medieval-data/medieval-letters huggingface dataset:
II. GREGORII VI EPISTOLA AD OMNES CHRISTIANOS.  (Anno 1045-6.)   Missas ter in anno se celebraturum spondet pro iis qui se collaturos statuerant annuam pecuniam pro sartis tectis templorum Romanae urbis.  [Mansi,  Concil.  tom. 19, col. 611.]
Author: Gregorius VI
Date:  [dignetur]

GREGORIUS episcopus, servus servorum Dei, omnibus qui Christiana fide censentur, et B. apostolorum principis sedem Ecclesiarum omnium matrem recognoscunt, salutem et absolutionem omnium peccatorum per benedictionem et merita BB. Petri et Pauli principum apostolorum.

Notum vobis fieri volumus, fratres charissimi, quod a sancta Romana Ecclesia communi matre, omnium magistra et domina, non solum splendor sanctae religionis universum mundum illuminavit, sed etiam multis indigentibus per diversas partes terrae necessaria pietate distribuit: modo vero, peccatis non tantum nostris sed etiam multarum gentium exigentibus, et in religione friguit, et terrenas opes majori ex parte amisit. Nonnulli etiam imperatores, reges et principes, aliorum ordinum personae, misera cupiditate capti, maternam maledictionem incurrere non timentes, ejus possessiones invaserunt, distraxerunt, et in proprios usus redegerunt: qui, etiam gladio anathematis percussi, et more infelicis Judae sacrilegii vinculo strangulati, ne ad poenitentiam redirent, desipuerunt. Hinc igitur inopia, devastationes, latrocinia, rapinae, contra ipsum Ecclesiae caput, beatum videlicet Petrum, et in ejus quasi visceribus exortae sunt. Proinde propria ipsius ecclesia, et B. Pauli, quae illorum corporibus per totum orbem refulgent, et suo odore suaque pietate omnes ad se gentes provocant, jam jam heu! proh dolor! ruinam minantur. Unde nos, utcunque meritis pauperes, nec rebus quidem divites, coepimus, ut tanto periculo Deo adjuvante succurrere, manumque adjutorii ad instaurandum praebere possemus. Hoc autem religiosi clerici videntes, et laici quamplurimi, quos Guillelmus gloriosus Aquitaniae dux ad nostrum auxilium incitare coepit, unoquoque anno de suis rebus oblationes largiri disposuerunt, ad hoc specialiter ut ea quae in ejus propria ecclesia sunt necessaria restaurentur et aedificentur, quatenus omnipotens Dominus, et eorum meritis et speciali sanctae Romanae Ecclesiae oratione, per veram poenitentiam eos ad eam fidem instaurare , quam in baptismo Domino promiserunt, et, coelestis patriae ruinam restituens, in aeterna beatitudine eos collocet. Quorum nos videntes devotionem et laudabilem erga communem matrem dilectionem, tam per nos quam etiam per successores nostros ter in anno cum omnibus Romanis Ecclesiis generaliter missam celebrare, et septies illorum specialiter memoriam inter sacra missarum solemnia habere promisimus; ut omnipotens Dominus, meritis Dei Genitricis, quae singulari pietate Romanam semper tuetur Ecclesiam, et beatorum apostolorum Petri et Pauli auctoritate, omnium sanctorum maxime Romae quiescentium oratione, a cunctis eos peccatis absolvat, et ad vitam aeternam perducat.
III. GREGORII PAPAE VI EPISTOLA AD ROLANDUM ECCLESIAE FLORENTINAE PRAEPOSITUM.  (Anno 1046.)   Ecclesiae Florentinae canonicis ecclesiam S. Donnini ea lege donat, ut quotannis auri solidum palatio [Lateranensi] pendant.  [Ughelli,  Italia sacra,  III, 65.]
Author: Gregorius VI

GREGORIUS episcopus, servus servorum Dei, ROLANDO Florentinae canonicae praeposito, tuisque successoribus perpetuam in Domino salutem.

