marsh-mellow/assamese_wikipedia huggingface dataset:
বাগো মেদাও, যাক মহিষী মাতৃ বা লেডী বাফেলো বুলি জনা যায়
বাগো মেদাওৰ এখন মন্দিৰ হিন্থা গোঁ পেগোদাত, বাগোত

বাগো মেদাও (মহিষী মাতৃ বা লেডী বাফেলো নামেও জনাজাত) হৈছে এখন বৰ্মী নাট (আত্মা), যাক বিশেষকৈ বাগো অঞ্চলত পূজা কৰা হয় (যদিও নিম্ন বৰ্মা জুৰিও উপাসনা দেখা যায়) বাগো মেদাওক এটা যুৱতী ৰূপে চিত্ৰিত কৰা হয়, যিয়ে এখন পানী মহিষৰ খোৰা পিন্ধি থাকে ই এক মহিলা মহিষী নাক্কাৰাইৰ প্ৰতিনিধিত্ব কৰে, যিয়ে হন্থাৱাদীৰ (বৰ্তমানে বাগো) পৰম্পৰাগত প্ৰতিষ্ঠাপক থামালাৰ পুত্ৰ অশকুমা ৰাজপুত্ৰক পোহপাল দিছিল জনবিশ্বাস অনুসৰি, তেওঁ পৰিয়াল আৰু ঘৰ সুৰক্ষিত কৰে আৰু যাক অনুগ্ৰহ কৰে, তাক মনস্কামনা পূৰণ কৰে

তেওঁক মোন জনগোষ্ঠীৰ এক দেৱী বুলি গণ্য কৰা হয়, যিয়ে মোন সাংস্কৃতিক পৰিচয় আৰু বাগোৰ ইতিহাসক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে, যি এক সময়ত হন্থাৱাদীৰ (মোন ৰাজ্যৰ) ৰাজধানী আছিল:...04139966701.

গল্প

খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ১৮৭ চনত, ৰজা থামালাই হন্থাৱাদী ৰাজত্ব কৰিছিল তেওঁ তেওঁৰ ভাতৃ ৰাজপুত্ৰ উইমালাক সিংহাসনৰ উত্তৰাধিকাৰী হিচাপে মনোনীত কৰি, অধ্যয়নৰ বাবে তাকশিলা লৈ পঠাইছিল ৰজাই প্ৰতিশ্ৰুতি দিছিল যে, ৰাজপুত্ৰ উইমালা উভতি আহিলে, তেওঁ সিংহাসন লাভ কৰিব লগতে, ৰজাই হন্থাৱাদী বনাঞ্চলত এক জ্বলি থকা কমলা কুম্ড়াৰ ভিতৰত জন্ম হোৱা এজনী মহিলাক মূল ৰাণী হিচাপে নিৰ্বাচিত কৰিছিল, যাক "কমলা কুম্ড়াৰ কন্যা" বুলি জনা গৈছিল এই ৰাণীয়ে পৰৱৰ্তী সময়ত অশকুমা নামৰ পুত্ৰ জন্ম দিছিল 

কিন্তু, ৰাজপুত্ৰ উইমালা অধ্যয়ন শেষ কৰি উভতি অহাৰ পিছতো, ৰজাই তেওঁৰ প্ৰতিশ্ৰুতি ৰক্ষা নকৰিলে এতেকে, ৰাজপুত্ৰ উইমালা ক্ষিপ্ত হৈ তেওঁৰ দাদা ৰজাক হত্যা কৰি সিংহাসন দখল কৰিলে এই অভ্যুত্থানৰ ফলত, অশকুমা ৰাজপুত্ৰক দেশান্তৰী হব লগা হৈছিল নাক্কাৰাই নামৰ মহিলা মহিষীয়ে তেওঁক পোহপাল দিছিল, যাৰ ফলত অশকুমাই তাক মাতৃ ৰূপে গণ্য কৰিছিল 

পৰৱৰ্তী সময়ত, অশকুমা ৰাজপুত্ৰে পানীৰ দেৱী মানিমেখলাৰ পানীৰ সোঁত বাধা দিছিল, যাৰ ফলত দেৱীগৰাকী ৰুষ্ট হৈছিল দেৱীগৰাকীয়ে এক শৰ্তযুক্ত প্ৰতিযোগিতাৰ প্ৰস্তাৱ আগবঢ়াইছিল, যত তেওঁ ৰাজপুত্ৰক ১ ঘণ্টাৰ ভিতৰত হাজাৰটো হৰিণাৰ পুচ শিপাই নিতে কৈছিল যদিও ৰাজপুত্ৰে সফলতাৰে শিপাই লৈছিল, দেৱীগৰাকীয়ে এটা পুচি লুকুৱাই ৰাখি তেওঁৰ পৰাজয় ঘোষণা কৰিছিল ফলস্বৰূপে, ৰাজপুত্ৰক মহিষী নাক্কাৰাইৰ মূৰ কাটি দেৱীগৰাকীক উপহাৰ হিচাপে দিবলৈ বাধ্য কৰা হৈছিল 

মহিষী নাক্কাৰাইৰ চিন্তাৰ কাৰণ আছিল যে, তেওঁৰ পুত্ৰয়ে এই পাপ কৰ্ম কৰিব পাৰে সেয়েহে তেওঁ ৰাজপুত্ৰক তেওঁৰ গলত কেৱল ফাল ৰখাৰ নিৰ্দেশ দিলে তেওঁ স্বৰ্গলৈ এক শপথ লৈ নিজৰ মূৰ নিজে কাটিবলৈ প্ৰতিজ্ঞা কৰিছিল এই ঘটনাৰ পিছৰ পৰাই নাক্কাৰাই এখন নাট (দেৱতা) হৈ পৰিল, আৰু মানুহে তেওঁৰ পূজা কৰিবলৈ নিজৰ আঙ্নাত মন্দিৰ নিৰ্মাণ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে তেওঁ নিজৰ মন্দিৰৰ দ্বাৰা শাসন কৰিছিল, যাতে ব্যৱসায়ৰ উন্নতি লোকসকলৰ কল্যাণৰ বাবে হয় 

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:বাৰ্মীজ দেৱী
বাগৰুম্বা () হৈছে বড়োসকলৰ বসন্তকালীন লোক-নৃত্য বিশেষ মূলতঃ লোক-নৃত্য যদিও ইয়াত লাস্যময়ী নৃত্যৰ বহু উপাদান পৰিলক্ষিত হয় 'বগ্ৰুম বাগ্ৰুম মৌছাদে' বাক্যাংশৰ অৰ্থ হ'ল দেও দি নাচা লগ-সমনীয়াৰ লগত নৈসৰ্গিক পৰিৱেশত নিৰিবিলি ঠাইত গৈ চৰাই-চিৰিকতি বা পখিলা আদি উৰি ফুৰাৰ অংগী-ভংগীক অনুকৰণ কৰি নচা হয় বাবে এই নৃত্য-গীত বাগ্ৰুম্বা  বাগৰুম্বা নামেৰে জনাজাত

গীতৰ ভাৱ-ভাষা
বাগৰুম্বা নৃত্যৰ লগত জড়িত গীতৰ ভাৱ-ভাষা অতি সৰল-
"জিৰ্ জিৰ্কৈ বৈ যোৱা পানী যুঁৱলিত (দৈ জিৰি জিৰি) লানি নিছিগা শিকলি সদৃশ (ছোনানি জিঞ্জিৰি) নেগুৰীয়া শামুকৰ (ছাবো খিংখিৰি) দৰে আহা সমনীয়া আমিও উলাহতে নাচোহঁক আমাৰ নৃত্য দেখি উলুৱনিত থকা সৰু চৰাইটি (থুৰি বাৰীনি দাওছেন) তুমিও ভয় নাখাবা তুমি আমাৰ একে জাত-কুলৰ (প্ৰজাতিৰ) নহ'লা; নহ'লে তোমাকো বুকুত সাৱটি লৈ, সমনীয়া (লৌগৌ) আমিও প্ৰাণ খুলি নাচিলোঁহেতেন " 

বৰ্তমানৰ বাগৰুম্বা
বাগৰুম্বা নৃত্য নাৰীকেন্দ্ৰিক যদিও বৰ্তমান মঞ্চত পৰিৱেশনৰ সময়ত কেইবাজনো পুৰুষ বাদকে খান, ছিফুং, জথা, ছেৰজা আদি লোকবাদ্যৰে গীতৰ সুৰ তুলি বাদ্য সংগত কৰে অসম অভিধান, শান্তনু কৌশিক বৰুৱা, বনলতা,২০০১,পৃষ্ঠা-১৪৭ (১)

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ লোকনৃত্য
শ্ৰেণী:অসমৰ নৃত্যসমূহ
শ্ৰেণী:বড়ো জনগোষ্ঠী
বাঘ নাচ ভাৰতৰ ওড়িশা ৰাজ্যৰ এক লোক-নৃত্য ওড়িশাৰ সুবৰ্ণপুৰ জিলাৰ বিংকা, সোণপুৰ আৰু গঞ্জাম জিলাৰ ব্ৰহ্মপুৰ আৰু আন কোনো কোনো ঠাইত চত মাহত এই নৃত্য পৰিৱেশন কৰা হয় নৃত্য পৰিৱেশন কৰোঁতে পুৰুষ নৃত্যশিল্পীজনে নিজকে বাঘৰ দৰে ৰং কৰাৰ বাবেই ইয়াক বাঘ নাচ বোলা হয়

 তথ্যসূত্ৰ 

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ নৃত্য
বাঘ প্ৰিণ্ট () হ'ল মধ্যপ্ৰদেশৰ ধাৰ জিলাৰ বাগত উদ্ভৱ হোৱা এক পৰম্পৰাগত ভাৰতীয় হস্তশিল্প এই প্ৰক্ৰিয়াত প্ৰাকৃতিকভাৱে আহৰণ কৰা ৰং আৰু ৰঙৰ সৈতে হাতেৰে ছপা কাঠৰ ব্লক ৰিলিফ প্ৰিণ্ট কৰা হয় বাঘ প্ৰিণ্টৰ মোটিফবোৰ সাধাৰণতে জ্যামিতিক, পেইচলি বা ফুলৰ ডিজাইন, বগা পটভূমিত ৰঙা আৰু ক 'লা পাচলিৰ ৰঙেৰে ৰং কৰা হয়, আৰু ই এক জনপ্ৰিয় বস্ত্ৰ প্ৰিণ্টিং ইয়াৰ নামটো বাঘ নদীৰ পাৰত অৱস্থিত গাঁও বাঘৰ পৰা আহিছে      
কৰ্মক্ষেত্ৰত বাঘৰ হস্ত ব্লক প্ৰিণ্ট শিল্পী 

 ইতিহাস 
বাঘ ছপাৰ উৎপত্তি অনিশ্চিত যদিও এই প্ৰথা ১০০০ বছৰৰো অধিক পুৰণি বুলি ধাৰণা কৰা হয়, এই কৌশলসমূহ পৰিয়ালৰ অনুশীলনৰ জৰিয়তে প্ৰজন্মৰ পৰা প্ৰজন্মলৈ চলি আহিছে সম্ভৱত এই শিল্প ভাৰতৰ মধ্যপ্ৰদেশ ৰাজ্যৰ জৱাদৰ পৰা অহা বা ৰাজস্থান ৰাজ্যৰ ছপা কামৰ লগত জডি়ত বসতিপ্ৰধান ঠাইৰ পৰা অহা লোকৰ সৈতে যাত্ৰা কৰিছিল আন এটা সম্ভাৱনা হ'ল বৰ্তমান বাঘ ছপাৰ কলা-চৰ্চা কৰা মুছলমান খাত্ৰী সম্প্ৰদায়ৰ চিপা বা পৰম্পৰাগত কাপোৰৰ ছপাকাৰীসকল প্ৰায় ৪০০ বছৰ পূৰ্বে পাকিস্তানৰ সিন্ধ প্ৰদেশৰ লাৰকানাৰ পৰা এই অঞ্চললৈ আহিছিল; তেওেঁলাক আজৰাক পৰম্পৰাৰ বাবে পৰিচিত আছিল

প্ৰব্ৰজনৰ প্ৰাৰম্ভিক কাৰণবোৰ অস্পষ্ট, কিন্তু বাঘ নদীৰ ওচৰত অঞ্চলটোৱে কাপোৰ ধোৱা আৰু পাচলিৰ ৰং প্ৰক্ৰিয়াকৰণৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় পানী প্ৰদান কৰিছিল; বাঘত বসতি স্থাপনৰ প্ৰাথমিক কাৰণ ইও হ'ব পাৰে ইয়াৰ উপৰিও, বাগ নদীৰ পানীৰ ৰাসায়নিক গঠনে পাচলি, প্ৰাকৃতিক আৰু ক'লা ৰঙৰ গাঁথনি বৃদ্ধি কৰে, যিয়ে সিবিলাকক এক উজ্জ্বল গুণ প্ৰদান কৰে; মধ্য প্ৰদেশ আৰু ৰাজস্থানৰ অন্যান্য প্ৰিণ্টৰ পৰা বাঘ প্ৰিণ্টক এই বাঘ নদীৰ গুণে পৃথক কৰিছে

১৯৬০ চনত বহু শিল্পীয়ে বাঘ প্ৰিণ্টৰ পৰম্পৰাগত প্ৰক্ৰিয়া পৰিত্যাগ কৰি কৃত্ৰিম কাপোৰ ব্যৱহাৰৰ সপক্ষে যায় অৱশ্যে, ইছমাইল চুলেমানজী খাত্ৰীকে ধৰি কেইবাজনো শিল্পীয়ে কাৰুশিল্পৰ পৰম্পৰাগত পৰিকাঠামোৰ ভিতৰত অনুশীলন আৰু উদ্ভাৱন অব্যাহত ৰাখিছিল আৰু বাঘ প্ৰিণ্টক আন্তৰ্জাতিক খ্যাতি প্ৰদান কৰিছিল 

২০১১ চনৰ ২৬ জানুৱাৰীত নতুন দিল্লীত অনুষ্ঠিত গণতন্ত্ৰ দিৱসৰ কুচকাওৱাজত মধ্য প্ৰদেশ ৰাজ্যৰ এটা টেব্লো থীমত বাঘ প্ৰিণ্ট ডিজাইন গ্ৰহণ কৰা হৈছিল পেৰেডত ১১শ শতিকাৰ স্বৰ্গীয় আপ্সৰা শালভঞ্জিকাক বাঘ মুদ্ৰিত কাপোৰেৰে আৱৰি থকা দেখা গৈছিল

 প্ৰক্ৰিয়া 
ভাট্টি প্ৰক্ৰিয়াত কাম কৰি থকা শিল্পী 
বাঘ প্ৰিণ্ট সৃষ্টিৰ প্ৰক্ৰিয়াত প্ৰি প্ৰিণ্টিং (কাপোৰ ধোৱা আৰু প্ৰি-ডাইং), প্ৰিণ্টিং (ডিজাইনৰ প্ৰয়োগ) আৰু পোষ্ট প্ৰিণ্টিং (ৰঞ্জকবোৰ ঠিক কৰা আৰু কাপোৰৰ ফিনিচিঙত প্ৰয়োগ কৰা) আদি অন্তৰ্ভুক্ত

