medieval-data/medieval-letters huggingface dataset:
EPISTOLA X.  Item Salisburgensis episcopi ad Rudolphum gravior querela de Ottocaro rege Bohemiae, a cujus tyrannide se, et suos petit liberari.   (  An. Dom. 1276, cod. Rud.  X.)
Author: Rudolfus I
Date:  [pretiosi] [cujus]

ARGUMENTUM.--Saevitia hostium invalescente, iterum archiep. auxilium efflagitat: constantiam suam nequidquam tentatam scribit; se suosque populos mori malle quam deficere ab imperio; multa passum, ut nonnullos deficientes a miserabili servitute abduceret; Rudolphum rogat ut quantocius adveniat, redempturus eas provincias atque in iis dominaturus.

Serenissimo domino suo, etc. Salisburgensis cum orationibus sedulam devotionem fidei indefessae. Hactenus eum qui salvum me 382 faceret inter angustias positus, morti expositus, et quotidie pro justitia moriens exspectavi vos, dominum salvatorem, impulsus et versus frequenter ut caderem; sollicitatus multotiens, ut efficerer adversus vos apostata fidei et transfuga veritatis, immobilis perstiti, fide grandis effectus cum Moyse, negavi peccatum regis Aegyptii, negavi et nego me filium filiae Pharaonis. Ego quidem ferocibus furiis hominum, sine delicti proprii crimine conculcatus, et ab omnibus fere meis charissimis derelictus, et habitus in derisum, te dominum non negavi; a notis et proximis meis propter te sustinui opprobrium, passus sum contumelias et terrores, igne et gladio perdidi me et meos, ut lucrifacerem et salvarem alios, qui a devotione imperii discedentes, se ipsos in miserabilem servitutem pretio sui sanguinis vendiderunt. Vivat igitur anima tua, domine, vivat et valeat, veniat et non tardet, ut non videamus mortem; ejus timor est proximus, mihi quidem et illis viris corde et fide fortissimis, qui pro zelo justitiae, pro imperii legibus elegerunt, velut alteri Machabaei, aut glorioso certamine triumphare vobiscum, aut pro vobis, si oportuerit, honorabili morte quiescere potius in sepulcris, quam vivendo calamitates innumeras exspectare quotidie, et demum sordida et ignobili morte mori. Attraxi quidem eos quos potui, consolabar debiles, pusillanimes confortavi, et in fide sustinui plurimos usque modo, adeo quod non restat vobis aliud quam venire, regnum accipere et reverti. Quid dicam amplius? Quidquid eveniat, quacunque facie fortuna, quae casus hominum variat, nunc serena, nunc turbida se ostendat, nunquam tamen circa vos et Romanum imperium deficiet fides mea. Aut enim in meam provinciam vos afflicti populi redemptorem cum jubilo introducam, aut fugiam non visurus amodo faciem persequentis. Nuntios nobis remittite laetis rumoribus expeditos.
383  EPISTOLA XI  Idem Salisburgensis mittit notarium suum ad Rudolphum Caesarem, eumque ut ad sui suorumque liberationem quamprimum accingatur, etiam atque etiam hortatur  . (  An. Dom. 1276, cod. Rud.  XI.)
Author: Rudolfus I
Date:  [ipsi] [finiat] [fidem]

ARGUMENTUM.--Tertio effusiores preces fundens, notarium suum quo usus erat pertrahendis ad ejus obsequium populis, mittit omnia luculenter enarraturum. In celeritate rei summam consistere, ne afflictio continuata desperationem, desperatio defectionem afferat. Ad victoriam omnia parata esse; Rudolphi nomen aversantibus formidolosum, triumphos portendere. Illum monet ut vitae suae curam habeat, caveatque sibi a novorum amicorum insidiis.

