medieval-data/medieval-letters huggingface dataset:
X.  De molendino de Cantu Ranae quod est apud Corboilum.   (Anno 1190.) [  Ibid.,  p. 49.]
Author: Mauricius de Sulliaco
Date:  [de venditione quidem molendini Parisius,
de venditione vero terrae et concessionibus
amicorum, apud Moissiacum, testibus, etc., anno
Incarnationis Dominicae 1190, episcopatus nostri
XXXI. Quod ut perpetuam obtineat firmitatem,
scripto commendari et sigilli nostri sub impressione
praecepimus confirmari]

Ego MAURICIUS Dei gratia Parisiensis episcopus, notum fieri volumus universis quod, cum nos et Guido de Mossiaco, molendinum quoddam, quod de Cantu Ranae dicitur, apud Corboilum communiter possideremus, idem Guido pro necessitate sua et Girardus filius ejus, jam miles factus, partem suam quam in praefato molendino habebant nobis, fide garantiae in manu nostra praestita vendiderunt pretio XXV librarum monetae Parisiensis. Hujus quoque venditionis fidejussores, garantiae fide data, se constituerunt: Hugo de Everi, miles, Henricus de Luigni, Gillibertus de Moissi, Gaufridus de Solorre, et sic molendinum illud totum nostrum fecimus. Praesentium quoque ac futurorum notitiae transmittere curamus, quoniam praenominatus Guido cum praedicto filio suo Girardo, similiter nobis vendiderunt, pretio XVIII librarum Parisiensium, duodecim arpennos terrae arabilis, quae dicitur terra Sancti Petri juxta culturam nostram. Utramque autem venditionem, scilicet molendini et terrae concesserunt, et se fide media garantire promiserunt, filiae supradicti Guidonis, Hildeburgensis et Ermengardis, et generi ejus Petrus et Matthaeus, et filii ipsius Odo, et Guido, et frater ejusdem Guismundus canonicus de Campellis.

Actum .
XI.  Charta Mauricii Parisiensis episcopi qua abbati et monasterio S. Dionysii Parisiensis concedit ut ecclesiam baptismalem in curia Novae Villae cum jure patronatus, erigat.   (Anno 1194.) [DOUBLET,  Histoire de Saint-Denys,  526.]
Author: Mauricius de Sulliaco

In nomine sanctae et individuae Trinitatis, amen. Ego MAURICIUS Dei gratia Parisiensis episcopus, notum fieri volumus universis, tam praesentibus quam futuris, quod nos in villa Beati Dionysii quae dicitur Nova Villa, prope Novalia de Ternomio, ecclesiam baptismalem institui volumus et benigne concessimus, ut curatas et synodalia, et caetera parochialia debita, nobis et successoribus nostris episcopis, et archidiacono similiter persolvat, et fontes et coemeterium, campanas et caetera parochialia, sicut matrix et baptismalis ecclesia obtineat, et proprii sacerdotis praesentia gaudeat. Ad abbatem vero tanquam ad patronum jus praesentationis et eligendi sacerdotem in ecclesia illa ab episcopo instituendum pertineat, salvo in omnibus jure episcopi et archidiaconi. Quod ut ratum et firmum permaneat, praesentem paginam inde conscribi, et eam sigilli nostri auctoritate praecipimus communiri.

Actum anni incarnati Verbi 1194.
XII.  De pratis Insulae de Mera.   (Anno 1195.) [  Ibid.,  p. 53.]
Author: Mauricius de Sulliaco

In nomine Domini, Amen. Ego MAURICIUS, Dei gratia Parisiensis episcopus, notum facimus universis quod Hugo filius Ebrardi et uxor ejus Ascelina, fide garantiae in manu nostra praestita vendiderunt nobis, octo libris monetae Parisiensis, duos arpennos pratorum in insula quae Mera dicitur sitos, et pratis nostris contiguos. Hujus venditionis fideijussores se constituerunt, Garnerius filius et Galterus gener dicti Hugonis, Garnerus Andreae, Joannes Aldegundis, Willelmus de Moncello, Matthaeus filius Joslenni, et se garantiam laturos compromiserunt. Testibus . . . . . Richardo capicerio, Erchembaldo praeposito, Guimberto panetario . . . .

