medieval-data/medieval-letters huggingface dataset:
EPISTOLA XXXVII.  Quomodo intelligatur quod Deus quandoque punit peccatum in quartam et quintam generationem.
Author: Hildebertus Cenomanensis
Date:  [f. septuplum ]

R., venerabili magistro I., salutem.

Sententiam quam rogastis, sicut a diversis diversa sumpsi, ita vobis intimare disposui, quid melius sit vestrae relinquens rationi. Omnis qui occiderit Cain, septuplum punietur , videlicet in septima generatione. Septem enim generationes a Cain usque Lamech qui occidit eum, fuerunt, qui in septima generatione mortuus est. Sunt et quidam qui hoc active legere volunt, dicentes: Septimum punietur, quia aut pro septem suis peccatis aliquis occisurus erat Cain, aut in septima generatione, ut dictum est. Est et alia sententia. Dixit enim Cain ad Dominum: Omnis qui invenerit me, occidet me . Cui Dominus: non si; id est, non tam cito vitam finies, nec tam subito poenas quas meruisti evades; sed omnis qui te invenerit, sciet quod Cain qui occiderit, scilicet, qui fratricidium fecerit, qui tale ac tantum facinus peregerit, septuplum punietur, id est, per septem generationes poenas patietur. Posuitque Dominus in Cain signum, ne occideretur; vixit enim usque in septimam generationem. Tunc a Lamech, ut dictum est, interfectus est. Potest quoque et alio modo intelligi; quod Cain scilicet, et in anima et in corpore poenas esset passurus; per tria namque anima, per quatuor vero corpus, sicuti alibi bene designatur. Est et adhuc alia. Cain septem dicitur peregisse peccata: Primum, quod non recte diviserit; secundum, quod fratri inviderit; tertium, quod dolose egerit, dicens: Transeamus in campum ; quartum, quod interfecerit; quintum, quod procaciter negaverit, dicens: Nunquid custos fratris mei sum ; sextum, quod seipsum damnaverit dum dixit: Major est iniquitas mea, quam ut veniam merear ; septimum, quod nec damnatus, non egerit poenitentiam. Unde recte dictum est: Septuplum punietur, quasi pro unoquoque peccato poenam luiturus. Septem enim poenas, dum vixit, solvit. Prima, fuit maledictio in eum super terram; secunda, quod terra ei operanti non reddidit fructus suos; tertia, quia vagus; quarta, quia profugus; quinta, absconsio a facie Domini; sexta, quia in luctu; septima, quia in timore fuit. Haec vobis summatim scripsi, gavisurus si quid tibi placuerit. Vale.

Notes: (Gen. IV, 15) (ibid., 14) (ibid.,
8) (ibid., 9) (ibid., 13)
+EPISTOLA XXXVIII. (Ex  Anecdot.  Muratorii tom. III, p. 216.)   Amico cui commendaverat Hildebertus et Stephanum et Radulphum Ecclesiae Turon. decanum.
Author: Hildebertus Cenomanensis

Salutem et obsequiorum devotionem.

Novit dilectio vestra Stephanum decessisse cum quo Q. V. Radulphus, noster quidem filius, vester autem decanus, in apostolica acturus erat audientia, apud vestram pro eo interpellamus discretionem, quatenus pro eo impetretis, ne pro causa, qua Romam iturus erat, necesse sit eum ulterius fatigari .
+EPISTOLA XXXIX. (Ex  Anecdot.  Muratorii tom. III, p. 219.)   Ad ignotum quemdam de beneficiorum fideli et grata recordatione.
Author: Hildebertus Cenomanensis

Salutem, et aetatem pariter, et consilio superare.

Eos qui obsequiorum sunt immemores, bruta etiam accusant, quae benefactores suos et devotius sequi manifestum est, et velut in gratiarum actione eis assistere et blandiri. Quae profecto te imitari, Domino Deo gratias ago, cujus consilio providisti ne beneficia vel obsequia ejus apud te irremunerata remanerent. Quod ego et laudo, et tibi gratias ago fidem in eo gerens, quod in futurum et majora providebis. De quo quid ipse plenius tibi indicabit, utpote qui preces meas, et consilium ad illos vidit in litteris meis, et legit, et intellexit.
EPISTOLA V. LEONIS II AD QUIRICUM EPISCOPUM.
Author: Leo II

Petrum a se cum epistola fuisse destinatum scribit: qui synodi ad definitionem et quaedam munera defert.

