medieval-data/medieval-letters huggingface dataset:
XCV.  Ad *** cum adhuc presbyter cardinalis.  [MANSI  Concil.,  XXI, 617.]
Author: Lucius II

De abusivis et abusationibus quae hoc tempore in Ecclesia Dei fiunt, multa, reverende frater, in charta notasti, et plura notare potuisti: quia peccatis nostris exigentibus multo plura fiunt in hoc periculoso tempore, quam in diebus patrum nostrorum. Quae tanto liberius et crebrius sunt, quanto nulli, aut paucissimi sunt, qui ex adverso ascendant, et murum pro domo Israel opponendo stent in praelio in die Domini. Unde credimus Antichristum vel jam venisse, vel in proximo venturum esse, cujus faciem, sicut in Job legitur, praecedit egestas: egestas siquidem virtutum, et virtuosorum hominum, ut eo liberius voluntatem suam faciat, quo fere nullus est qui ei contradicat. Inter hoc autem, bone frater, quid tibi agendum sit non ignorat tua religiositas a cunabulis sacris litteris erudita. Ego autem, hoc mihi video faciendum, et utinam faciam! et hoc tibi consulo tanquam charissimo fratri, ut abominationes quae fiunt Domini adjutorio vitemus, et super his qui faciunt doleamus, quatenus vir ille vestibus lineis de quo in Ezechiele legitur, Tau super frontem nostram signet, et non occidamur.
EPISTOLA III COELESTINI I PAPAE AD EPISCOPOS ILLYRICI.
Author: Coelestinus I

Quanta ejus cura de provincia Illyrici. Qui quominus Felix Dyrrhacenae provinciae episcopus a quadam factione sit oppressus, obstiterit. Vicem suam se Rufo commisisse. Quae illius potestas.

Dilectissimis fratribus PERIGENI, DYNATO, BASILIO, SAPIO, PAULO, AETERNALI, SABATIO, JULIANO et SENECIONI episcopis per Illyricum COELESTINUS. Inter caeteras curas et diversa negotia quae ad nos ex cunctis veniunt semper Ecclesiis, propensiorem nos etiam vestri sollicitudinem gerere, et ex decretorum nostrorum sanctione discetis, et ipsarum qualitate causarum poteritis advertere. Nunc tamen Dyrrhacenae provinciae causa nos monuit, ubi quorumdam accusantium factione frater et coepiscopus noster Felix, si non nostra intervenisset diligentia, fuisset oppressus. Nec nova haec sedi apostolicae cura de vobis est: statutum nostris saepius experimentum hoc, quod nos agimus, Thessalonicensi Ecclesiae semper esse commissum, ut vobis vigilanter intendat. Facile disciplinae subdi se patitur, qui ipsam ut condecet amplectitur disciplinam. Ita enim ordinatio cuncta se habet, ut majoribus ea quae sub his esse docentur, obediant, et in hoc gradu regularum cuncta vertuntur. Nosque praecipue circa omnes cura constringimur, quibus necessitatem de omnibus tractandi Christus in sancto Petro apostolo, cum illi claves aperiendi claudendique daret, indulsit; et inter apostolos suos, non qui altero esset inferior, sed eum maxime qui esset primus, legit. Dominentur nobis regulae, non regulis dominemur; simus subjecti canonibus, cum canonum praecepta servamus. Sunt culpae aliquantae non leves, quae illis innatae provinciis ad nos, cum simus longius, non possunt pervenire; aut jam semotis omnibus, non ita ut sunt acta, interposito temporis spatio perferuntur; quas omnes nos intercessione fratris et coepiscopi nostri Rufi, cujus experientiam comprobatam esse in causis omnibus et vitae actibus liquet, volumus resecari. Cui vicem nostram per vestram provinciam noveritis esse commissam: ita ut ad eum, fratres charissimi, quidquid de causis agitur, referatur. Sine ejus consilio nullus ordinetur: nullus usurpet, eodem inconscio, commissam illi provinciam. Colligere nisi cum ejus voluntate episcopos non praesumant: per eum etiam ad nos, si quid est, referatur. Sed hac praeceptione cognoscent, et eum qui refragandum nostrae auctoritati vel illius crediderit jussioni, a fraternitatis coetu, cum ipse se separet, segregandum.
EPISTOLA V. I. 1. 2.  3.
Author: Coelestinus I

Quod nulli sacerdoti canones liceat ignorare. --II. Quod non oporteat, contemptis clericis Ecclesiarum; de laicis episcopos ordinari. --III. Quod docendus sit populus, non sequendus.

