medieval-data/medieval-letters huggingface dataset:
EPISTOLA CXI. AD G. CANONICUM AMICUM SUUM.
Author: Petrus Blesensis

ARGUMENTUM.-- Hortatur G. canonicum ut sacras litteras diligenter perlegat, si velit tentationibus carnis resistere.

Charissimo socio suo et amico G. canonico, M. PETRUS Bles. Bath. archid. salutem, et in desolatione solamen. Quodam jure naturae in contractum amicitiae venit, ut amici se ipsos mutua consolatione praeveniant, et onera tentationum; quae alterutrum nimis premunt, communicatae charitatis beneficio patientius ferant. Exieras de vana conversatione hujus saeculi, ut in deserto immolares Domino abominationes. Aegyptii siquidem oves abominantur, sed in malignis spiritibus detestabilis est omnis simplicitas. Credebas itaque carnales concupiscentias penitus evasisse, sed nondum deferbuit malitia Pharaonis, et adhuc manus ejus extenta. In deserto enim invenisti labores Aegyptiae servitutis, in solitudine tumultum, in pace bellum, in portu naufragium. Nam sicut conquerendo deploras, desideria carnis et terreni affectus, qui in corde tuo penitus aruerant, quodam recidivo venenosae propaginis revirescunt. Hujus mali exhibet incentivum et causam, quod studio sacrae Scripturae et exercitio militiae spiritalis omisso cibum, animae et manna coeleste fastidis. Necesse est enim animam ad carnalia et terrena dejici, quae a spirituali vita degenerans ad coelestia non aspirat. Propterea misit tibi Dominus coturnices, et pluit circa te, sicut pulverem, carnes. Coturnices equidem modicum elevantur a terra: hi sunt terreni affectus, et desideria carnis, quae militant adversus animam. Vide ne terrena sapias, ne carnibus, quas coelestis indignatio pluit, id est carnis affectibus, angelorum panem posthabeas. Sacram tibi Scripturam apposuit Dominus, in omni tentatione solatium. Haec est mensa, quae reficit, juxta illud: Posuisti in conspectu meo mensam, adversus eos qui tribulant me. Haec est cithara David psallentis in ea, per quam spiritus nequam recedit a Saul; et ea reticente, eumdem rursus exagitat. Lectioni igitur et orationi vigilanter intende, ne te tentatio inimica subvertat. Vale.
EPISTOLA CXIII. AD G. EBORACENSEM ARCHIEPISCOPUM.
Author: Petrus Blesensis

ARGUMENTUM.-- Hortatur archiepiscopum, ut resistat haereticis, eosque ex communi consensu cleri, tam gravi multet poena, ut caeteri ab haeresi absterreantur.

Reverendo Patri et domino G. Dei gratia Eboracensi archiepiscopo, suus P. Blesen. Bath. archid. sentire de Domino in bonitate, et impugnatores catholicae fidei expugnare. Dum in rebus humanis ageret pater vester, dum ei fallax mundi gloria et proditoria hujus vitae prosperitas arrideret; diu fuistis dubius quid expediret aut deceret vos agere, clericale officium prosequi, aut exercitiis scholaribus militares titulos anteferre. Vidimus, et praesentes fuimus ubi regnum Palestinae, regnum etiam Italiae patri vestro, aut uni filiorum suorum, quem ad hoc eligeret, ab utriusque regni magnatibus et populis est oblatum. Quidam vero attendentes probitatem et industriam vestram, vobis multiplicium honorum eminentiam communi desiderio destinabant. Porro, cum rex junior, duxque Britanniae, fratres vestri, qui temporibus suis prae caeteris mortalibus obtinuerunt gloriam militiae triumphalem, sublati essent de medio, tandemque genitor vester beatae memoriae rex Henricus tributum mortis naturae solvisset, vidistis quia universa vanitas omnis homo vivens. Nam in imagine pertransit homo: ideoque reliquistis vanitates et insanias falsas, usique maturiore consilio illius servitium elegistis, cui servire regnare est. Quia ergo multa est messis quae vobis commissa est, suosque palmites latius extendit vinea Domini Sabaoth, cujus vos ipse custodem constituit, circumspectius providere et agere vos oportet, ne degenerent propagines vineae in labruscam, frumenta in lolium, aurum in scoriam, oleum in amurcam. Surrexerunt enim temporibus vestris falsorum dogmatum praedicatores, doctores mendacii, hostes veritatis et fidei subversores. Blandi et simplices sunt ut agni, sed ut vulpes astuti sunt, et rapaces ut lupi. Isti sunt haeretici, qui in vestimentis ovium veniunt. Isti sunt lupi, quos mercenarius fugit. Isti sunt vulpes, quae demoliuntur vineas. Quia igitur estis successor et vicarius Petri, qui oves Domini custodiendas et pascendas accepit; plurimum vestra interest praevidere, et praecavere illorum versutias, qui legem Domini praevaricantur occulte, qui laqueos et pedicas tendunt in capturam simplicium, seque cum aliis in praecipitium damnationis aeternae devolvunt. Zelus itaque domus Domini accendatur in vobis. Ascendite ex adverso, et opponentes vos murum contra inimicos crucis Christi, reddite testimonium fidei vestrae, et pro testamento Dei viriliter et efficaciter state. Accite clerum, congregate populum, ut ex eorum communi deliberatione qui Spiritum Dei habent, terribilis constitutio in vestra provincia promulgetur, quatenus tam gravi animadversione plectantur, qui hac peste laborant, ut ex eorum poena caeteri terreantur. Vale.
EPISTOLA CXIV. AD J. CARNOTENSEM EPISCOPUM. [C. A. D. 1179.]
Author: Petrus Blesensis

