medieval-data/medieval-letters huggingface dataset:
XIV.  Ad Peringerum abbatem suum. Veniam et commeatum petit, quo sibi fas sit persolvere vota sua in civitate Augustana.
Author: Froumundus Tegernseensis

Semper sibi venerando Seniori P. F., quamvis nulla veneratione dignus, tota tamen mente vestri devotus.

Rogo paternitatem vestram ut auribus solitae pictatis meum nuntium suscipiatis, tanquam verbis vobiscum sermocinantem pro rebus necessariis. Neque enim ipse loquitur, sed ab animali hoc inanimale pro animali mittitur ad animale. Idcirco non joculariter, sed loquimur vobis quasi praesentialiter. Novit denique benigna compatientia vestra qualiter ego quondam infirmatus apud Augustam civitatem in desperatione vitae aegrotabam, cum consilio eorum qui mei curam gerebant, obligavi me voto, si convaluissem de hac infirmitate, ut singulis annis venirem ad lecta et patrocinia illorum sanctorum qui ibi requiescunt. Quod penitus ego peccator dimisi, sed singulis annis dixi: Cras, cras peto licentiam, ut statim pergam. Quapropter, mi Pater, nihil magnum, nihil molestum rogo, sed unum tantum cavallum mihi ad equitandum, et unum virum mecum equitantem: ad viaticum autem nihil aliud peto nisi portionem alimoniae quae mihi daretur cum hic domi essem, et insuper quidquid vestra dignatur gratia, non abnuo, non renuo. Quis non timeat se mentitum esse tali patronae, quae nobis hodie lecta est? Quocirca si vitae meae ullam curam vultis habere, vestro juvamine liceat mihi manere in civitate Augusta in Nativitate sanctae Mariae. Valete.
XV.  Ad eumdem. De administratione ecclesiae sibi commissae.
Author: Froumundus Tegernseensis

Patri P. perenniter in Christo amando F.

Versiculo verbo precor omnia prospera caro. Quia mihi commendastis res hujus sanctae Ecclesiae custodiendas, propterea in his omnibus usque nunc laborando ministravi ut pro meis viribus potui. Sed nunc videtur mihi propter vilitatem naucitatis meae quasdam res, quas antecessores mei ibi ad manus. . . Caetera a codice absunt.
XVI.  Ad eumdem forte, de quibusdam libris ab se redditis.
Author: Froumundus Tegernseensis

P. multiplicis bonitatis amatori, F. humillimus adelphus salutem.

Grates rependo solotenus poplite flexo, quo saepius vos officio circa me pio amore laborare conspicio. Librum Boëtii vestro brevi a me vobis petivistis praestari, cujus libros propria manu duos conscripsi, pleniterque, ut puto, glossica conscriptione depinxi; quorum alterum mecum retinui, alterum Augusta Vindelicae reliqui, simulque librum Juvenalis et Persii pro commutatione Arithmeticae Boëtii, in qua ipse ob gratiam vestri non modicum conscripsistis, pro libroque Invectivarum Tullii Ciceronis in Salustium. Quos libros mihi praestitos cum remitto, nostrosque recipio, jussu vestro voluntarie satisfacio Valete.
EPISTOLA PRIMA. AD ODONEM DUCEM.
Author: Robertus Molismensis

Illustrissimo duci ODONI, ROBERTUS abbas Molismensis Ecclesiae, et qui cum eo Domini obsequium concupiscunt, salutem et felicitatem.

Pietatem et gratiam donatam vobis a Domino agnoscentes, nolumus absque beneplacito celsitudinis vestrae aliquid innovare; quamvis antiquum sit et non novum in virtutis apprehensionem currere. Quapropter noveritis, de aliquorum sociorum nostrorum consensu, quibus data est gratia agnoscendi seipsos, juxta sanctissimae Regulae praecepta, in vera paupertate et conscientiae sinceritate vivere statuisse. Et quia reliquos in eamdem sententiam adducere non potuimus, et eosdem et eorum regimen dimittere, et cum his qui vestigia nostra, imo potius sancti Patris Benedicti sequi voluerint, ad eremum migrare decrevimus. Quia vero vestrum in nos animum saepissime experti sumus, et nunc contra insurgentes procellas experiri oportet, de omnibus vos certiores fecimus, orantes Dominum et patrem gratiarum quod vos et domum vestram incolumes conservet. Amen.
EPISTOLA II. ODONIS AD ROBERTUM.
Author: Robertus Molismensis

Odo Burgundiae dux, etc., venerabili Patri ROBERTO abbati Molismensi, et reliquis qui cum eo unum sunt in Domino, pax aeterna in aeterno Deo.

