medieval-data/medieval-letters huggingface dataset:
EPISTOLA CLXXVII. EUGENII PAPAE III AD CONRADUM REGEM.  Thiebaldo capellano suo confirmat praeposituram Xantensem, modo aliam praeposituram, quam antea possidebat, remittat.   (Anno 1149.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

EUGENIUS episcopus, servus servorum Dei charissimo in Christo filio CONRADO illustri Romanorum regi salutem et apostolicam benedictionem.

Litteras excellentiae tuae debita benignitate recepimus, in quibus devotionem et affectum, quem erga matrem tuam sanctam Romanam Ecclesiam et nos ipsos geris plene cognovimus, etc. Vide in Eugenio III. Data Tusculani, III Non. Octobris.
EPISTOLA CLXXVIII. A. AD WIBALDUM ABBATEM.  Gratias agit pro obtenta Thiebaldo praepositura Xantensi, petitque ipsius et imperatoris pro eo ad papam intercessionem adversus archiepiscopum Coloniensem.   (Anno 1149.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

Dilectissimo domino suo WIBALDO A. suae sinceritatis devotus famulus se per omnia.

Gratias Deo et domino meo et vestrae excellentiae refert intimus et fidelis vester dominus Xantensis Thiebaldus, quem vestrae creavit industriae perspicax effectus, et ego pro modulo meo pro ipso pedibus vestris cum multimoda gratiarum actione provolvor. Dabitis autem post irrigationem et incrementum, ne plantatio vestra eradicetur, si non fuerit fomentis necessariis adjuta. Dominus enim Coloniensis Romam in proximo proficiscens cum fratre Bonnensis F. eum gravare intendit, et si ipse gratiae domini papae sua pecunia conciliari possit, quia alia ipsi desunt patrocinia a praepositura Xantensi dominum Thiebaldum amovere disponit, et dominum F. eadem investire. Exoratam itaque dilectionem vestram, quae nunquam nos destituit, esse volumus, quatenus a domino meo rege vestra et nostra obtineat petitio, ut denuo nequaquam ruiturus confirmetur. Et si archiepiscopus quod postulat consecutus fuerit, ipsius protectioni auctoritate domini papae commendetur, ita ut si alterius electio Ecclesiae eum vocaverit in praepositum, interventu domini mei a domino papa promotio talis ei non negetur. Has vero litteras, quia non est scriba doctior, ut vestra discretio dictare non dedignetur, humiliter deposco, et sigillum aureum per praesentium portitorem una cum litteris cum festinatione transmittatis. De caetero acephalas non audemus mittere, quod tamen non sine causa fecimus.
EPISTOLA CLXXIX. THIEBALDI PRAEPOSITI XANTENSIS AD WIBALDUM ABBATEM.  Ejusdem argumenti.   (Anno 1149.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

Dilecto domino suo WIBALDO venerabili Corbeiensis Ecclesiae abbati, THIEBALDUS Dei gratia id quod est, Xantensis Ecclesiae praepositus et archidiaconus, cum oratione et servitio praecordialem et intimam dilectionem.

Primo loco absque omni ambiguitate scire vos volumus, quod usquequaque servitio vestro amice et fideliter expositi sumus et indesinenter erimus. Quid enim pro nobis feceritis, quem affectum erga nos habueritis, certis experimentis persensimus. Unde et semper nos esse debitores vobis omnino recognoscemus. De caetero vos latere nolumus, quod dominus noster archiepiscopus Romam ire disponit, et eorum, qui cum ipso vadunt, aliqui, quaecunque poterunt, aemuli nostri erunt. Unde humiliter et diligentissime rogamus, ut regiam majestatem faciatis ita scribere pro nobis expedite. In hunc etiam tenoris finem si dominus papa, ex petitione domini nostri regis una in parte nos sublimavit, indulgeat etiam, si canonica electio et justa nos simul ad alia vocaverit. Valete.
EPISTOLA CLXXX. P. ESCULANI EPISCOPI AD WIBALDUM ABBATEM.  Ut pro ipso apud imperatorem intercedere dignetur.   (Anno 1149.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

WIBALDO religiosissimo ac sapientissimo Stabulensis monasterii abbati, P. Dei gratia ESCULANUS, licet indignus episcopus, participium in idipsum.

