medieval-data/medieval-letters huggingface dataset:
EPISTOLA CLXXVII. AD EUMDEM.  Confidentiam suam significat in ejus orationibus, et ad bene obeundum episcopale officium hortatur, sub spe aeternae mercedis.
Author: Alcuinus

Beatissimo Patri Remedio episcopo humilis levita Alcuinus salutem.

Acceptis amabiliter venerandae dilectionis vestrae litteris, quae me multo gaudio laetificaverunt, de prosperitate dignitatis vestrae, seu de recordatione nominis vestri, quoniam multum confido per Dei gratiam de intercessionibus sanctitatis vestrae; et quanto me plus peccatorem agnosco, tanto magis me indigere sanctas orationes vestras novi. Non solum me aliquid veniae mereri non dubito per vestrae charitatis continuas supplicationes, sed vosmetipsos magnam habere mercedem pro integritate sanctae fidei congratulor; nam et promissionem verissimam ipsius Veritatis habemus, quae ait: Ubi sunt duo vel tres congregati in nomine meo ibi sum in medio eorum . Congregatio nostra est in spiritu charitatis, non in corporis praesentia; et cui omnia praesto sunt, non latet eum charitatis nostrae puritas, sine qua nil placet Deo, nec munus ad aram. Hanc ergo sequamur intimo cordis affectu, ut ad illum pervenire mereamur, qui est vera charitas, et indeficiens beatitudo, et beata aeternitas: ut labor non sit inanis, sed ad perfectae retributionis perveniat gloriam. Ad hanc vicissitudinem sollicita litterarum tuarum dilectio meam segnitiem hortari nullatenus immemor esto, quatenus ad illam beatissimam visionem Domini nostri Jesu Christi pervenire mereamur, ubi est lumen aeternum et quies perpetuae pacis laetissima. Ad hujus beatitudinis pacem omnes ad te venientes, vel etiam pertinentes exemplis optimae vitae trahere non desistas; nec admonitionibus dulcissimis corda arentia irrigare segnis esto, ut culmen nominatae dignitatis in te sublimitatem meritorum habeat in conspectu Dei. Sint verba tua sale sapientiae condita, ut de te verissime dicatur: Ecce sacerdos magnus, qui in diebus suis placuit Deo; qui multiplicatis dominicae pecuniae talentis Domino suo occurrere dignus habeatur, et audire vocem desiderabilem: Euge serve bone et fidelis, intra in gaudium Domini Dei tui . Properat enim dies ultimus, et tacito pede fessa senectus ingreditur cubile nostrum; stat ad ostium qui pulsat, si laeto animo adventum ipsius suscipiamus. Dies sunt pauci laboris nostri, sed bene laborantem sequitur merces sine numero dierum, ejus ordinatione qui ordinat diem aeternum secundum merita singulorum; in cujus domo mansiones multae sunt; sed hae omnes divitiis felicitatis et gloria beatitudinis sunt plenae, ubi sancti post hujus vitae sudorem aeterna pace fruuntur, qui nostrum de supernis sedibus exspectant agonem, desiderantes ex nobis augeri numerum suum, quo tu properans, beatissime Pater, meque precibus tecum rapere, secundum fidelissimas promissiones tuas, satage ut corona gloriae tuae mihi proficiat, Christo donante, in perpetuam miserationis Dei salutem. Divina gratia te, tuosque fideliter in Ecclesia Christi servientes, in omnibus proficere faciat, dilectissime et sanctissime Pater.

Notes: (Matth.
XVIII, 20) (Matth. XXV, 21)
EPISTOLA CLXXX. AD QUEMDAM EPISCOPUM.  Dolet de amici aegritudine; hortatur ad patientiam, ad virtutes, ac curam scholarium.
Author: Alcuinus
Date:  [ Forte perpetui]

