medieval-data/medieval-letters huggingface dataset:
LV.  Epistola Gregorii VII ad Landricum, Matisconensem episcopum, pro confirmandis per eum privilegiis Cluniacensis ecclesiae.   (Anno 1081.) [  Bullarium Cluniacense,  21.]
Author: Gregorius VII

GREGORIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto in Christo fratri LANDRICO, Matisconensi episcopo, salutem et apostolicam benedictionem.

Mirari valde compellimur quomodo fraternitas tua persuasione clericorum, sicut audivimus, in confirmatione privilegiorum Cluniensis ecclesiae, episcopo Albanensi legationem nostram ferenti inobediens exstiterit, praesertim cum, etiamsi aliquid, quod non credimus, inconsultius tibi irrogare voluisset, quidquid esset, pro reverentia apostolicae sedis ferre decuisset. Itaque, propter bonam vitam et pastoralem vigilantiam qua circa Ecclesiam tibi commissam desudas, hanc culpam supportantes, praecipimus tibi quatenus vocatis de melioribus monachis Cluniensis ecclesiae, ad communem locum inter Matisconem et Cluniacum venias, ut in praesentia illorum praedictum privilegium confirmes, et sic in episcopali officio restitutus, adjuvante Domino, populum tuum valeas consolari. De caetero fraternitatem tuam paterno affectu, quo eam amplectimur, admonemus ne improbitati vel levitati clericorum tuorum ulterius credulus existas, sed meis, qui te, non tua, diligo, potius quam illorum consiliis acquiescas. Quod si feceris, scias profecto quod nos Ecclesiam tibi commissam praejudicium sustinere nullatenus patiemur. Interim autem sine omni inquietudine et discordia vos et abbas Cluniensis pacifice maneatis, donec coram vicario Diensi episcopo hujusmodi lis religiosarum personarum consilio terminetur; aut, si illud non potuerit fieri, nos, utraque parte vocata et causa diligenter discussa, auxiliante gratia Dei, finem congruum imponere valeamus. Clerici autem qui, spiritu superbiae ducti, contra legatum nostrum Albanensem episcopum turbam fecerunt, et archiepiscopum Viennensem Cluniaco revertentem ablatis rebus suis contumeliose invaserunt, apud Cluniacum nudis pedibus ante altare sancti Petri satisfaciant, et sic emendatis moribus absolvantur. Absque data.
LVI.  Gregorii VII epistola ad canonicos S. Martini Turonensis.   (Anno 1081.) [MABILL.  Annal. S. Bened.  V, 176.]
Author: Gregorius VII

GREGORIUS episcopus, servus servorum Dei, canonicis Sancti Martini Turonensis.

Quia legatis nostris et archiepiscopo vestro non obedire, sed insuper eum expulisse audivimus, et ab eis vos esse excommunicatos ob culpam vestram didicimus, idcirco salutem et apostolicam benedictionem mittere ausi non fuimus, cujus rei indignos vos existere profecto plus vobis ipsi dolemus. Nam si animarum vestrarum curam gereretis, omnino nec illud praesumere, nec post flagitium tandiu in impoenitudine manere consilium haberetis. Quapropter paterna vos allocutione monentes ex parte B. Petri praecipimus ut de tanto facinore digne satisfacientes, praedictum fratrem nostrum archiepiscopum ad Ecclesiam suam cum honore reducere procuretis; ac deinceps ei paternalem, sicut decet, obedientiam et reverentiam exhibentes, obedire nullatenus detrectetis. Praecipimus etiam vobis ut res tam ipsius archiepiscopi, quam canonicorum Sancti Mauricii in integrum restituatis; atque legatis nostris de caetero debitam obedientiam exhibentes, et ab ipso comite excommunicato Fulcone et ab omnibus excommunicatis vos custodire vigilanter studeatis. Quod si nec his etiam mandatis salubriter obedire volueritis, sententiam anathematis in vos confirmantes, apostolicae ultioni vos subjacere decernimus.
LVIII.  Gregorii VII epistola Ugoni Diensis Ecclesiae episcopo, et Richardo Massiliensi, cardinalibus  (Anno 1082?)[D. BOUQUET,  Recueil,  tom. XIV, pag. 186.]
Author: Gregorius VII

GREGORIUS episcopus, servus servorum Dei, U. Diensi episcopo, et R. cardinali et abbati, salutem et apostolicam benedictionem.

