medieval-data/medieval-letters huggingface dataset:
EPISTOLA CLXXXIV. SUGERII AD GOSLENUM EPISCOPUM SUESSIONENSEM.  Respondet ad praecedentem.
Author: Sugerius S. Dionysii

Amantissimo domino et amico, venerabili Dei gratia Suessionensi episcopo G., SUGERIUS, et adhuc B. Dionysii qualiscunque abbas, omnipotenti Deo inter felices episcopos Jesu Christi feliciter episcopari.

Aeque ut vos amicum vestrum, aut plus si possum, vos videre desidero; sed quia per me non valeo, omnipotenti Deo ut ante decessum meum vos videre merear, qua possum prece supplico. Quod autem mihi mandastis vos post me non esse diutius superstitem, ut Deus et vitam et prosperitatem vobis conservet, quia mihi utillimum esset, tota cordis intentione desidero, et divinam pietatem attentius exoro. Faciem autem vestram videre exspecto, et de tanti amici exspectatione gratulor.
EPISTOLA CLXXXV. GOSLENI EPISCOPI SUESSIONENSIS AD SUGERIUM.  Respondet ad praecedentem.
Author: Sugerius S. Dionysii

Domino et digne reverendo S. Dei gratia B. Dionysii abbati, G. ejusdem patientia Suessorum vocatus episcopus, salutem in Domino, et diuturnioris vitae beneficium.

Ecce venio plus desiderio vestrae visitationis evectus, quam corporis mei possibilitate. Orate ergo B. Dionysium, cui nihil negari potest, ut apud Deum obtineat, quatenus vivum vos inveniam. Bonam valetudinem Dominus vobis conferat, donec ad vos veniam, et ultra.
EPISTOLA CLXXXVI. SUGERII AD LUDOVICUM REGEM.  Regem regnumque Deo commendat, regi Ecclesiam Sancti Dionysii.
Author: Sugerius S. Dionysii
Date:  [ add. delictis]

Glorioso Dei gratia regi Francorum et duci Aquitaniae L. charissimo domino nostro, SUGERIUS, omnium abbatum B. Dionysii minimus, devotas in Christo orationes et fidele servitium.

Gravissimi languoris longa attritione consumptus, dissolutionem meam imminere excellentiae vestrae significare dignum duxi, in bona spe et bona fide Dei misericordiam, quam nunquam in se sperantibus denegat, tota cordis intentione praestolando. Mirantur si quidem omnes quod tanto, tam longo dolore attritus supervixerim, existimantes hoc ex divinae pietatis largitione meae parvitati impertitum esse, ut cum tantum poenitendi spatium habuerim, annos meos in amaritudine animae meae recogitem, et mihi provideam. In tanto etenim honore positus, absque multis vivere non potui. Personam autem vestram, et personae prosperitatem, et regni statum Domino Deo attentius commendo; et ut inter felices reges coronam gloriae aeternae immarcescibilem obtineatis, qua possum prece divinae pietati supplico. In omnibus vero, et inter omnia, et ante omnia, pro nobili ecclesia Beati Dionysii, quae maxima regni et coronae vestrae portio est, nobilitatem vestram attentius deprecor, ut eam tanquam bonus dominus et pius foveatis, et manuteneatis, et ei consilii et auxilii manum porrigatis. Meminerit regiae majestatis celsitudo quomodo juvenis de terra vestra existis, nobile regnum Francorum in manu Ecclesiae dimisistis, per tot pericula et mortes Ecclesiam Orientalem visitastis; videte, pensate, ne tantum laborem amittatis. Diligite Ecclesiam Dei, pupillos et viduas defendite, et sic contra omnem potestatem, tam aeream quam mundanam, et contra aemulorum insidias, quos multos habetis, Deo auxiliante, poteritis resistere. Hoc enim est meum consilium. Hanc epistolam, quia me non potestis, vobiscum semper retinete, et quod in ea scriptum est adimplere satagite; pro vobis enim vobis loquor. Valeat celsitudo vestra.
EPISTOLA CLXXXVII. SUGERII ABBATIS S. DIONYSII AD S. BERNARDUM.  Gratias agit de consolatione sibi in extremis agenti data, seque ipsius commendat orationibus.
Author: Sugerius S. Dionysii

Amantissimo domino et Patri venerabili, Dei gratia Claraevallis abbati BERNARDO, SUGERIUS adhuc B. Dionysii humilis minister, salutem et sincerae dilectionis affectum.