Litteris vestrae beatitudinis acceptis satis me laetificavit facies illarum, et sensus omnia gaudiis perfudit viscera, nisi tantum infirmitas vestra meas perturbavit venas. Sed juxta Apostolum infirmitas corporis fortitudo est animi: gaudeat filius, ut erudiatur a patre. Aurum examinatur in fornace, ut purior splendescat ex flammis ; et homo in dolore corporis excoquitur, ut purior exsiliat anima de ergastulo carceris sui. Placeat tibi castigatio paterna, quia flagella patris proficiunt ad salutem. Pauci sunt dies laboris: et perpetuae mercedis. Idcirco instanter laboret lingua in praedicationibus, manus in eleemosynis, pes in circuendo gregem Christi. Animus vigilet in orationibus, et in psalmodiis solidetur, et in laude Dei laetificetur. Quod semper erit acturus homo in coelis, hic saepius agat in terris. Sacrificium laudis honorificavit me, dicit Deus per Prophetam, illic iter est, quo ostendam illi salutare Dei . Sit humilitas in corde et in corpore; sit patientia in moribus et verbis; sit servus Domini fervens in mente; sit pax in ore, et in corde charitas; et semper suavia verba misceantur durioribus, quia facilius durum cor penetrant mollia verba quam amara. Sit discretio quid cui conveniat tempori, personae, aetati et operi. Sit lectio crebra, et jejunia sobria et convivia modesta, et honor hospitum, et ordinatio pauperum, et cura familiae, et diligentia in populo. Quid agam, et quid est quod scribo, nisi quia charitas tacere nescit, et quoddam refrigerium est verbis proferre, in quo mens inflammatur? Et scio te rusticitatem meam patienter ferre, et familiaritatis litterulas non abhorrescere. Ideo non erubesco prius dicta rescribere, et iterare quae ante direxi. Etsi immemor sim quid prius scripserim, non tamen immemor sum charitatis aeternae.

Nunc velim te properare in patriam et ordinare puerorum lectiones, quis grammaticam discat, quis epistolas et parvos libellos legat, quis sanctam Scripturam sobria mente haurire dignus sit. Tu vero, sancte Pater, evangelicis maxime studeas lectionibus, et canonicis sanctarum Scripturarum inservire eruditionibus, quia te decet meditatio divinae legis, ut dicatur de te: In lege Domini meditabitur die ac nocte , ut fructus tuus vigeat in aeternum, et omnia quaecunque facias prospera tibi sint ad salutem. Et memor mei valeto, sanctissime Pater.

Notes: (Prov. XXVII, 21) (Psal. XLIX, 23) (Psal. I, 2)
EPISTOLA CLXXXI. AD QUEMDAM.  Hortatur ad pietatem, reliquasque virtutes: commendat curam divinae laudis in ecclesiis illi commissis.
Author: Alcuinus
Date:  [ Canis., filii minores]

Pars mea, dixit Dominus animae meae . Pars mea, dixit pater filio suo, cui sit pars cum sanctis in aeternum. Tuae beatitudinis perlectis litteris gaudebam de tuae prosperitatis salute, cujus praesens quantum valui fautor fui; etiam et nunc absens cupidus. Et utinam, ut litteris promisisti, memor sis antiquae paternitatis et dulcedinis inter nos in Domino, qui semper nos in sua provehat voluntate, et proficere faciat in suis mandatis. Memores simus, quod nos de stercore erexit, et posuit inter principes populi sui ; non nostris meritis, sed sua gratuita misericordia; cui semper gratias agamus in omni vita nostra, ut ille, qui exaltavit, etiam conservet.

Omnes vero ecclesias, quas, Deo donante, ad regendum accepistis, diligentissime in Dei laude exorna. Sint in eis canonicis horis Psalmorum melodia, orationum instantia, missarum solemnia et intercessiones pro te tuisque amicis. Sint tibi, fili mi, mores cum honestate et temperantia, vestimentorum moderatus cultus, convivia non in luxuria et ebrietate, sed in sobrietate et congruentia temporibus et personis. Ubique Dei timorem ante oculos habeas. Humilitas te exaltet, et veritas honorabilem faciat, et misericordia amabilem. Sit tua manus pauperibus larga, amicis benigna. Esto fidelis dispensator domui Dei. Esto forma salutis omnibus tecum habitantibus . Et quia Deus te honore nobilem fecit, esto quoque et moribus nobilis. Luceat lux tuae bonitatis coram omnibus. Glorificetur in te Pater coelestis, qui te in hac praesenti vita custodiat, et in futura vita gloriam tibi cum sanctis concedat aeternam. Pars mea, pars, valeas; semper sit pars tua Christus. Esto memor patris, pars, precor, alma tui.

Notes: (Tren. III,
24) (Psal. CXII, 7 et 8) (I Thessal. I, 7)
EPISTOLA CLXXXII. AD HECHSTANUM PRESBYTERUM.  Hortatur ad virtutes: et orationibus amicorum cupit se commendari.
Author: Alcuinus
Date:  [ Can., sacro ministerio] [ Canis., 
dilectio] [ Cod.
Sal., cum Deo esse laetetur] [ Canis., promereris] [ Can., Rogo] [erudiant]

Filio meo charissimo Altapetra Albinus salutem.

