হিন্দুত্ব ( ) হৈছে  ৰ সাংস্কৃতিক ন্যায্যতা আৰু ভিতৰত হিন্দু আধিপত্য প্ৰতিষ্ঠা কৰাৰ বিশ্বাসক সামৰি লোৱা এক ৰাজনৈতিক মতাদৰ্শ ভাৰত. ৰাজনৈতিক মতাদৰ্শটো ১৯২২ চনত বিনায়ক দামোদৰ সাৱৰকাৰ য়ে প্ৰণয়ন কৰিছিল ইয়াক ৰাষ্ট্ৰীয় স্বয়ংসেৱক সংঘ (আৰ এছ এছ), বিশ্ব হিন্দু পৰিষদ (ভি এইচ পি), ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টি (বিজেপি) আৰু অন্যান্য সংগঠন, যিবোৰক সামূহিকভাৱে সংঘ পৰিয়াল বুলি কোৱা হয়
ইউৰোপীয় ফেচিবাদৰ পৰা অনুপ্ৰাণিত, হিন্দুত্ববাদী আন্দোলনক সোঁপন্থী উগ্ৰবাদ, আৰু "ধ্ৰুপদী অৰ্থত প্ৰায় ফেচিষ্ট" হিচাপে, সমতাপূৰ্ণ সংখ্যাগৰিষ্ঠতা আৰু সাংস্কৃতিক .: "এই ৰচনাখনে দেখুৱাবলৈ চেষ্টা কৰিছে যে কেনেকৈ  বিশ্লেষণাত্মক বা ঐতিহাসিক দৃষ্টিকোণৰ পৰা  হিন্দুত্ববাদী" হিন্দু ফেচিবাদ আৰু হিন্দু মৌলবাদৰ মিশ্ৰণ" কিছুমানে হিন্দুত্বক বিচ্ছিন্নতাবাদী মতাদৰ্শ বুলিও বৰ্ণনা কৰিছে কিছুমান বিশ্লেষকে হিন্দুত্বক ফেচিবাদৰ সৈতে চিনাক্তকৰণৰ ওপৰত বিতৰ্ক কৰে, আৰু হিন্দুত্বক ৰক্ষণশীলতা বা "জাতিগত নিৰপেক্ষতাবাদ"ৰ এক চৰম ৰূপ বুলি মত প্ৰকাশ কৰে

সংজ্ঞাসমূহ
তৃতীয় পৰ্যায়ৰ উৎস
   () ৰ মতে হিন্দুত্ব হৈছে "মূলতঃ: হিন্দু হোৱাৰ অৱস্থা বা গুণ; 'হিন্দুত্ব' এতিয়া: আধিপত্যৰ পোষকতা কৰা, বা প্ৰতিষ্ঠা কৰিব বিচৰা আন্দোলন ভাৰতৰ ভিতৰত হিন্দু আৰু হিন্দু ধৰ্ম" ইয়াৰ ব্যুৎপত্তি,  অনুসৰি, হৈছে: "আধুনিক সংস্কৃতৰ পৰা হিন্দুত্ব (হিন্দু গুণ, হিন্দু পৰিচয়) হিন্দুৰ পৰা (হিন্দীৰ পৰা হিন্দু : হিন্দু ন. চাওক)  ধ্ৰুপদী সংস্কৃত - , প্ৰত্যয়" হিন্দী হিন্দুপানৰ পিছত একে অৰ্থতে বিমূৰ্ত বিশেষ্য গঠন কৰা" হিন্দুৰ ব্যুৎপত্তি আৰু অৰ্থ,  অনুসৰি: "আংশিকভাৱে হিন্দী আৰু উৰ্দুৰ পৰা ধাৰ লোৱা () হিন্দী হিন্দু আৰু উৰ্দু হিন্দুৰ পৰা, মূলতঃ ভাৰতৰ পৰা অহা এজন ব্যক্তিক বুজায়, যি এতিয়া বিশেষভাৱে হিন্দু ধৰ্মৰ অনুগামী, আৰু ইয়াৰ ব্যুৎপত্তি () পাৰ্চী হিন্দু, একে অৰ্থতে ( মধ্য পাৰ্চী হিন্দুগ, ভাৰতৰ পৰা অহা ব্যক্তিক বুজায়), আপাত দৃষ্টিত ইতিমধ্যে পুৰণি পাৰ্চী ভাষাত গঠিত ... হিন্দু, আচামেনিড সাম্ৰাজ্যৰ পূব প্ৰদেশক বুজায়"