 গুণগত মান নিয়ন্ত্ৰণ 
মধ্যপ্ৰদেশত থকা ভাৰত চৰকাৰৰ হস্তশিল্পৰ উন্নয়ন আয়ুক্ত শাখা কাৰ্যালয়ে গুণগত মানৰ ওপৰত চকু ৰাখে নিপুণ শিল্পীৰ জৰিয়তে শিপিনীসকলে নিজেই ইয়াৰ উৎপাদনৰ বিভিন্ন পৰ্যায়ৰ মাজেৰে এক অভ্যন্তৰীণ গুণগত নিয়ন্ত্ৰণ ব্যৱস্থা অনুসৰণ কৰে ভাৰত চৰকাৰৰ বস্ত্ৰ মন্ত্ৰালয়ৰ বস্ত্ৰ সমিতিয়ে অংশীদাৰসকলৰ সহযোগত হস্তশিল্পৰ উন্নয়ন আয়ুক্তৰ জৰিয়তে গুণগত মান নিয়ন্ত্ৰণ কৰে

 তথ্যসূত্ৰ 

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ সংস্কৃতি
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ হস্তশিল্প
এখন খালী বাঘ বন্দী বোৰ্ডৰ ছবি
বাঘ বন্দী হৈছে দুই খেলুৱৈৰ বিমূৰ্ত কৌশল বোৰ্ডৰ খেল এইটো এটা চিকাৰধৰ্মী খেল ই খেলৰ বাবে এখন আলকুৱেৰ্ক বোৰ্ডৰ প্ৰয়োজন হয় বাঘ বন্দী খেলটো বিশেষভাৱে বাঘ ৰখা খেল, বাঘৰ খেল বা ঠাই বিশেষে বিভিন্ন নামেৰে জনা যায় ছাগলীবোৰে বাঘবোৰক চাৰিওফালে ধৰিবলৈ আৰু ফাঁপিবলৈ চেষ্টা কৰি থকাৰ সময়ত দুটা বাঘে বহুতো ছাগলী এৰাই ধৰিবলৈ চেষ্টা কৰে

এই খেলৰ এটা অস্বাভাৱিক বৈশিষ্ট্য হৈছে যে, খেলৰ আৰম্ভণিতে ছাগলীবোৰ বোৰ্ডৰ চাৰিটা স্থানত জমা হৈ থাকে এই খেলৰ দৰে আন এটা চিকাৰ খেল হৈছে ষোল্ল গুটি খেল

লক্ষ্য
ছাগলীবোৰে যদি চাৰিওফালে থাকে আৰু বাঘ দুটাক বন্দী কৰে তেন্তে ছাগলী জয়ী হব

বাঘবোৰে পৰ্যাপ্ত ছাগলী ধৰিলে বা খালে জিকিব যাতে তেওঁলোকে বাঘবোৰক বন্দী কৰিব নোৱাৰে

সঁজুলি
এটা আলকুৱেৰ্ক বোৰ্ড লোৱা হয় ২টা বাঘক ২টা কলা টুকুৰা হিচাপে প্ৰতিনিধিত্ব কৰা হয় আৰু ঠাই বিশেষে ডাঙৰ শিলৰ টুকুৰা ব্যৱহাৰ কৰা হয় ২০টা বগা টুকুৰাক ২০টা ছাগলী বা সৰু সৰু শিল ২০টাক ছাগলী হিচাপে প্ৰতিনিধিত্ব কৰা হয়

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:পৰম্পৰাগত ক্ৰীড়া
বাঘ বাহাদুৰ () প্ৰফুল্ল ৰায়ৰ চুটিগল্পৰ আধাৰত নিৰ্মিত ১৯৮৯ চনৰ এখন হিন্দী ভাষাৰ নাট্যধৰ্মী চলচ্চিত্ৰ পৰিচালনা আৰু চিত্ৰনাট্ বুদ্ধদেৱ দাসগুপ্তৰ
কাহিনীৰ সাৰাংশ
বাঘ বাহাদুৰৰ কাহিনী গ্ৰামীণ বংগৰ পটভূমিত ৰচিত সস্তীয়া আৰু আড়ম্বৰপূৰ্ণ নগৰীয়া সংস্কৃতিয়ে কেনেকৈ গ্ৰামীণ লোক-পৰম্পৰাক ক্ৰমশঃ গ্ৰাস কৰি গৈছে, তাকেই ছবিখনত প্ৰতীকি ৰূপত উপস্থাপন কৰা হৈছে ঘুনুৰাম এজন লোকশিল্পী সি বাঘৰ দৰে বেশভূষা কৰি বাঘনৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰে সেইবাবে ৰাইজে তাক বাঘ বাহাদুৰ নামেৰেও জানে কেইবাখনো গাঁৱৰ মাজত অনুষ্ঠিত হোৱা মেলাত সি  বাঘনৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰিবলৈ যায় কিন্তু ৰাইজৰ তাৰ নৃত্যৰ প্ৰতি অলপো আগ্ৰহ নাই ৰাইজৰ আগ্ৰহ মেলালৈ নতুনকৈ অহা চিতাবাঘটোৰ প্ৰতিহে

অভিনয়-শিল্পী
পবন মালহোত্ৰা (বাঘ বাহাদুৰ)
অৰ্চনা (ৰাধা)
এম.ভি. বাসুদেৱ ৰাও (শিবাল)
বিপ্লৱ চেতাৰ্জী
ৰাজেশ্বৰী ৰায়চৌধুৰী
বঁটা
১৯৮৯  শ্ৰেষ্ঠ চলচ্চিত্ৰৰ ৩৯তম ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা
তথ্যউৎস

বাহ্যিক সংযোগ
 

শ্ৰেণী:হিন্দী চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:শ্ৰেষ্ঠ পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্য ছবিৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:১৯৮৯ বৰ্ষৰ চলচ্চিত্ৰ
বাঘ হাজৰিকা বা ইছমাইল ছিদ্দিক () অসমীয়া কবি আৰু সাহিত্যিক মফিজুদ্দিন আহমেদ হাজৰিকাৰ নৱমজন পূৰ্বপুৰুষ আছিল তেখেতে শৰাইঘাটৰ ৰণত মোগলৰ বিৰুদ্ধে যুঁজিছিল বুলি মফিজুদ্দিন আহমেদ হাজৰিকা আৰু কিছু বুৰঞ্জীবিদে দাবী কৰে যদিওবা আহোম বুৰঞ্জীত উল্লেখ থকা ২০ জন হাজৰিকাৰ ভিতৰত এজনো হাজৰিকাৰ নাম বাঘ হাজৰিকা বা ইছমাইল ছিদ্দিক নহয় তেওঁৰ জন্ম অসমৰ গড়গাঁৱৰ ওচৰৰ ঢেকেৰীগাঁওত হৈছিল বুলি কোৱা হয় 

চাওফা চ্যু-চেং-ফাৰ ৰাজত্বকালত একাধিক বাৰ মোগলে অসম আক্ৰমণ কৰিছিল ১৬৪২ চনত তৃতীয় বাৰৰ কাৰণে হোৱা মোগলৰ আক্ৰমণত আহোম সৈন্যৰ হাতত পৰাজিত হৈ কিছু মোগল সৈনিক অসমত বন্দী হৈ ৰৈ গৈছিল তেওঁলোকে জনা কামৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি, সেইসময়ত তেওঁলোকক অসমত বসবাস কৰিবলৈ ব্যৱস্থা কৰি দিয়া হৈছিল তেওঁলোকে মোগলৰ বিৰুদ্ধে যুঁজিছিল, আৰু ইয়াতে সন্তুষ্ট হৈ আহোম স্বৰ্গদেউসকলে বৰা, হাজৰিকা, ইত্যাদি উপাধি প্ৰদান কৰিছিল কালক্ৰমত তেওঁলোকক ন-অসমীয়া মুছলমান বুলি কোৱা হৈছিল ইছমাইল ছিদ্দিক ওৰফে বাঘ হাজৰিকা এই সকল ন-অসমীয়াৰে বংশধৰ আছিল

উল্লেখ
আহোম বুৰঞ্জী
আহোম বুৰঞ্জীত বাঘ হাজৰিকা বা ইছমাইল ছিদ্দিক বুলি কোনো হাজৰিকাৰ কথা উল্লেখ নাই শৰাইঘাটৰ ৰণৰ ২০ জন হাজৰিকাৰ ভিতৰত এজনো হাজৰিকাৰ নাম বাঘ হাজৰিকা বা ইছমাইল ছিদ্দিক বুলি উল্লেখ নাই আহোম বুৰঞ্জীত বাঘচুৱাল বৰপাত্ৰ গোহাঁই বুলি এজন আহোম মূলীয় ব্যক্তি আছিল যি কুৰুৱা অঞ্চলৰ পালি সেনাপতি আছিল যদিও তেখত বাঘ হাজৰিকা বা ইছমাইল ছিদ্দিক নহয়
মফিজুদ্দিন আহমেদ হাজৰিকা
মফিজুদ্দিন আহমেদ হাজৰিকাৰ পৰিয়ালৰ বংশাৱলিত তেওঁৰ নাম উল্লেখ আছে

আধুনিক গ্ৰন্থ
ড সূৰ্যকুমাৰ ভূঞা
মফিজুদ্দিন আহমেদ হাজৰিকাৰ দাবী অনুসৰি তেওঁৰ বিষয়ে প্ৰথম ড সূৰ্যকুমাৰ ভূঞাই তেওঁৰ গ্ৰন্থ স্বৰ্গদেউ ৰাজেশ্বৰ সিংহত ঊল্লেখ কৰিছিল যদিও তেওঁ কোনো উৎস বুৰঞ্জীৰ তথ্য দিয়া নাছিল
বিমল জে দেৱ, দিলীপ কুমাৰ লাহিৰি
বিমল জে দেৱ আৰু দিলীপ কুমাৰ লাহিৰিয়ে তেখেতে শৰাইঘাটৰ ৰণত যুঁজিছিল বুলি লিখিছে যদিও কোনো উৎস বুৰঞ্জীৰ তথ্য দিয়া হোৱা নাই
বিতৰ্ক
কিছুসংখ্যক লোকৰ মতে বাঘ হাজৰিকা এক কাল্পনিক চৰিত্ৰ হে আছিল, যদিওবা সেয়া বিতৰ্কৰ বিষয় মুখ্যমন্ত্ৰী ড হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাই বাঘ হাজৰিকা কাল্পনিক চৰিত্ৰ বুলি মন্তব্য কৰিছিল যদিও যথেষ্ট বুৰঞ্জীবিদে ইয়াৰ বিৰোধিতা কৰিছিল

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি
বাঘধেনু অসমৰ এটা প্ৰাচীন আৰু লুপ্তপ্ৰায় লোকবাদ্য গৰখীয়া ল'ৰাই মুকলি পথাৰত এই বাদ্য বজায় বাঘধেনুৰ শব্দত বৰষুণ আহে বুলি অসমীয়া লোকসমাজত প্ৰচলিত আছে  এই বাদ্যক মিচিং সমাজত বু-বাং বুলি কোৱা হয়
 ব্যৱহাৰ 
গৰখীয়া ল'ৰাৰ মাজত বাঘধেনুৰ যথেষ্ট গুৰুত্ব আছে গৰু চৰাই ফুৰোতে খৰাং বতৰত বৰষুণৰ কামনাৰে পথাৰত এই বাদ্য বজায় এইদৰে গায়--

 
বাঘধেনু কেৱল ল'ৰাইহে বজায় জনবিশ্বাসমতে ই বাঘৰ গোঁজৰণিৰ দৰে শব্দ কৰে বাবে ইয়াক 'বাঘধেনু' বুলি কোৱা হয় পূৰ্বতে গছতলৰ বিহুতো ইয়াৰ প্ৰচলন আছিল বুলি কোৱা হয় 

 নিৰ্মাণ পদ্ধতি 
বাঘধেনু বাঁহ আৰু ৰছী বা মোটা সূতাৰে তৈয়াৰী বাদ্য বাঘধেনু নিৰ্মাণ কৰিবলৈ দুচটা বাঁহ কাটি ল'ব লাগিব এচটা বাঁহৰ দৈঘ্য ডেৰ-দুই ফুট হ'ব লাগিব আৰু অলপ বহল হ'ব লাগিব আন চটা বাঁহ এফুট বা আধাফুট (ঠাইবিশেষে বেলেগ) হ'ব লাগিব দুই চটা বাঁহৰ মূৰত এটা টুপী সাজিব লাগিব এডাল তিনিফুট মানৰ ৰছী বা এডাল মোটা সূতাৰে এই বাঁহ দুচটাৰ মূৰ দুটা বান্ধি সংযোগ কৰি বাঘধেনু সজা হয় বাঘধেনু বজাওতে সৰু চটা বাঁহ হাতেৰে ধৰি বতাহত ঘূৰাই শব্দ উলিওৱা হয়

