta talique dioecesi, quali hactenus in superiori usi sunt Pannonia. Quibus utique in superni praeceptis injungimus, ut juxta beati Gregorii decretum, Anglorum archiepiscopis directum, alter illorum qui prior sit in ordinatione tempore, et quoad vivat, prioratum teneat et in ordine. Penitus enim determinatis utriusque Ecclesiae dioecesibus, omnique exclusa altercandi occasione, canonica sub districtione interdicimus ut neuter earumdem Ecclesiarum archiepiscopus invadere alterius parochiam praesumat, vel quibuscunque jurgiis aut disceptationibus super definitis a nobis modo rebus alter alterum sollicitare audeat. His igitur sedatis, venerabilem confratrem nostrum Pilgrimum archiepiscopum, canonicis litteris munitum, sedi sanctae Laureacensis Ecclesiae inthronizavimus, palliumque ei secundum antiquum ejusdem Ecclesiae usum direximus: atque in provinciis Bawariae, regionum quoque inferioris Pannoniae sive Moesiae, et in contiguis sibi Sclavorum nationibus circumquaque manentium, nostram apostolicam auctoritatem et vicem exercere committimus atque delegamus: quatenus illic, more antecessorum suorum sanctae Laureacensi Ecclesiae archiepiscoporum, habeat potestatem presbyteros et episcopos ordinare atque constituere, et ex praedictis gentibus sua sancta praedicatione parare Domino plebem perfectam.

Notes: (praedictus. Nempe in
superiore epistola )