medieval-data/medieval-letters huggingface dataset:
EPISTOLA CLV. AD PRIOREM ET CONVENTUM DE CHARITATE. [1174?]
Author: Petrus Blesensis

ARGUMENTUM.-- Rothrodus archiepisc. Rothomag., tempore belli invitatus a monachis ad quietem, purgat se, quod a grege sine scandalo abesse non possit; rogatque ut, si pax componi inter regem patrem et filium ac regem Francorum non possit, precibus suis rem Domino commendent.

R. Dei gratia Rothomagensis archiepiscopus charissimis amicis suis E. priori de Charitate, et universo conventui salutem in eo, qui salus est omnium. Cum super impensis olim obsequiis vobis teneamur multipliciter obligati, cumulatius tamen redundat ad meritum, quod de tribulatione nostra vocatis nos in quietem, quod ad omne obsequium liberaliter vos offertis. Et quidem, si nulla dissensio Normanniam turbasset, si plena pace frueremur, ad vos anima nostra totis nisibus anhelaret: nedum hac tempestate, cum apud vos conversari beatitudinem reputemus, et imaginem alterius paradisi. Nihil est quod nostras angustias hodie gravius exacerbet, quam et recordatio, et amissio quietis illius, quam vobiscum duximus inter vos tanquam extra saeculum, tanquam inter angelos conversantes. Nunc itaque ad nostrorum votorum plenitudinem accederet, facere quae rogatis, si sine praegrandi et enormi scandalo posset fieri. Sed in hac strage publica desolatas oves relinquere, potius esset mercenarii quam pastoris: non dicimus quod hostibus velimus occurrere, qui hostes non videmus, qui dominos nostros aspicimus utrobique, qui domini regis Francorum, et domini regis Anglorum, et junioris regis filii sui eminentiae tenemur obnoxii et devoti. Si pacis reformatores esse non possumus, Deum saltem rogabimus quae ad pacem sunt. Vices agemus episcopi, vivis condolebimus, et commoriemur mortuis, et mutuo compassionis participio pressuram publicam, et commune discrimen proprium faciemus. Utinam nostro sanguine posset haec strages redimi et compensari morte nostra cum generali dispendio; soli enim pateremur, quod passuri sunt universi. Orate igitur, dilectissimi fratres, Dominum nostrum, ut respiciat in faciem testamenti sui, et tumultum praesentis discordiae tranquillet ad pacem. Si enim spes pacis nobis arrideret, hoc unum habemus in votis vobiscum illud tantillum vitae expendere, quod nostrae residuum est senectuti. Valete.
EPISTOLA CLVI. AD G. ELIENSEM EPISCOPUM.
Author: Petrus Blesensis

ARGUMENTUM.-- Implorat auxilium episcopi, ut liberet se aere alieno.

Charissimo domino suo G. Dei gratia Eliensi episcopo suus P. Bles. Bath. archid., salutem et misericordiae visceribus abundare. Necessitate urgentissima tractus vado Cantuariam crucifigendus a perfidis Judaeis, qui in gravi patibulo debitorum me torquent et affligunt usuris. Eamdem crucem exspecto Londoniis, nisi misericorditer me liberaveritis; apud quem misericordia et copiosa redemptio exspectatur. Auferatis igitur, pater et amice charissime, crucem istam, et sex libras, quas debeo Samsoni Judaeo, in vos suscipiatis, quatenus in hac liberatione mea obligationem in obsequium et debitum in gratiam convertatis. Valete.
EPISTOLA CLIX. AD HENRICUM BAJOCENSEM EPISCOPUM.
Author: Petrus Blesensis

ARGUMENTUM.-- Episcopum Bajocensem sic officii sui commonefacit ut tamen veniam deprecetur quod id facere ausus sit.

