medieval-data/medieval-letters huggingface dataset:
EPISTOLA XXXIV. AD LOTHARIUM IMPERII CONSORTEM.
Author: Eginhardus

Vivat Dominus meus, piissimus Augustus, in perpetuum.

Quantam curam et sollicitudinem erga magnitudinem vestram mea pusillitas gerat, non facile verbis explicare valeo. Quoniam aeque vos atque piissimum dominum meum, patrem vestrum, semper dilexi, et aequaliter ambos salvos esse volui, postquam vos in societatem nominis et regni, consensu totius populi sui, assumpsit, meaeque parvitati praecepit ut vestri curam gererem, ac vos de moribus corrigendis, et honestis atque utilibus sectandis, sedulo commonerem. Sed licet in his meam operam, minus quam debuit, utilem vobis sitis experti, tamen voluntas fidelis non defuit, nec adhuc quidem deest, quae me tacere non permittit; quin potius cogit ut vos de vestra. . . . . cognoscat, quod quidam homines, sua potius quam vestra commoda quaerentes, mansuetudinem vestram sollicitent, vobisque persuadere conentur ut, postposito paterno consilio, et obedientia debita derelicta, locum, vobis ad regendum atque custodiendum a piissimo genitore vestro commissum, dimittatis, et ad illum, ipso invito, et neque volente neque jubente, veniatis, et apud eum, quamvis illi non placeat, permaneatis. Quo quid perversius vel indecentius excogitari potest! Videte qualis sit, et quantum mali habeat ista persuasio. In primis siquidem, ut meae pusillitati videtur, hortatur vos ut Dei praeceptum, quo parentibus honor exhiberi jubetur, parvi pendatis, et longaevitatem, quae pro remuneratione conservati mandati promittitur, pro nihilo habeatis: deinde ut, abjecta obedientia, inobedientiam pro illa assumatis, et contra eum, sub quo subjectionem humiliter vos agere debueratis, per elationem contumaciter erigatis: tum ut per contemptum et inobedientiam charitate depulsa, discordia, quae nunquam inter vos vel nominari debuit, in tantum excrescat, ut, inter quod amor esse debuit, odium enascatur: quod ne veniat summopere cavendum est. Credo enim prudentiam vestram minus latere, quanta abominatio sit apud Deum filius contumax et parentibus inobediens, cum eum Deus, sicut in Deuteronomio legere potestis, per Moysen ab omni populo lapidari praecepit. Quapropter admonendum censui neptitatem vestram ut, per prudentiam a Deo vobis concessam, caveatis periculum vestrum, neque arbitremini hanc divinam sententiam posse a quolibet contemni, licet in veteri lege conscripta sit. Est enim una de multis, quas majores ac doctores nostri, sancti videlicet Patres, tam praesentibus quam praeteritis temporibus, tam christianis quam judaeis, observandas esse censuerunt. Amo vos, Deus scit, et ideo tam fiducialiter admoneo: nec vos vilitatem personae admonentis, sed salubritatem consilii, considerare debetis. Opto, etc.
EPISTOLA XXXV. AD N. ABBATEM.
Author: Eginhardus
Date:  [i. e. Eginhardus]

Domino sancto et merito vener. N., reverentissimo abbati, N. peccator.

Amicorum meorum relatione didici N. quod in rebus, ad suum profectum pertinentibus, vestro salubri et prudentissimo soleat uti consilio. Quapropter visum est mihi vestram sanctitatem precari ut apud memoratum virum pro nepote ipsius Eburone, qui nunc Metis moratur, loqui, eumque rogare dignemini ut eum spe, quam illi fecerat, non fraudaret, sed potius in promissa ei erga se benignitate permanere vellet. In eo videlicet, ut in paupertate constitutum de facultatibus suis adjuvare dignetur, ut, propter penuriam et indigentiam rerum necessariarum, necessitas illi non eveniat illum locum omittendi, in quo eum ipse constituit. Quod profecto eveniet, nisi ab eo, ne eveniat, fuerit ante provisum. Leviter hoc provideri poterit, si in promissis suis, quibus eum ad sibi consentiendum compulit, permanere voluerit. Opto sanctitatem vestram, nostrae pusillitatis memorem semper in Christo, bene valere in Domino.

Notes: (abbatem
an episcopum nominare debeam ignoro, quis ille sit
vos optime nostis)
EPISTOLA XXXVI. AD AMICUM.
Author: Eginhardus

Dilecto fratri et amico charissimo N., Eginhardus aeternam in Domino salutem.

