medieval-data/medieval-letters huggingface dataset:
CXXIX. AD RICARDUM WINTONIENSEM EPISCOPUM.
Author: Arnulfus Lexoviensis

Venerabili et dilecto domino et Patri suo RICARDO, Dei gratia Wintoniensi episcopo, frater ARNULFUS Sancti Victoris Parisiensis canonicus, utinam regularis, prosperitatem, gloriam, et salutem.

A multo tempore sincerae charitatis vobis me gratia copulavit, exortaque dilectio jucundis semper proficere non destitit incrementis. Cumque nos regalibus consiliis prospera consilia saepius admoveret, multoque complexu gratia nos regalis astringeret, nulla unquam ultro citroque processit invidia, sed uterque de alterius, tanquam de proprio commodo, laetabatur. Laudabile erat hoc et a multis etiam mirabile dicebatur, quia in familiaritate principum consortem non admittit invidia, sed repulsam alterius alter suum semper putat esse proventum, sibique de illius remotione gratiam duplicari, et sibi accrescere quidquid alteri constiterit imminutum. Porro inter nos de alterutrius commodo fides mutua laetabatur, nec aliquid alterum ab exhibitione verioris gratiae poterat absterrere, sed libertatem suam in omnibus veritas inconcussa servabat, ipsamque sinceritatem suam manifestis argumentis approbare gaudebat. Vidi ego principem nostrum aliquando falsis delationibus exasperatum adversum me, cum etiam aliqua in me indignationis suae quasi spicula contorqueret, mitigatum a vobis adeo ut in gratiam quandoque iracundia verteretur, et securitas aliquibus praestaretur, commune mecum miscere colloquium et publicae familiaritatis et gratiam copulare. In quo saepe virtus et veritas vestrae dilectionis emicuit, quae non meticulose cedere, sed potius cum mansuetudine et virtute gaudebat occurrere, et me ad Domini mei gratiam revocare. Gaudebamus invicem, sibique par dilectio pari concurrebat occursu, studens communi gratiae communibus utilitatibus et obsequiis inservire, quia si usque ad haec tempora inter nos fidelibus constat studiis observatum, ex hoc nunc me diligentius oportet attendere, ut jucundo fidelis perseverantia consummetur effectu. Nostis diu est quod proposueram ad religiosam vitam propitiante Domino demigrare, sed me multis obstaculis saecularis occupatio detinuit impeditum. Vici tamen tandem omnia per gratiam Dei et ad ecclesiam Sancti Victoris Parisiensis, relictis omnibus quae processum et provectum meum videbantur impedire, transivi, Christumque pauperem et nudum, pauper et nudus, ipso docente et trahente, secutus sum, humilitati illius et paupertati cupiens omni desiderio conformari, quantum scilicet mihi fuerit ipsius misericordia praeeunte donatum. Vixi hactenus carni meae, minus de animae salute sollicitus, proponens tamen et desiderans novissima saltem mea Domino consecrare: quod propositum usque ad tempus opportunum divina misericordia conservavit, et me debilitatum quidem senectute, toto sanum corpore et omnibus membris, tota etiam animi virtute, conduxit, quoniam in hac spe semper confitebar Domino et in ipsius misericordia respirabam. Benedictus autem Deus, qui viam hanc vobis meo assignavit exemplo, et quamcunque vobis mihique paraverit, ad eumdem conducat divinae felicitatis effectum.
CXXXI. EXCUSATIO CUJUSDAM EPISCOPI.
Author: Arnulfus Lexoviensis

Temporis brevitas, improvisa vocatio, transitus suspecti, improba praedonum molestia, medicamenti sollicitudo adhibita, excusabiles paternitati vestrae nos reddunt. Electioni vero factae et consecrationi faciendae benignum ex affectu praebemus assensum. Quoniam quidem persona et moribus pollet, et industria viget, et scientia floret, credimus quod in domo Dei plantata adjutrice Divinitate florebit et faciet fructum.
EPISTOLA II. AD VILLICUM EPISCOPUM METENSEM.
Author: Mappinius Rhemensis

Domino suo Villico papae, Mappinius episcopus.