ARGUMENTUM.-- Gratulatur Joanni Sarisberiensi quod in episcopum assumptus sit, quod Petrum Blesensem cognominem suum promoverit, quod Vitam D. Thomae martyris eleganti stylo scripserit.

Dilectissimo domino suo et Patri J. Dei gratia Carnotensi episcopo, P. Bles. Bath. archid., salutem, et si quid melius est salute. Benedictus Dominus, qui erexit vos in titulum, et gloriam suae laudis, plantans vos quasi olivam fructiferam in domo Domini, ad dandam scientiam salutis plebi ejus, ad redimendum, juxta verbum prophetae, dispersos in gentibus, et reducendum filios de longinquo. Clerus Blesensis, coelestis arbitrii dispensatione proscriptus, vagus erat et profugus super terram, donec eis datus est episcopus animarum suarum, qui posset compati patientibus et ex longa experientia exsulandi sciret quam humanum sit exsulibus misereri. Vocatus ergo a Domino tanquam Aaron, non acquievisti statim carni et sanguini, non episcopalis munificentiae gratiam a parentibus inchoastis, non aedificastis Sion in sanguinibus, sed primitias beneficiorum vestrorum consecrastis in eo, quem me alterum sentio, qui me totum gerit animo, vultu, nomine, cognomine et statura. Ille juxta suorum exigentiam meritorum, si ad vitam, si ad mores, si ad litteraturam respicias, dignus est ut ei plenioris gratiae oleum infundatur. Manus vestrae myrrham primam distillaverunt, spero futurum iri quod balsamum uberioris gratiae redundabunt. Recole autem, quid de promotione nostratum auribus meis instillaverit secretius os illud veritati et Evangelio consecratum. Secretum meum mihi, secretum meum mihi. Dabitis voci vestrae vocem virtutis; nec invenietur apud vos, est, et non: sed in campis Geth, et in compitis Ascalonis nominis vestri gloria praedicabitur; ubi nuper ignominia exsilii vestri infamiae publicae palpebris versabatur. Bene valete. Illud autem noveritis, quod de mandato domini mei archiepiscopi scribere triumphum B. Thomae martyris attentassem, nisi aliud mihi scriptum fortuitus obtulisset eventus, in quo elegantia styli ingenium magistri Joannis Sarisberiensis exprimebat et linguam. Admirans ergo gratiam, quae diffusa est in labiis vestris, substiti, ne laudes, quas lingua erudita dictaverat, indoctis humanae sapientiae verbis, et stylo degeneri deturparem, et injurius fierem martyri, qui per insufficientiam rudis ingenii tantae magnificentiae praeconia decurtassem. Valete.
EPISTOLA CXVI. AD H. ABBATEM S. DIONYSII.
Author: Petrus Blesensis

ARGUMENTUM.-- Mittit H. abbati librum quemdam a se compositum examinandum, et simul eum consolatur in afflictione quam habebat a rege.

