medieval-data/medieval-letters huggingface dataset:
EPISTOLA CCXXIV. 1. 2. 3.
Author: Quodvultdeus

Domino sinceriter dilectissimo, fratri et condiacono QUODVULTDEO, AUGUSTINUS episcopus.

Cum mihi haec scribendi offerretur occasio per Fussalensem presbyterum, quem commendo Charitati tuae, recensui epistolam tuam, in qua petis, ut de haeresibus, quae oriri potuerunt ex quo Domini in carne nuntiari coepit adventus, aliquid scriberem. Hoc autem feci, ut viderem utrum jam deberem opus ipsum aggredi, et inde tibi aliquid mittere; ubi considerares tanto esse difficilius, quanto vis effici brevius. Sed ne hoc quidem potui, talibus curis supervenientibus impeditus, a quibus omnino dissimulare non possem: nam me at ab eo, quod habebam in manibus, averterunt. Hoc autem est ubi respondeo libris Juliani, quos octo edidit post illos quatuor, quibus ante respondi. Hos enim cum Romae accepisset frater Alypius, nondum omnes descripserat, cum oblatam occasionem noluit praeterire, per quam mihi quinque transmisit; promittens alios tres cito se esse missurum, et multum instans ne respondere differrem. Cujus instantia coactus sum remissius agere quod agebam; ut operi utrique non deessem, uni diebus, alteri noctibus, quando mihi ab aliis occupationibus hinc atque hinc venire non desistentibus parceretur. Agebam vero rem plurimum necessariam: nam retractabam opuscula mea, et si quid in eis me offenderet, vel alios offendere posset, partim reprehendendo, partim defendendo, quod legi deberet et posset, operabar. Et duo volumina jam absolveram, retractatis omnibus libris meis, quorum numerum nesciebam: eosque ducentos triginta duos esse cognovi. Restabant epistolae, deinde tractatus populares, quos Graeci homilias vocant. Et plurimas jam epistolarum legeram, sed adhuc nihil inde dictaveram, cum me etiam isti Juliani libri occupare coeperant, quorum nunc quarto respondere coepi. Quando ergo id explicavero, quintoque respondero, si tres non supervenerint, dispono et quod poscis incipere, simul agens utrumque, et hoc scilicet, et illud de retractatione opusculorum meorum, nocturnis et diurnis temporibus in singula distributis. Hoc ideo insinuavi Sanctitati tuae, ut quantum tibi desiderium est sumendi quod poscis, tanto flagrantius a Domino mihi poscas a adjutorium, quo serviam laudabili studio tuo, atque utilitati eorum quibus id existimas profuturum, domine sinceriter dilectissime frater. Commendo iterum perlatorem, et negotium propter quod eo perrexit; si cognoveris apud quem agendum sit, peto ne pigeat adjuvare. Non enim possumus necessitates hominum ejusmodi deserere, qui nostri non coloni, sed, quod majus est, fratres sunt, et in charitate Christi ad curam pertinent nostram. Deo vivas.

Notes: (si Deus voluerit)
EPISTOLA PRIMA. AD UTONEM NEPOTEM SUUM.
Author: Gozpertus Tegernseensis

Abbas GOZPERTUS, humilis Dei famulus, UTONI dilecto nepoti salutem in Deo.

Petimus vos per amorem Dei et sancti Quirini martyris sui, ut nobis decimam reddere praecipiatis quam debent hospites sancti Quirini in servitium habere, et pauperes in victum qui quotidie veniunt ad ejus monasterium. Timendum enim valde est, cum eleemosynam Ecclesiae Dei pauperibus Christi injuste tollitis, ut tollatur vobis a Deo quod licenter et sine peccati periculo habere potestis; quod vos Deus vitare concedat. Valete.
EPISTOLA II. AD COMITEM ADALP.
Author: Gozpertus Tegernseensis

Nobilissimo comiti ADALP. GOZPERTUS abbas cum monachis sibi commissis, pignus superni salutaminis in Christo.

Quanquam in ultimis regionibus saxosis silvosisque locis habitemus, celebris fama pietatis vestrae, quam in nos nostramque familiolam exercuistis, saepe saepius relatu plurimorum ad nos usque pervenit. Qui nullo alio servitio possumus aut sufficimus, nomen vestrum in libro vitae apud nos conscriptum habemus et quotidie supplicamus a Deo vobis remunerandum, pro cujus amore talia nobis nostrisque facitis. In talibus, ut praediximus, locis degentes, piscationis magnam penuriam patimur. Quocirca petimus, si in manu vestra anno praesenti piscatura est prosperata, nobiscum solita clementia partiri praecipiatis. Valete.
EPISTOLA III. AD ARNOLDUM NEPOTEM SUUM.
Author: Gozpertus Tegernseensis

GOZPERTUS abbas nominatus, quamvis indignus, seniori ARNOLDO, neptique nostrae conjugi vestrae Adalhaidae salutem in Deo summo.