Felicem beatumque te, beatissime pater, omnes unanimiter praedicamus, cui superna pietas hujusmodi tribuit intellectum, atque benignitatis affectum, ut singulari perfectione vivere comproberis, licet sancto Petro hoc a Domino dictum legamus, Pasce oves meas, sed ad cunctos qui sacerdotale funguntur officium pertinet praesens sententia. Tu vero cunctos supergrediens dulcedine singulari, qui non solum oves tibi commissas pascere cerneris, sed aliarum ovium sacerdotes melliflua perfectione atque deliciarum ubertate saginare non desinis. Testis est ille perscrutator renis et cordis, non assentatione ista, sed veridica nobis assertione conscribi. Quod si te Conditor Redemptorque noster usque sexagenarium numerum annorum, ut euxoramus, provexerit, eris cunctis praecipuus et reliquis sacerdotibus anteponendus, et cuncti qui vitae tuae instructione proficiunt, doleant te deesse, et se post te vivere ingemiscant. Salutantes igitur amore debito, amore sollicito precantes, gratias cum sedula relatione, laudesque referentes pro nobis misericordis Domini misericordiam exorare non desistas. Quapropter rogamus ut nobis charitas vestra indicare dignetur, quantos solidos ad comparandos porcos in illis partibus dirigamus, quia constat nobis donum a vobis muneris loco collatum, si hoc beneficium vobis ordinantibus fuerit repertum.
EPISTOLA PRIMA SIVE FAUSTI PROFESSIO FIDEI CONTRA EOS QUI DUM PER SOLAM DEI VOLUNTATEM ALIOS DICUNT AD VITAM ATTRAHI, ALIOS IN MORTEM DEPRIMI, HINC FATUM CUM GENTILIBUS ASSERUNT, INDE LIBERUM ARBITRIUM CUM MANICHAEIS NEGANT.
Author: Faustus Rhegiensis

Domini beatissimo ac reverendissimo Leontio papae, Faustus.

Quod pro sollicitudine pastorali, beate papa Leonti, in contemnendo praedestinationis errore concilium summorum antistitum congregastis, universis Galliarum Ecclesiis praestitistis. Quod vero ad ordinanda ea quae collatione publica doctissime protulistis, operam infirmis humeris curamque mandastis, parum, ut reor, tanto negotio, parum sanctae existimationi vestrae consuluistis, et me judicio caritatis, vos periculo electionis onerastis. Quia ergo et vestram laborare personam sub imposito nobis fasce cognoscitis, communem causam hoc loco agitis, si ei quem opinioni vestrae imparem cernitis, manum suffragii porrigatis, studium asserendae gratiae competenter et salubriter suscipit qui obedientiam famuli laboris adjungit, tanquam si patrono vel domino inseparabiliter pedissequus minister inhaereat. Quod si unum sine altero erit, aut inhonorus absque servo dominus apparebit, aut servus domini locum, conditionis immemor, occupabit. Recte ergo inter adjuvantem pariter et adnitentem ordo iste servabitur, ut hic teneat pleno jure dominatum, et ille tota reddat subjectione servitium. Augebitur autem dignitas imperantis, si ei semper praesto sit sedulitas obsequentis. Socientur ima summis, sicque socientur, ut subjiciantur utique, non aequentur. Sed sicut deesse non convenit gubernatori remigem suum, sacerdoti ministrum suum, imperatori militem suum: ita oportet gratia alumnae obedientiae inseparabili servitute connexa sit. Verum quia Pelagius nudum laborem importunius exaltans, et humanam demens infirmitatem sine gratia sibi posse sufficere stulte credidit, impie praedicavit, elationis turrim in coelum conatur erigere, blasphemias ejus brevi sermone praestringere et confutare necessarium judicavimus. Ne forte is qui donum laboris, id est, praeceptum jubentis excludit, asserentibus nobis quod Dei misericordia fide et operibus promerenda est, catholicam vocem ad Pelagii sensum, discretionis nescius, applicaret, et omissa via regia in dexteram cadens, in sinistram declinare nos crederet, et dum de labore servo gratiae loquimur, offendiculum ante pedes caeci opposuisse videremur. Cum autem mentionem de opere ac labore fecerimus, prophetae, apostoli, evangelistae et verbis utemur et sensibus. Quibus si quis contrarie praesumpserit, non nostra inventa destruere, sed coelestia sine dubio jure dissolvere et fidei subruere fundamenta tentabit. Latius utcunque sermonem de praescientia et praedestinatione produximus, ut quae putabantur obscura, absolutiora tardioribus redderentur. Non autem aliquos qui verborum phaleris delectantur offendat quod testimoniorum virtute contenti, absque sublimitate sermonis, lucem protulimus veritatis. In quo quidem opusculo, post Arelatensis concilii subscriptionem, novis erroribus deprehensis, adjici aliqua synodus Lugdunensis exegit.
EPISTOLA IX.
Author: Faustus Rhegiensis

