medieval-data/medieval-letters huggingface dataset:
EPISTOLA CCXXXI. EMELERI MONACHI AD WIBALDUM ABBATEM.  Commendat ei A. praesentium litterarum portitorem.   (Anno 1150.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

Domino vere sancto et omni veneratione digno W. Corbeiensi abbati, frater EMELERI ille humilis et qualecunque vas in domo magni Patrisfamilias cum fraternae dilectionis obsequio, quidquid potest nostrae mentis affectio.

Si vivis et vales ac . . . . excitant viscera . . . . . libenter volo et bene . . . . . sanctitatis tuae personam amare, virorum optime, quia parvitatem meam, sicut ab ore tuo accipere potui, etiam absentem et corporali adhuc facie incognitam propter quaedam quae tibi ab amatoribus mei de me bona dicebantur dilectione tua dignum judicasti, et praesentem postea familiariusque cognitam in omni loco ubi nos duo convenire potuimus, supra vires et merita mea honorasti. Unde desideratissimae fraternitati tuae de mea fidelitate indubitanter constare volo quod, ubicunque possum, et boni nominis tui famam augere, et causam tueri libenter faciam et feci, et quotidie facio, quoniam similia a te exspecto. Dominum A. praesentium portitorem litterarum, hominem satis afflictum et bonorum solatiis indigum, pietati vestrae attentius commendo, ut sicut misericorditer cum eo facere coepistis ita usque in finem juxta quod ejus se causa habet cum eo facere perseveretis. Omnis enim boni principii et recti operis finis expetendus est. De caetero sit vobiscum Dominus et vester Spiritus nobiscum imploro.
EPISTOLA CCXXXII. H. HAMENBURGENSIS EPISCOPI AD WIBALDUM ABBATEM.  De abbate Resveldensi quem sui monachi expulerant.   (Anno 1150.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

H. sanctae Hamenburgensis ecclesiae divina solum misericordia si quid est, dilecto ac venerabili fratri WIBALDO Corbeiensium reverendo abbati, firmam in Christo dilectionem cum salute.

Litteras fraternitatis vestrae ornatu verborum et sententiarum pondere plenas in proximo diligentius perscrutantes, accepimus innotuisse vobis abbatem de Resvelde a sibi subjectis, praeposito videlicet et caeteris loci illius fratribus sine ratione ac sine judicio loco et dignitate sua fuisse privatum et expulsum; unde provide quidem satis nobis suggessistis dignitate sua ac possessione eum reinvestiri debere. Sed legum capitula quae induxistis vera quidem sunt, sed non hac in re locum habentia. Etenim vestrae legationi intererat venerabilis Havelbergensis Ecclesiae episcopus Anselmus cum universo Ecclesiae nostrae conventu, intererat abbas Mindensis et Sancinensis cum aliis pluribus abbatibus, et praepositis in quorum praesentia apertissime comprobatum est, multorum attestatione religiosorum, dictum jam abbatem nullam expulsionis passum violentiam. Non igitur loco suo inducta est lex quae ait, expulsi aut exspoliati rebus suis advocari ad causam nec judicari possunt, quoniam non est privilegium quo exspoliari possint jam nudati, et caetera, quae altera tantum parte audita intendistis. Sed ars elocutionum rhetorica vitiosum in causis asserit exordium, quod pars vindicare sibi potest adversa, ut cum dicunt, me qui justam causam habeo juvetis, idem pars dicit adversa. Denique vestro interventu eorum deliberationi nos commisimus, qui a vobis et a dominis et fratribus nostris ad nos hac de causa missi fuerant, et sic petitioni vestrae et illorum satisfacientes, diem ei statuimus, quo in praesentia fratrum loci illius res ista vel justitiae rigore vel misericordiae tranquillitate, fine tandem pacis in Domino terminetur.
EPISTOLA CCXXXIII. CONRADI IMPERATORIS AD WIBALDUM ABBATEM.  De H. duce Saxoniae, qui ad curiam non venerat, sed ducatum Bavariae invadere conatus fuerat.   (Anno 1150.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

CONRADUS Dei gratia Romanorum rex, WIBALDO Corbeiensi abbati, gratiam suam et omne bonum.

