EPISTOLA VI, S. XYSTI PAPAE III AD JOANNEM ANTIOCHENUM. 1. 2. 3.  4. 5. 6. 7.
Author: Sixtus III

Ecclesiae de Joannis reditu laetitia. Aequitas latae adversus Nestorium sententiae. Romanae Ecclesiae in servanda fide constantia, et in ejusdem fidei causa imperatorum studium. Quam idoneus sit Maximianus, qui malis a Nestorio illatis medeatur.

XYSTUS episcopus JOANNI episcopo Antiocheno. Si ecclesiastici corporis gloriam, si ejus integritatem dilectio tua considerare dignetur, profecto laetitiae nostrae non quaeret interpretem. Ipsae namque res evidentissime loquuntur, moerorem nostrum repentino sancti fratris Cyrilli sermone in gaudium esse conversum. Tantam hanc ergo sollicitudinem nostram nos evasisse delectat, postquam reo fidei nostrae tua fuit sanitas poenitudo. Nunc vere se exsulem, nunc se sentit ejectum. Abundant ei in deserto spinae : quia deest uva quam colligat. Hos habet fructus, qui erga vineam Domini nostri noluit exercere culturam. Credo ad dilectionem tuam rerum cursus et ordo pervenerit, qualiter ei voluimus nostra admonitione succurrere. Retinuimus in praeceps euntem, qui erat blasphemiarum pondere in profundum mergendus. Si negotii qualitatem justa lance pensemus, nulli non videbitur Nestorius sero damnatus. Hic fuerit debitus sermo praeteritus. Fruamur nunc praesentibus bonis, nec diu haereamus in tristibus, quibus Dominus gaudere concessit. Audivit universa fraternitas, quae ad natalis mei convenerat diem, qualiter bono humani generis, apostolicae sedis me praeside. . . . Excedant licet meritum meum et extra me haec esse cognoscam, exordium tamen tui sermonis gratus accipio, quia non est tibi controversia perferenda, qui Christum Dominum nostrum bono humani generis ita ut natus est confiteris. Subsequenter Ecclesiae addis luciferum et ubique lucentem. Sed et nunc vos, immo omnes qui lucis illius signum fronte gestamus, luciferos confitemur. Sint ergo omnes fidem praedicantes Domini sacerdotes luciferi et ubique lucentes. Sit et Nestorius ille lucifer de quo scriptum est: Cecidit lucifer, qui mane oriebatur . Cecidit, sed superbiens cecidit, sed elisus cum ascendere disponit in coelum, et ponere super coeli sidera sedem suam, et promittit Altissimo similem se futurum. Ille ad similitudinem se aptabat Altissimi; iste in suam similitudinem vocabat Altissimum. Hominem namque natum eum tantummodo praedicabat, auferens incarnationis mysterium, et illud evacuans, immo illud impugnans, quo secundum symbolum et fides et salus nostra subsistit. Non est certandi jam tempus, hoste prostrato: transeundum nobis ab his est quae bella moverunt, importunum victoriae tempore adhuc de praeliis disputare. Quae hic evidentior rerum fides, quae ratio major potest esse, quam palma? Fruamur, auctore Domino, bono atque jucundo, quia in unum fratres rursus coepimus habitare . Haec sanctitatem tuam volumus praedicare quae scribis. Expertus es negotii praesentis eventu, quid sit sentire nobiscum. Beatus Petrus apostolus in successoribus suis, quod accepit, hoc tradidit. Quis ab ejus se velit separare doctrina, quem ipse inter apostolos primum magister edocuit? Non hunc auditus per alterum, non sermo lectus instruxit: doctus est cum aliis ore Doctoris. Non scripturae, non scriptorum passus est quaestionem; absolutam et simplicem fidem, et quae controversiam non haberet, accepit, quam utique meditari semper, et in qua manere debemus, ut sensu puro sequentes Apostolos, inter apostolicos esse mereamur. Non parum nobis oneris, non parum laboris incumbit, ut Ecclesiae Domini macula desit et ruga . Quam semper super hoc esse solliciti nos debeamus, clementissimorum et christianissimorum regum cura testatur. Aspice, frater charissime, coelesti negotio quam se vigilanter impenderint. Cogitationum ferias nesciverunt; nec dignati sunt terrena curare, nisi coelestibus paruissent. Quoties apostolicam sedem, quoties diversos fratres eorum sermo commovit? Impenderunt se ejus negotio qui se eorum numquam negavit imperio. Sciunt se illi fenerare sollicitudinem suam qui eam cum grandi reddat usura. De qua re nos convenit gloriari, quia coelestem Regem videmus foederatos reges habere terrarum. Intelligunt, sicut ait David, et eruditi sunt qui judicant terram , quando, sicut dicit alibi, ipsi et omnes populi laudant nomen Domini . Ergo quia, sicut ait Apostolus, fides una est , quae et vincenter obtinuit, dicenda credamus, et tenenda dicamus. Nihil ultra liceat novitati, quia nihil adjici convenit vetustati. Dilucida et perspicua majorum credulitas nulla coeni permixtione turbetur. Habet probatum nobis virum fratrem et coepiscopum nostrum Maximianum Constantinopolitanae Ecclesiae sacerdotem, divino illic judicio consecratum, ut aegritudinis morbum quem astutiae venena solius infuderant, superet simplicitatis dulcedo succedens; qui non illic aliud quam credimus poterit praedicare, nisi quod a decessoribus meis, nobiscum positus frequenter audivit. Data XV kalendas Octobris, Theodosio XIV et Maximo consulibus.

Notes: (Matth. VII, 16) (Isa. XIV, 12) (Ps. CXXXII, 1) (Ephes. V, 27) (Ps. II, 10) (Ps.
CXLVIII, 12) (Ephes. IV, 6)