Charissimo domino suo et amico H. Dei gratia abbati S. Dionysii, M. PETRUS Bles. Bath. archid., salutem et primitias novi fructus. Mitto vobis opus novum, sed imperfectum, et penitus incorrectum. Placeat itaque vobis, cum ipsum legeritis, lectum ad artificis sui limam remittere, ut si id vestra dignatio acceptaverit, emendatius ad vos redeat cum aliis opusculis meis, ex quibus elegantior stylus, materia gratior, fructusque suavior et uberior invenitur. Rogo autem, quatenus tractatum, quem de statu, aut potius de casu vestro in Sicilia descripsistis, communicetis mihi, si fieri potest: ut cortina cortinam trahat, unus cherubin alterum respiciat, et inter veteres amicos mutua scriptorum missio grata vicissitudine intercurrat. Novi vestras augustias, novi cruces, novi rapinam bonorum vestrorum, audivi regiae comminationis tonitruum; atque praesentialiter aderam, ubi vestros domesticos excitabat contra vos in tumultum. Positus estis in conflatorio Domini, sed magnanimitatem vestram, quae se in tam arctis rebus frequenter exercuit, finalis patientia declarabit. Ob immensas pecunias promittit vobis pacem, et vulpinae reconciliationis osculum, qui aures suas pertinaciter obturaverat ad preces summi pontificis, et ad comprovincialium episcoporum et abbatum instantiam, ad clamorem sacrarum virginum, ad lacrymas monachorum. Foeda est confoederatio haec venalis, et gratia haec mercalis Deo et hominibus est ingrata. Honestiorem pacem vobis provideat, qui aufert spiritum principum, ac sublimium colla propria virtute conculcat. Multis equidem simulata pace melior fuit persecutio manifesta. Iniit quandoque rex Israel cum Benadab pacem, sed in scandalum versa est ei, et populo in ruinam. Sint ergo oculi vestri semper ad Dominum: ponite cor vestrum super vias vestras ut eas acceptet Dominus, et faciat pacem. Scriptum est enim in Proverbiis: Cum placuerint Domino viae hominis, inimicos ejus convertet ad pacem; et: Pax Dei, quae exsuperat omnem sensum, custodiat cor et intelligentiam vestram, atque hunc agonem vobis consummet ad gloriam et triumphum. Vale.
EPISTOLA CXXVIII. AD GUILLELMUM ARCHIEPISCOPUM SENONENSEM.
Author: Petrus Blesensis

ARGUMENTUM.-- Queritur promissa ab archiepiscopo Senonensi aequo tardius praestari. Promiserat autem se eum in familiam suam recepturum, et beneficio ecclesiastico ornaturum.

Venerabili Patri et domino GUILLELMO Dei gratia Senonensi archiepiscopo, PETRUS Blesensis, salutem, et se totum ad pedes. Exspectans exspectavi dominum meum diu, nec intendit mihi. Sperabam quod daret effectui verbum suum, et gratiam, quam mihi M. Gerardus ex parte ipsius nuntiaverat operibus exhiberet. Eram in amaritudine multa, sed magister G. mihi grata et dulcia nuntiavit, ita quod secundum multitudinem dolorum in corde meo consolationes ejus laetificaverunt animam meam. Morosa quidem et incerta voti mei completio me quasi in frixorio decoquebat, et si diutius sic mecum viveretur, et in talibus esset vita spiritus mei, longe dulcius esset mihi mori quam morte continua vivendo torqueri. Verumtamen si non es oblitus misereri, si cogitas, ut complacitior sis adhuc, assigna tuis obsequiis meae residuum senectutis. Recordare quia venit tempus miserendi, quia venit tempus. Jam advesperascit mihi, et vitae meae inclinati sunt dies: ut verbis Job utar, rugae meae testimonium dicunt contra me, et canities annuntiat senectutem. Me ad obsequium suum plerique magnates promissionibus suis et donis alliciunt, sed vestra promissio, et nativi dulcedo aeris me fortius trahunt, et maxime praebendae Carnotensis desiderium, in quo mihi spem dedistis, et ideo uberes et certos redditus vestrae nudae pollicitationi posthabui. Nam, ut verbo Gedeonis utar, melior est mihi racemus Ephraim, super vindemiis Abiezer. Melior est mihi dies una in atriis tuis super millia. Melior est mihi et acceptior apud vos mediocritas, quam apud alios divitiarum effusa infinitas. Quoniam igitur impendistis hactenus animam meam, nec ullam per nuntium meum de vestra voluntate certitudinem reportavi, ne cor meum ulterius fluctuet in incerto, ibo et visitabo quem diligit anima mea. Dominus autem qui pascit me a juventute mea prosperum faciat iter meum, et adimpleat me laetitia cum vultu tuo, quia vultum tuum, domine, requiram. Vale.
EPISTOLA CXXXIII. AD R. DECANUM ET CAPITULUM SARISBERIEN. ECCLESIAE.
Author: Petrus Blesensis

ARGUMENTUM.-- Probat, ob tenuitatem beneficii, non recte se cogi ad faciendam residentiam in Sarisberiensi ecclesia.

