medieval-data/medieval-letters huggingface dataset:
EPISTOLA CCLXXVIII. AD M. REGEM SCOTIAE.
Author: Gilbertus Foliot

Domino suo charissimo illustri regi Scotiae M., frater G. Londoniensis Ecclesiae minister, per quem reges regnant diu regnare feliciter.

Sublimitati vestrae, charissime domine, hac confidentia scribimus, quia vos sincero cordis affectu diligimus, et in omnibus haberemus acceptum si gratum vobis in aliquo praestaremus obsequium. Speramus etiam ipsa manu Spiritus sancti plantatam esse in corde vestro radicem aequitatis et judicii justi, et ideo in causis subditorum vestrorum mentem vestram posse bonorum precibus ad id quod justum est facile inclinari. Scriptum enim est: Beati qui custodiunt judicium et faciunt justitiam in omni tempore . Et Sapientia ait: Tolle rubiginem de argento et exibit vas purissimum. Tolle injustitiam de corde regis, et justitia firmabitur thronus ejus . Inde est quod regiae nobilitati vestrae pro praesentium latore, Helia proximo cognato nostro, preces affectuose porrigimus, quatenus pro amore Dei et petitione nostra ejus servitium accipiatis, et de haereditate sua ipsum exaudiatis, et nos et multos nobiscum gratiae vobis et servitii debitores efficiatis. Si gratiam in oculis vestris invenerit, ad servitium vestrum multos adjutores inveniet, quorum sibi quisque de suo libenter subveniet. Istud vero postulare nequaquam praesumeremus, si patrem ejus perfide se aut maligne adversum vos et patres vestros habuisse cognosceremus, sed ipsum pro fidelitate patris vestri exhaeredatum audivimus, et speramus de misericordia vestra ne quem patri vestro fideliter ad posse suum servisse cognoscitis, ejus unquam canos cum moerore ad inferos deducatis. Valeat dominus meus charissimus et cor ejus Spiritus Dei repleat atque possideat.

Notes: (Psal. CV) (Psal. XXV)
EPISTOLA CCLXXIX. AD ROBERTUM COMITEM LEICESTRIAE.
Author: Gilbertus Foliot

Venerabili domino et amico suo charissimo ROBERTO comiti Leicestriae, frater G. Londoniensis Ecclesiae minister, consecrata Domino tirocinia beatae perseverantiae fine concludere.

Cum sit vitiis et divitiis admodum grata societas, gratulor et mihi totus applaudo, charissime, divitias in te quadam singulari gratia deservire virtuti. Audisti divitem illum purpura et bysso vestitum, epulantem quotidie splendide, miserabiliter ad inferna deductum, ubi cum flammis anxius aestuaret, in linguae suae refrigerium nec aquae guttam valuit impetrare. Audisti et in Evangelio, divitem, cujus uberes fructus ager attulit, dicentem intra se: Destruam horrea mea et majora faciam, et illuc congregabo omnia quae nata sunt mihi bona, et dicam animae meae: Anima, habes multa bona posita in annos plurimos, requiesce, comede, bibe, et epulare . Cui divinitus dictum est: Stulte, hac nocte animam tuam repetent a te. Quae autem parasti, cujus erunt? Et si mentis oculos in mundi plenitudinem, Dei Spiritu lucem ministrante, circumquaque reducimus, divitibus hujus mundi mundum abundare cognoscimus, quibus suae divitiae fomento vitiorum sunt non incremento virtutum, cum magis possideantur ab his quam eas quadam animi sancti nobilitate possideant. Divites hujusmodi, ait Dominus, non facile regnum Dei adepturos, et camelum per foramen acus intrare posse facilius, quam ipsos in regnum coelorum. Tremenda vox, et divitibus hujusmodi exhorrenda. Gratulor, et totus mihi applaudo, charissime, quod istorum abhorres semitas, horum jamdiu vestigia declinasti. Gaudeo te tua cogitare novissima, et illud Psalmistae mentis oculis intueri: Dormierunt somnum suum, et nihil invenerunt omnium viri divitiarum in manibus suis . Qui sibi credita si fideliter erogassent, evigilantes illa die a somno mortis suis haec in manibus invenissent. Divina voce dictum est: Non apparebis vacuus ante conspectum Domini Dei tui . Totum quod Ecclesiae Dei, quod pauperibus ad praesens erogas, illa die paratum invenies, et quod modo larga miseratione distribuis, illa die Domino cum fiducia praesentabis. Beati multi sunt et sapientes, hos tamen tantum beatos judico, hos solummodo sapientes, qui mansura semper bona crebra meditatione considerant, in his mentem occupant, his invigilant, et haec ut queant apprehendere tota animi ratione pertractant. Credo, charissime, Patri complacuisse in te. Spero columbam sanctam quae super Dominum in Jordane apparuit jam nidificasse in te. Curre post Spiritum qui trahit te, qui suis intus bonis ornabit te et amore Christi perfecto ditabit te. Cujus amor verus si tangit te, si rapit te, si absorbet te, levabit te juxta prophetam super te, quia super altitudinem extollet te. Scribendi tibi nactus occasionem, vix me cohibeo, charissime.

