medieval-data/medieval-letters huggingface dataset:
EPISTOLA XIII. SIMPLICII PAPAE AD ZENONEM IMPERATOREM.
Author: Simplicius papa
Date:  [forte infirmioris ]

Hortatur ut Timotheum Alexandrinae Ecclesiae sua opera restitutum protegat, et ut Petrum ejusdem Ecclesiae perturbatorem longius expelli jubeat.

Simplicius episcopus Zenoni Augusto. Proxime quidem cum ad Urbem frater et coepiscopus mediocritatis meae Timotheus Alexandrinae urbis antistes novato more misisset, victoriam vestrae fidei in ejus restitutione cognovi. Pietate enim vestra fulta Divinitatis auxilio, et imperii tranquillitas, et catholicae religionis splendorem suum, scandalorum nube discussa, recepit integritas: de quo me gratias post Deum clementiae vestrae egisse reminiscor, et nunc quoque cultum vestro regno debitum silere non potui, ne quodammodo viderer ingratus, si vobis qualibet opportunitate vel imperii vel Ecclesiarum laudare desisterem tot triumphos. Exhibens ergo debitae venerationis officium, precor ut studiosius circa universos rectae fidei sacerdotes, et maxime circa Alexandrinum episcopum, cujus certaminis et testes fuistis et judices, protectionis impendatis auxilium, et decernatis piissimis constitutis Petrum sedis ipsius pervasorem longius a tam praeclara civitate relegari, ne infirmiores fidei aliquos forte seducat, et in eadem Ecclesia quae sopistis scandala rursus exagitet. Probastis in corpore illum vobis dexterae suae dedisse praesidium, qui ad totius orbis gaudium, et in Ecclesiae universalis exsultationem in vestra clementia Romanum servat imperium. Data X calendas Novembris , viro clarissimo consule.

Notes: (cui nec in diaconatu suus potuit orde
constare) (quod absit) (anno Chr.
478)
EPISTOLA XIII. SIMPLICII PAPAE AD ACACIUM.
Author: Simplicius papa

Eadem quae in superiori epistola.

Simplicius episcopus, Acacio episcopo Constantinopolitano. Proxime quidem dilectioni tuae, petentibus his qui ad nos a fratre et coepiscopo nostro Timotheo Alexandrinae Ecclesiae antistite directi fuerant, commune gaudium litteris indicavi, et de fructu piissimi operis, quod catholicus memoratae Ecclesiae sacerdos est restitutus, pariter nos gaudere memoravi: quod nunc quoque significare properavimus, ut agnosceres gaudia silentium non amare. Unde semper exsultans, et orationum communium cupiens vota sociari, hortor, frater carissime, ut rebus per clementissimum et Christianissimum principem Deo auctore compositis, diligentiae sollicitudo non desit: sed Petrus ab indebito sibi honore dejectus, in Alexandrina regione non sinatur habitare, sed procul extra terminos patriae, sicut etiam nos poposcimus, frequenti eum postules suggestione relegari; ne quos imperitorum pravitatis suae persuasione seducat, et a catholicae tramite veritatis avertat. Quidquid autem de religiosissimo impetrabis imperio, cura tuae dilectionis ad meam notitiam faciat pervenire, et nos actuum ad custodiam evangelicae doctrinae pertinentium det esse consortes. Data XVI calendas Novembris , Illo viro clarissimo consule.

Notes: (anno
Chr. 478)
EPISTOLA XV. SIMPLICII PAPAE AD ACACIUM.
Author: Simplicius papa
Date:  [forte nec 
]

Eadem quae et in superiori.

