medieval-data/medieval-letters huggingface dataset:
XII.  Stephani ad legatum sedis apostolicae.--Gualonem ejusque sectatores excommunicatos absolvere non posse ante satisfactionem contendit.   (Anno 1134.) [  Ibid.,  p. 157.]
Author: Stephanus Parisiensis

Visis litteris vestris non minimum doluimus, supramodum moti sumus suggeri vobis posse quod vos nolumus exaudire. Novit siquidem curia nostra, novit Parisiensis Ecclesia, utpote quod vidit et audivit, quoniam litteras vestras nobis missas in praesentia Gualonis legi fecimus, et quod mandastis, si voluisset, fecissemus. Ipse autem non in causa sua sed in archiepiscopi et dapiferi fisus potentia contempsit, et ad contemptum Dei et nostrum legit. Nos vero cum rege et episcopis habuimus consilium quid super hoc esset agendum; et quia juxta eorum condictum in clericos et parochianos nostros sententiam dedimus; et quia defuerunt auditores, Gualonem silere compulimus. Videat itaque dilectio, videat vestra discretio si inobedientes et ideo mortuos et fetentes, quos juste legavimus, ante discussionem, ante satisfactionem solvere debeamus, maxime cum domni papae praecepto et auctoritate sententiam excommunicationis nos promulgasse constiterit. Ipse enim domnum Algrinum suscipit in protectionem suam, et nobis injungit ut de malefactoribus suis plenariam ei faciamus justitiam; et si qua forte super eo causa emerserit, sibi emancipavit, et in curia Romana finiendum statuit: sicut in litteris ejus, quas vobis mittimus, videbitur, si diligenter inspiciantur. Et quia super domni papae statuto et sententia nolumus auferre aut unum apicem aut unum iota, juxta Gualonis invitationem in festo sancti Andreae Romam statuimus ire, si interim congrua satisfactione non deleverit quod in nobis, imo in domino papa contumaciter commisit. Quod si vultis et si consulitis causam istam tractari in curia vestra et vos terminare, non renuimus. Sciatis procul dubio quoniam nos temere periculis non offerimus, imo, quantum in nobis est, declinamus. Attamen et Alpium asperitatem et viae longitudinem parvipendimus, ut primae sedis et Romani pontificis dignitas, quantum ad nos spectat, conservetur; et ne in aliquo per nos Romana auctoritas minuatur. Unde paternitatem vestram suppliciter exoramus ut quod juste, quia domni papae et episcoporum consilio fecimus, interim stare permittatis, nec mutari praecipiatis donec in Romana aut in vestra discutiatur audientia, si consulitis, sicut diximus, et Gualo in sua pertinacia perseveraverit, et Ecclesiae Romanae non satisfecerit. Scimus procul dubio et scitis pro certo quoniam Parisiensis Ecclesia et omnes personae, una excepta, tuebuntur eam causam si vestram pervenerit ad audientiam. Et quoniam epistolari brevitate omnem negotii nostri qualitatem non possumus comprehendere, legatos nostros, canonicos videlicet Parisiensis Ecclesiae dirigimus sanctitati vestrae, ut cum mora et perspicaci diligentia jus nostrum possitis ad plenum cognoscere.
XIII.  Ad anonymum.   (Anno incerto.) [  Ibid.  ]
Author: Stephanus Parisiensis

Matthaeum de Montemorenciaco pro noverca sua ad causam vocavimus, diem dedimus. Contigit autem ut ante et circa diem datum dominus rex esset Belvaci ducturus exercitum super Drogonem de Monciaco et Lancelinum. Videns vero dominus rex quod milites qui secum ierant, venire ad causam praenominatam disponebant eos retinuit, et ut causa induciaretur, nobis mandavit et rogavit. Hac igitur necessitate causa induciata et die data, interim litteris vestris nos monuistis ut Matthaeum Remis Dominica Gaudete in Domino ad exsecutionem justitiae ante vos submoneremus; quod et fecimus. Ipse autem dicit quod ante vos extra provinciam non veniet. Paratus enim et est et fuit in praesentia vestra et ubi tutus ei sit locus in provincia sua subire causam, et novercae suae plenam exsequi justitiam. Nobis igitur, si placet, significate quid debemus facere. Parati enim sumus obedire.


Notes: (multi enim erant) (quod negare non possumus)
EPISTOLA PRIMA. BENEDICTI II AD PETRUM NOTARIUM REGIONARIUM.
Author: Benedictus II

Monet illum ut acta synodalia sexti concilii episcoporum Hispaniae subscriptione muniri curet.