Aquensis archidiaconus A. queritur quod archiepiscopus W. et A. legatus noster, nec non episcopus Vasatensis, insurgunt adversus ecclesiam suam, et ecclesias quasdam ejusdem episcopatus sui auferunt et violenter invadunt. Ausciensis quoque archiepiscopus et Amatus episcopus litteris suis nobis significavere ab Aquensibus easdem ecclesias proprietati Olorensis ecclesiae ab antiquo tempore pertinuisse. Unde fraternitati vestrae injungimus ut, si potestis, ambo, sin autem unus in competenti loco eorum negotium audiat, atque, canonicis rationibus diligenter utrinque perscrutatis, Deo placentem et justitiae congruum finem imponat.

Notes: (Arnaldus) (Willelmus) (Amatus)
LIX.  Gregorii VII epistola ad clerum, Aymericum vicecomitem et universum populum Narbonensem.   (Anno 1082.) [CATEL,  Mémoires de l' Hist. du Languedoc,  pag. 782.]
Author: Gregorius VII

GREGORIUS episcopus, servus servorum Dei, clero, vicecomiti AYMERICO, necnon universo populo Narbonensi.

Apostolicam benedictionem libenter mandaremus si in apostolicae sedis reatum incurrisse vos non cognosceremus; verum ubi ab eadem vos resipuisse excommunicatione cognoverimus et archiepiscopalem Patri vestro Dalmatio obedientiam exhibere, benedictionem beati Petri mandabimus. Sicut novit prudentia vestra, inimicus humani generis Ecclesiam vestram malis et Simoniacis pastoribus invasam, quasi jus proprium longo tempore possedit; sed condolentes necessitati ac periculo vestro, bonum et legalem pastorem vobis praeficiendum censuimus, non aliunde sed per ostium, id est per Christum, intrantem; qui enim aliter, id est, sine Christo ingrediuntur, fures sunt et latrones ad hoc constituti ut gregem Dominicum mactent et perdant. Hic itaque apostolicae sedis benedictione et auctoritate confirmatus, per exemplum laudandae conversationis suae et documentum praedicationis, quidquid culpa et injuria malorum pontificum inter vos commissum est, Deo auxiliante, poterit corrigere, vosque bonus pastor summo Pastori devotissime commendare. Admonemus itaque prudentiam vestram ut eum quem legaliter Ecclesia Romana vobis constituit honesta etiam benevolentia recipiatis, ut ei sicut spirituali Patri et archiepiscopo obedientiam et reverentiam impendatis, memores Dominici sermonis fideles suos commendantis: Qui vos audit, me audit; et qui vos spernit, me spernit. Neque enim vos ignorare voluimus quod si quis vestrum obedientiam sibi contradixerit, iram Dei et vindictam beati Petri ad periculum suum provocabit, et sententiam excommunicationis in Tolosana synodo a legatis nostris promulgatam, apostolica auctoritate confirmabimus; qui vero obediens fuerit, gratia et benedictione ejusdem apostolicae sedis gaudebit.

Notes: (quod non
speramus)
LXI.  Gregorii VII privilegium pro ecclesia S. Quintini.   (Anno 1083.) [Guiberti Opera ed. D' ACHERY, p. 600.]
Author: Gregorius VII

GREGORIUS dilecto in Christo filio IVONI, praeposito ecclesiae S. Quintini, sitae in episcopatu Belvacensi, suisque successoribus regulariter promovendis.

