medieval-data/medieval-letters huggingface dataset:
QUINTA CLASSIS  COMPLECTENS TRES EPISTOLAS QUARUM TEMPUS MINUS COMPERTUM EST; QUIBUS TRES ALIAE SUBDUNTUR, QUARUM INCERTUS EST AUCTOR.   1079  EPISTOLA CXLV. AD EXUPERANTIUM 1.
Author: Hieronymus Stridonensis

Exuperantium adhortatur, ut relicta militia, conferat se ad perfectam Christiani vitam, unaque cum fratre suo Quintiliano Bethleem commigret.

Inter omnia quae mihi sancti fratris Quintiliani amicitiae praestiterunt, hoc vel maximum est, quod te mihi ignotum corpore, mente sociavit. Quis enim non diligat eum, qui sub paludamento et habitu militari agat opera Prophetarum, et exteriorem hominem aliud promittentem, vincat interiori homine, qui formatus est ad imaginem Creatoris? Unde et prior ad officium provoco litterarum, et precor, ut mihi occasionem tribuas saepius rescribendi: quo de caetero scribam audacius. Illud autem prudentiae tuae breviter significasse sufficiat, ut memineris Apostolicae sententiae: Vinctus es uxori, ne quaeras solutionem, solutus es, ne quaeras uxorem , id est, alligationem, quae solutioni contraria est. Qui igitur servit officio conjugali, vinctus est; qui vinctus est, servus est; qui autem solutus est, liber est. Cum ergo Christi gaudeas libertate, et aliud agas, aliud repromittas, ac propemodum in domate constitutus sis, non debes ad tollendam tunicam tecto descendere , nec respicere post tergum, nec aratri semel arrepti stivam dimittere : Sed si fieri potest, imitare Joseph, et Aegyptiae dominae pallium relinque, ut nudus sequaris Dominum Salvatorem, qui dicit in Evangelio: Nisi quis dimiserit omnia, et tulerit crucem suam, et secutus me fuerit, non potest meus esse discipulus . Projice sarcinam saeculi, ne quaeras 1080 divitias, quae camelorum pravitatibus comparantur . Nudus et levis ad coelum evola, ne alas virtutum tuarum auri deprimant pondera. Hoc autem dico, non quod te avarum didicerim; sed quod subintelligam, idcirco adhuc militiae operam dare, ut impleas sacculum, quem evacuare Dominus praecepit. Si igitur qui habent possessiones et divitias, jubentur omnia vendere, et dare pauperibus, et sic sequi Salvatorem: dignatio tua, aut dives est, et debet facere quod praeceptum est; aut adhuc tenuis, et non debet quaerere, quod erogatura est. Certe Christus pro animi voluntate omnia in acceptum refert. Nemo Apostolis pauperior fuit: et nemo tantum pro Domino dereliquit. Vidua illa in Evangelio paupercula, quae duo minuta misit in Gazophylacium, cunctis praefertur divitibus, quia totum quod habuit dedit . Et tu igitur eroganda non quaeras; sed quaesita jam tribue, ut fortissimum tyrunculum suum Christus agnoscat; ut laetus tibi de longissima regione venienti occurrat Pater; ut stolam tribuat, ut donet annulum, ut immolet pro te vitulum saginatum , ut expeditum cum sancto fratre Quintiliano ad nos cito faciat navigare. Pulsavi amicitiarum fores: si aperueris, nos crebro habebis hospites.

Notes: (1. Cor. 7. 27) (Luc. 17) (Luc. 9. 62) (Matth. 10. 38) (Matth. 19. 24) (Luc. 21) (Luc. 15)
EPISTOLA CL. PROCOPII AD HIERONYMUM.
Author: Hieronymus Stridonensis
Date:  [vites. Peregrinae aliquae et mari
advenientes Nymphae et Jupiter]

Procopius Hieronymo.

