medieval-data/medieval-letters huggingface dataset:
XXXI.  Bulla Alexandri II pro monasterio Gellonensi.   (Anno 1066.) [  Gall. Christ.,  tom. VI, pag. 273, ex chart. Gellon.]
Author: Alexander II

ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, PETRO abbati monasterii Gellonensis, suisque successoribus, secundum regulam sancti Benedicti, intraturis.

Quia divina clementia nos universaliter suae Ecclesiae praeesse voluit, omnibus ubique terrarum constructis ecclesiis consulere auxiliique manum porrigere ex ipsius sanctae apostolicae sedis consideratione debemus, quatenus Ecclesiarum Dei ministri nostrae apostolicae auctoritatis robore fulti atque muniti, securius et devotius omnipotenti Deo servire, sibique debitas preces et laudes queant persolvere. Unde quia charissimus confrater noster Rostagnus, Lutevensis episcopus, significavit sanctae apostolicae sedi quaedam munimina privilegiorum, Gellonensis monasterii, ubi corpus sancti Guillelmi requiescit, igne esse consumpta, nos ipsius justis petitionibus inclinati, idem monasterium sub tutela et defensione sanctae apostolicae sedis suscepimus, et omnia quae juris ipsius quaeque a triginta annis retro pacifice tenuit, sed et omnia quae in futuro tempore ibidem sunt conferenda in quibuscunque rebus mobilibus et immobilibus privilegii nostri pagina confirmamus atque corroboramus. Statuentes itaque apostolica censura, et sub divini judicii obtestatione interdicentes, sancimus ut nullus rex, dux, marchio comes, vicecomes, sed neque archiepiscopus, aut episcopus, seu alicujus dignitatis persona vel conditionis, de his omnibus, quae praefato monasterio praesenti pagina confirmamus, auferre, alienare, seu diminuere praesumat. Quod si aliquis temerario ausu hujus nostrae sanctionis auctoritatem infringere tentaverit, et admonitus supradicto venerabili loco digne non satisfecerit, sciat se usque ad condignam emendationem auctoritate beatorum principum apostolorum Petri et Pauli vinculo excommunicationis innodatum. At vero qui custos et observator fuerit, et eidem venerabili loco de propriis rebus aliquam oblationem dare studuerit, absolutionem peccatorum suorum a remuneratore omnium bonorum, et in coelesti sede sanctorum consortio feliciter glorietur. Datum Romae VII Idus Martii, per manus Petri sanctae Romanae Ecclesiae subdiaconi atque bibliothecarii, anno V pontificatus domni Alexandri papae II, indictione IV.
XXXII.  Alexander II monasterium S. Michaelis Siegburgense munimine apostolico confirmat.   (Anno 1066.) [WURTWEIN,  Nova Subsidia diplomatica,  tom. IV, p. 41, ex autographo.]
Author: Alexander II

ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, ANNONI sanctae Coloniensis Ecclesiae venerabili archiepiscopo, in Christo Jesu fratri charissimo.

