medieval-data/medieval-letters huggingface dataset:
EPISTOLA XIX.  Charissimo, et jam speciali amico nostro  DULCIANO,  frater  PETRUS  humilis Cluniacensium abbas, salutem.
Author: Petrus Cluniacensis

Quantum amoris affectum erga vos et olim et nuper maxime corde conceperim, utinam opere parere possem. Agnosceret profecto vestra prudentia quod ignorat, et meritis suis se qualemcunque amicum emisse, ipso rerum experimento probaret. Quem enim non emerent tanta pretia meritorum, tot charismata gratiarum, toties nobis et nostris impensa congeries beneficiorum? Quem, inquam, non ad dilectionem vestri allicerent, imo compellerent, prudentia humilis, humilitas sublimis, scientia cauta, dulcedo compta, egregii mores, lingua polita, vita limata? Haec certe, quae omnes trahere debent, me quoque justitiae instrumenta traxerunt, ut vestri memoriam in pectoris mei arcano altissime recondam, nec eam quolibet casu ab intimis meis avelli permittam. Ea de causa, et vos ipsum mihi quandoque in Christo uniri opto, ut de illorum numero esse possitis, quos juxta Prophetam, Deus inhabitare facit unanimes in domo . Quia si istud ad praesens vos forte differre plurima impedimenta coegerint, hoc saltem mihi poscenti animus amicus non neget, ut si non vos, tamen alterum vestrum, hoc est unum de filiis, Deo, a quo eum accepit, non tam donet quam reconsignet. Si hoc donum per manum meam Cluniacensi Ecclesiae feceritis, erit ille mihi in filium, vosque per eum, ut confido, promerebimini Patrem habere Deum. Super hoc quid sitis acturus, nuntio vel litteris suspensum certificate.


Notes: (Psal. LXVII)
EPISTOLA XXI.  Summo pontifici et nostro speciali Patri domino papae  INNOCENTIO,  frater  PETRUS  humilis Cluniacensium abbas sinceram dilectionem et fidelem obedientiam.
Author: Petrus Cluniacensis

Si domnum Lugdunensem archiepiscopum venerabilem filium sublimitatis vestrae, mea vel alicujus commendatione apud vos indigere cognoscerem, filiali de vobis confidentia, multa de ipso vel pro ipso facere verba studerem. Sed quia nota vestrae sapientiae probitas ejus, experta apostolatui vestro fidelitas ejus, abundanter, ut credo, eum commendabilem faciunt, nolui pro illo superflue deprecari qui et pro aliis dignus est exaudiri. Hoc tantum dicendum esse judicavi, ut pro filiis vestris Cluniacensibus, quos benigne fovet, ei, si placet, gratias agatis. Et quia terra nostra, ut nostis, sine rege et principe existens, quibuslibet exposita raptoribus est, ut de pace stabilienda, pro qua satis sollicitatur, magis ac magis satagat, admoneatis. Cito etiam cum gratia, et benedictione vestra remittendum esse et nos oramus et ipsa multiplex regionis necessitas implorat. Nam quanto universae regioni illi ejus magis est necessaria praesentia, tantominus tolerabilis esse probatur absentia.
EPISTOLA XXII.  Venerabili et charissimo nobis  ATONI  Trecensi episcopo, frater  PETRUS  humilis Cluniacensium abbas, salutis et dilectionis plenitudinem.
Author: Petrus Cluniacensis

Miror, si in cor tam unanimis amici ascendere potuit, mutuam dilectionem ita a me posthabitam, ut apices vestros viderim et eis nihil responderim. Non est a vestra sublimitate hoc de mea humilitate aliquatenus sentiendum, a quo, ut arbitror, ante poterit vita recedere, quam illa quae me vobis copulat charitas, in aliquo tepere. Audivi quidem litteras illas a quodam allatas fuisse, sed sollicite omnia investigans, nec litteras videre, nec earum latorem potui reperire. Causa igitur non respondendi, melius imputari potuit negligenter mittenti. Nam si congruenti cautela missa fuissent, oculum nostrum minime latuissent. Jam quia stultum est sana curare, integra resarcire, non oportet multa pro dilectione inter nos augenda vel conservanda verba facere; quam et hic crescere, ut aestimo, impossibile est, et quae a statu suo minui, Dei juvante gratia, nullatenus potest. Aliorum, quae postmodum scripsistis, responsionem fratri Hugoni camerario nostro injunximus. A quo, quia eum ad partes vestras in praesenti dirigimus, requirite, et audietis.
EPISTOLA XXIII.  Summo pontifici et nostro speciali Patri domino papae  INNOCENTIO,  frater  PETRUS  humilis Cluniacensium abbas, salutem et obedientiam.
Author: Petrus Cluniacensis

