medieval-data/medieval-letters huggingface dataset:
EPISTOLA CII. AD FULCONEM DECANUM ET CAPITULUM REMENSE.
Author: Thomas Cantuariensis

Dominus Cantuariensis, FULCONI decano Remensi, totique capitulo,

Quoniam in corpore, et de corpore Christi constituti, alter alterius membra sumus, mutuis obsequiis nobis invicem deservire, piaque necessitudine alter alterius onera portare debemus: tanto nimirum affectuosius, quanto firmius ad idem praeter catholicae communionis vinculum speciali quoque clericalis professionis nexu tenemur astricti. Ut praesertim quando nos adversis dispensatio supernae miserationis erudire decrevit, casibus ingruentibus occurrant fraternae charitatis cum hilaritate solatia: tanto promptius atque gratantius exhibenda, quanto comprehenduntur esse et imminente necessitate magis debita, et fervente tribulatione opportuniora. Inde est, quod possessionibus nostris pro voluntate principis atque domini nostri in praesentiarum destituti, praesentium latorem magistrum Philippum de Calcia, clericum nostrum, morum conversatione et litterarum notitia commendabilem, qui quoniam inter procellas, quae excanduerunt, nobis, sicut debuit, adhaesit, rebus suis est exspoliatus, serenitatis vestrae charitati transmittimus, attentius obnixiusque rogantes, quatenus intuitu Dei, amorisque nostri, atque obsequiorum gratia, ei, dum instantis exilii necessitas ingruerit, in necessariis, prout ipsum decet, ipsi provideatis. Nos enim, quod ei boni feceritis, velut nobis impensum, feremus: et secundum quod pro loco et tempore patuerit occasio, prono promptoque affectu pariter et effectu, mutua benedictionum exhibitione, debita cum devotione respondebimus. Valeat et vigeat charitas vestrae fraternitatis.
EPISTOLA CIII. AD EUMDEM FULCONEM.
Author: Thomas Cantuariensis

THOMAS Cantuariensis archiepiscopus, FULCONI decano Remensi.

Audita promotione vestra plurimum exhilarati sumus, non dubitantes factum esse a Domino, cujus opus est unire fidelium voluntates, ut eorum sit cor unum et anima una, quod de vobis tanto laudabilius, quanto unanimius fecit Remensis Ecclesia. Qui ergo tot animorum vota direxit in eligendo, ille vobis in ministrando gratiam largiatur, ut sicut eam bonorum omnium fontem et fomitem praedicastis, sic ad gloriam Dei eamdem praeventricem et adjutricem in omnibus operibus sentiatis. Optamus hoc vobis, et pro vobis oramus, licet indigni simus pro alio exaudiri, qui propria non sufficimus delere commissa. Verumtamen de misericordia ejus praesumimus qui pro impiis mortuus est, quod ad preces confitentium peccatorum ; qui ut diffitentes revocaret ad veniam, et fugientes traheret ad salutem, persecutores et hostes quadam violentia charitatis, manente tamen arbitrii libertate, urgeret ad gratiam, dorsum posuit ad flagella, crucis ignominiam suscepit et poenam, et ex his quae passus est, scholam rectae fidei et verae virtutis instituens, persuasit mundi pericula pro veritate gratanter amplectenda, et electis nullum esse cum mundi voluptate commercium. Hinc et nobis amplior est fiducia, quia parvitatis nostrae misericorditer preces admittet, pro quo persecutionem patimur, dati in opprobrium et derisum his, qui ignorant Deum, versi in taedium etiam his, quibus nondum fuimus onerosi. Dispersi sumus cum exsulibus nostris in omnem ventum, solique sunt miseriae nostrae participes, qui ab Apostolo didicerunt communicare necessitatibus pauperum Christi, quibus etsi pro merito suo et voto nostro non sufficiamus rependere quod merentur, certissimum est, quod mercedem optimam consequentur cum accessione gratiae et gaudii in misericordia uberi. Contrahunt enim cum eo debitore, qui et centuplum cum aeterna gloria reddere consuevit, et calicem aquae frigidae irremuneratum relinquere dedignatur. Caeterum quia nos adhuc flagellantis patris verbera comprimunt, et persecutoris nostri nondum mansuescit immanitas, rogamus attentius, ut in vestris et sanctorum, qui vobis noti sunt orationibus nostri memoriam exsilii haberi faciatis, ut nos pro cujus lege contendimus in agone, sine peccato conservet, ne deficiat fides nostra, et persecutores nostros, si praedestinati sunt, convertat, et expediat ecclesiam suam. Hoc ipsum per vos deposcimus ab Ecclesia Remensi, quam sincera diligimus charitate, agentes ei gratias de honore et amore, quem nobis exhibuit in coexsulibus nostris, magistro Philippo, Radulpho, et aliis, quorum necessitatibus communicasse dignoscitur. A vobis autem hoc specialiter cogitur nostra necessitas postulare, quatenus adolescentem latorem praesentium, sororis nostrae filium, exhibeatis in domo vestra, et litteris insistere compellatis in scholis grammaticorum, ut vestris necessitatibus et vestrorum provideat pauperum pater et judex orphanorum,

