medieval-data/medieval-letters huggingface dataset:
EPISTOLA CLXIII. AD EUMDEM.
Author: Gilbertus Foliot

Patri suo et domino summo pontifici A., frater G. Londoniensis Ecclesiae minister, salutem et humilis obedientiae devotionem.

Ad vos, Pater, referri convenit quae ad sublimitatem vestram penes nos appellatio facta suspendit. Monachis itaque Sancti Ulmari decimationes quasdam a milite quodam parochiano nostro, qui Baldewino Norwicensi archidiacono affinitate conjunctus est in praesentia nostra repetentibus, idem miles jam dictum archidiaconum earumdem decimationum tandem laudavit auctorem. Abbate vero Sancti Ulmari et ipso archidiacono, statuto die in praesentia nostra super eisdem decimationibus adversum se experientibus, archidiaconus ipse ad Patrem nostrum dominum Cantuariensem appellavit, quibus in ipsius praesentia constitutis, abbas a domino Cantuariensi ad audientiam vestram rem appellando suspendit. Prosequentes appellationem monachi a sublimitate vestra litteras ad dominum Cicestrensem retulerunt, ut super causa cognosceret, litterasque cognoscendo dirimeret. Evocatis ad ipsum partibus, ut ex ipsius litteris accepimus, res hunc finem sortita est. Decimationes jam dictae monachis adjudicatae sunt, et easdem saepedictus miles abjuravit. Directae sunt ad nos litterae domini Cicestrensis testificantes hoc, et auctoritate vestra injungentes, ut jam dictos monachos in corporalem earumdem decimationum possessionem induceremus. Sic monachi possessionem nacti sunt. Emenso anno, cum jam messes colligerentur, servientes suos direxit archidiaconus, ut jam dictas decimationes susciperent, et ejus nomine aptarent, et in tuto reponerent. Quibus pars altera incontinenti resistens, adjudicatas sibi auctoritate vestra decimationes asportari, minime passa est. Verum vim inferre volentes repulit, suumque sibi detinuit. Querelam ad nos referens super hoc dominus archidiaconus, cum statuto die earumdem decimationum restitutionem sibi fieri, tanquam vim passus exigeret, auctoritas rei judicatae sibi objecta est. Qui rem inter alios judicatam, aliis obesse non debere asserens, se judicio domini Cicestrensis nequaquam interfuisse, ideoque sententiam ab eo obesse sibi non debere respondit. Aliis possessioni sibi auctoritate nostra adjudicatae innitentibus, ipsamque convelli non debere asserentibus, archidiaconus se gravari conquerens, ad vestram appellavit audientiam, et has appellationis suae testes litteras impetravit. Valere vos optamus in Domino, Pater in Christo dilecte.
EPISTOLA CLXVI. AD EUMDEM.
Author: Gilbertus Foliot

Patri suo et domino summo pontifici A., frater G. Londoniensis Ecclesiae minister, totum quod obedientiae et obsequii valet humilis et prompta devotio.