Dilectis dominis fratribus et amicis R. decano, et capitulo Sarisber. Ecclesiae, PETRUS Blesen. Bathon. archidiac., salutem, et in judicando prudentiam. Miror quod pro praebenda quinque marcarum me urgetis ad residentiam faciendam, scientes quod pro viatico usque Saresberiam tota mihi praebenda non sufficeret: quae si insufficiens est ad viam, multo magis ad residentiam, sed captatis potius quaestum ex absentia mea, quam ex praesentia mea fructum. Ubique terrarum in omni Ecclesia parcitur debilibus et infirmis, vel, qui alias facultatem residendi non habent, vos autem poenam in eos statuitis, quos ipsa impossibilitas a poenali obligatione absolvit. Poenam siquidem, non impotentia vel defectus, sed solius contumaciae odium introduxit. Nostrorum praesulum Osmundi, et Jocelini constitutio in eos qui praebendas habent divites, intorquetur, qui de obventionibus earum possunt domos aedificare Saresberienses, et ea, quae ad residentiam necessaria sunt, de facili procurare. Sicut tamen decretum Telesphori papae de adjectione septimae septimanae usus contrarius abolevit, sic, imo fortius constitutionem praedictorum pontificum consuetudo utentium in contrarium penitus abrogavit. Cum itaque mihi praecisa sit residendi facultas: quae mihi culpa infligit hanc poenam, ut quia non facio, quod mihi impossibile est, debeam praebendae meae perdere quintam partem? Tolerabilius est constitutione hac Pharaonis imperium: nam cum tota Aegyptus fisco applicare quintam partem suarum possessionum regis edicto publico urgeretur, sacerdotes et levitae legis illius onera non senserunt. Nunquid vultis, quod aliarum Ecclesiarum redditus hic expendam? Hoc mihi Gangrense concilium interdicit, cujus auctoritate, ubi potiora bona recipio, conversatio mea debet esse frequentior, et pauperum quotidiana subventio. Parcite ergo, domini mei et amici, fratri vestro, quem a necessitate residentiae ipsa impossibilitas eximit. Quod enim non possum, non debeo, quod indebitum est, injuste exigor, et ideo ab hac injusta exactione legatum appello. Valete.
EPISTOLA CXXXV. [HUBERTI CANT. ARCHIEP. AD DECANUM, ET CAPITULUM SARISBERIENSE.] [A. D. 1189--1200.]
Author: Petrus Blesensis

ARGUMENTUM.-- Cantuariensis archiepiscopus eximit canonicum quemdam a lege residentiae et multis de causis clericos ab ea eximi posse docet.

H. Dei gratia Cantuar. archiepisc. totius Angliae primas, et apostolicae sedis legatus, dilectis in Christo filiis decano et capitulo Sarisber. Ecclesiae, salutem, gratiam et benedictionem. Cum ubique terrarum majoribus reverentia debeatur, et maxime regi tanquam praecellenti, eos qui negotia regis aut regni procurant, fiscalis ratio seu publicae rei necessitas a lege communi eximit, cum in omnium hominum statu vices suas sufficienter impleat, quamvis absens, qui omnium commoditatibus se impendit. Quia igitur magistri Thomae de Esseben fides et industria multipliciter probata est in publicis regni negotiis, quandiu in talibus se exercet, nolumus, ut ipsum ad residentiam compellatis. Scitis praeterea quod de singulis cathedralibus ecclesiis regni possumus eos pro arbitrio nostro vocare in partem sollicitudinis nobis injunctae, quos ad hoc magis expedire noverimus. Nec absurdum videtur, si nobis suffraganeorum nostrorum canonici, si membra capiti obsequantur. Certum est quod quidam domino regi sunt necessarii, quidam nobis, quidam infirmantur, quidam in scholis militant, quidam in peregrinatione sunt, quorumdam praebendae ad residentiam non sufficiunt. In omnibus his habendum est discretionis et cautelae judicium, quatenus in singulis circa residentiae observantiam habeatur consideratio propriae facultatis. Si ergo pro aliquo talium scribimus, aut scripsimus vobis, ita preces nostrae apud vos efficacem obtineant locum, ut et petitiones vestrae apud nos opportuno tempore desiderabilem sortiantur effectum. Eum enim erga vos gerimus paternae benignitatis affectum, ut nihil vobis velimus praecipere aut petere, quod in vestri honoris redundare debeat detrimentum.
EPISTOLA CXXXVI. AD ALEXANDRUM PAPAM. [A. D. 1177?]
Author: Petrus Blesensis