Notes: ( sic )
EPISTOLA CIV. AD ROTRODUM ROTHOMAGENSEM ARCHIEPISCOPUM.
Author: Thomas Cantuariensis

THOMAS Cantuariensis archiepiscopus, ROTRODO archiepiscopo Rothomagensi.

Sicut novit vestra prudentia, multo jam tempore correctionem domini regis exspectavimus, nec ullum adhuc in eo diligentiae vel sustinentiae nostrae fructum invenimus. Unde et congrue, licet cum interno mentis dolore, dicere cogimur: Sustinuimus pacem, et non invenimus; quaesivimus bona, et ecce turbatio. Discrimen ergo tam nostrum, quam regis ipsius attendentes, si excessus tantos impunitos, ut hactenus, vellemus relinquere, damnavimus nuper atque cassavimus scriptum illud, in quo haereticae illae pravitates continentur. In irritum duximus praesertim haec: Quod non liceat episcopo etc. Ut superius in epistola ad Moguntinum directa et in plerisque aliis continetur usque: ni resipuerit. Omnes, inquam, istos vinculo anathematis innodavimus. Quos etiam volumus et rogamus, ut et vos excommunicatos denuntietis. Excommunicavimus etiam omnes, qui in possessiones et bona Cantuariensis Ecclesiae absque voluntate et assensu nostro de caetero manus extendent.
EPISTOLA CV. AD EUMDEM.
Author: Thomas Cantuariensis

THOMAS Cantuariensis archiepiscopus Rothomagensi archiepiscopo.

Meminit vestra discretio, qualiter ex mandato nuntiorum domini papae, juramento praecedente, nostros excommunicatos absolveritis, scilicet Gaufredum Cantuariensem archidiaconum, Nigellum de Sacca-villa, et Thomam filium Bernardi, concepta spe pacis Ecclesiae, quae per hanc dispensationem credebatur citius provenire. Nos autem id aequanimiter interim sustinentes, in omni mansuetudine fidem promissionis exspectavimus usque ad terminum, quem dominus papa praefixerat nuntiis, ut redirent. Et quia pax secuta non est, praefatos Gaufredum, Nigellum, Thomam, elapso termino publice excommunicavimus, vobisque secundum sacrorum canonum institutiones denuntiamus, ut eos per provinciam vestram. prout ecclesiastica disciplina praescribit, tanquam excommunicatos faciatis a cunctis fidelibus evitari. Ediximus etiam more canonico, quatenus Joannes decanus Saresberiensis, et Guido decanus de Waltham, et Joannes Cumin, et Radulphus archidiaconus de Landaf, et Wimarus presbyter infra octavam beati Martini satisfaciant Ecclesiae Dei, quam laeserunt, et nobis, quia tunc, auctore Deo, eos excommunicabimus, nisi interim satisfecerint. Excommunicavimus etiam illos, qui nuntios domini papae aut nostros, ne Ecclesiae necessitates prosequantur, impediunt.
EPISTOLA CVII. AD EUMDEM.
Author: Thomas Cantuariensis

THOMAS Cantuariensis archiepiscopus, Rothomagensi archiepiscopo.

