medieval-data/medieval-letters huggingface dataset:
EPISTOLA CCXLIV. HENRICI EPISCOPI MINDENSIS AD WIBALDUM ABBATEM.  Purgat se ab objectis sibi supra a Wibaldo.   (Anno 1151.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

HENRICUS Dei gratia Mindensis episcopus, WIBALDO Corbeiensi abbati, tam pietatis quam scientiae repleri spiritu.

Rescribimus fraternitati vestrae, urgente charitate, quae omnia suffert, non terrore minarum, quas austerius quam deceat intentatis. Confidimus enim in Ecclesia Romana vel in curia regis innocenti praejudicium non fieri, laedentem potius quam patientem sententia judiciaria multari. Nos a vobis laesi dicimur laesisse, cum Deus mihi testis sit, nunquam me, nunquam meorum aliquem mea voluntate seu consilio vel auxilio vobis nocuisse sed tantum de injuriis nobis illatis fraternam satisfactionem expetivisse. Corbeiensem Ecclesiam, quae me et educavit et erudivit, neque prorsus despexi, neque indiscrete tractavi, sed veneror et venerabor, injuriarum nostrarum solummodo satisfactionem, sicut expetivi, expeto. Quod vobis per praepositum Adalbertum, per sacerdotem Henricum in sermone mandavi, complessem et opere, si satisfactionem, quae nostris fidelibus imo et quibusdam vestris plenaria videretur, obtulissetis. Consilium nostrum et verbum de causa canonica non in ore laicorum posuimus, sed pacis componendae gratia clericorum ac laicorum fidelium, sicut et vos, usi sumus consilio. Violentis et sacrilegis res Ecclesiae diripientibus nec communicavi, nec communico, quos etiam, si manifestos cognovero, ut inimicos Dei devito. Filii pacis sumus, pacem vobis obtulimus ore, servavimus in corde, pacem quaesivimus, pacem quaerimus, nullo vos gravamine gravavimus: unde nec appellatione indiguistis, qua si indigeretis, non verentes appellare, poteratis tanto quidem armatorum cuneo stipatus, ut non facile cederetis etiam praepotenti. Verum nec armatura etiam pro defensione appellationis indiguistis, quia, licet vos hoc dicatis, non solent nostri districtis gladiis de appellationibus, quae ad dominum papam fiunt, judicare. Laici duces verbi nostri nec sunt, nec fuerunt, nec inimici vestri judices exstiterunt, praesertim cum ibi nullum fuerit exhibitum judicium, sed tantum de pace componenda consilium habitum. Nostri homines, nostri parochiani vobis ad nos tendentibus, si personae vestrae, si rebus vestris nocere voluerint, testor Deum, quia penitus ignoravi. Conductum nostrum sicut poposcitis transmisi, et quia terminari ea die causa non potuit, omnibus ad sua remeare volentibus, quos tardior hora protraxerat, praefixa die secundum beneplacitum utriusque partis, qua item ad pacem componendam conveniremus, cum conducto nostro in pace vos dimisi. Injurias et damna nec voluimus nec mandavimus vobis inferri, videat Deus et judicet. Patientiam vestram, quam praetendistis, omnino non experti sumus, sed injurias imo veteribus novas addidistis, quas quilibet in textu scripti vestri poterit legere et audire. Pro eo quod quasi parturientem loqui vos minamini, parcat vobis Deus, et obstruat os loquentium iniqua. Certe noveritis nullius majestatis audientiam, nullius dignitatis praesentiam me reformidare, quia testis est mihi me simpliciter ambulare.
EPISTOLA CCXLV. WIBALDI ABBATIS AD HENRICUM MINDENSEM EPISCOPUM.  Responsio ad praecedentem.   (Anno 1151.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

Domino H. venerabili Mindensi episcopo, WIBALDUS Dei gratia Corbeiensis abbas, magni consilii angelum.