Sanctitati tuae notum sit, quod nos ex consilio et petitione principum duci H. Saxoniae ad expostulandam beneficialem justitiam curiam Ulmae in octava Epiphaniae indiximus. Ipse vero ad eamdem curiam non solum venire neglexit, verum etiam armata manu ducatum Bavariae occupare conatus est. Nos itaque debitum regalis censurae magis quam ejus facta attendentes, aliam curiam ex judicio principum in festo Barnabae apostoli Ratisbonae ei praefiximus, querimoniae ipsius Deo auctore satisfacturi. Caetera nuntius.
EPISTOLA CCXXXIV. STABULENSIUM MONACHORUM AD WIBALDUM ABBATEM.  Orant ut J. monacho Corbeiensi praeteritas noxas indulgeat.   (Anno 1151.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

Reverendo in Christo Patri suo et domino WIBALDO Stabulensis atque Corbeiensis ecclesiae venerabili abbati, frater Robertus Stabulensis ecclesiae decanus, et humilis ejusdem loci congregatio, filialem dilectionem et debitam subjectionem.

Cum de salutis vestrae valetudine incertos nos faciat nuntiorum vestrorum ad nos raritas, nihil est, charissime Pater, quod in nostris causis aut solatium aut jucunditatem nobis conferre valeat. Inde est quod aliquando nostri memores Deo pro nostris oppressionibus placationis hostiam et precum sacrificia, ibi semper vestri memoriam habeamus, ubi descendentes et angeli omnipotenti Deo Patri vota uniuscujusque repraesentant et munera. Per hoc enim et aspera plana fieri, et montes et colles credimus humiliari. Caeterum, Pater, de nostrarum rerum statu. Ecclesiae vestrae habitudine aliqua vobis scribere supersedemus, cum in proximo, id est circa Purificationem beatae Mariae et adventus domini regis Lotharingiae et vester ad nos reditus exspectetur. Interim autem benignitatis vestrae mansuetudini humiliter significamus, quod propter charitatis unitatem et gratiam, quam ad Corbeiensem habemus Ecclesiam, venientem ad nos fratrem vestrum J. Corbeiensis Ecclesiae filium debita compassione collegimus, et aliquanto tempore nobiscum detinuimus, cui etsi minus impenderimus, quam ejus poposcerit necessitas, tamen fraterne ipsi contulimus, quod pati potuit rerum nostrarum exiguitas. Et quoniam orationis voto completo, ad locum professionis suae, ad Ecclesiam quae eum nutrivit et aluit, redire disposuit, sanctitatis vestrae pietatem attente exoramus, quatenus petitionis nostrae interventu et omnium nostrum pro eo humili satisfactione, ita omnem praeteriti temporis noxam remittatis ut absque gravioris poenae sententia fratrum suorum collegio eum pie restituatis. Sufficit ei namque, Pater charissime, ad omnium excessum suorum veniam hiemis gravis asperitas, et viae longioris non parva difficultas. Quare iterum atque iterum supplicamus, ut ad misericordiam et requiem ei valeat nostrae petitionis intercessio.
EPISTOLA CCXXXVI. R. MONACHI AD WIBALDUM ABBATEM.  Reddit rationem de his quae egerit ad monasterii utilitatem, petitque ab eo praebendam pro consanguineo suo novenni.   (Anno 1151.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

Domino et Patri Stabulensi venerabili abbati WIBALDO, frater R., cum orationum devotione obedientiae bonum.