Dei sapientia, quae disponit omnia quando vult et quomodo vult, elegit te virum honestum, religiosum ac sapientem, ut sedeas cum principibus et solium gloriae teneas, per quem ipsi omnium causas aut judiciali calculo dirimant, aut amicabili convenientia terminent, tanti principis gratiam abundantius tibi erogans, ut contristatos ab eo laetifices, desperatos ad spem vitae quodam ingenio mirabili revoces. Te itaque, charissime domine, cui Deus hanc gratiam contulit, obnixe deprecor, quatenus amore Dei et servitii nostri apud regem et dominum meum pro me intercedere sinceritas vestra dignetur. Non enim compulsus, sed si audeo dicere, rogatus nono jam mense transacto ad eum veni, aestimans quod cognita tribulatione, quam pro ejus fidelitate ab Siculo patior, citius me absolvere debuisset.
EPISTOLA CLXXXI. CONRADI IMPERATORIS AD EUGENIUM PAPAM III.  Scribit in gratiam Thiebaldi praepositi Xantensis et Ottonis clerici.   (Anno 1149.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

Dilectissimo in Christo Patri suo EUGENIO sanctae Romanae Ecclesiae summo pontifici, CONRADUS Dei gratia Romanorum rex et semper augustus, filialem per omnia dilectionem et debitam in Domino reverentiam.

Gratum nobis valde est, et in secreto cordis nostri memori benevolentia collatum quod dilectum capellanum nostrum Thiebaldum pro nostrae dilectionis et intercessionis respectu in Xantensi praepositura provexistis, etc. Vide in Eugenio III papa ad an. 1153, inter epistolas variorum ad ipsum.
EPISTOLA CLXXXII. WIBALDI ABBATIS AD SUOS SUCCESSORES.  De quibusdam rebus in sua administratione gestis.   (Anno 1149.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

WIBALDUS Dei gratia Corbeiensis abbas, successoribus suis in perpetuum.

Sicut officii nostri est cum omni sollicitudine et timore Dei res nobis creditas ordinare ac dispensare, ita nihilominus ad eamdem curam pertinet, quaecunque a nobis tempore administrationis nostrae geruntur, ad posterorum memoriam, ne per oblivionem aut per ignorantiam error aliquis oboriatur, scripto transmittere. Quocirca omnium fidelium Christi et Ecclesiae nostrae prudentiae notum esse volumus, quod dilectus filius noster Henricus praepositus monasterii nostri in Groninga inter gravamina, quae sibi et Ecclesiae suae ex communi malitia mundi incumbunt, hoc nobis conquerendo suggessit, quod quidam ministerialis noster Hezo nomine partem agri, qui juxta fluvium Bodam situs est, et usque ad nostra tempora solebat esse compascuus absque ulla juris ratione occupavit, super qua re nos diligenter a sapientibus et senioribus nostris veritate requisita comperimus, quod idem ager ad praebendam fratrum et ditionem praepositi absque ullo dubietatis scrupulo pertineat. Similiter de Molendino, quod Wunnerus juxta villam Helmerikesdorp reaedificavit, quod etiam quidam Hoierus nomine sine ullo juris suffragio, veraci relatione didicimus. Nihilominus de una curte, quae fuit Henrici Rufi de Groninga indubitanter cognovimus. Quae omnia sicuti veraciter ad praebendam congregationis et ad manum praepositi pertinere intelleximus, sic per praesentem paginam eis immobiliter confirmamus, obtestantes nostros successores, ne aliquando sub nomine beneficii alicui laico vel concedant vel recognoscant. Data Corbeiae anno Domini 1149, indictione XIII, regnante domino nostro Conrado Romanorum rege II, anno IV ordinationis nostrae in Corbeiam.
EPISTOLA CLXXXIII. EUGENII PAPAE III AD CONRADUM IMPERATOREM  Ejus intuitu iterum confirmat electionem praepositi Xantensis, et depositionem archiepiscopi Coloniensis differt.   (Anno 1149.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

EUGENIUS episcopus, servus servorum Dei, charissimo in Christo filio CONRADO illustri Romanorum regi salutem et apostolicam benedictionem.