Fratres Luxovienses nuper ad nos venerunt, scripta paternitatis vestrae nobis deferentes; in quibus et destitutio quondam magni Luxoviensis monasterii paterna pietate a vobis defletur, atque ut in eodem loco de fratribus nostris abbatem et officiales necessarios concedamus, nihilominus nobis injungitur. Per quos nimirum secundum litterarum tenorem omnipotenti Domino ibidem laudabiliter serviatur, et tam nobile monasterium in sui status praerogativam et pristinam integritatem, divina cooperante clementia, reparetur. Quod praeceptum debita quidem reverentia suscepimus, sed pro sui difficultate non mediocriter formidamus. Nam, sicut novit sapientia vestra, in negotio religionis facilius possunt nova fundari, quam vetera reparari; quia, secundum beatum Gregorium, hominibus aliter institutis durum valde videtur, in mente veteri nova meditari. Qui enim nova tantum aedificat, eum in veterum destructione non oportet laborare. Qui autem vetera reparare nititur, duplici cura constringitur, quoniam illi et veterum destructio et novorum incumbit aedificatio. Super haec et vestrae Cluniacensi Ecclesiae, nos qui rem novimus, valde timemus, ne frequenter, sicut saepe fit, ad alias Ecclesias translatis fratribus nostris, quod aliis refrigerium, nobis inferat detrimentum. Postposuimus tamen omnia ista, et fratribus supradictis ad nos venientibus abbatem, et officiales necessarios, juxta quod nobis injunctum fuerat, dare parati fuimus. Sed illi nobis valde damnosa, sibi parum utilia postulantes, acquiescere nostro consilio noluerunt; et sicut dicebant, die constituta pro eodem negotio ad nos reversuri, ad propria redierunt. Haec idcirco reverentiae vestrae notificamus, ut si ulterius in his instare voluerint et de Cluniaco abbatem petierint, nequaquam eligant quod ignorant, sed in nobis, qui melius vultum pecoris nostri agnoscimus, causam constituant. Hoc si fecerint, providebimus nos fideliter tales Ecclesiae ministros, per quos omnipotenti Domino in monasterio Luxoviensi, quantum ipse dederit, laudabiliter serviatur, idemque locus etsi non ad pristinam integritatem, ad meliorem tamen statum, divina cooperante clementia, reparetur. In hanc sententiam, si placet, et nobis et ipsis rescribite.
EPISTOLA XXV.  Domino et Patri in Christo reverendissimo abbati Cluniacensi  PETRO,  dignationis ejus servus et filius, Chartusiensium pauperum inutilis  GUIGO  famulus, perpetua pace gaudere per Christum.
Author: Petrus Cluniacensis

Crucifixum, crucifixus et ipse, etc. Vide in Guigone Patrologiae tom. CLIII.
EPISTOLA XXX.  Honorando et saepe nominando  THEOTARDO  meo, frater  PETRUS,  humilis Cluniacensium abbas, totum quod est.
Author: Petrus Cluniacensis
Date:  [lenit] [refovet]