মেৰিয়াম-ৱেবষ্টাৰৰ বিশ্ব ধৰ্ম বিশ্বকোষৰ মতে হিন্দুত্ব হৈছে "ভাৰতীয় সাংস্কৃতিক, জাতীয়, আৰু ধৰ্মীয় পৰিচয়"ৰ ধাৰণা শব্দটোৱে "ভৌগোলিকভাৱে ভিত্তিক ধৰ্মীয়, সাংস্কৃতিক, আৰু জাতীয় পৰিচয়: এজন প্ৰকৃত 'ভাৰতীয়' হ'ল সেইজন যিয়ে এই হিন্দু-ত্বত অংশগ্ৰহণ কৰে ভাৰতীয় জাতি-ৰাষ্ট্ৰৰ পৰম্পৰাগত আৰু খিলঞ্জীয়া ঐতিহ্য, আৰু তেওঁলোকে হিন্দুত্ব আৰু ভাৰতৰ মাজৰ সম্পৰ্কক জায়নিজম আৰু ইজৰাইলৰ সৈতে তুলনা কৰে" এই মতামত,  মেৰিয়াম-ৱেবষ্টাৰৰ বিশ্ব ধৰ্ম বিশ্বকোষৰ দ্বাৰা সাৰাংশত উল্লেখ কৰা হৈছে যে "যিসকল ধৰ্মীয়ভাৱে হিন্দু নহয় কিন্তু যিসকলৰ ধৰ্মৰ উৎপত্তি ভাৰতত হৈছে  জৈন, বৌদ্ধ, শিখ, আৰু অন্যান্যসকলেও  এই ঐতিহাসিক, সাংস্কৃতিক আৰু জাতীয় সত্তাৰ অংশীদাৰ" . যিসকলৰ ধৰ্ম ভাৰতলৈ আমদানি কৰা হৈছিল, অৰ্থাৎ মূলতঃ দেশৰ মুছলমান আৰু খ্ৰীষ্টান সম্প্ৰদায়, তেওঁলোক সংখ্যাগৰিষ্ঠ সংস্কৃতিৰ অন্তৰ্গত হ'লেহে হিন্দুত্বৰ সীমাৰ ভিতৰত পৰিব পাৰে".
        ৰ মতে, "হিন্দুত্বক 'হিন্দুত্ব' বুলি অনুবাদ কৰা হৈছে, ভাৰতীয় উপমহাদেশৰ বাসিন্দাসকলৰ সাধাৰণ সংস্কৃতিৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰি হিন্দু জাতীয়তাবাদীসকলৰ মতাদৰ্শক বুজায় ... আধুনিক ৰাজনীতিবিদসকল" হিন্দুত্ববাদৰ বৰ্ণবাদী আৰু মুছলমান বিৰোধী দিশসমূহক তুচ্ছজ্ঞান কৰাৰ চেষ্টা কৰিছে, ভাৰতীয় পৰিচয়ৰ অন্তৰ্ভুক্তিৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰিছে কিন্তু এই শব্দটোৰ ফেচিষ্ট আণ্ডাৰটন আছে" ৰ মতে; দ্য ডিকচনেৰী অৱ হিউমেন জিঅ'গ্ৰাফী, "হিন্দুত্বই হিন্দু জাতীয়তাবাদৰ সাংস্কৃতিক ন্যায্যতাক সামৰি লৈছে, যিটো 'হিন্দুত্ব' বুলি অভিযোগ উঠিছে যিটো সকলো হিন্দুৱে ভাগ কৰে" এ পলিটিকেল... আৰু ইকনমিক ডিকচনেৰী অৱ চাউথ এছিয়া, "হিন্দুত্বৰ ধাৰণাটোৰ আঁৰৰ এটা মূল উদ্দেশ্য আছিল 'হিন্দু-ঐক্য' (হিন্দু সংঘাটান)ৰ কাৰ্য্যক সমৰ্থন কৰিবলৈ এক সামূহিক পৰিচয় গঢ়ি তোলা আৰু অত্যধিক সংকীৰ্ণ ক হিন্দু ধৰ্মৰ সংজ্ঞা, যাৰ পৰিণতি আছিল বৌদ্ধ, শিখ আৰু জৈনক হিন্দু সম্প্ৰদায়ৰ পৰা বাদ দিয়া পিছলৈ হিন্দু-জাতীয়তাবাদী মতাদৰ্শবিদসকলে এই ধাৰণাটোক অহিন্দুসকলক অন্তৰ্ভুক্ত কৰাৰ কৌশললৈ ৰূপান্তৰিত কৰিলে, যাতে তেওঁলোকৰ সামাজিক ভিত্তি বহল হয়, আৰু ৰাজনৈতিক সংগঠনৰ বাবে

  হিন্দু আৰু ভাৰতীয় জাতীয়তাবাদী বিনায়ক দামোদৰ সাৱৰকাৰৰ ওপৰত প্ৰবন্ধ অনুসৰি, "হিন্দুত্ব ( "হিন্দুত্ব") ... ভাৰতীয় সংস্কৃতিক হিন্দু মূল্যবোধৰ প্ৰকাশ হিচাপে সংজ্ঞায়িত কৰিব বিচাৰিছিল; ..-- বিনায়ক দামোদৰ সাৱৰকাৰ: হিন্দু আৰু ভাৰতীয় জাতীয়তাবাদী   -9  2019  হিন্দু ধৰ্ম বিশ্বকোষ, ইয়াৰ মতাদৰ্শৰ ধ্ৰুপদী বক্তব্যত সংজ্ঞায়িত হিন্দুত্ব হৈছে "হিন্দু জাতিৰ সংস্কৃতি" য'ত হিন্দু ধৰ্ম মাত্ৰ এটা উপাদান আৰু "হিন্দু ধৰ্ম হৈছে হিন্দুৰ লগতে শিখ আৰু বৌদ্ধসকলেও পালন কৰা এটা ধৰ্ম" প্ৰবন্ধটোত আৰু কোৱা হৈছে, "হিন্দুত্বৰ সমৰ্থকসকলে হিন্দুসকলৰ ধৰ্মীয় আৰু বহল সাংস্কৃতিক ঐতিহ্যৰ সৈতে জাতীয় পৰিচয়ৰ চিনাক্তকৰণক প্ৰসাৰিত কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছে এই উদ্দেশ্য সাধনৰ বাবে গ্ৰহণ কৰা ব্যৱস্থাসমূহৰ ভিতৰত 'বিদেশী' গ্ৰহণ কৰা বুলি বিবেচিত ব্যক্তিসকলক 'পুনৰ দাবী' কৰাৰ প্ৰয়াস অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে" ধৰ্ম, হিন্দুৰ অন্তৰ্গততাৰ সজাগতা বৃদ্ধিৰ বাবে ডিজাইন কৰা সামাজিক, সাংস্কৃতিক আৰু দানশীল কাৰ্য্যকলাপৰ পিছত লগা, আৰু ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টি (বিজেপি)ৰ দৰে স্বীকৃতিপ্ৰাপ্ত ৰাজনৈতিক দলকে ধৰি বিভিন্ন সংগঠনৰ জৰিয়তে প্ৰত্যক্ষভাৱে ৰাজনৈতিক পদক্ষেপ লোৱা"
 সাৱৰকাৰ 
