medieval-data/medieval-letters huggingface dataset:
LIBER PRIMUS. EPISTOLA PRIMA.
Author: Ruricius

Domino suo peculiari in Christo, Domno patrono Fausto episcopo Ruricius.

Olim te, domine mi venerande, ac beatissime sacerdos, fama celeberrima praedicante cognovi. Olim desiderio pii amoris infuso, illis te, quibus scribere dignaris, oculis cordis intueor; sed nihilominus etiam corporeis videre festino: si quo modo possim, interredentibus vobis, peccatorum meorum vincula disrumpere, acceptisque columbae illius pennis , a venantium laqueis evolare , et vobiscum positus in dominica lege requiescere; ut sitim, quam opuscula vestra legendo concepi, ipso praesente, unde illa manarunt, uberius hauriens restinguerem, ut caritatis igniculum, quem in tepidis animae dormientis favillis ferventibus suscitastis, prolatis de condensa scripturarum pabulis, vivax flamma roboraret, quae eloquio sancti oris accensa, more sibi solito, in pectore peccatoris vim naturae potentis exereret, calefaciendo frigida, inluminando tenebrosa, et spinas criminum consumendo. Adhaesit, doctor eximie, anima mea post te. Me autem adjuvent orationes tuae, ut possim, terrenis actibus spretis, coelestibus inhiare. Quia corpus, quod corrumpitur, aggravat animam , ut inclinare aurem suam ad oracula divina non possit , ut domum patris oblivio obediens, quae vocantis imperio de terra sua et cognatione discedat atque illam, quae ei demonstratur, potius concupiscat. Non enim adhuc valet pusillitas nostra metum obnoxiae conditionis expellere, et caritati perfectae purgata corda reserare, ut relinquentes praesentia, petamus aeterna; ejectaque ancilla , haereditatem paternam liberi possimus adipisci. Quamobrem spero, domine mi, ut pro me indesinenter oretis, et quoties dignati fueritis ariditatem terrae meae eloquentiae vestrae imbre perfundere, non mihi, sicut nunc fecistis, et adhuc meae infirmitatis ignari, delicatos et dulces cibos, sed austeriores, et aegritudini meae congruos suggeratis; quia non expediunt stulto deliciae; postmodum proditoribus meis censorium praebeatis assensum, qui more humani ingenii, affectu nimio praepediti, a veritate judicii declinantes, incurrunt pro amore mendacium. Sane nec vereatur sanctitas vestra, ne vulneribus meis gratior sit foventis dextera, quam secantis. Quia ea nec me posse curari, et tamen graviter computruisse, Domino dante, jam sentio. Et ideo eligo, ut me justus misericordiae increpatione corripiat, quam caput meum oleum peccatoris impinguet . Supplici itaque prece deposco, ut de illo thesauro penetralium vestrorum, unde nova et vetera proferre consuevistis , peritissimi utpote medici, qui languentium innumeras et varias aegritudines quotidie, gratia Dei adjuvante, sanatis, languori quoque meo, quae convenire cognoscitis, medicamenta mittatis.

Notes: (Ps. LIV,
7) (Ps. XC, 3) (Sap. IX, 15) (Ps. XLIV, 11) (Gen. XII, 1) (Gen. XXI, 10) (Ps. CXL, 5) (Matth. XIII, 52)
EPISTOLA II.
Author: Ruricius

Domno suo, peculiari in Christo Domino patrono, Fausto episcopo Ruricius.

