medieval-data/medieval-letters huggingface dataset:
EPISTOLA XXXIX. AD EUMDEM.
Author: Thomas Cantuariensis

THOMAS Cantuariensis archiepiscopus, GRATIANO cardinali.

Gratias habemus benignitati vestrae multimodas super his, quae nobis a mero dilectionis fonte prolata per latorem praesentium mandare curastis. Sciturus pro certo, quod si ad nos venissetis, sicut desiderabamus, omnimodum vobis honorem, quem possemus, cum exactissima diligentia, tum intuitu personae vestrae, quam plurima dilectione amplexamur, tum intuitu devotionis, quam erga sacrosanctam Romanam Ecclesiam habemus, vobis utique exhibuissemus, brevioremque etiam in partibus nostris transitum et tutiorem habuissetis, si ad nos venissetis, quanquam aemuli et invidi nostri, quasi ad detrimentum nostrum, ne mutuo simul frueremur colloquio, aliter vobis persuaserint. Quo siquidem nobis nequissime defraudato plurimum dolemus. Rogamus tamen attentius cum quanta supplicatione possumus, quatenus de caetero, si placet, sub quadam dilectionis praerogativa personam nostram, sed et Ecclesiam Cantuariensem pietatis intuitu familiarem vobis habeatis, et patrocinium nobis in opportunitatibus nostris diligenter pro loco et tempore praestetis, miseratus saltem tribulationum et angustiarum nostrarum, quas pro parte aliqua, quanquam minima, jam novistis. Sciturus absque omni ambiguitate, quia neque mors, neque vita, neque instantia aliqua poterit nos separare a fidelitate domini papae et Ecclesiae Romanae; etsi forte prius ipsa, quod absit! prorsus nobis defuerit. Valete, latorique praesentium, si placet, fidem habete super his quae vobis ex parte nostra plenius viva voce intimaverit.
EPISTOLA XLII. AD HENRICUM PISANUM PRESBYTERUM.
Author: Thomas Cantuariensis

THOMAS Cantuariensis archiepiscopus, HENRICO presbytero cardinali.

Si vobis aliter locutus fuero, quam animae meae, in me ac vos aeque videbor injurius, et neutri satis fidus. Nam quod saepe expertus sum, salus mea et Anglicanae Ecclesiae incolumitas de vestro post Deum pendet consilio. Licet autem affectus sit plurimus ad vos, et in vobis confidentia multa, verba tamen multiplicari non expedit, quorum paucitas sufficit sapienti, praesertim cum et opem ferre necessitatibus amicorum soleat charitas non rogata. Ex litteris, quas domino papae mittimus, et nuntii relatione, qui frater est religiosi sacerdotis incarcerati, in quo calculo causa nostra, imo certe vestra, et totius Ecclesiae Dei versetur, facile advertetis. Vestrae erit de caetero providentiae tantis obviare morbis, tam sceleratos et pestiferos consilio et auxilio praevenire, et evacuare conatus. Distulimus in regem anathematis, quam meruerat, et continuis jugiter provocat injuriis, ferre sententiam; sed ipse, dum manus violentas injicit in sacerdotes Christi, ecclesias possessionibus spoliat et libertate, in caput suum intorsit anathema. Canon enim nec potestatem excipit nec primatum, sed pariliter peccantes pari condemnationis poena percellit. Nisi forte leges ecclesiasticas civilibus comparandas censeatis et vos, quae sicut Anacharsis conqueritur, aranearum assimulantur telis, quae muscas impediunt et retinent, sed diruptae volatilia grandiora transmittunt. Hoc est enim quod judicibus ecclesiasticis improperat Dominus, ut fere cum gentilibus dicant: Et tantum miseris irasci numina possunt? Sed non ita lex Domini, quae ultionem inchoat a sanctuario suo, et in eos, qui praesunt, durissimum exercet judicium, et potentes dictat potenter puniendos. Cum Madianitibus fornicatus legitur Israel, et principes poena criminis percelluntur. Ait enim Dominus: Tolle cunctos principes populi, et suspende eos contra solem in patibulis. Et cum animam, quae peccaverit, justitia mori decernat, ut nec pater filii, nec filius iniquitatem patris portet, qua transpositione divinae legis efficitur, ut potestates comedant uvam acerbam, et obstupescant dentes privatorum, ut potens solvatur in crimine, et innocentia pauperis supplicio addicatur? Fidem, quaeso, nuntiis habeatis, et operam detis et diligentiam, ne presbyter clericus Willelmi Papiensis promissionem veram nuper fecerit regi Angliae, pollicens ei quod dominus suus, legatione accepta, causam Ecclesiae, quam fovemus, ad regis diffiniet voluntatem. Certum vero sit, quod nos personam nostram vel causam Ecclesiae non credemus nisi judicio domini papae, cui Ecclesia Anglicana stabit, aut cadet. Stabit autem per misericordiam ejus, in quo fundata est, et cujus est redempta sanguine. Meminit vestra discretio, qua sinceritate quidam nobiscum ambulaverint, ut illorum judicium ex justa causa possimus declinare. .

