medieval-data/medieval-letters huggingface dataset:
EPISTOLA CCVII. ANONYMI AD WIBALDUM ABBATEM.  Gratitudinem testatur pro acceptis ab eo beneficiis, doletque quod eum aliqui a se avertere curent.   (Anno 1150.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

Domino suo dilectissimo WIBALDO, ille suus, quidquid dici, credi et esse potest felicius.

Salutat vos ille servus vester ex intimo cordis affectu, quem egenum de pulvere erexistis, qui etiam saepius tempore necessitatis benevolentiam vestram expertus, non immemor beneficiorum vestrorum esse cupit nec ingratus. Sunt enim quasi stylo ferreo super latitudinem cordis ejus exarata, ne unquam aboleantur aliqua vetustate aut rerum varie succedentium vel temporum mutabilitate. Scit enim, quem fallere nemo potest, quantum vos habeam in visceribus Jesu Christi, quam unice diligam, quam unice cupiam cuncta quae ad honorem vestrum spectant, nec memoriam vestri de caetero obliterare poterit vel temporum prolixitas vel locorum longinquitas. Recolit, domine, mens mea; versatur crebro in antro cordis mei, quoniam filii Belial, filii iniquitatis, filii, quos detestatur anima, qui saepius inebriati sunt sanguine meo et satiati carnibus meis, nisi obstitissent, nisi a me infelice vos magis invidiose quam juste avertissent, longiorem in conspectu vestrae gratiae misericordiam invenissem. Sed haec omnia in manu Dei viventis commendo, qui reddet unicuique juxta adinventionem viarum suarum. Obsecro autem profuse ne graviter accipiatis quae dico, quoniam anima mea turbata est valde, sed pietas miserationis vestrae requiescere modo me fecit non modicum, unde vitulos labiorum meorum immolo Deo et immolare non cessabo pro prosperitate vestra, ut vivatis feliciter et valeatis, et cuncta quae intenditis, a Deo prospere dirigantur in manibus vestris.
EPISTOLA CCVIII. WIBALDI ABBATIS AD ANSELMUM EPISCOPUM.  De regis in se offensa.   (Anno 1150.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

Reverendo Patri suo et domino ANSELMO, pauperis civitatis episcopo, frater WIBALDUS Dei gratia id quod est in Ecclesia catholica, seipsum et sua omnia.

Succenset nobis etiam nunc prudentia vestra, quod nullas vobis vel raras mittamus litteras, in quo vitio vos quoque laborare et dolemus et reprehendimus. Salutantes itaque dilectam nobis in Domino paternitatem vestram hoc absque dubio, quantum de futuris possumus, profitemur, quod in ea charitatis gratia, quam Deus inter nos jampridem glutinavit, permanere disponimus, nisi forte ad perfectum aliquid augmenti possit accrescere. Legimus litteras, quas pro excusatione vestra de offensa domini nostri regis nostro communi amico miseratis; sed, referente quodam, quem curiae secreta non prorsus latent, didicimus quiddam occultioris veneni de quorumdam detractione in causa fuisse. Nos nec diuturniorem nec majorem gratiam exspectamus. Vestra siquidem culpa, si tamen culpa est, nobis quoque vobiscum et quibusdam episcopis communis est, quam vobis per scriptum indicare tutum nequaquam judicavimus. Curia futura est Bavemberch, non tamen frequens, ad quam familiariter venire jussi sumus, cum tamen nos gravis necessitas ad eam traheret pro rebus videlicet Kaminatensis ecclesiae, pro quibus multum laborem sustinentes, parum adhuc patrocinii, unde speravimus, accepimus.
EPISTOLA CCIX. R. PRAEPOSITI AD WIBALDUM ABBATEM.  Rumorem spargi ipsum in proximo eligendum archiepiscopum Coloniensem.   (Anno 1150.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

Domino suo WIBALDO laudabili per omnia abbati in Corbeia, R., humilis praepositus, obsequium cum orationibus.

Reversus de Colonia nuper nuntius meus, constantissime asseruit dominum archiepiscopum sine contradictione ab episcopali cura et dignitate cessaturum. Addit praeterea a familiaribus meis auditum et compertum vos successorem adnotari, quod vobis aperire dignum duxi. Quidquid itaque super hac re vestra elegerit discretio, mihi fidelissimo vestro relitterando insinuet, et mea devotio vestrae voluntati et beneplacito accuratissime satisfacere studebit. In hac enim Nativitatis Domini solemnitate illuc transire disposui, et si quid vel scriptis vel verbis simplicibus cuiquam fidelium vestrorum mandare cogitatis, devotissime exsequar. Valeat paternitas vestra in Domino.
EPISTOLA CCX. WIBALDI ABBATIS AD R. PRAEPOSITUM.  Respondet ad praecedentem.   (Anno 1150.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

Reverendo fratri et amico suo R. venerabili praeposito, frater WIBALDUS Dei gratia id quod est in Ecclesia catholica, benedictionem et vitam usque in saeculum.

