medieval-data/medieval-letters huggingface dataset:
EPISTOLA LXX. WETBERTUS MONACHIS GLESTINGABURGENSIBUS. [A. D. 747.]
Author: Bonifacius Moguntinus

Dominis sanctis et in Christo desiderandis Patribus ac fratribus in monasterio Glestingaburg constitutis Wetbertus presbyter, vester utique servus, ac servorum Dei supplex, in Domino salutem.

Benedictus Deus qui vult omnes homines salvos fieri et ad agnitionem venire veritatis, qui etiam nostrum iter sua voluntate in has provincias, id est, in confinio paganorum Haessonum ac Saxonum, prosperum, ultra mare, et per hujus mundi pericula, sine merito nostro, licentia vestra et orationibus ac misericordia sua direxit. Scitis, fratres, quia non nos terrarum spatia dividunt, quas Christi charitas nectit. Semper ergo fraternitas vestra ac reverentia, simul et orationes pro vobis ad Deum, in me manent. Vos autem volo scire, charissimi, quod archiepiscopus noster Bonifacius, cum adventum nostrum audisset, per semetipsum dignatus est longa via in obviam nobis venire ac suscipere valde benigne. Nunc, dilectissimi, credite, quod labor noster nobis non sit inanis in Domino, sed vestrae sit mercedis. Deus enim omnipotens per misericordiam suam, ac merita vestra, sufficientiam operis nostri bonam perficit, licet valde sit periculosum ac laboriosum pene in omni re, in fame et siti, in algore, et incursione paganorum inter se degere. Idcirco, rogo, diligenter orate, ut sit nobis sermo in apertione oris et permanentia in opere, et fructus. Valete in Domino. Salutate fratres in gyro, primo Ingeldum abbatem et congregationem nostram, ac mandate matri meae Tettan, atque congregationi ejus prosperum iter nostrum. Communiter omnes obnixis precibus flagito vicem instantiae orationis nostrae impendere, orantemque pro nobis beatitudinem vestram divina tueatur clementia, opto.
EPISTOLA LXXI. ZACHARIAS BONIFACIO. [A. D. 748.]
Author: Bonifacius Moguntinus

Reverendissimo et sanctissimo fratri Bonifacio coepiscopo, Zacharias servus servorum Dei.

Sacris liminibus beati apostolorum principis Petri, etc.

Notes: (Vide inf. ep. 11 Zachariae papae.)
EPISTOLA LXXII. ZACHARIAS BONIFACIO. [A. D. 748].
Author: Bonifacius Moguntinus

Zacharias papa Bonifacio episcopo sanctae ecclesiae M guntiae perpetuam salutem.

Qualiter Dominus Deus noster Ecclesiae suae propitiatus sit.

Notes: (Vide inf. ep. 14 Zachariae papae.)
EPISTOLA LXXIV. BENEDICTUS BONIFACIO. [CIRC. A. D. 750.]
Author: Bonifacius Moguntinus
Date:  [W., dominicos]

Domino sanctissimo atque amantissimo nobis in Christo Patri Bonifacio, archiepiscopo, Benedictus episcopus et Vicedominus sanctae sedis apostolicae.