COELESTINUS episcopus universis episcopis per Apuliam et Calabriam constitutis. Nulli sacerdotum suos licet canones ignorare, nec quidquam facere quod Patrum possit regulis obviare. Quae enim a nobis res digna servabitur, si decretalium norma constitutorum pro aliquorum libito, licentia populis permissa, frangatur? Audivimus quasdam propriis destitutas rectoribus civitates episcopos petere sibi velle de laicis, tantumque fastigium tam vile credere, ut hoc iis qui non Deo, sed saeculo militaverint, aestiment nos posse conferre; non solum male de suis clericis, in quorum contemptum hoc faciunt, judicantes; sed de nobis pessime, quos credunt hoc posse facere, sentientes. Quod numquam auderent, si non quorumdam illic his consentiens sententia conniveret. Ita nihil quae frequentius sunt decreta proficiunt, ut hoc, quasi numquam de hac parte scriptum fuerit, ignoretur. Quid proderit per singula clericos stipendia militasse, et omnem egisse in Dominicis castris aetatem, si qui his praefuturi sunt, ex laicis requiruntur, qui vacantes saeculo et omnem ecclesiasticum ordinem nescientes, saltu praepropero in alienum honorem ambiunt immoderata cupiditate transcendere, et in aliud vitae genus, calcata reverentia ecclesiasticae disciplinae, transire? Talibus itaque, fratres charissimi, qui juris nostri, id est, canonum gubernacula custodimus, necesse est obviemus: hisque fraternitatem vestram epistolis commonemus, ne quis laicum ad ordinem clericatus admittat; et sinat fieri unde et illum decipiat, et sibi causas generet quibus reus constitutis decretalibus fiat. Docendus est populus, non sequendus. Nosque, si nesciunt eos quid liceat quidve non liceat, commonere, non his consensum praebere debemus. Quisquis vero conatus fuerit tentare prohibita, sentiet censuram sedis apostolicae minime defuturam. Quae enim sola admonitionis auctoritate non corrigimus, necesse est per severitatem congruentem regulis vindicemus. Per totas hoc, quae propriis rectoribus carent, Ecclesias volumus innotescat, ut nullus sibi spe aliqua forsitan blanditus illudat. Data duodecimo kalendas Augusti, Flaviis Florentio et Dionysio viris clarissimis consulibus.
EPISTOLA VII NESTORII AD COELESTINUM PAPAM EPISTOLA II. 1. 2. 3.
Author: Coelestinus I

Iterum rogat ut quo pacto cum Juliano aliisque ejusdem sectae sese gerere debeat quam primum nuntiet; ac suos labores jactitat adversus eos quos duas Christi naturas confundere obtendit.

Saepe scripsi beatitudini tuae propter Julianum, Orontium et caeteros, qui sibi usurpant episcopalem dignitatem, et creberrimam aditionem apud piissimum et praedicatissimum imperatorem faciunt, nosque concidunt frequentibus lamentationibus, tamquam temporibus orthodoxis de Occidente projecti. At huc usque scripta de his a tua veneratione non suscepimus: quae si haberem, possem eis respondere, daremque compendiosum responsum luctibus eorum. Nunc enim ab incertis dictis eorum non habet quis ad quod se convertat, aliis haereticos eos vocantibus, et ideo de Occidentalibus partibus projectos esse dicentibus; ipsis vero jurantibus calumniam se sustinuisse, et periculum pro orthodoxa fide ex subreptione perpessos. Quorum utrumvis certum sit, nobis gravis est ignorantia. Nam condolere eis, si vere haeretici sunt, crimen est; et iterum non condolere, si calumniam sustinet, durum et impium est. Dignetur igitur amatissima Dei anima tua informare nos, qui ad utrumque momentum huc usque dividimur, id est, et ad odium et ad miserationem eorum. Doceri autem volumus quam de his sententiam teneamus. Differimus enim eosdem viros per dies singulos, dissimulantes spe et exspectatione beatitudinis tuae. Non est enim, o venerandissime, sicut nosti, res vilis discussio piae sectae, nec parva est probatio eorum qui hoc agunt. Multus enim etiam nobis labor hic celebratur, dum elaboramus eruere sordidissimam impietatem pessimae opinionis Apollinaris et Arii de Ecclesia Dei. Nescio enim quemadmodum quidam de ecclesiasticis, quamdam contemperationis imaginem ex Deitate et humanitate Unigeniti accipientes, aegrotant aegritudine praedictorum haereticorum, dum et corporis passiones audent superfundere Deitati Unigeniti, et immutabilitatem Deitatis ad naturam corporis transisse confingunt, et utramque naturam quae per conjunctionem summam et inconfusam in una persona Unigeniti adoratur, contemperationis mutabilitate confundunt. Caeci, qui nec sanctorum illorum Patrum expositionem meminerunt, aperte ad eos reclamantes: Credimus in unum Dominum Jesum Christum Filium Dei, incarnatum ex Spiritu sancto et Maria virgine. Haec enim vox, in nomine quod significat utramque naturam, id est Christus, est Deitati Patris homousios; humanitas vero posterioribus temporibus nata est ex sancta virgine, quae propter conjunctionem Deitatis ab angelis et hominibus simul colitur. Eum ergo qui hic propter sectarum pravitatem tot laboribus fatigatur, considero quid iterum pati necesse est, si negotium praedictorum virorum nesciat, timeatque nimis ne additamentum haereticorum per ignorantiam hic positus faciat. Unde rogo ut undique studiosum sit sanctae animae tuae donare notitiam praedictorum virorum, maxime cum litterarum sequester fidelissimus Valerius cubicularius possit beatitudini tuae per se exponere molestias eorum. Omnem in Christo fraternitatem quae tecum est ego et qui mecum plurimum salutamus.
EPISTOLA XV. NESTORII AD COELESTINUM PAPAM. 1.  2. 3. 4.
Author: Coelestinus I