Visis sinceritatis tuae litteris, plurimum gavisi sumus, eo quod provectus nostros tanta fidei constantia diligis, et nobis in re necdum existente tam benevolo animo gratularis. Sed obnixe tuam sinceritatem exoramus, ne illud agas, quod etiamsi vires nostrae ferre possent, intempestivum est agi, et cum prodesse possit nihil obsit plurimum: siquidem invidiae suspicionis, odii fomitem subministrare potest. Audieramus quidem dominum et patrem nostrum Coloniensem archiepiscopum a dominis et patribus nostris Coloniensis Ecclesiae prioribus diligenter commoneri, ut quoniam dignitatem Ecclesiae suae et ordinis sui officium negligere videretur, et jam tam animo quam corpore deficiens labenti Ecclesiae minus posset sufficere, saluti suae provideat, et quod urgente necessitate facturus creditur, sponte cedendo facere incipiat. Quod consilium tam ipse quam sui non facile recipere putantur. De illo autem rumore altero, qui nostram personam respicit, sicut nec concupivimus, nec speramus, atque immaturum omnino est, nec quidquam audivimus, nec fuisse motum arbitramur, tuae benevolentiae ac discretionis erit, ut sicut in omni sermone memoriam nostri jucunde et favorabiliter habere consuevisti, sic in isto caveas ea loqui, quae nostrae integritati et famae aliquomodo possint detrahere. Valete, et nos, ut facis, dilige.
EPISTOLA CCXII. SIXTI, NICOLAI ET GUIDONIS CONSILIATORUM CURIAE ROMANAE AD CONRADUM IMPERATOREM.  Ejusdem argumenti.   (Anno 1150.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

Excellentissimo et magnifico domino Urbis et orbis CONRADO, Dei gratia Romanorum regi semper Augusto, SIXTUS, NICOLAUS et GUIDO consiliatores curiae, sacri senatus et communis salutis reipublicae procuratores, pro posse in omnibus fidelia servitia et Romani imperii restaurationem.

Ut jam per plures litteras regiae significatum est majestati, videntes imperium Romanum temeraria usurpatione clericorum a suo vigore plurimum decidisse, ex quo populus Romanus multum dedecoratus erat, ad orbem vestris pedibus subdendum Christi auxilio cum summo studio senatum relevavimus, qui pacem in Urbe conservans et justitiam faciens, bonos exaltando, malos autem delendo ad adipiscendam imperii coronam, omni clericorum obstaculo remoto, vestrae dignitati ad urbem venienti congrue viam praeparet. Quod jam tam senatus quam nos Christi gratia viriliter fecimus. Nam Censium Franjapanum et filios Petri Leonis, quos cum papa et Siculo pro vestri minoratione imperii conspirasse cognovimus, ex Urbe ejecimus et eorum plurima bona depopulavimus, ita quod vobis resistere nullo modo quibunt. Nil ergo aliud restat, si placet vobis, nisi ut celeriter appropinquetis, et populo vestro succurratis, quoniam quidquid desiderat Urbis cor imperiale, in ea procul dubio obtinere poterit. De caetero commendamus vobis hos nostros nuntios vestros fideles. Nam pro vestri amoris fidelitate illos ad vos misimus, litteris quoque vestris precamur ut nos laetificare et honorare dignemini.
EPISTOLA CCXIII. CUJUSDAM SENATORIS AD CONRADUM IMPERATOREM  Ejusdem argumenti.   (Anno 1150.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

Illustrissimo atque magnifico orbis, terrarum domino CONRADO, Dei gratia Romanorum regi semper triumphatori Augusto, quo melior nullus, cui nullus in orbe secundus, quidam fidelis senatus servorum regis fidelissimus, quidquid tanto domino tantillus servus.