Notes: (Luc. XII) (Ibid.) (Psal. LXXV) (Deut. XVI)
EPISTOLA CCLXXX. AD EUMDEM.
Author: Gilbertus Foliot

Venerabili domino et amico charissimo, R. comiti Leicestriae, frater G. Londoniensis Ecclesiae minister, salutem quae nunc est, et quam speramus a Domino.

Verborum facile suadet paucitas, cum ad exaudiendum prompta est ipsius ad quem scribitur amica benignitas. De vobis itaque per omnia sperantes optime, charitate sic exhortante confidimus, ut unde recurrimus ad vos, in hoc repulsam minime sentiamus. A sublimitate vestra ad quemdam canonicum nostrum et amicum Baldewinum nomine, litterae vestrae citationis emissae sunt, ut apud Oxenefordam in conventu proximo, praesentem se vobis exhibeat, et cuidam homini suo et fere rustico, de non observata pactione quadam inter ipsos, ut asserit, chirographo confirmata respondeat. Res exilis est, causa permodica, dimidia virgata terrae est, de qua agitur, duodecim nummorum census, qui annuatim exsolvitur. Unde si inter clericum beati Pauli et ipsius hominem super fundo ecclesiae suae pertinenti, lis aliqua aborta est, spectat ad nos, si placet, audire quod gestum est, et conquerenti justitiam in omnibus exhibere. Qui cum partes nostras despiciat, et ad sublimitatem vestram non transiliendo prosiliat, petimus, beato Paulo et nobis, si placet, hanc reverentiam exhiberi, ut de conservanda Ecclesiae Dei dignitate sua mentem vestram et animum ad nos remissus, per vos etiam quod justum fuerit plene responsurus intelligat. Ad vos litteras citationis vestrae remittimus, eo quod in his notariorum vestrorum stylum minime recognoscimus. Valere vos optamus in Domino, et sua Caesari sic reddere, ut quae Dei sunt, reddatis et Deo.
EPISTOLA CCLXXXI. AD A. COMITISSAM LEICESTRIAE.
Author: Gilbertus Foliot

G. Dei gratia Londoniensis Ecclesiae minister, A. venerabili comitissae Leicestriae, quod petit accipere, quo tendit pie tandem completo cursu pertingere.