Praesens Lullus, venerabilis presbyter, paternae sanctitatis vestrae missus, honorandos tuos nobis attulit affatus. Quorum textus continebat multis te necessitatibus et turbinibus esse tristatum per homines non timentes Deum, et falsos episcopos, atque pseudopresbyteros, et fornicatores clericos , eorumque iniquas actiones, pravasque immissiones, iram quoque inimicantium et persequentium gentium, quorum persecutio iniqua finem habebit interitus sempiterni. Etenim, sanctissime Pater, omnes sancti, quanta passi sunt tormenta, ut securi possiderent vitae aeternae palmam! Habemus consolatorem egregium apostolum Paulum, qui docet: Oportet nos per multas tribulationes intrare in regnum Dei. Magna tibi est merces, o sanctissime Pater! et corona gloriae coram omnipotenti Deo, dum omnia toleranter sustines propter divinum mandatum, et praedicationem Evangelii Jesu Christi Domini Dei, et Salvatoris nostri, cujus, licet peccator, potentiam deprecor, ut, domino meo beato apostolorum principe Petro intercedente, cujus et vicem geris inter feroces et indomitas gentes, ut ipse te sua pietate custodiat, et post decursum ministerii tui, in die adventus ejus, copiosum fructum afferre valeas, et a conditore omnium Deo remunerationis praemium centuplum accipias, et vitam aeternam possideas. Etenim me ipsum sanctis tuis orationibus commendans, ut valui in verbo et opere, praedicto tuo misso adjutor apparui. Benedictionem denique a vestra beatitudine missam, sicut a patre meo suscepi, et omnipotenti Deo gratias egi, et vestrae sanctissimae paternitati. Etenim, beatissime Pater, parvum munusculum sanctitati vestrae direxi, sabanum unum, et facitergium unum, et modicum thymiama. Quod peto ut absque injuria vestra, honoranda paternitas suscipere non dedignetur. Vale in Christo semper, amantissime Pater!
EPISTOLA LXXVI. ZACHARIAS BONIFACIO. [A. D. 751.]
Author: Bonifacius Moguntinus

Reverendissimo et sanctissimo fratri Bonifacio coepiscopo, Zacharias episcopus, servus servorum Dei.

Benedictus Deus Pater Domini nostri Jesu Christi, etc.

Notes: ( Vide inf. ep. 13 Zachariae papae. )
EPISTOLA LXXVII. ZACHARIAS BONIFACIO. [A. D. 751.]
Author: Bonifacius Moguntinus

Zacharias papa Bonifacio episcopo, et per eum Fratribus in monasterio ab eo constructo, et successuris abbatibus in perpetuum.

Quoniam semper sunt concedenda quae rationabilibus congruunt desideriis, etc.

Notes: ( Vide inf. ep. 15 Zachariae
papae. )
EPISTOLA LXXVIII. BONIFACIUS STEPHANO [A. D. 752.]
Author: Bonifacius Moguntinus

Domino excellentissimo, et prae caeteris pontificibus praeferendo et amando, et apostolatus privilegio praedito Stephano papae, Bonifacius exiguus episcopus, discipulus Romanae ecclesiae, optabilem in Christo charitatis salutem.

Sanctitatis vestrae clementiam intimis ac visceratis obnixe flagito precibus, ut familiaritatem et unitatem sedis apostolicae ab almitatis vestrae clementia impetrare et habere merear, et in discipulatu pietatis vestrae, sedi apostolicae serviendo, servus vester fidelis ac devotus permanere possim, eodem modo quo ante sub tribus praecessoribus vestris apostolicae sedi serviebam, venerabilis memoriae duobus Gregoriis, et Zachariae, qui me semper hortatione et auctoritate litterarum suarum muniebant et adjuvabant. Quod et pietatem vestram agere deprecor, ut praeceptum paternitatis vestrae eo melius perficere et implere possim. Nam si quid, in ista legatione Romana, qua per XXX et VI annos fungebar, utilitatis Ecclesiae praefatae peregi, adhuc implere et augere desidero. Si autem minus perite aut injuste a me factum aliquid vel dictum reperitur, judicio Romano prompta voluntate et humilitate emendare me velle spondeo. Interea deprecor ut pietas domini mei non indignetur, quia tam tarde missum meum et litteras meas ad praesentiam vestram direxi. Sed hoc idcirco contigit, quia praeoccupatus fui in restauratione ecclesiarum quas pagani incenderunt, qui per titulos et cellas nostras plusquam XXX ecclesias vastaverunt et incenderunt. Et haec fuit occasio tarditatis litterarum et appellationis paternitatis vestrae, et non aliqua negligentiae incuria.
EPISTOLA LXXIX. BONIFACIUS FULFREDO. [A. D. 752.]
Author: Bonifacius Moguntinus
Date:  [ Al. 
Fulrado] [ W. in marg., mecum fecisti]

Bonifacius servus servorum Dei, gratia Christi episcopus, charissimo consacerdoti Fulredo , presbytero, perennem in Christo charitatis salutem.