Quoniam cognosco me servum vestrae sanctitatis, paternitatis filium, dilectionis amicum, memoriam, vestri facio assidue in orationibus meis, ut ver Deus omnium, Deus miserationum omnipotens regat semper et protegat, et gratiae suae rore irradiet, et quia probatio dilectionis exhibitio est operis, vobis in operibus vestris voluntate condelector et opere. Unde in vacuando coemeterio novo et aquae ductu restruendo operam do; capella Beati Nicolai, gradibus dormitorii superioribus, introitu necessariorum communium, muris pomerii novi non neglectis, mulieris quae in modico totum jactavit in gazophylacium formam sectans. Verumtamen lecythus olei et hydria farinae et charitatis et obedientiae non imminuitur. Nunc quia non in modico restruxistis muros Stabulenses, curandum summopere est, ut aedificentur muri Jerusalem. De statu vestri loci, propter prolixitatem, fratri vestro et nostro praesentium latori secundum opportunitatem temporis digna relatu vobis indicanda reliqui. Cujus studium in filio fratris sui collaudans, ut voluntatem ejus super hoc impleatis, oro, quia in hoc ordinat charitatem in eo, cujus ordinatione perseverat dies: et cum tempus est, operandum est bonum ad omnes, maxime ad domesticos, ut domestici fiant tam fidei quam ordinis et sortis Jesu Christi. Unde ego gratias multiplices agens, vobis pro innumeris beneficiis vestris, quoniam non unam benedictionem . . . . . . .. . . . . . . et propinquiori cognato meo novenni praebendam et locum apud nos concedatis. Nam etsi non possum, Dei erit retribuere, si ei via et janua fueritis veniendi ad hoc, ut passionibus Christi in monasterio sub habitu monachico per patientiam participet. Frater vester de causa hac fungetur pro me, vestrum est ut respiciatis sperantem in vobis, et manum clementiae porrigatis cum fiducia supplicanti. Valete.
EPISTOLA CCXXXVII. STABULENSIUM MONACHORUM AD WIBALDUM ABBATEM.  Orant ut, si fieri possit, ad eos redeat, ut apud regem promoveat querimoniam de Hengebach.   (Anno 1151.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

Reverendo in Christo Patri suo et domino WIBALDO Stabulensi venerabili abbati, humilis sub eo eodem in loco grex Christo militans, debitae subjectionis et dilectionis reverentiam.

Licet Pater hoc tempore solito rarius vobis nostra scripserit universitas, tamen non ideo minori charitatis ardore circa vestri amorem accendimur, cum toties vos nobis esse praesentem aestimemus, quoties pietatis vestrae studia circa nos et locum nostrum consideramus. Inde est quod salutis vestrae prosperitatem semper optamus, optando desideramus, desiderando exoramus. Salutantes itaque paternitatem vestram, devotissime rogamus, ut si salva gratia domini nostri regis obtineri potest, ad nos redire non abnuatis, quia tam in interiorum cura et ordinatione, quam in exteriorum providentia Ecclesiae vestrae ac filiis vestris necessaria et utilis praesentia vestra esset. Interim autem supplicamus, ut querimoniam nostram quam domino regi pro illis de Hengebach transmisimus promovere dignemini; quia nisi districte super ea, quae jam secundo adversum vos et Ecclesiam nostram perpetraverunt, coerceantur, adhuc graviora committere non timebunt. Caeterum ne animum vestrum majoribus forsitan negotiis intentum schedula longior aut prolixior epistola oneraret, fratri vestro custodi scilicet ecclesiae, reliqua narranda commisimus, a quo de statu rerum nostrarum et tam de his quae intus sunt, quam de his quae foris aguntur, si opportunum fuerit, plenius audire poteritis. Paternitatem vestram ad honorem Ecclesiae suae omnipotens Deus incolumem custodiat. De Vilippes, si opportunitas acciderit, petimus, ut mentionem coram rege faciatis.
EPISTOLA CCXXXVIII. STABULENSIUM MONACHORUM AD CONRADUM IMPERATOREM.  Conqueruntur de Goswino de Hengebach et Everardo ejus fratre.   (Anno 1151.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

Gloriosissimo atque invictissimo domino suo Romanorum imperatori Augusto CONRADO, humilis Stabulensis Ecclesiae congregatio, quidquid regiae majestati tantillus debet ac potest conventus.