Quid Cyrillus, quid ipsi de vocabulis Θεοτόκος et Χριστοτόκος sentiat.

COELESTINO papae NESTORIUS episcopus Constantinopolitanus. Didici honestissimum Cyrillum Alexandrinae urbis episcopum, propter libellos contra eum nobis oblatos exterritum, ac sibi venantem latebras, ad evitandam sacram synodum, propter hos ipsos libros futuram, quasdam alias interea cogitationes excogitare verborum, et amplecti verbum quod est Θεοτόκος et Χριστοτόκος, quorum alterum admittit, alterum vero modo quidem de Evangeliis eximit, modo vero rursus admittit, hoc est Χριστοτόκος, secundum quamdam, credo, prudentiae nimietatem. Ego autem ad hanc quidem vocem quae est Θεοτόκος, nisi secundum Apollinaris et Arii furorem ad confusionem naturarum proferatur, volentibus dicere non resisto; nec tamen ambigo, quin haec vox Θεοτόκος illi voci cedat, quae est Χριστοτόκος, tamquam prolatae ab angelis et Evangeliis. Et nisi haec ad venerationem tuam scientem dicerem, opus mihi foret longo multoque de hac ipsa causa sermone. Sed et sine hoc, illud quoque omni modo beatitudini tuae notum est, quia si aestimemus duas sectas contrarias sibi stare, et harum altera hanc vocem proferat solam Θεοτόκος, altera vero illam solam ἀνθρωποτόκος, et utraque secta ad suam confessionem trahat, aut si hoc non impetraverit, periclitetur de Ecclesia cadere; necesse erit jactatae huic rei deputatum, habentem pro utraque secta curam, mederi periculo utriusque partis ex voce ab Evangeliis tradita, quae utriusque naturae significatrix sit. Horum enim, sicut dixi, assertionem vox illa, quae est Χριστοτόκος, quia et blasphemium Samosateni removet, quod est dictum de omnium Domino Christo tamquam puro homine, sed et Arii et Apollinaris malitiam fugat. Haec autem ipsa etiam honestissimo Alexandrinorum episcopo scripsi, sicut potest beatitudo tua cognoscere ex exemplaribus quae his meis litteris adjunxi, vel quae ad nos ab eo scripta sunt. Placuit vero, Deo adjuvante, etiam synodum inexcusabiliter totius orbis terrarum indicere propter inquisitionem aliarum rerum ecclesiasticarum. Nam dubitatione verborum non aestimo habituram inquisitionem difficultatum, nec impedimentum esse ad tractatum divinitatis Domini Christi.
EPISTOLA XVI. COELESTINI I AD CYRILLUM ALEXANDRINUM EPISCOPUM. 1.  2. 3. 4.
Author: Coelestinus I

Sententiae adversus Nestorium latae indulgentiam correcto esse offerendam: ut si pertinax fuerit, ipse perditionis suae auctor judicetur. Se cum iis quos Cyrillus suspectos habet, summa cautione tractaturum.

