medieval-data/medieval-letters huggingface dataset:
EPISTOLA I.
Author: Bulgaranus comes

. . . . Interea notescimus sanctitati vestrae ad nos opinione vulgata pervenisse Brunigildem virginem et Theudericum regem amarissima sub dispositione assueta diffundentes venena, in excidium unitae gentis contra gloriosum Theutibertum regem atrocissimum barbarorum excitasse dimicare regem. Quod si specialiter ita res agitur, quid necesse est, nisi ut ante arma bellica cunctus in hac parte precibus elaboret divinum populus implorando suffragium, unde petimus evidentiam rei nobis significari? Ut et nos participes effecti fidelium pari fidei flagrantia consurgentes, cum universis sacerdotibus, clero, cunctaque hujus provinciae Christianorum plebe, indictis letaniis redemptorem omnium Dominum supplicationibus adeamus; ut invictam potentiae suae in defensione catholicorum praetendat dexteram, et aemulan tis perfidi hostis condignum meritis adsit intentionis interitum; atque jurgiorum auctores, vetusti serpentis machinatione nudatos in exemplum reserata clareat cunctis per circuitu justa nostri Domini ultione prostratos poscentes. Ut si scripta quae paulo ante glorioso Theutiberto regi directa, sicut polliciti estis, destinare procurastis: aut si missi vestri jam reversi sunt, vel quod reciperetis responsum, vel si usque hic placita deportantes, aut certe si ad praesentiam gloriosissimi domini mei Gundemari regii praeparaturi advenerint, certius sciamus Quomodo aut tibi pecunia praeparetur, nos veraciter ut confidimus una cum beatitudine vestra sospitatem reciprocatis formare jubeatis affectibus.
EPISTOLA PRIMA. AD PHILIPPUM REGEM FRANCIAE.
Author: Alanus Tewkesburiensis

PHILIPPO, Dei gratia illustri Francorum regi, cum aetatis incremento augmentum gloriae et gratiae apud Altissimum.

Piae recordationis Ludovici, patris vestri et nostri benefactoris, nec debemus nec volumus ullo unquam tempore esse immemores; sed magis ut tenemur in nostro est voto et affectu, ut ejus beneficiis et honori, quae beato martyri Thomae in suo exsilio, et post gloriosam ejus victoriam in propria persona Cantuariae exhibuit, possimus vel in aliquo respondere. Ipsius itaque animam, quod nunc licet, devotis prosequimur orationibus, ut qui, dum vixit, id apud Ecclesiam Cantuariensem plene promeruit, jam sentiat ipsius martyris et suorum devotionem sibi prodesse, qui eidem martyri et suis in tribulationibus et angustiis exstitit tam devotus. In hoc etiam excellentiae vestrae sumus obligati, ut non minus pro vestra salute quam sua simus solliciti. Nimirum vestram magnificentiam nobis, sicut et multis, ad profectum non solum coronae et regni, sed etiam fidei et devotionis reliquit haeredem, ut, sicut ipse praecessit in spiritu mansuetudinis ad dirigendos sibi subditos in viam pacis et tranquillitatis, ita et vestra serenitas ejus sequatur vestigia, superadjiciens, quod et ipse superadjecit, hoc ad coronam regiae dignitatis jure haereditario spectare praecipue, quod omnes afflicti, et maxime pro justitia exsulantes, ad se summum debeant habere refugium. In quo et nos indubitatam spem concepimus, si ea tamen necessitas nobis ingruerit, quod debeamus et nos in nostra parvitate invenire apud clementiam vestram, quod majores nostri in eodem vel consimili casu dicuntur promeruisse. Cum vero regiae celsitudini vestrae placuerit super his nos certiores fieri, tunc demum firmiores erimus ad id quod quidam minantur acrius, fortius proferendum. Si vero sublimitatis vestrae rescriptum super his de gratia vestra ad nos reverteretur, in angustiis ipsis quibus urgemur non modicum, maximum nobis credimus et optamus conferri solatium
EPISTOLA II. AD PRIOREM WINTONIAE.
Author: Alanus Tewkesburiensis

ALANUS prior Ecclesiae Christi Cantuariae priori Wintoniae, quam sibi salutem.