N. comes rogavit me ut te precarer de illis porcis, quos tu in ejus ministerium ad pascendum misisti, ut ei liceret eosdem porcos sibi retinere, usquequo crassiores et meliores fierent, et ille eos justo pretio ad opus dominicum comparasset. Ille enim sciens nostram amicitiam, putavit me hoc apud te impetrare potuisse. Et ego, in tua dilectione confidens, peto ut voluntatem ejus in hac causa adimplere non graveris. Opto ut semper bene valeas in Domino.
EPISTOLA XXXVII. AD N. VICEDOMINUM SUUM.
Author: Eginhardus

In Christi nomine Eginhardus N. vicedomino.

Miramur valde propter quid omnia sic remanere potuissent, sicut remanserunt, quae tibi facienda commisimus. Nam, sicut audivimus, de illa annona, sive ad farinam, sive ad bracem faciendam, quam ad Mulinheim mittere debuisti, nihil misisti: nec aliud aliquid, nisi triginta porcos, et illos ipsos non bonos, sed mediocres, et tres modios de legumine: de caetero nihil. Et non solum hoc, sed etiam illud quod, in toto hiberno isto, nec te, nec missum tuum aliquem, videre potuimus, qui nobis aliquid de istis partibus adnuntiaret. Quod si majorem utilitatem de Frideslare habere non possumus, nisi quantum tu nos inde habere fecisti, nescimus cur illud beneficium habere debemus. Nunc ergo, si tibi de gratia nostra ulla cura sit, rogamus ut negligentiam tuam emendare studeas, et nos cito certos efficias quid de te sperare debemus.
EPISTOLA XXXVIII. AD FRATREM N.
Author: Eginhardus

Dilecto fratri N., Eginhardus in Domino salutem.

Volumus ut Egmunelo de verbo nostro praecipias ut faciat nobis lateres quadratos, habentes in omnem partem duos pedes manuales et quatuor digitos in crassitudinem, numero LX, et alios minores, similiter quadratos, habentes in omnem partem unum semissem et quatuor digitos, et in crassitudine digitos tres, numero CC. Misimus tibi per hunc hominem de semine lapitri, quod volumus ut in largo loco seminari facias: quae solet in magnam herbam excrescere. Bene valete.
EPISTOLA XXXIX. AD EMERITANOS, IN PERSONA HLUDOWICI IMPERATORIS.
Author: Eginhardus
Date:  [i. e. Hludowicus] [sicut]

In nomine Domini Dei et Salvatoris nostri Jesu Christi, N. , divina ordinante providentia, imperator augustus, omnibus primatibus, et cuncto populo Emeritano in Domino salutem.

Audivimus tribulationem vestram, et multimodas angustias, quas patimini per crudelitatem regis Abdirhaman, qui vos per nimiam cupiditatem rerum vestrarum, quas vobis auferre conatus est, saepissime violenter oppressit. Sicut et patrem ejus Abolaz fecisse comperimus, qui injustis superpositionibus censum, cujus debitores non eratis, sibi solvere cogebat, et propter hoc de amicis inimicos, et de obedientibus sibi contrarios atque inobedientes, effecerat; quia et libertatem vobis tollere, et injustis censibus ac tributis vos onerare atque humiliare molitus est. Sed, ut audivimus, vos semper, sicut viri fortes, injurias, ab iniquis regibus vobis illatas, fortiter repulistis, et crudelitati atque aviditati eorum viriliter restitistis. Quod et vos modo facere multorum relatione didicimus. Quapropter complacuit nobis ad vos has litteras dirigere, vosque consolari atque exhortari ut in ea, qua coepistis, libertatis vestrae defensione contra crudelissimum regem perseveretis, et furori atque saevitiae illius, hactenus fecistis, cedere non dignemini. Et quia idem rex certissimus adversarius et inimicus tam noster quam et vester est, communi consilio contra saevitiam ejus dimicemus. Volumus enim, cum Dei omnipotentis adjutorio, proxima aestate exercitum nostrum ad marcam vestram mittere, ut ibi praeparatus sedeat et exspectet donec vos mandetis quando promovere debeat, si ita vobis bonum visum fuerit, ut propter vos adjuvandos eumdem exercitum contra communes inimicos nostros, qui in marca nostra resident, dirigamus: ad hoc ut, si Abdirhaman, vel exercitus ejus, contra vos venire voluerit, isti per nostrum exercitum impediantur ut illi et exercitus ejus in adjutorium contra vos venire non valeant. Nam certos vos facimus quod, si ab illo vos avertere, et ad nos convertere volueritis, antiqua libertate vestra, plenissime et sine ulla diminutione, vobis uti concedimus, et absque censu vel tributo, immunes vos esse permittimus, et non aliam legem, nisi qua ipsi vivere volueritis, vos tenere jubemus, nec aliter erga vos agere volumus, nisi ut vos amicos et socios, in defensione regni nostri, honorifice habeamus. Optamus vos in Domino semper bene valere.
EPISTOLA XL. AD IMPERATRICEM.
Author: Eginhardus