COELESTINUS episcopus CYRILLO episcopo Alexandrino. Intelligo sententiam sapientissimi Salomonis impletam. Non enim aliter quam sitiens aquam frigidam , de terra longinqua iteratum nuntium per litteras tuae dilectionis accepi, quae nos invicem nostri consilii participatione conjungunt. Indifficulter est Ecclesiarum et catholicae fidei speranda tranquillitas, quando pro hac elaborare Christianissimos principes sic videmus. Non est inefficax, in divinis maxime causis, cura regalis, quae pertinet ad Deum qui fideliter tenet corda regnantium . Itaque breviter responsum tuae reddimus sanctitati. Etenim quaeris utrum sancta synodus recipere debeat hominem a se praedicata damnantem; an quia induciarum tempus emensum est, sententia dudum lata perduret. Super haec utrique consultatione communi communem Dominum consulamus. Nonne nobis respondet illico per prophetam, mortem se nolle morientis ; et per apostolum Paulum, omnem hominem velle salvum fieri et venire ad scientiam veritatis ? Numquam displicet Deo accelerata in quocumque correctio. Tuae sit hoc sanctitatis cum venerando fratrum consilio, ut orti in Ecclesia strepitus comprimantur, et finitum Deo juvante negotium votiva correctione discamus. Conventui autem nos deesse non dicimus: neque enim ab his absentes esse possumus, quibus nos ubicumque positis fides tamen una conjungit. Nolo nos corpore isto censeri, cujus praesentiam Apostolus assignat infirmam . Illic sumus, qui quod illic pro omnibus agitur cogitamus: spiritaliter agimus, quod corporaliter agere non videmur. Studeo quieti catholicae, studeo pereuntis saluti, si tamen voluerit aegritudinem confiteri. Quod ideo dicimus, ne volenti se corrigere forsitan deesse videamur. Nam si et nobis sustinentibus uvam , spinas sibi addiderit; impleatur, manentibus statutis prioribus, sui fructu judicii; colligat quod sulco diabolico seminavit, non nostro consilio, sed se periturus auctore. Probet nos veloces pedes ad effundendum sanguinem non habere, quando sibi etiam remedium cognoscat oblatum. His autem quos erga catholicam fidem tua fraternitas dicit se habere suspectos, si scripta direxerint, pro qualitate rerum eis nos respondere necesse est. In quo negotio nemo subripiet, quin tota cautione tractetur. Data nonis Maii Basso et Antiocho viris clarissimis consulibus.

Notes: (Prov. XXV, 25) (Prov. XXI, 1) (Ezech. XVIII, 32) (I Tim. II, 4) (II Cor. X, 10) (Isa. V, 2) (Psal.
XIII, 3)
EPISTOLA XVII, SEU COMMONITORIUM PAPAE COELESTINI EPISCOPIS ET PRESBYTERIS EUNTIBUS AD ORIENTEM. 1.
Author: Coelestinus I

In Ephesina synodo, sive nondum soluta, sive jam absoluta sit, quei se gerere debeant.

Cum Deo nostro, sicut credimus et speramus, auctore ad destinata vestra charitas venerit loca, ad fratrem et coepiscopum nostrum Cyrillum consilium vestrum omne convertite, et quidquid in ejus videritis arbitrio facietis, et auctoritatem sedis apostolicae custodiri debere mandamus. Si quidem instructiones quae vobis traditae sunt, hoc loquantur, ut interesse conventui debeatis: ad disceptationem si fuerit ventum, vos de eorum sententiis judicare debeatis, non subire certamen. Quod si transactam synodum, et redisse omnes episcopos videritis, requirendum est qualiter fuerint res finitae. Si pro antiqua fide catholica res gestae sunt, et sanctum fratrem meum Cyrillum Constantinopolim didiceritis profectum, ire vobis illo necesse est, ut epistolas nostras principi porrigatis. Quod si aliter actum est, et in dissensione res sunt, ex ipsis rebus conjicere poteritis quid cum consilio supradicti nostri fratris agere debeatis. Data VIII iduum Maiarum Basso et Antiocho consulibus.
EPISTOLA XIX. COELESTINI PAPAE AD THEODOSIUM IMPERATOREM. 1. 2. 3.
Author: Coelestinus I

Ne quid turbidae novitatis auctoribus permittat. Majorem ipsi esse debere fidei curam quam regni.

