EPISTOLA XLIX. AD DECANUM CARNOTENSEM, ET ARCHID. BLESENSEM.
Author: Petrus Blesensis

ARGUMENTUM.-- Multis verbis deplorat canonicorum quorumdam Carnotensium amicorum et collegarum suorum nequitiam, quod, ut ipsum praepositurae Carnotensis dignitate spoliarent, patrem suum etiam infamare conati fuerint; cujus innocentiam hic tuetur.

Charissimis amicis et sociis G. decano Carnoten. et G. archidiacono Blesensi, P. Bles. Bath. archid., salutem et viscera compassionis induere. Patior, patior vehementer, et non est, qui compatiatur, qui misereatur afflicto. Miseremini mei, miseremini mei, saltem, vos amici mei, quia manus Domini tetigit me. Diu laboravi in gemitu meo, sed nunc materiam gemitus deduco in publicum: ideo et verba mea dolore sunt plena. Exitus aquarum deducunt oculi mei, et torrentes effluunt lacrymarum. Sagittae enim Domini in me sunt, quarum indignatio ebibit spiritum meum; et torrentes iniquitatis alienae conturbaverunt me. Utinam aperiantur cataractae miseri capitis mei, et totus in lacrymas fluam; multis enim solatio sunt lacrymae, et ex parte maxima magnitudinem doloris imminuunt. Dolor siquidem speciem ignis gerit, quia dum plus tegitur, plus ignescit. Si me Dominus in amissione rerum temporalium, aut amicorum morte, aut in afflictione proprii corporis flagellasset, totum aequanimiter sustinerem; sed plagam sentio, quae ad interiora cordis mei penetrat; nec minus angustior, quam si quis mea viscera a me violenter avellat. Nonne viscera mea amici mei sunt, quos foveo et qui me fovent in obsequiorum dulci commercio, in identitate affectuum, sine quibus omnis cogitatio mihi esset taedium, omnis operatio labor, omnis terra peregrinatio, omnis vita tormentum. Quibus vivo, nisi amicis? sine quorum solatio mihi vivere esset mori. Hae sunt cruces, amici mei charissimi, quibus amicus vester affligitur. Hae sunt angustiae, quas deplorat, quoniam amici ejus conversi sunt in arcum pravum, ut sint inimici hominis domestici ejus. Illi, de quorum dilectione confidentius praesumebat, et ad quos diligendos totam effuderat animam suam, facti sunt hostes ejus in capite. Domini nostri Carnotenses, quorum frater et concanonicus eram, quos ex toto interiore homine diligebam, verbum iniquum constituerunt adversum me. Posuerunt adversum me mala pro bonis, et odium pro dilectione mea. In causa siquidem, quam habebam adversus R. Saresberiensem super praepositura Carnotensi, quam adhuc mihi vindico tanquam meam, judicibus nostris infames litteras porrexerunt, meique patris vitam nequissime depravantes, sic nomen meum denigrare conati sunt. Contra mortuum, et adversus innocentem insurrexerunt in me testes iniqui, et mentita est iniquitas sibi. Deum testor, et innocentiam Christi, patrem meum vixisse innocenter et sancte; fuit enim homo simplex et rectus, ac timens Deum, sine querela et dolo, et mansuetus, et mitis, et humilis. Quod quidem non adeo confidenter assererem, nisi quia id ipsum vos et tota provincia cognovistis. Indubitanter scitis, quod si pater meus fuisset litteris imbutus, prudentia et sancta ejus conversatio copiosissime suffecisset ad regimen eminentissimae dignitatis. Confidenter extollo et praedico patrem meum, cujus me malo filium exstitisse, quam illius nobilis proditoris, a quo noster aemulus, sicut scitis, jactitat se fuisse progenitum. Nihil equidem mihi conscius sum, nec vos apud vos aliquid invenire possetis, unde posset esse notabilis pater meus, nisi quia non fuit de ditioribus regionis. Certe virtus in divitiis non consistit; nam ecce peccatores, et abundantes in saeculo obtinuerunt divitias. Eum tamen satis judico divitem