medieval-data/medieval-letters huggingface dataset:
EPISTOLA CXCII. WIBALDI ABBATIS AD EUGENIUM PAPAM III.  Scribit in gratiam canonicorum collegiatae S. Bartholomaei civitatis Leodiensis.   (Anno 1150.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

Reverendo Patri suo et domino EUGENIO uni et universali papae, frater WIBALDUS Dei et vestra gratia id quod est in Ecclesia catholica, devotionem filii et obedientiam servi.

Cum essemus in domo inclyti et victoriosissimi filii vestri Conradi Romanorum regis apud Nuremberch castrum ejus, petierunt a nostra parvitate canonici ecclesiae Sancti Bartholomaei, quae est in suburbio civitatis Leodiensis, ut sanctitati vestrae suggereremus causam quamdam Ecclesiae suae, quae nobis praesentibus in synodo Leodiensi de Ecclesia in Marcha et Ecclesia in Nameka acta est, et usque ad debitum finem judicata. Quae cum recenter tractata fuisset, misimus cam reverendo Patri nostro abbati Cluniacensi, ad quem eadem ratio spectare videbatur, eamque scriptam in schedulis nostris inventam vestrae discretioni nunc mittere transcriptam curavimus. In quibus discretionem vestram non ausu praesumptionis, sed spiritu devotionis submonere curavimus, ut animadvertat celsitudo vestra, quod in hac actione non sit judex ante litem contestatam recusatus, quod a sententia non sit appellatum, imo plus illis de Nameka quam praeposito Sancti Bartholomaei complacuerit, et utrum a sententia non ab exsecutione appellandum sit. Multa celsitudini vestrae et scriberemus et viva voce legatorum suggereremus, nisi quod quotidie exspectamus, ut legati majores filii vestri amantissimi nostri domini Romanorum regis invictissimi ad vestram praesentiam proficiscantur, ut tunc de omnibus, quae scitu digna erunt, vobis suggereremus.
EPISTOLA CXCIII. WIBALDI ABBATIS AD STEPHANUM PRIOREM S. JACOBI LEODIENSIS.  Hortatur ad subeundum onus curae pastoralis, ad quod canonice electus fuerat, et quod prae humilitate recusabat.   (Anno 1150.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

Frater WIBALDUS Dei gratia Stabulensis Ecclesiae servus, dilecto fratri et amico STEPHANO ecclesiae Sancti Jacobi Leodii priori electo, confortari in Domino.

Laetatus sum in his quae dicta sunt mihi: In domum Domini ibimus. Audivimus, frater, et laetati sumus quod fratres tui spirituali Patre orbati, te in regimen et pastorem animarum suarum concordi et unanimi voto pariter elegerunt. Sed tu sanctae humilitatis conscius, onus impositum ferre detrectas. Pia quidem et Christianae religionis plena intentio, quod elegisti abjectus esse in domo Dei tui magis, quam habitare in tabernaculis peccatorum. Tibi quidem, frater, utile, sed propter alios non necessarium, et sicut aequitatis dictante justitia, ille repellendus qui desiderat, sic canonicae rationis via ille cogendus est, qui recusat. Age igitur, frater, divinae dispensationi gratias, quae et tibi humilitatis et temperantiae spiritum administravit, et te ad participium suae potestatis et nominis clementer vocavit. Accepimus enim spiritum adoptionis filiorum, in quo clamamus: Abba, Pater Deus; abba, pater homo canonice et regulariter in praelationem monasterii electus. Sequere nunc, frater, ducem Regulam, juxta quam te victurum professus es, et licet de viribus tuis prae humilitate desperes, tamen de gratia Dei conscius, suscipias jubentis imperium, et humerum supponas ad ferendum. Domini sunt cardines terrae, hunc humiliat et hunc exaltat, ipse pauperem facit et ditat, et erigit de pulvere egenum, ut sedeat cum principibus et solium gloriae teneat. Times saevitiam temporum, abhorres saevitiam tyrannorum, vereris duritiam subditorum, sed spera in Domino et fac bonum. Et utinam aperiat tibi Dominus spirituales oculos, ut videre possis quod multo plures sunt nobiscum quam cum illis, et recordare illius qui de Saulo fecit Paulum. Praebe igitur cor tuum sapientiae, et tene vocantem gratiam, precibusque nostris et admonitioni atque consilio efficaciter acquiescens, ale matrem tuam, quae te lactavit; genetricem rege, quae te educavit, servi fer curam. Petro dicit Christus: Amas me? pasce oves meas. Si amas, pasce; si non pascis, non amas. Nemo te seducat inanibus verbis, veritas non mentitur, probatio dilectionis exhibitio est operis. Nostram exiguam orationem, nostrum devotum auxilium, nostrum fidele servitium ad solatium vocantis te Ecclesiae sinceritati tuae et promittimus et offerimus.
EPISTOLA CXCIV. WIBALDI ABBATIS AD THEOBALDUM PRAEPOSITUM XANTENSEM.  Gaudet quod suus ipsi favor profecerit.   (Anno 1150.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

