medieval-data/medieval-letters huggingface dataset:
EPISTOLA LIV. AD N. ABBATEM.
Author: Eginhardus

In Christi nomine, Eginhardus, abbas N. humilis, abbati, fideli atque dilecto, aeternam in Christo salutem.

Memorem te esse non dubito qualiter tam te et tuos mihi commisisti. Et quoniam ita se habet ut tua propria decrevit voluntas, meum utique deinceps est ut, ubicunque opportunum fuerit, tibi tuisque condignum suffragium, in quantum nosse et posse accesserit, omnibus modis impendam. Ergo notum sit dilectioni vestrae quoniam ille vassallus noster, necnon et filia tua, amore conjugii, alter alterum adipisci, Domino favente et vestra voluntate, cupiunt. Quamobrem ad vos mittere decerevi, innotescentes quod tam matri et fratri, quam et omnibus propinquis, si vobis placet ut fiat, congruum esse videtur. Insuper etiam ego non solum ut confirmetur volo, sed ut honorifice, prout citius esse poterit, si mihi ad perficiendum potestatem dederitis, tam in beneficiis, quam in aliis rebus, condigne supplere cupio. Insuper idem ipse praefatus vassallus dotem dabit: auget munera: tantummodo huic rei superest ut aut vos ipsi ad hoc opus perficiendum per praesens venire non differatis, aut, ut a nobis perficiatur, licentiam concedatis. Scimus enim quid per praesens, Domino favente, explere possumus; sed quid futura pariat dies ignoramus. Ideo scriptum est: « Non cesset manus tua, non cesset pes tuus, sed quodcunque operare. » His ita praemissis, rogamus ut, tam per hunc missum quam per litteras vestras, nos de hac re certos reddere studeas. Bene valete.
EPISTOLA LV. AD N. EPISCOPUM.
Author: Eginhardus

Merito venerabili domino N. E. Propter paucitatem ministrorum altaris, cogit me necessitas supplicare sanctitati vestrae ut hunc clericum, nomine N., ad gradum diaconatus ordinare dignemini. Est enim non solum aetate, sed etiam eruditione ad hoc idoneus. Et ideo misimus illum ad vestrae benignitatis praesentiam, ut eum, a vobis iterum ad praedictum gradum consecratum, recipere mereamur. Opto vos in Christo semper bene valere.
EPISTOLA LVI. AD IMPERATOREM.
Author: Eginhardus

Novo et insolito siderum ortu infausta quaedam et tristia, potius quam laeta vel prospera, miseris ventura significari mortalibus, pene omnibus veterum aestimavit auctoritas. Sola sacri Evangelii Scriptura salutarem novae stellae apparitionem fuisse testatur, quam Chaldaeorum vidisse sapientes, et recentem aeterni regis ortum de illius clarissimo fulgore conjicientes, munera, tantae majestati convenientia, venerabiliter obtulisse narrantur. Sed ejus stellae, quae nuper apparuit horrida et parum laeta facies ab omnibus, qui eam se vidisse testati sunt, fuisse ac minaciter flagrasse nuntiatur. Quae, ut reor, congrua meritis nostris praesagia fecit, et cladem, qua digni sumus, venturam indicavit. Quid enim interest utrum homine, vel stella nuntiante, imminens ira generi praedicetur humano? Hoc tantum est necessarium ut intelligatur supervacuam non fuisse sideris apparitionem, sed admonuisse mortales ut, poenitendo, et Domini misericordiam flectendo, futurum certent declinare periculum. Sic in praedicatione Jonae, Ninivae subversio civitatis, quae per illum fuerat praenuntiata hominibus, divina miseratione dilata est. Fecitque Deus . . . turum per Jeremiam prophetam permisit, cum eum in domum figuli . . . . .
EPISTOLA LVII. AD N. COMITEM.
Author: Eginhardus
Date:  [ut]

Magnifico et honorabili atque illustri viro, N. glorioso comiti, Eginhardus aeternam in Domino salutem.