Ita me hactenus impia negligentia et negligens impietas possederunt, ut quid, domine mi, in me potissimum accusem, nesciam; et quid in me primum excusem, non inveniam. Si enim argumentationem aliquam ad excusandas excusationes in peccatis exhibere tentavero , adjiciam peccato, sine judicii recordatione, peccatum; ut duplici atque majori delicto ipse me premam, ut qui tarditatis reus sum, esse incipiam falsitatis: et ab humana usque injuria crimen extendam ad aeternam: nunc tantum exspectans de segnitiae noxa sententiam; divinae vero pro mendacii ultione subjiciar. Praesertim cum vera confessio indulgentiam; et falsa excusatio mereatur offensam. Malo itaque tam simplici confessione quam supplici veniam petere, quam peccata geminare. Habes ergo, pater optime, pastor egregie, meam culpae meae spontaneam confessionem. Habes et in discipuli errore, quod corrigas; et in oviculae languore, quod sanes. Potestatisque et judicii tui est, utrum velis ulceris mei putredinem ferri rigore rescindere, an medicamentorum lenitate curare. Ego tamen utram elegeritis curationem amplectar intrepidus; nec paternae ictum dexterae declinabo; dummodo portionem promissae haereditatis adipiscar. Neque attendam quae mihi poena sit in flagello, sed quam habeam in testamento. Melius enim mihi est flere super patre, quam ut abdicet contemptus a patre. Quia parentum pietas distringit, ut corrigat; non perseverat, ut puniat, nec tantum ei moeroris infert arrogantia superbientis, quantum gaudium fert humilitas confitentis. Sic ille Evangelii indulgentissimus pater filium, praeceptae substantiae decoctorem, laeto suscepit amplexu, promptior gaudere de reditu, quam imputare de lapsu . Denique non exprobrantur facinora, non luxuria, non egestas; sola conversi reversio omnia damna compensat. Quia major fuit procul dubio patri facultas reditus, quam rerum facultas. Itaque abscessio reum fecerat, regressio fecit insontem. Ea misericordia sufficit haeredi. Quin etiam paternae clementiae venia sola non sufficit, quod ulnis fovet, quod gratia permulcet; nisi et munera larga multiplicet. Dat annulum ne rursus a patre, perfidia duce, discedat. Calceamenta dat pedibus, quo facilius ardui itineris aspera et dura contemnat. Dat et ipsam primam quam perdiderat stolam, ut quem a morte receperat, pristina immortalitate donaret. Datur etiam ipse juniori vitulus reverso, qui seniori agnus datus fuerat de Aegypto profecturo. Quia ipse educit ex Aegypto pater. Tanti parentis imitare tantus fidem. Trade peccatoribus adjutorium, praesta conantibus remissionem, intercessionem largire, confitentique filio non solum ipse veniam tribue, sed ipse veniam deprecare; ut quem in peregrina patria appellas liberum, in propria possis videre liberatum. Et qui per se amisit dominicam liberalitatem, per te mereatur consequi libertatem, nec a vestro separetur solatio, qui sequestratur praemio.

Notes: (Ps. CXL, 4) (Luc. XV)
EPISTOLA III.
Author: Ruricius

Devinctissimo Filio semperque magnifico Hesperio Ruricius.

Scribendi mihi ad unanimitatem tuam aditum, quem obstruxerat imperitia, patefecit affectus et illa dominatrix omnium pietas, per quam flectuntur rigida, saxea molliuntur, sedantur tumida, leniuntur aspera, tumescunt lenia, mitescunt saeva, saeviunt mitia, accenduntur placida, acuuntur bruta, dominantur barbara, immania placantur. Etiam in me opus suum peragens, os elingue reseravit, producens me ex tutissimo silentii recessu ad publicum formidandumque judicium et invitatio vestri nova subire compellit. Scilicet, ut qui hactenus illam sententiam secutus antiquam, qua dicitur: Saepenumero praestare tacere, quam dicere; inscientiam meam maluerim verecundiae taciturnitate legere, quam impudenter incondito sermone proferre, non tam consuetudinis meae immemor, quam rusticitatis oblitus, quasi ex Arione in Orpheum repente mutatus, velim disertissimis auribus tuis ore garrulo non tam officiosus quam injuriosus existere. Dum et ignota pertento, et insueta praesumo. Sed dabitis, ut reor, veniam venienti ex necessitudine necessariae necessitatis. Quia quod dilectio in mortalium mentibus naturali potestate sibi vindicet, conscium mutuae passionis pectus agnoscit. Ergo ne excusationi diutius immorantes, ita paginam dilatemus, ut non solum tibi non exhibeat sermo incomptior, verum etiam copia inordinata fastidium; jam in vocem pietatis erumpimus, et desideriorum verba ructamus, commendantes tibi pignus nostrum, depositum tuum, cujus nos susceptione cepisti. Tibi enim spem posteritatis meae; tibi solatium vitae praesentis, et levamen, si divinitas annuerit, futurae; tibi uni omnia mea vota commisi. Te elicitorem et formatorem lapillorum nobilium, et rimatorem auri, te repertorem aquae latentis elegi, qui sciris abstrusas lapidibus gemmas propriae reddere generositati; quae utique in tanta rerum confusione amitterent nobilitatem, si judicem non haberent. Aurum quoque, arenis vilibus mixtum, nisi artificis solertia lavetur aquis, ignibus eliquetur, nec splendorem poterit retinere nec meritum. Septas etiam aquarum manantium venas, et obductum terra fluenti alveum, nisi diligentius eruderaverit appetitoris industria, laticis unda non fluet. Ita et tenerorum adhuc acies sensuum ignorantiae nubilo, quasi crassitate scabrosae rubiginis obsessa, nisi assidua doctoris lima purgetur, nequit sponte clarescere. Tuum ergo nunc, tuum est, in his omnibus et opinioni tuae, et nostro pariter respondere judicio, ne aut tu praesumpsisse illicite, aut nos inconsiderate elegisse videamur.
LIBER SECUNDUS.   EPISTOLA PRIMA.
Author: Ruricius

