medieval-data/medieval-letters huggingface dataset:
EPISTOLA XII.  Ad Abbatem Igniacensem in persona Prioris concordativa.
Author: Nicolaus Claraevallensis

Et dilecto et multum diligendo Patri, Igniacensi et abbati Fr. R. de Clarevalle sancto igne igniri .

Tanto securius scribimus vobis, quanto sincerius diligimus vos, et haec pro negotio vestro. Omnia enim vestra nostra sunt, et nostra sunt vestra, dilectissime pater. Est negotium inter nostros Igniacenses, et vestros Clarevallenses quod vobis G. M. imo et vester viva referet voce, ipsum enim audietis tanquam nos. Supplicamus igitur quatenus tam pro matre vestra Igniacum cum praedicto G. eatis; et secundum quod ipse ex parte nostra dixerit vobis, negotium terminetis: cum enim communis pater dominus Clarevallensis venerit, tunc etiam juxta consilium vestrum omnis causa et omnis controversia decidetur quod si vos ire non potestis, sit in beneplacito vestrae dignationis, ut fratrem Henricum de Vivisembero, illuc mittatis qui vice vestra statuat quod constituendum est.

Notes: (quod quidem non
expedit)
EPISTOLA XIX.  In persona fratris Adae ad abbatem Cazeiensem cum ordinem intraret.
Author: Nicolaus Claraevallensis

Domino et charissimo Patri S. Cazeiensi abbati, frater ADNM non contristari quidquid ei acciderit.

Non sunt in homine viae ejus: et viam maxime juvenis quis invenit, vel cognovit? hoc est illud quartum, quod penitus ignorat ille Salomon , sapientia singularis, sublimis gloria, rebus affluens, pace securus, levitas enim juventutis comes, naturae confusio, infusio vitiorum, adolescentiae vias tortioribus semitis intervolvit, ut non facile possit agnosci unde juvenis veniat, aut quo vadat. Haec idcirco dixerim ut sequentibus litteris viam faciam, et aperiam vobis cor meum quod diu operueram ante faciem vestram. Ad quid tam longus verborum circuitus intendit, et quo tendit tam audax, sed non mendax oratio? Audi paucis, domine Pater, affectum cordis mei, qui memoriam tuam impressit in pectore suo in aeternum et in saeculum saeculi. Diu est quod deliberavi in corde meo, ut ingrederer ad cor meum et venirem ad vestros Clarevallenses et reliquum dierum meorum agerem inter illos et cum illis. Dissimulavi, fateor, et conceptum propositum meis visceribus invelavi, ne revelatum velociter laberetur. In hoc spiritu veni ad homines Dei, et tandiu pulsavi donec impetrarem ingressum, et ecce cum illis sum quasi unus ex illis. Placeat tibi, domine Pater hoc holocaustum quod obtuli de corpore et corde meo, Domino majestatis, et sit in beneplacito voluntatis tuae ut voluntatem tuam renunties puero tuo, quia tuus sum, et tuus fui, et tuus ero in saecula.

Notes: (Prov.
XXX)
EPISTOLA XXIII.  In persona Rualeni prioris ad archiepiscopum Turonensem, de directione, amore et charitate.
Author: Nicolaus Claraevallensis

Domino et digne reverendo HUGONI Turonensi archiepiscopo frater R. utriusque vitae successum in Domino.

Etsi paucis scribo vobis, non parum tamen vos diligo in visceribus Christi. Quaeritis tamen quantum, ut secure et sincere respondeam, respondeo multum: additis, et qualiter: profecto quantum facultas est fideliter, sapienter, fortiter; in charitate, quia « fortis est ut mors dilectio . » In his tribus gradibus arbitror et affectum et effectum sancti amoris plenius expressum iri. Et quia semel coepit, adhuc loquar ad Dominum meum, jucundum sit ei eloquium meum: Locus ille, quem tenetis, magnus est et magnam a vobis exigit charitatem. Sine hac fides nihil est, martyrium nihil prodest. Nihil valet omnino expositio facultatum. Hanc volo crescere in domino meo et Patre meo, ut omnia vestra in charitate fiant. Huic enim unitus et per hanc unitus securus ibitis ante pontificem nostrum, qui penetravit coelos. Caeterum bene novit vestra paternitas quid fecerit et quid faciat abbas S. Albini de eleemosyna domini Magnetensis, cujus vos custos eratis constitutus. Saltem depositum, quod apud eum deposui, resignare debuisset, et postea dicere si quid esset dicendum. Cum hoc emendare feceritis, vestrum ipsius honorem facietis, amantissime Pater. Dominum Aletensem vestrae sanctitati commendo, quia quidquid illi feceritis, factum est nobis. Gloria vestra haec est pauperem et vestrum et talem episcopum protegere et honorare. Ego autem vester fui, vester sum, et vester ero, quandiu fuero, et ubicunque potero; mea voluntas est vestram cum voluntate Domini facere voluntatem.

