medieval-data/medieval-letters huggingface dataset:
EPISTOLA CXCVII. IVO,  Dei gratia humilis Ecclesiae Carnotensis minister,  GULIELMO [al. WUILELMO],  eadem gratia Majoris-Monasterii abbati, summo Pastori in sancto placere proposito.
Author: Ivo Carnotensis
Date:  [ al. Hosbaldo] [ al. processisset] [ vel possumus]

Continetur in litteris vestris presbyterum, tanquam ad terrendos inimicos, domum suam succendisse, et eo incendio puerum quemdam sequentem matrem, cum incendium praevaluisset, occubuisse. Quaerit itaque vestra fraternitas utrum praedictus presbyter, factus monachus, ulterius valeat Christi sacramenta tractare, an omni tempore a sacerdotali officio alienus existere. Respondeo itaque vobis ex verbis papae Nicolai de simili casu, cuidam episcopo Hosbardo ita scribentis: « Quoniam presbyter et si voluntatem occidendi non habuit, furor tamen et indignatio, ex quibus mortifera illa commotio prodiit, in omnibus, et praecipue in Dei ministris inhibetur, atque ubique damnatur. . . » Quibus verbis colligi potest quia si presbyter rem licitam et ordinatam fecisset, et praeter ejus intentionem alicujus inopinata mors inde provenisset , immunis esset. Nunc quia diabolo suadente quod illicitum et contra sacerdotale propositum erat prius fecit, et de malo initio pejor exitus prodiit, nullo modo presbyterum debemus immunem aestimare, nec sacerdotali officio dignum judicare, nisi eum longa monasticae vitae probet experientia, et ad intermissum ministerium ex meritorum praerogativa pastoralis obedientia revocet.
EPISTOLA CXCVIII. IVO,  Dei gratia Carnotensis Ecclesiae minister,  GISLEBERTO  bonae spei fratri, et multiplici honore sublimi.
Author: Ivo Carnotensis
Date:  [ al. Sodobrii ut
epist. seq. ] [ al. exerere] [ al. denominamus,
[ al. denotavimus, ms. c. ] [ al. postulamus]

Noverit dilectio tua mihi et coepiscopis nostris Parisiensi et Suessionensi litteras a domno papa directas, quibus praeceptum est nobis ut te et Gaufridum concanonicum tuum usque ad Idus Julii in competenti loco ad audientiam nostram convocemus, et causam quam adversum te habet praedictus Gaufridus de praepositura Suobrii rationabiliter decidamus. Locum itaque Stampis statuimus, ad quem locum unusquisque vestrum poterit personas negotio suo necessarias adducere, et intrepide suas actiones exercere . Diem vero 86 Idus Julii denotamus ; et ad locum illum et diem ea auctoritate qua nobis praeceptum est, te invitamus, et si ad vocationem nostram venturus sis, certos nos ad praesens fieri flagitamus . Vale.
EPISTOLA CXCIX. IVO,  Dei gratia Carnotensis Ecclesiae minister,  GISLEBERTO  nepoti domni Turonensis archiepiscopi, salutem.
Author: Ivo Carnotensis
Date:  [ in duob. v. c. Sodobrii, ut epist. praec. ] [ al. vocati] [fatigaremus, ms. c. ]

Ad causam te ex praecepto domni papae adversus Gaufridum concanonicum tuum de praepositura Suobrii denominato certo die, certo loco invitavimus, et ut de tuo adventu certos nos redderes, quia de obedientia tua incerti eramus, patenter admonuimus, ne nos et alios qui ad hanc causam venturi erant, frustra fatigaremur Tu vero admonitionem nostram, imo domni papae postponens, legationi nostrae nihil respondisti, judicium subterfugiens, nobis ignorantibus, venisti, et quia cum judicibus de causa non conveneras, judices non invenisti. In quo melius tibi absenti potuit suffragari innocens et simplex veritas quam praesenti prodesse possit ad nocendum multo scrutinio perquisita et palliata duplicitas. Quomodo enim prodesse non potest dolosa absentia, sic jure prodesse non potest dolosa praesentia, quia sicut dicit beatus Augustinus, « Simulata aequitas non est aequitas, sed simulatio et iniquitas. » Ergo iterum monemus quod monuimus nos et collegae nostri ex praecepto apostolico, ut revertaris ad judicium, et diem tibi praescribimus, loco non mutato, Kal. Septembris; ad quem si venturus es, usque ad Assumptionem beatae Mariae praemandare nobis ne pigriteris, quia ad hanc discussionem aliter convenire non debemus, nisi venturum te esse praesciamus. Alioquin vitabis arcum ferreum, et incurreres arcum aeneum . Vale.