Dilectioni vestrae, dilectissima, rogatus litteras mitto, quas quidem misisse debueram non rogatus. Quod si omisi jam aliquandiu, haec causa exstitit, quod de die in diem meum ad te nuntium ipse praeire et praevenire existimabam. Et quia spes dubio vultu nos semper protrahit in cras, et quod non feci, cras, ait, efficiam, sperabam me finem dare negotiis, et sopitis aliquandiu causis et curis omissis, ocius transmeare ad te, et optatae mihi allocutionis tuae jucundae solatio recreari. Sed opportunitatem quo plus appeto, minus invenio, et quibusdam amputatis capitibus, cum mundi bestiam exstinxisse me reputo, ad capita multipliciter renascentia totus illico perhorresco. Curarum siquidem nullus est finis, et mundus in dies parturit, unde miseras affligat animas, et a piae proposito intentionis avertat. O mihi quid memorem soliloquia sancta, quae cum sponso suo anima quondam mea, dum eam claustri silentia tegerent et tenerent, in spiritum elevata permiscebat! Dum saecularium nescia in montem quodammodo cum Moyse conscendebat, subtus se nubem relinquebat et nebulam, et mundo posthabito, in ignem illum quem Deus inhabitat, nihil nisi illum appetens tota tendebat. Unde cum ipsam sua revocasset infirmitas, non abscedens longe, non foras exiens, ad ipsos pedes Domini mente residebat attentius, et annos suos praeteritos in amaritudine recogitans, excessus pristinos ipsis suarum lacrymarum fluentis abluebat. Nunc me rei familiaris hinc cura distrahit, hinc causarum saecularium pondus involvit. Nunc timor opprimit, nunc protrahit spes, nunc levant prospera, nunc adversa dejiciunt, ut quantis miseriarum cumulis misera subjiciatur humanitas, ipsis pene rerum argumentis experiar. Quid tibi ergo, dilectissima, meus poterit dictare jam spiritus, quae puritatem mentis inhabitas, et spiritui tuo delicato nihil in refectionem nisi delicias spirituales appetis et exoptas. Nidificavit in te columba illa quae super Christum in Jordane volitans, ipsum cum omni gratiarum plenitudine semper inhabitat. Et de hac quidem plenitudine quantum ipse tribuit accepisti, et ejus dona quanto gustas uberius, tanto et uberius ministrari tibi avida spiritualium mente desideras. Intueri mihi videor tuam illam animam in sui fervore spiritus, hoc declamantem et cantantem: Fulcite me floribus, stipate me malis, quia amore langueo . Unde mihi flores, charissima, quos tuo subministrem spiritui, ut ardens plus accendatur et tendens in superna avidius illuc rapiatur? Hi flores paradisi sunt, quos tibi sancti communicant, qui nescientes et respuentes quae mundi sunt, sacratae quodammodo paradisum mentis inhabitant. Quos tua, quaeso, prece mihi concilies, ut sub curarum gementem pondere, ipsorum me apud Dominum interventu subleves et sustentes. Id enim modicum quod habeo, tibi ab amicitiarum nostrarum exordiis in Domino communicare, nec destiti, nec omitto. Valere te in Christo opto, charissima.

Notes: (Cant. II)
EPISTOLA CCLXXXII. AD COMITEM ALBERICUM.
Author: Gilbertus Foliot

GILBERTUS Dei gratia Londoniensis episcopus, venerabili viro comiti ALBERICO, salutem, gratiam et benedictionem.