Visitasti nos litteris vestris, visitet vos Oriens ex alto. Munuscula vestra, imo munera maxima, mappulam pretiosam, panem benedictionis vestrae, litteras consolationis, in quibus continentur verba bona, verba sancta, melle et lacte redundantia, mihi misero peccatori delegastis, et in extremis posito consolationem maximam praebuistis. Si enim angelicam faciem vestram vel semel ante decessum meum videre potuissem, ab hoc miserrimo saeculo securius exirem. Sciatis autem pro certo, quia si mille anni, aut ultra, vivere meruissem, nisi in beneplacito Dei remanere non curarem. Nec enim ex operibus justitiae, sed in sola Dei misericordia confidens, quam semper in se sperantibus exhibet, ad eum redire, tota cordis intentione desidero; unde et animam meam in sanctas manus vestras devote commendo; et ut vestris et sanctarum congregationum vestrarum orationibus, divinam propitiationem animae meae concilietis, genibus vestrae sanctitatis provolutus efflagito.
EPISTOLA PRIMA. GODEHARDI ABBATIS TEGERNCENSIS AD NIDERAL TAHENSES.  Nuntiat quomodo a Tegernseensibus exceptus sit, optatque ut mutua precum communio inter utrosque sit.
Author: Godehardus Hildesheimensis

GODEHARDUS abbas, quamvis indignus, W. caeterisque fratribus, quidquid dilectis filiis in Christo.

Quanquam nostrae fragilitatis legem interius exteriusque laborando, natura cogente, merito patiamur; tamen in hoc itinere, quod jussu domini nostri ducis aggrediebamur, adhuc nos prosperari vestri orationibus gratulamur. Nam honorifice simulque charitative a cunctis fratribus suscepti sumus, et devote faciunt quaecunque eis regulariter praecipimus. Insuper etiam precamur ut fraternitati vestraeque orationi deinceps consociemur, et una mecum commendant vobis fratres nostros, quos huic misimus, ut eis omnem charitatem humanitatemque exhibeatis, ut praecipit beatus Pater noster Benedictus. Mittite nobis librum Horatii et epistolas Tullii.
EPISTOLA II. EJUSDEM GODEHARDI AD THEODULUM EPISCOPUM.  Non cupiditate, nec ambitione, sed obedientia principi praestanda se ad monasterii Tegernseensis regimen accessisse.
Author: Godehardus Hildesheimensis

Domno THEODULO, pontificalium sacerdotum speculo liquidissimo, GOTAHARDUS Deo sibique monachum mentiens, proh pudor! Dominicum.

Scintillantis calami, aestuantis animi, vituperabilis invectionis in nos excogitatae ulterior modus cernitur esse quam admirandus. Si in unius tam nefariae criminationis causa me unquam reprehenderet propria conscientia, quam verecundo vultu quamquo poenitenti animo mea sponte voluissem me sequestrare a totius Christianitatis communione! Absit a me deceptrix cupiditas, ut alienis tam impie vellem inhiare, quanquam sine vestris nullo modo vivere possem. Veneria, quinimo cupidinaria fascinatrix, ita penitus fiat in me sopita, ut alterius copulae junctam vel concupiscibili oculo invidiose inspicere praesumam. Nostrae possessiunculae absque fuco simulationis renuntiavimus euge: sed non tantum postea profecimus ut debuimus, quia neque omnes Christiani Christiani sunt, neque omnes viri viri sunt, nec omnes monachi monachi sunt; Christiani tamen isti sunt et monachi: sed haec conversim volumus, sed non possumus; nitimur, sed infirmamur. Qui aliqua Christianitatis tinctione vel aspersione est insignitus, si catholice excusatur tantae perniciositatis flagitia non committere, quando qualiterve laudatur, qui tot vitiis obnoxius esse criminatur? quod me furtive in ovile Domini dicitis irrupisse, testis est fidelis curia populique Christiani innumera agmina, quia nihil de vestrae potestatis vel alicujus alterius subjectione mihi vindicare praesumpsi, nisi quod de potestativa manu summi Principis hodie suscepi. Hujusmodi prohibitionem obeditionis in regula conscriptam vitae Benedictinae non inveni, quamvis saepe saepius hinc inde detrita sit prae manibus nostris. Quod in his deliquisse me sentio ex aestu talis periculositatis, certum teneo, teste multorum conscientia, absque ullo labore me emergere posse. Valete.

