82  EPISTOLA XLII. AD HINCMARUM EPISCOPUM.
Author: Lupus Ferrariensis

Non sum nescius, cum tantis divinae gratiae muneribus abundetis, ultro vos cogitare apud principem juvandi bonos facultatem divinitus accepisse; ut quod in se non habent, in vobis possideant, et remunerandae vestrae industriae materiam praebeant. Proinde familiaritatis fiducia moneo ut dum tempus habetis, usuram talenti multiplicare curetis; ut instar solis, benevolentiae vestrae splendor cunctos irradiet, nec quemquam excipiat, nisi qui superba caecitate lucem justitiae aspernatur. Nobilitatem vestrae generositatis ornat eruditio salutaris, altitudinem officii commendat religio professionis. Haec vestrae celsitudini non arrogantiae vitio, sed amicitiae studio scripsi, ut quoniam in vobis et nobilitas et sapientia convenerunt, quantum haec societas valeat, etiam nolentibus emineat, qui ipsa quoque lumina Ecclesiae obscurare contendunt. Loci nostri jactura vobis nota est; ut scilicet rex cellam nobis nulla mea culpa subtraxerit, quam pater ejus etiam edicto contulerat, quod comperisset monachicam religionem apud nos durare non posse, nisi facultatum fulciretur augmento. Itaque ad tantam inopiam devoluti sumus, ut hoc anno vix duorum mensium frumenti sustentaculum habeamus; famuli, quorum servitio carere non possumus, pene nudi sunt; nec quid his faciamus habemus. Plerique fratrum nuditatem attritis atque scissis vestimentis vitare coguntur, 83 hospitalitatem paupertate compellimur imminuere; et hoc turbulento Reip. tempore, his expensis quae majores nostri congregaverunt, a rege clementiam, a communi Domino patientiam flagitamus. Itaque taedio necessitatum afflictus vacationem officii, ad quod a fratribus electus sum, subinde cogito. Verum ab ea et saecularium perniciosa voracitate et impatientiae crimine, si in tanta perturbatione eosdem fratres relinquam, deducor. Cum enim pro viribus, imo ultra vires, regi servierim, et pro eo semper intente orem, non solum ut aliquid mediocritati nostri coenobii conferret non merui, verum etiam hanc notam incurri ut partem ejus optimam, saeculari homini traderet, non regendam, sed evertendam. Fecerit hoc mea vilitas. Cur tantorum virorum, qui mecum Deo serviunt, est contempta sanctitas? Vestro admonitu nosse debet esse inter nos aliquos de quibus merito Scriptura testetur: Voluntatem timentium se faciet, et deprecationem eorum exaudiet ; et: Qui tangit vos, quasi qui tangit pupillam oculi mei . Quid ei saecularis illius excellentia contulit? Nunquid illi postea gentem aliquam barbaram subjugavit, aut hoc sibi dissidens regnum composuit? At si votum quo, vobis credo suggerentibus, in ecclesia beati Dionysii se obligavit, ex integro absque respectu ullius personae Deo persolvisset, imo primo consiliis quae in Verno quaesita et inventa sunt acquievisset, jam eum in pace regnare fecisset ille de quo sacrae continent litterae: Non est sapientia, non est prudentia, non est consilium contra Dominum . Canones eosdem, sive, ut vos vocatis, capitula 84 meo stylo tunc comprehensa vobis direxi: de quorum aequitate credo aetas posterior judicabit, et devotionis meae non erit immemor cordium renumque scrutator. Vos autem interim mihi quaeso et quibuscunque similia patientibus Mardochaei constantiam, Esther pietatem impendite; ut hostes famulorum Dei vestra diligentia, imo divina virtute, non ut tempore cujus mentionem facio, ad suam perniciem, sed ad perpetuam salutem vincantur et opprimantur. Bene vos valere optamus.


Notes: (Psal. CXLIV) (Zach. II) (Prov.
XXI)