Notes: ( Vide etiam epistolam, quae incipit: Satis superque
etc., ad Conradum Mog. arch. una cum Sabino,
Henrico et Hyacintho cardinalibus directam. )
EPISTOLA XLIII. AD HUGONEM CARDINALEM DE BONONIA.
Author: Thomas Cantuariensis

THOMAS Cantuariensis archiepiscopus HUGONI cardinali de Bononia.

Gratias agimus dilectioni vestrae super amore, quem nobis et nostris semper exhibuistis, desiderantes ut devotioni vestrae valeamus, auctore Domino, pro meritis respondere. Et, quia ex praecedentium exhibitione bonorum de vestra gratia plenam fiduciam obtinemus, rogamus attentius, quatenus contra persecutores ecclesiasticae libertatis et sedis apostolicae hostes, qui apud nos Dei auxilio jam fere consumpti sunt, exsurgatis in adjutorium nobis; quia fidelium spes est salutem Ecclesiae esse in januis, si dominus papa totius malitiae incentorem episcopum Londoniensem et complices suos, quos exigentibus culpis excommunicavimus, severitatis apostolicae corripuerit gladio. Nec oportebit graviorem ulterius exercere vindictam, si nos permiserit pestilentiam membrorum curare languorem, et putrida, quae curam non admiserint, resecare. Valete.
EPISTOLA XLV. AD EUMDEM ET HYACINTHUM.
Author: Thomas Cantuariensis

THOMAS Cantuariensis archiepiscopus, Humbaldo episc. Ostiensi et Hyacintho cardinalibus.

Nos alii verbis, sed vestra rebus et operibus benignitas consolatur. Doluistis vicem nostram, et calamitatem Ecclesiae, et pauperum Christi coexsulantium nobis angustias sic habuistis, ut vestras. Praemia fraternae charitatis et verae compassionis fructum vobis in illa die retribuet justus Judex, qui misericordibus in gratia uberi misericordiam pollicetur. Non abiistis post aurum, quo nuper ad laesionem nostram, et apostolicae sedis confusionem capti sunt quidam, quorum patrocinio receptis litteris apostolicis, quas lectitari facit in utriusque regni compitis, rex Anglorum se de Romana Ecclesia gloriatus est triumphasse. Nec immerito. Voti siquidem compos effectus est, et nunc in Ecclesia Dei, nemine contradicente, pro libito debacchatur, sperans, quod Deus avertat, dominum papam vel me pro voto suo interim moriturum. Nihil enim est, quod magis desideret, quam alterutrius mortem. Invitatis ad patientiam, sed hanc jam quadriennio habuimus in passionibus maximis expositi cum coexsulibus nostris, in fame et siti, in frigore et nuditate, ad omnem impetum fortunae saevientis. Quis enim coexsulantium infirmatur, et ego non infirmor? Quis scandalizatur, et ego non uror? Sed quod gravius cruciat, Ecclesiam in miserabilem redigi servitutem, sine moerore nec videre nec eloqui possum. Patior itaque, sed invitus, quia compatior, et utinam compatiantur domini nostri cardinales, qui omnes patientiam praedicant, sed alii de virtutis conscientia, alii ad culpae suae dissimulationem. Novit utique Dominus qui sint ejus, et Ecclesia jam sentit ex parte, qui non sint ejus. Nam rex Anglorum praedicat, qui sui sint, nec tacitum est quod et quibus erogatum sit aurum, sed munera ejus spolia nostra, spolia pauperum Crucifixi, imo ipsius Christi spolia sunt, imo minima portiuncula spoliorum. Quid ergo eis qui tyrannorum manibus Christum spoliant respondebit in illa die, quando vivos et mortuos judicabit, singulis et universis testimonium conscientia perhibente? Nec haec dicta credantur, quod alius patientiae terminus esse debeat, quam corona, vel quia nos exsules et proscripti Christi in causa ejus non disponamus ante mori, quam vinci, sed quia necesse habemus nostro et aliorum dominorum, et amicorum consilio in tantis angustiis sublevari. Nam qui nostrae potestatis suspensionem in arbitrium regis Anglorum contulit, scilicet donec redeamus in gratiam ejus, nobis omnem pacis praecludit viam. Invitaverat nos per comitem Flandrensem ad colloquium suum, sed cum ei nuntii sui rescriptum hoc apostolicum porrexissent, adeo elatus est, ut Deum et homines pari furore contempserit, sed prae caeteris Romanos. Placeat itaque dilectioni vestrae, quam Deus necessitati Cantuariensis Ecclesiae patrocinari disposuit, impetrari a domino papa per vos et alios amicos Dei, ut aut suspensionem hanc solvat, aut terminum coarctet scribens regi Francorum, etc.
EPISTOLA XLVIII. AD EUMDEM,
Author: Thomas Cantuariensis