Cognoscere dignetur piissima domina nostra quod ego servus vester, postquam de Aquis exivi, tantis corporis incommodis affectus sum, ut de Trajecto vix decimo die pervenire possem ad Valentianas. Ibi me tam magnus renium simul ac splenis dolor invasit, ut ne unum quidem miliarium in integro die valerem equitando conficere. Quapropter supplico pietati vestrae ut mihi liceat, cum gratia vestra, navigando ire ad sanctum N. ibique jacere quousque mihi Deus omnipotens vires ad iter faciendum dare dignabitur. Nam cum primum equitare potuero, vel ad vos, vel ad domnum imperatorem venire festinabo: utrum vobis placuerit ut faciam. Nunc humiliter deprecor pietatem vestram ut me apud misericordissimum dominum meum, cum ad illum veneritis, excusare dignemini de eo quod ad vos non veni. Deus testis est quod de valetudine mea nullam falsitatem vobis scripsi: et non solum hoc, sed etiam quod multo graviora sunt alia quaedam incommoda, quae patior in memetipso, de quibus, nisi cum fidelissimo, nullam possum habere locutionem. Hoc tamen scitote quod majorem vobis coram Deo mercedem in praesenti acquirere non potestis, quam si effeceritis ut mihi liceat ad servitium sanctorum Christi martyrum, cum primum valuero, festinare. Possum enim illuc in quindecim diebus de sancto N. navigando pervenire. Si me imbecillitas corporis non impediret, non has litteras mitterem, sed potius ipse venirem, et in his quae apud vos aguntur simul vobiscum essem.
EPISTOLA XLI. AD AMICUM.
Author: Eginhardus

Nunc, in magnis angustiis positus, oro benignitatem vestram, ut apud piissimum dominum et imperatorem nostrum pro me intercedere dignemini. Nam jussit mihi regina, quando de Aquis egressa est, qui simul cum ea ire non poteram, post se ad Compendium venire. Cujus praeceptis obtemperans, cum magna difficultate, vix in decem diebus, veni ad Valentianas. Inde, quia jam equitare non valui, usque ad sanctum N. navigavi. Nam et nimia ventris solutio et renium dolor sic in me alternando sibi succedunt, ut nulla dies fuerit, postquam de Aquis promovi, quin hac vel illa infirmitate laborarem. Sunt pariter haec et alia quae mihi ex illo morbo, in quo anno praeterito jacui, contigerant, dextri videlicet femoris continuus torpor ac splenis pene intolerabilis dolor. His passionibus affectus, valde tristem ac pene omni jucunditate carentem duco vitam; in eo maxime quod timeo me aliubi quam velim, et aliud agentem quam sanctis Christi martyribus servientem, esse moriturum. Quapropter adjuro vos et obtestor per beatos Christi martyres Marcellinum et Petrum, ut pro mea parvitate apud piissimum imperatorem intercedere dignemini, ut non mihi succensere velit pro eo quod illi, sicut hi qui potuerunt, in occursum non venissem. Venissem si potuissem, et veniam cum primum potuero; et sive absens, sive praesens, fidelis ei permanebo. Precor igitur charitatem vestram ut, tam de actis quam agendis apud vos rebus, per litteras vestras me, quanto celerius potueritis, certum facere dignemini. Opto ut semper bene valeatis in Domino.

Omnia quae nunc in hoc regno geruntur, revelantibus Christi martyribus ante biennium, futura praedicta sunt.
EPISTOLA XLII. AD HLUDOWICUM IMPERATOREM.
Author: Eginhardus

Magno domino servus modicus.