শ্ৰেণী:বাদ্যযন্ত্ৰ
বাঘা মছজিদ() বাংলাদেশৰ ৰাজশাহীৰ পৰা ৪০ কিলোমিটাৰ দক্ষিণ-পূব পিনে বাঘা নামে ঠাইত অৱস্থিত ষোড়শ শতিকাতে নিৰ্মিত এই মছজিদটো পৰৱৰ্তীকালত বিভিন্ন সংস্কাৰ কৰা হয় 
ইতিহাস
হুছেইন শাহী বংশৰ প্ৰতিষ্ঠাতা আলাউদ্দিন শ্বাহৰ পুত্ৰ চুলতান নুছৰৎ শ্বাহে ১৫২৩-১৫২৪ চনত এই মছজিদ নিৰ্মাণ কৰিছিল পৰৱৰ্তী সময়ত মছজিদটোৰ বিভিন্ন মেৰামতি কৰা হয় আৰু ১৮৯৭ চনত মছজিদৰ গম্বুজবোৰ সম্পূৰ্ণ ভাঙি যোৱাত, ধ্বংসপ্ৰাপ্ত মছজিদটো পুনৰ্নিৰ্মাণ কৰা হয়
স্থাপত্য
মুঠ ২৫৬ বিঘা মাটিত এই মছজিদটো অৱস্থিত মছজিদৰ চোতালখন সম্মুখৰ সমতল ভূমিৰ পৰা প্ৰায় আঠৰ পৰা দহ ফুট ওখকৈ নিৰ্মাণ কৰা হৈছে মছজিদটোৰ উত্তৰ দিশৰ প্ৰৱেশ পথত থকা স্তম্ভ আৰু তাত থকা শিল্পকৰ্মৰ ওপৰত সময়ৰ অত্যাচাৰ স্পষ্ট মছজিদটোৰ ভিতৰত ছয়টা খুঁটা আছে বহু উচ্চখাপৰ শিল্পকৰ্মৰে খোদিত কৰা চাৰিখন তোৰণে মছজিদটোত শোভা বৰ্ধন কৰিছে দেৱালসমূহ ছয়ফুট বহলকৈ গঁঠা, গম্বুজটোৰ ব্যাস ৪২ ফুট আৰু ই ওখই ১২ ফুট 
বাঘা মছজিদৰ দৈৰ্ঘ্য ২২.৯২ মিটাৰ আৰু বহল ১২.১৮ মিটাৰ উচ্চতা ২৪ ফুট ৬ ইঞ্চি ইয়াৰ বেৰ ২.২২ মিটাৰ ডাঠ মছজিদটোত মুঠ ১০টা গম্বুজ, ৪টা মিনাৰ( ওপৰৰ ফালে গম্বুজ আকৃতিৰ), আৰু ৫খন প্ৰৱেশ দ্বাৰ আছে চৌদিশে ডাঠ দেৱালেৰে আবৃত মছজিদটোৰ দুয়োকাষে দুখনকৈ প্ৰৱেশ দ্বাৰ আছে মছজিদটোৰ ভিতৰে-বাহিৰে টেৰাকোটাৰ শিল্পকৰ্ম দেখা যায় মছজিদৰ কাষতে থকা বিশাল জলাশয়ো এক আকৰ্ষণীয় বিষয় মছজিদৰ কাষতে এটা মাজাৰ শ্বৰীফো আছে 
বিৱৰণ
বাঘা মছজিদৰ গাঁথনি চূণ আৰু ইটাৰ গুড়িৰে কৰা হৈছে মছজিদৰ ভিতৰে-বাহিৰে দেৱালত সুন্দৰ ওখ বেদী আৰু স্তম্ভ আছে তদুপৰি, অভ্যন্তৰত অসংখ্য পোৰামাটিৰ কাৰুকাৰ্যৰে আমগছ, লতা-পাতসহ ভেটফুল আদি ফাৰ্চী শৈলীত ব্যৱহৃত অলেখ কাৰুকাৰ্য কৰা আছে ইয়াৰ বাহিৰে মছজিদ প্ৰঙ্গণৰ উত্তৰ দিশে আছে হজৰত শ্বাহদৌল্লা আৰু তেওঁৰ পাঁচজন সঙ্গীৰ মাজাৰ বাংলাদেশৰ স্বাধীন চুলতান আলাউদ্দিন হুছেই শ্বাহৰ পুত্ৰ নাছিৰুদ্দিন নুছৰৎ শ্বাহে জনকল্যাণৰ হেতু মছজিদৰ সম্মুখত এটা বিশাল জলাশয় খনন কৰিছিল শ্বাহী মছজিদ সংলগ্ন এই জলাশয়টো মুঠ ৫২ বিঘা মাটিকালিৰ জলাশয়ৰ চাৰিওফালে আছে শাৰী শাৰী নাৰিকলৰ গছ প্ৰতিবছৰ শীতকালত অসংখ্য পৰিভ্ৰমী চৰাইৰ কাকলিত এই ঠাই মুখৰিত হৈ উঠে
বৰ্তমান জলাশয়ৰ চাৰিওটি পাৰ পকী কৰা হৈছে তদুপৰি, মছজিদ চৌহদত জহৰ খাকী পীৰৰ মাজৰো আছে তেওঁৰ কবৰটো মূল মাজাৰৰ উত্তৰ ফালে অৱস্থিত মছজিদ সংলগ্ন মাটিৰ তলত এটা পুখুৰী আৱিস্কৃত হৈছে ১৯৯৭ চনত মাজাৰৰ পশ্চিম ফালে খনন কাৰ্যৰ ফলত দীঘলে-বহলে ৩০২০ ফুট আয়তনৰ এটা পাৰ বন্ধা পুখুৰীৰ সন্ধান পোৱা গৈছে এই পুখুৰীটো সুৰঙ্গ পথেৰে মছজিদৰ অন্তৰ্ভাগৰ সৈতে যুক্ত আছিল পুখুৰীটোৰ তিনিফালে বন্ধা চিৰি ভিতৰলৈ নামি গৈছে মছজিদৰ ভিতৰে-বাহিৰে আছে প্ৰচুৰ পোৰামাটিৰ ফলক মছজিদৰ ভিতৰত উত্তৰ-পশ্চিম কোণত সামান্য ওখ ঠাইত নামাজৰ বাবে এটি কোঠা আছে এই মছজিদ সংলগ্ন ঠাইত প্ৰতিবছৰ ঈদুল-ফিতৰৰ দিনৰ পৰা ৩ সিন পৰ্যন্ত বাঘাৰ মেলা আয়োজন কৰা হয় ই ৫০০ বছৰীয়া ঐতিহ্য
চিত্ৰ ভাণ্ডাৰ

তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:মছজিদ
শ্ৰেণী:বাংলাদেশ
বাঘেশ্বৰী মন্দিৰ বঙাইগাঁও চহৰত অৱস্থিত পাৰ্বতীৰ আন এটা নাম বাঘেশ্বৰী ইয়াত পাৰ্বতীৰ তৰোৱালখন পৰা বাবে  তৰোৱাল পূজা কৰা হয় মন্দিৰটো শক্তিপীঠ মন্দিৰ হোৱা বাবে ইয়াতকোনো মূৰ্তি পূজা কৰা নহয়

ইতিহাস
প্ৰথমে মন্দিৰটো পাহাৰত আছিল আৰু তাত পূজা অৰ্চনা কৰা হৈছিল কিন্তু পাহাৰত পূজাৰীসকলৰ উঠা-নমা কৰাত অসুবিধা হোৱা কাৰণে পংকজ চৌধুৰীৰৰ দেউতাকক আলোচনা কৰি মন্দিৰৰ নামত মাটি অলপ দিবলে কয় তাৰ পিছত সেই মাটি খিনিত নতুনকৈ মন্দিৰটো ১৩৭৭ চনত ১১ বহাগত স্থাপন কৰা হয় তাৰ পিছতে তহল পাঠক নামৰ মানুহজনক পূজাৰী বুলি তাৰ জনা যায়

তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমৰ হিন্দু মন্দিৰ
শ্ৰেণী:অসমৰ ধৰ্মীয় স্থান
যি অঞ্চলত ঐতিহাসিকভাৱে বাঙালী উপভাষা কোৱা হয়

বাঙালী জাতি ( ), বঙালী জাতি, বাঙালী লোক বা বঙালী লোক এটি ভাৰতীয়-আৰ্য জাতিগত আৰু ভাষাগত গোট যাৰ উৎস আৰু সাংস্কৃতিক কেন্দ্ৰ দক্ষিণ এছিয়াৰ বংগ অঞ্চল বৰ্তমানে বাঙালী জাতিৰ লোক স্বাধীন বাংলাদেশ আৰু ভাৰতৰ পশ্চিমবংগ, ত্ৰিপুৰা তথা অসম, মেঘালয় আৰু মণিপুৰৰ কিছু কিছু অংশত বিয়পি আছে প্ৰায় বাঙালী লোকে বঙালী ভাষা কয়, যি ভাৰতীয়-আৰ্য গোষ্ঠীৰ এটি ভাষা

 জনসংখ্যা আৰু ভৌগোলিক বিতৰণ 
জনসংখ্যাৰ ফালৰ পৰা বাঙালী জাতি বিশ্বৰ ভিতৰতে তৃতীয় সৰ্ববৃহৎ, হান চীনা আৰু আৰবৰ পাছত 163     100    (  2014 ,      );  3      , 2    , 0.4   . বিশ্বত প্ৰায় ২৮৫ নিযুত বাঙালী লোক আছে বাঙালী জাতি ভাৰতীয়-আৰ্যসকলৰ মাজত আৰু দক্ষিণ এছিয়াত সৰ্ববৃহৎ জাতি বাঙালী লোক বৃহৎ সংখ্যাত বাংলাদেশৰ (১৬৬৮৪০৩০২ জন) লগতে ভাৰতৰ (১০৭২২৮৯১৭ জন) পশ্চিম বংগ, ত্ৰিপুৰা, অসমৰ বৰাক উপত্যকা আৰু মণিপুৰ ৰাজ্যত আছে তদুপৰি, ভাৰতৰ কেন্দ্ৰীয় শাসিত অঞ্চল আন্দামান আৰু নিকোবাৰ দ্বীপপুঞ্জত বাঙালী লোকৰ সংখ্যাগড়িষ্ঠতা আছে অৰুণাচল প্ৰদেশ, দিল্লী, উৰিষ্যা, ছত্তীসগঢ়, ঝাৰখণ্ড, মিজোৰাম, নাগালেণ্ড আৰু উত্তৰাখণ্ড তথা নেপালৰ প্ৰান্ত ১তো বাঙালী লোকৰ লেখত ল'বলগীয়া সংখ্যালঘু জনসংখ্যা আছে প্ৰব্ৰজনকাৰী বাঙালীৰ মধ্য প্ৰাচ্য, পাকিস্তান, ম্যানমাৰ, যুক্তৰাজ্য, যুক্তৰাষ্ট্ৰ, মালয়েছিয়া, ইটালী, চিংগাপুৰ, মালদ্বীপ, কানাডা, অষ্ট্ৰেলিয়া, জাপান আৰু দক্ষিণ কোৰিয়াতো সু-প্ৰতিষ্ঠিত গোষ্ঠী আছে

 ধৰ্ম 
ধৰ্মৰ ক্ষেত্ৰত বাঙালী লোকৰ মাজত ভালেমান বৈচিত্ৰ্য দেখা যায় প্ৰায় ৬৭ বাঙালী লোক ইছলাম ধৰ্মাৱলম্বী আন বাঙালীৰ মাজত হিন্দু ধৰ্ম সৰ্ববৃহৎ ধৰ্ম বাঙালী মুছলিমৰ সৰহসংখ্যক বাংলাদেশত থাকে তাৰেই মাজত ছুন্নীসকলৰ সংখ্যাগড়িষ্ঠতা বাঙালী হিন্দুৰ সৰহসংখ্যক ভাৰতৰ পশ্চিম বংগ, ত্ৰিপুৰা, অসমৰ বৰাক উপত্যকা আৰু আন্দামান আৰু নিকোবাৰ দ্বীপপুঞ্জত থাকে বাঙালী হিন্দুসকলে মুখ্যতঃ শাক্ত ধৰ্ম আৰু বৈষ্ণৱ ধৰ্মৰ পালন কৰে, যদিও লগতে স্থানীয় দেৱতাৰো আৰাধনা কৰা হয় কম সংখ্যাত বাঙালী খ্ৰীষ্টানো পোৱা যায়, যাৰ গড়িষ্ঠসংখ্যকেই পৰ্টুগীজ ভ্ৰমণকাৰীৰ বংশধৰ তদুপৰি বাঙালী বৌদ্ধ লোকো পোৱা যায়, যি সাধাৰণতে চিট্টাগং আৰু ৰাখাইনত বাস কৰা বাংলাভাষী বৰুৱা

 তথ্য সংগ্ৰহ 
শ্ৰেণী:বঙালী সাহিত্য
শ্ৰেণী:বাংলাদেশৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:বঙালী ব্যক্তি
শ্ৰেণী:   
শ্ৰেণী:"  "
১৯০৯ চনত মুছলিম বাঙালীৰ সংখ্যাগড়িষ্ঠতা থকা জিলাসমূহ সেউজীয়া ৰঙেৰে দৰ্শোৱা হৈছে

বাঙালী মুছলিম, বঙালী মুছলিম, বাঙালী মুছলমান বা বঙালী মুছলমান (; ) হ'ল সেই ইছলাম ধৰ্মাৱলম্বী লোক যিয়ে নিজকে জাতিগত, ভাষিক আৰু বংশগতভাৱে বাঙালী বুলি পৰিচয় দিয়ে বাঙালীসকলৰ প্ৰায় দুই তৃতীয়াংশ লোকেই মুছলিম মুছলিমসকলৰ মাজত, আৰবসকলৰ পাছতেই বাঙালীসকল আতাইতকৈ ডাঙৰ গোট বাঙালী মুছলিমৰ বাংলাদেশত সংখ্যাগড়িষ্ঠতা আছে তদুপৰি, ভাৰতৰ পশ্চিম বংগ, ত্ৰিপুৰা আৰু অসম ৰাজ্যত বাঙালী মুছলিম সৰ্ববৃহৎ সংখ্যালঘু সম্প্ৰদায়

বাঙালী মুছলিমসকলে বাংলা ভাষাক মাতৃভাষা জ্ঞান কৰে আৰু প্ৰায় এই ভাষা ব্যৱহাৰ কৰে বাঙালী মুছলিমৰ সৰহসংখ্যক ছুন্নী যি হানাফি বিধি মানি চলে

 ইতিহাস 
মধ্যযুগৰ মুছলিম প্ৰাচ্যত বংগ অঞ্চল এক অগ্ৰণি শক্তি আছিল ইউৰোপীয় ব্যৱসায়ীসকলে মন কৰিছিল যে বংগ চুলতানী আছিল "বেপাৰ কৰিবলৈ আতাইতকৈ ধনী দেশ" ঔৰংগজেবৰ শাসনকালত, বংগৰ পূব অঞ্চল আছিল বংগ চুবা, যাৰ গড়িষ্ঠসংখ্যক লোক আছিল ইছলাম ধৰ্মাৱলম্বী এই বংগ চুবাৰ প্ৰজা আছিল সমগ্ৰ বিশ্বতেই আতাইতকৈ চহকী, তেওঁলোকৰ বাস্তৱ মজুৰি আছিল বিশ্বৰ ভিতৰতে আতাইতকৈ অধিক,  (2003):        :  ,  , ,  259261 বংগৰ ৰাজপ্ৰতিনিধি মহম্মদ আজম শ্বাহে সাম্ৰাজ্যৰ সিংহাসন লাভ কৰিছিল অষ্টদশ শতিকাত, বংগৰ নবাবসকলৰ অধীনত মুগল বংগ লাহে লাহে অধিক স্বতন্ত্ৰ হ'বলৈ ধৰিল

বাঙালী মুছলিম লোকৰ জন্ম হ'ল মুছলিম আৰু বাঙালী সংস্কৃতিৰ সংমিশ্ৰণেৰে ১৯৪৭ চনত হোৱা ভাৰতৰ বিভাজনৰ পাছত বাঙালী মুছলিমসকল আছিল পাকিস্তানৰ সৰ্ববৃহৎ গোষ্ঠী কিন্তু ১৯৭১ চনত বাঙালী মুছলিমৰ সংখ্যাগড়িষ্ঠতা থকা পূব পাকিস্তান, পাকিস্তানৰ পৰা আতৰ হৈ এক স্বাধীন দেশ হ'ল, যাৰ নাম দিয়া হ'ল বাংলাদেশ

 তথ্য সংগ্ৰহ 
শ্ৰেণী:বঙালী ব্যক্তি
শ্ৰেণী:"  "
দুৰ্গা পূজা বাঙালী হিন্দুসকলৰ এক মহত্বপূৰ্ণ উৎসৱ

