EPISTOLA CXI. AD FRATRES IN GOTHIA.  (Anno incerto.)   Hortatur ad poenitentiam, ad observantiam vitae regularis, et ad fortitudinem in exorta tribulatione.
Author: Alcuinus

Sanctissimis in Christi charitate fratribus, Deoque in diversis Gothiae partibus fideliter servientibus humilis levita Alcuinus salutem.

Legimus Dominum discipulis praecepisse ut turbas per contubernias discumbere fecissent, quinquagenos et quinquagenos; quos omnes unius panis soliditate refici volebat . Quinquagenarius numerus, in quo lex data est, ipse Spiritus Paraclitus a Patre et Filio missus, qui in centum viginti nomina descendit, remissionem peccatorum significat: quam omnes fideles in ipsius sancti Spiritus gratia accipiunt, primo in sacramento baptismatis; secundo in poenitentiae lacrymis, quibus anima peccatrix abluta ad visionem Dei Salvatoris pervenire merebitur; dicente ipsa Veritate: Beati mundo corde, quoniam ipsi Deum videbunt . Ecce nunc tempus acceptabile, ecce nunc dies salutis . Mundemus nos ab omni inquinamento carnis et spiritus, perficientes salutem animarum nostrarum . Haec vero scientes et optime intelligentes, charissimi fratres, nil sordidum in vestra 142 remaneat conscientia, sive de carnis fragilitate contractum, sive de spiritus inquietudine infectum, ut dignam in cordibus vestris Spiritus sanctus sibi inveniat habitationem. Nullam malignus hostis in vestra bona conversatione inveniat suae malitiae partem, nec aditum quem quaerit, reperiat vestris in cordibus; sed omni custodia animas vestras confirmate in charitatis munimine, in tutela obedientiae, in muro humilitatis, in castitatis observatione, in sanctae pacis conjunctione. Viriliter pugnate contra antiquum hostem, et communibus manibus debellate eum, qui rugiens circuit, quaerens quem devoret . Portate in frontibus vexillum crucis, et in cordibus charitatis munimenta, et catholicae fidei firmamentum. Spe firma vosmetipsos erigite ad Deum, et nihil contra vestram valet unanimitatem illius insidiosa calliditas. Magis humili mente senioribus vestris obedire parati, quam murmurationis vitio dijudicare, quidquid vobis injungatur operis. Vovistis vos Deo servire, paternisque regi consiliis. Nolite vosmetipsos super rectores exaltare vestros, nec eorum judicare acta vel consilia; sed contenti tantummodo estote eorum judicio, quidquid agatis, regularisque vitae praeceptis, in quibus maxime humilitas obediendi cum charitate praecipitur. Horae vero vestrae omnes animabus vestris utiles inveniantur, vel in opere manuum, vel in lectionis studio, vel in orationis gratia. Oret operarius corde, ut duplici mercede dignus habeatur. Similiter in refectione corporis anima reficiatur in gratiarum actione Deo; vel si corpus labore afficiatur, mens compunctione confirmetur. Sic vero armatum monachum duplici suffragio, nil antiquus hostis nocere poterit , qui quaerit per vagationem mentis mercedem minuere laborantis. Ego vero saeculi tempestatibus turbatus, casso multis in locis labore desudavi; sed modo quasi naufragus, Deo miserante, ad portum dejectus quietis: in quo me fessum et vulneratum jacentem, deprecor, sanctarum assiduitate orationum vestram unanimitatem auxiliari, ut quandoque ad florentia virtutum rura pervenire merear, et bona securitate illi soli servire, in quo solo est totius spes salutis, sine quo nec cadens resurgere, nec bene stans firmo gradu stare poterit. Misi munuscula parva dilectioni vestrae, sed Deo teste, non parva charitate, quantum in pectore peccatoris ejus igniculus scintillare valet. Tamen si Deus mihi vobiscum in sanctitate vitae stare necdum dedisset, tamen piissima illius gratia vestram veraciter corde meo infudit charitatem, optans atque humiliter deprecans, quatenus per vestras sanctissimas orationes munus voluntatis meae Deo acceptabile esse, ejusque donum in anima mea recipere dignetur, qui gratiam pro gratia dare solet; de cujus plenitudine accepimus, quidquid boni habere videmur. Illius sit semper charitas in corde, laus in ore, et opere bono signum perfectae dilectionis. Plurima vestrae beatitudini scribere desideravi, sed nuntio tribulationis consternatus, haec pauca dictavi. In qua vero tribulatione vos viriliter agere et constanti esse animo obsecro, scientes quod Deus nunquam deserit sperantes in se . Et si qualibet tribulatione cogente, locum mutare necesse sit, nunquam regularis vitae observatio mutetur; nec tribulatio corporis animi fatiget constantiam. Nox et dies vices suas peragunt. Maris tempestas serenitatis tranquillitate mitigatur. Nec perpetua prosperitas in hoc praesenti saeculo inveniri valet, quia in exsilio sumus, et ad laborem nascimur . Et sicut flagella infantes erudiunt ad discendum sapientiae decus, vel bonis assuescere moribus, ita et nos laboribus et doloribus admonemur ad perpetuae beatitudinis properare quietem, quae nullo dolore vel labore fuscatur, nullo fine terminatur, sed perpetua jucunditate et felicitate stabilis permanet in aeternum. Ad hanc adipiscendam nullus vestram sanctam intentionem deterreat labor 143 nullae hujus saeculi blanditiae retrahant; sed forti animo, fratres charissimi, estote, in omni opere bono stabiles, scientes, quod labor vester non est inanis apud Deum , et qui plus laborat, plus mercedis accipiet. Dominus Deus, qui vos in unius ovilis charitate congregavit, aeterna benedictione intra moenia catholicae fidei, et sanctae charitatis divitias in bonis operibus adjuvare, perpetualiterque custodire dignetur, Domini patres, fratres et filii desiderantissimi, atque mei animi charitate dulcissimi.

Notes: (Luc. IX, 14) (Matth. V, 8) (II Cor. VI, 2) (II Cor. VII, 1) (I Petr. V, 8) (Apoc. XII, 9) (Psal. XVII, 31) (Job. V, 7) (I Cor. XV, 58)