Allatae sunt nobis litterae sinceritatis vestrae per manus modestissimi viri Stephani socii vestri; quibus visis, et intentionem probamus et opus. Facite quod Spiritus jubet, ego non deero vobis, sed ab episcopis provincialibus, et si oportuerit a Romana sede, quidquid volueritis impetrabo. Locum solitudinis vestrae eligite, et pro me assidue Dominum orate. Vestram sinceritatem Dominus conservet, et puram intentionem augeat.
EPISTOLA III. AD FRATRES CISTERCIENSES.
Author: Robertus Molismensis
Date:  [non]

Fratribus, qui in montibus Cistercii ad montem perfectionis conscendunt, ROBERTUS, eorum quondam socius, nunc in vallem miseriarum demersus, post ascensum palmam, et sui in ascendendo recordationem.

Si lingua calami, lacrymae atramenti, cor papyri vices subire possent, forte calamus aures, atramentum oculos, papyrus affectiones, et omnia simul, simul et vos omnes ad affectum commiserationis commovissent. Postquam enim vobis non adhaesi, adhaesit lingua mea faucibus meis: cum vos non viderunt oculi mei, lumen oculorum meorum et ipsum non est mecum. Dum cor a vobis, si a vobis unquam poterit, fuit avulsum, factum est tanquam cera liquescens in medio ventris mei. Sed a vobis avulso non tamen quemquam ex vobis ista separavit avulsio; quos enim jungit charitas Jesu Christi, frustra dividunt terrarum spatia. Habeat Molismus praesentiam corporis, legibus obedientiae astrictam, dummodo Cistercium animae desiderium possideat. Hoc disposuit Altissimus, cujus inscrutabilia sunt secreta, ut in diversa distractus, nec anima per corporis conversationem distrahatur, nec corpus distractum tam sancta conversatione fruatur: pro anima vobiscum degente orationes fundite; corpus, cujus animam possidetis, tanquam optimae partis suae possessores, vos salutat in Domino.
EPISTOLA PRIMA. LULLUS DALHUNO.  (  Anno Domini  752.)
Author: Lullus Moguntinus

Reverendissimo fratri Dalhuno, jam dudum magistro Lullus indignus diaconus, sine praerogativa meritorum diaconatus officio fungens, optabilem in Domino salutem.

Almitatis tuae clementiam intimis precibus flagito, ut meae mediocritatis carinam fulcire digneris tuis almis oraminibus, quatenus tuarum orationum intercessionibus, seu pelta protectus, ad portum salutis pervenire merear, et piaculorum meorum in hoc terreno ergastulo veniam consequi, sicut jam praeterito anni circulo, per Denewaldum fratrem nostrum, litterarum mearum portitorem, deprecatus sum. Ergo vilium munusculorum transmissio schedulam istam comitatur non tam digna quam devota mente directa. Similiter obsecro ut mihi Aldhelmi episcopi aliqua opuscula seu prosarum, seu metrorum, aut rhythmicorum, dirigere digneris ad consolationem peregrinationis meae, et ob memoriam ipsius beati antistitis; et mihi per aliqua verba tuae affabilitatis, indica, quid de istis valeat precibus tua fraternitas perficere, quae inhianter audire satago. Bene valentem te et proficientem in prosperitate dierum, et intercedentem pro me exopto longis temporibus. Fama est fictilibus coenasse Agathoclea regem. Atque abacum Samio saepe onerasse luto. Fercula gemmatis cum poneret aurea vasis, Et misceret opes pauperiemque simul. Quaerenti causam respondit: Rex ego qui sum Sicaniae, figulo sum genitore satus. Fortunam reverenter habe, quicunque repente Dives ab exiguo progrediere loco.
EPISTOLA II. INGALICE LULLO.  (  Anno Domini  752.)
Author: Lullus Moguntinus

Claro atque charissimo Dei ministro Lullo Ingalice, indignus presbyter tuus, tamen per omnia devotus famulus in Domino optabilem salutem.

