marsh-mellow/assamese_wikipedia huggingface dataset:
গংগাধৰ ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা () হৈছে উৰিষ্যাৰ সম্বলপুৰ বিশ্ববিদ্যালয়ে সাহিত্য, বিশেষকৈ কবিতাৰ ক্ষেত্ৰত আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে প্ৰদান কৰা এটি সাহিত্য বঁটা কবি গংগাধৰ মেহেৰৰ নামত এই বঁটা নামাকৰণ কৰা হৈছে ১৯৯১ চনত আলি চৰ্দাৰ জাফ্ৰিক প্ৰথমবাৰৰ বাবে এই বঁটা প্ৰদান কৰা হৈছিল বৰ্তমানলৈকে বিভিন্ন ভাৰতীয় ভাষাৰ মুঠ ৩১জন কবিক এই বঁটাৰে সন্মানিত কৰা হৈছে

ইতিহাস
১৯৯১ চনত প্ৰথমবাৰৰ বাবে এই বঁটা প্ৰদান কৰা হৈছিল যদিও বঁটা প্ৰদানৰ প্ৰক্ৰিয়াটো ১৯৮৯ চনতে আৰম্ভ হৈছিল

পদ্ধতি
বঁটাৰ বাবে প্ৰাৰ্থী নিৰ্বাচনৰ প্ৰক্ৰিয়াটোত প্ৰায় এবছৰ সময় লাগিছিল যদি বঁটা বিজয়ীজন ২০১৯ চনত এই বঁটাৰ বাবে বিবেচিত হয়, তেন্তে তেওঁ ২০২১ চনতহে এই বঁটা লাভ কৰে একেদৰে ২০১৭ চনৰ বিজয়ীজনক ২০১৯ চনত বঁটা প্ৰদান কৰা হয় সম্বলপুৰ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ প্ৰতিষ্ঠা দিৱস উদযাপনৰ দিনা এই বঁটা প্ৰদান কৰা হয় প্ৰতিবছৰে জানুৱাৰী মাহত এই দিৱস উদযাপন কৰা হয়

এই বঁটাৰ সৈতে ৫০,০০০ নগদ টকা, অংগবস্ত্ৰ, প্ৰমাণ-পত্ৰ, এটি স্মাৰক আৰু ইংৰাজীলৈ অনূদিত গংগাধৰ মেহেৰৰ গংগাধৰ মেহেৰ:চিলেক্টেড ৱৰ্কচ্ শীৰ্ষক এখন কবিতাৰ কিতাপ আগবঢ়োৱা হয়

বিজয়ীসকল
বঁটা ঘোষণা কৰা বৰ্ষবিজয়ীৰ নাম (বঁটা প্ৰদান কৰা বৰ্ষৰ সৈতে)ভাষাপ্ৰতিষ্ঠা দিৱস১৯৯১আলি চৰ্দাৰ জাফ্ৰি (১৯৯৩)উৰ্দু২৬তম১৯৯২নৱকান্ত বৰুৱা (১৯৯৪)অসমীয়া২৭তম১৯৯৩শক্তি চট্টোপাধ্যায় (১৯৯৫)বঙালী২৮তম১৯৯৪জয়ন্ত মহাপাত্ৰ (১৯৯৬)ইংৰাজীওড়িয়া২৯তম১৯৯৫কেদাৰনাথ সিং (১৯৯৭)হিন্দী৩০তম১৯৯৬কে আয়াপ্পা পানিকাৰ (১৯৯৮)মালয়ালম৩১তম১৯৯৭সীতাকান্ত মহাপাত্ৰ (১৯৯৯)ওড়িয়া৩২তম১৯৯৮নিৰুপমা কৌৰ (২০০০)পঞ্জাৱী৩৩তম১৯৯৯  (২০০১)মাৰাঠী৩৪তম২০০০ৰমাকান্ত ৰাঠ (২০০২)ওড়িয়া৩৫তম২০০১কে সচিদানন্দন (২০০৩)মালয়ালম৩৬তম২০০২শংখ ঘোষ (২০০৪)বঙালী৩৭তম২০০৩সীতাংশু য়শচন্দ্ৰ (২০০৫)গুজৰাটী৩৮তম২০০৪দিলীপ চিত্ৰে (২০০৬)মাৰাঠী৩৯তম২০০৫গুলজাৰ (২০০৭)উৰ্দু৪০তম২০০৬নীলমণি ফুকন (কনিষ্ঠ) (২০০৮)অসমীয়া৪১তম২০০৭হৰপ্ৰসাদ দাস (২০০৯)ওড়িয়া৪২তম২০০৮আখলাক মহম্মদ খান (২০১০)উৰ্দু৪৩তম২০০৯সুৰজিৎ পাটৰ (২০১১)পঞ্জাৱী৪৪তম২০১০ৰাজেন্দ্ৰ কিশোৰ পাণ্ডা (২০১২)ওড়িয়া৪৫তম২০১১বলৰাজ কোমল (২০১৩)উৰ্দু৪৬তম২০১২বাসদেৱ মহী (২০১৪)সিন্ধী৪৭তম২০১৩সৌভাগ্য কুমাৰ মিশ্ৰ (২০১৫)ওড়িয়া৪৮তম২০১৪সুবোধ চৰকাৰ (২০১৬)বঙালী৪৯তম২০১৫লীলাধৰ জাগুৰী (২০১৭)হিন্দী৫০তম২০১৬কে শিৱ ৰেড্ডী (২০১৮)তেলেগু৫১তম২০১৭চন্দ্ৰশেখৰা কাম্বৰা (২০১৯)কানাড়া৫২তম২০১৮বিশ্বনাথ প্ৰসাদ তিৱাৰী (২০২০)হিন্দী৫৩তম২০১৯   (২০২১)উৰ্দু৫৪তম২০২০কমল ভৰা (২০২২)গুজৰাটী৫৫তম২০২১কে. জি. শংকৰ পিল্লাই (২০২৩)মালয়ালম৫৬তম

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতীয় সাহিত্য সন্মান
শ্ৰেণী:পুৰস্কাৰ
শ্ৰেণী:সাহিত্যৰ বঁটা
গংগাবাই প্ৰাণশংকৰ য়াগনিক (, (১৮৬৮-১৯৩৭) হৈছে গুজৰাটী ভাষাৰ এগৰাকী লেখিকা৷ তেখেতে ঊনৈশ শতিকাৰ ভাৰতীয় লেখিকামণ্ডলীৰ অন্তৰ্ভুক্ত৷ তেখেতৰ পেছা আছিল এগৰাকী শিক্ষয়িত্ৰী আৰু আয়ুৰ্বেদ-অনুশীলনকাৰী৷ তেখেতে হুন্নাৰ মহাসাগৰ (১৮৯৮) ৰচনা কৰিছিল য'ত ২০৮০ ধৰণৰ বণিজ, দক্ষতা আৰু আত্ম-নিয়োগৰ কৌশলৰ বিষয়ে লিখিছিল৷ তেখেতক প্ৰথমগৰাকী মহিলা গুজৰাটী লেখিকা হিচাপে বিবেচনা কৰা হয়৷ (অৱশ্যে এই দাবীটো বিতৰ্কিত, কিয়নো তেখেতৰ কৰ্মৰাজিৰ শৈলীটোক পণ্ডিতসমাজে সাহিত্যৰ শাৰীত নাৰাখে৷ তেখেতৰ পৰিৱৰ্তে নন্দকোঁৱৰ বাক তেখেতৰ ভ্ৰমণকাহিনী "ভূমণ্ডলত নো প্ৰৱাস"ৰ (১৮৯৮) বাবে প্ৰথমগৰাকী গুজৰাটী মহিলা লেখকৰ মৰ্যাদা দিয়া হয়৷)

জীৱন
১৮৬৮ চনত গংগাবাই য়াগনিকৰ জন্ম হৈছিল৷ গুজৰাটস্থিত গান্ধীনগৰৰ সমীপৱৰ্তী ভাভোলৰ আছিল তেখেত বাসিন্দা৷ ১৮৮১ চনত তেখেতৰ স্বামীৰ দেহাৱসান ঘটে৷ সেইসময়ত তেখেতৰ মাত্ৰ তেৰ বছৰহে হৈছিল৷ প্ৰচলিত পৰম্পৰা অনুসৰি তেখেতে নিজৰ কেশকৰ্তন কৰিবলৈ অমান্তি হয়৷ ভগ্নীৰ পৰামৰ্শ আৰু উদ্যোগত তেখেত বিদ্যালয়লৈ যায় আৰু নিজৰ শিক্ষা সমাপ্ত কৰে৷ এগৰাকী সহকাৰী শিক্ষক হিচাপে পাছলৈ তেখেতে এখন প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ত শিক্ষাদান আৰম্ভ কৰে৷ তেখেতে উচ্চশিক্ষাৰ কথা ভাবে আৰু মহালক্ষ্মী মন্দিৰ প্ৰশিক্ষণ মহাবিদ্যালয়, আহমেদাবাদত অধ্যয়ন কৰে৷ ১৮৮৭ চনত গংগাবাই য়াগনিক ভাভোলৰ পৰা গুজৰাটৰে মান্সা অভিমুখে ৰাওনা হয় আৰু ইয়াৰে ভিক্তোৰিয়া ছোৱালী স্কুলত প্ৰধান শিক্ষয়িত্ৰীৰূপে যোগদান কৰে৷  তেখেত আছিল এগৰাকী উদ্যোগী৷ স্বদেশী বস্তু আৰু বস্ত্ৰৰ লগতে আত্ম-নিয়োজনৰ দিশটোত তেখেতে গুৰুত্ব আৰোপ কৰিছিল৷ তেখেত এগৰাকী আয়ুৰ্বেদ-অনুশীলনকাৰীও আছিল আৰু স্ত্ৰীৰোগৰ নিদানো সময়বিশেষে প্ৰদান কৰিছিল৷ ১৮৭৯ চনৰ আশে-পাশে তেখেতে মান্সাতে গড়ভাইজান ঔষধালয় প্ৰতিষ্ঠা কৰে আৰু পৰৱৰ্তী সময়ত আহমেদাবাদতো ইয়াৰ এটা শাখা খোলে৷

১৯৩৭ চনত তেখেতৰ মৃত্যু হয়৷ তেখেতে ইচ্ছাপত্ৰত নিজৰ চিকিৎসালয়ৰ যোগেদি শিক্ষাৰ্থীক বৃত্তি দিয়াৰ পৰামৰ্শ লিখি থৈ গৈছে৷ 
কৰ্মৰাজী
গংগাবাইৰ লিখনিক বিপ্লৱী আৰু সংস্কাৰধৰ্মী হিচাপে বিবেচনা কৰা হয়৷ তেখেতে অন্ধবিশ্বাস আৰু সামাজিক কুসংস্কাৰৰ বিৰোধিতা কৰিছিল৷ বাল্য বিবাহ, বহুগামিতা, ডাইনী হত্যা আদিৰ বিৰুদ্ধে সৰৱ হৈ উঠা গংগাবাইয়ে "ৱাহেম খণ্ডন পথি" (১৮৯১) আৰু "দেৱী ত্ৰিয়া নিষেধ" (১৮৯২)ত লিখা-মেলা কৰিছিল৷ 

১৮৯৮ চনত প্ৰকাশিত হোৱা হুন্নাৰ মহাসাগৰ তেখেতে ২০৮০বিধ ব্যৱসায়, দক্ষতা আৰু আত্ম-নিয়োগৰ একাশিক কৌশল লিপিবদ্ধ কৰিছে৷ পৰম্পৰাগত ঔষধৰ প্ৰস্তুতকৰণৰ পৰা আৰম্ভ কৰি মূৰত ঘঁহা তেল, চাবোন, ধূপ আদিৰ প্ৰস্তুত কৰালৈকে অনেক বৃত্তিৰ বিষয়ে ইয়াত লিখা হৈছে৷ কিতাপখন ইমানেই জনপ্ৰিয় হৈ উঠিছিল যে তিনি দিনতে ইয়াৰ এহেজাৰখন কপী বিক্ৰী হৈছিল৷ ১৯০৮ চনত কিতাপখনৰ সপ্তমটো সংস্কৰণ প্ৰকাশিত হৈছিল৷
উত্তৰসুৰী
গংগাবাই য়াগনিকক প্ৰথমগৰাকী গুজৰাটী লেখিকা হিচাপে গণ্য কৰা হয়৷ কিন্তু এই দাবীটো বিতৰ্কমূলক, কিয়নি ৰঘুবীৰ চৌধৰীৰ দৰে একাংশ পণ্ডিত তেখেতৰ ৰচনাৰাজিক সাহিত্যৰ শ্ৰেণীত ৰাখিব নিবিচাৰে৷  আহমেদাবাদত থকা  নামৰ সংস্থাটোৱে তেখেতৰ সম্বন্ধে কিছুমান তথ্য সংগ্ৰহ কৰিছে আৰু ২০০৩ চনত "হুন্নাৰ মহাসাগৰ"ৰ নতুন সংস্কৰণ পুনৰ মুকলি কৰি দিছে৷ তেওঁলোকে গুজৰাটী সাহিত্যৰ ইতিহাসত গংগাবাইক স্বীকৃতি দিবলৈও অভিযান আৰম্ভ কৰিছে৷ 
ইতিহাসকাৰ শীৰিন মেহতাই কৈছে যে-মহাত্মা গান্ধীয়ে জনপ্ৰিয় কৰাৰ বহুদিনৰ আগতেই গংগাবাইয়ে স্বদেশী আন্দোলন (থলুৱা উৎপাদন)ৰ পৃষ্ঠপোষকতা কৰিছিল৷

তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় সাহিত্যিক
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় শিক্ষাবিদ
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় নাৰী
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
গংগাসতী আছিল পশ্চিম ভাৰতৰ ভক্তি পৰম্পৰাৰ মধ্যযুগীয় সাধু কবি যিয়ে গুজৰাটী ভাষাত কেইবাটাও ভক্তিমূলক গীত ৰচনা কৰিছিল

জীৱনী
তেওঁৰ জীৱন সম্পৰ্কীয় কোনো প্ৰামাণিক তথ্য উপলব্ধ নহয় কাৰণ তেওঁৰ গীত আৰু জীৱন কাহিনী মূলতঃ মৌখিক পৰম্পৰাৰ দ্বাৰা প্ৰচলিত হৈছিল পৰম্পৰাগত বিৱৰণী অনুসৰি ভাৰতৰ তালুকা জেছাৰ গাঁও ৰাজপাৰা গুজৰাট ৰাজ্যৰ সৌৰাষ্ট্ৰ জিলা ভৱনগৰৰ সৰ্বৈয়া(দক্ষিণ সৌৰাষ্ট্ৰৰ ক্ষত্ৰিয় যাদৱ বংশ) ৰাজপুত পৰিয়ালত প্ৰায় দ্বাদশ শতিকাৰ পৰা চতুৰ্দশ শতিকাত তেওঁ জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল বৰ্তমানৰ ভৱনগৰৰ সমীপৰ সমধিয়ালা গাঁৱৰ কহলসংগ গোহিল বা কালুভা গোহিলৰ লগত বিবাহপাশত আবদ্ধ হয় তেওঁ ভক্তি আন্দোলনৰ নিজিয়া পৰম্পৰাৰ অনুগামী আছিল দম্পতীহাল ধাৰ্মিক আছিল আৰু তেওঁলোকৰ ঘৰখন ভক্তিমূলক কামৰ কেন্দ্ৰবিন্দু হৈ পৰিছিল, যিটো সাধু (তপস্বী) আৰু পৰিব্ৰাজক লোকৰ ক্ষেত্ৰত সংখ্যাত কম আছিল তেওঁলোকে খেতি কৰিবলৈ আহি এটা জুপুৰি সাজিলে যত তেওঁলোকে ধৰ্মীয় কাম-কাজো অব্যাহত ৰাখিলে পৰম্পৰাগত বিৱৰণী অনুসৰি কালুভাই নিজৰ আধ্যাত্মিক শক্তি প্ৰমাণ কৰিবলৈ এবাৰ এটা গৰুক বধ কৰিছিল যদিও পিছলৈ ইয়াৰ বাবেই তেওঁ অনুশোচনা কৰি সমাধি লৈ জীৱন শেষ কৰাৰ সিদ্ধান্ত লয় গংগাসতীয়ে তেওঁকো সতী যাবলৈ অনুমতি বিচাৰিছিল যদিও তেওঁ অস্বীকাৰ কৰি ভক্তি পথত পানবাইক সিদ্ধ নকৰালৈকে অপেক্ষা কৰিবলৈ নিৰ্দেশ দিছিল তেওঁ মান্তি হৈ পানবাইক ভক্তিৰ পথ শিকাবলৈ বাৱন্নদিন দিনে এটাকৈ ভক্তিমূলক গীত, ভজন, ৰচনা কৰিছিল তাৰ পিছত তেওঁ সমাধিত লীন যায়