Quantum affectum erga personam tuam et regnum tibi a Deo commissum habeamus plurimis experimentis tuam clementiam credimus agnovisse. In quo inflexibiliter permanentes, petitiones excellentiae tuae, quantum cum Deo possumus, admittimus, etc. Vide in Eugenio III ad an. 1153
EPISTOLA CLXXXIV. WIBALDI ABBATIS AD PRAEPOSITUM COLONIENSEM.  De victoria junioris regis in Guelfonem, de futuro apud Fuldam ad quod ipsum invitat colloquio, deque Romana legatione.   (Anno 1150.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

Dilecto domino suo et amico A. venerabili sanctae Coloniensis Ecclesiae praeposito majori, regiae curiae cancellario, frater WIBALDUS Dei gratia id quod est in Ecclesia catholica, seipsum et sua universa.

Acephalas litteras a vobis accipere consuevimus, quas qui scribunt, similes sunt illis, qui prandent illotis manibus. Semel correptus de caetero emendabitis. Ad penultimas vestras inter prima nostra vobis respondemus, quod quando convenerimus, plura dilectioni vestrae referre habebimus, quae ut litteris mandarentur, nec breve nec tutum fuit. Praeterea multa nobis deposita sunt, ex eo videlicet, quod Deo de coelis distillante misericordiam, Guelfo cum omnibus fere hominibus suis a juniore rege pugna superatus captus est. Et opinabile quidem est et veraci conjecturae satis consentaneum, quod si hoc bonum divina clementia non fuisset largita, magnos in regno motus fuisse futuros, quos nunc ex facili posse comprimi et suffocari confidimus, quae plenius a clerico vestro E. cognoscere poteritis. In quantum vero intelligere et dijudicare potest nostra capacitas, dominus noster rex omne studium et consilium suum convertit ad disponendas et regendas res publicas, nec modo tempus redimit, nec causas perfunctorio transitu eludit: inde est, quod ordinatis serio et rationabiliter rebus suis, quae ex quadam necessaria serie quodammodo concatenatae sunt, colloquium habere vult cum Saxonibus in Dominica qua cantatur Judica me, Deus, apud Fuldam, ubi vos interesse modis omnibus mandat et praecipit. Mittere enim Romam cum gravitate magna et regni et personae suae honestate intendit, in quibus rebus vestro plurimum consilio innititur, et nos tanquam captivatos usque ad adventum vestrum tenet. Defixum plane et ratum est apud ipsum, quod si sororem suam absque armis in Poloniam reducere potuerit, mox expeditionem Italicam magnifico apparatu ordinabit; super quo nos dubitare jam non audemus, et maxime cum ad consilium, quod captaverat hanc mirabilem et inopinatam opportunitatem propitia Divinitas ei adjecerit. Caetera, cum veneritis, Deo praestante, conferemus. Quae pueri didicimus, jam senes experimur. Coelum, non animam mutant, qui trans mare currunt. In aqua Jordanis peccata vestra abluere potuistis, sed mores vestros eluere non potuistis. Etenim non solum mores vestros, sed etiam morositatem inde retulistis.
EPISTOLA CLXXXV. H. EPISCOPI CONSTANTIENSIS AD WIBALDUM ABBATEM.  Ut Henricum consanguineum a Welfone detentum imperatoris auctoritate libertate donari procuret.   (Anno 1150.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

WIBALDO Dei gratia venerabili Corbeiensi abbati, H. eadem gratia Constantiensis Ecclesiae humilis minister cum fideli obsequio, devotas orationes in Domino.

Pro eo quod domini regis curiae ad praesens, sicut decens est, interestis, non mediocriter gavisi sumus. Discretionem etenim vestram, licet in multis experti simus, ut videlicet in praesenti prosperitate sic vestro consilio dilectissimus dominus noster utatur, ut fidelibus regni nobisque prae caeteris quamplurimis honorem regni diligentibus gaudium augeatur, filiis autem perditis et perditionis terror incutiatur. De caetero fraternitatem vestram, de qua nimirum confidimus, humiliter exposcimus, ut dilectissimo domino nostro suggeratis, ut a domno Welfone suisque ministerialibus quemdam consanguineum meum, et ipsius domini regis fidelem, Henricum nomine, sine causa captivatum, primo, et sicut de ipso confidimus, requirat, et tam pro nobis quam pro Deo dimitti jubeat
EPISTOLA CLXXXVI. WIBALDI ABBATIS AD HERMANNUM EPISCOPUM CONSTANTIENSEM.  Scribit suasisse ut, reportata victoria, imperator hostes urgere pergeret, sed contrariam praevaluisse sententiam.   (Anno 1150.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

Reverendo Patri suo et domino H. sanctae Constantiensis Ecclesiae venerabili episcopo, frater WIBALDUS Dei gratia id quod est in Ecclesia catholica, salutem in eo qui mandat salutes Jacob.