Certum ac firmum sit regiae majestati, me in senatu et quocunque potui ad vestri exaltationem imperii assiduam operam dedisse, et idcirco vobis, licet audacter, tamen confidenter scribo: Utile consilium, domine, ne despice servi. Si licet itaque servo domino suo consilium dare, regali prudentiae consulo ut sine mora Romam veniatis, et medium vos inter populum et papam ponentes, senatum et populum in vestra defensione suscipiatis, quoniam castellum Sancti Angeli cum Romanis poteritis capere, et ita facere, ut sine vestra jussione ac dispositione nunquam de caetero apostolicus in Urbe ordinetur. Sic enim fuit tempore beati Gregorii, qui sine assensu imperatoris Mauritii papa esse nequivit, et sic usque ad tempus Gregorii septimi perduravit. Propter id utile esse affirmo, ne per sacerdotes bella fiant aut homicidia in mundo. Nam non eis licet ferre gladium et calicem, sed praedicare, praedicationem vero bonis operibus confirmare, nequaquam bella et lites in mundo committere.
EPISTOLA CCXIV. GUIDONIS CARDINALIS AD WIBALDUM ABBATEM.  Ut Conradum imperatorem avertat ne quid mali adversus Romanam Ecclesiam moliatur.   (Anno 1150.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

Charissimo et speciali amico suo WIBALDO Corbeiensi abbati, GUIDO sanctae Romanae Ecclesiae diaconus cardinalis et cancellarius, salutem et benedictionem.

Dubietatem, quae de statu tuo in nostro pectore versabatur, et nuntius tuus et transmissae nobis per eum litterae abstulerunt. Optamus enim in Domino, ut cuncta semper tibi salubria, cuncta sint prospera, et ut superna clementia te in actionibus tuis coelesti miserationis suae auxilio tueatur ad peragenda ea, pro quibus hac vice rogasti dominum papam circa te benevolum sentientes, secure operam dedimus, sicut ex ejus tibi litteris apparebit. Praeterea tibi tanquam cauto et prudenti viro et in dilectione probato eloquimur. Certum est quod post discessum domini Conradi Romanorum regis, nisi dominus papa specialius et districte prohibuisset, adversus filium ejus juniorem regem guerra mota fuisset, et non modica orta turbatio. Nunc autem sicut domino papae et nobis significatum est, et rumores etiam increverunt. Pater ipsius rex Conradus mala pro bonis, quod Deus avertat, reddere nititur, et cum Constantinopolitano imperatore sanctam Romanam Ecclesiam Catholicorum omnium matrem graviter, si potuerit, affligere et infestare disponit. Sicut ergo eadem mater nostra et nos ipsius alumni de tuo circa eam fideli obsequio et officiosa fidelitate confidimus, ita ex parte domini papae ac nostra dilectionem tuam monemus, monendo rogamus, et attentius exhortamur, ut modis omnibus quibus poteris tanquam verus Christi athleta et in apostolorum principis fide fundatus efficere studeas, ne adversus apostolicam Romanam Ecclesiam hujusmodi fluctus insurgant, vel si forte aliquorum pravitate insurgere coeperint, cum aliis Ecclesiae Dei fidelibus pro viribus et prudentia tibi a Deo collata compescas. Nec ista ideo scribimus, quod dominus papa vel nos de praefati regis constantia dubitare debeamus, sed quia nostri desiderii est, ut affectum, quem tempore colloquii, quod cum eo habuimus, erga sedem apostolicam verbis ostendit, ita etiam abundantius operis exhibitione demonstret.
EPISTOLA CCXV. CONRADI IMPERATORIS AD EUGENIUM PAPAM III.  Ratisbonensem episcopum Jerosolymam tendentem ipsi commendat.   (Anno 1150.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

Dilectissimo in Christo Patri suo EUGENIO, sanctae Romanae Ecclesiae summo pontifici, CONRADUS Dei gratia Romanorum rex et semper Augustus, filialem dilectionem et debitam in Christo reverentiam.

Fidelis noster vestrae sanctitatis filius Ratisbonensis episcopus, etc. Vide in Eugenio papa III post ipsius Regesta.
EPISTOLA CCXVI. CONRADI AD EMMANUELEM IMPERATOREM CONSTANTINOPOLITANUM.  Commendat ei episcopum Ratisbonensem Hierosolymam proficiscentem.   (Anno 1150.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

CONRADUS Dei gratia Romanorum imperator et semper Augustus, dilectissimo in Christo fratri suo EMMANUELI imperatori Graecorum praepotentissimo, indissolubilem fraternae dilectionis affectum.