Simplicius episcopus Acacio episcopo Constantinopolitano. Clementissimi principis litteris, tuaeque dilectionis, de sacrilega et funestissima caede, quae apud Antiochiam facta est, sauciatus et nimium affectus moerore, respondeo, astruens, si quae jamdudum de Petro et aliis complicibus eorum scripseram, et ut pietati ejus cum caeteris, qui aderant, fratribus suggerere postularam, ut optaverat, ordinatum fuisset, haereticorum temeritas ad tantum facinus non veniret; ne aliquid necessitatis existeret, ut non aliter praedictae subveniretur Ecclesiae, nisi ut aliquid de jure ejus curatio ipsa minueret. Quamvis enim profecerit ad quietem, quod Christianissimi principis jussione, vel sine praejudicio canonum a tua caritate fuerit Antiochenus episcopus ordinatus: tamen non est sine invidia factum, cujus cavendum deinceps etiam ille testatur, qui praecepit, exemplum. In quo pietatis ejus gratias dignum est nos referre: quoniam ita gloriae suae moderatus est potestatem, ut fidelissima devotione Patrum regulis submittere quae juberet, nec in auctoritatem recipi quod sequenti constituit aetate prohiberi; ut scilicet in hac tantummodo persona, quam jussu ejus et studio quietis Antiochensibus, non tua usurpatione, antistitem consecrasti, quod factum est necessitate, sufficeret. In quo tuae dilectionis non irrationabilem cognoscimus fuisse famulatum: quia Ecclesiarum jura respiciens, diu te non immerito suspendisse testaris, ne videreris ambire quod tanto principi, et in tam gravi causa non poteras abnegare. Quapropter, frater carissime, institutorum veterum, quae in te sunt probata, non immemor, sicut veniale judicare non pervides quod tibi certum est imperatum, ita ipse dans honorem patribus, labora ne necessitas sit ulla faciendi quod optas nunc satisfactione purgari.
EPISTOLA XVI. SIMPLICII PAPAE AD EUMDEM.
Author: Simplicius papa
Date:  [anno
Chr. 482]

Calendionis Antiocheni episcopi electionem confirmat.

Simplicius episcopus Acacio episcopo Constantinopolitano. Antiocheni exordium sacerdotis qua ratione fuerit serius indicatum, quamvis minime nos latere potuerit, tamen et ipse vel synodus ipsius indicavit. Quod sicut non optavimus fieri, ita faciles excusationi, quam necessitas fecit, exstitimus: quia quod voluntarium non est vocari non potest in reatum. Et ideo per fratrem et coepiscopum nostrum Anastasium, qui ex praedicta regione directus est, litteris quoque tuae dilectionis acceptis, alterni vicissitudinem sermonis tuae reddidimus charitati, necessario fratris et coepiscopi nostri Calendionis sacerdotium gremio apostolicae sedis amplexi, in consortium nostrum per gratiam Christi Dei nostri tantae urbis antistitem collegii unione numeramus. Miramur autem nihil nos de statu Antiochenae Ecclesiae te instruente didicisse, quem nunc ita habere se comperimus, ut improbi per occasionem obitus sanctae memoriae Timothei eamdem Ecclesiam conentur habere captivam. Unde agendum est dilectioni tuae cum clementissimo principe, ne convellatur sub ejus imperio, quod tyranni temporibus potuit obtineri. Data idibus Julii , Severino viro clarissimo consule.
EPISTOLA XVIII. SIMPLICII AD EUMDEM.
Author: Simplicius papa
Date:  [forte inexcusabiles ]

Mirari se ait Acacium de Alexandrinae Ecclesiae vexationibus nequaquam se monuisse; hortatur autem ut imperatori insinuet ut eidem Ecclesiae pax optata reddatur.

Dilectissimo fratri Acacio Simplicius. Cogitationum ferias non habemus: nec enim quiescere nos causa permittit, quam si relinquamus, apud Christum Dominum nostrum, cujus interest, excusabiles sumus. Et mirum est dilectionem tuam tot emensis temporibus, et tot opportunitatibus inde venientibus, nil nos de Alexandrina Ecclesia, quae tam graviter quatitur, instruere voluisse; cum monere te nec increpatio nostra destiterit, ut participata sollicitudine, litteras meas apud Christianissimum et clementissimum principem praesentibus tuae dilectionis prosequereris alloquiis, et instituti veteris memor, in orthodoxorum defensionem nobiscum sic semper incumberes, ne quisquam nostrum, Christiana plebe pereunte, reatum deditionis incurrat, et mercenarius potius videatur esse quam pastor. Unde hortamur dilectionem tuam ut opportune atque importune piis auribus insinuare non desinat, quatenus remotis scandalis quae in Alexandrinam Ecclesiam recidivis ausibus irruerunt, pax optata reddatur, et celeriter vigilantiae tuae profectus, posthabitis difficultatibus, inducatur. Data octavo idus Novembris, Severino consule, directa per Restitutum.
II.  Ad Udalricum comitem. Rogat ne graviter ferat quod eo non interrogato Sigihardum monasterii sui advocatum delegerit,  etc.
Author: Eberhardus Tegernseensis
Date:  [ODALRICO, seu UDALRICO]

EBERHARDUS, famulorum Dei vilissimus servus, domno comiti O. devotum servitium, jugemque instantiam precaminum in Christo.