Pro moderatione, qua praedita est dulcis anima vestra, placuit benignitati vestrae gratulari regiae curiae, quod nostram ei nunc assidue exhibeamus praesentiam. Sed nos, venerande Pater, non scimus momenta rerum, nec publicis negotiis quidquam possumus emolumenti conferre, et ut nostra fert opinio, nos numero sumus et fruges consumere nati. Siquidem post insperatam et ab omni humano consilio et opere ferme alienam et de coelis traditam victoriam, voluimus, et quantum in re militari oportuit, suasimus, ut dominus noster rex, quem propitia divinitas miris et clementibus beneficiis conservat et provehit, non cessaret successus urgere suos, et hostes suos incomparabili damno affectos, metuque et angore animi perculsos invaderet, ac sese aliquando ad faciendum judicium et justitiam, ad subveniendum matri suae Ecclesiae, accepta tam mirabili opportunitate expediret. Contradicebat inveteratus ille Achitophel, qui vix ingentem dissimulare tristitiam poterat, et assumpta sanctionis amicitiae persona, de tempore et auris causabatur, et sanctissimi jejunii religionem praedicabat et astruebat, oportere hominem, quem justus Dominus qui justitias diligit, jam judicavit, legitimis judiciis et interpellationibus in jus vocari, pium esse et conveniens nullam captivis laesionem inferri, de quibus quidem nos officii nostri innocentiam attendentes nihil censueramus; sed ut Patri et episcopo confiteamur, in mente nostra erat ut non solum unus homo, sed etiam multi morerentur pro populo, et non tota gens periret. Popularis erat senis oratio, et ad hominum negligentiam, pigritiam ac desidiam accommoda. Nos tamen contra nitebamur et asserebamus fama constare bella, et res magnas celeritate adjuvari, dilationem semper nocuisse paratis, judiciorum quae tanto pondere opponerentur, vocem intra paucissimos pagos posse audiri, opus bellicum cum aliquo splendore gestum per majorem orbis partem diffundi. Inermem vicit oratio armati, cujus tamen arma effecerant, ne is, cui persuadebat, ad perfectum vicisset. Ita factum est ut nec bella geramus, nec judicia exerceamus, sed spe rerum inanium animos pascimus. De captivo vestro bene vobis ad integrum responsum est, nos instanter curabimus, ut verba effectus consequatur. Valete.
EPISTOLA CLXXXVII. CONRADI IMPERATORIS AD E. IMPERATOREM CONSTANTINOPOLITANUM.  Excusat se quod detentus infirmitate stare promissis nequiverit.   (Anno 1150.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

CONRADUS Dei gratia Romanorum imperator Augustus, charissimo fratri et unico amico suo E. eadem gratia Graecorum imperatori Augusto, sublimi, PORPHIROGENITO, felici, fraternam dilectionem et omne bonum.

