medieval-data/medieval-letters huggingface dataset:
EPISTOLA CCLXXVIII. CONRADI IMPERATORIS AD WIBALDUM ABBATEM.  Excusat eum a legatione Romana.   (Anno 1151.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

CONRADUS, Dei gratia Romanorum rex, WIBALDO Corbeiensi abbati, suam gratiam et omne bonum.

Experimento cognovimus, et certi sumus, quod honori et provectibus nostris promovendis summa fidelitatis constantia indefessus assistas. Igitur, si rerum opportunitas postulasset, officium legationis nostrae ad dominum papam quemadmodum exspectavimus, assumpsisses. Quoniam autem magna rerum difficultate te praepeditum esse cognovimus, bonae voluntati tuae gratias habentes, et ad caetera negotia nostra sinceritatis tuae obsequium nobis promptissimum esse non dubitantes, aliis principibus, Basiliensi scilicet episcopo et Constantiensi episcopo legationis nostrae laborem ad dominum papam commisimus.
EPISTOLA CCLXXIX. HENRICI EPISCOPI LEODIENSIS AD WIBALDUM ABBATEM.  Conqueritur de Henrico comite de Rupe, et de comite Namurcensi.   (Anno 1151.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

HENRICUS, Dei gratia Leodiensis Ecclesiae humilis minister domino WIBALDO eadem gratia venerabili Sabulensi abbati, salutem et fraternam in Christo dilectionem.

Propter necessitates grandes ex improviso nobis occurrentes minoribus negotiis vacare nequaquam possumus. Non latet enim prudentiam vestram fomitem hujus mali hactenus specie invidae adulationis protecti, calcata sub pedibus regalis reverentia majestatis, omnes rupisse aditus simulationis. Comes enim de Rupe Henricus treugas illas, quas per manum comitis Namurcensis et aliorum suorum in manus principum nostrorum stabili pace firmaverat, nihil nobis contradicendo, incendiis et rapinis in nos et Ecclesiam nostram impudenter confregit, aestimans excommunicatis dictum esse, ut qui in sordibus sunt, sordescant adhuc. Comes Namurcensis, nescimus quo rumore regiae debilitatis, venenosa factione aliorum principum in nos et Ecclesias nostras furit, praemissis dilectionis et fidelitatis nuntiis, et subsequenter eadem hora nuntio exfestucationem dominii nostri deferente, Cinei nostram dominicalem villam adhuc ista legatione infecta penitus succendit. Quia igitur vobiscum de meis secretis solco loqui ut mecum, in gremio vestri consilii et consolationis hanc repono causam conturbationis, ut ego et vos, qui in eadem curia sumus fideles domestici, alter pro altero, cum opus fuerit, veritatis et fidei inveniamur socii. Bene valeat dilectio vestra, caetera lator praesentium expediet.
EPISTOLA CCLXXX. WIBALDI ABBATIS AD EUGENIUM PAPAM III.  Scribit se suscipiendae legationi Romanae paratum fuisse commendatque ei latorem praesentium.   (Anno 1151.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

Reverendo in Christo patri suo et domino EUGENIO uni et universali papae, frater WIBALDUS Dei et vestra gratia id quod est in Ecclesia catholica, filialem dilectionem et debitam per omnia subjectionem.

Non latet, charissime Pater, celsitudinis vestrae prudentiam, quod ex quo gloriosus atque inclytus Romanorum rex Conradus; sanctitatis vestrae filius, a Jerosolymitana expeditione rediit, a latere suo legatos efficaces et industrios ad vestrae magnitudinis excellentiam destinare proposuerit. Ad quod strenue peragendum, cum etiam nostrae parvitatis persona et denominata et vocata fuisset, eousque perventum est, ut jam parati et expediti ad proficiscendum Lotharingiam exierimus. Quod si ingenioli nostri tenuitas intelligere ullo modo potuisset, quod hujus legationis labor ullatenus expediret catholicae Ecclesiae ac vestrae dignitati sive Romani imperii incremento, nullatenus rebus nostris aut personae nostrae pepercissemus. Praesentium lator Stabulensi Ecclesiae jure proprietario pertinere dignoscitur, qui, cum ad nos querimoniam detulisset, quod quidam God. decanus ecclesiae Beatae Mariae in oppido Trajectensi domum, quae ei patrio et avito jure haereditario competit, violenter auferret, nos pro eo sanctitatis vestrae filio Henrico venerabili Leodiensi episcopo scripsimus, postulantes ut decanum suum a tanta et insolita violentia potestate debita removeret. Sed, cum idem clericus ab injusto proposito nollet cessare, dicens illum, qui contra se agebat, esse excommunicatum, compulsus est idem laicus protectionis vestrae appellare et adire praesentiam. Solita itaque clementia, Pater piissime, eum exaudire dignemini, ne tot labores et pericula frustra et in vanum se assumpsisse doleat, et alii oppressi de vestra misericordia hujus exemplo sperare doceantur.
EPISTOLA CCLXXXI WIBALDI ABBATIS AD CONRADUM IMPERATOREM.  Conqueritur de episcopo Leodiensi, de comitibus Namurcensi, de Rupe et de Monte-Acuto.   (Anno 1151.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