Litterae namque prudentiae tuae et munera targitatis tuae ad me usque directa pervenerunt, quibus diligenter lectis et consideratis, post praemissam pacificam salutationem, si bene intellexi, insinuasti nobis erga vos diversas molestias et tribulationes, quae saepe solent in hoc mundo occupare servos Christi secundum Apostoli sententiam: Omnes, qui pie volunt vivere in Christo, persecutionem patiuntur; contraque omnia tentamenta, orationum nostrarum, qualiacunque sunt, adminicula humiliter postulasti; quod et omnis congregatio nostra pro vestra sospitate sedulo ad Dominum preces fundere studuit, et nunc, amantissime diacone, quia vicem rescribendo eruditionis tuae scriptis, propter parvitatem ingenioli mei, digne debitum persolvere non potui, tamen scio quia vera charitas omnia sustinet. Haec pauca verba rusticitatis meae cum minimis munusculis, id est, quatuor cultellos nostra consuetudine factos, et calamistrum argenteum, et mappam unam, per fidelem portitorem fratrem vestrum, imo nostrum Aldredum amabili praesentiae tuae tantum pro memoria charitatis transmittere curavi. Quaeso fraternitatem tuam ut eo animo a te haec suscipiantur, quo a me destinata noscuntur. Sed et intercessorem nostrum apud Deum, venerabilem Bonifacium praesulem, omnis caterva fratrum nostrorum cum abbaterio in Dei dilectione salutare desiderat.
EPISTOLA III. LULLUS LEOBGITHAE.  (  Circa annum Domini  752.)
Author: Lullus Moguntinus

Sorori in Christo charissimae Leobgythae Lullus exiguus servus, auctoritate domini Bonifacii discipulorum, in Domino salutem.

Non immemorem tuae sagacitatis industriam aestimo evangelicae sententiae qua dicitur: Beati pauperes spiritu, quoniam ipsorum est regnum coelorum. Illa paupertas patienter ferenda est, eodem evangelista testante, qui ait: In patientia vestra possidebitis animas vestras. Illud Davidici cum corde retinens, quia secundum multitudinem dolorum tuorum consolationes Dei laetificarunt animam tuam. Nec enim contemptui vel oblivioni tuam sinceram in Domino germanitatem deditam arbitreris, quamvis per interducias temporum corporali praesentia secernamur; neque in tuis necessitatibus fessum me esse ullo modo autumes, sed tantum diabolicae fraudis astutia praeoccupatum atque ministrorum ejus subdola insectatione fatigatum scias; et, juxta prophetae dictum: Taedet me vitae meae propter filios nequitiae. Quidquid autem necessitatibus tuis desit, per Gundwinum diaconum reversurum indicato, suggere illi ut in laboribus meis non lassescat, quia valde rarus est qui tribulationes meas mecum participare velit. Vale in Domino, intercedens pro me tanto enixius quanto graviore angustia deprimor.
EPISTOLA V. LULLUS DENEARDO ET ALIIS.  (  Anno Domini  755.)
Author: Lullus Moguntinus

Charissimis filiis Denehardo, Eanbertho, Winberto, Sigeherio, Sigewaldo, Lullus antistes in Domino salutem.

Admonemus vos ut rogetis omnes ubique Deo servientes, tam servos Dei quam ancillas Christi in provincia Thuringorum, universamque plebem, ut in communi misericordiam Domini deprecentur, quatenus ab imminenti pluviarum flagello liberemur; id est, ut unam hebdomadam abstineant se ab omni carne, et ab omni potu in quo mel sit; secunda feria, quarta feria, et sexta feria jejunetis usque ad vesperum; et unusquisque servorum Dei et sanctimonialium quinquaginta psalmos cantet omni die in illa septimana, et illas missas, quae pro tempestatibus fieri soleant, celebrare vos, presbyteri, recordamini. Misimus vobis nomina domini Romani episcopi, pro quo unusquisque vestrum XXX missas cantet et illos psalmos, et jejunium juxta constitutionem nostram. Similiter pro duobus laicis nomine Megenfrido, et Rabano X missas unusquisque vestrum cantet. Valete in Domino semper.
EPISTOLA VI. ALREDUS ET OSGIVA LULLO.  (  Anno Domini  755.)
Author: Lullus Moguntinus

Alredus rex et Osgiva regina Lullo venerabili episcopo nobis perpetuali amicitia copulato in Christo salutem.