Oportet bene merentibus digna rependere beneficia, et illos accumulare donis, quorum devota constat esse servitus. Tu autem, fili charissime, quia parum aliquid decrevisti a nobis exposcere, libenter et ipsi decrevimus annuere: etenim multum laboris multumque ponderis jamjam sustinuisti pro nobis, adeo ut non parvis sed magnis etiam muneribus dignus inveniaris. Tua vero petitio est ut ecclesia S. Donnini, posita in comitatu Florentino juxta fluvium Arnum, in episcopatu S. Joannis, in territorio plebis S. Martini in Brozzo, juris nostrae S. R. E., cum omnibus ejusdem pertinentiis, ubicunque inveniri possunt, concedatur ab apostolatu nostro vobis vestrisque successoribus canonicis in vestra canonica servituris in perpetuum. Quod scilicet satis nobis videatur parum, quia non potest esse servitus adaequata. Concedimus igitur tam vobis quam vestrae canonicae vestrisque successoribus canonicis in aedem canonica servituris ecclesiolam ipsam S. Donnini, cum omnibus suis pertinentiis, suisque reditibus, ubicunque ei lege et ratione competere possunt, ita tamen ut singulis quibusque annis pensionem exinde nostro palatio inferatis solidum auri unum, statuentes apostolica censura ne ullus nostrorum successorum pontificum, aut ulla magna parvaque persona, contra hoc nostrum parvum donum agere praesumat. Quod si fecerit, non solum anathemati subjiciat nostro, sed etiam damnum trium librarum auri per olvat, cujus dimidium nostro palatio inferatur, reliquum vero vobis debeatur. Si quis vero hujus nostrae praeceptionis cautus observator exstiterit, benedictione nostra largius redundet. Scripta per manum Joannis, scriniarii et notarii nostri Lateranensis palatii. Bene valete. Datum XII Kal. Martii, per manus Petri diaconi, bibliothecarii et cancellarii sanctae apostolicae sedis, anno pontific. D. Gregorii papae VI primo, ind. XIV.
II.  Nicolai II summi pontificis bulla qua monasterio Sancti Vincentii ad Vulturnum, et Joanni IV, ejus abbati, omnia illius bona et jura confirmat.   (Anno 1059.) [MURATORI,  Rer. Ital. Script.  I, II, 5, 4.]
Author: Nicolaus II

NICOLAUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio JOANNI, abbati venerabilis monasterii Christi martyris Vincentii super ipsum fontem Vulturni fluminis constructi, et per eum cunctis successoribus ejus regulariter ad regimen promovendis in perpetuum.

Etsi omnibus sollicitudinem nostram et apostolicae sedis munimentum protendere debemus, piis tamen locis, et praecipue religione monastica pollentibus, abundantius quidquid pietatis et utilitatis possumus, quatenus ex pia provisione coenobitarum in futuro plenam mercedem cum eis, et pro eis Deo miserante, mereamus. Proinde benevola condenscensione annuentes petitionibus tuis, charissime fili, et abba Joannes per hanc apostolicae auctoritatis decretalem paginam, secundum quod tuis antecessoribus nostri fecisse noscuntur, concedimus et confirmamus tibi, tuisque successoribus post te regulariter promovendis in perpetuum praefatum monasterium Beati Vincentii martyris situm super ipsum fontem Vulturnum in territorio Beneventano in partibus Samniae cum omnibus suis pertinentiis et cellis, videlicet monasterium Beati Petri apostoli pesitum juxta fluvium Sabbati, monasterium quoque Sancti Adeodati intra Beneventum, et ecclesiam Sancti Stephani; cellam Sanctae Mariae in loco Sano, etc. Concedimus licentiam vobis vestrisque posteris ad altaria consecranda et clericos in quolibet gradu ordinandos invitare quem volueritis episcopum. Interdicimus etiam ne quis episcoporum ex eodem monasterio abbatem vel monachum audeat ad suam synodum provocare, vel excommunicare. Jubemus quoque concedendo vobis cujuscunque Ecclesiae clericum, si venerit ad conversionem, ut recipiatis secundum monasticam disciplinam . . . . . chrisma, et oleum sanctum acquiratis a beneplacito vobis episcopo, etc. Si quis autem, quod non optamus, etc. Scriptum per manus Octaviani scriniarii S. R. E. notarii, mense Martio, et indictione XII. Bene valete. Datum Spoleti VI Nonas Martii, anno Jesu Christi 1059, per manus Humberti sanctae Ecclesiae Silvae Candidae episcopi, anno I Pontificatus domni papae Nicolai secundi, indictione XII.
V.  Nicolaus II Ecclesiae Pennensis bona, petente Joanne episcopo, confirmat.   (Anno 1059.) [UGHELLI,  Italia sacra,  I, 1116.]
Author: Nicolaus II

NICOLAUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto confratri JOANNI Pennensi episcopo et per te ecclesiae S. Mariae et gloriosi Christi martyris ac levitae Maximi, tuisque successoribus in perpetuum.

