medieval-data/medieval-letters huggingface dataset:
EPISTOLA CLXX. AD GENNADIUM EPISCOPUM CONSTANTINOPOLITANUM. SYNOPSIS.
Author: Leo I

Queritur quod Timotheus Constantinopolim venire sit permissus; nullam ei restitutionis spem esse relinquendam; cavendumque ne se publicis privatisve colloquiis immisceat.

LEO episcopus GENNADIO episcopo Constantinopolitano. Dilectionis tuae litteris, et fratrum coepiscoporumque nostrorum Domitiani et Geminiani sermone agnovi, Timotheum postquam Ecclesiae Alexandrinae civitatis 1434 expulsus est, Constantinopolim, nonnullis hoc fidei adversariis agentibus, venire permissum: ut, quantum datur intelligi, quia universorum Domini sacerdotum sententiis coarctatus, invitus saltem ad catholicum se dogma convertat, et tamquam propter hanc tantummodo causam videatur ejectus, haereticae perversitatis errore damnato, doctrinae apostolicae, ut ad Alexandrinam redeat, acquiescat; cum illi, etiamsi catholicus probaretur, hoc vehementer obsistat, quod vivente episcopo, tantae sedis invasor est, et auctor apparuit inauditae crudelitatis admissae. Et ideo dilectio tua sollicitudine qua clares eniti et elaborare debebit ne cum tam nefario homine sermo aliquis privatim vel publice misceatur, neve sub specie correctionis ejus quorumdam conventui praebeatur occasio; ne redeundi integram capiat libertatem, de quo jam edictis suis princeps Christianissimus judicavit. Omni igitur labore et circumspectione pervigili unitati ecclesiasticae profuturus enitere, frater charissime, ut spes suffragatoribus ipsius adimatur, et Alexandrinis ex clero suo catholicus episcopus secundum morem veterem per orthodoxos Aegyptios consecretur: quia parricida ille non alias a suis defensoribus deseritur, nisi Alexandrina Ecclesia, quae Patrum honori et suae restituenda est libertati, rectorem sanandis omnibus quae male gesta sunt, probatissimum fuerit consecuta. Datum XV kalend. Julias, Magno et Apollonio consulibus. Per Philoxenum agentem in rebus.
1435  EPISTOLA CLXXI. AD TIMOTHEUM EPISCOPUM ALEXANDRINUM. SYNOPSIS. I. CAP. 1. CAP. II.
Author: Leo I

De electione ejus gratulatur, charitatemque commendat. --II. Ut fidei rebus invigilet, frequenterque ad ipsum scribat.

LEO episcopus TIMOTHEO episcopo catholico Alexandrinae Ecclesiae. Evidenter apparet sub apostolicae splendore sententiae, quoniam diligentibus Deum omnia cooperantur in bonum ; et divinae dispensatione pietatis ubi excipiuntur adversa, ibi donantur et prospera. Quod Alexandrinae Ecclesiae experimenta demonstrant, in qua multos sibi patientiae thesauros humilium modestia et tolerantia congregavit: quia juxta est Dominus his qui tribulato sunt corde, et humiles spiritu salvabit ; glorificata in omnibus inclyti principis fide, per quem dextera Domini fecit virtutem , ne in thronum beatorum Patrum Antichristi diutius sederet opprobium: cujus impietas nemini magis quam sibi nocuit: quia etsi aliquos ad societatem facinoris impulit, se tamen inexpiabiliter cruentavit. Unde de eo quod instinctu fidei in fraternitate tua cleri et plebis atque omnium fidelium egit electio, universam mecum Ecclesiam Domini gaudere rescribo, utque hoc benignitas divinae pietatis multiplicata gratia confirmet, exopto; ita ipsi per omnia tua devotione famulante, ut etiam eos qui veritati aliquatenus restiterunt, reconciliandos Deo per Ecclesiae preces instanter acquiras, et sacramento catholicae fidei, cujus soliditas nullam divisionem recipit, sollicitus rector adjungas: illum imitatus verum piumque pastorem, qui animam suam posuit pro ovibus suis , et errantem unam ovem non flagellis coercuit, sed ad ovile proprium suis humeris reportavit . Agat ergo dilectio tua, frater charissime, ne vel Nestoriani dogmatis vel Eutychiani erroris ullum in Dei populo possit vestigium reperiri: quia nemo potest fundamentum ponere, praeter id quod positum est, qui est Christus Jesus : qui universum 1436 mundum non reconciliaret Deo Patri, nisi per fidei regenerationem omnes in nostrae carnis veritate susciperet. Cum ergo scribendi opportunitates, quibus fraternitas tua utatur, exstiterint, sicut necessarie et ex more fecisti, ut per filios nostros Danielem presbyterum et Timotheum diaconum ordinationis tuae ad nos scripta dirigeres, ita omni tempore in hoc officio perseveres, et de provectibus pacis saepe, quantum fieri potest, sollicitudini nostrae mittantur indicia: ut per alterna colloquia sentiamus quia charitas Dei diffusa est in cordibus nostris per Spiritum sanctum, qui datus est nobis . Datum XV kalend. Septemb., Magno et Apollonio consulibus.

