medieval-data/medieval-letters huggingface dataset:
V.  Godefridus Ambianensis episcopus benefacit ecclesiae Crispeiensi.   (Anno 1108.) [  Gall. Christ.  X, 208.]
Author: Godefridus Ambianensis

In nomine Patris, et Filii, et Spiritus sancti, amen.

Frater GODEFRIDUS gratia Dei Ambianensis episc., omnibus sanctae Ecclesiae filiis praesentibus et futuris, salutem et bonam pacem. Dilectis fratribus Cluniacensis monasterii in coenobio Crespeiacensi ecclesiae Sancti Arnulfi Domino famulantibus, qui promptum Evangelium perfecte implendo terrenis facultatibus abrenuntiaverunt, mundique cupiditates in se sepelierunt, dignum duximus ex Ecclesiae nostrae copiis opitulari, substantiam nostram eis partiendo, et ex consilio clericorum nostrorum in ecclesiam nostram velut filios adoptivos introducendo. Notitiae igitur omnium tam praesentium quam futurorum intimamus nunc et in perpetuum nos eis concessisse, et praesenti privilegio confirmasse altare de Garmeni et altare de Villers, et dimidium altaris de villa, excepto jure Mondisderiensium clericorum, personato scilicet et dominatu sacerdotis et impositione ejusdem . . . . . et exceptis offertoriis totius anni, praeter Nativitatis et Purificationis sanctae Mariae et Paschae, et solemnitatis offertoria sancti ejusdem loci, quibus aequaliter tam clerici quam monachi participant, et exceptis censibus et dominatu hospitum atrii, nam in decimis cunctis eorumdem hospitum aequales participes sunt, et excepta quadam parte terrae dicti altaris in qua quinque minae annonae seri possunt, quae est juris clericorum, excepto quod decima ejusdem terrae inter se ipsi et monachi aequaliter dividunt. Haec autem eis ideo nos concessisse sciatur ab omnibus, quatenus hoc dilectionis nostrae beneficio nobis in fraterna conjuncti orationum suarum studiis Deo nos conciliare non desinant, credentes quod communibus orationibus et alternis apud Deum plus adjuvantur quam singularibus et privatis. Synodum autem et circatas, et omnes consuetudines canonicas quas ab antiquo praedicta altaria praedecessoribus nostris persolverunt nobis atque successoribus nostris, ministrisque eorum jure perpetuali cum integritate persolvant. Sig. Godefridi episcopi. Signum Fulconis archidiaconi. Sign. Ingelranni archidiaconi. Testes Rogerus decanus, Otbertus praepositus, Rogerus cantor, Clarus presbyter, Anscherus presbyter, Rodolfus presbyter, Acardus presbyter, Willelmus diaconus, Tethelinus diaconus, Adso diaconus, Giraldus subdiaconus, Hugo subdiaconus, Rohardus subdiaconus. Actum hoc est anno ab Incarnatione Domini millesimo centesimo octavo, indict. prima, die Novembris octava, in ecclesia Ambianensi, Godefrido praesule, archidiaconibus Ingelranno et Fulcone, Ludovico regnante, Ingelranno Ambianensi consule feliciter, amen. Sigillum Godefridi episcopi
EPISTOLA PRIMA. EXEMPLUM SYNODI HABITAE ROMAE EPISCOPORUM XCIII, EX RESCRIPTO IMPERIALI. MONITUM.
Author: Damasus papa

Hanc Sarazanius a Theodoreto acceptam sua interpretatione donavit: ego vero latina Holstenii editione utor, velut primigenio Damasi foetu, ut dixi cap. 5. Cur vero apud Sozomenum et Theodoretum Illyricis, Holsteniana vero episcopis per Orientem constitutis inscripta sit, vide cap. 7. Caeterum ms. codicem, ex quo sumpta est ex Bobiensi in Vaticanam bibliothecam Scipione cardinali S. Susannae bibliothecario translatum, diu ante Holstenium inspexerat, ac se editurum promiserat Fr. Ludovicus Capellus de succes. Episc. Rom. dissert. poster. cap. 5; exstat etiam in Vallicellano cod. 23, p. 107, exscripta ex veteri Tridentino, ad eam scilicet urbem concilii tempore allato, libro.
EPISTOLA IV. CONFESSIO FIDEI CATHOLICA QUAM PAPA DAMASUS MISIT AD PAULINUM ANTIOCHENUM EPISCOPUM. MONITUM.
Author: Damasus papa

