medieval-data/medieval-letters huggingface dataset:
EPISTOLA CCXCIII. WIBALDI ABBATIS AD SUOS STABULENSES.  Anceps an duas adeo ab sese dissitas abbatias regere debeat, consilium ab eis petit quid in tanto sibi periculo sit agendum.   (Anno 1151.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

Frater WIBALDUS Dei gratia id quod est in Ecclesia catholica, Roberto decano et caeteris Stabulensis Ecclesiae fratribus, spiritu consilii et fortitudinis abundare.

Deliberare cogimur de verbo et ad effectum perducere, quod saepe in conventu vestro tractasse nos vestra recolit fraternitas, videlicet, quod duobus monasteriis tam longe distantibus, tam amplae possessionis et familiae praeesse nequaquam sufficimus, licet a magistris Ecclesiarum et a domino nostro rege serenissimo clementer permittamur. Quanta enim malitia temporibus istis increverit, quando nec per ecclesiasticam nec per saecularem justitiam adjuvamur, miserabilis vexatio, quae quotidianis rapinis et incursionibus monasterium vestrum dissipat et affligit, experientiam vestram crudelibus documentis intelligere fecerunt. Sed, sicut ad regimen Corbeiensis monasterii praecipiti ambitione non declinavimus, sed post divinam per electionis canonicae titulum vocationem, vestra in omnibus auctoritate, consilio et ordinatione usi fuimus; ita nunc rerum difficultates et pericula sollicite pensantes, et tanto ponderi penitus succumbentes, ad consuetum vestri consilii oraculum refugimus, nullo modo dubitantes, quin hoc, quod in re tam ancipiti et a nostrae optionis capacitate tam remota nobis a vestrae fraternitatis unanimitate fuerit injunctum, a divina sit misericordia et dispensatione procuratum. Absit autem a pietate cordium vestrorum ut credatis nos in has cogitationes, aut ira impellente vel motu cogente, aut alicujus laboris suffugio suadente, repente incidisse, cum divina judicia in his multa mentis contritione formidemus, et hominum sententias et clamores nonnihil metuamus; et si nos duplicatae dignitatis gradus delectatio titillaret, palam tamen sit omnibus recte considerantibus, quod et morum et possessionum irreparabilia detrimenta in procuratione tam remotarum et tam grandium rerum quotidie suscipiamus. Exitus autem noster a vobis, qui visus est quibusdam perturbatus et repentinus, longe ante fuerat praevisus, et propter quasdam vociferationes, quae a Corbeiensi monasterio nos molestabant, necessarius, eum anima nostra turbata esset valde in rebus vestris, non propter verbi alicujus commotionem, sed propter totius terrae per caedes, per incendia, per rapinas, assiduam vastationem, et tacitam esse oportuit nostram egressionem propter afflicti populi reclamationes et retentiones importunas, et propter magnorum et multorum latronum omnia fere itinera obsidentium insidias. Valete, et in hac matris vestrae causa sancti Spiritus adsit vobis gratia.
EPISTOLA CCXCIV. WIBALDI ABBATIS AD H. STABULENSEM MONACHUM.  Declarat rationes quae ipsum a retinenda abbatia Stabulensi deterrebant.   (Anno 1151.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

Frater WIBALDUS dictus abbas, dilecto filio suo H. benedictionem

De statu imo de nutatione animi nostri certius ex litteris communibus valebis addiscere. Quae autem nos a regimine Stabulensis monasterii deterreant, licet ignorare non possis, breviter tamen tuae vigilantiae adnotabimus. In primis magna est ruina ordinis nostri, quam in tam multiplici rerum necessariarum defectu nos sublevare posse non confidimus. Porro, tanta est apud vos rerum tenuitas, et praebendae quotidianae defectus, ut etiamsi totum regnum firmissima pace fruetur, vix tamen valeret se Stabulensis Ecclesia sustentare. Advocati vestri peccatis facientibus non sunt pauperum defensores, sed crudelissimi vastatores, et libertatis vestrae inimicissimi insidiatores. Ministeriales vestri, qui maxime deberent Ecclesiam sustentare, conversi sunt in arcum pravum, et neque mandatis obtemperant, neque agriculturam, ubi ipsi villici sunt, exercere adjuvant, sed, quod deterius est, impediunt et vastant. A quibus detrimentis nulla fere Ecclesiae vestrae possessio aliena est, et maximae illae curtes vacuae et neglectae sunt, de quibus praecipua et praebendae supplementa capi solebant. Inter haec autem diurna flagella nullum nobis auxilium vel ab ecclesiastica vel a saeculari potestate. Non est itaque, si haec omnia diligenter considerata tabescere faciunt sicut araneam animam nostram, et de salute et nobis commissorum sollicitius cogitare. Qualiter vero nostra ordinatio in Corbeiensi ecclesia sit a domino papa Eugenio in civitate Meldensi confirmata, tu melius nosti, qui praesens eras, et nos absentes fuimus.
EPISTOLA CCXCV. STABULENSIUM MONACHORUM AD WIBALDUM ABBATEM.  Dehortantur eum a dimittenda abbatia Stabulensi.   (Anno 1151.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