ভজন
গুৰুৰ গুৰুত্ব আৰু কৃপা, ভক্তৰ জীৱন, প্ৰকৃতি আৰু ভক্তিৰ বাক্যৰ দৰে বিষয়বস্তু আৰু আধ্যাত্মিক শিক্ষাৰে প্ৰত্যেকটো ভজন ৰচনা কৰিছিল পানবাইক নিৰ্দেশ দিয়াৰ দৰে ৰচনা কৰা হয় উল্লেখযোগ্য যে এই ভজনসমূহত কোনো পৰম্পৰাগত হিন্দু দেৱতাৰ উল্লেখ নাই কিন্তু সাধাৰণতে কোনো ৰূপ বা বৈশিষ্ট্য নোহোৱাকৈ দেৱতাৰ কথা উল্লেখ কৰা হৈছে ভজনসমূহে আধ্যাত্মিক লাভৰ পদ্ধতিৰ বিভিন্ন দিশ প্ৰতিফলিত কৰে তেওঁৰ ভজনসমূহ এতিয়াও সৌৰাষ্ট্ৰত জনপ্ৰিয় আৰু পৰম্পৰাগতভাৱে ভক্তিমূলক গায়কসকলে গায়

তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতীয় নাৰী
শ্ৰেণী:নাৰীবাদ আৰু লোকগাথা ২০২৫
শ্ৰেণী:সংগীতজ্ঞ
গংগাৰাম দাস (১৮ শতিকা) সীতাৰ বনবাস''' নামৰ পদপুথিখনৰ ৰচক আছিল তেওঁৰ ৰচিত আন এখন পুথি আছিল সীতাৰ পাতাল গমন বৰ্মন, শিৱনাথ (২০০০). অসমীয়া জীৱনী অভিধান. চ'ফিয়া প্ৰেছ এণ্ড পাব্লিচাৰ্ছ প্ৰা: লি:, গুৱাহাটী. পৃ: ৬৬

তথ্য সমল

শ্ৰেণী:সংক্ষিপ্ত জীৱনী
গংগাৰাম পালোৱান আৰু বঙলা ঘৰৰ ভূত ড০ প্ৰণৱজ্যোতি ডেকাৰ দ্বাৰা অনূদিত এখনি সাধুকথাৰ পুথি৷ পুথিখনত বিশ্বৰ লোক-সাহিত্যৰ পাঁচটা ভিন্ন সাধু সন্নিৱিষ্ট হৈছে৷ গ্ৰন্থখন ১৯৭৮ চনত পোনপ্ৰথমবাৰৰ বাবে প্ৰকাশিত হৈছিল৷ 

লেখকৰ বিষয়ে

প্ৰণৱজ্যোতি ডেকা (১৯৩৯ - ৬ এপ্ৰিল, ২০২৪) অসমৰ এগৰাকী গল্পকাৰ, ঔপন্যাসিক, গৱেষক, অভিধান প্ৰণেতা, ভূ-তত্ত্ববিদ আৰু অধ্যাপক স্পষ্টবাদীৰূপে পৰিচিত ডেকাই গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ভূ-তত্ত্ব বিভাগৰ অধ্যাপক হিচাপে অৱসৰ গ্ৰহণ কৰিছিল সোণৰ চামুচ মুখত লৈ শীৰ্ষক তেওঁৰ আত্মজীৱনীখনে প্ৰকাশৰ পিছতে বিদ্বান মহলৰ প্ৰশংসা লাভ কৰিছিল জ্যোতি দ্বিভাষিক অভিধান ডেকাৰ উল্লেখযোগ্য কৃতি ২০২৩ বৰ্ষত তেওঁ ড প্ৰণৱজ্যোতি ডেকাৰ শ্ৰেষ্ঠ গল্প শীৰ্ষক গল্প সংকলনটিৰ বাবে সাহিত্য অকাডেমি বঁটা লাভ কৰিছিল৷
গ্ৰন্থৰ চমু পৰিচয়
সাধুপুথিখনত সন্নিৱিষ্ট সাধুকেইটা হৈছে-
 মকৰাৰ সাধু (পশ্চিম ভাৰতীয় দ্বীপপুঞ্জৰ সাধু)
 চোৰ সৰবজান (ব্ৰহ্মদেশৰ সাধু)
 ৰজাৰ কটোৱালৰ সাধু (কোৰিয়া দেশৰ সাধু)
 দুজন চোৰৰ সাধু (মিচৰীয় সাধু) 
 গংগাৰাম পালোৱান আৰু বঙলা ঘৰৰ ভূত (চীনদেশীৰ সাধু) 
তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসমীয়া গ্ৰন্থ
শ্ৰেণী:সাধু
শ্ৰেণী:প্ৰণৱজ্যোতি ডেকাৰ গ্ৰন্থ
শ্ৰেণী:সাধুকথা
গংগাৱতৰণ' () ১৯৩৭ চনৰ "ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰৰ পিতৃ" হিচাপে পৰিচিত দাদাচাহেব ফাল্কেৰ এখন ভাৰতীয় ছবি এইখন আছিল প্ৰথম চাউণ্ড ফিল্ম আৰু ফাল্কেই পৰিচালনা কৰা শেষ ছবি ফাল্কেই যেতিয়া এই ছবিখন পৰিচালনা কৰিছিল, তেতিয়া তেওঁৰ বয়স আছিল ৬৭ বছৰ তেওঁ কোহলাপুৰ মুভীটনৰ হৈ গংগাৱতৰণ পৰিচালনা কৰিছিল
নিৰ্মাণ
গংগাৱতৰণৰ নিৰ্মাণ সম্পূৰ্ণ হবলৈ দুবছৰ সময় লাগিছিল এই ছবিখনৰ নিৰ্মাণ ব্যয় আছিল সমসাময়িক মুদ্ৰাৰ মূল্যত ডেৰ লাখ টকা ১৯৩৭ চনৰ ৬ আগষ্টত মুম্বাইৰ ৰয়েল অপেৰা হাউচত এই ছবিখন প্ৰদৰ্শিত হয় গংগাৱতৰণ আছিল ৰয়েল অপেৰা হাউচত প্ৰদৰ্শিত হোৱা প্ৰথমখন ভাৰতীয় চাউণ্ড ফিল্ম
বিশ্লেষণ
গংগাৱতৰণ এখন পৌৰাণিক ছবি আছিল যেতিয়া ফাল্কেই এই ছবিখন পৰিচালনা কৰিছিল তেতিয়া ভি শান্তৰামৰ দৰে আন চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতাসকলে সমাজ সংস্কাৰক বিষয়ভিত্তিক উপাদান হিচাপে লৈ ছবি পৰিচালনা কৰিছিল বক্স অফিচত গংগাৱতৰণ ফ্লপ হৈছিল হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ বিশ্বকোষত গংগাৱতৰণক ফাল্কে কৰা "শেষ হতাশজনক প্ৰচেষ্টা" বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে সেই সময়ত বিগ বাজেটৰ ছবিবোৰ ফলেফুলে জাতিষ্কাৰ হব ধৰিছিল, যাৰ বৈশিষ্ট্য আছিল "সহজ অনুসৰণ কৰিব পৰা সংলাপ, আকৰ্ষণীয় গীত, লোকনৃত্য, ভুল বুজাবুজিৰ নাটকৰ, গ্ৰাম্য ৰোমাঞ্চ" আৰু তাৰ লগেলগে হিন্দী চলচ্চিত্ৰ উদ্যোগৰ প্ৰথম পথ প্ৰদৰ্শকসকল ৰাজহুৱা স্মৃতিৰ পৰা দ্ৰুতভাৱে ম্লান হৈ যাব ধৰিছিল

তথ্য সংগ্ৰহ

বাহ্যিক সংযোগ
 
শ্ৰেণী:হিন্দু পৌৰাণিক চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:হিন্দী চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:মাৰাঠী চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:১৯৩৭ বৰ্ষৰ চলচ্চিত্ৰ
গংগুবাই কাঠিয়াৱাড়ী () ২০২২ চনৰ ভাৰতীয় হিন্দী ভাষাৰ এখন জীৱনীমূলক অপৰাধ নাট্যধৰ্মী ছবি পৰিচালনা সঞ্জয় লীলা ভাঞ্চালীৰ আৰু প্ৰযোজনা কৰিছে ভাঞ্চালীয়ে নিজে আৰু জয়ন্তীলাল গাদাই এছ হুছেইন জাইদিৰ মাফিয়া কুইনছ অৱ মুম্বাই নামৰ কিতাপখনৰ আধাৰত নিৰ্মিত এই ছবিখনত কাঠিয়াৱাড়ৰ এজনী সাধাৰণ ছোৱালী গংগুবাই কাঠিয়াৱাড়ীৰ কাহিনী কোৱা হৈছে, যাক বলপূৰ্বকভাবে বেশ্যাবৃত্তিত জড়িত কৰোৱা হৈছিল; পিছলৈ গংগুবাই বোম্বেৰ ৰেড লাইট এলেকাৰ মেডাম আৰু এগৰাকী প্ৰভাৱশালী ব্যক্তিত্বলৈ পৰিণত হৈছিল7 ছবিখনৰ শিৰোনাম চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছে আলিয়া ভাটে অন্যান্য গুৰুত্বপূৰ্ণ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছে শান্তনু মহেশ্বৰী, বিজয় ৰাজ, ইন্দিৰা তিৱাৰী, সীমা পাহৱা, জিম সৰভ আৰু অজয় দেৱগনে

২০২২ চনৰ ১৬ ফেব্ৰুৱাৰীত ৭২তম বাৰ্লিন আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত প্ৰিমিয়াৰ হোৱা গংগুবাই কাঠিয়াৱাড়ীয়ে ২০২২ চনৰ ২৫ ফেব্ৰুৱাৰীত ছবিগৃহত মুক্তি লাভ কৰে এই ছবিখন ঘৰুৱা বক্স অফিচত ১৫৩.৬৯ কোটি টকা (১৮ মিলিয়ন মাৰ্কিন ডলাৰ) আৰু বিশ্বজুৰি ২০৯.৭৭ কোটি টকা (২৪ মিলিয়ন মাৰ্কিন ডলাৰ) উপাৰ্জন কৰি ব্যৱসায়িক সফল চিহ্নিত হয়8 অসংখ্য প্ৰকাশনে ২০২২ চনত বিভিন্ন বৰ্ষৰ সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ ছবি আৰু আৰু অভিনয়ৰ তালিকাত গংগুবাই কাঠিয়াৱাড়ী আৰু ছবিখনত আলিয়া ভাটৰ প্ৰদৰ্শনক সূচীবদ্ধ কৰিছিল910

ছবিখনে বিভিন্ন প্ৰশংসা লাভ কৰিছে ৬৯তম ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটাত গংগুবাই কাঠিয়াৱাড়ীয়ে শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰী (ভাট) আৰু শ্ৰেষ্ঠ চিত্ৰনাট্যকে (ভাঞ্চালী আৰু বশিষ্ঠ) ধৰি ৫টা বঁটা লাভ কৰে11 ৬৮তম ফিল্মফেয়াৰ বঁটাত ছবিখনে ১৭টা আগশাৰীৰ মনোনয়ন লাভ কৰে আৰু শ্ৰেষ্ঠ চলচ্চিত্ৰ, শ্ৰেষ্ঠ পৰিচালক (ভাঞ্চালী), আৰু শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীকে (ভাট) ধৰি ১১টা আগশাৰীৰ বঁটা লাভ কৰে12
সন্মান
৬৯তম ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা
শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰী - আলিয়া ভাট, কীৰ্তি ছেননৰ সৈতে
শ্ৰেষ্ঠ চিত্ৰনাট্য (অভিযোজিত) -
শ্ৰেষ্ঠ চিত্ৰনাট্য (সংলাপ)-
শ্ৰেষ্ঠ সম্পাদনা
শ্ৰেষ্ঠ মেকআপ
তথ্য সংগ্ৰহ

বাহ্যিক সংযোগ
 
 
 

শ্ৰেণী:হিন্দী চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:২০২২ বৰ্ষৰ চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ পতিতাবৃত্তি সম্পৰ্কীয় চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ নাৰী সম্পৰ্কীয় চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:জীৱনীমূলক চলচ্চিত্ৰ
গংগোত্ৰী () ভাৰতৰ উত্তৰাখণ্ড ৰাজ্যৰ উত্তৰকাশী জিলাৰ এখন নগৰ আৰু নগৰ পঞ্চায়ত (পৌৰসভা) মূল জিলা সদৰ উত্তৰকাশীৰ পৰা ৯৯ কিলোমিটাৰ দূৰত্বত ই ভাগীৰথী নদীৰ পাৰত থকা হিন্দু তীৰ্থযাত্ৰী চহৰ  গংগা নদীৰ উৎপত্তিস্থল বৃহত্তৰ হিমালয় পৰ্বতমালাৰ ৩,১০০ মিটাৰ (১০,২০০ ফুট) উচ্চতাত অৱস্থিত এই চহৰখন অৱস্থিত হিন্দুৰ এক জনপ্ৰিয় কিংবদন্তি অনুসৰি শিৱই তেওঁৰ জঁটাৰ পৰা মহান নদীখন মুকলি কৰি দিয়াৰ পিছত দেৱী গংগা ইয়ালৈ নামি আহিছিল

তাৎপৰ্য্য
গংগা নদী
চাৰি ধাম তীৰ্থ চক্ৰৰ চাৰিটা স্থানৰ ভিতৰত গংগোত্ৰী অন্যতম ইয়াৰ উপৰি ই গংগা নদীৰ উৎপত্তিস্থল আৰু হিন্দু ধৰ্ম অনুসৰি গংগা দেৱীৰ আৱাসস্থল গংগা নদীৰ উৎপত্তি হৈছে গংগোত্ৰী হিমবাহৰ পৰা উৎপত্তি হোৱা ভাগীৰথী  নদী এবাৰ নদীখনে দেৱপ্ৰয়াগ নামৰ এখন চহৰত আলাকানন্দ নদীৰ সৈতে সংগমিত হলে অৱশেষত ই গংগা নাম লাভ কৰে