Domnus imperator mandavit per Dagolfum venatorem N. comes faceret convenire ad unum locum illos comites qui sunt in Austria, id est Hattonem et Popponem et Gebehardum, et caeteros socios eorum, ut inter se considerarent quid agendum esset, si aliquid novi de partibus Bajoariae fuisset exortum. Tunc visum est illis bene esse ut, et tu et Atto, in eodem placito fuissetis. Ideo rogant vos ut consideretis, atque illis mandetis in quali loco videatur aptissimum esse illis colloquium. Nam H. videtur ut hoc bene esse possit.
EPISTOLA LVIII. AD N. EPISCOPUM.
Author: Eginhardus

Obtutibus praestantissimi antistitis humillimi clientuli vestri apices praecipuae servitutis dirigere satagunt; intimantes devotionem, juxta modum eorum possibilitatis, pronam fieri, si almitas vestrae celsitudinis mandare non dedignaverit. In omni obsequio vestro vestrorumque, et deinceps, sive juxta clementiam praesentiae vestrae positi, seu ubicunque versari videntur, libenter professi sunt vestris mellifluis obtemperare mandatis. Nunc vero, quamvis nullis exigentibus meritis, tamen alloquio vestrae promissionis confisi, monere non titubant pietatem vestrae charitatis. Valeat beatitudo vestra.
EPISTOLA LIX. AD PRAECIPUUM IMPERATRICIS CAPELLANUM.
Author: Eginhardus

Honorando atque sublimato et spiritu sapientiae repleto . . . . . . . . . magistro atque praecipuo capellano domnae imperatricis, vestri fideles clientuli, per hanc schedam parvitatis nostrae, beatitudini vestrae optamus salutem perennem.

Recordetur bonitas vestra de causa quam quondam locuti fuimus, ut, sicut nos exhortastis et largiter promisistis, ita feliciter implere procuretis apud illum quem vos scitis: et inquirite utrum nos ad illum, an parte in alia tendere debeamus, et nobis, per fidelem gerulum, aut per vestros apices, cito remandare dignemini. Pro confidentia enim magna, quam in vobis habemus, tam audacter vobis scripsimus necessitatem nostram. De vestra vero sospitate nobis intimare dignemini, quia vestra sanitas nostra est laetitia, et vestra laetitia nostrum est gaudium. Hoc optamus, hoc desideramus, hoc cupimus audire, ut fiat multis feliciter annis. Valete nunc et semper, vir gloriosissime, in Christo Jesu et in omnibus sanctis ejus. Amen.
EPISTOLA LX. AD M. ILLUSTREM DOMINUM.
Author: Eginhardus

Illustris dignitatis virum atque nobilissimae subilmitatis dominum M., V. et gloriosum, fidelissimi ac devotissimi, vestraeque in omnibus excellentiae paratissimi famuli, fideli et optabili aggredimur servitio.

Maximas et, si fieri posset, sublimitatis vestrae celsitudini referimus grates, quod, nostrae petitioni assensum praebentes, ad effectum perduxistis de capella in villa Lensi constituta. Tamen misistis . . . . . qui nos exinde vestire venit, id ipsum, sicut jussistis, fecisset, nisi homines VV., fratris vestri, hoc contradixissent. Attamen ipse locus valde vastatus est, ita ut nullum omnino tegumen tectorum inibi remanserit, quod non venditum, alienatum, vastatumque sit, excepta basilica, quae etiam ex parte corruit. Nos autem, causa vestrae mercedis, hoc fixum in animo habuimus, ut quae praesenti anno adquirere possemus, ad restaurationem loci expenderemus: quod et facere cupimus, si ita per manse . . . statuit atque decrevit. Vester itaque missus . . . . . . . laboratis nihil ibi invenit, quia omnia vastata erant excepta dominicata decima, quam ex vestro verbo salvari praecepit, debeat an non, a nobis penitus ignoratur. Haec ideo vestrae sublimitati exposuimus, ut vestra celsitudo cogitet et statuat, quomodo restaurari possit: et ne periculum alicujus proveniat, si domus Deo dicata negligatur et adnulletur. Quidquid ergo vestrae excellentiae exinde libuerit, per vestrum missum nostrae modicitati insinuare dignetur. Vestram sublimitatem diutino tempore Christus protegat, pariterque ad vitam aeternam perducat. Amen.
EPISTOLA LXI. AD EUMDEM.
Author: Eginhardus

Praevio, insigni atque egregiae nobilitatis viro N., W. et G., vestrae sublimitati per omnia devoti et dediti, fidele in omnibus obsequium atque servitium optamus.