Scripta beatitudinis tuae simul cum muneribus litteris assignatis debita gratulationis reverentia suscepimus, maximasque omnipotenti Deo egimus gratias, quod te in tam longa peregrinatione desudantem, et in Christi agonibus decertantem, optatae conservavit sospitati; et ideo revertentibus venerabilibus viris, gaudium nostrum, sacrorum apicum attestatione, signamus, ac petimus uti quotidianis orationibus episcopatus tuus studium ac votum suum circa salutem nostram dignetur impendere. Nos quoque simul cum nominibus nostrorum amicorum, et propinquorum, quae hic subscripta sunt, litterarum custodia facias contineri, orationibusque et missarum celebrationibus perpetuis Dei patrociniis commendemur. Eodemque modo de vobis, et de nominibus ad nos delatis, secundum vestram petitionem, facere curabimus, ut in cunctis monasteriis nostris ditionibus subjunctis perpetuis litterarum monumentis commendentur, et orationum subsidiis Deo quotidie praesententur. Illudque pietati nostrae satis placuisse cognosce, quod sanctimonia tua de Ecclesiarum aut populi perturbatione sollicita est, quae etiam ut fierent, Dei aliquo dispensationis consilio credimus esse provisa. Nostris quoque, dilectissime frater, legationibus ad dominum vestrum gloriosissimum regem Carl. obsecramus, consulendo subvenias, ut pax et amicitia, quae omnibus conveniunt, facias stabiliter inter nos confirmari. Divina majestas indefesso certamine pro Christi Ecclesia desudantem te conservare dignetur. Parva munuscula tuae dignitati admisimus, id est duodecim sagos, cum annulo aureo majori dono ad dotem.
EPISTOLA VII. PIPPINUS LULLO. (  Anno Domini  755)
Author: Lullus Moguntinus

Pippinus gratia Dei rex Francorum vir illuster domino sancto Patri Lullo episcopo.

Cognitum scimus sanctitati vestrae qualem pietatem et misericordiam Deus fecit praesenti anno in terra ista. Dedit tribulationem pro delictis nostris; post tribulationem autem magnam atque mirabilem consolationem, sive abundantiam fructus terrae, quem modo habemus. Est ob hoc, atque pro aliis causis nostris opus est nobis illi gratias agere, quia dignatus est servos suos consolari per ejus misericordiam. Sic nobis videtur ut, absque jejunio indicto, unusquisque episcopus in sua parochia litanias faciat, non cum jejunio, nisi tantum in laude Dei, qui talem nobis abundantiam dedit, et faciat unusquisque homo suas eleemosynas et pauperes pascat. Et sic praevidere faciatis, et ordinare de verbo nostro, ut unusquisque homo, aut vellet aut nollet, suam decimam donet. Valete in Christo.
EPISTOLA VIII. MAGINGOZ LULLO.  (  Anno Domini  755.)
Author: Lullus Moguntinus

Sacerdoti Christi magnifico, reverentia pariter et amore non mediocriter amplectendo, Lullo episcopo Magingoz, servus servorum Dei, perennem in Domino salutem.

Aperto Scripturarum divinarum testimonio declaratur veritatem esse Dominum Salvatorem, ac de ipso dictum esse per prophetam: Quaerite faciem ejus semper, quam ob rem solutionem quaestionis alicujus quae videlicet infirmitatis nostrae cognitioni facilis non est, a dignationis vestrae largitate id ipsum flagitantes multum desideramus accipere. Itaque constitutio matrimonii Christianorum in jungendo, vel separando, a Patribus tanta diversitate nobis videtur disponi, ut vix una et compar sententia ipsorum, nostrae pateat parvitati. Videntur namque concorditer Isidorus ac Hieronymus affirmare non debere adulteram teneri a viro, cui sociata, alteri se, more meretricis, adjungat, utpote quae unam carnem nefarie dividens, indignam se et alienam ab honore connubii divinitus instituti reddiderit, et hoc esse praeceptum et permissum a Salvatore, cum uxorem non dimittendam absque fornicationis causa praeciperet. Augustinus vero cum sententiam eamdem Salvatoris diuturna tractatione ventilasset, nihil planae elucidationis, certe nostrae omnino teneritudini captabile, profert; sed hoc in extremo dicebat, quia quomodo praeceptum hoc Salvatoris accipi debuisset, late operosissimam adhuc superesse quaestionem, commemorans vero mulierem ab accusatione Judaeorum a Domino liberatam dicit: Non male illi vir mulieri licet in adulterium lapsae conciliaretur. Beatus vero Leo papa feminam, capto ab hostibus marito, cogente solitudine, inculpabiliter alteri posse copulari cum desperaretur captus, et reverso forte priore, separatam a posteriore, principali restitui dicit; ubi notandum videtur quod statim destitutae conjugi nubendi licentiam tribuit. Apud Isidorum vero vel Hieronymum proditio foederis conjugalis matrimonium separat. Quid ergo supersit conjugi quem, vel quam, solitudo perurget, si et Isidori vel Hieronymi ac Leonis decretum juste creditur esse tenendum, nisi ut se matrimonio conjungat alterius, me fateor ignorare. Bonitatis igitur vestrae dignationem, per charitatem qua Christus Dominus semper ubique membra sua sibi copulare probatur obsecramus, ut ignorantiam nostram ac dubitationem, sic Domino possibilitatem largiente, illuminare dignemini, ut audire a remuneratore perpetuo mereamini: Euge, serve bone, etc.
EPISTOLA IX. MAGINGOZ LULLO.  (  Circa annum Domini  755.)
Author: Lullus Moguntinus

