EPISTOLA X. AD QUEMDAM FRATREM SUUM.  Gratulatur de sua conversione, de qua tamen nonnihil timet, hortatur ut vota adimpleat, et ad regulare claustrum se transferat.
Author: Guibertus Gemblacensis

Fratri charissimo, G. dilectus suus, in cursu propositi sui constantiam et de laboris mercede confidentiam.

Lectis litteris tuis brevibus, immensum laetatus sum, earum indicio effectum jam vitae comperiens quod nunquam de te speraveram. Quis enim priorem tuam non dico conversationem, sed dispersionem cognoscens, ex facili crederet levitatem tuam ad maturitatem vel modestiam sacrae religionis, quam irridere solebas, colligendam, et cervices tuas superbas et rigidas humili Christi jugo aliquando supponendas? Sed hoc pium et solitum benigni Salvatoris nostri artificium est, qui eos quos praescivit et praedestinavit conformes fieri imaginis Filii sui ex insperato vocans et mutans, terrena docet despicere et amare coelestia, et exleges ad normam legis vitae et disciplinae componit. Sed ut de hac ipsa conversatione tua tibi meam, et hoc ad te muniendum aperiam cogitationem, de ejus initio vehementer quidem exsulto, sed non secure, utpote vel fine incertus, et hoc maxime pro eo quod repentina videatur et coactitia, non fervore spiritus, vel consulta deliberatione animi te ad hanc evocante, sed extremo mortis periculo perurgente. Et quamvis certus sim quod pius Dominus quod coepit in te et perficere et solidare potens sit , auget tamen et hoc formidinem mentis meae, quod in locum plurimis periculis obnoxium te contuleris, in quo non solum rudium et noviter plantatorum moveri pedes et effundi gressus, sed et robustorum, nisi circumspectissime sibi intendant, status concuti possit; nec ista ad hoc profero, ut te vel loco cedere, vel propositum , mutare suadeam, sed ut meam erga te ex fraterna dilectione sollicitudinem insinuem, et vigilantiorem te adversus astuti tentatoris insidias reddam; de quibus scilicet periculis, quoniam plus quam expediret, me absente, in libro experientiae lecturus es, si tamen non tepide, sed disciplinate vivere volueris, ego scribere de his supersedeo. De caetero jam dominos et fratres meos qui te vel vocatum vel compulsum a Deo in suum consortium susceperunt, moneo et precor, ut vota quae distinxerunt labia tua Domino reddere , et sanctis verbis doceant, et exemplis accendant, et orationibus juvent. Te vero quem totis viribus amplector et visceribus, oro et exoratum esse cupio, ut quia jam tempus est ut plurimi sanam doctrinam non sustinent, sed ad fabulas convertuntur, etc. , tu vigiles adversus injustas fabulationes adulatorum et detractorum; et juxta Apostolum: Quaecunque sunt vera, quaecunque justa, quaecunque sancta, quaecunque amabilia, quaecunque bonae famae, si qua virtus, si qua laus disciplinae, haec cogita semper , et Deus pacis erit tecum, et reddet tibi mercedem laborum tuorum. Nec est ut queraris de raritate vel penuria eorum quos merito sequi possis, quia, etsi faciem Antichristi bonorum praecedit egestas, et mali multiplicentur super numerum, tamen adhuc, praestante Deo, et malus inter ligna silvarum, et inter spinas lilium invenitur , et, ut expressius loquar, non est fere tam perversus, in quo non aliquid imitabile invenies. Itaque quoniam ad fortissimum genus militiae vocatus es, sed in loco parum adversus hostes munito stas, oportet ut quod tibi exterior non praestat custodia, animi provideat industria, et ut sapiens utere malitia temporis ad exercitium virtutis, et duplici armatura ad ultionem inimicorum induatur zelus tuus, ut, quoniam hi qui secundum carnem vivunt, morientur, , fortiter dimices contra carnem et sanguinem, non solum abstinendo a carnalibus desideriis quae militant adversus animam , sed etiam carnalium hominum consortia fugiendo; et juxta Apostoli vocem: Accipe armaturam Dei, ut possis resistere in die malo et in omnibus perfecte stare, et deinceps . Sta ergo succinctus lumbos in veritate, indutus lorica justitiae, etc. Attamen si ego consulere et tu facere posses, nihil melius tibi consulendum putarem, quam ut ad claustrum aliquod religionis censura fervens, non ibi permansurus, sed ad discendum monachatus ordinem transires, ut cum bene instructus et armatus ordinata ex acie ad tuos regredereris, et ipse de caetero contra spirituales nequitias securus pugnare, et ad pugnandum scires et posses alios provocare. Illud autem scito quod, juxta Domini vocem in Apocalypsi, venialius esset frigidum adhuc in saeculo manere, quam tepidum et resolutum in claustro residere , quia stimulante timore et poenitentia, de magno peccatorum frigore facilius converti posses ad vias innocentiae quam de tepore securitatis recalescere ad fervorem sectandae justitiae.

Notes: (Rom. VIII) (I Petr. V) (quod absit!) (Psal. LXV) (II Tim. IV) (Philipp. IV) (Cant. II) (Rom. VIII) (I Petr. II) (Ephes. VI) (Ibid.) (Apoc. III)