Memoria tua semper, ut nosti, mihi suavis et grata dum occurrit , cor meum spinis curarum dilaniatum, vepribus sollicitudinum exasperatum, ut hausta pigmenta, ut unguenta fragrantia sic leniunt , sic refovent , ut me jam me non esse sentiam, et eum qui fueram oblitus, in virum alterum me mutatum gaudeam. Quid fiet ergo? quid fiet, charissime, in re illa quam spe felici sustinemus? in vita dico immortali et beata, quando in hac mortali, et misera, plenaque vomituum sordiumque humanis mentibus innasci hoc adhuc infelicium affectibus inesse potest. Quid fiet, quando anima sanctorum, ignoto illius supernae dulcedinis pastu, sicut adipe et pinguedine replebitur, quando adhuc jejuna et squalens macredine, imo, juxta Evangelium, fame male periens , tantopere, tantillo gustu laetatur? Quid fiet, quando illi, supra quam felices inebriabuntur ab ubertate domus Dei, et torrente voluptatis ejus potabuntur, quoniam apud eum est fons vitae , si guttula illius abundantiae huc delapsa hoc operatur? Haec tamen est, dilectissime, qua te, ut nosti, semper dilexi, semper colui, semper tibi etiam absens adhaesi. Haec est, quae magnis spatiis, multis temporibus, a me sejunctum, nunquam ab animo meo avelli passa est, quae animae meae conspectibus te frequenter, imo pene continue, ingerens, nunquam absentem esse permittit. Haec est, quae toto hoc anno cor meum assidue stimulans, et diuturnae absentiae tuae impatiens, ad scribendum charitati tuae quotidie invitat: quae nisi curarum obice, saepe repulsa fuisset, antequam plures dies cogitata implesset. Facit ergo, etiam nunc vix permissa, quod potest, et dilectum absentem requirens, dormientem suscitans, venire differentem invitans, monet, hortatur: et quia differentem huc usque sustinuit, etiam ex imperio praecipit, ut vel antequam ad Montem-Pessulanum iter aggrediar, vel postquam reditum cognoverit, statim venire festinet. Et quia novum casum fratrum Luparciaci morientium audivi, volo ut maturius, imo quam citius poteris, iter acceleres, et usque ad proximam Dominicam Septuagesimae, tuam nobis Cluniaci praesentiam exhibere non omittas. Non autem idcirco quod plus solito nunc tibi timeam, aut mori jam te plusquam soleam formidem, maxime cum nec mortem alicubi fugere, utique mortalis, possis, et longe amplius tibi exspectanda, exoptanda, quam fugienda sit, sed ut videam Aaron meum, stantem inter mortuos et viventes , et istis quidem curae, illis autem sepulturae operam impendentem. Veni ergo, veni: et ne te leviter invitari aestimes, iterum dico: Veni.


Notes: (quod pene assidue fit) (Luc. XV) (Psal. XXXV) (Num.

XVII)
EPISTOLA XXXI.  Venerabili et dilectissimo domino, Bethlehemitico episcopo, frater  PETRUS,  humilis Cluniacensium abbas, salutem.
Author: Petrus Cluniacensis

Frater quidam montis Thabor, ut dicebat, monachus, habitu peregrini nuper ad nos veniens, de beatitudine vestra bona plurima nobis retulit, et inter omnes Orientis ecclesiasticas personas, Cluniacensis monasterii vos singularem amicum referens, animos omnium nostrum, ad diligendam et amplectendam reverentiam vestram magnifice incitavit. Quem enim non incitaret, quem non ex intimis commoveret, non cujuscunque, sed Bethlehemitici episcopi, in humiles et remotos pauperes Christi, ab ejus spiritu excitata dilectio? Bethlehemitici, inquam, episcopi, praesepis Dominici custodis, illius praesepis ad quod custodiendum vix justus Joseph et virgo Maria admissi fuerunt, illius quod aeterna majestas mortali carne induta, et ad humanos oculos prodiens primum elegit, et in quo prae omnibus terrae locis, coeli Rex primitus requiescere voluit, sicut legitur, Reclinavit eum mater in praesepio? Gratias igitur illi, cui nato in Bethlehem gloria in altissimis Deo ab angelis cantatum est, qui inter homines bonae voluntatis vos computans, charisma pacis illius, quae omnem sensum exsuperat , cordi vestro inspiravit, et ut etiam ad longe positos, charitatis latum mandatum nimis, per immensa terrarum et pelagi spatia extenderetis, animavit. Hoc nos experti sumus, qui in occiduo et pene ultimo orbe, hoc est Cluniaci, positi, Orientalium specierum fragrantiam sensimus, et in odore unguentorum, hoc est, pretiosarum virtutum vestrarum, velut adolescentulae, hoc est infirmiores, currere coepimus. Curremus ergo, nec nisi comprehenderimus, currendo deficiemus, donec per affectum, quo currimus, ad domum non transeuntem, sed aeternam in coelis, pertingamus, ubi non tantum de inchoata, sed jam de consummata dilectione et perpetua cohabitatione in Christo laetantes, ei vobiscum sempiterne cohaereamus. Sit ergo sublimis mater Bethlehem, Cluniacensi filiae in sempiternum conjuncta, ut quod corporali nequeunt visione, hoc spirituali et sincera expleant dilectione.