Pervenit ad audientiam nostram, quod occasione controversiae, quae inter vos et comitissam aliquandiu ventilata est, et ad sedem apostolicam tandem per appellationem suspensa, eam districte supra modum teneatis inclusam, ut nec causam instruere nec parti suae defensorem possit ullatenus procurare. Sed nec ecclesiam frequentare, nec in publicum, ut dicitur, prodire permittitur, ut non jam custodiae deputata, sed carcere potius damnata videatur. Cubilis quoque corporisque et colloquii vestri, omni sibi jam olim copia negata dicitur, ut quos Ecclesiae conjunxit auctoritas, vestra quodammodo disjunxisse videatur voluntas. Quae si vera sunt, ut accepimus, quam citius vobis emendanda denuntiamus. Alioquin valde vobis timendum est ne provocetis iram et indignationem Dei adversus vos, quae quanto serius advenit, tanto severius affligit. Recolite quanta reverentia dignum sit sacramentum conjugii, quod Dominus ab origine mundi primum introduxit et sua benedictione confirmavit, quod et ipse in Cana Galilaeae sua corporali sanctificavit praesentia, quod et apud omnes gentes tam fideles quam infideles, cum summa veneratione mandatur observandum. Certum est enim et per historias simul et exempla notissimum, quod praevaricatores sacramenti hujus, non solum ultimae reservantur ultioni, ut a terra viventium, quae est paradisus Dei proscribantur, sed et in hac quoque terra morientium, in se aut in sua successione frequenter exhaeredantur, ut haereditas eorum transferatur ad exteros, et in labores suos introeant alieni. Proinde episcopali vobis auctoritate mandamus, orantes et exhortantes in Domino, et consulentes in charitate, et in remissionem vobis injungentes delictorum, quatenus propter Deum et propter reverentiam legis Christianae, modestius et mitius agatis cum uxore vestra, quae est pars corporis vestri, amotoque praedictae districtionis excessu, ipsam sibi ad debitam libertatem et vos ipsi ad societatem et solatium, sicut decet sponsum sponsae, benigne restituatis, ne sine judicio Ecclesiae maritali privetur contubernio, quod sibi teste Ecclesia, sub solemni fide sponsaliorum promisistis. In quo si nobis non creditis, Apostolo credite, qui ait: Viri, diligite uxores vestras, sicut et Christus dilexit Ecclesiam . Et iterum: Alligatus es uxori, noli quaerere solutionem . Charitas cogit nos et necessitas officii, haec et hujusmodi vestrae suggerere dilectioni. Unde quia spes nobis est de vobis in Domino, quod nostris sicut debetis sic et velitis in his quae ad Deum sunt consiliis acquiescere, consilium vobis damus in charitate, ut legem et conditionem conjugatorum, cui subjecistis vos legitime, et sine simulatione observare studeatis, ne incidatis in manus judicis qui non irridetur, cujus non potestis judicium declinare reus praevaricationis legis suae, quod avertat omnipotens Dominus. Amen.

Notes: (Ephes. V) (I Cor. VII)
EPISTOLA CCLXXXIII. AD MAGISTRUM DAVID.
Author: Gilbertus Foliot

GILBERTUS, Dei gratia Londoniensis episcopus, dilecto suo magistro DAVID, salutem et optatos ad vota successus.

Inspectis litteris a tua mihi diligentia directis, palam datur advertere, te et commotionis et irae fomitem, inter nos aliquo discordiam seminante, concepisse. Quem quicunque ille est de caetero minus audias, nec ejus commentis, obsecro, fidem ulterius adhibeas. Amicorum namque saepe confundit animos lingua tertia, digna confundi, quam irae et odiorum incentiva portantem, a nobis obsecro non admitti. Nil enim de te sinistrum concipio, nil intus adversum te corde foveo, sed admissum semel in gratiam mihi et gratiae et benevolentiae vicissitudinem observare deposco. De caetero, quia sales vestros abunde jam diu lambit Italia, bonum est, ut eosdem amodo cum tamen libuerit, experiatur et Anglia. Vale, charissime.
EPISTOLA CCLXXXIV. AD WILLELMUM DE MALA PALUDE.
Author: Gilbertus Foliot

G. Dei gratia Londoniensis Ecclesiae minister, amico suo charissimo WILLELMO de Mala Palude, salutem et sinceram dilectionem.