Dilectissimo fratri Quirico Leo. Ad cognitionem verae dilectionis deducimus, quod latorem praesentium Petrum notarium regionarium sanctae nostrae ecclesiae illic properavimus destinare cum tractoria ad omnes una nobiscum Christi ecclesiarum antistites, simul etiam ad praecellentissimum atque Christianissimum regem filium nostrum, ad gloriosum comitem, contradictaque facientes eidem responsa circa definitionem venerabilis synodi, quae per nonam nuper elapsam indictionem in Constantinopolitana urbe cum Dei praesidio pro stabilitate orthodoxae nostrae fidei celebrata est: acclamationem quoque reverendissimorum episcoporum in ea convenientium, et edictum piissimi filii nostri atque clementissimi imperatoris, cui pro Dei ministerio, quod suscepimus, et rectitudine apostolicae fidei providentiam atque concursum omnem exhibeat vestra in Christo dilectio, ut pro flagrantibus studiis evangelicae atque apostolicae fidei aeternae beatitudinis cum beatis Christi apostolorum principibus habere consortium mereamini. Deus te incolumem custodiat, dilectissime frater. Benedictionis itaque gratia crucem, clavem habentem de sacris vinculis auctoris nostri beati Petri apostoli, tuae dilectioni direximus, ut praesulare meritum Dei et proximi charitas vinciat, et per vexillum salutiferae crucis, Christo, qui in ea suspensus est, totius corporis membra clavis divinorum mandatorum obstringat, ut signaculo communitum, reseratis januis regni coelestis, apostolorum princeps ad secum perfruendum beatitudine aeterna suscipiat.

Notes: (per quam salvari tam nos, quam commissas
nobis animas praestolamus)
EPISTOLA PRIMA. PRINCIPIS ANTIOCHIAE AD GODEFRIDUM BOEMUNDI.  (Anno 1096, Mai.)   Ut Graecorum versutiam et dolos caveat.  [WILL. TYR. l. II, n. 10.]
Author: Godefridus Bullonius

Noveris, vivorum optime, quod tibi contra feram pessimam et cum homine nequam incumbit negotium, cujus propositum est semper fallere et omnem Latinorum nationem usque ad mortem modis omnibus persequi; et quod de eo recte sentiam, tuo quoque aliquando approbabitur judicio. Novi enim Graecorum malitiam et odium adversus Latinorum nomen pertinax et obstinatum. Cede ergo, si placet, urbe relicta, ad partes Adrianopolitanas, vel circa Philippopolim, et legiones tibi a Domino commissas, in locis uberibus, alimentis et otio praecipe recreari. Ego autem, auctore Domino, circa veris initium festinus adero, consilium et auxilium fraterna charitate, tanquam domino meo, contra impium Graecorum principem ministraturus.
EPISTOLA II. GODEFRIDI AD BOEMUNDUM.  (Anno et mens. eod.)   Ad praecedentem responsoria.
Author: Godefridus Bullonius

Novi, dilectissime frater, et fama referente pridem edoctus sum quod odio inexorabili Graecorum astutiae populum semper nostrum persequi ardentissime studuerunt, et si quid mihi defuit prius ad scientiam, quotidie per experimentum addisco plenius; nec dubito quin justo zelo adversus eos movearis, et de eorum nequitia recte sentias. Sed Dei timorem habens prae oculis, et propositum meum considerans, arma infidelibus debita in populum convertere Christianum reformido. Adventum tamen tuum nobis desiderabilem, et aliorum principum Deo devotorum praesentiam avidissime Deo amabilis, qui nobiscum est, exspectat exercitus.
EPISTOLA IV. BOEMUNDI, RAIMUNDI COMITIS SANCTI AEGIDII, GODEFRIDI DUCIS, ET HUGONIS MAGNI AD UNIVERSOS CHRISTI FIDELES.  (Anno 1098.)   De pace inita cum imperatore Constantinopolitano, deque victoriis ab exercitu Christianorum reportatis in Turcas.  [MARTENE,  Ampliss. Collect.,  t. I, p. 568, ex ms. monasterii S. Theoderici.]
Author: Godefridus Bullonius

BOEMUNDUS, filius Roberti, atque RAYMUNDUS, comes S. Aegidii, simulque GODEFRIDUS dux, atque HUGO MAGNUS, majoribus et minoribus totius orbis catholicae fidei cultoribus vitam adipisci perpetuam.