Gratias agimus dilectioni vestrae, quae nostri curam gerit; sed utinam vestra sollicitudo in illa, quam dicitis, episcopi Londoniensis absolutione mandatum domini papae non excessisset! Scitis enim, quid vobis in communi negotio sine collega licuerit: praesertim cum ille nondum conventus fuerit, nec constabat quod ille, si conveniretur, non posset adesse, qui nec conventus est, cum tunc demum alteri vestrum aliquid in hac causa licuerit, si alter adesse non posset. Hanc enim conditionem dominus papa inserit, quam constat non exstitisse, ut exinde fortasse constet sapientibus, an aliquid actum sit deficiente conditione. Sed quid ista protrahimus? Vos scitis quid egeritis, et nos Deo auctore, quid vobis competat, non ignoramus. Quod autem praecipitis esse secretum, quomodo secretum esse valeat? Procurent qui possunt: si qui tamen. Quia antequam mandatum vestrum reciperemus, apud vos cantitabatur in compitis, et apud vos ipsius Londoniensis diligentia divulgatum est, qui in civitate nostra et in ecclesia solemniter divina celebravit.
EPISTOLA CX. AD WALTERUM ALBANENSEM EPISCOPUM.
Author: Thomas Cantuariensis

THOMAS Cantuariensis archiepiscopus, WALTERO Albanensi episcopo.

Otiosum est in auditu ejus verba praetendere, qui ex paucis multa perpendere consuevit, et magistra charitate amicis justa petentibus non deesse. Quod in multis et magnis frequenter experti, ad sinum clementiae vestrae latorem praesentium, cum omni fiducia destinamus, tam ipsum quam petitiones, quas per eum domino papae porrigimus, sanctitati vestrae affectuosius commendantes, et rogantes attentius, ut eas dilectio vestra solita bonitate studeat promovere. Audietis, si placet, ab ipso, qualiter cum domino rege Anglorum fecerimus pacem ad honorem Dei, et, ut speramus, Ecclesiae utilitatem, et dilatandam apud Anglos auctoritatem apostolicae sedis. Nuntius supplebit caetera, quae hic scienter et de industria reticentur.
EPISTOLA CXI. AD GAUFREDUM AUTISSIODORENSEM EPISCOPUM.
Author: Thomas Cantuariensis

THOMAS Cantuariensis archiepiscopus, GAUFREDO Autissiodorensi episcopo.

Secutus fidem vestram potius quam rationem meam, non sine labore mei et meorum, quos de diversis locis evocaveram, accessi usque Pontisaram, cum omni humilitate reformandae pacis, quae sperabatur, acceptans occasionem. Ubi receptis litteris vestris, quibus me et meos innotuit esse delusos, persuasus sum, ne de caetero credam omni spiritui, et ne tam facile coexsules meos, Christi pauperes et proscriptos, affligam amplius discursibus vanis et sumptibus magnis. Et si mihi credidissetis vera dicenti, utrique nostrum utilius esset prospectum. Nunc autem insipiens factus sum: quis me coegerit, quis induxerit, plenius scitis. Nec hoc dico, quod vobis impensae Deo sollicitudinis non habeam gratiam, sed ut uterque nostrum de caetero cautius negotietur, et verba meminerit esse verba. Si ergo aliud audieritis, ne miremini. Et quia fidem vestram secutus sum, offerens me ad omnem conditionem pacis in Domino, precor ut qualiter mecum actum sit et agatur, per vos innotescat domino Cisterciensi, qui reconciliationis hujus, ne delusionis dicam, vobiscum est institutus procurator. Expedit enim honestati vestrae et illius, ut veritas pluribus innotescat. Valete.
EPISTOLA CXII. AD DAVID BANGORENSEM ARCHIDIACONUM.
Author: Thomas Cantuariensis

THOMAS, Dei gratia Cant. archiep. et apos. sedis legatus, DAVID dicto archidiacono Bangorensis Ecclesiae, salutem et cordis oculos salubriter aperire.