Cum me vobis in multis obliget benigna jam diu servitiorum exhibitio, hoc tamen in consummatam amicitiam me praecipue vobis reddit obnoxium, quod fratri meo et nepoti in necessitate sua subvenistis, et eis consilium et auxilium, prout res exigebat, impendistis. Precor autem ut si item urgente necessitate recurrerint ad vos, non ipsis, sed mihi et ipsis propter me de vestro quod opus fuerit tradatis, ut me servitii et gratiae debitorem habeatis. Illico vero cum ad nos reversi fuerint, nuntium nostrum habebitis, et si quid erga nos volueritis, per ipsos nobis mandabitis, et obtinebitis. Valeat amicus meus charissimus.
EPISTOLA CCLXXXV. AD H. COMITEM NORFOLCIAE.
Author: Gilbertus Foliot

G. Dei gratia Londoniensis episcopus, venerabili domino et amico suo charissimo H. comiti Norfolciae, salutem et dilectionem.

Responsum canonicorum de Panteneia, nuntio ad nos redeunte, et litteras capituli sui sigillo impressas afferente, suscepimus, quo vos certificari postulant, quod nec pecuniam, nec terram, nec quidquam aliud a vobis accepturi sunt, ut vobis Panteneiam concedant, et ab ea quam adversus vos intendunt, petitione recedant. Exsilium subire et adversa ut asserunt quaeque perpeti magis eligunt, quam locum Domino consecratum, et divinis usibus apostolica toties auctoritate confirmatum, cuiquam cedere, et ab Ecclesia alienare consentiant. Inde est quod a nobis instanter exigunt, ut effectui mandatum domini papae mancipemus, et quod nobis injunctum est super eis exhibenda justitia, ulterius non differamus. Inde est quod familiarem vestrum et amicum, dominum Stephanum canonicum Sanctae Osythae, ad vos destinare curavimus, ut quod nolumus scripto committere, per ipsum vobis aperiamus. Scitis quidem necessitatem hanc nobis incumbere, ut aut sententiam proferamus in vos, aut causam qua praepedimur domino papae denuntiemus. Quod cum exstiterit, in proximo futurum est ut quod a nobis ad praesens omissum est, ab ipso procul dubio compleatur, et sententia quam ad praesens forte differimus, tanto periculosius in vos, quanto a judice longe sanctiore, longeque sublimiore proferatur. Unde quia rerum exitus prudens metitur, magis quidem ob commodum vestrum quam ob vitandum periculum nostrum discretioni vestrae supplicamus, quatenus non tantum cum his qui terrena sapiunt, sed cum viris sapientibus Deumque timentibus consilium super hoc habeatis, et illum per quem vivitis, per quem spiritum trahitis, per quem bona multa possidetis, qui vos inter adversa servavit, adversus hostes protexit, qui spiritum vestrum cum volet auferet, qui omnia opera vestra in judicium deducet, coram oculis habeatis. Hodie estis, et cras fortasse non eritis, et inferni miseria sicut et coeli gloria sine fine mansura est. Illa quippe die qua hinc erunt accusantia peccata, inde terrens justitia, foris ardens mundus, intus urens conscientia, subtus patens horridum chaos inferni, desuper iratus judex, parum procul dubio cuique videbitur, quod Domino dum hic vivitur exhibetur. Tangat itaque cor vestrum Spiritus Dei, ut in praesenti negotio bonorum sic consiliis acquiescatis, ne sententiam, quod absit! apostolica in vos experiendo, confusionem longe quam ad praesens aestimetis graviorem sentiatis. Sapere et intelligere, et novissima providere vos optamus, charissime.
EPISTOLA CCLXXXVI. AD R. DE S. WALERICO.
Author: Gilbertus Foliot

G. Dei gratia Londoniae episcopus, amico suo charissimo R. de Sancto Walerico, virtute meriti promissam bonis gloriam feliciter adipisci.