Dilecto in Christo fratri et amico suo THEOBALDO, venerabili sanctae Coloniensis Ecclesiae archidiacono, Xantensi praeposito, frater WIBALDUS Dei gratia id quod est in Ecclesia catholica, benedictionem et vitam usque in saeculum.

Si nostrae parvitatis studium, si diligentis operae nostrae effectus ad vestri honoris incrementum aliquid profecit, oppido gaudemus, quippe qui personam vestram et gloriam jam a longis retro temporibus vera charitate diligimus et a vobis invicem dilecti sumus. Sed hoc prudentiam vestram latere nequaquam volumus, quod soli amicitiae vestrae in hac causa non deservimus, sed illius potius favori hilariter adnisi fuimus, quem pro amicis provehendis fideliter laborantem frangi, superari aut vinci nolumus, ex cujus benevolentia nos habere recognoscimus, quod in curia imperatoris Romani illa interdum loquimur et scribimus, quae Ecclesiae catholicae serviant, quae imperialis celsitudo non abnuat, quae prosint probis et obsint improbis. Ille, ille, inquam, vester, qui in exhibitione operis vim probavit dilectionis, vestram promotionem plantavit, atque ut et alii et nos rigaremus, effecit, et benedictus per omnia Deus, qui incrementum dedit. Ipsi post divinam clementiam totum debetis quod estis vero et constanti amico, qui non consuevit suis amicis adulari, sed opitulari; non novit blandiri, sed largiri; nescit verborum delinimentis ornare, sed rerum efficacia honorare. Requirat Deus de manu vestra, et sint dies honoris vestri breves, si aliquando ab ipsius honore defeceritis, et eis, qui vos fraudare et tantae dignitatis exsortem esse voluerunt, contra eum aliquatenus adhaeseritis. Causam cur domino papae ex persona domini regis in hunc modum scribere voluerimus, ipsi cancellario, de quo loquimur, plenius innotescere curavimus. Ex abundanti credimus suggerendum esse nobilitati vestrae, ut labores Mannonis clerici vestri liberaliter attendatis.
EPISTOLA CXCV. CONRADI IMPERATORIS AD EUGENIUM PAPAM III.  Ut Arnoldum Coloniensem archiepiscopum benigne suscipiat, ac suae sedis restitutum remittat.   (Anno 1150.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

Dilectissimo in Christo Patri EUGENIO sanctae Romanae Ecclesiae summo pontifici, CONRADUS Dei gratia Romanorum rex et semper Augustus, filialem per omnia dilectionem et debitam in Domino reverentiam.

Quam gratus sit sacrae menti vestrae honoris nostri status, ac nostrae personae sospitas, regnique nobis a superna majestate collati pax atque tranquillitas, vestrae magnitudinis affatus, quos post reditum nostrum a Hierosolymitana expeditione primos accepimus, evidenter patefecerunt, etc. Vide in Eugenio III ad an. 1153, inter epistolas variorum ad ipsum.
EPISTOLA CXCVI. WIBALDI ABBATIS AD GUIDONEM CARDINALEM.  Injunctam esse sibi a rege ad papam legationem.   (Anno 1150.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

Reverendo Patri suo et domino GUIDONI sanctae Romanae Ecclesiae cardinali diacono, apostolicae sedis cancellario, frater WIBALDUS Dei gratia id quod est in Ecclesia catholica, seipsum.