Necessitate maxima compulsi, amicorum nostrorum fida flagitamus auxilia, quia praesenti anno minime sufficiunt nobis victuum alimonia fructuum fertilitate, agrorum sterilitate suffocata. In omnibus rebus speramus vos nobis esse compatientes visceribus pietatis. Idcirco petimus ut in instanti periculo nobis subveniatis, et si aliquid grani dari praecipitis in nostrum victum vel familiae nostrae, pro pretioso dono auri vel argenti honorifice accipimus. Valete.
EPISTOLA PRIMA. AD WILLELMUM I ANGLORUM REGEM.  Regi supplicando petenti ut sex ad eum monachos, sub annua pro singulo centum argenti librarum pensione, mitteret, respondet petitionem ejus, ut venalem et quasi Simoniacam, omnino rejiciendam.  [  Bibliotheca Cluniacensis, p.  453.]
Author: Hugo Cluniacensis

Petitio vestra, domine rex, descendit ex bona voluntate, qui vultis gentem vobis a Deo traditam ad salutem suam ordinare. Verum sicut dignum est vestrae majestati quod poscitis, ita quod injungitis, incongruum est nostrae saluti, ut animas quas in periculo animae meae, et capitis mei suscepi, vendam terreni mercimonii cupiditate, et mittam in perditionem, aut generalem aut specialem, videlicet ubi aut omnes, aut aliqui eorum pereant, et ego pro illis rationem Deo reddam, apud quem nihil valet aurum, nihilque prodest argentum, aut argumentum vanae excusationis. Quomodo ergo faciam pro ullo munere, quod si facerem pro toto mundo, mihi parum esset, cum pro uno ex eis perdito perirem? Quid enim proficit homini si universum mundum lucretur, seipsum autem perdat, et detrimentum sui faciat? Igitur, charissime domine, hoc nolite a me quaerere quod facere nisi cum perditione mea non possum, quia nullo pretio volo animam meam venundare, quam profecto venalem darem, si unum ex fratribus mihi commissis mitterem ubi illum perderem; et libentius ego pecuniam darem pro comparandis monachis quibus valde indigeo, per diversa loca a me ordinanda, quam pro eorum venditione acciperem. Quod enim capitulum nostrum in partibus illis timerent, ubi nullum viderent nostrum monasterium, ad cujus portum applicare valerent vel constringi possent? Aliud itaque jubete, et sustinete hoc patienter, si non potest fieri cum salute amici vestri quod petistis. Valete.
(Anno 1078)EPISTOLA II. AD MOISIACENSES FRATRES.[Mabill.  Annal. Bened.  V, 130.]
Author: Hugo Cluniacensis

Dulcissimis et amantissimis fratribus ac filiis, sub patrocinio beatorum apostolorum Petri et Pauli apud Moisiacum degentibus, fratri HUNALDO abbati, salutem animarum et corporum et aeternam benedictionem.

Noveritis, filii charissimi, qualiter vos semper dileximus, quamque speciali amore locum illum prae omnibus congregationis nostrae locis habuimus et honoravimus. Hoc namque privilegium vobis et loco vestro semper concessimus et concedimus, ut in amore et honore atque memoria congregationis nostrae speciales sitis. Unde, filii, rogamus, ut nostri memores, dominum super omnia diligatis, timeatis, honoretis, eique gratias super beneficiis suis agatis. Licet enim vobis plures supervenerint anxietates, ejus tamen misericordia non defuit vobis, in bonis augmentum praestans, et in necessitatibus solatium. Idcirco, charissimi, ipsum in omnibus et super omnia prae oculis habetote; dominis nostris summis apostolis servire non cessate; ordinem vestrum et sacram religionem, sanctamque obedientiam cum summa diligentia custodite. Pensate quam nihil sit quidquid in mundo cernitis. Cogitate cum quanto sudore laborandum, ut possit illud evadi terribile judicium, et perveniri ad gaudium nunquam finiendum. Dominus abbas, quem vobis praefecimus, vir bonae intentionis et religiosus, nobis et fratribus nostris non parum charus, satis se laudat de vobis. Unde gaudemus, et ut magis magisque ipsum diligatis, honoretis eique devote obediatis, utpote tam glorioso viro, volumus et admonemus. De caetero commendamus vos omnipotenti Deo, qui vos benedicat, et adjuvet, et protegat, et ab omnibus peccatis absolvat, vobisque perseverantiam in sancta religione tribuat et post hanc vitam, precibus et meritis summorum apostolorum, quibus deservitis, vos ad aeternam perducat, amen. Et quia vos corporali aspectu videre non possumus, spirituali nos videamus. Orate pro nobis et pro fratribus nostris.
EPISTOLA III. AD ANASTASIUM EREMITAM.  Ut ad monasterium redeat hortatur.  Anno 1086.)[MABILL.  Act. Bened.  IX, p. 491.]
Author: Hugo Cluniacensis

Dilectissimo filio ANASTASIO, frater HUGO, peccator, salutem, et in beatam resurrectionem, gloriosam electorum societatem.

Miror, charissime fili, quod jam diu de vobis nihil audivi, nullamque de vestra vita cognitionem accepi: unde mando vestrae dilectioni, ut si bonum videtur vobis, descendatis ad visitandos fratres, ut sicut dixi desiderabilis praesentia vestra corroboret et exhortetur eos.
(Anno 1097)EPISTOLA IV. AD URBANUM II PAPAM.  Adversus Robertum, abbatem S. Remigii.  [MARTENE,  Ampliss. Collectio,  t. IV, p. 999.]
Author: Hugo Cluniacensis

Amantissimo et reverendissimo Patri sanctae atque apostolicae sedis summo pontifici domino papae URBANO, frater HUGO Cluniacensis cum tota congregatione vestra continuas et devotissimas devotionis orationes et perpetuam pacem.

Multi, o domine Pater, justis ac necessariis causis existentibus, cupiunt dignam vestram adire praesentiam, sed impediuntur variis difficultatibus obsistentibus. Unde et aliqui eorum saltem ad nos veniunt, quasi ad domesticos vestros, si quomodo eis consulatur vel subveniatur illorum necessitatibus. Inter quos domnus Manasses Remorum pontifex, vester humilis filius, noster quoque devotus amicus, quem et in alia epistola vobis commendavimus, conquestus est nobis de Majori-Monasterio, in ecclesia B. Remigii se quemdam monachum ordinasse, et longe aliter quam sperabat de ejus irreligione maximum in loco damnum provenisse. Petiit autem ut interpellaremus inde vos; sed quia domnus HUGO Lugdunensis archiepiscopus omnem ordinem rerum vobis significavit, sicut audivimus, reverentiae suggerimus ut si ad vos venerit idem monachus, prudentiam vestram nullis circumveniat calliditatibus, sed faciatis ei secundum sapientiam quam a Deo habetis. Reverentissimam ac dilectissimam nobis paternitatem vestram Dominus Christus sanam et incolumem nobis conservet et universae Ecclesiae.
I.  Charta Hugonis episcopi Gratianopolitani, vetantis ne mulieres Carthusiam accedant.   (MABILLON,  Annal. Bened.,  t. V, p. 646, ex archivo Carthusiae Majoris.)
Author: Hugo Gratianopolitanus

Hugo Gratianopolitanae Ecclesiae vocatus episcopus, presbyteris et laicis in Gratianopolitano episcopatu commorantibus, aeternam in Domino salutem.

Quomodo fratres nostri Chartusiae monachi Deo placere desiderent, mundus quem fugiunt, et loci in quo habitant asperitas et solitudo satis probant. Quorum desiderio, quoniam pax et quies maxime necessariae sunt, supra pontem, qui terminus possessionis eorum est, ad removenda ea quae proposito eorum contraria sunt, domum aedificari consuluimus et praecepimus. Rogamus itaque dilectionem vestram, et auctoritate divina injungimus ut feminae per terram eorum nullatenus transeant, neque viri arma portantes. Praeter ea infra terminos ipsorum possessionis, piscationem et venationem et avium captionem, ovium vel caprarum, atque omnium domesticorum animalium pascua et transitum prohibemus. Obedientes monitis nostris divina clementia in gratia sua multiplicet, et in omnibus bonis quae ibidem a servis Dei geruntur, vel usque in saeculi finem gerenda sunt, eamdem, quam habere ipsi cupiunt, partem tribuat. Inobedientes vero divino judicio reos relinquimus, et saeculari potestate puniri faciemus. Datum mense Julii, anno 1084.
III.  Charta Leotardi filii Willelmi pro feudo cellariae episcopalis.   (  Ibid.  ex tabular. Ecclesiae Gratianopolitanae.)
Author: Hugo Gratianopolitanus