Domino in Christo summopere venerando Lullo episcopo Magingoz optabilem supplex in Domino sempiternae beatitudinis salutem.

Scit plane sublimitatis vestrae prudentia quia contra discrimina maxima consiliorum adjutoriis et integris et ex omni parte solidatis modis omnibus opus est. Notum vero fieri venerandae charitatis vestrae dignationi desideramus quia exitum sororis nostrae extremum spiritum agentis, moeroribus ac timoribus undique depressi, praestolamur, mortem videlicet carnis illius, instinctu naturalis conditionis, velut propria delentes, et pro animae illius eventu incerto, et soli judici piissimo noto, et insuper familiae loci illius tenerrimae, et propemodum, sine ulla consilii firmitate, discissionem, vel animarum interitum pertimescentes. Quapropter magnitudinis vestrae pietati humili intentione supplicantes obsecramus per Christum Salvatorem resurrectionemque mortuorum, uti nobis supradictis cruciatibus afflictis quid post obitum illius sit pro stabilitate salutari monasterioli faciendum, prout, Domino juvante, colligere valeatis, litteris indicare per hunc nuntium non dedignemini. Sunt enim, sicut scitis, illic filiae fratris nostri velatae, in quas fortasse intentio ignorantium conversa est; sed nulla ex his adhuc vel aetate, vel sensus aliqua firmitate, ad suscipiendum tale pondus congrua poterit judicari. Et formidamus dispersionem inconsultam familiae, nisi celeriter ordo ac stabilitas per abbatissam collocetur. Nec tamen vel intra cellulam, vel intrinsecus nos posse reperire credimus per quam vel verbo ac specie tenus valeat cohaerere, praeter puellulas quas diximus, quibus maximum periculum suscipientibus, et nobis fortasse persuadentibus, formidamus. Quapropter iterata supplicatione per Christum Salvatorem obsecramus, ut nobis quod saluberrimum inter hujusmodi necessitates fieri credatis nobis revelare celeritate qua diximus nec dedignemini nec gravemini. Valere beatitudinem vestram, et in Christo magis ac magis pro nobis intercedentes proficere integris certisque nisibus cordis optamus, officio Lulloni episcopo.

Notes: (quod gravissimum est)
EPISTOLA XI. LULLUS OSWITHAE.  (  Circa annum Domini  755.)
Author: Lullus Moguntinus

Lullus exiguus atque humilis antistes Svithan ejusque subjectis.

Apostolicum praeceptum est, Oswitha, ut gregem Domini sollicite servando pascamus, ne absque ovili repertus, luporum morsibus pereat. Hoc quidem te egisse, et acturam esse confidens, quae a sanctissimo viro Bonifacio martyre Christi, ejusque discipulis, regularis vitae disciplinam suscepisti, putabam juxta modulum intelligentiae tuae; sed longe aliter fecisse comprobaris, quae, neglectis animabus, pro quibus Christus mortuus est, de quarum vita redditura es rationem in die judicii ante tribunal Christi, dum sacro palliatas feminas N. et N. contra statuta canonum, et sanctae regulae disciplinam, sine licentia et consilio meo, ac injuriam Dei, ejusque matris beatae Mariae semper virginis, cujus famulatum exhibere debuerunt, in laqueum diaboli propter arrogantiam ac voluptatem laicorum explendam, ad perditionem animarum suarum, liberas ire permiseris in longinquam regionem, non recolens illud evangelicum: Si caecus caeco ducatum praebet, ambo in foveam cadunt. Et illud: Anima quae peccaverit, ipsa morietur. Sed ne forte hanc meam objurgationem parvi pendens contemnas, apostolico te sermone percutiam, quo ait: Peccantes coram omnibus argue, ut caeteri timorem habeant. Pro hujusmodi stultitia excommunicatam te esse scias cum omnibus tuis qui hunc negligentiae reatum consentiendo perpetraverunt, usque dum digna satisfactione hanc emendetis culpam. Illas autem vagas et inobedientes supradictas feminas, intra cellam vestram non recipiatis, sed foras monasterium excommunicatae ab Ecclesia Christi sedeant, poenitentiam agentes, dum venerint, in pane et aqua, et vos similiter abstinendo ab omni carne, et omni potu qui melle indulcoratur, scientes quod si spernitis istam increpationem, quod spernatis eum qui a Deo missus est peccatores salvos facere, id est Christum, qui dixit in Evangelio: Qui vos spernit me spernit, qui autem me spernit spernit eum qui me misit, id est, Deum Patrem omnipotentem. Optamus in Christo ad meliora vos converti.