সাৱৰকাৰৰ বাবে :::    ? ত হিন্দুত্ব ভাৰতীয় সকলো বস্তুৰে এক অন্তৰ্ভুক্ত শব্দ সাৱৰকাৰৰ সংজ্ঞাত হিন্দুত্বৰ তিনিটা প্ৰয়োজনীয় বস্তু আছিল সাধাৰণ জাতি (ৰাষ্ট্ৰ), সাধাৰণ জাতি (জাতি), আৰু সাধাৰণ সংস্কৃতি বা সভ্যতা (সংস্কৃত) সাৱৰকাৰে "হিন্দু" আৰু "সিন্ধু" শব্দ দুটা বিনিময়ত ব্যৱহাৰ কৰিছিল  সেই শব্দবোৰ তেওঁৰ হিন্দুত্বৰ ভেটিত আছিল, ভৌগোলিক, সাংস্কৃতিক আৰু জনগোষ্ঠীয় ধাৰণা হিচাপে, আৰু "ধৰ্ম তেওঁৰ সমষ্টিত স্থান নাছিল" ", শৰ্মাই কয় হিন্দুত্বৰ বিষয়ে তেওঁৰ বিশদ বিৱৰণীত সকলো ভাৰতীয় ধৰ্ম অৰ্থাৎ হিন্দু, বৌদ্ধ, জৈন আৰু শিখ ধৰ্ম অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছিল সাৱৰকাৰে "হিন্দু জাতীয়তা"ক "ভাৰতীয় ধৰ্ম"ৰ মাজত সীমাবদ্ধ কৰি ৰাখিছিল এই অৰ্থত যে তেওঁলোকৰ উৎপত্তিস্থলৰ ভূমিৰ প্ৰতি এক উমৈহতীয়া সংস্কৃতি আৰু আকৰ্ষণ আছিল সাৱৰকাৰে কৰিছিল হিন্দু আৰু হিন্দুত্বৰ মাজত স্পষ্ট পাৰ্থক্য, যে এইবোৰ হিন্দুত্বৰ সৈতে একে বস্তু নহয়, ই ধৰ্ম বা আচাৰ-অনুষ্ঠানৰ বিষয়ে নহয় বৰঞ্চ ভাৰতৰ জাতীয় চৰিত্ৰৰ ভিত্তিহে
দক্ষিণ এছিয়াৰ বিশেষজ্ঞ ৰাজনীতি বিজ্ঞানী ক্ৰিষ্টোফ জাফ্ৰেলটৰ মতে, সাৱৰকাৰে  নিজকে নাস্তিক বুলি ঘোষণা কৰি  "হিন্দুৰ সংজ্ঞাত ধৰ্মৰ গুৰুত্বক নূন্যতম কৰি তোলে", আৰু তাৰ পৰিৱৰ্তে এটা জনগোষ্ঠীৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰে গোটটোৰ সৈতে এটা ভাগ কৰা সংস্কৃতি আৰু লালন-পালন কৰা ভূগোল "200958", উদ্ধৃতি : "সাৱৰকাৰ বহুদিনৰ পৰা বিদেশত বাস কৰিছিল, আৰু তেওঁৰ হিন্দুত্ব ইয়াৰ আৰম্ভণিৰ শব্দৰ পৰাই ইউৰোপীয় উৎপাদন ... সাৱৰকাৰ কোনো ধৰ্মীয় মানুহ নাছিল; তেওঁৰ বাবে পৰম্পৰাগত ধৰ্মীয় বিশ্বাস আৰু আচাৰ-ব্যৱহাৰ হিন্দুত্বৰ মূলতে নাছিল" তেওঁ অৱশ্যে ধৰ্মৰ সাংস্কৃতিক পৰম্পৰাক হিন্দুত্বৰ মূল চিহ্নিতকাৰী বুলি গণ্য কৰিছিল, লগতে মাতৃভূমিৰ প্ৰতি ভৌগোলিক মোহ আৰু নিজকে "এটা উমৈহতীয়া উৎপত্তিৰ দ্বাৰা নিৰ্ধাৰিত, উমৈহতীয়া তেজৰ অধিকাৰী" জাতিৰ অংশ হিচাপে অনুভৱ কৰিছিল  সাৱৰকাৰৰ মতে, জাফ্ৰেলটে কয় যে এজন হিন্দু হৈছে "প্ৰথম আৰু প্ৰধানকৈ এনে এজন ব্যক্তি যিয়ে সিন্ধু নদীৰ সিপাৰে, হিমালয় আৰু ভাৰত মহাসাগৰৰ মাজৰ অঞ্চলত বাস কৰে" সাৱৰকাৰে প্ৰতিক্ৰিয়া স্বৰূপে নিজৰ মতাদৰ্শ ৰচনা কৰিছিল ":: ৰ প্যান-ইছলামিক সংগঠন"লৈ, য'ত ভাৰতীয় মুছলমানসকলে ইস্তানবুল ভিত্তিক অট্টোমান সাম্ৰাজ্যৰ খলিফা আৰু ইছলামিক প্ৰতীকসমূহক সমৰ্থন কৰাৰ প্ৰতিশ্ৰুতি দিছিল, তেওঁৰ চিন্তাধাৰাই প্ৰধানকৈ ইছলাম আৰু ইয়াৰ অনুগামীসকলৰ প্ৰতি গভীৰ শত্ৰুতা প্ৰতিফলিত কৰে ছাভাৰকাৰৰ বাবে জাফ্ৰেলটে কয়, "মুছলমানসকল আছিল প্ৰকৃত শত্ৰু, ব্ৰিটিছ নহয়", কাৰণ তেওঁলোকৰ ইছলামিক মতাদৰ্শই তেওঁৰ দৃষ্টিভংগীত "প্ৰকৃত জাতি অৰ্থাৎ হিন্দু ৰাষ্ট্ৰৰ বাবে ভাবুকি কঢ়িয়াই আনিছিল সেই সকলোবোৰ এই ঐতিহাসিক "সাধাৰণ সংস্কৃতি"ক নাকচ কৰাসকলক সাৱৰকাৰে বাদ দিছিল তেওঁ সেইসকলক অন্তৰ্ভুক্ত কৰিছিল যিসকলে খ্ৰীষ্টান বা ইছলাম ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰিছিল কিন্তু ভাগ কৰা ভাৰতীয় সংস্কৃতিক গ্ৰহণ আৰু লালন-পালন কৰিছিল, তেওঁলোকক পুনৰ সংযুক্ত কৰিব পৰা লোক বুলি গণ্য কৰিছিল

মানৱ অধিকাৰ আৰু ভাৰতীয় জাতীয়তাবাদৰ বিশেষজ্ঞ সমাজবিজ্ঞানী চেতন ভাটৰ মতে সাৱৰকাৰে "হিন্দু আৰু হিন্দুত্বৰ ধাৰণাক হিন্দু ধৰ্মৰ পৰা আঁতৰাই ৰাখে" তেওঁ হিন্দুত্বৰ বৰ্ণনা কৰিছে, কয় ভট্ট, "মানৱ জিভাই জনা আটাইতকৈ ব্যাপক আৰু বিভ্ৰান্তিকৰ কৃত্ৰিম ধাৰণাসমূহৰ ভিতৰত অন্যতম" আৰু "হিন্দুত্ব শব্দ নহয় বৰঞ্চ ইতিহাস; কেৱল আমাৰ মানুহৰ আধ্যাত্মিক বা ধৰ্মীয় ইতিহাস নহয় যিদৰে কেতিয়াবা সত্তাৰ দ্বাৰা বুলি ভুল কৰা হয়" হিন্দু ধৰ্মৰ আনটো সম্পৰ্কীয় শব্দৰ সৈতে বিভ্ৰান্ত কৰা হৈছে, কিন্তু সম্পূৰ্ণ ইতিহাস

সাৱৰকাৰৰ হিন্দুত্ব ধাৰণাই তেওঁৰ হিন্দু জাতীয়তাবাদৰ ভেটি গঠন কৰিছিল ক্লিফৰ্ড গেৰ্টজে নিৰ্ধাৰণ কৰা মাপকাঠী অনুসৰি ই আছিল জাতিগত জাতীয়তাবাদৰ এক প্ৰকাৰ , লয়ড ফলাৰ্ছ আৰু এন্থনী ডি. স্মিথ.