Benedictus presbyter, et in Dei nomine electus sanctae sedis apostolicae, Petro notario regionario. Juxta quod tuam strenuitatem apostolicae memoriae dominus Leo papa Hispaniam provinciam ire disposuit ad praecellentissimum et Christianissimum regem, et sanctissimos archiepiscopos, et ecclesiarum omnium praesules ibidem constitutos, simul et gloriosum comitem, pro innotescenda venerabilis sextae synodi definitione, acclamatione quoque, quae et prosphoneticum dicitur, reverendissimorum episcoporum, qui in eodem a Deo congregato concilio convenerunt, ad clementissimum principem, et edicto ejusdem piissimi principis ubique generaliter destinato, pro apostolicae nostrae fidei firmitate, cum summo pietatis studio commissum ministerium perage. Subscriptiones quoque reverendissimorum episcoporum post eamdem synodicam definitionem cum summa sedulitate atque vigilantia procura subjungi: ut et iidem reverendissimi episcopi omnisque per eos religiosa provincia, consortes nobiscum catholicae atque apostolicae traditionis et fidei comprobentur; et apud Deum, ad cujus gloriam laus et stabilitas fidei Christianae redigitur, commendatio eis atque susceptio ad salutem animarum proveniat. Officium perinde pietatis assumptum, vigilantia atque solertia condecorans, festina perficere; quia et tibimet ipsi thesaurizas boni operis fructum, et suscipientibus provides coelestis regni beatitudinem, per rectae atque apostolicae fidei confessionem, adipisci.

Notes: (quorum
gratia a Leone II in Hispania missus erat)
EPISTOLA II. BENEDICTI II AD ERVIGIUM REGEM.
Author: Benedictus II

Significat se Petrum notarium regionarium mittere, qui secum ferret sextae synodi definitionem, simulque Constantini imperatoris edictum, atque libellum acclamatorium ejusdem synodi ad eumdem imperatorem.

Exstat supra col. 418, suo nomine Leonis II. Incipit sic: « Cum unus exstet rex omnium Deus, » etc.
EPISTOLA I. AD AMICUM.
Author: Dynamius Patricius

Quantum aestifero solis ardore defesso, vel longinqui itineris vastitate quassato, gelida nympha, dum ariditatem temperat, restinguit desideria sitientis: ita mihi vestrarum epistolarum elocutio cum incolumitatis vestrae indicia retulit, gaudiorum incrementa nutrivit. Quia quotiens crebra recordatione dulcia affectionis vestrae vota commemoro, desideria pectoris publicare suspiriis non desisto. Pro eo quod ille corporali fraudatur intuitu, qui de cordis non absentatur arcano. Idcirco officium sospitatis plenissimo charitatis jure persolvens, spero ut quoties aditum temporum difficultas diversa praestiterit, semper exiguitatem meam vestrorum apicum elocutio desiderata confortet, quousque cum divino auxilio, animorum devotione suppleta, mutuis inter nos laetemur aspectibus qui nunquam indivisis affectionibus sequestramur.
EPISTOLA II. DOMINO SEMPER PECULIARI SUO VILLICO PAPAE.
Author: Dynamius Patricius
Date:  [ Id est, sacerdotii, episcopatus]