Fraternae dilectionis tuae spiritualem amicitiam, quam saepe in necessitatibus meis pro Dei intuitu fecisti , dignas gratias, quantas meruisti, persolvere non possum; sed Deum omnipotentem deprecor ut tibi in alto coelorum culmine mercedis praemia in gaudio angelorum aeternaliter retribuat. Nunc autem in Christi nomine deprecor ut quod bono initio coepisti cum bono fine perficias, id est, ut meo verbo gloriosum et amabilem regem nostrum Pippinum salutaveris et illi magnas gratias referas de omnibus pietatis operibus, quae mecum fecit, et ut illi referas, quod mihi et amicis meis similiter esse videtur, ut vitam istam temporalem et cursum dierum meorum per istas infirmitates cito debeam finire. Propterea deprecor celsitudinem regis nostri, pro nomine Christi, Filii Dei, ut mihi nunc viventi indicare et mandare dignetur circa discipulos meos qualem mercedem postea de illis facere voluerit. Sunt enim pene omnes peregrini, quidam presbyteri, per multa loca ad ministerium Ecclesiae et populorum constituti. Quidam sunt monachi per cellulas nostras et infantes ad legentes litteras ordinati sunt. Et aliqui seniores, qui longo tempore mecum viventes laboraverunt et me adjuvabant. De his omnibus sollicitus sum, ut post obitum meum non disperdantur, sed ut habeant mercedis vestrae consilium et patrocinium celsitudinis vestrae, et non sint dispersi, sicut oves non habentes pastorem, et populi prope marcam paganorum non perdant legem Christi. Propterea almitatis vestrae clementiam diligenter in Dei nomine deprecor, ut filiolum meum et coepiscopum Lullum, si Deus voluerit, et sic clementiae vestrae placeat, in hoc ministerium populorum et ecclesiarum componere et constituere faciatis praedicatorem et doctorem presbyterorum et populorum. Et spero, si Deus voluerit, quod in illo habeant presbyteri magistrum et monachi regularem doctorem et populi Christiani fidelem praedicatorem et pastorem. Propterea hoc maxime fieri peto, quia presbyteri mei prope marcam paganorum pauperculam vitam habent. Panem ad manducandum acquirere possunt, sed vestimenta ibi invenire non possunt, nisi aliunde consilium et adjutorem habeant, ut sustinere et indurare in illis locis ad ministerium populi possint, eodem modo sicut ego illos adjuvi. Et si pietas Christi hoc vobis inspiraverit, et hoc, quod peto, consentire et facere volueritis, per hos missos meos praesentes, aut per litteras pietatis vestrae, hoc mihi mandare et indicare dignemini, ut eo laetior in mercede vestra vel vivam vel moriar.
EPISTOLA LXXX. BONIFACIUS PIPPINO. [A. D. 752.]
Author: Bonifacius Moguntinus

Domino excellentissimo Pippino, regi Francorum, Bonifacius episcopus in Domino salutem.