« Iterum Aegyptus et mollities, nosque tibi pauperes, et absentium ratio nulla. Nihil est istud, rideas modo auro fluentem spectans Nilum. Etiamsi magis etiamnum attolas supercilium, contemptum omnino patiemur. Erit enim tempus cum iterum videbis Elusam, et flebis arenam disjectam ventis et radice tenus vastantem pluvius ibi nusquam. Tunc quidem ipse ridebo et subsannabo fortunam. Tu vero me nunc abjectum, tum beatum putabis. Verumtamen dum tibi Nilus deliciis vivere permittit, scribe tantummodo, et nos minutos et velut quosdam humo prorepentes appelles. Sic enim et te scribente fruemur, et tuam superbiam futuri exspectatione mollius feram.
EPISTOLA II. PRIORIS S. VICTORIS PARIS. ET R. ABBATIS S. AUGUSTINI AD ALEXANDRUM PAPAM. (  Ibid.  )
Author: Richardus S. Victoris

ALEXANDRO papae, prior Sancti Victoris et R . . . abbas quondam S. Augustini.

Sanctis viris, etc.-- Vide in Alexandro III.
EPISTOLA III. WILLELMI PRIORIS URSICAMPI AD RICHARDUM PRIOREM S. VICTORIS.  Petit aliquod ex ejus opusculis describendum.   (MARTENE,  Ampl. Collect.,  VI, 235.)
Author: Richardus S. Victoris

Dilecto suo domno RICHARDO, priori de S. Victore, frater Willelmus, dictus prior Ursicampi, salutem in Domino.

Libellum vestrum quem remitti vobis mandastis ego ipse reportavi in quadragesima; sed quoniam tunc non eratis apud S. Victorem, fratri Hugoni hospitali vestro illum commendavi, insinuans ei ut vobis illum redderet. Rogamus autem ut aliquod opusculum vestrum nobis mittatis quod nondum habuimus, scilicet de somnio Nabuchodonosor, vel illumina faciem tuam super servum tuum. Nam et hoc scribere incoeperamus, sed in exemplari vestro imperfectum reperimus. Vale.
EPISTOLA IV. G. PRESBYTERI ANILCURTENSIS AD RICHARDUM PRIOREM S. VICTORIS.  Petit ab eo Passionem sive lectiones novem de S. Victore, inserendas in Breviario.   (MARTENE,  ibid.  )
Author: Richardus S. Victoris

G. Dei gratia Anilcurtensis Ecclesiae presbyter, dilecto fratri suo R. venerabili priori Ecclesiae S. Victoris Parisiensis, salutem.

Mandamus atque rogamus dilectionem vestram quatenus passionem B. Victoris, quae apud nos non invenitur, vel novem lectiones de ipsa passione transcriptas per praesentium latorem nobis mittatis. Scribimus enim quemdam librum, quem Breviarium vocant, cui eas inserere dignum duximus. Vale.
EPISTOLA V. G. AD RICHARDUM PRIOREM S. VICTORIS.  Cupit rescire quid cum rege et abbate S. Germani egerit pro suo negotio.   (MARTENE,  ibid.,  col. 237.)
Author: Richardus S. Victoris

Charissimo suo RICHARDO venerando priori S. Victoris, humilis frater G., salutem eamdem quam sibi.

Si iter prosperum a nobis ad propria habuistis, si gratiam in conspectu regis invenistis, si recte ac prospere apud domnum abbatem, si abbatem S. Germani super negotio nostro convenistis, per praesentium latorem nobis significare non gravetur dilectio vestra. Salutate nobis domnum abbatem, qui humilitatem nostram non solum ad obsequendum, sed ad obediendum in quibus sibi placuerit promptam inveniet. Salutate nobis domnum Rogerum abbatem Augensem, charissimum nostrum.
EPISTOLA VI.  (G. PRIORIS ECCLESIAE S. ALBANI AD R. DE S. VICTORE.DUCHESNE,  Scrip. franc.,  IV, 747. sequentes ex eodem fonte prodeunt.)
Author: Richardus S. Victoris