Inclyto triumphatori et magnifico domino suo CONRADO Dei gratia Romanorum imperatori augusto, frater WIBALDUS eadem gratia id quod est in Ecclesia catholica, salutem in eo qui dat salutem regibus.

Scripsit dudum majestati vestrae nostrae parvitatis humilitas, quod ad peragendam legationem vestram ad Urbem non sine gravi rerum nostrarum dispendio accincti fuimus, etsi dominus cancellarius proficisci potuisset, ad incrementum honoris vestri et regni pro posse laborassemus. Unde regressi terram nostram nimiis rapinis et incendiis concussam invenimus. Nam dominus Leodiensis episcopus, et comes Namurcensis, et comes de Rupe et comes G. de Monte-Acuto dissentientes, bonum pacis de finibus nostris exturbaverant. Cum autem neminem nostri neque nos laederemus, et in neutram partem inclinaremus, cum jam in Namurcensem et suos fautores dominus episcopus sententiam anathematis promulgasset, comes G. de Monte-Acuto sua et domini episcopi militia villam nostram Okeriis devastavit et succendit, quae fere tribus mensibus monasterio necessaria ministrabat. Intendit etiam caetera eidem monasterio pertinentia devastare, succendere, nisi gravissimis redemptionibus et exactionibus ab hoc suo proposito revocetur. Et, cum violenter nostra devastentur, diripiantur, et hoc auxilio domini episcopi, sine quo idem comes G. hoc non praesumeret, decet regiam majestatem vestram, nos, qui vestri sumus, defensare, et innocenter afflictis manum misericordiae porrigere. Proinde dignitatis vestrae magnitudinem, quam semper propitiam sensimus, humiliter deposcimus, ut si dominus episcopus ad vestrae majestatis praesentiam venerit, de nostra a suis et nostrorum injusta oppressione, sicut vos debet, eum conveniatis, et nostra, quae adhuc a suis non tamen intacta supersunt, quae idem G. ejus auxilio demoliri festinat, accepta ab eo dextra, sicut sunt, conservari faciatis. Si autem eum non venire contigerit, super hoc ei severius scribendo vestra praecipiat mansuetudo, et ut eumdem G. comitem a nostrorum depopulatione tam per vestra scripta, quam sua auctoritate coerceat, imperetis. Nos enim in eo discrimine positos addiderunt Corbeienses revocare, inter quos quas molestias, quas insidias sustineamus, quid vero contra nos eo tempore, quo in servitio regni et vestro accincti eramus, molitum sit, quidve factum, cum ad vos venerimus, majestati vestrae plenius referemus. Deliberavimus autem si quolibet modo his curis et laboribus nos subducere possimus, ut in Purificatione sanctae Mariae ad vos, ubicunque locorum vos esse rescierimus, perveniamus.
EPISTOLA CCLXXXIII. WIBALDI ABBATIS AD MINDENSEM EPISCOPUM.  De causa magistri Godeboldi et presbyteri Everardi.   (Anno 1151.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

Reverendo in Christo Patri suo et domino H., sanctae Mindensis Ecclesiae venerabili episcopo, WIBALDUS, Dei gratia Corbeiensis Ecclesiae abbas, exiguas orationes et devotum servitium.