Ego Hugo Gratianopolitanus episcopus, notum facio omnibus, quod Humbertus Pilosi, et Dodo de Gratianopoli, et Guigo Lacensis, et Rostagnus fuerunt mecum in placito quod primum fecit mihi Willelmus Leotardus; dereliquit igitur mansum unum, quem sicut ibidem testibus comprobatum fuit, mentitus fuerat se habere pro feudo cellariae; et quia mansum dereliquerat, et nihil aliud se habere pro cetiaria dicebat, praedictis viris laudantibus, dedi ei quoque anno pro feudo cellariae decem solidos, et victum sibi soli in domo mea quamdiu ego ibi manerem, et prorsus nihil aliud dedi vel conveni ei. Postea vero Guigo Geraldus fecit ei fori factum in cabanaria quam habebat Miseriaci, et in placito quod habuit cum Guigone Geraldo, ante me confessus est istam cabanariam esse feudum antiquum cellariae quam celaverat, in primo placito, cum reliquit mansum, et cum mentitus est nihil habere pro feudo cellariae; et cum injuste et per subreptionem extorsit nobis decem solidos in unoquoque anno, post mortem vero ejusdem Willelmi fecerunt mihi placitum filii sui Beto, Leotardus et alii fratres eorum, et dedi eis antiquum et verum feudum, scilicet cabanariam Miseriaci quam celaverat pater eorum, et quam sub testimonio bonorum virorum confessus fuit esse antiquum et verum feudum episcopalis cellariae, ipsam dedi eis pro feudo cellariae, et casamenta et cortilia quae habent Gratianopoli, et unum furnum qui est juxta Calomentum illorum, sive juxta domum Stephani Coaiz, et in domo mea quandiu ego ibi manerem victum uni soli, decem vero solidos quos pater eorum extorserat, mihi retinui, et prorsus nihil aliud dedi eis, et hoc fuit in placito et conventione constitutum, ut Leotardus in officio cellariae nullum alium prorsus per se vel sub se habeat, sed si Leotardus in suam personam claves tenere noluerit, vel si tenuerit, et res episcopales defeudaverit, ego committam eas cuicunque voluero, similiter omnes successores mei; ipse vero habeat feudum, et alii utilitati nostrae domus deserviant. Testes sunt istius chartae, Rostagnus, Guigo de Lanz, Odolricus, Gualdinus, Fulco, canonici Gratianopolitanae Ecclesiae, et Guigo conversus, et alii plures, postea reddidi eis in feudum decem solidos quos retinueram.
IV.  Chartae guirpilionis factae per Leodegarium de Clariaco et alios, Hugoni episcopo Gratianopolitano, de tota terra de Fabriis.   (  Mémoires pour l' histoire du Dauphiné  tom. I, p. 134.)
Author: Hugo Gratianopolitanus

In nomine Patris, etc.

Ego Leodebarius de Clariaco, et Petrus Mallenus, et Jarento Rufius, et mater et uxor ipsius, et Largerius presbyter frater ejus, et Silvius de Clavaissone nos omnes per fidem et sine enganno guirpivimus, et donavimus totam terram de Fabriciis Deo et B. Mariae, et S. Vincentio, et B. Donato, et Hugoni Gratianopolitano episcopo cui pro jure episcopatus Rotmanis adjudicata fuerat, et omnibus successoribus suis in perpetuum tenendam et possidendam. Et nos juravimus quod praedictam terram, neque bona quae ex terra procedunt, ollamus episcopis Gratianopolitanis, nec aliquis consilio vel consensu nostro: hujus guirpilionis sunt testes, ipse Hugo Gratianopolitanus episcopus, in cujus manu fuit factum, et Villelmus de Clariaco, et Obrias Gratianopolitanus Ecclesiae decanus, Guigo prior S. Donati, Vilellmus monachus S. Gotfredi, Petrus Stephanus Magalonensis Ecclesiae canonicus, qui hanc chartam scripsit, Oldricus procurator episcopi, Ademarus Cabiscolus S. Donati, Atenulphus Guaniola, Bortellus episcopalis et duo filii ejus Hugo et Petrus, Vilellmus Bruno, Petrus de sancto Andrea, marescallus episcopi, Rodulphus de Alavardo nepos praedicti decani. Facta est charta ista in mense Maio anno ab Incarnatione Domini 1128, feria V, luna XXI.
V.  Guerpitio de decima facta a Petro Gorga Hugoni episcopo Gratianopolitano.   (  Ibid.  p. 135, ex tabulario Ecclesiae Gratianopolitanae.)
Author: Hugo Gratianopolitanus

