medieval-data/medieval-letters huggingface dataset:
EPISTOLA VII. ALDHELMI AD ADRIANUM.
Author: Aldhelmus Schireburnensis

Reverendissimo Patri meaeque rudis infantiae venerando praeceptori Adriano Aldhelmus vernaculus familiae Christi et vestrae pietatis supplex alumnus salutem, etc.

Fateor, mi charissime, quem gratia purae dilectionis amplector, postquam a sociali contubernio vestro ante triennium circiter discedens a Cantia sequestrabar, quod nostra parvitas hactenus ad consortium vestrum ardenti desiderio flagrabat; quod et jamdudum cogitarem, quemadmodum in votis est, adimplens perficere, si rerum ratio ac temporum vicissitudo pateretur, et nisi me diversa impedimentorum obstacula retardarent, praesertimque corporeae fragilitatis valetudine medullitus tabentia membra coquente non sinerer; qua quondam, dum post prima elementa iterum apud vos essem, domum redire coactus sum.
EPISTOLA VIII. CELLANI ALDHELMO.
Author: Aldhelmus Schireburnensis
Date:  [ Fors., almum ductricis]

Domino lectricibus ditato studiis, mellifluisque ornato lucubratiunculis, Aldhelmo archimandritae Saxonum, mirifice reperienti in oris quod nonnulli cum laboribus et sudoribus in alieno aere vix lucrantur, Cellanus in Hibernensi insula natus, in extremo Francorum limitis latens angulo exsul, famosae coloniae Christi extremum et vile mancipium, in tota et tuta Trinitate salutem.

Quasi pennigero volatu ad nostrae paupertatis accessit aures vestrae Latinitatis panegyricus rumor, quem agilium lectorum non horrescunt auditus sine sanna aut amurcali impostura, notus propter Alburnum dictricis Romaniae decorem. Et si te praesentem non meruimus audire, tuos tamen bona lance constructos legimus fastos diversorum deliciis florum depictos. Sed si peregrini triste reficis corculum, paucos transmitte sermunculos illius pulcherrimae labiae tuae, de cujus fonte purissimo dulces multorum possit reficere mentes, ad locum ubi dominus Furseus in sancto et integro pausat corpore.
EPISTOLA IX. ALDHELMI EPISTOLAE AD CELLANUM [Fragmentum].
Author: Aldhelmus Schireburnensis
Date:  [ Fors., 
Francicae]

Miror quod me tantillum homunculum de famoso et florigero Francorum rure vestrae franite fraternitatis industria interpellat Saxonicae, prolis prosapia genitum et sub Arctos axe teneris infantiae cunabulis.
EPISTOLA X. ALDHELMI AD ETHELWALDUM.
Author: Aldhelmus Schireburnensis

Dilectissimo mihi filio et simul discipulo Ethelwaldo Aldhelmus extremus servorum Dei, salutem.

Quemadmodum te viva voce aliquoties de aliquibus admonere curavi, ita et nunc absentem, paterna secundum Deum auctoritate fretus, litteris exhortari non piget. Hoc enim ideo agimus, quod charitas Christi, sicut ait Apostolus, urget nos. Itaque, fili mi charissime, licet adolescens aetate existis, vanissimis tamen oblectamentis hujus mundi nequaquam te nimium subjicias, sive in quotidianis potationibus et conviviis usu frequentiore ac prolixiore inhoneste superfluis, sive in equitandi vagatione culpabili, seu in quibuslibet corporeae delectationis voluptatibus exsecrandis. Memento semper quid scriptum est: Adolescentia et voluptas vana sunt. Admonui quoque, vehementiori pecuniae et omni saecularis gloriae Deo semper odibili jactantiae nequaquam ultra modum inservias, illius sententiae reminiscens: Quid prodest homini, si totum mundum lucretur, animae vero suae detrimentum patiatur? Filius enim hominis venturus est in gloria sua et sanctorum angelorum; et retribuet unicuique secundum opera sua. Sed multo magis, mi amantissime, vel lectionibus divinis, vel orationibus sacris semper invigila. Si quid vero praeterea saecularium litterarum nosse laboras, ea tantummodo causa id facias, ut quoniam in lege divina vel omnis vel pene omnis verborum textus artis omnino ratione grammaticae consistit, tanto ejusdem eloquii divini profundissimos atque sacratissimos sensus facilius legendo intelligas, quanto illius rationis qua contexitur diversissimas regulas plenius didiceris . . . . . Hanc autem epistolam jugiter inter caeteros quos legis libros habere non omittas, ut videlicet ejus lectione creberrima de his quae in ea scripta sunt, implendis mea vice possis admoneri. Vale.
EPISTOLA XI. ALDHELMI AD CLERUM WILFRIDI EPISCOPI.
Author: Aldhelmus Schireburnensis

