medieval-data/medieval-letters huggingface dataset:
XI.  Ejusdem ad eumdem.--Scribit in gratiam Thiebaldi praepositi Xantensis et Ottonis clerici.   (Anno 1149.) [MARTEN.,  ibid.,  col. 339.]
Author: Eugenius III

Dilectissimo in Christo Patri suo EUGENIO sanctae Romanae Ecclesiae summo pontifici CONRADUS Dei gratia Romanorum rex et semper Augustus, filialem per omnia dilectionem et debitam in Domino reverentiam.

Gratum nobis valde est, et in secreto cordis nostri memori benevolentia collatum, quod dilectum capellanum nostrum Thiebaldum pro nostrae dilectionis et intercessionis respectu in Xantensi praepositura provexistis. Dignum enim et justum esse arbitramur, si praedecessorem vestrorum ac nostrorum, virorum utique sanctissimorum ac sapientissimorum instituta et jura servantes, illas personas diligere ac sublimare curemus, quae a vestrae sanctitatis misericordia in sacrosanctae matris nostrae Romanae Ecclesiae gremio benignius confoventur, sicut vestra benignitas eos, quos nostra clementia propensiori bonitate evehere dignatur, honorare et amplificare sollicita est. Et quoniam non inchoasse sed perfecisse virtutis est, excellentiam vestram intime rogando monemus, quatenus eadem benedicta et larga manus vestra, quae in praedicta persona gratiae et honoris bona fundamenta jecit, aedificare ad perfectum non abnuat: videlicet si Coloniensis misericordiam vestram obtinuerit, et officii sui plenitudinem recuperaverit, non noceat praeposito, qui a vestra manu tanquam a beati Petri manu investitus et promotus est. Caeterum quia vestra discretio, sicut nobis scripsistis, sacrorum canonum et sanctae Romanae Ecclesiae sanctionibus contraire non potest, nec debet, nos de talibus statuendis et firmandis vestram nolumus sollicitare prudentiam, sed tamen quod firmari non debet, tolerari potest, ut de dispensationis temperamento fructus multiplicetur in recompensationis incremento. Hoc propterea dicimus, quod incongruum esse credimus, ut aliquis in Ecclesia Dei circa hanc personam, quam vos sublimastis, rigorem canonum quasi vestigia vestra sequendo teneat, in aliis vero personis, quas vos ignoratis, pro arbitrio suo remittat. Si ergo aliqua Ecclesia pari voto et unanimi assensu eumdem virum, ut auferat opprobrium ejus, apprehendere voluerit, tanto debebit circa ipsum gratiae dispensationis esse inclinatior, quanto certius cognoscitur vestrae sanctitati pro nostrae dilectionis interventu esse acceptior. Caeterum, sicut proxime vestram sublimitatem rogavimus, quatenus quemdam liberum hominem nostrum Ottonem, qui apud vestram discretionem infamatus est, quod cujusdam clerici Virtzeburgensis, Conradi videlicet nasum truncaverit, ab excommunicatione, qua pro hoc innodatus est, absolvi faceretis, quoniam ab eodem clerico super eadem re in nostra curia pulsatus, judicio gentis suae et curiae nostrae, quod innocens esset, juramento comprobavit, ita et in praesenti attente facimus, rogantes ut per praesentem nuntium tam nobis quam Bavembergensi episcopo super eodem negotio rescribatis. Salutat dilectam paternitatem vestram dilectus vester in Christo filius Henricus Junior rex Romanorum.
XII.  Ejusdem ad eumdem.--Ut Arnoldum Coloniensem archiepiscopum benigne suscipiat, ac suae sedi restitutum remittat.   (Anno 1149.) [MARTEN.,  Ampl. Collect.,  col. 384.]
Author: Eugenius III

Dilectissimo in Christo Patri EUGENIO sanctae Romanae Ecclesiae summo pontifici, CONRADUS Dei gratia Romanorum rex et semper Augustus, filialem per omnia dilectionem et debitam in Domino reverentiam.