Notes: (Cant. VIII)
EPISTOLA XXVII.  Ad Odonem Pulteriensem Abbatem regratiativa de tunica quam remisit.
Author: Nicolaus Claraevallensis

Charissimo Patri et praecordiali amico O. Pulteriensi abbati Fr. N. se ad pedes.

Quantum et diligam vos, et dilectus sum a vobis testis est antiqua familiaritas. Licet enim me in humili, vos in sublimi loco fortuna locasset, amor tamen qui postquam amor est, et regem et pauperem unit, unum ex duobus effecerat, ille adhuc in vestro pectore concalebat, cum mihi vestra munera transmisistis, et posset quidem indui tunica vestra, si unica non fuisset. Nimis est pretiosa, et speciosa haec solo, non bona quia nimium bona, dilectissime Pater. Nec volo nec valeo, imo non debeo induere illam inter eos qui panniculis et semicinctiis vestiuntur, nec purpuratus necnon tunicatus incedam. Absit, absit ut peccatrici carni vestis iterum splendida coaptetur, ne raptetur ad ineptias suas. Propterea remitto eam vobis, cum non sit inter nos qui vel audeat, vel debeat illam induere, vos induite illam, domine Pater, cui et ex ordine licet et ex dignitate. Cum enim tunicam induitis ultra consuetudinem et ordinem vestrum facitis, sed scitis quid dixerit. Si quid supererogaveris, ego cum rediero reddam tibi. Multa tamen gratiarum actione prosequor et qualitatem muneris et quantitatem munerationis; ita vero diligo donum remissum, sicut diligerem et retentum; quia non datum, sed dantis animum intueor. Ego profecto qui fueram antea servus vestrae sanctitatis et nunc et ante. Nec enim ordinis mutatio mutavit amicitiae firmitatem, sed augmentavit. Unum in calce litterarum, supplico, ut oretis et orare faciatis pro me filios vestros et fratres nostros, salutatis eis ex nostra parte, si dignum judicatis; salutate etiam Josellinum vestrum et rogate ut in diebus juventutis suae memor sit mortis suae, antequam veniant anni de quibus dicat: Non mihi placent.
EPISTOLA XXXI.  In persona fratris Walteri ad W. fratrem suum, exhortativa ad mundi contemptum.
Author: Nicolaus Claraevallensis

Dilectissimo fratri suo WALTERO frater suus W. viam veritatis ingredi, nec egredi ab ea.

