medieval-data/medieval-letters huggingface dataset:
EPISTOLA XII.
Author: Ausonius Burdigalensis

ΑΥΣΟΝΊΟΣ ΠΑΥΛΩ. Ἐλλαδικῆς μετέχων Μούσης, Latiaeque Camenae, Ἀξίῳ Αὐσόνιος sermone alludo bilingui. Musae, quid facimus? τί κεναῖσιν ἐπ' ἐλπίσιν αὕτως Ludimus ἀφραδίῃσιν, ἐν ἤματι γηράσκοντες: Σαντονικοῖς camp οισιν ὅπη κρύος ἄσπετόν ἐστιν, Erramus gelido τρομεροὶ rigidique poetae. Πιερίδων τερενοπλοκάμων θεράποντες inertes. Πάντα δ' ἔχει παγετός τε pedum καὶ κρυμὸς ὀδόντων, Θαλπωρὴ quia nulla πέλει χιονώδεϊ χώρῃ, Et duplicant frigus ψυχρὰ carmina μητιόωντες. Ἀρχόμενος δ' ἄρα μῆνιν ἠώϊα. . . . Primitias Παύλῳ nostro πέμψω μελιηδεῖς. Μνημοσύνης κρηδεμνοκόμου πολύ inclyta τέκνα Ἐννέα verbosae, κρινοστέφανοί τε puellae. Ἔνθ' ἄγε μοι τολυπεύετ' ἔπη, κουρώδεα μολπὴν. Φρόνtibus ἡμετέραις πτέρινον praeferte libellum Υματαρ..· στίχον.. . . . Παύλῳ ἐφαρμόζητε μεμιγμένον . . . ᾠδήν. Οὐ γάρ μοι θεμίς ἐστιιν in hac regione μένοντι Ἄξιον ab nostris ἐπιδευέα esse καμήναις. Κεῖνος ἐμοὶ πάντων μέτοχος, qui seria nostra, Qui joca παντοδαπῇ novit tractare παλαίστρῃ. Καὶ νῦν sepositus μοναχῶ ἐνὶ rure κρεβέννῳ, Ἀσταφύλῳ ἐνὶ χώρῳ, habet θυμαλγέα λέσχην, Ὄυτε φίλοις ἑτάροις, nec mensae accommodus ulli, Ὄττι ἀθελξινόοις . . . μὲν φάτο μούσαις. Jam satis, ὦ φίλε Παῦλε, πόνων ἀπεπειρήθημεν Ἐν τε fo ρῳ caus αις τε καὶ ingrat αῖσι καθέδραις, Ῥητορικοῖς lu δοισι καὶ ἔπλετο οὐδέν ὄνειαρ. Ἀλλ' ἤδη κεῖνος μὲν ἅπας juven άλιος ἱδρὼς Ἐκκέχυται μελέων τρομερὴ λάβε βλέμμα senectus, Καὶ minus in sumptum δαπανὰς levis arca ministrat. Οὐ γὰρ ἔχει ἀπάλαμνος ἀνὴρ. . . Κλεινικὸς οὐθ' ὁ γέρων. . . . . Aequanimus si qua fueris, ἐς πάντα μάλ' εὕδειν Malueris, λήθη δὲ πόνου ἔσετ', ἠδὲ πενίης. Κεῖνο δὲ παγκάλλιστον, ut omnibus undique mensis Σὺν φιάλῃ ἢ σὺν δέπαϊ συνοπάονι μουσέων Θυμοῦ ἀκηχεμένου solatia blanda requiras. Hic erit et fructus Δημήτερος ἀγλαοκάρπου. Ἔνθα σοι εἴδαρ ἔοι, πολυχανδέα pocula θέντι Κιρνᾷν, αἴκε θέλοις, νέκταρ vin οιο bon οιο Ambo igitur nostrae παραλέξομεν otia vitae, Dum res, et aetas, et sororum Νήματα πορφύρεα πλέκονται.
EPISTOLA XIII.
Author: Ausonius Burdigalensis