Mutuae societatis affectus, quo sub ipsa paupertate sed tolerabili pridem fuimus ad invicem connexi, nos pro certo docet qualiter sub ipsis hujus mundi deliciis et rerum affluentia debeamus conversari; dum patenter perpendi potest, si plenius id inquiratur, qualiter nobis illa rei familiaris inopia tunc dederit notitiam de temporalium abundantia, cujus possessores credebamus plurimum felices, quos jam constat denudata vanitate et discussa, vacuos esse et inanes. Quid tibi, amice, videtur, si praeteritas illas scholares angustias cum his quas nunc patimur compares anxietatibus? Nunquid amaritudinem illam amariorem dices isto melle, quod in ardore et aestu tribulationis dierum istorum nunc de spinis et tribulis elicimus? Tunc quidem aliquatenus suffecit diei malitia sua, nunc autem miseriarum cumulus, qui ex ipsa nascitur opulentia, suam ita demum aggravat acerbitatem, quod etiam vita ipsa quandoque vertitur in taedium. Unde a sollicitudine et cura suffocati, cum temporum damno quae retrorsum non habent recurrere, omnibus modis incurrimus salutis dispendium. Nec est aliquid in quo reperitur solatium sine graviori discrimine. Quacunque enim te verteris, occurrit salutis obstaculum. His in me ipso repertis, anxietas animi motum mentis non sinit esse securum, donec aspiraverit dies quam daturus est Dominus in utriusque nostrum consolationem, ut possimus revera pro nobis dicere quia beati pauperes spiritu, quoniam ipsorum est regnum coelorum. Ex mea vero tuam tribulationem dimetior, et idcirco tibi sicut mihi ex cordis affectu hactenus haec aggressus sum loqui, votum et desiderium habens non modicum de statu domini episcopi et tuo pleniorem habere notitiam, quia si quid penes conscientiam tuam movetur, unde debeat amicus tuus pro te moveri, id securius mihi tanquam tibi committere poteris, quoniam tuum profectum sicut et meum omnino affectat anima mea. Valeat amicus meus et vivat in Christo.

Notes: (Matth. V)
EPISTOLA IV. AD HENRICUM REGEM.
Author: Alanus Tewkesburiensis

HENRICO regi Anglorum, ALANUS prior Ecclesiae Christi Cantuariae, salutem.

Quanto desiderio nobiscum universus desiderat orbis, ut corpus beati martyris Thomae decentiori loco cum debito honore collocetur, etiam barbarae nationes non ignorant. Praematura vero mors quondam Patris nostri Ricardi id ipsum impedivit ad tempus, cum ad hoc pridem vestram promptiorem invenissemus voluntatem. Nunc autem per Dei gratiam parata sunt ea, quibus res ipsa videbatur maxime indigere: si tamen id sederit vestro beneplacito, ut sequenti anno circa medium Maii tantum negotium possit terminari. Oportet enim ad ejus exsecutionem plurima praeparari. Nihilominus expedit his, qui longius absunt, hujus festivitatis tempus ita denuntiari, quod ad id, sicut desiderant, possint competentius pervenire. Placeat itaque serenitati vestrae domino et Patri nostro Baldwino Cantuariensi archiepiscopo et nobis voluntatem vestram significare. Id namque exspectamus ut de consilio et auxilio vestro desiderium nostrum, imo omnium Christianorum, in hac parte possit compleri. Valete.
EPISTOLA V. AD BENEDICTUM ABBATEM DE BURGO.
Author: Alanus Tewkesburiensis

BENEDICTO abbati de Burgo, ALANUS prior Ecclesiae Christi Cantuariensis, salutem.