Notum sit filiis Gratianopolitanae Ecclesiae praesentibus et futuris quod Petrus Gorga, et ejus uxor, et soror uxoris ejus reddiderunt et guerpiverunt Deo et beatae Mariae, et S Vincentio, et episcopo Hugoni, et successoribus suis decimam quam ipsi habebant in cabanaria quam tenent de Aimone vetulo, sicut ipse Hugo melius intellexit ad utilitatem suam et successorum suorum. Haec guerpitio facta est in manu ejusdem, in praesentia Petri de Visilia, et Geraldi de Savoia, et Guidonis conversi et Malleni cellarii comitis.
EPISTOLA VI.
Author: Ausonius Burdigalensis

AUSONIUS consul vatem resaluto THEONEM. Aurea mala, Theo, sed plumbea carmina mittis. Unius massae quis putet has species? Unum nomen utrisque: sed est discrimen utrisque: Poma ut mala voces, carmina vero mala. Vale beatis nomen a divis Theon. Metoche sed ista saepe currentem indicat.
EPISTOLA VIII.
Author: Ausonius Burdigalensis

AUSONIUS AXIO PAULO RHETORI SALUTEM. Tandem eluctati retinacula blanda morarum, Burdigalae molles liquimus illecebras, Santonicamque urbem vicino accessimus agro. Quod tibi si gratum est, optime Paule, proba. Cornipedes rapiant imposta petorita mulae: Vel cisio trijugi, si placet, insilias: Vel celerem mannum, vel ruptum terga veredum Conscendas, propere dummodo jam venias. Instantis revocant quia nos solemnia Paschae: Libera nec nobis est mora desidiae. Perfer in excursu vel terjuga millia epodon, Vel falsas lites, quas schola vestra serit. Nobiscum invenies nullas. Quia liquimus istic Nugarum veteres cum sale reliquias.
EPISTOLA IX.
Author: Ausonius Burdigalensis

AUSONIUS PAULO. Ostrea nobilium coenis, sumptuque nepotum Cognita, diversoque maris defensa profundo, Aut refugis nudata vadis, aut scrupea subter Antra, et muriceis scopulorum mersa lacunis, Quae viridis muscus, quae dedecor alga recondit, Quae testis concreta suis, ceu saxa cohaerent, Quae mutata loco, pingui mox condita limo, Nutrit secretus conclusae uliginis humor, Enumerare jubes, vetus o mihi, Paule, sodalis, Assuefacte meis joculari carmine nugis, Aggrediar; quamvis curam non ista senilem Sollicitent, frugique viro dignanda putentur. Nam mihi non saliare epulum, non coena dapalis, Qualem Penelopes nebulonum mensa procorum, Alcinoique habuit nitidae cutis uncta juventus. Enumerabo tamen, famam testesque secutus, Pro studiis hominum semper diversa probantum. Sed mihi prae cunctis ditissima, quae Medulorum Educat Oceanus, quae Burdigalensia nomen Usque ad Caesareas tulit admiratio mensas, Non laudata minus nostri quam gloria vini. Haec inter cunctas palmam meruere priorem Omnibus ex longo cedentibus. Ista et opimi Visceris, et nivei, dulcique tenerrima succo, Miscent aequoreum tenui sale tincta saporem. Proxima sint quaevis, sed longe proxima multo, Ex intervallo: quae Massiliensia portu, Quae Narbo ad Veneris nutrit; cultuque carentia Hellespontiaci quae protegit aequor Abydi: Vel quae Baianis pendent fluitantia palis: Santonico quae tecta salo: quae nota Genonis: Aut Eborum mixtus pelago quae protegit amnis, Ut multo jaceant algarum obducta recessu; Aspera quae testis, et dulcia farris opimae. Sunt et Aremorici qui laudent ostrea ponti: Et quae Pictonici legit accola littoris: et quae Mira Caledonius nonnumquam detegit aestus. Accedunt, quae Byzantia subter Littora, et insana generata Propontidis acta, Promoti celebrata ducis de nomine, laudant. Haec tibi non vates, non historicus, neque toto Orbe vagus conviva loquor, sed tradita multis: Ut solitum, quotiens dextrae invitatio mensae Sollicitat lenem comi sermone Lyaeum. Haec non per vulgum mihi cognita, perque popinas. Aut parasitorum collegia Plautinorum: Sed, festos quia saepe dies partim ipse meorum Excolui, inque vicem conviva vocatus adivi, Natalis si forte fuit solemnis amico, Conjugioque dapes, aut sacra repotia patrum, Audivi: meminique bonos laudare frequentes.