বাঙালী হিন্দু () এটি জাতিগত আৰু ধাৰ্মিক গোট যি বৰ্তমানে পশ্চিম বংগ, ত্ৰিপুৰা, আন্দামান আৰু নিকোবাৰ দ্বীপপুঞ্জ, ঝাৰখণ্ড আৰু অসমৰ বৰাক উপত্যকাত সংখ্যাগৰিষ্ঠতাত আছে বাংলাদেশত ই সৰ্ববৃহৎ সংখ্যালঘু গোট বাঙালীসকলৰ এই গোটে হিন্দু ধৰ্মত বিশ্বাস কৰে তেওঁলোক দক্ষিণ এছিয়াৰ বংগ অঞ্চলৰ বাঙালী হিন্দুৰ গড়িষ্ঠসংখ্যকেই বাংলা ভাষা কয়, যি এটি ভাৰতীয় আৰ্য ভাষা তেওঁলোকৰ গড়িষ্ঠসংখ্যক শাক্ত (যাৰ মাজত সৰ্ববৃহৎ গোট কালিকুল) গৌড়ীয় বৈষ্ণৱবাদ আৰু বৈষ্ণৱ-সহজীয়া উল্লেখনীয় সংখ্যালঘু গোট ভাৰতৰ বিভিন্ন ৰাজ্যত উল্লেখনীয় সংখ্যাত বাঙালী হিন্দু আছে. ১৮৮১ চনৰ জনগণনাৰ মতে, ১২.৮১ বাঙালী হিন্দু উচ্চ জাতিৰ

 ইতিহাস 
অষ্ট শতিকাত বাংলা ভাষা মাগধী প্ৰাকৃতৰ পৰা পৃথক হ'বলৈ ধৰিলে মাগধী প্ৰাকৃত আছিল ভাৰতৰ পূৰ্ব অঞ্চলত প্ৰচলিত সংস্কৃতৰ ৰূপান্তৰ ১১ আৰু ১২ শতিকাৰ সেন বংশৰ শাসনৰ সময়ত বাঙালী সংস্কৃতিয়ে এক সুকীয়া ৰূপ লাভ কৰিলে পাছলৈ বাঙালী হিন্দুসকলে বংগৰ নৱজাগৰণত অগ্ৰণী ভূমিকা পালন কৰিছিল বংগ অঞ্চল ব্ৰিটিছৰ পৰা ভাৰতৰ স্বাধীনতাৰ আন্দোলনৰো কেন্দ্ৰ আছিল ভাৰতৰ স্বাধীনতাৰ সময়ত বংগক দুভাগত বিভক্ত কৰা হৈছিল, আৰু মুছলিম সংখ্যাগড়িষ্ঠতা থকা অঞ্চলসমূহ পাকিস্তানক দিয়া হৈছিল প্ৰায় ২৫১৯৫৫৭জন বাঙালী হিন্দু ১৯৪১ চনৰ পৰা ১৯৫১ চনৰ ভিতৰত ভাৰতলৈ আহিল পাকিস্তানৰ পৰা, পশ্চিম বংগ আৰু অন্যান্য ৰাজ্যত বাস কৰিবলৈ ৫০ আৰু ৬০ৰ দশকতো ঢৌৱে ঢৌৱে প্ৰব্ৰজন ঘটি থাকিল বিশেষকৈ ১৯৫০ চনত পূব পাকিস্তানত্ত হোৱা সাম্প্ৰদায়িক সংঘৰ্ষত ৪.৫ নিযুত হিন্দুৱে ভাৰতলৈ পলায়ন কৰিছিল তাৰ পাছৰ ১৯৬৪ চনৰ সংঘৰ্ষত ১৩৫০০০ হিন্দুৱে পলায়ন কৰিছিল ১৯৭১ চনৰ বাংলাদেশৰ মুক্তিযুদ্ধত দেখা দিয়া হত্যালীলাতো কেইবানিযুত হিন্দু ভাৰতলৈ পলাই আহিছিল

 তথ্য সংগ্ৰহ
বাচিলা (৩য় শতিকা) এজনী প্ৰাচীন ৰোমৰ মাইম (মুখাভিনয়) অভিনেত্ৰী আছিল তেওঁ প্ৰথম আৰু দ্বিতীয় শতিকাৰ ৰোমান নৃত্যশিল্পী, অভিনেত্ৰী আৰু গায়িকা আছিল

তেওঁৰ সতীৰ্থ অভিনেতা-নৃত্যশিল্পী হেৰাক্লেইডেছৰ দ্বাৰা একুইলেয়াৰ ৰোমান এম্ফিথিয়েটাৰত তেওঁৰ স্মৃতিৰ প্ৰতি এক স্মৃতিসৌধ নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল স্মৃতিসৌধটোত তেওঁক সুন্দৰ, বিনয়ী পৰিধানত আৰু গৌৰৱময় ভংগিমাত খোদিত কৰা আছে খোদিত ছবিৰ তলত গ্ৰিক ভাষাৰ লিপি থকা এক প্ৰশংসাসূচক অভিলেখ আছে 

তেওঁ ৰোমান মাইম নাটকৰ এগৰাকী অভিনেত্ৰী আছিল, যিয়ে মঞ্চত চৰিত্ৰ ৰূপায়ণ, কথিকা নাটক, নৃত্যশিল্প আৰু কোৰাচত অংশগ্ৰহণ কৰিছিল তেওঁৰ খ্যাতি সাম্ৰাজ্যৰ বহুতো চহৰত বিস্তৃত হৈছিল তেওঁক আৰ্চিমাইমা নামেৰে অভিহিত কৰা হৈছিল, যি ৰোমান থিয়েটাৰৰ শীৰ্ষস্থানীয় অভিনেত্ৰীসকলৰ উপাধি আছিল, আৰু তেওঁৰ সমাধি লিপিত তেওঁক "দশম মিউজ" বুলি প্ৰশংসা কৰা হৈছে তেওঁ বিশেষকৈ মৃত্যুৰ দৃশ্য অভিনয়ৰ বাবে প্ৰসিদ্ধ আছিল, যিহেতু তেওঁৰ সমাধি লিপিত উল্লেখ আছে: "তেওঁ বহু সময় মঞ্চত মৰিছিল - কিন্তু একো একোপালি নহয়! "  

তেওঁ অভিনয় কৰা প্ৰসিদ্ধ চৰিত্ৰসমূহৰ ভিতৰত চাৰিচিয়ন নামৰ এটা ষড়যন্ত্ৰকাৰী পত্নীৰ চৰিত্ৰ উল্লেখযোগ্য ,  :    :     

 তথ্যসূত্ৰ  
 

শ্ৰেণী:অভিনেত্ৰী 
শ্ৰেণী:নৃত্যশিল্পী 
শ্ৰেণী:গায়িকা 
শ্ৰেণী:সংগীতজ্ঞ
শ্ৰেণী:প্ৰাচীন অভিনেত্ৰী
বাচুন্দি (গুজৰাটী: , কানাড়া: , মাৰাঠী: , তামিল: , তেলেগু: ) এবিধ ভাৰতীয় মিঠাই; বেছিভাগেই মহাৰাষ্ট্ৰ, গুজৰাট, অন্ধ্ৰপ্ৰদেশ, তেলেংগানা, তামিলনাডু আৰু কৰ্ণাটকত প্ৰচলিত গাখীৰ আধা কমি যোৱালৈকে কম জুইত গাখীৰ উতলাই তৈয়াৰ কৰা মিঠা কৰা ঘনীভূত গাখীৰ উত্তৰ ভাৰতত একেধৰণৰ খাদ্য ৰাব্ৰি নামেৰে যায় 

ইয়াক প্ৰায়ে হিন্দু উৎসৱ যেনে কালি চৌদাস আৰু ভৌবীজ (ভাই ডুজ)ত তৈয়াৰ কৰা হয় 

বিভিন্ন শৈলীৰ বাচুন্দিও প্ৰস্তুত কৰা হয়, যেনে- আতলচ (কাষ্টাৰ্ড আপেল) বাচুন্দি আৰু আংগুৰ বাচুন্দি (সৰু প্ৰকাৰৰ ৰাসগুলা থকা বাচুন্দি) আদি 

প্ৰস্তুতি
উতলাৰ সময়ত গধুৰ ক্ৰীম যোগ কৰি ঘন হোৱা প্ৰক্ৰিয়াটো ক্ষিপ্ৰ হব পাৰে এবাৰ কমাই দিলে অলপ চেনি, ইলাচি, চাৰোলি, আৰুবা কেশৰ যোগ কৰা হয় চেনি মিহলোৱাৰ পিছত বাচুন্দি ভালদৰে সংৰক্ষিত হৈ থাকে কিছু সময়ৰ ভিতৰত চেনিৰ কিছু পৰিমাণে অম্লতা বিকশিত হয় যদি অত্যধিক হয়, তেন্তে ই বাচুন্দীত দৈ দিব পাৰে কেতিয়াবা চেনি দিয়াৰ পিছত আৰু কিছু সময় ৰান্ধি থাকে; এইটোৱে বাচুন্দিক এটা সুন্দৰ গোলাপী ৰং দিয়ে, কাৰণ চেনিও গাখীৰত ৰন্ধা হয় আৰু ইয়াক পাতল কেৰামেললৈ ৰূপান্তৰিত কৰা হয় চেনি দিয়াৰ আগতে বাচুন্দি ডাঠ হয়, কিন্তু যোগ কৰাৰ পিছত পুনৰ তৰল হৈ পৰে ভালদৰে লৰচৰ কৰিলে ওপৰত মালাই গঠন হোৱাত বাধা দিয়ে আৰু সকলো অতিথিয়ে (আনকি পলমকৈ অহাসকলেও) সমানে ডাঠ আৰু সাধাৰণ বাচুন্দি উপভোগ কৰিব পাৰে বাচুন্দি ঠাণ্ডা কৰি পৰিবেশন কৰা হয়, প্ৰায়ে আলমণ্ড আৰু পিষ্টাচিঅ'ৰ টুকুৰাৰে সজাই তোলা হয়  ঘন গাখীৰ যোগ কৰিলে বাচুন্দিৰ এটা সুন্দৰ সোৱাদ আৰু সমৃদ্ধি পোৱা যায়
পৰিবেশন 
বাচুন্দি গৰম, গৰম বা ঠাণ্ডা কৰি পৰিবেশন কৰিব পাৰি ইয়াক প্ৰায়ে পুৰি (ভজা ভাৰতীয় ফ্লেটব্ৰেড)ৰ সৈতে পৰিবেশন কৰা হয় 
মলা ভৰ্তি কেশৰ দিয়া বাচুন্দি

উপকৰণ
ইলাচি গুড়ি আৰু কেশৰ বাচুন্দিৰ সোৱাদ দিয়া এই গাখীৰ কেশৰৰ পৰিমাণ অনুসৰি ভিন্ন হয় মৃদু ৰঙৰ বাবে কম যোগ কৰক ঘনীভূত গাখীৰ যোগ কৰিলে বাচুন্দিৰ এটা সুন্দৰ সোৱাদ আৰু সমৃদ্ধি পোৱা যায়

তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:খাদ্য
শ্ৰেণী:নিৰামিষ আহাৰ
বাচেন্দ্ৰী পাল এভাৰেষ্ট বিজয় কৰা প্ৰথম ভাৰতীয় মহিলা ১৯৮৪ চনৰ ২৩ মেত তেখেতে সফলতাৰে এভাৰেষ্ট আৰোহণ কৰে তেখেতৰ আত্মজীৱনী '   ' নেচনেল বুক ট্ৰাষ্টে প্ৰকাশ কৰিছিল তেখেতে ১৯৮৪ চনত সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ পৰ্বতাৰোহণকাৰীৰ বঁটা লাভ কৰাৰ লগতে একেটা বছৰতে 'পদ্মশ্ৰী ' সম্মানেৰে অলংকৃত হৈছিল তেখেতে ভাৰত চৰকাৰৰ পৰা অৰ্জুন বঁটা লাভ কৰিছিল 

জন্ম আৰু শিক্ষা
গাঢ়ৱাল জিলা নাকুৰি গাঁৱত ১৯৫৪ চনৰ ২৪ মে'ত বাচেন্দ্ৰী পালৰ জন্ম হয় ১২ বছৰ বয়সত এবাৰ বনভোজ খাবলৈ যাওঁতে তেখেতেৰ পৰ্বতাৰোহণৰ লগত পৰিচয় হয় সংস্কৃতত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰাৰ পাছত তেওঁ নেহৰু পৰ্বতাৰোহণ প্ৰতিষ্ঠান (-   )-ত যোগদান কৰে হানচা দেৱী আৰু শ্ৰী কিশান সিং পালৰ সাতোটি সন্তানৰ মাজৰ এটি সন্তান আছিল বাচেন্দ্ৰী পাল তেওঁ টেনজিং নৰ্গে আৰু এডমাণ্ড হিলাৰীয়ে মাউণ্ট এভাৰেষ্ট আৰোহণ কৰাৰ পাঁচদিন আগতে জন্ম হৈছিল তেওঁ এম.এ আৰু বি.এড ডিগ্ৰী সম্পন্ন কৰিছিল ডেৰাডুনৰ ডি.এ.ভি. পোষ্ট গ্ৰেজুৱেট কলেজৰ পৰা ১২ বছৰ বয়সতেই তেওঁ প্ৰথম পৰ্বতাৰোহণৰ দৰে ৰোমাঞ্চকৰে কাম আৰম্ভ কৰে আনকি তেওঁ তেওঁৰ বন্ধু সকলৰ সৈতে বণভোজৰ বাবে গৈ প্ৰায় ১৩,১২৩ ফুট উচ্চতাৰ পৰ্বত আৰোহণ কৰিছিল তেওঁ তেওঁৰ স্কুলৰ অধ্যক্ষৰ আগ্ৰহত তেওঁ উচ্চতৰ গৱেষণাৰ বাবে যায় নেহেৰু পৰ্বতাৰোহণ ইনষ্টিটিউটত অধ্যয়ন কৰি থকাৰ সময়তেই তেওঁ গঙ্গোত্ৰী (২১,৯০০ ফুট বা ৬,৬৭৫.১ মি) আৰু ৰুদ্ৰগৰিয়া (১৯০৯১ ফুট বা ৫,৮১৮.৯ মি) পৰ্বত আৰোহণ কৰে সেইসময়তেই তেওঁ নেচনেল এডভাইজাৰ ফাউণ্ডেশনৰ (এন.এ.এফ) প্ৰশিক্ষকৰ চাকৰি লাভ কৰিছিল যি নাৰী সকলৰ বাবে পৰ্বত আৰোহণৰ প্ৰশিক্ষণ লোৱা এখন স্কুল স্থাপন কৰিছিল