Quia aliunde non habemus tam firmum suffugium sicut in vobis, jugiter insistimus succlamando vos modo opportune interdum importune. Jussu domni nostri ducis, consilio monachicae congregationis, petitioneque totius familiae nobis subjectae Sigihardum constituimus nobis advocatum. Et quia vos non fuistis cum duce, aut in tali vicinitate, ut vestri licentiam petere possemus, precamur ne nobis irascamini super hoc negotio, sed cum vestra sit gratia. Petimus etiam per clementiam vestram, jubete vestro militi Pennoni, ut famulos et ancillas Sancti Quirini, quae ad nos pertinent, nobis reddat. Si ille dicit nos habere aliquos de suo beneficio, reddimus sibi libenter. Vestro militi Wolfoldo praecepistis ut nobis redderet decimationem ad Ismanninga, quod adhuc noluit facere. Idcirco iterum iterumque precamur ut nuntium vestrum cum isto praesenti nuntio nostro mittatis, qui hoc ei a vobis firmiter praecipiat ut nobis decimationem reddat. Valete.
III.  Ad Godchardum, ut videtur, abbatem Nideraltah., cui fratrem Eginonem commendat.
Author: Eberhardus Tegernseensis

Abbati G., monachicae vitae provisori doctissimo, E. vestri servitor devotus, fratresque sibi subjecti, quidquid filii dilectissimo Patri.

Confratrem nostrum Eginonem, quem gremiolo vilitatis nostrae, prout potuimus, modicum temporis vice vestra nutriebamus, modo ab eo rogati remittimus illum vestrae paternitati. Omnes a minimo usque ad maximum pedibus vestris provoluti petimus, supplicamus, ut eum, hoc est medietatem cordis nostri, charitative suscipiatis in locum verae filiationis, ne aliter circa eum exterius agatis, quem quotidie interius Christo Deo parere non cessatis. Si aliquid delicti in vos commisit verbo vel facto, ut nos fragiles quotidie solemus, totum Deo nobisque dimitti precamur: et, si minime digni sumus pro eo impetrare quod petimus, iterum cum vestra licentia in fraternitatem libenter suscipimus.
IV.  Ad Heinricum Boiariae ducem. Se infirmitate corporis impediri quo minus ad eum proficiscatur, rogareque ut Udalricum comitem sui monasterii advocatum constituat,  etc.
Author: Eberhardus Tegernseensis

Seniori nostro, domno duci II., abbas E. a se cunctaque congregatione, quaecunque possumus oratione et famulamine.

Libenter ad vos veniremus, priusquam de hac regione ad aliam pergeretis, et ut dilectissimum dominum merito debemus, videremus, atque colloqueremur. Sed adhuc nihil habemus prae manibus, quod vobis sit honorificum, offerendum, aut nobis fructiferum. Impedit etiam me frequens corporis aegritudo, et improvisa praeparatio equitum vel equorum ad eam repentinam equitationem. Ut nobis comitem Udalricum vestra potestativa manu advocatum monasterii detis, in praesenti rogamus. Quantam penuriam fratres patiuntur, ad illos palam dicere erubesco. Vobis namque totum ut est timeo profiteri. Sed de his nobis subveniendum solius Dei singulare vestrique paternum praestolamur solatium.
V.  Ad Theomonem seu Diemonem comitem, ut monasterii praedia ad Hallam sita protegere ac ab iniquis invasoribus defendere dignetur.
Author: Eberhardus Tegernseensis

THEOMONI venerando comiti, E., abbas indignus, salutem in Domino.

Rogamus, mi domine, ut pietatis vestrae solatium habere possimus in omnibus negotiis nostris. Quo solatio maxime indigemus in his locis quibus vos potestatem habetis. Quidquid enim ad Halla habemus in familia, aut in aliis rebus, cito disterminabitur, et abstrahetur ab inimicis, nisi vos propter Deum et sanctum Quirinum hoc defendatis et contradicatis, quod petimus ut faciatis ubicunque possitis. Valete.
VI.  Ad eumdem, ut praesentium latorem aut aliquo honesto officio munerari, aut eidem veniam alium Dominum demerendi dare ne gravetur.
Author: Eberhardus Tegernseensis

E., solo nomine monachus vocitatus, comiti D., dilectissimo consanguineo, salutem in Christo.