Celsitudinis vestrae clementiae magnas gratias agimus, et Dominum Jesum Christum precantes, ut vobis in regno coelorum aeternam mercedem retribuat, eo quod petitiones nostras clementer exaudire dignati estis, et senectutem meam atque infirmitatem consolari. Nunc autem, gloriose fili, cognoscas quia per misericordiam Dei credo quod possim in servitio vestro iterum esse. Propterea petimus vos ut nobis indicetis si ad placitum vestrum debeamus venire, ut vestram voluntatem perficiamus. Quidam servus Ecclesiae nostrae, et ipse mendacissimus, qui nos arte fugiebat, Ansfrid nomine, veniens ad nos cum indiculo vestro, rogans ut ei justitiam faceremus, misimus illum ad vos cum ipsis litteris cum misso nostro, ut cognoscatis quia mentitus vobis est, petentes ut nos pro mercede vestra defendatis contra tales falsarios, et eorum mendaciis non credatis. Valete in Deo semper.
EPISTOLA LXXXI. BONIFACIUS GRIPONI. [A. D. 752.]
Author: Bonifacius Moguntinus

Bonifacius, servus servorum Dei, Griponi filio Caroli optabilem in Christo salutem.

Obsecro et adjuro pietatem vestram per Deum Patrem omnipotentem, et per Jesum Christum Filium ejus, et per Spiritum sanctum, per sanctam Trinitatem et unitatem Dei, ut si tibi Deus potestatem donaverit, adjuvare studeas servos Dei, sacerdotes, presbyteros, qui sunt in Thuringia, et monachos et ancillas Christi defendere contra paganorum malitiam, et adjuvare Christianum populum, ut eos pagani non perdant, ut ante tribunal Christi mercedem habeas perpetuam. Et cognoscite quod memoria vestra nobiscum est coram Deo, sicut et pater vester vivus et mater jam olim mihi commendarunt. Deprecamur Deum Salvatorem mundi, ut dirigat viam vestram, et vitam ad salutem animae vestrae, ut in gratia Dei semper hic et in futuro saeculo permaneatis. Interea mementote, fili charissimi, quia, juxta vocem psalmigraphi: Omnis homo sicut fenum dies ejus, et sicut flos agri ita floriet. Et apostolus ait: Totus mundus in maligno positus est; et item in Evangelio Veritas dixit: Quid enim proderit homini, si lucretur universum mundum, animae vero suae detrimentum patiatur? Et iterum in Evangelio, de gloria justorum: Ecce fulgebunt justi sicut sol in regno Patris eorum. Et Paulus apostolus, de beatitudine vitae aeternae: Quod oculus non vidit, nec auris audivit, nec in cor hominis ascendit, quid praeparavit Deus diligentibus se. Facite ergo, filii, ut mercedis vestrae praemia in alto coelorum culmine clarescant, et crescant. Valere vos in longitudine dierum in Christo optamus.
EPISTOLA LXXXII. BONIFACIUS OPTATO. [A. D. 752].
Author: Bonifacius Moguntinus

Reverendissimo fratri, imo dilectissimo consacerdoti Optato abba, et universae sanctae congregationi sub cura illius regularis vitae normam custodienti, Bonifacius, sine praerogativa meritorum nominatus episcopus, optabilem in Christo charitatis salutem.

Venerandam sanctitatis vestrae clementiam intimis obsecramus precibus, ut nos indignos nobiscum in unitate fraternae dilectionis et societatis spiritualis suscipere et habere dignemini, ut una sit inter nos et fides mentium, et pietas actionum; et sicut princeps apostolorum Petrus hortatur dicens: Ante omnia mutuam in invicem charitatem habete, et quia charitas operit multitudinem peccatorum. Et ipsa Veritas dixit: In hoc cognoscent omnes quia mei estis discipuli, si dilectionem habueritis ad invicem. Et similiter Paulus apostolus admonet dicendo: Alter alterius onera portate, et sic adimplebitis legem Christi. Et alibi: Finis enim praecepti est charitas de puro corde, et conscientia bona, et fide non ficta; et ut vestra fraternitas in spirituali regulariter vita vivens in pacifica tranquillitate fraternae concordiae pro nostra fragilitate exorare dignetur, ut sermo Domini currat et clarificetur, ut, juxta dictum Apostoli, liberemur ab importunis et malis hominibus, et a tentationibus malignorum spirituum, et tribulationibus adversariorum, ut lux Evangeliorum gloriae Christi et via vitae, quam populis et gentibus ostendere et ipsi pergere debemus, nobismet ipsis non obtenebrescat nec abscondatur. Diligenter quoque deprecamur ut familiaritas fraternae charitatis inter nos sit, et pro viventibus oratio communis, et pro migrantibus de hoc saeculo orationes et missarum solemnia celebrentur, cum alternatim nomina defunctorum inter nos mittentur. Interea si quid fraternitas vestra nobis mandare ad perficiendum vel ad dicendum dignata fuerit, voluntatis vestrae desiderium in omnibus adimplebimus. Agite ergo de hac petitione nostra, ut in alto coelorum culmine mercedis vestrae praemia in superna curia angelorum clarescant et crescant. Longaevam, ac valentem, et almis viribus proficientem, et suavissimis operum et verborum floribus odorantem beatitudinem vestram perenniter Salvator mundi custodiat.
EPISTOLA LXXXIII. THEOPHYLACIAS BONIFACIO. [A. D. 752.]
Author: Bonifacius Moguntinus
Date:  [ P., ante] [ W., solidae]