Dilecto et super omnia diligendo H. Dei gratia Bajocensi episcopo, PETRUS Blesensis salutem, et si quid pretiosius est salute. Litteras vobis saepissime destinassem, sed vereor ne importunitati detractor ascribat, si minus tempestive vestram interpello sollicitudinem publicis Ecclesiae utilitatibus occupatam. Verum posthabito detractionis universae discrimine, loquar ad dominum meum, cum sim pulvis et cinis. Licet enim supra hominem sit, tamen se non diffitetur hominem, et qui, dum in hac dissimilitudinis terra, et inter Chaldaeorum officinas, in munditia castitatis puritati conversationis angelicae se conformat, gloriae saecularis aura non quatitur, favorem populi calcans, quem alii cum labore venantur. Offerat itaque dominus meus caput et caudam hostiae, et quod fideliter coepit et feliciter, exitu feliciore consummet, et cujus nomen sicut unguentum effusum est, sit Christi bonus odor in vitam, ut quod mutabile est, convertatur in solidum, et quod mundanum in coeleste, et quod temporale est in aeternum. Posui os meum in coelum, et sapientiam insipientissimus doceo: qui immundis conscientiae vermibus plenus sum, eum moneo, cujus conversatio in coelis est, qui ut myrrhae fasciculus jam inter sponsae ubera commoratur. Ipse est enim, qui in mundo existens mundum ignorat, et carnis propriae persecutor in odore unguentorum decurrens cantat: Laeva ejus sub capite meo, et dextera ejus amplexabitur me. Imposuissem utique ori meo silentium, nisi quia scriptum invenio: Mone sapientem, et te diliget: argue imprudentem, et te habebit exosum. Nabal ex commonitione legitur deterior, Pharao pertinacior. Manasses ex correptione resipuit, Balaam ex asini loquela maledicendi revocavit propositum. Moyses ad monitionem Jethro publicae administrationis officia consultius dispensavit. Audiat itaque dominus meus asinum rugientem, et recensentem verbum illud Apostoli: Quotquot perfecti sumus, sumus tamen imperfecti. Et alibi: Cum omnia bene fecerimus, dicamus quid servi inutiles sumus. Job siquidem attestante: Qui Deo serviunt, non sunt stabiles, et in angelis suis reperit pravitatem. Elias se solum justum existimans clamabat ad Dominum: Domine, altaria tua subverterunt, prophetas tuos occiderunt, et ego solus remansi inter eos, et quaerunt animam meam. Quem Dominus increpans: Adhuc inquit, restant septem millia, qui non curvaverunt genua sua ante Baal. Petrus ibi lapsus est, ubi confidentius promiserat se staturum. Qui ergo stat, videat ne cadat. Diffusius vobis scriberem, sed vereor, ne videatur converti epistola in sermonem. Indue, quaeso, charissime, tunicam talarem Joseph, et sicut huc usque fecisti, persevera ut consummes, pugna legitime ut triumphes. Principium et finis omnium Deus tuo finem coaptet initio, teque sibi sanctum, et nobis conservet incolumem. Vale.
EPISTOLA CLXI.
Author: Petrus Blesensis

ARGUMENTUM.-- Graviter conqueritur eum quem summum suum amicum arbitrabatur, factum infestum hostem et obtrectatorem. Videtur scripta ad episcopum.

Inhonestum est illos severis altercari dissensionibus, ad quorum aemulationem suae vitae statum caeteri debuerant conformare. Me equidem in tuae familiaritatis sacrario repositum opinabar, te solum judicabam me alterum. Tu versutiae toxicum fovens, vulpinae machinam fraudis sophisticae dilectionis involucro palliabas. Verum pictae liberalitatis elusus eloquio, rerum experientia tandem edoctus, ambiguam amoris effigiem deprehendi, dum venenoso murmure me corrodis, dum absenti derogas, dum innoxium non cessas impetere maledictis. Vel igitur eloquiorum turpitudini silentium indicas, vel aceto respersus satyrico, Flebis et insignis tota cantaberis urbe. Ab integritate dilectionis amor degenerat, quem claudicare cogit adulatio, quem occasio facilis inquietat: me siquidem mentis adeo sibi counivit identitas, ut eadem communicaremus anima, ut illum me alterum judicarem. Verum susurro livoris aculeo instigatus discordiae toxicum seminavit, et junctos dispergens hostem mihi peperit in amicum. Quoniam igitur excellentiam praelatorum illustrat, contumelias mitigare, resarcire discordias, vestris advolutus genibus majestatem vestram efflagito, quatenus me et magistrum G. inter quos nubeculam odii seminavit adulatio, velitis ad concordiam revocare.
EPISTOLA CLXII. AD E. AMICUM SUUM.
Author: Petrus Blesensis

ARGUMENTUM.-- Ait se ideo in extera regione versari, quod parum acceptus sit popularibus suis in patria: et gratias agit E. amico, quid pene solus se amicum et tanquam fratrem demonstrarit.