নদীখনৰ ওচৰতে এটা শিল আছে যত ৰজা ভগীৰথে গংগাক পৃথিৱীলৈ নমাই আনি নিজৰ পূৰ্বপুৰুষৰ পাপ মুক্ত কৰাৰ উদ্দেশ্যে শিৱক তপস্যা কৰিছিল আন এক কিংবদন্তি অনুসৰি মহাভাৰতৰ মহাকাব্যিক যুদ্ধত নিজৰ আত্মীয়ৰ মৃত্যুৰ প্ৰায়শ্চিত্তৰ বাবে পাণ্ডৱসকলে ইয়াত মহান দেৱযজ্ঞ সম্পাদন কৰিছিল হিন্দুসকলে বিশ্বাস কৰে যে, ভাগীৰথীৰ পাৰত পূৰ্বপুৰুষৰ ৰীতি-নীতি পালন কৰিলে পূৰ্বপুৰুষৰ আত্মাক পুনৰ্জন্মৰ চক্ৰৰ পৰা মুক্ত হয় আৰু ইয়াৰ পানীত পবিত্ৰভাৱে ডুব মাৰিলে বৰ্তমান কালত অতীতৰ জন্মত কৰা পাপবোৰ মোচন কৰে

গংগোত্ৰী মন্দিৰ
মূল গংগোত্ৰী মন্দিৰটো নেপালী সেনাপতি অমৰ সিং থাপাই নিৰ্মাণ কৰিছিল আৰু পিছলৈ ১৯ শতিকাত পুনৰ নিৰ্মাণ কৰিছিল প্ৰতিবছৰে দীপাৱলীৰ দিনাৰ পৰা বন্ধ হৈ থকা মন্দিৰটো অক্ষয় তৃতীয়াৰ দিনা মুকলি কৰা হয়        এই সময়ছোৱাত হৰচিলৰ ওচৰৰ মুখবা গাঁৱত দেৱীৰ মূৰ্তি ৰখা হয় মন্দিৰৰ আচাৰ-ব্যৱহাৰৰ কৰ্তব্যৰ তত্বাৱধানত পূজাৰীসকলৰ চেমোৱাল পৰিয়ালে কৰে এই পূজাৰীসকল মুখবা গাঁৱৰ

জনগাঁঠনি
ভাৰতৰ ২০১১ চনৰ লোকপিয়ল অনুসৰি গংগোত্ৰীত মুঠ ৪৭টা পৰিয়াল বাস কৰে গংগোত্ৰীৰ মুঠ জনসংখ্যা ১১০ জন ইয়াৰে ৯৭ জন পুৰুষ আৰু ১৩ জন মহিলা গংগোত্ৰীৰ সাক্ষৰতাৰ হাৰ ৯৯.১ গংগোত্ৰীৰ সমগ্ৰ জনসংখ্যাই হিন্দু বুলি পৰিচয় দিয়ে

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:হিন্দুধৰ্মৰ মঠ-মন্দিৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ধৰ্মীয় স্থান
গগনদীপ কাং এগৰাকী ভাৰতীয় চিকিৎসা বিজ্ঞানী তেওঁ ভেলুৰত অৱস্থিত খ্ৰীষ্টান মেডিকেল কলেজৰ গেষ্ট্ৰইণ্টেষ্টিনেল বিজ্ঞানৰ অধ্যাপক আৰু বৰ্তমান ফৰিদাবাদত অৱস্থিত ভাৰত চৰকাৰৰ বিজ্ঞান আৰু প্ৰযুক্তি মন্ত্ৰণালয়ৰ অন্তৰ্গত জৈৱপ্ৰযুক্তিবিদ্যা বিভাগৰ ট্ৰেন্সলেছন হেলথ্ চাইন্স এণ্ড টেকনলজি ইনষ্টিটিউটৰ কাৰ্যকৰী সঞ্চালক তেওঁ মুখ্যতঃ শিশুৰ ভাইৰেল ইনফেক্সন আৰু ৰেট্ৰ'ভাইৰেল টীকাৰ ওপৰত গৱেষণাৰ বাবে বিখ্যাত তেওঁ ৰেট্ৰ'ভাইৰাচৰ প্ৰাকৃতিক ইতিহাস আৰু অন্যান্য সংক্ৰমণৰ ওপৰত কৰা গৱেষণাৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে ২০১৬ চনত তেওঁ জীৱ বিজ্ঞানৰ ইন'ফচিছ প্ৰাইজ লাভ কৰিছিল 

২০১৯ চনত তেওঁ যুক্তৰাজ্যৰ বিখ্যাত বৈজ্ঞানিক প্ৰতিষ্ঠান ৰয়েল ছচাইটি অফ লণ্ডনৰ ফেল' বা সদস্যপদ লাভ কৰে এই একাডেমীৰ ৩৫৯ বছৰীয়া ইতিহাসত ফেলশ্বিপ লাভ কৰা তেওঁ প্ৰথম গৰাকী ভাৰতীয় মহিলা 
তথ্য উৎস

 বাহ্যিক সংযোগ
 গগনদীপ কাঙৰ সাক্ষাৎকাৰ
 2017; 7; 2; 128; 130;  গগনদীপ কাং

শ্ৰেণী:ভাৰতীয় বিজ্ঞানী
গগনযান () হৈছে এক ভাৰতীয় মানৱযুক্ত কক্ষপথীয় মহাকাশযান, যি মানৱ মহাকাশ যাত্ৰা কাৰ্যসূচীৰ অংশ মহাকাশযানখন তিনিজন মহাকাশচাৰীক কঢ়িয়াই নিয়াৰ বাবে প্ৰস্তুত কৰা হৈছে আৰু ইয়াৰ পৰিকল্পিত উন্নত সংস্কৰণটো উপস্থাপন আৰু ডকিং ক্ষমতাৰে সজ্জিত কৰা হ'ব প্ৰথম মানৱ অভিযানত, ভাৰতীয় মহাকাশ গৱেষণা সংস্থা (ইছৰো)ই সাত দিনৰ বাবে ৪০০ কিলোমিটাৰ (২৫০ মাইল) উচ্চতাত পৃথিৱীৰ প্ৰদক্ষিণ কৰিবলৈ তিনিজন লোকক কঢ়িয়াই নিবলৈ ৩.৭ টন (৮,২০০ পাউণ্ড) ওজনৰ কেপচুল কঢ়িয়াই নিব প্ৰথম মিছনটো মূলতঃ ২০২১ চনৰ ডিচেম্বৰত ইছৰোৰ এলভিএম৩ ৰকেটৰ দ্বাৰা আৰম্ভ কৰাৰ পৰিকল্পনা কৰা হৈছিল, যদিও কিছু অসুবিধা হোৱা কাৰণে পিছুৱাই দিয়া হয় বৰ্তমান এই অভিযান ২০২৫ চনৰ আগতেই হোৱাৰ সম্ভাৱনা আছে

ব্যোমমিত্ৰা

ব্যোমমিত্ৰা হৈছে এগৰাকী মহাকাশ ভ্ৰমণকাৰী হিউমনয়ড (মানৱগুণ বিশিষ্ট) ৰবট ২০২০ চনৰ ২২ জানুৱাৰী তাৰিখে ভাৰতীয় মহাকাশ গৱেষণা সংস্থা চমুকৈ ইছৰোৱে মানৱ মহাকাশযাত্ৰা আৰু অনুসন্ধানকাৰী আলোচনাচক্ৰত এগৰাকী নাৰীসদৃশ ৰবটৰ নাম ঘোষণা কৰে, যাক গগনযান নামৰ মহাকাশ অভিযানটোত আন মহাকাশচাৰীসকলৰ সৈতে প্ৰেৰণ কৰা হ'ব মানৱ মহাকাশ উৰণ কৰা আন ৰাষ্ট্ৰসমূহৰ বিপৰীতে ইছৰোয়ে পৰীক্ষামূলক অভিযানত জন্তু উৰুৱাব নোৱাৰিব বুলি সিদ্ধান্ত লৈছিল ইয়াৰ পৰিৱৰ্তে, মহাকাশত দীঘলীয়া সময়ৰ বাবে মানৱ শৰীৰৰ ওজনহীনতা আৰু বিকিৰণে কি প্ৰভাৱ পেলাব সেয়া অধ্যয়ন কৰিবলৈ হিউমেনইড ৰবট উৰুৱাব

ব্যোমমিত্ৰাই মাইক্ৰ'গ্ৰেভিটি পৰীক্ষা, মডিউলৰ প্ৰাচল নিৰীক্ষণ, আৰু কঁকালৰ পৰা ওপৰলৈ মানুহৰ দৰে কাৰ্যকলাপ অনুকৰণ কৰি ক্ৰুড মিছনত মহাকাশচাৰীসকলক সমৰ্থন কৰাৰ বাবে অবিচলিতভাবে গগনযান অভিযানত থাকিব বুলি আশা কৰা হৈছে ইয়াৰ নিজস্ব কোনো ভৰি নাই, যদিওবা দুখন হাত আছে ব্যোমমিত্ৰাই হিন্দী আৰু ইংৰাজী উভয় ভাষাতে কথা পাতিব পাৰে একাধিক কাম সম্পাদন কৰাৰ বাবে ইয়াক প্ৰ'গ্ৰেম কৰা হৈছে

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:মহাকাশযান
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় মহাকাশ গৱেষণা সংস্থা
গগৈ বা ক'ক্ৱই (ইংৰাজী ভাষা:  ) হ'ল আহোম ভাষাৰ পৰা অহা এটা সম্বন্ধ যাক বৰ্তমান উপাধি হিচাপেও ব্যৱহাৰ কৰা হয় ইয়াৰ অৰ্থ আহোম ভাষাত মৰমৰ ডেকা 

বুৰঞ্জী
গগৈ-গোহাঞি বিভাজন
চাওফা চ্যু-খ্ৰুং-ফাই টাই-আহোম বংশৰ চিন ৰাখিবলৈ সাতঘৰীয়া আহোমক ("সাত ঘৰ টাই-আহোম অভিজাত বংশক") গোহাঞি আৰু গগৈ নামৰ প্ৰধান দুটা ভাগত বিভক্ত কৰিছে"...আৰু স্বৰ্গদেৱে এই নিৰ্বদ্ধ কৰিলে বোলে,আৰু আগলৈ মানুহৰ চিন থাকিব লাগে" এই নিয়ম অনুসৰী গোহাঞিসকলক বাদ দি আন সকলো সাতঘৰীয়া আহোমৰ বংশধৰে গগৈ উপাধি ব্যৱহাৰ কৰিব লাগিব আৰু সাতঘৰৰ বাহিৰৰ আন কোনো আহোমে গগৈ উপাধি ব্যৱহাৰ কৰিব নোৱাৰিব"... আনবোৰ গোহাঁই নাম নলব ই তিনি বঙ্গহৰ বাহিৰে আন সাতঘৰীয়া আহোমৰ লৰাই গগৈ বুলিব, তাক বাহিৰে আন আহোমে আহোমহে বুলিব গগৈ বুলিব নোৱাৰিব ..." তিনিজন গোহাঁই ফৈদৰ বংশধৰ, বৰগোহাঞি, বুঢ়াগোহাঞি আৰু বৰ পাত্ৰ গোহাঞিয়ে কেৱল গোহাঞি উপাধি ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰিব 

উপাধিলৈ উন্নীতকৰণ
১৮৯৩ চনৰ আহোম সভাত প্ৰস্তাৱ কৰি গগৈ উপাধিটো সকলোৱে লিখিব পৰা ব্যৱস্থা কৰি দিয়া হয় যাৰ বাবে ইয়াৰ পৰৱৰ্তী সময়ছোৱাত আহোমৰ বিভিন্ন খেলৰ লোকসকলে গগৈটো উপাধি হিচাপে লিখিবলৈ আৰম্ভ কৰে বিভিন্ন ফৈদৰ আহোম মানুহে গগৈক উপাধি হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰে কিছু বুৰঞ্জীবিদৰ মতে হাবুংৰ বলিয়া বুঢ়াগোহাঁইৰ বংশধৰ সকলে গগৈ উপাধি ব্যৱহাৰ কৰিছিল গগৈ শব্দটো ৰজাৰ লৰা অৰ্থতো ব্যৱহাৰ হয়

 উল্লেখযোগ্য গগৈ উপাধিৰ ব্যক্তি 
গগৈ উপাধিৰ কেইজনমান উল্লেখযোগ্য ব্যক্তি হ'ল-
 তৰুণ গগৈ (অসমৰ প্ৰাক্তন মুখ্যমন্ত্ৰী)
 কেশৱ চন্দ্ৰ গগৈ (অসমৰ প্ৰাক্তন মুখ্যমন্ত্ৰী)
 ৰঞ্জন গগৈ (প্ৰাক্তন মুখ্য ন্যায়াধীশ)
 অখিল গগৈ (শিৱসাগৰ সমষ্টিৰ বিধায়ক,ৰাইজৰ দলৰ সভাপতি)
 পুলক গগৈ (চিত্ৰশিল্পী, চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক তথা প্ৰযোজক)
 গৌৰৱ গগৈ (সাংসদ)
 লীলা গগৈ (বিশিষ্ট সাহিত্যিক, বুৰঞ্জীবিদ, গ্ৰন্থকাৰ, শিক্ষাবিদ অসম সাহিত্য সভাৰ সম্পাদক, উপ-সভাপতি)
 লুৰিন জ্যোতি গগৈ ( অসম জাতীয় পৰিষদৰ বৰ্তমানৰ সভাপতি,সদৌ অসম ছাত্ৰ সন্থাৰ প্ৰাক্তন সম্পাদক)

 লগতে চাওক 
আহোম জনগোষ্ঠী

তথ্যসূত্ৰ

উৎস প্ৰসংগ
,  (1997).   . 2 ( ) (2 .).    .

শ্ৰেণী:আহোম ৰাজ্য
শ্ৰেণী:উপাধি
গঙা চিলনীৰ পাখি () হৈছে অসমৰ গল্পকাৰ, ঔপন্যাসিক, সাহিত্যিক লক্ষ্মীনন্দন বৰাৰ দ্বাৰা লিখিত এখন উপন্যাস ১৯৬৫ চনত প্ৰকাশিত হোৱা এই উপন্যাসখনৰ আধাৰত ছবি-নিৰ্মাতা পদুম বৰুৱাই ১৯৭৬ চনত একে নামেৰে এখনি অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাণ কৰিছিল

গ্ৰন্থকাৰৰ চমু পৰিচয়

লক্ষ্মীনন্দন বৰা (জন্ম: ১ মাৰ্চ, ১৯৩২- ৩ জুন ২০২১) এগৰাকী অসমীয়া গল্পকাৰ, ঔপন্যাসিক আৰু শিক্ষাবিদ ৰামধেনু যুগত গল্পকাৰ হিচাপে আত্মপ্ৰকাশ কৰি তেখেতে পিছলৈ উপন্যাস ৰচনাতো হাত দিয়ে অসম কৃষি বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধ্যাপকৰূপে অৱসৰ গ্ৰহণ কৰা বৰাই ১৯৮৮ চনত পাতাল ভৈৰৱী গ্ৰন্থৰ বাবে সাহিত্য অকাডেমি বঁটা লাভ কৰে তেখেতে ১৯৯৬ চনত অসম সাহিত্য সভাৰ বোকাখাত অধিবেশনত সভাপতিৰ আসন শুৱনি কৰিছিল তেওঁক ২০১৫ চনৰ ২৬ জানুৱাৰীৰ দিনা পদ্মশ্ৰী বঁটাৰে সন্মানিত কৰা হয় কাল বলুকাত খোজ তেখেতৰ আত্মজীৱনীমূলক গ্ৰন্থ তেওঁ গৰীয়সী আলোচনীৰ সম্পাদক আছিল