Mater tua, Bangorensis Ecclesia, ab annis multis luget proprio viduata pastore, et qui eam consolari debuerant, acerbiores inimici facti sunt inter angustias. Quorum tu praeambulus et signifer esse diceris ab his, qui et matris Ecclesiae miserias ingemiscunt et bona illius in abusus filiorum et filiarum suarum queruntur esse conversa; et quod intolerabilius est, ordinationem Ecclesiae tuis machinationibus lacrymabiliter asserunt impediri. Unde, quia tantae praesumptionis excessus ulterius dissimulare nec possumus nec debemus, tibi in virtute obedientiae praecipiendo mandamus, quatenus ad nos, omni excusatione cessante, juxta mandatum apostolicum infra quatuor menses post harum susceptionem litterarum accedas, nostris monitis et praeceptis in Domino pariturus, aut exinde, si neglexeritis, officio et beneficio ecclesiastico irreparabiliter privandus, et si nec sic resipueris, Satanae tradendus in interitum carnis. Siquidem apostolicum nos oportet implere mandatum, et naufragantis Ecclesiae periculis maturius subvenire. Te monitis obtemperantem in beneplacito suo gratia Dei custodiat.
EPISTOLA CXIII. AD EUMDEM.
Author: Thomas Cantuariensis

THOMAS Cantuariensis archiepiscopus, Bangorensi archidiacono.

Grate suscepimus litteras dilectionis tuae, et gratias inde tibi referimus. Sed haec esse poterit summa occasio, qua tibi majores et uberiores gratiarum actiones referre habebimus, si te circa pacem Ecclesiae Dei, et clericorum disciplinam sollicitum audierimus. De eligendo vero episcopo haec tibi et fratribus tuis mandamus, ne de aliquo fiat electio vel nominatio, donec visis litteris nostris et nuntio consilium nostrum super hoc negotio audieritis. Nos enim, prout Dominus concesserit, ad pacem Ecclesiae Dei et vestram modis omnibus studium adhibere curabimus. Audivimus clericos vestros ad alienas provincias ordinationis causa migrare, quod utrum verum sit scire cupientes, per fidelitatem, qua nobis teneris, praecipimus, ut nos inde certos reddas. De praesentium autem latore, qui ad vos per multa pericula venit, haec tibi mandamus et praecipimus, ut ecclesiam suam et decimas plenarias eum in pace habere facias, et ab injuriis et violentiis, quas ei decimarum causa infert Arthurus de Chargis, immunem facias, eumque de caetero ab ejus inquietatione cessare compellas. Quod si facere contempserit, infra purificationem beatae Mariae suam nobis praesentiam satisfacturus exhibeat.
EPISTOLA CXIV. AD EUMDEM ET CANONICOS BANGORENSES.
Author: Thomas Cantuariensis

THOMAS Cantuariensis archiepiscopus archidiacono, et canonicis Bangorensibus, salutem quam meruerunt.