Si excellentiae vestrae, serenissime domine, aliquomodo gratiarum actiones reddere nostra posset exiguitas, id tanto exsequi curaremus attentius, quanto in colligendo Patre nostro Ecclesiae vestrae, in qua positi sumus, misereri dignemini propensius. Inde est, quod continuis missarum celebrationibus ac vigiliis, assiduis precibus, et eleemosynis Deum pro statu regni vestri, pro utilitate vestra vestrorumque exoramus devotius postulantes, ut is, in cujus manu sunt omnium potestates et jura regnorum, eos qui in sua feritate confidunt, per vos potenter comprimat, quo liberius paci et utilitati Ecclesiarum Dei vestra clementia postmodum providere valeat. De caetero, mitissime domine, quoniam specialius quodammodo protegere eas Ecclesias vestra debet majestas, quae ab inclytis praedecessoribus vestris imperatoribus sive regibus honestiori cultu et ampliori magnificentia sublimatae existunt, speciali quadam confidentia ad vos accedere audemus, ubi clementiae vestrae genibus provoluti, humiliter conquerimur de Goswino de Hengebach et fratre ejus Everardo, qui contra omnem justitiam in die pacis, in festo scilicet apostolorum Simonis et Judae, sex carratas vini cum animalibus nobis violenter abstulerunt, et pauperes nostros, qui plaustra sequebantur, captos, gravissimis poenis afflixerunt: super quo cum vestram parati essemus expetere justitiam, tandem causa domini cancellarii, qui damno nostro pie condescendebat, homines nostros pene nudos, et aliquam partem accepti vini atque animalium nobis reddiderunt, promittentes se in brevi tempore coram domino cancellario omnia reddituros. Hac itaque sponsione accepta, hucusque frustratoria spe seducti exspectavimus, nunc demum post longam moram et graves expensas, certi quod nihil ab eis reciperemus, nisi ad hoc per efficacem nuntium vestra regia compellat auctoritas, quod ut facere respectu Dei dignemini suppliciter Ecclesiae vestrae deposcit universitas.
EPISTOLA CCXXXIX. JOANNIS NOTARII AD R. PRINCIPEM ET COMITEM RIC.  De foedere Guelphi cum rege Siculo.   (Anno 1151.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

Charissimis dominis suis R. princ. et comiti RIC., JOANNES notarius eorum fidelissimus, salutem et servitutis obsequia.

Per omnia vobis fidelis existens, quae scio vobis notifico, et in quibus possum servitium reddo. Sciatis itaque Guelphum domini regis Conradi proditorem cum Siculo concordem esse, magnamque pecuniam ab eo accepisse et clam ductu Cencii Frajapani et Gataguefi Romam transiit, homines tamen sui cum quatuor Saracenis et totidem dextrariis Romae a senatoribus capti et dimissi fuere, qui litteras ex parte Siculi Friderico duci Suaviae, Henrico duci Saxoniae, Bertolfo filio ducis Conradi, Conrado duci de Cebering pro damno et guerra domini regis Conradi deferebant, quibus commonebantur et rogabantur a Siculo, ut quae illis Guelphus de suo proficuo diceret, facerent. Studeatis ergo filio regis et etiam domino regi Conrado et fidelibus suis ista notificare, ut sint inde muniti, et illi capiantur, si fieri potest. Caeterum sciatis quod Cencius Frajapane, quantum potest, vobis nocere studet, et papa ejus consilio, et hoc ita verum est, quod cardinales laudaverunt se coram C. Frajapane, et dixerunt se vos conclusisse, et Graecos Venetiae tanquam canes et mastinos, ita ut nihil possitis nocere Siculo ex hac parte. Ipse papa nuntios misit ad Siculum pro vestro damno, si cum eo poterit quod vult perficere, et treugas cum eo habet usque ad quadrennium adhuc. Propterea in eo non confidatis, nec de vestris vos aut Graeci ei tribuatis, quoniam totum illud amitteretis, et melius foret si sandalia pauperibus aut hominibus vestris dedissetis. Cum senatu igitur et populo Romano conveniatis, quoniam per illos, juvante Deo, vincere poteritis. Graeci autem large distribuant sua, quoniam, dicente Salomone: Pecuniae obediunt omnia. Et Siculus in avaritia Graecorum confidit, idcirco tempore opportuno sua disperdit; ita et ipsi faciant, si vincere volunt.
EPISTOLA CCXL. WIBALDI ABBATIS AD CONRADUM IMPERATOREM.  Monet nihil ipsi esse timendum, et colloquium apud Cranaha non esse praetermittendum, hostem denique esse persequendum.   (Anno 1151.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

Inclyto triumphatori, et magnifico domino suo CONRADO, Dei gratia Romanorum imperatori augusto, frater WIBALDUS eadem gratia id quod est in Ecclesia catholica, salutem in eo qui dat salutem regibus.