Memorem esse dominum meum piissimum quomodo mihi licentiam dedistis ut, quando domina mea ad vos pergeret, tunc ego ad beatorum Christi martyrum servitium faciendum proficiscerer: sic facere volui. Sed domina mea jussit me post se ad Compendium venire, et ego, jussis ejus obediens, cum primum caballos meos habere potui, post illam ad Compendium pergere coepi. In qua profectione splenis simul ac renium dolore correptus, in tantum affectus sum, ut vix in decem diebus de Trajecto ad Valentianas venissem. Ibi cum me jam equitare non posse sentirem, veni mane ad sanctum N. navigando atque ibi nunc in magnis angustiis ac doloribus positus, quaeso atque oro ut pietas vestra mihi licentiam dare dignetur pergendi ad locum, in quo piorum patronorum vestrorum sacrata corpora requiescunt. Possum enim illuc navigio in quindecim diebus de sancto N. venire. Magnam vobis coram Deo mercedem comparare potestis, si me ad servitium sanctorum suorum ire permittitis, si tamen illo vivus pervenire potuero. Credo quod illi sancti martyres pro vobis apud Deum intercedere debeant, si eorum servitium vestro servitio anteponere volueritis. Nam ego in nullo alio loco regni vestri majorem profectum vobis facere possum, quam ibi, si me ad hoc adjuvare volueritis.
EPISTOLA XLIII. AD N. EPISCOPUM.
Author: Eginhardus

Domino sancto et merito venerabili N. reverentissimo episcopo, Eginhardus peccator.

Omnipotenti Deo et Domino nostro Jesu Christo quantas valeo gratias agere non cesso, quia gloriosissimum et a Deo conservatum, semperque conservandum dominum meum Hlotarium Augustum salvum et incolumem, ac te, mihi charissimum, una cum illo, de Italia venisse cognovi: et opto atque oro ut ille me cito permittat illo venire, ubi vestra corporali praesentia perfrui merear. Tamen interim parvitatem meam tuae charitati, ac per te illius pietati, commendo, ac deprecor ut ex nullius persuasione sinistri aliquid de mea pusillitate suspicari dignemini. Testor Deum et sanctos martyres Marcellinum ac Petrum, quod amorem et devotionem, qua erga vos affectum me esse scio, vobis explicare non valeo. Et ideo fiducialiter peto ut, cum venero, tales vos erga me invenire merear, qualiter me de vobis meritum esse non dubito. Opto sanctitatem vestram, nostrae imbecillitatis memorem, in Christo semper bene valere.
EPISTOLA XLIV. AD E. AMICUM SUUM.
Author: Eginhardus

Domino sancto ac merito venerabili E., E. S. S.

Quamvis perplura sint de quibus cognoscendis mihi cura esse potest, duo tamen sunt quorum me in praesenti major curiositas tenet. Unum, ubi et quando generalis ille conventus habendus sit; alterum, si domnus Hlotarius in Italiam reverti, aut cum patre manere debeat? De his duobus certum me facere charitas vestra non gravetur. Nam horum notitia, plus quam caeterarum rerum, quae apud vos aguntur, indigeo; quoniam ex his pendet quid ego facere debeam, si divina pietas mihi favere dignabitur ut aliquid utilitatis facere valeam. Opto ut te, amicorum meorum amantissime, bene valentem cito videre merear.
EPISTOLA XLV. AD G. COMITEM.
Author: Eginhardus

Dilectissimo fratri, G. glorioso comiti atque optimati, Eginhardus sempiternam in Domino salutem.

Semper benevolam erga me sensi dilectionem vestram, sed nunquam plus quam modo, quando mihi licentiam impetrastis pergendi ad servitium sanctorum Marcellini et Petri, qui ob hoc factum apud Deum intercessuri sunt. Et ideo benignitati vestrae quantas valeo gratias ago et obnixe deprecor ut secundum bonam consuetudinem vestram pro me semper esse dignemini tam apud dominum imperatorem, quam apud filios ejus, maximeque apud domnum Hlotarium, Augustum, in cujus pietate, licet immeritus, magnam habeo fiduciam. Caeterum rogo vos ut pro N. pictore, devoto juniore vestro, mercedem habere velitis, et eum adjuvare, et apud domnum imperatorem pro illo intercedere dignemini, si congruum locum videritis, ne per cujuscunque invidiam beneficium suum amittat, quod dominis suis bene serviendo acquisivit. Mihi non est necesse vobis nominare, qui sint illi quos in hac causa timeat; quoniam aeque mihi ac vobis noti sunt. Tantum rogo ut, in quantum potestis, eum adjuvare dignemini. Opto ut semper bene valeatis in Domino.
EPISTOLA XLVI. AD ABBATEM N.
Author: Eginhardus
Date:  [a] [est]

Summa veneratione dignissimo N., reverentissimo abbati, Eginhardus peccator.