Etsi longo terrarum spatio et difficillimi maris interjectu remotus sum a te, tamen memoria sum juxta te, et non cesso orare pro te ad illum qui non sprevit neque despexit deprecationem pauperis. Neque enim, quia in Clarevalle sum, vel exui vel exivi affectus humanos, sed audio Apostolum Dei, imo Dominum in Apostolo praedicantem: « Si quis curam suorum non habet, fidem negavit et est infideli deterior . » Propterea memoriale nominis tui arctius impressi visceribus meis, sciens quia omnia tua mea sunt, et tu meus es, dulcissime frater. Garcioni fratris mei ego nec credam, nec credidi. Obitum fratris mei jampridem noveram et feceram orari pro eo, et adhuc faciam, fratrem nostrum Achetimum scribis uxorem duxisse, sed utinam scripsisses quod ei tertio anno, pro meo amore, terram suam sicut biennio feceras, concessisses; si inveni gratiam in oculis tuis, adhuc et tertio anno, meaque intercessione concedatur. Quod autem sub domino rege Scotiae, sub quo et virtus mercede, et vitium ultione non caret, disposueris ire in Jerusalem, placet animae meae: hoc est enim militare militiam bonam, invisere et defensare officinas nostrae redemptionis, contra eos qui adversus Regem gloriae extulerunt caput. Scio quia commota est, et contremuit terra a facie sermonis hujus, et reges, et principes, et populi terrae certatim evolant, ut annuntient in Sion nomen Domini, et laudem ejus in Jerusalem et nolo dicatur tibi: Tu solus peregrinus es, et nescis quae fuerunt in Jerusalem his diebus? . Melius tamen esset et securius ut saeculum omne relinqueres, quia vanitas vanitatum, et omnia vanitas, et hoc singulare salutis consilium est esse in concilio justorum, et congregatione. Quod si tetigit te Spiritus Dei, ut omnino illuc ire proponas: dispone domui tuae, et tali dispositione, quae conveniat strenuitati tuae et placeat animae meae. Terram illam, quam tibi dedit dominus rex, fac confirmari sigillo regio, et assensu filii sui coram testibus. Cum hoc factum fuerit et illam et reliquam, fac confirmari fratri tuo, si ego aliquid possum in corde tuo, si te tangit recordatio nominis mei, quis enim melius et fidelius servabit eam tibi? Quod si discesseris quis justius succedet quam frater fratri? melius est enim quod frater tuus haereditet terram tuam, quam filius alienigenae inducatur in eam, qui se generi nostro per sororem nostram immiscuit. Ecce habes cor meum: et consilium meum audi, et exaudi me si frater meus es, et si vis me fratrem tuum in saecula.

Notes: (I Tim. X) (Luc. XXIV) (quod Deus avertat)
EPISTOLA XXXII.  In persona fratris Franconis ad socios qui remanserunt, incitativa ad fugiendum mundum.
Author: Nicolaus Claraevallensis

Dilectissimis sociis suis, dilectissimus eorum socius Franco, cito fugere a ventura ira, quia tempus breve est.

Etsi corpore recessi a vobis, corde tamen remansi vobiscum, vel vos potius remansistis mecum in visceribus Jesu Christi. Minime quidem deserit me dulcis vestri memoria. Sed quanto memoria dulcior, tanto absentia esset molestior, nisi ille esset in causa, cui conveniunt omnia; cui nos et vivere, et mori felici necessitate proposuimus, vos quid facitis? qui videtis et intelligitis, quia « vanitas vanitatum et omnia vanitas , » quia « vane conturbatur omnis homo? » Abeunt dies et dies, anni, et anni, mundus irretardabili cursu festinat ad finem. Non cessant tamen filii hominum, quaecunque vident quae cadere possunt, et juxta Prophetam non est finis possessionis eorum. Quis erit finis omnia sine fine conspicientibus? fremit mundus, premit corpus, tremit animus, mors vos sequitur, fugit vita, hostis instat a tergo, prope est judex, qui stetit sub judice ut reddat unicuique juxta opera sua, inter haec omnia vos dormitatis et dormitis: cum verissimum et irrefragabile sit quia nihil mortalibus morte certius, nil incertius hora mortis, et, juxta Salomonem, « quid habet amplius homo de omni labore suo, quo laborat sub sole? » mors succedens succidit omnia et praeterita vanitatis arguit et erroris. Pro illo igitur, qui elegit exsultare a coelis ut vos reportaret ad coelos, fugite de fornace Aegypti, et venite in terram promissionis: ubi vos amici et fratris jam praecessimus, quia non est via rectior, non est via sanctior, dilectissimi fratres.

Notes: (Eccle. I) (Psal. XXXVIII.) (Eccle. I)
EPISTOLA XXXIV.  Ad Amedeum episcopum Lausanensem dilectiva, et laudatoria.
Author: Nicolaus Claraevallensis

Patri suo frater NICOLAUS se ipsum ad pedes.