Utinam juxta nomen tuum fiat merces tua alta et firma. Hoc vero, ut, Deo donante, fiat, labora instanter; curre, dum lucem habes; ascende quotidie per singulos gradus virtutum, ut de te dici possit: Ibunt sancti de virtute in virtutem, ut quod sequitur fieri possit hoc, ut a te videatur Deus Deorum in Sion . Vigiliis et orationibus insta, castitate et humilitate, dilectione Dei et proximi, et aliorum mandatorum observatione teipsum exorna. Quae tamen omnia ad charitatis firmamentum respicient, in qua tota lex pendet et prophetae . Si nondum adhuc annis, ordine tamen sacri ministerii senior esse coepisti. Nam presbyter, senior in Latina interpretatur lingua: ut significet, moribus esse debere senes, constantia perfectos, praedicationi verbi Dei intentos, ita ut ore impleant quod ore doceant. 200 Tu vero fili charissime, vigilanter tibi praepara bonis meritis domum perpetuam in coelis. Modo est tempus laborandi et promerendi Deum: tunc erit tempus judicandi, et pro bonis operibus vivendi Deum; quia tunc judicabitur unusquisque secundum opera sua . Non tibi sit saeculi pompa suavior quam salus aeterna; nec delectatio carnalis dulcior quam dilectio Dei. Qui hic Deum diligit, ibi cum Deo etiam laetabitur . Quam jucunda est beatitudo aeterna: et quam misera perditio sempiterna! qualis in vita futura fieri velis, talem te praepara in praesenti. Parvi temporis hospes perpetuam tibi promerere mansionem. Hodie te cogita cras esse moriturum. Omnis dies quasi ultimus est habendus. Ideo semper homo debet esse paratus, ut quacunque die judex pulsaverit ostium, aperiatur ei cum laetitia . Rapietur ad judicium anima, dum ducetur de corpore. Quid tunc ebrietas, quid tunc luxuria carnalis, quid pompa vestimentorum, quid annulus in digito, quid aurum in sacculo? Dives moritur similiter sicut et pauper, et una est amborum conditio, nisi forte quis melior altero fiat. Bonus in vitam vadit sempiternam, impius tormentis traditur aeternis. Esto filius vitae et non mortis. Esto haeres coeli cum Christo, non esca ignium cum diabolo. Per singulos dies semper esse melior studeto, ut semper cum Deo esse merearis. Saluta meo nomine Sacen et Begnod Dei famulos, amicos nostros, filios vitae aeternae. Roga eos nostri esse memores in orationibus suis cum sua familia, quam diligenter in Dei servitio erudiunt : quatenus mercedem ex illis habeant et non poenam, laudem et non contumeliam. Quia profectus subjectorum salus est praelatorum, et pastor bonus ex gregis multiplicatione coronabitur. Et tu, fili mi, memor esto mei et tui in orationibus, ut divina nos clementia perpetuo munere in salute sempiterna conservare dignetur. Vale, vale fili in aeternum.

Notes: (Psal. LXXXIII, 8) (Matth.
XXII, 40) (Matth. XVI, 27) (Luc. XII, 36)
EPISTOLA CLXXXIV. AD PRESBYTERUM EADA.  Pro muneribus gratias agit; dolet se de gradu paupertatis raptum esse in voraginem divitiarum; orationibus se commendat.
Author: Alcuinus
Date:  [ Canis., pro mea infelicitate te supplex]

Dilecto amico Eada presbytero Albinus salutem.

Dilectionis tuae munera magna devotionis laetitia suscepi, desiderans, donante Deo Christo, prosperitatem vos et praesentem habere atque futuram, agnoscens antiquae in vobis munificentiae largitatem. Quapropter et in nobis antiquae fidei reformastis amicitiam. Utinam divina clementia in vobis usque ad finem vitae perseverare faciat, quod ab ineunte aetate in vobis operari dignata est. Praeterit enim figura hujus temporis . Idcirco necesse est ut nos dies extrema in dilectionis geminae sobrietate vestitos inveniat. Quia qui offenderit in uno, id est, in uno charitatis praecepto, factus est omnium reus . 202 Habeto nos, obsecro, socios beatitudinis tuae, sicut te cupimus socium habere prosperitatis nostrae. Et orationibus devotionis vestrae deduc nos in eumdem paupertatis gradum, in quo, perficiente Deo, salubriter consistis. Tu tenes in manibus quod nos olim tenere cogitavimus. Sed fluctus saeculi nostram naviculam procellosis ventis in voraginem divitiarum rapuerunt. Sed te precor ut me pietatis precibus in portum quietis revocare studeas. Cupio, sed non facio. Tranquilla est paupertas, quam feliciter olim amasti. Beati pauperes spiritu, quoniam ipsorum est regnum coelorum . Sed paupertas haec humilitatis gubernaculo regatur, et charitatis velo, flante sancto Spiritu in eam, ad aeternae beatitudinis portum perveniet, ubi mei nominis memor intercedere pro me mereatur. Da te, supplex obsecro, ut duplicem habeas mercedem: unam tui ipsius, alteram fratris tui. Utinam ut merear te videre cum laetitia illic, si hic fieri non possit! Divina te gratia comitetur, et in omni bono florere faciat, ut cum multiplici bonorum operum fructu vitam merearis ingredi sempiternam.