Ex litterarum vestrarum tenore cognovimus, quod offensa sit vestra sublimitas ex litteris nostris, quas proxime ad vos direxeramus, quae duriores et asperiores vestrae intelligentiae visae sunt, quam mediocritatem nostram scribere convenisset, et vestram celsitudinem accipere decuisset. Quod eruditio vestra sciat eo consilio factum esse, ut quoniam humiliter et pacifice multoties vobis super eodem negotio scripseramus, et nec sermonem pacificum, nec pacis effectum receperamus, certa tandem esset vestra prudentia, quod judicem nos adire necessitas cogeret extrema. Absit enim a nostrae humilitatis proposito ut pontificalem excellentiam maxime in persona monasticae religionis quoquam temerario vel contumaci eloquio impetere praesumamus. Verum quoniam eaedem litterae vestrae nihil certi, nihil finitivi super causa nostra continebant; nos quoque sicut nihil determinati, ita nihil novi vestrae magnitudini potuimus rescribere, cum vobis et Ecclesiae vestrae viva voce tam per nos quam per honestos et magnos et plurimos intercessores frequenter et instanter obtulissemus, quidquid ad satisfactionem persuadere humilitas, quidquid ad correctionem poterat dictare justitia. De quibus omnibus, si aliquod capitulum eligere et nobis significare vobis complacuisset, sicut in offerendo fuimus devoti, ita in exhibendo essemus parati. Et hoc eruditio vestra indubitanter potuit advertere, quod in verbo et promisso nostro nullatenus erat tergiversatio, cum electorum judicium, a quibus appellare non licet, sententiam subire vellemus, domini videlicet et Patris nostri Patherburnensis episcopi, nec non reverendi Monasteriensis episcopi, atque dilectissimi nobis Osnabrugensis episcopi. Diem vero colloquii, quae interposita erat, nullatenus observare possumus; quia, cum absque misericordia a vobis recesserimus, de causa nostra apud quasdam magnas personas agere tempore indicti colloquii disposuimus, quod ideo a nostris mediatoribus scienter ordinatum est, non ut observaremus, sed ne a vobis indecenter et tanquam hostiliter recederemus.
EPISTOLA CCXLVI. HENRICI EPISCOPI MINDENSIS AD BERNARDUM EPISCOPUM PATHERBURNENSEM.  De causa quae ipsum inter et abbatem Corbeiensem vertebatur.   (Anno 1151.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

Venerabili domino sanctae Patherburnensis Ecclesiae episcopo BERNARDO, HENRICUS per misericordiam Dei id quod est in Ecclesia Mindensi, fidelis obsequii devotionem et orationes in Christo assiduas.

Non potest civitas abscondi supra montem posita, sic et virtus et benignitas, fideique vestrae constantia circa nos habita, cum de causa domini abbatis Corbeiensis et nostra tractaretur, non fuit abscondita et obumbrata, ideoque sublimitati vestrae debitas et condignas gratiarum actiones referimus, et obsequii nostri devotionem ad honorem vestrum propensius impendere parati sumus. A principio hujus discordiae vestrum secuti sumus consilium, et cum praefinitum tempus et a vobis constitutae advenirent induciae, consilium vestrum nobis erat recipiendum et tenendum, et nihil aliud in corde et opere de praefato negotio machinati sumus, nisi quod honesto fine et laudabili conclusione omnis controversia per consilii vestri dispositionem deberet terminari. Dum vero meorum fidelium consilio ad ea quae erant pacis et charitatis me praepararem, dominus abbas Corbeiensis vester amicus duris scriptis et aspera invectione nos est aggressus, per quod dignitas et reverentia vestri nominis, si nobiscum sentitis, nihilominus est laesa et sauciata, quia infra datum et a vobis constitutum terminum nulla molestia, nulla minarum asperitate nos debuit conturbasse. Super his igitur, sicut ipsi scitis, honorem vestrum providete, et ea quae nobis fuerint saluberrima, et ad honorem magis spectantia, sicut de charitate vestra confidimus, per praesentem nuntium et per vestra scripta consulite.
EPISTOLA CCXLVII. BERNARDI EPISCOPI PATHERBURNENSIS AD HENRICUM MINDENSEM.  Declarat se paratum esse tractatum pacis ipsum inter et abbatem Corbeiensem resumere.   (Anno 1151.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

Venerabili domino HENRICO sanctae Mindensis Ecclesiae episcopo, B. Patherburnensis Ecclesiae id quod est, fraterni obsequii et orationis suae fidelem exhibitionem.