Nuper furibunda tempestatis perturbatio, sicut experimento didicistis, fundamenta Ecclesiae, sicut quodam immenso terrae motu, concussit; cujus strepitus per diversa terrarum spatia, velut tonitruali fragore, longe lateque percrepuit. Et idcirco vos viscerales contribulos, flexis genuum poplitibus, subnixa exposco prece, nequaquam hujus perturbationis stropha scandalizari, ne quisquam vestrum mentis segnitie fide torpescat, etiamsi rerum necessitas exigat cum praesule proprio pontificatus apice privato tellure paterna propelli, et quilibet oporteat latorum regnorum transmarina aggredi rura. Quis enim, quaeso, tam durus atroxve labor existens, ab illo vos antistite separans arceat; qui vos ab ipso tirocinio rudimentorum et a primaeva tenerae aetatis infantia usque adultae pubertatis florem nutriendo, docendo, castigando, provexit pietate; et quasi nutrix gerula dilectos extensis ulnarum sinibus refocillans, sic charitatis gremio fotos clementer amplexus est. Perpendite, quaeso, creaturarum ordinem, eisque divinitus insitam naturam; quatenus ex minimarum rerum collatione flexibilem commiserationis formam, Christo juvante, capiatis; quomodo examina apum calescente coelitus caumate, ex alveariis nectare flagrantibus certatim emergant, et earum auctore linquente, brumalia mansionum receptacula, densarum cavernarum cohortes, rapido volatu ad aethera glomerante, exceptis duntaxat antiquarum sedium servatricibus ad propagationem sobolis futurae; relictus, inquam, mirabilius dictu, rex earum, spissis sodalium agminibus vallatus, cum hiberna castra gregatim egreditur et cava stipitum robora rimatur, si pulverulenta sablonis aspergine praepeditus, seu repentinis imbribus cataracta Olympi guttatim rorantibus retardatus fuerit, et ad gratam cratem sedemque pristinam revertatur, omnis protinus exercitus consueta vestibula perrumpens, prisca cellarum claustra gratulabundus ingreditur. . . . . . Si ergo taliter creatura ratione carens, quam vita et natura indita absque legibus scriptis gubernant, reciprocis temporum successionibus ductoris praecepto paret, respondete, rogo, utrum non horrendae abominationis infamia sint exprobrandi, qui concessa septiformis Spiritus gratia praediti, devotae subjectionis frena ritu phrenetico frangunt. Cur autem diversarum rerum ratiocinationes conglobans, ad instiganda vestri pectoris praecordia stridente calamo percurram, audite. Ecce saeculares divinae scientiae extorres, si devotum dominum quem in prosperitate dilexerunt, cessante felicitatis opulentia, et ingruente calamitatis adversitate, deseruerint, et secura dulcis patriae otia exsultantis domini pressurae praetulerint, nonne exsecrabilis cachinni ridiculo et gannaturae strepitu ab omnibus ducuntur? Quid ergo de vobis dicetur, si pontificem qui vos nutrivit et extulit in exsilio solum dimiseritis? etc.
EPISTOLA XII. ALDHELMI AD WINBERTUM.
Author: Aldhelmus Schireburnensis

Domino in dominorum Domino dilectissimo Winberto Aldhelmus, servus servorum Dei, in angulari duorum testamentorum lapide de summis montium verticibus abscisso, qui statuam quaterno metallorum genere fabrefactam, quaterna populorum regna signantem crura tenus, aurato capite, oppressit, salutem.