Quam gratus sit sacrae menti vestrae honoris nostri status, ac nostrae personae sospitas, regnique nobis a superna majestate collati pax atque tranquillitas vestrae magnitudinis affatus, quos post reditum nostrum a Hierosolymitana expeditione primos accepimus, evidenter patefecerunt; nos vero pari circa vos pietatis studio excitati, graviter et moleste ferimus quidquid in venerabilem personam vestram et in res sacrosanctae matris nostrae Romanae Ecclesiae, cujus nos a Deo defensores ordinati sumus, perperam agitur. Sed ad eosdem vestrae beatitudinis apices respondere distulimus, donee in proximo, praestante Domino, tales ad vestram sublimitatem legatos dirigamus, qui et litteris nostris et viva voce sua de omni proposito nostro vestram debeant sanctitatem certificare. Caeterum ad praesens nostrae instantis et obnoxiae petitionis summa haec est, ut quia gremium suum redeuntibus nunquam sancta mater claudit Ecclesia, venientem ad vos Arnoldum venerabilem Coloniensis Ecclesiae archiepiscopum, paterna cum pietate suscipiatis, et eum cum integritate honoris sui pro nostrae dilectionis intuitu ad nos remittatis. Nec enim credi oportet quod de contumacia vobis suam exhibere praesentiam recusaverit, sed cum sit et senio et assidua aegrotatione confectus, tantum laborem arripere non potuit, praesertim cum per absentiam ejus non parvi motus et implacabiles discordiae oboriri potuerint, quae et personae nostrae importunos labores et regno nostro non modicas incommoditates ingerere valerent. Superest ut nos toto pietatis affectu, ut facitis, diligatis, et a nostra parte religiosum boni filii consilium et auxilium exspectetis.
XIII.  Ejusdem ad eumdem.--Ratisbonensem episcopum Jerosolymam tendentem ipsi commendat.   (Anno 1130.) [MARTEN.,  ibid.,  col. 401.]
Author: Eugenius III

Dilectissimo in Christo Patri suo EUGENIO, sanctae Romanae Ecclesiae summo pontifici, CONRADUS Dei gratia Romanorum rex et semper Augustus, filialem dilectionem et debitam in Christo reverentiam.

Fidelis noster vestrae sanctitatis filius Ratisbonensis episcopus, licet in rebus regni nostri plurimum nobis opportunus esset et commodus, detineri tamen nequaquam potuit, quin ob fidei ardorem et solvendi voti desiderium sub signo Crucifixi Jerosolymam tenderet. Quem ad vestrae celsitudinis praesentiam venientem, pro nostrae dilectionis interventu paterna benignitate suscipietis, et adjutum in his quae sua necessitas poposcerit, tam per manus vestrae protectionem, quam per fidelium vestrorum suffragia, vestraque benedictione roboratum hilariter ad sui propositi complementum dimittetis. Implevit enim amaritudine animam illius verbum, super quo vestrae sanctitati suspectus effectus est. De quo nos ei veraciter testimonium perhibemus, quod ipse nec Christianum exercitum vendiderit, nec prodiderit, nec sacrosanctae matris nostrae Romanae Ecclesiae dignitatem in aliquo minuerit.
XIV.  Ejusdem ad eumdem.--Mittit ad eum legatos, rogatque Eilulfum abbatem monasterii Morbacensis ab eo confirmari, et Ottonem clericum absolvi.   (Anno 1150.) [MARTEN.,  ibid.,  col. 404.]
Author: Eugenius III

Dilectissimo in Christo Patri suo EUGENIO, sanctae Romanae Ecclesiae summo pontifici, CONRADUS Dei gratia Romanorum rex et semper Augustus, filialem per omnia dilectionem et debitam in Domino reverentiam.