Licet is qui praeest ex hominibus assumptus sit a Domino in correctionem subditorum, nihilominus tamen cum aliorum errata corripit, habet sibi prospicere, quoniam et ipse circumdatus est infirmitate: et cum innotuerit ei quoniam et ipse cum caeteris infirmatur, pro certo in hoc admonetur aliorum compati infirmitati, cum ipsa poena docente, discat in propriis qualiter alienis debeat mederi vulneribus. Noluit itaque divina dispensatio infirmitatis expertem quemquam inveniri, ut in eo quod infirmius praefertur infirmis nullus glorietur, sed magis qui suo praegravatur pondere, in se humiliatus subditorum sarcinas ferventiori affectu studeat humiliter supportare, et dum errantem respicit, meminerit se ipsum quandoque errasse. Errans erravit ovis de grege vestro, et in deserto solitudinis perierat, sed inventa est, et revertitur ad ovile; aperite ei, si placet, ostium, ne amplius erret, et error ejus ei imputetur, qui noluit eam ab errore redeuntem recipere. Non excusat, sed fatetur se errasse; promittit emendationem, expostulat non judicium sed misericordiam. Date veniam et recreate dolentem: forte cecidit ut fortior resurgat, et qui de se amplius quam oportuit confidebat docetur in se humiliari, ne amplius evagetur; et sic qui factus fuit indomitus et effrenis, dabit manum correctioni et fiet decibilis, quatenus ejus salut pastoralis sollicitudo debeat congratulari, cujus perditionem prius potuit et debuit deplorare. Haec ac instantiam et postulationem confratrum nostrorum, qui vestrum utique affectant honorem, ad vos duximus exarare, ut quali et pro quo in hac parte movemur affectu, harum tenore inspecto plenius innotescat. Et si bene meminimus, vestra bonitate docente didicimus, praesentium latoris excessum et recessum vestrae pietati omnino displicuisse. Valete.
EPISTOLA VI. AD ROBERTUM DE HARDRES.
Author: Alanus Tewkesburiensis

ALANUS prior Ecclesiae Christi Cantuariensis, ROBERTO de Hardres, salutem et in futura sibi prospicere.

Eo usque divina et me et te extulit gratia, et in id aetatis jam devenimus, quod de caetero debemus, si sapimus, ei uberiores gratiarum actiones referre, qui utrumque nostrum, supra quam aliquis de genere nostro ausus est sperare, dignatus est provehere. Quocirca tenemur propensiori studio praecavere, ne ingratitudinis nota insigniti videamur saltim velle matrem nostram aliquatenus impugnare, a cujus uberibus coaluimus et tantam recepimus sub extrema ignominia et ultima paupertate consolationem, ut tot et tantis viris non merito nostro, sed gratia Dei id agente praeferamur, quorum si ad genus vel vitam et conversationem respicias, nec digni erimus corrigiam calceamenti solvere. Si ergo eo admonente qui dedit affluenter finem cupiditati non imponimus, pro certo timendum est ne culpis exigentibus permittamur eatenus pervagari, donec dicatur: Ecce homo qui non posuit Deum adjutorem suum, sed speravit in multitudine divitiarum suarum et praevaluit in vanitate sua , qui cum in honore esset non intellexit: idcirco comparatus est jumentis insipientibus et similis factus est illis . Memento insuper quia cum interieris, non sumes omnia, neque descendet tecum gloria tua. Vita nostra brevis est et ad instar puncti. Unde quod reliquum est si perdiderimus, quod Deus avertat, quis nobis in die illa et aetatis et temporis damna restituet? Ad haec si veritati etiam niteretur querela quam proponis, et recenter posses probare tibi in hac parte debitum jus competere, citius eligeres, me tibi fideliter consulente, hujusmodi querelae ad tempus supersedere, quam tot sanctos quibus astrictus es fide et devotione molestare. Nunc autem occasione tantum rotulae Wintoniae possessionem nostram antiquam ad te niteris revocare: in quo procul dubio, quantum in te est, statum Anglicanae Ecclesiae exempli pernicie omnino subvertis, quia si omnia jura illius antiquitatis juxta rotulam illam debeant ad pristinum statum revocari, necesse erit munimenta, privilegia totius Anglicanae Ecclesiae a sua stabilitate turbari. Sane si nec devotione sanctorum nec dilectione conventus nostri moveris, saltem id tibi in mentem subeat, ne occasione familiaritatis tuae suspectus habear, quasi de consensu meo id agas quod coepisti. Id autem tibi certum sit, quia dum vitalis spiritus in meo duraverit corpore, quantum in me erit, mater mea non amittet vel passum pedis de omnibus his possessionibus quas inveni eo tempore quo credita est mihi, quam gero, administratio, maxime ubi ipsa se potest de jure tueri et defendere. Et cum hactenus jura illius integra et illaesa servaverim, acriter insistam, ne vel te ipso auctore mater mea debeat in aliqua sui parte pati diminutionem. Valete.

Notes: (Psal. LI) (Psal.
XLVIII)
EPISTOLA VII. AD BENEDICTUM ABBATEM DE BURGO.
Author: Alanus Tewkesburiensis

BENEDICTO abbati de Burgo, ALANUS prior Ecclesiae Christi Cantuariensis, salutem et se ipsum.