Actum apud Sanctum Clodoaldum incarnationis Dominicae anno 1195, episcopatus nostri XXXV. Quod ut ratum permaneat, scripto commendavimus, et sigillo nostro confirmavimus.
XIII.  Charta Mauricii de Ansello de Chetenvilla et Aalesi uxore ejus.   (Anno 1196.) [  Cartulaire de Notre-Dame de Paris,  II, 114.]
Author: Mauricius de Sulliaco

In nomine Domini, Amen. Ego MAURICIUS, Dei gratia Parisiensis episcopus, notum facimus universis praesentibus et futuris quod Ansellus de Chetenvilla et Aalix, uxor ejus, vendiderunt ecclesiae beatae Mariae Parisiensi, pro viginti libris, totam decimam suam quam habebant apud Chastanetum tam de terra arabili quam de terra Martanda. Hanc venditionem Joannes de Bevre, de cujus feodo est decima illa concessit et approbavit, et se defensorem et fideijussorem garantiae cum Radulpho de Plessiaco, et Galtero de Chaterun, fide in manu nostra praestita, constituit. Testes sunt, Hugo decanus, Petrus cantor, Galo succentor, Matthaeus decanus de Meudun, Nicolaus decanus de Viceor, Guibertus, Aubertus, Hunaudus.

Actum Parisius, anno Dominicae Incarnationis 1196, episcopatus nostri XXXVI.
XIV.  De hospitibus et censu quae vendiderunt apud Victoricium, Hugo Malvias et Gondrea uxor ejus, Parisiensi episcopo.   (Anno 1160-1196.) [  Cartulaire de Notre-Dame de Paris,  I, 52.]
Author: Mauricius de Sulliaco

Ego MAURICIUS, Dei gratia Parisiensis Ecclesiae episcopus, notum fieri volumus universis, tam praesentibus quam futuris, quod Hugo Malvias et Gondrea uxor ejus vendiderunt nobis pro LX libris, VII hospites et censum annuum XXVI solidorum et dimidii, et quidquid apud Victoricium possidebant. Hoc autem ipse et uxor ejus in manu nostra refutaverunt, et uterque venditionem istam plevivit, et fide interposita se perpetuo garantire firmiter promisit. Mater etiam praedictae Gondreae hoc ipsum concessit, et fide interposita, plevivit. Joannes quoque de Curcellis, ad cujus feodum id pertinebat, ipse et concessit et laudavit.
XV.  De transactione facta inter Mauricium episcopum et canonicos Sancti Marcelli de Vitriaco.   (Anno 1163-1196.) [  Ibid.,  p. 53.]
Author: Mauricius de Sulliaco

Ego MAURICIUS, Dei gratia Parisiensis episcopus, notum fieri volumus universis, tam praesentibus quam futuris, quod controversia exstitit inter canonicos Sancti Marcelli, et Giroldum de Vitriaco, eo quod ancillam nostram duxisset, cum ipse esset de familia Sancti Marcelli. Insuper conquestum quemdam terrae et vinearum quem idem Giroldus a patre et matre sua habuerat, praedicti canonici vindicare conabantur. Tandem controversia illa ante nostram translata praesentiam compositione terminata est tali, scilicet, quod nos filiorum Giroldi primum habebimus, canonici vero secundum, nos tertium, et ipsi quartum, tam de his qui nati sunt, quam qui nascituri sunt. Si vero unus superfuerit impar, dabitur in clerum. Haereditas vero Giroldi et uxoris suae inter ipsos, tanquam inter fratres convenienter dividetur, etc.
II. AD GUIDONEM COMITEM.  (  Anno  886.) [Apud Gratianum,  Decr.  I, d. 63, cap. 18.]
Author: Stephanus V

STEPHANUS GUIDONI comiti.