Licet extra fines Saxonum longiuscule simus positi, et crebris eorum colloquiis interesse non possimus, tamen cum omni studio et instantia sollicite inquirimus, ne forte adversus vestram quietem aliquid quoquomodo agatur. De quibus omnibus, licet capellanus vester Herebertus, qui nuper totam terram peragravit et universa subtiliter perquisivit, vestram possit plenius informare prudentiam; tamen vestrae celsitudini breviter suggerimus, quod nihil omnino sentire potuimus, quod vestram debeat magnanimitatem commovere. Non deerunt tamen aliqui qui, sub specie firmioris fidei, sub colore propensioris charitatis, quaedam horribilia et grandia vestrae sapientiae proponant, ut hoc tanquam piae sollicitudinis et praemonitionis titulo emolumentum a vobis accipiant. Sed ingens illa prudentia, quae ab omnium bonorum largitore vobis abundantius collata est, omnia probabit et quod bonum est tenebit. Nulli vero assensum praebeat vestra majestas dehortanti, quod ad colloquium apud Cranaha non veniatis, quoniam principum vestrorum animi fatigarentur et quamdam argutae conjecturae materiam sumerent, quod eos suspectos haberetis, quos toties vocatos videre non velletis. Veniatis autem sicut dominum et imperatorem decet, maxime cum colloquium breve futurum sit, et si cujus fides claudicare videtur, ita instaurabitis, ut si vobiscum in veritate non operatur, tamen ab inimicis vestris ei postmodum non facile credatur. Nullius autem suggestio, nullius blanditiae, nullius etiam minae vestram fortitudinem a proposito evertant, quin illum hostiliter invadatis et sub pedibus vestris conculcetis, qui totum imperium vestrum replet mendaciis, et in hoc non sapienter gloriatur, quod contra vos aliud velle vel posse agere existimatur. Per fratrem Joannem diligenter et fortiter admonebitis comitem Herimannum, ut nobiscum efficacius agat, ne cogamur contra voluntatem nostram alia patrocinia quaerere.
EPISTOLA CCXLI. WIBALDI ABBATIS AD H. ARCHIEPISCOPUM BREMENSEM.  Gratias agit quod suum visitaverit monasterium, hortatur ut longiorem apud fratres suos moram faciat, atque armarii codices perlustret, et de futuro apud Mindam episcoporum colloquio.   (Anno 1151.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

Reverendo Patri suo et domino H. sanctae Bremensis Ecclesiae venerabili archiepiscopo, frater WIBALDUS Dei gratia id quod est in Ecclesia catholica, exiguas orationes et devota servitia.

Gratum nobis valde est et dulce quod monasterium nostrum intrare et fratres nostros visitare et consolari, nostrasque mansiones, quas pro hoc ipso chariores habemus, ingredi, ac nostrum studium laudare dignata est vestra sublimitas; sed hoc nobis gratissimum et omnino cordi est, quod ad easdem aedes venire, et longiorem inibi habitationem facere, atque armarii nostri non solum volumina, sed etiam schedulas evertere et perscrutari promisistis. Utinam vivamus, utinam videamus, utinam pace, quiete et otio frui valeamus, et in his studiis nos invicem exercere, exacuere et aut doceri vel docere possimus! quae vita tanto esset beatior, quanto esset ad videndum et promerendum propinquior, et ab hujus mundi coenulenta voragine remotior. Venite igitur et pascite animam vestram, honorate sacerdotium, instruite clerum, firmate ordinem, propagate sacramentum. Sed haec hactenus. De colloquio episcoporum, quod apud Mindam habere decreveratis, cui etiam nos propter privata negotia interesse vestra benignitate freti disposueramus, utrum futurum sit necne incerti sumus, pro eo quod dominum Patherburnensem et Monasteriensem non venturos illuc fore pro certo cognovimus. Causas equidem et intentionem conveniendi ex parte audivimus et plurimum in Christo laetamur quod ignis quem Jesus misit in terram, et voluit ut arderet in pectore vestro vehementer accensus est. Sed timemus et timendo dolemus, quod industriam vestram et animi fervorem praesentia tempora non ferant, pro eo quod Apostolus dicit: Omnes quaerunt quae sua sunt, non quae Jesu Christi. Quod si ignis, qui in corde vestro ardet, emicare coeperit, et splendorem ac scintillas emittere veremur, ne verius quam Elias dicere possitis: Relictus sum solus. Proinde per praesentem nuntium et per litteras vestras de omni voluntate nostra super hac re certificari desideramus. De abbate Herseveldensi, qui apud nos est, vestrum beneplacitum intelligere optamus, quia non habere et tenere, sed nec etiam diligere aliquem volumus, qui vos et vestra ullo incommodi genere perturbet. Monete amicum vestrum comitem H. diligenter et familiariter, ut ipse ad depellendas injurias nostras, sicut a domino rege in mandatis accepit, efficacius intendat, quoniam et captivi nostri adhuc in vinculis tenentur, et malefactores nostri in suo castro morantur.
EPISTOLA CCXLIII. WIBALDI ABBATIS AD H. ARCHIEPISCOPUM MOGUNTINUM.  Folcuinum de Sualemberch de ipso et episcopo Patherburnensi conquerentem ac tandem obedientem orat ut absolvat.   (Anno 1151.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

