EPISTOLA XXVI. 1. 2.  3. 4. 5.
Author: Paulinus Nolanus

Sebastianum eremitam et Benedictum diaconum collaudatos, illum ob vitae institutum, hunc propter curam illi necessaria ministrandi, rogat ut pro se et Therasia apud Dominum intercedant.

Sancto et merito dilectissimo fratri SEBASTIANO, PAULINUS et THERASIA in Christo Domino salutem. Benedictus est Dominus Deus Israel, qui elegit te et assumsit in vas electionis suae, et segregavit ab utero matris antiquae, et dedit tibi pennas columbae, ut ab hujus seculi strepitu procul evolans diceres: Ecce volavi fugiens, et mansi in solitudine. Quamvis tua solitudo non sola sit, quae non deserta est, sed secreta, et ab hujus mundi tenebris desolata, a 167 Dei lumine frequentetur, et a daemonibus furentibus fugiatur, atque ab angelis gaudentibus excolatur. Ipse Dominus Deus noster donavit nobis, licet longo intervallo distantibus, appropinquare tibi in dilectione per odorem bonum notitiae tuae, quam per fratrem in Domino carissimum Victorem accepimus: qui nobis et opus propositi tui, et secretum tabernaculi nuntiavit: quia veterum sanctorum strenuus aemulator, super torrentem tibi gratissimum, sicut illi quondam filii prophetarum, Elisaeo duce, super Jordanem, pacificam mansionem et spiritualia castra posuisses; et diaconus tibi frater Benedictus Sareptanae illius aut Sunamitidis obsequio ministraret. Beatus ille, cui mandavit Dominus sicut uni volatilium coeli, ut te sicut Eliam ad torrentem secreto sedentem panibus pietatis pasceret; et ad cellulam tuam assiduis super hac ministratione vestigiis, velut ad arcam Noe fructiferum pii germinis ramum afferens columba revolaret. Benedicti vos a Domino, qui facit unius moris habitare in domo, et qui germanitatis vinculum duplicavit in vobis; quos et in Ecclesiae utero fratres fecit, et sub una fide variis distinxit officiis, ut sub diverso munere alter alterum pasceretis. Tu illum spiritualibus armis jejunans et orans juvares, et ille in te coelestia bona sibi sereret, dum carnalia tibi alimenta suppeditat, non indigenti quidem pereuntis escae sumtu: quia fames tua justitiam et regnum Dei esurit. Sed tamen quia idem Dominus, qui fecit quod intus est, fecit quod foris est; spiritus quidem promptus, caro autem infirma; ideo viventem licet animam in Verbo Dei, quod est Christus Deus, qui verus et vivus panis est, tali remuneratur obsequio, ut corpori tuo, id est, terrenae in te fragilitati serviat cibis modicis, et ipse jejuniorum tuorum abundantia saginetur. Ideo enim dixit: Non in solo pane vivit homo, sed in omni verbo Dei ; quia ut infirmioris substantiae nostrae rationem, ne esuriret, habuit, perinde et carni panem necessarium ipse Creator ostendit. Sed ne corporis curam animae praeponeremus, quae verbo Dei pascitur, non in solo pane victum hominis constitutum; docuit quem etsi animae cura non quaerat, tamen corporis natura deposcit. Ideo benedictus ille, cui ad opes animae proficit necessitas conditionis tuae: quia adhuc homo, et isto visibili pane pascendus es, etsi interius aeterno illo pane satureris. Non enim proficeret spiritualis virtus, nisi subesset carnalis 168 infirmitas. Nec esset potens fidelium ministratio, nisi materiam ministrandi plerumque fraterna inopia praeberet. Unde et Apostolus ait in sanctos compensationem futuram, cum Ecclesiam Dei ad consolationem istius benedictionis hortatur, et dicit: Abundantia vestra sit ad illorum inopiam: ut et illorum abundantia vestrae inopiae supplementum fiat. Adhuc audeo dicere in utroque vestrum diversa Johannis et Domini forma consistit : Johannis in deserto clamantis, et Domini in templo docentis. Et unus vestrum in servitutem ministerii vocatus est, alter in monachi libertatem. Sed utrique in unum Dei regnum et gloriam convocati, et ambo liberi, quia ambo sub gratia; et ambo servi, quia ambo sub lege fidei. Ambo liberi peccato, et ambo servi justitiae, et ambo in jejuniis Domino diem sapitis, et ambo in epulis sinceritatis Domino gratias agitis, qui dat escam omni carni, et dat escam vivam esurientibus veram justitiam. Unus vestrum audivit, ut dicat: Introibo ad altare Dei, ad Deum qui laetificat juventutem meam. Et alter ab eodem propheta didicit dicere: Singulariter sum ego, donec transeam. Ergo quia sic electi estis et dilecti Domino, ut alter alterius onera portetis; et caritate perfecta, qua invicem vos pascitis, sustinetis, instruitis, locupletatis, adimpletis legem Christi, orate pro nobis; conserite validas orationum manus, ut superetis multitudinem peccatorum nostrorum. Ob hoc enim misericors et miserator Dominus peccatoribus suis sanctorum notitiam caritatemque procurat et donat, ut etiam inexcusabiles reos praepotens advocatio meritis damnationis absolvat. Maneatis in regno Domini benedicti Domino filii pietatis, et pacis, et luminis.

Notes: (V. ep.
13, num. 20) (V. Vit. c. 39. n.
2) (quod
intra vos fecit esse per inhabitantem in vobis arrhabonem
Spiritus sancti in quo clamatis, Abba, Pater )