Lectis sagacitatis vestrae apicibus, qui defuncto Ecclesiae Reatinae antistite, clerum et plebem ejusdem Ecclesiae elegisse sibi futurum antistitem, nobisque consecrandum vestro studio directum esse ne ipsa Ecclesia diu sine proprio constet pastore, fatebantur, nos de obitu prioris dolentes, nunc ipsum electum unanimitate, et canonica ipsius Ecclesiae electione, ut mandasti tam citissime ordinare omisimus, quod imperialem nobis, ut mos est, absolutionis minime detulit epistolam. Pro qua scilicet re ambiguum est nobis: ideo voluntati vestrae in hoc parere distulimus, ne Augustalis animus durissime hoc, quocunque modo perciperet. Sed scientes Ecclesiam Dei sine proprio diu pastore non debere consistere, gloriae vestrae mandamus, quoniam aliter nos agere non debuimus, ut vestra solertia imperiali, ut prisca consuetudo dictat, praecepta licentia, et nobis, quemadmodum vos scire credimus, imperatoria directa epistola tunc voluntati vestrae de hoc parebimus, eumdemque electum, Domino adjuvante, consecrabimus: quod, charissime fili, moleste nullo modo suscipias.
IV. EPISTOLA AD EPISCOPOS ORIENTALES.  (  Anno  888.)
Author: Stephanus V

Ipsis pro ordinatione Stephani patriarchae Constantinopolitani dispensationem petentibus, eo quod a Photio diaconus ordinatus fuisset, respondet et ulteriorem informationem petit.

STEPHANUS episcopus, servus servorum Dei, universis episcopis et reliquis clericis, etc. Catholica Christi et Dei nostri Ecclesia fundata super firmam petram, apostoli videlicet Petri confessionem, licet plurimis tempestatibus et fluctibus agitetur, nihilominus confirmatur et augetur. Nec mirum si humani generis hostis membra Ecclesiae tentare aggreditur, qui caput ipsum Dominum nostrum Jesum Christum tentare non dubitavit. Nec igitur mirum si Photium satis exosum ab Ecclesia damnatum ejecistis, qui salutiferam Domini crucem ita delusit, per quam videlicet venerandam crucem omnia dona sacerdotalis ministerii perficiuntur, et sancti baptismatis lavacrum sanctificatur. Praedictus itaque Photius laicus homo, si regiam viam ambulasset et decretis sanctorum Patrum inhaesisset, ad tantam insaniam nunquam devenisset. Quapropter qui Christi humilitatem, venerandam scilicet crucem, contemnunt, percussi sunt tanquam primogenita Aegypti: tunc enim Israelitarum primogeniti, cum essent signati, servati sunt ac custoditi . Quid vero erat ille sanguis agni in limine Israelitarum, nisi crux passionis Christi quae in frontibus fidelium imprimitur? Quicunque igitur salutarem crucem parvipendit evangelico ense interimitur. Sed de Photio quidem ita vos scripsistis: illas vero imperatoris litteras cum legissemus, easdem a vestris procul abesse comperimus. Ita enim se habebant: quod Photius quietam vitam elegit. Quapropter in dubitatione versamur. Multum enim interest abrenuntiasse et expulsum esse. Nos igitur absque diligenti inquisitione qualecunque judicium proferre non possumus. Quapropter nunc sententiam prorogavimus: et opus est utriusque partis religiosissimos episcopos mitti, ut, perpensa omni dubitatione et veritate, utrimque manifesta dicere possimus quod Deus voluerit. Romana enim Ecclesia instar speculi et exemplaris reliquis Ecclesiis constituitur. Et quodcunque definierit in sempiternum manet incorruptum, et hac de causa sententias magna cum inquisitione ferre decet.