Notes: (I Cor. VII, 31) (Jac. II, 10) (Matth. V, 3)
EPISTOLA CLXXXVI. AD AMICUM FIDELEM.  Ardorem charitatis suae significat; hortatur ut omnibus sit exemplum vitae. Commendat lectionem sancti Evangelii, et Libri Pastoralis sancti Gregorii.
Author: Alcuinus
Date:  [visere] [Cod. ms. Noli]

Dulcissimae dilectionis fratri et amico in Christi charitate salutem.

Amico antiquo novus non est similis . Amicus qui fortunam sequitur, et tempus observat, qui juxta qualitatem loci mutatur, nunquam verus fuit. O si mihi vox ferrea esset, et omnes pili verterentur in linguas, ut vel sic ad aures tui cordis verba dilectionis meae pervenire valuissent; vel in tuo pectore spiritus esset prophetiae, ut perspicere cordis mei arcana potuisses! crederes utique quam suavissimo sapore tui amoris pectus meum 204 impleretur. Sed nunc, quod valeo, faciam. Hos parvos apices, magnae indices charitatis, tibi dirigo, ut per hos intelligas quod vix intelligi potest. Sicut flamma potest videri, tangi autem non potest, ita charitas in litteris cerni potest, sed vix in animo scribentis sentiri valet. Quia sicut scintillae de igne sparguntur, ita dilectio litterarum officio volat. Sed plurimi sunt in quorum corde exstinguitur: ideo gratius lucescit, ubi vel aliqua ejus flammula ardescit. Quia in te, frater sanctissime, veram inveni charitatem, ideo nulla terrarum spatia me prohibent, secundum opportunitatem portantis , cupiens te in Christo perenniter frui, cujus amor nostra utinam impleat corda ut per ejus dilectionem nobis inviolabilis permaneat fraternitas, cujus charitatem sicut sacerdos Dei summi, sicut tuba coelestis, sicut praeco salutis cunctorum ingerere cordibus studeas. Quidquid illius respuit sanctitas, instantissime prohibe; quidquid illius diligit bonitas, ardentissime praedica. Non terrenae fragilitatis terreat potestas, non saecularis ambitio sacerdotalem severitatem compescat. Nolite timere eos qui corpus possunt occidere, animam autem non possunt . Esto omnibus vitae lucerna, praevius viarum Dei, exemplum honestatis. Esto miseris consolatio, medicina vulneratis, afflictis consolatio, pastor, non mercenarius, domus Dei, non spelunca latronum, palma florens, oliva semper virens . Noli columbas Dei vendere. Gratis da, quod gratis accepisti . Irreprehensibilem teipsum in omnibus exhibe, ut vita tua doctrina sit populi, ut ex bona conversatione tua aedificentur plurimi . Lege diligenter, obsecro, Evangelium Christi, libros quoque alios canonicae auctoritatis. Sed et Pastorale beati Gregorii papae saepissime perscrutare. His epulis animam tuam pasce, ut habeas unde alios quoque reficere valeas. Mei quoque, obsecro, ut memoriam habeas inter missarum solemnia et sacras orationes tuas, ut divina clementia veniam mihi peccatorum, et coronam tibi meritorum praestare dignetur.

Notes: (Eccli. IX, 14) (Matth. X, 28) (Joan. X, 12; Matth.
XXI, 13; Psal. XCI, 13; Gen. VIII, 11) (Matth.
X, 8) (I Tim. III, 2)
EPISTOLA CLXXXVIII. AD FILIUM AEGROTUM.  Solatur illum, et hortatur ad confessionem peccatorum.
Author: Alcuinus
Date:  [mutata] [ Ms. promittere] [ loco insignia] [si] [ob]

Charissimo Filio unicae dilectionis in Christi benedictione salutem.