Notes: (ut verius scitur) (non fateor utrum vellem
aut nollem)
EPISTOLA III. EJUSDEM AD AZELINUM ABBATEM LUNAELACENSEM.  Ut quamprimum se episcopo Pataviensi sistat.
Author: Godehardus Hildesheimensis

Abbas G. vester in omnibus confrater devotissimus, A. Lunilacunensium abbati, multiplicissimas in Domino salutes.

In omnibus vos prosperari nostri scitote esse gaudimonii; et si aliter, in his libenter compatimur similiter. Proximo apostolorum natalitio interfuimus solemni missarum officio pontificis Christiani , quamvis nobis summo studio renitentibus, episcopaliter tamen vocavit vos, et hoc firmiter definivit, nisi intra quatuordecim noctes ad se veniatis, vos excommunicandum. Quapropter consiliamur vobis ut cum licentia episcopi vestri G. ad illum veniatis, et vos ipse praesentialiter audiatis qualiter eventus hujus rei habeatur. Si aliquid nostri indigebitis ad id causam negotii, parati sumus qualitercunque vultis vobis suffragari. Valete.

Notes: (Pataviensis)
EPISTOLA IV. EJUSDEM AD QUAMDAM ABBATISSAM.
Author: Godehardus Hildesheimensis

Abbas G. omnium qui praesunt ultimus, domnae abbatissae T. vel A. seduli precaminis servitiique devotionem in Christo.

Recordamini, petimus, quod semper vos in Domino diligebamus, dilectamque Christi agnellam fieri optavimus, ac nobis in speciale nomen dilectissimae sororis eligebamus. Ista soror nostra venit ad nos ante Natale Domini, multiplicis necessitatis suae miseriam nobis conquesta; quam libentissime nobiscum commorari permitteremus, et in quantum sufficeremus, ministrare illi necessaria juberemus, si qualitas sexus aliquot permitteret monasterio fratrum feminas cohabitare: quia ut a sanctis viris comprobatur, stipulae, paleae, ignisque nunquam sibi pacificantur, nisi alter alterius damno citius consummentur. Quocirca petimus ne ad dedecus nostrae professionis, vel habitus monasterialis, quo ista soror vestitur, ulterius illam vagari per diversa loca patiamini: sed pro amore Dei nostraeque futurae excusationis ante Deum, vel ancillarum vestrarum operibus eam consociari dignemini, atque necessaria, quantum eleemosynae est vestri, ei largiri. Valete.
EPISTOLA V. TEGERNSEENSIUM AD GODEHARDUM EPISCOPUM HILDESHEIMENSEM.  Inaicant se, post Albinum, Ellingerum in abbatem iterum elegisse.
Author: Godehardus Hildesheimensis
Date:  [Albinus]

Domino G. pontificatus infula decorato, meritisque officio congruentibus, supra cunctos ejusdem nominis hoc tempore divinitus sublimato, fratres Tegrenses sub patrocinatu S. Quirini deservientes, quidquid filii charo patri dominoque famuli.