Notes: (Rom. VIII, 28) (Ps. XXXIII, 19) (Ps. CXVII, 16) (Joan. X, 11) (Luc. XV, 5) (I Cor. XIII, 11) (Rom. V, 5)
EPISTOLA CLXXII. AD PRESBYTEROS ET DIACONOS ECCLESIAE ALEXANDRINAE. SYNOPSIS.
Author: Leo I

Ad concordiam in Ecclesia Alexandrina servandam augendamque invitat; et ut qui ab haereticis seducti sunt, ad poenitentiae remedium provocentur.

LEO episcopus presbyteris et diaconibus Ecclesiae Alexandrinae, dilectissimis filiis in Domino salutem. Gaudeo exsultanter in Domino de piissimo quem inter vos habetis affectu; dum sicut scripta vestra manifestant, et pastor gregem, et grex ostenditur amare pastorem. Solliciti ergo in invicem, sicut Apostolus ait, servare unitatem spiritus in vinculo pacis , properate ad fructum verae pervenire patientiae. Quid enim dignius aut velle potestis aut agere, quam ut, auxiliante Dei gratia, gloriosissimi principis fide ad profectum solidissimae pacis utamini, remota procul ea bestia quae vineam plantationis Dominicae, sicut psalmus propheticus canit , singulari feritate vastabat? Quia ergo in ovili Dominico nec furum jam insidiae, nec latronum timentur incursus, redeat universitas vestra in concordiam, et magisterio Spiritus sancti illa in omnibus unitas expetatur, propter quam dicit Apostolus: Non quaerens quod mihi utile est, sed quod multis, ut salvi fiant . Idipsum dicant et sentiant omnes, nulla 1437 sint sensuum disputationumque certamina. Quod usque ad catholicos praesules in Alexandrina Ecclesia discipuli veritatis didicerunt atque docuerunt, eadem a cunctis fidelibus confessione promatur: quia VARIETATEM veritas, quae est simplex atque una, non recipit. Si quos autem cujuslibet ordinis Christianos impia haereticorum conturbavere mendacia, ad satisfactionis remedia provocate, et in spiritu mansuetudinis cum benignitate corripite; quia, sicut ait beatus apostolus Petrus, non tardat Dominus promissum, sed patienter agit propter vos, nolens aliquos perire, sed omnes ad poenitentiam converti . Agendum ergo est ne difficultas veniae curationem faciat tardiorem. Data decimo quinto kalend. Septemb., Magno et Apollonio consulibus.

Notes: (Ephes. IV, 3) (Ps. LXXIX, 14) (I Cor. X, 33) (II Pet. III, 9)
EPISTOLA CLXXIII. AD QUOSDAM AEGYPTI EPISCOPOS. SYNOPSIS.
Author: Leo I

De electo Timotheo catholico in locum Timothei Aeluri gratulatur; unitatem commendat, et ut sollicitudinem suam ejus curae jungant ad reducendos errantes, invitat.