Officii nostri est omnibus ecclesiasticis utilitatibus providere, et justis desideriis ac petitionibus prompto animo indulgere. Unde, quia petisti a nobis, charissime confrater, ut per nostri privilegii paginam tuae ecclesiae, et tibi, tuisque successoribus perpetualiter confirmaremus omnia quae praedictae ecclesiae juste et legaliter competunt, petitioni tuae gratanter annuentes, per hujus nostrae constitutionis decretum et apostolicae sedis edictum concedimus et confirmamus tibi, sicut superius legitur, in perpetuum quidquid in praenominatae ecclesiae episcopio B. Mariae et gloriosi Christi martyris et Levitae Maximi in praesentiarum possides, quaeque in futurum quocunque modo divinis, et humanis legibus cognitis acquirere poteris, scilicet ipsum episcopatum cum omnibus rebus et possessionibus suis, et pertinentiis, mobilibus et immobilibus seseque moventibus, castris, villis et territoriis, ecclesiis cum primitiis et decimalibus, et cum omnibus quae ibi pia devotio fidelium sacris contulit oblationibus, tam pro salute vivorum quam etiam pro mortuorum. Statuentes per hanc hujus sanctae sedis apostolicae, cui annuente Deo praeesse dignoscimur, inviolabilem constitutionem, ut nullus imperator, marchio, comes, vicecomes, aut alia quaelibet magna, parva, cujuscunque dignitatis vel ordinis persona, contra hoc nostrum privilegium praesumat jam dictum epicopium, aut te, charissime fili, tuosque in perpetuum successores de bonis suis divestire, inquietare, aut aliquid ibi contra sacros canones constituere vel ordinare. Si quis igitur ei, sicut a nostra apostolica auctoritate concessum, et concessa . . . . pertinere non permiserit, sciat se anathematis vinculo innodatum a Patre, et Filio, et Spiritu sancto, et auctoritate B. Petri principis apostolorum, nec non cum diabolo et Juda traditore D. N. J. Christi eos in incendii concremari supplicio, et insuper sciat se daturum X auri libras: scilicet medietatem nostro sacro palatio, et medietatem praedicto episcopio. Qui vero intuitu pio observator in omnibus exstiterit, custodiendo hujus nostri privilegii constitutionem, vel cultum Dei respiciendo, benedictionis gratiam a misericordissimo Domino Deo habeat, et vitae aeternae particeps sit, et misereatur in saecula saeculorum. Datum Romae VI Non. Maii, anno Dom. nostri Jesu Christi 1059, per manus Humberti S. ecclesiae Silvae Candidae episcopi, et apostolicae sedis bibliothecarii, anno I pontificatus D. papae Nicalai II, ind. XII.
X.  Nicolaus II Gervasio archiepiscopo Remensi mandat ut [Guilbertum] episcopum Bellovacensem, invito eo consecratum, ab administrando munere removeat donec ad synodum venerit.   (Anno 1059.) [DUCHESNE, Hist.  Franc. Script.  IV, 199.]
Author: Nicolaus II

NICOLAUS episcopus, servus servorum Dei, GERVASIO venerabili archiepiscopo Remensi, salutem et apostolicam benedictionem.

Audivimus relatione multorum, quod Belvacensis episcopus contra statuta canonum, sine vobis et sine vestro assensu fuerit consecratus, et, quod pejus est, ad episcopatum sublimatus. Accingimini igitur, et fultus hac nostra auctoritate, ex parte omnipotentis Dei, auctoritate beati apostoli Petri, omne episcopale officium sibi, usque dum ad Romanam synodum in tertia septimana post Pascha ante nos discutiendus veniat, interdicite. Si autem in aperto res est quod pecuniam dederit, omnibus Belvacensibus clericis ac laicis, ut sibi ante praedictum nostrum judicium non obediant, sub excommunicatione, praedicti apostoli Petri auctoritate interdicite. Non enim ob hoc promotus est ut sit episcopus, ut beatus Gregorius dicit, sed ut fiat lupus et sanctae Ecclesiae invasor et detestandus haereticus. Silvanectensi enim vestro suffraganeo episcopo, si eum pecuniam dedisse praescivit, et vestrum assensurum in maledictionis haerede benedicenda non habuit, similiter omne episcopale officium, usque dum ad praedictam synodum veniat, et nobis et tibi digne satisfaciat, beati apostoli Petri auctoritate interdicite.
XVIII.  Bulla Nicolai II papae pro canonicis Pisaurensibus.   (Anno 1060.) [OLIVIERI,  Memorie per la storia della Chiesa Pesarese nel secolo  XIII. Pesaro, 1779, 4º.]
Author: Nicolaus II

NICOLAUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis in Christo filiis URSONI venerabili praeposito, caeterisque canonicis sanctae Pisauriensis ecclesiae, eorumque successoribus ibidem victuris in perpetuum.