Ut notum sit omnibus qualiter inter nos et imperatorem facta sit pax, et quomodo in terra Sarracenorum nobis postquam illuc venimus evenit, dirigimus ad vos hunc nostrum legatum, qui omnia quae apud nos facta sunt vobis per ordinem diligenter edisserat. Primum dicendum est quod imperator medio mense Maio dedit nobis fiducias atque securitatem cum juramento, dando etiam nobis obsides, scilicet nepotem atque generum suum, adjungensque in his quod nemini peregrinorum S. Sepulcri contumeliam amplius inferre conaretur. Postea misit proprium suum . . . per omnem terram suam, dirigens eum usque ad Duratium, jussit ut aliquem peregrinum tangere in malo nemo ausus esset. Quod si quis hoc infringeret, suspendii poenam illico digne subiret. Quid plura? modo revertamur ad ea quibus maximo gaudio vestra repleri debent corda. In fine vero mensis Maii praelium cum Turcis fieri stabilivimus. Illos autem Deo gratias devicimus. Ex illis autem procul dubio in ipso praelio XXX millia mortua sunt, ex nostris vero tria millia in pace defuncta sunt, qui sine dubitatione ulla vita gloriantur aeterna. Ibi certe innumerabiliter copiam auri et argenti atque pretiosarum vestium, nec non et armorum omnes nos recuperavimus. Nicaeam quoque ingentem civitatem virtute forti comprehendimus, et ultra eam castra et civitates, et per decem dietas acquisivimus. Postea apud Antiochiam bellum magnum fecimus quod multum viriliter devicimus, adeo quod ex eis sexaginta et novem millia occisa sunt, ex nostris vero decem millia in pace defuncta sunt. Quis tale gaudium vidit? Sive enim vivimus, sive morimur, Domini sumus . Ad haec pro certo sciatis regem Persarum in festivitate Omnium Sanctorum nobis praelium se peracturum mandasse, asserens quod si nos devicerit, nullatenus cum rege Babyloniae et aliis pluribus regibus paganis super Christianos cessabit. Porro si perdiderit, se et omnes quos adjungere poterit, Christianos futuros spopondit. Unde vos valde precamur, ut inde jejunia, ac eleemosynas missasque assidue cum devotione faciatis. Specialiter autem tertium diem ante festum qui est dies Veneris, in quo triumphante Christo praelium potenter commissuri sumus, devote cum eleemosynis et orationibus observetis. Ego Gratianopolitanus episcopus has litteras mihi allatas Gratianopolim vobis sanctae Turonensis Ecclesiae archiepiscopo et canonicis mitto, ut per vos omnibus qui ad festum convenerint innotescant, et per eos diversis partibus orbis ad quas redituri sunt, alii eorum justis petitionibus, orationibus et eleemosynis subveniant, alii vero cum armis accurrere festinent.

Notes: (Rom. XIV, 8)
EPISTOLA II. AD EUMDEM.  Confirmat ea quae in praecedenti epistola dixerat.
Author: Guibertus Gemblacensis

Magno sacerdoti PHILIPPO, Dei gratia Coloniensi archiepiscopo, frater GUIBERTUS suorum minimus, ex adjutorio Regis et Sacerdotis aeterni in praesenti digne fungi sacerdotio, et carnis suae curam disciplinate regere, ut in futuro sacerdotum et regum hujusmodi beatissimum mereatur adipisci collegium.

Cum super epistola vobis per me directa mihi nasceretur scrupulus, et trepidus cogitarem utrum melius esset quaedam ibi posita mutari vel aboleri, aut vobis dirigi, confugi ad orationis praesidium, deprecans ut si sermo a Domino processisset, et posuisset illud in ore meo, staret, et mihi ipsi meam inde cunctationem amoveret. Oravi, et satisfactum est mihi; vidi enim et intellexi, non solum ductu rationis, sed et instinctu veritatis, quod is optimus esset monendi modus in quo monens fideliter et caute incedens, eum quem monet nec adulatione fallit, nec exasperatione irritat, nec denotatione adurit; sed, considerata qualitate personae, secundum quod expedire videt, aut pudori parcens, aut deferens honori, ad id quod utile et salubre est, sedule studet incitare. Vidi etenim et probavi quod nihil rectius vel decentius vel sanius unquam proponi possit ei qui vice Dei praeest animabus ad salutem reducendis, quam primo semper cogitanda et imitanda benignitas providentiae ipsius misericordis Dei, cui cura est de omnibus, et qui cum reverentia disponit nos; deinde etiam mala malorum et bona bonorum exempla, sed et supplicia illorum et istorum praemia, ut territus illis, et tractus istis, in omnibus et de omnibus doceatur. Efficax igitur monendi modus et omni acceptione dignus. CONCLUSIO. Omnipotens Deus, qui stas in synagoga deorum, in medio eos dijudicas , non recte judicantes corripiens, etc. Usquequo judicatis iniquitatem et faciem peccatorum sumitis? Educat quasi lumen justitiam vestram et judicium vestrum tanquam meridiem , ne nesciendo ambulare, in tenebris ambuletis, et majus incurratis judicium, inspiretque cordi vestro ne judicetis egeno et pupillo, humilem et pauperem justificetis , et caetera justitiae et misericordiae opera exsequamini, quatenus et cum misericordibus terram possideatis , et cum justis saeculi judicibus thronum judicialem dignitatis obtineatis, quando venerit Dominus ad judicium cum senatoribus populi sui. Amen.