Supernae miserationis respectu, ad hoc universalis Ecclesiae curam suscepimus et apostolici moderaminis sollicitudinem gerimus, ut justis precantium votis attenta benignitate faveamus, et libramine aequitatis omnibus in necessitate positis, quantum, Domino donante, possumus, subvenire debeamus. Proinde, interventu et rogatu confratris nostri Guidonis Belvacensis episcopi, praefatae ecclesiae constructoris, postulationi tuae annuentes, sub tutela et defensione sanctae sedis apostolicae, locum cui praeesse dignosceris, ecclesiam videlicet S. Quintini martyris suscipimus. Cui privilegia ejusmodi praesenti auctoritatis nostrae decreto indulgemus, concedimus atque firmamus: statuentes nullum regum vel imperatorum, antistitum, nullum quacunque dignitate praeditum, vel quemquam alium audere de his quae eidem venerabili loco a praefato episcopo vel a quibuslibet hominibus de proprio jure jam donata sunt, vel in futurum Deo miserante collata fuerint, sub cujuslibet causae occasionisve specie, minuere vel auferre, sive suis usibus applicare, vel aliis quasi piis de causis pro suae avaritiae excusatione concedere. Sed cuncta quae ibi oblata sunt, vel offerri contigerit tam a te quam ab eis qui in tuo officio locoque successerint, perenni tempore illibata, et sine inquietudine volumus possideri: eorum quidem usibus, pro quorum sustentatione gubernationeque concessa sunt, modis omnibus profutura. Nominatim, etc., deinde cunctis possessionibus enumeratis. Datum Laterani VIII Kalendas Decemb. per manus Petri S. R. E. presbyteri, cardinalis ac biblioth., anno XI pont. dom. Gregor. VII papa anno videlicet Dom. Incarnat. 1083, indict. VI.
LXIII.  Epistola Gregorii VII ad monachos Conchenses et Figiacenses.--Abbatiam Figiacensem ita unit cum Conchensi, ut unus deinceps esset utriusque monasterii Pater.   (Anno 1084, 7 Jan.) [Dom BOUQUET,  Recueil,  XIV, 664.]
Author: Gregorius VII

GREGORIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis in Christo fratribus in Conchensi et Figiacensi monasterio habitantibus, salutem et apostolicam benedictionem.

In discussione negotii vestri diu multumque laborantes, intelleximus Figiacensem locum subesse debere monasterio Conchensi, et cohaerere sibi sicut capiti membrum, secundum dispositionem eorum qui eadem loca construxerunt. Verum quia uterque abbas auctoritate et praecepto apostolicae sedis ordinationem suscepit, paci et concordiae utrinque providentes, adjudicavimus ut ambo loca illa his rite ordinatis regantur abbatibus, eo videlicet pacto ut, si Stephanus abbas Conchensis prius obierit, Ayraldus Figiacensis sibi succedat, et tam ipse quam monachi Figiacenses caput suum Conchense monasterium deinceps recognoscant; et sicut uni abbati subdendi sunt, ita uni professionem monasterio, videlicet Conchensi faciant. Quod si Figiacensis prius decesserit, nihilominus adjudicavimus Figiacensem ecclesiam Conchensi monasterio in perpetuum uniri, atque, sopita omni lite et controversia, uni duntaxat abbati, scilicet Conchensi, per omnia subdi, sitque hoc perpetua stabilitate firmum et inconvulsum ut eo defuncto, videlicet qui nunc est Figiacensis, Conchensis abbas a communi congregatione eligatur, et utrique loco praesit secundum regulam S. Benedicti. Admonemus itaque et apostolica auctoritate interdicimus ut contra hujus definitionis tenorem nullus agat seu in aliquo contraire praesumat; et sicut salubriter et discrete provisum est, permanere permittat. Si vero aliquis definitioni nostrae contraire tentaverit, si abbas, vel episcopus est, proprii ordinis periculo subjacebit; si vero monachus, laicusve fuerit, absque dubio excommunicabitur. Datum Romae, VII Idus Januarii, anno XI pontificatus domni papae Gregorii VII, anno videlicet Dominicae Incarnat. 1084, indictione VII.

Notes: (quod
non speramus)
LXVI.  Gregorii VII epistola ad Altmannum, episcopum Passaviensem.   (Fragm.--Anno 1073-1085.) [  Vita Altmanni, Acta SS. Aug.,  tom. II, 374.]
Author: Gregorius VII

Quia te credo sincero corde amare pro Deo sanctae Ecclesiae honorem et libertatem, volo et praecipio ut summopere cum clericis tuis vel laicis qui ad hoc apti videntur procures, ut sponsa Christi non habeatur amplius pro ancilla.
LXVII.  Gregorii VII epistola ad Altmannum episcopum Passaviensem.   (Fragm.--Anno 1085.) [  Vita Altmanni, Acta SS. Aug.,  tom. II, 374.]
Author: Gregorius VII