Quod a nobis, Deo dilecte frater, expetis, ex officio suscepto et auctoritate apostolica universis debemus ecclesiis, videlicet ut cum aliquis fidelium in vinea Domini Sabaoth laborans propagines ejus extenderit, nos eam sepiendo munire convenit, ne vel a praetereuntibus conculcetur, vel a latrunculis in labores alienos detur aditus. Quare mihi, in Deo dilecte frater, tecum agendum est longe aliter, quippe apud virum religiosum, et revera tam operibus quam nomine episcopum, quique cum fidelis servus et prudens totis anhelans visceribus propriae deservis Ecclesiae; de medio laborum matrem laborantem respiciens pios ei subponis humeros, ne labori succumbens, cum per multa incedas obstacula, declines a via regia, atque hoc est, quod nos praeter commune pensum in omnem voluntatem tuam excitas, etiamsi ab apostolica sede petisses aliquid difficillimum: quaeris igitur, in Deo dilecte frater, quatenus coenobium monachorum quod in honorem sancti Michaelis, archangeli in Monte piae devotionis aedificare laboras studio, nos munimine confirmemus apostolico; cui juste postulationi tuae tam facilem quam debitum praebemus assensum. Itaque ex parte Domini nostri Jesu Christi et sanctae Dei genitricis Mariae. sanctorumque apostolorum Petri et Pauli, omniumque sanctorum electorum confirmamus et corroboramus coenobium, seu abbatiam supradictam in perpetuum, scilicet ne qua persona magna vel parva, non aliquis successorum tuorum, non rex aut comes, nullus, inquam, hominum ex ea quidquam ad destructionem illius loci demoliri audeat, verum omnibus inibi injuste collatis atque conferendis pax sit permanens et inconvulsa. Illud quoque auctoritate statuimus apostolica quatenus prima ista, quae modo instituitur, apud monachos ipsius loci permaneat consuetudo, sitque illis libera de abbate elatio; sive de semetipsis in ipso coenobio, seu utilius eis visum fuerit undecunque magis religiosum sibi proponendi liberum habeant arbitrium, secundum regulam S. Benedicti. Si quis igitur hujus nostri privilegii temer violator exstiterit et monitus canonice emendare contempserit, perpetui anathematis vinculo innodandum noverit, nisi forte resipiscens digne satisfacerit. Qui vero pia devotione observator esse studuerit, precibus apostolorum principum Petri et Pauli peccatorum suorum omnium ab omnipotenti Deo consequatur veniam, et aeternae beatitudinis mereatur gloriam. Datum Laterani, Id. Maii, per manus Petri sanctae Romanae Ecclesiae subdiaconi atque cancellarii, vice domni Annonis Coloniensis archiepiscopi et sanctae sedis apostolicae archicancellarii, anno V pontificatus domni Alexandri II papae, indictione IV.
XXXIII.  Sanctae Priscae monasterii donatio Vindocinensibus facta.   (Anno 1066.) [MABILL.  Annal. Bened.,  IV, 755, ex archiv. Vindocinensi.]
Author: Alexander II

ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, ODRICO dilectissimo filio Vindocinensi abbati, et post eum cunctis successoribus ejus in perpetuum.

Convenit apostolico moderamini justis petitionibus assensum praebere et piis admonitionibus manum auxilii porrigere. Unde, charissime fili Odrice abbas Vindocinensis monasterii, quoniam petis, ut convenientiam, quam cum charissimo filio nostro Heldiprando archidiacono atque coenobii Sancti Pauli oeconomo de ecclesia Sanctae Priscae quae sita est in monte Aventino, fecisti, apostolica auctoritate confi memus. Convenit enim praefatus filius noster Heldiprandus, Sanctique Pauli monasterii rector, tibi tuisque successoribus Vindocinensis monasterii abbatibus, praedictam Sanctae Priscae ecclesiam cum omnibus suis pertinentiis in perpetuum largiri ad utendum, fruendum, possidendumque dignitate cardinali, eo videlicet tenore ut ita praefatum Sanctae Priscae monasterium ordinare ac disponere studeas, ut semper ibi ad serviendum Deo duodecim, nunquam autem minus octo, monachi regulariter valeant conversari. Pensio vero et caetera omnia, sicut in charta, quam vobis praedictus Heldiprandus archidiaconus ac Sancti Pauli rector cum monachorum Sancti Pauli generali capitulo consensu tradidit et firmavit, continetur, persolventur. Ergo utrarumque ecclesiarum utilitatem in hoc negotio perpendentes, beatorum Petri et Pauli principum apostolorum auctoritate praefatum Sanctae Priscae monasterium, secundum praedictum tenorem, cum omnibus suis ubique pertinentiis confirmamus, sancti Spiritus judicio decernentes ut nullus unquam Sancti Pauli abbas, prior vel monachus, nullaque prorsus ecclesiastica saecularisve persona infringere vel auferre tibi vel tuis successoribus abbatibus Vindocinensis monasterii praesumat. Quod qui fecerit, nisi dignos poenitentiae fructus exhibeat, sit anathema, maranatha. Qui vero conservator et obediens apostolicae auctoritati fuerit, benedictione et gratia omnipotentis Dei perfruatur, et inter prospera humilis et inter adversa maneat securus, ut divina misericordia munitus valeat per beatum Petrum coelestia regna intrare et cum Christo in aeternum gaudere. Scriptum per manus Rainerii, scriniarii et notarii palatii, in mense Julio, indictione quarta. Datum Laterani, Kal. Julii, per manus Petri, sanctae Romanae Ecclesiae subdiaconi atque cancellarii, vice domini Annonis Coloniensis archiepiscopi, anno quinto pontificatus domni Alexandri papae secundi, indictione quarta.
XXXV.  Alexander II monasterii Gellenensis totam ordinationem et dispositionem abbati et congregationi Anianensi asserit.   (Anno 1066.) [Mabill.  Annal. Bened.  IV, 679.]
Author: Alexander II