Quia quae pacis sunt sectari jubemur, et pacificis aeterna beatitudo promittitur: idcirco pacis et bonae compositionis studio ad sopiendum discordiae malum, quod inter vos et abbatem Corbeiensem revera amicum nostrum est natum, et cum accessu temporum est augmentatum, cum fratribus nostris laborem nostrum impendimus. Cui licet speratus effectus minime accesserit, tamen quia hunc vestra nobis recognoscit dignatio, valde gaudemus, et ad ipsum, si expedierit, resumendum efficimur promptiores. Consilium autem sanius eo, quod Hamele vobis intimavimus, fratribus nostris Hildeneshemensibus praepositis in eo ipso nobis assentientibus, nunc invenire nequimus, in quo omnium nostrum honori sufficienter provisum esse existimavimus. Vestrae igitur discretionis sagacitati deliberandum relinquimus, vobisque familiaribus scriptis insinuandum, si vel tunc propositam vel aliam competentem reconciliationis viam sustinere dignemini. Quod si a vobis sine ambiguitate cognoverimus, ne videlicet labor noster fiat irritus, si iterato eum assumpserimus, ut dominus abbas ad locum, ad quem tutus ei sit accessus, vobis occurrat, et ut dissensio praesens honestum finem accipiat, quantum poterimus fideliter laborare non cessabimus.
EPISTOLA CCXLIX. CONRADI IMPERATORIS AD HENRICUM SAXONIAE DUCEM.  Ut Corbeienses monachos Kaminatensi Ecclesia gaudere faciat.   (Anno 1151.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

CONRADUS Dei gratia Romanorum rex, H. duci Saxoniae, gratiam suam et omne bonum.

Recordatur nobilitas tua, quod saepe post reditum nostrum de Jerosolymatana expeditione diligentiam tuam monendo rogaremus, quatenus Corbeiensem Ecclesiam et fidelem nostrum ejusdem Ecclesiae abbatem in defensandis et conservandis bonis Kaminatensis Ecclesiae adjuvares. Volumus etiam industriam tuam meminisse, quoniam advocatiam Kaminatensem, quam nobis habueras, ex vestra petitione de manu Corbeiensis abbatis recepisti, unde ad protegenda eadem loca plus ei debitor esse coepisti. Eapropter nobilitatem tuam iterum attente monendo rogamus, ut Thiedericum de Rekelinge et filios ipsius de injuria et contumelia, quam praefato abbati in eisdem bonis irrogant, coerceas, et fratres monachos, quos illi jam secundo ejecerunt, clementer in eodem monasterio recolligas, ac Deo ibidem servire facias. Hoc quoque tuae prudentiae notum sit, quod domina illa de Jesika, quae bona Kaminatensis Ecclesiae dissipavit, et adhuc dissipare non cessat, ex nostra permissione nequaquam intravit: imo satis miramur tuam et aliorum principum prudentiam, cur talem feminam bona quae ad servitium Dei Ecclesiae collata sunt, cum vanis hominibus deperdere et disperdere permittitis. Contra cujus perversitatem et invasionem, qua Ecclesiam invasit, si homines abbatis aliquid egerint, nihil contra jus fecisse videntur, quia, quod nulla lege prohibetur, vim vi repulerunt, ideoque judicamus potius vindictam redundare in malefactores, quam in vindicatores. Omnimodis ergo diligentiam tuam rogamus, ut praefato abbati in conservandis ejusdem bonis strenue assistatis, hoc profecto sciturus, quod si benignus ei pro nostra petitione fueris, nos benignos in tui et amicorum tuorum causis et petitionibus experieris.
EPISTOLA CCL. CONRADI IMPERATORIS AD WIBALDUM ABBATEM.  Ut Corbeiae remaneat usque ad festum S. Jacobi.   (Anno 1151.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

CONRADUS Dei gratia Romanorum rex, WIBALDO abbati Corbeiensi, gratiam suam et omne bonum.