Debitum commissae nobis speculationis exsequimur si piis et venerabilibus locis opportuna munimina contra saecularium impetus providemus. Quapropter in canonicae conversationis proposito proficere et perseverare vos cupientes . . . petitionis vestrae tenorem praefatam canonicam et vos vestraque omnia sub nostrae defensionis tutela suscipimus, et quidquid ad praesens in scriptis vel sine scriptis juste et legaliter videtur habere, aut in futuro quocunque modo humanis et divinis legibus cognito potuerit acquirere per hujus nostri privilegii paginam in perpetuum confirmamus. Id est Dominicatam domum juxta Ecclesiam intra civitatem, et quae vestra circa eam sunt, et Ecclesiam sancti Clementis cum omnibus suis pertinentiis, et mansum quem Constantinus filius quondam Constantini praefatae canonicae delegavit, necnon et omnia quae jam dicta canonica noscitur habere, aut deinceps quibuscunque modis juste et legaliter acquiret tam in ecclesiis, casis, terris, vineis, quam in decimis, primitiis, oblationibus vivorum et mortuorum, quas ab ipsa matrice vestra Ecclesia, aut undecunque habere debetis, vobis vestrisque successoribus deinde, ut supra dictum est, conversaturis, in perpetuum confirmamus, et per hujus nostrae constitutionis paginam corroboramus. Quocirca apostolica auctoritate statuimus ut nullo cujuscunque ordinis aut dignitatis ecclesiastica videlicet, vel saecularis magna parvaque persona, praedictam canonicam, seu vos vestrosque successores qua . . . audeat disvestire de bonis suis vel spoliare, sine canonicalis aut localis judiciis sanctione. Si quis igitur nostri hujus statuti edictum . . . . temerario ausu infringere praesumpserit, et ecclesiasticae institutionis more commonitus emendare contempserit, sciat se anathematis vinculo innodandum et decem auri libras . . . compositurum, medietatem praefatae canonicae, et medietatem sacro nostro Lateranensi palatio. Qui vero haec propter reverentiam apostolicae sedis fideliter observaverit, sanctorum precibus possessor sit regni coelestis. Bene valete. CONFIRMA HOC, DEUS, QUOD OPERATUS ES IN NOBIS. Datum Fani XI Kal. Maii anno ab . . . . . Verbi 1060, per manus Humberti sanctae Ecclesiae Silvae Candidae episcopi et apostolicae sedis bibliothecarii, anno secundo pontificatus domni papae Nicolai secundi, indictione XIII.
XXIII.  Consecratio altarium basilicae Farfensis a Nicolao II Romano pontifice facta, et monasterii illius libertas ab eodem pontifice confirmata.   (Anno 1060.) [MURATORI,  Antiq. Ital.  V, 1039.]
Author: Nicolaus II