Domino devinctissimo, honore praecipuo specialiter excolendo, Ruricio filio Faustus.

Gratias Domino, qui id generali dispensatione largitus est, ut inter eos quos locorum intervalla discriminant, liber ac nullis conclusus absentiae legibus animus commearet, nihilque esset tam impenetrabile, quod mentis aspectibus non pateret; sed per cordis intuitum inde se invicem cari, gratia intercurrente, conspicerent, ubi caritas ipsa consistit Habet siquidem et interior noster oculos suos, quibus se conscientiae testis introspicit; quibus in se conversus aut erubescenda, aut gaudenda consideret; quibus diem ultimum pervidet; quibus vel confusibilem vel, Deo tribuente, laudabilem totius vitae historiam, ante animae suae faciem provida in futurum cogitatione disponit, et in praesentiam trepidae sollicitudinis tempus reddendae rationis adducit; et ea quae paravit Deus diligentibus se , in secreta pectoris sui pagina, spe imaginante, depingit. Quos, ut puto, oculos et ipse ad tremendi Judicis thronum semper attollis, ut de te illud propheticum merito dici possit: Sapientis oculi in capite ejus . Inde est, ab eo enim illic filius mater . . . . . ditores tuos. Inde est, inquam, quod praesentium rerum relinquenda subsidia, quasi avidus fenerator; per pretia captivorum, in sinu remuneratoris, seminantis more, commendas; de usu proprietatem facis, et in perennes thesauros peritura convertis. Inde est quod cum fidelissima Sara tua sub uno Christi jugo ad communem tendens coronam, terrenorum despector, et coelestium competitor, saeculi peregrinus, et Paradisi candidatus; mundo huic, qui jam non habet unde decipiat vel seducat, miles Christi secretus illudis; cum regni interminabilis socia jejuniis, et orationibus, et quadam fidei manu januam vitae, pia conjuratione, pulsatis, ut duplicem palmam de mutua salute capiatis. Sed inter haec parum est, quidquid agitur, ut causae insanabiles hic sanentur, ut inexstinguibilis ignis hic exstinguatur, ut ineluctabiles necessitates hic superentur, ut hic peccatorum sagittae de animae visceribus evellantur, ut hic vulnera ipsis alte medullis impressa curentur, ut hic maculae invisibiles diluantur, ut hic aeterna gaudia fidelium studiorum labore comparentur. Illic quidem vita praemium istius erit; sed oportet ut illius ista sit pretium. Praelatis itaque obsequiis, quaeso ut cum se facultas opportune praebuerit, gaudere nos de vestra sospitate ac proprietate faciatis. Pro filiis et diaconibus meis uberes refero gratias. Dominam filiam meam religionis speculum, et pietatis exemplum, debito cultu veneratus saluto. Dominus Deus noster magnificandam mihi bonitatem vestram, et praesentibus repleat bonis, et dignam reddat aeternis, domine devinctissime et honore praecipuo specialiter excolende fili.

Notes: (I Cor. II, 9) (Eccl. II, 14)
EPISTOLA X.
Author: Faustus Rhegiensis

Domino beatissimo et summo mihi honore ante omnes singulariter excolendo, fratri Ruricio episcopo Faustus.