Haec altera est Damasi epistola ex iis quae ad Paulinum Antiochenum exstant, cujus ab priori disjungendae rationes jam attuli. Hoc tamen adnotare iterum placet, Theodoretum scilicet eam Graece redditam Historiae suae attexuisse, ac ab priori disjunctam retulisse lib. V, cap. 11. Cur vero non integram recitavit, si utramque Damasus sic junxerat, ut una alterius pars esset inseparabilis? An forte nihil ad Ecclesiae historiam pertinere posse censuit, quae de Vitalis nomine scripta fuerunt? Quis hoc ne suspicetur quidem? An potius huic parcendum esse duxit? At illius haeresim lib. V, cap. 4, minime dissimulat. Reliquum igitur est ut truncata jam et dissecta ad eum venerit. At cui bono haec integrae epistolae laceratio et corruptio? in tanta praesertim vicinitate temporis, et exemplarium copia? Ratum igitur, certumque sit, non unam in duas sectam partes, sed duas inter se disjunctas Damasi fuisse ad Paulinum epistolas. Caeterum hanc potissimum, de qua agimus, celebrem perpetuo fuisse, ac summo plausu exceptam colligimus ex Scriptoribus, qui eam memorant, ac pro lege habent, Coelestino scilicet et Vigilio, Ambrosio, antiquo auctore Sermon. de Tempor. 129, olim Augustiniano, nunc in appendicem rejecto, tom. V, Serm. 233, ubi ex ejus anathematismis plures recitantur, Arnobio Juniore, Isidoro in Codice canonum Ecclesiae Hispanae, Paulino Aquileiensi, Tricassino concilio, atque aliis deinceps: ex Graecis vero, ut recentiores praeteream, praeter Theodoretum, concilio Constantinopolitano, ut ego quidem puto, et Nazianzeno. Cum igitur ob eam causam saepe transcriberetur, fieri non potuit, quin varia nunc sit mss. codicum lectio, sive casu, sive temere, ac pro cujusque ingenio; cujus vel praeter ea quae ego observavi, non unum exemplum attulit Petrus Coustantius ex codicibus, quos ille pro exquisita sua diligentia inspexit. Ejus itaque exemplar in hac editione ego secutus sum, tum quod illud ad Graecum a Theodoreto ad nos transmissum, tum vero ad Quesnellianum magis accedat, qui duo rivi sunt omnium, judicio meo, fonti proximiores, ac facile ob eam causam puriores: si quis enim mss. codices consulere omnes velit ac referre, cum ingens eorum copia sit, vel improbum et non necessarium laborem sustineat necesse est, vel incertus judicii sit, utrum ex iis eligat, quamquam Vallicellano codice aliquando usus sim, quod ille ad manus fuerat.
EPISTOLA VI. DAMASI PAPAE AD ACHOLIUM THESSALONICENSEM EPISCOPUM.
Author: Damasus papa

Rusticus Gratiani Silentiarius commendatur, et confirmatur quod de Maximi ordinatione deque altero eligendo superiori epistola mandatur.