Cerulum litterarum ad vestrae pietatis praesentiam destinavimus, qui vobis viva voce de causa nostrae necessitatis imminenti plenius promulgabit, id est de terra, quam nobis venerandus patricius Baldredus possidendam accepto pretio obtulit, praecipue pro captura piscium apto et competenti loco. Et idcirco dum in nostri regis potestate data et collata esse videtur, obnixe precamur ut eamdem agri partem per tuae charitatis patrocinium obtinere et habere firmiter valeamus, ne eadem possessione per violentiam privati, quia plerumque justitiae jura vacillant, fraudemur, etc.
EPISTOLA XIII. ALDHELMI AD WILFRIDUM.
Author: Aldhelmus Schireburnensis

Domino venerabiliter diligendo et delectabiliter venerando Wilfrido Aldhelmus vernaculus supplex in Christo perennem salutem.

Perlatum est mihi, rumigerulis referentibus, de vestrae charitatis industria, quod transmarinum iter, gubernante Domino, capere, sagacitate legendi succensa, decreverit. Et idcirco vita comite optatum Hiberniae portum tenens, sacrosancta potissimum praesagmina, refutatis philosophorum commentitiis, legito. Absurdum enim arbitror, spreta rudis ac veteris Instrumenti inextricabili norma, per lubrica dumosi ruris diverticula, imo per dyscolos philosophorum anfractus, iter carpere. Seu certe oportatis vitreorum fontium limpidis laticibus, palustres pontias lutulentasque limphas siticulose potare; in queis atra bufonum turma catervatim scatet, atque garrulitas ranarum crepitans coaxat. Quidnam, rogitans quaeso, orthodoxae fidei sacramento commodi affert circa temeratum spurcae Proserpinae incestum, quod abhorreo fari, enucleate legendo scrutandoque surdescere, aut Hermionem petulantem Menelai et Helenae sobolem, quae, ut prisca produnt opuscula, despondebatur pridem jure dotis Oresti, demumque, sententia mutata, Neoptolemo nupsit, lectionis praeconio venerari; aut Lupercorum bacchantium antistites, ritu laetantium Priapo parasitorum, heroico stylo historiae caraxare; quae altato quondam sceptri in vertice chelidro Hebraeae cautionis obtutibus praesentato, hoc est, alma mortis morte stipite patibuli affixa, solo tenus diruta evanuere? Porro tuum discipulatum ceu cernuus arcuatis poplitibus flexisque suffraginibus, feculenta fama compulsus, posco, ut nequaquam prostibula lupanarium, nugas in queis pompulentae prostitutae delitescunt, lenocinante luxu ad eas, quae obrizo rutilante periscelidis armillaque lacertorum tereti utpote faleris faleratae curules comuntur, sed magis edito aulae fastigio spreto, quo patricii ac praetores potiuntur, gurgustii humili receptaculo contenta tua fraternitas feliciter fruatur; nec non contra gelida brumarum flabra e climate olim septentrionali emergentia neglecto, ut docet Christi disciplina, fucato ostro, potius lacernae gracilis amictu ac mastrucae tegmine incompto utatur.
EPISTOLA XIV. BEATI ALDHELMI PRAESULIS, OMNIBUS CONGREGATIONIBUS CONCESSA, SUB EJUS REGIMINE CONSTITUTIS.[E registro ms. Malmes. abbat. excerpta. Vid. Alf., Annal. Eccl. Ang., II, 451.]  De Libertate propriae electionis.
Author: Aldhelmus Schireburnensis