Perlatum est ad aures nostras, vos in Deum, et nos, et Ecclesiam Cantuariensem, matrem vestram, gravissime et sine meritis deliquisse. Quia, sicut nobis assertum est, machinamentis Arthuri et sociorum suorum consilium pariter et assensum vestrum in damnum Cantuariensis Ecclesiae, quae mater vestra est unanimiter praebuistis. Nec, ut credimus, tam detestabile factum, tam nefandum facinus aliquatenus factum fuisset, nisi vos consilium et assensum in eo dedissetis. Sed tibi, David, loquimur: a memoria tua non debuit ullatenus excidisse, quod noster juratus es, similiter et Cantuariensis Ecclesiae, nec tu aut canonici Bangornensis Ecclesiae debuissent consensisse, ut episcopus Ecclesiae suae, si quis tamen ibi esset, in Hiberniam ivisset, et ibidem sacramentum recepisset, quasi a novo metropolitano sibi constituto. Et idcirco mandando tibi praecipimus, et in periculo beneficiorum et ordinis injungimus, ut tu cum filio tuo, et tribus aut quatuor de majoribus et potioribus personis Ecclesiae, mediante quadragesima, nostro te conspectui repraesentes, responsurus et satisfacturus de his et aliis, quae tibi objicientur. Nihilominus universitati vestrae praesentium significatione praecipiendo mandamus, et in periculo beneficiorum et ordinis vestri vobis injungimus, quatenus infra praescriptum terminum vos nobis repraesentetis. Nos enim de episcopi vestri electione vobiscum tractabimus. Prohibemus etiam vobis apostolica auctoritate et nostra, ne de electione episcopi interim aliquid faciatis, aut quemquam eligatis.
EPISTOLA CXV. AD EOSDEM CANONICOS.
Author: Thomas Cantuariensis

Quia Ecclesiam Dei liberam esse decet, et praesertim in electionibus celebrandis obtinere debet unanimitas fratrum, non violentia potestatis, vos a juramento, quod contra bonos mores et sacrorum canonum disciplinam Owenus Wallensium princeps dicitur extorsisse, ut nullum scilicet vobis in episcopum nisi de ipsius eligeretis arbitrio, dominus papa clementer absolvit, praecipiens ut quem vobis assignaverimus, omni appellatione et contradictione postposita, pontificem recipiatis. Inde est quod universitati vestrae in virtute obedientiae praecipiendo mandamus, quatenus juxta quod vobis nuntii nostri intimaverint mandatum apostolicum cum omni diligentia exsequamini; scituri quod si neglexeritis, in personas vestras anathematis, et in ecclesiam et loca quae inhabitatis interdicti sententiam, auctore Domino, proferemus. Valete.
EPISTOLA CXVII. AD HILARIUM CICESTRENSEM EPISCOPUM.
Author: Thomas Cantuariensis

THOMAS Cantuariensis archiepiscopus, Cicestrensi episcopo.

Quia dominum regem Angliae satis superque sustinuimus, nec ullum ex eo sustinentiae nostrae fructum percepimus, periculosum et intolerabile nobis omnino visum est tantos illius et officialium ejus excessus jam ex hoc, ut hactenus, impunitos relinquere: praesertim cum et nuntiis, et litteris, et modis aliis studuerimus, nec potuerimus eum a perverso proposito revocare. Proinde scriptum illud, in quo illae non consuetudines, sed potius pravitates continentur, quibus perturbatur et confunditur Anglicana Ecclesia, publice damnavimus et cassavimus, et ipsius scripti auctoritatem. Universos etiam observatores et exactores earum, consiliatores et adjutores, seu defensores excommunicavimus: et episcopos nostros a promissione, qua tenebantur ad observationem earum, absolvimus. Auctoritatem etiam scripti, et ipsum scriptum, et quae in ipso continentur, in irritum duximus. Et praesertim haec: Quod non liceat episcopo, etc. Ut supra usque: Nisi resipuerit. Unde est, quod mandamus vobis, et in virtute obedientiae praecipimus, ut eos qui a nobis excommunicati sunt, vos quoque, prout decet, excommunicatos et habeatis, et denuntiari faciatis, juxta illud decretum Honorii papae: Curae sit omnibus episcopis excommunicatorum nomina tam vicinis episcopis quam suis parochianis pariter indicare eaque in celebri loco posita prae foribus ecclesiae cunctis venientibus inculcare, quatenus in utraque diligentia excommunicatis ubique ecclesiasticus aditus denegetur, et excusationis causa omnibus auferatur.