Domino et Patri suo venerabili Stabulensi abbati WIBALDO frater R. cum omnibus Stabulensibus viriliter agere et confortari in Domino.

Acceptis, amantissime Pater, sinceritatis vestrae litteris, quae animi non commoti, sed futura praecaventis, non fluctuantis, sed tempora, mores et pondera rerum considerantis, intentionem aperiebant, ac per hoc deliberationis vestrae vias demonstrabant, appositus est nobis dolor super dolorem. Nam, cum simus in hoc constituti, ut cum non transierit apud nos unum vae, aliud et aliud superveniat: cum unus nuntiorum Job loquatur, et alius sine dilatione veniat: cum Deus noster opposuerit nubem sibi, ne oratio transeat, tum maxime viscerabiliter doluimus, cum nos, qui in oppressionibus nostris frequenter vestris consolationibus sublevari consuevimus, nunc demum in necessitate positos a vestrae paternitatis dulcedine pro quavis causa destitui debere intelleximus. Sed nunquam Liae vel Rachel datus est libellus repudii, nunquam bonus pastor viso lupo officium pastoris deseruit, sed et de manu speculatoris negligentis sanguis pereuntis requiritur: non debet pietas patris suos filios abdicare. Caeterum, si de retentione Corbeiensis abbatiae agitur, prima vocatio, prima sponsa respicienda potius est et tenenda. Nam et recolit prudentia vestra, quod quando tam litteris et petitione domini regis et principum, quam Corbeiensis Ecclesiae ad regimen ejusdem Ecclesiae vocabamini, praestitus estis potius a nobis quam datus ut emancipationem vel abrenuntiationem Stabulensis Ecclesiae nemo intelligeret. Quod, quia viva voce et scriptis tunc sufficienter quibuscunque significavimus, vos conventus et capituli nostri super hoc recognita sinceritate et veritate rei juste librata, nunquam ab animo Stabulensem Ecclesiam matrem vestram, educatricem vestram, sponsam vestram avellatis; nunquam fratrum vestrorum, filiorum vestrorum, non tam adoptionis quam uteri curam deseratis. Nec enim bonum est, ut qui divitiis Ecclesiae Corbeiensis secundum promissum adjuvari exspectabamus, ejus nunc occasione a vestrae paternitatis sollicitudine destitui debeamus. Spreta ergo omni tribulatione cordis, ad diligentes vos quantocius redite, et in necessitate multa constitutis cum Dei adjutorio exspectantibus vos consilii vestri manu praesentialiter subvenite.
EPISTOLA CCXCVI. HENRICI MONACHI STABULENSIS AD WIBALDUM ABBATEM.  Ejusdem argumenti.   (Anno 1151.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

Reverendissimo in Christo Patri suo et domino WIBALDO, Stabulensis Ecclesiae venerabili abbati, HENRICUS, quidquid Patri charissimo devotus filius.