Implevissemus manum vestram schedula majore, quae de omni statu regni et de rebus quae ad vos pertinent, plenius contineret, nisi quod a domino rege nobis injunctum est, ut legationem ejus ad dominum papam cum aliis quibusdam perferamus. Praesentes itaque ista tutius et jucundius tractabimus ante focum, si frigus erit; si messis, in umbra. Sed, ne prorsus nunc sileamus, alteratum recepimus principem nostrum et severitate gravem et justitiae amatorem et in faciendo judicio impigrum. Lator praesentium non indignus est, quem pro nostra petitione honeste recipiatis et in suis propriis causis ac petitionibus benigne adjuvetis. Valete in Domino.
EPISTOLA CXCVII. CONRADI IMPERATORIS AD QUINDELINBURGENSES MONIALES.  Nullam sibi videri rationem ob quam a divinis cessent.   (Anno 1150.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

CONRADUS Dei gratia Romanorum rex, venerabili Quindelinburgensis ecclesiae conventui, baronibus et ministris ejusdem ecclesiae, gratiam suam et omne bonum.

Quod divina in ecclesia vestra cessant et vos a sepultura Christianorum prohibemini, inconveniens nobis videtur, praesertim cum sub disciplinae regula ecclesiastice et canonice vivatis ac communi refectorio et dormitorio contentae sitis. Nolumus igitur ut poena injuste et irregulariter viventium deinceps affligamini. Unde mandamus, ut divina in ecclesia Quindelinburgensi cum omnibus, quae vobis debentur, canonice devote et solemniter celebrentur.
EPISTOLA CXCVIII. JOANNIS ABBATIS FRITHESELLENSIS AD WIBALDUM ABBATEM.  Scribit se ad regem iturum.   (Anno 1150.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

Domino WIBALDO sanctae Corbeiensis ecclesiae venerabili abbati, frater JOANNES cum universo Frithesel coenobii collegio, si quid valet ex animo et corde devotius.

Sicut diutina absentia vestra tristitiam, sic in pace reditus vester omnibus nobis generavit laetitiam. Nunc vero ad regem me iturum vestra noverit excellentia, et si quod forte injungere mihi placuerit negotium, per aliquem fidelem vestrum directum ad me quantocius noverim nuntium. Sanctitatem vestram Deus omnipotens incolumem custodiat.
EPISTOLA CXCIX. WIBALDI ABBATIS AD JOANNEM FRITHESELENSEM.  Eunti ad regem commendat res monasterii sui Corbeiensis, praecipue circa unionem Wisbickensis parthenonis.   (Anno 1150.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

Frater WIBALDUS Dei gratia id quod est in Ecclesia catholica, dilecto fratri et amico suo JOANNI et universo Frithesel ecclesiae conventui, exiguas orationes et devotum servitium.

Memor esse debet dilectio tua, qualiter nos multum renitentes et amarissime flentes ad suscipiendum regimen Corbeiensis ecclesiae instantissima persuasione compulisti, et post susceptionem antequam panem cum Corbeiensibus gustaremus, studiosissimo consilio nos induxisti, ut pro obtinendis ecclesiis de Kaminata et de Visbick et de Hilduardenhusen laborem et impensam assumeremus. Praesentasti etiam nobis tunc litteras amici nostri comitis Hermanni, qui, ut hoc ipsum faceremus, intente admonebat. Te igitur omnium consiliorum tam in curia domini regis, quam etiam domi principe et auctore, simulque adnitentibus cum maximo fervore Corbeiensibus, sententiae vestrae cessimus contra judicium animi nostri, quippe qui rem tam arduam tam difficilem tam praesumptuosam aggredi formidabamus, non ignari nec inexperti quanta impedimenta, quantae mutationes talibus rebus possent accidere. Et credimus quod zelum Dei habueris, et in hoc opere promovendo pronus ac vehemens fueris, non solum pro delenda enormitate mulierum quae ibi habitabant, sed etiam pro augmento Corbeiensis ecclesiae. Verum in quantas miserias, in quantas vexationes animi et corporis, in quanta rerum nostrarum detrimenta per hoc consilium inciderimus, non solum tua intelligentia, quae rebus propinqua est, sed etiam tota regni Teutonici universitas clamore super nos famosissimo cognovit. Et nunc quoniam ad curiam domini nostri regis transire, et nostra negotia agere intendis, fidei ac bonitati tuae intenta devotione committimus, ut sic agas, quemadmodum decet virum religiosum et honestum; quatenus nobis noxia cuncta, Deo praestante, submoveas et ad omnia profutura diligentiam adhibeas. Nos de gratia et misericordia domini regis absque ullo dubitationis scrupulo confidimus, et ab ipso in curia sua Frankenevort cum magno honore habiti et cum magna hilaritate dimissi fuimus, jussi venire ad curiam, quae futura est Aquisgrani in proxima Nativitate Domini, ut ibi de obtinenda ecclesia de Visbick mandatum ipsius accipiamus. Caeterum, charissime frater, nos laborem illum nequaquam assumere volumus, quia et thesauri ecclesiae nostrae exhausti sunt, et tam Mindensis episcopus quam omnes clerici nobis in hoc amarissime contradicunt. Hoc quoque benignitati tuae, sicut de te confidimus, intimatum atque injunctum esse volumus, ut rediens, Deo prosperante, ad nos nulli mortalium de causa nostra, nisi nobis, quidpiam patefacias. Quod propterea tuam prudentiam admonere putavimus, quod impudentissima illa de Giseka rumorem in populo sparsit, se id quod fecit auctoritate et jussu domini regis fecisse, quod nullus honestorum credere debet. Perduces vero tecum praesentium latorem, qui familiaribus nostris de curia scripta nostra perferat, et ad nos, quaecunque inveneris, fideliter referat.
EPISTOLA CC. WIBALDI ABBATIS AD CONRADUM IMPERATOREM.  De rebellione abbatissae Kaminatensis, adversus quam imperatoris protectionem implorat.   (Anno 1150.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