. . . Ut presbyteros in fornicationem lapsos, si vere poenituerint, in pristinum gradum restituat; si negligentes et inutiles, eos penitus abjiciat.
LXVIII.  Gregorii VII epistola ad episcopum Rotomagensem.--De iis qui ecclesias vel ecclesiastica beneficia vendunt.   (Fragm.--Anno 1073-85.) [GRATIANI  Decret.  causa I, qu. 3, c. 2.]
Author: Gregorius VII

Si quis dator vel acceptor, Dei ecclesias vel ecclesiastica beneficia sub pecuniae interventu susceperit, sive dando emerit, sive accipiendo vendiderit, a Simonis non excluditur perditione. Sed si perseverans fuerit, perpetua multetur damnatione. Nam qui sub religionis obtentu Deo famulari voluerit, si quid accipit, et meritum perdit et beneficio accepto frustratur. Rationis ergo vigore cogitur quod injuste receperit restituere, et quidquid turpis lucri gratia receperat non tenere.


Notes: (quae quidem praebendas vocant)
LXIX.  Gregorii VII epistola ad Wimundum episcopum Aversanum.--Quaelibet sit consuetudo, veritati est postponenda.   (Fragm.--Anno 1073-85.) [GRATIANI  Decret.  I, dist. 8, c. 5.]
Author: Gregorius VII

Si consuetudinem fortassis opponas, advertendum est quod Dominus dicit: Ego sum veritas et vita. Non dixit, ego sum consuetudo, sed, veritas. Et certe quaelibet consuetudo, quantumvis vetusta, quantumvis vulgata, veritati omnino est postponenda; et usus, qui veritati est contrarius, abolendus.


Notes: (ut beati Cypriani utamur sententia)
LXX.  Gregorii VII epistola ad episcopos Hispanos.--De iis qui sacros ordines munerum acceptione dispensant.   (Fragm.--Anno 1073-85.) [GRATIANI  Decret.,  causa I, qu. 3, c. 1.]
Author: Gregorius VII

Audivimus, dilectissimi, quod nos audisse oportuit, sed audisse profecto non libuit: quosdam scilicet esse sacrorum ordinum professores, qui sub munerum datione vel acceptione Dei ecclesias vel earum sibi beneficia usurpant. Quod quidem scelus vos non jam dudum acriter correxisse vehementer admiramur. Juste enim uterque corripiendus est et a sanctae liminibus Ecclesiae submovendus, et qui pro Ecclesiae ambitu munera largitur, et qui ut Ecclesiam adeat quidquam praesumit accipere. Iste quippe domum Dei emere, hic autem praesumit vendere. A sacrilegio quoque hoc facinus non dispar dixerim, cum id quod sponte et sacro deliberationis arbitrio gratis fieri debuit, sub pecuniae pactione causatur. Quare, fratres charissimi, quae taliter facta sunt curiose refellite, infecta prohibete, vestrisque jussionibus resistentes, digno anathematis vinculo percutere non dubitate.
LXXV.  Gregorius VII privilegia Ecclesiae S. Audomari in Arthesia, Roberto Flandriae comite postulante, confirmat.  (Anno 1073-85,)[MIRAEUS,  Opp. diplom.,  tom. IV, pag. 5, ex motivo [juris capituli Audomari contra Bertinianos.]
Author: Gregorius VII

GREGORIUS . . . . dilecto . . . . . filio ROBERTO Flandrensium comiti . . . . .

Ecclesiae, quam beatus Audomarus, tertius Morinorum episcopus, fundavit in honore beatae Dei genitricis Mariae, et quae usque in hodiernum diem ejusdem episcopi venerabilis habetur corpore, hujusmodi privilegia, . . auctoritatis nostrae decreto . . . . concedimus atque firmamus. Renovamusque etiam illa quae beatus Nicolaus a beato Gregorio quadragesimus secundus eidem ecclesiae fecit privilegia, praesente Balduino quondam tuo progenitore, qui, ad apostolorum limina ad eumdem papam veniens, promeruit pacificari eorum auctoritate cum socero suo Carolo imperatore, cujus filiam sibi copulaverat eo ignorante. Statuentes nullum regum, antistitum, nullum quacunque praeditum dignitate vel quemquam alium, de his quae eidem ecclesiae a beato Audomaro, Adroaldo et caeteris donata sunt minuere vel auferre, sed cuncta quae ibi oblata sunt, perenni tempore illibata et sine inquietudine aliqua volumus possideri, eorum . . . . usibus pro quorum sustentatione gubernationeque concessa sunt, modis omnibus profutura. Item, constituimus ut, obeunte praeposito vel decano ejusdem ecclesiae, non alius ibi substituatur quacunque obreptionis astutia, nisi quem consensus canonicorum canonice et secundum Dei timorem providerit ordinandum, vel elegerit constituendum, etc.
LXXVI.  Gregorii VII papae bulla qua monasterio Cavensi Sanctae Trinitatis donat et confirmat quaedam monasteria.   (Anno 1073-85.) [MURATORI,  Antiq. Ital.,  V, 479,]
Author: Gregorius VII