Nihil in hoc saeculo prolixa felicitate fruitur, nihil diuturna dominatione potitur, nihil quod non ad fatalem vitae terminum, veloci cursu, tendere videatur. Et ideo sic nobis mundanarum rerum patrimonia sunt perfruenda, ut tamen aeternae patriae emolumentis nunquam fraudaremur. Hinc est enim quod ego Aldhelmus, postquam me immeritum, nullisque praedignis moribus comprobatum, in pontificatus officii sedem, divina gratia subthronizasset, proposui arcano mentis meae affectu, ut monasteriis meis, Maildunesburg, Frome, Bradanford, quibus jamdudum in abbatis gradum constitutus, suffragante Domino, regulariter praefui, religiosum abbatem, quem sibi spontanea familiarum mearum optio, consona voce elegissent, canonica creatione atque regulari sanctione constituerent. His voluntariis propositionibus meis, pia monachorum meorum restitit pertinacitas; et cum hoc sedulo saepius, in conventu fratrum meorum, fiducialiter narrassem, nullus his votis meis placidissimum praebebat assensum, dicentes: Quandiu vitali vegetaris spiritu, nobiscum praesentis vitae studio deputaris, tuae semper dominationis jugo humillime colla subdere non dedignamur. Sed hoc supplici communique rogatu deprecamur, quod sub sacra Scripturarum testificatione et favorabilium virorum claro consensu corrobores, ut nullus post obitum tuum nec regalis audacitas nec pontificalis auctoritas, vel aliquis ecclesiasticae, seu saecularis dignitatis vir, sine nostro voluntatis arbitrio, in nobis sibi vindicet principatum.

Huic debitae monachorum meorum, maxime famulorum Dei, petitioni libentissime consensi; et in monasterio, quod juxta fluvium qui dicitur Wenburnia, cui venerandi regis nostri germana Cuthberga praesidet, cum optabili famosissimi regis Inii consensu, et reverendissimi fratris et coepiscopi mei Danielis, praesentatae promissionis devoto nutu, decentissimam vernarum Domini postulationem, sacrae crucis signaculo confirmavi. Itidem idem venerandus rex, et praenominatus pontifex, pari devotionis manu subscripserunt. Nec multo post, in sacrosancto concilio, quod juxta fluvium qui dicitur Wodor, congregatum esse dignoscitur, idem omnium Saxonicae gentis archimandritarum, cum regali potentatus assensu et pontificali prioratus nutu, consensit auctoritas. Si quis vero contra haec tam illustrium personarum decreta moliri machinetur, et sacra praesentis schedulae scita praevaricari praesumpserit, sciat se, ante terribilem divinae Majestatis thronum, cum praevaricatoribus praeceptorum Domini, lugubri damnationis judicio percellendum. Scripta est hujus confirmationis chartula ab Incarnatione Domini nostri Jesu Christi 705, indictione tertia. + Signum manus Danielis episcopi. + Signum Inii regis. + Signum manus patricii Ethelredi.
I. AD RADULFUM TURONENSEM ARCHIEPISCOPUM.  Ut concilio Burdegalensi intersit, et de Gervasio S. Savini abbate.   (J. SIRM. not. ad epist. 26 libri I Goffr. Vindocin., et MABILL.  Annal.  t. V, p. 313.)
Author: Amatus Burdegalensis

AMATUS, Ellorensis episcopus, sanctaeque Romanae Ecclesiae Dei gratia legatus, RADULFO, venerabili Turonorum archiepiscopo, salutem et omne bonum in Domino Jesu Christo.