THOMAS Cantuariensis archiepiscopus, Ostiensi episcopo.

Sicut ad locum, unde exeunt, flumina revertuntur, ut iterum fluant, sic ad agendas pietati vestrae gratias flexis genibus mentis debemus accedere, ut per vos in ministerio Ecclesiae roboremur, qui a vestra miseratione post Deum vires accepimus, ne caderemus in manu hostili. Amici nostri et proximi nostri steterunt contra nos, persecutorum gladios acuentes, et ut nos confunderent et contererent, etiam sub ipsis facti sunt in arcum pravum. Sed fides vestra in camino tribulationis nostrae et pressura Ecclesiae semper examinata clarescit, et charitas non quaerens quae sunt, sed quae Jesu Christi, a Patre misericordiarum obtinuit pacem, quam mundus dare non poterat, aut sperare. Nos enim ad dominum nostrum regem Angliae in humilitate debita accedentes, cum eo fecimus pacem cujus tamen tota substantia subsistit in spe, sed quae auctore Deo non confundet. Nam ut res sequatur, qui coepit, ipse perficiet. Instabant aliqui eorum, etiam qui columnae Ecclesiae videbantur, ut nos et totam causam Dei conferremus in arbitrium ejus, sed a nobis, Deo propitio, nec obtentum est nec obtinebitur, ut quaestionem damnorum, quae Ecclesiae Dei et nobis illatae sunt, aut querelam consuetudinum, imo potius abusionum, aut divinae legis, velint, nolint principes fidelibus observandae custodiam in arbitrium hominis conferamus. Quantalibet enim potestas divinitus ordinata minor est eo, qui instituit eam, et impoenitentibus peccata dimitti non posse perspicui et perpetui juris est. Et si res ablata ab eo, qui solvendo est, non reddatur, constat poenitentiae veritatem non exhiberi, sed exerceri figmentum malitiae mendacio palliatae, aut, ut verius dictum sit, bis pollutae. Error siquidem pristinus perseverat, et nova fraude calcatius cumulatur. Caetera supplebit nuntius, quem et petitiones, quas per eum domino papae porrigimus, paternitati vestrae desideramus attentius commendari et promoveri.
EPISTOLA XLIX. AD HYACINTHUM DIACONUM.
Author: Thomas Cantuariensis

THOMAS Cantuariensis archiepiscopus, HYACINTHO cardinali diacono, salutem et cum summa devotione reverentiam.

Inundaverunt mala super capita nostra, contumeliis et injuriis supra modum afficimur, saturati sumus opprobriis: et qui insurgunt in nos forte vivos deglutissent nos, nisi quia ad summi consilii angelum et sanctam Romanam Ecclesiam confugimus, in qua post Deum spei nostrae summa consistit, a qua si, quod Deus avertat, ceciderimus, omni consilio destituti, quid nobis agendum sit, penitus ignoramus. Ut igitur eorum, quae patimur, seriem plenius cognoscatis, mittimus ad vos magistrum Henricum, fidelem et familiarem nostrum et vestrum, ex cujus relatione status nostri miseriam perpendere poteritis. Et, si placet, credite ei in his, quae ex parte nostra vobis dixerit, tanquam si ex ore nostro audiretis. Non differat, quaeso, vestra discretio suum nobis aperire consilium, quoniam in arcto positi sumus, et a vobis, in quo maximam habemus fiduciam, tanquam amico nostro praecipuo et patrono, solatium exspectamus. Valeat, et compatiatur nobis sanctitas vestra.
EPISTOLA LI. AD EUMDEM.
Author: Thomas Cantuariensis

THOMAS Cantuariensis archiepiscopus, HYACINTHO cardinali.