Venerabili domino et amico magistro R. priori de Sancto Victore, suus G. prior Ecclesiae Sancti Albani, salutem et sincerae dilectionis integritatem

Habeo vobis gratias, quantae sunt indicibiles, quod gratiae vestrae fratri meo Math. tam copiosus fructus arrisit, metiorque ex illis impensis quanta vobis debeam latorem praesentium nepotem meum securitate commendare. Precor igitur ut benignitas quae in altero processit, se ad utrumque extendat et geminata charitas me vobis multipliciter reddat obligatum; et ut cumulato assurgam gaudio, aliquid mihi voluntatis vestrae dilectio vestra remandet, quo mei experimentum capiatis amoris. Valete.
EPISTOLA VII. EJUSDEM AD EUMDEM.
Author: Richardus S. Victoris

Venerabili amico suo et merito honorabili Ric. priori de Sancto Victore, suus G. prior ecclesiae S. Albani, salutem et affectum debitae dilectionis.

Quia fratris mei M. qui in partibus vestris amore scientiae peregrinatur, tam singulari gratia, tam peculiari liberalitatis praerogativa proventum curastis, gratias habeo dilectioni vestrae: nec quid amoris et obsequii vobis animus meus promittat, muti facile valebunt apices explicare. Sed utinam eveniat, ut quo vos amplector affectu, operis exsecutio viva voce loquatur! Quomodo enim benignitatem, quam sibi a vobis collatam memoratus Matthaeus praedicat, ab eminentia vestra possem sperare, a qua prorsus nihil merui? Cerno siquidem plane quam amatorium illud Catonis tenaci memoriae prudentia vestra commandaverit: Si vis amari, ama. Restat igitur ut, quod tam fertili principio inchoastis, talari supervestire velitis tunica. Mihi autem etsi recompensandi desit effectus, non deerit tamen affectus. Hocque modicum munus non pro munere, sed ad amoris indicium vobis transmitto, vicissim postulans ut scriptorum vestrorum mihi rescripto occasione inventa nomina innotescant. Ego autem curabo, ut si exemplaria non desint, scientiae vestrae thesauro Anglia nostra resplendeat.
EPISTOLA VIII. EJUSDEM AD EUMDEM.
Author: Richardus S. Victoris

Venerabili fratri et amico R. priori de Sancto Victore, Fr. S. humilis minister Ecclesiae Sancti Albani, salutem et debitum sincerae dilectionis obsequium.

Opuscula magistri Hugonis, quae in partibus nostris undecunque quaesita reperire potuimus, summo studio et exactissima diligentia sicut tantae venerationis scripta collegimus, et ex eis plurima in volumina nonnulla redegimus. Quoniam autem ex memorati viri tractatibus aliquot apud vos contineri, quae in partibus cismarinis aut omnino non sunt, aut adhuc in Anglia nostra rarescunt, comperta relatione, didicimus, latori praesentium corum quae penes nos habentur notulas compendiosas tradidimus. De vestra nimirum charitate confisi, quod in opera sibi commissa in oculis vestrae sinceritatis nostro debeat interventu gratiae plenitudinem obtinere. Sanctitatem igitur vestram obnixe rogamus ac petimus, quatenus memorato praesentium latori tractatus magistri Hugonis inspiciendi copiam, ob reverentiam beati Albani et nostrae precis intuitu benigne, si placet, indulgeatis; et ut eos quos apud nos non haberi compererit, commodius quomodocunque exscribi faciat, precamur ut ei in praesenti negotio vestri consilii simul et auxilii gratia respectus fraternae charitatis aspiret. Valete.
EPISTOLA IX. M. AD RICHARDUM.
Author: Richardus S. Victoris

Domino R. Dei gratia priori Ecclesiae Sancti Victoris, suus M., ad quam potius affectat hilariter ascendere salutem.