Dignationis vestrae litteris diligenter perlectis, nihil, Pater charissime, in eis invenire ingenioli mei potuit tarditas, quod vel benignitatis vestrae prudentiam a nobis deterrere, vel mentis vestrae statum a Stabulensis Ecclesiae regimine digne perturbare valeat. Nam et ordinis incrementum et praebendae restaurationem, quandocunque ad haec apponere animum vestra curabit diligentia, ea vobis administrabit charitas, quae in ruinis Ecclesiae nostrae resarciendis absque graviori discrimine omnem benevolentiae vestrae semper administravit copiam. Ministerialium vero nostrorum negligentiam et advocatorum insolentiam, quam satis aluit vestra interdum a nobis absentatio, non parum reprimet, et quotidianus noster clamor et praesentiae vestrae diuturnior assiduitas: nam gutta cavat lapidem, non vi, sed saepe cadendo. Quid autem Meldis de ordinatione Corbeiensis Ecclesiae me praesente actum sit nescio: nam, si sapio, id, quod scio, nescio. Levius autem sopiri solent illa, quae sub specie pietatis ad paupertatem redeunt, quam ea quae sub nomine felicitatis tenuitatem summis divitiis commutare intendunt. Caeterum, Pater amantissime, ut ad ea quae fratribus in commune scripsistis, breviter respondeam, nullo modo paternitatis vestrae gubernatione, nulla ratione moderationis vestrae regimine carere volumus aut possumus, cum in hoc convenerimus, et fixum teneamus quod potius eo ipso modico thesauro, quod apud nos est, carere velimus, quam sub titulo alterius Ecclesiae personae vestrae regimen amittere. Quare, Pater, ea speciali confidentia, qua me semper filium vocare consuevistis, benignitatem vestram attente obsecro, ne nos super hoc verbo ultra perturbare intendatis, ne ruinam et desolationem loci, quem aedificastis, quod absit! oculis corporalibus in brevi videatis.
EPISTOLA CCXCVII. WIBALDI ABBATIS AD SUOS STABULENSES.  Scribit eos in dando consilio nimis properasse, consulendos etiam fuisse Malmundarienses et alios vicinos, precesque ad Deum ante omnia adhiberi debuisse.   (Anno 1151.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

Reverendis in Christo fratribus et dominis Roberto venerabili decano et caeteris Stabulensis Ecclesiae filiis, frater WIBALDUS, Dei gratia id quod est in Ecclesia catholica, magni consilii angelum.

Recognovimus in litteris, quas proxime ad nos vestra unanimitas direxit, vestrum illum circa nos incorruptum et inexpugnabilem affectum, quo nos a principio amplecti et confovere perseverastis, ut vere vos amicos dixerimus, qui permansistis mecum in tentationibus. Verum, fratres charissimi, dolemus vos nimium properasse in re tam difficili, tam ardua, tam necessaria, super qua universitatis vestrae consilium tanquam divinum responsum quaesivimus, ubi nec orationes praemissae, nec fratres Malmundarienses vocati, nec laici fideles et filii Ecclesiae sunt invitati, veremurque, ut pace omnium dictum sit, ne de cordibus vestris prophetetis, et nobis, quibus res est pro anima, parum provide consulatis. In retransitu enim nostro ad vos, ut de domino nostro rege taceamus, plurimum domini papae offensam metuimus: quibus neglectis et adversum nos commotis, parum vobis vel alicui prodesse possemus. Fundendae sunt igitur ad Deum preces cum omni humilitate et devotione, quaerendum est non solum universae Ecclesiae vestrae, sed etiam vicinarum consilium et suffragium, ut divina pietas talem vobis praestare dignetur pastorem, qui ex ejus dono possit sanare contritos corde, et alligare contritiones vestras. In eo autem quod scripsistis, quia nunquam bonus pastor, viso lupo, officium pastoris deseruit, recolere debet vestra prudentia quam multos, quam magnos, quam atroces lupos in regimine Stabulensis Ecclesiae his viginti annis, quibus ei servivimus, non absque periculo mortis et gravibus scandalis et opprobriis sustinuerimus, nec adhuc ferre detrectaremus, si eidem soli Ecclesiae ascripti essemus. Sed, cum in Corbeiensi Ecclesia lupi non desint, et pastoris sit necessaria tam prudentiae quam vigilantia, elegimus uni, vel, si sic expedit, neutri servire quam utrique incubando, neutri prodesse. Et, ut ad verba veteris historiae respondeamus, nullo modo credatis, quod amorem posterioris primae praeposuerimus, quae nec pro mandragoris Ruben nos ad priorem ingredi ad propagandam sobolem aequo animo patitur, sed in omnibus divinae bonitatis propositum per orationis et consilii vestri suffragium inquirimus. Spiritus sancti gratia dignetur illuminare corda vestra. Amen. Quanto majores pressuras Ecclesia vestra patitur, tanto magis indiget communi consilio, quia nihil temere aut praecipitanter hoc in negotio agere volumus, sed cum tanta maturitate consilii, ut et factum nostrum Creatori nostro placeat, et hominum recta judicia non offendat.
EPISTOLA CCXCVIII. WIBALDI ABBATIS AD HENRICUM MONACHUM STABULENSEM.  Perseverat in voluntate abdicandae dignitatis abbatialis Stabulensis, optatque hac de re Dei beneplacitum agnoscere.   (Anno 1151.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