Notes: (quod tristis ac moerens
dicere cogor)
EPISTOLA XIV. EARDULFUS LULLO.  (  Circa annum Domini  756.)
Author: Lullus Moguntinus

Reverendissimo nobisque omnium episcoporum charissimo Lullo coepiscopo Aeardulfus Hrofensis ecclesiae antistes, cum sanctae ecclesiae filio Aeardvulfo rege Cantiae, sinceram in Christi nomine salutem.

Veracium igitur sociorum inter alia amicabilis memorialisque mos esse dignoscitur, cum sese, ob interjacentium terrarum spatia, seu provinciarum exterarum regiones, praesentialiter nequeunt invisere ac salutare, certe per suos fideles nuntios, sive etiam per litteras ad invicem salutationis dirigere verba, et de rebus dignis atque utilibus tractare, ne mens, scilicet, sollicita quid de statu amici divina dispensatione et judicio agatur, vel taedio diutius afficiatur, vel anxia rerum incertitudine quotidie gemat. Quocirca in primis diligentius salutantes, per hunc gerulum, visitantes eminentiam vestram, desiderium quippe habentes audire et nosse eamdem gloriosissimum prosperumque per omnia profectum habere, hoc modis omnibus optantes, ut nos ipsos nostrosque charissimos vestrae beatitudini subnixis commendemus precibus, ut in vestris sacris ac Deo placitis orationibus, et suffragio vestrae paternae pietatis undique, auxiliante Deo, muniti, atque muro protectionis vestrae circumdati, contra omnes infestationes inimici in hac vita, quae tota tentatio est, defensi, et ad illam quae morte vacans et fine carens, vestris almis intercessionibus, pervenire mereamur. Misimus vobis parva xenia, id est reptem ruptilem unam, deprecantes obnixe ut amorem mittentis magis quam censum perpendatis, ob spem meliorum, quod celerius fit orantibus vobis, si Dominus vitam et vires concesserit. Memores enim sumus verborum omnium quae ex abundantia cordis vestri prolata nostris auribus sonuerunt adimplenda, quae quantum ames amantes te ex omni parte declarabant. Quid enim aliud nobis agendum est, nisi ut charitatem quoad, Deo disponente et finem cunctorum considerante, omnes advixerimus, fideliter ad invicem custodiamus. Praeterea nihilominus et deinceps dum aliquis e nobis alterius vitae vias, ut opto, felices prior ingrediatur, en superveniens sine mora, missis et eleemosynis, itiner illius hinc et inde quantum valeat tueri ac prosperum facere saepius reminiscat ac studeat, obsecrantes obnixe, ut per hunc fratrem nostrum fidelissimum presbyterum, nomine Laearoredum, scripta pietatis tuae ad nos dirigere digneris, quatenus per haec earum quae tibi placita sunt rerum cognitio clarescat, quia habetis sine dubio in eodem praefato presbytero veridicum fidelemque inter nos legatarium; et ideo per illum valebis quaecunque, vivae vocis attestatione, nobis patefacere. Praecedentium quoque nomina propinquorum nostrorum, id est, Irmigi, Noththry, atque Dulichae, omnes Deo dicatae virgines, tibi direximus, postulantes ut in oblationibus missarum et orationum suffragiis habeatis, quia similia nobis ad invicem beneficii rependere parati sumus. Deus te incolumem custodiat, et in ejus ministerio pollentem longa per temporum spatia custodire dignetur. Aeardulfus episc. Lullo coepisc.