Inclyto triumphatori a Deo coronato et exaltato, serenissimo domino suo CONRADO Romanorum imperatori Augusto, frater WIBALDUS Dei gratia id quod est in Ecclesia catholica, salutem in eo qui dat salutem regibus.

Postquam a vestra celsitudine mandatum accepimus, quatenus ordinatis rebus nostris ita expediti et parati essemus, ut legationem vestram ad dominum papam ad urbem Romanam cum cancellario vestro in brevi tempore perferremus, versus Stabulensem ecclesiam, quae assiduis praedis et rapinis nimium ab improbis vexatur, properavimus, ut qualicunque pace composita, ad Corbeiensem ecclesiam securius transire possemus. In quo temporis intervallo, videlicet in vigilia Nativitatis sanctae Mariae, abbatissa illa de Giseka in Kaminatensem ecclesiam armata manu intravit, et ejectis inde violenter fratribus Corbeiensibus, quos ad serviendum Deo ex vestro mandato ibidem ordinaveramus, praepositum monasterii in flumen jactari praecepit, ac turrim ecclesiae impositis armatis ac victualibus incastellavit. Econtra Corbeienses tam liberi quam ministeriales, cum nostra praesentia carerent, neque nostro consilio uti possent, super eosdem malefactores irruerunt, et vim vi repellentes eos de ecclesia et loco cum ignominia expulerunt et quosdam captos secum adduxerunt. Quod cum adhuc in Stabulensi monasterio positi cognovissemus, plurimum ex animo doluimus, maxime cum praedicta femina et ejus fautores per totam terram praedicassent id quod factum erat vestra gestum fuisse voluntate, quod nos et omnes viri honesti nequaquam credere potuimus. Siquidem, clementissime Caesar, jussu vestro ac judicio principum vestrorum magnorum utique et multorum virorum per privelegii vestri donationem, per auctoritatis vestrae litteras Kaminatam per proprium legatum vestrum transmissas, Kaminatensem ecclesiam introivimus, et juxta praecepti vestri tenorem divinam ibi religionem a multis impediti reformare inchoavimus. Illa vero quae abbatissa dici nec potest nec debet, pro eo quod nec in sanctimonialem nec in abbatissam ab ullo episcopo velata vel consecrata fuit, et professionis suae habitum in nigrum et candidum mutat et abjicit, anno fere integro antequam praedictum locum intraremus, per legatum domini papae deposita, et ab advocato et ministerialibus Kaminatensibus de loco turpiter projecta, cum nollet obedire, fuit. Quapropter genibus vestrae majestatis animo advoluti, clementiam vestram humiliter imploramus, ut memores parvi obsequii nostri et non parvae fidei nostrae, quam vobis et regno vestro indefesso studio exhibuimus, nos ab his injuriis defensare ac protegere dignemini. Veniemus namque ad vos Aquisgrani in Nativitate Domini, et si quid omissum est a Corbeiensibus, totum in gratia vestra remanebit.
EPISTOLA CCII. HENRICI REGIAE CURIAE NOTARII AD WIBALDUM ABBATEM.  Responsio ad praecedentem.  (Anno 1150).
Author: Wibaldus Corbeiensis

Domino suo WIBALDO abbati Corbeiensi, HENRICUS suus.