Frater WIBALDUS dictus abbas, dilecto filio, HENRICO salutem et benedictionem.

Dolor capitis et invalitudo oculorum suadent nos eruditioni tuae brevius scribere quam vel tempus vel materia postulat, praecipue cum haec, quae scribimus, tam secreta sint, ut alienae manus uti non praesumamus adminiculo. Tacebimus nunc de bona spe, qua nos ad res difficiles, imo fere impossibiles ferendas et corrigendas benigna charitate cohortaris, et nos promovere tentas pietatis studio, ne illa etiam corporalibus oculis prolabi videamus, quae ad cultum divinae religionis in Stabulensi monasterio labore multo et sumptu aedificavimus, quae satius fuerat in animarum cultibus, quam in parietum nitore expensa fuisse. Ad illud respondebimus, quod scripsisti te nescire quid apud Meldas de ordinatione nostra in Corbeiensi Ecclesia sit actum. Ais enim, si sapio, id quod scio, nescio. Et subjungis, quid tibi levius et plausibilius videatur, non quid ordo postulet, quid regula doceat, quid obedientia poscat. Et illud quidem proverbium non est sumptum de lege, de Evangelio, de Apostolo, de doctrina ecclesiastica, gentile est, saeculare est, comicum est, personae est levis, et aut verbera vel aliquam incommoditatem fugere suadentis; non est de salute animarum, non est de dilectione Dei et proximi, non est de metu gehennae, non est de desiderio coelestis patriae. Nos juvenes ista te docuimus puerum, quando in his studiis ludentes tuam capacitatem instruebamus, ut Latina plane intelligeres et recte proferres, non ut falsa loquereris, aut vera contra Deum taceres. Nunc nostra schola hoc profitetur, hoc docet: Si sapis, id quod scis, scis; et id quod nescis, inquiris et discis in his duntaxat, quae ad religionem et cultum Dei et ad animarum salutem pertinent. Et ideo, fili charissime, sicut nobis, ita et tibi fugienda est inobedientia, ne in regimine alterius Ecclesiae vel nos simus admissi non per ostium, aut grex audiat vocem alieni, et pastor sit fur et invasor, grex autem seductus et praevaricator. Nos in quantum sapimus, id, quod scimus, scimus, videlicet quod dominus papa tam viva voce quam litteris de eodem verbo nobiscum egerit, et discere desideramus, quid in tam arduo negotio Deo nostro sit beneplacitum et saluti nostrae conveniens, et utrisque Ecclesiis, quibus jam non sufficimus deservire, proficuum, nec ab hominum veris judiciis abhorrens. Sed videmur tibi concupiscere divitias et paupertatem abhorrere. Mihi crede, in Domino fili, non est verum, sed Deum per viam obedientiae invenire satagimus, et ita relinquere alteram, ut alteri prodesse valeamus. Quod si non procedit, melius est utramque relinquere, quam in neutra proficere; magna res est, et a Deo petenda.
EPISTOLA CCXCIX. STABULENSIUM MONACHORUM AD WIBALDUM ABBATEM.  Malmundariensium vota suis concordare eo in retinendo.   (Anno 1151.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

Domino et Patri suo venerabili Stabulensi abbati WIBALDO, frater ROBERTUS et tota Stabulensis Ecclesiae congregatio, debitam subjectionem.