Quoniam sublimitas nostrae modicitati aliquod servitium injungere voluit, quia idem ad effectum nondum venit, causam vestrae celsitudini innotescimus. Clericus fratris vestri A., quem vestro jussu conservitio ipsius A. suscepimus, indiculum, quem nostrae parvitati misistis, secum abstulit, ut excusationem vestro fratri ex nostra parte faceret quod, pro vestro servitio, opus ejusdem imperfectum remaneret: et in ipso indiculo mensurae, quas nobis transmisistis, pariter ablatae sunt, quae a nobis hactenus nullo modo reperiri possunt. Quapropter ipsas mensuras nobis transmittite, et, quantum valemus, de vestro servitio elaborare curabimus. Valere in Domino vestram sublimitatem jugiter exoptamus.
EPISTOLA LXII. AD HLOTHARIUM.
Author: Eginhardus

Quamvis certissime credam piissimum Dominum meum semper memorem esse patronorum suorum, beatissimorum Christi martyrum, Marcellini et Petri, qui, occulto Dei judicio, Roma relicta, ad exaltationem et protectionem regni vestri, in Franciam venerunt, et, pro qua nescio causa, apud me peccatorem hospitari dignati sunt, mihi tamen magna incumbit necessitas ut vos de causis ad eorum honorem pertinentibus crebro commoneam, ne forte periculum ac detrimentum animae meae incurram, si de illa admonitione negligentior quam oportet exstitero, et licet illi sint misericordissimi, qui etiam percussori suo pepercerunt, regem tamen eorum, Dominum nostrum Jesum Christum, pro cujus amore mori non dubitaverunt, offendere timeo, si in exhibendis eorum cultui congruis honoribus me segniter agentem invenerit. Proinde, piissime domine, excellentiam vestram humiliter admoneo et peto ut recordari dignemini de illa commutatione loci, in quo veneranda Martyrum corpora requiescunt, quae cum Otgario episcopo facta est, et eum illis proprium efficiatis, pro quo liberando proprium vestrum sancto Martino tradidistis. Item admonere praesumo misericordiam vestram de illis meis petitionibus quibus, tunc quando imminentis viciniam mortis exhorrui, vobis suggessi ut aliquid de nostris beneficiis ad sustentationem eorum, qui juxta sacratissima sanctorum Martyrum corpora Deo deservituri sunt, eisdem mitissimis patronis vestris dare dignaremini, qualiter tunc vestris benignissimis promissionibus spem mihi fecistis quod desiderio meo fraudari non deberem, et, non solum in hac causa, sed etiam in eo ut his, quod ad servitium vestrum enutrivi, misericordiam vestram impendere, et eos de ipsis beneficiis adjuvare deberetis. Certissime confido quod in hoc et Deum et sanctos ejus promereri debeatis, si me voti mei compotem in hac causa efficere dignamini. Item rogo ut cogitare atque pensare dignemini quae merces vos apud Deum maneat, et laus coram saeculo vobis adcrescat si, per vos et in diebus vestris, locus requietionis sanctorum martyrum, tam in aedificiis quam in aliis necessariis rebus, fuerit auctus, ornatus et excultus, ut etiam exstructio ejus nomini vestro adscribatur, simulque et vestra et martyrum memoria ore omnium populorum, perpetua mentione, celebretur. Ad extremum rogo et obnixe deprecor magnam mansuetudinem vestram ut super me miserum et peccatorem, jam senem et valde infirmum, misericorditer ac pie respicere dignemini, et a curis saecularibus absolutum ac liberum fieri faciatis, meque permittatis, in pace et tranquillitate, juxta sepulcra beatorum Christi martyrum, patronorum videlicet vestrorum, sub defensione vestra, in eorumdem sanctorum obsequio, et Dei ac Domini nostri Jesu Christi servitio consistere, ut me illa inevitabilis atque ultima dies, quae huic aetati, in qua modo constitutus sum, succedere solet, non transitoriis ac supervacuis curis occupatum, sed potius orationi ac lectioni vacantem, atque in divinae legis meditatione cogitationes meas exercentem, inveniat.
I.  Ad Gozpertum abbatem Tegernseensem scribit se suum a monasterio S. Magni discessum non praevidisse, et membranas ad scribendum petit.
Author: Froumundus Tegernseensis