ΑΥΣΟΝΙΟΣ ΠΑΥΛΩ. Ῥωμαίων ὕπατος ἀρεταλόγῳ ἠδὲ ποιητῇ Αὐσόνιος Παύλῳ σπεῦδε φίλους ἰδέειν.
EPISTOLA XIV.
Author: Ausonius Burdigalensis

AUSONIUS PAULO. Aequoream liqui te propter, amice, Garumnam. Te propter campos incolo Santonicos. Congressus igitur nostros pete. Si tibi cura, Quae mihi, conspectu jam potiere meo. Sed tantum appropera, quantum pote corpore, et aevo: Ut salvum videam, sat cito te video. Si post infaustas vigor integratus habenas, Et rediit membris jam sua mobilitas: Si riguam laetis recolis Pimpleida Musis, Jam vates, et non flagrifer Automedon: Pelle soporiferi senium, nubemque veterni: Atque alacri mediam carpe vigore viam. Sed cisium, aut pigrum cautus conscende veredum. Non tibi sit rhedae, non amor acris equi. Canteri moneo male nota petorita vites. Nec celeres mulas ipse Metiscus agas. Sic tibi sint Musae faciles, meditatio prompta, Et memor: et liquidi mel fluat eloquii. Sic, qui venalis tam longa aetate Crebennus Non habet emptorem, sit tibi pro pretio. Attamen ut citius venias, leviusque vehare, Historiam, mimos, carmina, linque domi: Grande onus in Musis; tot saecula condita chartis, Quae sua vix tolerant tempora, nostra gravant. Nobiscum invenies ἐπέων πολυμορφέα πληθύν, Γραμματικῶν τε πλοκὰς καὶ λογοδαιδαλίην, Δάκτυλον ἡρῶον, καὶ ἀοιδοπόλον χορίαμβον, Σὺν Θαλίες τε χόρῳ σύρματα Τερψιχόρες. Σωταδικόν τε κίναιδον, ἰωνικὸν ἀμφοτέρωθεν, Ῥυθμῶν Πινδαρικῶν ἔννομον εὐεπίην Εἰλιπόδην σκάζοντα, καὶ οὐ σκάζοντα τρίμετρον, Ὀκτὼ Θουκυδίδου, ἔννεα Ἡροδότου. Ῥητορικῶν θαυμαστὰ σοφῶν ἐρικύδεα φῦλα Πάντα μάλ', αἴκε θέλοις, καὶ πλέον, αἴκε θέλοις. Hoc tibi de nostris ἀσπαστικὸν offero libris. Vale. Valere si voles me, jam veni.
EPISTOLA XV.
Author: Ausonius Burdigalensis

AUSONIUS TETRADIO salutem. O qui venustos uberi facundia Sales opimas, Tetradi: Cavesque, ne sit tristis et dulci carens Amara concinnatio: Qui felle carmen atque melle temperans, Torpere Musas non sinis, Pariterque fucas, quaeque gustu ignava sunt, Et quae sapore tristia: Rudes Camenas qui Suessae praevenis: Aevoque cedis, non stylo. Cur me propinquum Santonorum moenibus Declinas, ut Lucas boves Olim resumpto praeferoces praelio Fugit juventus Romula? Non ut tigris te, non leonis impetu, Amore sed charo expeto. Videre alumni gestio vultus mei, Et indole optata frui. Invitus olim devoravi absentiae Necessitatem pristinae, Quondam docendi munere adstrictum gravi Iculisma cum te absconderet. Et invidebam devio, ac solo loco Opes camenarum tegi. At nunc frequentes, atque claros, nec procul, Cum floreas inter viros: Tibique nostras ventus auras deferat, Auresque sermo verberet: Cur me supino pectoris fastu tumens Spernis poetam consulem? Tuique amantem, teque mirantem, ac tua Desiderantem carmina, Oblitus alto negligis fastidio? Plectendus exemplo tuo: Ni stabilis aevo pectoris nostri fides Quamquam recusantes amet. Vale: valere si voles me: pervola Cum scrinio et musis tuis.
EPISTOLA XVI.
Author: Ausonius Burdigalensis

AUSONIUS PROBO praefecto praetorio salutem.