Litteras vestras, quas scripsistis ad nos pro causa magistri Godeboldi et presbyteri Everardi de Hemeringe, XVII Kalendas Octobris in praedio quodam Stabulensis Ecclesiae recepimus; sed, quia tunc longe a partibus vestris abfuimus, et dein procedente tempore plures causae nobis inciderint, tam de publicis regni negotiis, quam de privatis occupationibus, praenominatum presbyterum Everardum secundum petitionem vestram convenire non potuimus. Ubi vero ad has partes regressi sumus, venientem eum ad nos interpellavimus, et, ut petitioni vestrae acquiesceret, et quae offerrentur ei a vestra mansuetudine pro bono pacis et concordiae gratanter reciperet, ipsi persuadere tentavimus. Ipse autem conqueritur, quod ab eisdem hominibus, qui ante ei injurias irrogaverant, et substantiam suam abstulerant, novas iterum rapinas pertulerit, et quod ex eo tempore quo ad nos mandatum domini papae detulit, de porcis suis, quod valet, XV sol., ei abstulerint, et insuper omnem fructum, quem de glandatico suo praesenti anno habere debuerat, quem in summam magnam computavit, sibi usurpaverint. Cum ergo ei plurima hinc inde proponeremus, et ad terminandam tam longi temporis discordiam recipere, quae oblata sunt, eum cohortaremur; tandem interveniente potioris consilii ratione, cessit nostrae commonitioni, et tria talenta, quae pro quiete et amore Godeboldi offertis ei, se accepturum promisit, ita si de aliis personis, a quibus sua bona conqueritur distracta, quemadmodum promisistis, ecclesiasticam ei justitiam faciatis. Sive igitur in hoc verbo sive alio quolibet modo controversia, quae est inter eum et magistrum Godeboldum terminetur, et ut ei de ablatis bonis suis justitia fiat, et haec omnia infra spatium quindecim dierum consummentur, discretionem vestram attente monendo rogamus, quia sententiam domini papae, quam annuntiandam injunxit nobis, diutius, si hoc perfectum non fuerit, sub silentio tenere non praesumimus. Conqueritur praeterea idem Everardus presbyter, quod clericus de Jacheim ubicunque potest, vel per se vel per submissas personas bona sua ei auferat, et eosdem laicos, qui rebus suis eum spoliare non cessant, ad damnum suum familiares habeat, quod quam absurdum sit et quam inconveniens ordini suo, discretio vestra perpendat.
EPISTOLA CCLXXXIV. PRAEPOSITI DECANI ET CANONICORUM MINDENSIUM, AD WIBALDUM ABBATEM.  Frustra tentatam pacem inter Godeboldum et Everardum ei terminandam committunt.   (Anno 1151.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

Domino suo sanctae Corbeiensis Ecclesiae reverendo abbati WIBALDO, W. per misericordiam Dei Mindensis praepositus, R. decanus cum universis fratribus suis, assiduas in Christo orationes et subjectionis fidele obsequium.

Litteras sanctitatis vestrae, quas scripsistis pro causa magistri Godeboldi et fratris Everardi, dominus noster episcopus in quodam castro Ecclesiae, quod dicitur Wilippa, recepit et audivit, et eas postea nobis transmisit; quas nos cum debita reverentia suscepimus, et fratri Everardo, ut omnem querimoniam et laborem deponeret, et in futurum vir bonus esset, et virum innocentem et optimum magistrum Godeboldum, quem multis injuriis molestavit, per subjectionis obsequium et pacis ingressum placare studeret, persuadere multis modis tentavimus, sed idem frater nostris consiliis se intractabilem exhibuit, et ideo cum eo compositionis introitum invenire non potuimus. Nos itaque per fideles fratres nostros sanctitati vestrae valde devotos omnem tractatum et consilium hujus negotii vestra discretione et ordinatione cum fratribus nostris terminandum, ad aures pietatis vestrae transmittimus, tum propterea ut fratris nostri innocentiam vobis ostendant, tum etiam propter hoc, ut super his, quae coram vobis fuerint stabilita et firmata, vos in testimonium habeamus, et, si praedictus frater Everardus nostram quietem turbare et pacis compositionem violare praesumpserit, vos nobis in adjutorium sitis, quia veritatis filius et multorum praesidium ab hujusmodi impugnatione liberabit.
EPISTOLA CCLXXXV. WIBALDI ABBATIS AD GODEBOLDUM.  Significat ei articulos pacis initae cum Everardo presbytero.   (Anno 1151.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

Frater WIBALDUS, Dei gratia id quod est in Ecclesia catholica, dilecto fratri et amico suo Godeboldo benedictionem et vitam usque in saeculum.