Quoniam tuae discretionis consilium in quibusdam negotiis nostris tractandis necessarium habemus, rogamus te, ut circa Corbeiam usque ad festum S. Jacobi permaneas, et legatum tuum idus Julii Rothenburg ad praesentiam nostram dirigas, per quem voluntatis et propositi nostri certitudinem tuae dilectioni demandabimus.
EPISTOLA CCLI. EUGENII PAPAE III AD WIBALDUM ABBATEM.  Ut Godeboldum canonicum Mindensem excommunicet, nisi ablatam Everardo Ecclesiam de Homeringen restituat.   (Anno 1151.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

EUGENIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio WIBALDO Corbeiensi abbati, salutem et apostolicam benedictionem.

Lator praesentium, Everardus, jam quinquies ad nostram accessit praesentiam, etc. Vide in Eugenio III papa, ad ann. 1153.
EPISTOLA CCLII. WIBALDI ABBATIS AD GODEBALDUM CANONICUM MINDENSEM.  Ut ablatam Everardo ecclesiam de Hemeringen, ei restituat, alioquin excommunicatum a solo papa absolvendum denuntiat.   (Anno 1151.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

WIBALDUS Dei gratia Corbeiensis abbas, GODEBALDO Mindensi canonico, magni consilii angelum.

Reverendus Pater et dominus noster papa Eugenius, parvitati nostrae per scripta sua injunxit, ut te commoneamus, quatenus ecclesiam beati Petri de Hemeringen, et alia per te vel submissas personas latori praesentium Everhardo ablata infra viginti dies post acceptam admonitionem nostram cum integritate restituas, et eum de caetero in pace possidere permittas. Quod si facere contempseris, ex tunc te excommunicatum publice denuntiamus, nec a vinculo excommunicationis posse absolvi, donec pro tanta rebellione venias ad domini papae praesentiam responsurus. Eam commonitionem, sicut jussi sumus, tibi per praesentiam facimus, et insuper exemplum litterarum domini papae, quas pro hac causa nobis scripsit, tibi considerandum transmisimus: hortante in Domino fraternitatem tuam ut, famae et quieti tuae providens, et praedicto Everhardo satisfacere et reconciliari non negligas. Arripe occasionem, et fac de necessitate virtutem. Sciat dilectio tua, quod nos ista non quaesivimus, sed non obedire nequaquam possumus: et sicut tibi, ita et nobis durum est contra stimulum calcitrare.
EPISTOLA CCLIII. EUGENII PAPAE III AD WIBALDUM ABBATEM.  Laudat ejus in Romanam Ecclesiam zelum, atque in ejus gratiam scribit Mindensi episcopo et Bremensi archiepiscopo.   (Anno 1151.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

EUGENIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio WIBALDO Corbeiensi abbati, salutem et apostolicam benedictionem.

Litteras dilectionis tuae, etc. Vide in Eugenio.
EPISTOLA CCLIV. EUGENII PAPAE III AD HENRICUM MINDENSEM EPISCOPUM.  Kaminatensem Ecclesiam propter inopinatum casum et mortem cujusdam monachi reconciliatione non indigere, et ut ablata eidem ecclesiae restitui faciat.   (Anno 1151.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

EUGENIUS episcopus, servus servorum Dei, H. venerabili fratri Mindensi episcopo, salutem et apostolicam benedictionem.

Pervenit ad aures nostras, etc. Vide in Eugenio.
EPISTOLA CCLV. EUGENII PAPAE III AD H. BREMENSEM ARCHIEPISCOPUM.  Commendat ei Wibaldum abbatem, et ut ablata Kaminatensis Ecclesiae praedia restitui faciat.   (Anno 1151.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

EUGENIUS episcopus, servus servorum Dei, H. venerabili fratri Bremensi archiepiscopo, salutem et apostolicam benedictionem.

Episcopalis officii est, etc. Vide in Eugenio.
EPISTOLA CCLVI. CONRADI IMPERATORIS WIBALDO ABBATI.  Ut ad Romanam legationem se disponat.   (Anno 1151.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

CONRADUS Dei gratia Romanorum rex, WIBALDO Corbeiensi abbati, gratiam suam et omne bonum.