Notes: (Luc. II.) (Philipp.
IV)
EPISTOLA XXXII.  Summo Ecclesiae Dei pastori, et nostro speciali Patri, domino papae  INNOCENTIO,  frater  PETRUS  humilis Cluniacensium abbas, filialem in Christo dilectionem.
Author: Petrus Cluniacensis

Apostolicae majestati vestrae humilitas mea saepe scribens, et saepe rescribens, auribus vestris totius mundi audiendis vocibus occupatis, procax aut nimia esse formidat. Sed solet paterna pietas non solum verbosantem sed aliquando etiam delinquentem filium tolerare. Quem interdum ut corrigat, pro excessibus verberans, non potest tamen ipsa inter verbera non amare. Inde, sumpta audacia, pro domno Lugdunensi archidiacono paternam benignitatem filialis praesumptio rogat, licet quantum ad ipsum nulla petitionis praesumptio, sed justa videatur esse precatio. Meretur hoc, ut saeculare loquar, honestas personae ejus, meretur hoc erga sublimitatem vestram obedientia et famulatus ejus, meretur hoc circa vestros sedulitas et devotio ejus. Honestas personae ejus, quia inter Lugdunenses constitutus, non quidem ut Job in terra Hus, sed pro modulo suo, si tamen maximis liceat minima comparare, ut Stephanus diaconus inter condiaconos, ita hic ejusdem nominis archidiaconus, inter concanonicos prudentiae et honestatis vexillum sublimius extulit, et eo tempore, quo apud hujusmodi homines omnia pene corrupta sunt, insigne clericalis ordinis inviolatum servavit. Quis enim unquam ejus vitam infami aliquo nomine foedavit? Quis ejus honestatem inhonesta aliqua suspicione, ne dicam accusatione, tentavit? Quis ejus a puero conversationem, quod perrarum est, aliquo susurro, non dico probro, sollicitavit? Meretur hoc, ut dixi, obedientia et famulatus ejus, quia, ut aliis omissis, de instanti tempore loquar, pene solus, imo solus, injunctam per legatos vestros in Lugdunensi Ecclesia apostolici praecepti servavit obedientiam, et quod jam non accusans dico, solus universorum vitavit contumaciam. Meretur hoc circa vestros sedulitas et devotio ejus, quibus omnes vestros, et specialiter Cluniacenses, quos specialius vestros credit, amplectitur, juvat, defendit. Non tantum vero illos, sed quoscunque nota aliqua religionis religiosos esse praesumit, colligit, sustinet, obsequitur, domumque vel domos suas, non solum hospitium, sed eorum esse asylum, assidua pene eorum receptione vel procuratione, demonstrat. Ista omnia sanctissimo Patri bonum filium, etiam absque commendatione mea, scio quia gratum exhibent; sed utinam testimonio meo, quod videndo et audiendo perhibeo, gratiorem paternae pietati exhibeant! Est ei causa coram Patre cum quibusdam, quos quia et ipsum nostis, non est necesse inde sapientiam vestram instrui, maxime quia ejus vos vicarium esse cognoscitis, qui reddet unicuique secundum opera ejus.
EPISTOLA XXXVI.  Charissimis et venerabilibus fratribus in Christi nomine apud Cistercium congregatis, frater  PETRUS  humilis Cluniacensium abbas, salutem, ob quam convenerunt, aeternam.
Author: Petrus Cluniacensis

Relatum mihi est a pluribus quod litterae quas praeterito anno charitati vestrae mea humilitas destinavit, quosdam vestrorum laeserint, et a stabilitate non jam novitiae, sed antiquae dilectionis eorum animos paulum commoverint. Quae postquam didici, ferre non valui: ut tanta tandiu inter nos habita charitatis dulcedo, quibuslibet occasionibus, vel in modico amarescat. Unde iterato praesentem epistolam mitto, ut, si ita est ut audivi, laesioni, quam prima intulit, sequens medeatur, et glutino sancti Spiritus diversa conjungente, quantalibet nostrarum scissura mentium uniatur. Viderint primae illius epistolae lectores, quo eam spiritu legerint, quo sensum ejus interpretati sint. Novi ego me non superbiae, sed humilitatis, non discordiae, sed pacis, in dictando spiritum habuisse, et teste eo quem fallere non possum, charitati quam in cordibus nostrorum, decimarum illarum occasione, periclitari videbam, eo modo providere voluisse. Et quia, Vae peccatori, dicitur, terram ingredienti duabus viis , nolui, juxta Prophetam, in corde, et corde loqui , nec coram amicis, inter quos omnia nuda esse debent, duplicitatis velamine cor velare, ut dum nodum sine tegmine sapientia vestra videret, communi congregatorum consilio ad dissolvendum efficacius laboraret. Haec tota fuit causa scribendi, quae si tunc ignota aliquos scandalizare potuit, nunc saltem me manifestante retecta, opto, et precor, ut fratribus charissimis ad plenum satisfacere possit. Quiesco enim et quiescam in vobis, delector et delectabor in vobis; etiam laesus non discedam a vobis. Quod tamen tantopere cupio servare vobis, servate nihilominus et nostris et nobis.