Oblata per antiquarios mora, scio promissi mei gratiam exspectatione consumptam, Probe vir optime. In secundis tamen habeo non fefellisse. Apologos Titiani, et Nepotis chronica quasi alios apologos ad nobilitatem tuam misi, gaudens atque etiam glorians fore aliquid, quod ad institutionem tuorum sedulitatis meae studio conferatur. Libello tamen apologorum antetuli paucos epodos, studio in te observantiae meae impudentissimos: paucos quidem, ut ego loquax judico: verum tu cum legeris, etiam nimium multos putabis. Adjuro benevolentiam tuam verecundiae meae testem, eos mihi subita persuasione fluxisse. quod sane ipsi per se probabunt. Fors fuat, ut si mihi vita suppetet, aliquid rerum tuarum quamvis incultus exspoliam: quod tu etsi lectum non probes, scriptum boni consules. Cumque ego imitatus sim vesaniam Chaerili, tu ignoscas magnanimitate Alexandri. Hi igitur, ut Plautus ait, interim erunt antilogium fabularum, garruli et deceptores, qui compositi ad honorificentiae obsequium, ad aurium convicium concurrerunt. Vale, et me dilige.

Notes: (nam et ipsa
instar sunt fabularum) (Nam quis hos diu cogitaret?)
EPISTOLA XVIII.
Author: Ausonius Burdigalensis

AUSONIUS PONTIO PAULINO. Condiderat jam solis equos Tartessia Calpe: Stridebatque freto Titan insignis Ibero: Jam succedentes quatiebat Luna juvencas; Vinceret ut tenebras radiis, velut aemula fratris. Jam volucres, hominumque genus superabile curis, Mulcebant placidi tranquilla oblivia somni. Transierant idus, medius suprema december Tempora venturo properabat jungere Jano. Et nonas decimas ab se nox longa kalendas Jugiter acciri celebranda ad festa jubebat.

Nescis, puto, quid velim tot versibus dicere; medius fidius neque ipse bene intelligo: tamen suspicor. Jam prima nox erat ante diem nonum decimum kalendarum Januariarum, cum redditae sunt mihi litterae tuae oppido quam litteratae. His longe jucundissimum poema subdideras, quod de tribus Suetonii libris, quos ille de regibus dedit, in epitomen coegisti, tanta elegantia, solus ut mihi videare assecutus, quod contra rerum naturam est, brevitas ut obscura non esset. In his versibus ego ista cognovi. Europamque Asiamque duo vel maxima terrae Membra: quibus Libyam dubie Sallustius addit Europae adjunctam, possit cum tertia dici: Regnatas multis, quos fama obliterat: et quos Barbara Romanae non tradunt nomina linguae, Illibanum, Numidamque Avelim, Parthumque Vononem, Et Caranum, Pellaea dedit qui nomina regum. Quique magos docuit mysteria vana Necepsus: Et qui regnavit sine nomine mox Sesoostris. Haec tu quam perite, et concinne, quam modulate, et dulciter, ita juxta naturam Romanorum accentuum enuntiasti, ut tamen veris, ac primigeniis vocibus sua fastigia non perirent. Jam quid de eloquentia dicam? liquide adjurare possum, nullum tibi ad poeticam facundiam Romanae juventutis aequari. Certe ita mihi videris. Si erro, pater sum, fer me: et noli exigere judicium, obstante pietate. Verum cum pie diligam, sincere ac severe judico. Affice me, oro, tali munere frequenter: quo et oblector, et honoror. Accessit tibi ad partem poeticam mellea modulatio. Quid enim aliud agunt, Audax Icario qui fecit nomina ponto, Et qui Chalcidicas moderate enavit ad arces, nisi ut et vegetam, et sublimem alacritatem tuam, temeritatem voces: me vero, et consultum, et quem filius debeat imitari, salutari prudentia praeditum dicas? Quod equidem contra est. Nam tu summa sic appetis, ut non decidas: senectus mea satis habet, si consistat. Haec ad te breviter, et illico, vesperis illius secuto mane dictavi. Ita enim tabellarius tuus, ut epistolam referret, instabat. Nam si mihi otium fuerit, oblectabile negotium erit ad te prolixius delirare, te ut eliciam, mihi ut satisfaciam. Vale.
EPISTOLA XXI.
Author: Ausonius Burdigalensis

AUSONIUS PAULINO SUO salutem.