Multa praesumptio, si non multa esset dilectio, quod praesumo scribere vestrae sublimitati, affectus enim trahit me, qui nec legibus obtemperare, et cui reges imperare non possunt. Nescio enim quo pacto, ex quo vidi vos, dilectio vestra ipsis animae meae penetralibus largiter se infudit. Nec fuit mora inter aspectum et affectum, quamvis affatum tardius habuissem. Si ergo fidenter scribo ex hoc est quia fideliter amo, quasi si audax sum, non tamen mendax. Amor Dominum nescit, agnoscit amicum, et in infulis, dignitatis nescius, dignatione dives, affectu potens, suasu efficax, perspicax puritate: quid ergo si ascendisti sursum, domine mi, imo potius dilecte mi? etiam super pennas ventorum non subduceris affectui meo, et si ascendas ad coelos, sequar te quocunque ieris. Non enim amo pontificem, sed hominem qui zelum legis cathedrae contulit, non a cathedra suscepit. Quis ille, aiunt, vigor, quae solertia spiritus, quae saltu suae subtilitatis obstantia quaeque perrumpit, et quae possit de singulis artibus etiam cum singulis artificibus philosophari? Propterea supereminet illa mortalitatis tuae liberalitas, quae juxta oratorem se praebet blandam pueris, juvenibus comem, gravem senibus, confortans omnes, omnibus se conformans in sermone communis, in contubernio aequalis, in consiliis praecellens, et multum ambienda, quia minime ambitiosa. Vidi enim te sine superbia nobilem, sine invidia potentem, sine superstitione religiosum, sine jactantia litteratum, sine ineptia gravem, sine studio facetum, sine asperitate constantem, sine pluralitate communem, illud admirans quod eminenti scientiae conscientiam habes superiorem. Talem te credit spiritus meus, talem te loquitur affectus meus, assidue mihi submurmurans spiritum tuae suavitatis, mitto tibi librum magistri Anselmi de Spiritu sancto bene punctatum, nisi fallor, et emendatum: ego, inquam, qui tuus sum et tuus ero quandiu fuero, amantissime Pater.
EPISTOLA XLI.  Ad dominum Clarevallensem in persona Rualeni prioris pro episcopo Aletensi recommendativa.
Author: Nicolaus Claraevallensis

Fratri suo, frater RUALENUS.

Iste vir, episcopus pauper, pauperum amicus. Et, quod majus est, paupertatis amator veniens ab urbe, venit ad nos, et per nos, sperans vos invenire nobiscum. Retinuimus eum communi consilio tam pro familiaritate, qua nobis devinctus est, quam pro necessitate, quia non habebat ubi reclinaret caput suum; omnes amici, inimici: omnes necessarii, adversarii facti fuerant, et aggregaverat manum suam super eum manus potentis, filius excussorum. Quam benigne intravit, et exivit nobiscum, quantumque commercium cum paupertate habeat, viderunt oculi nostri, non est consilium, non est auxilium, sed nec refugium nisi ad vos, et in vobis, venit ipse ad vos, et nos cum eo, et pro eo, etsi non corpore, spiritu tamen. Aperite illi illum vestrae pietatis latissimum sinum, quia negotium Dei est, et si Dei, et nostrum et vestrum. Complacuit in illo universitati nostrae propter veritatem et mansuetudinem et justitiam, quae eum etiam inimicis commendabilem reddere possunt. Sed si hac vice ad vestros Clarevallenses redieritis, reducite eum vobiscum; et tunc videbitis quantam sollicitudinem et teneritatem super ejus tribulationibus habeamus: poteris etiam loqui de negotio ejus cum fratre Gregorio, quem dominus papa misit ad vos pro negotiis suis.

Notes: (nisi

multum fallimur)
EPISTOLA XLII.  Ad Gaufridum pro episcopo Aletensi recommendativa.
Author: Nicolaus Claraevallensis

GAUFRIDO suo, suus NICOLAUS, quod suus.