G. dignitate meritorum coelico nutu pleniter repleto, F., debitae subjectionis devotissimum pignus.

Recessionis meae de monasterio S. Magni, et repentinae disjunctionis a vestra fraternitate meae praescientiae non esse, coram Deo testificor, qui nunquam tam inhumane vellem facere, ut vobis nesciente discederem, a quo quamvis interdum absens locali spatio, corporalique colloquio segregatus, nusquam mentis amore fueram disjunctus, postquam primum coagulatione charitatis adhaerere ardenter incipiebam. Precor humiliter pietatem vestram ut memoriam mei habeat in oratione vestra in loco sancto pro abolitione commissorum meorum. Quando enim nos vestri obliviscimur, nec nostri recordamur, quod utrumque absit. Sed quia spirituali consolatione vestra parte, si dignamini, nolumus privari, ad utilitatem spiritualis et temporalis exercitii aliquas membranas nobis donari precamur. Nam, ut scitis, libenter interdum scriptitationis immoror studio. Sed nunc facultatem scribendi pergamenis deficientibus non habeo, nisi vestrae manus largitione tribuatur. Valete.
II.  Ad eumdem. Jurat se quemdam librum non abstulisse.
Author: Froumundus Tegernseensis
Date:  [tuae]

Seniori suo G. omni veneratione perdigno, F. solo nomine Cucullio.

Usque modo, mi senior, nimium fui cordetenus animatus de securitate vestrae gratiae. Sed econtra omnia nunc aliter propter peccata mea. Tristis sum nimis de furto libri vestri supra me dicti. Sed expurgare me cupio tali facinore, qualitercunque placet paternitati . Quid plura? Proprio ore dico, meaque manu securus subscribo sic dicens: Si ego F. illum vestrum librum M. quem dicitis, vel furto tuli, aut ab aliquo furto sublatum suscepi, vel qualicunque modo eum habeo aut habentem scio, corpus et sanguis Domini nostri Jesu Christi, quod saepius accipio, quamvis indignus, fiat mihi ad condemnationem, non ad redemptionem.
III.  Ad Ruotkerum abbatem Herbipolensem. Tuetur se adversus acerbiores ejus litteras.
Author: Froumundus Tegernseensis
Date:  [ cod., efferbuerat]

Abbati R. doctorum peritissimo, humilis F. nullius meriti dote ditatus

Epistola vestri nominis inscriptione praetitulata multum contristaverat praecordia nostra, quae primo visa finxerat se, quasi facecitate vestrae dictationis esset composita. Quam cum recuperatae mentis intentione perlegeram, memini nunquam vos tam inculto stylo ulla verba composuisse. Infremuit enim indecens scriptura in talia convicia, ut nec me solum dilacerare sufficeret, verum in seniorem nostrum ira exarseret. Si honorandam Ruotkeri personam non vererer, forsitan tam foedis tamque pudendis uterer verbis, ut non pejora superessent convicia. De neglectu mihi ignotae cautionis increpavistis, quam nec manu propria commisi, nec aliis deferentibus unquam accepi. Quemdam Hezilinum adduxerunt, qui penitus sic ignotus, sicut nunquam est a me visus, nescio quid promiscui pecoris petentem. Quod postquam monomachiae studio deterseram, nullo modo possederam. Inaequali etiam positione numerorum affirmat me detestari studium, optimam partem hominis, cum major pars hominis anima esse a cunctis sapientibus non ignoratur, et ratio tantum in studio versari videatur. Glossema novissime adjuncta profitebatur decoloratione solis gratiam me adepturum, cum veridicax orthodoxorum sententia decolorationem solis testatur fervorem designare persecutionis. Sed si tam magnum furorem provocavi, ut more irritatorum hominum locutio dictatiove vestra eclipsin pateretur, tali delicto indulge veniam, abba venerande. Si alterius alicujus vestrorum puerilis animus sic efferbuerit , vestro reservamus judicio.
IV.  Reginbaldi monachi, forte Sancti Emmerammensis, epistola ad Froumundum, cui remittit  Persium,  et pro variis beneficis gratias agit.
Author: Froumundus Tegernseensis

Eximiae dilectionis suo consanguineo F. REGINBALDUS in utriusque perfidelis obsequio.