Quanto magis de vestrae sinceritatis dilectione confidimus, tanto confidentius in negotiis nobis et ecclesiae nobis commissae emergentibus ad vos, sicut ad unicum et extremum suffragium recurrimus. Inde est, quod de vobis, sicut de amico specialiter dilecto, indubitatam obtinentes fiduciam sinceritati dilectionis vestrae ad memoriam reducimus, vos dignanter nos et ecclesiam nostram, imo vestram potius, sub vestra protectione admisisse, dignitates cujus et jura illibata servare nunc temporis necessarium est, et plurimum nobis et vobis expedit operum exhibitione demonstrare. Exhibitio enim operis, probatio est dilectionis. Nos igitur dilectionem vestram modis quibus possumus attentius exoramus, quatenus dignitates, libertates, et jura Ecclesiae nostrae intacta et illibata conservari, studio et prudentia vestra sollicite procuretis. Sed de his hactenus. Ecce, domine mi, litteras domini Papiensis, quas in initio adventus sui, non penitus pompositatis gloria carentes, nobis destinavit, has equidem poteritis inspicere, nec eas, ut credimus, nota cujusdam jactantiae invenietis omnino carere. Ejus vero adventum sperabamus nobis consolationem conferre et pacem qui potius nobis contulit desolationis augmentum, quam consolationis auxilium. Jactitat enim dominum papam ipsum in terram regis Angliae misisse principaliter ad terminandas quaestiones, quae inter nos et regem vertuntur, sicut Ecclesiae Dei viderit magis expedire. Non credebamus, nec penes curiam Romanam hoc promeruimus, ut ipsius subjiceremur arbitrii judicio, quem curiae universitas nobiscum pariter bene novit nostrum esse inimicum et ecclesiae nostrae, necnon et hostem plusquam manifestum. Sed nos ut vobis veraciter dicimus ipsius in aeternum declinabimus judicium. De caetero omnem in vobis spem et fiduciam nostram secundario post Deum ipsum penitus projicimus, attentius rogantes, ut cum per eum pacem et reconciliationem aliquam nullatenus speremus, sollicitudinem prudentiae vestrae ita efficaciter adversus eum apud dominum papam exhibeatis, quatenus personis, tam cismarinis, quam transmarinis, litteris suis firmiter praecipiat, et in virtute obedientiae injungat, ut sententiam quam in regem et terram ipsius rationabiliter promulgabimus, firmiter teneant et observent. Praeterea partes vestras diligentius interponatis, ut confirmationem primatiae nostrae, quam in primo adventu nostro Senonis dominus papa nobis concessit, per vos obtineamus. Valete et memores estote nostri, sicut sumus et vestri, et latorem praesentium, quanto maturius poteritis, et expedire, et ad nos transmittere, ecclesiae statum, domini papae, et vestrum nobis significantes, procuretis. Iterum valete.
EPISTOLA LIII. AD EUMDEM.
Author: Thomas Cantuariensis

THOMAS Cantuariensis archiepiscopus, HYACINTHO cardinali.

Si laborantem agricolam oportet primum post redditas Deo primitias edere, justissimum est, ut vestram charitatem, quae in sublevatione sanctae Cantuariensis Ecclesiae fere jam pereuntis, plus et diutius jam laboravit, et quod magis est, fidelius et efficacius, laboris sui ab ea in omni gratiarum actione et exhibitione obsequii percipere fructus. Nam cum aliorum amicorum fere omnium fides esset exinanita, vos illorum animos a pusillanimitate in spem erexistis, solidastis manus dissolutas, genua debilia roborastis, et attentius auditor verbi, verus Christi discipulus, consors apostoli, haeres Petri, fratres vestros, qui ad cultum justitiae, et patronatum Ecclesiae praeordinati erant, exemplo confirmastis et verbo. Expetierat enim Satanas Ecclesiam Romanam in tribulatione vestra, sicut et nostra, ut eam cribraret sicut triticum, et suos probaret, et convinceret infideles. Sed Christus de ipsa tentatione proventum operatus est laetum, et utilem fidelibus universis, sed vobis, qui alios superastis in fide, prae caeteris gloriosum. Nos enim per gratiam Dei et vestram, cum domino rege Anglorum fecimus pacem, ad honorem Dei et Ecclesiae, ut speramus, utilitatem, cujus formam lator praesentium vobis exponet, quem desideramus vobis attentius commendari, et petitiones, quas habet in manibus, qua consuevistis industria, promoveri.

