EPISTOLA LXXVII. IVO,  Dei gratia humilis Ecclesiae Carnotensis minister,  HUGONI  Belvacensis Ecclesiae decano, et caeteris fratribus ejusdem Ecclesiae, salutem in Domino.
Author: Ivo Carnotensis
Date:  [nostrae ms,

c. ] [ al. usucaptione, in nonnullis vox usus deest ] [Massalae, ms. c. ] [ al. legatur sententia] [cap. Placuit,
caus. 16. q. 3):  « Placuit huic sanctae ac magnaeque

synodo, ut res vel privilegia quae Dei Ecclesiis
ex longa consuetudine pertinent, sive a divae recordationis
imperatoribus, sive ab aliis Dei cultoribus
in scriptis donata, et ab eis per annos triginta possessa
sunt, nequaquam removeantur a potestate
praesulum eorum quaecunque saecularis persona per
potestatem eis subtrahat, aut per argumenta quaelibet
[ al. argumentum quodlibet] [ergo clericorum,
vel] [consulatis principem] [ al. 
consuetudines] [Narbonensibus ms. c. 
] [ al. condere leg. in c. Contra caus. 25,
q. 1]

De molendino quod Ecclesiae vestrae ab episcopo ejusdem molendini constructore est donatum et non tantum tricenaria ususcapione quiete possessum, sed etiam vestrorum privilegiorum auctoritate firmatum; nunc vero impedimentis pontium et tinctorum sordibus impeditum, molendi amisit officium, justam et omni ratione subnixam causam habere videmini, et maxime adversus episcopum, qui non solum debet suis temporibus illicita non patrare, sed etiam ab antecessoribus suis illicite patrata corrigere. Sic enim scribit papa Gelasius Cresconio et Mesaliae episcopis : « Decessorum statuta sicut legitima et justa successorem convenit custodire ita debet etiam malefacta corrigere. » Ideo nunc est sufficiens ratio quod dicit episcopus, praecepto suo nullum impedimentum illatum fuisse molendino, quo minus officium suum faceret, nisi ipse eos qui impediunt pro potestate sui officii removeat ab impedimento. Sicut enim scribit Joannes VIII papa Ludovico imperatori : « Facientis culpam habet, qui quod potest corrigere, negligit emendare. » Quod si episcopus hoc a sua potestate removere conatur, legat sententiam de concilio Gelasii papae. Dicit enim auferat; sed sint omnia in potestate ac jussu praesulis Ecclesiae, quaecunque intra triginta annorum spatium ab Ecclesiis possessa 39 fuisse noscuntur. Quisquis igitur saecularium contra praesentem definitionem egerit, tanquam sacrilegus judicetur: et donec se correxerit, et Ecclesiae propria privilegia, seu res restituerit, anathema sit. » Item de eodem papa Nicolaus Adoni Viennensi archiepiscopo: « De rebus quae semel Deo contributae atque dedicatae sunt, et postea sub occasione concessionis principum a quibusdam invaduntur atque diripiuntur, sancimus ut prius consulto principe ad resecandam tam praesumptivam factionem, et cognoscendum tam praesumptivam factionem, et cognoscendum utrum illius sit concessio, an invasoris praesumptio. Quod si principis inordinata fuerit largitio, et ipse sit princeps pro emendatione redarguendus. Si autem invasoris declaratur praesumptio, usque ad emendationem excommunicationis sit vindicta coercendus. » Oppositio vero annuae possessionis secundum consuetudinem suae civitatis, sive obligatio episcopi qua se promisit observaturum consuetudines ejusdem civitatis, sive turbulenta conjuratio factae communionis nihil praejudicant legibus ecclesiasticis. Pacta enim et constitutiones vel etiam juramenta quae sunt contra leges canonicas et auctoritates sanctorum Patrum, sicut vos ipsi bene nostis, nullius sunt momenti. Dicit enim papa Zozimus Narbonensis : « Contra statuta Patrum aliquid concedere vel mutare, nec hujus quidem sedis potest auctoritas. Quod si adversus canonum formas aliquid vobis judicatum fuerit, si vobis visum fuerit, appellabitis audientiam eorum judicium, qui apud vos majoris videntur esse auctoritatis, sive apud vestrum metropolitanum, sive apud legatum Romanum. Post appellationem vero infra quinque dies postulabitis litteras ab eo a quo appellatum est , ad eum ad quem appellatum est, ut diem utrique parti constituat, in quo causam vestram judiciali sententia terminari praecipiat. Valete.


Notes: (cap. Decessorum. caus. 25, q. 2) (epist. 100) (ep. 220, c. Si
quis cum seq. caus. 2, q. 6)