Idem E. amico suo intimo, salutem, et utinam corporaliter semetipsum. Mihi ad votum frequenter occurrit terram nativitatis meae revisere, cum tamen illuc nulla alia me trahat affectio, quam desiderium vos videndi. Non sum acceptus in patria mea; et, sicut Propheta succinit: Non cognoverunt me fratres mei; utque alius propheta conqueritur: Domus nativitatis meae facta est mihi spelunca aspidum et habitatio scorpionum. Gremium misericordiae mihi, et aliis concaptivis meis regio nativa praeclusit, quos exspuens alibi facere patriam nos coegit. Inter amicos et fratres te solum experientia mihi fratrem exhibuit et amicum, cujus beneficio respondere non sufficerem, si totus auro effulgerem et argento. Mendaces enim sunt filii hominum in stateris, quia obsequia libenter accipiunt, nec accepta retributionibus prosequuntur. Dominus retribuat pro me; et quod meae exiguitatis impotentia non praesumit, exuberans munificentia illius exsolvat, qui de thesauris suae gratiae multiformiter erogat universis. Devotionis, quam erga vos habeo, testis est mihi juxta Apostolum, in coelo, testis in terra. Ipsa duntaxat Deo et conscientiae meae patet, quam replicare ideo supervacuum censeo, quia verba et adulationem saperent et probabilitatem excederent in immensum. Salutate omnes amicos nostros. Certitudinem adventus mei vobis designare non possum, quoniam inopini labores viarum et fluctuationes implicant curiales. Latori praesentium facite praestari comitivam usque Londonias.
EPISTOLA CLXIII. AD REGINALDUM BATHONIENSEM ELECTUM. [A. D. 1177?]
Author: Petrus Blesensis

ARGUMENTUM.-- Congratulatur Reginaldo, a quo magnis beneficiis affectus fuerat, quod in Bathoniensem episcopum electus sit.

Charissimo domino suo R. Dei gratia Bathoniensi electo P. Blesensis salutem in eo, qui salus est electorum. Magnificat anima mea Dominum, quia magnifice et mirifice misericordiam suam exaltavit in eo, qui mecum misericorditer egerat; et cum ego ad suscepti beneficii retributionem non sufficerem, Christus, pauperum fidejussor, pro me exuberantissime respondit ad meritum, eum in cathedram erigens praesularem, qui me de lacu paupertatis erexit. Ad meorum plenitudinem gaudiorum nemo quidquam posset apponere, cum illum in portu securissimo videam navigare, pro quo solo ludibria fortunae ancipitis, et casuales verebar eventus, pro quo solo inter spem et metum anxius fluctuabam. O quam glorificanda sunt opera Domini, et miserationes ejus super omnia opera ejus! Cum in omnibus necessitatibus meis ejus misericordias sim expertus, desiderio meo longe nunc benignius aspiravit, quia quod incessanter suspiraveram ab antiquo, felici tamen consummavit effectu. Deum et conscientiam meam testes induco; non ideo electioni vestrae congratulor, ut in ea jam spem promotionis meae concipiam, sed quia votis meis video satisfactum. Secure jam possum, et mori, et vivere; quia hoc solum cum desiderio exspectabam, ut esset, qui vestrae liberalitati, qui vestrae magnificentiae, qui vestris laboribus responderet. Adhuc tantillum mihi vitae Dominus indulgeat, ut in eminentia pastorali vos videam, quem Deus elegit in sacerdotem sibi.
EPISTOLA CLXV. GUIDONIS ARCHIEP. SENON. AD GREGORIUM PAPAM. [A. D. 1187.]
Author: Petrus Blesensis

ARGUMENTUM.-- Purgatur episcopus Laudunensis de impositis sibi criminibus.

Sanctissimo Patri ac domino G. Dei gratia summo pontifici G. divina permissione Senonensis Ecclesiae minister humilis ejusque suffraganei quorum sigilla praesentibus litteris sunt appensa, devotissima pedum oscula beatorum. Cum paternitatis vestrae prudentiam, etc. Vide in Gregorio papa VIII, ad an. 1187, post ipsius Regesta.
EPISTOLA CLXVI. AD PAPAM.
Author: Petrus Blesensis

ARGUMENTUM.-- Intercedunt quidam pro abbate Salmurii.