Quanta nos charitatis et devotionis instantia, quanto fidei et humilitatis studio in sacris sedibus gloriosi imperii tui susceperis, quanta humanitatis et liberalitatis gratia in lecto infirmitatis nostrae non solum per tuos et tua, sed etiam in propria persona et propriis manibus ministraveris, tunc videlicet, quando manus omnipotentis Dei nos non solum in detrimento amissi exercitus, verum etiam in verbere corporalis aegrotationis percusserat, nulla potest rerum oblivio ab animae nostrae tenaci memoria evellere. Pari quoque et simili recordationis constantia fixum animo tenemus, quae fuerit inter nos mutuae pactionis obligatio, quid tuae celsitudini spoponderimus, quid perficere promiserimus. Sed cum a sublimitatis tuae regno corporaliter discessissemus, in quo nos per fidem et benevolentiam habitare sentimus, imperium, quod nobis a superna majestate collatum est, invenimus in quibusdam partibus suis ex occasione longae absentiae nostrae turbatum: ad quos motus comprimendos, et pacem reformandam, dum tota cordis intentione accingimur, Pater ille misericors, quia flagellat omnem filium quem recipit, tendit manum in retribuendo, gravique tertiana febre maceratos nos prorsus imbecilles et fere inutiles per sex mensium spatium detinuit. Si itaque Deo impediente propositum nostrum ad tempus est retardatum, non tamen est omnino evacuatum, et promissionis nostrae effectus magis est dilatus quam frustratus. Ad excusandam itaque morae nostrae necessitatem, ad salutandam tuae sospitatis nobilitatem mittere curavimus cum litteris praesentibus nuntium celerem et expeditum, qui de nostra bona valetudine certum te et hilarem efficeret, et nos identidem de tua et filiae nostrae tuae conjugis charissimae imperiique consortis sospitate, et de rerum vestrarum prosperitate laetificaret. Caeterum post celebratam, Deo auctore, curiam, quam Kal. Maii cum principibus Saxoniae, Poloniae, Bohemiae, Leutitiae, in civitate Merseburg, habere decrevimus, nuntios nostros viros utique principales et egregios ad tuam praesentiam cum tuo prudenti et honesto legato, videlicet Michael Bardalia dirigemus, qui tuam magnificentiam de nostris sponsionibus ac promissionibus dubitare non sinent. Salutat vestram magnitudinem dilectus filius noster Henricus junior Romanorum rex, et charissimam filiam nostram suam utique materteram, cui quantam gloriam Deus in primis militiae conductus sui auspiciis contulerit, lator praesentium viva voce declarabit.
EPISTOLA CLXXXIX. HENRICI REGIS JUNIORIS AD EMMANUELEM IMPERATOREM C. P.  Nuntiat ipsi quam de Welphone reportaverat victoriam.   (Anno 1150.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

Inclyto, triumphatori, magnifico ac sublimi avunculo suo E. PORPHIROGENITO Graecorum imperatori, HENRICUS filius gloriosi ac serenissimi Conradi Romanorum imperatoris Augusti, et ipse Dei gratia Romanorum rex filialis dilectionis indissolubilem gratiam, et firmissimum perpetuae amicitiae vinculum.

Sicut propitia divinitas et paternae charitatis affectus me imperii et rerum Patris mei successorem fecit et haeredem, sic mea intelligentia justum arbitratur, ut amicos confoederatos Patris honorem et diligam, inimicos suos et suorum persequar et opprimam. Quocirca paternae dilectionis gratia vos et imperium vestrum particeps, vosque tanquam avunculum nostrum charissimum et Patrem piissimum integra et filiali dilectione amplectens, aequum esse arbitratus sum, vestrae celsitudini notificare quae circa nos, Dei praestante clementia, prospera geruntur. Siquidem octava die mensis Februarii superbus ille et perfidus Welpho tot beneficiorum Patris mei immemor, hostiliter invasit terram nostram, Patre meo in rebus publicis longe posito agente, me autem cum parte militiae in quodam castro nostro relicto. Castrum ad quod ille accessit Flocperch dictum est; nos autem eramus in alio castro Horbruc, distante ab illo per spatium restae et dimidiae. Accepto igitur tantae contumeliae nuntio, festinavi hostem persequi, et cum quinque magna milliaria post eum processissemus, praemissis equitibus expeditissimis, qui ejus tergo imminentes fugam ipsius retardarent, nos duabus consertis aciebus eum persequebamur. Cum itaque agminis extrema jam caederemus, faciem convertere coactus est, sed vero Deo de coelis pugnante pro nobis, tantam adepti fuimus victoriam, ut nisi per nocturnas tenebras delituissent, nullus omnino evadere potuisset. Capti sunt equites trecenti, et equorum numerus non parvus, extinctus est partim lanceis confossus, partim gladiis caesus. Pater meus generalem nunc expeditionem super eumdem Welphonem indixit, et eum penitus exterminare aggreditur, ut de caetero ad communem imperii vestri hostem persequendum et delendum liber existat.
EPISTOLA CXC. HENRICI JUNIORIS REGIS AD IMPERATRICEM.  Nuntiat ei victoriam a se de Welphone reportatam.   (Anno 1150.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

Charissimae matri ac materterae suae E. per divinam providentiam placidissimae Graecorum imperatrici, HENRICUS filius gloriosi ac serenissimi Conradi Romanorum imperatoris Augusti, et ipse Dei gratia Romanorum rex, filialis dilectionis indissolubilem gratiam.