Domine charissime, quidquid hactenus apud illos homines super vestris et eorum negotiis ordinavi, hoc fere totum per istius hominis notarii mei ministerium exsequebar. Cujus diligentiam, quanta fuerit, commendant et probant opera veritatis. Hunc nunc ad vos mitto, ut ex suis sermonibus, et aliis certis indiciis, quae vobis ostendet, et mei laboris frequentiam, et propositum illorum hominum colligatis, vobisque magis quam ipsis curetis prospicere, attendentes sub quanto vitae suae periculo vestrae gratiae se submittunt. Inter spem et metum fluctuant, et utinam desperatio, quam mora vestra posset inducere, illorum pauperum afflictorum fiduciam non submergat. Quidquid neglectum fuerit hac aestate, vix de caetero convalescet. Ecce quia propter te relinquunt omnia, et se ipsos exinaniunt, quid ergo erit eis? Esto eis turris fortitudinis a facie inimici. Hoc teneo tanquam certum et verum, quod omnes et singuli qui ad te venient et venerunt, laetanter intrabunt tecum, et pro te mortis periculum subibunt, nec si eos tecum mori oportuerit, te negabunt; ad hoc ut carnis et spiritus cruciatus, quibus in seipsis et servis charissimis quotidie moriuntur, una finiant agonia; credo rem esse de caetero facilem, et vincendi, si libet vincere, bene dispositam facultatem. 384 Adversantium tibi vultus et animos sic tremulos et dejectos formidine, sic video viribus destitutos, ut qui nondum te cognitum metuunt, nondum te visum vident, a facie arcus fugiunt, et abhorrent nominis tui vocem. Quid facient, et qualiter a voce tonitrui formidabunt, cum venerint aquilae super eos in similitudinem fulguris coruscantis? Lator praesentium bene meruit, et adhuc merebitur amplius, ut in petitionibus suis piis et justis in oculis vestris inveniat gratiam et favorem. Sis cautus custos, et provisor diligens vitae tuae. Caveris tibi ab illorum insidiis, qui circumstant aliquotiens latus tuum. Multi qui persequuntur et tribulant me, sed prius vita quam fides mihi deficiet, nec a testimoniis tuis, in quibus legem et finem posui, declinabo.
385  EPISTOLA XII.  Rudolphus respondet episcopo Salisburgensi, gratias ipsi agens pro singulari ejus circa ipsum cura ac vigilantia.   (  An. Dom. 1276, cod. Rud.  XII.)
Author: Rudolfus I
Date:  [in tentatione] [qui] [famulus]

ARGUMENTUM.--Rudolphus trinis archiep. Salisburg. litteris praecedentibus respondet ex castris post comitia Campiduni habita, gratias illi agens plurimas de loquendi agendique sinceritate et constantia. De Ottocari calliditate aliquid innuit, caetera litterarum latori oretenus edicenda se ait commisisse.

Super tam pura et integra vestrae amicitiae incontaminata ferventia, quam ad nos promptissima mentis alacritate portenditis, aliena verborum argumenta non quaerimus, ubi effectus operis dicto praeponderans, certa nobis experimenta dilucidat, et conscientia nostra testis quantalibet testium depositione solemnior interpellat. Scimus etenim, imo indice facto probavimus, quod in vestris praecordiis erga nos concepta non algeant, sed quo plus labuntur in tempora, eo gratiosius adolescant. Patet hoc utique clarius omni claro per ea quae missae nobis vestrae litterae continebant. Ex quarum tenore probabili conjectura perpendimus, circa latera nostra vigilantis vos vigilis officium exercere, et regalium excubiarum negotium tam salubriter quam fideliter adimplere, cum nihil possit nobis occurrere tam tempestuosum, tam turbidum, tamque luci impervium et opacum, quin vestrae luminosae prudentiae jubare serenetur. Super his igitur salutaribus vestris monitis et reformatione gratuita, quibus nos utiliter instruxistis, paternitati vestrae grates et gratias exsolventes, et propter haec et alia dulcifluae vestrae bonitatis et voluntatis indicia, nos et nostra quibuslibet vestris nutibus exponentes, de nostrae prosperitatis eventibus, quos audire libenter vos credimus, vestris desideriis 386 duximus haec pandenda. Quod curiam nostram solemnem in tali loco, et tali die, copiosa nobis principum assidente caterva, et praeelectae stipati militiae comitiva, cui temporibus nostris vix est visa consimilis, celebravimus condecenter in regio potentatu, constitutionibus congruis pluribus editis, cingulo militari multis tyronibus decoratis, et omnibus aliis quae sedentem in throno regem magnificant et regalem exornant curiam rite actis, et de contingentibus nil omissis, licet sedentis ab aquilone regis Bohemiae calliditas visa fuerit in occulto, cum nequiret in publico nostris tam celebribus obviare progressibus, tamque proficuis et festivis solemniis intentatione nefaria contraire; quae tamen dextera Domini faciente virtutem, in sua defecit astutia, non profecit. Caetera vero dilectus familiaris noster N. praesentium exhibitor explicabit lucidius oraculo vivae vocis.
392  EPISTOLA XV.  De capitaneo Styriae, qui nomine Ottocari regis Bohemiae omnia bona Ecclesiae Salisburgensis devastavit; idem Salisburgensis Rudolpho scribit, petens ab eo festinum auxilium.   (  An. Dom. 1275, cod. Rud.  XV.)
Author: Rudolfus I
Date:  [Salzburgensem]