LEO episcopus THEOPHILO, JOANNI, ATHANASIO, ABRAHAE, DANIELI, JOHAE, PAPHNUTIO, MUSAEU, PANULVIO, et PETRO, episcopis Aegyptiis. Litteris fraternitatis vestrae, quas ad me filii nostri Daniel presbyter et Timotheus diaconus detulerunt, cognovisse me gaudeo, quod gloriosi et venerandi principis fides, propheticis et evangelicis unita doctrinis, ad sanctos et Deo placitos dispositionum suarum 1438 pervenit effectus, ut cruentissimo Alexandrinae Ecclesiae pervasore dejecto, et in longinquiora translato, dignum sua gubernatione rectorem totius civitatis mereretur electio, ad cujus vos consecrationem nullus ambitus traheret, nulla seditio impelleret, nulla iniquitas incitaret; sed in medio constituta meritorum sanctitate, eum cunctis non dubitaret praeponere, quem sibi universitas cuperet praesidere. Unde reddita populis Christianis Dei pace gaudentes, commendamus vobis invicem vestri operis dignitatem, ut religiose per omnia ordinatus antistes, fraterno se juvari experiatur assensu, et ad abolenda scandala, quae error haereticus excitaverat, cooperatione vestra gaudeat adjuvari. Extruso enim qui imitator diaboli fuit, et in veritate non stetit , male utens specie pervasi honoris et nominis, congruit ut Alexandrina Ecclesia eum veneretur et diligat, quem et probitate morum, et integritate catholicae fidei, dignum tanto sacerdotio comprobavit; cui mutuae charitatis plenum animi nostri praebemus affectum: cohortantes, fratres charissimi, et fiducialiter exigentes ut in praedicatione verbi, in eruditione praecepti illam formam custodiatis charitatis, sine qua nullae possunt prodesse virtutes. Quod autem fratri et coepiscopo nostro Timotheo de revocandis his qui a veritatis itinere deviantes, inconsultius se ferociusque gesserunt, scriptum esse cognoscitis, dilectio quoque vestra ad curam suam intelligat pertinere: ut quia late sese pestilens illa aegritudo diffudit, ubique omnibus eadem adhibeatur medicina vulneribus: ut per diligentiam pastoralem in cunctis Ecclesiis Domini ovile reparetur, et per sollicitudinem charitatis atque doctrinae, omnes Christi oves unum se sentiant habere pastorem. Data XV kalend. Septembris, Magno et Apollonio consulibus.

Notes: (Joan. VIII, 44)
525  EPISTOLA II. AD WIDONEM ET SOBBONEM ARCHIEPISCOPOS GODESCALCUM ET AURELIUM EPISCOPOS.
Author: Ratherius Veronensis
Date:  [quod et maxime
angustias miserrime depromit miseriae] [ subaudi spectat]

Sanctissimis atque dulcissimis patribus WIDONI atque SOBBONI archiepiscopis, GODESCALCO et AURELIO praesulibus RATHERIUS peccator et exsul.

Nisi deesset, Patres reverendissimi, schedula; excusationem condignam non contumacis quidem, sed inefficacis depromerem inobedientiae prosecutione multidica, ceu scilicet competeret dominis dignissimis, pontificibus felicissimis ab indignissimo omniumque infelicissimo, quanquam et Dei misericordia coepiscopo. Sed quid agam? Quod nequivi digniloquio suggerere, satagam parviloquio. Ea, Domini, quam maxime causa est, quod juxta vestrum non occurri vestrae dominationi praeceptum, quod juris ipse non sum proprii, et demum quod nemo in sese tentat descendere. De seniore vero aliquid sinistri sentire, nedum dicere scelus judico exsecrabile. Explorandae vero causa qualitatis meae cujuslibet obtutibus me praesentari 526 non est necesse. Quantum enim ad pejus, id, juxta illud Terentianum, cunctus curat populus. Quantum vero spectat ad melius, gratia Dei sum, si quid sum; millies vero minus ab eo, quod amicorum praeconiis efferor, omnimodis sum. Media inter haec duo diversa omnibus infortunii mei late patet miseria, cui propter Deum dupliciter misereamini, quaeso, oratione scilicet suffragando, facultate juvando. Utroque enim hoc quam maxime indigeo; vosque et debitores fore, et ad debitum solvendum Dei misericordia abundare non nescio. Istud de caetero sudoris mei vestro examini dirigo opusculum, quod charitative relegatis propter Deum. Valete in Domino ubique memores nostri.

Notes: (prudentibus loquor)
EPISTOLA IV. AD BRUNONEM
Author: Ratherius Veronensis

Domino servulus, decentissimo indignissimus, BRUNONI RATHERIUS, servitium fidelissimo fidelius, cum continuis orationibus.