Certum est, et nullus prudentium dubitavit quod illa, quae a natura ortum et processum habent, perenni fortitudine firmiora sint, quam ea quae humano comparata et connexa sunt artificio. Quia igitur secundum consanguinitatis et propinquitatis a matre mea carnali gradum naturaliter tenetis, nulla nos dissociare et alienare poterit necessitas, quin in perpetuum mansura charitate jungamur et benevolentia. Quocirca quia de meis provectibus vos plurimum exsultare et gloriari scio, aequum esse arbitratus sum vestrae celsitudini notificare, quae circa nos, Dei praestante clementia, prospera geruntur. Siquidem octava die mensis Februarii superbus ille et perfidus Welpho, tot beneficiorum Patris mei immemor, hostiliter invasit terram nostram, Patre meo in rebus publicis longe agente, me autem cum parte militiae in quodam castro nostro relicto. Castrum ad quod ille accessit Flocperch dictum est, nos autem eramus in alio castro Horburc, distante ab illo per spatium restae et dimidiae. Accepto igitur celeriter tantae contumeliae nuntio, festinavi hostem persequi, et cum quinque magna milliaria post eum processissemus, praemissis equitibus expeditissimis, qui tergo ejus imminentes, fugam ipsius retardarent, nos duabus consertis aciebus abeuntem persequebamur. Cum itaque agminis extrema jam caederemus, faciem convertere coactus est; sed vero, Deo de coelis pugnante, tantam adepti sumus victoriam, ut nisi per nocturnas tenebras delituissent, nullus omnino evadere potuisset. Capti sunt equites trecenti, et equorum non parvus numerus exstinctus est, partim lanceis confossus, partim gladiis caesus. Pater meus generalem nunc expeditionem indixit, et eum penitus exterminare aggreditur, ut de caetero ad communem imperii vestri hostem persequendum et delendum expeditus et liber existat. Sicut autem a provisione paterna meam indolem recedere non decet, ita meae intelligentiae pergratum est, quod totius consilii summa vestrae sublimi prudentiae collata est.
EPISTOLA CXCI. WIBALDI ABBATIS AD ARNOLDUM PRAEPOSITUM MAJOREM COLONIENSIS ECCLESIAE.  Ut Fuldam ad imperatoris curiam se conferat, non decere ut rex duas a papa praeposituras pro Thiebaldo postulet.   (Anno 1150.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

Charissimo domino et amico suo ARNOLDO venerabili sanctae Coloniensis Ecclesiae majori praeposito, regiae curiae cancellario, frater WIBALDUS, id quod est in Ecclesia Catholica, seipsum et sua universa.

Dominus noster rex non dubitat, nec vos dubitare debetis, quin ad curiam quae Fuldis in Dominica, Judica me, Deus, futura est, veniatis, ne forte absentiae vestrae imputetur, quidquid per difficultatem vel per negligentiam in gerendis rebus publicis omittetur. De causa communis amici nostri Thiebaldi Xantensis praepositi, in qua et pro qua vos effectum habuisse, et quasi palmam obtinuisse, non mediocriter gaudemus, non minus operae dedimus, ut stabilis perseveret, quam si de nostra persona ageretur, quia enim personam vestram et honorem vestrum in veritate diligimus, omnia quae vobis cordi sunt, ad nos pertinere nequaquam dubitamus. Sed de capitulo litterarum vestrarum in quo scripsistis, quod si alterius Ecclesiae electio eumdem amicum nostrum vocaverit in praepositum, interventu domini nostri regis a domino papa promotio talis ei non negetur; non visum est nobis directam petitionem ex persona domini nostri regis scribere, pro eo quod principalem excellentiam non decet illa postulare, quae sibi jure negari valeant. Siquidem sancta mater nostra Romana Ecclesia super petram fundata leges a se conditas nequaquam destruit, nec repugnantia aliquo modo sancit, licet decreta sua pro temporum varietate, pro locorum opportunitate, pro rerum et personarum qualitate dispensare ac moderari, et quasi detrimentum pati consueverit. Non ergo mandabit neque confirmabit, ut in duabus dignitatibus una persona sublimetur, sed cum sine querela factum fuerit, hoc ex paterna discretione dissimulabit. Credere super hoc nobis potestis, non pro notitia canonum, sed pro sensu et efficacia experimentorum. Rhetoricati sumus in litteris domini nostri regis, quia negando affirmavimus et non rogando rogavimus, quas ideo vobis nondum consignatas trasmisimus, ut possitis, si placuerit, de artificio nostro quaedam immutare, addere vel minuere. Vivite et valete. Adducite ad curiam vobiscum modicum fratrem Erlebaldum.