Ut sanctitas vestra, Pater reverende, felici et prospero eventu in cunctis diu longa per tempora vigeat et valeat, paternitati vestrae indubitanter notum sit, intenta devotione nos Deo die et nocte jugiter supplicare, precesque ipsas sancto patrono nostro Quirino pro vobis ad Deum perferendas humili supplicatione commendare, quousque locus noster manere poterit, beneficiorum a vestra benignitate nobis impensorum nunquam oblivio erit. Nam filii qui nascentur, et exsurgent, eadem posteris annuntiantes dicent: Quomodo miseretur pater filiorum, sic ille suorum misertus est semper gratis famulorum. Quae remuneratio etiamsi humana lingua tacuerit, apud Deum et S. Quirinum vobis certa erit. Proinde, Pater amande, nunquam magis ab usque principio vestri auxilii et consolationis eguimus, quam nunc, instante necessitate, egemus. Nam tribulatio et angustia propria sibi in nobis jam dudum, ut ita dicamus, posuere cubilia. Quae mala ad depellenda vestrae sanctitatis ad Deum interpellantur auxilia. Tibi itaque post Deum lacrymosis vocibus dicimus: Memor esto congregationis tuae, quam sponte possedisti ab initio, adjutor in tribulationibus, quae invenerunt nos nimis. Senior noster A. aegritudinis vi occupatus, prioratum suum deposuit, et nos orbatos reliquit. Igitur convenientes, Ellingerum nobis patrem, si Deo placet, recipere elegimus. Quam electionem inimicorum machinationibus pendet si obtinere possimus. Nam paternitati vestrae conquerimur, quia conatu praefati A. pene in alienae et ignotae potestatis dominium ignorantes traditi fuimus. Quod nisi Deus oculis suae miserationis nos respexerit, adhuc contingere formidamus. Igitur benignitatem vestram obnixis precibus obsecramus, ut consuetudinaliter pro nobis dignemini studere, ut de paternitatis vestrae incolumitate, licet absentes, debeamus gaudere, ut et nostra concedatur nobis electio, et rerum nostrarum, quod quasi ante oculos omni die formidamus, ab imperatore non fiat abstractio. Nam apud coelestem imperatorem multum vos valere nemo est qui audeat dubitare, pro quibus meritis etiam apud terrestrem quaelibet potestis impetrare.
EPISTOLA PRIMA  (  olim  II.)  AD NARSETEM.  Hortatur ut legatis auxilium praestet ad episcopos Ecclesiae perturbatores corrigendos.
Author: Pelagius I
Date:  [ al. mundanae]

Pelagius, Narsae patricio et duci in Italia.

Quali nos de gloriae vestrae studiis judicio gratulemur, non solum vestram, sed multorum ac pene omnium credimus habere notitiam; et idcirco nunc de his quae vobis praesentibus ibi fieri stupemus, fiducialiter apud gloriam vestram duximus conquerendum. Thracius siquidem atque Maximilianus nomina tantum episcoporum habentes, et ecclesiasticam ibi unitatem perturbare dicuntur, et omnes ecclesiasticas res suis usibus applicare: intantum ut contra unum eorum, id est Maximilianum, usque ad nos per tam longum iter, necessitate compellente, quidam infatigabiliter venientes, preces offerrent. Ob quam causam Petrum presbyterum sedis nostrae, sed et Projectum notarium ad eadem loca duximus destinandos, ut ea quae canonicis statutis a praedictis pseudoepiscopis compererint commissa, vel digna debeant ibi ultione compescere, vel eosdem ad nos usque perducere. Et ideo salutantes paterno affectu gloriam vestram, petimus ut praefatis, qui a nostra sede directi sunt, in omnibus praebeatis auxilium; nec putetis alicujus esse peccati, si hujusmodi homines comprimuntur. Hoc enim et divinae et humanae leges statuerunt, ut ab Ecclesiae unitate divisi, et ejus pacem iniquissime perturbantes, a saecularibus etiam potestatibus comprimantur. Nec quidquam majus est, unde Deo sacrificium possitis offerre, quam si id ordinetis, ut hi qui in suam et aliorum perniciem debacchantur, competenti debeant vigore compesci.
EPISTOLA III (  olim  IV). AD NARSEN PATRICIUM.  Ut schismaticos, a quibus fuerat injuste communione interdictus, reprimat.
Author: Pelagius I
Date:  [ forte 

est]