ARGUMENTUM.--Archiep. Salisburgensis Rudolpho nuntiat, in Austria, Carinthia, Styria, hostilia omnia esse persequente Ottocaro quoscunque regi Romanorum fideles; ac demum copias in Salisburgensis ecclesiae jura immisisse, quae rapinis et caedibus fere omnia pessumdederunt; nullo alio pacto mitigari velle hostem, quam ecclesiae et imperii fidem deserendo. Celerem opem ab eo petit, ne modicum quod remanserat corrumpatur.

Indignatio, quam concepit indigne adversus Salisburgensem ecclesiam dominus rex Bohemiae, sicut experimento didicimus, non quiescet donec nostrum et ecclesiae nostrae vestigium deleatur a terra. Postquam enim omnes et singuli perierunt in Austria, Styria et Carinthia qui colebant justitiam, et Romani 393 imperii legibus paruerunt, postquam fidelis nostra devotio removeri non potuit vel mutari, multis tentata terroribus, variis illecta promissis, et a rege praedicto sollicitata quam pluribus blandimentis. Ecce quod tali die capitaneus Styriae nomine regis praedicti omnia ecclesiae Salisburgensis praedia, fora, castra et oppida exercitu congregato invasit hostiliter, captis hominibus, et plerisque occisis, deductis rebus mobilibus, immobilibus vero per ignem et gladium tam crudeliter devastatis, quod jam de omnibus suis rebus superesse nihil cernitur ecclesiae memoratae, quod non sit ab hostibus conculcatum. Quamvis autem cum devota humilitate prostrati pacis gratiam, vel saltem treugarum inducias petiverimus ab eodem rege, nulla tamen certa haec conditione perficere quivimus, nisi adversus Romanam Ecclesiam, sacrumque Romanum imperium temerato fidei nostrae debito voluissemus effici infideles. Nos igitur in angustiis pro Augusti reverentia constituti, imploramus auxilium, et subsidium exspectamus vestrae felicissimae majestatis, cum dolore et gemitu postulantes, quatenus saltem reliquiis dictae ecclesiae miserabiliter derelictis, ne id ipsum tenue et modicum facultatis, quod ab unguibus depraedantium cecidit, absorbeatur iterum ab eisdem, festino suffragio succurratis, antequam nos contingat totaliter consummari
394  EPISTOLA XVI.  Rudolphus ad proceres regni Hungariae scribit se brevi ultionem sumpturum de ipsorum hoste rege Bohemiae.   (  An. Dom. 1276, cod. Rud.  XVI.)
Author: Rudolfus I

ARGUMENTUM.--Rudolphus Hungariae proceres de fide et sollicitudine in adolescentes Ladislaum regem ducemque Andream, ab se adoptatos in filios, collaudat; factisque comprobaturus dicta eos allicit ad petendos honores in regno Romano, sive in aula, sibi esse cordi affirmans, pristinam ejus regni gloriam instaurare, aemulique Ottocari audaciam, Deo auspice, infringere.