Sollicitudinis vestrae verbo accepto, fratres nostri Malmundarienses in nullo a nobis discrepant: nam idem sapimus omnes, et non sunt in nobis schismata, quod sinceritate paternitatis vestrae eo significamus attentius, quod nunquam a paternitate vestra divelli, quod a regiminis vestri moderatione nunquam recedere volumus. Quod autem laicis negotium hoc per nos non innotuit, ratio temporis poposcit, ne temerarie solito confidentius in nostra manus injicerent, ne fidei et constantiae nostrae in aliquo detrahere possent, ne itum vel reditum vestrum in se consistere jactitarent. Orationes autem ad Deum pro magnis et continuis pressuris nostris, et ut nobis pacem mentis et corporis cum spiritu consilii et fortitudinis tribuat, incessanter fundimus, in pace enim vestra nostra consistit. Unde iterum iterumque universitatis nostrae petit facies, ut fratrum, filiorum et amicorum vestrorum memores, Ecclesiae Stabulensi jam labenti, et pauperum vobis commissorum multimodis tribulationibus subveniatis, et in ultimo necessitatis articulo jam pene constitutis, consilii et auxilii manum non subtrahatis.
EPISTOLA CCC. HENRICI MONACHI STABULENSIS AD WIBALDUM ABBATEM.  Ne obedientes filios pater optimus deserat.   (Anno 1151.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

Reverendissimo in Christo Patri suo et domino WIBALDO venerabili Stabulensi abbati, HENRICUS quidquid Patri filius.

Licet, Pater amantissime, multiplices querelae et quotidianae vexationes pauperum nostrorum ita cor et animam meam amaritudinibus repleverint, ut vix alia verba, quam vae et vae in mente habeam, tamen pietatis vestrae sinceritati pauca scribere curavi, non quod eruditionem vestram, aut animum semper providum, semper alta sapientem instruere intendam, sed ut solita simplicitate filialem devotionem charissimo Patri semper exhibeam. Praetermittens itaque omnium quaestionum propositiones et argumentorum conclusiones, quae de scio et nescio contactae sunt, quantum capacitatis meae intelligere potest tarditas, non ordo poscit, non regula docet, non obedientia praecipit, non jus aut lex demonstrat, ut pater filios obedientes abdicet, ut mater filiis tempore necessitatis ubera subtrahat, ut bonus pastor oves congregatas alienis male dissipandas relinquat. Neque enim est contra salutem animarum sive contra dilectionem Dei et proximi, seu alienum a desiderio coelestis patriae praeesse et providere filiis, diligere et regere Ecclesiam, quam vobis commissam esse scitis, quae, etsi modo peccatis exigentibus flagellatur, potens est liberare eam Deus, qui locum, in quo sita est, ad serviendum sibi elegit ante saecula. Quare, Pater charissime, paupertate Ecclesiae nostrae, quae vos a prima fere aetate nutrivit, aluit et promovit, contentus, eam nequaquam deseratis, quia hoc secundum hominum justam aestimationem et vera judicia longe esset a paterna charitate, et secundum Deum, secundum Apostolum, secundum Christianam doctrinam alienum esset ab omni religionis pietate. Caeterum, quare ad consilium fratrum laici non sint admissi ex litteris conventus plenius intelligetis. Nequaquam arcana consilii nostri cum his participare volumus, qui semper contra nos sunt, qui semper nostra et vestra violenter diripiunt. Quod ergo ab Ecclesia vestra ex consilio actum est, sincere factum esse paternitatis vestrae intelligat prudentia.
EPISTOLA CCCI. HENRICI MONACHI STABULENSIS AD WIBALDUM ABBATEM.  Iterum deprecatur ne dignitatem abbatialem Stabulensis monasterii abjiciat.   (Anno 1151.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

Charissimo domino suo WIBALDO venerabili Stabulensi abbati, humilis HENRICUS obedientiam, subjectionem ac devotionem.