Notes: (quod tamen
sine fastu aliquo dictum accipite) (Ezech. II) (Psal. XI)
EPISTOLA V.  Dulcissimo ac piissimo Patri nostro domino  P.  abbati, frater  THEOTARDUS  prior de Charitate indignus, totusque conventus, quidquid devotissimi filii.
Author: Petrus Cluniacensis

Si condignas vestrae paternitati gratias referre possemus, pro immensis beneficiis quae nobis immeritis servis vestris exhibere dignamini, dignum utique esset, ut hoc omnimodo studeremus. Sed quoniam plene et efficaciter non possumus, saltem tantae gratiae debitores nos esse fatemur. Quomodo vero vestris respondere valemus beneficiis, cum pro nobis vestris exiguis servis tantum feceritis, quantum vix aut nullomodo faceretis pro magnis dominis? Ut tamen vestra cognoscat benignitas, beneficiorum nos esse memores, et teneri debitores, ipsa ex parte memoramus, quamvis rependere non possimus. Cellararium nostrum, et nos omnes in illo summo suscepistis cum honore, exhibuistis dilectionem, et optimam dedistis mulam, dilectionis probationem. Misistis nobis dominum Petrum, exemplar cordis vestri ad nos, qui cor vestrum cordibus nostris inferret, et sua praesentia, quantum vobis placet, nos laetificaret. Ad cumulum denique tantae pietatis dedistis nobis magnae martyris magnas reliquias, magnum thesaurum, magnas divitias: quae nobis sunt super aurum, et lapidem pretiosum multum. Pro his omnibus, illi, a quo est omne bonum, et beatae Mariae, et vobis, dulcissime Pater, quantum possumus, referimus gratias. Noverit enim vestra paternitas quod et nos et burgenses nostri magnam ex his habemus consolationem, et magnam de vestra sancta dilectione certitudinem. Benedictio Domini et vestra super nos, et super omnes filios vestros. Quod debuissemus ponere in principio, in fine ponimus. Iterum gratias agimus de hoc quod nobis promisistis, festivitatem beatae Mariae apud nos vestra praesentia honorare. Unde de his, et de caeteris vestrum nosse vestrumque velle nobis remandate, praesertim si possemus vos invenire Cluniaci usque ad festum sancti Petri, quia, si potuerimus praeparare novitios, ad benedicendum mittemus.
EPISTOLA VI.  Venerabili atque intimo nobis Domino Theotardo priori, ac dilectissime nobis conventui de Charitate, frater Petrus humilis Cluniacensium abbas, totius salutis, gratiae et benedictionis plenitudinem.
Author: Petrus Cluniacensis