Meminit dilectio tua, quod scripta domini papae ad nos accepimus, ut te studiose commoneremus, quatenus Everardo presbytero ecclesiam de Hemeringe et omnia ei ablata per te et alios in integrum infra viginti dies, postquam a nobis commonitus esses, omnino restitueres, et de caetero eum pacifice possidere permitteres. Fecimus itaque quod nobis imperatum fuerat, et tam jussionem domini papae quam nostram admonitionem in tantum valuisse gaudemus, ut ex consilio religiosorum et sapientium virorum cum praedicto Everardo in concordiam redieris. Modus autem concordiae et reconciliationis in futurum valiturae hic est. Dedimus eidem Everardo a parte tua tria talenta denariorum, ea conditione, ut te ab omni querimonia sua tam de injuriis quam de damnis sibi ante illatis liberum et absolutum dimitteret, et ipse de caetero praedictam Ecclesiam suam in pace obtineret. Deposuit itaque in manu nostra sub idoneo monachorum, clericorum et laicorum testimonio omnem querelam, quam adversum te usque in praesentem diem habuerat, tecumque in gratiam et veram pacem rediit, nosque ab exsecutione mandati domini papae liberos sponte dimisit, et domino papae pro adepta justitia gratias egit, nobisque pro studio sollicitudinis devote benedixit. Tuae itaque fraternitati tam praesentibus litteris quam aliis, quibus opportunum fuerit modis testimonium perhibemus, quod mandatis domini papae et nostrae admonitioni devote obtemperans fueris, et sententiam, quae in vindictam inobedientiae intentata tibi fuerat religiose et prudenter devitaveris. De his vero, qui praedicto Everardo sua diripuerunt, justitiam a domino episcopo reposcet, juxta quod eidem domino nostro episcopo a domino papa injunctum est, et ipse nobis per litteras suas se fideliter facturum repromisit. Tu autem adversus eumdem Everardum de caetero nullius offensae memoreris, sed cum eo veram pacem et concordiam de omni anteacta controversia in bona fide habebis.
EPISTOLA CCLXXXVI. WIBALDI ABBATIS AD HENRICUM MINDENSEM EPISCOPUM.  Facta inter Godebaldum et Everardum pace, mandat ut eidem Everardo de ablatis ab aliis justitiam faciat.   (Anno 1151.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

Reverendo Patri suo et domino H. sanctae Mindensis Ecclesiae venerabili episcopo, frater WIBALDUS Dei gratia Corbeiensis Ecclesiae servus, exiguas orationes et devotum servitium.

Meminit paternitas vestra, quod litteras domini papae ad nos accepimus, ut canonicum vestrum magistrum Godeboldum studiose commonefaceremus, quatenus Ever. presbytero ecclesiam de Hemeringe et omnia ei ablata per se et per alios in integrum infra viginti dies post acceptam admonitionem nostram omnino restitueret, et de caetero eum pacifice possidere permitteret. Fecimus itaque quod nobis imperatum fuerat. Sed vestra sublimitas nostrae parvitati sollicite injungere dignata fuit, ut reconciliationis et concordiae mediatores esse satageremus, hac videlicet ratione, ut idem Ever. tria talenta nummorum acciperet, et de aliis personis, a quibus sua bona conqueritur distracta, ecclesiasticam ei justitiam vos faceretis. Ad quam conditionem recipiendam licet idem Ever. satis cunctaretur, nostro tamen studio pro pace Mindensis Ecclesiae devotius adnitente, sicut vobis placuerat, perfectum est. Nam, acceptis de manu nostra tribus talentis nummorum, omnem querelam et actionem, quam adversus magistrum Godebaldum hactenus habuerat, sponte deposuit, et cum eo in veram pacem et gratiam absque simulatione et dolo rediit. Rogamus itaque celsitudinem vestram, quam vera in Domino charitate plurimum diligimus, ut praedicto Everardo presbytero, qui jamdiu apostolicae mansuetudinis aures crebris clamoribus fatigavit, canonicam justitiam de his qui bona sua violenter invaserunt, sine prolixioris morae obstaculo, faciatis, tum pro domini papae, qui hoc vestrae discretioni et viva voce et litteris injunxit, reverentia, tum pro nostrae petitionis interventu, qui vobis hoc vera et humili fide consulimus, et ex promisso vestro per litteras tanquam debitum reposcimus.
EPISTOLA CCLXXXVII. WIBALDI ABBATIS AD H. MOGUNTINUM ARCHIEPISCOPUM.  De solvendo matrimonio Folcuini de Sualemberg, ob uxoris dissimulatam infirmitatem.   (Anno 1151.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