Postquam, Deo propitio, nostram fragilitatem moderante, ab expeditione Jerosolymitana reversi fuimus, vestram beatitudinem salutarem et sacrosanctam matrem nostram Romanam Ecclesiam visitare per sublimes legatos nostros disposuimus; sed, Deo extendente manum suam in retribuendo, tam gravi et tam diutina corporis infirmitate afflicti sumus, ut a rebus agendis cessare cogeremur. Verum, recepta nunc per divinae pietatis indulgentiam sospitate, in ejusdem voluntatis proposito perseverantes, eosdem legatos ad vestrae celsitudinis praesentiam destinare communicato principum consilio statuimus, ut tam de Ecclesiae quam de regni statu et utilitatibus ea vobiscum tractare et ordinare possimus, per quae et populus Christianus in pace ac timore Dei vivere, et imperium Romanum in pristinae dignitatis robur reformari, Deo auctore, valeant. Causam Morbacensis monasterii a latoribus praesentium viris utique religiosis ac prudentibus plenius intelligere potestis, quae in conspectu et praesentia Basileensis episcopi, in cujus parochia idem monasterium consistit, nec non Constantiensis, Bavembergensis, Eistadensis, ac Spirensis episcoporum, nec non abbatis Corbeiensis et aliorum multorum tam abbatum quam religiosorum atque litteratorum virorum diu tractata et diligenter discussa est et ex ordine juris ac rationis ad hunc finem perducta, ut quia concors in malis praefati monasterii congregatio, quibusdam tamen eorum contradicentibus, personam vitiis suis consentientem elegerat, nos auctoritate Regulae sancti Benedicti edocti, adhibito episcoporum et abbatum suffragio, non sivimus pravorum praevalere consensum. Ad reformandam itaque religionem et restaurandum regni nostri honorem praefecimus eidem monasterio virum venerabilem ac religiosum Eilulfum, Erliacensem abbatem, cujus adnitente industria praedictum monasterium ab antiquis spurcitiis emundetur. Quod factum, ut a vestrae sanctitatis benedictione roboretur, attente monendo rogamus, nec inclinetis aurem vestram censoribus illis pseudomonachis, qui episcopum Basileensem nihil de eodem negotio tractantem ad vestram praesentiam appellaverunt. Etenim tam temerae provocationes totam ecclesiasticam disciplinam subvertunt, et omnem juris ordinem confundunt. Praeterea sublimitatem vestram intime rogamus, quatenus quemdam liberum hominem nostrum Ottonem, qui apud vestram discretionem infamatus est, quod cujusdam clerici Wirceburgensis, Conradi videlicet, nasum truncaverit, ab excommunicatione absolvi faciatis, quoniam ab eodem clerico super eadem re in nostra curia pulsatus, judicio gentis suae et nostrae curiae, quod innocens esset, comprobavit: cui actioni filius vester, noster utique amicus Guido cardinalis interfuit.
XV.  Ejusdem ad eumdem.--Petrum Capuanum archiepiscopum, cujus ope sanitatem recuperaverat, ei commendat.   (Anno 1150.) [MARTEN.,  Ampl. Collect.,  II, col. 406.]
Author: Eugenius III

Dilectissimo in Christo Patri suo EUGENIO sanctae Romanae Ecclesiae summo pontifici, CONRADUS Dei gratia Romanorum rex et semper Augustus, filialem per omnia dilectionem, et debitam in Domino reverentiam.

Deo propitio res nostras moderante, et per adversa et prospera vitae nostrae cursum dispensante, post reditum nostrum a Jerosolymitana expeditione, gravi et longa infirmitate decubuimus, sed eadem, divinae bonitatis gratia nostrae saluti consulens, providerat nobis Petrum Capuanae Ecclesiae quondam archiepiscopum, virum in arte medicinae absque ulla dubitatione peritissimum. Divina itaque nobis opitulante misericordia et cooperante praedicti viri studio ac diligentia, integram sospitatem nos recipere gaudemus, atque ad res imperii gerendas, quas, interveniente invalitudinis obstaculo, intermiseramus, nos tota animi intentione viribus receptis accingimur. Paternitatem itaque vestram, quam vera charitate diligimus, et de qua plurimum confidimus, attente monendo rogamus ut praenominato curatori nostro apud vestram celsitudinem tam in honore quam in utilitate assequenda valeat, quod ex arte sua nobis profuit, et Ecclesiam suam, quam ei beatae memoriae papa Innocentius in urbe Roma tradidit, cum omnibus aliis rebus suis quiete et honeste possideat, nec ei aliquam molestiam in omnibus rebus sibi pertinentibus inferri patiamini.
XVI.  Ejusdem ad eumdem.--Mittit ad eum oratorem magistrum Henricum, curiae suae notarium.   (Anno 1450.) [MARTEN.,  ibid.,  col. 410.]
Author: Eugenius III

Dilectissimo in Christo Patri EUGENIO, sanctae Romanae Ecclesiae summo pontifici, CONRADUS Dei gratia Romanorum rex et semper Augustus, filialem per omnia dilectionem et debitam in Domino reverentiam.