Festinavi obviam vestrae dulcedinis praesentiae, et ecce mutuata vice pro laetitia visionis vestrae, tristitiae chartula advenit, vestram denuntians lacrymabili textu infirmitatem, propemodum te in limine hujus vitae suspirare; sed quantum de tuo contristor labore, tantum de divina laetificor pietate, qui te tam diuturna infirmitate decoxit, ut purior appareas conspectui illius. Beatus homo, qui corripitur a Domino; flagellat vero omnem filium, quem recipit . Haec spes te consoletur, charissime fili, et si quid saeculi in tuam deveniat potestatem, quasi obsides pacis praemitte ad Dominum, et diligenter minutissimas quasque verborum et cogitationum, imo et factorum sordes apud confessorem fidelem et prudentem, secundum tuam conscientiam, purifica, ut nihil remaneat, in quo malignus te apud summum Judicem habeat accusare. In Domino Jesu fortissima spe confide, qui ad unam confessionis vocem latroni paradisum promisit: et si illius clementia, quae occidere solet et vivificare, te in pristinum sanitatis officium revocare velit, talis esto moribus, qualis nunc voluntate; et talis tunc opere, qualis nunc cogitatione, ut tibi in salutem proficiat perpetuam, sive infirmitatis labor, sive sanitatis effectus. Habes me, quantum valeo, fidelem sive in iter illud terribile adjutorem; sive in vitae praesentis solatium consiliatorem. Quod vero tua inquisivit charitas de duorum distantia locorum, id est, sive in canonica sede, sive in monachica sanctitate melius esset ultimi diei exspectare spiraculum? ubique Deus est, qui meritorum magis, quam locorum considerat qualitatem; et si sub orario plus laborasti, quam sub cucula in servitio Dei, quid causae est, in articulo mortis tui laboris insignes abjicere, et alterius quaerere judicium? Nisi forte sub cucula, Deo miserante ab hac convalescas infirmitate, militare disponis: tamen quamdiu vivas, in majorem sanctae Dei Ecclesiae profectum tuae cogitationis dirige voluntatem: orationum igitur causa et fraternae intercessionis solatium cum monachis corporis requies optanda esse videtur. Si quid perperam dixi, non mala voluntate, sed imperitia me arbitreris loqui: tu vero consiliarios tecum, scio, pios et prudentes habes, quorum consilio ad salutem animae tuae uti ratum esse videtur; mea vero parvitas nunquam a vestra recedit charitate, et si, ut decet, intelligere nequeat, tamen, ut debet, desiderare non cessat. Rogo ut quidquid de tua eveniat vita, citius me cognoscere facias, ut sive abeuntem lacrymosis prosequar intercessionibus. Deo miserante dies aeternos vel temporales habeas semper felices in Christo.

Notes: (Hebr. XII,
6)
EPISTOLA CLXXXIX. AD ANTONIUM.  Conqueritur de sui oblivione, spectacula reprobat, et Homero se de iis scripsisse dicit,  etc.
Author: Alcuinus
Date:  [ Forte, serio] [uni]

Antonio Albinus salutem.

Quam plana via fuisset per bellica rura ad currendum vel ad volandum charitatis pennis! Timeo ne forte fractae sint alae, quae ex eis, ut aliae, potuissent inseri. Ideo nidus paternus non visitatur, nec saltem columba pedibus, ut quondam in Graecia legatis, affert litterulas. Quid ad haec sic iturus Orpheus? Orpheus . . . inter delphinas Orion. Vertitur oenofori fundus, sententia nobis. 206 Ego ludo, ego serie dormientem saepius suscitare nisus. Sed nec cantante saltatum est, nec plangente lamentatum. Omnia vel medium fiant mare, vivite silvae, Dixit amans spernenti se. Idem in eodem Poeta: Invenies alium, si te hic fastidit Alexis. Putavi me venire ad te, et unicae auriculae suavia susurrare, et alteri dura decantare; sed prohibuit me Romanus comes ingrato tempore. Si illius insurgat contra me praelium, in hoc ego sperabo ; quia virtus ex infirmitate perficitur . Vereor, ne Homerus irascatur contra chartam prohibentem spectacula et diabolica figmenta, quae omnes sanctae Scripturae prohibent, in tantum ut legebam sanctum dicere Augustinum: « Nescio homo, qui histriones et mimos et saltatores introducit in domum suam, quam magna eos immundorum sequitur turba spirituum. » Sed absit, ut in domo Christiana diabolus habeat potestatem. Olim tibi de his scripsi, optans salutem charissimi filii toto cordis affectu; volens per te fieri, quod per me non posse fieri agnovi. Tuus vero animus, fili charissime, congaudeat in servitio Dei et in salute fraterna, ut tibi ex profectu aliorum merces accrescat meritorum. Ideo saepius desideravi exhortatorias dilectionis vestrae litteras. Sed nescio quae causa vel me rapuit ex mente tua, vel te ab exhortatione cessare compulit. Beatus qui loquitur in aure audientis. Utinam omnes tali te desiderio audirent, sicut ego unanimus tuus! Vel castigatus scribe, ut vindices te, quia rogatus noluisti, ut confortares me. Valeto in pace perpetuae beatitudinis, fili charissime.