Summo pontifici. Cum ex vicinitate locorum et bonorum relatione didicerimus fratrem M. venerabilem abbatem Salmurii, et ante promotionem suam vitae laudabilis exstitisse, et post promotionem suam ascensiones in corde suo ascendisse, et de virtute in virtutem; et abbatiam suam bene per quatuordecim annos vel amplius laudabiliter rexisse in pace et ordinis observantia: ita quod coenobium illud in spiritualibus et temporalibus, inter alias abbatias Turonensis provinciae praefulgebat; miramur plurimum audito quod quidam sinistro, ut dicitur, ducti consilio pacificum ipsius abbatiae statum concutere non verentur; licet abbas et ante appellationem et post eis obtulerit secundum monastici ordinis instituta, accitis vicinis abbatibus et bonis viris, paratus erat stare eorum consilio; et si quid emendandum fuerat emendare. Pro pace igitur et tranquillitate ipsius Ecclesiae vel abbatiae vobis, Pater sanctissime, supplicamus, ut per malorum repulsam, et eorum qui recto sunt corde approbationem, tranquillitati ipsius Ecclesiae clementius intendatis. Bene et diu valeatis.
EPISTOLA CLXIX. AD REGINAM QUAMDAM.
Author: Petrus Blesensis

ARGUMENTUM.-- Consolatur reginam lugentem de morte filiorum.

Salutem et felicem dierum longitudinem cum votivae salutis et gaudii incremento. A praesentis mundi exordio rerum Creator omnium, licet rebus ipsis naturas indidit varias, in hac tamen conditione concludi voluit universas, ut et mobilitati et corruptioni subsisterent, et tandem defectui subjacerent, sicque reducerentur cuncta in nihilum, quae de nihilo primordialiter processerunt. Hinc est, quod ipsi amoenae luci diei noctis succedit tenebrositas, prosperitati annexa est tribulatio, stabilitatem variat mutabilitas, illudit felicitati adversitas, gaudium doloris aculeus vulnerat, et mors demum de praesenti reportat vita triumphum. Haec quippe regula, quae nullam exceptionem recipit: haec est summi conditoris voluntas immobilis. Haec est, quae nec summas dignitates, nec immensos potentatus excipit, sed . . . . . Sceptra ligonibus aequans, omnibus aequa, omnes in hoc efficit coaequales. Ferenda est igitur aequanimiter lex communis, et illius depositioni parendum humiliter, cujus consiliarius nemo fuit, qui etiam ut hanc nobis non parcendam ostenderet, ipsam proprio Filio non pepercit. Quid est ergo quod de multorum talium transitu glorioso doloris irremediabiliter singultuosos gemitus, tristia lamenta, dolorosas voces, et amaras lacrymas, prout intelleximus, emittitis incessanter? Equidem animus magnificus, nobilitatis titulus, prudentiae modus talia nec approbant, nec admittunt. Rogamus itaque sublimitatem vestram precibus quantis possumus, et in Domino Jesu obsecramus, quatenus praedictas anxietates, pusillanimitatis filias, penitus deponentes, ad ipsum Dominum corporeos et mentales oculos dirigatis, ipsum in omnibus operibus suis toto mentis ardore totoque studio collaudando. Nam etsi doletis carnaliter, quia tantos, tam sublimes, tam magnificos amisistis, regratiari potius debetis Altissimo, et jus clementiam collaudare, quia ipso praestante, habere tales, ut praedictum est, meruistis. Attendatis etiam diligenter, quod quidquid habemus, a Deo mutuum est, non donum; deposuit enim, non dedit, quaecunque sub ipso beneficia possidemus. Agamus ergo de usu gratias, et reddamus, cum repetierit, non ingrati, sed ut ad gratias vos obnoxios recognoscatis iterum pro felici copia liberorum, in quibus, si bene advertitis et gaudiorum vobis adest materia, et multa insuper restitutio amissorum.
EPISTOLA CLXX. AD REGINAM QUAMDAM.
Author: Petrus Blesensis

ARGUMENTUM.-- Hortatur reginam ne plus aequo lugeat ob mortem regis Arragoniae.