Inter ea quae in domo vestra deposui, sunt duo linteamina et duo mantilia quorum usu nunc exstat mihi opus. Quare vestra id benignitas efficiat ut utraque a se invicem discernantur, et alterum linteaminum, quod caelatura caret, cum altero quoquo quod recentius est manutergiorum per hunc amicum nostrum fratrem Walterum mihi transmittatur. Reliqua vero simul posita in custodia vestra sicut prius habeantur, donec ego ad vos veniam. Venerabili amico vestro priori Sancti Evurtii, et huic praesentium latori Fratri Waltero gratias habeatis, qui pro veneratione vestra plura mihi parati sunt exhibere quam velim ab eis gratis accipere. Vale perpetuo in Christo Jesu Domino nostro. Ubicunque terrarum existam, vester sum, cupiens vestrae voluntati morem gerere, liberalitatique deservire. Quod res ipsa, Deo annuente, explicabit, si quando tempus futurum nobis obsequendi vobis locum conciliaverit.
EPISTOLA X. EJUSDEM AD EUMDEM.
Author: Richardus S. Victoris

Domino R. Dei gratia priori Sancti Victoris, suus M., ad quam veritatis via perducit salutem.

Successus sui aperit indicia quisquis horum innititur gratiae, quorum promeruit amicitias. Quorum enim sibi quisque conciliavit affectus ex meritis, eorumdem jure, prout honestati tamen congruit fungitur officiis. Ego itaque non hoc calle in amicitias vestras deductus, qua benignitas in vobis insita mihi praemonstravit accessus, ad gratiam vestram gratis intravi. Dum enim bonitatis vestrae statum recolo, mihi liquido innotescit liberalitatem vestram, prout decet ac expedit, cunctis patere. Quare, ut excellenti vestrae consuetudini morem suum geram, charitatis vestrae magnificentiam convenio, quatenus penes vos locum mihi quempiam placidi affectus piique desiderii patere concedatis. Super amicitia domini Walteri prioris Sancti Evurtii, multimodas grates vobis refero. Si quid vobis placuerit, per hunc nuntium meum amico vestro priori Sancti Albani mandare poteritis. Valete. Si qui amicorum vestrorum manent in locis, per quae hic puer iter habebit, precor vestra eum ad eos transmittat, ne injurias ei fieri in via patiantur. Perpetuo valete.
EPISTOLA XI. G. PRIORIS S. ALBANI AD RICHARDUM.
Author: Richardus S. Victoris

Venerabili amico, et merito honorabili Ric. priori de Sancto Victore, G. prior ecclesiae Sancti Albani, salutem et debitae dilectionis affectum.

Quia petitiones meas jam pridem curae vestrae delegatas diligenter prosequi studuistis, praesentem caeteris securus adnecto. Precibus igitur meis, ut mos vester permittit, inflectimini, et latorem praesentium fratrem meum M. suscipiat dilectio vestra meo intuitu commendatum, et in quo necesse habuerit ei vestrum astipuletur consilium, ut vobis habeam multipliciores gratiarum actiones. Munusculum, quod vobis ex parte mea porrigendum transmisi, dignanter vestra dilectio suscipiat, et potius mittentis affectum quam missi attendite parvitatem. Valete.
ANNO CHR. CCLI. EPISTOLA PRIMA. S. CYPRIANI CARTHAGINENSIS EPISCOPI AD S. CORNELIUM PAPAM. (Erasm., II, 11; Pamel., Rigalt., Baluz., XLI; Paris. XL; Oxon., Lips., XLIV; Coustant, I, 125; Galland. III, 333.) 
         I. II.
Author: Cornelius papa

ARGUMENTUM.-- Legatorum Novatiani detegitur pravitas, et ideo a communione cohibentur. Petentibus publice audiri, hoc negatur. Quaerentes undique schismatis atque haeresis socios sibi adsciscere, reprimuntur.