Postquam a nobis recessisti, fideles nostri de curia Romana saepius nos tum per scripta, tum per privata colloquia sua commonuerunt, ut nuntios nostros ad dominum papam et in urbem pro regni negotiis ordinandis, dirigamus. Dominus quoque papa in litteris suis, quas novissime ad nos transmisit, asserit se nuntios principales, quemadmodum jam altera vice in litteris nostris promisimus, exspectare, qui inter nos et ipsum de provectibus Ecclesiae et regni promovendis efficaci consilio proficiant. Quoniam vero virtus tua in negotiis Ecclesiae et regni exercita enituit, et de tuo circa nos charitatis affectu certi sumus, regni utilitas poscit, et nostra voluntas ordinavit, ut nostrae dilectionis obtentu, una cum cancellario nostro legationis hujus laborem assumas. Rogamus igitur obnixe, ut in Nativitate beatae Mariae ita praeparatus Nuremberch venias, ut in legatione illa peragenda procedas. De injuria vero de Mindense episcopo et Thederico tibi illata, quid fecerimus, Heribertus capellanus noster plenius tibi referet.
EPISTOLA CCLVII. EUGENII PAPAE III AD CONRADUM IMPERATOREM.  Gratam habet ejus legationem, in qua res Ecclesiae et regni firmentur. Morbacensis monasterii negotium commisisse se episcopo Lausanensi, et de Ottone qui clerici nasum amputaverat.   (Anno 1151.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

EUGENIUS episcopus, servus servorum Dei, charissimo in Christo filio CONRADO, illustri et glorioso Romanorum regi, salutem et apostolicam benedictionem.

Quod per sublimes legatos, etc. Vide in Eugenio.
EPISTOLA CCLVIII. H. NOTARII AD WIBALDUM ABBATEM.  Cur brevius ei scribere soleat   (Anno 1151.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

Domino suo WIBALDO Corbeiensi abbati, H. regiae curiae notarius, servitium servi.

Arguit me prudentia vestra quod breviter vobis scribere consueverimus. Unde paternitas vestra non miretur, sive enim praesenti sive absenti vobis loqui coepero, impeditioris et tardioris linguae, et pene mutus efficior. Quem enim indeficiens eloquentiae vestrae torrens non deterreat? est et alia causa, quae succincte me vobis loqui compellit: multa quidem intelligo, sed quia ad utrumlibet scilicet ad esse vel non esse se habent, et de nullo certum vos reddere possum, superficie verborum serenitatem animi vestri pulsare reformido. In gratia, quam super fratre meo mihi promisistis, confisus, eumdem ad respectum gratiae et dominationis vestrae transmitto. Theodericus de Riclinge, in praesentia domini regis de injuria, quam vobis intulit, graviter pulsatus, et a rege multum increpatus promisit, ut pro respectu gratiae vestrae recuperandae de caetero vobis servire velit.
EPISTOLA CCLIX. G. CARDINALIS AD WIBALDUM ABBATEM.  Laudat ejus in Romanam Ecclesiam zelum,  etc.  (Anno 1151.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

G. Dei gratia sanctae Romanae Ecclesiae diaconus cardinalis, dilecto ac venerabili fratri WIBALDO Stabulensi abbati, salutem et dilectionem.