Notes: (Exod. XII)
V. AD FULCONEM RHEMENSEM ARCHIEPISCOPUM PRO TEUTBOLDO LINGONENSI EPISCOPO.  Fragmentum.  -- (  Anno  889.)
Author: Stephanus V

Nos autem qui omnium Ecclesiarum in beato Petro apostolorum principe curam suscepimus, scientes inter episcopos non haberi eum qui neque a clero electus neque a populo est expetitus: saepe dictum Teutboldum venerabilem diaconum ipsorum lamentabilibus precibus inclinati Lingonensis Ecclesiae episcopum consecravimus, condigna sententia praevaricatoribus illata, licet et aliis praevaricatoribus fuerint impediti. Quapropter tuae injungimus sanctimoniae, ut his nostris apostolicis litteris perceptis, postposita dilatione, ad Lingonensem accedas Ecclesiam, et eumdem Teutboldum a nobis solemniter consecratum episcopum exinde revestias, omnibusque archiepiscopis et episcopis innotescas, pro tantae contumaciae ultione nos ejusdem Ecclesiae specialem sollicitudinem suscepisse, pro tanti laboris maceratione et oppressionis illatae revelatione. Quidquid autem idem venerabilis episcopus Teutboldus vobis ex nostra parte retulerit, credite et effectui mancipare nullo modo ambigite: utpote tuam reverentiam circa nos devotam consistere credimus.
VI. AD LEUTBERTUM MOGUNTINUM EPISCOPUM.  Fragmentum.  -- (  Anno  889.)
Author: Stephanus V

Consuluisti de infantibus qui in uno lecto dormientes cum parentibus mortui reperiuntur, utrum ferro candente, aut aqua fervente, seu alio quolibet examine parentes se purificare debeant eos non oppressisse. Monendi sunt namque et protestandi parentes, ne tam tenellos secum in uno lecto collocent: ne negligentia qualibet proveniente suffocentur, vel opprimantur, unde ipsi homicidii rei inveniantur. Nam ferri candentis, vel aquae ferventis examinatione confessionem extorqueri a quolibet, sacri non censent canones; et quod sanctorum Patrum documento sancitum non est, superstitiosa adinventione non est praesumendum. Spontanea enim confessione, vel testium approbatione publicata delicta, habito prae oculis Dei timore, commissa, sunt regimini nostro judicare; occulta vero, et incognita illi sunt relinquenda, qui solus novit corda filiorum hominum. Hi autem qui probantur, vel confitentur tali reatu se noxios, tua eos castiget moderatio: quia si ille, qui conceptum in utero per abortum deleverit, homicida est: quanto magis qui unius saltem diei puerulum peremerit, homicidam se esse excusare nequibit?
VII. AD LUYTHOBIUM [LUITBERTUM] MOGUNTINUM EPISCOPUM.  Fragmentum.  -- (  Anno  889.) [Apud Ivonem, IV, cap. 232.]
Author: Stephanus V

STEPHANUS LUYTHOBIO Moguntino episcopo.

Capitula Nicaeni concilii, testimonio Athanasii, 70 in figuram septuaginta discipulorum scripta non dubitamus. E quibus viginti tantum in Ecclesia sancta Romana habentur, sed quo neglectu reliqua defuerint ambiguum est: arbitrantur enim plurimi ea Antiocheno inserta concilio.
VIII. AD PAULUM PLACENTINUM EPISCOPUM.  Fragmentum.  -- (  Anno  889.)
Author: Stephanus V

Loci nostri consideratio nos admonet, rationis auctoritate, quae a praedecessoribus nostris utiliter decisa fuerint roborare, et quae a temerariis praesumpta fuerint in promptu nihilominus ulcisci. Reum quippe ante conspectum divini Judicis se noverit esse, qui nititur utiliter finita rescindere ac roborata quolibet ausu violare. Ecclesiastici quippe vigoris ordo confunditur, si aut temere illicita praesumantur, aut non concessa impune tenentur. Proinde si negligenter ea quae male usurpantur omittimus, excessus viam procul dubio aliis aperimus.
IX. AD ROMANUM ARCHIEPISCOPUM RAVENNATEM.  Fragmentum.  -- (  Anno  889.) [Apud Gratianum I  Decr.  LXIII, c. 12.]
Author: Stephanus V

STEPHANUS episcopus servus servorum Dei, ROMANO archiepiscopo Ravennati.