Legimus et relegimus intenti litteras vestras, quae tanto cor nostrum gaudio exhilarabant, quanto vos laetificatos sonabant. Cur enim non laetificaret nos vestra laetitia, quibus illud totum debemus quod possumus; et cum et de illis, quibus longe minus quam vobis debemus, nobis praecipiatur scilicet gaudere cum gaudentibus, flere cum flentibus? Nam ut verbis apostolicis utar, quod est gaudium meum atque corona, nonne vos ante Dominum? Quae licet meis erga vos, ut illius erga illos laboribus non debeatur: spem tamen, quam non dat boni operis effectus, poterit forsitan sperare bonae voluntatis affectus. Et si enim multa non conferimus, si quid tamen in nobis multum dilectionis esse potest, multum diligimus. Adjuvat, et accendit non mediocriter ignem hujus amoris vestra charitas, quando quod proprie bonorum filiorum est, quod salva ea reverentia, quae pignoribus sanctorum debetur, dixerim, patris etiam parva munuscula pro magnis ducitis, quando non datum, sed dantis affectum consideratis, quando ex modica scintilla vos multum flammare monstratis. Conservet in vobis, et adaugeat hunc charitatis affectum vera charitas Deus, quo ei et hic adhaereatis per spem, et in aeterna vita conjungamini per speciem charissimum fratrem nostrum Petrum, quem de latere nostro ad vos direximus, ut partem cordis nostri commendatum habere, ut quem ante pro vobis quasi simpliciter dilexistis, jam pro nobis, si potest fieri, dupliciter diligatis. Festum summorum apostolorum Petri et Pauli nos Cluniaci facturos, et beatae Dei Genitricis assumptionem, quia vos velle cognovimus, apud vos esse celebraturos per Dei misericordiam confidimus


Notes: (Rom.
XII.) (Philipp. IV.)
EPISTOLA VII.  Nobilissimo regum et nostrae societatis amico  SIGIVARDO  Norvegiae regi, frater  PETRUS  humilis Cluniacensium abbas, in praesenti feliciter, in futuro felicissime cum Christo regnare.
Author: Petrus Cluniacensis

Omnipotenti et aeterno regi toto cordis affectu gratias agimus, qui menti vestrae timorem et amorem suum inspirare dignatus, in vobis amorem coelestium terrenis affectibus praevaluisse ostendit. Cum enim in extremis finibus orbis atque sub gelido axe saeculorum dispositor vos constituerit, meridiano tamen sui spiritus calore in tantum vestrum aquilonale frigus temperavit, ut soluta infidelitatis et corporis glacie, de vobis etiam cantari possit: Surge, aquilo, et veni, auster, perfla hortum meum, et fluent aromata illius . Et illud: Dicam aquiloni: Da; et austro: Noli prohibere . Vere enim omnes et praecipue nos, qui caeteris vos affectuosius diligimus, gratulanter famam vestrae erga Dei obsequium devotionis audimus, qualiter quae Dei sunt revereamini et diligatis, qualiter regium fastum suavi Christi jugo affectuosissime subjeceritis, qualiter vos protectorem Ecclesiae Dei constitueritis, qualiter inimicos crucis Christi a fidelium dominatione non tantum in vestris, sed etiam in remotissimis meridiei et orientis finibus vi bellica terra marique et olim repuleritis, et nunc etiam maxima classe repellere festinetis. Super haec omnia, quod in animo vestro tantus Spiritus sancti fervor exarsit, ut tantam regni excellentiam, et tantam rerum opulentiam contemnendi, ac pro aeterno regno viam perfectionis arripiendi vobis affectum inspiraverit, ipsi omnium bonorum largitori grates quas possumus agimus, et ut hoc ad effectum perducere satagatis, votis omnibus exoramus.


Notes: (Cant. IV) (Isai. XLIII)
EPISTOLA VIII.  Dilectis filiis et fratribus nostris de Norantona  ,  frater  PETRUS  humilis Cluniacensium abbas, salutem, gratiam et benedictionem.
Author: Petrus Cluniacensis

Cum omnes ad Cluniacensis congregationis corpus pertinentes communi charitatis debito diligamus, vos inter reliquos speciali quodam affectu complectimur. Et licet locum vestrum corporali aspectu nunquam viderimus, intuitu tamen verae dilectionis, vos non tantum quotidie, sed et continue intuemur. Facit hoc bonae conversationis vestrae fama, sed specialiter Thomas ille vester, imo noster, quo et si personaliter caretis, pro eo tamen nos et nostra omnia possidetis. Est enim nobis intimus, et tantum in Christo charissimus; ut cum innumera Cluniaco saepe vestra Anglia munera miserit, nihil unquam isto gratius aut charius obtulerit. Non igitur gravet vos ejus absentia quia plurimum, cum tempus fuerit, vobis ipsius apud nos poterit conferre praesentia. Quod si sapienter negotiamini, ibi merces vestras debetis exponere, unde majora lucra suo possitis tempore reportare. Patienter igitur tanti ad praesens ferte dispendii jacturam, quia quod, ut diximus, modo sentitis damnosum, juvante Domini gratia, quandoque experiemini lucrosum.