Notes: (epist.
201) (Job. XX)
EPISTOLA CC. DAIMBERTO,  Dei gratia reverendo Senonensium  [al.  Senonum archiepiscopo metropolitano suo,  IVO,  Carnotensis Ecclesiae humilis minister, debitam cum omni devotione obedientiam.
Author: Ivo Carnotensis
Date:  [ al. correctionis] [ al. sociavit, ita ms. c. ] [ al. nec, ita ms. c. ]

Quoniam sponsae Christi custodes et paranymphi deputati sumus, eamdem sponsam casto amore zelare debemus, ut eam Sponso suo immaculatam exhibere possimus. Si ergo macula vel ruga decorem ejus infuscaverit, nos omni studio curare debemus, vel rugam duplicitatis ad simplicitatem reducere, vel maculam turpitudinis nitro et sapone debitae correptionis abluere. Quae idcirco eminentiae vestrae praelibavimus, quoniam in Ecclesia Senonensi, Deo auctore vobis commissa, per quosdam ex fratribus ejusdem Ecclesiae grave scandalum emersisse cognovimus, partim propter cantorem ipsius Ecclesiae, qui contra sacramenta quae fecit, indebitam sibi sedem in Ecclesia temeraria ambitione occupavit, partim propter quemdam de praelatis Ecclesiae, qui publice sibi duo scorta copulavit et tertiam pellicem cui matrimoniales tabulas faciat jam sibi praeparavit . Quae quantum inhonesta sint, et apostolicis praeceptis contraria, non est meum prudentiam vestram docere, sed tantum ut tales excessus non tepide, non trepide comprimatis, filiali dilectione admonere. Decet enim magnitudinem vestram, ut haec vulnera cancrena ne latius serpant, medicinali cauterio circumcidatis, et a simili contagio caeteros horum exemplo compescatis. Quod si per vos id perficere non sufficitis, adhibete vobiscum duos aut tres ex suffraganeis episcopis, quorum consilio et auxilio scandalum hoc sedare studeatis, ne forte tantus faetor longius et latius diffusus ad olfactum Romanae Ecclesiae perveniat, et cum fatigatione corporum gravia quoque damna rerum infligat. Valete.


Notes: (epist. 218)
EPISTOLA CCI. PASCHALI  summo pontifici,  IVO,  sublimitatis suae filius, cum debita obedientia, quidquid potest esse beatius.
Author: Ivo Carnotensis
Date:  [ al. 
decidendam, ita ms. c. ] [ al. praemandaret]

Ex majestatis vestrae praecepto Gislebertum nepotem archiepiscopi Turonensis ad praecidendam causam quae erat inter eum et Gaufridum concanonicum suum invitavimus, diem et locum ei designavimus, et quia incertum nobis erat utrum ad hanc discussionem venturus esset, an non, ne frustra nos fatigaremus ut adventum suum nobis praenuntiaret , admonuimus. Ad hanc admonitionem nihil respondit. Nobis nescientibus, tanquam per absentiam nostram sublationem vel dilationem sententiae lucraturus, ad locum praesignatum venit, sed judices quibus dolose adventum suum celaverat, non invenit. Nos itaque ita illusi alium diem ei statuimus, legatum ei cum litteris semel et saepius direximus. Ipse vero, more solito, latebras quaesivit, et litterarum auditum tanquam venenum vitavit. Remittimus itaque praedictum Gaufridum paternitati vestrae, ut secundum ordinem rerum gestarum, quod vobis Deus inspiraverit de eo statuatis, et fatigationem ejus et miseriam paterna miseratione sublevetis. Decet enim majestatem apostolicam tales tergiversatores in astutia sua comprehendere, et vitantes arcum ferreum intenso arcu aeneo de longe sagittare . Vale.