Domnis sublimissimis et in Christo Domino devinctissimis fratribus Namacio et Cerauniae Ruricius.

Antiqui sapientes amicos duos unam animam habere dixerunt: quod valde verum esse praedico, proboque. Nam postquam a vestra germanitate discessi, divisum esse me sentio, partemque meam vobiscum resedisse cognosco. Nec absentibus vobis integer esse mihi videor. Et cum me in me non inveniam, apud vos me, ad vos reversus, inquiro, atque ibidem, quantum me jubes reliquisse, tantum vestri mecum abstulisse conspicio. Et ita priusquam fiat, annuente Domino, pignorum nostrorum votiva conjunctio animorum inter nos facta jam divisio, quae divino amplectenda magis est diligentibus, quam vitanda; per quam fit in cordibus eorum caritatis integrae sincera transfusio; cujus ego vinculis colligatum a vobis esse me gaudeo, et talibus catenis vinctus exsulto, obstringique me earum nexibus magis cupio quam resolvi. Quibus et vos constrictos esse confido. Redeuntibus itaque vestris salve largissimum dico, et ex omnibus gratias agens derelinquo quae ad praeconium nostrum pertinent. Idcirco me siluisse significo, quia in propriis laudibus, sicut dicitur, est odiosa jactantia; vestra enim laus mea facta est; et ideo, ut dixi, de magnanimitate vestra tacere melius duxi; quia quidquid de vobis dixero, mihi videor contulisse.
I.  Litterae Gerardi legati, Engolismensis episcopi, ad Conanum comitem pro causa Bellae Insulae.
Author: Gerardus Engolismensis

GERARDUS, Engolismi episcopus et sanctae Romanae Ecclesiae legatus, CONANO, comiti strenuo et illustri principi Britanniae, salutem et benedictionem.

Quia vos pacem ac justitiam diligere audivimus, gaudemus, sic enim boni principes faciendo, summi Regis gratiam adipiscuntur. De vobis vero speramus quoniam de bonis initiis ad provectum in melius semper intendatis, sicut e contrario de malis initiis ad augmentum malorum pertingitur. Sanctorum igitur apostolorum benedictionem vobis impertimur, et ut honorem sanctae Dei Ecclesiae exhibeatis, ut ipse principatum vestrum conservare dignetur, exhortamur. Porro abbatem Kemperlegiensem ac monasterium illud quod antecessores vestri religionis intuitu in honore sanctae crucis fundaverunt, attentius defensioni vestrae commendamus. Quod autem audivimus quia personis terrae vestrae interdicitis ne ad justitiam sanctae Romanae Ecclesiae veniant, valde miramur quod nec reges nec caeteri principes facere praesumunt, praecipue cum antecessores vestros, sicut in scripturis reperitur, a vicario beati Petri, scilicet domino papa, principatum suum tenuisse manifestum sit. Quod si pravo alicujus consilio facere volueritis, noveritis pro certo sanctae Romanae Ecclesiae sententiam et gladium beati Petri vobis et principatui vestro imminere.
II.  Litterae Gerardi Engolismensis episcopi ad Corisopitensem episcopum.
Author: Gerardus Engolismensis

GERARDUS, Engolismensis episcopus ac sanctae Romanae Ecclesiae legatus, ROBERTO, Corisopitensi venerabili episcopo, salutem et benedictionem.