Quod te meum appello, non adulationis sed dilectionis est argumentum, nec mirum, si tu meus es, quia ego sum tuus, et tuus ero quandiu fuero. Conversatione enim et litteratura pariter amplectendus perennem in pectore meo meruisti mansionem, unde licet praesentia remotus sis a me, memoria tamen totus es apud me. In sacrario enim casti et castificantis amoris praesentiores sibi sunt, qui se animis quam oculis intuentur, quia plus est connecti corde quam corpore. Totum ergo illud familiaritatis arcanum, quod mihi servas in pectore tuo, experiatur dominus Aletensis episcopus in negotio suo. Totus enim episcopum vivit, nihil habens in vestibus et moribus de supercilio Pharisaeorum admistum. Pauper est, et pauperum amicus; et, quod majus est, paupertatis amator. Insurrexerunt in eum viri absque misericordia, antiqui fratres mei, quibus antiquum est aurum et argentum effundere, ut confundere possint populos in universa terra, ubique terrarum pestilentialis iste morbus excrevit, et non fuit adhuc qui insolentes reprimeret, qui se opponeret murum pro domo Israel; qui sagittas suas compleret in eis. Putaveram ego quod ille, quem posuerunt custodem in vineis, putaret hujusmodi infructuosas vites, et sterilia sarmenta recideret. Sed res in contrarium relapsa est. Homines enim monasterii majoris, majores fecit in curia, utrum majori pecunia, nescio: Deus scit. Traditus est pauper episcopus in animam inimicorum suorum; et, quos suspectos habebat, judices accepit, ubi veraciter dicere possit: « Et inimici nostri sunt judices . » Unum tamen ei inexpugnabile refugium remansit, Pater tuus, imo et meus; quem monachi, nec auro corrumpere, nec minis concutere, nec blandimentis seducere poterunt in aeternum. Unus enim exceptus est ex filiis Adam, qui integer inter munera, et intrepidus inter minas, Dei sibi similitudinem induit; apud quem non est acceptio personarum . Elabora et effice apud eum, ut pauper episcopus eripiatur a diripientibus eum, et exaltetur apud proximos suos, et super inimicos suos despiciat oculus ejus. Litterulae enim, quas ei et pro eo fecisti, non solum non profuerunt, sed plurimum nocuerunt, quia docuerunt dominum papam de ambiguitate verborum suorum ad Romanam tergiversationem recurrere, et de his satis. Caeterum ora pro me; et ora patrem meum orare pro me; curam agere de me, compassione esse juxta me, nostra enim universitas exspectat illum, ut videat faciem ejus tanquam vultum angeli stantis inter illos. Vale, et dilige diligentem te, saluta mihi dominum Philippum. Jam enim pridem conglutinata est anima mea animae illius.

Notes: (Deut. XXXII) (Rom. II; Deut. X;
II Par. XIX; Act. X)
EPISTOLA XLIV.  In persona prioris ad Garnerum Cluniacensem, congratulatio de conversione.
Author: Nicolaus Claraevallensis

Fratri GARNERIO fr. R. spiritum fortitudinis.

Vidimus litteras tuas, exsultavimus et delectati sumus, non qualicunque gaudio, sed gaudio magno valde. Benedictus ille pauper unicus, qui te paupertatis et unitatis suae reddidit amatorem, quia faciet haereditatis suae esse consortem prae consortibus tuis. Fuimus quidem de conversatione tua laeti, sed adhuc eramus de conversione solliciti; nunc autem tam conversatione quam conversione laetatur anima nostra, quia clamant litterae tuae: « Perfice gressus meos in semitis tuis, ut non moveantur vestigia mea . » Quis putaret te de tanta sublimitate ad tantam humilitatem vel voluisse vel potuisse descendere? felix iste descensus, in quo sic descenditur ut ascendatur, ubi auditis: « Amice, ascende superius . » Maledicti autem, qui ascendunt usque ad coelos, quia descendunt usque ad abyssos; qui vocaverunt nomina sua in terris suis, qui sonoro facundiae plausu fecerunt sibi nomen grande juxta nomen magnorum; qui sunt in terris, nec amaverunt paupertatem vel praemium paupertatis, quod est regnum coelorum: esto, divitiis et deliciis in ordine contra ordinem affluxisti, nunquid tamen in honore sine dolore, in praelatione sine tribulatione, in sublimitate sine vanitate esse quis potest? Quis enim erit finis omnia sine fine concupiscentibus? non habebit pacem, non habebit requiem animus, qui non fuerit a mundi hujus aspergine pure presseque detersus. Quis nobis det te fratrem nostrum sugentem ubera matris nostrae, ut inveniamus te intus, quia « omnis gloria ejus filiae regis ab intus , » Hoc enim desideras, ut sis nobiscum, cum nos multo magis, ut simus tecum, in loco tamen isto; quem prae omnibus locis elegisti. Nec excidit hoc a pectore nostro, sed omni opere operam damus ut gaudium tuum plenum sit, et gaudium nostrum ut unus tandem habeat locus, quos unus continet animus: quod et credimus fieri cito. Salutat te Nicolaus tuus, et frater Thomas ille regius juvenis, quem et si commendat nobilitas terrestris, multo amplius illa coelestis; qui omnes te diligunt non verbo, neque lingua; sed opere et veritate. Dominum Willelmum, qualem voluimus, invenisti. Ipsi et abbati et congregationi ejusdem loci propriis litteris proprias gratias referimus: et, ut quod in te, et de te bene coeperunt, melius perficiant suppliciter supplicamus. Fratri suo Garnerio frater Hugo in Domino salutem. Paucis scripsisti, sed ego paucioribus rescribo tibi: visis litteris tuis revixit spiritus meus, sufficit mihi, si videam te nobiscum, antequam moriar.