Dilectissimo fratri Acholio Damasus. Ad meritum filii mei Rustici addi aliquid amplius non potest, domine frater honorabilis. Hic enim cum habeat praerogativam officii sui, quod Silentiarius sit filii nostri Gratiani augusti, huc accedit, quod gratiam Dei Romae consecutus est, ita ut vellet munitus ad illas partes missus venire. Hunc ergo in omnibus honorificentiae tuae commodo, quasi proprium pignus suscipere digneris: ut Deo propitio in peregrinatione constitutus intelligat se a consacerdotibus Dei et diligi et honorari. Ad litteras sanctitatis tuae plene rescripsi, non mihi placuisse quod nescio quem Maximum ex Aegypto venientes comatum, vel maxime cujus habitus, juxta Apostolum, ignominiosus esset, Constantinopoli episcopum ordinare voluissent. Rectius igitur fecerit sanctitas tua, si dederit operam ut de caetero catholicus constituatur, cum quo nobis, Deo propitio, possit pax perpetua perdurare.
EPISTOLA VIII. DAMASI PAPAE AD HIERONYMUM.
Author: Damasus papa

Quid apud Hebraeos sonet Hosanna, perspicue sibi explicari rogat.

Dilectissimo filio Hieronymo Damasus episcopus in Domino salutem. Commentaria cum legerem Graeco Latinoque sermone in Evangeliorum interpretatione a nostris, id est orthodoxis viris, olim ac nuper scripta de eo quod legitur: Hosanna filio David; non solum diversa, sed etiam contraria sibimet proferunt. Dilectionis tuae est, ut ardenti illo strenuitatis ingenio, abscisis opinionibus, ambiguitatibusque supplosis, quid se habeat apud Hebraeos, vivo sensu scribas ut et de hoc sicut et de multis, tibi curae nostrae in Christo Jesu gratias referant.
EPISTOLA IX. DAMASI PAPAE AD HIERONYMUM. I. II. III. IV. V.
Author: Damasus papa

Quanta aviditate Hieronymi scripta lectitet. Cur non pari studio legat Lactantii libros. Ut subjectas quaestiones sibi Hieronymus paucis solvat.

Dilectissimo filio Hieronymo Damasus. Dormientem te, et longo jam tempore legentem potius, quam scribentem, quaestiunculis ad te missis excitare disposui: non quo et legere non debeas; hoc enim veluti quotidiano cibo alitur et pinguescit oratio: sed quod lectionis fructus sit iste, si scribas. Itaque quoniam et heri tabellario ad me remisso, nullas te jam epistolas habere dixisti, exceptis his, quas aliquando in heremo dictaveras, quasque tota aviditate legi atque descripsi; et ultro pollicitus es te furtivis noctium operis aliquas, si vellem, posse dictare; libenter accipio ab offerente, quod rogare volueram, etiam si negasses. Neque vero ullam puto digniorem disputationis nostrae confabulationem fore, quam si de Scripturis sermocinemur inter nos; id est, ut ego interrogem, tu respondeas. Qua vita nihil puto in hac luce jucundius; quo animae pabulo omnia mella superantur. Quam dulcia, inquit Propheta, gutturi meo eloquia tua, super mel ori meo. Nam cum idcirco, ut ait praecipuus orator, homines a bestiis differamus, quod loqui possumus: qua laude dignus est, qui in ea re caeteros superat, in qua homines bestias antecellunt? Accingere igitur, et mihi quae subjecta sunt dissere, servans utrobique moderamen, ut nec proposita solutionem desiderent, nec epistola brevitatem. Fateor quippe tibi, eos quos mihi jam pridem Lactantii dederas libros, ideo non libenter lego, quia et plurimae epistolae hujus usque ad mille spatia versuum tenduntur, et raro de nostro dogmate disputant: quo fit, ut et legenti fastidium generet longitudo; et si qua brevia sunt, scholasticis magis sint apta, quam nobis, de metris, et regionum situ et philosophis disputantia. Quid sibi vult quod in Genesi scriptum est: Omnis qui occiderit Cain, septem vindictas exsolvet? Si omnia Deus fecit bona valde, quare Noe de mundis et immundis animalibus praecepit, cum immundum nihil bonum esse possit? et in Novo Testamento, post visionem, quae Petro fuerat ostensa dicenti: Absit Domine a me, quoniam commune et immundum numquam introivit in os meum, vox de coelo responderit: Quod Deus mundavit, tu commune ne dixeris? Cur Deus loquitur ad Abraham, quod quarta progenie filii Israel essent de Aegypto reversuri, et postea Moyses scribit: Quinta autem progenie exierunt filii Israel de terra Aegypti? quod utique nisi exponatur, videtur esse contrarium. Cur Abraham fidei suae signum in circumcisione suscepit? Cur Isaac, vir justus et Deo charus, non illi cui voluit, sed cui noluit deceptus errore benedixit?
EPISTOLA PRIMA. ABBATIS CLARAEVALLENSIS AD PAPAM EUGENIUM.  De laude domini Sugerii abbatis.
Author: Sugerius S. Dionysii