CYPRIANUS CORNELIO FRATRI SALUTEM. Venerunt ad nos, frater charissime, missi a Novatiano, Maximus presbyter, et Augendus diaconus, et Machaeus quidam, et Longinus. Sed enim cum ex litteris, quas secum ferebant, et ex eorum sermone atque asseveratione Novatianum episcopum factum comperissemus, illicitae et contra Ecclesiam catholicam factae ordinationis pravitate commoti, a communicatione eos nostra statim cohibendos esse censuimus: et, refutatis interim ac retusis, quae obstinate ac pertinaciter asserere tentabant, jam ego et collegae plurimi, qui ad me convenerant, exspectabamus adventum collegarum nostrorum Caldonii et Fortunati, quos ad te nuper et coepiscopos nostros, qui ordinationi tuae adfuerant, legatos miseramus, ut eis adventantibus et rei gestae veritatem reportantibus, majore auctoritate et lucida per eos probatione, partis adversae improbitas frangeretur. Supervenerunt vero Pompeius ac Stephanus collegae nostri, qui et ipsi quoque ad instruendos istinc nos manifesta secundum gravitatem ac fidem suam indicia ac testimonia protulerunt; ut nec necesse fuerit audiri ultra eos, qui a Novatiano venerant missi. Qui cum in statione invidiosis quoque conviciis et clamoribus turbulentis proruerent, et flagitarent ut crimina, quae se afferre ac probare dicebant, publice a nobis et plebe cognoscerentur; gravitati nostrae negavimus convenire, ut collegae nostri jam delecti et ordinati, et laudabili multorum sententia comprobati, ventilari ultra honorem maledica aemulantium voce pateremur. Et quia, quibus refutati et compressi sunt, et illicitis conatibus haeresim fecisse nudati sunt, in epistolam congerere longum fuit; ex Primitivo compresbytero nostro plenissime singula, quando ad vos venerit, audietis. Ac ne eorum furens audacia umquam desisteret, hic quoque in schismatis partes Christi membra distrahere, et catholicae Ecclesiae corpus unum scindere ac laniare nituntur; ut ostiatim per multorum domos, vel oppidatim per quasdam civitates discurrentes, obstinationis suae et erroris scissis sibi quaerant comites. Quibus semel responsum dedimus, nec mandare desistimus, ut perniciosa dissensione et concertatione deposita impietatem esse sciant, matrem deserere: et agnoscant atque intelligant, episcopo semel facto, et collegarum ac plebis testimonio et judicio comprobato alium constitui nullo modo posse: proinde si pacifice sibi ac fideliter consuluisse, si se assertores Evangelii et Christi esse confitentur, prius ad Ecclesiam revertantur. Opto te, frater charissime, semper bene valere.
ANNO CHRISTI CCLI. EPISTOLA III. EJUSDEM AD EUMDEM. (Erasm. II, 9; Pamel. Rigalt. Baluz. XLIII, Paris. XLII, Lips. Coustant. p. 130, Galland. III, 335.)
Author: Cornelius papa

ARGUMENTUM.-- De litteris quas ad confessores a Novatiano ac Novato seductos fecit.

CYPRIANUS CORNELIO FRATRI SALUTEM. Et religiosum vobis et necessarium existimavi, frater charissime, ad confessores qui illic sunt, et Novatiani ac Novati obstinatione et pravitate seducti de Ecclesia recesserunt, litteras breves facere, quibus eos pro affectione mutua convenirem, ut ad matrem suam, id est Ecclesiam catholicam, revertantur. Quas litteras tibi a Mettio hypodiacono legi prius mandavi, ne quis aliud me scripsisse fingeret, quam quod meis litteris continetur. Mandavi tamen eidem Mettio a me ad vos misso, ut de tuo arbitrio rem gerat, et si easdem litteras confessoribus putaveris esse reddendas, tunc eas tradat. Opto te, frater charissime, semper bene valere.
ANNO CHRISTI CCLI. EPISTOLA V. (Erasm. III, 12, Pamel. Rigalt. Baluz. XLVIII. Oxon. Lips. L. Paris. XVII, Coustant. col. 133; Galland. III, p. 336. Routh. Relig. scr. III, p. 5 et 18.)
Author: Cornelius papa

ARGUMENTUM.-- Quales sint quos Novatianus Carthaginem legatos denuo misit.