Anianensi in Septimania monasterio hoc anno praeerat Emmeno abbas, antea Gellonensis monachus, dein coenobii Sancti Petri de Salve, quod Gelloni suberat, in pago Nemausensi prior, ac demum ante circiter annos Pontio Anianae abbati subrogatus. Ejus tempore Gellonenses, qui ab origine Anianae subjecti fuerant, Anianensium jugum excutere moliebantur, et proprios, inconsultis Anianensibus, sibi proficere abbates. Id non passus Emmeno, tametsi olim Gellonensis monachus, hoc de re expostulavit apud Alexandrum papam. Ad ejus querelas breve apostolicum rescripsit Alexander, vetuitque ne quivis episcopus in loco Gellonensi abbatem benedicere praesumat; statuens ut tota ordinatio et dispositio illius cellae in manu abbatis et congregationis Anianensis consistat.

Datum Lateranis VII Idus Novembris per manum Petri S. R. E. subdiaconi atque bibliothecarii, anno ab Incarnatione Domini 1066, anno quoque pontificatus Alexandri papae secundi IV, indictione IV. Verum his litteris nequaquam deterriti Gellonenses, proprios sibi abbates nihilosecus asciverunt. Qua de re querelas apud Gregorium VII Emmeno iteravit.

Notes: (1066)
XXXVI.  Alexandri II epistola ad clerum Cremonensem.   (Anno 1066.) [Bonizonis  Lib. ad. am.,  apud OEFELE  Rerum Boicarum Script.,  II, 808.]
Author: Alexander II

ALEXANDER, servus servorum Dei, Cremonensis Ecclesiae religiosis clericis, et fidelibus laicis, salutem et apostolicam benedictionem.

Inspiratori omnium bonorum Deo et bonae voluntatis auctori uberes referimus gratias, qui vos adversus hostem humani generis virtutum suarum telis armavit, et ad destruendam Simoniacam haeresim ac fornicationum spurcitias clericorum ferventer accendit. Erexistis enim, sicut in litteris vestris cognovimus, contra versutiam serpentis antiqui, et qui, velut biceps coluber, per fistulas geminarum faucium nequitiae suae super vos venena nequiter evomebat, sancti zeli vestri zelo perfossum atque praecisum se virtutis vestrae pugione suspirat. Plane qui serpenti dudum in paradiso damnationis aeternae judicium intulit, ipse vos adversus modernam occulti draconis astutiam unanimiter incitavit. Quam ob rem sanctis conatibus vestris et hujus sanctae sedis apostolicae accedat vigor, hoc ipsum apud vos per omnia decernimus observandum quod a sanctis praedecessoribus nostris et a cunctis pene sanctorum canonum conditoribus non ambigimus institutum, videlicet ut tam subdiaconi quam diaconi sed et permaxime sacerdotes, qui mulieribus carnali commercio admiscentur et Simoniaca sorde polluti sunt, et ecclesiasticis careant beneficiis et perceptae priventur officio dignitatis. Indignum est enim ut qui vel per incontinentiam carnis, vel per commercium sacrilegae venalitatis suscepti ordinis privatur honore, ecclesiastica potiatur ulterius facultate. Caeteros autem clericos, qui videlicet inferioribus potiuntur officiis, si legalibus conjugiis sunt obligati in suis gradibus manere praecipimus, et competentia ecclesiastici sumptus beneficia non negamus. Sed quia nonnulla praeter haec quae vobis sunt admodum necessaria, ut a nostra respondeatur auctoritate consultu hortamur ut synodale concilium, quod auctore Deo post proximum Pascha celebraturi sumus, prudentes ex vobis viros venire non pigeat qui nobis quidquid exigendum est, vestrisque utilitatibus conferendum non per judicia litterarum, sed per vivae vocis officium patenter exponant. Huic enim bello, quod zelo divini fervoris estis aggressi, non segniter sed omni virtutis instantia Romana sedes accurrit, brachium porrigit, clypeum defensionis opponit et vos, ut magis ac magis circa membra diaboli non enerviter insurgere debeatis, accendit. Igitur unusquique vestrum divinae virtutis mucrone praecinctus dicat: Si quis est Domini jungat se mecum, sicque cum Moyse quasi de porta in portam castrorum tanquam fervidus bellator in sacrilegos irruat, ut Simoniacae venalitatis et clericalis adulterii januas, per quas diabolus in vestram fuerat ingressus Ecclesiam caesis cadaveribus claudat. Omnipotens, dilectissimi filii, sua vos dextera benedicat et per officium beati apostoli sui Petri januam vobis coelestis regni aperiat. Amen.