GREGORIUS episcopus, servus servorum Dei, omnibus Christi fidelibus, clericis ac laicis salutem et apostolicam benedictionem.

Notum esse volumus omnibus clericis ac laicis, Deum pia catholicaque fide colentibus, nos in apostolicae defensionis tutelam Cavense monasterium suscepisse, quod apud Salernum in sanctae ac individuae Trinitatis honore constructum esse dignoscitur; cui monasterio nos quaedam in Cilentio monte posita monasteria, videlicet monasterium Sanctae Mariae de Gulia, monasterium Sancti Nicolai, Sancti Archangeli, Sancti Magni, Sancti Fabiani, Sancti Georgii, Sancti Matthaei ad duo flumina, et ecclesiam Sancti Angeli de monte Corase, Sancti Blasii de Butrano, Sancti Joannis de Turesino, Sancti Salvatoris de Nuce, sancti Zachariae de Lauris, cum cellis eorum, jure perpetuo possidenda atque regenda, et secundum Deum ordinanda venerabili Petro, abbati ejusdem monasterii, charissimo filio nostro Gisulfo principe concedente, olim donavimus, et nunc eidem abbati ejusque successoribus ad regendum corrigendum et procurandum ipsa committimus et auctoritate apostolica confirmamus. Interdicimus igitur in nomine Domini nostri Jesu Christi, et ex auctoritate beati Petri apostolorum principis, cujus vice sanctae Romanae Ecclesiae praesidemus, et omnino prohibemus ut nullus archiepiscopus aut episcopus, nullus regum, ducum, principum, comitum, nullus clericorum, laicorum aut quaelibet omnino magna vel parva persona, praefato sanctae Trinitatis coenobio in praedictis monasteriis vel ecclesiis, cunctisque ad ea pertinentibus, quocunque modo seu qualibet occasione aliquid minuere, vel dolos vel molestias aut aliquam violentiam inferre, aut Dei servos inquietare punienda temeritate praesumat, quatenus Romanae soli Ecclesiae idem monasterium cum praefatis ecclesiis pleno jure videatur esse subjectum. Tanto enim religiosi monachi, ibidem Deo servientes, sinceriori mente divinum opus exsequi devotissime poterunt, quanto nos eorum quieti nostra, imo beati Petri apostolorum principis, auctoritate per omnia providere studemus. Si quis vero adversus praedictum monasterium justam se putat habere querelam, et apud coenobii abbatem vel monachos litem suam decidere ac diffinire noluerit, volumus atque edicto perpetuo statuimus ut ante nos vel legatos nostros querimonia deferatur, quatenus aequitate judicii sine personarum acceptione sua unicuique justitia, Deo auctore, servetur. Si quis autem contra hanc nostri decreti auctoritatem ire tentaverit, sciat se beati Petri apostoli gratiam amissurum, et apostolicae indignationis ultione feriendum. Obedientes vero, et hujus paginae praecepta servantes, dignam a Deo retributionem accipiant, et apostolicam benedictionem consequantur.
LXXVII.  Gregorii VII epistola ad Laetum, abbatem S. Michaelis in Passiniano.   (Anno 1073-85.) [LAMI,  Deliciae erudit.  tom. III-IV, pag. 198.]
Author: Gregorius VII

GREGORIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto in Christo filio LAETO, abbati monasterii Sancti Michaelis archangeli in Passiniano, suisque successoribus ibidem regulariter promovendis in perpetuum.

