EPISTOLA XIV. AD EUMDEM.
Author: Petrus Damianus
Date:  [ f. paternitatis] [ add. f. praeconia]

ARGUMENTUM.--Injuria quadam affectus ab Alexandro summo pontifice, et Ecclesia Eugubina, cui ipse praeerat, magnopere perturbata, leviter potius, quam acerbe expostulat exprobrans ei sua merita, et labores pro sede apostolica exantlatos, quibus imparem gratiam relatam conqueritur. Postulat ergo, ut sibi aliquo modo satisfiat, ne suam indignationem, et justum dolorem, quem hactenus occultaverat, cogatur aliis palam facere. Deprecatur quoque pro Ravennatum episcopo, ut ab anathematis vinculis solvatur, ne propter unius culpam universa civitas periclitetur. Plura se ad eum mandata dedisse scribit homini, qui has litteras laturus erat.

Domno ALEXANDRO summae sedis antistiti, PETRUS peccator monachus servitutem. Quod Eugubina Ecclesia, quae mihi dudum a vestris decessoribus est commissa, nunc, proh dolor! est omnino confusa, et velut area quae pedibus conculcatur, abjecta, peccatis meis id exigentibus deputo, non vitio, quod absit, vestrae parvitatis ascribo. Multitudo quippe meorum scelerum exigit, ut is etiam propriis manibus meo pectori vulnus infligat, pro quo non enerviter stans adversus totum mundum certamen assumpsi; meque gladiis, ac sagittis totius fere humani generis durus et insuperabilis colluctator objeci. Hoccine mihi, venerabilis Pater, meritum reddidisti, quod causae tuae perorator in sanctorum pontificum conciliis toties exstiti: quod in legationis tuae curis atque negotiis, frequenter in saecularium, laicorumque conventu, quasi quidam causidicus declamavi? Haeccine, inquam, mihi munera redhibentur, quod in hostes tuos violenter invectus, eos mordacissime loquendo et scribendo destruxi, teque per multimodae scriptionis articulos extuli, tuamque memoriam et egregiae laudis , quantum in me fuit, etiam apud posteros propagavi? Quid itaque 22 fecerim, quidve pertulerim, examinis vestri censura discutiat, ne coactus digna querela compellar effluere, quod adhuc silentio supprimens, vix possum ulterius occultare. Hoc enim necdum Roma me referentem, vel scribentem cognovit, necdum aliis per me res ista, quae sanctitatis vestrae famam laceraret, innotuit. Agat ergo qui laesit, sicut dignum est, poenitentiam: ut is qui laesus est, non compellatur dignam exaggerare querelam. Mitiget olei suavitas aceti mordentis acorem, et tumefactis asperrima verberatione vibicibus, mitis ac blandus beneficiorum liquor influat lenitatem; alioquin necesse jam erit tot ictuum verbera perferenti, ut ipse quoque. . . Sed jam fraenum libertati, procacitate linguae repressa, adhibeo, labiis digitum superpono, et qui miseriam passus sum, misericordiam versa vice deposco. Praeterea de infelicissimo Ravennate episcopo clementiam vestrae sanctitatis imploro, atque ut eum, sicut olim decrevistis, solvere dignemini, suppliciter obsecro. Indignum quippe est, ut propter unius homuncionis offensam, tam innumerabilis multitudo hominum depereat; et tantum Christi laborem, pro quo pretiosum sanguinem fudit, ac tot innocentum animas miserandae unius personae culpa subvertat. Nolumus autem sanctos oculos vestros onerare pluribus litteris, sed omnia quae dicenda sunt, committimus experientiae portitoris. Hunc igitur sancta clementia vestra, quasi me loquentem diligenter intendat, sicque duabus petitionibus nostris quas hic transcursim celeriterque perstrinximus, annuat: ut et nos nuntios ac vehicula misisse per tot terrarum spatia non poeniteat, et mens nostra, quae circa vos. non dicam tepescere, sed potius frigescere coeperat, in antiquae dilectionis vestrae desiderium recalescat.