Notes: ( in epistola
ad Moguntinum archiepiscopum directa et in aliis )
EPISTOLA CXIX. AD RICARDUM COVENTRENSEM EPISCOPUM.
Author: Thomas Cantuariensis

THOMAS Dei gratia Cantuariensis archiepiscopus et apostolicae sedis legatus, venerabili fratri RICARDO Coventrensi episcopo salutem.

Scripseramus vobis et aliis fratribus nostris ut suspeuderetis denuntiationem excommunicatorum nostrorum, donec innotesceret a nuntiis domini papae qui ad reformationem pacis Ecclesiae venerant, si possent eam juxta formam quam dominus papa praescripserat, impetrare a domino rege. Sed quia dominus rex mandatis apostolicis non acquiescit, et nuntii infecta pace revertuntur, vobis in virtute obedientiae praecipiendo mandamus, quatenus praefatos excommunicatos nostros, scilicet Gaufridum Cantuariensem archidiaconum, Robertum vicarium ejus, Ricardum de Ivelcestria, Willelmum Giffard, Joannem Cumin, Nigellum de Saccavilla, Ricardum de Luci, Adam de Cheringis, Thomam filium Bernardi, denuntietis excommunicatos esse et eos per parochiam vestram, prout canonum censura praescribit, praecipiatis ab omnibus fidelibus evitari. Similiter denuntiate excommunicatos esse, qui ecclesias aut officia vel beneficia ecclesiastica contra sacrorum canonum institutionem de manu laicorum accipiunt, et qui nuntios domini papae vel nostros, ne Ecclesiae necessitates prosequantur impediunt, et qui personas ecclesiasticas divina celebrare contra praelatorum suorum obedientiam cogunt. Quia omnes ipsos justo anathemate catholica et apostolica damnat Ecclesia. Vale.
EPISTOLA CXX. AD HUGONEM DUNELMENSEM EPISCOPUM
Author: Thomas Cantuariensis

THOMAS Cantuariensis archiepiscopus, H. Dunelmensi episcopo.

Noverit vestra fraternitas, quod nos ex justis et manifestis causis, urgente necessitate officii, et ratione juris persuadente, publice excommunicavimus Gilbertum Londoniensem episcopum, et Jocelinum Saresberiensem, et reliquos, quorum nomina superius scripta sunt. Denuntiamus ergo vobis auctoritate domini papae et nostra, ut eos, prout canonum censura praescribit, denuntiatione publica faciatis per episcopatum vestrum a cunctis fidelibus evitari. Non turbetur cor vestrum in his, neque formidet, quia contra tergiversationes malignantium et appellationum subterfugia, Deo propitiante, sedis apostolicae munimine muniti sumus. Haec sunt nomina excommunicatorum: Ranulphus de Broc, etc.
EPISTOLA CXXI. AD AEGIDIUM EBROICENSEM ELECTUM.
Author: Thomas Cantuariensis

THOMAS archiepiscopus Cantuariensis, AEGIDIO Ebroicensi electo.