 ভাৰতৰ উচ্চতম ন্যায়ালয় 
হিন্দুত্বৰ সংজ্ঞা আৰু ব্যৱহাৰ আৰু হিন্দু ধৰ্মৰ সৈতে ইয়াৰ সম্পৰ্ক ভাৰতৰ কেইবাটাও আদালতৰ গোচৰৰ অংশ হৈ আহিছে ১৯৬৬ চনত মুখ্য ন্যায়াধীশ গজেন্দ্ৰগদকাৰ য়ে যগনপুৰুষদাসজী ( 1966  1127)ত ভাৰতৰ উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ হৈ লিখিছিল, যে "হিন্দু ধৰ্মৰ সংজ্ঞা দিয়া অসম্ভৱ" আদালতে ৰাধাকৃষ্ণনৰ দাখিল গ্ৰহণ কৰে যে হিন্দু ধৰ্ম জটিল আৰু "নাস্তিক আৰু নাস্তিক, সন্দেহবাদী আৰু অজ্ঞানীসকল সকলোৱে হিন্দু হ'ব পাৰে যদিহে তেওঁলোকে হিন্দু সংস্কৃতি আৰু জীৱন ব্যৱস্থাক মানি লয়" আদালতে ঐতিহাসিকভাৱে সেই হিন্দু ধৰ্মৰ বিচাৰ কৰে ৰ এটা "অন্তৰ্ভুক্ত প্ৰকৃতি" আছে আৰু ইয়াক "বহলভাৱে জীৱনশৈলী বুলি বৰ্ণনা কৰা হ'ব পাৰে আৰু ইয়াতকৈ বেছি একো নহয়"
১৯৬৬ চনৰ সিদ্ধান্তই পৰৱৰ্তী গোচৰসমূহত হিন্দুত্ব শব্দটোক কেনেদৰে বুজা যায়, বিশেষকৈ ১৯৯০ চনৰ উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ সাতটা সিদ্ধান্তক প্ৰভাৱিত কৰিছে যিবোৰক বৰ্তমান "হিন্দুত্ববাদী ৰায়" বুলি কোৱা হয় ভাৰতীয় এজন অধিবক্তা আৰু ইয়াৰ উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ বাৰ এছচিয়েশ্যনৰ প্ৰাক্তন সভাপতি ৰাম জেঠমালানীৰ মতে, উচ্চতম ন্যায়ালয়... ভাৰতীয় আদালতে ১৯৯৫ চনত ৰায় দিছিল যে "সাধাৰণতে হিন্দুত্বক জীৱন-ধাৰণৰ পদ্ধতি বা মনৰ অৱস্থা হিচাপে বুজা হয় আৰু ইয়াক ধৰ্মীয় হিন্দু মৌলবাদৰ সৈতে সমান বা বুজাব নালাগে ... ই এক ভ্ৰান্তি আৰু আইনৰ ভুল" এই ধাৰণাৰে আগবাঢ়ি যাবলৈ ... যে হিন্দুত্ব বা হিন্দু ধৰ্ম শব্দৰ ব্যৱহাৰে হিন্দু ধৰ্মৰ বাহিৰে আন যিকোনো ধৰ্ম পালন কৰা সকলো ব্যক্তিৰ প্ৰতি শত্ৰুতাপূৰ্ণ মনোভাৱ চিত্ৰিত কৰে... হয়তো এই শব্দবোৰ প্ৰচাৰৰ বাবে ভাষণত ব্যৱহাৰ কৰা হয় ধৰ্মনিৰপেক্ষতাবাদ বা ভাৰতীয় জনসাধাৰণৰ জীৱনশৈলী আৰু ভাৰতীয় সংস্কৃতি বা নীতি-নিয়মৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰা, বা যিকোনো ৰাজনৈতিক দলৰ নীতিক বৈষম্যমূলক বা অসহিষ্ণু বুলি সমালোচনা কৰা" ""-.