Amantissimo patri et domino EUGENIO, Dei gratia summo pontifici, frater BERNARDUS Claraevallensis vocatus abbas, modicum id quod est.

Si quod magnae domus magni Regis vas in honorem apud nostram habetur Ecclesiam Gallicanam; si quis ut David fidelis ad imperium Domini ingrediens et egrediens, meo quidem judicio ipse est venerabilis abbas Sancti Dionysii. Novi siquidem virum, quod et in temporalibus fidelis et prudens, et in spiritalibus fervens et humilis, in utrisque sine reprehensione versetur. Apud Caesarem est tanquam unus de curia Romana, apud Deum tanquam unus de curia coeli. Petimus et obsecramus benigne a vobis suscipi nuntios tanti viri, et sicut vos decet, et ipse omnino dignus est, rescribi ei verba bona, verba amicabilia, plena familiaritatis et dilectionis, plena favoris et gratiae. Siquidem specialius diligere et honorare personam ejus, honorificare est ministerium vestrum.

Notes: (quod
est difficillimum)
EPISTOLA II. EUGENII PAPAE AD SUGERIUM.  Consolatoria.
Author: Sugerius S. Dionysii

EUGENIUS episcopus servus servorum Dei, dilecto filio SUGERIO abbati Sancti Dionysii salutem et apostolicam benedictionem.

Super obitu filii nostri Joannis nepotis vestri, etc. Vide in Eugenio III papa, ad an. 1153.
EPISTOLA III. ULGERII ANDEGAVENSIS EPISCOPI AD SUGERIUM.  Nuntiata Petri Burguliensis abbatis morte, roget ut successorem ejus Robertum bene suscipiat.
Author: Sugerius S. Dionysii

SUGERIO Dei electione reverentissimo abbati Sancti Dionysii amico suo charissimo, domino suo, ULGERIUS ejusdem permissu Andegavensis Ecclesiae, licet indigne, dictus episcopus, totus suus, debitae reverentiae, honoris et servitii studiosam exhibitionem.

Nobilis Burguliensis Ecclesia, quae in nostro episcopatu sita est, in praedio et jure ducis Aquitanorum sedens, et fundata esse, et subnixa fere solis largitionibus ducum Aquitanorum constantissime dignoscitur. Haec autem, disponente Deo, in cujus manu mors et vita hominum sunt, nuper damnoso infortunio et lacrymabili casu a domno Petro abbate suo, magno et venerabili et praeclaro viro, viduata et desolata est. Sane venerabilis et religiosus ejusdem loci conventus ad solatium tanti doloris, et quia tempora ista, quae melius tempestates dicerentur quam tempora, nostris in finibus, sacris loci et maxime illis quae patronis carent, incommoda, imo pessima incumbunt: congregatis fratribus, qui ad festum loci illius, etiam de remotissimis obedientiis convenerant, festinaverunt eligere in Patrem et pastorem unum de visceribus monasterii sui, Robertum virum magnum, cujus mores honesti, vita commendabilis et religiosa praedicatur et habetur, ut credimus, et nunc quidem veniunt ad pedes majestatis vestrae electus et electores, ut electus praesentetur gratiae vestrae, sicut praesentaretur regi si adesset, ad quem ducatus Aquitaniae translatus est. Cujus manibus et thesauro sapientiae vobis perplurimum gaudentibus, rex Ludovicus famosam peregrinationem arripiens, sapienti usus consilio, commisit. Unde nos, confisi de vestrae liberalitatis excellentia, supplicamus dulcedini vestrae, quatenus eos cum ad vos venerint honorifice suscipiatis, et affectuose in suis petitionibus exaudiatis, et quod etiam non rogatus faceretis, qui in loco regis estis, regaliter tractetis, et laetissimos ad nos et ad propria remittatis. Nos etenim sumus vestri penitus, et libentius vobis serviremus, si locus et tempus ministraret, quam aliorum servitia reciperemus. Memores enim sumus et semper erimus beneficiorum et honorum quos amplissime nobis impendere consuevistis. Nos pro vobis in missa ad corpus Dei et Domini nostri oramus. Valete, ut valeamus.
EPISTOLA IV. CONVENTUS BURGULIENSIS AD SUGERIUM.  Praesentant ei, absente rege, Robertum electum ipsorum abbatem.
Author: Sugerius S. Dionysii