Vereor quidem, pro hujus tarditate libelli, reus vestri existam imperii. Sed si solito pietatis arbitrio mearum amaritudinum pondus inspicitis, necessitati protinus indulgetis. Ut valui, tamen implere quae praecepistis intendi. Quoniam non dubitas, beatissime pontifex, quod jam me tibi reddidit perpetua sedulitate subjectum unicae charitatis imperium. Sed mirum hoc esse non censeo, dum te in omnium pectoribus sic devinctum esse confido. Nam eatenus vos remuneratione superba, diversa beneficii largitate praerogativa generalis amplificat, ut in vobis esse probetur ingenitum, quidquid ubi radiat pretiosum. Et dum generosa natalium dignitate decoratur, humilitate plus nobilem totum te tribuit libertati. Quo fit ut charitatis splendor, qui intra vestri pectoris arcana immensi luminis claritate praeradiat, et jam corporis serenitatem ostendat, et ita sit cordis speculum, gratia quae renitet in vultu. Pro qua re universitas se certatim vestro conciliari affectu desiderat, dum omnes conscius amor invitat. Quam magis ego invicem mei famulatus verborum gaudeo jura praemittere, donec et recuperatis viribus rebus merear respondere. Idcirco foenus humillime sospitatis impendens, deprecor ut jugiter me in divinis oraculis quem receptum dignatio retinet, intercessio vestra commendet, et omnibus quibus necessarium inspicitis, per quos etiam regis auribus deferatur, meam necessitatem asserite, vel celerem reditum obtinete: ut indulto suffragetis patrocinio, quem impenso fovetis affectu. De transmissis vestris xeniis ancipiti meditatione suspendor, utrum me referre grates oporteat, an silere: quoniam qui non valet implere praeconium, digne vitat affectum. Non tamen credit coronae vestrae magnitudo sufficere, quod in urbe cui praeestis non desinit universis immensa largitas ministrare, nisi ut illos stipendiis donetis propriis, qui moenibus inhabitant alienis. Sicut me, quem humanitas vestra optata infestatione persequitur; quam, dum non valui coactus effugere, devotus videor excepisse. Unde tamen, licet ariditas subsistat ingenii, tamen poterat suffragii propago praetendi, nisi quod mihi epistola terminum habuit, quod spatium charta negavit.
II. AGAPETI PAPAE II EPISTOLA AD ATENULFUM PRINCIPEM BENEVENTANUM.  (Anno 946.)   Hortatur ut monasterium S. Sophiae monachis Casinensibus restituat.  [Apud Gattula,  Hist. Cas.,  53.]
Author: Agapetus II

AGAPETUS episcopus, servus servorum Dei, ATENULFO, Beneventano principi, salutem et apostolicam benedictionem.

Officii nostri consuetudo deposcit vigilantes, et diem judicii exspectantes, ut in melius proficiant, admonere, negligentes corrigere, juxta illud apostolicum: « Argue, obsecra et increpa . » Hinc in alio loco Dominus per prophetam dicit: « Si non annuntiaveris iniquo iniquitatem ejus, sanguinem ejus de manu tua requiram . » Nostrae igitur mentis benevolentiam a dilecto filio nostro Balduino abbate audientes, unde valde gaudentes sumus, quod nos ad ecclesiarum exaltationem promptos audivimus. Sed quia nos constringit omnium Ecclesiarum pastoralis cura sollicite vigilare, sicut nobis noster spiritualis filius Balduinus, reverentissimus monasteriorum Pater, retulit vestris dominationibus, in bono quod coeperatis non permansisse. Unde valde moeremus, et dolentes sumus, quod monasterium in honore sanctae Sophiae intra Beneventanam civitatem positum, et sub ditione beati Benedicti Patris monachorum in Cassino monte constituto ab ipso suae constructionis exordio ita permanente, vestris autem temporibus audacter statuta regum, et universalium apostolicorum virorum prae oculis non habentes, jam dictum monasterium sanctae Sophiae inaudita temeritate sub ditione monasterii beati Benedicti subtrahere non formidastis, sed eumdem monasterium jam dictum Balduinus reverendissimus abbas canonica auctoritate, et regum, et apostolorum praeceptis legalibus recollectum in ipsius sancti monasterii ditione revocatum. Praedecessori autem nostro Marino pontifice eum ad se vocante idem ipsum monasterium invadere praesumpsistis. Idcirco omnimodis monemus, et pro Christi amore obsecramus, ut jam dictum monasterium repetenti supradicto abbati in integro reddere debeatis, et ulterius de monasterio sanctae Sophiae Cassinensi coenobio molestiam non faciatis, et si, quod absit, aliter feceritis, sicut in nostrorum praedecessorum pontificum praeceptis sancitum est, ita et vos sub anathematis vinculo innodandum nihilominus sciatis.

Notes: (II Tim.
IV, 2) (Ezech. III, 18)
III. AGAPETI II PRIVILEGIUM PRO PARTHENONE ESSENENSI.  (Anno 946.)   Parthenonis Essenensis privilegia, petente Hatewiga abbatissa, confirmat.  [Marini,  Papiri diplomatichi,  35.]
Author: Agapetus II

AGAPETUS episcopus, servus servorum Dei, HATHEWIGAE religiosae abbatissae, et monasterio Asindae ab Altfrido quondam praesule constructo, suisque successoribus in perpetuum.