Decreveram, Pater charissime, digitum ponere ori meo, ut qui nescio loqui, saltem ut tacere noverim, incipiam discere. Sed prae oculis habeo, quanta in auro, argento, et genimis variisque ornatibus ecclesiae nostrae contulistis, quam honestis et utilibus aedificiis eam promovistis, quamque integras possessiones ejus et fundos non solum custodistis, verum etiam ab antecessoribus vestris male distractas recollegistis et auxistis, dum etiam reminiscor, quantum honestatis, disciplinae ac sollicitudinis, imitabilisque exempli circa vos perspexerim; ad ultimum vero, quod maxime cor meum tangit, quam pie ab infantia me collegistis, quam misericorditer habuistis, quam clementer educastis, assumo, cogente pietate, imo multa impellente necessitate, fiduciam, non erubesco jam humilis et indoctus excelsum principem et disertissimum convenire oratorem. Quare nos, clementissime, vestra deserit mansuetudo? quare gregem multis ecce lupis expositum vestra solers derelinquit pastoralitas? quid in nobis paternitati vestrae displicuit, quia primo quidem per me nudis verbis, modo autem semel et iterum litteris et efficacibus nuntiis Ecclesiam vestram sollicitastis, imo turbastis, consilium de demissione alterius abbatiae postulantes, et emissionem a nostra, quasi altera plus religionis et ordinis habeat, violenter, ut intelligimus exigentes? An ignorat vestra prudentia, quia de nobis a nobis electus, apud nos investitus, apud nos consecratus, inter nos et super nos sine perpetuo fructu sexdecim annis conversatus, quasi nuper vocationi Corbeiensium, petitioni regis et principum abbas noster et pastor praestitus estis potius quam datus? Quare de tam atroci negotio nostro non alterius ab alienis et extraneis nos quaerere consilium decernitis, cum penes nos firmum non dimittendi vos consilium habeamus? Quis hoc magnanimitati vestrae imposuit, ut Ecclesiam, quae vos ab adolescentia educavit, assumpsit et dilatavit, deserere cupientes, ei Ecclesiae, cui praestitus estis, benedictionem nostram non sine supplantatione infundatis? Cesset, quaeso, domine, cesset hujus vestrae sollicitudinis intentio; cesset pietas vestra suos filios tam crudeliter velle abjicere, qui, ut breviter dictum sit, vagi et exsules decreverunt mori potius, quam vos, dum vixeritis, Patrem et dominum non habere. Haec me, pater, scripsisse fides coegit, charitas persuasit, sed, sicut forte modum excessi, verba ad tantum principem impudenter et inculte proferendo, vestra mihi eruditio ignoscat, et ut in veritate dicta sunt, simpliciter ac fideliter accipiat. De caetero Deus omnipotens vos custodiat, consiliumque vestrae ad nos celcris reversionis vobis dirigat.
EPISTOLA CCCII. CORBEIENSIUM MONACHORUM AD WIBALDUM ABBATEM.  Ne ad praesens abbatiam Stabulensium abdicet.   (Anno 1151.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

Charissimo domino suo et Patri WIBALDO venerabili Corbeiensis Ecclesiae abbati, conventus ejusdem Ecclesiae debitam obedientiam.

Transmisimus ad sinceritatem vestram priorem nostrum et camerarium, eisque imposuimus vestrae paternitati suggerenda quaedam verba ex communi deliberatione capituli nostri, quae vobis quidem adhuc nobiscum posito suggessisse debueramus, sed consueto humanae naturae errore neglexeramus. Non dedignetur ergo pietas vestra adhuc clementer ea attendere, et solita benignitate suscipere. Interpellavimus sanctitatem vestram, cum adhuc nobis praesens essetis, de relinquenda Stabulensi abbatia, hoc modis omnibus desiderantes, ut jugiter apud nos essetis, et de aliis occupationibus expeditus nostris necessitatibus quietius et tranquillius providere possetis. Considerata autem iniquitate praesentium temporum, audita etiam tribulatione et incommoditate fratrum nostrorum Stabulensium, liquido animadvertimus quod nostra petitio non esset congrua ad statum praesentis temporis, nec sine maximo detrimento suo illa Ecclesia posset a vobis hoc tempore relinqui. Ea propter nostram petitionem de relinquenda illa Ecclesia in vestro arbitrio ponimus, tempusque relinquendi eam et opportunitatem ad nos transmigrandi in vestra discretione et voluntate dimittimus. Si qua alia capitula vestrae mansuetudini inconvenienter proposuimus, sicut praesenti facere debuimus, pedibus vestris provoluti paternitati vestrae satisfacimus, et ut ea de corde clementer dimittatis, humiliter obsecramus. Proxima transacta Dominica, praepositus in capitulo denuntiavit quod ab eadem in quatuor septimanas panem et potum congregationi ministraret, postmodum vero nec haberet nec ministraret. Quia ergo alium procuratorem, praeposito nobis necessaria non dante, praeter vos non habemus, omnem curam nostram de hoc verbo in vos projicimus, et ut curam habeatis de nobis tanquam omni solatio destituti paternitatem vestram rogamus.