Pelagius Narsae patricio

Relegentes litteras excellentiae vestrae, de injuria quidem quam vobis iniquorum hominum praesumptio ingessit, valde doluimus. Sed quia scimus occulto Dei judicio animam vestram, etsi per aliorum iniquitatem et superbiam, et a contaminatione schismatis custoditam; egimus omnipotenti Deo gratias, qui etiam de malis hominum actibus bona operari consuevit. Nec enim sine illius providentia factum esse credendum est, ut insensati et perversi homines ad hoc usque prosilirent, ut suam divisionem catholicam esse credentes Ecclesiam, a sua vos pollutione prohiberent. Sic enim per misericordiam Dei etiam nescientibus illis hoc factum est, ut a schismaticorum factione eruti, catholicae, quam diligitis, servari vos contigisset Ecclesiae. Quamvis igitur vestra per illorum scelus utilitas facta sit, nolite tamen impunitam praesumptionem iniquorum hominum grassari permittere. Si enim hoc quod in vestram gloriam praesumpserunt, non fuerit vindicta compressum, quod in minoribus non valeant puniri, ambigi ultra non debet. Exercete igitur in talibus debitam auctoritatem, et ne eis amplius talia committendi spiritus crescat, vestris coercitionibus reprimantur. Ad hoc siquidem Dei nutu etiam contra vos talia praesumpserunt, ut alia vobis corrigentibus, ab eodem scelere alios possitis, Deo propitiante, munire. Quales autem sint qui Ecclesiam fugiunt, Eufrasii vos scelera evidenter informant: qui in homicidio quidem nec hominis necessitudinem, nec fratris charitatem, nec sacerdotii reverentiam cogitavit. Incestuoso autem adulterio etiam ipsius vindictae abstulit modum: quia, si adulterium punias, non remanet in quo vindicetur incestus. Si incestuoso ingeras poenam, inultum crimen adulterii remanebit. Ecce de quo collegio sunt, qui quantum ad superbiam suam, injuriam vobis inferre moliti sunt; et quantum ad providentiam Dei, impollutos vos Ecclesiae servaverunt. Auferte tales ab ista provincia, utimini oblata vobis a Deo opprimendi perfidos occasione. Quod tunc plenius fieri poterit, si auctores scelerum ad clementissimum principem dirigantur, et maxime Ecclesiae Aquileiensi invasor, qui et in schismate, et in eo maledictus, nec honorem episcopi poterit retinere nec meritum.

Notes: (quae amplius
occulta Deus esse noluit)
EPISTOLA IV (  olim  V). AD NARSEN PATRICIUM.  Monet ut Aquileiensem et Mediolanensem episcopos ad principem sub custodia dirigat.
Author: Pelagius I

Pelagius, Narsae patricio.

Istud est quod a vobis poposcimus, et nunc iterum postulamus, ut Paulinum Aquileiensem pseudoepiscopum, et illum Mediolanensem episcopum ad clementissimum principem sub digna custodia dirigatis; ut et iste qui episcopus esse nullatenus potest, quia contra omnem canonicam consuetudinem factus est, alios ultra non perdat; et ille qui contra morem antiquum eum ordinare praesumpsit, canonum vindictae subjaceat. Nec licuit alicui aliquando, nec licebit particularem synodum congregare: sed quoties aliqua de universali synodo aliquibus dubitatio nascitur, ad recipiendam de eo quod non intelligunt, rationem, aut sponte ii qui salutem animae suae desiderant, ad apostolicam sedem pro recipienda ratione conveniant, aut si forte , Peccator cum venerit in profundum malorum, contemnit ) ita obstinati et contumaces exstiterint, ut doceri non velint; eos ab eisdem apostolicis sedibus aut attrahi ad salutem quoquomodo necesse est, aut secundum canones per saeculares comprimi potestates.

Notes: (sicut de talibus scriptum
est (Prov. XVIII) (ne aliorum perditio esse possint)
EPISTOLA VII (  olim  VIII). AD SAPAUDUM EPISCOPUM ARELATENSEM.  Salutatoria priusquam a Sapaudo litteras acciperet.
Author: Pelagius I

Dilectissimo fratri Sapaudo Pelagius.

Quae nobiscum omnipotentis Dei gratia fuerit operata, ad charitatem tuam credimus fuisse perlatum; pro qua re ad nos destinari convenerat, ut visitatione communi magno invicem gaudio frueremur. Nos tamen fraternae memores charitatis, praesentium portitorum occasione reperta, officium fraternae salutationis impendimus, optantes ut alterna in timore Domini charitate viventes, mutuo frequenter refoveamur alloquio. Deus te incolumem custodiat, frater charissime. Data IV nonarum Juliarum, anno 15 post consulatum Basilii viri clarissimi .

Notes: (An. Christi 556)
EPISTOLA VIII (  olim  IX). AD EUMDEM.  Modeste laudes rejicit quibus illum Sapaudus in litteris suis ornarat.
Author: Pelagius I

Dilectissimo fratri Sapaudo Pelagius.