Tanta mihi de animi vestri benignitate fiducia est, ut ex ejus fonte purissimo non jam solus haurire contentus sim, sed alios quoque, qui ejus usu mecum reficiantur, invitem. Praesertim cum prorogata hujus largitas in lucrum transeat largientis; ejusque bono ita muneretur accipiens, ut non minoretur impertiens; et in morem fenoris sui crescat expensis, domine beatissime et summo mihi honore ante omnes singulariter excolende. His itaque caritatis inexsolubilem pensionem, quo solventis magis census dilatus, exhibeo, et materiam boni operis ingerere pro laborantum commendatione praesumo. Quia etsi insinuationem meam ad fructum vestrum pertinere confido, et ideo misericordiam, quam miseris ecclesiastica praebere consuevit humanitas, harum portitori, qui in Lugdunensi pertulit captivitatem, negare non potui. Utinam tam possit prompta esse fidelium largitas, quam hujus nimis manifesta necessitas est! Et quia in se aliquatenus absolutus, in uxore vel filiorum tenetur servitute captivus, praelatis officiis, quaeso ut morem benignitatis vestrae, etiam in hujus consolatione teneatis; et apud ante positos, quo poposcerint, litteris prosequaris. Conservus, et praecipue admirator vester, frater meus, presbyter Memorius mecum reverentissime sospitant. Dominus Deus noster memorem mei piam beatitudinem vestram Ecclesiae suae profectibus felici longaevitate conservet, domine beatissime et summo mihi honore ante omnes singulariter excolende frater.
EPISTOLA XI.
Author: Faustus Rhegiensis

Domino beatissimo, debita pietate suspiciendo, atque apostolica sede dignissimo, fratri Ruricio episcopo, Faustus.

Gratias ad vos, dum vobis de patria scribimus, qui nobis patriam in peregrinatione fecistis, qui indefessa liberalitate patriae desideria temperastis; vim quamdam divinae justitiae succedentibus sibi beneficiis inferentes: ut quod intulerat ad castigationem, converteret ad honorem, conferret ad consolationem, mutaret ad requiem mentis; nostra praetermitteret, ut vestra cumularet; debita obliviscens, et lucra vestra multiplicans; apud utrasque partes magnitudinem suae bonitatis exercens, nos vestro locupletaret obsequio, vos nostro ditaret exsilio. Unde factum est ut jam in praesenti benedictionem, futurorum impatiens, dispensaret, et fidelissimum famulum suum super candelabrum domus suae, cooperante misericordia, justitia, sinceritate, continentia, benignitate, id est, domesticis suffragatoribus, sublimaret. Ecce quali pretio Ruricius meus summum sacerdotium comparavit. Unde emit, ipsum est quod emit; et testibus propriis acclamantibus, in se honoris causas, refugia honoris exhibuit. Tantum itaque munus scit in Christi nomine custodire qui scivit acquirere. Harum autem portitorem sanctum presbyterum Florentium mihi jam diu cognitum, et exemplis magistri, et morum floribus adornatum; qui pro germanae suae absolutione peregrinatur, insinuo, qui mihi opportunum mediator ingessit. Omnem domum nostram, seniores cum junioribus paterno sospitamus affectu. Conservi mei, debitores et admiratores vestri, mecum reverentissime sospitant. Dominus noster magnificandam mihi beatitudinem vestram Ecclesiae suae profectibus, nostrisque gaudiis perfecta longaevitate conservet, domine beatissime, debita pietate suspiciende atque apostolica sede dignissime frater.
EPISTOLAE PSEUDONYMAE  A Fausto ad Ruricium Lemovicensem episcopum sub variorum nominibus scriptae.   EPISTOLA XII.
Author: Faustus Rhegiensis

Domino religionis honore sublimi ac fidei meritis magnificando filio Ruricio Graecus.

Gratias Domino, quod fidei vestrae meritum sicut proficit devotione, ita crescit et opere. Laborantium necessitates sollicitudine praevenis, benignitate foves, humanitate sustentas. His enim rebus, juxta Apostolum, spiritu ferventes, Domino servientes, spe gaudentes , divinas vobis aeternae retributiones acquiritis. Sed in sublimitate vestra ista non nova sunt; quia animus vester sicut plenus est Dei timore, ita plenus est caritate; caritate, inquam, quae solo usu proficit, et largiendo succrescit, et pensum sciens, et detrimenta non sentiens. Dum enim dependitur, non expenditur; sed magis, dum prorogatur, augetur; ejusque gratia ita muneratur, percipiens; et non minoratur impertiens, quae ad similitudinem Divinitatis dat quod habet, habetque quod dederit.

