« Ego Gollinus , Dei gracia , Carnotensis episcopus , notum fieri volo cunctis sancte ecclesie fidelibus , tam futuris quam presentibus , quod canonici ecclesie mihi commisse de prepositis suis mihi sepius conquerentes , diem emendandi ea de quibus ipsi adversus prepositos conquerebantur a me obtinuerunt . Die igitur statuta , in capitulum convenerunt et ibidem , in presentia mea , querimonias suas canonici exposuerunt , dixeruntque quod prepositi deditos servientes habebant qui ibant per preposituras cum equis et sine equis , qui ibidem morabantur et hospitabantur apud rusticos , et exigebant ab eis quedam que litteris et statutis domni Ivonis et domni Gaufridi , bone memorie , predecessorum nostrorum episcoporum , et decreto pape Pascalis , de eadem re firmatis , prohibebantur . Preterea conquesti sunt quod prepositi rusticos ecclesie multis ad se vocationibus et submonitionibus fatigabant , et multis vexationibus angariabant , donec tandem , multis labo ribus et tediis afflicti , quicquid exigebatur persolverent . Addiderunt et gravem querimoniam de eisdem prepositis qui , priusquam successores decedentium majorum in capitulo presentarent , ab eis relevationes majoriarum exegerant , et hujus rei bonam et antiquam ecclesie consuetudinem pervertebant . Iterum conquesti sunt quod prepositi proprias domos habebant in preposituris , quod nullatenus licet . His omnibus diligenter auditis et intellectis , nos utilitati ecclesie et paci pauperum providere et totius turbationis et scandali causam prorsus extirpare desiderantes , predictos prepositos rogando , consulendo monuimus ne super his adversus fratres et concanonicos suos contentiose agerent , nec ab unitate fraterne caritatis discederent , verum hec omnia concorditer et amicabiliter terminari concederent ; quod ipsi , rogatu nostro et amore fratrum suorum quos nullatenus offendere volebant , benigne concesserunt . Itaque , consilio optimatum nostrorum et voluntario assensu eorumdem prepositorum , statuimus ne deinceps prepositi habeant in preposituris servientes quos tunc habebant , nec cum equis nec sine equis , quare nimis infamati de gravamine pauperum erant , neque alios ad hoc deditos , neque aliquem de junioribus suis summoneant , nisi pro certa causa , et hoc nec nisi per se , vel per presbiterum , vel per majorem tantum . Nullus eorum serviens apud rusticos hospitetur ; nullus cum eis medietates habeat ; nullus aliquid eis accommodet ; nullus ab eis exigat nummos , annonam et cetera que apostolico privilegio prohibentur . Porro de illis qui in majoriis successuri erunt , statuimus ut nullam a preposito suo de feodo ejus habeant investituram neque potestatem justicias exercendi , sive summonitiones faciendi , donec prius in capitulum ab eodem preposito presententur et a Capitulo relevent . Preterea prohibuimus et omnino prohibemus ne prepositorum aliquis in prepositura sua propriam domum de cetero habeat . Si quis autem , quod nolumus , ad dampnum canonicorum hec in pejus mutare presumpserit , et , secundo terciove commonitus , non resipuerit , maledictus atque excommunicatus permaneat , et cum eis qui in fine mundi audituri sunt ite maledicti in ignem eternum qui paratus est diabolo et angelis ejus portionem et societatem habeat . Ut autem hec concessio firmiorem per futura tempora obtineret vigorem et a successoribus nostris verius et cercius crederetur et diligentius observaretur , has litteras fieri jussimus et sigilli nostri impressione firmavimus . »