এভাৰেষ্ট আৰোহণ
১৯৮৪ চনত ভাৰতে নিজৰ চতুৰ্থ এভাৰেষ্ট অভিযানৰ বাবে বাচন্দ্ৰীকে ধৰি ছগৰাকী মহিলা আৰোহণকাৰী সহ এটা অভিযাত্ৰী দল নিৰ্বাচন কৰে এই অভিযানৰ নাম আছিল "এভাৰেষ্ট ৮৪" নেপালৰ ৰাজধানী কাঠমাণ্ডুৰ পৰা যাত্ৰা আৰম্ভ কৰা এই দলটোৱে অনেক বাধা-বিঘিনি আৰু দুৰ্ঘটনাৰ সন্মুখীন হয় বাচেন্দ্ৰী পালেও মুৰত আঘাত পায় ২২ মে'ত এভাৰেষ্ট আৰোহণ কৰিবলৈ চূড়ান্ত ভাবে নিৰ্বাচন কৰা দলটোৰ একমাত্ৰ মহিলা সদস্যা আছিল বাচেন্দ্ৰী ঋনাত্মক ৩০-৪০ ডিগ্ৰী উষ্ণতা আৰু ১০০ কি.মি. বেগেৰে বৈ থকা ধুমুহাৰ মাজতে ২৩ মে'ৰ দিনা দুপৰীয়া এক বাজি সাত মিনিটত বাচেন্দ্ৰী পালে এভাৰেষ্ট শিখৰত পদাৰ্পণ কৰে তেও ৪৩ মিনিট সময় শিখৰত কটায় আৰু ভাৰতৰ প্ৰথম তথা বিশ্বৰ পঞ্চম মহিলা এভাৰেষ্ট বিজয়ী ৰূপে পৰিগণিত হয় তেওঁৰ এই সফলতাত ভাৰতৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী, জে আৰি ডি টাটা আদিয়ে ব্যক্তিগত ভাৱে অভিনন্দন জনায় 

অন্য সফলতা
১৯৮৫ চনত বাচেন্দ্ৰী পালে কেৱল মহিলাৰে গঠিত এটা নেপাল-ভাৰত যুটীয়া এভাৰেষ্ট অভিযানৰ নেতৃত্ব বহন কৰে এভাৰেষ্টৰ বাদেও তেখেতে গংগোত্ৰী (২১,৯০০ ফুট), ৰুদ্ৰগৰিয়া(১৯,০৯১ ফুট) আদি শৃংগ সফলতাৰে আৰোহণ কৰিছিল

সন্মান
১৯৮৫ চনত ভাৰত চৰকাৰৰ পদ্মশ্ৰী পুৰস্কাৰ
১৯৮৬ চনত অৰ্জুন বঁটা
২০১৯ চনত ভাৰত চৰকাৰৰ পদ্মভূষণ পুৰস্কাৰ

তথ্য সংগ্ৰহ

বাহ্যিক সংযোগ
  '  
 '  

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় পৰ্বতাৰোহী
শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:পদ্মভূষণ বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:অৰ্জুন বঁটা বিজয়ী
বাচ্ কীন-ৰবিনচৰ ল'গ'
বাচ্ কীন-ৰবিনচ () হৈছে আইচক্ৰীম ৰ'লাৰৰ এক আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় শৃংখলা ইয়াত ৩০ৰো অধিক দেশত লাভ কৰা হৈছে ৫৮০০ স্থানৰ ভিতৰত, ২৮০০খন আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰত আধাৰিত ইয়াক ১৯৫৩ চনত বাৰ্ট বাচ্নে আৰু ইৰভ ৰবিনছ ৰ দুটা পৃথক আইচক্ৰীম উদ্ভাৱনৰ একত্ৰীকৰণৰ দ্বাৰা প্ৰতিপালিত কৰা হৈছিল, যি সকল ভাই-ভনী আছিল একত্ৰীকৰণৰ আগতে, দুটা পৃথক আইচক্ৰীম উদ্যেকক বাৰ্টৰ আইচক্ৰীম দোকান আৰু স্নোবাৰ্ড আইচক্ৰীম বুলি কোৱা হৈছিল সেই সময়ত স্নোবাৰ্ড আইচক্ৰীমৰ ২১টা ফ্ল'ৰেআছিল, যাক উপন্যাস আৰু সতেজ হিচাপে প্ৰশংসা কৰা হৈছিল

 অন্যান্য ৱেবছাইট 
 

শ্ৰেণী:কোম্পানী
বাচ্ছা পোছ (, আক্ষৰিক অৰ্থত "ল'ৰাৰ পোছাক পিন্ধা") হৈছে আফগানিস্তান আৰু পাকিস্তানৰ কিছু অংশত প্ৰচলিত এক প্ৰথা য'ত পুত্ৰহীন কিছুমান পৰিয়ালে তেওঁলোকৰ এজনী ছোৱালীক ল'ৰাৰ দৰে জীৱন যাপন কৰিবলৈ আৰু ল'ৰাৰ দৰে আচৰণ কৰিবলৈ নিৰ্বাচন কৰে এই প্ৰথা অনুসৰি নিৰ্বাচিত কন্যা সন্তান গৰাকীয়ে এইদৰেই ল'ৰাৰ দৰে মুক্তভাৱে আচৰণ কৰিব লাগিব, যেনেঃ বিদ্যালয়লৈ যোৱা, নিজৰ ভগ্নীক সুৰক্ষা দিয়া আৰু সামাজিক কাম আদিত অংশগ্ৰহণ কৰা আদি 

উৎপত্তি
আনুমানিক এক শতিকাৰ আগৰ বুলি নথিভুক্ত হৈছে যদিও এই প্ৰথাটি অধিক পুৰণি হোৱাৰ সম্ভাৱনা আছে, আৰু ই আজিও প্ৰচলিত যুদ্ধৰ সময়ছোৱাত মহিলাসকলে যুঁজিবলৈ, বা সুৰক্ষাৰ হেতু নিজকে পুৰুষবুলি প্ৰৱঞ্চনা কৰিছিল আৰু এনেকৈয়ে এই প্ৰথাৰ আৰম্ভ হোৱা বুলি অনুমান কৰা হয়

বুৰঞ্জীবিদ নেন্সি ডুপ্ৰিয়ে দ্য নিউয়ৰ্ক টাইমছৰ এজন সাংবাদিকক কৈছিল যে তেওঁ ১৯০০ ৰ দশকৰ আৰম্ভণিৰ হাবিবুল্লা হনৰ শাসনকালৰ এখন আলোকচিত্ৰ দেখিছিল য'ত পুৰুষৰ পোছাক পৰিধান কৰা মহিলাসকলে ৰজাৰ হাৰেম ৰক্ষা কৰিছিল আনুষ্ঠানিকভাৱে, এই হৰেম মহিলা বা পুৰুষৰ দ্বাৰা সুৰক্ষিত কৰিব নোৱাৰি বুলি ৰীতি প্ৰচলিত তেওঁ কৈছিল, "পৃথক্কৰণ সৃষ্টিশীলতাৰ বাবে আৱশ্যক," "এই লোকসকলৰ আশ্চৰ্যজনক ভাৱে পৰিস্থিতিৰ মোকাবিলা কৰাৰ ক্ষমতা আছে" 

অৱলোকন
আফগানিস্তানত পৰিয়ালবোৰৰ বাবে পৰিয়ালৰ নাম কঢ়িয়াই লৈ যাবলৈ আৰু পিতৃৰ সম্পত্তিৰ উত্তৰাধিকাৰী হ'বলৈ পুত্ৰ এজন থকাটো একপ্ৰকাৰৰ সামাজিক চাপ স্বৰূপ পুত্ৰৰ অনুপস্থিতিত, পৰিয়ালবোৰে তেওঁলোকৰ এজনী ছোৱালীক পুৰুষ হিচাপে পোছাক পিন্ধখব পাৰে, কোনো কোনোৱে বিশ্বাস কৰে যে বাচ্ছা পোছ থাকিলে পৰৱৰ্তী গৰ্ভধাৰণত এগৰাকী মাতৃয়ে পুত্ৰ সন্তান জন্ম দিয়াৰ সম্ভাৱনা অধিক হ'য়, . "   ,    ",    ,  20, 2010.   20, 2010.

ল'ৰা হিচাপে বাস কৰা ছোৱালী এজনীয়ে পুৰুষৰ বিশেষ পোছাক পিন্ধিব লগা হোৱাৰ উপৰি, চুলি চুটি কৰি কাটিব লাগে, তথা পুৰুষৰ নাম ব্যৱহাৰ কৰিব লগা হয় তেওঁৰ পৰিয়ালত, তেওঁ এক মধ্যৱৰ্তী মৰ্যাদা লাভ কৰিব য'ত তেওঁক কন্যা বা সম্পূৰ্ণৰূপে পুত্ৰ হিচাপে গ্ৰহণ কৰা নহয়, কিন্তু তেওঁ আন ছোৱালীৰ দৰে ৰান্ধিব বা যিকোনো ধোৱা-পখলা কাম কৰাৰ প্ৰয়োজন নহয় বাচ্ছা পোছ হিচাপে, ছোৱালী এজনীয়ে অধিক সহজে বিদ্যালয়ত পঢ়িবলৈ, কাম-কাজ চলাবলৈ, ৰাজহুৱাভাৱে মুক্তভাৱে চলাচল কৰিবলৈ, ভগ্নীসকলক সামাজিক ভাৱে সুৰক্ষা দিবলৈ বা ক্ৰীড়া আদিত অংশগ্ৰহণ কৰিব লগাত পৰে

প্ৰচলন আৰু গ্ৰহণযোগ্যতা
বাচ্ছা পোছৰ সাংস্কৃতিক প্ৰথা মূলতঃ মধ্য প্ৰাচ্যৰ বাহিৰত প্ৰচাৰ কৰা হোৱা নাছিল গোলকীয় পৃথিৱীত বাচ্ছা পোছ প্ৰথা আৰু সমাজত তেওঁলোকৰ ভূমিকা লাহে লাহে প্ৰকাশ হৈছে এই প্ৰথাৰ কিছু গোপনীয় প্ৰকৃতিৰ বাবে এই প্ৰথা বৰ্তাই ৰখা পৰিয়ালৰ পৰিসংখ্যা গম পোৱা নাযায় অধিক গোপনীয়ভাবে কেৱল মুখ্য পৰিয়াল, পাৰিবাৰিক বন্ধুবৰ্গ, আৰু প্ৰয়োজনীয় স্বাস্থ্য আৰু শিক্ষা বিষয়াসকলেহে বাচ্ছা পোছৰ জৈৱিক যৌনতা জানে মুখ্যতঃ সমাজে এই প্ৰথা সহ্য আৰু স্বীকাৰ কৰে, আৰু উত্তৰাধিকাৰী বা সমমৰ্যাদাৰ পুৰুষ ব্যক্তি অবিহনে তেওঁলোকক এক ব্যৱহাৰিক সমাধান হিচাপে গণ্য কৰে অৱশ্যে এই প্ৰথাক মহিলাৰ বিৰুদ্ধে উৎপীড়ন বুলিও গণ্য কৰা হ'ব পাৰে এই গোপনীয়তা ভংগ হ'লে সামাজিক ভাৱে এনে শিশু এজন এলজিবিটি সম্পৰ্কীয় ইছলামিক অপবাদৰ বলি হ'ব লগাও হয়
তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:নাৰীৰ বিৰুদ্ধে প্ৰচলিত প্ৰথা
বাছাজাউন (ইংৰাজী: , স্ত্ৰী: বাছান্দেৰে ()) বাস্ক পৌৰাণিক কাহিনীত বৰ্ণিত এবিধ অৰণ্যত বাস কৰা বিশাল, নোমাল মানৱসদৃশ ৰহস্যময় জীৱ বাস্ক ভাষামতে এই শব্দটোৰ অৰ্থ হৈছে কাঠৰ ভগৱান৷ এই জীৱবোৰে শিলৰ স্তোপ () নিৰ্মাণ কৰে, পশুধনক সুৰক্ষা দিয়ে, মানুহক কৃষি আৰু লোহাৰ কামৰ দৰে দক্ষতা শিকায় বুলি ভবা হৈছিল

এই জীৱবোৰ গৰ্বিয়া আৰু ইৰাতিৰ অৰণ্যত বসবাস কৰে বুলি কোৱা হৈছিল শৰীৰটো নোমেৰে ভৰা আৰু ভৰিৰ ওচৰলৈকে অতি দীঘল চুলি থকা এই জীৱবোৰে মানুহৰ দৰে খোজ কাঢ়ে

আক্ৰমণাত্মক হোৱাটো বহু দূৰৰ কথা, বাছাজাউনসকলে ভেড়াৰ জাকক সুৰক্ষা প্ৰদান কৰে আৰু তেওঁলোকে একেলগ হৈ ঘণ্টা বজাই নিজৰ উপস্থিতিৰ ইংগিত দিয়ে ধুমুহা বা কুকুৰনেছীয় বাঘ আহিলে তেওঁলোকে চিঞৰ-বাখৰ কৰি পাহাৰৰ পৰা উকি মাৰি ভেড়াৰখীয়াক সতৰ্ক কৰি দিয়ে বিনিময়ত তেওঁলোকক কৰ হিচাপে এটুকুৰা পিঠা লাভ কৰে আৰু এই পিঠাখন তেওঁলোকে ভেড়াৰখীয়াসকল শুই থকাৰ সময়ত সংগ্ৰহ কৰে

ইয়াৰ পিছতো অৱশ্যে কেতিয়াবা কিছুমান কাহিনীত বাছাজাউন সকলক অৰণ্যত বাস কৰা বিশাল শক্তিৰ ভয়ংকৰ মানুহ হিচাপে চিত্ৰিত কৰা হয়, যাৰ লগত মুখামুখি নহলেহে মংগল বুলি কোৱা হয়৷ আন কিছুমান কাহিনীত বাছাজাউনসকল আদিম কৃষক আৰু স্থপতি বুলি কোৱা হয় ছলনাময়ী ছান মাৰ্টিন টিক্সিকিয়ে তেওঁলোকৰ পৰা এই বিভিন্ন দক্ষতা আহৰণ কৰিছিল, যিবোৰ তেওঁ পৰৱৰ্তী সময়ত মানুহক শিকাইছিল

টেনা, আন্সো আৰু ব্ৰ'ট' উপত্যকাতো এই জীৱটো থাকে বুলি আৰাগ'নিজ পৌৰাণিক কাহিনীত পোৱা যায় তাত তেওঁলোকে ইয়াক বাছাজাৰাউ, বনজাৰাউ বা বছনেৰাউ বুলি কয়

কিছুমান লেখকৰ মতে বাছাজাউনৰ শ্ৰুতিকথা আইবেৰিয়ান উপদ্বীপৰ নিয়াণ্ডাৰথেল জনসংখ্যাৰ সৈতে আদিন মানৱৰ হোৱা সংস্পৰ্শৰ লোক-স্মৃতি

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:কিংবদন্তিমূলক জীৱ
বাজু হৈছে বাহুত পৰিধান কৰা এবিধ অলংকাৰ 
নিৰ্মাণ শৈলী
সোণ,ৰূপেৰে গঢ়া বাজু এপদ চেপেটা অলংকাৰ বাজুৰ ওপৰৰ ফালটোত ফুল বা অন্য আৰ্হিৰ চানেকি থাকে বাজুৰ দুই মূৰত মগৰৰ চানেকিও থাকে এটা মূৰত এটা আঙঠি আৰু আনটো মূৰত শিকলি হাকোটা লগোৱা থাকে হাকোটা ডাল ইটো মূৰৰ ৰিং টোত সুমুৱাই দি পিন্ধা হয় নাইবা কেতিয়াবা দুয়োটা মূৰত সোণ- ৰূপৰ সূতা লগাই গাঁথি মাৰিও পিন্ধা হয় সোণৰ বাজুক 'সুৱৰ্ণৰ টাৰ' আৰু অঞ্চল বিশেষে 'কেয়ূৰ' বুলিও কোৱা হয় আজিকালি এই বিধ অলংকাৰৰ বিশেষ প্ৰচলন নাই যদিও কোনো কোনোৱে বিভিন্ন পাথৰ আদি খটুৱাই বাজু সদৃশ এপদ অলংকাৰ পিন্ধিবলৈ লৈছে কিছুমান গোলাকৃতিৰ বাজুৰ ভিতৰত লা বা বালি মিলোৱা থাকে 