Nosse tuam fraternitatem volumus ad nostras aures fore perventum Imolensem episcopum ab hac luce migrasse, in cujus successoris electione populi divisionem provenisse audivimus. Quod quia saepe contingere solet non adeo miramur. Verumtamen in hoc tuam plurimum oportet adhiberi sollicitudinem, ut convocato clero, et populo, talis ibi eligatur per Dei misericordiam, cui sacri non obvient canones. Sacerdotum quippe est electio: et fidelis populi consensus adhidendus est, quia docendus est populus, non sequendus.

Notes: (quaerentibus singulis quae sua sunt,
non quae Jesu Christi)
X. AD DOMINICUM RAVENNATEM ARCHIEPISCOPUM.  Fragmentum.  -- (  Anno  890.)
Author: Stephanus V

Significat se consecrasse Placentinis episcopum; in nihilo tamen velle se juri Ravennatensis metropolitani officere.

STEPHANUS episcopus, servus servorum Dei, rev. sanctissimo confratri nostro DOMINICO archiepiscopo S. Raven. Ecclesiae. Divina majestas, pastorale ministerium nobis. . . . sollicitudinem gerentes, cura pervigili, nostrum apostolicum impendere suffragium; idcirco omnium sanctae Dei Ecclesiae fidelium agnoscat notitia, quia cum Ravennas Ecclesia, per obitum Romani quondam archiepiscopi ejusdem Ecclesiae viduata, sine pastore consisteret, repente, et sancta Placentina Ecclesia, illius suffraganea, a suo pastore quondam Paulo episcopo exstitit denudata. Quapropter diversis Italici regni fluctuantibus procellis, quia per eamdem sanctam Ravennatem Ecclesiam proprio destitutam pastore, ipsa sancta Placentina Ecclesia de pastore proprio remedium recuperandi minime adipisci valebat; ad apostolicam sedem, nostrumque apostolicum, utpote ad caput omnium Ecclesiarum, et matrem, refugium visi sunt. . . . . . . fecisse offerentes nobis proprium electum, Bernardum nomine, diaconatus officio utentem, et suggerentes una cum decreto ab eis in eum facto, hunc a nobis sibi consecrari antistitem, ne ipsa Ecclesia diu sine pastore annihilaretur, et eligentes, atque petentes acephali et vagabundi incederent. Nos autem, ut diximus, cum proprius metropolitanus deesset, satis ab eis rogati, praedictum Bernardum in eadem Placentina Ecclesia praevidimus consecrare episcopum, dantes illi in mandatis atque jubentes expresse, ut in omni subjectione et fidelitate se sub jure sanctae Ravennatis Ecclesiae observaret, quia sic nobis placuit; ita scilicet, ut omnem obedientiam, omnemque devotionem atque consuetudinem et usum, antecessores fecisse probantur, et ipse devote adimplere satagat in sancta Ravennate Ecclesia. Unde volumus et a praesenti octava indictione decernimus, eumdem sanctam Ravennatem Ecclesiam nullam deinceps pro eadem a nobis consecratione concessa . . . . perpeti; sed a nobis, nostrisque successoribus pontificibus sit. . . . . omnimodis; quinimo eadem praedicta sancta Placentina Ecclesia in jus, et consecrationem, atque debitam obedientiam, ejusdem saepe dictae sanctae Ravennatis Ecclesiae, quemadmodum antiquitus fuisse recolitur, omnibus consistat temporibus: volentes uniuscujusque jus et privilegium Ecclesiae indiminutum haberi, et irrefragabiliter custodiri. Script. per manum Benedicti Notarii et scriniarii sanctae sedis apostolicae in mense Martio, indictione supra scripta octava. Bene valete. Dat. octav. Kal. April., per manum Zachariae Dei pietate primicerii sanctae sedis apostolicae anno, Deo propitio, pontificatus Domini Stephani summi pontificis et universalis papae, pro sacratissima beati Petri apostoli sede; quinto, Ind. 8 suprascripta.
XI. AD CLERUM ET POPULUM PLACENTINUM.  Fragmentum.  -- (  Anno  890.)
Author: Stephanus V

Dat illis pontificem Bernardum, commendat submissionem metropolitano Ravennati.