Noverit vestra charitas, frater dilectissime, nos auctoritate Dei omnipotentis, omniumque legationis nostrae episcoporum, abbatum, principum consensu concilium Burdegalae in octava sancti Michaelis celebrandum constituisse. Quapropter fraterna dilectione vos rogando admonemus, et apostolica auctoritate jubendo praecipimus, quatenus, recrastinatione postposita, cum omnibus suffraganeis vestris, ecclesiaeque vestrae privilegiis ad concilium supradictum veniatis, ut consilio vestro solatioque causa Dei confirmetur, et Ecclesiae vestrae justitiae, pro qua hactenus magnae diversaeque contentiones exstiterunt, Deo annuente restituetur. Nos autem, si Deus permiserit, in reversione nostra de Britannia vobiscum loquemur, ut quidquid super his caeterisque negotiis vestris constituendum sit, Deo omnipotente tribuente salubriter ordinemus. Caeterum fraternitati tuae notum fieri volumus, nos in ecclesia Sancti Savini, quae sita est in pago Pictavensi, nuper fuisse, et ejusdem ecclesiae abbatem in capitulo monachorum Simoniacum comprobasse. Cui apostolica auctoritate praecepimus, ut Pictavum iret, quatenus in praesentia nostra illius haeresis Pictavensi episcopo manifesta fieret, qui reatus sui terrore percussus, Pictavum ire renuit, et reverentia sui ordinis atque officii postposita, arreptis quibusdam ecclesiae suae reliquiis et ornamentis more furis aufugit. Proinde tibi praecipiendo mandamus ut si hujusmodi hominem in dioecesi tua invenire poteris, capi facias, et Pictavensi episcopo cum praedictis ecclesiae suae spoliis reddas. Si vero illum cum spoliis non poteris reddere, saltem, si poteris, spolia redde.
II. AD GOFFRIDUM ABBATEM VINDOCINENSEM.  Significat restitutam monasterio illius ecclesiam Oleronensem.   (MABILL.  Annal.  V, p. 657.)
Author: Amatus Burdegalensis

Amatus, Dei gratia Burdegalensis archiepiscopus, sedis apostolicae legatus, dilecto filio GOFFRIDO Vindocinensi abbati, et sibi commissae congregationi, salutem.

Sicut charissimus filius noster Guillelmus Aquitanorum dux nos contristavit, cum ecclesiam S. Georgii, quae est in Olerona, cum pertinentiis suis vobis abstulit, et Ebloni de castro Allionis dedit; sic nos laetificavit, cum ab injustitia sua resipiscens, ablata vobis restituit, et donum quod venerabilis comes Andegavorum Goffridus de eadem ecclesia et aliis rebus in Pictavensi et Sanctonensi pago vestro monasterio fecerat, confirmavit. Insuper etiam nos humiliter rogavit, ut eamdem suam restitutionem et concessionem sanctae Romanae Ecclesiae auctoritate et nostra confirmaremus, ut ita libere et quiete omnia quae venerabilis comes Goffridus et uxor ejus Agnes comitissa Pictavensis vobis dederant, vos et successores vestri jure perpetuo possideretis, sicut ipso eo die possidebant quo ea vestro contulerunt monasterio. Confirmamus igitur eamdem restitutionem, et illam quam, sicut dicimus vobis, libertatem concessit, auctoritate Dei et nostra sub anathemate prohibentes, ut nullus deinceps ea vobis auferre, vel concessam vobis in eis libertatem violare praesumat. Hoc etiam veraciter testificamur, quod Eblo de Castro Allionis hanc restitutionem vobis factam de ecclesia S. Georgii et ejus pertinentiis concessit, imprecans omnibus illis Dei maledictionem qui ea Vindocinensibus monachis auferrent, vel quocunque modo eos inde inquietarent.
II.  Ad Adelam comitissam Blesensem.   (Edidit ex autographo Majoris Monasterii aeri incisam Mabillonius,  De re diplomatica,  p. 385.)
Author: Ivo Carnotensis
Date:  [VO] [DELAE]

I, humilis Ecclesiae Carnotensis minister. A nobili comitissae salutem.