ARGUMENTUM.-- Henricus II, Angliae rex, queritur de rebellione Henrici, reliquorumque filiorum contra se, et auxilium Alex. III papae implorat.

Sanctissimo domino suo ALEXANDRO, Dei gratia catholicae Ecclesiae summo pontifici H. rex Angliae, dux Northmanniae et Aquitaniae, comes Andegaven. et Cenoman., salutem et devotae subjectionis obsequium. In magnorum discriminum angustiis, etc. Vide inter variorum ad Alexandrum epistolas post ipsius Regesta, Patrologiae t. CC.
EPISTOLA CXLIV. ALEONORAE REGINAE ANGLIAE AD CAELESTINUM PAPAM. [A. D. 1192.]
Author: Petrus Blesensis

ARGUMENTUM.-- Aleonora Angliae regina papae opem miserabiliter implorat pro liberatione regis Anglorum Richardi filii sui.

Reverendo Patri et domino COELESTINO, Dei gratia summo pontifici, A. in ira Dei regina Anglorum, ducissa Normanniae et comitissa Andegaven., miserae matri exhibere se patrem. Silere decreveram, etc. Vide inter variorum ad Coelestinum III epistolas post ipsius Regesta, Patrologiae t. CCVI.
EPISTOLA CXLV. EJUSDEM AD EUMDEM. [A. D. 1192.]  Ejusdem argumenti.
Author: Petrus Blesensis

Sanctissimo Patri, ac domino C., Dei gratia S. pontifici, A. eadem gratia regina Angliae, ducissa Normanniae et comitissa Andegaviae, salutem et misericordiae visceribus abundare.

Taedet animam meam vitae meae, etc. Vide ibid.
EPISTOLA CXLVI. EJUSDEM AD EUMDEM. [A. D. 1192.]  Ejusdem argumenti.
Author: Petrus Blesensis

Reverendo Patri et domino COELESTINO Dei gratia summo pontifici, A. misera, et utinam miserabilis Anglorum regina, ducissa Normanniae, comitissa Andegaviae, miserae matri exhibere se misericordiae patrem!

Invidente locorum distantia prohibeor, etc. Vide ibid.
EPISTOLA CXLIX. AD J. ET P. AMICOS. [C. A. D. 1200?]
Author: Petrus Blesensis

ARGUMENTUM.-- Conqueritur se jam senem et emeritum, malevolorum falsa criminatione dejici honore archidiaconatus, duorumque aulicorum ea in re auxilium implorat.

PETRUS Bles. Bath. archid., J. et P., salutem et moveri super contritione Joseph. Ab amaritudine animae meae et ab inconsolabili dolore cordis mei totus absorbeor, et utinam omnes cataractae capitis mei fluant in fletum! Utinam maxima pars cerebri, atque maxillarum totius miseri corporis mei liquescat in lacrymas, ut possim flere et plangere, quod videre non possum! A rege Henrico vocatus in Angliam, et ab eo, atque filiis ejus ditatus largitionibus effusis, nec non ab archiepiscopis, et episcopis, et universis magnatibus terrae omni veneratione usque ad malitiam hujus temporis exaltatus, nunc occasione quarumdam litterarum, quae et per taciturnitatem veritatis, et per expressionem falsitatis obtentae sunt a domino papa, crudelissime circumvento toto populo et clero tantae civitatis, quorum cura et custodia mihi commissa est: senex et emeritus a juvene, simplex et valetudinarius ab ambitioso, mansuetus et innocens a versuto: et ut temperatius loquar, turpi crimine diffamatus ab omni honore archidiaconatus mei violenter expellor. Porro lator praesentium tragoediam istam vobis apertius explanabit; singultuosus enim dolor os meum syncopis et λειποθυμίᾳ impediens, me loqui aut scribere non permittit. Datus sum per astutiam malignantis in opprobrium et contemptum, nisi miseria mea vestram excitet misericordiam, et passiones meae vestrae compassionis affectum provocaverint. Miseremini mei saltem vos amici mei, quos, etsi meritorum meorum exigentia mihi amicos non fecit, tamen miserum hunc amare compellat pia compassio, quae venire frequenter in contractum amicitiae consuevit. Nulli, nisi vobis duobus, in curia scribo: unicam enim post Deum in vobis spei meae anchoram fixi; nec sum immemor verbi quod Veritas in Evangelio dicit: Super quacunque re duo ex vobis consenserint super terram, fiet illis. Ethnicus etiam dicit: Non caret effectu quod voluere duo. Valete.
EPISTOLA CLIV. AD REGINAM ANGLORUM. [A. D. 1173.]
Author: Petrus Blesensis