উপন্যাসৰ সংক্ষিপ্ত বিৱৰণ
গঙা চিলনীৰ পাখিৰ এটি দৃশ্যত অভিনেত্ৰী বীণা বাৰুৱতী
সোণাইৰ ঘাটত বাসন্তী আৰু ধনঞ্জয়ৰ মাজত আৰম্ভ হোৱা এটি প্ৰেম কাহিনীৰে উপন্যাসৰ মূল কাহিনীভাগ আগবাঢ়ে কিন্তু বাসন্তীৰ ককায়েক ভোগৰামে অসৎ উপায়েৰে ধনী হোৱাৰ উদ্দেশ্যে বাসন্তীৰ বিয়া মথুৰা মণ্ডলৰ লগত সম্পন্ন কৰে বিবাহোত্তৰ জীৱনত মথুৰা মণ্ডলে বাসন্তীৰ প্ৰাক্-বৈবাহিক প্ৰেমৰ বিষয়ে গম পাই কঠোৰ হৈ পৰে ঘটনাক্ৰমত মথুৰা মণ্ডলৰ এটি পথ দুৰ্ঘটনাত মৃত্যু হয় মানৱ-হৃদয়ৰ সকলো কামনা ত্যাগ কৰি বাসন্তীয়ে ধৰ্মপুথি অধ্যয়ন কৰিবলৈ ধৰিলে এদিন বাসন্তীয়ে এহাল ডেকা-গাভৰুৰ মিলন হোৱাত সহায় কৰে এই ঘটনাই বাসন্তীৰ মনত প্ৰেমৰ অৱদমিত চেতনা পুনৰ জগাই তুলিলে কিন্তু ধনঞ্জয়ে বাসন্তীক গ্ৰহণ নকৰিলে কাৰণ সমাজসেৱাত ব্ৰতী হৈ ধনঞ্জয় ইতিমধ্যেই এক সামাজিক মূল্যসম্পন্ন ব্যক্তিলৈ পৰিগণিত হৈছে প্ৰত্যাখিত বাসন্তী পুনৰ আধ্যাত্মিক জগতখনলৈ উভতি আহে

সাংস্কৃতিক অভিযোজনা
বিশিষ্ট অসমীয়া ছবি নিৰ্মাতা পদুম বৰুৱাই এইখন উপন্যাসৰ আধাৰতে ১৯৭৬ চনত গঙা চিলনীৰ পাখি নামৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰখন নিৰ্মাণ কৰে ছবিখনৰ প্ৰসংগত বিশিষ্ট ছবি পৰিচালক অপূৰ্ব শৰ্মাই তেখেতৰ ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা প্ৰাপ্ত গ্ৰন্থ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰৰ ছাঁ-পোহৰত লিখিছে যে ছবিখনৰ আলোকচিত্ৰ কাৰিকৰী আৰু কলাগত উভয় দিশতে উচ্চস্তৰৰ, বিশেষকৈ পোহৰৰ বাস্তৱসন্মত ব্যৱহাৰ প্ৰশংসনীয়

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসমীয়া গ্ৰন্থ
শ্ৰেণী:অসমীয়া উপন্যাস
190
190  
গঙাচিলনী (, বৈজ্ঞানিক নাম- ) এবিধ মজলীয়া আকাৰৰ জলচৰ চৰাইৰ প্ৰজাতি পাকিস্তানৰ পৰা পূবে ভাৰতীয় উপমহাদেশৰ মাজেৰে ম্যানমাৰ, থাইলেণ্ড আৰু কম্বোডিয়ালৈকে অন্তৰ্দেশীয় নদীৰ কাষৰ ই বাসিন্দা আৰু প্ৰজননকাৰী, য'ত ই সহজলভ্য নহয়৷ বেছিভাগ ষ্টেৰ্না টাৰ্ণৰ দৰে ইয়াক প্ৰায় একচেটিয়াভাৱে মিঠা পানীত পোৱা যায়, আনকি জোৱাৰ-ভাটাৰ খাললৈ যাবলৈকো ই খুব কমেইহে সাহস কৰে

 বিৱৰণ 
গঙাচিলনী দেহৰ দৈৰ্ঘ্য ৩৮-৪৩ ছে: মি: এই চৰাইবিধৰ দেহৰ ওপৰৰ অংশ গাঢ় মুগা বৰণীয়া, পেট আৰু বুকু বগা আৰু নেজডাল খাঁজকটা () হয় ইয়াৰ পাখি দুখনৰ আগ দুটা জোঙা গঙাচিলনীৰ ঠোঁট হালধীয়া আৰু ঠেং ৰঙা হয় প্ৰজননৰ সময়ত ইয়াৰ মূৰত এটা ক'লা ৰঙৰ টুপীৰ দৰে অংশৰ সৃষ্টি হয় অন্যসময়ত অৰ্থাৎ শীতকালি এই অংশৰ বৰণ মুগা হৈ থাকে মতা আৰু মাইকী উভয়ে দেখাত প্ৰায় একে হয় মতা আৰু মাইকী উভয়ে দেখাত একে যদিও পোৱালীবোৰৰ মূৰটো বাদামী, ওপৰৰ অংশ ধূসৰ ৰঙৰ চিহ্নযুক্ত, বুকুৰ কাষ আৰু তলৰ অংশ ধূসৰ আৰু ঠোঁটটো হালধীয়া আৰু গাঢ় দাগযুক্ত

 বিতৰণ 
এই চৰাইবিধ পূবে ইৰাণৰ পৰা ভাৰত উপমহাদেশ, ম্যানমাৰ, থাইলেণ্ড পৰ্যন্ত বিস্তৃত হৈ আছে
শ্ৰেণীবিভাজন
ষ্টেৰ্নাত ইয়াৰ স্থান অনিশ্চিত, কেৱল ইয়াৰ ৰূপ আৰু আচৰণৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি; ইয়াৰ ঘনিষ্ঠ আত্মীয় নিৰ্ণয় কৰিবলৈ ইয়াক এতিয়াও জিনীয় পৰীক্ষা কৰা হোৱা নাই আই অ চিৰ বিশ্ব চৰাই তালিকাত ইয়াক ষ্টেৰ্না প্ৰজাতিত ভিত্তি হিচাপে ৰখা হৈছে

ই এক প্ৰকাৰৰ, ভৌগোলিক কোনো তাৰতম্য নাই

 বাসস্থান 
গঙাচিলনী ঘাইকৈ নদ-নদীৰ আশে-পাশে দেখা পোৱা যায়

পৰিৱেশতন্ত্ৰ 
গঙাচিলনী সাধাৰণতে নিম্নভূমিৰ নদীৰ পাৰৰ মিঠা পানীৰ প্ৰজাতি, মূলতঃ ০৬০০ মিটাৰ উচ্চতালৈকে ইয়াক দেখা যায়, কিন্তু ব্যতিক্ৰমীভাৱে পশ্চিম হিমালয়ৰ উচ্চ সিন্ধু উপত্যকাত ২,৭০৬ মিটাৰ উচ্চতাতো ইয়াক লিপিৱদ্ধ কৰা হৈছে ইয়াৰ উপৰিও ই মিঠা পানীৰ জলাশয়সমূহ ব্যাপকভাৱে ব্যৱহাৰ কৰে, যাৰ ফলত হ্ৰাসৰ সাধাৰণ ধাৰাটোৰ বিপৰীতে কিছুমান অঞ্চলত ইহঁতৰ সংখ্যা স্থানীয়ভাৱে বৃদ্ধিত সুবিধা হৈছে

ই সাগৰ ব্যৱহাৰ বা পাৰ হবলৈ অনিচ্ছা প্ৰকাশ কৰে; যদিও ইয়াক দক্ষিণ ভাৰতৰ কেৰালা আৰু তামিলনাডুত ব্যাপকভাৱে পোৱা যায় তথাপি শ্ৰীলংকাত ইয়াৰ উপস্থিতিৰ কোনো তথ্য বৰ্তমানলৈকে পোৱা হোৱা নাই

এই প্ৰজাতিটোৱে নদীৰ পাৰৰ বালিৰ দৰে কম সুলভ অঞ্চলত মাৰ্চৰ পৰা মে মাহৰ ভিতৰত প্ৰজনন কৰে ই মাটিৰ গাঁতসদৃশ ঠাইত বাহ সাজে, প্ৰায়ে উদং শিল বা বালিত তিনিটা সেউজীয়া-ধূসৰৰ পৰা ঈষৎ হালধীয়া কণী পাৰে, এই কণীবোৰ ডাঠ আৰু বাদামী ৰঙৰ ৰেখাযুক্ত

আন ষ্টেৰ্না টাৰ্ণৰ দৰেই গঙাচিলনীয়েও নদী, হ্ৰদ আৰু টেংকৰ মাছ, ক্ৰুষ্টেচিয়ান, টেডপল আৰু জলজ পোক-পৰুৱাৰ চু মাৰি খাদ্য হিচাপে গ্ৰহণ কৰে নদীৰ বাণিজ্যিক বিকাশ, মানুহৰ অশান্তি, আৰু ইয়াৰ বাসস্থান প্ৰদূষণৰ বাবে ইয়াৰ সংখ্যা কমি আহিছে বিশেষকৈ চীনৰ সুদূৰ দক্ষিণত ইয়াৰ বিচৰণ অঞ্চলৰ পূব অংশত মাত্ৰ এটা প্ৰজনন স্থানহে বাকী আছে আৰু কম্বোডিয়া, লাওছ আৰু থাইলেণ্ডত ই বিপন্ন হৈছে

আফগানিস্তান আৰু ইৰাণত ইয়াক ভ্ৰমণকাৰী পখী হিচাপে লিপিৱদ্ধ কৰা হৈছে
 খাদ্য 
গঙাচিলনীয়ে মাছ, কেকোঁৰা, ভেঁকুলী আৰু জলজ পোক-পতংগ আদি খাই জীয়াই থাকে 

 প্ৰজনন 
এই চৰাইবিধে মাৰ্চৰ পৰা মে মাহলৈ প্ৰজনন কৰে ইহঁতে সাধাৰণতে জাকপাতি বাস কৰে আৰু ওচৰা-উচৰিকৈ বাহ সাজে গঙাচিলনীয়ে নদীৰ পাৰৰ বালিচৰত লুকুৱাই বাহ সাজে এবাৰত সাধাৰণতে তিনিটা সেউজীয়া-মুগা কণী পাৰে

 আলোকচিত্ৰৰ ভঁৰাল 

 তথ্যসূত্ৰ 

শ্ৰেণী:দলমৰা
শ্ৰেণী:জীৱবিজ্ঞান
গঙ্গা পূজা () উত্তৰ পূৰ্বাঞ্চলৰ এখন ৰাজ্য ত্ৰিপুৰাত পালন কৰা এক ধৰ্মীয় উৎসৱ ত্ৰিপুৰী জনজাতিৰ লোকসকলে নদীৰ দেৱীক পূজা কৰে আৰু মহামাৰীৰ পৰা যাতে বচাই ৰাখে তথা গৰ্ভৱতী মহিলাসকলৰ কুশল-মঙ্গলৰ বাবে প্ৰাৰ্থনা কৰে নদী বা জানৰ মাজত বাঁহেৰে মন্দিৰ সাজি এই পূজা অনুষ্ঠিত কৰা হয় গঙ্গা নদীৰ মূৰ্তিস্বৰূপ গঙ্গা দেৱী এই অঞ্চলৰ পূজিত চৈধ্যজনা মুখ্য দেৱ-দেৱীৰ অন্যতম মাৰ্চ,এপ্ৰিল বা মে মাহত, জেঠ মাহৰ শুক্ল পক্ষৰ দশমী তিথিত এই পূজা অনুষ্ঠিত হয় হিন্দু চান্দ্ৰ-সৌৰ কেলেণ্ডাৰ অনুসৰি নিৰ্দ্ধাৰিত তাৰিখত ৰাজ্যখনৰ ঠায়েঠায়ে জাক-জমকতাৰে এই উৎসৱ পালন কৰা হয় ২০১৮ চনত পূজা ২৪ মেত:...2016062018--------2018.57 আৰু ২০১৬ত ১৫ মাৰ্চত অনুষ্ঠিত হৈছিল

প্ৰথা
গঙ্গা পূজা ধান চপোৱাৰ সৈতে সম্পৰ্কিত নৱান্ন উৎসৱৰ (অসমৰ ন-খোৱাৰ সমপৰ্যায়ৰ) পিছত উদযাপন কৰা হয় এই পূজা জেঠ মাহৰ শুক্ল দশমী তিথিত আযোজন কৰা হয় এই পূজাত গঙ্গা দেৱীৰ উপসনা কৰা হয় গঙ্গা দেৱী ত্ৰিপুৰা ৰাজ্যত উপাসনা কৰা চৈধ্যজনা মুখ্য দেৱ-দেৱীৰ অন্যতম এই উপলক্ষে ত্ৰিপুৰী জনজাতিৰ লোকসকলে নৈৰ পাৰত গোট খায় আৰু নৈৰ মাজভাগত বাহেৰে্ অস্থায়ী এটা মন্দিৰ সাজে আৰু তাত পূজা কৰে পূজাত হাঁহ, ছাগলী, মহ আদি বলি দিয়া হয়, যাতে দেৱীয়ে তেওঁলোকক মহামাৰীৰ কবলৰ পৰা বচাই ৰাখে আৰু গৰ্ভৱতী মহিলাসকলক কুশল-মঙ্গলে ৰাখে ত্ৰিপুৰীসকলৰ পৰম্পৰাগত নৃত্য পৰিবেশনো উৎসৱৰ এক অঙ্গ

সম্পৰ্কিত ঘটনাক্ৰম
ব্ৰিটিছৰ শাসনকালত ত্ৰিপুৰা এখন দেশীয় ৰাজ্য আছিল ১৯৪৭ত ভাৰতৰ বিভাজন হোৱাত ত্ৰিপুৰাৰ এটা অংশ পূব পাকিস্তানৰ অন্তৰ্ভুক্ত হৈছিল ত্ৰিপুৰাৰ আনটো অংশৰ শাসক- ৰাণী কাঞ্চন প্ৰভা দেৱীয়ে ভাৰত যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ সৈতে চামিল হবলৈ মন কৰা নাছিল ৰাজকীয় শাসনৰ সলনি ত্ৰিপুৰাত গণতান্ত্ৰিক শাসন ব্যৱস্থা প্ৰচলন কৰিবলৈ মুক্তি পৰিষদে এক সংগঠিত বিদ্ৰোহ ঘোষণা কৰিছিল মুক্তি পৰিষদৰ নেতা দশৰথ দেৱবাৰ্মাই ১৯৪৮ চনত গঙ্গা পূজাৰ উপলক্ষত, মুক্তি পৰিষদৰ পূঁজি গঠন কৰিবলৈ প্ৰতিটো পৰিয়ালৰ পৰা ১টকাকৈ বৰঙনি তুলিছিল ১৯৪৯ত ত্ৰিপুৰা ভাৰত যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ সৈতে চামিল হৈছিল    ..,  8  2014 ১৯৫০ত দেৱবাৰ্মাৰ মুক্তি পৰিষদ কমিউনিষ্ট পাৰ্টিৰ লগত একত্ৰীকৰণ হৈছিল

তথ্য উৎস

শ্ৰেণী:হিন্দুধৰ্মৰ উৎসৱসমূহ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ উৎসৱসমূহ
শ্ৰেণী:ত্ৰিপুৰী সংস্কৃতি
গছ আৰু অন্য কবিতা (ইংৰাজী:    ) হল কবি, নিবন্ধকাৰ অনিৰ্বাণ দত্তৰ পাৰিপাৰ্শ্বিক কবিতাৰ সংকলন৷ ২੦২৪ চনত পি.ডব্লিউ.এফ.-এ সংকলনটি প্ৰকাশ কৰে৷গছ আৰু অন্য কবিতা, অনিৰ্বাণ দত্ত, পি.ডব্লিউ.এফ., ২੦২৪,  978-81-975772-4-6.