Notes: (Psal. XXVI, 3) (II Cor. XII, 9)
EPISTOLA CXC. AD ANTONIUM.  Nuntiat fratres insulae Lirinensis advenisse, et fratrem Adalhardi vocatum ad palatium fuisse,  etc.
Author: Alcuinus
Date:  [Haec]

Pio, prudenti atque religioso filio Antonio Albinus matricularius salutem.

Quidam praedicator juxta apostolum importunus debet esse; sic etiam quaedam charitas importuna se minime grato ingerit auditori: nec spreta tacere novit, quae etiam nec fluminibus obrui valet, nec tempestatibus exstingui, ne semel accensa subito exstinguatur. causa fuit hujus chartulae, quam subnectere calamus meus curavit. Igitur fratres venerabiles et religiosi de monasterio Hilirinae insulae ante paucos dies venerunt ad nos omnia narrantes de illis prospera partibus: sed et hoc addiderunt quod filius meus frater vester cum abbate palatium adire jussus esset, secundaque hebdomada post Pascha iter incepisse. Hoc te scire volui, ut provideas bono consilio fratri tuo, quid sit agendum. Quantum meae parvitatis consideratio perspicit, valde necessarium ei videretur, ut revertatur ad fratres suos, et ea vita vivat, in qua salvatus fuit de periculo mortis, in quo pene periit. Quid iterum regreditur, ubi propemodum perditus fuit? Non sit tibi durum cum Homero nostro consilium inire salutis perpetuae de fratre tuo, et mittere ad amicos vestros, qui sint in palatio, qui illum bonis erudiant consiliis, et revertendi ei licentiam inquirant; litterisque vestris illum admonere, ne dubitet animo, ne titubet gressus illius; sed unanimiter pietatem imperialem poscat regrediendi facultatem. Credas velim has litterulas ex charitate dictatas esse, ut tu habeas mercedem, et frater tuus salutem aeternam. Vive feliciter in charitate Christi, et omni religione sancta, fili charissime.
EPISTOLA CXCII. AD ANTONIUM MONACHUM.  Desiderat multum orationes Antonii, ut Deum semper amare possit et laudare.
Author: Alcuinus

Antonio Albinus, mansionario matricularius salutem.

Ideo dico mansionarium te, quia multae sunt mansiones in domo Patris aeterni , quarum te non solum habitatorem, sed etiam inter apostolicam auctoritatem judicem esse opto, quis, in qua dignus habitare discernatur. Deprecor tota cordis intentione, ut habeas Albinum tuum in ore et corde, dum animam offers tuam in conspectu Spiritus sancti, deprecans ut eruat me Spiritus Paraclitus de spiritalibus animi mei tentationibus, quatenus digna sit anima mea summum bonum, id est Deum verum amare et laudare; quia haec est angelica vita; semper et hoc agunt jugiter, quod nobis necesse est saepius agere: Et qui plus amat Deum in terris et laudat, magis eum habet in coelis. Infelix est haec vita, et tota aerumnis plena; non est nobis salus nisi in Domino Deo Christo, quem tua semper devotio amet, laudet et praedicet; et in orationibus tuis sanctis conservos tuos semper adjuva, et me maxime peccatorem, quem Patris nomine, licet indignum, dedicasti; et saluta fratres nostros, commilitones tuos, ex nostri nominis officio, et specialiter eos, quos familiarius nos dilexisse scias. Vos vero omnes in fraterna charitate et in unitate pacis sanctae divina gratia, in perpetuum custodire dignetur, dilectissimi fratres!

Notes: (Joan. XIV, 2)