exstitisse, cui et suis et pauperibus Christi, quorum se ministrum devotissimum semper exhibuit, suae facultates sufficerent abundanter. Satis commendabiliter dives fuit, qui in aedificiis, in terris, in pratis et vineis abundavit. Sane, etsi pauperrimus exstitisset, nobilitatis tamen titulos paupertas non adimit. Sicut publice notum est, pater meus et mater mea de optimatibus minoris Britanniae traxerunt originem. Nec istud ad jactantiam dico, sed ut obstruatur os loquentium iniqua, qui de sua nobilitate satis degenere detrahendi sumunt audaciam. Veram quidem et commendabilem reputo nobilitatem, cum generis claritate virtutem: cujus omnino exortes sunt, qui patri meo objiciunt sui exsilii paupertatem. Nonne exsulavit Brutus? Nonne exsulavit Aeneas? in eorum tamen exsilio non degeneravit Trojana nobilitas. Illud pro certo comperi: quod si quid turpitudinis, vel in me, vel in patre meo cognovisset aemulus, libentissime illud in publicum deduxisset. Ego autem bene conscius mihi, et nihil talium suspicatus, Non exspectato vulnus ab hoste tuli. In domo Dei, in ecclesia Beatae Virginis Carnotensis, cujus canonicus eram, amicus illius esse credebar, cujus erant contra me omnes cogitationes in malum, qui sub lingua blandienti, venenum aspidum nutriebat. Quod si inimicus homo maledixisset mihi, sustinuissem utique: tu vero homo unanimis, dux meus et notus meus, qui mecum dulces capiebas cibos, et in domo Dei ambulavimus cum consensu, dilexisti me in ore tuo, et in lingua tua mentitus es mihi, magnificans super me supplantationem, et proditoriis adinventionibus commaculans innocentem. Vide, Domine, et considera; audi voces adversariorum meorum, et judica causam meam. Tu omnia scis, tu nosti innocentiam meam, et quia odio habuerunt me gratis. Tu scis improperium meum et confusionem meam et reverentiam meam. In conspectu autem tuo sunt omnes, qui tribulant animam meam. Avertantur, quaeso, retrorsum, et erubescant, qui persecuti sunt me, hominem inopem, et mendicum, et animam afflictam saturaverunt opprobriis. Proposueram certe in ecclesia et obsequio Beatae Virginis et morari et mori. Desiderium mihi erat ecclesiae necessitates in me suscipere, meisque pro ea militare stipendiis, vivere omnibus, atque labore et incommoditate proprii corporis commoditates omnium procurare. Nunquid redditur pro bono malum? quia foderunt mihi amici mei foveam in praecipitium atque in necessitate mea proximi mei adversum me steterunt. Alienus factus sum fratribus meis, et peregrinus filiis matris meae. Domus nativitatis meae, juxta verbum alterius prophetae, facta est mihi sicut caverna leaenae, et sicut habitatio struthionum. Quia vero nemo acceptus est propheta in patria sua, Dominus in exsilio mihi patriam faciat, et qui deduxit me velut ovem Joseph, ipse in loco peregrinationis meae, per semitas misericordiae suae me deducat. Bonus es, Domine, sperantibus in te, animae quaerenti te. Machinati sunt hostes mei domestici supplantare me, et a praepositura Carnotensi omnino avertere. Sed ne averteretur humilis factus confusus, repulsam et opprobrium meum majore et uberiore beneficio redemisti. Sic Jacob pro Rachele data est Lia fecundior. Sic David pro Merob, quae data est Hadrieli Malathitae, data est Michol dilectior. Ego autem donum Dei altissimi, et quidquid circa me benigne disposuit, gratanter accepto, votis meis reputans plenissime satisfactum, si eos humiliet, quorum superbia semper ascendit, et mendaces ostendat, qui maculaverunt innoxium. Vos autem, charissimi domini et amici, si nostras non potestis injurias vindicare, patienti saltem animo affectum compassionis impendite.