Quod vestrum vobis nuperrime non remisimus libellum, ne alienum ob hoc habeatis animum, quaesumus. Nam cum non ingrata vestra accepimus nuntia, per nostri litterarum compositiunculas quaeque secreta nobisque necessaria vobis remandaturi sine nostro conscire vester abscessit nuntius. Quod nimis moleste patientes per istum nobis et vobis fideliorem nuntium vobis transmisimus codicem praedictum, dignas grates referendo quod tandiu illum nobis praestare dignati estis. Sed per eumdem hujus scedulae portitorem nostri libellum, qui inscribitur Persius, nobis remissum iri poscimus. Praeterea erga vestri pergameni donationem, quia tunc gratiarum actionibus locum non habuimus, maximas referimus gratias. De promissione et consolatione nostri itineris vestrapte nobis facta, nostrae non est facultatis vos gratia remunerandi ut promeriti estis et Deo concedente promerebimini: aeterna vobis mercede praeoptamus digna resolutum iri praemia. Valete.
V.  Idem eidem. Rogat ut sibi significet quid de quodam itinere velit. Membranas petit,  etc.
Author: Froumundus Tegernseensis

F. sui amicorum amicissimo, REGINBALDUS, sputis omnium obnoxius, quidquid adoptari potest festivius.

Tui, o mi chare, quamvis absentia nimis perturbatus suspirem saepe saepius, si res tamen se prospere erga te habent, mihi praecordia moeroris nebula detersa rident. Sed harum rerum de quibus noster ultimus, cum a me discessisti, fuit sermunculus, memoriam cordi mentaliter infigens, si id itineris mecum aggressum iri velis; aut si id fieri non possit, quid aut quantum mihi progressuro facere praepossis, adminiculo tui litterarum compositiunculis, ut es locutus, intimato. Praeterea quantumlibet membranae causa perscribendi libellos, quos nosti, mihi accommodatos, illas tamen septem pelles ibidem inventas, si non plus opus habeas, mihi transmittes. Tuum seniorem penes te commorantem vice mea salutato per omnia, et ambo, prout maxime valeatis, studiosi sitis in commissa vobis opella seniori nostro satisfactum, quia vobis fidei habet quam plurimum Valete.
VI.  Idem ad eumdem et alios. Cur ad eos non inviserit? De libellis quibusdam,  etc.
Author: Froumundus Tegernseensis
Date:  [ f., WIGONI, PABONI, MEGINHELMO, FROUMUNDO]

Domnis et fratribus in Christo suis W. P. M. F. , REGINBALDUS litteratoriae professionis neglectissimus, quidquid adoptari potest festivius.

Exterior meus homo, quamvis longi temporis interstitio conspectu careat vestro, interior tamen intimae dilectionis contemplatione vestri neutiquam recordatur. Quod vos, ut promisi, in transactis dierum curriculis non visitavi, id aversum fuisse senioris mei praesentia scitote. Insuper non adeo aptum mihi videbatur in hujus temporis observatione id itineris meatim arripi, cum pabulum esset ubique charum, et incerta temperies aeris haberetur, vobis quoque locus et otium minime daretur audiendi, et lene consilium pro his mihi dandi, quae vestri aurium cubiculis instillarem. Transacta Paschalis festivitatis exspectatione mox, cum terrae solutae gramina emittunt, vos adusque vita superstite me promitto venturum. Tibi, frater amantissime Froumunde, libelli residuum, quod rogasti, per hunc pelliferum transmisi, jubens te quam citissime id perscribere causa confestim remittendi, quia domino ejusdem libri, nescio tuimet postulatis, sat egi. Vobis autem, domine et magister Meginhelme, nunc temporis nequivi satisfacere. Quem enim librum voluistis, in nostra reconditur bibliotheca, sed utrum correctus sit, necne, dubito. Si persensero illum vobis utilem, una mecum asportare procurabo. Valete vestrisque orationibus me miserum, inquam miserum, impertite.
VII.  Froumundi ad Pabonem monachum pro vestimentis quibus se a frigore defendat.
Author: Froumundus Tegernseensis

Domno PABONI frater FROUMUNDUS, quidquid est charitatis in Domino.

Instantis hiemis pressura cogit me dicere quae sunt nobis necessaria. Nimium confisus solita charitate vestra circa me, rogo vos ut mittatis mihi duos vuantos hispidos sulinos. aut fiberinos, vel vulpinos, quibus indutus vitare valeam periculum frigoris in manibus. Dilecti fratres Liutoldus et Vuirunt bene valeant, quibus etiam salutatis ex nomine meo, rogate eos ut aliquantum cera largiantur. Valete.
IX.  Ad eumdem Froumundus. Rogat ut sibi exemplum Horatii poetae transmittat.
Author: Froumundus Tegernseensis

Dilectissimo confratri R. vester fidelis F., quamvis vilis, sedulam orationem ex corde.