Notes: (epist. 199)
EPISTOLA CCII. LUDOVICO,  Dei gratia dulcissimo regi Francorum, domino suo,  IVO,  humilis Ecclesiae Carnotensis minister, salutem et debitum pro posse servitium.
Author: Ivo Carnotensis
Date:  [ al. litteris] [ al. aliquo]

Non decet majestatem regiam vilia vel quaelibet vanitatis lenocinia a sacerdote quaerere, nec sacerdotalis officii est in talibus regiae majestati obtemperare. Hoc quibusdam litterulis respondeo, quae ex parte vestra quaerebant a me duo paria pellium catinarum. Quas ubi legi, propter honorem vestrum valde erubui, nec ex parte vestra eas mihi fuisse missas credere potui: et tamen tanquam a vobis missae fuissent, supradicta rescripsi, ut nunquam amplius a me vel ab alio Episcopo talia quaeratis, si regiae majestati debitum honorem servare curatis. Vale.
87  EPISTOLA CCIII. LESIARDO [al. LISIARDO],  Dei gratia Suessionum episcopo,  IVO,  humilis Carnotensis Ecclesiae minister, salutem.
Author: Ivo Carnotensis
Date:  [ al. redditibus]

De portionibus Ecclesiarum ad episcopum pertinentibus, quas archidiaconi vestri ante et post electionem vestram sibi usurpaverunt, quaesivit dilectio vestra utrum haberem canonicam sententiam hujusmodi ausibus obviantem, et eorum rapacitatem canonico rigore cohibentem. Nova sunt haec genera morborum, et ideo nova exigunt genera medicamentorum. Tamen si inspiciamus epistolam Isidori, Leufredo, Cordubensi episcopo directam, patenter intelligi poterit, quia non pertinet ad archidiaconum praeter portionem suam aliquid de reditibus parochiarum sibi retinere, vel ultra terminos a patribus positos aliquid usurpare. Dicitur enim in epistola praefata: « Archidiaconus inquirit parochias cum jussione episcopi, et ornamenta et res basilicarum vel parochiarum, gesta libertatum ecclesiasticarum idem episcopo refert; collectam pecuniam de communione ipse accipit, et episcopo defert. » Quibus verbis liquet quia ultra portionem suam nihil sibi retinere debet; quod si aliquid usurpat, decretalem sententiam papae Joannis subeat dicentem: « Qui aliena invadit, non exeat impunitus, sed quod invasit non simplum sed quadruplum reddat, secundum evangelicam sententiam: Si quem defraudavi, reddo quadruplum . » De angariis vero super presbyteros minime faciendis legitur in concilio Toletano tertio, capitulo 20: « Neque in angariis presbyteri aut diacones, neque in aliquibus fatigentur indictionibus. » Quae tamen si in absentia vestra facta sunt, vestrae discretionis est aut indulgere, aut canonica severitate vindicare. Lex enim sic de praeterito indulget, ut in posterum prohibeat . Pauca scribo quia non ignoranti legem respondeo. Vale.


Notes: (Luc. XIX) (l. VII, c, De legib. et const. princip.)
89  EPISTOLA CCVII. SAMSONI,  Dei gratia Wigornensi  [al.,  Wigorniensi] episcopo,  IVO,  eadem gratia humilis Ecclesiae Carnotensis minister, salutem et servitium.
Author: Ivo Carnotensis
Date:  [quod, ms. c. ]

Licet marina discrimina corporalem praesentiam locali positione discriminent, societatem tamen animorum nulla locorum spatia quamlibet longinqua discriminant. Quod tamen in parvitate mea evidenti dilectionis argumento diligentia vestra probavit, quando mihi sandalia pedibus apostolicis digna transmisit . Quod vero gratiae vestrae debitas gratias non rependi, non ideo praetermisi quia ingratus sim, sed quia homo tardus sum, et infecundae facundiae, et frontis non satis urbanae . Unde tarditatem meam cum petitione indulgentiae reprehendo, qui tamen tardus non invenirer, si opportunitas serviendi vobis vel vestris desideranti animae se offerret. Interim autem germano affectu nos invicem diligamus, et per hoc undosum et naufragosum mare navigantes, mutuas orationum manus ad alterutrum porrigamus, ut post haec marina discrimina in tuto salutis portu quiescere valeamus. Vale.