Reverendissimo in Christo Patri suo et domino II. venerabili sanctae Moguntinae Ecclesiae archiepiscopo, frater WIBALDUS Dei gratia id quod est in Ecclesia catholica, exiguas orationes et devotum servitium.

Multiplices gratiarum actiones vestrae dignationi referimus, quod nos et liberaliter hospitio recipere, et per vestros humanissime honorare non abnuistis. Nos quoque pro facultate nostra nec immemores nec ingrati fuimus, sed cum omni studio ac diligentia ad completionem vestrae voluntatis et amicorum vestrorum provectum assureximus et institimus. Cujus laboris fructum vos in vestrorum emolumentis et promotione jam adeptum fuisse inter praecipua gratulamur. Excellentiae vestrae suggerimus, quod Folcuinus de Sualemberch, multas et amplas possessiones habet a Corbeiensi Ecclesia, et tam ipse quam Pater quondam suus Widekindus fideliter ac familiariter praedecessoribus nostris ac nobis, tum propter vicinitatem, tum propter industriam suam servire consueverunt. Veniens igitur ad nos idem Folcuinus post reditum nostrum a curia, gravem querelam non solum nobis, sed universis episcopis Saxoniae et aliis principibus deposuit de domino et Patre nostro venerabili B. Patherburnensi episcopo, quod cum dominus episcopus et pastor animae ipsius existat, eum de grege suo et ovili suo sequestraverit, et alieno judicio contra canones, contra leges, contra morem exposuit, cum se asserat natum et renatum, et synodaliter subjectum Patherburnensis Ecclesiae, et uxorem potius in sua jura per matrimonium transire, quam ipsum in feminae leges migrare debuisse, etsi conjux non esset, tamen ad forum rei potius quam ad petitoris agi oportuisse. Porro de vestra sublimitate multa conquestus est quod, cum in causa ipsius judex fueritis, multa et in multis gravamina sit perpessus, et dum se ad justitiam exsequendam paratus esset exhibere, ab armatis fuerit invasus, et tam vitae quam honoris sui periculum sustinuerit. Nos itaque, adhibito prudentium ac religiosorum virorum consilio, exasperati animi tumorem delinire et componere studuimus, ut Christianam humilitatem reciperet, et legibus divinis ac vestris et episcopi sui mandatis devotius obtemperaret. Quod usque adeo, Deo prosperante, promotum est, ut domino nostro Patherburnensi episcopo juxta consilium nostrum obedienter et humiliter de omni murmuratione et quadam quasi rebellione, quam adversus ipsum habuerat, satisfaceret, et ad promerendam absolutionem, atque ad recipiendam more Christiano legitimam uxorem festinaret. Proinde venerabilem nobis celsitudinem vestram attente rogando monemus, ut quia praedictus noster venerabilis Patherburnensis episcopus sanguini et carni suae non pepercit, et vobis tanquam Patri suo reverenter, ut justitia in suo ordine procederet, cessit, preces benigne admittatis, et praedictum Folcuinum clementer suscipiatis, et cum ad partes nostras appropinquare coeperitis, uxore ipsius vobiscum adducta, et sibi restituta, eum sanctae communioni paterne restituatis.