Tunc summae apostolicae dignitatis apex in hoc divini prospectus nitore dignoscitur perfulgere, cum in exercendis Dei laudibus impensius studebit sui laboris exhibere certamen. Igitur quia postulastis a nobis per interventum domni et gloriosi regis Ottonis, quatenus privilegium datum a praedecessore nostro domno Zacharia papa praelibato monasterio, cui vocabulum est Asindae, ab Alfrido praesule constructo, quod flammarum adustione cum praedicto monasterio combustum est, nostra apostolica auctoritate vobis idem privilegium noviter concedere juberemus, et decimam, quam permissu praedicti domni apostolici, et assensu episcoporum totius cleri, Guntharius Coloniensis Ecclesiae archiepiscopus earumdem sanctimonialium victui atterminaverat, et electionis arbitrium, ut quando abbatissa defuncta fuerit licentiam habeant sanctimoniales, quam ibidem fuerit intrinsecus, de semetipsis quae digna fuerit, et Deo placita, eligere abbatissam. Et ut privilegiis apostolicae sedis idem monasterium decoretur, ut sub jurisdictione sanctae nostrae, cui Deo auctore, deservimus Ecclesiae constitutum, nullius alterius Ecclesiae jurisdictionibus submittatur; pro qua re piis desideriis vestris faventes, id quod exposcitis effectui mancipamus, statuentes apostolica censura sub divini judicii obtestatione, et anathematis interdictu, ut nullus unquam praesumat quispiam cujuscunque sit dignitatis, vel quantumcunque magna parvaque persona, de rebus aut possessionibus, vel quidquam quae ei pertinere videntur quoquo modo auferre, aut alienare praesumat, sed nec quamlibet malitiam, aut jacturae molestiam ibidem sive pacis, sive barbarico tempore firma stabilitate decernimus sub jurisdictione sanctae nostrae Ecclesiae permanendum. At vero qui pio intuitu observator hujus nostri apostolici privilegii exstiterit, benedictionis gratiam a misericordissimo Domino Deo multipliciter consequatur.
VI. AGAPETI PAPAE II EPISTOLA AD WINDILGARDEM ABBATISSAM.  (Anno 948.)   Monasterium Gandersheimense in Saxonia constructum, sub protectione sedis apostolicae recipitur, variisque donatur privilegiis.  [Apud Coquelines,  Bullarum collect.  I, 251.]
Author: Agapetus II
Date:  [per]

AGAPETUS episcopus, servus servorum Dei, WINDILGARDI, abbatissae venerabilis monasterii Ganderescheimensis, constructi ab Ottone comite de Saxonia, aliisque suae sortis abbatissis in perpetuum.

Quoniam semper sunt concedenda, quae rationabilibus congruunt desideriis, oportet, ut devotioni conditoris piae conservationis auctoritas in privilegiis praestandis minime denegetur. Igitur quia postulavit a nobis Hathumarus venerabilis abbas, ut per ejus interventum atque deprecationem vestrum monasterium Ganderescheim situm juxta fluvium Aternam, apostolica auctoritate vobis confirmaremus, sub jurisdictione sanctae nostrae, cui Deo auctore deservimus, ecclesiae, constitutum, nullius alterius ecclesiae jurisdictionibus submittatur. Pro qua re piis desideriis faventes hanc nostram auctoritatem id, quod exposcitur, effectui mancipamus, et ideo omnem cujuslibet ecclesiae sacerdotem in praefato monasterio ditionem quamlibet habere auctoritate nostra, praeter sedem apostolicam prohibemus. Auctoritate namque beatorum apostolorum Petri et Pauli jubemus ut nullus rex audeat, praeter licentiam vestram, monasterium aliquibus hominibus in beneficium dare, ut profecto juxta id, quod subjectum apostolicae sedi firmitate privilegii consistit, inconcusse ditatum permaneat locis ac rebus, tam his, quae tempore moderno habet, vel possidet quam quae futuris temporibus in jure ipsius monasterii divina pietas voluerit augere, et donis, oblationibus, decimisque fidelium absque ullius personae contradictione firmitate perpetua perfruatur. Quando autem abbatissa ipsius monasterii de hoc saeculo migraverit, nulli sit licitum, aliquam ibidem ordinare abbatissam, nisi ex ipsa congregatione, si talem invenerit, quae digna Deo sit. Et si fortasse ibidem inventa non fuerit, tum rex habeat potestatem talem ibidem ordinare abbatissam quae digna Deo placere possit. Constituimus etiam per hujus decreti nostri paginam, ut quacunque dignitate praedita persona hanc nostri privilegii chartam, quam auctoritate principis apostolorum firmamus temerare tentaverit, anathema sit, et iram Dei incurrens, a coetu sanctorum omnium extorris existat, ut nihilominus praefati monasterii dignitas a nobis indulta, perpetualiter inviolata permaneat, apostolica auctoritate subnixa. Scriptum per manus Stephani scriniarii sanctae Romanae ecclesiae in mense Januario indictione sexta. Bene valete. Datum III nonas Januarias per manus Andreae divini, respectus gratia, arcarii sanctae sedis apostolicae, anno, Deo propitio, pontificatus Agapeti, summi pontificis, Junioris, papae, in sacratissima sede beati Petri apostoli, secundo.
VII. AGAPETI PAPAE II PRIVILEGIUM PRO MONASTERIO S. BONIFACII FULDENSI.  (Anno 948.)   Monasterii Fuldensis, « noviter renovati » privilegia confirmat.  [Dronke,  Codex diplom. Fuld.,  p. 320.]
Author: Agapetus II