Notes: (epist. 165) (epist. 7)
EPISTOLA CCVIII. IVO,  Dei gratia humilis Ecclesiae Carnotensis minister,  GAUFRIDO  dilecto sibi in Christo fratri, de Sion Hierusalem contemplari.
Author: Ivo Carnotensis
Date:  [ al., avolans] [in, in utroque
loco ms. c. ] [ quidam lib., hominatum]

Nosti, charissime, de te ipso, et melius me nosti, cum quanta spei fiducia, et cum quanta laude hominum, calcato mundi flore, solitariam vitam elegeris, quomodo post servatam aliquandiu laudabiliter solitariam conversationem, ad regendum monasterium vocatus fueris. Nosti quia tumultus populares, sine quibus nec modica rei familiaris dispensatio administrari potest, prae amore internae quietis ferre non potuisti, et idcirco ad intermissam quietem modis omnibus revolare studuisti, in loco tuo abbatem, quem congregatio tibi commissa voluit, tu ipse elegisti, et tanquam columba a molestiis evolans elongasti, ut in solitudine maneres, et eum exspectare qui salvum te faceret a pusillo animo et inquieto, decrevisti. Nunc vero, ut aiunt quidam, contra propositum tuum monachos rumigerulos de loco ad locum discursantes, abbati suo detrahentes, et bilingues, intra cellulam tuam libenter suscipis, murmurationibus eorum aurem delectabiliter aperis, et non tantum magnam partem diei, sed etiam noctis, non tantum superfluis , sed etiam noxiis collocutionibus expendis, et secretum locum tuum publicum facis, cum indebita curiositate silentium monachorum in verba adulatoria et detractoria nescio qua vanitate lenocinante interrumpi permittis. Dicitur etiam quod milites illos qui beneficia monasterii habent , tanquam eos tibi reservans, hominium facere abbati non permittis. Dicuntur multa in hunc modum, quae omnia summo studio praecavere debet tua religio, ut aut omnino non sint, aut probabiliter fingi non possint. Quae scripsi tibi Deus novit; ideo scripsi quia et si non omnia ita sunt ut dicuntur, sed ab aemulis fortasse conficta sunt, tamen scio quod aliquando plus prosunt inimici detrahentes quam amici adulantes, et illud Salomonis, quia meliora sunt vulnera diligentis quam fraudulenta oscula blandientis . Multa possem in hunc modum scribere prudentiae tuae, sed sapienti ista sufficiunt. Vale.


Notes: (epist. 240) (epist. 153 et 168) (Prov. XXVII)
EPISTOLA CCIX. IVO,  Dei gratia Carnotensis Ecclesiae minister,  HUGONI  magnifico Trecensium comiti, salutem et servitium.
Author: Ivo Carnotensis
Date:  [ al., optimatum] [ al., debeant se a regno] [ antea, contactu] [ al., quam res]

Notum volo facere celsitudini tuae, quia discussio illa quae ventilanda est in octavis Pentecostes Senonis, de conjugio regis et consobrinae tuae, filiae Bonifacii marchionis, virgini illi de cujus conjugio tractandum est, nec honesta est nec utilis. Ideo inutilis, quia foedus illud quod de ipso conjugio initum est, consilio episcoporum et optimatium omnino cassabitur. Honesta vero ideo non erit, quod infamia virginis, quae de legitimo conjugio nata non est, longe lateque divulgabitur. Nullus quippe qui fidelitatem fecerit regi, praesumet illud dare consilium quod sit contra fidelitatem suam, et regni minuat majestatem. Cum his enim quae fidelitas continet, praecipue observandum est utile et honestum, quae minime observarent qui mulierem de incesto conjugio natam regiae personae sociandam esse decernerent. Jam enim insonuit murmur ducum et marchionum qui jam deliberant se a rege dividere, si tam manifestam occasionem valuerint invenire. Vos itaque qui hujus conjugii paranymphus estis, potestis in utrumque cosulere, ut nec rex incurrat perjurium, nec turpe consobrina vestra repudium, maxime cum rex dicat hanc se maculam ignorasse, et simpliciter in vestra verba jurasse. Propterea scribo vobis absens quod dicerem vobis praesens, consulens in hoc meae fidelitati, et nobilitatis vestrae honestati, quatenus ita discrete et provide rem istam modificetis, ut omnibus quae de hoc contractu contingere possunt, salubri consilio occurratis. Unde mibi consultius videtur, ut conventus convocatus non fiat, ne res ista amplius ventilata in pejus proveniat. Vale.
EPISTOLA CCX. PASCHALI  summo pontifici,  IVO,  humilis Carnotensis Ecclesiae minister, pro fideli dispensatione, aeterna perfrui visione.
Author: Ivo Carnotensis
Date:  [ al., Bribantensem ve 
Bribatensem] [ at., Gaucherium, vel 
 Gaulcherium, et Galcherium]