Sicut vestrae plenius innotuit discretioni longe aliud est corripere, aliud deprimere. Et pro certo qui nimis emungit, ipsum aliquando elicit sanguinem: nec bene sibi consulit, qui ex impetu vel obstinacia damna multiplicat. Hoc tamen non dicimus quod velimus cujusque errorem fovere, sed ne eum, cui tenemini ex debito naturae et officii prospicere, immoderata castigatio debeat vel possit in ultimum desperationis vel erroris calculum detrudere. Castigans denique castigat Dominus quem diligit, sed quem castigat, nunquid morti tradit vel errori deputat? Sane qui verbera patris habet matris uberibus carere non debet. Et licet caro propria nobis continuam indicat pugnam, nunquid propterea potestis eam abjicere? Imo tenemini ei vel necessaria ministrare. Qui igitur de se hujusmodi non potest habere victoriam, non habet ultra modum molestari super alieno excessu. Se ipsum enim habet exemplum qualiter debeat se habere circa proximum. Ad haec frater utique vester, licet inconsultius hactenus egerit, tamen in hoc aliquatenus vestram debuit gratiam promeruisse, quod studio et disciplinae cum familiari angustia diligentius vacavit, ne cum damnis rerum incurreret et damna temporum. Non ergo totam substantiam suam cum meretricibus dissipavit, qui non solum alteram, sed et multo meliorem partem sibi retinuit. Verum si permiseritis fratrem vestrum discurrere et usuras procurare, cum demum necessario oportebit eidem consulere, et damna rerum accrescent, et non minuentur damna temporum. Denique reditus quos habet citra auctoritatem vestram nemini poterit obligare: quia nemo credet ei quidquam, et si id fecerit compelleretur iterato mendicare. Sustinete igitur, si placet, vos vel semel vinci, ut idem frater vester, quia jam aetatem habet, ex abundantiori gratia vestra teneatur se ipsum vincere. Quid, cui et a quali amico dictum sit intelligenti satis innotescet. Valete.
EPISTOLA VIII. AD EUMDEM.
Author: Alanus Tewkesburiensis

BENEDICTO abbati de Burgo, ALANUS prior Ecclesiae Christi Cantuariensis, salutem et se ipsum.

Ab incoeptis non duximus subsistendum, licet desiderio nostro, utinam non honori vestro, hactenus restiterit vestrae dilectionis ut plerisque videtur minus benigna severitas. Et pro certo, ubi id persuaserit mansueta discretio: ad tutelam non solum conscientiae, sed etiam famae conservandae plurimum detrahendum est severitati pro tempore, ne si curam domesticorum abjecerimus, quibus utique pro naturae debito tenemur prospicere, videamur hominem exuisse et legibus naturae quantum in nobis abrogare vigorem. De his autem qui suorum et maxime domesticorum curam non habent, quae sit Apostoli sententia vos nec potest nec debet latere. Alias haec scripsimus, sed eo usque non exauditi, quod non promeruimus inde vel responsum recipere, unde satius nobis esset subsistere pro rubore. Sed procul dubio ipsum ruborem vicit affectio, qua astringimur vobis et vestris contra omnem fortunam assistere, ne per nos videatur stetisse quo minus paternitati vestrae debitus honor ubique integer permaneat. Denique vester sed et noster in Christo frater Ricardus in moerore et angustia affligit animam suam, nec in se vel modicam recipit consolationem, fatetur errorem, promittit correctionem, inclinat se et suam ad vestram voluntatem. Desideratis eum monachari, acquiescit ipse, tantummodo de loco non sit contentio. Cantuariensem Ecclesiam sibi eligit in locum habitationis et requiem, quantum ad nos pertinet, patet ingressus. Superest igitur, quia sic expedit, ut per vos domini archiepiscopi requiratur assensus, familiares et amicos vestros in ecclesia nostra conveniatis, si placet, ut nos quasi ignaros inde sollicitent, et nos partes nostras interponemus, ut res sortiatur effectum. Revertatur etiam praesentium lator cum litteris vestram voluntatem continentibus ante synodum nostram, ut per vos instruamur et amici vestri qualiter debeat res ipsa procedere. Verumtamen si visum vobis fuerit, per idoneum nuntium ex parte vestra expediret haec fieri: vel quod magis affectamus per vestram personam, si hujus rei gratia seu ut visitetis dominum archiepiscopum placet vobis ad nos usque descendere, et hoc ipsum credimus, si fieri posset et vobis et nobis utiliter profuturum. Quo affectu, qua intentione haec agimus qui inspector est cordium ipse novit. Valeat in Christo vestra mihi praedilecta paternitas.
EPISTOLA XII. AD EUMDEM.
Author: Alanus Tewkesburiensis

JOANNI Lugdunensi archiepiscopo, A. prior Cantuariensis Ecclesiae, salutem.