Notes: ( Vide etiam epistolam, quae incipit: Satis superque,
etc., ad Conradum et alios directam. )
EPISTOLA LIV. AD JOANNEM CARDINALEM JOANNIS ET PAULI.
Author: Thomas Cantuariensis

THOMAS Cantuariensis archiepiscopus, JOANNI cardinali Joannis et Pauli.

Discretioni vestrae non exstat incognitum, quanta sinceritate fidei, obedientiae devotione, et exhibitione obsequiorum Cantuariensis Ecclesia prae caeteris omnibus totius insulae nostrae sedi apostolicae semper adhaeserit, nec ab ejus unquam, sive prosperorum blanditiis, sive turbinibus adversorum, potuerit fidelitate divelli. Haec vestro solebat gaudere patrocinio, et a vobis decessoris nostri tempore in tribulatione exspectare solatium, et in opportunitatibus suis vestro consilio instrui, et auxilio roborari. Vobis devota erat, suisque connumerabat successibus, si dabatur facultas obsequendi, si ex merito suo vobis officiosa videbatur in aliquo. Nos quoque ipsi, qui ejus, dignatione divina, licet indigni, gerimus administrationem, saepe, quod memori mente recolimus, operam dedimus et diligentiam, ut vestrae voluntati et vestrorum usibus serviretur: et utinam non excidisset a memoria vestra! Sed quia in hac parte videtur obliviosior, quam expediret nobis, rogamus ut saltem fratri nostro, quem officii vestri non credimus esse immemorem, credatis de nostra ad vos devotione. Si autem vobis in persona nostra post adeptum episcopatus gradum non servivimus, utique nobis voluntas non defuit, sed facultas. Sperabamus de vobis, prae multis, nostrum non auferentes, etsi differentes obsequium. Decreveramus nos, quod differebatur, cum accessione devotionis et obsequii amico et domino benigne praestolanti multiplicius refusuros. Unde miramur supra modum, quis vos ab amore Cantuariensis Ecclesiae et protectione nostra averterit, praesertim in causa Dei, quae si periclitaretur, quod absit! totius Anglicanae Ecclesiae libertas deperiret, Romanae sedis auctoritas arceretur ab Anglia, et ad nutum regis procederent universa. Si voluissemus ei ab initio in consuetudinibus, quas petit, consentire, nec vestro nec alterius interventu ad ipsum indigeremus. Vos videritis, an ad verba juratoris insignis, cujus fraudes, Deo propitiante, detectae sunt, tam cito fuerit recedendum ab amico, tam facile Cantuariensis Ecclesiae contemnendum obsequium. Illa tamen nec sic repulsa et laesa recedet a vobis, neque nos, si placuerit vobis, a vestro desistemus obsequio, quin accepto tempore honori vestro et vestrorum studeamus devotius inservire. Hac itaque voluntate et conscientiae securitate confisi rogamus attentius, quatenus Cantuariensem Ecclesiam se vobis offerentem non abjiciatis, non deseratis causam Dei, quae indubitanter est in manibus vestris, ne et vos deserat Deus, qui et de vobis, in quo judicio judicaveritis, judicabit. Experiatur nunc Cantuariensis Ecclesia veteris amici fidem, quia qui amicum in necessitate deserit, non illius amicus est, sed fortunae. Unde vobis tanquam amico et domino fideli intimamus, quia non tantum vobis proderit illius juratoris et similium amicitias colere, quantum oberit, si Cantuariensis Ecclesiae projiciatis obsequium. Nam servile ingenium est, quod duntaxat suppliciis emendatur.
EPISTOLA LVI. AD EUMDEM.
Author: Thomas Cantuariensis

THOMAS Cantuariensis archiepiscopus, JOANNI Neapolitano cardinali titulo Joannis et Pauli.