Tua, charissime, munificentia, tua liberalitas in me adeo jam multis innotuit, ut in negotiis quae habent ad te se sperent aliqui meis posse precibus apud te si pro se porrigantur adjuvari. Unde quos in Christo diligo, de quorum bona in Domino conversatione non ambigo, tuae confidentius charitati commendo, affectuose supplicans, quatinus ob beatam illam spem qua in Deum tendimus, qua bene sperando post Christum currimus, humilibus fratribus de Oseneio misericordiae tandem sinum aperias, et eorum compatiendo doloribus ipsorum fatigationibus finem pietatis imponas. Memorare, charissime, quanti sit meriti loca sancta construere, mansionem Domino, qua usque in adventum suum sine fine laudetur, honoretur, et adoretur aedificare, considera quantum sit bona spiritualia non solum non impedire, sed ut in Dei gloriam exuberent his opportunitatem et causam de tuis etiam exhibere. Memento, charissime, quod bella Domini strenue gesseris, quod tuis etiam stipendiis pro ipso militaveris, quod infideles et incredulos te ipsum opponendo et velut in holocaustum offerendo repuleris, et qui rebelles Domino confudisti in Asia, ejus servos humiles obsecro ne confundas in Anglia. Sed ut bene consummes omnia, cum capite Domino caudam etiam hostiae offeras, ut cum bono tuae satisfactionis initio, finem etiam laudabilem addideris, a magna manu Domini cuncta quae servis ejus pro ipso impenderis, in illa die centies multiplicata recipias. Opto ut valeas, et pro quibus supplico, tui apud Dominum memores pie miserando constituas. Valete.
EPISTOLA CCLXXXVIII. AD . . . . .
Author: Gilbertus Foliot

Post iram misericordiae reminisci.

Veniens ad nos praesentium lator H. lacrymabili nobis planctu monstravit se mentis vestrae tranquillitatem offensa gravi perturbasse, et iracundiae calore motum se vobis non solum verbo restitisse, verum et calcaneum adversum vos irreverenter erexisse. Unde tactus dolore cordis intrinsecus, disciplinam regularem quam ipse decreveritis subire paratus est, et vobis humili devotione satisfacere, et de caetero vobis ut patri charissimo in omnibus obedire. Quia vero dignos poenitentiae fructus offerentem nunquam repellit Dominus, sed et angelis Dei gaudium super peccatore poenitentiam agente, et singulare virtutis exemplar dans poenitenti et revertenti filio in amplexus occurrit et osculum, rogamus ut ob ejus reverentiam nostraeque petitionis intuitu quem repulistis aversum, conversum suscipiatis, et quia perierat mundus nisi iram finisset misericordia, iram ei remittendo, H. abbati litteris vestris significetis, qui ut quorumdam testimonio didicimus, eum si vobis reconciliatum noverit, fratrum collegio aggregabit.
EPISTOLA CCLXXXIX. AD. . . . .
Author: Gilbertus Foliot

Jucunditas mihi et exsultatio exuberat quoties obsequio famae vos bene valere et vigere cognosco. Etenim solemne mihi est, vos ut dominum colere, vos amplecti, vestramque promotionem et sospitatem inter meos assignare successus. Inde est ut mihi ad plenitudinem gaudii cedant, quae circa vos prospera sunt, ad cumulum vero vos esse incolumem. Mendacii arguar si frustra postulatis a me, quod possit et expediat amico erogari. Interim rogo ut ad me vestra transferatur pagiua, qua mysterium vestrae voluntatis et salutis agnoscam.
EPISTOLA CCXC. AD . . . . .
Author: Gilbertus Foliot

Hospitium in se Domino laudabiliter exhibere.