Frater Joannes domino regi pericula, damna, incommoda vestra expresse detexit. Ego vero litteras vestras de verbo ad verbum ei exposui et ad commodum causae vestrae quaedam pro parvitate mea loqui praesumpsi. Intellexi vero et certus sum quod dominus rex de injuria vobis illata multum dolet, et ad commodum causae vestrae prosequendum nuntium cum litteris suis ad vos destinavit. Quod enim Corbeiensi Ecclesiae pro vestra dilectione contulit, ratum habet et omnimodis confirmare intendit.
EPISTOLA CCIII. WIBALDI ABBATIS AD CONRADUM IMPERATOREM.  Dolet quod nullum ab eo responsum acceperit de negotio Kaminatensis ecclesiae.  (Anno 1150).
Author: Wibaldus Corbeiensis

Inclyto triumphatori a Deo coronato, serenissimo domino suo CONRADO, glorioso Romanorum imperatori Augusto, frater WIBALDUS Dei gratia id quod est in Ecclesia catholica, salutem in eo qui mandat salutes Jacob.

Juxta beneplaciti vestri mandatum exspectavimus nuntium vestrum et litteras vestras, quorum decurso tempore cum accepissemus neutrum, gravi moestitia et ingenti confusione animi affecti fuimus. Sed rediens ad nos a vestra curia frater Joannes, dolorem nostrum plurimum abstersit et animam nostram valde exhilaravit, ex eo videlicet quod vos de infirmitate vestra recte convaluisse nuntiavit. Verumtamen de negotio nostro nihil certum, nihil salutare renuntiavit. Et nunc graviter improperat nobis Corbeiensis Ecclesia, quod cum boni spe a mansuetudine vestra inducta nostram parvitatem ad regimen suum pro beneplacito vestro elegerit, non solum gratiam et misericordiam consecuta non sit, sed etiam laborem suum et thesauros suos damnose amiserit. Et quoniam intelleximus vos quindecim diebus ante Natale Domini velle apud Bavemberch cum principibus Saxoniae colloquium habere, incerti quid agere debeamus, ad vestram celsitudinem mittere curavimus, quatenus pro respectu divinae pietatis et pro augmento perpetuae nostrae servitutis, nos ab his malis, quibus premimur, expediatis. Nec enim minorem rationem cum Corbeiensibus de pecunia habere poteritis, priusquam nobis auxilii et protectionis dexteram porrexeritis, quam modo, cum omnia bona Kaminatensis ecclesiae tanquam domino vacua ab advocatis sunt invasa. Nostri desiderii esset, ut ad res, quas circa partes Saxoniae gerere disposuistis, nostrum laborem et expensas reservaretis; sed tamen quidquid vestrae majestati complacuerit, nostra parvitas etiam ultra facultatem suam adimplere studebit.
EPISTOLA CCIV. WIBALDI ABBATIS AD HENRICUM CURIAE REGIAE NOTARIUM.  Commendat ei causas monasterii Corbeiensis.  (Anno 1150).
Author: Wibaldus Corbeiensis

Frater WIBALDUS Dei gratia id quod est in Ecclesia catholica, dilecto fratri et amico suo H. regiae curiae notario, salutem et benedictionem.