In nomine Domini, NICOLAUS episcopus, servus servorum Dei. Ob reverentiam sanctae Dei genitricis et semper Virginis, et dominae nostrae Mariae, postquam renovationem consecrationis hujus Ecclesiae Farfensis, Deo propitio, jam honorifice explevimus, volentes amodo comprimere ac destruere omnium pravorum hominum, cujuscunque dignitatis vel gradus sint, de bonis hujus monasterii invasiones vel depraedationes vel furta, auctoritate divina, videlicet Patris et Filii et Spiritus sancti, et beatae Mariae semper Virginis, beatique Michaelis archangeli, et sancti Petri apostolorum principis, omniumque sanctorum, qui in coelis et in terra venerantur, excommunicamus et anathematizamus, et a liminibus sanctae matris Ecclesiae expellimus illos, qui porcos, boves aut oves, vel alia quaelibet animalia, seu calceamenta vel vestimenta, sive libros, vel fruges, aut triticum vel vinum vel panem, seu diversa utensilia, de hoc monasterio Sanctae Mariae violenter rapuerunt, aut deinceps rapuerint, sive furati sunt, vel amodo praesumpserint, aut diutius aut foris accipiunt. Igitur maledictionem abyssi jacentis deorsum, et maledictionem coelestem et maledictionem terrestrem suscipiant, praesentem maledictionem in corporum debilitatione recipiant, perditione et animarum cruciatione maledicantur cum maledictis, flagellentur cum ingratis, pereant cum superbis, crucientur cum blasphemis, torqueantur in inferis; sint maledicti cum blasphemantibus nomen Domini; sint maledicti cum desperatis, sint maledicti in oriente et occidente; sint maledicti in meridie et septemtrione; sint maledicti in die et in nocte; maledicti intus et foris, maledicti a dextris et a sinistris; sint maledicti in domo et in agro; sint maledicti stantes et sedentes, ambulantes et moram facientes; sint maledicti bibentes et manducantes; sint maledicti vigilantes et dormientes. Obtenebrescat eis sol, cum adhuc media fuerit dies, et incursentur a diabolo et angelis suis. Excrucientur animae eorum doloribus, et exstinguatur lucerna eorum in saecula saeculorum, amen, nisi venerint ad satisfactionem et congruam emendationem.
XXIV.  Nicolai II epistola ad R . . . . comitem Rutennensem.--Hortatur ut ecclesiarum et pauperum sit defensor, et monasterio Virdunensi possessiones aliquas, quas injuste detinet, restituat.
Author: Nicolaus II

NICOLAUS episcopus, servus servorum Dei, R. Rutenensi comiti dilecto filio, salutem et apostolicam benedictionem.

Cognoscentes tui animi propositum, et quod propter regnum Dei et justitiam ejus volueris renuntiare temporali fastigio saecularium occupationum, confidenter tibi denuntiamus ut, secundum quod tibi injunximus cum ore ad os loqueremur, Ecclesiis Dei et pauperibus defensorem te opponas, justitiamque eis acquirendo, in conspectu Dei excusatus existas, quod non sine causa gladium portas. Et quia nostrum est te admonere, si qua non negligenda cognoverimus te negligere, orando simul et praecipiendo auctoritate apostolica monemus ut monasterio S. Petri sito Virduni quod venerabilis vir consanguineus tuus Waleranus abbas regit, curtes, quas in terra possessionis tuae habere dignoscitur, restituas: ne, quod absit! ad perditionem animae tuae diutius eas retinendo, excommunicationem ab antecessoribus nostris comprecatam invasoribus eorum incurras. Nec volumus dicas, a parentibus tuis vel uxoris tuae, eas servis Dei subtractas; quia justus dominus reddit iniquitatem patrum in filios in tertiam et quartam generationem. Sicut enim conscia veritatis testatur antiquitas, S. Amantius peculiaris vester patronus eas contradidit servitorum S. Petri usibus.
XXV.  Epistola Nicolai II ad clerum Sistaricensem, qua commendat Gerardum episcopum, et quaedam ei praescribit.   (Anno circiter 1060.) [D. BOUQUET,  Recucil  tom. XI, p. 494.]
Author: Nicolaus II

NICOLAUS episcopus, servus servorum Dei, clero, ordini, plebi, consistentibus in civitate Sistaricensi, salutem et apostolicam benedictionem si obedierint.