CORNELIUS CYPRIANO FRATRI SALUTEM. Ne quid minus ad poenam futuram hujus scelerati hominis deesset; prostratus virtutibus Dei, cum Maximus et Longinus et Machaeus inde fuissent expulsi, denuo resurrexit; et sicuti prioribus litteris tibi, quas per Augendum confessorem misi, significavi, puto Nicostratum et Novatum et Evaristum et Primum et Dionysium illo jam pervenisse. Invigiletur ergo ut omnibus coepiscopis nostris et fratribus innotescat, Nicostratum multorum criminum reum, et non solum patronae suae carnali, cujus rationes gessit, fraudes et rapinas fecisse, verum etiam quod est illi ad perpetuam poenam reservatum, ecclesiae deposita non modica abstulisse; Evaristum vero auctorem schismatis fuisse, et successorem plebi, cui ante praefuerat, Zetum in locum ejus episcopum esse constitutum. Majora vero et graviora hic designavit malitia et inexplebili pravitate sua, quam quae illic apud suos semper exercuit, ut scias quales duces et protectores iste schismaticus et haereticus lateri suo semper junctos habeat.
EPISTOLA VIII. (Erasm. II, 12; Pamel. Rigalt. Baluz. XLVII, Oxon. Lips. LI. Paris. XLVI. Coustant. I, 143. Galland. III, 340.) 
         CYPRIANUS CORNELIO FRATRI SALUTEM. I. II.
Author: Cornelius papa

S. CYPRIANI CARTHAGINENSIS EPISCOPI AD CORNELIUM PAPAM.

De Confessorum ad Ecclesiam reditu gratulatur. Quantum is reditus Ecclesiae catholicae conferat. Et egisse nos et agere, frater charissime, maximas gratias sine cessatione profitemur Deo Patri omnipotenti et Christo ejus Domino et Deo nostro salvatori, quod sic Ecclesia divinitus protegatur, ut unitas ejus et sanctitas non jugiter, nec in totum perfidiae et haereticae pravitatis obstinatione vitietur. Legimus enim litteras vestras, et voti communis amplissimum gaudium exsultanter excepimus, Maximum presbyterum et Urbanum confessores cum Sidonio et Macario ad Ecclesiam Catholicam regressos esse, id est errore deposito, et schismatico, immo haeretico furore deserto, unitatis ac veritatis domicilium fideli sanitate repetisse; ut unde ad gloriam processerant, illuc gloriosi redirent; ne qui Christum confessi essent, Christi postmodum castra desererent, nec tentarent charitatis atque unitatis fidem, qui victi robore et virtute non fuerant. Ecce incolumis et immaculata laudis integritas, ecce incorrupta et solida confitentium dignitas, a desertoribus et profugis recessisse, proditores fidei et Ecclesiae Catholicae impugnatores reliquisse. Merito illos revertentes summo, ut scribitis, gaudio et clerus et plebs et fraternitas omnis excepit: quoniam in confessoribus gloriam suam conservantibus, et ad unitatem revertentibus, nemo non socium se et participem eorum gloriae computat. Hujus diei laetitiam de nostris possumus sensibus aestimare. Nam cum istic ad litteras vestras, quas de eorum confessione misistis, laetatus sit omnis fratrum numerus, et summa alacritate hunc nuntium communis gratulationis exceperit; quid illic, ubi res ipsa et praesens laetitia sub oculis omnium gerebatur? Cum enim Dominus in Evangelio suo dicat, esse summum gaudium in coelo super uno peccatore poenitentiam agente ; quanto majus est gaudium et in terris pariter et in coelo super Confessoribus ad Ecclesiam Dei cum gloria sua et cum laude redeuntibus, et redeundi viam caeteris exempli sui fide et probatione facientibus? Hic enim quosdam fratres nostros error induxerat, quod sibi communicationem Confessorum sequi viderentur. Quo errore sublato, lux omnium pectoribus infusa est, et Ecclesia catholica una esse, nec scindi nec dividi posse monstrata est. Ne quisquam jam facile poterit schismatici furentis verbis loquacibus decipi; quando probatum sit bonos et gloriosos Christi milites non potuisse diu aliena fallacia et perfidia extra Ecclesiam detineri. Opto te, frater charissime, semper bene valere.