Sicut me petitionis meae memorem esse, sic te promissionis tuae oblitum esse non arbitror, licet multa et varia rerum impedimenta postea accidissent, quae illud colloquium nostrum, non solum ad tempus sopire, sed etiam oblivioni perpetuae tradere potuissent. Illud dico colloquium, quando, in palatio simul positi, de tecto basilicae beatorum Christi martyrum Marcellini et Petri, quam ego nunc, licet cum magna difficultate, construere molior, locuti sumus, et constitit inter nos de plumbo emendo contra pretium quinquaginta librarum. Sed quamvis opus basilicae nondum ad hoc perductum sit, ut tegendi necessitas me admonere compellat, tamen, propter incertum vitae mortalis terminum semper videtur esse festinandum, ut bonum, quod nobis inchoatum , Domino auxiliante perficiatur. Proinde precor benignitatem tuam ut me de eodem plumbo emendo per litteras tuas digneris facere certiorem; ut scire valeam si aliquid inde adhuc inchoatum sit, et, si nondum inchoatum est, quando inchoari et, Domino adjuvante, perfici id ipsum negotium debeat. Idcirco oro tuam permagnam charitatem ut me, de hac re, per litteras tuas, certiorem facere non graveris. Opto ut, mei memor, semper bene valeas in Domino.
EPISTOLA XLVII. AD AMICUM.
Author: Eginhardus
Date:  [illic]

De statu rerum palatinarum, nihil mihi scribere peto, quia nihil ex his, quae aguntur, audire delectat. De caeteris amicis meis, si te excepto aliquis remansit, magna est mihi cura cognoscere ubi sitis et quid agatis. Ideo charitati tuae has litteras mittere curavi, ut te commonefacerem scribere mihi de his quae aguntur erga te, id est, quali uteris valitudine, et vel quando evenire possit ut, vita comite, ad invicem nos videamus. Saepe enim te videre ac tecum loqui desideravi: sed nunquam ardentius quam modo, quia nunquam mihi major incubuit necessitas ut de agenda vita cum amico conferrem atque tractarem, quod cum nemine libentius facio quam tecum, quod in nullius fide majorem habeo fiduciam. Misi per hunc puerum litteras ad N. abbatem, quem rogo, si ire potuerit, per aliquem tuorum usque ad illum deducu facias, aut, si forte, propter lassitudinem jumentorum, ut venire solet, longius ire non poterit, precor ut litteras, quas Folconi mitto, ab eo accipias, et ei per aliquem dirigas, eumque preceris ut mihi respondeat, atque responsum, quod ei dare placuerit, tibi remittat; et tu ad me, cum primum idoneum perlatorem inveneris, ipsum responsum facias pervenire. Opto te, amicorum amantissime, semper in Christo bene valere et mei memorem esse.
EPISTOLA XLVIII. AD N. EPISCOPUM.
Author: Eginhardus

Domino sancto et merito venerabili N., reverentissimo Eginhardus peccator.

Iste presbyter nomine N. rogavit me plurimum ut pro illo apud vos intercederem, ut erga illum misericorditer agere dignaremini; qui sicut ipse asserit, in magna paupertate constitutus est, et nunc maxime quando ipsum parvum beneficiolum, quod habuit in Bajoaria, ablatum est ab illo, et alteri datum. Et nunc nescit quid agere, vel qualiter seniori suo servire debeat, nisi, per vestram intercessionem, domnus Hl. ei aliquod solatium ad vitam praesentem sustentandam dare dignabitur. Opto ut, mei memor, semper bene valeas in Domino, et parvitatem meam piissimo imperatori commendare digneris.
EPISTOLA XLIX. AD N. OPTIMATEM, AMICUM SUUM.
Author: Eginhardus

Dilectissimo fratri ac fidissimo amico N., glorioso optimati, Eginhardus aeternam in Domino salutem.