Fidelis noster episcopus Ratisbonensis tuae nobilitati plurimum affinis, licet in rebus imperii nostri plurimum nobis opportunus esset et commodus; detineri tamen nequaquam potuit, quin ob fidei ardorem et exsolvendi voti desiderium sub signo Crucifixi Jerosolymam tenderet. Quem ad tuae celsitudinis praesentiam venientem pro nostrae dilectionis interventu solita pietate suscipies, et adjutum in his, quae sua necessitas poposcerit tam per manus tuae protectionem, quam per principum tuorum suffragia hilarem ad sui propositi effectum dimittes.
EPISTOLA CCXVIII. WIBALDI ABBATIS AD EUGENIUM PAPAM III.  Imperatorem adversus eum nihil moliri et de victoria a juniore rege reportata in Guelfonem et Godebaldum.   (Anno 1150.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

Reverendo Patri suo et domino EUGENIO uni et universali pontifici, frater WIBALDUS Dei et vestra gratia id quod est in Ecclesia catholica, seipsum et sua universa.

Apostolus Joannes dicit: Non diligamus verbo neque lingua, sed opere et veritate. Nos illorum igitur imitantes diligentiam, qui pauca loqui et multa facere consueverunt, raro vestrae celsitudini studium ac devotionem nostram circa vos et sacrosanctam matrem nostram Romanam Ecclesiam praedicamus, cum tamen quotidiana et assidua instantia sedulum ad beati Petri et vestram fidelitatem servitium exhibere non cessemus, quod, praestante Domino, vestrae beatitudini per alias excellentes personas notum fore non dubitamus. Si quid vero de rebus quae ad vos pertinent apud inclytum filium vestrum dominum nostrum regem Romanorum finaliter esset deliberatum, nos absque morae prolixioris interpositione seu per personam nostram seu per scripta nostra vobis intimare diligenter curavissemus, quod etiam, cum factum fuerit, perficere maturabimus. Certa etiam sit vestra beatitudo quod, in quantum valet nostra mediocritas et in quantum divina clementia nobis apud serenissimum principem gratiae et facultatis indulsit, mentem ipsius, et verba et omne opus ad dilectionem et reverentiam vestrae personae et honorem sanctae matris suae Romanae Ecclesiae, cui a Deo defensor ordinatus existit, mansuefacere et inclinare non desistimus. Cum haec Spirae in curia domini regis scriberemus, repente nuntiatum est nobis quod Guelfo captus et Godeboldus et multi de militibus ejus in praelio cecidissent, dimicante contra eum inclyto filio vestro juniore rege domini nostri regis filio, per quod confidimus complanatas esse omnes difficultates quae videbantur obsistere ad introitum domini regis in Italiam.
EPISTOLA CCXIX. CONRADI IMPERATORIS AD EUGENIUM PAPAM III.  Mittit ad eum legatos, rogatque Eilulfum abbatem monasterii Morbacensis ab eo confirmari, et Ottonem clericum absolvi.   (Anno 1150.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

Dilectissimo in Christo Patri suo EUGENIO, sanctae Romanae Ecclesiae summo pontifici, CONRADUS Dei gratia Romanorum rex et semper Augustus, filialem per omnia dilectionem et debitam in Domino reverentiam.

Postquam, Deo propitio nostram fragilitatem moderante, ab expeditione Jerosolymitana reversi fuimus, etc. Vide in Eugenio papa III, ad an. 1153, inter variorum epistolas ad ipsum.
EPISTOLA CCXX. WIBALDI ABBATIS AD H. SOROREM SUAM.  Gratulatur ei de sua in abbatissam Gerigesheimensis parthenonis electione.   (Anno 1150.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

Frater WIBALDUS Dei gratia dictus abbas, dilectae sorori suae H. abbatissae de Gerigesheim, benedictionem et vitam usque in saeculum.

Divinae bonitati immensas gratiarum actiones referimus quod te ad Ecclesiae suae regimen vocare dignatus est, et participium sui nominis, in quo clamamus: Abba, Pater, tibi conferre, ut lucerna sollicitudinis tuae, quae hactenus sub modio privatae vitae latebat, super candelabrum posita ad multorum salutem luceat. Hactenus eras nobis soror, deinceps eris nobis et soror et sponsa tanto familiarius, quanto per denominationem nostro oneri accessisti vicinius. Misimus tibi annulum subarrhationis, ut nullum praeter Christum amatorem admittas.
EPISTOLA CCXXI. CONRADI IMPERATORIS AD EUGENIUM PAPAM III.  Petrum Capuanum archiepiscopum  ,  cujus ope sanitatem recuperaverat, ei commendat.   (Anno 1150.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

Dilectissimo in Christo Patri suo EUGENIO sanctae Romanae Ecclesiae summo pontifici, CONRADUS Dei gratia Romanorum rex et semper Augustus, filialem per omnia dilectionem, et debitam in Domino reverentiam.