Notes: (Psal. LXXXI) (Ibid.) (Psal. XXXVI) (Psal. LXXXI) (Matth. V)
EPISTOLA III. AD EUMDEM.  Gratias agit de beneficiis ab eo acceptis.
Author: Guibertus Gemblacensis

Amantissimo Patri reverendoque domino Dei gratia Coloniensi archipraesuli PHILIPPO, frater GUIBERTUS, omnium Deo famulantium minimus, in affectu et effectu strenuissimae dilectionis seipsum in Christo.

Ad referendas gratiarum actiones, venerande Pater, quas de mea exiguitate abundantia suavitatis vestrae promeruit, etiamsi omnes corporis mei actus in linguas verterentur, et vox mea esset aerea, non sufficerem. Proinde quia in hac parte deficio, ad ea quae utcunque, divina largiente gratia, suppetunt me conferens, si quid potest vel torpentis devotionis vel peccatorum oratio modicum quid, id in suffragium vestri ex toto me et quotidie expendo, et perenniter expendere paratus sum, quandiu fuero, etc.
EPISTOLA IV. AD EUMDEM.  Excusat se quod ad eum non venerit.
Author: Guibertus Gemblacensis

Domino et Patri venerabili Dei gratia Coloniensi archiepiscopo, frater G. ex affectu suus, non in vanitate saeculi, sed in nomine Domini habere laudem, et magnificari ab eo qui exaltat mansuetos in salutem .

Quod ad vos necdum veni, neque pigritiae neque negligentiae est, sed occupationes quibus teneri vos scio, me retinent. Quia enim saepius exire nec volo nec valeo, epistolas tres vestrae excellentiae destinavi. Cognoscat vos summus Sacerdos in benedictionibus suis, et propter misericordiam in praesenti a vobis conservatam sine fine mansuram, in futuro conservet vobis Pater misericordiarum Deus misericordiam. Amen.

Notes: (Psal. CXLIX)
EPISTOLA VII. AD J. ABBATEM ET FRATRES MAJORIS MONASTERII.  Laudat eorum religionem, petitque suffragia post mortem.
Author: Guibertus Gemblacensis

Reverendissimo domino et Patri J. Dei gratia abbati, amantissimisque fratribus sub ejus censura Deo et B. Martino in Majori Monasterio servientibus, frater GUIBERTUS minimus semper et ubique sanctitatis eorum servus, salutem in vero salutari, et se totum ex toto.

Omnipotentis Dei clementiae inexplebiles ago gratias, qui mihi inspirare dignatus est, ut sanctae excellentiae vestrae notitiam perquirerem, et pietate sua effecit ut invenirem. Revera enim me multum ex cohabitatione vestra tum exemplis tum doctrinis profecisse et sentio et confiteor, et adhuc uberiorem profectum post mortem ex orationibus vestris me percepturum spe certa praesumo. Et quia sicut generatio praeterit et generatio advenit , ita in monasterio vestro, et propter excessum e vita, et propter ordinis et servitii gravamen saepius apud vos mutari oportet, fratres, et ideo neminem inter vos esse reor, qui me cognoscat vel mei recordetur. Si quaeritis quis sum ego qui vobis scribam, ego sum frater N., etc. Qualitatem societatis vestrae a praedicto abbate et capitulo mihi concessae in Regula si diligenter inquiritis, scriptam invenietis, quam ut propter Deum mihi, obsecro, et vivo recognoscatis et mortuo, cum obitus meus, qui ut credo, instat, vobis nuntiatus fuerit, fideliter persolvatis, sanctitatem vestram pro omnibus fidelibus et pro me eorum ultimo indesinenter orantem, indesinenter aeque fidelium Deus omnium Conditor et Redemptor ab omni malo in aevum custodiat, et nos pariter cum eis ad aeternae beatitudinis gaudia pietatis suae gratia perducat. Amen.