 বিষয়বস্তু 
কবিতা-সংকলনটিত মুঠ ঊনচল্লিছটা পাৰিপাৰ্শ্বিক কবিতা সন্নিৱিষ্ট হৈছে৷ কবিতাসমূহত প্ৰধানকৈ বনানী ধ্বংস, জলবায়ু পৰিৱৰ্তন, উন্নয়নৰ নামত প্ৰকৃতিৰ ওপৰত অবৰ্ণনীয় নিৰ্যাতন আদি বিভিন্ন বিষয়ে গুৰুত্ব পাইছে৷ সমালোচক ড੦ হীৰেন গোহাঁয়ে সংকলনটিৰ কবিতাখিনি সম্পৰ্কত কৈছে, কবিয়ে পাৰিপাৰ্শ্বিক কবিতা নাম দিয়া কবিতাবোৰ প্ৰকৃততে মানৱতাৰে সংকটৰ একোটা তিৰ্যক প্ৰকাশ৷লেছেৰি বোটলা, ড੦ হীৰেন গোহাঁই, আমাৰ অসম, পৃষ্ঠা ৪, ২১ ফেব্ৰুৱাৰী, ২੦২৫, গুৱাহাটী৷ কবি, সমালোচক প্ৰকল্প ৰঞ্জন ভাগৱতীয়ে কবিতাখিনি সম্পৰ্কত এইদৰে মন্তব্য কৰিছে, সংকলনটিৰ কবিতাবোৰত পাৰিপাৰ্শ্বিক চেতনা স্পষ্ট ৰূপত প্ৰকাশ পাইছে৷সাম্প্ৰতিক অসীমায় কবিতাত পাৰিপাৰ্শ্বিক চেতনা, প্ৰকল্প ৰঞ্জন ভাগৱতী, অসমীয়া খবৰ, পৃষ্ঠা ৫, ৭ মাৰ্চ, ২੦২৫, গুৱাহাটী৷ 

 কবি-পৰিচয় 
অনিৰ্বাণ দত্ত এগৰাকী কবি আৰু নিবন্ধকাৰ৷ তেওঁৰ কবিতা অসমৰ বিভিন্ন কাকত-আলোচনীত প্ৰকাশ পাই আহিছে৷ তেওঁৰ সমসাময়িক সমাজ-ৰাজনৈতিক বিষয়ক নিবন্ধও নিয়মীয়াকৈ কাকত-আলোচনীত প্ৰকাশ পাই আহিছে৷ গছ আৰু অন্য কবিতা তেওঁৰ প্ৰথম কবিতা-সংকলন৷ ইয়াৰোপৰি, ঢেঁকীয়াজুলিৰ ইতিবৃত্ত আৰু অন্যান্য (২০২২) আৰু এই মৌনতাৰ অৱসান হওক (২০২৩) তেওঁৰ দুখন মৌলিক গ্ৰন্থ৷

 তথ্যসূত্ৰ 
শ্ৰেণী:অসমীয়া গ্ৰন্থ
গছতল স্তম্ভলিপি হৈছে নগাঁৱৰ ডবকাৰ পৰা প্ৰায় দুই মাইলমান পশ্চিম দিশৰ গছতল নামেৰে ঠাইত অৱস্থিত এটা পুৰণি শিৱ মন্দিৰৰ ধ্বংসস্তূপৰ পৰা উদ্ধাৰ হোৱা অষ্টকোণী শৈলস্তম্ভত খোদিত এখন শৈললিপিড. নিৰোদ বৰুৱা, ড. সুৰজিত বৰুৱা (২০০৭). স্নাতক মহলাৰ অসমৰ ইতিহাস. কে.এম. পাব্লিছিং, (২য় সংস্কৰণ). পৃ: ১১ আৰু পৰিশিষ্ট-১ ৰপৰা আহৰিত অধ্যাপক বিৰিঞ্চি কুমাৰ বৰুৱাই উদ্ধাৰ কৰা এই লিপিখন অঞ্চলটোৰ নামানুসৰি 'গছতল স্তম্ভলিপি' ৰখা হয় ইয়াৰ শৈলকাৰগৰাকীৰ নাম হৈছে শ্ৰীবিষ্ণু বাসধৰ

এই লিপিখনৰ আকাৰ ৭১৬ চেঃমিঃ ইয়াত মুঠ ২৪টা শাৰী আছে ১৯৪০ চনত এই শৈললিপিখন অসম ৰাজ্যিক সংগ্ৰহালয়লৈ অনা হয়

পাঠোদ্ধাৰ

স্তম্ভলিপিখনত খোদিত কথাখিনি এনে ধৰণৰ-
শিমা (সীমা) এৰিয়া যৱান (যৱন) ডৱাকত গয়ত (শক) ১২৮৪ ৱেদাস্ত ৰাসী (ৰাশি) গণন ইতি শ্ৰীৱিষ্ণুৱাসধৰ শৈলকাৰ শকত ম্লেচ্ছ ইথান উযাসাঁ দেখহু শতাত্ৰিশ বঈৰ বঙাল বহুকাৰ্য (ত) ইহাত ফন্দ বহাখ জল তোসভ সঞ্জাত যাস দিজল শ্ৰী পঞ্চ কাথ্য (পঞ্চকাৰ্য) বাদ্য ৰোল জল-সেনাই বৈৰীক ভাথি জলান্তশেক খদাবি (খেদাবি)

ইয়াৰ অৰ্থ এনেদৰে নিৰূপণ কৰা হৈছে:
সীমা এৰি যবনবোৰ ডবকালৈ গৈছে (শক) ১২৮৪ বেদাষ্ট ৰাশি (সংখ্যা) গণনা শৈলকাৰ শ্ৰীবিষ্ণুবাসধৰ এটা বিশাল ম্লেছ (বাহিনী) এই ঠাইৰ পৰা উজাইছে চোৱা তিনি হাজাৰ বঙাল শত্ৰু ইয়াত বহু কাৰ্যৰ (কৌশলৰ) যোগে ফান্দত পৰিছে তোমালোক আটায়ে জানি থোৱা ব'হাগৰ জলেৰে নদী উপচি আছে পঞ্চকাষ্ঠ বাদ্যযন্ত্ৰই ৰোল কৰক জলসেনাই শত্ৰুক ভাটীৰ জলান্ত পৰ্যন্ত খেদাই দিয়ক

পূৰ্বানুমান আৰু ব্ৰজাৱলী ভাষাৰে সম্পৰ্ক
লিপিতত্ত্ববিদ পণ্ডিত ৰাজমোহন নাথে এই লিপিখনৰ সম্পূৰ্ণ পাঠোদ্ধাৰ কৰিব পাৰিছিল বুলি দাবী জনাই যি ব্যাখ্যা আগবঢ়াইছিল পিছত প্ৰতাপচন্দ্ৰ চৌধাৰীয়ে এই পূৰ্বানুমান সম্পূৰ্ণ অসত্য বুলি প্ৰমাণ কৰে আৰু নতুনকৈ ইয়াৰ পাঠ পূৰ্ণাংগ ৰূপত উদ্ধাৰ কৰে ফলত এই স্তম্ভলেখৰ ভাষা সংস্কৃত নহয়, বৰং পুৰণি অসমীয়া গদ্যহে বুলি প্ৰমাণিত হয় ইয়াত ব্ৰজাৱলী ভাষাৰ 'দেখহু' আদি ৰূপ পোৱা গৈছে এই সম্পৰ্কত কৰা অধ্যয়নৰ জড়িয়তে উপেন্দ্ৰনাথ গোস্বামীয়ে সেইসময়ত অসমত ব্ৰজাৱলী সদৃশ ভাষা এটাৰ প্ৰচলন আছিল বুলি সম্ভাৱনা দেখুৱাইছে

ৰাজমোহন নাথে দাবী কৰা পাঠোদ্ধাৰ কৰা মতে- বিশ্বসুন্দৰদেৱ আছিল কাছাৰ, জয়ন্তীয়া আৰু লংকা অঞ্চলৰ এগৰাকী শক্তিশালী ৰজা তেওঁ ম্লেছসকলক পৰাস্ত কৰি ডবকাত ১১৪৯ শকৰ ৮ ব'হাগত এক যজ্ঞ পাতে আৰু এই স্তম্ভলিপিখন লিখায়

মুখ্য প্ৰত্নতাত্ত্বিক স্থান

গছতল প্ৰত্নতাত্ত্বিক স্থানত শিৱলৈ বুলি উৎসৰ্গিত দুটা শিলৰ মন্দিৰ আছে ইয়াত কমেও চাৰিখন দুৱাৰৰ সৈতে এটা গৰ্ভগৃহ আৰু মণ্ডপৰ প্ৰমাণ পোৱা গৈছে দুৱাৰৰ শীৰ্ষৰ বিম  আৰু দুইকাষত থকা খোদিত শিল্পকৰ্মত গণেশ, উপাসক, সোঁফালে জপমালা আৰু বাওঁহাতত ত্ৰিশূল লৈ থিয় হৈ থকা শিৱৰ মূৰ্তি, ব্যালৰ কাষে কাষে জলৰ ফুলদানি, হাতী, ফুল, পাত, জীৱ-জন্তু, মেৰখাই থকা আকৃতিৰ সাপ আৰু আমলকত ৰখা ফুলদানি আদিৰে গঠিত ইয়াত শেল আৰু পাশ ধৰি থকা দুৱাৰৰ ৰখীয়াৰ দৰে শৈৱী চৰিত্ৰৰ আকৃতি উল্লেখযোগ্য প্ৰমাণসমূহে খ্ৰীষ্টীয় ১০ -১১ শতিকাৰ সময়ছোৱাত এই স্থানত শিলৰ মন্দিৰৰ বিকাশৰ ইংগিত দিয়ে এই স্থানৰ পৰা প্ৰায় ১২০০-১৩০০ খ্ৰীষ্টাব্দৰ এখন শিলালিপি উদ্ধাৰ কৰা হৈছে এই শিলালিপিখনকে 'গছতল স্তম্ভলিপি' নামেৰে নামংকৃত কৰা হৈছে

লগতে চাওক
অসম ইতিহাসৰ আদিযুগৰ তাম্ৰ আৰু শিলালিপিৰ তালিকা
কানাই বৰশী বোৱা শিলালিপি

তথ্য সংগ্ৰহ

 সহায়ক গ্ৰন্থপঞ্জী 

 
 
 

শ্ৰেণী:অসমৰ ভাষা আৰু লিপি
শ্ৰেণী:অসমৰ ইতিহাস
গজনাৰায়ণ(১৬-১৭ শতিকা) আহোম ৰাজ্যৰ এজন অধীনস্থ গুৱাহাটীৰ বেলতলা অঞ্চলৰ শাসনকৰ্তা আছিল তেওঁৰ পিতৃৰ নাম আছিল ৰঘুদেৱবৰ্মন, শিৱনাথ (২০০০). অসমীয়া জীৱনী অভিধান. চ'ফিয়া প্ৰেছ এণ্ড পাব্লিচাৰ্ছ প্ৰা: লি:, গুৱাহাটী. পৃ: ৬৭

তথ্য সমল

শ্ৰেণী:সংক্ষিপ্ত জীৱনী
গজবা-ই-হিন্দ হৈছে ইছলামৰ শেষ নবী মহম্মদৰ ভৱিষ্যদ্বাণী, যত কোৱা হৈছে যে ভাৰতীয় উপমহাদেশত মুছলমান আৰু অমুছলমানৰ মাজত যুদ্ধ হব, যত মুছলমানসকলে বিজয়ী হব

নাছাৰ কৃত্ৰিম উপগ্ৰহৰ সহায়ত তোলা ভাৰতীয় উপমহাদেশৰ ছবি

অৰ্থ
"গজবা" শব্দটোৱে ইছলাম প্ৰচাৰৰ উদ্দেশ্যে কৰা সামৰিক অভিযান বুজায়, আৰু "হিন্দ" হৈছে ভাৰতৰ আৰবী প্ৰতিশব্দ বহলভাৱে কবলৈ গলে গাজৱা-ই-হিন্দৰ অৰ্থ হল যুদ্ধৰ জৰিয়তে ভাৰতীয় উপমহাদেশত বসবাস কৰা কাফিৰসকলক জয় কৰি মুছলমানলৈ ৰূপান্তৰ কৰা আৰু ইছলামীয় শাসন প্ৰতিষ্ঠা এই যুদ্ধত জড়িত ইছলামিক যোদ্ধাসকলক গাজী বুলি কোৱা হয়

ধৰ্মীয় গ্ৰন্থত বিৱৰণ
কেইবাখনো হাদীছত মহম্মদে গজবা-ই-হিন্দৰ ভৱিষ্যদ্বাণী কৰিছিল

আবু হুৰায়ৰা দ্বাৰা বৰ্ণিত, মুহাম্মাদে ভাৰতৰ (তৎকালীন সময়ত ভাৰত বুলি অভিহিত কৰোঁতে অখণ্ড ভাৰত নতুবা ভাৰতীয় উপমহাদেশক বুজোৱা হৈছিল) কথা উল্লেখ কৰিছিল আৰু লগতে কৈছিল যে,

এই সন্দৰ্ভত চাহাবী আবু হুৰাইৰা দ্বাৰা বৰ্ণিত কেইটামান উক্তি হাদীছত আছে তলত পৰ্যায়ক্ৰমে উল্লেখ কৰা হৈছে:

১ম হাদিছ

অপৰাধমূলক কাৰ্যকলাপ
ৰাষ্ট্ৰীয় তদন্ত সংস্থাই অভিযান চলাইছিল, যত তেওঁলোকে মোবাইল ফোন, মেমৰী কাৰ্ড, চিম কাৰ্ড ইত্যাদি ডিজিটেল ডিভাইচৰ লগতে জিহাদ সম্পৰ্কীয় নথি-পত্ৰ জব্দ কৰে দৰভঙাৰ এজন আৰক্ষী বিষয়াই জনোৱা মতে, পুৱা প্ৰায় ৬:০০ বজাত নিয়া() ৰ দলে ছটি বজাৰ অঞ্চলৰ এজন সন্দেহযুক্ত লোকৰ বাসগৃহত অভিযান চলায় মহম্মদ হাবিবুল্লাহ তথা তেওঁৰ পুত্ৰ মহম্মদ চমিউল্লাহক দুঘণ্টা ধৰি জেৰা কৰি আটক কৰা হয় এই সময়ছোৱাত তেওঁৰ মোবাইল ফোন আৰু চিম কাৰ্ড জব্দ কৰা হয়

বিহাৰৰ পাটনা জিলাৰ ফুলৱৰীশ্বৰীফ আৰক্ষীয়ে মাৰ্ঘুব আহমেদ দানিশ ওৰফে তাহিৰক গ্ৰেপ্তাৰ কৰাৰ পিছত  ১৪ জুলাই ২০২২ তাৰিখে মোং নং ৮৪০২০২২ অধীনত গোচৰ ৰুজু কৰিছিল মাৰ্ঘুব আছিল জেন () নামৰ এজন পাকিস্তানী নাগৰিকে সৃষ্টি কৰা হোৱাটছএপ গ্ৰুপ গজবা-ই-হিন্দৰ এডমিন