Deo propitio res nostras moderante, etc. Vide in Eugenio.
EPISTOLA CCXXII. EUGENII PAPAE III AD PRAELATOS POLONIAE.  Arguit eos quod latam a G. nuntio interdicti sententiam non observent, atque ut resipiscant eamdem sententiam confirmat.   (Anno 1150.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

EUGENIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabilibus fratribus archiepiscopis, episcopis et aliis Ecclesiarum praelatis per Poloniam constitutis, salutem et apostolicam benedictionem.

Quod vos benedictionis alloquio salutamus, etc. Vide in Eugenio.
EPISTOLA CCXXIII. G. DIACONI CARDINALIS AD CONRADUM IMPERATOREM.  Cum multum in sua legatione pro duce Poloniae laboraverit, orat ut ipsi auxilium praestet.   (Anno 1150.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

CONRADO Dei gratia glorioso Romanorum regi Augusto, G. sanctae Romanae Ecclesiae diaconus cardinalis, devotum servitium suum et orationum perseverantiam.

Pro negotio nobilis et illustris viri ducis Poloniae et conjugis suae sororis vestrae, mandato Domini papae nos satis laborasse vobis non erat incognitum. Verum persistentibus in sua duritia adversariis, sicut a Domino papa nobis injunctum fuerat, et exhortationis vestrae nobis monita suggesserunt, justitiam de eis facere non dubitavimus. Quia ergo negotium illud jam ad vos quodammodo spectare videtur, majestatis vestrae celsitudinem attente rogamus, ut ita manum auxilii vestri eidem duci et brachium fortitudinis vestrae porrigere studeatis, ut vigorem ecclesiastici officii in hac parte viriliter sublevetis et de indulta pace duci et sorori vestrae laudem a Deo et hominibus consequi valeatis. Sententiam autem, quam contra adversarios ducis W. et sororis vestrae promulgavimus, dominus papa et Romana Ecclesia firmaverunt, et usquequo resipiscant et ad pacem convertantur, eam sententiam nequaquam relaxabunt.
EPISTOLA CCXXIV. WIBALDI ABBATIS AD E. IMPERATOREM CONSTANTINOPOLITANUM.  Optat ut Deus victorem eum reddat de tyranno Siciliae, et ut initum cum Conrado imperatore olim foedus renovet et firmet.   (Anno 1150.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

Glorioso, sublimi ac praecelso victori, magnifico, ac praepotentissimo E. PORPHIROGENITO Graecorum imperatori excellentissimo, WIBALDUS Dei gratia Corbeiensis et Stabulensis abbas, assiduas orationes et devotum servitium.

Quod ad gloriosam majestatem vestram, ad sanctum et terribile imperium vestrum scribere audeo ignotus vobis tam facie quam obsequio, persuasit mihi sacratissima fides vestra, charitas et benignitas, quam exhibuistis charissimo domino meo Conrado serenissimo Romanorum imperatori augusto in terra imperii vestri et magnae potestatis vestrae quando in tali temporis et rerum articulo erat, ubi solet verus amicus probari. Et quoniam in veritate intellexi quod ipse dominus meus vos et imperium vestrum diligit, et omnia quae vobiscum per pactum et conventiones firmavit, implere intendit, ego quoque pro mea parvitate vestram celsitudinem plurimum diligo et honoro, et ut de communi hoste imperii vestri illustrem victoriam et gravem vindictam sumatis, Deum humili ac devota prece deposco. Sane ille idem Siciliae tyrannus meipsum de monasterio Sancti Benedicti in monte Casino expulit et perimere voluit, cum fuissem ibi communi omnium voto et acclamatione ordinatus abbas, imo nolens tractus in tempore felicis memoriae Lotharii imperatoris, et gaudeo quod tales habeo adjutores, quin potius duces ac principes contra praedictum Dei inimicum. Siquidem malignus ille et alii quamplures homines contra magnificum et forte imperium vestrum multa mala moliuntur et quotidie machinantur; sed confido de omnipotentia Dei et de ipsius clementissima justitia, quod tantum ac tale imperium, in quo est divinae religionis cultus, in quo est ordo legum et juris civilis ratio, in quo est fortitudo et disciplina militaris, in quo est infinita divitiarum copia, nullatenus ab improbis et perversis et absque pietate divina hominibus subrui possit et superari. De amplificando vero et in melius firmando foedere inter sanctum imperium vestrum et praecelsam domini mei majestatem suadeo magnificentiae vestrae, ut voluntatem suam, quam vestrae sapientiae in praesenti manifestat, adimplere non differatis. Si dignatur vestra sublimitas meam parvitatem inter notos habere, et per gloriosos apices vestros salutare, de fideli fidelissimum me facietis.
EPISTOLA CCXXVI. CONRADI IMPERATORIS AD EUGENIUM PAPAM III.  Mittit ad eum oratorem magistrum Henricum curiae suae notarium.   (Anno 1150.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