Multas et frequentes mihi gratiae tuae causas et occasio subinde nata concinnat, et naturae tuae facilitas benigna conciliat, Pauline fili. Nam, quia nihil, poscente me, abnuis, magis acuis procaciam, quam retundis: ut nunc quoque in causa Philonis procuratoris quondam mei experiere, qui apud Hebromanum conditis mercibus, quas per agros diversos coemit, concesso ab hominibus tuis usus hospitio immature periclitatur expelli. Quod nisi indulseris, rogante me, ut et mora habitandi ad commodum suum utatur: et nauso, aliaque quavis navi usque ad oppidum praebita, frugis aliquantulum nostrae advehi possit, Lucaniacus ut inopia liberetur mature: tota illa familia hominis litterati non ad Tullii frumentariam, sed ad Curculionem Plauti pertinebit. Hoc quo facilius impetrarem, aut quo majorem verereris molestiam, si negares, concinnatam iambis, signatamque ad te epistolam misi: ne subornatum diceres tabellarium, si ad te sine signi fide veniret. Signavi autem, non ut Plautus ait, per ceram, et linum, litterasque interpretes, sed per poeticum characterem magis notavimus, tamquam signum impressum judicares. Philon, meis qui villicatus praediis, Ut ipse vult, epitropos; Suis querelis asserit nostras preces: Quas ipse lentus prosequor. Videbis ipsum, qualis adstet cominus, Imago fortunae suae, Canus, comosus, hispidus, trux, attubus, Terentianus Phormio. Horrens capillis ut marinus asperis Echinus, aut versus mei. Hic saepe falsus messibus vegrandibus, Nomen perosus villici, Semente sera, sive multum praecoqua, Et siderali inscitia, Coelum lacessens, seque culpae subtrahens, Reos peregit coelites. Non cultor instans, non arator gnaruris, Promusque, quam condus magis, Terram infidelem, nec feracem criminans, Negotiari maluit. Mercatur quoquo foro venalium. Mutuatur ad Graecam fidem. Sapiensque supra Graeciae septem viros, Octavus accessit sophos. Et nunc paravit triticum caseo sale, Novusque pollet emporus. Adit inquilinos, rura, vicos, oppida. Soli et sali commercio. Acatis, phaselis, lintribus, stlatis, rate, Tarnim et Garumnam permeat. Ac lucra damnis, damna mutans fraudibus, Se ditat, et me pauperat. Is nunc ad usque vectus Hebromagum tuam, Sedem locavit mercibus. . . . . . . . . . . . . . . . . Ut inde nauso devehat . . . . . . . . . . . . . . . Nostros in usus, ut refert, Hunc ego paucis, ne graveris hospitem. . . . . . . . . . . . . . . . . Adjutus ut mox navis auxilio tuae, Ad usque portus oppidi, Jam jam Perusina, et Saguntina fame, Lucaniacum liberet. Hoc si impetratum munus abs te accepero, Prior colere, quam Ceres. Triptolemon olim, sive Epimenidem vocant, Aut Bulianum Buzygen, Tuo locabo postferendos nomini. Nam munus hoc fiet tuum.

Notes: (Nam gloriosum Graeculus nomen putat,
Quod sermo fucat Doricus)
EPISTOLA XXII.
Author: Ausonius Burdigalensis