Egregio Patri, et domino supernis fascibus decorato, Bonifacio archiepiscopo, Theophylacias indignus archidiaconus sanctae sedis apostolicae.

Inter sua quidam peritissimus dudum aenigmata sic promulgat: Verba sapientum quasi stimuli, et quasi clavi in altum defixi, quia culpas delinquentium nesciunt palpare, sed pungere. Unde hactenus, non sine gravi tristitia, Davidica illa ex intimo cordis moerore compulsus sum cantica decantare: Annuntiavi, et locutus sum: multiplicati sunt super numerum, et quod multi ad fidem veniunt, et pauci ad electorum numerum perducuntur, hoc ipsum Domino promulgante: Multi sunt vocati, pauci vero electi. Vos quidem egregie et sacerdotale praefulgidum apex ut illustre per paginas exaranda notescendo notescitis. Distincte incursa, et vigilantius in quo angelicas et beati domini mei et singulatim praetulimus aures et juxta roseum illud et angelicum optatum desiderium desideratus ann. latus dominus ter beatus in apostolica vos ad praesens dignatur informatione firmari qualiter non solum de schismaticis et haereticis illis, seu excommunicatis, et ab orthodoxae fidei regula nequiter aberrantibus, censeatis ut convenit, verum etiam Francorum et Galliarum gentes fidei tramitem solitae amplectentes exuberent, enitentes et vestro sancto sub tempore non tantum occiduae sed usquequaque floreant nationes. Scriptum namque est: Multum valet deprecatio justi assidua. Et David similia: Nisi Moyses stetisset in conspectu Dei, ut averteret iram ejus, ne disperderet eos. Nos etenim priscum sodalitatis retinentes amorem, quamvis varie nunc utrosque nationes et maria dividant, tamen scriptum est: Aquae multae non potuerunt exstinguere charitatem, nec flumina obruent illam. Benedictionis etenim munusculum, ob recordationis nostri memoriam, cinnamomum, costum, piper et incensum pariter direximus obsignatum, quod minimum etenim ut pro magno excipere debeatis impensius postulamus. Scriptum namque est: Omnis gloria ejus filiae regis ab intus; et: Omni habenti dabitur. Quia quisquis habet charitatem perfectam, etiam cuncta dona, Spiritu sancto ministrante, promeretur accipere. Omnipotens etenim rerum opifex et arbiter, qui, vestro sancto sub tempore, occiduos et circumquaque populos commorantes, ad vestrae beatae praedicationis facundiam, in catholicae et apostolicae sanctae sedis fidem vocavit, florere faciat perenniter, ut optamus.
EPISTOLA LXXXIV. THEOPHYLACIAS BONIFACIO. [A. D. 752.]
Author: Bonifacius Moguntinus
Date:  [ W., abundet] [ P., eructuat . . . laudabilis] [ W. om. sanciatam] [ P.
om. et] [ W., itidem] [ W., eam]

Egregio Patri et domino, aethereis decorato fascibus, Bonifacio, almo archiepiscopo, Theophylacias indignus diaconus sanctae sedis apostolicae.