Notes: (Rom. XII, 11)
EPISTOLA XIII.
Author: Faustus Rhegiensis

Domino beatissimo ac reverentissimo atque a me debito cultu singulariter observando in Christo patrono Ruricio episcopo Victorinus.

Cum beatitudinem vestram videre, et brevissimo tempore, et una tantum vice meruerim, ita tamen ad primum vestrae cognitionis contemplationisque congressum sensus meos fonte purissimo benigni pectoris intrastis, ut, quamlibet alloquiorum vestrorum munera pretiosa non capiam, praesentiam tamen vestram intra mentis profunda possideam: ut etsi causas desiderii refovendi extrinsecus non accipiam, intra me eas tamen dum gratiae vestrae reminiscor, inveniam. Neque enim fas est, ut bonum illud ex accedentibus tantum requirat adjutoriis incrementum, quod medullis constat infusum. Quo fit ut caritas, quae in visceribus meis jugi recollatione vestri innovata dulcescit, caritatis mihi vestrae vicissitudinem repromittat. Ac sic affectus erga vos meus vestri mihi animi fidejussor accedit, et quodammodo conscientia interioris mei mutuo mihi vestrae testis dilectionis assistit: quantumcunque mihi de vobis praesumere debeam, mentem meam, quae toto erga vos amoris ardore flagrat, interrogo. Unde salutationem deferens, et intercessionem deposcens pro harum portitore, insufficientes gratias refero. Et quia infelicem ipsius laborem, quo pro absolutione uxoris per diversarum regionum est jactatus exsilia, mors redemptae protinus subsecuta cassavit, et nunc rursus pro filiae redemptione anxietas paterna distenditur, vestris eum litteris prosequi pro cumulanda mercedis vestrae ubertate jubeatis. Pius Dominus reverendam mihi beatitudinem vestram ad profectum et ornatum Ecclesiae suae, et annis multiplicare dignetur et meritis, domine beatissime ac reverentissime, atque a me debito cultu singulariter observande in Christo patrone.
EPISTOLA XIV.
Author: Faustus Rhegiensis

Domino sancto ac beatissimo, et omni mihi cultu atque honore venerando patri, et in Christo Domino patrono Ruricio episcopo Turentius.

Litterae sanctitatis vestrae me spiritali cibo pastum incitaverunt ad spem futurorum, et verba prophetica claritate radiantia, ad discutiendas errorum tenebras, purissima luce fulserunt. Recognosco plenum caritatis affectum, et sinceritatem piae castigationis. Amplector eloquentiam in verbis, in exemplis perfectionem, in consilio gratiam, in officio indulgentiam, in veritate constantiam, in admonitione veritatem et scientiam. Probatis in dogmate vos antiquos Scripturarum interpretes, et divinorum voluminum tractatores, veneranda mihi nomina, Cyprianum, Augustinum, Hilarium, Ambrosium, sed et illustres alios facundiae flore vernantes, alios et in revelandis occultioribus spiritales, alios mulcendis imperitorum sensibus blandientes, alios in fidei assertione pugnantes. Praeteritae calumniamur aetati, quod viros illos admiratione dignissimos haec saecula non tulerunt: pro certo doctrinam junioris ambirent, qui ante docuerunt. Ego autem aetatem eam non de canentium putamine capillorum, nec, sicut beatitudo vestra de saeculari auctore mutuata est, de colore barbae albentis agnosco. Cum etiamsi non essem in computo senescentis, annos decrepitos membrorum per morbi incrementa sentirem. Sed omnium precum humilitate deposco, ut pro correctione morum meorum, pro inspirando mihi desiderio poenitendi, pro Domini nostri propitiatione, in sanctis vestris orationibus supplicetis, ut qui ad vitandum proclive illius viae in perniciosa vergentis, rectum et cum labore gradiendum iter ostenditis, et ingressum boni operis et piae emendationis obtineatis effectum, non in fervore disciplinae, sed in indulgentiae medicina et misericordiae lenitate. Hanc quoque vobis conferte mercedem: debetis enim fenus Domino de thesauro, qui fidei vestrae traditus et vobis illo commendante susceptus est. Acquirite desperantes, arguite negligentes, deditos somno ignavae securitatis excutite, desides excitate. Decet ovem perditam in humeris suis bonum reportare pastorem, et munitioribus caulis cas quibus lupus insidiatur includere. Sanctum Augustinum, sicut jusseratis, inveni, quem cum filio communi Rustico presbytero esse credebam. Operae pretium est ut admiremini studium meum, quod quae opuscula continebat, hucusque nescivi sane, capitulatim jam librum traditurus inspexi. Chartaceus liber est, et ad ferendam injuriam parum fortis: quia citius charta, sicut nostis, vetustate consumitur; legite si lubet, atque transcribite. Et spero ut postquam vobis bene cognitus fuerit, ad me, cui est incognitus, remittatur; quia corrigere negligentiam meam frequentata membranae ipsius lectione dispono. Ora pro me.
EPISTOLA XV.
Author: Faustus Rhegiensis