Iste noster amicus vestrique servitor devotus venit ad nos, conquerens nihil se unquam digne laborasse in vestro servitio aut vestri antecessorum, atque idcirco dicit se adhuc carere beneficio. Fatetur namque libentius se vobis velle ministrare quam aliquo homini alio, si ei vel aliquam modicam faciatis misericordiam. Cui petimus ut aliquid auxilii faciatis, vel in beneficio aut in aliquo negotio sibi necessario. Quod si non vultis, monemus atque rogamus ut illum cum gratiosa licentia vestra alium sibi dominum conquirere permittatis.
VII.  Ad H. Remittit ei quemdam fratrem, et ut hujus diligentem curam habeat, adhortatur.
Author: Eberhardus Tegernseensis

H., fama totius bonitatis ubique diffamatae, E. fratresque sibi subjecti, salutem in Christo.

Fratrem quem nobis commisistis, misimus vobis, non quod nos taedeat pro illo labore, vel quae sibi sunt necessaria, in quantum sufficimus, ministrare. Jam enim habemus probatum quod studiosus est et capax ad discendum. Idcirco suademus ut circa eum ita fideliter peragatis, sicut illum in fidem vestram suscepistis, ne vester labor, imo et noster, consumatur inutiliter, aut spes eorum qui illum miserunt, cassetur. Si vestrae voluntatis aliquid in eo possumus implere, adhuc pro eo infatigabiliter libenterque, ut coepimus, laboramus. Alia servitia prae manibus non habemus; quamvis indigni, tamen memoriam vestri facimus jugiter in nostris orationibus. Valete in Christo.
VIII.  Ad Engelbertum ep. Frisingensem, de obitu Otperti monachi, quem precibus juvari rogat.
Author: Eberhardus Tegernseensis

Seniori nostro antistiti E., quidquid dilecto domino subditus.

Frater noster O., presbyter et monachus obiit VIII Id. Aprilis: pro cujus requie preces per sancta loca episcopii vestri praecipite facere, ut confidimus vestrae pietati.
IX.  Ad Juditham, illustrem feminam, quam rogat ut afflictae valetudini suae medicinam consulere ne gravetur.
Author: Eberhardus Tegernseensis

Domnae dignae totiusque reverentiae cum sanctitate amplectendae JUDITHAE, EBERHARDUS fidelissima cum orationis devotione servitutis notamina.

Vestrae pietatis gratiam sano et integro me habere profectu, dulcius melle, satiusque lacte os meum jucundatur gustu. Spei mei anchoram specifico quasi munimine in vos cum extendam, quasi essem in illo firmissimo et inexstinguibili Babyloniae turri, a cujusque impugnantis incursu me credo tuendum. Infirmitatibus periculosis, quia semper conturbor corporis, aliquam ad remedium potionis confectionem, adjunctoque coriofole nutrimento cum aliis pigmentis, necesse ad hoc habendis, precor, mittendam. Qualiter autem ipsa potio qualive cautione sit accipienda, et vel sursum, vel deorsum sit eructanda, litteris assignate; et si sanitati restituor, veluti proprius in postmodum vester, scitote, quia existam. De renibus etiam cervae aut tale quid, in quo pinguedo continetur, mittere dignemini, quia macerae carnis duritia in dentium meorum morsu, etiam tritorum, nihil aliud est nisi molestia. Quomodo, si fieri possit, ut potus confectio ante Quadragesimam veniat, deprecor. Valete.
X.  Ad Wigonem decanum Phyuhtwangensem, a quo suffragio orationum, aliisque charitatis officiis, quae abeunti sibi addixerat, juvari postulat.
Author: Eberhardus Tegernseensis

Domno et venerabili WIGONI decano, omni bonitate conspicuo, atque cunctis dilectissimis confratribus E. proh pudor! in cunctis exorbitans, insolubilem nodum intemeratae dilectionis.

Quia unumquodque igitur negotium in seipso imbecille, indiget alterius sustentamine, idcirco vestrae solitae pietatis haud ignarus precor subnixe ut solaminis recordemini, mihi, priusquam a vobis recessissem, promisi, quod modo, ut implere dignemini, submisse postulo. Admodum namque expavesco dum mecum revolvo quid debeam pro voto quod in cunctis me servare jam dudum spopondi, quamvis coacte, ne mollis et dissolutus in tanto opere habitus, divinam aliquomodo incurram offensam. Propter hoc enim nunc sudandum foret ad placandam divinam clementiam: quia, quae inhianter et indefesse rogare debui, ut nostis, cum maxima, eheu! recrastinatione ac recalcitratione refutavi. Quapropter vestri fulciminis atque oraminis, nec non aliorum, aeque Deum timentium satis indigeo, ne mihi non eveniat quod sacra Scriptura clamitat: Quia nec calidus nec frigidus haberis, sed tepidus solummodo dijudicaris, idcirco de ore meo evomeris. Valete
XI.  Ad Heinricum regem. Implorat ejus auxilium contra quosdam qui certum ad lacum Tegernsensem locum sibi auferre moliuntur.
Author: Eberhardus Tegernseensis

H. regali solio dignissimo, E., Tegernsensis monasterii abbas, vestra gratia subrogatus, quidquid servus in regales amministrationes.