Ad vestram, Pater, justum est referri notitiam, quae facta ad vos appellatione suspensa, vestrae sublimitatis expetunt in sui decisione sententiam. Cum igitur assertione partium merita pandantur causarum, causam inter dilectum filium et canonicum nostrum, Henricum et Willelmum de Pontefracto agitatam apud nos, et facta ad vos appellatione suspensam, sublimitati vestrae directis his apicibus aperimus. Conquerebatur Henricus, dum studiis scholaribus occupatus abesset, jam dictum Willelmum intra fines parochiae suae de Stubeheia, capellam erexisse, ibique in injuriam et dispendium ipsius matris ecclesiae, divina celebrari fecisse, et ipsius occasione capellae, ipsi matri ecclesiae decimationes, et alias obventiones ecclesiasticas injuste diu subtraxisse. Capeliam itaque in parochia sua clam se constructam dirui, et rem in statum pristinum redigi, et sibi injuste subtracta officio nostro restitui proposita ad hoc et rationum et auctoritatum multiplici copia postulabat. Willelmus vero novum opus inficians, capellam ipsam in fundo suo antiquitus exstitisse, ipsamque se jure suo ad praesens innovasse, seque in ea in nullius injuriam aut dispendium divina communicasse respondit. Adjiciens, se decimationes terrae suae juxta pacta inter suos et Henrici praedecessores inita et firmata, matrici ecclesiae persolvisse, et annuatim earum nomine quatuor solidos, ut comprehensum fuerat pacto, reddidisse, et cum ad evacuandum pactum hoc ad dominum Cantuariensem aliquando appellatum fuisset, se ab intentione contra pactum proposita, sententialiter absolutum exstitisse. Quae cum taliter allegaret Willelmus, nulla tamen instrumentorum aut testium assertione roborabat. Henricus vero coram domino archiepiscopo de decimis tantum illius anni, quo causa tunc agebatur, absolutorium fuisse judicium asserebat, adjiciens, se hanc etiam sententiam ad vestram audientiam appellatione interposita suspendisse, vestramque sublimitatem domino Wintoniensi totius causae cognitionem delegasse, se tamen causam hanc aliis praepeditum negotiis prosecutum non fuisse. Instante itaque Henrico, et in jam dictis decimis ecclesiae suae jus numerosa testium copia declaravit, se etiam easdem percepisse, viva voce testium ostendente, et ea quae possederat sibi restitui postulante, Willelmus nostrae declinans jurisdictionis examen, ad vestrae sublimitatis audientiam appellavit, et appellationi diem festum Omnium Sanctorum constituit. Valere vos optamus in Domino, Pater in Christo charissime.
EPISTOLA CLXVII. AD EUMDEM.
Author: Gilbertus Foliot

Patri suo et domino summo pontifici A., frater G. Londoniensis Ecclesiae minister, pedibus sanctis, conculcato Satan, in Christo triumphare feliciter.

Cum ad vestram, Pater in Christo dilecte, sublimitatem omnium, sic disponente Domino, spectet Ecclesiarum sollicitudo, ad eas tamen oculos misericordiae reducere benignius aequum est, quos amplior commendat charitas, et ad omnes obsequii devoti propensior in charitate benignitas. Quod quia in Fiscamensi Ecclesia diu viguisse ipsa rerum edocet experientia, ad sanctitatem vestram, cui sancta placere studia luce clarius enitescit, in ea qua laborat ad praesens necessitate recurrit cum fiducia, inde proventurum sibi sperans auxilium, unde quippe referunt optatum, misericordia sibi laudabiliter compatiente, remedium. Quae nimirum hoste generis humani fidelium semper invidente successibus casuali nuper incendio concremata ad hoc miseriae perducta est, ut quae nobilissimi dudum fuerat conventus habitaculum pauperum, peregrinorum, et hospitali gratia indigentium quorumcunque refugium, jam non habeat ubi caput reclinet , ubi divina celebret, ubi conservet ordinem, adventantium ubi relevet necessitatem. Unde cum supplicante petimus, cum exorante sublimitati vestrae preces affectuose porrigimus, ut sibi litterarum vestrarum subveniat indulta pie benignitas, ut quod, machinante maligno, dirissime conflagratum est, in ejus ignominiam Christique perennem gloriam vestra reformet auctoritas, ut ope vestra dissipatus ordo convaleat, charitas antiqua refloreat, et statuto vobis memoriali quodam aeterno prae oculis semper habeat conventus ille fratrum, unde sanctitati vestrae gratias indesinenter exsolvat. Conservet incolumitatem Dominus vestram, in Christo dilecte Pater.

Notes: (Matth. VIII)
EPISTOLA CLXVIII. AD EUMDEM.
Author: Gilbertus Foliot

Patri suo et domino summo pontifici A., frater G. Londoniensis Ecclesiae minister, totum quod ex se valet humilis et ad obediendum prompta devotio.