AUSONIUS PAULINO salutem. Proxima quae nostrae fuerat querimonia chartae, Credideram, quod te, Pauline, inflectere posset, Eliceretque tuam blanda objurgatio vocem. Sed tu juratis velut alta silentia sacris Devotus teneas, perstas in lege tacendi. Non licet: anne pudet, si quis tibi jure paterno Vivat amicus adhuc, maneasque obnoxius haeres? Ignavos agitet talis timor; at tibi nullus Sit metus; et morem missae acceptaeque salutis Audacter retine; vel si tibi proditor instat, Aut quaesitoris gravior censura timetur, Occurre ingenio, quo saepe occulta teguntur. Threicii quondam quam saeva licentia regis Fecerat elinguem, per licia texta querelas Edidit, et tacitis mandavit crimina telis. Et pudibunda suos malo commisit amores Virgo, nec erubuit tacituro conscia pomo. Depressis scrobibus vitium regale minister Credidit, idque diu texit fidissima tellus: Inspirata dehinc vento cantavit arundo. Lacte incide notas: arescens charta tenebit Semper inaspicuas: prodentur scripta favillis. Vel Lacedaemoniam scytalen imitare, libelli Segmina Pergamei tereti circumdata ligno Perpetuo inscribens versu; qui deinde solutus Non respondentes sparso dabit ordine formas, Donec consimilis ligni replicetur in orbem. Innumeras possum celandi ostendere formas, Et clandestinas veterum reserare loquelas, Si prodi, Pauline, times, nostraeque vereris Crimen amicitiae. Tanaquil tua nesciat istud. Tu contemne alios; nec dedignare parentem Affari verbis. Ego sum tuus altor, et ille Praeceptor primus, primus largitor honorum, Primus in Aonidum qui te collegia duxi.
EPISTOLA XXV.
Author: Ausonius Burdigalensis

AUSONIUS SYMMACHO.

Modo intelligo, quam mellea res sit oratio, quam delenifica, et quam suada facundia. Persuasisti mihi quod epistolae meae apud Capuam tibi redditae concinnatio inhumana non esset. Sed hoc non diutius, quam dum epistolam tuam legi, quae me blanditiis inhiantem tuis, velut succo nectaris delibuta, ducit. Ubi vero chartulam pono, et meipsum interrogo, tum absynthium meum resipit, et circumlita melle tuo pocula deprehendo. Si vero, id quod saepe facio, ad epistolam tuam redii, rursus illicior, et rursum ille suavissimus, ille floridus tui sermonis affatus, deposita lectione, vanescit, et testimonii pondus prohibet inesse dulcedini. Hoc me velut aerius bracteae fucus, aut picta nebula, non longius, quam dum videtur, oblectat: Chamaeleontis bestiolae vice, quae de subjectis sumit colorem. Aliud sentio ex epistola tua, aliud ex conscientia mea: et tu me audes facundissimorum hominum laude dignari? tu, inquam mihi ista, qui te ultra emendationem omnium protulisti? aut quisquam ita nitet, ut comparatus tibi non sordeat? Quis ita ad Aesopi venustatem, quis ad sophisticas Isocratis conclusiones, quis ad enthymemata Demosthenis, aut opulentiam Tullianam, aut proprietatem nostri Maronis accedat? quis ita affectet singula, ut tu imples omnia? Quid enim aliud es, quam ex omni bonarum artium ingenio collecta perfectio? Haec, domine mi fili Symmache, non vereor, ne in te blandius dicta videantur esse quam verius. Et expertus es fidem meam mentis atque dictorum, dum in comitatu degimus ambo aevo dispari: ubi tu veteris militiae praemia tyro meruisti, ego tyrocinium jam veteranus exercui. In comitatu tibi verus fui, nedum me peregre existimes composita fabulari. In comitatu, inquam, qui frontes hominum operit, mentes tegit, ibi me et parentem, et amicum, et si quid utroque charius est, chariorem fuisse sensisti. Sed abeamus ab his, ne isthaec commemoratio ad illam Sosiae formidinem videatur accedere. Illud quod pene praeterii, quanta affectatione addidisti? ut ad te didascalicum aliquod opusculum, aut sermonem protrepticum mitterem. Ego te docebo docendus adhuc, si essem id aetatis, ut discerem? aut ego te vegetum, atque alacrem commonebo? eadem opera et musas hortabor, ut canant, et maria ut effluant, et auras ut vigeant, et ignes ut caleant admonebo: aut si quid invitis quoque nobis natura fit, superfluus instigator agitabo. Sat est unius erroris: quod aliquid meorum me poenitente vulgatum est: quod bona fortuna in manus amicorum incidit. Nam si contra id evenisset, nec tu mihi persuaderes placere me posse. Haec ad litteras tuas responsa sint: caetera quae noscere habes, compendii faciam. Sic quoque jam longa est epistola. Julianum tamen familiarem domus nostrae, si quid de nobis percontandum arbitraris, allego. Simul admoneo, ut cum causam adventus ejus agnoveris, juves studium, quod ex parte fovisti. Vale.
298-299  EPISTOLA PRIMA. AD ALEXANDRUM II PONTIFICEM ROMANUM.
Author: Lanfrancus Cantuariensis

Orat ut onus episcopale, quod ipsius maxime imperio coactus susceperat, ab humeris suis eximi jubeat; excusatque se quod Romam praefixo tempore non venerit.