Benevolentiae vestrae, frater charissime, gratias affectuose referimus, quod petitionem nostram quocunque processerit tramite, benigne tamen exaudire voluistis. Nos tamen nostram perscrutantes undequaque conscientiam, in nobis adversum vos nihil penitus odii, nil amaritudinis aut simulationis, aut versutae duplicitatis, Deo teste reperimus. Sed simpliciter ambulantes, quod vobis, quod domui vestrae honestum sperabamus et utile, nulla mentis elatione, nullo praelationis fastigio aut exactione aliqua, sed fraterna solum charitate postulare curavimus. Equidem fratrem vestrum R. dileximus, et in negotiis vestris quae sedule gessit apud nos, sustinuimus, attendentes quod ejus opera Dominus benigne dirigeret. Hoc ipso gavisi sumus. Quod si faciem vestram altiore fortasse consilio a nostra petitione averteritis, nos, quia charitas alligari non potest, ipsum quocunque eum traxerit obedientia, amore saltem prosequemur.
EPISTOLA CCXCI. AD . . . . .
Author: Gilbertus Foliot

Dum vices agimus Wigorniensis Ecclesiae, dum onus ejus, etsi iuviti sustinemus, utique Domino delinquimus, nisi parochianos ejus et filios super his quae ad salutem sibi sunt, cum id expetit ratio, commoneamus. Inde est quod celsitudinem vestram diligenter obsecramus et commonemus in Domino, quatenus ecclesiam vestram de Teochesberia, quae pro salute vestra et vestrorum manus omni die levat ad Dominum, libere sibi patrem et pastorem eligere permittatis, et libertatem quam sibi apostolica confirmat auctoritas, quamque et avi vestri et patris vestri benigna hucusque sibi conservavit pietas, nullatenus impediatis. Hoc enim vobis tam periculosum est et vestrae saluti contrarium. Ex eorum namque privilegiis intelleximus quod omnes qui libertatem hanc vi aut metu aut machinatione quacunque impedierint, apostolica ligat auctoritas durissime, et eos Satanae in interitum carnis traditos a corpore et a sanguine Domini nostri Jesu Christi, nisi condigne poeniteant, prorsus reddit alienos. Quod ne unquam devolvatur in vos rogamus et monemus et vera utique charitate consulimus, quatenus offensam habeat iram declinando, Deo quae Dei sunt reddatis, et quae divina sunt divinitus administrari permittatis. Ut cum debitam Deo reverentiam et in hoc et in aliis exhibueritis, ipse vos et in temporalis vitae hujus cursu conservet, et post hujus elapsum vitae una cum suis debita obedientiae et pietati mercede remuneret.
EPISTOLA CCXII. AD . . . . .
Author: Gilbertus Foliot

Talentum vobis, charissime, commissum est quod augere et in multorum commoditates expendere discretioni vestrae necessarium est, ut cum illud multorum subveniendo necessitatibus adauxeritis, mercedem in centuplum a Domino in illa die reportetis. Talentum hoc, id est domini nostri regis vobis a Domino concessa familiaritas quam si quis auro comparet, pretiosior est, et recte quantacunque pecunia longe carior aestimatur;--talentum hoc ut fideliter erogetis opus est, ut ipsum de sublevanda oppressorum miseria frequenter et sollicite commoneatis, et in hoc non opportuna solum, sed et importuna si id pietas exigat, instantia perseveretis, ut et ipsi meritum apud Dominum collocetur, et apud homines gratia vobis non modica ex studiis hujusmodi cumuletur.
EPISTOLA CCXCIII. AD . . . . .
Author: Gilbertus Foliot

Esse me sanum noveris et incolumem tuumque affectuose desiderare colloquium, ut percipiam ex amici praesentia quod affectat plurimum anima mea. Solatium, quod variis rerum perpenditur eventibus quod corporalis alterutro nobis absentia subtrahit, id quaeso charitas illa suppleat quae nescit absentiam, quaeque ipsum quem diligit sibi semper in spiritu novit exhibere praesentem. De caetero, Willelmi filii R. prece pulsatus benevolentiae in B. preces offerre compellor, quatenus B. ad diaconatus ordinem promotum tandiu ad sacerdotium promovere velis. Quod amore Dei et petitionis meae complendo, et ipsum orationis obnoxium meque tibi gratiae ut in omnibus exhibebis.