Supremae miserationis respectu, ad hoc universalis Ecclesiae curam suscepimus et apostolici moderaminis sollicitudinem gerimus, ut justis precantium votis attenta benignitate faveamus, et, libramine aequitatis, omnibus in necessitate positis, quantum, Deo donante, possumus, subvenire debeamus. Praecipue tamen de venerabilium locorum stabilitate pro debito honore summae et apostolicae sedis, cujus membra sunt, quantum ex divino adjutorio possibilitas datur nobis, pensandum et laborandum esse perpendimus. Proinde, juxta petitionem tuam, praedicto monasterio vel ecclesiae tuae, cui praeesse dignosceris, hujusmodi privilegia praesenti auctoritatis nostrae decreto, consensu et rogatu fratris nostri Guillelmi Fesulani episcopi, indulgemus, concedimus atque firmamus, statuentes nullum regum vel imperatorum, antistitum nullum, quacunque dignitate praeditum, vel quemquam alium audere de his quae eidem venerabili loco a quibuslibet hominibus de principio jure jam donata sunt, vel in futurum, Deo miserante, collata fuerint, sub cujuslibet causae occasionisve specie minuere vel auferre, sive suis usibus applicare, vel quasi piis de causis pro suae avaritiae excusatione concedere. Sed cuncta quae ibi oblata sunt vel offerri contigerit, tam a te quam ab eis qui in tuo officio locoque successerint, perenni tempore illibata et sine inquietudine volumus possideri, eorum quidem usibus pro quorum sustentatione gubernationeque concessa sunt, modis omnibus profutura. Nominatim etiam concedimus eidem ecclesiae vel monasterio decimas suarum possessionum in usum pauperum et advenientium; confirmantes, sicut supra diximus, quaecunque nunc juste habet, aut in postremum, Domino annuente, habere contigerit, in quibuslibet rebus mobilibus vel immobilibus, salva quidem canonica subjectione proprii episcopi. Haec igitur omnia quae hujus praecepti decretique nostri pagina continet, in perpetuum servanda decernimus. Si quis vero regum, imperatorum, sacerdotum, clericorum, judicum ac saecularium personarum, hanc constitutionis nostrae paginam agnoscens, contra eam temerario ausu venire tentaverit, admonitus semel, et iterum, usque tertio per convenientes inducias, si non resipuerit atque praedictae Ecclesiae non satisfecerit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reumque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat. Et nisi ea quae ab illo sunt male ablata restituerit, vel digna poenitentia illicite acta defleverit, a sacratissimo corpore ac sanguine Domini, Redemptoris nostri Jesu Christi, alienus fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco justa servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum Judicem praemia aeternae pacis inveniant.
LXXIX.  Privilegium pro ecclesia S. Audomari.  Anno 1077-85.)[MIRAEUS,  Opp. diplom.  IV, 5.]
Author: Gregorius VII

Licet hanc sanctam sedem . . . . . Ecclesiam itaque beati Audomari antecessorum nostrorum privilegiis munitam et summe corroboratam, auctoritatis etiam nostrae praesentia et apostolicae dignitatis censura corroboramus, et corroborando statuimus ut ejusdem Ecclesiae fratres et canonici possessionum suarum liberam dominationem obtineant . . . . Statuimus praeterea praesentibus episcopis Gaulfrido Parisiensi, Rabodone Noviomensi, Gerardo Cameracensi, Arnulpho quoque ejusdem Ecclesiae praeposito et Joanne, abbate sancti Bertini, ut nullus clericorum aut laicorum, magna seu parva persona, Ecclesiae memoratae canonicis molestiam aliquam in ferre audeat, aut in eorum monasteriis novam consuetudinem contra voluntatem eorum inducat . . . . .
LXXX.  Gregorius VII Altmanno, episcopo Passaviensi, « epistolam mittit, in qua ei rigorem canonum pro tempore flecti permittit.  »  (Anno 1073-85.) [  Vita Altmanni, Acta SS. Bolland.,  Aug. II, 374.]
Author: Gregorius VII

GREGORIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto in Christo fratri Altmanno, Pataviensi episcopo, salutem et apostolicam benedictionem.

Ex quo a nobis dicessisti, frater charissime, aliquoties legatus ex tuo nomine ad nos venisse neminimus . . .