Reverendo Patri suo et domino H. sanctae Moguntinae Ecclesiae venerabili archiepiscopo, WIBALDUS Dei gratia Corbeiensis Ecclesiae servus, exiguas orationes et devotum servitium.

Referente domino Folcuino de Sualemberg didicimus, quod juxta sacerdotalis officii dignitatem erga ipsum et uxorem ejus districte justitiam custodiatis, et relicta carnis et sanguinis charitate, spiritum, qui libertatis est auctor et propagator, sequamini. Unde et nos gloriae vestrae plurimum in Domino congaudemus, quippe qui in hac causa nihil aliud quam veritatem diligimus, etsi quos offendimus, propter veritatem offendimus. Testatur siquidem praedictus Folcuinus, quod antequam eamdem uxorem suam desponsaverit, a quibusdam pro certo compertum habuerit, quod morbo caduco laboraret, et multorum ac religiosorum virorum testimonio se probare posse asserit, quod sibi eam copulare nollet, si veraciter tali infirmitate detineretur, et hoc parentibus puellae palam indicaverit. Novit autem eruditio vestra, quod cum in omni contractu fraus et dolus abesse debeat, praecipue in contrahendo, ubi fides et sacramentum spectatur, nullius doli debet esse supposita commistio. Quod si ita est, nulla regula constringi potest ad sequendum id, quod nec intendit, cum faceret, nec voluit, cum sentiret. Scienti legem loquimur, et non ignoranti, sub quo lapsus periculo et laicus et juvenis jam longo tempore versetur. Quod si ad partes nostras accesseritis, venire ad vestram celsitudinem pro eadem causa parati sumus.
EPISTOLA CCLXXXVIII. WIBALDI ABBATIS AD HENRICUM MINDENSEM EPISCOPUM.  Scribit in gratiam Regenberni canonici, quem B. Mariae in Monte abbatissa vexabat.   (Anno 1151.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

Reverendo in Christo Patri et domino H. sanctae Mindensis Ecclesiae venerabili episcopo et dilectis fratribus et dominis suis ejusdem Ecclesiae canonicis, frater WIBALDUS, Dei gratia Corbeiensis Ecclesiae servus, exiguas orationes et devotum servitium.

Veniens ad nos frater Regenbernus canonicus ecclesiae beatae Mariae in Monte, retulit nobis ex ordine, qualiter occasione cujusdam verbi praefatae ecclesiae abbatissa eum inordinate, quemadmodum nobis videtur, gravaverit, et praebendam suam ei interdixerit. Quia igitur in Ecclesia vestra coepimus esse pacis amatores et concordiae cooperatores, paternitatem vestram per fraternam charitatem, de qua plurimum apud vos confidimus, intime rogamus, et quantum licet, in Domino cohortamur, ut nullam dissensionem in Ecclesia vestra nasci et crescere sinatis, quia saepe fieri solet ut de minimis scintillis maxima oriantur incendia. Siquidem eruditioni vestrae brevi sermone satis suggestum est, quod quaedam saecularia jura confundi cum ecclesiasticis ac permisceri non possunt. Hoc ideo dicimus, quod praedictus clericus nec per hominagium canonicam suam potuit accipere, nec recusato hominagio amittere.
EPISTOLA CCLXXXIX. WIBALDI ABBATIS AD W. MINDENSIS ECCLESIAE PRAEPOSITUM MAJOREM.  Scribit in gratiam Regenberni canonici.   (Anno 1151.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

Frater WIBALDUS, Dei gratia id quod est in Ecclesia catholica, dilecto fratri et amico suo W. venerabili sanctae Mindensis Ecclesiae majori praeposito, benedictionem et vitam usque in saeculum.