Quod illibatae fidei vestrae virorem et decus potentiae naturalis illuminant, quod invariabilis animi vestri robore rutilantior puritatis scintilla resplenduit, lucidis operum argumentis apparuit et realibus claruit documentis, dum inclytos Ludovicum regem Hungariae et Andream ducem Sclavoniae filios nostros charissimos sorte fatalitatis humanae paternis orbatos solatiis gratis non desinitis praevenire servitiis, et eisdem in suis et regni agendis officiosis et indesinentibus non cessatis amplexibus inhaerere. Super quibus utique laudabilibus actibus vestris, in quibus nimirum nobis, velut in delectabili quadam refectione complacuit, redibitionibus gratiarum amplissimis studia vestra prosequimur et commendatione laudabili collaudamus. Volentes igitur erga vos propter hoc realiter potius quam vocaliter affluentius abundare, pro munere petimus speciali, quatenus si quae in regno Romano vel apud nos hujusmodi praerogativae refulgeant, quod ex his vester animus oblectetur, a nobis eas cum obtinendi fiducia requiratis. Sic enim procul dubio nobis est cordi et curae illud magnificum 395 et famosum Hungariae regnum in antiquae gloriae fascibus rediviva reformatione dirigere, sicque ipso illaeso persecutoris illius illidere feritatem, quod nulla prorsus personarum aut rerum dispendia evitare proponimus, quin ad edomandam ejusdem fastuosi superbiam sub victricibus aquilis, duce Domino exercituum, intendamus: ut discat amodo, posito supercilio per seipsum, quam sit durum quamque difficile contra stimulum calcitrare.

Notes: (quos ut carnem ex carne nostra, et
os velut ex ossibus nostris amplexu sinuque paterno
fovendos assumpsimus)
EPISTOLA XVII.  Rudolphus imperator commendat filium suum primogenitum, quem in Austriam cum copiis militaribus praemittit, cuidam principi, ut ipsum in omnibus adjuvet.   (  An. Dom. 1276, cod. Rud.  XVII.)
Author: Rudolfus I

ARGUMENTUM.--Castra moturus versus Egram, praemissoque Alberto primogenito in Austriam cum valido exercitu, eidem ab N. iter dari petit per suos fines, promittens gravem haud futurum locis aut hominibus, rogatque ut populos sibi subditos jubeat praesidio esse eidem Alberto, jugum scilicet excussuros, quod illis jampridem Ottocarus imposuerat.

Rudolphus etc., Turbatur non immerito nostrae serenitatis animus, et ad iram concitamur vehementius, ac tanto justius quanto te et caeteros sacri imperii principes et fideles propter fidei puritatem quam ad Romanum geris imperium, gravius per illustris regis Bohemiae rabiosam tyrannidem perpendimus tribulari. Sane multiformis dilectionis animum et affectum, quem ad 396 te nostra gerit serenitas, curantes ferventibus atque irremissis desideriis, tibi caeterisque nostris principibus inique tribulatis, similiter et oppressis, operoso ac festino succursu et subventione potenti ostendere disponimus, et in voto gerimus versus Aegram una cum filio L., rege regum dirigente feliciter gressus nostros, festinis progressibus nos conferre, primogenito nostro versus partes Austriae cum armatorum multitudine et armatorum militum copiositate apparatu decentissimo destinato. Qui cum necesse habeat tuos transire terminos absque alicujus hominum laesione, dispendio, vel jactura, petimus ut eidem nostro primogenito viam et introitum, juxta quam de tua fidelitate et discretione inconcussam fiduciam gerimus, studeas praeparare; faciens et disponens quod fideles tui de suis munitionibus eidem, imo sibi ipsis subveniant, atque ipsorum negotium in subventione nostri primogeniti tam ardenter et tam strenue prosequantur, quod abjecto servitutis jugo per praedictum regem ipsis dudum imposito, in amoenitate tranquilla pacis valeant respirare. Dictum nostrum filium tuae fidei puritati examinatae discretionis consilio in totum committimus, et quasi pro filio tibi tradimus instruendum, gubernandum, et ad omnia, quae liberationem patriae respiciunt, dirigendum.
397  EPISTOLA XVIII.  Rudolphus imperator duci cuidam significat se moturum contra Bohemum, et ut castra viciniora occupet . (  An. Dom. 1276, cod. Rud.  XVIII.)
Author: Rudolfus I
Date:  [ Fors. provinciae]

ARGUMENTUM.--Iter sibi tutius comparaturus adversus Bohemiae regem, hortatur N. ut occupet castra hostis suae ditioni finitima quaecunque poterit. Praemium promittit laudem atque honores.