Notes: (Psal. XVI) (Luc. XIV) (Psal. XLIV)
EPISTOLA XLVII.  In persona Gaucheri et Girardi. Ad Henricum nobilem militem consultiva voti.
Author: Nicolaus Claraevallensis

Viro illustri HENRICO GAUCHERIUS et GIRARDUS, bonum propositum bono fine concludere.

Putas nos oblitos tui, vir nobilis et fidelis, homo suavis ad mores, dulcis ad gratiam, ad obsequium impiger: et in saeculo saeculum non amplectens. Absit, in aeternum non obliviscentur tui amici tui; nec poterit facere malitia temporis, ut te vel ad horam subtrahat a cordibus nostris; invenimus hominem secundum cor nostrum, qui in saeculo quaerit Deum, qui sub militari cingulo monachum profitetur. « Nonne cor nostrum ardens erat in nobis de Jesu, dum loqueremur in via tecum de illo, qui est via, veritas, et vita? Utinam datum esset nobis desuper haec dicere, non dictare, ut possemus loqui tecum, tuo consortio delectari. Nunc, revera experimento didicimus, quia amor inter praesentes gratus est, inter absentes molestus. Conspectus enim et conversatio habent aliquid vivae voluptatis, quam mortui apices non loquuntur. Quid tamen? etsi non videmus te oculis corporis, videmus tamen te oculis cordis in visceribus Jesu Christi, qui tibi et nobis peccatorum veniam, virtutum gratiam, coelorum gloriam largiri dignetur, cum surrexerit percutere terram virga oris sui. Interim orabimus pro te ad illum qui fecit te, ut tibi inspiret voluntatem suam ad tuam utilitatem, ad laetitiam nostram, ad exsultationem universae terrae: nos enim tui sumus, et tui erimus quandiu fuerimus; tui, inquam, et specialiter qui memoriam abundantiae suavitatis tuae ad invicem eructamus.

Notes: (quod majus est) (Luc. XXIV) (Joan. XIV.)
EPISTOLA II. A. ARCHIEPISCOPO.  Amico mittit flabellum, cujus illi sensum mysticum ingeniose et pie insinuat.
Author: Hildebertus Cenomanensis

Flabellum tibi misi, congruum scilicet propulsandis muscis instrumentum. Est etiam quod in munusculo nostro interpretari te oporteat. Attende ergo quibus muscis immolantes Domino sacerdotes gravius infestentur. Mille sunt occursantium phantasmata cogitationum, mille diaboli suggestiones, mille mortalium tentationes animorum; quae dum se sacrificantium mentibus inopino ingerunt illapsu, dum eas ad alia atque aliena cogitanda distrahunt, dum haereticam moliuntur inducere pravitatem, quid aliud faciunt quam, velut quaedam muscae, sacrificantes altaris ministros infestant et impediunt? Talium portenta muscarum patriarcha noster Abraham propulsanda praesignavit, cum a sacrificiis aves abegerit incursantes. Scriptum est enim: Descenderunt volucres super cadavera, et abigebat eas Abraham . Dum igitur destinato tibi flabello descendentes super sacrificia muscas abegeris, a sacrificantis mente supervenientium incursus tentationum, catholicae fidei ventilabro exturbari oportebit. Ita fiet ut quod susceptum est ad usum, tibi mysticum praebeat intellectum. Et quoniam praefatae volucres super sacrificia tantum descendisse leguntur, non etiam ipsum interrupisse officium, sacerdotes Christi tentationes, quas perferunt, ita docentur abigere, ut a sacramentis altaris, talis eos lapsus non cogat abstinere. Hic enim defectus infirmitas est quae virtutem perficiat, non quae virtutis opera in irritum deducat.


Notes: (Gen. XV, 11)