Quia dispensationis apostolicae consideratio non omnibus aeque placet, vel non omnibus aeque nota est, murmurant aliquando adversus bonum dispensatorem, qui non auderent murmurare adversus justum judicem. Dispensationes ergo vestrae ita librandae essent, ut si male meritis impendunt misericordiam, benemeritis non inferant violentiam. Quod ideo praelibavi filiali dilectione paternitati vestrae, quia domnus Odo Cameracensis episcopus anxie gemit, multis sibi congemiscentibus, quod Radulfum Bribrantensem archidiaconum sine audientia, sine judicio suo archidiaconatu spoliastis, qui cum Romana Ecclesia semper fuit: Galfridum vero sedis apostolicae 90 impugnatorem eodem archidiaconatu investistis. Unde tam pro amore justitiae quam pro honore sedis apostolicae consulendo, supplicamus sanctitati vestrae ut, si alicujus importunitate extorta est de ore vestro in bene meritum severa sententia, ita discretione vestra modificetur ut religiosi episcopi anxietas relevetur, et bene meritus frater non gravetur, quatenus in hoc facto male meriti de sua praesumptione non valeant gloriari, nec bene meriti, a sua spe cadentes, cogantur contristari. Virorum enim fortium antiqua laus est Parcere subjectis, et debellare superbos.

Vale.

Notes: (VIRGIL. Aeneid., lib. VI.)
EPISTOLA CCXI. RADULPHO,  Dei gratia [reverendo,  ms. c.]  Remorum archiepiscopo,  Ivo,  humilis Ecclesiae Carnotensis minister, salutem et servitium.
Author: Ivo Carnotensis
Date:  [Philippus, ms. c. ] [illicitum, ms. c. ] [ al., Pictaviensi] [duo v. c. etms. c., fratres. ] [al., Vastinensis vel Vassenensis. ] [ Robertus, ms. c]

Consanguinitatem, quae dicitur esse inter filium Flandrensis comitis et filiam comitis Redonensis, didici, cum essem in curia papae Urbani, non propter istos pueros, qui nondum fortasse nati erant, sed propter avos eorum, aut proavos paternos aut maternos, de quorum consanguinitate tunc temporis, urgente necessitate, tractabatur. Computavit enim eam ad suggestionem domni papae, me audiente, quidam monachus Arvernensis, nomine Castus, aetate maturus, de nobilibus terrae illius progenitus, vita et fama honestus. Computaverunt eamdem consanguinitatem alio tempore in praedicta curia legati Fulconis Andegavensis comitis, et probaverunt, eum accusaretur rex Francorum Philippus quod praedicto comiti consanguineo suo uxorem suam subtraxerat, quam etiam illicite retinebat. Propter quam accusationem, et patrati incestus comprobationem, excommunicatus est rex a domno papa Urbano in Claromontensi concilio. Et cum, post factum divortium, praedictus rex esset reversus ad praedictae mulieris consortium , excommunicatus est in Pictavensi concilio, a cardinalibus Joanne et Benedicto. Haec scribo absens qui nihil aliud quod ad rem pertineret dicturus essem praesens. Occurrerem tamen libenter amabili mihi vestro colloquio, nisi obsisteret mihi coluber in via, cerastes in semita, videlicet Puteacensis dominus, qui propter intolerabiles injurias quas infert Ecclesiae nostrae, a nobis est excommunicatus. Computatores vero genealogiae quos monebatis mecum venire, quorum mentionem superius feci, non sunt parochiani mei, neque etiam novi utrum vivant, ut possim eos ad hanc discussionem invitare. Generatio autem sic est: Gaufridus Grisagonellus Fulco Andegavensis comes. Comitissa Vascinensis Fulco Rechins. Comitissa Redonensis. Filia ejus N Blanca Arelatensis comitissa. Constantia regina. Adera Flandrensis comitissa. Albertus Friso . Robertus filius Frisonis. Sexto gradu filius hujus Roberti N.
EPISTOLA CCXII. Ivo,  Ecclesiae Carnotensis minister,  GAUFRIDO,  Dei gratia Belvacensium episcopo, salutem.
Author: Ivo Carnotensis