Tibi forsitan profuit hactenus ignorasse mortem regis Arragoniae, et tantum temporis subripuisse dolori, sed nobis quidem obfuit manifeste, quia doloris gladium, qui nostram in ipsius morte sauciavit animam, tecum sentire cogimur. Iterato etiam vulnus, quod ipsa temporis diuturnitate obduxerat cicatricem, redivivis hians suspiriis reviviscit. Quid enim prodesset hortari, ne tam acerbo vulnere sauciata non doleas, cum dolore non careat plaga recens, aut suadere, ne fleas in funere tam deflendo, cum ipsi nostras in ipsa doloris recentia nullatenus potuerimus, et adhuc in hujus memoria vix possimus lacrymas continere? Habet quippe dolor, sicut affectus caeteri, leges suas, quae nullius imperium patiuntur; et quemadmodum quemlibet viventem pallore timor, et verecundia rubore perfundit, ita vis doloris intimis inclusa praecordiis ad exteriora nullius imperio retardata prorumpens se ipsam per lacrymas erumpentes effundit. Sic patriarcha Jacob credens filium suum Joseph a bestia devoratum dies multos continuavit in luctu. Sic Job exemplum patientiae singularis in natorum acerba morte expressit scissione vestium vim doloris. Nunc igitur persuadere intendimus, ut quasi fortior in supradictis in tanta dolendi materia dolorem prorsus excludas; quia te modum habere volumus in dolendo, ac ipsum Job, de quo jam praecessit mentio, imitari; qui, postquam doloris vehementiam expressit, sicut praemissum est, continue beneficia memorans Creatoris, et humiliter divinae obsequens voluntati: Si bona, inquit, suscepimus de manu Domini, mala quare non suscipiamus? Et tu, qui multa bona de manu Domini etiam largiflue suscepisti, cur igitur indignaris, si dulcia tot amaritudo respersit? an ignoras, quod peregrinatio est vita hominis super terram? Et, sicut in longo peregrinationis itinere, nunc est pulvis, nunc lutum, nunc serenum, nunc pluvia; ita modo spes, modo timor, modo dolor, modo gaudium in hac vita. Denique, quid potes dolore supervacuo proficere, nisi affligere temetipsam, et subditorum tuorum animos consternare? Ecce David regis tibi referimus exemplum, ut regina regem prudenter imiteris; qui servientibus suis admirantibus, quod cum filius suus adhuc viveret, jejunabat et flebat; postquam autem fuit mortuus, comedit lota facie, et respondit, inquiens: Dum adhuc viveret, jejunabam et flebam, si forte donaret Dominus illum mihi; nunc autem quia mortuus est, cur jejunem? nunquid potero eum amplius revocare? Ego ibo ad eum, ipse vero ad me non redibit, consolatusque est rex facto et verbo hujusmodi se et suos. Et tu ergo, filia charissima, consolari te ac tuos incipias his exemplis, non deficiens, sed proficiens, cum a David corriperis, ne sic dejiciaris praeteritorum memoria, quod praesentium jucunditatem amittas, sed in te fiduciam potius erigas futurorum, pensans quam transitoria sit et caduca gloria temporalis, ut illam, quae finem non habet, sollicita studeas promereri.
EPISTOLA CLXXI.
Author: Petrus Blesensis

ARGUMENTUM.-- Quemdam consolatur moerentem ob mortem multorum

Contra casus mundi, tam varios quam amaros, contra insultus pestiferos, quibus humana conditio affligitur incessanter, cujus cithara in luctum convertitur, quam mortis insidiae lacerant, quam errores angustant, et quam respirare non sinunt, arma patientiae oportet assumere, tot adversa mansuete sufferre, et beneplacitum Dei, ad cujus nunc nutum orbis concutitur, et universa tremiscunt, non solum patienter, sed cum gratiarum actionibus tolerare. Sane, etsi rumor amarus, rumor anxius et absynthio plenus super casu, nec non occasu talium circumquaque diffusus materiam ploratus accumulent, et cordis interiora compungant, tamen aggravatam manum Domini prudentis est animi cum modestia tolerare, ne desiderando contrarium, convincatur nolle, quod Altissimo placuit, et quod Dei judicium ordinavit. Prudentiam igitur cordis vestri, quam circumspectam scimus, quam in prosperis non elatam, quam in adversis non depressam pro certo cognovimus, duximus exorandam, quatenus occasum talium, quos de mundi miseria transtulit gratia Creatoris ad regnum, tam forti animo toleretis, quod patientiae munus muneretur in vobis.
EPISTOLA CLXXIII. AD EPISCOPOS SUFFRAGANEOS ET ABBATES.
Author: Petrus Blesensis

ARGUMENTUM.-- Archiepiscopus Rothomag. auxilium episcoporum et abbatum implorat, ut pontificis Romani inopiae subveniant.