লগতে চাওক
ইছলামিক সন্ত্ৰাসবাদ
বলপূৰ্বক ধৰ্মান্তৰকৰণ
লাভ জেহাদ

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:ইছলাম ধৰ্ম
মিনিয়েচাৰ ১৭৮০ খ্ৰীষ্টাব্দ
গজলক্ষ্মী এগৰাকী হিন্দু দেৱী হাতীৰ সৈতে থকা এইগৰাকী লক্ষ্মী, হিন্দু দেৱী লক্ষ্মীৰ অষ্টলক্ষ্মী ৰূপবোৰৰ ভিতৰত এটা এই ৰূপত দেৱীক পদুমৰ ওপৰত বহি থকা আৰু তেওঁৰ দুয়োফালে দুটা হাতীৰে চিত্ৰিত কৰা হৈছে তেওঁক পদ্মাসনেৰে যোগিক ভঙ্গীত বহি থকা বুলি দেখুওৱা হয়, ইয়াৰোপৰি তেওঁ চতুৰ্ভূজা দেৱীয়ে ওপৰৰ দুয়োখন হাতেৰে দুপাহ পদুম ধাৰণ কৰে, আৰু তলৰ হাত দুখন সাধাৰণতে অভয় আৰু বৰদা মুদ্ৰা ভঙ্গীত পৰিৱেশিত হয় দেৱীৰ কাষত থকা হাতী দুটাই দেৱীক শুদ্ধিকৰণ কৰে হাতী দুটাই দেৱীৰ ওপৰত শুঁড়েৰে পানী ঢালি থাকে লক্ষ্মীৰ অন্যান্য দিশৰ দৰে এই দিশটোৱে সমৃদ্ধি, সৌভাগ্য আৰু প্ৰাচুৰ্যক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে গজলক্ষ্মীৰ এই স্বৰূপ হিন্দু আৰু বৌদ্ধ মূৰ্তিবিদ্যাত সচৰাচৰ দেখা যায় স্বামী চিদানন্দৰ ব্যাখ্যা অনুসৰি গজ লক্ষ্মী ("হাতী লক্ষ্মী") হৈছে পশু সম্পদ (যেনে গৰু) বা ৰাজকীয় শক্তি প্ৰদানকাৰী হিন্দু পৌৰাণিক কাহিনী অনুসৰি, গজ লক্ষ্মীয়ে ইন্দ্ৰই (দেৱতাৰ ৰজা) হেৰুওৱা সম্পদ সাগৰৰ পৰা ঘূৰাই আনিছিল বসুধা নাৰায়ণনে দেৱীৰ নামটোৰ বাবে "হাতীৰ দ্বাৰা পূজা কৰা" বুলি ব্যাখ্যা কৰিছে

গজলক্ষ্মীৰ এই চিত্ৰণ খ্ৰীষ্টপূৰ্ব দ্বিতীয় শতিকাৰ পৰা পিছৰ সময়ছোৱাত সম্ভৱতঃ বৌদ্ধ প্ৰেক্ষাপটত পোৱা গৈছে, ,    ,   , . 22, 1935,   আৰু খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ১২৫-১০০পৰা ভাৰহুতৰ বৌদ্ধ স্তুপ সমূহত দেখা পোৱা গৈছে দেৱীৰ চিত্ৰণ খ্ৰীষ্টপূৰ্ব প্ৰথম শতিকাৰ এজিলিজৰ মুদ্ৰা আৰু কৌচাম্বিৰ তৃতীয় শতিকাৰ মুদ্ৰাত দেখা পোৱা যায় এগৰাকী মহিলাৰ সৈতে চিত্ৰিত এটা বা দুটা হাতী গৌতম বুদ্ধৰ জন্মৰ প্ৰতীক বুলি ভবা হয় 

ধ্ৰুপদী স্থানীয় কলিঙ্গ স্থাপত্য শৈলীত উৰিষ্যাৰ মন্দিৰবোৰত প্ৰায়ে ললিতাসনত গজলক্ষ্মীৰ চিত্ৰ থাকে আৰু এই চিত্ৰ তেওঁলোকৰ ললাটবিম্বা বা মন্দিৰৰ দুৱাৰমুখৰ ওপৰত কেন্দ্ৰীয় সুৰক্ষামূলক প্ৰতিচ্ছবি 

কম্বোডিয়াৰ চিয়েম ৰিপৰ বেণ্টেয় শ্ৰেইৰ মন্দিৰৰ টাইম্পানাৰ এটা গোলাপী শিলত গজলক্ষ্মী দেৱীৰ এক সুন্দৰ ভাস্কৰ্যযুক্ত ছবি আছে এক হাজাৰ বছৰতকৈও অধিক পুৰণি, এই টাইম্পানামটো সৃষ্টি কৰাৰ সময়ত যি ৰূপৰ আছিল, আজিও ঠিক একেই সুন্দৰতাৰে ই বৰ্তি আছে 
গজলক্ষ্মীক গোৱা আৰু কোঙ্কণৰ বহু ঠাইত উৰ্বৰতাৰ দেৱী হিচাপে উপাসনা কৰা হয়, তেওঁলোকৰ মাজত দেৱী গৰাকী গজন্তলক্ষ্মী, গজলক্ষ্মী, কেলবাই বা ভাউকা দেৱী আদি নামৰে জনপ্ৰিয় বিভিন্ন কোঙ্কণী সম্প্ৰদায়ে এইগৰাকী দেৱীক তেওঁলোকৰ তত্ত্বাৱধায়িনী দেৱতা হিচাপে পূজে

টিম'থি টেইলৰৰ মতে, গুণ্ডেষ্ট্ৰাপ কোলড্ৰনৰ প্লেট বিত হস্তীৰ সৈতে চিত্ৰায়িত কৰা দেৱীগৰাকীৰ সৈতে আৰু গজলক্ষ্মীৰ সম্পৰ্ক থাকিব পাৰে,  (1992),   ,  , 266: 84-89.

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:হিন্দু দেৱী
শ্ৰেণী:লক্ষ্মী
খৰিকাজাই ফুলৰ এডাল গজৰা
গজৰা হৈছে দক্ষিণ এচিয়াৰ মহিলাসকলে উৎসৱ, অনুষ্ঠান, বিয়া বা দৈনন্দিন পৰম্পৰাগত সাজ-পোছাকৰ সৈতে পিন্ধা চুলিৰ সজ্জা হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা ফুলৰ মালা এই গজৰা সাধাৰণতে বিভিন্ন প্ৰজাতিৰ খৰিকাজাই ফুলেৰে তৈয়াৰ কৰা হয় যদিও আজিকালি গজৰাত গোলাপ, ক্ৰছেণ্ড্ৰা আৰু বাৰ্লেৰিয়া দৰে ফুলৰ ব্যৱহাৰো বহুলভাৱে কৰা হয় ইয়াক খোপা বা বেণী দুয়োটাৰে সৈতে পিন্ধিব পাৰি ভাৰতৰ মহিলাসকলে সাধাৰণতে পৰম্পৰাগত সাজ-পোছাকৰ লগতে কেশসজ্জাৰ বাবে গজৰা পৰিধান কৰে ইয়াক প্ৰধানকৈ উৎসৱৰ সময়ত আৰু কিছুমান বিশেষ অনুষ্ঠানত হাতৰ মণিবন্ধত পৰিধান কৰা হয় 

গজৰা হৈছে একপ্ৰকাৰৰ চুলিৰ সজ্জা আৰু ই কোনো ধৰণে চুলি বান্ধি ৰখাত সহায় নকৰে ভাৰতত গহনাবোৰৰ ওপৰত এক প্ৰকাৰৰ মুকুতাৰ শিল্পকলাকো গজৰা বোলে 

উৎপত্তিৰ ইতিহাস
হিন্দু পৌৰাণিক কাহিনী অনুসৰি নৱবিবাহিত বা বিবাহিত মহিলাই পিন্ধা পৰম্পৰাগত শোলা শৃংগাৰ বা ষোল্ল প্ৰকাৰৰ অলংকাৰৰ ভিতৰত গজৰা আছিল এক গুৰুত্বপূৰ্ণ আনুষংগিক বস্তু হিন্দু বিয়াৰ প্ৰথা অনুসৰি কইনাক ষোল্ল প্ৰকাৰৰ অলংকাৰেৰে শোভা বঢ়োৱাৰ প্ৰথা আছে, ইয়াৰে গজৰা হৈছে মূৰৰ অলংকাৰৰ অন্যতম প্ৰথমে কইনাৰ চুলি টান বেণী বা বানত বান্ধি লোৱা হয়, আৰু ইয়াৰ লগত এডাল বা অধিক গজৰা সংলগ্ন কৰা হয়

প্ৰাচীন আৰু আধুনিক যুগত গজৰা
প্ৰাচীন কালত মহিলাসকলে প্ৰধানকৈ সকলো ধৰ্মীয় আৰু উৎসৱৰ বাবে গজৰা পিন্ধিছিল সেই সময়ত গজৰা তৈয়াৰ কৰিবলৈ সাধাৰণতে খৰিকাজাই ফুলেই ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল কাৰণ এই ফুলক শুভ বুলি গণ্য কৰা হৈছিল আৰু ইয়াৰ প্ৰবল সুগন্ধি দিনটোলৈ বৰ্তি থাকিছিল হিন্দু পৌৰাণিক কাহিনী অনুসৰি ফুলৰ অৰ্থ অতি গভীৰ এইবোৰ কেৱল সৌন্দৰ্য্যৰ বাবেই নহয় মহিলাসকলে চুলিত লগোৱা ফুল প্ৰেম, শুভকামনা, সুখ, সমৃদ্ধিৰ প্ৰতীক বিশ্বাস কৰা হয় যে বেছিভাগ মহিলাই কেৱল নিজৰ ঠাইত ইতিবাচক বাতাৱৰণ সৃষ্টি কৰিবলৈকে চুলিত গজৰা পৰিধান কৰে 
যদিও সময়ৰ লগে লগে গজৰাৰ প্ৰস্তুত আৰু প্ৰয়োগৰ ক্ষেত্ৰত নানা পৰিৱৰ্তন ঘটিছে, তথাপিও গজৰা তৈয়াৰ কৰাত খৰিকাজাই ফুলৰ বহুল ব্যৱহাৰ বৰ্তমানো অব্যাহত আছে 

আজিকালি সাধাৰণতে কইনাসকলে বিয়াৰ দিনা বা ভাৰতীয় শাস্ত্ৰীয় নৃত্যশিল্পীয়ে নৃত্য প্ৰদৰ্শনৰ সময়ত গজৰা পিন্ধে এইবোৰৰ বাহিৰেও দক্ষিণ ভাৰতৰ বেছিভাগ মহিলাই ধৰ্মীয় আৰু উৎসৱৰ সময়ত গজৰা পৰিধান কৰে

গজৰাৰ ৰং প্ৰথম অৱস্থাত বগা আৰু সামগ্ৰিক ৰূপত অত্যন্ত সহজ আছিল কিন্তু সময়ৰ লগে লগে ভাৰতীয় সমাজৰ বিভিন্ন শ্ৰেণীৰ মহিলাৰ মাজত হালধীয়া আৰু কমলা ৰঙৰ গজৰায়েও অপৰিসীম জনপ্ৰিয়তা লাভ কৰিছে ভাৰতীয় চিনেমাৰ কেইবাটাও গীত আৰু নৃত্যৰ ক্ৰমৰ মূল বিষয়বস্তু হিচাপে গজৰা ব্যৱহাৰ হৈছে ইয়াৰ উপৰিও ঐশ্বৰ্য ৰায়, শিল্পা শেট্টী, ৰেখাৰ দৰে ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ অভিনেত্ৰীসকলে ৰেড কাৰ্পেটত গজৰা পৰিধানেৰে ৰেচম শাৰীসমূহক পৰিপূৰক কৰি প্ৰকাশ কাৰিছে সুপৰিচিত ইণ্ডি-পপ গায়িকা আৰু জাজ সংগীতজ্ঞ ঊষা উথুপ তেওঁ পৰিধান কৰা গজৰাৰ বাবেও সুপৰিচিত

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:শোভাবৰ্ধক শিল্পকলা
গটফ্ৰিড উইলহেল্ম লেইবনিজ (ইংৰাজী:   () ) এজন জাৰ্মান দাৰ্শনিক আৰু গণিতজ্ঞবিশ্বৰ কুৰিগৰাকী মহান গণিতজ্ঞ,সম্পা: অভিজিত শৰ্মা বৰুৱা,দ্বিতীয় প্ৰকাশ জুলাই ২০১৮ পৃষ্ঠা নং ৩৯ কেলকুলাছৰ আৱিষ্কাৰক হিচাপে তেখেতক সন্মান জনোৱা হয় তেওঁৰ ব্যৱহৃত কেলকুলাছৰ অংকপাতন পদ্ধতি বা নোটেশ্বনসমূহ বৰ্তমানেও ব্যৱহাৰ কৰা হয় আধুনিক কম্পিউটাৰৰ মূল আধাৰ দ্বৈত পদ্ধতি তেওঁৰ উদ্ভাৱন পদাৰ্থবিজ্ঞান, জীৱবিজ্ঞান, সম্ভাৱনা তত্ত্ব, তথ্য বিজ্ঞান আদিত তেওঁৰ ব্যাপক অৱদান আছে

জন্ম আৰু বংশ পৰিচয়
১৬৪৬ চনৰ ১ জুলাইত ছাক্সনিৰ লিফজিগত গটফ্ৰিড লেইবনিজৰ জন্ম হয় তেওঁৰ দেউতাকৰ নাম আছিল ফ্ৰেডৰিক লেইবনিজ আৰু মাকৰ নাম কেথেৰিণা স্কমুক তেওঁৰ দেউতাক লিপজিগ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ এজন অধ্যাপক আছিল বিশ্বৰ কুৰিগৰাকী মহান গণিতজ্ঞ,সম্পা: অভিজিত শৰ্মা বৰুৱা,দ্বিতীয় প্ৰকাশ জুলাই ২০১৮ পৃষ্ঠা নং ৩৯ লেইবনিজক ৩ জুলাইত লাইপজিগৰ ছেণ্ট নিকলাচ গীৰ্জাত অভিসিঞ্চিত কৰা হয় তেওঁৰ ধৰ্মপিতা আছিল লুথেৰান ধৰ্মতত্ত্ববিদ মাৰ্টিন গেইয়াৰ ,  ,       :  .  ..,  1969, . 3. লেইবনিজৰ মাথোঁ ছবছৰ বয়সতে তেওঁৰ পিতৃৰ মৃত্যু হয় আৰু তাৰ পিছত তেওঁৰ মাতৃয়ে তেওঁক লালন-পালন কৰে৷

শিক্ষা
 ১৫ বছৰ বয়সত তেওঁ দেউতাক কাম কৰা বিশ্ববিদ্যালত ভৰ্তি হ'ল আৰু ১৬৬২ চনত দৰ্শনত স্নাতক ডিগ্ৰী লয় বিশ্বৰ কুৰিগৰাকী মহান গণিতজ্ঞ,সম্পা: অভিজিত শৰ্মা বৰুৱা,দ্বিতীয় প্ৰকাশ জুলাই ২০১৮ পৃষ্ঠা নং ৩৯
 ১৬৬৪ চনত তেওঁ দৰ্শনত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লয় বিশ্বৰ কুৰিগৰাকী মহান গণিতজ্ঞ,সম্পা: অভিজিত শৰ্মা বৰুৱা,দ্বিতীয় প্ৰকাশ জুলাই ২০১৮ পৃষ্ঠা নং ৩৯
 ১৬৬৫ চনত তেওঁ আইনত স্নাতক ডিগ্ৰী লয় বিশ্বৰ কুৰিগৰাকী মহান গণিতজ্ঞ,সম্পা: অভিজিত শৰ্মা বৰুৱা,দ্বিতীয় প্ৰকাশ জুলাই ২০১৮ পৃষ্ঠা নং ৩৯
 আল্টডৰ্ফ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ১৬৬৬ চনত আইনত ডক্টৰেট লাভ কৰেবিশ্বৰ কুৰিগৰাকী মহান গণিতজ্ঞ,সম্পা: অভিজিত শৰ্মা বৰুৱা,দ্বিতীয় প্ৰকাশ জুলাই ২০১৮ পৃষ্ঠা নং ৩৯