Notes: ( ita codex )
XXXVII.  Alexandri II epistola ad Gervasium Remensem archiepiscopum.--Compatitur afflicto statui Ecclesiae Remensis; illatamque injuriam legitime vindicandam pollicetur.   (Anno 1066.) [MANSI,  Concil.  XIX, 952.]
Author: Alexander II
Date:  [ al., salutem] [ for., non jam]

ALEXANDER, servus servorum Dei, dilectissimo fratri GERVASIO archiepiscopo, salutem et apostolicam benedictionem.

Dilectionis tuae litteras diligenter accepimus, et gratanter amplectentes, intento mentis intuitu charitative perspeximus. Sed querelis et doloribus plenas cernentes, charitative compatimur et condolemus, tum quia Ecclesia tua antiquitus inter caeteras occidentales, Deo propitio, nitore prudentiae atque religionis resplenduit, ac per apostolicam, cui Deo auctore licet indigni deservimus, sedem, magnificata emicuit, cum eadem, a prioribus Patribus et praedecessoribus non discrepans, in sinu suo te retinere et charitatis dulcedine fovere desiderat. Quae querelae, etsi inter damna Ecclesiae quae referunt, inter dolores et gemitus cordis tui quos depingere contendunt, saltem pectoris tui et fidelitatem quam nostrae Romanae adhibes, et unicam et sinceram dilectionem quam tuae Remensi servas Ecclesiae, satis urbane et honeste monstraverint, nos tamen utcunque arguunt quia vindicem gladium manu apostolicae ultionis in adversarios tuos jam porreximus; siquidem antiqui hostis invidia, Antichristum per iniquitatis conceptionem suorum viscerum egerens de sentina, tantis eo ingruente Romanam Ecclesiam per quinquennium, nunc callida tergiversatione, nunc hostili invasione oppressit periculis, ut intestina nostrae specialis Ecclesiae negotia vix possemus ventilare, nedum longinqua ad plenum extricare. Verum post longam tempestatem et crebras procellas, sereno, nube expulsa, Deo jubente, reddito, forensibus jam occurrere valemus, quia, Deo propitio, unde ire debeamus viam videmus. Non tamen juste, ut vestra diligentia novit, potest fieri ut prius quis a quoquam praelato excommunicetur quam missa synodica canonice ad respondendum vocetur. Age modo, debitum tenentes ordinem et adversariis tuis vocatorias litteras dirigemus, et tibi tuaeque Ecclesiae justitiam exsequi procul dubio pollicemur. Quapropter, quia, ut aiunt, nunquam consequimur victoriam, nisi prius praecedat pugna; ut tuae, sicut amantissimus sponsus et egregius patronus, Ecclesiae viriliter subvenias, et Romanae per beatum Petrum, velut bonus filius, strenue adjuvando obedias, et vineae Domini indefessus collaborator centenum fructum tempore messionis recipias, ad synodum, Deo annuente, quinto decimo die post proximum Pascha cum praesentiae tuae dilectione celebrandam, sanctitatem tuam venire desideramus, ac sancto conventui interfore apostolica auctoritate invitamus. Ad haec si dilectus filius noster Petrus sanctae Romanae Ecclesiae subdiaconus, et noster cancellarius, quem pro responsis ecclesiasticis vestras ad partes misimus, per vos transierit, ita erga eum se tua fraternitas habeat ut quemadmodum nos diligat ostendat. Quod autem citius apicibus tuis non respondimus, non nobis, sed tui legati nimiae deputes festinationi.

Notes: (Ivo,
p. 14, c. 41.)
XXXVIII.  Alexandri II epistola ad Gervasium Remensem archiepiscopum.--Condolet necessitatibus Ecclesiae Remensis, eique auxilium pollicetur.   (Anno 1066.) [MANSI,  Concil.  XIX, 955.]
Author: Alexander II
Date:  [ f. vexetur]

ALEXANDER, servus servorum Dei, GERVASIO Remensium diligentissimo archipraesuli, atque in Christo dilectissimo fratri, salutem et apostolicam benedictionem.