Si charissima mihi est vestrae sanctitatis reverentia, id agitur apud me in quo debitor sum vobis obligatus, qui pro ea quae in vobis est sanctitate et gratia communiter cum caeteris, specialiter autem pro liberalitate illa quam apud vos egens et extraneus non modicam inveni, teneor pro viribus honori vestro debitum et devotum praestare obsequium. In quo quidem magis sollicitor si quo modo daretur opportunitas, ut juxta illum quem gero affectum possim benignitati vestrae vel in aliquo respondere. Si quo minus autem id videatur factum quoad ecclesiam de Einesford, ignoscat filio si placet paternitas vestra, si tamen in hac parte debeam de jure argui negligentiae, qui unus et solus sum inter multos, quorum sicut voluntas varia est et diversa, ita et sententia, maxime ubi juri et rationi videtur inniti quod intendunt. Loquor intelligenti quid sit multorum moribus deservire. Quid praetendunt quominus fieri debeat quod per vos ab iis repetitur, conventus nostri litterarum tenore inspecto, facilius poterit perpendi. Si vero parvitatis meae consilium acceptaverit vestra prudentia, cum saniori dixerim conscientia, satius esse et honestius aut eo modo qui vobis significatur, aut alio probatiori si inveniri poterit cum conventu nostro pacifice convenire, quam populo scandalum generari et matrem vestram plus quam creditur contristari. Insuper si verbis domini regis Angliae creditur, in vita sua non sustinebit quod Lugdunensis archiepiscopus ecclesiam de Einesford quoquo modo possideat. Provideat igitur, si placet, discretio vestra, qualiter res ipsa planius et melius ad debitum possit finem pertingere, et quantum in me erit, nulla exsecutionis erit retractatio. Valete.
EPISTOLA XIII AD MAGISTRUM G. CARDINALEM
Author: Alanus Tewkesburiensis

Magistro G. cardinali, A. prior Ecclesiae Christi Cant., salutem.

Quam nobis admodum utilem et necessariam in curia Romana consuevimus habere vestram dilectionem, in tribulationibus et angustiis quibus urgemur non modicum doluimus et dolemus nimis esse remotam. Et licet locorum distantia separemur ab invicem, animi tamen nostri affectus quo individue vestrae adhaeremus reverentiae, a vobis nullatenus potest separari. Sane pro nepote vestro in partibus nostris quoad potuimus fecimus, inde magis anxii quod in causa sua juxta quod desideravimus, non est magis profectum. Quoniam excepta etiam ea affectione qua vobis astringimur, idem ipse suo nomine promeruit et in dies promeretur, ut qui viderit ejus vitam et conversationem, debeat affectuosius ejus profectibus invigilare. Placeat ergo paternitati vestrae ipsum clementiori oculo respicere, quatenus in stadio quo in agone contendit possit expeditius currere et ad ejus cui addictus est disciplinae provectum debeat alacriori animo pervenire. Quantum vero in nobis erit et opportunitas data fuerit, ejus necessitatibus propensiorem curam inpendemus.
EPISTOLA XIV. AD CANTUARIENSEM ARCHIEPISCOPUM.
Author: Alanus Tewkesburiensis

Domino Cantuariensi, suus A., salutem.