Venerabili domino et Patri suo SUGERIO, Dei gratia et merito suo beati Dionysii abbati, Burguliensis Ecclesiae humilis conventus salutem et devotionis obsequium.

Venerando Patre nostro, et non sine gemitu memorando Petro, rebus humanis exempto, Ecclesia nostra damnose viduata est; et quia tempore viduitatis suae sine diminutione bonorum suorum diutius esse non posset , fratres, qui ad festum beati Petri advocati sui universaliter convenerant, saniori usi consilio, de substituendo pastore tractaverunt, et fratrem Robertum praesentem, honestissimum virum, cujus vita inter nos praedicatur, et habetur honesta, concordi electione sine ulla controversia elegerunt. Nunc igitur, quoniam rex famosissimam peregrinationem arripiens, in manu vestra ecclesiastica negotia dereliquit, sicut regi si adesset, ita vobis eum praesentamus: et ut eum benigne suscipiatis, et eo honore, quo talis ac tantus vir dignus est, honoretis, suppliciter exoramus.

Notes: (tempora enim graviora et periculosa
sunt)
EPISTOLA V. SUGERII AD EPISCOPUM ANDEGAVENSEM ULGERIUM.  Assensum praebet electioni conventus Burguliensis, salvo jure regni, ne Burguliensis Ecclesia diutius fatigetur.
Author: Sugerius S. Dionysii

Domino et venerabili Dei gratia Andegavorum episcopo ULGERIO, SUGERIUS, eadem gratia beati Dionysii abbas, devotas in Christo orationes, et sincerae devotionis obsequium.

Susceptis gratissimarum litterarum vestrarum venerandis apicibus, usque adeo, etsi duriores essemus, nos deflecti oportuit, ut debitum regni, cui fideliter deservire volumus, pene oblivioni traderemus, et beneplacito vestro aurem accommodaremus. Nolentes igitur Ecclesiam Burguliensem diutius defatigari, nec regiae majestatis dignitatem diminui, unum faciendo, et alterum omittendo, amore Dei et prece vestra, quem multum diligimus, et Burguliensis conventus supplicationibus, electioni eorum assensum, salvo regni jure, taliter dedimus, ut si quid inde contra regiae majestatis dignitatem minus benefactum fuit, domino regi quando Deo volente redierit, sicut modo si adesset, si ei placuerit, judicio curiae suae respondeant, vel nobis, qui loco ejus providemus, si inde agere voluerimus.
EPISTOLA VI. LUDOVICI REGIS AD SUGERIUM.  Significat se ad portas Hungariae feliciter pervenisse monetque ut pecuniam perquirat et transmittat.
Author: Sugerius S. Dionysii

LUDOVICUS Dei gratia rex Francorum et dux Aquitanorum, charissimo suo SUGERIO venerabili abbati beati Dionysii, salutem et sinceram dilectionem.