Nihil dignius probitate, insignius claritudine, ingenio acutius, sani dico intellectus, in nostri ordinis valens invenire hominibus, opusculum hoc examini quoque vestri 530 dirigo dominatus, studens et illud correctius recipere, et notitiam nostri per hoc vestrae generositati ingerere. Praefixum ergo quodammodo meae qualitatis in eo cernentes tenorem, quid, barbarus vobis licet, in vestro servitio nequeam valeamve agere, optime potestis perpendere. Si itaque placet opus, placeat et operis exsecutor servulus. Nec dedignemini suggerere, tantillum cognoscere; forsitan enim inter millia praestantiorum et iste suum obtinebit locum. Potestis autem, si libet, eumdem et ad servitium adipisci; abesse enim tenaciam remotissime vobis audivi, cum et adsint decentiae mores illi, quos in saeculi hujus divitibus divinitas merito semper ambivit. Remota igitur difficultate, utimini potestate, scientes me hoc inhianter ambire. Praesaga enim mens quasi divinare videtur, meam per vestram claritudinem relevandam destitutionem: tantum condignam congruamque vestro dominatui impendere valeam servitutem, fidelis ad vestrum decus vestri per omnia clientulus, commendatorque per cuncta fidissimus. Cujus et optatu, nostroque precamur contingat rogatu, ut qui eumorfam vestrae decentiae indolem regali concessit prosapia pollere, eo usque dignetur et provehere, ut et in hodierni temporis clero non minus sint vobis omnia penitus infra, et in futuro nil inter eos inveniri valeat supra. Carmina istic subnexui, ut quidam assolent, nulla; non sum enim, mihi credite, poeta; quanquam nec lateat me poetriae penitus regula. Diffusiorem namque sum semper amplexus sermonem, obscuritatis odio diffugiens contractiorem.
555  EPISTOLA IX,  seu potius  FRAGMENTUM ALTERIUS EPISTOLAE AD EUMDEM MILONEM.
Author: Ratherius Veronensis
Date:  [ subaudi sum]

Ego autem ad flagella paratus , culparum scilicet mearum non inscius. De te quid judex censeat justus, qui flagella mihi irrogas innoxio, tu ipse videris. Quod si te fallit notitia, audi quid Nabuchodonosori re in consimili dicat propheta: Iratus sum super populum meum, ait Dominus, et tradidi eum in manu tua; non posuisti ei misericordiam, nec recordatus es finis tui; idcirco venient super te mala, de quibus non poteris effugere; irruet super te calamitas, et nescies ortum ejus . Qui vero tibi ad tantum facinus auxiliantur, audiant: Impio praebes auxilium; et qui oderunt Deum, amicitia jungeris, etc.; Psalmistam quoque: Quoniam quem tu percussisti persecuti sunt, et super numerum dolorum meorum addiderunt: appone iniquitatem super iniquitatem eorum , et reliqua, quae non ignoras. Qui vero te, cum possint, ab hujusmodi non refrenant conatu, non est eis opus aliquid dici obscurius. Apostolum aptissime audiant dicentem: Non solum qui faciunt, sed etiam qui consentiunt facienti, digni sunt morte . Qui vero mihi 556 contra te auxilium non praebent, Alexandrum papam et martyrem se non dissimulent audisse, cum in decretis suis vivat, dicentem: Qui autem ex vestro collegio fuerit, et ab auxilio eorum se subtraxerit, magis schismaticus quam sacerdos fuisse judicabitur. Quam vero sive tu, sive consentientes tibi, sive auxilium mihi non ferentes, non contra me solum, sed etiam contra eos qui ab initio saeculi pro justitia persecutionem passi sunt, agant, si nescis, Evangelium audi: Ut veniat, inquit, super vos omnis sanguis justus, qui effusus est super terram, a sanguine Abel justi usque ad sanguinem Zachariae filii Barachiae, quem occidistis inter templum et altare . Quod si in hoc refellor, patienter fero cum Hieronymo id astruente refelli; dummodo tu dicas mihi, quomodo scribae et Pharisaei Zachariam interficere valuerint, quem nunquam viderunt. Qui habet aures audiendi, audiat ; justeque, quod volet, opponat.


Notes: (Isai.
XLVII, 6-11) (his) (Ps. LXVIII, 27, 28) (Rom. I, 32) (Matth. XXIII, 35) (Matth. XIII, 43)
EPISTOLA X. AD MARTINUM FERRARIENSEM.
Author: Ratherius Veronensis
Date:  [ al. rogationibus]

Domino MARTINO venerabili coepiscopo RATHERIUS peccator.