AGAPETUS episcopus, servus servorum Dei, HADAMARO venerabili abbati et per eum in monasterio a sancto Bonifacio primitus constructo atque noviter renovato suisque successoribus abbatibus in perpetuum.

Quoniam semper sunt concedenda quae rationabilibus congruunt desideriis, oportet ut devotioni conditoris piae constructionis auctoritas in privilegiis praestandis minime denegetur. Igitur quia postulasti a nobis, quatenus monasterium Salvatoris a sancto Bonifacio primitus constructum et a te noviter aedificatum in loco Boconis erga ripam fluminis Fulda privilegii sedis apostolicae infulis decoretur et sub jurisdictione nostra Deo auctore cui deservimus Ecclesiae constitutum nullius alterius Ecclesiae juridictionibus submittatur; idcirco piis desideriis faventes hac nostra auctoritate id quod exposcitur effectui mancipamus. Et ideo omnem cujuslibet Ecclesiae sacerdotem vel episcopum in praefato monasterio ditionem quamlibet habere aut auctoritatem praeter sedem apostolicam prohibemus, ita ut nisi ab abbate monasterii fuerit invitatus, nec missarum ibidem solemnitatem quispiam praesumat omnino celebrare, ut profecto juxta id quod subjectum apostolicae sedi firmitate privilegii consistit, inconcusse dotatum permaneat locis et rebus tam eis quas moderno tempore tenet vel possidet quam quas futuris temporibus in jura ipsius venerabilis monasterii divina pietas augere voluerit ex donis et oblationibus decimisque fidelium absque ullius personae contradictione firmitate perpetua perfruatur. Constituimus quoque per hujus decreti nostri paginam ut quicunque cujuslibet Ecclesiae praesul, vel quacunque dignitate persona hanc nostri privilegii chartam quam auctoritate principis apostolorum firmamus temerare tentaverit, anathema sit, et iram Dei incurrens a coetu omnium sanctorum extorris existat, et nihilominus praefati monasterii dignitas a nobis indulta perpetualiter inviolata permaneat apostolica auctoritate subnixa. Scriptum per manum Stephani notarii regionarii atque scriniarii sanctae Romanae Ecclesiae in mense Januario et indictione VI. Datum IV Nonas Januarias.
X. AGAPETI PAPAE II EPISTOLA AD WILLIARIUM ABBATEM.  (Anno 950.)   Confirmat sententiam Ottonis magni in materia immunitatis S. Maximini.  [Apud Hontheim,  Hist. Trevir.,  I, 284.]
Author: Agapetus II

AGAPETUS, servus servorum Dei, reverentissimo abbati WILLIARIO, totius charitatis exhibitionem in Christo.