STEPHANUS episcopus servus servorum Dei, omnibus sacerdotibus, atque judicibus, clero, et populo, seu universae generalitati Placentiae commorantibus, salutem. Qualiter sancta Ravennas Ecclesia privata proprio pastore, in obitum vestri episcopi, viduata existeret, vos nosse per omnia scimus; sed ad supplementum, et sublevationem vestrae Ecclesiae nostrum apostolicum subsidium visi fuimus impartiri, ita ut Bernardum diaconum, pastorem vestrum, per nostram consecrationem institueremus: et ideo fidelitati omnium vestrum injungimus et decernentes sancimus, ut tam ipse Bernardus quamque omnes decessores sui in perpetuum sub Ravennatis Ecclesiae pontificatu plenam observantiam totamque fidelitatem viriliter custodiat, et more antecessorum ejus, devotissimus tam ipse, quam successores sui existant, observando in omnibus omnium obedientiam, omnemque consuetudinem sanctae Ravennatis Ecclesiae, suisque archiepiscopis, absque omni contradictione, vel molestia, prout irrefragabiliter pollicitus est. Nam si ipse, vel aliquis decessor ejus, aut aliquis vestrum, tam de sacerdotali ordine quam de laicali coetu, contemptor, vel transgressor apparuerit per inobedientiam, sacerdos qui exstiterit, ex Dei omnipotentis, sanctorumque apostolorum Petri et Pauli, et nostra apostolica auctoritate, maneat suspensus a proprio ministerio, quousque solutionis gratiam a Ravennate archiepiscopo perceperit. Laicus vero, qui contradictor apparuerit, a vino et cocto suspensus existat, quousque ad praedictae solutionis gratiam pervenerit. Insuper noscat se nostro Lateranensi palatio quinque libras auri obrizi esse compositurum, et anathematis vinculo innodatus, in aevum permaneat. Hanc nostram epistolam vel testificationem sanctam Ravennatem Ecclesiam habere decernimus.
XII. EPISTOLA AD EPISCOPOS PROVINCIAE COLONIENSIS.  (  Anno  890.) [Apud Lappenberg,  Hamburgisches Urkundenbuch,  p. 777.]
Author: Stephanus V

STEPHANUS episcopus, servus servorum Dei, reverentissimo et sanctissimo confratri nostro HERIMANNO, Agrippinensis Coloniae archiepiscopo, seu venerabilibus FRANCONI Tungrensi, ODIBALDO Trajectensi, WOLFELMO Mimigernafardensi, DRUOGONI Mimidonensi, EGILMARO Osnabruggensi episcopis . . . . . De caetero Bremensis Ecclesiae sedem Agrippinae Coloniae subjectam in ecclesiasticae disciplinae officio fuisse scripsistis, cujus fines barbaris contiguas gentibus significastis. Quam ob rem Guntarii quondam benevolentiam a sede apostolica usum pallii promereri, ut verbum Dei honoratius praedicare et suo archiepiscopo parere, vos scripsisse, legentes risimus, mirati prudentiam vestram arbitrari, non ad ministerii sacratissimi, sed ad saecularis dignitatis honorificentiam pallii usum pro libitu cuilibet tribui. Scilicet si provincia et suffraganei, quibus praesit, deest, qualiter usum pallii promeruit, ambiguum habetur. Verumtamen ut auferatur ambiguitas et justo examine rectitudo libretur, utrarumque partium disceptatores in nostram praesentiam venire commonemus, ut liberius quae ratio dictat, agnita veritate, apostolica censura decernat; quia et ad eum similiter scripsimus. Nulla itaque ratio sinit, duorum liti ad unius vocem imponere finem . . . . .
XIV. AD AMELIUM UCETIENSEM EPISCOPUM.  (  Anno  891.) [Apud D. Bouquet.,  Recueil des historiens,  tom. IX.]
Author: Stephanus V

Declarat Girbertum Nemausensem episcopum excommunicatum iri, nisi resipiscat.

STEPHANUS episcopus, servus servorum Dei, reverentissimo et sanctissimo AMELIO episcopo. Scias quia ea quae mandasti audivimus, et statuimus, prout suggessisti et petisti; et epistolas ecce scripsimus tam archiepiscopo Teudardo quam et comiti Richardo, et vicecomiti illius Alberico: mandamus intimantes Girbertum episcopum fore excommunicatum, nisi resipuerit et ab invasione abbatiae nostrae se subtraxerit; et, ut tibi eam liceat securiter retinere sub nostra defensione ad regendum et salvandum, et annue solitum censum beato Petro apostolo dirigendum. Tu vero esto semper sollicitus de nostra fidelitate qua nos magis te fovere in cunctis volumus, et ut ipsum censum dirigere ne praetermittas. Optamus te in Christo valere.
XV. AD GIRBERTUM NEMAUSENSEM EPISCOPUM.  (  Anno  891.) [Apud D. Bouquet.,  Recueil des historiens,  tom. IX.]
Author: Stephanus V

Monet ut nullam vim inferat monasterio S. Aegidii.

STEPHANUS episcopus, servus servorum Dei, GIRBERTO episcopo. Apostolatui nostro relatum est quod, in rebus abbatiae nostrae quae S. Aegidii est, quae a nostris antecessoribus, vel a nobis Amelio Uzeticensi episcopo ad regendum atque ad salvandum concessa est, facere minime differas nonnulla incommoda, pluraque adversa, apostolica praecepta audire postponas et epistolas aeque apostolicas observare recuses. De quo satis te redargui oportuerat; sed apostolicae benignitatis in te huc usque exspectata est moderatio. Quapropter te monemus et apostolica auctoritate praecipimus ut, ad mentem rediens, nullam vim nullamque oppressionem in omnibus rebus ipsius abbatiae quoquomodo facias, aut facienti consentias: quin liceat eidem Amelio venerabili episcopo quietem habere, et censum beato Petro apostolo dirigere securiterque ipsum locum regere. Quod, si temerario ausu in eadem pertinacia permanseris, scias te esse excommunicatum, donec, Romam veniens cum eodem Amelio episcopo, coram me noveris te satisfacturum, quoniam tantam temeritatem nullomodo dimit temus.
XVI. AD WALBERTUM PATRIARCHAM.  Fragmentum.  -- (  Anno  891.)
Author: Stephanus V

Miramur prudentiam vestram Cumensi Ecclesiae denegare pastorem, cum te etiam ad hoc provocatum noveris apostolica exhortatione. Nunc vero iterato tibi scribimus, nolentes alicujus Ecclesiae privilegium infringere, licet apostolica praerogativa de qualibet Ecclesia clericum ordinare, etc.
XVII. AD ROTBERTUM METENSEM EPISCOPUM.  (Anno 891.)
Author: Stephanus V

Respondet qua ratione ad ordines ecclesiasticos promovendus sit clericus cui digitus abscissus est.

STEPHANUS episcopus, servus servorum Dei, RotBERTO Metensi episcopo. Lator praesentium Flavinus, scilicet clericus ad sanctam sedem apostolicam veniens detulit a te nobis directam epistolam, qua indagare studuisti eum a Normannis nuperrime captum sinistrae manus digitum habere abscissum, sciscitans si ob hoc ad ecclesiasticum ordinem valeret promoveri, an non. Quod et nos reperientes, quia solertia tua magis super hoc sollicita a sede apostolica edoceri flagitat normam justitiae semper sequi exoptans, studium tuae sanctitatis merito collaudamus, reverentiam tuam scire volentes quoniam, si ita est quod a Normannis digitum ipsum habeat abscissum, ad promovendum, si alias dignus fuerit, nihil ei nocebit, eo quod quid de his qui a dominis, vel medicis, sive a paganis, non sponte tale quid patiuntur, sacri censeant canones, dilectionem tuam latere non credimus, quam ei obviare debere, si ita est, minime reperimus, monentes religionem tuam, ut circa illum ita peragat, quatenus ut mercedem pro eo magnam incurrat et desiderium illius, canonica auctoritate ei in aliis non obviante, Deo adjuvante, perficiat.