Cum nostri sit officii universalis Ecclesiae curam gerere, oportet nos studere omnibus ubique prodesse. Unde pro vestra salute fratrem etiam et coepiscopum nostrum Gerardum vobis ordinavimus sacerdotem, a religiosis viris in partibus Galliae habitantibus electum, scilicet a venerabili fratre Cluniacensi Hugone qui nostra vice in partibus illis fungebatur, Arelatensi archiepiscopo, episcopo Avenionensi, episcopo Cabilonensi, episcopo Aptensi, episcopo Vasensi, episcopo Dignensi, episcopo Diensi. Quibus testibus de ejus vita nil dubitamus. Cui dedimus in mandatis, ne unquam ordinationes praesumat in eum, qui virginem non est sortitus uxorem, neque inlitteratum, vel in quolibet corporis parte vitiatum, aut ex poenitente, vel curae, aut cuilibet conditioni obnoxium, notatumque, ad sacros ordines permittat accedere; sed si quos hujusmodi forte comperit, non audeat promovere. Afros passim ad ecclesiasticos ordines praetendentes, nulla ratione suscipiat, quia aliqui eorum Manichaei, aliqui rebaptisati sunt probati. Ministeria atque ornatum Ecclesiae, vel quidquid illud est in patrimonio ejus minuere non studeat sed augere. De reditu vero Ecclesiae, vel oblatione fidelium quatuor faciat portiones, quarum unam sibi retineat, alteram clericis pro officiorum suorum sedulitate distribuat, tertiam vero pauperibus et peregrinis, quartam vero ecclesiasticis fabricis noverit observandam; de quibus divino erit redditurus judicio rationem. Ordinationes vero presbyterorum seu diaconorum, nonnisi quarti, septimi, vel decimi mensium, jejuniis, sed et ingressu quadragesimali atque medianae vespere Sabbati noverit celebrandas. Sacrosancti autem baptismi sacramenta nonnisi in Paschatis festivivitate, et Pentecostes meminerit esse praebenda; exceptis his qui mortis urgentur periculo, ne in aeternum pereant, talibus debet remediis subveniri. Nunc ergo sedis nostrae praecepta servanti, devotis animis obsequi oportet, ut irreprehensibile placidumque fiat corpus Ecclesiae per Jesum Christum, etc.
XXVIII.  Nicolaus II Gervasio archiepiscopo Remensi, praecipit ut damna Ecclesiae Virdunensi illata reconcinnet.   (Anno 1059-61.) [DUCHESNE,  Hist. Franc. Script.  IV, 199.]
Author: Nicolaus II

NICOLAUS episcopus, servus servorum Dei, GERVASIO Remensis Ecclesiae archiepiscopo, salutem et apostolicam benedictionem.

Quoniam nobis commissum est, et auctoritate beati Petri traditum, supra quem fundamentum universalis Ecclesiae solidatum est, quatenus et errata corrigamus, et membra nostro capiti cohaerentia, ne dissonent, studeamus: tibi, utpote velut de nostris et sanctae Romanae Ecclesiae membris, paterne intimando praecipimus, quatenus per te, quem in gremio matris tuae, universalis videlicet Ecclesiae, conclusum esse speramus; ne Virdunensi Ecclesiae, quae nobis commissa est cum fratribus, quidquam injuriae tam per te quam per tuos inferre amodo patiaris. Quod autem contra ejusdem Ecclesiae fratres nunc noviter, et tu, et tui, damni et injuriae intulistis, communiter et sanctae Ecclesiae Romanae causa, et nostri amore emendare te, omni occasione remota, admonendo jubemus, hoc est praedam de Postviler, quae potestati tuae contigit, et de Mecla, quam Engobrandus depraedatus est, praedae, cujus numerus infra scriptus est, ducenta sexaginta quatuor animalia. Clericos autem de eadem Ecclesia canonicos, nulla interveniente mora, recludi a captura praecipias, ut pro hac et praedictis rebus studiose peractis, et gratiam apostolorum principis et nostram habere promerearis.
XXIX.  Nicolai II epistola ad Gervasium Remensem archiepiscopum.   (Anno 1059-61.) [DUCHESNE,  Hist. Franc. Script.  IV, 199.)
Author: Nicolaus II

NICOLAUS, servus servorum Dei, GERVASIO venerabili archiepiscopo, salutem et apostolicam benedictionem.

Quia referente filio nostro G. te in fidelitate beati Petri persistere, ejusque auctoritati per omnia reverenter assurgere comperimus, paterna charitate sicut charissimum filium amplectimur, et amplectendo toto mentis affectu diligimus. Denique quandiu te fidelem filium exhibebis, nostra paternitas tibi nusquam deerit; imo debita charitate suffragabitur, nostraque auctoritate incessanter tuebitur. Quod de episcopo Silvanectensi nobis per filium nostrum mandasti, quia canonicum est, cum eodem filio nostro tibi concedimus. Neque enim justitiae contraire volumus, pro qua mori, si necesse sit, lucrum putamus. Caeterum de nostro adventu in Franciam, nullam ad praesens tibi scribimus certitudinem. Cum autem ad te noster filius venerit, ipse tam de hoc quam de omnibus aliis te certificabit. Mandamus autem et praecipimus, quatenus cum duce charissimo filio nostro pacem ineas, ut tui ad nos secure valeant venire, nosque eos possimus audire. Nolumus etenim duos tam charissimos filios in discordia manere.