Notes: (Eccle. I)
EPISTOLA IX. AD JONAM S. MARTINI IN PETROSO VADO SACERDOTEM.  Ut juxta nominis interpretationem columbinam simplicitatem actis suis exprimat.
Author: Guibertus Gemblacensis

Sincero semper affectu mihi colendo praecordiali amico, JONAE sacerdoti ecclesiae Beati Martini quae est in Petroso Vado, G. suus, transitorium mundi despicere et permansurum coelestis regni gaudium ferventer appetere.

Hortor et moneo, frater charissime, ut nominis tui interpretationem diligenter attendens, non ad confusionem, sed ad laudem, sed ad honorem, Jonam, id est columbam, te gaudeas nominari, quod ita decenter adimplebis, si columbinae simplicitatis aemulus, rectam et innocentem geras conversationem coram Deo et hominibus, a felle amaritudinis et a livore invidiae inveniaris alienus. Sed quid facis in mediis fluminibus Babyloniae, in medio civitatis plenae iniquitatis et contradictionis, propter peccata sua in momento subvertendae? Aperi oculos tuos et vide, quoniam die ac nocte circumdat eam super muros ejus iniquitas, etc. Quare non assumis pennas sicut columbae et fugias, etc., ne et tu simul pereas? Quid in periculo tuo aliena assumis, qui ad tua delicta portanda non sufficis? An nescis quoniam non solum de tuis, sed etiam de tibi commissi rationem exigeris? Quid, quasi mercenarius, possessiones mercedis tuae computando, in domo aliena servitutis tuae dies dinumeras, qui domum tuam libere ut dominus poteris disponere, non alienum, sed proprium panem comedens. Exonerare, quaeso, totius fascibus his, et imitare patronum tuum, cujus laudibus diu noctuque insistis, qui Christum etiam invitis parentibus secutus, in universo orbe Christiano apostolicam gloriam obtinuit. Et quia scriptum est: Qui audit dicat: Veni, , accepto salutis consilio, da operam, ut et alios tecum Deo adducas, et maxime eos qui uberem fructum Deo in lucro animarum reddere possint tempore opportuno. Saluta tu communem amicum, monens illum et fidem quam dilecto debet servare, et depositum integrum custodire

Notes: (Apoc. XXII)
EPISTOLA XI. GEMBLACENSIUM FRATRUM AD SUUM GUIBERTUM.  Dolent de ejus absentia.
Author: Guibertus Gemblacensis

Amantissimo fratri et domino GUIBERTO, fratres Gemblacenses, et omnes in communi amici, tam foris quam intus, quidquid optari laetius, quidquid frui potest felicius.

Quanto, o amicorum desideratissime, olim nobis grata, utilis et accepta fuit vestra praesentia, tantum et multo amplius in dies contristatos reddit vobis interim dulcis et chara, sed nobis supra modum odibilis et amara facta vestra absentia; nam post patratam vestram a nobis discessionem, multorum ora resoluta sunt in nostrae derogationis vituperationem, videlicet eos conscivisse causam ipsius vestrae digressionis, qui erant aemuli vestrae bonae conversationis. Exigit igitur a vobis mater pia perseverantiae stabilitatem, etc.
EPISTOLA XII. AD GEMBLACENSES FRATRES.  Excusat se a resumenda abbatiali dignitate Gemblacensis monasterii.
Author: Guibertus Gemblacensis

Reverendae matris suae Gemblacensis Ecclesiae dominis filiis et fratribus suis, GUIBERTUS eorum ultimus, in ira misericordiae memores esse.