Innotuit nobis vestrae placuisse paternitati talem in cellerarii officium subrogari, in quem omnium nostrum vota communiter concurrissent. Unde, sicut tenemur, ita et affectuose vestrae bonitati uberiores proinde agimus gratiarum actiones. Vestrae itaque si placet innotescat benignitati quod nostra communis est postulatio, ut frater Honorius vobis utique ex sua conversatione interim notus hujus officii in se pondus suscipiat. Hujus siquidem prudentiam et fidelitatem et in confratres suos compassionem aliquatenus experti scimus, de cujus benevolentia quoad officium illud non modicum speramus. Et licet ejus obsequio sine molestia ad praesens non possitis carere, experimento tamen didicimus vestram prudentiam plus velle publicae quam privatae consulere utilitati. Quocirca eum confidentius reposcimus, id tamen adjicientes ut si in hac parte aliquatenus moleste fuerimus de eo substituendo qui huic debeat succedere, voluntati vestrae, sicut placuerit, ita fiet. Praesentium igitur latorem dilectum in Christo fratrem nostrum R. eleemosynarium in id negotii duximus destinandum, ut ejus praesentia sub litterarum nostrarum testimonio apud vos impetret, quod vestra intentis communiter postulare ad communem utilitatem propensius studuit. Valete. Hucusque dedi omnia quae in codice C. C. C. Cantab. inveniuntur, octodecim paginis comprehensa. Utrum plura olim fuerint folia in isto codice quibus aliae epistolae Alani continerentur, difficile est dictu.
EPISTOLA PRIMA SILVERII PAPAE. AD VIGILIUM PSEUDOPAPAM.  Vigilio ambitionem sedis apostolicae et simoniae crimen admissum exprobrat, eumque sententia anathematis condemnat  .
Author: Silverius papa
Date:  [tua a pontificali honore] [ante] [potes] [niteris] [perpetuae] [Vigilium pervasorem]

Silverius episcopus Vigilio.

Multis te transgressionibus irretitum sacerdotalis jamdudum novit generalitas: et quia, cruentis humano sanguine manibus decessoribus nostris pervicacia tua subripiens, leviticis praesumpseris excubare ministeriis, plerique noverunt fidelium. Nam quia contra jura canonica temporibus sanctae memoriae Bonifacii papae, ipso vivente, successor ejus designari conabaris, nisi tibi amplissimi senatus obviasset justitia, tunc providentia pastorali ac pontificali auctoritate tua exsecranda jam debuerant auspicia detruncari. Sed dum parvum vulnus in te neglectum est, insanabile accrevit apostema: quod nisi ferro alterius abscindatur, fomentorum sentire non potest medicinam: quippe qui nequissimi spiritus audacia ambitionis phrenesim concipiens, in illius apostolici medici, cui animas ligandi solvendique collata et concessa potestas est, versaris contumeliam, novumque scelus erroris in apostolicam sedem rursus niteris inducere, et in morem Simonis, cujus discipulum te ostendis operibus, data pecunia, meque repulso, qui, favente Domino, tribus jam jugiter emensis temporibus ei praesideo, tempora mea nitaris invadere. Habeto ergo cum his qui tibi consentiunt poenae damnationis sententiam, sublatumque tibi nomen et munus ministerii sacerdotalis agnosce, sancti Spiritus judicio et apostolica a nobis auctoritate damnatus. Sic enim decet fidem sanctorum Patrum in Ecclesia servari catholica, ut quod habuit amittat, qui improbabili temeritate quod non accepit assumpserit. Data octavo calendas Julii, principe Basilio. Caelius Silverius papa urbis Romae, huic decreto anathematis in Vigilio pervasore facto ad omnia statuta consensum praebens, subscripsi, pariter quatuor episcopi subscripserunt, id est Terracinensis, Fundanus, Firmanus, et Minturnensis. Data ista chartula per Anastasium subdiaconum.
EPISTOLA PRIMA. AD ECBERTUM ARCHIEPISCOPUM TREVIRENSEM.
Author: Adalbero Remensis

Labefactari rempublicam vestram quorumdam ignavia cum perhorrescimus, tum erubescimus, et privilegio amoris nostri circa vos, et communi patriae cognatione. Paucine creati sunt reges, qui novum filio domini vestri praeponere vultis? Forte quia Graecus est, ut dicitis, more Graecorum conregnantem instituere vultis. Quo recessit sanctissima fides? Excideruntne animo beneficia Ottonum vobis collata? Magnam intelligentiam vestram revocate, generositatem perpendite, ne perpetuo dedecori generi vestro esse velitis. Si vires vos destituere acclamatis, meliora sentientes perquirite, nos fautores, coadjutores in talibus negotiis fore confidite. In perturbatione et confusione omnium rerum, quis alterius levabit onus! Postremo si salva dignitate vestri nominis urbem Trevirorum tutari non valetis, Remorum utrique nostrum sit satis: ditioresque erimus quam Eucharius quondam et Sixtus. Id vobis ratum ignominiam auferet, irritum nos liberos efficiet.