De eo qui ante plurimos annos bona sua monasterio Sancti Symphoriani devovit, et circa obitum suum se et sua, nullo calumniante, contradidit, hoc respondeo dilectioni vestrae quod legibus et moribus, et rationi concordat, videlicet quia si adversus monachum praetaxatum quandiu in monasterio vixit nulla actio mota fuit, quod monasterio contulit ab eo jure alienari non poterit, si tamen huic calumniatori conversio praedicti monachi nota fuit. Sicut enim de criminationibus sic de pactionibus lex et ratio docet , ut qui jam tantum judicio divino subjacet, judicio ulterius non pulsetur humano. Praeterea etiam si vera sunt quae calumniator ille proponit, ut haeres fuerit a praedicto monacho designatus, continetur tamen in libro Institutionum de haeredibus, quia prius testamentum posteriore dissolvitur; et in legibus Theodosianis : « Si aliquis unam rem per legitimas scripturas duobus donaverit, uni prius et alteri postea, non quaerendum est in his donationibus qui primus, qui posterior sit: sed quirem, tradente donatore, possederit: is eam cui tradita est possidebit. » Si alia quae non audivimus non impediant, sic potest de proposita controversia rationabiliter et legitime judicari. Vale.


Notes: (l. fin, c. Ad leg. Tul.) (l. IV, d. De loc.,
et l. L, d. De re jud.) (Anianus in
schol. ad Pauli Sent., lib. V, tit. 11)
EPISTOLA CCXIII. JOANNI,  Dei gratia Aurelianensium episcopo,  Ivo,  eadem gratia Carnotensis minister, salutem et dilectionem in Domino.
Author: Ivo Carnotensis

Venerunt ad nos quidam fratres qui in episcopatu vestro communiter vivunt, sollicite quaerentes utrum clerici regulariter viventes parochias regere possint, et animarum habere custodiam . Quibus hoc respondi, quia in primitiva Ecclesia nullus constitutus est rector animarum, nisi de communi vita assumptus, quia nemo rectius custos praeponitur vitae alienae quam qui prius custos est factus vitae suae. Quod nullo in loco melius probatur quam inter eos in quibus regularis vita vigere videtur; quibus tantum displicet aliena malitia quantum prius displicuit sua. Unde Clemens in quarta epistola sua : « Communis vita, fratres, omnibus est necessaria, et maxime iis qui irreprehensibiliter vivere cupiunt, et apostolorum vitam eorumque discipulorum imitari volunt. » Et in sequentibus: « Unde consilium dantes, vestram prudentiam hortamur ut ab apostolicis regulis non recedatis, sed communem vitam ducentes, et Scripturas sacras intelligentes, quae Deo vovistis adimplere studeatis.. » Inde etiam papa Urbanus in primo Decretali suo : « Scimus vos non ignorare, fratres, quia vita communis inter bonos Christianos hactenus viguit, et adhuc gratia Dei viget, maxime inter eos qui in sortem Domini electi sunt, id est inter clericos. » Hae sententiae apostolicae nullum clericum a communi vita excipiunt, nec civilis, nec suburbanae ecclesiae presbyterum. Quod vero communis vita in omnibus ecclesiis pene defecit tam civilibus quam dioecesianis, 91 non auctoritati, sed desuetudini et defectui ascribendum est, refrigescente charitate, quae omnia vult habere communia, et regnante cupiditate, quae non quaerit ea quae Dei sunt et proximi, sed tantum quae sunt propria. His rationibus et auctoritatibus freti, constanter asserimus non esse audiendos, qui clericos regulariter viventes a regimine animarum judicant repellendos , quia saeculo renuntiaverunt, sed ideo potius ad hoc assumendos, quia voluptates et pompas saeculi contempserunt. Non enim mundi contractus est animas a vitiis avocare, et ad virtutum celsitudinem provocare. Ideo convenientius ista docent qui ea quae dicunt opere complent, quam ii qui sunt doctores legis et non factores legis. Non tamen ad hoc officium alii assumendi sunt, nisi quos vita et doctrina commendat, et episcopalis auctoritas ad hoc agendum idoneos probat. Haec fraterne scripsi dilectioni vestrae, ut eorum qui sua quaerunt rapacitatem adversus pusillum Dei gregem compescatis, et in clericali militia quiete vivere faciatis. Vale.


Notes: (epist. 69) (epist. 5, et in c. Dilectissimis,

caus. 12, q. 1) (primus in c. Scimus, caus. 12, q. 1) (epist. 69)