Inter amoena prata fragrantium odorum saepe spinis circumvallatur rosa. Ita, illustrante sancto Spiritu, praefulgidus plerumque rutilat arbiter, veluti roseus flos, et melliflua dogmata salutis aeternae abundant , eructuet nimirum laudabile in arvis. O beatissime in aethereis. Talenta etenim tuae credita egregiae beatitudini, non solum dupla, verum etiam et sescupla Christo a te reddantur in astris, arcanaque vox ope carminis Christi dicentis: Euge, serve bone et fidelis, quia inter pauca fuisti fidelis, super multa te constituam; intra in gaudium Domini tui. Denique ob vestri laboris crementum, sedulo una cum sancto coangelico Patre vestro domino apostolico, totius sanctae nostrae ecclesiae sacerdotibus, vel populo, naviter Domini nostri Jesu Christi exoramus clementiam, ut vestrae sanctissimae paternitatis illuminatos doctrinis, atque e vivo potatos fonte, simul cum eorumdem satore, confirmare ac conservare in sanctae ac orthodoxae fidei tramite clementer jubeat, et eorum qui credituri sunt corda aperire, atque eorum detegere velamen, ut, inflammante eosdem Spiritu sancto, intrepidi laetantes ad fidem Christi pervenire festinent, quemadmodum dominica sanxit clementia: Et alias oves habeo, quae non sunt ex hoc ovili, et caetera. Itaque, domine ac sanctissime Pater, quaesumus vestram a Deo sanciatam ambrosiam bonitatem, ut sanctissimum nimisque nobis dilectum Lullum, benedictum archidiaconum vestrum, charissimum atque dulcissimum sodalem et fratrem nostrum, omnibus modis fovere, propter Deum et nostrae pusillitatis amicitiam, commendatum habere, dignemini. Nostra est scilicet et in eo rata dilectio, pro eo quod vestrae almae paternitati magnis decoratae infulis fidelibus ac lepidis ministrat servitiis; et ob hoc, poplite identidem flexo, vestram deprecamur togatam prudentiam, ut eum multo amplius talionem habere non dedignemini perniciter, ob nostramque parvitatem, cum Domino Deo crebro refunditis preces, memoriam facere non omittatis, quia scriptum est: Multum valet deprecatio justi assidua. His vero praelibatis, salutamus vestram a Deo infulatam sanctissimam, nectareamque paternitatem, et optamus, ut, Deo favente, perennibus capiatis temporibus praemia, et desideratum, ob vestrae sospitatis suffragium, sentiatis effectum. Denique vobis direximus parvam benedictionem ex largitate beati Petri apostoli; propter Deum, grato animo dignemini suscipere, costum, cinnamomum, et xerosyracem.
EPISTOLA LXXXVI. BONIFACIUS GEMMULO. [A. D. 752.]
Author: Bonifacius Moguntinus

Reverentissimo et dilectissimo filio Gemmulo archidiacono Bonifacius exiguus servorum Dei amabilem in Christo aeternae charitatis salutem.