Quia fidem vestram tam bene probatam habeo, ut nullatenus dubitare possim quin, in omnibus meis meorumque necessitatibus ad vestrae charitatis auxilium confugiam. Idcirco et nunc praesentes pagenses et familiares meos, Am . . . . . et Theothoum, cum his litteris, ad vos direxi, precans ut eos more solito amanter suscipere, et in necessitatibus eorum, quas vobis insinuaverint, apud domnum Hl. augustum, et piissimum patrem ejus adjuvare dignemini, sic ut illi similiter in vobis, sicut et ego, magnam habeant fiduciam. Opto ut semper bene valeatis, amicorum optime atque charissime.
EPISTOLA L. AD HLOTARIUM.
Author: Eginhardus

Dominus meus, piissimus genitor vester, jussit de monasterio N., ut nobis adjutores et cooperatores essent in constructione basilicae beatorum Christi martyrum, Marcellini et Petri, patronorum vestrorum. Sed illi, ut mihi videtur, nihil de illo opere facturi sunt, nisi jussio clementiae vestrae ad eos veniat, ut eis denuo praecipitat ut, secundum dispositionem domini et genitoris vestri, nos adjuvent in opere praedicto. Quapropter ut vobis causam memorati operis notam facerem, has meae parvitatis supplicatorias litteras vestrae magnitudini mittere curavi, per quas rogo et humiliter peto ut, propter amorem et honorem Christi martyrum, patronorum vestrorum, curam habere dignemini de constructione basilicae illorum, ut, per vestrum adjutorium, hoc perficiatur, et detis nobis ad memoratos episcopos sacram jussionem vestram per litteras gloriosissimae auctoritatis vestrae, quas contemnere non audeant: et inde vobis coram Deo merces accrescat, et beati Martyres pro vobis intercedant, ut regnum vestrum semper augeatur atque firmetur, et tutum ac defensum maneat ab insidiis atque infestatione malignorum spirituum et malevolorum hominum. Opto et oro ut bene valeat dominus meus rex, et vivat in aeternum.
EPISTOLA LI. AD EUMDEM.
Author: Eginhardus

Pro quodam amico et familiare meo N. videlicet, fidele vestro, pietati vestrae supplicare volo ut eum suscipere dignemini, et, quando in vestras manus se commendaverit, aliquam consolationem ei faciatis de beneficiis quae hic, in nostra vicinia, absoluta et aperta esse noscuntur. Est enim homo nobilis et bonae fidei, bene quoque doctus ad serviendum utilius in qualicunque negotio quod ei fuerit injunctum. Servivit enim avo et patri vestro fideliter et strenue: sic et vobis facere paratus est, si Deus illi vitam et sanitatem concedere voluerit. Nam adhuc valde infirmus est, et ideo non potest ad vestram praesentiam venire: veniet cum primum potuerit. Proinde precor pietatem vestram ut me scire permittatis quid illi de vestrae bonitatis parte promittere possim; ut in bona spe vivat, donec ad vestram pervenerit praesentiam.
EPISTOLA LII. AD N. PRESBYTERUM ET N. VICEDOMINUM.
Author: Eginhardus

In Christi nomine, Eginhardus abbas, N. presbytero et N. vicedomino, fidelibus nostris, in Domino salutem.

Notum sit vobis quia volumus ut eulogias praeparari faciatis secundum consuetudinem, sicut solet homo ad opus domini sui facere, tam ad opus domini Hl. quam et N. conjugis ejus. Et quando ille de Audriaca villa ad Compendium reversus fuerit, tunc volumus ut ibi fiant praesentatae: et postea volumus ut per brevem nobis indicetis, qualiter illas . . . vel ab illa fuissent receptae. Bene valete.
EPISTOLA LIII. AD QUEMDAM FIDELEM SUUM.
Author: Eginhardus

In Christi nomine, Eginhardus, abbas, illi fideli nostro salutem.

Tu nosti quod juxta quod potuimus, voluntatem tuam adimplere curavimus, in eo quod filiam tuam tibi reddere facimus. Et ideo rogamus te ut, propter honorem et amorem sancti N. et nostrum, nobis consentias ad hoc ut, si illum hominem ad libertatem venire faciamus, eamdem filiam tuam permittas in conjugium accipere, quia melius nobis videtur esse, ut iterum illi homini, si liber factus fuerit, conjugetur, quam ut ab omnibus repudietur. Bene valete.