Domino sancto ac beatissimo et apostolica reverentia suscipiendo, papae Ruricio Sedatus.

Satis credidi, et quam habere iter vobis laboriosum esset, et vehementer optavi ut ad necessitatem istam, quae hic nos exhibuit, veniretis vel per occasionem; et benedictionem vestram mererer, et desiderium commune mutuo satiaretur aspectu; et vere posteaquam me praesentiae vestrae spes frustrata est, velut de votorum culmine dejectus, et labor, qui incubuit, et absentia domus, et omnia, quibus aegritudo deceptae spei, et anxietas cumulatur in animum meum pariter convenerunt. Et scit Dominus, quod si vires suppeterent, aut parere desideriis, aetatis infirmitas pateretur; aut si essent animalia, quibus tantum tali tempore posset itineris expediri, non prius ego a Tolosa reverterer, quam beatitudinis vestrae et singularis illius caritatis benedictionem desideratissimam promererer. Sed quia haec quae supra dicta sunt, desideriis obsistunt; rogo, et per Christum vos adjuro, ut me vobis vestra semper pietas repraesentet. Nec patiamini ut pro officiorum tarditate caritatem imminuat, aut offuscet oblivio, sed pro me, sicut facere vos certus sum, incessanter oretis; et quoties opportunum fuerit, servum vestrum per colloquia litterarum visitare dignemini.
EPISTOLA XVI.
Author: Faustus Rhegiensis

Domino sancto ac beatissimo et apostolica reverentia suscipiendo, papae, et meo speciali apud Dominum patrono Ruricio Sedatus.

Refecit me filius noster, salutem, salutationemque tuam nuntians: per quem ego quas non merui litteras? Dedi ex hoc desiderio meo satisfaciens, si vel officii ad vos pagina perveniret. Saluto itaque plurimum, et rogo per illam caritatem quae mihi affectum dignationemque tuam nuntiat, ne te pigeat, quoties opportunum, servum tuum litterarum munere visitare. Quia testor Dominum quod post praesentiam tuam nihil mihi dulcius est, quam si colloquium desiderantissimae pietatis, vel litterarum dignationem meruero. Rogo etiam, et omni prece deposco, ut pro me, sicut facere vos certus sum, sine cessatione intercedere et orare dignemini. Filios nostros et venerans et desiderans saluto.
EPISTOLA XVII.
Author: Faustus Rhegiensis

Domino sancto, meritis beatissimo, papae, honoris cultu suspiciendo, atque apostolico patri domino Ruricio episcopo Eufrasius.

Taediosam pietatem vestram esse tenui rumora cognovi; sed harum bajulum destinavi, ut anxietatem meam de acerbitate nuntii celeriter reveletis. Quia scit divina pietas quod et tristitiam et infirmitatem vestram non compatientis, sed perferentis dolore participo. Sic ita concedat divina miseratio, ut mihi permultos annos exterioris vestri vigorem, et alacritatem integrae sanitatis indulgeat. Quia vere tunc reparatum esse me sentio, si de sospitate vestra celerius optata cognovero.