বিষো উপশম হয় বুলি বিশ্বাস আছে

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:অলংকাৰ
বাট বুলনিৰ গীত () বা বাট ফুৰা নাম অসমৰ মহাপুৰুষীয়া বৈষ্ণৱ ধৰ্মী সমাজখনত গোৱা এবিধ নাম যাৰ সৈতে কিছু সংস্কৃতি জড়িত হৈ আছে৷ বিভিন্ন ধৰ্মীয় অনুষ্ঠানলৈ যওঁতে আইসকলে ইখন ঠাইৰ পৰা সিখন ঠাইলৈ যাওঁতে বাটৰ কষ্ট নোহোৱা কৰিবলৈ আধ্যাত্মিক ভাবাপন্ন গীত গাই বাট বুলে, সেইবোৰেই বাট বুলনিৰ গীত৷ মহাপুৰুষ দুজনাৰ জন্মোৎসৱৰ শোভাযাত্ৰা, কীৰ্তন মহোৎসৱৰ কৰভাৰ আৰু ঘাটসেৱা অনুষ্ঠান আদিত আইসকলে বাট বুলনিৰ গীত গাই যায়৷ সুন্দৰীদিয়া সত্ৰৰ চৰিত তোলা অনুষ্ঠানলৈ যাওঁতে মূল কীৰ্তনঘৰৰ পৰা আইসকলে বাট বুলনিৰ গীত গাই যায়৷ এই গীতসমূহ কীৰ্তন, দশম, নামঘোষাৰ উপৰি পুৰাণ, ভাগৱত, ৰামায়ণ, মহাভাৰতৰ কাহিনীৰ মুখপৰম্পৰাৰূপে চলি অহা গীত পদো গোৱা হয়৷
কেইটিমান বাট বুলনি গীতৰ অংশ:

শংকৰ মাধব এ, হে ভৈলা অৱতাৰ, ইবাৰ কৰিব হৰি জগত উদ্ধাৰ৷

কৰুণা ৰাখো ৰাখো প্ৰাণ, নেৰো হৰি চৰণ তোমাৰ৷

যাদৱ এ নাযাবা এৰি, গোপিনীৰ লগতে আহিছে হৰি৷ আদি৷

অসমৰ আন কিছুমান ঠাইত একেই ধৰণে বাট ফুৰা নাম নামে এবিধ নাম পোৱা যায়৷ ইয়াৰো ধৰ্মীয় তাৎপৰ্য আছে৷ এই বাট ফুৰা নাম মানৰ আক্ৰমণ আৰু অত্যাচাৰ, মহামাৰী আদিৰ পৰা ৰক্ষা পাবলৈ ভগৱানৰ আশীষ কামনাৰে পুৰুষ-মহিলাই বাটে বাটে নাম গাই ফুৰে৷ এই পৰম্পৰা মানৰ আক্ৰমণৰ সময়ৰ পৰাই আৰম্ভ হোৱা বুলি বহুতে কব খোজে৷ বহু গাঁৱত প্ৰচলন থকা বাট ফুৰা নাম সাধাৰণতে বহাগ বা জেঠ মাহত গোৱা হয়৷ মুনিহ-তিৰোতা সকলোৱে মিলি কীৰ্তনঘৰত লগ হৈ হৰিধ্বনি কৰি নামৰ আৰম্ভণি কৰে৷ বাটে বাটে গাই ফুৰোঁতে যাৰ যাৰ পদূলিয়েদি নামৰ সমদল যায় তেওঁলোকে ধূপ-ধুনা-বন্তি জ্বলাই শৰাইত মাননী দি সেৱা কৰে৷ বহুতে বছৰেকত বাট ফুৰা নাম গালে গাঁৱলৈ অপায়-অমংগল আহিব নোৱাৰে বুলি বিশ্বাস কৰে৷ নামনি অসমৰ জাগাৰা অঞ্চলত জেঠ মাহৰ পূৰ্ণিমা তিথিত দুদিনীয়াকৈ এই নাম গায়৷
তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসমৰ সংস্কৃতি
বাটাচা হৈছে চেনি আৰু গুড়ৰ পৰা তৈয়াৰী একপ্ৰকাৰৰ মিঠাই এয়া বংগৰ অতি জনপ্ৰিয় মিঠা খাদ্য ৰবীন্দ্ৰনাথৰ শুভদৃষ্টিৰ গল্পত পিতলৰ বাটিত বাটাচা লৈ বিবাহৰ প্ৰস্তাৱ লৈ যোৱাৰ কথা উল্লেখ আছে চেনি বা গুড়ৰ পৰা তৈয়াৰী বাটাচা ২-৪ চে.মি. ব্যাসৰ সমতল মিঠা খাদ্য ইয়াৰ আকাৰ কোটৰ বুটাম একোটাৰ সমান পশ্চিম বংগৰ এখন জিলা মিডনাপুৰ ডাঙৰ আকাৰৰ বাটাচা উৎপাদনৰ বাবে জনাজাত সৰু ল'ৰা-ছোৱালীৰ মাজত ই অতি জনপ্ৰিয় বাটাচাক প্ৰাচীন কালৰে পৰা পশ্চিম বংগ আৰু বাংলাদেশৰ হিন্দুসকলে প্ৰসাদ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰি আহিছে এই মিঠাই অৰ্থ-সামাজিক শ্ৰেণীৰ মাজত খাবৰ বাবে বা দৈনন্দিন মাংগলিক আচাৰ-ব্যৱহাৰৰ বাবেও আগবঢ়োৱা হয় মন্দিৰ আদিত যিকোনো দৰ্শনাৰ্থীক এই মিঠাই আৰু পানী আগবঢ়োৱা হয় বাতাছাৰ আয়ুস যথেষ্ট দীঘল বাটাচা, মুড়ি আৰু পানীৰ লগত খোৱা হয় বাটাচা সাধাৰণতে মাংগলিক কামত ব্যৱহাৰ কৰা সামগ্ৰী বিক্ৰীৰ বাবে নিবেদিত দোকানত বিক্ৰী কৰা হয় 

সাধাৰণতে পুহ মাহৰ সংক্ৰান্তিৰ সময়ত কদমা, বাটাচা, তিল খাজা আদি মিঠাইবোৰ বেছিকৈ খোৱা হয় ৰাখী বন্ধন, ৰথ যাত্ৰা, লক্ষ্মী পূজা আদিৰ উপৰি দেৱ-দেৱীৰ প্ৰসাদ হিচাপে প্ৰায়ে নকুল দানাসহ বাটাচা ব্যৱহাৰ কৰা হয়

আলহীক আপ্যায়নৰ বাবে বাটাচা ব্যৱহাৰ কৰাৰ এক অতি পুৰণি পৰম্পৰা বঙালীসকলৰ মাজত প্ৰচলিত এই সম্পৰ্কিয় পৰিচয় বিভিন্ন লেখকৰ গল্প সমূহত পোৱা যায় পশ্চিম বংগত প্ৰায় ২৫০০টা সৰু সৰু কাৰখানা বাটাচা আৰু নকুলদনা তৈয়াৰৰ বাবে চলি আছে বুৰদৱানৰ নীলপুৰ, মালদাৰ হৰিশচন্দ্ৰপুৰ, উত্তৰ বংগৰ গৰিয়া-বেলেঘাটা, বালুৰঘাটত বহু মহিলা বাটাচা-নকুলদনা তৈয়াৰ কৰাৰ লগত জড়িত এই প্ৰাচীন কুটিৰ উদ্যোগটোক পুনৰুজ্জীৱিত কৰাৰ বাবে পশ্চিম বংগ ৰাজ্য চৰকাৰে খোজ দিছে পশ্চিম বংগ ৰাজ্য চৰকাৰে ক্লাষ্টাৰ সৃষ্টি আৰু ৰপ্তানিৰ বাবে বিভিন্ন পদক্ষেপ গ্ৰহণ কৰাৰ পৰিকল্পনা কৰিছে

বনোৱা পদ্ধতি
বাটাচাৰ ৰেচিপি ঘৰতে বনাব পৰা এক সহজ ৰেচিপি অৱশ্যে বাটাচা বনাবলৈ প্ৰয়োজন হোৱা উপাদানৰ ভিন্নতা থাকিব পাৰে আটাইতকৈ জনপ্ৰিয় সংস্কৰণটো দ্ৰুত মিঠা হিচাপে গুড় বা চেনি, গাখীৰ বা পানী, ঘিঁউ আৰু ইলাচিৰ সহায়ত বাটাচা তৈয়াৰ কৰা হয়

প্ৰথমে কেৰাহী এখন মধ্যমীয়া জুইত গৰম কৰি ইয়াত চেনি আৰু পানী দি মিহলাই লৈ পগাব লাগে মিশ্ৰণখিনিয়ে ডাঠ চিৰাপ আকাৰ পোৱালৈকে পগাই থাকিব লাগে ইয়াৰ পিচত তেল, ঘিঁউ বা মাখন লগোৱা কাগজ এখনৰ ওপৰত এই ডাঠ চিৰাপ খিনি এটা নিৰ্দিষ্ট জোখত এটাৰ গাত আনটো নলগাকৈ বাকি দিব লাগে ঠাণ্ডাহৈ মিঠাইবোৰ সম্পূৰ্ণ শুকান হৈ পৰিলে ই খোৱাৰ উপযোগী হৈ পৰে
তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:মিঠাই
বাটাৰ চিকেন () হৈছে দিল্লীৰ উৎপত্তিস্থল ভাৰতীয় খাদ্য মছলাযুক্ত বিলাহীআৰু মাখন (বাটাৰ) চাটনিৰ সৈতে কুকুৰাৰ পৰা তৈয়াৰী এক প্ৰকাৰৰ তৰকাৰী ইয়াৰ চচ ইয়াৰ চহকী টেক্সচাৰৰ বাবে জনাজাত ই চিকেন টিক্কা মছলাৰ দৰেই, য'ত বিলাহীৰ পেষ্ট ব্যৱহাৰ কৰা হয়

ইতিহাস
ভাৰত বিভাজনৰ পিছত ১৯৫০ চনত পুৰণি দিল্লীৰ দৰয়াগঞ্জ অঞ্চলৰ মতি মহল ৰেষ্টুৰেণ্টত কুন্দন লাল জাগী আৰু কুন্দন লাল গুজৰালে যি দুয়োজনেই ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ উত্তৰ-পশ্চিম সীমান্ত প্ৰদেশৰ পেছাৱাৰৰ পৰা পাঞ্জাবী শৰণাৰ্থী আছিল
এই তৰকাৰীটো "আকস্মিকভাৱে" বিলাহীৰ চচত বাকী থকা তণ্ডুৰী কুকুৰা মিহলাই তৈয়াৰ কৰা হৈছিল, যিটো মাখন (বাটাৰ)যুক্ত

১৯৭৫ চনত ইংৰাজী বাক্যাংশ "বাটাৰ চিকেন" তৰকাৰী প্ৰথমবাৰৰ বাবে ছপা ৰূপত প্ৰকাশ পায়, মানহাটানৰ গেলৰ্ড ইণ্ডিয়ান ৰেষ্টুৰেণ্টৰ ঘৰটোৰ বিশেষত্ব হিচাপে টৰণ্টো আৰু কেৰিবিয়ানত ইয়াক পিজ্জা, পৌটিন,ৰেপ, ৰুটি বা ৰোলত ভৰোৱা হিচাপে পোৱা যায়,
আনহাতে অষ্ট্ৰেলিয়া আৰু নিউজিলেণ্ডত ইয়াক পাই ভৰোৱা হিচাপেও খোৱা হয় 
ভাৰত, বাংলাদেশ, পাকিস্তান আৰু আন বহু দেশত এই তৰকাৰী সাধাৰণতে দেখা যায় য'ত দক্ষিণ এছিয়াৰ প্ৰব্ৰজনকাৰী লোক উপস্থিত থাকে
ভাৰতৰ বাহিৰত ইয়াৰ জনপ্ৰিয়তাৰ বাবে ইয়াক কেতিয়াবা ভুলকৈ পশ্চিমীয়া মূলৰ বুলি ধৰা হয় (যেনে চিকেন টিক্কা মছলা, যাৰ সৈতে ইয়াক কেতিয়াবা বিভ্ৰান্ত কৰা হয়)

প্ৰস্তুতি
নেমুৰ ৰস, দৈ, কাশ্মীৰী ৰঙা জলকীয়া, নিমখ, গৰম মছলা, আদাৰ পেষ্ট, আৰু হালধিৰ পেষ্টৰ মিশ্ৰণত কেইবা ঘণ্টা ধৰি কুকুৰা মেৰিনেট কৰা হয় 

মেৰিনেট কৰা কুকুৰাটো তণ্ডুৰ (পৰম্পৰাগত মাটিৰ অভেন)ত সিজোৱা হয়, কিন্তু গ্ৰীল, অভেনত ৰোষ্ট বা কেৰাহীত ভাজিও কৰিব পাৰি ইয়াক মৃদু তৰকাৰী চচত পৰিবেশন কৰা হয় যত মাখন থাকে টমেটো, হালধি আৰু আদা ভিত্তিক চাটনি যিটো মসৃণ হৈ বেছিভাগ পানী বাষ্পীভৱন হোৱালৈকে জুইত ৰাখিব লাগে তাৰ পিছত চালনীৰে চেকি মসৃণ কৰি লোৱা হয় মছলাৰ ভিতৰত ইলাচি, জিৰা, লৱণ, ডালচেনি, ধনীয়া, কলা জলকীয়া, গৰম মছলা, আৰু মেথি (পাঞ্জাবীহিন্দী: কাছুৰী মেথি) আদি হব পাৰে কাজু পেষ্ট ঘনকৰণ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰি আৰু শেষত ধনীয়াৰে সজাই লোৱা হয় 

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:খাদ্য
বাটি  ৰাজস্থানৰ বেছিভাগ অঞ্চলত,    , . 102 আৰু ভাৰতৰ মধ্যপ্ৰদেশ  আৰু গুজৰাট ৰাজ্যৰ কিছুমান অঞ্চলত ৰন্ধা কঠিন, চেপেটা পিঠা ইয়াৰ দীৰ্ঘকালীন সময়লৈ ভালে থাকে আৰু উচ্চ পুষ্টিকৰ পৰিমাণৰ বাবে আৰু মৰুভূমি অঞ্চলত ইয়াক প্ৰস্তুত কৰাৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় পানীৰ পৰিমাণ বৰ কম বাবে ইয়াক সেই অঞ্চলত মূল্যৱান বুলি গণ্য কৰা হয় বাটি সাধাৰণতে দালিৰ লগত খোৱা হয়, সেয়েহে দালি-বাটি বুলিও কোৱা হয় কিছুমান অঞ্চলত বিশেষকৈ মধ্যপ্ৰদেশত ইয়াক ভৰ্তা নামৰ পোৰা বেঙেনা পিটিকাৰ সৈতেও পৰিৱেশন কৰা হয় পূব উত্তৰ প্ৰদেশ (বাৰানসী) আৰু পশ্চিম বিহাৰত জনপ্ৰিয় লিট্টি (ৰন্ধন)ৰ সৈতেও বাটিৰ ওতঃপ্ৰোত সম্পৰ্ক আছে লিটি আলু, টমেটো আৰু ৰোষ্টেড অবাৰ্জিনৰ লগত খায়