Quam versutae calliditatis insidiis, quam calumniosae intentationis insultibus, temerarius hostis imperii N. in exhaereditationem ejusdem imperii machinetur, satis, ut credimus, tibi in vicino est cognitum quod jam transiit ad remotos. Sane cum ad recuperandum possessiones praeclaras imperii per eumdem hactenus occupatas, imperialia potentiae signa movere in proximo, duce altissimo exercituum Domino, disponamus, sinceritatem tuam, de qua non modicam obtinemus fiduciam, amplissima qua possumus precum instantia duximus exhortandam, quatenus ad occupationem castrorum praedicti regis, quae tuae sunt viciniora potentiae, , omnes animi tui curas et studia opportuna convertere non omittas, ut ad invasionem ipsius per eadem loca liberior nobis transitus pateat, et ingressus habilior in perpetuum suae desolationis exterminium nobis et nostris valeat praeparari. Per hoc enim procul dubio tu et tui condignis a nostra magnificentia praeconiis praeveniri poteritis et praecelsis honoribus exaltari.
398  EPISTOLA XIX.  Rudolphus Caesar excusat se apud pontificem Romanum, quod ad constitutum tempus non venerit pro corona imperii suscipienda.   (  An. Dom. 1275, cod. Rud.  XIX.)
Author: Rudolfus I
Date:  [ Fors. adfuit]

ARGUMENTUM.--Rudolphus protestatur Gregorio X se post Lausanense colloquium nil habuisse antiquius quam magnificum apparatum pro Italico itinere suscipiendo ad imperialem coronationem die sancto Pentecostes, ut constitutum fuerat; sed aliquandiu impeditum fuisse gravibus negotiis, quae suus legatus enarrabit.

Is, beatissime pater, zelus circa paterni beneplaciti peragenda mysteria incessanter exuberat; is revera in pectore filialis devotionis effectus effervet assidue, circa matris Ecclesiae ministerium cultu honorifico prosequendum, quod amodo cum ab amabili vestra nos contigit abiisse praesentia, nullis omnino pepercimus sumptuosis laboribus, quin regio apparatu decenter accingeremur ad iter, quo sperabamus incedere ad suscipiendum in termino nobis a vestra benignitate praefixo, de sacrosanctis manibus vestris imperii diadema. Sed votis hujusmodi successiva processuum aptitudo non abfuit . Imo et casuum inopinabilium postmodum ingruentium intricata congeries promptum spiritum a tam grati operis exsecutione gratuita aliquantulum sequestravit. Quae quidem negotiosa obstacula vestrae sanctitati potius fidi interpretis eloquio duximus disserenda 399 quam scripto. Propter quod religiosum et honorabilem N. virum utique fide ac devotione conspicuum, coelibis vitae candore nitentem, nobisque praelucidis meritis suae probitatis acceptum, in cujus os super praemissis et aliis verba nostra perfecte transfudimus, ad beatitudinis vestrae pedes, ut casus hujusmodi referat, fiducialissime destinamus, humillime supplicantes, ut ei super his, veluti nobis ipsis, dignemini fidem credulam adhibere.
EPISTOLA XX.  Excitat Ladislaum regem Hungariae, et Andream ducem Sclavoniae, contra regem Bohemiae.   (  An. Dom. 1276, cod. Rud.  XX.)
Author: Rudolfus I

ARGUMENTUM.--Rudolphus Ladislao Ungariae regi, fratrique ejus Andreae duci Sclavoniae, tanquam adoptatis in filios, ac foedere secum junctis, nuntiat se eos, regnumque eorum a tyrannide Ottocari liberaturum; excelso magnoque animo eos esse jubet: etenim cum aequo ac fortunato principe sunt pugnaturi.