Notes: (fama recens)
EPISTOLA X.
Author: Ausonius Burdigalensis

AUSONIUS PAULO. Si qua fides falsis umquam est adhibenda poetis, Nec plasma semper allinunt, Paule, Camenarum celeberrime Castaliarum Alumne quondam, nunc pater, Aut avus, aut proavis antiquior, ut fuit olim Tartessiorum regulus: Intemerata tibi maneant promissa memento. Phoebus jubet verum loqui. Et si Pierias patitur lirare sorores, Numquam ipse torquet αἄλακα. Te quoque ne pigeat consponsi foederis: et jam Citus veni remo, aut rota. Aequoris undosi qua multiplicata recursu, Garumna pontum provocat. Aut iteratarum qua glarea trita viarum, Fert militarem ad Blaviam. Nos etenim primis sanctum post Pascha diebus Avemus agrum visere. Nam populi coetus, et compita sordida rixis Fastidientes, cernimus Angustas fervere vias, et congrege vulgo Nomen plateas perdere. Turbida congestis referitur vocibus Echo, Tene, feri, duc, da, cave: Sus lutulenta fugit, rabidus canis impete saevo, Et impares plaustro boves. Nec prodest penetrale domus et operta subire: Per tecta clamores meant. Haec, et quae possunt placidos offendere mores, Cogunt relinqui moenia: Dulcia secreti repetantur ut otia ruris Nugis amoena seriis. Tempora disponas ubi tu tua: jusque tuum sit, Ut nil agas, vel quod voles. Ad quae si properas, tota cum merce tuarum Veni Camenarum citus. Dactylicos, elegos, choriambum carmen, epodos, Socci et cothurni musicam, Carpentis impone tuis: nam tota supellex Vatum piorum chartea est. Nobiscum invenies catenoplia, si libet uti, Non Poena, sed Graeca fide.

Versus meos utili et conscio sibi pudore celatos carmine tuo et sermone praemissis dum putas elici, repressisti. Nam qui ipse facundus, et musicus editioni alienae prolectat, audaciam consilio, quo suadet, exterret. Tegat oportet auditor doctrinam suam, qui volet ad dicendum sollicitare trepidantem: nec emerita adversum tyrunculos arma concutiat veterana calliditas. Sensit hoc Venus de pulchritudinis palma diu ambiguo ampliata judicio. Pudenter enim ut apud patrem, velata certaverat: neque deterrebat aemulas ornatus aequalis. At postquam in pastoris examen deducta est lis dearum, qualis emerserat mari, aut cum Marte convenerat, et consternavit arbitrum, et contendentium certamen oppressit. Ergo nisi delirus tuus in re tenui non tenuiter laboratus opuscula mea, quae promi studueras, retardasset, jamdudum ego, ut palmes audacior, in hybernas adhuc curas improbum germen egissem, periculum judicii gravis inconsulta festinatione subiturus. Denique dissonum, quem colonomon existimo proprie a philologis appellatum, accrevi, ut jubebas recenti versuum tuorum lectione non ausus ea quae tibi jam cursim fuerant recitata, transmisi. Etenim hoc poposcisti, atque id ego malui, tu ut tua culpa ad eumdem lapidem bis offenderes, ego autem, quaecumque fortuna esset, semel erubescerem.
EPISTOLA XI.
Author: Ausonius Burdigalensis

AUSONIUS PAULO salutem.

Vide, mi Paule, quam ineptum lacessieris, in verbis rudem, in eloquendo hiulcum, a propositis discrepantem, in versibus concinnationis expertem, in cavillando natura invenustum nec arte conditum, diluti salis et fellis ignavi, nec de mimo planipedem, nec de comoediis histrionem. Ac nisi haec a nobis missa ipse lecturus esses, etiam de pronuntiatione rideres. Nunc commodiore fato sunt, quod licet apud nos genuina, apud te erunt adoptiva. Vinum cum bijugo parabo plaustro Primo tempore Santonos vehendum, Ovum tu quoque passeris marini, Quod nunc promus ait procul relictum In fundo patriae Bigerritanae.