Cum undique inimicorum stringimur persecutionibus, nullum in his omnibus, post Deum, nisi ad vos suffugium speramus. Idcirco laboramus, et in omnibus deficimus, quia non habemus a quibus fideliter res Ecclesiae defensas videamus. O quam magna regalis potentia! Dicit tantum: Fiat, et perpetuum est. Haec vestra vis imperialis auctoritatis ad nos, precamur, usque pertingat. Est locus super littus Tegernsensis stagni situs, quem Poppo et Piligrimus frater ejus, simulque mater illorum abstrahere injuste a domo Dei in suos usus haereditarios nituntur. Sed precamur ut vestro imperiali jussu hoc interdicatis, ne falsis aut corruptis pecunia judicibus a domo Dei abstrahatur priusquam in praesentia vestri dijudicetur.
NICOLAI CLARAEVALLENSIS EPISTOLAE. EPISTOLA PRIMA  Ad fratres Girardum et Henricum nuncupatoria.
Author: Nicolaus Claraevallensis

Dilectissimis fratribus GIRARDO et HENRICO F. NICOLAUS illi placere per omnia, qui est super omnia Deus benedictus in saecula.

Sequentes epistolae non sunt in unum corpus mea primum voluntate compactae, nihil in eis meo judicio, memoria dignum est; ubi nec sublimitas sermonum, nec profunditas sensuum vel ex aliqua parte poterunt inveniri. Non enim eas excipiendas dictaveram, sed mittendas, dimittendas utique si praenoscere licuisset. Nam cum multitudo diversorum negotiorum irrueret super me, manum a calamo, mentem a studio hujusmodi studiosius extergebam, et hoc non minus velociter quam libenter, dormiebat anima mea prae taedio, taediosi operis multitudine provocata, nec poteram ad plurima, sicut ad singula vigilare: ad illud solummodo vigilans, ut possem petentes vel exspectantes citius expedire, hinc est quod multa similia ibi posita sunt; multa tam de veteribus quam novis epistolis nunc quidem latenter impressa, nunc signanter expressa, cum mihi melius memoria quam ingenium subveniret. Nec hoc dico quasi, si voluissem, potuissem sententiosum opus in limatam eloquentiam complanare: cum hoc longe fecerit a me et ingenii tarditas, et exercitii raritas et diversitas propositi mei. Non sum orator, neque filius oratoris, sed homo simplex et domi habitans, rusticanus utique et vellicans sycomoros. Illis verborum venationes tota voluntate relinquo, qui per locutionum silvas libenter deambulant, et rhetoricos modulos quasi florentes ramusculos decerpere gloriantur. Isti enim sunt, qui eloquia Domini, eloquia casta quasi tribulosa quaeque refugiant ; et ab asperitate segetum abhorrentes, spinarum floribus inhiant, vanitate utique pleni, non veritate, si tamen vanitate quis possit impleri. Vos ergo, dilectissimi, qui eas eligere et in unum colligere voluistis, supprimite verba dicta potius quam dictata, nec efferatis in publicum quod publicum erubescit. Alioquin ego de verecundia, vos de amicitia periclitabimini: et in illa re facietis offendiculum, quae singulariter odit offensionem. Nec hoc dico, quasi de vobis vel dubitem, vel debeam dubitare: cum utriusque visceribus perenniter invisceratus sim in charitate Dei et patientia Christi. Tu es enim regii germinis praefulgidum sidus; qui de summo rerum vertice veniens, mundi gloriam in terra collisisti; quem et nobilitas singularis, et humilitas specialis non minus amabilem quam admirabilem reddiderunt. Tu vero alter dulcissimae conservationis speculum et exemplum: quem et jucunda severitas, et severa jucunditas, et affabilem, et imitabilem praebuerunt. Ille autem, qui vos elegit ante mundi constitutionem , et vocavit in admirabile lumen suum, sit vobis via in moribus, veritas in sermonibus, in splendoribus vita cum apparuerit splendor gloriae, et figura substantiae ejus , ad judicandum orbem terrae in aequitate, et populos in veritate sua

Notes: (si enim epistolarum nomine
censendae sunt) (Psal. XI) (Ephes. I) (Heb. I) (Psal. XXXV.)
EPISTOLA IX.  Brocardi abbatis de Balerna ad ipsum Nicolaum de conversione et nova dilectione congratulativa.
Author: Nicolaus Claraevallensis

Dilecto sibi multum et amabili valde NICOLAO frater BROCARDUS de Balerna a salute in felicitatem.