Dum Apostolus praecipiat seniorem obsecrari, prohibeat increpari; compellente qua 557 vos diligo charitate, celare vobis homicidale computo, quantum vobis Ecclesiae vestrae filii detrahant, praecipue vero de ordinationibus puerorum illicitis; adjicientes quod etiam pro pretio eas, quod simoniacum et a sanctis canonibus anathemate est damnatum, perpetuo faciatis. Unde et filius patrem, servus dominum, silicernium senex obsecro, ut remini scentes quod hodie specialius mihi et vobis est lectum, hoc est: Scientes quia hora est jam nos de somno surgere ; apostolici illius ad Timotheum recordari non negligatis praecepti: Manus nemini cito imposueris ; Petri quoque Simoni dicentis: Pecunia tua tecum sit in perditionem ; multorumque dicentium, et qui dat et qui accipit, anathema sit ; exsurgatis a somno contemptus tam publici canonum tandem aliquando, et a talibus cessetis ordinationibus quaeso. Forsitan ille qui dixit: Peccasti, quiesce; et: Convertimini ad me, et ego revertar ad vos ; serotinam hanc vestram non despiciet reversionem, cum sit pius et misericors, et nolit mortem peccatoris, sed ut convertatur et vivat . Noveritis sane nullos vos exinde amplius vituperare, quam illos quos taliter ordinastis, vel quorum rogatibus hoc idem fecistis.

Notes: (Rom. XIII, 21) (I Tim. V, 22) (Act. VIII, 20) (conc. Aurel.
II, cap. 3. Constant. III, cap. 22) (Zach. I,
3) (Ezech. XXXIII,
11)
568  EPISTOLA XIII. AD ADELAIDEM IMPERATRICEM.
Author: Ratherius Veronensis

Serenissimae, quibus non dedignatur, Augustae dominae Adelaidi R. peccator fidele ultra debitum ultraque posse servitium.

Si verum est quod Nanno omnibus persuadere mei conatur adversariis, nil amplius, quam meum desideratis interitum, nil minus vester jugalis, quam statum meae curat salutis. Sed si pro episcopatu hoc agitis, satagite meam tantillum servare vestra potentia vitam, usque dum beatae Dei Genitricis habeam perfectam ecclesiam. Paratissimum ad id faciendum, quod mihi exinde ratione praeceperitis duce, me nam fore omnino, Deum testor, scitote. Elongari enim potius salubriter, et habitare in monasterii mei desidero solitudine, et ibi Dominum exspectare, qui me salvum faciat a pusillanimitate spiritus et tempestate , quam talia diutius cum animae detrimento inutiliter etiam tolerare. O vero quam omnibus, qui in potestate sunt constituti, ut non semel vestrae dominationi suggessi, prodesset, si non tam praecipites ferrent sententias, sed illud beati Job attendissent: Causam, quam nesciebam, diligentissime investigabam! Aloe, domina, stomachus tumens, mellis non ructuat dulcedinem; et ingeniose fallere gestit, laudans quod odit.

Notes: (Psal. LIV, 9) (Job IX, 16.)
EPISTOLA IV. AD LUDOVICUM ABBATEM S. DIONYSII,  Confirmat privilegia monasterii S. Dionysii in Francia.
Author: Benedictus III
Date:  [quinta ]

BENEDICTUS episcopus, servus servorum Dei, LUDOVICO abbati venerabilis monasterii sanctorum martyrum Dionysii, Rustici et Eleutherii, ubi eorum sacra corpora requiescunt, et omni congregationi fidelium monachorum quae cum eo est, pax a Deo Patre et Domino Jesu Christo.