Dilectioni vestrae mandamus quod si comes Conanus vestrae terrae in res Kemperlegiensis abbatis manus suas injicere praesumpserit, eum interdicatis, et totam terram ejus quae in episcopatu vestro est, divinis officiis privetis. Quod si tantum sacrilegium sine justitia, quod absit! sustineretis, noveritis pro consensu vobis canonicam sententiam imminere.
IV.  Litterae item legati ejusdem ad Morvanum Venetensem episcopum.
Author: Gerardus Engolismensis

GERARDUS, Engolismensis episcopus et sanctae Romanae Ecclesiae legatus, MORVANO Venetensi episcopo, salutem et benedictionem.

Cum fratres nostri Herveus abbas Rotonensis et Gurhandus abbas Kemperlegiensis pro causa Bellae Insulae in curia nostra praesentes adessent, judicavimus quod abbas Rotonensis Kemperlegiensem abbatem de Bella Insula investiret, quoniam eum sine audientia et judicio laica manu exspoliaverat. Ad quam investituram plenarie faciendam minus mensis spatium terminum posuimus, et nisi infra terminum investiretur, proprio ore nostro abbati Rotonensi et sacerdotis et abbatis officium interdiximus, atque abbatiam totam divinis officiis privavimus. Mandamus itaque fraternitati tuae atque apostolicae sedis auctoritate praecipimus, ut hoc interdictum nostrum et in abbate et in abbatia firmiter et inconcusse teneri ex nostra et tua parte facias.
V.  Item ejusdem litterae ad omnes Britanniae episcopos.
Author: Gerardus Engolismensis

GERARDUS, Engolismensis episcopus et sanctae Romanae Ecclesiae legatus, venerabilibus fratribus BRICCIO Nannetensi, MARBODO Redonensi, MORVANO Venetensi, RIVALLONO Aletensi, caeterisque Britanniae episcopis, salutem et benedictionem.

Dilectionem vestram nosse volumus quod Rotonensem abbatem pro invasione quam super Kemperlegiense monasterium fecerat, auferendo ei suam meliorem possessionem, ante praesentiam nostram vocavimus, eumque de tanta praesumptione correximus, consilioque sapientum virorum adjudicavimus, ut Kemperlegienses fratres cum omnibus sibi ablatis ex integro revestiret, eique competentem terminum praefecimus quo id adimplere deberet, quod ni faceret et sacerdotis et abbatis officium ei interdiximus, sibique et suis monachis introitum ecclesiae prohibuimus. Abbas vero Rotonensis sua Kemperlegiensibus fratribus non restituit, nostrum interdictum imo sanctae Romanae Ecclesiae fregit, et adhuc frangere praesumit. Unde fraternitati vestrae mandamus ut in ecclesiis et conventibus vestris eum publicetis, et pro schismatico et excommunicato habeatis, et parochianis vestris enuntietis quatenus Rotonense monasterium non visitent, nec se ad sepulturam ibi tradant. In obedientiis quoque et cellis eorum quas in vestris episcopatibus habent divinum officium fieri prohibete. Insuper ex parte nostra Conanum comitem diligenter convenite, ut infra triginta dies tantam tamque praesumptuosam invasionem absque dilatione corrigat: quod ni fecerit, in eum et in totam terram suam gladium sancti Spiritus terribiliter exeremus
VI.  Item litterae ejusdem ad Herveum Rotonensem abbatem de invasione Bellae Insulae et de inobedientia.
Author: Gerardus Engolismensis

GERARDUS, Engolismensis episcopus et sanctae Romanae Ecclesiae legatus, HERVEO Rotonensi abbati.

In exordio epistolae te salutarem, nisi quia interdictum nostrum contemnis, et cum monachis tuis schismaticis factis scienter participas. Apostolicae siquidem sedis auctoritate te invitamus, ut concilio quod in secunda hebdomada imminentis quadragesimae Engolismae celebraturi sumus, remota omni occasione, intersis, de invasione Bellae Insulae et de inobedientia quod justitia dictaverit suscepturus.
VII.  Ad Morvanum Venetensem episcopum.
Author: Gerardus Engolismensis

GERARDUS, Engolismensis episcopus et sanctae Romanae Ecclesiae legatus, MORVANO venerabili Venetensi episcopo, salutem et benedictionem.