Semota omni mundana cupiditate, piam vestram intentionem laudo quod ecclesiam S. Martini de Valle, quae olim monasterium fuit, in antiquum statum reformare desideratis; simulque consulo ut quod pie desideratis, ad celerem effectum caute perducere studeatis, ne antiquus hostis intentionem vestram praepediat et ad desideratum finem pervenire non sinat. Ego enim ad hoc implendum, prout ratio et facultas permiserit, et consilium promitto et auxilium. Valete.
IV.  Ad Guillelmum Rothomagensen archiepiscopum.   (Opp. Guiberti Novigentini, edit. d' ACHERY, append., pag. 689.)
Author: Ivo Carnotensis

GUILLELMO, Dei gratia, Rothomagensium archiepiscopo, Ivo, humilis Ecclesiae Carnotensis minister, salutem et servitium.

De clerico praesentium portitore, qui inordinate et propero saltu, cum non esset benedictus in clericum, et in subdiaconum se fecit ordinari, sublimitati vestrae respondeo, quia, si rigorem justitiae tenere vultis, nec in acceptis inordinate ordinibus eum ministrare permittetis, nec ad superiores gradus eum promovebitis. In decretis enim pontificalibus legitur quia, quod contra leges praesumitur, per leges dissolvi meretur. Si autem honesta vita ejus aut utilitas ecclesiastica ita exigit, potestis ei dispensatorie, dato clericatu cum debita satisfactione, eam misericordiam impendere, ut cum sacram ordinationem vos celebrare contigerit, humiliato corde et corpore sacris ordinationibus intersit, non ut reordinetur, sed ut competentibus verbis in acceptis ordinibus confirmetur. De talibus excessibus impendenda misericordia propriam sententiam ad manum non habeo, sed pro simili negotio dispensatoriam Alexandri papae secundi sententiam vestrae discretioni transmitto. Cujus exemplo munitus, si vobis dignum fuerit, habita ratiocinatione potestis et accepta confirmare, et nondum accepta concedere. Sententia autem haec est: « Alexander secundus Rumaldo Constantiensi episcopo: Sollicitudo dilectionis tuae nos studuit consulere utrum portitor litterarum istarum diaconatus et presbyteratus officium idoneus sit peragere, necne, cum ad id praepropero cursu, videlicet sine subdiaconatus ordine, negligentia potius quam superbia, cognoscatur ascendisse. Unde nos consulendo charitati vestrae mandamus ut ab officio sacerdotali eum prohibeas, donec proximo Quatuor temporum jejunio, subdiaconatus ministerium sibi rite imponas, et sic deinceps ad majora officia cum redire concedas. Vale. »
III.  Monasterio Bonaevallis, petente Bernerio abbate, ecclesiam B. Petri Castrodunensem concedit.   (Edidit D. d' ACHERY in notis ad Guibertum abbatem, p. 664.)
Author: Ivo Carnotensis