COELESTINUS episcopus THEODOSIO Augusto. Sufficiat licet quod sollicitudo vestrae clementiae circa fidei catholicae defensionem, cui pro Christi Dei nostri amore qui vestri imperii rector est adesse modis omnibus festinatis, integram immaculatamque eam, pravorum dogmatum damnato errore, servatis; in hoc semper munimen vestri constituentes imperii, scientes regnum vestrum sanctae religionis observantia communitum firmius duraturum: sed huic coelesti curae vel gloriae unusquisque nostrum pro sacerdotali officio operam nostram, in quantum valemus, impendimus; et huic synodo quam esse jussistis, nostram praesentiam in his quos misimus exhibemus, pietatem vestram sub divini obsecrantes obtestatione judicii, ne quid turbidae novitati licere vestra mansuetudo permittat, neve facultas aliqua his qui divinae majestatis potentiam in humanae disputationis rationem arctare contendunt, quo perturbetur pax ecclesiastica, tribuatur. Major vobis fidei causa debet esse, quam regni; ampliusque pro pace Ecclesiarum clementia vestra debet esse sollicita, quam pro omnium securitate terrarum. Subsequuntur enim omnia prospera, si primitus quae Deo sunt chariora serventur. Abraham fide floruit, omnemque orbem gloria suae posteritatis implevit. Moyses populi liberator zelo Domini contra eos se, quos a Dei vero cultu recessisse probaret, armavit. David regem sua praecepta servantem in regno, ut illi inimicos suos subderet, Dominus custodivit. His rogo exemplorum vallati praesidio, fide, observatione, virtute, universalis Ecclesiae in Deum nostrum piissimum cultum, ne sibi aliquid dissensio vindicet, custodite. Pro vestro enim imperio geritur quidquid pro quiete Ecclesiae vel sanctae religionis reverentia laboratur. Haec, gloriosissime et tranquillissime imperator auguste, quae in vestro corde esse novimus, Deum illic inesse non dubii, augustis etiam auribus per fratres et coepiscopos meos Arcadium et Projectum, et compresbyterum meum Philippum, quos misimus, intimamus, hoc a pietate vestra suppliciter deposcentes, quod vos habere credamus in vobis, ut quod a Deo petitis, hoc in fidei ipsius causa praestetis. Data idibus Maii, Basso et Antiocho consulibus
EPISTOLA PRIMA. AD ANSGISUM.
Author: Eginhardus

Dilectissimo in Christo fratri, Ansgiso venerabili, sempiternam in Domino salutem.

Obsecro dilectionem tuam ut, non graviter, sed potius misericorditer et amicabiliter, accipere digneris quod apud te pro necessitate quondam hominis nostri, nunc autem hominis domni Hlotharii, apud te intercedo, ut eum beneficium, quod ego illi dedi, sub qualicunque lege, sicut tibi placuerit, habere permittas, usque dum nos illi de altero beneficio, ex largitate dominorum nostrorum, aliquam consolationem, Domino adjuvante, facere potuerimus. Habebitis me magis promptum atque devotum ad vestram voluntatem atque utilitatem perficiendam, si meas petitiones in hac causa adimplere dignamini. Opto semper bene valeatis in Domino.
EPISTOLA II. AD GOZBERTUM ABBATEM.
Author: Eginhardus
Date:  [in Domino]

Religioso Christi famulo Gozberto, venerabili abbati, Eginhardus peccator.

Precor ut sanctitas vestra cognoscere dignetur de causa hominis istius, nomine Bebonis, quod ego beneficium illi dedi de monasterio S. Chlodowaldi propter hoc qui mihi bene serviebat. Sed postquam eum domno Hlothario commendavi, impetravi a domno imperatore ut ei confirmationem faceret de eodem beneficio ad dies vitae suae. Propter hoc rogo et obsecro dilectionem vestram ne illi permittatis aliquid impedimentum fieri de ipso beneficio, donec nos, Domino volente, vobiscum loquamur. Haec ideo vobis mando, quia cognosco quorumdam hominum pravam voluntatem et infinitam cupiditatem, qui de proximorum damnis nullam habent curam, in eo quod suae avidissimae cupiditati satisfacere valeant. Opto ut semper valeatis .
EPISTOLA III. AD AMALHARIUM
Author: Eginhardus

Reverentissimo Christi famulo Amalhario, Eginhardus peccator.