Questi estis, filii mei charissimi, quod in terris quas apud Anglos Saxones habere videmini, multi per insolentiam illius terrae homines vobis injurias important, et praecipue, cum suprema sorte funguntur reges, et alii succedunt in regno. Quapropter petistis ut vobis donationes illas regum seu principum, vel cujuscunque, qui ad vestrum monasterium pro amore Dei summi ac veneratione praedictorum martyrum, seu pro salute sua, aliquid in illa terra largiti sunt, auctoritatis nostrae pagina firmaremus. Justum ergo considerantes, quod a nobis utiliter postulatur, auctoritate Dei Patris omnipotentis cum Filio et Spiritu sancto et beati Petri sanctorum apostolorum principis, cujus nos immeriti vicarii existimus, cum invocatione coelestium virtutum sancimus, et firmantes roboramus; ut quidquid in omni terra Britanniae, vel ubicunque, sive a regibus, principibus, seu a quolibet homine, sive in terris, sive in aquis, qualiscunque sit illa possessio, quae ad monasterium SS. martyrum Dionysii. Rustici et Eleutherii tradita est, absque invasione et violentia quorumcunque hominum, sub potestate abbatis et provisione monachorum ejusdem monasterii in perpetuum perseveret. Quod si aliquis hoc infringere, vel per alium aliquem voluerit, auctoritatis nostrae privilegium, sciat se anathemate insolubili damnatum, et a regno Christi alienum, et cum impiis aeternis incendiis deputandum, nisi resipuerit et ad satisfactionem congruam venerit. Qui autem ista conservaverit, auxerit, adjuverit, benedictionem percipiat a Domino nostro Jesu Christo in saecula saeculorum. Amen. Bene valete. Scriptum per manum Theodori, notarii regionarii sanctae Romanae Ecclesiae, in mense Maio, indictione septima. Datum per manum Megisti, episcopi et bibliothecarii sanctae apostolicae sedis, quinto Idus Maii, imperante domino piissimo perpetuo Augusto, a Deo coronato magno imperatore, consulatus ejus anno octavo, indictione septima .
EPISTOLA III. ABBONIS AD GREGORIUM V SUMMUM PONTIFICEM.
Author: Abbo Floriacensis

Domino semper venerabili sanctae Romanae et universalis Ecclesiae praesuli GREGORIO suus ille Floriacensium rector ABBO.

Multi se importunos ingerunt, qui me aliquid posse apud vestram clementiam suspicantur, genutenus implorantes pro suis peccatis opem intercessionis; quorum opinionem adeo veram credidi, ut eorum declamatoriam orationem vestris auribus dispensatorie allegarem, arbitratus vestrae Ecclesiae utilem fore, quam omnes expetunt qui in Christo pie volunt vivere . Quorumdam vero qui se se magni faciunt, preces abhorrui, ne forte ad iracundiam irritem, quam eis placare debueram. Si improbus seu etiam importunus intercessor accedam, siquidem Moises ad aquas contradictionis , dum rebelli populo prodesse voluit, sententiam divinae animadversionis vir mitissimus super omnes homines excepit. Unde mihi amicorumque necessitati consului, qui ante praesentiam vestrae majestatis, in quantum potui, nec tacenda dixi, nec dicenda reticui. Quare, vestra benevolentia usus, experimento didici quod vester animus compatiatur miserorum infortuniis, afflictorum calamitati, lapsibus humanae fragilitatis; dum enim vobiscum conferendo loquerer de passionibus animae, quid aliud reperi nisi moralitatem Gregorianae facundiae et severitatem paternae indulgentiae? Quibus illectus Floriacum laetus redii, et omnibus ad quos meus sermo pervenire potuit, plenam sanctitatis et reverentiae vestram conversationem innotui, sicque mihi contigit ut reginae Austri, quae venit a finibus terrae audire sapientiam Salomonis, reversaque in terram suam regem ac servos ejus beatificavit : quamvis sane momento temporis in Italia vobiscum degui, vix diebus quibus spiritus hos reget artus referre valeo mira quae audivi et vidi. Unde quaedam venerabilis femina, Ildegardis nomine, super his obstupescens, cum Romam ire disponebat, lacrymabiliter expostulavit jure propinquitatis quatenus litteris nostris vobis commendaretur, quae peccatrix est et nobilis, non autem ideo nobilis quia peccatrix, sed ideo peccatrix quia nobilis: nam, lenocinante humani generis inimico, multa in saeculo saecularis mulier commisit, pro quibus poenitentiae remedium expetiit, et consilio bonorum virorum duo monasteria, unum canonicorum, alterum sanctimonialium ex propriis rebus et possessionibus construxit, in singulis quoque, novem ferme millibus a se invicem disparatis, tantos reditus delegavit, ut sufficere possint etiam plurimis quam sunt animae utriusque congregationis. Porro monasterium alterum in honore sancti Petri apostolorum principis, alterum sancti Andreae apostoli, Romanae Ecclesiae sub census tributo addicere cupit, et ea privilegio vestrae irrefragabilis auctoritatis muniri. Quapropter vestram serenitatem plus solito deprecor ut, praedecessorum morem sequendo, eisdem novis monasteriis novus auctor novos indiculorum biblos corroboretis, quibus ipsae congregationes ab omni mundano strepitu quietae Domino servire possint, maxime sub epitimio excommunicationis.

Notes: (II Tim. III, 12) (Num., XX, 24) (III Reg. X, 1 et seqq.)