Si adhuc ad manus habetis librum Horatii, rogo vos ut mihi eum mittatis ad describendam particulam quae adhuc nobis deest ejusdem libri; et si illum non habetis, alium quem, quem nobis utilem scitis, mitti precamur. Liber etiam noster, quem vos habetis, valde necessarius est nobis. Quocirca petimus ut per praesentem nuntium dirigatis. Quando enim vultis, statim vobis remitto, si ita necesse est. Quando librum Horatii vestro juvamine conscribo, confestim ad vos venire non tardabo.
X.  Ad eumdem. Caecum nepotem ad recipiendum visum rogat ante altare sancti antistitis praesentari. Conqueritur de suo libro sordide habito,  etc.
Author: Froumundus Tegernseensis
Date:  [ f. S. Emmerammi]

R. dimidio vitae meae solatio, F. quidquid gaudii in Christo.

Istum puerum neptis meae, bonae mulieris filium, lumine oculorum pene privatum, rogo vos ut ante altare sancti antistitis ducatis, et pro sanitate ejus in conspectu Dei deprecemini. Et si aliquod medicamentum pro hujusmodi infirmitate scitis, aut sciscitari potestis, pro amore Christi sibi rogamus impertiri. Si aliquid habuissem mihi vobis charius, praesentem pagellam invectivis verbis fortassis onerarem, quia librum nostrum totum rugosum, coenosum parteque disruptum recepi. Sed hoc absit ut vos vel uno verbo contristem. In capite ejusdem libri inserta erant duo folia. In uno erat circulus, continens scripturam quatuor plagarum mundi; in alio epistola quam formatam nuncupant, quae rogo, genua vestra amplectens, ut mihi remittatis.
XI.  Ad eumdem. Petit sibi poemata Statii transmitti.
Author: Froumundus Tegernseensis

Domno R. imbriflua sapientia fluido, F. suus, tot gratulationes quot vagulus lupus novit semitarum diversitates.

Nullo modo dubitare volo me vobis cordetenus annexum vinculo totius charitatis. Idcirco rogo ut me librum Statii videre faciatis. Nunc enim potest mihi vehi, vobisque statim reduci sine ulla ruga et laesione per nuntios qui hinc et inde pergunt vacuis sarcinis. Quod si charitas inter nos penitus perfrixit, quod tamen absit! nostrum librum mittite nobis. Valete.
XII.  Ad Gozpertum abb. Tegernsens. Quo in statu praedia monasterii perlustrata invenerit?
Author: Froumundus Tegernseensis

G. seniori suo, F. ultimus vestri servorum, non alius, aut aliud, quam id quod dudum.

Loca obedientiae nobis commissae, quae adhuc potui, contemplando circavi, et invenio minimam partem nobis esse derelictam. Aliquid tam magnum perficiendum, ut de hujusmodi dispensatione debemus pauperibus, domesticis atque peregrinis hospitibus. In Danubii regione repetii granum, quod priori anno abstulerunt, et illi majori, qui illic erat anteriori anno, ablatum est officium, et nullus penitus de hoc dedit mihi responsum. Tota namque decimatio hinc inde est dispertita inter nostros et alienos. Si hoc non interdicitis, quod alieni habent, penitus abstrahetur a domo Dei. Rogo paternitatem vestram ut decimatio nobis praesenti anno tota concedatur ad calcem cremandum. Est namque ecclesia in nostra obedientia, quae dicitur Holzchiricha, undique furcis fulcita, muris destructa, cui nisi citius subvenitur, penitus cadet.
XIII.  Ad Meginhelmum magistrum. Eum ad expromendas ingenii vires hortatur.
Author: Froumundus Tegernseensis

Domino meo magistroque M. miris moribus, maculosoque nasu mirifice munerato, F. fidelis famulus famulamina frequenter facturus fidelia.

Miri medicaminis more magistrali me mementote servare sequentibus sanguinis strenuum salutaremque strictorem. Sacro subscribite stylo, sicut stolidus stimulat servus sermonibus stultis; sed vos scribite sapienter sacras sequens Scripturas. Sudario spernite servare, si quid scitis salutiferum. Spargite semina, sicco sapientiam servo.