Quod meminisse mei dignamini gaudeo et gratias ago, quod vero revocare conamini, identidem gratias ingemino, sed non inde gaudeo. Gauderem magis, si quam gratus et commodus vobis unquam esse potui, his quibus gratum et commodum me sua gratia facit Deus, in pace coesse pateremini. Quia vero quidam vestrum ad me revocandum abbatem compellunt, vellem potius ut eum ad relevandum et muros et mores domus qui corruerunt, incitarent, et ad disponendos eos per religiosas domos quos inter vos parum adhuc ordinis scire non nescio, perurgerent. Et quidem si per me apud vos aliquid boni fieri aut restitui posset, gauderem et recurrerem, et humiliari et abjectus esse et tribulari vobiscum quam spolia dividere inter superbos magis optarem . At quoniam inter vos ubi multi sapientes sunt, hujus gratiae et auctoritatis aut sapientiae esse non mereor, obsecro ut me stultum illis stultis qui de me exsultare et per me proficere se jactitant, sine calumnia habere permittatis. Quid litterae pro me revocando multiplicantur? Mox ut mutationem vel correctionem domus accepero, omni occasione, omni dilatione postposita, libens recurram, et quidquid laboris pro instauratione subeundum jusseritis, gratanter excipiam. Nam quid mea modo ibi exiguitas faceret? Tentavi aliquando subvenire, et passus sum quod animus refugiebat suscipere, et nihil profeci. Nam ideo reverti nunc vehementer formido, ne forte, si post tranquillitatem pacis, quam per triennium fere fruitus sum, in puteum miseriarum inarum recidero, et mihi molesta et vobis onerosa sit mea reversio. Deus pacis et dilectionis sit cum omnibus vobis , ut idem omnes sapiatis, et unanimiter honorificetis Deum, et per Dominum nostrum Jesum Christum Amen.

Notes: (Prov. XVI) (II Cor. XIII) (I Petr. IV.)
EPISTOLA XV AD QUAMDAM SANCTIMONIALEM.  Excusat se quod eas saepius non invisat, quoniam id professio non permittat.
Author: Guibertus Gemblacensis

Dilectae in Christo sorori ancillae et sponsae ejusdem Christi, Irater G., salutem, orationes, servitium et seipsum in Domino.

Quoties benignitatem et beneficia a vobis mihi impensa mente retracto, doleo quod vobis caream, vos non videam, vestraque benevolentia et religiosis non fruar officiis, adeo ut si facultas daretur, et obligatio professionis permitteret, ob gratiam vestri et aliarum sodalium vestrarum, quae me, cum praesens essem, tanta devotione excoluerunt, locum vestrum saepe inviserem. Sed quoniam id nec licet, nec decet, et forte non expedit; id quod licet, decet et expedit factito, quando quo possum pietatis affectu vos complector, Deoque in orationibus commendo: simul enim et semel dico, quia modicum id quod sum, et quod in Christi servitio facio, vestrum aeque ut meum est. Munuscula nulla vobis dirigo, quia non habeo; scitis enim quod nulla unquam mihi rerum hujusmodi colligendarum cura fuit, quoniam id omnino monachorum non est. Vestra tamen munuscula quae a vobis exiens mecum attuli, adhuc habeo, et super aurum et topazium diligo. Valete in Christo et orate pro me.
EPISTOLA XVI. AD ABBATEM S. EUCHARII.  Petit ab eo post obitum suum suffragiorum participationem.
Author: Guibertus Gemblacensis

Domino et Patri dilectissimo, G. Dei gratia S. Eucharii abbati, quidquid fidelis amicus amico optare potest dulcius et salubrius.

Quoniam aures vestras pluribus occupatas audiendis verbis quasi adulatoriis aut superfluis occupare duco inutile, ea quae erga me aguntur vel acta sunt, si scire vobis placet, narrabit vobis praesentium lator dilectus noster W. ecclesiae nostrae custos per quem et vos nobis vestra intimare poteritis. Sed unum est quod, quia ore ad os non possum, per litteras enixius precor, quatenus in sanctis orationibus vestris mei memor esse dignemini, et communionem beneficiorum quae apud vos fiunt, et societatem quam abbas praedecessor vester mihi benigne concessit, vos quoque clementer recognoscere dignemini, ut si forte finem meum, quia jam in ultima aetate positus sum audieritis, de me quod de fratre faciatis. Enixius autem precor ut quod vobis, si in potestate vestra causam tamen haberetis, juste impendi velletis, id abbati Florinensi, in vestro posse, quod, Deo gratias, multum est, impendatis, videlicet ut in curia archiepiscopi et fratris vestri archidiaconi justas partes Ecclesiae tueamini, nec persecutorum ejus assultus praevalere patiamini. Vos autem, reverende Pater, districtum examen judicii in quo stabitis, pro vobis et pro curae vestrae commissis rationem redditurus, semper metuentem et caventem, longo tempore omnipotens Deus in anima et in corpore tueatur incolumem ad honorem suum, et profectum vestri et Ecclesiarum quas regitis, et ad exemplum bonorum qui vos voluerint imitari. Amen.