Summo sanctae Ecclesiae pastori ALEXANDRO papae, LANFRANCUS indignus antistes, canonicam obedientiam. Nescio cui aptius calamitates meas explicem quam tibi, Pater, etc. Jam dedimus ad calcem epistolarum Alexandri II, Patrologiae t. CXLVI.
300  EPISTOLA II. AD EUMDEM.
Author: Lanfrancus Cantuariensis

De Hermano episcopo, quod senili aetate prolixaque aegritudine confectus impar jam oneri videatur: et de Lichfeldensi qui episcopatu se abdicavit, an ejus consecrationem permittere debeat, qui illius loco est subrogatus.

Universae Christi Ecclesiae summo rectori ALEXANDRO, indignus Anglorum archiepiscopus LANFRANCUS, finem inferre bonum bono principio. Necessitate urgente exspectare, etc. Reliqua habes in Alexandro II, ubi supra.
301  EPISTOLA III. AD EUMDEM.
Author: Lanfrancus Cantuariensis

Eboracensis Ecclesiae adversus Cantuariensem controversiam promit, quo pacto in Wentano conventu tractata et conclusa fuerit, perscriptaeque sibi juxta illam concordiae mittens exemplum petit ut privilegium apostolicum indulgeat; commemoratis dein pontificis erga se beneficiis, suam ad Berengarium epistolam mittit quam expetierat.

Domino totius Christianae religionis summo speculatori ALEXANDRO papae, LANFRANCUS sanctae Dorobernensis Ecclesiae antistes, debitam cum omni servitute obedientiam. Meminisse debet humiliter excellens excellenterque humilis beatitudo vestra, etc. Vide ubi supra.
302-303  EPISTOLA IV. ALEXANDRI II PAPAE AD LANFRANCUM.
Author: Lanfrancus Cantuariensis

Praedecessorum suorum decreta confirmat, ut monachis ecclesias cathedrales obtinere liceat contra eos qui Cantuariae aliisque locis monachos exturbare clericosque inducere conabantur.

ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, reverendissimo fratri in Christo LANFRANCO venerabili Cantuariorum archiepiscopo, salutem et apostolicam benedictionem. Accepimus a quibusdam venientibus de partibus vestris, etc. Vide inter epistolas Alexandri II, Patrologiae t. CXLVI.
304  EPISTOLA V. LANFRANCI AD HILDEBRANDUM, ROMANAE ECCLESIAE ARCHIDIACONUM.
Author: Lanfrancus Cantuariensis

De sua in illum benevolentia praefatus docet Eboracensem controversiam fuisse compositam, missamque ad sedem apostolicam rei gestae relationem, quod ab ipso legi cupiat.

Domino sanctae Romanae Ecclesiae archidiacono HILDEBRANDO, LANFRANCUS suus, sanctis principiis sanctum conjungere finem. Explicare litteris mens mea non potest quanta dilectione vestrae sinceritati connectitur, etc. Vide ad calcem epistolarum Gregorii VII, Patrologiae tom. CXLVIII.
EPISTOLA VI. HILDEBRANDI AD LANFRANCUM.
Author: Lanfrancus Cantuariensis

Ideo pallium, quod ejus legati petebant, missum non fuisse, quod absentibus mitti non soleat. Proinde necessarium esse ut Romam veniat.

LANFRANCO, venerabili Cantuariorum archiepiscopo, sanctae Romanae Ecclesiae HILDEBRANDUS archidiaconus, salutem in Domino. Verba legatorum vestrorum, etc. Exstat inter epistolas S. Gregorii VII, ubi supra.
EPISTOLA VII. VILLELMI CONQUESTORIS AD GREGORIUM PAPAM.
Author: Lanfrancus Cantuariensis

Admonitus rex a legato de fidelitate facienda pontifici, et de pecunia Romam mittenda: de pecunia annuit; de fidelitate, quia inusitatum, recusavit.