Exhortationis vestrae litteras ea devotione suscepimus qua comperimus scriptas, intuentes eas ex charitatis adipe prodiisse et formatas spiritu discretionis et singulas apices praeferre timorem Dei. Quia autem, ut scribitis, os iniqua loquentium cum ampliori solito licentia dilatatur apud vos, vetus quidem apud nos querela fuit, sed detractorum numerosior populus, et excogitata detractationis figmenta quae gratis diu protulimus, frontem nostram assiduitate patientiae validius attriverunt, nobis ad animum reducentibus quod in filios prophetarum totus Israel linguas exacuit et ubique domus exasperans est. Sed nunquid ideo Deuteronomium a tabernaculo Domini sacerdotes ejicient, inferentes altare Damasci cum profanis ritibus nationum? Utique non fiet sine enormi periculo prophetarum, ut recedente ab iis spiritu sancto cogantur a mulieribus divinam inquirere voluntatem. Manet quidem praelatos Ecclesiarum dura provincia, ut Deo et hominibus placere non possint, et Apostolus, ut ipse de se testatur, si hominibus placuisset non fieret servus Christi. Unde, si sub tanto onere timetis et ingemiscitis, nou miramur; sed metum relevat consolatio Scripturarum, cum constet quia Bezeleel vix decennis tabernaculum illius operosioris diligentiae et magnificentioris impensae, quod Ecclesiam tanta varietate circumdatam praefigurat, Deo mandante construxit, et David de post fetantes electus est ab illo, qui nascentis Ecclesiae jaciens fundamenta, infirma mundi elegit ut fortia quaeque confunderet, et ignobiles extulit, ut in judicio sedeant cum principibus et senatoribus terrae. Vos tamen non dubitamus et sanguine generosum esse quod ad mundi gloriam spectat, et confidimus vitam vestram sicut litterarum et facundiae, ita et virtutum titulis longe clarius illustrari, et utinam manus nostras extendere possimus ad os vestrum, id est quod monetis operibus adimplere. Ad quod petimus orationum vestrarum suffragiis adjuvari, votum habentes bona nostra, si qua sint, vobis apud Deum et homines prodesse sicut nobis. Dominum vero regem sincere diligimus et ei et liberis suis per omnia serviemus in Domino, fidelius obsequentes quam illi qui ponunt pulvillum sub omni cubito et cervical subjiciunt omni capiti impinguantes illud oleo peccatoris. Et quidem sic esse dies Domini qui instat declarabit. Vos interim nos vestri dilectores ut consuevistis diligite, quia, Deo auctore, apud nos charitas vestri nec tepuit nec tepescet. Valete
EPISTOLA CXXII. AD NIGELLUM ELIENSEM EPISCOPUM ET RIC. ARCHIDIACONUM SUUM.
Author: Thomas Cantuariensis

THOMAS Dei gratia, etc. venerabili fratri NIGELLO, eidem gratia episcopo Eliensi, et RICO archidiacono suo, salutem, et dirigere prudenter in futura prospectum.

Sacrorum canonum disciplina praescribit, ut episcopi excommunicatorum suorum nomina comprovincialibus denuntient, ne una ovis morbida gregem fidelium contaminare possit. Nos autem ex speciali mandato domini papae comitem Hugonem anathematis vinculo innodavimus, et praecipimus ut sententiam, quae ex summi pontificis processit arbitrio, faciatis prout canonicis edictis decretum est, in omnibus episcopatus vestri ecclesiis publicari. Secuti quoque auctoritatem sedis apostolicae, quam habemus prae manibus, excommunicavimus Gilbertum Londoniensem, et Jocelinum Saresberiensem episcopos, Randulphum de Broc, et caeteros ut supra. Praecipimus itaque vobis in virtute obedientiae, et in periculo dignitatis et ordinis, quatenus tam praefatum comitem, quam jam dictos episcopos, et caeteros praenominatos, faciatis per totam dioecesim vestram publice denuntiari excommunicatos, et a cunctis fidelibus, prout ecclesiasticae doctrinae vigor exigit, evitari. Quod si unus vestrum, quacunque impediente necessitate, non potest exsequi, alter id modis omnibus, sicut honorem et officium diligit, exsequatur. Tu vero, fili archidiacone, tibi diligentius in hac parte provideas, ne a te districtius exigatur, si sub praetextu infirmitatis episcopi, mandatum domini papae et nostrum minus fuerit adimpletum, aut ecclesia, quae nunc, ut fama est, ex tuo pendet arbitrio, tua culpa perniciem contrahat, aut enorme dispendium patiatur. Valete in Domino.