Gratias referimus sollicitudini tuae, quod pro incremento honoris nostri, et pro augendis utilitatibus nostris exacta diligentia invigilas, cum tamen nos hoc tempore, facientibus peccatis nostris, parum emolumenti super his capiamus. Siquidem mira fit rerum conversio; nam illi, de quorum fide a multis dubitatum fuit, imo, ut verius dictum sit, quorum perfidia omnibus fere innotuit, honoribus ac divitiis sublimantur, nos vero, quorum fides etiam totius regni approbata est praeconio, jam quasi alieni facti sumus. Etenim, charissime frater, contra morem regni factum est, quod cum proxime et litteras et nuntium ad curiam transmisissemus, nulla responsa impetrare valuimus, quod illis praecipue solet accidere, de quorum jam poena, juxta legem Juliam de reis majestatis decernitur. Dicere possumus illud poeticum: Speravi melius, quia me meruisse putavi. Rogamus itaque experientiam tuam, ut commoda ad causam nostram responsa nobis nunc, tua efficiente industria, remittantur, et hoc summopere tua prudentia cavere debebit, ne de negotio nostro dominus noster rex cum aliquo principum Saxoniae communicet in eo colloquio, quod cum eis habiturus est apud Bavemberch; nam hi loco triumphi ducerent, quod nos in ea curia nunc adjuvent, in qua nos eorum causas saepe sustentavimus, quod ipsorum adjutorium non absque mercede vel praedii alicujus vel pecuniae conducere possemus. Imperat dominus noster rex, ut de pecunia solvenda ei Corbeienses nostri observent, cum nos ab ipso concessa non solum non accipiamus, sed etiam occupata perdamus. Quamobrem a tua discretione diligenter admonitus, ita nobis, obsecro, litteras nostris necessitatibus commodas ad ducem Saxoniae, ad episcopum Mindensem, ad comitem Hermannum transmittat, quarum tu nobis transcripta dirigere curabis, sciturus quod omnem laborem tuum circa nos et ecclesiam Corbeiensem utiliter, Deo propitiante, collocabis. Haec quoque per tuam suggestionem mitissimum augustum intelligere volumus, quod, nisi sua protectio Kaminatensem ecclesiam in manu nostra erexerit, nulla ibidem de caetero congregatio, nullus divinae religionis cultus instaurari poterit. Valete.
EPISTOLA CCV. R. AD WIBALDUM ABBATEM.  Petit ab eo aliquos libros, eique alios promittit.   (Anno 1150.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

Domino suo venerabili Corbeiensi abbati, R., bene valere et felicem esse.

Quamvis Tullii libros habere desideres, scio tamen te Christianum esse, non Ciceronianum. Transis enim et in aliena castra non tanquam transfuga, sed tanquam explorator. Libros igitur qui apud nos sunt, Tullii De re agraria et Philippica et Epistolas ejus vobis transmisissemus; sed non est consuetudinis apud nos, ut sine bonis monimentis aliqui alicui concedantur. Mittite igitur nobis A. Gellium Noctium Atticarum, et Origenem super Cantica canticorum. Nostros autem, quos nunc adduximus de Francia, si qui vobis placent, vobis mittemus.
EPISTOLA CCVI. WIBALDI ABBATIS AD R. PRAEPOSITUM HILDENESHEIMENSEM.  De suo in litteras humaniores studio.   (Anno 1150.)
Author: Wibaldus Corbeiensis

Frater WIBALDUS Dei gratia id quod est in Ecclesia catholica, dilecto fratri et amico suo R. venerabili Hildenesheimensi praeposito, benedictionem et vitam usque in saeculum.

Recte meministi, frater, quod quamvis libros Ciceronis habeamus, nos tamen Christianos esse recordemur, et, ut scripsisti, et tuus Seneca de se dicit, transimus interdum in aliena castra, non tanquam desertores et transfugae, sed sicut exploratores et spoliorum cupidi, si forte Madianitem rapere possimus, quam pilis erasis et unguibus defectis legitimo nobis valeamus copulare matrimonio. Et licet non in regione longinqua peregrinari, quin potius exsulare debeamus, optamus tamen potius pane vivo, qui de coelo descendit, saturari, quam ventrem nostrum implere de siliquis, quas porci manducant. Fercula Ciceronis nec inter praecipua, nec in prima mensa jam habemus, sed si quando meliori cibo satiatis aliquid libet, sic ea sumimus, sicut secundis mensis apponi solent bellaria. Est etiam nobis quaedam voluptas non esse otiosos. Nec vero, ut caetera omittamus, pati possumus, quod illud nobile ingenium, illa splendida inventa, illa tanta rerum et verborum ornamenta oblivione et negligentia depereant, sed ipsius opera universa, quantacunque inveniri potuerint, in unum volumen confici volumus, nihil habentes cum illis commune, qui quanto ditiores sunt, tanto magis egent, et omissis liberalibus studiis circa transitoria solliciti sunt, et congregant ut dispergant, et dispergunt ut congregent. Ludum pilae maxime imitantur, ubi ludentes et cum aviditate sumunt, et cum celeritate rejiciunt; ita neque in capiendo neque in remittendo modum habent. Quorum doctrinam, si nos diligis, licet ab improbis saecularibus laudetur, tanquam venenum et mortem animae devitabis. Misimus tibi pro monimentis librorum vestrorum Origenem in Cantica canticorum, et pro A. Gellio Noctium Atticarum, quem ad praesens habere nequaquam potuimus librum, quem Graece Stratagematon vocant, quod militare est.