Suspirat Pater ad vos Wintoniensis Ecclesia et quia spectat ad vos Ecclesiarum omnium sollicitudo, sua coram vobis anxie deplorat incommoda. Orbata Patre, aliunde jamdiu sibi emendicavit suffragia, et de longinquis finibus evocavit episcopos, ut commissis sibi populis statuta coelitus administrarent sacramenta. Haec etiam, vivente Patre suo, Patre jamdiu caruit, quem ab administrandis his quibus et fundatur et erigitur, et ad perfectum adducitur Ecclesia Dei, ipsa sui corporis imbecillitas multo quidem tempore praepedivit. Quae suis jam finem gaudebat provenisse suspiriis, et in electo suo quem votis omnibus exoptaverat, et in Patrem sibi pastoremque nullo penitus contradicente vel reclamante solemniter elegerat, multa animi jucunditate respirabat. Audiens vero sua vota differri et electi sui consecrationem in longum protrahi, nubilo jam nunc moeroris obducitur et quia spes quae differtur, affligit animam, amicos suos undequaque sollicitat et vicinos, ut sua vobis vota proferant, sanctitati vestrae preces cum supplicante porrigant, ut ejus, si placet, anxietati condescendere velitis et compati, et in negotio hoc ob multiplicem Ecclesiae necessitatem, si qua valet admitti dispensatio, suum concedatis electum, cujus et honestas et conversationis integritas digne commendabilis est, absque dilatione consecrari. Est lignum vitae desiderium veniens. Unde si preces in causa hac sublimitati vestrae supplicantium, admiseritis, Wintoniensi Ecclesiae non in modico subvenietis, et omnes nos in omnem quam possumus gratiam, vobis, Pater, obligatos habebitis. Conservet vos in longa tempora Dominus, in Christo dilecte Pater.
EPISTOLA CLXIX. AD EUMDEM PRO HEREFORDIENSI ELECTO.
Author: Gilbertus Foliot

Domino papae dominus Londoniensis, pro Herefordiensi electo.

Herefordiensem, Pater, Ecclesiam gratum Domino praestitisse speramus obsequium, quae eligendi Patris sibi libertate concessa, ut communis habet opinio, ad sui regimen pastorem elegit idoneum virum, ut commune probat arbitrium, Deo et hominibus acceptum. Quantis enim virtutum insignibus Herefordiensis electus effulgeat, fama loquitur, probat opinio, una in ore omnium testatur assertio, qui Robertum Oxoniensem archidiaconum omnes aetatis suae gradus adeo innocenter et honeste percurrisse denuntiant, ut ei vel in modico nunquam fama detraxerit, conversationem ejus sinister rumor nullatenus obfuscare potuerit, aut pravitatis eloquio denigrare. Hunc, pater in Christo charissime, sanctitati vestrae commendamus ad gratiam, preces affectuose porrigentes, ut decurrentis ad vos Herefordiensis Ecclesiae petitionem, quam justam vere credimus, admittatis, et ut ejus consecretur electus, paterna, si placet, gratia provideatis, ne si repulsam sustinuerit, laesa virtus erubescat, et alios in appetitum sui et cultum de caetero minus accendat.
EPISTOLA CLXX. AD EUMDEM.
Author: Gilbertus Foliot

Domino papae dominus Londoniensis.

Sanctitati vestrae scribere, et fratrum nostrorum, id exigente necessitate, preces affectuose porrigere, charitas nos Pater imperiosa compellit. Hujus enim lege constringimur, eos ut nos ipsos diligere, et negotia sua nostra reputando, quod in necessitate simili nobis exhiberi vellemus, ipsis procul dubio non negare. Venerabilem itaque fratrem nostrum Gaufridum, Ecclesiae Cantuariensis archidiaconum, virum prudentem testificamur et strenuum, providum in consilio, discretum et ornatum eloquio, agendis Ecclesiae negotiis et ipsius necessitatibus sublevandis et sustinendis aptissimum. Cui cum ad doctrinam scientia, et ad honestatem, ut credimus, mores exuberent, ipsum sibi Eliensis Ecclesia per manum nostram susceptis legatorum vestrorum litteris, quibus de eligendo sibi episcopo, auctoritate apostolica commonebatur, in Patrem et pastorem expetiit, ipsum concordi omnium voto, nullo reclamante aut contradictionem in aliquo movente, ad Eliensis episcopatus regimen conniventiam in hoc praestante principe facta celebriter electione suscepit. Quem quia Ecclesiae ipsi ad quem vocatus est, opem et gratiam praestante Domino, in multis credimus profuturum, et omnem vobis et sanctae Romanae Ecclesiae devotionem in quibuscunque poterit exhibiturum, apud sanctitatem vestram cum Ecclesia pulsante pulsamus, cum postulante preces affectuose porrigimus, ut quod actum est, ea qua praeestis et potestis auctoritate roboratis, et negotio huic manum supremam imponendo, et ipsius consecrationem paterna pietate maturando, et eum et commissam Ecclesiam vobis in omnem gratiarum actionem et charitatis plenitudinem arctius obligetis, ut Ecclesiae per vos in regno Angliae nuper indulta libertas in suis coalescat initiis et gratiam augente Domino, fortiter ipso tractu temporis convalescat.
EPISTOLA CLXXII. AD EUMDEM.
Author: Gilbertus Foliot