বাটি হয় সাধাৰণ হব পাৰে নহয় বিভিন্ন ধৰণৰ পূৰ ভৰোৱা হব পাৰে, যত পিয়াঁজ, পটল, চাটুগুড়ি আদিও থাকে বাফলা এক প্ৰকাৰৰ তুলনামূলকভাৱে অধিক কোমল বাটি বাফলা আৰু বাটি সদায় গৰম দালিৰ লগত বিশুদ্ধ ঘিউ আৰু চাটনিৰ সৈতে খাব লাগে

সাধাৰণতে বাটি আৰু দালিৰ লগত পৰিবেশন কৰা চৰ্মা হৈছে জনপ্ৰিয় সুস্বাদু খাদ্য ইয়াক মোটাকৈ পিহি ঘেঁহু গুড়ি কৰি ঘিউ আৰু চেনি দি সিজোৱা হয় পৰম্পৰাগতভাৱে ইয়াক ঘেঁহুৰ আটাৰ বাটি বা বাকী থকা ৰটি ঘিউ আৰু গুৰত গুড়ি কৰি তৈয়াৰ কৰা হয়, ইচ্ছা কৰিলে শুকান ফল আৰু মিঠাইৰ সৈতে মিহলি কৰা হয় ইয়াক অকলে বা দালিৰ লগত খাব পাৰি
ডাল বাটি চুৰ্মা
ডাল বাটি
ডাল-বাটি-চুৰ্মা তিনি বিধ খাদ্য আৰু সম্পূৰ্ণ খাদ্যৰ জনপ্ৰিয় সংমিশ্ৰণ ডাল বাটি হৈছে ৰাজস্থানীয় জনপ্ৰিয় খাদ্য য'ত মূলতঃ ৰহৰ দালি  আৰু বাটি অৰ্থাৎ সৰু ঘেঁহুৰ ৰুটিৰ লডাৰে গঠিত বাটি বিশুদ্ধ ঘিউত ডুবাই পৰম্পৰাগত মাটিৰ পাত্ৰত গৰমে গৰমে পৰিবেশন কৰা হয় ডাল এটা সৰু বাল্টি আকৃতিৰ পাত্ৰত ওপৰত ৰঙা জলকীয়া দিয়া তাড়কা, টেঙা নহৰুৰ চাটনি বা বেচন (বুটৰ গুড়ি)ৰ সৈতে পৰিবেশন কৰা হয়
প্লেটত ডাল, বাটি, চূৰ্মা

পৰম্পৰাগতভাৱে বাটি মোটাকৈ বেলি লৈ তাৰ ওপৰত ঘিউ ঢালি প্ৰস্তুত কৰা হয় ৰাজস্থানৰ ধৰ্মীয় অনুষ্ঠান, বিবাহ অনুষ্ঠান আৰু জন্মদিনৰ পাৰ্টি আদি সকলো উৎসৱতে ইয়াক সাধাৰণতে পৰিবেশন কৰা হয়
ডাল বাটি থালি
 বাটি থালি
বাটি অবিহনে ৰাজস্থানী থালি আধৰুৱা বাটিৰ লগত বেচন গট্টে, বুণ্ডি ৰাইতাও পৰিবেশন কৰা হয় নহৰুৰৰ চাটনি, পাপড়, কাধি আৰু আমৰ আচাৰ দিয়া হয়

মধ্যপ্ৰদেশত ডাল-বাটি অন্যান্য খাদ্যৰ সৈতেও পৰিৱেশন কৰা হয়, যেনে- বেঙেনা পিটিকা (পৰিষ্কাৰ জুইত ৰন্ধা আৰু কেঁচা মছলাৰ সৈতে গুড়ি কৰা অবাৰ্জিন) বা ভজা আলু কাধি (বেচন (বুটৰ গুড়ি) আৰু গৰু গাখীৰৰ ঘিউৰ সৈতে ৰন্ধা)ও ডাল-বাটিৰ লগত খাব পাৰি কাৰণ ই এটা তৰল উপাদান যোগ কৰি গোটেই সংমিশ্ৰণত পানীৰ পৰিমাণ বজাই ৰাখে

বেচন (গ্ৰাম আটা) আৰু মছলাৰে তৈয়াৰী গট্টে কি চাবজী পশ্চিম মধ্যপ্ৰদেশ আৰু ৰাজস্থানতো খোৱা হয় ই অলপ মছলাযুক্ত, গোটেই থালিটোত টেঙা উপাদান এটা যোগ কৰে

আমৰ আচাৰ আৰু সেউজীয়া চাটনি (ধনীয়া, নেমু, টমেটো, শিলৰ নিমখ, জিৰা আৰু সাগৰীয় নিমখেৰে তৈয়াৰী) থালিৰ অবিচ্ছেদ্য অংগ পশ্চিম মধ্যপ্ৰদেশত মালৱাৰ ফালে মিঠা চাউলো ৰান্ধি থালিত পৰিবেশন কৰা হয় কেশৰ, চেনি আৰু লৱণ দি ভাতখিনি ৰান্ধি লোৱা হয়

তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:খাদ্য
শ্ৰেণী:ভাৰত
শ্ৰেণী:নিৰামিষ আহাৰ
বাটৰাজ সাপ (, বৈজ্ঞানিক নাম- )'' পৰিয়ালৰ অন্তৰ্ভুক্ত এবিধ সাপৰ প্ৰজাতি৷ ঠাইভেদে ইয়াক বাকৰাজ, বাটচুপা, ৰঙা মূৰীয়া সাপ, ৰঙা ডিঙিৰ গোম, ৰঙামূৰীয়া ফেটী, ৰঙা গোম, নিগনিখোৱা, শালিকাজঁপিয়া আদি নামেৰেও জনা যায়

বিৱৰণ
এই সাপবিধৰ দেহৰ বৰণ সেউজীয়া আৰু মূৰৰ অংশত ৰঙা আৰু হালধীয়া দাগ থাকে৷ ইয়াৰ দৈৰ্ঘ্য প্ৰায় ৭০-৯০ ছে:মি: হয়৷

বিতৰণ
ইণ্ডোনেছিয়া, ভাৰত, থাইলেণ্ড, ভিয়েটনাম, কম্বোডিয়া, লাওছ, ম্যানমাৰ, ভূটান, বাংলাদেশ, নেপাল, চীন, মালয়েছিয়া আদিদেশত এই সাপবিধ বিস্তৃত হৈ আছে৷

বাসস্থান
এই সাপবিধ সাধাৰণতে পুখুৰীত থাকে৷

আচৰণ
বাটৰাজ সাপক পূৰ্বতে বিষহীণ গণ্য কৰা হৈছিল, পিচে, সম্প্ৰতি কিছুমান ঘটনাৰ পৰা দেখা গৈছে এইবিধ সাপে সাধাৰণতে দংশনৰ সময়ত বিষ এৰি নিদিয়াকৈও থাকিব পাৰে মুখৰ পাছফালে বিষদাঁত থকা ( ) বাবে এই সাপে একেৰাহে বহুসময় ধৰি কামোৰ মাৰি ধৰি থকাৰ পাচতহে পৰ্যাপ্ত পৰিমাণৰ বিষ নিৰ্গত কৰিব পাৰে

খাদ্য
বাটৰাজ সাপে পানীৰ ভেকুলী আৰু মাছ আদি খাই জীয়াই থাকে৷:..-

চিত্ৰ সম্ভাৰ

তথ্যসূত্ৰ

 , .. 1893         (. .) .  (  ), 448 .
 ,. 1999       .  7 (4): 61-67
 , . 1837      .   251 .   606 .  .   (. , . .  . .  )

বাহ্যিক সংযোগ

 :1...
 :..-

শ্ৰেণী:সাপ
শ্ৰেণী:জীৱবিজ্ঞান
বাড়ীৱালী  () ঋতুপৰ্ণ ঘোষৰ পৰিচালনাত ২০০০ চনত মুক্তি পোৱা পশ্চিম বংগৰ পৰা নিৰ্মিত এখন বাংলা ছবি ছবিখনত অভিনয় কৰিছে কিৰন খেৰ, ৰূপা গাংগুলী, আৰু চিৰঞ্জীত চক্ৰৱৰ্তীয়ে
কাহিনীৰ সাৰাংশ
ছবিখনৰ কেন্দ্ৰীয় চৰিত্ৰ বনলতা (কিৰন খেৰ) বিয়াৰ দুদিন পূৰ্বে হবলগীয়া স্বামী সৰ্প দংশনত মৃত্যু হোৱাৰ পিছৰে পৰা অকলশৰীয়া জীৱন কটাবলগীয়া হৈছে ঘৰত তেওঁৰ সংগী হল তেওঁৰ লিগিৰি মালতী (সুদীপ্তা চক্ৰৱৰ্তী) আৰু প্ৰসন্ন এই বিশাল হাউলীৰ নিসংগতাৰ লগত তেওঁ অভ্যস্ত হৈ পৰিছে একেবাৰে প্ৰয়োজনীয় নহলে তেওঁ ঘৰৰ পৰা বাহিৰলৈ নাযায় হঠাৎ এজন চলচ্চিত্ৰ পৰিচালকে (চিৰঞ্জীত চক্ৰৱৰ্তী) ঘৰৰ এটা অংশ ভাড়াত লৈ নিজৰ ছবিৰ শ্বুটিং কৰিব বিচাৰে বনলতাই প্ৰথমে আপত্তি কৰে যদিও পিছত মান্তি হয় ছবিখনৰ সুদৰ্শন পৰিচালক দীপাংকৰ, ছবিখনৰ নায়িকা সুদেষ্ণা (ৰূপা গাংগুলী), আৰু বহু অভিনেতা, অভিনেত্ৰী আৰু কলা-কুশলীৰে ঘৰটো ব্যস্ত হৈ পৰিছে বনলতাই জানিছিল যে দীপাংকৰৰ বিয়া হৈছে, আৰু সুদেষ্ণাৰ সৈতে তেওঁৰ পূৰ্বৰ প্ৰেমৰ সম্পৰ্কৰ কথাও তেওঁৰ অজানা নাছিল তৎসত্ত্বেও আদবয়সীয়া বনলতা দীপাংকৰৰ প্ৰতি আগ্ৰহী, এনে লাগে যেন তেওঁ এনেকুৱা এজন পুৰুষৰ বাবে অপেক্ষা কৰি আছিল এই আগ্ৰহৰ সুযোগ লৈ দীপাংকৰে বনলতাক তেওঁৰ ছবিখনত এটা সৰু চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিবলৈ অনুৰোধ জনায় শ্বুটিৎ শেষ হোৱাৰ পিছত সকলোৱে গুচি গল বনলতাৰ নিসংগতা আৰু যেন গভীৰ হয় তেওঁ ইখনৰ পিছত সিখন চিঠি পঠিয়াবলৈ ধৰিলে কিন্তু দীপাংকৰে বনলতাৰ চিঠিখনৰ কোনো উত্তৰ নিদিয়ে মুক্তিৰ পাছত ছবিখন চাবলৈ যোৱাৰ আগমুহূৰ্তত তেওঁ গম পায় যে তেওঁ অভিনয় কৰা চৰিত্ৰটো ছবিখনৰ পৰা কৰ্তন কৰা হৈছে 
বিতৰ্ক
বঙালী অভিনেত্ৰী ৰীতা কৈৰালে  ২০১৭ চনৰ এটা টিভি শ্বত দাবী কৰিছিল যে, তেওঁক সংবাদ মাধ্যমৰ আগত অৱগত নকৰিবলৈ কোৱা হৈছিল, যে তেওঁ অভিনেত্ৰী কিৰন খেৰৰ কণ্ঠ ডাব কৰিছে ছবিখনৰ বাবে ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটাৰ মনোনয়নত তেওঁৰ অৱদান ঘোষণা কৰা হোৱা নাছিল 
তথ্য সংগ্ৰহ

বাহ্যিক সংযোগ

     -   

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ নাৰী সম্পৰ্কীয় চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:বঙালী চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:২০০০ বৰ্ষৰ চলচ্চিত্ৰ
বাডুইসকল (কেতিয়াবা কানেকেছ বুলিও কোৱা হয়) হৈছে বাণ্টেনৰ দক্ষিণ-পূব অংশ, বিশেষকৈ ইণ্ডোনেছিয়াৰ বাণ্টেনৰ লেবাক ৰিজেন্সিৰ এটা থলুৱা চুণ্ডান জনগোষ্ঠী 

ব্যুৎপত্তি
বাডুই শব্দটো বাডুই ভাষাৰ বদুয়ুতৰ পৰা উদ্ভৱ হোৱা এটা চুটি ৰূপ ই এটা থলুৱা সুন্দানেছিক শব্দ যিয়ে পশ্চিম জাভাৰ এবিধ স্থানীয় লতা উদ্ভিদক বুজায়, যিটো প্ৰাচীন কালৰে পৰা বনৌষধি হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হয় চুণ্ডানিজ পৰিয়ালৰ অংশ হিচাপে বডুউত পুৰণি চুণ্ডানী আৰু চুণ্ডানী ভাষাতো একে অৰ্থ বহন কৰে সম্ভৱতঃ প্ৰাচীন কালত বাডুয়ুত নামৰ এখন নদী আছিল, কিয়নো চুণ্ডানী ভাষাত চিবাদুয়ুত () শব্দটোৰ আক্ষৰিক অৰ্থ হৈছে "বদুয়ুত নদী", সেয়েহে এই জনগোষ্ঠীৰ নাম এই নদীৰ নামেৰেই ৰখা হৈছিল বুলি অনুমান কৰা হয় বাডুই লোকসকলে কেতিয়াবা ইয়াৰ পৰিৱৰ্তে উৰাং কানেকেছ (আক্ষৰিক অৰ্থত "কানেকেছ লোক") বা উৰাং চিবেও ("চিবেও মানুহ") বুলি কোৱাটোহে পছন্দ কৰে, কাৰণ এইবোৰ তেওঁলোকৰ সাংস্কৃতিক অঞ্চল বা গাঁৱৰ নাম

ইয়াৰ উপৰিও আন এটা তত্ত্ব মতে বাডুই শব্দটো প্ৰথম অৱস্থাত বাহিৰৰ লোকে এই জনজাতীয় গোটসমূহক বুজাবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা এক্সন'ম আছিল, এইটো ডাচসকলে তেওঁলোকক বেডুইন আৰবৰ সৈতে সমান কৰা ধাৰণাটোৰ পৰাই উদ্ভৱ হৈছে

উপগোটসমূহ
বাদুয়সকলক দুটা উপগোটত ভাগ কৰা হৈছে:

টাংটু (শব্দ. "ভিতৰৰ বাডুই"; বাডুয় ডালাম (ইণ্ডোনেছিয়ান ভাষাত))
পনমপিং (শব্দ. "বাহ্যিক বাডুই"; বাডুই লোৱাৰ (ইণ্ডোনেছিয়ান ভাষাত)) 

কোনো বিদেশীক ভিতৰৰ বাডুই লোকক লগ কৰিবলৈ দিয়া নহয় যদিও বাহিৰৰ বাডুয়ে বাহ্যিক জগতৰ সৈতে কিছু সীমিত যোগাযোগৰ পোষকতা কৰে

বসতিস্থল
বাডুই অঞ্চল ভৌগোলিকভাৱে ৬২৭২৭"  ৬৩০০" দক্ষিণ আৰু ১০৮৩৯"  ১০৬৪৫৫" পূবত অৱস্থিত ৰংকাছবিটুঙৰ পৰা ৪০ কিলোমিটাৰ দূৰত্বত বাণ্টেনৰ লেবাক ৰিজেন্সিৰ লেউভিডামাৰ জিলাৰ কানেকেছ বসতিস্থলত কেণ্ডেং পৰ্বতৰ পাদদেশত ১১,৭০০ জনসংখ্যাৰ বাডুয় জনসংখ্যা কেন্দ্ৰীভূত হৈ আছে এই অঞ্চলটো, কেণ্ডেং পৰ্বতমালাৰ অংশ, সমুদ্ৰপৃষ্ঠৰ পৰা ৩০০৫০০ মিটাৰ (৯৭৫'-১,৬২৫') উচ্চতাত, পাহাৰীয়া ভূ-প্ৰকৃতিৰে গঠিত যাৰ পৃষ্ঠভাগ গড়ে ৪৫ ঢাললৈকে পোৱা যায় গড় উষ্ণতা ২০ ডিগ্ৰী চেলছিয়াছ জাভাত থকা বাডুয়ৰ গৃহভূমি ইণ্ডোনেছিয়াৰ ৰাজধানী জাকাৰ্টাৰ পৰা ১২০ কিলোমিটাৰ (৭৫ মাইল) দূৰত্বত মাত্ৰ ৫০ কিলোমিটাৰ বৰ্গমাইল (১৯ বৰ্গমাইল) পাহাৰীয়া বনাঞ্চলত অৱস্থিত কানেকেছ লোকসকলৰ তিনিটা মূল বসতি হৈছে চিকেউছিক, চিকেৰটাৱানা আৰু চিবেও

ভাষা
বাডুই জনগোষ্ঠীৰ থলুৱা ভাষা বাডুই সুন্দানেছিক ভাষা পৰিয়ালৰ অন্তৰ্গত লেবাক ৰিজেন্সিৰ ৰংকাছবিটুং জিলাৰ মাউণ্ট কেণ্ডেং, পাণ্ডেগ্লাং ৰিজেন্সি আৰু পশ্চিম জাভাৰ চুকাবুমিৰ আশে-পাশে থকা অঞ্চলসমূহত স্থানীয় ভাষা কোৱা লোকসকল বিয়পি আছে অনুমান কৰা হৈছে যে ২০১০ চনলৈকে এই ভাষা ব্যৱহাৰ কৰা মানুহৰ সংখ্যা প্ৰায় ১১,৬২০ জন বাহিৰৰ মানুহৰ সৈতে যোগাযোগ কৰিবলৈ বাডুই লোকসকলে কিছু পৰিমাণে সাৱলীলভাৱে চুণ্ডানীজ আৰু কেতিয়াবা ইণ্ডোনেছিয়ান ভাষা ব্যৱহাৰ কৰে কানেকেছ গাঁৱৰ ভিতৰৰ বাডুইসকল বেছিভাগেই নিৰক্ষৰ, সেয়েহে তেওঁলোকৰ প্ৰথাগত, ধৰ্মীয় বিশ্বাস ব্যৱস্থা আৰু পূৰ্বপুৰুষৰ লোককথা সংৰক্ষিত হৈ থাকে মৌখিক পৰম্পৰাৰ ৰূপত 

শিক্ষা
বাডুয় শিশুৰ বাবে আনুষ্ঠানিক শিক্ষাক বাডুই লোকে তেওঁলোকৰ পৰম্পৰাগত ৰীতি-নীতিৰ উলংঘা কৰা বুলি ভাবে, আৰু তেওঁলোকে এতিয়ালৈকে ইণ্ডোনেছিয়া চৰকাৰে নিজৰ গাঁৱত শিক্ষাৰ সুবিধা নিৰ্মাণৰ প্ৰস্তাৱ নাকচ কৰিছে ফলত বাদুয়ৰ লোক কমেইহে শিক্ষিত বা পঢ়িব বা লিখিব পাৰে
তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ইণ্ডোনেচিয়াৰ জনগোষ্ঠী
শ্ৰেণী:দেশভেদে জনগোষ্ঠী
নাৰিকল পাতৰ কাঠিৰে তৈয়াৰ কৰা বাঢ়নী 
বাঢ়নী এবিধ ঠাই পৰিষ্কাৰ কৰাত ব্যৱহাৰ হোৱা বাঁহৰ কাঠিৰে তৈয়াৰ কৰা সঁজুলি মানুহৰ দৈনন্দিন জীৱনত পৰিষ্কাৰ-পৰিচ্ছন্নতাৰে থাকিবলৈ বাঢ়নী এবিধ অতি আৱশ্যকীয় উপাদান বাঁহৰ কাঠি বা খেৰৰ টান অংশ তমাল বা ৰছীৰ সহায়ত এফালে মুঠা মাৰি বান্ধি বাঢ়নী তৈয়াৰ কৰা হয় 

প্ৰকাৰ
খেৰৰ সহায়ত তৈয়াৰ কৰা শোটা
বাঁহ সংস্কৃতি বুলি জানাজাত অসমীয়া সংস্কৃতিত বিভিন্ন জাতৰ বাঁহ পোৱা যায় এই বাঁহবোৰৰ মাজৰ সাধাৰণতে জাতি আৰু ভলুকা বাঁহৰ পৰা বাঢ়নী প্ৰস্তুত কৰা হয় বাঢ়নীৰ সমাৰ্থক শব্দ হিচাপে ঝাৰু, শোটা আদি ব্যৱহাৰ কৰা হয় ব্যৱহাৰৰ দিশলৈ চাই বাঢ়নীক কেইবা ভাগতো ভাগ কৰা হৈছে চুৱা বাঢ়নী, চোতাল সৰা বাঢ়নী, শুচি বাঢ়নী, শোটা বাঢ়নী, বঢ়নী বা লুৰি বাৰি, বুটী বাঢ়নী, কুচি আদি 

প্ৰস্তুত বিধি
আফ্ৰিকা মহাদেশৰ ঘানাৰ কেইজনমান শিশুৱে নাৰিকল পাতৰ কাঠিৰে বাঢ়নী প্ৰস্তুত কৰাৰ দৃশ্য 
সাধাৰণতে বাঢ়নী প্ৰস্তুত কৰিবলৈ পুৰঠ জাতি বাঁহ এডালৰ দুটা গাঁঠিৰ মাজৰডোখৰ লব লাগে পাবটোৰ দীঘলে ২০টা মান ভাগ কৰি বুকুখন চাঁচি সৰু সৰুকৈ ফালি লৈ প্ৰত্যেক ফালৰ এটা মূৰে আধামানলৈ চিৰিলি চিৰিলি কৰি কাঠি উলিয়াব লাগে চিৰিলি চিৰিলি ভাগটোৰ বিপৰীত দিশবোৰ একেলগ কৰি প্ৰায় ২৫-৩০টা কাঠি মুঠা কৰি বান্ধি বাঢ়নী প্ৰস্তুত কৰা হয় কিছুমানে খেৰৰ টান অংশৰেও বাঢ়নী তৈয়াৰ কৰে  আজিকালি নাৰিকল পাতৰ সিৰা আৰু প্লাষ্টিকৰ কাঠিৰেও বাঢ়নী প্ৰস্তুত কৰা দেখা যায় 

ব্যৱহাৰ
বাঢ়নী সাধাৰণতে ঠাই পৰিষ্কাৰ কৰা কামতে ব্যৱহাৰ কৰা হয় যদিও, বিভিন্ন শৈলীৰে তৈয়াৰ কৰা বাঢ়নীৰ ব্যৱহাৰো ভিন ভিন হয় চোতাল সৰা বাঢ়নীৰে যিদৰে চোতাল পৰিষ্কাৰ কৰা হয়, চুৱা বাঢ়নীৰে তুনামূলকভাৱে বেছি লেতেৰা ঠাই বা অশুচি অৱস্থাত থকা মহিলাই ব্যৱহাৰ কৰে শোটা বাঢ়নী পাকঘৰ সৰা কামত ব্যৱহাৰ কৰা হয় শুচি বাঢ়নী পিঠাগুড়ি, চিৰ, সান্দহগুড়ি ভাজিবলৈ পাকঘৰৰ ধোঁৱাচাঙত তুলি থৈ সময়ত ব্যৱহাৰ কৰা হয় কুঁচি বাঢ়নী তাঁতত তাহোন দিয়া কামত ব্যৱহাৰ কৰা হয় বঢ়নী বা লুৰি বাৰি ঢেঁকীত ধান বনা পিঠাগুড়ি খুন্দা কাম অকলশৰীয়াকৈ কৰিলে ঢেঁকী দিওঁতাগৰাকীয়ে ব্যৱহাৰ কৰে
অসমত প্ৰচলিত কিছুমান জনবিশ্ৱাসৰ লগতো বাঢ়নী জড়িত বেজ-বেজালি আদিৰ লগতো বাঢ়নীৰ সম্পৰ্ক আছে ভূত খেদিবলৈ, মুখলগা ভাঙিবলৈ, ন-কৈ সজা বাৰীত মানুহৰ কুদৃষ্টি নপৰিবলৈ বাঢ়নী বা বাঢ়নীৰ কাঠি ব্যৱহাৰ কৰা হয়

লোকসাহিত্যত বাঢ়নী
ই অসমীয়া লোকসংস্কৃতিৰো অংগ অসমীয়া সমাজত বাহীবন কৰাৰ অৰ্থই হৈছে বাঢ়নীৰে চোতাল-ঘৰ সাৰি পৰিষ্কাৰ কৰা লোকসাহিত্যৰ বিভিন্ন বিষয়ত বাঢ়নী শব্দৰ উল্লেখ আছে মানুহে মানুহক দিয়া শাও-শপনিৰ পৰা কবিৰ কবিতালৈ বাঢ়নীৰ উল্লেখ পোৱা যায় বাঢ়নীৰে কোবাই খেদিম বুলি কোনো লোকক লঘু কৰা গালিৰ লগতে আনৰ বস্তুলৈ অতি লোভ কৰা লোকক ঠাট্টা কৰি কোৱা হয়,

নিয়মেই নিয়ম কৰে দম্হী, একাদশী,
চপৰাতি পুৰা মাছ খাএ, (চপৰাতিওৰেৰাতি)
চুৱা বান্নীত বহি (বান্নিবাঢ়নী)

বিহুগীতৰ মাজতো বাঢ়নীয়ে ঠাই পাইছে-

কাহিনীকৈ আহিবা আমাৰ পিছে পিছে
দীঘলকৈ ওৰণী লৈ
কেতিয়ানো সাৰিবা মোৰে বাহি চোতাল
হাততে বাঢ়নী লৈ

তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:বাঁহ শিল্প
শ্ৰেণী:আচবাব
বাঢ়ৈটোকা বা কাঠৰোকা (ইংৰাজী : "" আৰু বৈজ্ঞানিক নাম : "") ঠোঁটেৰে গছ খুলি পোক উলিয়াই খোৱা টান ঠোঁটৰ এবিধ মজলীয়া আকৃতিৰ চৰাই পৃথিৱীৰ প্ৰায়বোৰ অঞ্চলতে বিভিন্ন প্ৰজাতিৰ বাঢ়ৈটোকা পোৱা যায়

বাঢ়ৈটোকাৰ পাখিবিলাক বৰ ৰংচঙীয়া পেটৰ ৰং বগা মাজে মাজে ক'লা পাখি থাকে পিঠিৰ ৰং সোণবৰণীয়া ঠোঁটটো বটালিৰ দৰে টান জোঙা আৰু মজবুত ঠোঁটটো খুব সঘনাই (মিনিটত এশবাৰ পৰ্যন্ত) গছৰ গাত বা কাঠত মাৰিব পাৰে আৰু এনেকৈ কাঠত ফুটাও উলিয়াব পাৰে ঠেঙৰ আঙুলিবোৰৰ দুটা আগফাললৈ আৰু দুটা পিচফাললৈ মূৰ কৰি থাকে আঙুলিৰ মূৰত তীক্ষ্ণ হাকোটা থাকে ইহঁতে গছত বা আন ঠাইত ভালদৰে খামুচি, যিকোনো অৱস্থানত সুস্থিৰ হৈ ৰৈ থাকিব পাৰে বাঢ়ৈটোকাৰ মূৰ আৰু ডিঙিৰ গঠনো বিস্ময়কৰ এই বিশেষ গঠনে মূৰটো সঘনাই লৰচৰ কৰি থকা অৱস্থাত স্প্ৰিঙৰ দৰে কাম কৰি মগজুটোক আঘাতৰ পৰা বচাই ৰাখে বাঢ়ৈটোকাই গছৰ বাকলা ফুটা কৰি তাৰ তলত সোমাই থকা পোক-পতংগবোৰ খায় ইহঁতৰ জিভাখন বৰ দীঘল, পলাবলৈ ধৰা পতংগবোৰ সেই দীঘল জিভাখনেৰে ই ধৰি আনে কিছুমানে শস্যৰ দানাও খায় বাঢ়ৈটোকাই প্ৰায়ে যোৰ পাতি থাকে গছত খোৰোং সাজি বা এনেয়ে থকা ধোন্দত বাহ সাজে খোৰোং বা ধোন্দৰ মুখৰ ব্যাস সাধাৰণতে তিনি ইঞ্চিমানৰ হয়

জানুৱাৰী পৰা মে' মাহৰ ভিতৰত ইহঁতে কণী পাৰে তিনি সপ্তাহমান উমনি দিয়াৰ পাচত কণীৰ পৰা পোৱালি জাগে পোৱালিবোৰ পাঁচসপ্তাহমানৰ পাচত বাহিৰ ওলায় প্ৰজাতিৰ বিভিন্নতাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি এটা বাঢ়ৈটোক চৰাই ৮ চেণ্টিমিটাৰৰ পৰা ৫৫ চেণ্টিমিটাৰ মানলৈকে দীঘল হ'ব পাৰে কিছুমান ক'লা-বগা বৰণৰো বাঢ়ৈটোকা আছে অৱশ্য প্ৰায়বোৰৰে মূৰত ৰঙা বৰণৰ দাগ থাকে

লগতে চাওক
 সোণ বাঢ়ৈটোকা
 ৰঙামূৰীয়া বাঢ়ৈটোকা

শ্ৰেণী:হেটুলুকা
শ্ৰেণী:জীৱবিজ্ঞান