Comparata nobis vestrae dilectionis in brevi collocutione notitia, et probitatis et industriae vestrae multis argumentis nobis probata experientia, ita animum nostrum vestrae fraternitati reddidit affabilem et benignum, ut sim ego unus, quo cum omnia ut vobiscum tutissime loqui possitis, vel si quid est, quod constitutae inter nos amicitiae vel brevitate temporis, vel non adhibita hucusque verborum sponsione, videatur deesse, id sine dubio suppleri credatis fervore dilectionis et indissolubili vinculo charitatis. Affectuosam vero sollicitudinem, quam erga matrem vestram sanctam Romanam Ecclesiam usque modo vos habuisse et assidue habere litterarum vestrarum series nobis manifeste declarat, debito benignitatis favore laudamus, et filialem devotionem vestram solito pietatis officio matri vestrae sanctae Romanae Ecclesiae subsidiaria ferre obsequia vera in Domino charitate rogamus. Illud vero quod a domino Conrado serenissimo rege per quasdam religiosas personas praequisitum fuisse significastis, sciatis de domini papae voluntate vel conscientia nullatenus processisse, praesertim cum sciamus hominem illum, de quo mentionem fecistis, nihil honorificentiae regii culminis exhibiturum nisi adventum regium in Tuscia vel in Romania jam certo certius persentiret, nec Romanae Ecclesiae expediret, ut ea exclusa tales personae super tanto negotio convenirent. Sed si ad partes Italiae, regium culmen divina providentia traxerit, tunc sancta Romana Ecclesia commode et honeste se interponere poterit, et domino nostro regi Conrado preces et quasi violentiam inferendo, illum vero minis et terroribus conveniendo, quidquid pium, quidquid sanctum, quidquid regiae magnificentiae dignissimum fuerit, sine ulla dubitatione poterit terminari.
EPISTOLA CCLX. WIBALDI ABBATIS AD CONRADUM IMPERATOREM.  Excusat se a suscipienda propriis sumptibus legatione Romana.   (Anno 1151.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

Inclyto triumphatori domino suo CONRADO, Dei gratia glorioso Romanorum imperatori augusto, frater WIBALDUS eadem gratia id quod est in Ecclesia catholica, salutem in eo qui dat salutem regibus.

Venit ad nos Corbeiam capellanus vester Heripertus cum vestrae dignationis litteris, quae hoc continebant, quatenus in Nativitate sanctae Mariae Nuremberch, ad vestrae celsitudinis praesentiam veniremus ita expediti et parati, ut cum cancellario vestro legationem vestram ad dominum papam et ad urbem perferremus. Et licet nos multas injurias et gravia damna non solum toto praeterito anno, sed etiam ad praesens in contumeliam regni et nostram sustineremus, tamen jussionibus vestris tam ex debito, quam ex devotione obtemperare studuimus, et in vigilia beati Laurentii de Corbeiensi monasterio egressi, magnis itineribus versus Ecclesiam Stabulensem tetendimus, quae multis rapinis, incendiis et aliis vexationibus conquassata, et attrita erat propter dissensionem quae fuit inter Leodiensem episcopum et advocatum ecclesiae nostrae et comitem de Monte Acuto. Venientes itaque Coloniam ad venerabilem cancellarium vestrum, multa familiariter ac diligenter contulimus de opportunitate itineris nostri, de utilitate legationis nostrae, et non videbatur nobis pro parvitate ingenii nostri, quod juxta qualitatem hujus temporis et rerum vestrarum statu hoc tempore hanc legationem fieri oporteret, maxime cum incertum sit, quidnam rerum comes Alexander de Gravina ab imperatore Graecorum referat. In ea igitur seria collatione, cum quid melius inter omnia esset, eligere tentaremus, audivimus a vestro cancellario, quod vestrae voluntatis esset, ut nostris propriis sumptibus in hoc itinere serviremus. Verum, clementissime imperator, bene novit vestra serenissima majestas, quod a principio imperii vestri publicis laboribus vestris nunquam defuimus, sed tam in persona quam in substantia vobiscum semper et pro vobis, absque vobis frequenter non sine gravi impensa militavimus, quod etiam nunc facere desideraremus, si tenuitas rerum nostrarum ullo modo pateretur. Sed cum in partibus Saxoniae per totum fere annum grandes expensas propter nostrorum dissensionem et rapinas Thiderici de Rikelinga fecerimus, nullo modo juxta nominis vestri excellentiam et legationis hujus pondus officium hoc arripere potuimus. Non itaque indignetur bonitas vestra humilibus famulis vestris semper et ubique ad servitium vestrum paratis, si hoc modo non implemus, quod implere nequaquam sufficimus, sed cum vel solus cancellarius vel cum eo Constantiensis vel Lausannensis vel Basiliensis hac legatione possint apte fungi, nos bona venia quiescere et suscepta damna resarcire permittatis. Nam apud Corbeiam de verbo sumptuum itineris a nobismetipsis in hac legatione exhibendorum nec per litteras vestras, nec per nuntium aliquid intelleximus. De Mindensi episcopo suppliciter exoramus, ut ei vestram gratiam conferatis.