Visis fraternitatis tuae litteris, coepiscoporum quoque tuorum, nec non et clericorum flebilibus auditis querelis, sensibiliter intelleximus quam maximis cladibus et aerumnis, praeter solitum, Remensis gloriosissima opprimatur Ecclesia, quantoque tua religiosa dilectio immerito versetur incommodo. Quapropter vera affecti compassione, tum ex loci cui immeriti praesidemus, sollicita consideratione, tum etiam ex tuae prudentiae necessitudine, quam pio diligimus sinceri cordis amore, gravi gemitu detrimento tuae condolemus Ecclesiae, nec non fastidio tuo, charissime, procul dubio compatimur praecipue. Auxilii quoque dexteram, quam a nostra tantopere postulare studuisti apostolica sede, integro affectu prompti sumus, pro viribus nostris proque temporis qualitate, necessitati tuae benigne impendere atque apostolicae auctoritatis clypeum omnibus Remensis Ecclesiae adversariis libenter opponere. Sed praenuntii tui festinatione, qui se asserebat collegas nullo modo posse relinquere, tuae causae habiles, utpote in momento temporum, minime tunc, absentibus etiam nostris fratribus cardinalibus, reperire valuimus consilium. Ipsi autem post paululum, tuae legationis communicata supplicatione, et aptum consilium invenire et inventum una cum legato, quem a latere nostro poposcisti, auxiliante Deo, quam citius poterimus, curabimus partibus vestris dirigere. Interim vero hanc nostram responsionem suffraganeis tuis episcopis, qui similiter nostrum per litteras imploraverunt suffragium suae matri Ecclesiae Remensi, intimare ne negligas, apostolicae sedis, nisi morte fuerimus praeventi, certissime praestolando legatum.
XXXIX.  Alexandri II epistola ad Gervasium Remensem archiepiscopum.--Monet iterum ut duorum clericorum Remensium causam terminet.   (Anno 1061-67.) [MANSI,  Concil.  XIX, 9.]
Author: Alexander II

ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, GERVASIO venerabili confratri Remorum archiepiscopo, salutem et apostolicam benedictionem.

Miramur diligentiam tuam, dilectissime frater, auctoritatem nostram ita parvipendere ut ea quae crebris orationibus nostris digne admoneris atque rogaris minime videaris perficere. Si enim aliquis in tui auxilii favore confisus, a partibus nostris ad te veniendi fastidium arriperet et in confidentia sua deceptus nihil proficeret, credimus quod charitas tua non parum doleret. Ut enim de patientia nostra interim taceamus, qua fiducia beatissimum Petrum, coelestis regni clavigerum, in tuis petitionibus vales invitare cum jam per biennium ii qui ejus patrocinium longis itineribus gravibusque laboribus petierunt fere nihil, nobis vice sua instantibus, adhuc potuerunt impetrare? Cum enim in hac petra, in qua Christi Ecclesia aedificata est, singulare sit refugium tribulantibus constitutum, ut qui ad eam confugiunt semper soleant invenire solatium, hujuscemodi tempore nostro evacuari Romanae Ecclesiae privilegium dissimulando ferre non possumus. Quapropter fraternitatem tuam his nostris affatibus diligenter admonemus, atque admonentes praecipipimus ut ita te nunc in causa Manasse et Amalrici Ecclesiae tuae clericorum pium reddas, ita benignum exhibeas quo ulterius aures nostrae inde querelam non audiant, quatenus sicut in uno coepisti restaurationem, ita justa exsecutione perficias in utroque, quia non incipientibus, sed perseverantibus promittitur praemium. Si autem in hac re verba nostra tibi levia fuerint, amicitia inter nos durare non poterit
XL.  Alexandri II epistola ad Gervasium Remensem archiepiscopum.--Hortatur ut in causa abbatissae e Laudunensi monasterio injuste ejectae cognoscenda, Elinando Laudunensi episcopo, juxta tenorem commissionis apostolicae, consilio assistat.   (Anno 1061-67.) [MANSI,  Concil.  XIX, 955.]
Author: Alexander II

ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, charissimo fratri GERVASIO Remensi archiepiscopo, salutem et apostolicam benedictionem.