Saepe spiritualis charitas jungit quos corporaliter longa intercapedine disjungit. Et haec non minima peregrinationis aerumna esse dignoscitur, quod amicus amicum, quem ardenter diligit, longe disjunctum tristis et moerens memorat, et adversantem inimicum prope tribulatorem et molestum difficulter patitur. Utinam te, frater, peregrinationis hujus consolatorem prope habeam, tuo sancto consilio utar, consolatione gaudeam, aspectu charae faciei laeter, et sancta exhortatione reficiar. Sed quia hoc fieri vitae mortalis conditio, et rerum ratio non permittit, faciat vera charitas solum et maximum quod concedit et praecipit Deus dicendo: Hoc est praeceptum meum, ut diligatis invicem, etc. Amet in Deo veraciter absentem, quem corporaliter praesentem tenere nequit. Et, sicut sanctus Augustinus dixit, licet unus sit in Oriente, et alius in Occidente, conglutinati charitate nunquam ab invicem separantur; et Salvator mundi: In hoc cognoscent omnes quia discipuli mei estis, si dilectionem habueritis ad invicem. Ergo, juxta Jacobum, qui dixit: Oratio fidei salvabit infirmum, et post pauca: Orate pro invicem, ut salvemini, oremus pro invicem, ut salvemur; et pietas Domini, quae nos in terra separavit, gaudentes in coelorum culmine congreget.
EPISTOLA LXXXVII. BONIFACIUS ANONYMO. [A. D. 752.]
Author: Bonifacius Moguntinus

Reverendissimo fratri, et spiritualis Germanitatis propinquitate connexo, Bonifacius, exiguus servus servorum Dei, perennem in Christo charitatis salutem.

Clementiam fraternitatis vestrae intimis flagitamus precibus ut nostrae mediocritatis memores intercedere dignemini, quia, peccatis nostris exigentibus, periculosi maris tempestatibus undique quatimur: rogantes ut ille qui in altis habitat, et humilia respicit, indulgens flagitia, praestet nobis verbum in apertione oris nostri, ut currat et clarificetur inter gentes Evangelium gloriae Christi.
EPISTOLA LXXXVIII. BONIFACIUS DENEHARDO [A. D. 752.]
Author: Bonifacius Moguntinus

Bonifacius servus servorum Dei Denehardo presbytero in Christo salutem.

Mando tibi, charissime, de praesente puero Athalere, si illi necessitas in sua causa contingat, ut eum adjuvare studeas, sicut ingenuum hominem; et sic pro illo promittas amicis ejus, non quasi pro servo; et ego sic comprobavi, quia desponderi sibi disponet conjugem, ut non timeat, quod servus sit. Vale in Christo.
EPISTOLA LXXXIX. BONIFACIUS ALDHERIO. [A. D. 752.]
Author: Bonifacius Moguntinus

Venerando fratri Aldherio abbati Bonifacius, exiguus servus servorum Dei, in Christo salutem.

Charitatis vestrae clementiam medullatis et intimis praecordiorum obsecramus precibus, ut in vestris sacrosanctis orationibus intercedendo nostri memores esse dignemini, et almitatis vestrae precibus imploretis, ut pius Dominus, qui causa est peregrinationis nostrae, navem fragilitatis nostrae, ne fluctibus Germanicarum tempestatum submergatur, dextera sua protegente et gubernante, illaesam custodiendo, ad coelestis Jerusalem littus tranquillum perducat. Salutate omnes fratres sanctae congregationis vestrae, nostros in Deo charissimos, in osculo dilectionis ac devotionis nostrae. Commendamus scilicet et nos vestris orationibus, ut, sive viventes, sive morientes, vestrae communioni charitatis sociemur, et ut hoc ita firmetur devotione fraternae charitatis a vobis juxta voluntatem clementiae vestrae promereri volumus, in quantum potestas profectum attribuerit. Petimus quoque ut pro Germanicis gentibus idolorum culturae deditis intercedere curetis, rogantes Dominum, qui pro totius mundi salute proprium sanguinem fudit, et vult omnes homines salvos fieri, et ad agnitionem veritatis venire, ut eas ad agnitionem Creatoris, et ad gremium matris Ecclesiae convertat. Similiter, ut pro dormientium fratrum animabus, qui nobiscum laborabant in Domino, orationum adjuvamina et missarum solemnia celebrare faciatis precamur, quorum nomina gerulus harum litterarum demonstravit. Valere beatitudinem vestram et sanctis successibus proficere in Christo diligenter optamus.