Patri suo et domino summo pontifici ALEXANDRO, frater GILBERTUS Londoniensis Ecclesiae minister, devotum et debitum totius obedientiae famulatum.

In colligendo denarium beati Petri, quantam potuimus sollicitudinem et diligentiam adhibere curavimus: dilectique in Christo fratres nostri et coepiscopi, quorum episcopatus conditioni huic constat esse obnoxios, a nobis juxta tenorem et continentiam scriptorum quae in scriniis Cantuariensis Ecclesiae studiose requisita reperimus, vestra super noc auctoritate commoniti debitam penitus omnes quidem agnoverunt et exsolverunt quantitatem: excepto venerabili fratre nostro et coepiscopo domino Exoniensi, qui nimirum summam suae dioecesi ascriptam minime recognoscens, quia minus quam de ratione scripta exigeretur obtulit, totum quod obtulerat insolutum reportavit: sicque licet saepe et saepe commonitus, hucusque tamen penitus a solutione cessavit. Universam vero summam reliquam ducentas videlicet libras, exceptis novem libris et quinque solidis, quae a praedicto fratre solvi debuerant abbati Sancti Bertini, juxta mandatum vestrum per fratrem ab ipso transmissum ad nos, per quemdam fidelem nostrum destinare curavimus. De caetero quid super hac portione reliqua quae solvenda superest fieri oporteat, vestra cum voluerit sanctitas providebit. Nos enim intra fines jussionis vestrae nostrum cohibentes officium, nec minus offerentem admittimus: nec solvere cessantem ulla coertione ferimus. Valeat sanctitas vestra.
EPISTOLA CLXXIII. AD EUMDEM.
Author: Gilbertus Foliot

Patri suo et domino summo pontifici A., frater G. Londoniensis Ecclesiae minister, seipsum et, si quid potest, obedientiae et humilitatis obsequium.

Ad vestram, Pater, audientiam jamdiu ob mandata Patris nostri domini Cantuariensis mihi gravamen non modicum inferentia appellavi, et audito legatorum vestrorum in Normanniam adventu, ipsis festinanter occurri, paratus in eorum praesentia appellationis ad vos factae causas ostendere, et eorum sententiae in omnibus humiliter obedire. Quibus in causa hac suas minime partes interponentibus ob evitanda pericula quae imminebant, ad vestram denuo sanctitatem appellare multa procul dubio necessitate compulsus sum. Quia vero ad iter hoc arripiendum ad vos me in Angliam remeare et itineri necessaria providere ipsa propositi necessitas exigebat, non occasione dilationis quaerendae sed legitimae provisionis intuitu appellationi terminum in diem transitus beati Martini constitui. Unde si pietatis oculos bonitas in me divina reduxerit et iter ad vos pervium mihi clementer indulserit, statuto die vita, comite Dominoque juvante, sanctitati vestrae obstabo, quae mihi objicientur auditurus, vestraeque per omnia sententiae vel consilio devotissime pariturus. Testis est mihi enim inspector Deus, me in his omnibus quae apud nos acta sunt nec adulationi, nec elationi, nec ambitioni vel in modico deservisse, sed vestrae sanctaeque Romanae Ecclesiae fidelitati et totius Anglicanae Ecclesiae utilitati juxta modicum quod sum et sapis fideliter prospexisse. Hinc enim Patrem habens hinc dominum, inter duos gladios positus, hinc in materialem timens impingere, hinc spiritualem formidans, sola vestri nominis protectus auctoritate vix haereo, et finem, quem his cladibus Dominus daturus est, multo jam ante taedio affectus exspecto. Affectioni itaque qua filiis suis et compati et condescendere pietas apostolica consuevit, devotissime supplico ne appellationem ad vos honesta causa et justissima interposita irritam habeatis, ne caput meum quod injusto odio Pater meus dominus Cantuariensis dire persequitur, ei penitus exponatis: sed causam quam praestringimus, ut postulat aequitas ipse vel audiatis, vel si hoc difficultas non permittat itineris, legatis vestris qui penes vos sunt cognoscendam et terminandam committatis. Quaedam nuntio meo sanctitati vestrae secretius intimanda commisi, quibus si misericorditer praebueris assensum, ad nutum vestrum . . . . hoc condigne remunerabit obsequium. Valere vos opto in Domino, Pater in Christo charissime.
EPISTOLA CLXXV. AD EUMDEM.
Author: Gilbertus Foliot