Dilectionem vestram, de qua plurimum confidimus, intime rogamus, ut sicut proximis litteris nos admonere et cohortari curastis, quatenus ad pacem et concordiam Mindensis Ecclesiae in causa magistri Godeboldi laboraremus, ita nunc in causa Regenberni benigno adniti studio dignemini, ne quid in eum vel ipsius possessionem praeter jus et aequum admittatur. Siquidem ecclesiasticae possessiones saeculari jure non sunt omnimodo censendae, et sicut canonica clerici jure laico regulariter non accipitur, ita etiam nonnisi ordine canonico amittitur. Sapienti sat dictum est, quia de parvis odiorum fomentis maximae interdum inimicitiae et infiniti labores succrescunt.
EPISTOLA CCXC. H. DUCIS SAXONIAE ET BAVARIAE AD WIBALDUM ABBATEM.  Rogat ut in curia Ratisbonensi adsit sibi coram rege.   (Anno 1151.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

Domino WIBALDO venerabili Corbeiensis Ecclesiae abbati, H. Dei gratia dux Bawariae et Saxoniae ascendere in montem Domini et stare in loco sancto ejus.

Quoniam virtutis vestrae multa experimenta cognovimus, multum in benevolentia vestra confidimus. Hac itaque magna praecedente confidentia, quia Dominus et vera loquendi audaciam, eademque discrete proferendi vobis prae multis aliis contulit scientiam, vestram adimus obnixe deprecantes benevolentiam, quatenus in curia, quam rex secundo Idus Junii Ratisbonae celebrandam indixit, nobis assistatis, et quam, in nos det sententiam, audiatis. Pollicitus est enim, quod secundum justitiam vel principum consilia, qui ad curiam confluent, se nobis responsurum. Valete, et de integerrimae dilectionis affectu ex nostri parte sitis indubii. Dominum Theodericum de Rikelingen, filiosque ejus dilectioni vestrae commendamus, et ut eis benignus existatis, intime rogamus.
EPISTOLA CCXCI. WIBALDI ABBATIS AD EUGENIUM PAPAM III.  Scribit in gratiam Regenberni canonici   (Anno 1151.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

Reverendissimo Patri et domino EUGENIO, sanctae catholicae Ecclesiae uni et universali papae, frater WIBALDUS Dei et vestra gratia, id quod est in Ecclesia catholica dilectionem filii et obsequium servi.

Lator praesentium in Ecclesia quadam Mindensis episcopatus canonica sua per violentiam, ut ipse conqueritur, spoliatus est; cui ante appellationem suffragium reconciliationis conferre conati sumus, in quo cum nequaquam proficeret, tandem vestrae celsitudinis praesentiam appellavit, et suos adversarios determinata die ibidem auctoritate vestra invitavit. Unde sublimitatis vestrae pedibus devote animo advoluti, clementiam vestram, quantum nostrae parvitati conceditur, humiliter imploramus, ut causam ipsius pie audire dignemini, et ad sublevandas ipsius oppressiones, manum benignissimae defensionis extendere. Paternitatem vestram diu custodiat omnipotens Deus.
EPISTOLA CCXCII. WIBALDI ABBATIS AD A. COLONIENSEM PRAEPOSITUM, ETC.  Gratias agit pro collatis beneficiis.   (Anno 1151.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

Charissimo domino et amico suo A. venerabili sanctae Coloniensis Ecclesiae majori praeposito, regiae curiae cancellario, frater WIBALDUS, Dei gratia id quod est in Ecclesia catholica, salutem et benedictionem.

Mittetis nobis per praesentem puerum nostrum cindalia candida, ut mittere disposuistis: quae, cum rogaremus, non dedistis; cum non peteremus, obtulistis. Liberalitatem vestram et studium sensit status Stabulensis Ecclesiae, sensit penu nostrum, sensit mensa nostra, sensit marsupium nostrum, sensit stabulum nostrum, sed, ut capella nostra pauper et modica sentiret largitatem, munificentiam et liberalitatem vestram, neque Gallia, neque Germania, neque tota Graecia, neque Oriens adjuvare potuerunt. Nos tamen grati et memores sumus, et ab omni ingratitudine rebus et animo alieni, plurima nos accepisse, et aut nulla vel pauca retribuisse cognoscimus. Si aliqua innovata sunt in consilio domini nostri post recessum nostrum, nobis significare non gravemini.