ARGUMENTUM.-- Monetur regina Anglorum Aleonora, ut una cum filiis in patrem Henricum conspirantibus viro reconcilietur.

Reginae Anglorum, Rothomagensis archiepiscopus, et suffraganei sui, salutem, et quae ad pacem sunt quaerere. In publicam notitiam venit, nec alicui Christiano licitum est ignorare, quam firma et indissolubilis sit copula conjugalis. Matrimonia semel in inita separari non posse sanxit Veritas, quae mentiri non potest: Quod Deus, inquit, conjunxit, homo non separet. Sicut autem divini mandati se transgressorem constituit, qui separat conjugatos, ita culpabilis conjugata est, quae se a viro suo separat, fidemque socialis vinculi non observat. Cum una caro conjuges efficiantur, necesse est ut unionem corporum comitetur spirituum unitas et paritas in consensu. Naturae conditionem, apostoli mandatum, et Evangelii legem mulier illa evacuat, quae viro non est subdita. Caput enim mulieris vir est, de viro sumpta est, viro est unita, viri subdita potestati. Omnes itaque communi et lamentabili quaerimonia deploramus, quod, cum sis mulier prudentissima, divertis a viro, recedit latus a latere, membrum capiti non deservit, imo, quod enormius est, viscera domini regis, et tua pateris insurgere contra patrem, ut merito cum propheta dicat: Filios enutrivi et exaltavi; ipsi autem spreverunt me. Utinam, sicut alius propheta commemorat, praevenisset hora novissima dies nostros, et operuisset terra faciem nostram, ne videremus haec mala! Scimus quia, nisi revertaris ad virum tuum, eris generalis ruinae occasio; et quod singulariter nunc delinquis, in commune dispendium convertetur. Revertere itaque, regina illustris, ad virum tuum et dominum nostrum; ut in tua reconciliatione reformetur laborantibus quies, et in tuo reditu laetitia redeat universis. Si te ad hoc non promovent preces nostrae, te saltem afflictio populorum, imminens pressura Ecclesiae et desolatio regni sollicitet. Aut enim mentitur Veritas, aut omne regnum in se divisum desolabitur. Sane haec desolatio in dominum regem converti non potest, sed in filios ejus et successores ipsorum; contra manum femineam, et consilium puerile provocatis offensam domini regis, cui etiam fortissimi reges colla subjiciunt. Eapropter, antequam res in deteriorem exitum vergat, redeas cum filiis ad maritum, cui parere et cohabitare teneris; te converte, nec tibi aut tuis filiis sit suspectus. Certissimi enim sumus quod omnimodam exhibebit vobis dilectionem et securitatis plenissimam firmitatem. Mone, quaeso, filios tuos, ut patri suo subditi et devoti existant, pro quibus tot passus est angustias, tot discrimina, tot labores. Unde ne inconsulta facilitas dilapidet ac disperdat quod tantis est sudoribus acquisitum, haec tibi piissima regina, et zelo Dei dicimus et sincerae charitatis affectu; parochiana enim nostra es, sicut et vir tuus. Non possumus deesse justitiae. Vel redibis ad virum tuum, vel jure canonico constringemur et tenebimur in te censuram ecclesiasticam exercere. Quod quidem inviti dicimus, et quod, nisi resipueris, cum dolore et lacrymis faciemus. Valete.