ALEXANDRO papae, GIBERTUS Londoniensis episcopus, humilem ad omnia in quo mea valet parvitas obedientiam.

Severitatem, domine, Patris nostri domini Cantuariensis archiepiscopi ex quibusdam auditis et agnitis recte suspectam habens, ne indebitae poenae nexibus me arctaret et laqueis, ad vestram circa initium Quadragesimae appellavi clementiam, et appellationi diem, octavas purificationis beatae Mariae constitui, ut iram, qua me injuste persequitur, vestra declinarem protectione, et nexus, quibus immeritum parabat involvere, usque ad diem cognitioni causae in praesentia vestra constitutum, objectu vestri nominis aliquatenus evitarem. Unde, dilecte mi in Domino Pater, sanctitati vestrae toto prostratus spiritu supplico, ne indultum oppressis omnibus commune remedium mihi, si placet, subtrahatis. Ne me tanquam reprobum a vestri protectione tutaminis abjiciatis. Sed facta ad vos appellatione suscepta, si qua praeter modum est in me lata sententia, ipsam, ut justum est, aut habeatis irritam, aut teneatis suspensam, ut in die qua, juvante Domino, sublimitati vestrae paratus sum assistere, juxta quod merui statuatis in me, et vel convictum abjiciatis, vel innocentem, si sic visum fuerit, absolvatis. Nam culpa mea, si qua est, haec utique est, quod mandatorum pondere, quae utique aut declinare necesse mihi fuerat, aut cum defectu et omni miseria suscipere, me gravatum sentiens, ad apostolicam ausus sum audientiam appellare, ut vestro me per omnia consilio committerem, et consultis vobis aut a regno discederem, aut alleviato mandatorum onere in commissa mihi Ecclesia residerem. Nam, ut brevi complectar quod verum est, dum inter dominum regem et dominum Cantuariensem res in hunc modum vertitur, impossibile est me, aut alium regni ipsius episcopum unius mandatum suscipere, et alterius iram importabilem declinare. Agat itaque, si placet, paterna pietas, ut si in me, nec confessum, nec convictum, nec citatum, nec ullo modo conventum, post interpositam etiam appellationem ad sublimitatem vestram, ulla est praepropere vel praepostere lata sententia, hanc viribus, ut justum est, evacuetis. Et si vestram ex sanctitate remittatis, injuriam saltem beati Petri, et sanctae sedis ejus ad animum revocetis, et me ad omne, quod jusseritis, obsequium utique promptissimum invenietis. Conservet vos incolumem in longa tempora Dominus, in Christo dilectissime Pater.
EPISTOLA CLXXVII. AD EUMDEM.
Author: Gilbertus Foliot

Venerabili domino et amico charissimo WILLELMO Papiensi sacrosanctae Romanae Ecclesiae cardinali presbytero, frater G. Londoniensis Ecclesiae minister, salutem quae nunc est, et quam speramus a Domino.