Placidae parentelae conjunctio, quae identitatis alternae nos unit amplexibus, sic est nostris infixa praecordiis, sic revera convaluit radicata tenaciter, et memoriae nostrae plantariis insita jugiter coalescit, quod inter caetera, quorum crebra sollicitudo nos afficit, illud inhaeret potissime votis nostris, qualiter vos et inclytum N. quos ut carnem ex carne nostra, et velut os ex ossibus nostris amplexu, sinuque paterno fovendos sumpsimus, a tyrannide 400 furibunda persecutoris iniqui possimus eripere, ac avitae haereditatis vestrae funiculos congruis finibus ampliare. Sic enim proculdubio nobis est cordi et curae illud magnificum et famosum Hungariae regnum in antiquae gloriae fascibus rediviva reformatione dirigere, sicque ipso illaeso persecutoris illius illidere feritatem, quod nulla prorsus personarum aut rerum dispendia evitare proponimus, quin ad edomandum ejusdem fastuosi superbiam sub victricibus aquilis, duce Domino exercituum, intendamus. Ut discat amodo, posito supercilio per se ipsum, quam sit durum quamque difficile contra stimulum calcitrare. Eia ergo princeps, in quem proavorum generosa strenuitas vires et animos derivatione gratuita propagavit, virum induite virtuosum, vos robore fortitudinis accingentes. Confidimus autem in divina clementia, quod non deerit vobis prosper eventus ad omnia, dum in causa facili et aequa militabitis, et sub principe zelatore justitiae fortunato.
401  EPISTOLA XXI.  Rudolphus ducem exercitus ad militiam invitat  . (  An. Dom. 1276, cod. Rud.  XXI.)
Author: Rudolfus I

ARGUMENTUM.--Ducem cum parte copiarum in provincias imperio recuperandas praemissum, ob res praeclare gestas eximiis effert laudibus; eique nuntiat se propediem profecturum in Austriam cum magnifico apparatu, regiaque illum munificentia prosecuturum.

Satis est regiae celsitudini patens et cognitum, quanta in te virtus eniteat, satis claris et placidis elucescit indiciis et notoriis claruit argumentis, quanta strenuitatis et fidei rutilas puritate, dum nostrae gloriae sitibundus et avidus, personarum et rerum dispendia non evitans, ad exaltationem imperii prosilire non cessas intrepidus, creditae tibi nostrae militiae agmina gloriose ac strenue dirigendo. Super quo utique tuae constantiae, quae in operis exhibitione complacuit, commendamus effectum. Sane tua volumus desideria non latere, quod in proximo, Deo duce, ad partes Austriae in regio potentatu et apparatu magnifico nos conferre disponimus, digna pro meritis te beneficentia liberaliter praeventuri, et juxta industriae tuae consilium fine salutari negotio provisuri.
402  EPISTOLA XXII.  Fridericus archiepiscopus Salisburgensis absolvit suos dioecesanos a juramento praestito cuidam principi.   (  An. Dom. 1276, cod. Rud.  XXII.)
Author: Rudolfus I
Date:  [ Fors., qua]

ARGUMENTUM.--Archiepiscopus Salisburgensis provinciales suos a juramento fidelitatis absolvit, quo regi Bohemorum astringebantur; ac de suffraganeorum consilio se anathemate percussurum minatur quemcunque juramenti ejus obtentu non adhaerentem Rudolpho.

Fridericus Dei gratia, etc., omnis boni plenitudinem cum salute. Ex quo jurisjurandi sancta religio non est iniquitatis vinculum, sed confirmatio potius veritatis, viri prudentes et providi, de quorum vos numero aestimamus, illud plene intelligunt et faciliter apprehendunt, quod illustri principi N. per vos et alios praestita sacramenta adversus sacrum imperium, dominumque vestrum serenissimum, nec tenent, nec ligant vos, quod contra ducem et justitiam statumque reipublicae indebite sunt extorta; et quoniam eadem juramenta observari non possunt sine praejudicio vestrae salutis et mortali periculo animarum vestrarum, nos auctoritate Dei omnipotentis ipsa vobis remittimus et absolvimus, imo non esse ligatos denuntiamus ad observantias eorumdem. Nos etiam de consilio venerab. fratrum suffraganeorum nostrorum per excommunicationis sententiam adversus omnes et singulos procedemus, qui praetextu juramentorum taliter praestitorum in erroris concepti devio vagari magis elegerint, quam reduci ad semitam veritatis apertae, quam Romanum imperium Deo jam praeduce nos praecedit .