De portis Hungariae scribimus vobis. Illuc usque divino nutu recto limite procedentes, cum omni sospitate, gaudio, et honore, nos et principes nostri laeti pervenimus, ubique nobis auxiliante Domino terrarum principes et ovantes occursant, et laeti nos recipiunt, et libenter deserviunt, et honorant devoti: et in his omnibus benedicimus Domino qui direxit pedes nostros, et prosperat vias nostras. De caetero rerum status ipse nos admonet, imo et urget et arguit, ut admonitionis vestrae memores simus, de pecunia scilicet perquirenda, quae post vestigia nostra in usus impensarum nostrarum deferatur. Super quo dum praesentes essemus, impedientibus rerum ingentibus impedimentis, vobiscum prout oportuit loqui ac disponere non potuimus. Modo vero quotidiana impendia gravia sustinentes, ad vestram recurrimus probatam fidelitatem, ut eo quo totus in nobis ad honorem nostrum charitatis affectu semper ardetis, necessitates nostras subsequenti auxilio sublevetis. Quomodo vero id faciatis, si de nostro seu de vestro pecuniam sumptam nobis mittatis, melius novit, melius sapit et facere et discernere discreta prudentia vestra quam providentia nostra. In manu quippe vestra sunt omnia quae tanquam vestra dispositioni vestrae atque sollicitudini per totum regnum providenda commisimus, atque ideo tam de nostro quam de vestro quod petimus facere poterit opportune dilectio vestra, quoniam ita exigit necessitas nostra. Valete.
EPISTOLA VIII. COMITIS ANDEGAVENSIS AD SUGERIUM.  Scribit se vix a gravi morbo convalescentem, colloquium quod cum eo Balgenciaci habiturus erat interesse non posse.
Author: Sugerius S. Dionysii

SUGERIO Dei gratia S. Dionysii venerabili abbati, GAUFREDUS dux Normannorum, et comes Andegavensis, salutem et venerationem et obsequium.

Nolo vestram latere auctoritatem, me gravissimam infirmitatem sustinuisse: sed Dei gratia jam incolumitate redeunte convalesco. Quocirca mei amici meae praesentiae assistentes, meaeque saluti providentes, non audent mihi dare consilium, ut aliquod grande negotium tractandum aggrediar. Et ideo colloquium, quod inter nos Balgenciaci futurum erat, vobis demando, quia nullo modo possem interesse. Namque ante Natale Domini me fore aptum alicui magno itineri agendo minime spero.
EPISTOLA IX. COMITIS VIROMANDENSIS AD SUGERIUM.  Mandat ut adsit conventui ad portum Verberiae convocato pro pace Belvacensi, ut inde Parisios venientes de rebus Pictaviae simul tractatum habeant.
Author: Sugerius S. Dionysii
Date:  [Radulfus]

SUGERIO Dei gratia abbati S. Dionysii, R. Viromandensis comes salutem.

Comes Andegavensis respectavit colloquium. Scitis quia saepe laboravi pro pace Belvacensi, nec impetrare potui, nec in promptu est. Si guerra superaverit, insperatum damnum provenire poterit. Sed confido, si vestra adesse potuerit praesentia, pax erit. Quare mando vobis, ut die Dominica tempestive ad portam Verberiae, ubi eos convocavi, veniatis; et inde Parisius repedantes, vobiscum ad regis negotia properabimus. De verbis nuntiorum Pictaviae simul ibi tractabimus.
EPISTOLA X. COMITIS THEOBALDI AD SUGERIUM  Rogat ut obviam ei occurrat apud Corboilum.
Author: Sugerius S. Dionysii
Date:  [ f. dilectionem]

SUGERIO Dei gratia abbati Sancti Dionysii amico suo charissimo, THEOBALDUS Blesensis comes salutem et benedictionem .

Notum vobis fieri volo me iturum ad praesens in partes Carnotensium. Quamobrem mando vobis ut mittatis Balduinum de Corboilo mihi obviam in die anni novi apud Rosetum, qui mecum erit: et in die Veneris crastina jacebo apud Corboilum. Et rogo vos ut praedicta die Veneris apud Corboilum obviam mihi veniatis, ut vos ibi videam, et loquar vobiscum. Valete.
EPISTOLA XI. RADULFI COMITIS VIROMANDENSIS AD SUGERIUM.  Quaerit quo die venire velit Parisius ad colloquendum cum Samsone archiepiscopo Remensi de militibus a fratre ejus captis.
Author: Sugerius S. Dionysii

SUGERIO Dei gratia abbati S. Dionysii domino suo, R. Viromandensis comes salutem.