Proclamatio delata est sanctae apostolicae sedi, quod abbatissa Laudunensis, monasterii scilicet Sancti Joannis, sine canonica audientia et judicio episcopi sui a regimine suo ejiciatur. Quod nimirum quia canonicis institutionibus omnino videtur esse contrarium, admonuimus confratrem nostrum Elinandum Laudunensem episcopum ut hanc causam diligenter discutiat atque canonice definiat; ita tamen, ut eadem abbatissa, priusquam discussio fiat, regimini suo, sicut sacri canones praecipiunt, restituatur. Invitamus igitur fraternitatem tuam, ut manum adjutorii tui ad haec exsequenda sibi tribuat, et, ut hoc negotium juxta tenorem litterarum nostrarum quas tibi misimus, determinetur, te adjutorem et cooperatorem adhibeas. Quod quidem sollicitudinis studium, etiamsi apostolatus nostri litteris praemonitus non esses, oporteret tamen devotionem tuam impendere, ipsumque Laudunensem episcopum, quia parochianus tuus est, ad hoc peragendum incitare. Non dubitet igitur prudentia tua hunc laborem arripere seque pro domo Israel murum opponere. Et quia officii tui est pacem diligere, sicut jam te saepius admonuimus, iterum admonemus ut pacem cum charissimo nostro duce Godefrido studeas componere. Periculosum est enim Ecclesiam tuam tanto discrimine fatigari ei nobis importabile tot accusationibus pulsari.
XLI.  Alexandri II epistola ad Gervasium Remensem et ad Senonensem, archiepiscopos, eorumque suffraganeos.--Causam divortii inter Radulfum comitem ejusque uxorem, utrique dijudicandam committit.   (Anno 1061-67.) [MANSI,  Concil.  XIX, 959.]
Author: Alexander II

ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, charissimo fratri GERVASIO Remensi archiepiscopo omnibusque suffraganeis suis, necnon Senonensi archiepiscopo suisque suffraganeis, salutem et apostolicam benedictionem.

Mulier ista, praesentium litterarum portatrix, apostolorum limina adiens, conquesta est quod ei comes Radulphus omnia bona sua abstulerit, eaque dimissa, crimine fornicationis fallaciter objecto, alteram ducere velit; quod quam sit divinis et humanis legibus contrarium fraternitas vestra perpendat. Quapropter studeat religio vestra ipsum convenire; et si causa talis est ut ista asserit, redditis propriis bonis, ut ipsa ab eodem recipiatur satagite. Quod si ipse rationi acquiescere recusaverit, vos super eum canonicum deliberate judicium quod nos, sequentes sanctorum Patrum auctoritatem ubi sententiam vestram audierimus, confirmabimus
XLII.  Alexandri II epistola ad Gervasium archiepiscopum Remensem.--Ut corpus sancti Menni, ab ecclesia sua indebite per Catalaunensium episcopum translatum, ad propriam ecclesiam comminatione censurarum ecclesiasticarum referatur.   (Anno 1061-67.) [MANSI,  Concil.  XIX, 960.]
Author: Alexander II

ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, GERVASIO Remensi episcopo, confratri dilectissimo, salutem et apostolicam benedictionem.

Quoniam ad universalem sedem, cui divina providentia praesidemus, lacrymabilis et inaudita ecclesiae Sancti Menni querimonia est allata, sanctissimi scilicet ejus corporis absentia desolata, domibus quoque et caeteris omnibus bonis impie et sine more denudata, lacrymas nos et Romanam fundere cogit Ecclesiam. Unde fraternitati tuae rogando curavimus mandare ut corpus sanctissimi viri, ab episcopo Catalaunensium a propria sede deportatum et, quod lacrymabilius est, cruentis armatorum militum manibus, velut in partem praedae, discissum, ad propria redire remota omni excusationis simulatione facias. Eversionem quoque domorum et direptionem caeterorum bonorum, sicut justum est et officium magisterii tui decet, ut emendare compellas ex parte beatorum apostolorum Petri et Pauli praecipiendo mandamus. Quod si sententiae nostrae, imo tuae justae deliberationi, parere noluerit, virga magistratus tui, ex auctoritate sancti Petri, ardentissime feriatur.
XLIII.  De episcopis duobus depositis.   (Fragmentum.--Anno 1062-1067.[MANSI,  Concil.  XIX, 978.)
Author: Alexander II

Ernolfus Santonensis, in Francia, et Landus Nucerinus, in Italia, episcopi, multis certisque criminibus accusati, alter, quod ecclesiarum ecclesiasticorum ordinum consecrationem Simoniace et interveniente pecunia fecerit; alter, quod officium ab apostolico sibi interdictum praesumpserit, convicti, sunt synodali judicio depositi.