------ হিন্দুত্ব হৈছে এক ধৰ্মনিৰপেক্ষ জীৱনশৈলী, ৰাম জেঠমালানী, দ্য ছাণ্ডে গাৰ্ডিয়ান, ৫ মাৰ্চ ২০১৫  জেঠমালানীৰ মতে উচ্চতম ন্যায়ালয়ে এই শব্দটোৰ "প্ৰকৃত অৰ্থ" সঠিকভাৱে ব্যাখ্যা কৰিছে, আৰু "হিন্দুত্ব কোনো সংগঠিত ধৰ্মৰ প্ৰতি শত্ৰুতা নহয় আৰু কোনো ধৰ্মৰ আন ধৰ্মতকৈ শ্ৰেষ্ঠত্ব ঘোষণা নকৰে" তেওঁৰ মতে, "সাম্প্ৰদায়িক অপপ্ৰচাৰ যন্ত্ৰই "হিন্দুত্ব"ক সাম্প্ৰদায়িক শব্দ হিচাপে অদম্যভাৱে প্ৰচাৰ কৰাটো দুৰ্ভাগ্যজনক, যিটো ৰাজনীতিবিদ, সংবাদ মাধ্যম, নাগৰিক সমাজ আৰু বুদ্ধিজীৱীকে ধৰি মতামত নেতাসকলৰ মন আৰু ভাষাতো নিহিত হৈ পৰিছে"  ভাৰতীয় অধিবক্তা আব্দুল নুৰানী ত এই কথাত একমত নহয়, আৰু কৈছে যে সৰ্বোচ্চ ন্যায়ালয়ে ১৯৯৫ চনৰ ৰায়দানত "হিন্দুত্বক ভাৰতীয়কৰণ আদিৰ সৈতে একে বুলি অভিহিত কৰি এক সৌজন্য অৰ্থ দিছিল" আৰু এইবোৰ আছিল গোচৰৰ তথ্যৰ পৰা অপ্ৰয়োজনীয় বিচ্যুতি, আৰু তেনে কৰাৰ সময়ত আদালতে হয়তো ধৰ্ম আৰু ৰাজনীতিক পৃথক কৰা দেৱালখন ভাঙি পেলাইছিল"

ইতিহাস
মতাদৰ্শ

হিন্দুত্ব শব্দটো ইতিমধ্যে ১৮৯০ চনৰ শেষৰ ফালে চন্দ্ৰনাথ বসু, বাসুৰ এই শব্দটোৰ ব্যৱহাৰ আছিল কেৱল ৰাজনৈতিক মতাদৰ্শ গঠনৰ বিপৰীতে পৰম্পৰাগত হিন্দু সাংস্কৃতিক দৃষ্টিভংগীক চিত্ৰিত কৰা দ্বাৰা বিনায়ক দামোদৰ সাৱৰকাৰ. সোঁপন্থী জাতীয়তাবাদী তথা ভাৰতীয় স্বাধীনতা কৰ্মী সাৱৰকাৰে এখন কিতাপ লিখিছে শিৰোনামেৰে হিন্দুত্ব: হিন্দু কোন?" ১৯২২ চনত, য'ত তেওঁ নিজৰ মতাদৰ্শ আৰু "এটা সাৰ্বজনীন আৰু অপৰিহাৰ্যৰ ধাৰণা"ৰ ৰূপৰেখা দাঙি ধৰিছিল হিন্দু পৰিচয়" "হিন্দু পৰিচয়" শব্দটোক ব্যাপকভাৱে ব্যাখ্যা কৰা হৈছে আৰু "আনৰ জীৱন-ধাৰণৰ পদ্ধতি আৰু মূল্যবোধ"ৰ পৰা পৃথক কৰা হৈছে, উদ্ধৃতি: "এটা শব্দ যিটো প্ৰথমে ১৮৭০ চনৰ মাজভাগত বাংকিম চন্দ্ৰ চেটাৰ্জীয়ে তেওঁৰ উপন্যাস আনন্দমথৰ ধাৰাবাহিক ৰূপত বাংগাদৰ্শন নামৰ জাৰ্নেলত সাহিত্যিক ৰূপত উত্থাপন হয়" তাৰ পিছত বিনায়ক দামোদৰ সাৱৰকাৰে তেওঁৰ হিন্দুত্ব: হু ইজ এ হিন্দু (১৯২৩) নামৰ গ্ৰন্থখনত ইয়াক ব্যৱহাৰ কৰিছিল যাতে ইয়াৰ লেখক, আৰু অন্যান্য সোঁপন্থী জাতীয়তাবাদী মতাদৰ্শবিদসকলে ব্যৱহাৰ কৰা হয় হিন্দু পৰিচয় কিহৰ দ্বাৰা গঠন কৰা হয় আৰু ইয়াক অন্য (অন্তৰ্নিহিতভাৱে বিদেশী) মানুহ আৰু পৰম্পৰা, বিশেষকৈ ভাৰতীয় মুছলমানসকলৰ জীৱন-ধাৰণৰ পদ্ধতি আৰু মূল্যবোধৰ পৰা পৃথক কৰা সেই সম্পৰ্কে ধাৰণা কৰা একমতৰ ওপৰত" হিন্দুত্বৰ সমসাময়িক অৰ্থ আৰু ব্যৱহাৰ বহুলাংশে ইয়াৰ পৰাই উদ্ভৱ হৈছে সাৱৰকাৰৰ ধাৰণা, লগতে ১৯৮০ চনৰ পিছৰ জাতীয়তাবাদ আৰু ভাৰতৰ গণ ৰাজনৈতিক কাৰ্যকলাপ জাফ্ৰেলটৰ মতে সাৱৰকাৰৰ লেখাত উল্লেখ কৰা হিন্দুত্বই "কলংকিতকৰণ"ৰ জৰিয়তে পৰিচয়-নিৰ্মাণৰ প্ৰচেষ্টাক "সম্পূৰ্ণভাৱে চিত্ৰিত" কৰিছে আৰু আনক ভাবুকি দিয়াৰ অনুকৰণ" বিশেষকৈ, প্যান-ইছলামবাদ আৰু অনুৰূপ "পেন-ইজম"ইহে হিন্দুসকলক দুৰ্বল কৰি তুলিছিল বুলি তেওঁ ধৰি লৈছিল, যিদৰে তেওঁ লিখিছিল:
 জাফ্ৰেলটৰ মতে সাৱৰকাৰৰ লেখাত উল্লেখ কৰা হিন্দুত্বই "কলংকিতকৰণ"ৰ জৰিয়তে পৰিচয়-নিৰ্মাণৰ প্ৰচেষ্টাক "সম্পূৰ্ণভাৱে চিত্ৰিত" কৰিছে আৰু আনক ভাবুকি দিয়াৰ অনুকৰণ" বিশেষকৈ, প্যান-ইছলামবাদ আৰু অনুৰূপ "পেন-ইজম"ইহে হিন্দুসকলক দুৰ্বল কৰি তুলিছিল বুলি তেওঁ ধৰি লৈছিল, যিদৰে তেওঁ লিখিছিল:
হে হিন্দুসকল, হিন্দু জাতীয়তাক একত্ৰিত আৰু শক্তিশালী কৰক; আমাৰ কোনো অহিন্দু দেশবাসীক, আচলতে পৃথিৱীৰ কোনো এজনক অবাধ অপৰাধ নিদিবলৈ কিন্তু আমাৰ জাতি আৰু ভূমিৰ ন্যায্য আৰু জৰুৰী প্ৰতিৰক্ষাৰ বাবে; আনৰ বাবে তাইক বিশ্বাসঘাতকতা কৰাটো অসম্ভৱ কৰি তোলা বা তাইক মহাদেশৰ পৰা মহাদেশলৈ সংগ্ৰাম কৰি থকা সেই "প্যান-ইজম"বোৰৰ কোনো এটাৰ দ্বাৰা অপ্ৰৰোচিত আক্ৰমণৰ বলি কৰা  
দত্তক লোৱা
সাৱৰকাৰৰ হিন্দুত্ববাদী মতাদৰ্শই কেশৱ বলিৰাম হেডগেৱাৰ নগপুৰ (মহাৰাষ্ট্ৰ)ত ১৯২৫ চনত জন্মগ্ৰহণ কৰে, আৰু তেওঁ সাৱৰকাৰৰ হিন্দুত্বক প্ৰেৰণাদায়ক বুলি বিবেচনা কৰে কিছু সময়ৰ পিছতে তেওঁ ৰত্নাগিৰিত সাৱৰকাৰৰ ওচৰলৈ গৈছিল আৰু তেওঁৰ সৈতে সংগঠনৰ পদ্ধতিৰ বিষয়ে আলোচনা কৰিছিল 'হিন্দু জাতি'  সাৱৰকাৰ আৰু হেডগেৱাৰৰ আলোচনাৰ ফলত সেই বছৰৰ ছেপ্টেম্বৰ মাহত হেডগেৱাৰে এই অভিযানৰ সৈতে ৰাষ্ট্ৰীয় স্বয়ংসেৱক সংঘ (আৰ এছ এছ, লিট. "ৰাষ্ট্ৰীয় স্বেচ্ছাসেৱী সমাজ") আৰম্ভ কৰে এই সংগঠনটো দ্ৰুতগতিত বৃদ্ধি পাই সৰ্ববৃহৎ হিন্দু জাতীয়তাবাদী আন্দোলনলৈ পৰিণত হ'ল কিন্তু নতুন সংগঠনটোৰ মতাদৰ্শক বুজাবলৈ হিন্দুত্ব শব্দটো ব্যৱহাৰ কৰা হোৱা নাছিল; ই আছিল হিন্দু ৰাষ্ট্ৰ (হিন্দু জাতি), আৰ এছ এছৰ এটা প্ৰকাশনত লিখা আছিল, "ভাৰতত হিন্দু জাতি বুলি স্পষ্ট হৈ পৰিল আৰু হিন্দুত্ব '' ৰাষ্ট্ৰীয়ত্ব জাতীয়তাবাদ" ত উদ্ধৃত