Adversus pullulantia vitia et enormitates in Ecclesia et populo Dei emergentes, ex praecepto domini nostri papae concilium in secunda hebdomada imminentis Quadragesimae Engolismae celebrare disposuimus. Ad quod fraternitatem vestram invitamus, atque apostolicae sedis auctoritate vobis praecipimus, ut Herveum Rotonensem abbatem ex nostra et vestra parte, quod remotis occasionibus eidem concilio intersit, invitetis. Quod si a tanto conventu se subtraxerit, procul dubio canonicae districtionis sententiam suscipiet.
VIII.  Litterae Ermengardis comitissae ad Gerardum Engolismensem legatum
Author: Gerardus Engolismensis

Venerabili domino et pio patri GERARDO, Engolismensi episcopo et sanctae Romanae Ecclesiae legato, ERMENGARDIS comitissa, humilis vestrae humilitatis ancilla, salutem.

Benevolentiae vestrae gratias ago quod humilitatem meam et salute vestra et benedictione imo et oratione dignemini. Quod autem mihi imponitis ut inter monachos concordiam et pacem reformare studeam, pro imperio vestro libens amplector: unum mihi molestum est, quod Rotonenses et interdictos tenetis et excommunicatos. Hoc si vestrae discretioni placeret, ad tempus oporteret relaxari, praesertim cum filius meus in hoc se maxime gravari et monachos injuriari queratur. Quidquid enim hic fecit, ex praecepto domini papae et vestro asserit se fecisse, et si quid aberravit, judicio episcoporum suorum praesto est emendare; sed et in conspectu vestro, si ad locum idoneum accedatis, de omnibus responsurum se dicit, et quod justitia exegerit hoc facturum. Bene igitur feceritis si inducias usque ad concilium vestrum et comiti detis et monachis. Kemperlegienses quoque, quaeso, interim ad nos dirigite, ut de concordia Deo annuente tractemus: sed et dominum Corisopitensem per vos rogamus, ut redeat, plenam a filio meo secundum consilium episcoporum consecuturus justitiam vel assecuturus concordiam. Sin autem nihil horum prudentiae vestrae sedet, filius meus in concilio vestro quod ei ratio ostenderit, per episcopos et abbates suos vobis respondere curabit.
IX.  Ad Gislebertum Turonorum archiepiscopum litterae Conani comitis.
Author: Gerardus Engolismensis

GISLEBERTO, Dei gratia Turonensi archiepiscopo dilecto suo dulcissimo, CONANUS Britannorum dux, salutem et servitium.

Grates de bono quod mihi mandare dignati estis vobis non modicas refero: de hoc autem quod de episcopo Corisopitensi et abbate suo mihi mandastis, vobis respondeo me, si error fuit, jussu domini papae erravisse, et libentissime vestro consilio et Britanniae episcoporum me malefactum emendaturum, aut si ipsi malunt, rectitudinem coram vobis et Britanniae episcopis facturum. Unde vobis mando et multum imploro, ut nostri gratia ad unum istorum illos moneatis.
X.  Gisleberti Turonorum archipraesulis litterae ad Conanum comitem.
Author: Gerardus Engolismensis

GISLEBERTUS, humilis Dei gratia Turonorum minister, dilecto filio CONANO illustri Britanniae duci, salutem et benedictionem.

In primis debitas vobis gratias referimus, quod nuntium nostrum ad vos, sicut ex verbis ipsius accepimus, honorifice suscepistis: multo etiam gratius nobis fuit quod ad deprecationis et petitionis nostrae legationem benignius si perficitis respondistis. De eo tamen quod consilio domini papae vos errasse, si error fuit, significastis, pro certo scitote quod quasdam ipsius litteras ad vos de querela Corisopitensis episcopi et Kemperlegiensis abbatis, quasdam etiam ad dominum legatum de eodem negotio vidimus, in quibus, salva vestra gratia dico, consilium illud papae quod dicitis nequaquam consonat. Caeterum quod illud emendare promittitis, et consilio nostro sive judicio atque confratrum nostrorum episcoporum Britanniae de re ista satagere, multum nobis placet, et inde vobis referimus gratias. Est itaque consilium nostrum ipsos confratres nostros, Corisopitensem scilicet et Kemperlegiensem abbatem, ad dilectionis vestrae benignitatem dirigere, et vos tanquam charissimum filium deprecari et exhortari fideliter, quatenus in hac re commonitionibus seu etiam praeceptis domini papae Paschalis, praeceptionibus quoque praedecessorum ejus pontificum, quorum privilegia de hac possessione Kemperlegiensis monasterii vidimus, nequaquam obsistere studeatis. Potius juxta consilium domini papae Paschalis et Engolismensis legati adjudicatam perceptionem Kemperlegiensem abbatem vos pleniter investire laudamus, deprecamur, monemus, et si querelam istam consilio fratrum nostrorum episcoporum Britanniae pacificare, Deo juvante, potestis, volumus et concedimus. Verum, quod absit! si ad praesens pacatum finem non est habitura, nos per Dei gratiam opportuno tempore et loco, juxta quod petitis et nos debemus, justitiae utriusque partis non deerimus.
XI.  Lugdunensis et Bisuntinae Ecclesiae archiepiscopi ad Engolismensem episcopum.
Author: Gerardus Engolismensis