Quoniam dispositiones ecclesiasticarum rerum, episcopali curae faciendas, decretorum et canonum paginae concedunt, oportet ipsos episcopos vigilanter attendere, ut qualiscunque disceptatio sit inter homines, ut fidelis quis inveniatur; ipsi sibi bene conscii, pio affectu et sincero intuitu disponant quae disponenda sunt; illis praecipue manum extendentes qui renuntiaverunt mundi actibus et nudam crucem Christi nudi secuti sunt. Si enim, ut dicit Regula Patrum, exigente charitate, episcopus servus est plebis, non dominus, multo magis oportet ut eorum quibus mundus crucifixus est minister sit et servus. Quod ego Ivo humilis Carnotensis Ecclesiae minister attendens, notum facio cunctis Ecclesiae fidelibus, tam futuris quam praesentibus, quod vir religiosus Bernerius Bonaevallensis monasterii abbas humilitatem nostram adierit supplicans, mediante Gauslino ejusdem loci archidiacono, ut ecclesiam Beati Petri in Castro Dunensi sitam, quam per pecuniam de manu laici occupaverant quidam clerici incircumcisi, Bonaevallensi monasterio concederemus; cujus petitioni, quia saluti animarum convenire mihi visa est, assensum praebens praesente et concedente ipso laico, Odone nomine, qui eam hactenus occupaverat, praetaxatam ecclesiam Bonaevallensi monasterio concessimus, eo tenore ut clerici praebendas suas in vita habeant, si caste vixerint, et in ipsa ecclesia, sicut decet, Deo servierint. Si autem praedicti clerici criminaliter deliquerint, aut ecclesiae servire noluerint, episcopali judicio ab ecclesia eliminentur, et praebendae usibus monachorum mancipentur.

Adjecimus etiam ut quidquid de casamento hactexus Carnotensis Ecclesiae, concessione possidentium et praesidentium, per annum et diem quiete possederunt, de caetero nostra concessione quiete possideant, salvo legum tramite, et salvo in omnibus jure Carnotensis Ecclesiae. Confirmamus etiam eis capellam Sancti Vincentii, quae Carnoti sita est juxta portam Cinerosam, quam dedit eis Hugo vicecomes.
V.  Charta qua ecclesia de Hanchis Majori Monasterio conceditur.   (Ex veteri Scheda Petavii.)
Author: Ivo Carnotensis

Ego Ivo Carnotensis episcopus, et Walterius archidiaconus notum fieri volumus tam posteris quam praesentibus quod Willelmus abbas Sancti Martini Majoris Monasterii cum quibusdam monachis suis nostram adiit praesentiam, humiliter implorans quatenus ecclesiae Beati Martini concederemus ecclesiam de Hanchis quam Paganus, beatae Mariae Carnotensis canonicus, tenebat. Praedictus vero Paganus ibi veniens in manu nostra praefatam ecclesiam absolute dimisit. Nos autem donni Willelmi abbatis et monachorum ejus precibus diligenter aurem accommodantes, salvo jure Ecclesiae nostrae, petitioni eorum gratanter annuimus, et supradictam ecclesiam sicut Paganus eam tenebat, eis habendam et possidendam concessimus, ipso Pagano intercedente et concedente et fratribus ejus Raherio, Goscelino, Guarino, Amarico concedentibus. Idem vero Raherius frater Pagani qui ecclesiae decimam laicali usurpatione tenebat, minutas in praesentiarum monachis dimittendo concessit decimas, et decimam de culturis monachorum eis concessit habendam post sui discessum. In hoc quoque dono capellam de Hidulphi ponte cum ea parte terrae et aquae quam eis praesens dimisit, eis perpetuo concessit habendam. Nos etiam sicut praesentialiter nominatim monachis tribuebatur annuimus, ita etiam totum quod in futuro a praedictis fratribus et ab aliis ibi aliquid habentibus promittebatur nominatim habendum charitative concessimus, haec autem sunt quae promissa sunt, scilicet terra duorum boum et hospitia cum arpennis terrae. Hujus vero doni concessio facta est anno ab Incarnatione 1114, his praesentibus quorum nomina subterscripsimus. Ex parte episcopi et archidiaconi fuit Raimbardus Vindocinensis archidiaconus. Ausgerus Blesensis archidiaconus, Gualerannus canonicus, Rainaldus ejus clericus, Bernerius regularis canonicus, Radulphus reg. canonicus episcopi Camerarius.

Ex parte vero abbatis, Willelmus prior, Petrus Laidet, Gilo et ejus filius, Gilduinus Hugo hospitalarius. De famulis Analdus camerarius, Paganus camerarius, Landricus famulus prioris, Gaucelimus, Petrus Burdo, Hubertus Mainbodus.