Ex quo nos propitia divinitas a partibus Orientis post multa pericula terra marique suscepta sanos et incolumes ad propria reduxit, quia non licuit sanctam ac venerabilem paternitatem vestram facie ad faciem corporalibus oculis intueri, proposueramus aliquos de magnatibus nostris ad vos dirigere, ut tam de statu sacrosanctae matris nostrae Romanae Ecclesiae et aliarum Ecclesiarum, quam de imperii Romani reformanda dignitate discretissimi consilii vestri sententiam familiari et intima inquisitione acciperemus. Sed primo detinuit nos gravis infirmitas, a Deo nobis ad correctionem data, quae nos in tantum sex fere mensibus afflixit, ut majoribus rebus gerendis pene essemus inutiles. Quae occasio aliquorum aluit audaciam, et quorumdam motuum excitavit seminaria, ad quae sopienda et comprimenda, cum sospitatem munere coelesti fuissemus adepti, tota nos animi vigilantia praecinximus. Et nunc de bonis principiis opportunum finem cum Dei gratia sperantes, misimus impraesentiarum ad vestram celsitudinem magistrum Henricum curiae nostrae notarium, virum utique prudentem et honestum, et nobis, ut scitis, familiarem et acceptum, qui vestrae discretioni extra praesentium litterarum seriem quaedam de voluntate nostra ac rebus nostris viva voce intimabit, cui credere nullatenus dubitabitis.
XIX.  Henrici episcopi Leodiensis ad Eugenium.--Petit confirmari electionem Arnoldi Coloniensis archiepiscopi.   (Anno 1151.) [MARTEN.,  Ampl. Collect.,  II, 487.]
Author: Eugenius III

Reverendo Patri suo et domino EUGENIO, summo et universali sanctae Romanae Ecclesiae pontifici, H. Dei gratia Leodiensis Ecclesiae humilis minister, tam devotam quam debitam totius subjectionis obedientiam, et promptum ac fidele in omnibus obsequium.

Post decessum bonae memoriae A. Coloniensis archiepiscopi, Coloniensis Ecclesia nos et alios ejusdem metropolis suffraganeos ad diem electionis futuri antistitis ordine canonico evocavit, et praemissis jejuniis et litaniarum obsecrationibus, et invocata sancti Spiritus gratia, et exorato eo, a quo est omne datum optimum et omne donum perfectum, quique facit unanimes habitare in domo, elegit sibi, remoto omni privato studio, communi omnium, non dicam favore et assensu, sed desiderio et acclamatione, Arnoldum ejusdem ecclesiae majorem praepositum, regiae curia cancellarium, virum utique moribus et natalibus, ordine et aetate, et omnis prudentiae ratione sacerdotali officio congruentem, qui vitae merito et doctrinae scientia tam possit prodesse quam praeesse. Tanta quippe fuit actionis illius in tempore brevitas, ut magis videatur esse optatum quam perpetratum, et ipse magis raptus quam electus. Siquidem in quo tunc accusari posse videbatur, ultra regularem modestiam renisus est, et fere inobediens factus trahi potius atque cogi quam vocari compulsus est. Proinde sanctitatis vestrae advoluti genibus, clementiae vestrae supplices preces effundimus, ut in hac persona tantis omnium votis expetita multiplices Ecclesiae Coloniensis calamitates relevare dignemini, et unam de pulcherrimis sacrosanctae matris nostrae Romanae Ecclesiae filiabus in pristinum dignitatis suae statum per manus beati Petri et vestras reformare. Veremur enim et subintellexisse nos pro certo credimus, quod nisi in manu vestra potenti adjutus et confortatus fuerit, onus omnino portare detrectet, et rejecta ad pedes vestrae celsitudinis sindone, qua amictus videbatur, nudus profugiat a vobis.
XXII.  Ejusdem ad eumdem.--Expeditionem Italicam pro Ecclesiae utilitate se parare significat, commendatque Bremensem archiepiscopum et Wibaldum abbatem.   (Anno 1151.) [MARTEN.,  Ampl. Collect.,  II, col 499.]
Author: Eugenius III

Carissimo in Christo Patri suo EUGENIO sanctae Romanae Ecclesiae summo pontifici, CONRADUS Dei gratia Romanorum rex, et semper Augustus, filialem per omnia dilectionem et debitam iu Domino reverentiam.