Archiepiscopus Remensis mandavit mihi per episcopum Suessionensem , quod veniet Parisius quarto die post Natale Domini, et loquetur cum fratre suo de militibus captis, et faciet totum posse suum. Et quia usque ad diem Lunae forsitan venire non poterit, remandate mihi qua die vultis, ut ego veniam, aut Dominica, aut die Lunae.

Notes: ( Samson ) ( Goslenum )
EPISTOLA XII. HUGONIS DE LIZINIACO AD SUGERIUM.  Rogat ut per omnia credat Wiormando, quem ad ipsum dirigit, et ut per eumdem de negotiis Pictaviae rescribat.
Author: Sugerius S. Dionysii
Date:  [Hugo]

Venerabili amico suo et domino SUGERIO abbati S. Dionysii, H. DE LIZINIACO salutem et praecordialitatis vinculum.

Vestrae praecipue dilectioni vestrisque praeceptis nos per omnia fideliter obtemperantes, fidelem nostrum atque vestrum Wiormandum vestrae praesentiae dirigimus: cui fideliter per omnia credatis, et per eumdem ut strenuus et prudens super negotiis Pictaviae, ut tantum decet amicum, nobis benigne rescribatis.
EPISTOLA XIII. MANASSAE EPISCOPI AURELIANENSIS AD SUGERIUM.
Author: Sugerius S. Dionysii

SUGERIO Sancti Dionysii venerabili abbati, domino et amico suo, MANASSES Dei gratia Aurelianensis Ecclesiae humilis minister, salutem.

Quoniam regnum Francorum sub dispositione et protectione vestrae discretionis divina providentia constitutum est, sicut dignum est, non minimum gaudemus. Propterea a vestra praesentia recedentes, quando ad dominum papam causarum necessitate tendebamus, sub vestra tutela et custodia vestrae dilectionis magna confidentia res nostras deposuimus. Interim vero quidam nostri parochiani res Bernardi hominis nostri ligii, justitiam in curia nostra non subterfugientis, in tempore Adventus Domini violenter et injuste rapuerunt: super quos, Domino auxiliante, decens consilium habebimus. Vos autem, sicut relatum est nobis, praedictum Bernardum de feodo nostro in causam in curia vestra venire compellitis, qui in curia nostra quidquid justitia dictaverit, se executurum firmissime promittit. Vestram igitur prudentiam benigne rogamus, quatenus hominem nostrum ligium, sicut justum cognoscimus, propterea non inquietetis, atque de praedictis raptoribus super injuria ab eis illata promptum adjutorem et amicum habeamus.
EPISTOLA XIV SUGERII AD CAPITULUM CARNOTENSE.  Nuntios ad eos pastore orbatos mittit ad recipienda et conservanda regis nomine regalia.
Author: Sugerius S. Dionysii

SUGERIUS Beati Dionysii gratia Dei abbas, venerabili capitulo Carnotensis Ecclesiae salutem et dilectionem.

Novit discretio vestra quod gloriosus rex Francorum Ludovicus, charissimus dominus noster, famosam peregrinationem amore Dei suscipiens, archiepiscoporum et episcoporum, ac regni optimatum consilio, nec sine domini papae assensu curam administrationis regni sui nobis commiserit. Et quoniam ex debito officii ea quae ad regnum spectant diligenter perquirere, et fideliter nos oportet conservare: praesentium latores nuntios nostros ex parte domini regis ad recipienda et conservanda regalia dilectioni vestrae delegamus, rogantes ut in quibus oportuerit tanquam regni fideles, donec Ecclesiam vestram tanto et tam glorioso pastore viduatam, divina misericordia idoneo successore consueto ordine consoletur, fideliter adjuvetis. Quanto siquidem regni aeterni amplificationi operosius innititur, tanto suum sibi integre conservari potissimum meretur.