Rothomagensis archiepiscopus suffraganeis et abbatibus salutem. Novistis, et in fines terrae credimus exivisse, quantis turbationibus et pressuris Romana Ecclesia diutissime sit vexata. Credimus in communem notitiam devenisse, qualiter dominus papa pro tuitione ecclesiasticae libertatis se ad omne discrimen objecerit, Ecclesiaeque Dei persecutionibus commoriens incessanter sit afflictione propriae personae, et debitorum onere praegravatus. Clamat itaque ad vos vestra mater Ecclesia sumptibus importunis exhausta, plenamque reportans de vestra largitione fiduciam, postulat ut in vestra consolatione respiret, pro quibus desolatam se sentit et moerore confectam. Sane schismaticae potestatis procella jam pro parte detumuit; jam portum securiorem naviculae Petri promittit aura clementior, si pacis opportunitati, quam Deus obtulit, obsequia vestrae liberalitatis aspirent. Efferatam siquidem Romanorum malitiam, et inexplebilem pecuniae sitim domini papae munificentia et consilio toties expugnatam succubuisse certa relatione comperimus. Nec ad omnimodam pacis et securitatis plenitudinem quidquam deest, nisi ut dominus papa sumptibus exinanitus immensis, sibi et suis victualium sufficientiam de vestra largitione restauret. Bene valete.
EPISTOLA CLXXIV. AD DOCTORES ACADEM. NEAPOLITANAE.
Author: Petrus Blesensis

ARGUMENTUM.-- Lamentatur de obitu M. Walteri professoris grammatices.

Sedentibus super aquas amaritudinis in salicibus organa suspendentibus Neapolitani studii doctoribus universis magister P. solamen sancti Spiritus, et illam, quae omnem sensum exsuperat, pacem Domini nostri Jesu Christi. De saeculo nequam, et valle miseriae ad scholas florentis patriae, ubi garrulitatis improbae nullus auditur tumultus, illius vocatione, cujus imperium in coelo et in terris et in omnibus extenditur creaturis, grammaticorum eximius consocius noster et frater, M. Walterus noviter evocatus, ab oculis nostris pertransiit velut umbra, imo evanuit; ad cujus transitum studii Parthenopes obscuratus est sol, et luna versa est in eclipsin. Nam ars grammaticae, quae lunae vocabulo designatur, privata decoris radiis tristis sedet in tenebris, et habet, unde suum possit reiterare dolorem, duobus maritis tam modico tempore viduata. Nondum praecedentis et recentis doloris sanata sunt vulnera, et sic calamitati calamitas, et tempestas additur tempestati, dolor doloribus, et vulneribus vulnera inferuntur. Mirum in modum hic est ordo praeposterus et turbatus; quia naturaliter magistrum sequitur discipulus; hic autem magister est discipulum subsecutus, et hoc ideo, quia mortis irregularitas de suo more perverso pervertit ordinem; quae praeponenda erant postponit; praeponit e contrario postponenda. Proh dolor! vitis frondosa quam subito aruit, cujus fructus exuberarat ad plenum. Nam in multitudine filiorum, quos genuit indefessus ille uterus magistralis, cunctis praevaluit, et tanquam cedrus Libani superexcrevit, cui non sunt adaequatae virgultae de deserto. Ipse quidem fuit alter Joseph in terra Aegypti, cui omnes inviderunt potentes, quem saeva bestia devoravit, videlicet mors, quae per aphaeresim cunctis aufert mortalibus caput, et a membris dividit et scindit; in cujus decisione vos, qui floretis in cathedris, tanquam multorum capita plena oculis retro respicite, et diligenter attendite quantum sit tenuis et fragilis gloria singularis; quae est quasi quidam vapor ad modicum durans, fenumque quod mane florescit, vespere decidit et arescit. Ad tutelam igitur bene vivendi, doctores inclyti, subtracti magistri, per illam syncopen a qua nullus grammaticus excusatur, statum et transitum reciprocantes in vobis, unum efficax per locum a simili colligite argumentum, similiter istud iter currere, quod vester socius praecucurrit; cum de similibus idem judicium habeatur.