Sicut paternitatis vestrae benevolentiam in omnibus nostris nostrorumque negotiis saepe et nunc experti sumus, sic adhuc in cunctis sentire non dubitamus, celsitudini vestrae hoc repromittentes, quod ad promovendum Ecclesiae Dei et vestrum honorem, quanta debemus diligentia, semper erimus parati. Inde est, quod nos generalem curiam apud Herbipolim medio mense Septembri celebravimus, ibique expeditionem Italicam, receptis a principibus, qui convenerant, fide et sacramentis, efficaciter ordinavimus: in qua rite peragenda, quoniam praesentia et consilio dilecti nostri Har., venerabilis Bremensis archiepiscopi carere nec debemus nec volumus, paternitatis sanctitatem attenta benevolentia rogamus, ut diem et terminum pro conservanda Bremensis Ecclesiae dignitate sibi constitutum benigne illi remittatis, et causam ipsius usque ad nostrum adventum differatis, hac interposita circumstantia, ut in nostro adventu eadem causa in vestra praesentia secundum tenorem veritatis et justitiae tera inetur. Confisi enim de vestra sinceritate fretique consilio dilecti nostri O. cardinalis vestri, qui tunc praesens erat, praefatum archiepiscopum, cum jam ad iter faciendum succinctus esset, apud nos retinuimus, ut in tanta et tam celeri expeditione eum promptiorem habere valeamus. Sanctitati vestrae attente commendamus charissimum nobis Corbeiensem abbatem Wibaldum, virum utique prudentem, et tam vobis quam sacrosanctae matri nostrae Romanae Ecclesiae per omnia fidelissimum, ut eum pro nostrae dilectionis et petitionis intuitu clementer excipiatis, tam in privilegiis suis confirmandis quam in aliis suis petitionibus benigne exaudiatis, et aliqua vestrae benedictionis et gratiae praerogativa insignitum, ad nos cum gaudio celerius remittatis.
XXV.  Bernardi et Gregorii cardinalium epistola ad Eugenium.--Latorem praesentium ei commendant   (Anno 1153.) [MARTEN.,  Ampl. Coll.  II, 561.]
Author: Eugenius III

Reverendo Patri et domino EUGENIO, Dei gratia summo pontifici B. presbyter et G. diaconus sanctae Romanae Ecclesiae cardinales debitum per omnia famulatum.

Lator praesentium vir nobilis est, et sicut multorum relatione didicimus, bene morigeratus et sacrosanctae Romanae Ecclesiae valde devotus, qui ad limina apostolorum causa orationis, et ad pedes sanctitatis vestrae veniens postulavit, ut eum pietati vestrae litteris nostris commendaremus. Eapropter majestati vestrae eum commendantes rogamus, quatenus solita benignitate ipsum suscipiatis, et devotioni circa sedem apostolicam paterna vestra admonitione majora incitamenta praestetis.
XXVI.  Roberti Exoniensis episcopi ad Eugenium.--Contra Hugonem de Cotes, qui canonicorum regularium ordinem reliquerat.   (Anno 1148-1153.) [Epistolae Gilberti Foliot, edit. GILES, t. II. p. 131, vide  Patrologiae  t. CXC.]
Author: Eugenius III

Reverentissimo et sanctissimo domino et Patri EUGENIO summo pontifici, R. Dei gratia Exoniensis humilis episcopus, et sanctitatis vestrae servus, salutem et debitam cum omni devotione obedientiam.

Rogatu venerabilis fratris nostri et amici Gilberti Herefordiensis Ecclesiae et monachorum Glocestriae, et maxime pro veritate manifestanda, scripsimus domino Cantuariensi archiepiscopo, apostolicae sedis legato, veritatem quam scimus de Hugone de Cotes, et eamdem vobis eorumdem rogatu veraciter scribimus. Relicto, ut audivimus, canonicorum regularium ordine, ut pro certo scivimus, apud nos inclusus factus, non qualiter vellemus apud nos conversatus est. Ut enim de caeteris taceamus, de incontinentia etiam apud vulgus infamatus est, et non immerito, ut credimus. Clericus namque juxta cujus ecclesiam cellam habebat, ut asserit, deprehendit cum eo in cella sua mulierculam, quae per fenestram cellae ad eum introierat, et quia non erat alius introitus vel exitus, per eamdem exivit. Quam cum super introitus sui causa conveniret, nihil conveniens, nihil honestum respondere potuit. Hac igitur ejus inhonestate et infamia, licet ad hoc magnae honestatis et bonae famae viri multum studuerint, nunquam ad plenum sedata, multoties volebat a cella sua exire, et secundo hoc etiam religionis proposito relicto, monachalem ordinem se velle simulat subire. Et certe licet bonestorum et religiosorum virorum honesta et religiosa violentia diu detentus, tandem absque conscientia et licentia nostra, non parvam, ut audivimus, pecuniam secum asportans exivit, et tamen nec monachicum habitum assumpsit, nec ad claustrum canonicorum unde exierat, redivit. Sed post multam vagationem ad nos rediens, petiit ut in parochia nostra, et in alia haereditate posset sub eremitae nescio vel canonici specie habitare, quod nos nullatenus sine vestra vel legati vestri auctoritate, tum propter ejus inconstantiam, tum propter infamiam pristinam permisimus. Quod cum intellexisset, praedictus Hugo post multum temporis ad nos rediens, dixit se praesentiam vestram visitasse, vitae suae seriem totam et veritatem vobis revelasse, et sic auctoritate vestra cum hac postulatione et proposito, ad nos redisse, sed de hoc procul dubio mentitus fuisse probatus est, utpote qui nec litteras vestras sibi testes ostendere potuit, nec aliquo vero vel verisimili argumento, quod vos vidisset, vel quo tempore dicebat visitasset, probare. Convicit enim eum quidam clericus noster, qui eo tempore, quo se dicebat vos visitasse, cum domino Roberto bonae memoriae cancellario vestra in curia morabatur. Haec pauca de multis quae honestius tacenda videntur, vobis scripsimus, ne verbis ejus persuasibilibus, quibus abundat, vel falsa religionis specie quam praetendit, vos decipiat. Valeat sanctitas vestra. Sancti Bernardi, Petri Venerabilis, Sugerii, Wibaldi abbatis, ad Eugenium III papam epistolas vide inter ipsorum Opera.
EPISTOLA PRIMA. UPUS DOMNO PAPAE SIDONIO.
Author: Lupus Trecensis