Egregio fratri GERARDO, reverendo Engolismensi episcopo et apostolicae sedis vicario, JOCERANNUS Lugdunensis Ecclesiae servus, et ANSERINUS Bisuntinus archiepiscopus, salutem et vestri sacerdotii dignitatem.

Judicium quo discretio vestra controversiam quae inter Gurhandum abbatem Sanctae Crucis Kemperlegiensem et Herveum Rotonensem abbatem terminavit, dominus papa audiens et auctoritate litterarum suarum, quidquid inde feceritis, corroboravit. Nos igitur de justitia ac rectitudine vestra plurimum confidentes, summopere vestram deprecamur dignitatem, quatenus praefatum judicium, a domino papa confirmatum, perpetuo teneri et observari facientes, abbati Sanctae Crucis justitiam competentem ac legitimam faciatis, donec jus Ecclesiae suae in pace possideat, scientes nos pro certo multo his majora pro vobis facturos, si ope nostra in aliquo negotio indigeretis. Optamus vos semper bene valere et in omnibus viriliter agere.
XII.  Exemplar litterarum Paschalis papae ad Engolismensem legatum.--Afflictum consolatur. Interdictum abbati Rotonensi illatum confirmat.
Author: Gerardus Engolismensis

« Paschalis episcopus, » etc.

« Fraternitati vestrae, » etc. Vide in Paschali, Patrologiae t. CLXIII, sub num. 502.
XIV.  Exemplar chartulae Conani comitis de redditione et confirmatione Bellae Insulae.
Author: Gerardus Engolismensis
Date:  [ al. suis]

In nomine sanctae et individuae Trinitatis, ego CONANUS humilis Britanniae dux, cum sorore mea Hadeuguis, et matre mea Ermenjart, dono et concedo pro salute animae meae et parentum meorum monasterio quod Kemperlegii in honore sanctae crucis constructum est, terram quae Bella Insula vocatur cum omnibus redditibus suis, ut pater meus Alanus fecit, et avus Hoel, et atavus Alanus. Calumniam namque Rotonensium, quae in nostro tempore per cupiditatem et invidiam super hac terra orta est, et pro qua dominus Robertus Corisopitensis episcopus cum clero Cornubiae, et Gurguandus Kemperlegiensis abbas cum monachis suis per annum et fere dimidium perstiterunt, falsam esse atque omnino sopitam apostolica auctoritate atque judicio novimus, ad quam Herveum Rotonensem abbatem, et Gurchandum Kemperlegiensem abbatem pro controversia quam super hac terra habebant, misimus. Nunc igitur praedictam insulam cum omnibus sibi pertinentibus, quam Herveus Rotonensis abbas per vim meae potestatis invaserat, pro qua invasione cum tota abbatia sua ultra spatium unius anni apostolica auctoritate juste interdictus atque excommunicatus fuerat, Kemperlegiensi monasterio et omnibus monachis ibidem manentibus in manibus Gurchandi ejusdem ecclesiae abbatis sine aliqua per me vel per meos posteros ulterius inquietudine in perpetuum reddo. Monachum etiam quem abbas Rotonensis de saepe dicta insula secum adduxerat, de Rotonensi claustro ad suum locum reddi feci. Quicunque autem Kemperlegiense monasterium pro hac re amplius inquietaverit, apostolica auctoritate percutietur et nostra consulari severitate quassabitur.

Actum est hoc Rotoni anno 1118 incarnati Verbi, in praesentia domini Roberti Corisopitensis episcopi, et Marbodi Redonensis episcopi, et Briccii Nannetensis episcopi, et Morvani Venetensis episcopi. Testes vero hujus rei sunt hi . . .