Notes: (Luc., XV, 7)
EPISTOLA III. HILARI PAPAE AD ASCANIUM TARRACONENSEM EPISCOPUM PRIVATIM SCRIPTA: ESTQUE EJUSDEM ARGUMENTI CUM EPISTOLA PRAECEDENTE.
Author: Hilarus papa
Date:  [ gratiam ] [ sacerdotum ] [ consensionem: ita

et cod. Just.] [ impetitorum. Forte petitorum ] [ subsignationem ] [ fratres ] [ commendassent ] [ quae ] [ humanitate ] [ remeare ] [ deest negatio in cod. Just., eademque superflua ]

Dilectissimo fratri Ascanio Hilarus episcopus.

Divinae circa nos gratiae memores esse debemus, qui nos per dignationis suae misericordiam ob hoc ad fastigium sacerdotale provexit, ut mandatis ipsius inhaerentes, et in quadam sacerdotii ejus specula constituti, prohibeamus illicita, et sequenda doceamus. Unde directis per Trajanum subdiaconum nostrum litteris admonemus, ut quae male sunt facta, corrigantur. Et miramur admodum dilectionem tuam Barcinonensium petitiones non solum nulla auctoritate retudisse, verum etiam, directis ad nos litteris, consummationem pravi desiderii postulasse, adhibendo in epistolarum prooemio concilii mentionem: tanquam culpae minuerentur excessus per multitudinem imperitorum , cum si etiam sub significatione unusquisque sui nominis tecum pariter retulisset, et subscriptiones proprias factas singulis commodassent , dilectionem tamen tuam rei, de qua displicet, summa tangebat: quia pro loco et honore tibi debito, caeteri sacerdotes docendi fuerant, non sequendi. Unde sicut in generalibus litteris indicavi, Irenaeus ad propriam revertatur Ecclesiam, et Barcinonensibus de suo clero protinus consecretur antistes, cui tamen statuta canonum et apostolica praecepta concordent. Et licet hi qui praeter notitiam atque consensum tuae dilectionis ordinati sunt sacerdotes, cum suis debuerint auctoribus submoveri: ne quid tamen in tanta necessitate decernamus austerum, eos qui episcopi facti sunt, ita volumus permanere, ut in apostolicis praeceptionibus et statutis sanctorum Patrum non reperiantur obnoxii, ac deinceps nihil, quod contra disciplinam ecclesiasticam veniat sicut hactenus factum est perpetretur. Tuae sollicitudinis est, frater carissime, omnia debita tibi auctoritate tueri, et illicitis non modo non praebere assensum, sed etiam cuncta, quae contra regulam facta repereris, coercere: atque ante omnia, quae sola unitate decernimus, Irenaeum ad Ecclesiam suam redire compelle. Ad quam sponte potius redire debebit, si a sacerdotali consortio non metuit separari. Nec unius Ecclesiae duo esse permittantur antistites, quod opportunius supradicti subdiaconi fieri delegamus instantia, quem etiam pro conservanda Ecclesiae disciplina, commeare ad Hispanias, dispositionis nostrae fecit auctoritas. Deus autem incolumem te custodiat, frater carissime.