কৰ্মজীৱন
 লেইবনিজৰ নুৰেমবাৰ্গৰ এলকেমিকেল ছ'চাইটিৰ সচিব হিচাপে চাকৰিত যোগদান কৰে বিশ্বৰ কুৰিগৰাকী মহান গণিতজ্ঞ,সম্পা: অভিজিত শৰ্মা বৰুৱা,দ্বিতীয় প্ৰকাশ জুলাই ২০১৮ পৃষ্ঠা নং ৪০
 ১৬৭৫ চনত লেইবনিজে 'ফ্ৰান্স একাডেমী অব ছায়েন্স'ৰো সন্মানীয় বিদেশী সদস্য পদ লাভ কৰে বিশ্বৰ কুৰিগৰাকী মহান গণিতজ্ঞ,সম্পা: অভিজিত শৰ্মা বৰুৱা,দ্বিতীয় প্ৰকাশ জুলাই ২০১৮ পৃষ্ঠা নং ৪০
 ১৬৭৭ চনত তেওঁক 'প্ৰাইভি কাউন্সিলৰ অৱ জাষ্টিছ' পদ দিয়ে বিশ্বৰ কুৰিগৰাকী মহান গণিতজ্ঞ,সম্পা: অভিজিত শৰ্মা বৰুৱা,দ্বিতীয় প্ৰকাশ জুলাই ২০১৮ পৃষ্ঠা নং ৪০

অৱদান
হাইজিনছক গুৰু হিচাপে লৈ লেইবনিজে গণিত আৰু পদাৰ্থবিজ্ঞানৰ এই দুই শাখাত নিজে পঢ়িবলৈ ল'লে আৰু কলন গতিৰ আৱিষ্কাৰৰ দিশতো নিজা কাম-কাছ আৰম্ভ কৰিলে ১৬৭৩ চনত তেওঁ ইংলেণ্ডলৈ আহে তাত তেওঁ হেনৰী অল্ডনবাৰ্গ আৰুজন কলিন্সৰ সান্নিধল্যৈ আহ লংণ্ডণৰ ৰয়েল ছ'চাইটিৰ সন্মুখত তেওঁ নিজেই ডিজাইন কৰি সজা এটি কেলকুলেটিং মেচিন প্ৰদৰ্শন কৰে মেচিনটোৱে যাোগ, বিয়োগ, পূৰণ আৰু হৰণ - এই আটাইকেইটা প্ৰাথমিক ক্ৰিয়া কৰিবলৈ সক্ষম আছিল লেইবনিজে কলণ গণিত সম্পৰ্কত গুৰুত্বপূৰ্ণ কাম-কাজ আৰম্ভ কৰিছিল ১৬৭৪ চনত কল গণিতৰ 'লেইবনিজৰ সূত্ৰ', 'লেইবনিজৰ অনুকূলন সূত্ৰ' আদিও তেৱেঁই উলিয়াইছিল পাস্কেলৰ কেলকুলেটৰক তেওঁ পূৰণ হৰণ প্ৰক্ৰিয়া কৰিব পৰাকৈ বিকাশ কৰিছিল ১৬৯৫ চনত তেওঁ পিনহুইল কেলকুলেটৰ নামৰ এক নতুধ প্ৰকাৰৰ কেলকুলেটৰৰ বিষয়ে জানিবলৈ দিছিল আৰু লেইবনিজ হুইল আৱিষ্কাৰ কৰিছিল বিশ্বৰ কুৰিগৰাকী মহান গণিতজ্ঞ,সম্পা: অভিজিত শৰ্মা বৰুৱা,দ্বিতীয় প্ৰকাশ জুলাই ২০১৮ পৃষ্ঠা নং ৪৩

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:সপ্তদশ শতিকাৰ জাৰ্মান বিজ্ঞানী
শ্ৰেণী:সপ্তদশ শতিকাৰ জাৰ্মান গণিতবিদ
শ্ৰেণী:পদাৰ্থ বিজ্ঞানী
শ্ৰেণী:১৬৪৬ চনত জন্ম ব্যক্তি
শ্ৰেণী:১৭১৬ চনত মৃত্যু হোৱা ব্যক্তি
গড় দ'ল বা গড় দৌল শোণিতপুৰ জিলাত অৱস্থিত ভাৰতীয় পুৰাতত্ত্ব বিভাগৰ সংৰক্ষিত স্থান ই অসমৰ ৰাজ্যিক সংৰক্ষিত স্মৃতিচিহ্নৰ অন্যতম ই তেজপুৰৰ পৰা প্ৰায় ৭ কিঃমিঃ নিলগত তৰাজান কুমাৰগাঁৱত অৱস্থিত গড় দ'লৰ ভাৰতীয় পুৰাতত্ত্ব অনুসন্ধান বিভাগে প্ৰদান কৰা নম্বৰ হ'ল --95 ইয়াৰ মাটি কালি প্ৰায় ২৫০২৫০ বৰ্গ মিটাৰ ইয়াত ইটাৰ দুশাৰী সাঁচ পোৱা গৈছে যাক কোনো মন্দিৰৰ বেদী বুলি অনুমান কৰা হয় ইয়াৰ ধ্বংসাৱশেষ খ্ৰীষ্টীয় সপ্তম আৰু অষ্টম শতিকাৰ
গড় দৌলৰ প্ৰৱেশদ্বাৰ

হিন্দু শাস্ত্ৰ মতে এই ঠাই ৰজা বাণাসুৰে তেওঁৰ জীয়েক ঊষাক ৰাখিবলৈ সজোৱা গড় আছিল ঊষায়ে তাইৰ শৈশৱ ইয়াতেই অতিবাহিত কৰিছিল

গড় দৌলৰ ধ্বংসাৱশেষ বহু পৰিমাণে এতিয়াও আৱিষ্কৃত হোৱা নাই অসমৰ পুৰাতত্ত্ব অনুসন্ধান বিভাগে এই ধ্বংসাৱশেষ উদ্ধাৰ আৰু সংৰক্ষণৰ বাবে কাম কৰি আছে লগতে ইয়াক পৰ্যটন ক্ষেত্ৰ হিচাপে গঢ় দিবলৈ এটি উদ্যান নিৰ্মাণ কৰাইছে

তথ্য উৎস

বাহ্যিক সংযোগ
 

শ্ৰেণী:অসমৰ সংৰক্ষিত স্মৃতিচিহ্ন
শ্ৰেণী:শোণিতপুৰ জিলাৰ পৰ্যটনস্থলী
মধ্যযুগৰ অসমীয়া লিপিত গঢ় লৈ উঠা তিনিটা বিশেষ শৈলী হল ক্ৰমে গড়গঞা, কাইথেলী বা লহকৰী আৰু বামুণীয়া এই তিনিটা শৈলীৰ প্ৰকাৰভেদৰ কথা মুখ বাগৰি আহি পণ্ডিত হেমচন্দ্ৰ গোস্বামী সম্পাদিত      গ্ৰন্থৰ যোগেদি সাহিত্যিক মৰ্যদা পায়হি  এই গ্ৰন্থখনিৰ পাতনিত সূৰ্য্যকুমাৰ ভূঞাই অসমীয়া লিপিৰ শৈলীৰ বিষয়ে এইদৰে উল্লেখ কৰিছে: 

গড়গঞা শৈলীৰ উৎপত্তি, নামাকৰণ আৰু বিকাশ

200গড়গঞা লিপি (বুৰঞ্জীৰ পৰা)

অসমীয়া লিপিৰ ক্ৰমবিকাশৰ ইতিহাস অধ্যয়ন কৰিলে দেখা যায় যে মধ্যযুগীয়া অসমীয়া লিপিৰ তিনিটা শৈলীৰ ভিতৰৰে এটা উল্লেখযোগ্য শৈলী হ'ল গড়গঞা শৈলী, যাক বহুতে গড়গঞা লিপি বুলিও উল্লেখ কৰিছে প্ৰকৃততে ই কোনো সুকীয়া লিপি নহয় মধ্যয়ুগীয়া অসমীয়া লিপিত গঢ় লৈ উঠা লিখন শৈলীৰ এক ভিন্নতাহে মধ্যযুগীয় অসমত আহোম ৰজাৰ ৰাজধানী গড়গাঁৱক কেন্দ্ৰ কৰি গঢ় লৈ উঠা লিপি শৈলীকে গড়গঞা শৈলী বোলা হয় আহোম ৰাজত্বত লিখা-মেলাৰ কাম নিয়াৰিকৈ সম্পন্ন কৰাৰ বাবে বিভিন্ন বিষয়-ববীয়া নিয়োগ কৰাৰ বিষয়ে বুৰঞ্জীৰ পাতত পোৱা যায় সেই অনুসৰি স্বৰ্গদেৱসকলে পুথি-পাঁজি লিখাবলৈ আৰু নকল কৰাবলৈ 'লেখক বৰুৱা' নামৰ এশ্ৰেণী বিষয়া নিয়োগ কৰিছিল তেওঁলোকে 'লেখক'ৰ হতুৱাই পুথি নকল কৰি ৰাজ ভঁৰাললৈ পঠাই দিছিল 

আহোম ৰাজধানী গড়গাঁৱক কেন্দ্ৰ কৰি পুৰণি পুথি-পাঁজি লিখা বা নকল কৰা কামত যিটো লিপি শৈলীয়ে গা কৰি উঠিছিল সেয়ে গড়গঞা শৈলী সেয়ে এই লিপিৰ নামাকৰণ ভৌগোলিক বুলি আমি কব পাৰোঁ সত্যেন্দ্ৰ নাথ শৰ্মাই অসমীয়া সাহিত্যৰ সমীক্ষাত্মত ইতিবৃত্ততো এই নামাকৰণৰ বিষয়ে এইদৰে উল্লেখ কৰিছে - আহোম ৰাজধানীক কেন্দ্ৰ কৰি উজনিত এই লিপিভংগীৰ প্ৰচলন হয় কাৰণেই ইয়াৰ নামাকৰণ হয় গড়গঞা 

সৰ্বেশ্বৰ কটকীৰ অসমীয়া প্ৰাচীন লিপি গ্ৰন্থৰ ভূমিকাত মহেশ্বৰ নেওগএ গড়গঞা শৈলীৰ বৈশিষ্ট্যৰ বিষয়ে কৈছে যে ই "বৰ সৰল আৰু নিৰলংকাৰ" আনহাতে ৰাজকীয় পৃষ্ঠপোষকতাত লিখা বাবেই হয়তো এই শৈলীৰ আখৰবোৰ ধুনীয়া আৰু একে গঢ়ৰ হোৱা দৃষ্টিগোচৰ হয় এই ক্ষেত্ৰত লীলা গগৈয়ে গড়গঞা শৈলীৰ বৈশিষ্ট্যৰ বিষয়ে দিয়া মন্তব্য উল্লেখযোগ্য তেখেতে কৈছে যে - ৰজাই 'লেখাৰু' নামে এটা খেলক লিপিকাৰক হিচাপে নিযুক্তি দিয়াত আৰু এনে লেখাৰুয়ে পুথিবোৰ লিখা বাবে আখৰবোৰ ধুনীয়া আৰু একে গঢ়ৰ কেইটামান যুক্তাক্ষৰ, ঠ, ন, ল আদি কেইটামান বৰ্ণ বাহিৰে বাকীবোৰ অসমীয়া বৰ্ণ গঢ় আধুনিক লিপিৰ আৰ্হিৰ লগত মিলে  লীলা গগৈৰ এই মন্তব্যৰ সৈতে প্ৰায়ভাগ অসমীয়া লিপি বিষয়ক বিশেষজ্ঞই একমত প্ৰকাশ কৰা দেখা যায়

গড়গঞা শৈলীত পোনপ্ৰথমে বুৰঞ্জী পুথবোৰ লিখা আৰু নকল কৰা হৈছিল কিন্তু পাছলৈ বিভিন্ন পদপুথি আৰু অভিলেখো গড়গঞা শৈলীত ৰচিত হৈছিল সেয়েহে হেমচন্দ্ৰ গোস্বামীয়ে     গ্ৰন্থত অসমীয়া হাতেলিখা পুথিৰ তালিকা কৰোতে ৩৭খন গড়গঞা শৈলীৰ পুথিৰ ভিতৰত মাত্ৰ এখনহে বুৰঞ্জীৰ পুথি পাইছিল, বাকী আটাইকেইখন পুথিয়েই আছিল পদপুথি

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:অসমৰ ভাষা আৰু লিপি
গড়গঞা সন্দিকৈ ফুকন(?-১৬৯৫)ৰ প্ৰকৃত নাম আছিল চেংকাক লৰাৰজাৰ দিনত পূৰ্বৰ নেওগ পদপীৰ পৰা ফুকন হয় গদাপাণি বা গদাধৰ সিংহ তেওঁৰ প্ৰিয় ব্যক্তি আছিল আৰু তেওঁক সমৰ্থনো কৰিছিল পলাই থকাৰ সময়ত তেওঁ গদাপাণিৰ লগত গোপনে যোগাযোগ ৰাখিছিল আৰু তেওঁৰ উদ্যোগতেই কলিয়াবৰৰ ৰাজ বিষয়াসকলে গদাপাণিক ৰজা পাতিছিল ১৬৮২ চনত স্বৰ্গদেৱে তেওঁক বৰফুকন পাতে গড়গঞা সন্দিকৈ ফুকন আহোমসকলৰ এজন দক্ষ বিষয়া আছিল গুৱাহাটীৰ উমানন্দ শিৱমন্দিৰ স্থাপনত তেৱেঁই তত্বাবধান কৰিছিল বৰ্মন, শিৱনাথ (২০০০). অসমীয়া জীৱনী অভিধান. চ'ফিয়া প্ৰেছ এণ্ড পাব্লিচাৰ্ছ প্ৰা: লি:, গুৱাহাটী. পৃ: ৬৭

তথ্য সমল

শ্ৰেণী:সংক্ষিপ্ত জীৱনী
গড়গাঁও বা চে'-হুঙ (, ,উচ্চাৰণ::) আহোম ৰাজ্যৰ ৰাজধানী আছিল ১৫৪০ চনত স্বৰ্গদেউ চুক্লেংমুঙে গড়গাঁৱত আহোম ৰাজ্যৰ ৰাজধানী স্থাপন কৰিছিলবৰুৱা (১৯৩০) (টাই-আহোম ভাষা, ইংৰাজী ভাষাত), আহোম-বুৰঞ্জী, বেপ্টিষ্ট মিছন প্ৰেছ, কলকাতা  বৰ্তমান এই স্থান অসমৰ শিৱসাগৰ জিলাত অৱস্থিত গড়গাঁও শিৱসাগৰ চহৰৰ পৰা ১৩ কিলোমিটাৰ নিলগত অৱস্থিত ১৫৪০ চনতে স্বৰ্গদেউ চুক্লেংমুঙে গঁড়গাঁৱত কাৰেং ঘৰ কাঠ আৰু শিলেৰে নিৰ্মাণ আৰম্ভ কৰিছিল তাৰ পাছত স্বৰ্গদেউ প্ৰমত্ত সিংহয়ে ইয়াক ইটাৰে নিৰ্মাণ কৰে তেওঁ গড়গাঁও কাৰেঙৰ চাৰিওফালে প্ৰায় পাঁচ কিলোমিটাৰ দৈৰ্ঘ্যৰে ইটাৰ দেৱাল আৰু প্ৰৱেশদ্বাৰ নিৰ্মাণ কৰিছিল ১৭৫২ চনত কাৰেংঘৰটো বেয়াকৈ ক্ষতি হয় সেয়ে আহোম স্বৰ্গদেউ ৰাজেশ্বৰ সিংহই ইয়াক পুনৰ নিৰ্মাণ কৰায়