Nostis, domine, quod et orbi satis innotuit, quid animadversionis jamdiu, quid poenae quoque id modo pertulerim, qui priusquam mihi culpae modus innotesceret, enormitates poenae gravioris excepi. Ad unius quidem ut audio Wallensis vocem, licet praeclarae dignitatis honore non fulgeat, non citatus, non commonitus, nec notorii quidem criminis reprehensioni obnoxius condemnationis sinistrum reportavi calculum, et a sacerdote nec inspecta lepra mea, nec cognita, extra tamen Ecclesiae castra projectus sum. Sed quia nec in coelum os ponere fas est, et majorum acta discutere sacrilegii constat instar obtinere, ad medentis opem tutius est confugere, quam in querelae vocem impudenter erumpere. Assueti vero moris est, cum quem sua laedit conditio, ut ad eum recurrat potius, cujus promptiorem sibi fore gratiam arbitratur afflictus. Confidens itaque de vestrae dilectionis excellentia, cujus sinceritatem et fidem rerum certior edocuit experientia, instante necessitatis articulo, a vobis opem postulo, ut praelibata mihi per vos gratia vestro ad profectum studio deducatur, et quod ad mei exsecutionem officii mihi deesse cognoscitis, vestra mihi sollicitudine, juvante Domino, restituatur. Dat postulandi fiduciam, quod manum mihi jam gratiae porrexistis, et onus quo premebar anxie, piae precis instantia submovistis, et exemptus a confusionis ignominia, ut intra castra collocer Ecclesiae, prudenter obtinuistis. Unde vobis ad gratiarum actiones eo magis devotus obligor, quod propriae voluntatis instinctu absentis amici negotia commodissime procurastis. Movit vos in hunc pietatis affectum innata bonitas, nullisque meis meritis praeventa gratia, sed quod non merui, mereri desidero, et non meruisse poenitet, nimisque sero voluisse, quod primis attentatum fuisse studiis oportuisset. Agat itaque si placet et peragat id gratia quod suum est, et quem mereri jam coepit totum sibi reddat obnoxium, et restitutum me mihi, tam sibi quam suis in solidum de caetero pleno jure possideat. Valere vos optamus in Domino.
EPISTOLA CLXXVIII. AD EUMDEM PRO WINTONIENSI ELECTO.
Author: Gilbertus Foliot

Domino WILLELMO Papiensi, pro Wintoniensi electo, seipsum, et si quid potest, devotae mentis obsequium.

Suadet e facili verborum paucitas, cum ad exaudiendum prona est ipsius ad quem scribitur, amica benignitas. Unde quia de vestra in nos benevolentia non nostris quidem meritis, sed vestra solum gratia nobis clementer indulta et potenter exhibita plene confidimus, sublimitati vestrae preces affectuose porrigimus, quatenus negotium amici nostri et cognati charissimi, domini Wintoniensis electi, sustinendo foveatis, et quia vos et consilio magnum et interventu strenuum non ambigimus, ut ejus maturetur consecratio, data vobis a Domino sapientia et industria procuretis. A sapiente dispensatio solet admitti. Postulat Ecclesiae multiplicata necessitas sibi tandem subveniri. Sacramenta si prosunt, si in his animarum salus ulla consistit, detrimentum tamen est non modicum et periculum, tot populis ea subtrahi, tot ea requirentibus ob pontificum penuriam, vel sero vel nullatenus administrari. Wintoniensis Ecclesia sub veste lugubri et habitu viduali tria jam fere lustra percurrit, episcopalem benedictionem, absolutionem, manus impositionem, clericorum in ordine promotionem, chrismatis apud se innovationem, ecclesiarum consecrationem, et caetera vitae spirituali necessaria, his diu carendo jam fere dedidiscit. Silet verbum Dei, medium tenent cuncta silentium, et multis modis, quos enumerare longum est, lucra depereunt animarum. His ope vestra periculis subveniri deposcimus, ut electo Wintoniensi consecrato per vos, in Domino cum ipsa ejus Ecclesia gaudeamus, et exhibitum nobis honorem et beneficium alta semper in posterum memoria teneamus. Valere vos optamus in Domino.