Gratias ago Domino Deo nostro Jesu Christo per Spiritum sanctum, qui te, carissime frater, in hac generali titubatione et pressura dilectissimae sponsae Ecclesiae suae, ad ejus sustentationem et consolationem in sacerdotem vocavit, ut sis lucerna in Israel, et sicut ambitiosos honores mundanae militiae cum summa laude exsecutus es, ita militiae coelestis operosa munia et humilia ministeria ipso adjuvante Christo alacriter percurras, nec retro ad aratrum applicata manu, pigritantium agricolarum more oculos convertas. Tu imperatorios apices per gloriosissimas affinitates proxime consecutus es; tu trabeales ornatus splendidasque praefecturas, et quidquid irrequieta desideriorum series sibi beatius in saeculo potest fingere, honorificus et inter streperos plausus exercuisti. Mutatus est ordo, et in domo Domini apicem attigisti, qui non in exuberanti mundani fastus fulgore, sed in maxime infima mentis depressione, et humili resupinati cordis abjectione pertractandus est. Qui olim conabaris natalium decora additis honoribus superare, nec credebas homini sufficere, si caeteris par esset, et pares non transgrederetur, in eum statum devenisti, in quo licet superior nulli te debes superiorem reputare; minimo subditorum tuorum suppositus, eo plus eris honoratior, quo te humilitas Christi accinget, et eorum plantas osculaberis, supra quorum capita pedes tuos olim collocare dedignabaris. Iste profecto jam tibi labor incumbit, ut sis omnium servus, qui videbaris omnium dominus, et aliis incurveris, qui caeteros conculcabas, non quia eras superbus, sed quia dignitatum praeteritarum majestate, ne dicam vanitate, tantum tibi caeteros antecedendum erat, quantum tibi modo prae caeteris est recedendum. Fac ergo ut nunc ingenium transferas ad divina, qui tantum valuisti ad humana. Colligant plebes tuae ex ore tuo spinas de capite Crucifixi, qui ex verbis tuis colligebant rosas de pompa mundiali; et capiant de eloquio sacerdotis verba disciplinae coelestis, qui capiebant de eloquio dominantis normam disciplinae civilis. Ego quidem qui te tantum amavi cum sequebaris ariditatem saeculi, quali mensura putas jam amare sequentem ubertatem coeli? Jam delibor, et instans est resolutio mea, sed non putavero resolvi, qui licet solutus, in te vivam, et te in Ecclesia relinquam. Gaudeo exui, postquam Ecclesiam induisti, et te induit Ecclesia. Macte amicitia vetuste, sed fraternitate recens. Supprimit postremus titulus antiquos, nihil est quod hodie velim de praeterita meminisse dilectione, quando moderna dignitatis et firmiorem facit esse caritatem et tenaciorem. O si Deus vellet ut te amplecterer! sed in spiritu perficio quod non possum in corpore, et praesente Christo non amplius reipublicae praefectum veneror et osculor, sed Ecclesiae, qui mihi filius aetate, dignitate frater, et meritis pater est. Ora pro me, ut in Domino consummatus, opus quod injunxit consummem, et in eo tandem impleam tempora quae restant, qui tot et tanta his quae non debui, implevi, sed apud Dominum misericordia. Memor esto mei.


Notes: (vae mihi!)