EPISTOLA CXXV. AD EUMDEM.
Author: Petrus Blesensis

ARGUMENTUM.-- Monet eumdem, ut in exsilio suo otium sedulo fugiat, lectionique divinarum litterarum et orationibus, quarum utilitates hic describit, vacet.

Reverendo Patri et domino WALTERO Dei gratia Rothomag. archiepiscopo, suus PETRUS Blesen. Bathon. archidiac., salutem et desolationis solatium. Monueram vos frequentibus epistolis ab occupatione curiali desistere et redimere tempus, quia dies mali sunt; nescio tamen, si commonitorias illas receperitis; mihi enim non nisi semel, et breviter respondistis. Benedictus autem Dominus, quia tandem extorsit necessitas, quod non poterat obtinere devota supplicantis humilitas. Detinebant vos, administratio dignitatis regisque familiaritas, et caetera, sicut Apostolus dicit, impedimenta hujus mundi, quae, quasi compedes aurei, etsi minus displiceant, magis nocent. Non sustinet Dominus tempus poenitentiae debitum curiositati ulterius indulgeri, et quem lectioni et orationi vacare divina mansuetudo monuit, coactio ejus violenta induxit. Sic loquitur Dominus per prophetam: Vivo ego, dicit Dominus, quia in manu forti, et brachio extento, et in furore meo regnabo super vos, et subjiciam vos sceptro meo, et inducam vos in vincula foederis mei. Donum quidem Dei perfectum est, et descendens a Patre luminum, quacunque ex causa vacare et videre quam suavis est Dominus. Quia ergo exercitatum habetis in sacro eloquio intellectum, habeatis in tribulatione malorum et dolore sacrae Scripturae solatium. Scriptura est cithara David, per quam Saulis insania temperatur. Scriptura est vomer Samgar aratorius, quo terra nostri cordis excolitur, quo sexcenti sternuntur Philistaei, et in fugam alii convertuntur. Haec est maxilla asini, in qua Samson sitiens reficitur, et mille allophyli occiduntur. Sit ergo sacra lectio vobis cibus, gladius, medicina, requies. Cibus, quia non in solo pane vivit homo, sed in omni verbo quod procedit de ore Dei; nec tantum cibus, sed vita et spiritus, sicut Veritas dicit: Verba quae ego loquor, spiritus et vita sunt. Haec est mensa tabernaculi contra aquilonem posita, ut quisque omnes tentationes in ea securas excipiat, sicut scriptum est: Posuisti in conspectu meo mensam adversus eos, qui tribulant me. Si autem consistant adversum vos castra, si exsurgat adversum vos praelium, sit in manibus vestris gladius Spiritus sancti, quod est verbum Dei. Si infirmantur genua vestra, si dissolutae sunt manus, si moti sunt pedes, si effusi sunt gressus vestri, confidite quia verbo Domini coeli firmati sunt. Si anima obdurescit ad lacrymas, et coelum aeneum dederit Deus, ut ros spiritualis, aut pluvia non descendat, emittet Dominus verbum suum et liquefaciet ea, et in verbo emittet spiritum, et fluent aquae; imo fluent aromata ipsius, ut conversatio vestra, et vestrorum odorem suavitatis effundat. Non sitis in exsilio otiosus, nisi negotium animae otium censeatis. Otium enim sine litteris, Hieronymo teste, mors est, et vivi hominis sepultura. Vacatio a sollicitudinibus saeculi, otium est, de quo Salomon dicit: Sapientia scribitur in otio, et qui minorantur actu percipiunt eam. Ideo discipuli Domini in Sabbato, in die scilicet otii, transeuntes per sata fricabant spicas, et vescebantur eis. Subtiliores enim sententiae de occultis educuntur in tempore cessationis, quibus animae saginantur. Porta, quae in Ezechiele respiciebat ad Orientem, non aperiebatur, nisi in Sabbato. Anima enim sabbatizante a concupiscentiis saeculi, Sapientia Dei liberius inquirenti se aperit, familiarius autem pariter conversantur contemplatio et oratio. Urgente namque necessitatis instantia, viriliter ad orationis arma currendum est. Nam Israel miseriarum cumulo ingruente ad tabernaculum foederis properabat. Orationis efficacia magna est. Iratus erat populo suo Dominus, stetitque Moyses in confractione, et placatus est Dominus. Pugnabat Israel contra Amalech, Moyse erigente manus praevalebat Israel, eo autem remittente manus Amalech obtinebat. Quidam justus credens se orationibus a malignitate detrahentium liberari dicebat: Pro eo, ut me diligerent, detrahebant mihi; ego autem orabam. Quam multum valeat deprecatio justi, manifestat Eliae oratio, qui coelum pro arbitrio suo ad beneficium pluviae claudit et aperit. Oratio, quae assidue fiebat ab Ecclesia pro Petro, eum a vinculis liberavit. Et Christus Apostolis dicit: Vigilate, et orate. Vidua ab aliquo judice de adversario suo, mediante orationis instantia, obtinuit ultionem. Amicus evangelicus importunitate tres panes obtinuit. In Ecclesiastico de oratione scriptum est: Oratio humilis penetrat nubes, et non discedet, donec aspiciat eum Altissimus. Oratio autem suas circumstantias habet, instantiam, humilitatem, jejunium, et caetera munimenta virtutum. Propterea propheta dicit: Sicut pullus hirundinis, sic clamabo, meditabor ut columba. Unum noveritis, quia non nisi in oratione ejicitur daemonium, quo vexamur. Vos ergo sicut Apostolus dicit: Sine intermissione orate, quandiu persecutio non est intermissa. Invalescente enim oratione cessabit quassatio; publicanus justificatus descendet, absolvetur peccatrix, et Chananaeae dicetur: Fiat tibi sicut vis. Ego autem in omnibus Ecclesiis, quibus vinculo fraternitatis, aut familiaritatis constrictus sum, orationum suffragia vobis devotus imploro.