Fraternitatis vestrae grata nobis colloquia Felice viro honesto deferente suscepimus; quibus recensitis, communi Domino ac Deo nostro insufficientes gratias egimus, quia dilectionis tuae incolumitatem, quae nobis est desiderabilis, eorum testificatione cognovimus. Ea autem quae in nostris laudibus facundia oris vestri disseruit, quanquam vos congruentem vobis rem fecisse manifestum sit, nos tamen nihil nostrum ex omnibus quae dicta sunt agnoscentes, verecundiam magis incurrimus, illud doctissimi viri ad animum producentes, qui dixit: Sicut vera laus ornat, sic falsa castigat. Multum enim vitae nostrae ac morum verba charitatis vestrae mensuras excedunt. Optamus tamen ut sanctorum omnium precibus et vestris orationibus faciat nos Deus tales existere, quales vos esse ex bona voluntate pinxistis. Atque ideo salutantes debito charitatis affectu, indicamus nos, inventa ante hoc parvum tempus occasione quorumdam de provincia vestra Romam venientium, tanto amoris vestri fervore fuisse succensos, ut impatienter ferremus hujusmodi opportunitatem silentio praeterire. Scribentes namque gloriosissimo communi filio Childeberto regi, etiam ad charitatem tuam litteras, quales sub brevitate temporis potuimus dictare, transmisimus. Quaedam autem nobis, sicut scripsistis, proprio ore litterarum vestrarum in compendio portitor intimavit, quae nos non mediocriter permoverunt, admirantes nimirum qua ratione tam nova res fuerit usurpata; et necesse habemus solliciti esse, ut si quis venerit, non facile nobis, tanquam ignaris, subripere aliquid videatur. Melius tamen fraternitas tua faciet, si cognoscens illos quos suspicamini ad nos esse venturos, etiam vos personam instructam ex omni parte dirigatis, quae eis possit obsistere: quia cum epistola vestra nihil de causa contineat, si hic qui nobis modo ex voluntate vestra verbo suggessit, tunc apud nos nequeat inveniri, videbimur nos accusatoris officium suscepisse. Quod si a tua charitate persona dirigitur, nostrum est, et pro affectu quem vobis impendimus, et pro rei gestae novitate, salva aequitate, competentem illi quem dilectio tua miserit, praebere favorem. Deus te incolumem custodiat, frater charissime. Data decimo sexto calendas Octobris, anno 15 post consulatum Basilii viri clarissimi.
EPISTOLA X (  olim  XI). AD SAPAUDUM EPISCOPUM ARELATENSEM.  Commendat illi reditum Hominisboni subdiaconi, atque ut Placido patri suo suggerat de comparandis Romamque mittendis vestibus quae in pauperes erogentur.
Author: Pelagius I

Dilectissimo fratri Sapaudo Pelagius.

Quia legati filii nostri gloriosissimi regis Childeberti, beatorum apostolorum Petri et Pauli, et aliorum sanctorum martyrum reliquias poposcerunt, necesse habuimus Hominembonum subdiaconum de clero nostro dirigere, qui eas usque ad fraternitatem tuam cum reverentia deportaret. Et ideo salutantes hortamur ut quaesita occasione, sive navi, sive terreno, cum talibus personis de quibus nulla periculi possit esse suspicio, ad nos eum juvante Domino remittatis. Ea autem quae pro honore charitatis tuae a nobis supradicti legati poposcisse noscuntur, parati sumus Deo juvante concedere. Sed nisi litteras tuas per te acceperimus, sicut etiam decessores nostri postulantibus tuis decessoribus praestiterunt, superfluum judicavimus ultro transmittere. Sed mox ad nos, juvante Domino, unum de clero tuo cum litteris direxeris, si Dominus voluerit, et si vixerimus, promittimus nos esse facturos. Praeterea hortamur, viro magnificentissimo filio nostro, patricio Placido genitori tuo dicas, ut quod de pensionibus possessionum Ecclesiae nostrae collectum est, aut per suum hominem, aut per harum nobis dignetur dirigere portitorem: quia Italiae praedia ita desolata sunt, ut ad recuperationem eorum nemo sufficiat. Et si possibile est, ut nobis de ipsis solidis saga tomentacia, quae pauperibus erogari possint, et tunicas albas, aut cucullas, vel colobia, aut si quae aliae species in provincia flunt, quae pauperibus, ut diximus, erogari debeant, nobis exinde facite comparari, et opportunitate navis inventa dirigite, ut maximas fraternitati tuae gratias referamus, dum in hujusmodi sollicitudinem nostram providentia charitatis tuae relevari contigerit. Hortamur etiam ut Anastasium fratrem Pauli defensoris Ecclesiae ad nos faciatis occurrere. Deus te incolumem custodiat, frater charissime. Data XIX calendas Januarias, anno 15 post consulatum Basilii viri clarissimi.