Sancta Cantuariensis Ecclesia diu et familiaritate et patrocinio vestro gavisa est; et adhuc in spe vestrae miserationis et consolationis exsultat. Unde ad sinum dilectionis vestrae fiducialius transmittit miseros suos, qui fratrum suorum pro fide et libertate Ecclesiae interemptorum neci superstites relicti sunt. Sanguis interemptorum clamat ad Dominum, adversus persecutores et oppressores Ecclesiae, et utinam non contra me, et contra illos qui se nobiscum opposuisse debuerant pro legibus paternis et domo Domini. Audite, si placet, et intelligite a nuntiis, qui nuper missi sunt, quanta evidentia duplicitatis et pravitatis convicta sit duritia regis Anglorum, et in quibus finibus Ecclesiae causa resederit. Nunc enim, ut semper, stetit per regem, quominus pax reformaretur. Ego enim quatenus potero, salvo ordine meo, et fidelitate Ecclesiae Romanae, dignitates ejus fovendas et augendas libens admitto, sed non acquiesco, ut nova et perniciosa fidelitatis forma exemplo mei in Ecclesiam inducatur. Ablata mihi et meis, aut satisfactionem omni jure repeto, ne pernicies exempli, si tam manifesta rapina irrequisita remaneat, vertatur in legem, et tam posteris quam coaetaneis nostris praestet audaciam similiter delinquendi. Vos itaque, si placet, exsurgite in adjutorium jam fere deficientis Ecclesiae, et persuadete domino papae, et fratribus vestris, ne diutius tam manifestam injuriam Christi dissimulent, cui nobiscum sine personarum acceptione reddetis in brevi cunctorum operum rationem. Nam opportunitas saepe, dum exspectatur, elabitur. Et culpae particeps est, qui quod potest corrigere, negligit emendare. Nuntii supplebunt caetera, quos si placet, pro Christo audiatis in causa Christi. Et si forte Londoniensis episcopus et Gaufredus Ridel ad Ecclesiam Romanam venerint, eos velut antichristi membra tractate, qui jam mysterium iniquitatis suae operatur in illis. Valeat sanctitas vestra.
EPISTOLA LVII AD EUMDEM.
Author: Thomas Cantuariensis

THOMAS Cantuariensis archiepiscopus, JOANNI presbytero cardinali Neapolitano.

Fraternitatem vestram in Christo convenio, ut Anglicanae Ecclesiae assistatis pro Christo. Hoc enim mihi a vobis promissum indubitanter et gratanter recolo, quod mihi consilium, auxilium et patrocinium firmissime promisistis, ubicunque et contra quemcunque mihi justitia suffragaretur. Nunc autem in quo calculo mea, imo Anglicanae Ecclesiae causa consistat, ex nuntiis domini papae, domino Gratiano et magistro Viviano, et a venerabili Petro Carnotensi archidiacono potestis audire, et plane, si placuerit, cognoscetis quod non ego, sed rex et sui, more solito, pacis impedimentum attulerunt. Nam dignitates ejus, quantum salvo ordine meo et fidelitate Ecclesiae Romanae licuerit, servare paratus sum et augere, sed novam et perniciosam fidelitatis formam in Ecclesiam, Deo propitio, nunquam inducam. Ablata quidem mihi et meis restitui, aut Ecclesiae satisfieri peto, quia nunc auctore Deo constat, quod ex nulla, vel injusta causa resident penes ipsum. Nuntiis enim domini papae, et pluribus aliis palam confessus est, quod de toto tempore cancellariae nec pecuniae nec administrationis illi debeo rationem. Agite ergo, si placet, ut tollatur exempli pernicies, quae coaetaneos et posteros occupabit, si, quod absit! tam manifesta rapina et injuria Christi remanserit impunita. Jam enim convicta est duritia ejus, nec est quare debeat ulterius supportari, nisi qui fovet aut dissimulat errorem, in se ipsum alieni criminis provocet ultionem. Ego et coexsules mei, imo Ecclesia Anglicana, pro cujus libertate persecutionem patimur, et proscripti variis torquemur injuriis. Deo de caetero committimus causam nostram, aut, ut rectius dixerim, suam, ut ipse, in cujus conspectu in brevi sine acceptione personarum, sine suffragio numerum stabimus reddituri de actibus et voluntatibus rationem, dijudicet inter nos, et persecutores et oppressores Ecclesiae, et ad gloriam nominis sui promissionis, qua parvulos suos in praesentia corporis consolatus est, citius exhibeat veritatem. Interim de promissione vestra et charitate praesumens, affectuosius supplico, quatenus miseros nostros praesentium portitores benignius exaudiatis, et causam Christi promoveatis pro Christo, si autem ad Ecclesiam Romanam venerint episcopus Londoniensis et Gaufredus Ridel, sic illos tractate, ut tractari debent, qui seminant inter fratres discordiam. Cantuariensis Ecclesia suum vobis praesentat obsequium, quod promptissima devotione vobis et vestris impendet, cum vestro patrocinio, quod speramus, eruta fuerit a tribulatione malorum et dolore.