নামৰ উৎপত্তি
গড়গাঁৱৰ অতীতত নাম হেমেনাবাৰী আছিল ৰাজধানী হোৱাৰ আগতে ইয়াত হেমেনা নামৰ মানুহ এজনৰ মাটি-বাৰী আছিল কথিত আছে যে স্বৰ্গদেউ চুক্লেনমুঙৰ পত্নী চাওচিঙে সমসাময়িক চীন দেশৰ শান ৰাজ্যৰ ৰাজপ্ৰসাদৰ আৰ্হিত নতুন ৰাজধানী নক্সা সাজি উলিয়াইছিল গড়গাঁৱৰ নিৰাপত্তা ব্যৱস্থা অতি সুৰক্ষিত আছিল তেওঁৰ পৰামৰ্শ অনুসৰি গড়গাঁৱৰ চাৰিওফালে খাৱৈ খান্দি ওখ গড় বন্ধা হৈছিল গড়গাঁও নামৰ মূল বিশেষত্ব এই যে গড় মাৰি ৰাজধানী পতাৰ বাবেই এই ঠাইৰ নাম গড়গাঁও হল 
বিৱৰণ
চাৰিওদিশে খাৱৈ খান্দি গড় বন্ধোৱা প্ৰথা টাই আহোম সকলৰ মাজত প্ৰচলিত গড়গাঁৱক সুৰক্ষিত কৰি ৰাখিবলৈ গড়ৰ বাহিৰে পানী থকা পুখুৰীৰ সমান দ আৰু বহল খাৱৈ খান্দি ৰাখে আৰু বৰষুণৰ ফলত যাতে গড়ৰ মাটি খহি নাযায় আৰু গড়ৰ মাজেদি যাতে শত্ৰুপক্ষ সোমাব নোৱাৰে তাৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখি গড়ৰ ওপৰত কোটোহা বাঁহ ৰোৱা হৈছিল ৰাজধানী সুৰক্ষাৰ বাবে বাজ গড়, ভিতৰ গড় আৰু ইটা গড়কে আদি কৰি তিনিখাপৰ গড় নিৰ্মাণ কৰি লৈছিল গড়গাঁৱৰ কাৰেংঘৰ পূৰ্বে কাঠবাঁহৰ এটা দুমহলীয়া চাংঘৰ আছিল পিছত স্বৰ্গদেউ প্ৰতাপ সিংহয়ে গড়গাওঁ নগৰ সুৰক্ষিত কৰিবৰ উদ্দেশ্যে নগৰৰ চাৰিওকাষে বাঁহগড় নিৰ্মাণ কৰাই দহখন দুৱাৰ আৰু তিনিখন সিংহদুৱাৰ স্থাপন কৰিছিল পিছলৈ স্বৰ্গদেউ ৰুদ্ৰ সিংহয়ে (১৬৯৬১৭১৪খৃঃ) গড়গাঁৱত পকী পূজাঘৰ আৰু গোবিন্দ দৌল নিৰ্মাণ কৰাইছিল 

১৬৬৩ চনত অসম আক্ৰমণ কৰা মোগল চুবেদাৰ মীৰ জুমলায়ে কিছুকাল গড়গাঁৱত কটাইছিল তাৰপিছত ১৬৬৩ চনৰ ২৩ জানুৱাৰী তাৰিখে আহোম স্বৰ্গদেউ জয়ধ্বজ সিংহ আৰু মোগলৰ সেনাপতি মীৰ জুমলায়ে তিপামৰ ঘিলাধাৰী ঘাট নামে ঠাইত ঘিলাধাৰী ঘাটৰ সন্ধিত স্বাক্ষৰিত কৰাৰ পিছত গড়গাঁও পুনৰ আহোমৰ অধীনলৈ আহে ১৭৬৯ চনত মোৱামৰীয়া বিদ্ৰোহী আৰু মৰাণে কিছুকাল গড়গাঁও দখল কৰিছিল 
চিত্ৰ বিঠিকা 

তথ্য উৎস

শ্ৰেণী:অসমৰ ইতিহাস
শ্ৰেণী:অসমৰ পৰ্যটনস্থলী
শ্ৰেণী:আহোম ৰাজ্যৰ ৰাজধানী
গড়মা কুৱঁৰী(১৬ শতিকা) গৌড়দেশৰ বাদচাহৰ ছোৱালী আছিল তেওঁ কমতাৰাজৰ পত্নী আছিল বিয়াৰ পিছত কমতা ৰজাই তেওঁক হিন্দু কৰি লয় আৰু নাম ৰাখে সুশুদ্ধি চন্দ্ৰশেখৰ নামৰ এজন ৰজাৰ পুৰোহিত পুত্ৰৰ লগত গোপন প্ৰণয়ৰ কথা জানিব পাৰি কমতাৰাজে তেওঁক বন্দী কৰি ৰাখিছিল জীয়েকক বন্দী কৰাৰ খবৰ পাই গৌড় ৰজাই তেওঁৰ তোলনীয়া পুত্ৰ তুৰ্বকক কমতা ৰাজ্য আক্ৰমণ কৰিবলৈ পঠিয়ায় ইতিমধ্যে সুশুদ্ধিয়ে কছাৰী ৰজা নেচুংফালৈ বাৰ্তা পঠিওৱাত কছাৰী ৰজাই তেওঁক কছাৰী ৰাজ্যলৈ লৈ যায় কছাৰী ৰাজ্যতে সুশুদ্ধিয়ে গৌড় মা বা গঢ়মা নাম পায় আৰু প্ৰসিদ্ধি লাভ কৰে পিছলৈ আহোম আৰু কছাৰীসকলৰ মাজত হোৱা যুজঁত জয়লাভ কৰি আহোম স্বৰ্গদেউ চুজংমুঙে গড়মা কুৱঁৰীক কুৱঁৰী কৰি গড়গাৱলৈ লৈ যায় বৰ্মন, শিৱনাথ (২০০০). অসমীয়া জীৱনী অভিধান. চ'ফিয়া প্ৰেছ এণ্ড পাব্লিচাৰ্ছ প্ৰা: লি:, গুৱাহাটী. পৃ: ৬৭-৬৮ বুৰঞ্জীৰ এই চৰিত্ৰটিক লৈ সাহিত্যিক নৱকান্ত বৰুৱাই গড়মা কুৱৰী নামৰ উপন্যাস ৰচনা কৰিছিল

তথ্য সমল

শ্ৰেণী:সংক্ষিপ্ত জীৱনী
240গড়মূৰ সত্ৰৰ বাটচ'ৰা
গড়মূৰ সত্ৰ অসমৰ চাৰি ৰাজ সত্ৰৰ তৃতীয় শাৰীৰ সত্ৰ স্থাপন কাল হিচাপে দ্বিতীয় প্ৰতিষ্ঠাপক সত্ৰাধিকাৰ শ্ৰী শ্ৰী জয়হৰিদেৱ প্ৰথমে গড়মূৰ সত্ৰ দুখন আছিল এখন বৰ গড়মূৰ আৰু আনখন সৰু গড়মূৰ দুয়োখন মাজুলীৰ সাৰজানৰ কাষত ওচৰা-ওচৰিকৈ আছিল পাছত দুয়োখন চামিল হৈ এক হয় আহোম ৰজা প্ৰতাপ সিংহই বন্ধোৱা ছেৱাতল গড়ৰ মূৰতে স্থাপন কৰা বাবে সত্ৰখনৰ নাম হয় গড়মূৰ সত্ৰ বাকী তিনিখন ৰাজ সত্ৰৰ দৰে এইখন সত্ৰৰ আজিলৈকে এবাৰো স্থান পৰিৱৰ্ত্তন কৰিব লগা হোৱা নাই আগতে গড়মূৰ সত্ৰৰ অতুল ঐশ্বৰ্য্য সম্পত্তি আছিল ১৮৩৬ চনত ডেভিদ স্কটৰ ইস্তহাৰত সন্মতি নিদি ইংৰাজৰ আনুগত্য স্বীকাৰ নকৰাত সত্ৰৰ ২৪০০০ পুৰা লাখেৰাজ ভূমি বৃত্তি পৰিত্যাগ কৰিব লগা হয় এই ঘটনা চলাজনা অধিকাৰ শ্ৰী শ্ৰী ৰঘুদেৱৰ দিনত ঘটে বৰ্তমান সত্ৰখন বিশেষকৈ ইচ্ছাকৃত বৰঙনিৰ ওপৰতহে চলি আছে

ইতিহাস

সত্ৰখনৰ ভিতৰচৰা
গড়মূৰ সত্ৰৰ এক দৃশ্য

সত্ৰৰ কাম-কাজ

সত্ৰ ৰ কাম কাজ বিলাক হৈছে কলা সংস্কৃতি আদি বৰ্তাই ৰখা
সত্ৰাধিকাৰসকলৰ তালিকা
শ্ৰী শ্ৰী গড়মূৰ সত্ৰৰ প্ৰয়াত সত্ৰাধিকাৰ প্ৰভুৰ আৱক্ষ মূৰ্ত্তি
এতিয়ালৈকে ১৫জন ব্যক্তিয়ে সত্ৰাধিকাৰ পদত অধিষ্ঠিত হৈছে

১) ৺ জয়হৰিদেৱ

২) ৺ লক্ষ্মীনাৰায়ণদেৱ

৩) ৺ জয়ৰামদেৱ

৪) ৺ বলোৰামদেৱ

৫) ৺ হৰিদেৱ (প্ৰথম)

৬) ৺ কৃষ্ণদেৱ

৬) ৺ বাসুদেৱ

৭) ৺ ৰঘুদেৱ

৮) ৺ হৰিদেৱ (দ্বিতীয়)

৯) ৺ ভদ্ৰকৃষ্ণদেৱ

১০)৺ যোগচন্দ্ৰদেৱ

১১)৺ পীতাম্বৰদেৱ

১২)৺ কৃষ্ণচন্দ্ৰদেৱ

১৪)শ্ৰী শ্ৰী হৰিচন্দ্ৰ দেৱ

১৫)শ্ৰী শ্ৰী পৰমানন্দদেৱ (বৰ্তমানৰ সত্ৰাধিকাৰ)

লগতে চাওক
 সত্ৰ

তথ্য সংগ্ৰহ

 চাৰি ৰাজসত্ৰৰ বুৰঞ্জী - সম্পাদক : শিৰীষ কুমাৰ ভট্টাচাৰ্য্য, প্ৰকাশক : দক্ষিণপাট সত্ৰ শিষ্য সন্মিলন, প্ৰকাশ কাল : ১৯৯৭ চন
 পৱিত্ৰ অসম - সম্পাদক : ডমহেশ্বৰ নেওগ, প্ৰকাশক : ডপ্ৰদীপ ভূঞা, প্ৰধান সম্পাদক অসম সাহিত্য সভাৰ হৈ, প্ৰথম প্ৰকাশ : ১৯৬০চন
 প্ৰবন্ধ "অসমৰ সত্ৰানুষ্ঠান আৰু ৰজাঘৰীয়া পৃষ্ঠাপোষকতা" লিখক : ডমাধৱ চন্দ্ৰ গোস্বামী, ৰংপুৰ তিনিশ বছৰ উদযাপন সমিতি, শিৱসাগৰে প্ৰকাশ কৰা স্মৃতিগ্ৰন্থ "বুৰঞ্জীয়ে পৰশা ৰংপুৰত" প্ৰকাশিত, প্ৰকাশ কাল : ২০০০ চন

বাহ্যিক সংযোগ

শ্ৰেণী:সত্ৰ
শ্ৰেণী:যোৰহাট জিলাৰ পৰ্যটনস্থলী
:       

গঢ়ৱালী (গঢ়ৱালী ভাষাত: , ) এটি ভাৰতীয়-আৰ্য ভাষা যি কেন্দ্ৰীয় পাহাড়ী উপ-গোটৰ এই ভাষা মুখ্যতঃ হিমালয়ী ৰাজ্য উত্তৰাখণ্ডৰ গঢ়ৱাল প্ৰান্তত গঢ়ৱালী লোকে কয়

গঢ়ৱালীৰ কেইবাটাও স্থানীয় উপ-ভাষা আছে এই ভাষা লুপ্তপ্ৰায় নহয় (এথনলগৰ মতে ই "ভিগৰাছ"), কিন্তু ই ইউনেস্ক'ৰ এটলাছ অৰ ৱৰ্ল্ডছ লেংগুৱেজেছ ইন ডেঞ্জাৰত "ভালনাৰেবল" শাখাত অন্তৰ্ভুক্ত

 ভৌগোলিক বিতৰণ 
গঢ়ৱালী ভাষা মুখ্যতঃ ভাৰতৰ উত্তৰাখণ্ড ৰাজ্যৰ তেহৰী গঢ়ৱাল, পাউৰী গঢ়ৱাল, উত্তৰকাশী, চামোলী, ৰুদ্ৰপ্ৰয়াগ আৰু দেহৰাদুন জিলাত কোৱা হয় গঢ়ৱালী এই অঞ্চলৰ পৰা বহিৰ্গমন কৰা গঢ়ৱালী লোকেও কয়, সেয়ে এই ভাষা হিমাচল প্ৰদেশ, দিল্লী, হাৰিয়ানা, পাঞ্জাব আৰু উত্তৰ প্ৰদেশতো ভালেমান ব্যৱহাৰ কৰা হয় দিল্লী আৰু ৰাষ্ট্ৰীয় ৰাজধানি ক্ষেত্ৰত কমেও ৩.৫ নিযুত গঢ়ৱালী লোকে বাস কৰে

গঢ়ৱালী ভাষী লোকৰ সংখ্যাৰ সঠিক অনুমান কৰা কঠিন, কাৰণ ভিন ভিন প্ৰতিষ্ঠানে ভিন ভিন অনুমান আগবঢ়ায় ২০০১ চনৰ ভাৰতৰ জনগণনাৰ মতে ভাৰতত ২২৬৭৩১৪জন গঢ়ৱালী ভাষী লোক আছিল তাৰ বিপৰীতে, এথনলগৰ মতে এই সংখ্যা ২৯২০০০০, ২০০৫ চনত 6:       . .. ,    

:  ,        :      2014   "       :   "   ,  ,   শেহতীয়া ২০১১ চনৰ লোকপিয়ল অনুসৰি ভাৰতত ২৪,৮২,০৮৯ জন লোকে গঢ়ৱালী ভাষা কয় এথনলগে বৰ্তমানে একেই অনুমান ব্যৱহাৰ কৰে

 নাম 
এথনলগৰ মতে, এই ভাষাক গঢ়ৱালা, গড়ৱাহী, গশৱাহী, গশৱালী, গিৰৱালী, গোডাউলী, গোৰৱালী, গুৰৱালী আৰু পাহাৰী গঢ়ৱালী নামেৰেও অভিহিত কৰা হয় গঢ়ৱালীৰ পণ্ডিত কুকৰেইথিয়ে কেৱল গডৱালীছ আৰু গড়ীছ ব্যৱহাৰ কৰে

 ইতিহাস 
গঢ়ৱাল ৰাজ্যৰ ৰাজকীয় পতাকা
ঐতিহাসিকভাৱে, মধ্য ভাৰতীয়-আৰ্য কালত কেইবাটাও প্ৰাকৃত প্ৰচলিত অছিল তাৰেই ভিতৰত খছ প্ৰাকৃতক গঢ়ৱালীৰ উৎস জ্ঞান কৰা হয়

গঢ়ৱালী ভাষাৰ আতাইতকৈ পুৰণী ৰূপ দশম শতিকাৰ, যি নুমিছমেটিক্স, ৰাজকীয় মোহৰ, শিলালিপি আৰু তাম্ৰ কাঁহী আদিৰ দেখা যায় তাৰেই এটি উদাহৰণ ৰজা জগতপালৰ শিলালিপি যি দেৱ প্ৰয়াগত স্থিত গঢ়ৱালী সাহিত্য প্ৰায় মৌখিক ৰূপত লোক কথা বা সংগীতৰ ৰূপত বৰ্তি আহিছে ১৭ শতিকালৈকে গঢ়ৱাল এক স্বাধীন ৰাজ্য আছিল   (2006).    . :  . স্বাভাৱিকতে, গঢ়ৱালী আছিল গঢ়ৱাল ৰাজ্যৰ চৰকাৰী ভাষা

 তথ্য সংগ্ৰহ 

শ্ৰেণী: ভাৰতৰ ভাষা
শ্ৰেণী: ভাষা