Excellentissimo sanctae Ecclesiae pastori GREGORIO, gloriosus gratia Dei Anglorum rex, et dux Nortmannorum Willelmus, salutem cum amicitia. Hubertus legatus tuus, etc. Exstat ad calcem epistolarum Gregorii.
305  EPISTOLA VIII. LANFRANCI AD GREGORIUM VII.
Author: Lanfrancus Cantuariensis

Purgat quod objectum fuerat a pontifice, minus se ab eo, et Ecclesiam Romanam post adeptum episcopatum diligi, quam solebat; amorem contra pontificis remissiorem ait erga se videri. Se regi, quod per legatum suggesserat, suasisse, sed non persuasisse.

Reverendo sanctae universalis Ecclesiae summo pastori GREGORIO, peccator et indignus antistes LANFRANCUS, servitium cum debita subjectione. Litteras excellentiae vestrae, etc. Vide ubi supra.
EPISTOLA IX. AD THOMAM EBORACENSEM ARCHIEPISCOPUM.
Author: Lanfrancus Cantuariensis

De poenitente triplicis homicidii reo, et commonitoriis ejus episcopi litteris.

LANFRANCUS indignus antistes, dilectissimo Eboracensi archiepiscopo THOMAE, salutem cum orationibus. Robertus Sagiensis episcopus hunc poenitentem ad me misit, et mandavit quod iste miserrimus tres homines montem Sancti Michaelis adeuntes tertio Pentecostes die invaserit, et interfecerit. Cui ex more poenitentia injuncta commonitorias litteras sibi tradidit, ut si quis episcopus pietate motus misericordiam ei vellet impendere, potestatem haberet, quantum vellet, ipsi ignosceret. Hujus itaque rei testis eum ad vos mitto, quatenus hoc verum esse sciatis, atque animae ejus, secundum quod visum vobis fuerit, consulatis.
EPISTOLA X. THOMAE AD EUMDEM.
Author: Lanfrancus Cantuariensis

De iis qui uxores fornicationis causa relinquere et alias sibi conjungere volunt quid sentiendum, et de eo qui eam, quae uxor putatur, desponsasse se abnegat, quid agendum.

Dilectissimo fratri et amico Eboracensis Ecclesiae archiepiscopo THOMAE, frater LANFRANCUS, perpetuam salutem cum orationibus. 306 Illos quidem qui corporaliter tantum, et propter terrena lucra se amant, intervalla locorum quo prolixiora sunt eo a mutuo amore impensius separant; eos vero quos sincera Christianae religionis charitas jungit, corporalis absentia, seu quaelibet localis intercapedo minime disjungit. Studeamus ergo fraterno invicem amore proficere, pro invicem orare, alterius necessitatem propriam deputare; quatenus in conspectu Dei atque hominum evidenter appareat quod carnalis zelus, quo animae uruntur, vindicare in nobis nihil praevaleat. De his autem qui uxores desponsatas causa fornicationis relinquere, aliasque sibi conjungere volunt , Dominus Jesus Christus quid sentiendum sit in Evangelio secundum Marcum apertissime dicit: Quicunque dimiserit uxorem suam, et aliam duxerit, adulterium committit super eam: et si uxor dimiserit virum suum, et alium duxerit, moechatur . Item secundum Lucam: Omnis qui dimittit uxorem suam, et ducit alteram, moechatur . Sunt etiam de hac re plurimae sanctorum Patrum auctoritates, sed ubi sol lucet, candelam ad proferendum lumen proferri minime oportet. In his verbis Dominicis luce clarius liquet, quia, vivente viro, vel uxore, extraneam copulam quaerere nulli eorum licet. Eum vero, qui mulierem, quae uxor putatur, desponsasse se abnegat, aut evidentibus testimoniis, seu quibuslibet claris indiciis mentiri eum ostendite, aut in praesentiarum, quoadusque res melius clarescat, causam ejus omittite.

Notes: (hoc enim vestra prudentia a me requisivit) (Marc. X, 11, 12) (Luc. XVI, 18)