Nescio quis praevenit adventum pueri vestri, qui mihi litteras vestras attulit, et effecit ut tibi mandaret. . . . . quatenus proximo Palmarum die ad imperatorem venisses. Sed postquam litteras vestras accepi, et imperatorem, de his quae voluisti, interrogavi, praecepit mihi vobis scribere ut sanctum Paschae diem domi celebrassetis, et caeterum comitatum vestrum post vos venire juberetis, eo modo ut, quando ille ad vos in palatio venisset, mandatis acceptis, et ratione legationis vestrae vobis insinuata, sine mora iter vestrum aggredi valeatis. Opto ut semper bene valeatis in Domino
EPISTOLA IV AD OTGARIUM ARCHIEPISCOPUM.
Author: Eginhardus

Domino sancto et merito venerabili Otgario, reverendo archiepiscopo, Eginhardus peccator.

Frater iste, nomine Werdricus, de congregatione S. Bonifacii est, et conversatur apud nos per licentiam abbatis sui, pro eo quod noster propinquus est. Quem ideo nunc ad vos mittimus, ut eum ad diaconatus officium ordinare jubeatis, si videritis hoc canonice fieri posse per talem rationem, quae continetur in epistola abbatis ejus, quam nuper ad me, cum eum de eadem causa consulerem atque rogarem, direxit; quam etiam vobis per eumdem fratrem ad legendum misi, in qua, ut arbitror, statim intelligere potestis utrum illa consecratio modo fieri possit, an in aliud tempus differenda sit. Oro et opto ut sanctitatem vestram, sibi devote servientem, superna gratia semper et ubique custodiat, sanctissime ac reverentissime pater.
EPISTOLA V. AD JACOBUM EPISCOPUM.
Author: Eginhardus

Venerabili in Christo Jacobo, reverentissimo episcopo, Eginhardus peccator.

Iste clericus, nomine Otmarus, detulit mihi litteras sanctitatis vestrae, in quibus me rogastis ut eidem clerico licentiam darem vobiscum manendi, qui in hac regione et natus et nutritus est. Et ego qualitatem causae considerans, decrevi assensum praebere petitioni vestrae, eo videlicet modo, ut idem clericus, cum suis fratribus et matre, sicut rogastis, licentiam habeant vobiscum manendi, et censum suum annis singulis persolvant ad S. Servatium, sicut eis a fratribus nostris constitutum est. De ordinatione vero ejusdem clerici in vestra sit potestate, ut inde faciatis quicquid vobis optimum esse videbitur: quia vos et mores et conversationem illius cognoscitis, et scitis utrum ad aliquem ordinem sacrum suscipiendum idoneus sit. Opto sanctitatem vestram, nostri memorem, semper in Christo bene valere.
EPISTOLA VI. AD EGILOLFUM ET HUNBERTUM.
Author: Eginhardus

Dilectissimis in Christo fratribus et devotis Christi famulis, Egilofo et Hunberto, aeternam in Domino salutem.

Scio vos non latere quod bonae memoriae Wolfgarius episcopus, me petente, beneficiavit homini nostro Gerberto, in pago Dubargawe, in loco qui dicitur Asgbah, de ratione S. Kiliani, mansos III et mancipia XII. Sed quia in hoc diutius manere non potuit, nisi dum ille in corpore vixit, precor benignitatem vestram ut memoratum Gerbertum illud beneficium habere permittatis, sicut modo habuit, usque dum in hac sede episcopus fuerit ordinatus; et inter me et illum convenerit quid de ipso beneficio fieri debeat in futurum. Opto ut semper bene valeatis in Domino.
EPISTOLA VII. AD POPPONEM COMITEM.
Author: Eginhardus

Magnifico et honorabili atque illustri viro Popponi glorioso comiti, Eginhardus in Domino salutem.

Homines confugerunt ad limina beatorum Christi martyrum Marcellini et Petri, fatentes se culpabiles esse, qui in praesentia vestra convicti fuerunt quodam furto quod commiserunt furando feramina in dominica foreste: cujus partem compositionis jam solverunt, et adhuc solvere, sed, ut asserunt, non habent unde solvere propter paupertatem suam. Proinde precamur benignitatem vestram ut eis, propter amorem Christi martyrum ad quos confugerunt, in quantum possibile est, parcere dignemini, ne penitus pereant per hujusmodi culpam, sed potius sentiant sibi apud vos profuisse quod ad sanctorum martyrum sepulcra confugerunt. Opto ut semper bene valeatis in Domino.