Hac vice prima in simplici stylo recipe me: et sine modo, ut quadam compositione graduum liceat ascendere ad animal primum pennatum implumi bestiolae. Si testudo est, quomodo loquetur avi pennatae? Si talpa est, qualiter cum cervo saliet? Si cicada, quomodo citillabit ad oloris melodiam? Concede, quaeso, ut in simplicitate mea tanquam hebes vetulus accedam ad juvenem chalybatum; incidentis aciem persensi, ideo chalybe a simili mihi sit argumentum: at etiam hebeti et obtuso, opus est et chalybe, praefatiuncula haec stet hic. Gratias ago Deo nova facienti omnia pro novo mirabili de immutatione nova innovati Nicolai: qui fecit album de nigro, novum quid fecit et mirabile: sed hoc mirabilius est inter omnia nova, et novo novius quod de tali nigro tale album factum est. Bene et optime potuit facere, quem fecisse constat, ut Aethiops pellem suam mutaret . « Haec mutatio dexterae Excelsi . » Benedicamus illi conflatorio, in quo sic conflatum est et purgatum ut ad albedinis claritatem perveniret cum nova admiratione et novo gaudio. Sed quid ad me de hac novitate? Multum per omnia. Etenim novam gratiam noviter me accepisse glorior in hac novitate de nova notitia et nova familiaritate et nova dilectione, nova intentio, novi thesauri de novo amico noviter invento. Huic scriptum est: « Amicus fidelis protectio fortis: qui invenit illum invenit thesaurum , cujus memoria delicias mihi operatur incomparabiles et recordatio jucunditatem, et consideratio suavitatis abundantiam, et perfruitio gaudii novitatem. An non ista nova sunt, a nova inventione decurrentia et uberrime redundantia? Haec a te ad me, sed a me, quid ad te? Dico, purga, poli, lima, rade, sculpe, innova, depone, lava, terge, ut album nostrum purgatum, adhuc ibi amplius quam septuplum purgetur.

Notes: (Jer. XIII) (Psal. LXXVI) (Eccli. VI)
EPISTOLA XI.  In persona Patris Fratris Girardi de Perona, ad quemdam hominem suum, de ingratitudine.
Author: Nicolaus Claraevallensis

Dilecto suo N. Frater GIRARDUS diligere judicium et justitiam.

Vetus proverbium est et veterum ore celebrata sententia: Beneficiorum memoria labilis est, injuriarum vero tenax. Nihil enim, ut philosophus ait, inter homines, tam celerrime consenescit quam beneficium, cum aeternae memoriae configendum ab omnibus praedicetur. Hanc pessimam consuetudinem invenerunt filii hominum ut distendantur in ea, quia gratiis ingrati sunt, et beneficiis non volunt respondere. Ingratitudo pessimum vitium, dispersio virtutum, meritorum exinanitio, ventus furens et urens, exsiccans misericordiae fontem, rorem pietatis extergens et obturans flumina gratiarum. Haec et si propter te penitus dico, volens ad beneficia commovere. Tu scis quia multa bona feci tibi, et fecisse me gaudeo: non est ista commemoratio quasi exprobatio beneficii accepti, sed commonitio quaedam, ut quod mihi amplius facere non potes facias filio meo, quia ipse in me, et ego in eo . Natura enim et usus habet, ut qui diligit patrem, diligat et filium, diligatur a patre . Ipse tibi multa debet, sed tu mihi multa debes; et hoc multum contra multum debet esse quaedam laxatio debitori. Fac cum illo gratiam et benignitatem, quia quidquid illi feceris, mihi factum est. Sic enim liberaberis et apud Deum et apud homines; et omnes qui audierint dicent quia Fecit quod debuit facere homo iste. Ego autem G. uti charissimum meum rogo, ut praedicto R. litteras istas legas attentius et per singula verba discutias.

Notes: (Joan. VI) (ibid.)