Nuntios vestrae almitatis ad sacrorum apostolorum limina, pariterque nostram apostolicam dignitatem directos, Asolfum videlicet atque Guntharium cum magna benevolentia suscepimus, ac illorum legationem praesenti omni Romano clero clementer audivimus. Scimus vero, ipsis referentibus, saepe ac multum vos vexatos a Ruotberto, quamvis in hoc minime, in aliis tamen venerabili archiepiscopo, eo quod vobis commissum monasterium sibi commissae ecclesiae vellet subdere injuste, nisi vos tuerentur hinc justum judicium ex regia dignitate serenissimi Ottonis prolatum, inde chartae Caroli Magni, atque aliorum antiquorum regum in medio recitatae. Ergo omnis ordo Romani cleri, annuente nostra apostolica dignitate, decrevit ut super monasterio vestro, dico autem illo quod in vicino Trevirensium murorum in honore S. Joannis evangelistae fundatum, sanctis sanctorum confessorum Maximini, Agritii atque Nicetii corporibus dicatum, immobiles permaneant sententiae in chartis conscriptae, Ottonis regis praecessorumque ejus, regum Francorum videlicet, ut in praesenti et in posterum sub regia tantum potestate permaneat, neque unquam ulli alteri personae subjaceat, excepto abbati, quem ejusdem monasterii fratres communi concordia secundum regulam elegerint. Si vero praedictus archiepiscopus, aut aliquis successorum ejus, seu alius quilibet fratrum, qui sunt, vel erunt in eodem monasterio, quietem impie, crudeliterque turbaverit, nisi primo praesenti conscriptione, ac deinde ab apostolica dignitate admonitus resipiscat, non ut pastor, sed sicut mercenarius tractetur. Idcirco si in tam pertinaci duritia perstiterit, ad ultimum nostra apostolica auctoritate excommunicetur, et insuper bonis regibus, ac ducibus, justisque judicibus resistentibus compos voti sui nunquam fiat. Scriptum per manum scrinarii S. Romanae Ecclesiae. Data II Kal. Martii, indictione VIII. Bene valete .
XVI. AGAPETI PAPAE II EPISTOLA AD ARVERNOS.  (Anno 946-955.)   Praedones a monasterio Celsiniacensi arceantur.  [Apud D. Bouquet,  Recueil des historiens,  IX, 232.]
Author: Agapetus II
Date:  [terras]

AGAPETUS episcopus, servus servorum Dei, omnibus sanctae Dei Ecclesiae filiis in Arvernico habitantibus, perpetuam pacem, aeternamque salutem in Christo Jesu.

Immensa suspendimur admiratione, cur illi, quibus inter vos pastoralis cura commissa est, oculos habeant mentales clausos; sanctam Ecclesiam, ita, ut nobis suggestum est, sinant pravorum rabie lacerari, vastari, rebus propriis exspoliari, non opponentes se murum pro domo Israel, nec in praelio in die Domini stantes, ut obvient sua auctoritate raptoribus et praedonibus: sed videntes inhonorari suam ipsorum matrem, tacent, nec aspera redarguunt invectione patratores. Videmur enim terribilem illam vocem aut ignorare, aut nullatenus omnino pertimescere, quae dixit: « Maledictus qui prohibet gladium suum a sanguine . » Unde generaliter omnibus vobis condolemus, timentes ne ira Dei a sanctuario ipsius, id est a praelatis insipiens, in oves eorum justo grassari permittatur judicio. Nostis quam plurimis, fratres, et qui ignorat, cognoscat, locum Celsinianias, ex quo fundatus est, sanctae Romanae Ecclesiae specialiter esse contraditum, ejusque sub tuitione ab initio mansisse, quem speciali amore diligendum esse decernimus, atque omni tempore multiplici sublimandum honore judicavimus. Nec immerito, nam salutiferum monastici ordinis aroma ex eodem loco surgens, nunc in nostris partibus, Deo donante, flagrare utiliter videtur. Quapropter rogamus et obsecramus, magnaque prece deposcimus ut praedicto loco reverentiam exhibere curetis, ibique Deo militantes nullus inquietare praesumat. Si quis autem de terra ad jam dictum monasterium pertinente, vel eosdem monachos, aut de ipsorum familia aliquid injuste contra voluntatem abbatis ejusdem coenobii tenet, nostra apostolica auctoritate praecipimus ut hoc sine dilatione reddere festinet. Quod si non fecerit, ante nostram praesentiam jubemus ut veniat rationabilem causam dicturus. Si vero et hoc contempserit facere, terribilis anathematis innodatus nostra excommunicatione, qui vices beati Petri, licet indigni, agere videmur, cujus injuste invadere non timet, plectatur atque vulneretur. Specialiter ergo nostra ex parte obsecrando praecipimus domno Stephano episcopo, in cujus dioecesi Celsinianias monasterium situm est, ut omnes res ejusdem monasterii vastantes, vel aliquid mali familiae monachorum ibidem consistentium inferentes, gladio excommunicationis ferire non differat, et a liminibus sanctae Dei Ecclesiae tandiu sequestret, donec digna satisfactione emendare cogantur.

Notes: (Jer. XLVIII, 10) (Arvernensi)