Dilectissimo in Christo Patri EUGENIO, sanctae Romanae Ecclesiae summo pontifici, CONRADUS Dei gratia Romanorum rex et semper Augustus, filialem per omnia dilectionem et debitam in Domino reverentiam.

Ex quo nos propitia divinitas, etc. Vide in Eugenio III, post ipsius Regesta.
EPISTOLA CCXXIX. H. MORAVIENSIUM AD WIBALDUM ABBATEM.  Optatum ad papam iter ei deprecatur.   (Anno 1150.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

WIBALDO serenissimo domino et Patri suo venerabili sanctae Corbeiensis ecclesiae abbati, H. Dei per patientiam Moraviensium id quod dicitur, servitutis cum devotione orationis mutuae participationem.

Vestrae litteras benignitatis veneratione debita suscepimus ex quibus desiderio quod desideravimus, vos videlicet, quia salvum esse percepimus, gratias divinae pietati exsolvimus, non enim vestram minus quam nostram sospitatem et prosperitatem desideramus, et ab eo, haec qui praestare potest precibus, licet indignis, augeri et conservari deposcimus. Quod autem facietenus vestra pietas videre nos tantum desiderat, grates quidem agimus, ipsam tamen proinde quod nos videre non valuit, minime dolere rogamus, cujus praesentiam nostri cordis a memoria nec locorum spatia nec tormenta infirmitatis continua amovere queunt. De caetero quoniam vestrae sublimitatis excellentia pro nobis usque adeo humiliari non dedignatur, quod nostrae verbula parvitatis domino nostro papae sese velle deferre promittat, ei humiliter inclinamus, et ut vestrum iter angelus Dei comitetur, votis omnibus optamus. Et quoniam impraesentiarum ad praedictum dominum nostrum, quod deferamus, nihil aliud habemus, nostras ei continuas mandari oratiunculas, infirmitatem quoque vestrae relatione gratiae insinuari rogamus.
EPISTOLA CCXXX. D. EPISCOPI PRAGENSIS AD WIBALDUM ABBATEM.  Ad papam profecturo mittit munus, oratque ut sui apud pontificem recordari velit.   (Anno 1150.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

WIBALDO domino et Patri suo reverendissimo Corbeiensis et Stabulensis ecclesiae abbati, D. licet indignus Dei tamen gratia Pragensium episcopus, cum sinceritate servitii exiguas orationes.

Regalibus vos occupatum negotiis et regali assidentem lateri gratulamur. Hoc enim gratia vestra ex antiquo apud parvitatem nostram multis beneficiis obtinuit, ut profectui vestro congaudeamus. Verum tamen quod litteras vestras omni suavitate et mellita dulcedine plenas mittere dignatus estis, quantas impraesentiarum valemus gratiarum actiones sincerae paternitati vestrae referimus, et licet corpore disjunctos diversitas locorum separet, nunc tamen praesentia vestra spiritu nostro quotidie prae oculis habita per scripta vestra est renovata. De caetero quia tantam gratiam humilitati nostrae in oculis vestris Dominus contulit, ut in curia quoque Romana nostri memor esse velitis, et inde quidem vobis gratias agentes obnixe postulamus, quatenus immeritae personae nostrae memoriam quantulamcunque dignabimini apud dominum apostolicum facere non abnuatis. Praeterea quamdam parvulam charitatem sinceritati vestrae transmisimus, rogantes et in Domino obsecrantes ut benevole eam suscipiatis, et ex ea saltem equum servientis vobis ferrare non abnuatis. Honestam ac Deo devotam ac dilectam familiam vestram ex obsequio parvitatis nostrae, dominum quoque cancellarium amicum nostrum salutare dignemini. Orantem pro nobis sinceritatem vestram, nobis multum necessariam, in pace et pro speritate Dominus Deus sanam et incolumem conducat et reducat, et longaevo tempore custodiat.