marsh-mellow/assamese_wikipedia huggingface dataset:
দশৰথ দাস (; ১৯ নবেম্বৰ ১৯৪২-২১ অক্টোবৰ ২০২৩ অসমৰ ভ্ৰাম্যমান থিয়েটাৰৰ এজন সংগীত পৰিচালক আৰু কণ্ঠশিল্পী আছিল তেওঁ দুখন অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ সেন্দূৰ আৰু ৰেলৰ আলিৰ দুবৰী বনৰো সংগীত পৰিচালনা কৰিছে 
জীৱনী
১৯৪২ চনৰ ১৯ নবেম্বৰত তেতিয়াৰ কামৰূপ জিলা আৰু বৰ্তমানৰ বাক্সা জিলাৰ অন্তৰ্গত আমগুৰি আংগুলিয়াত জন্মগ্ৰহণ কৰে১৯৬৬ চনত তেওঁ অচ্যুত লহকৰ প্ৰযোজিত নটৰাজ থিয়েটাৰত কণ্ঠশিল্পী আৰু বাদক হিচাপে যোগদান কৰে সংগীত পৰিচালক হিচাপে কাম কৰা তেওঁৰ প্ৰথম থিয়েটাৰ হল কহিনুৰ থিয়েটাৰ তেওঁ সুদীৰ্ঘ সময় জুৰি পূৰ্বজ্যোতি, মঞ্চৰূপা, আবাহন, শংকৰদেৱ, অনুৰাগ. অলকানন্দা, চিত্ৰলেখা, শ্ৰদ্ধাঞ্জলী, অসম ষ্টাৰ, অপৰূপা, বৰ্ণালী আদি  বহু কেইখন বহু থিয়েটাৰত সংগীত পৰিচালক, গীতিকাৰ, সুৰকাৰ আৰু কণ্ঠশিল্পী হিচাপে জড়িত হৈ আছিল তেওঁ কিছুদিন শিক্ষকতাও কৰিছিল

তেওঁ দুখন অসমীয়া চলচ্চিত্ৰৰ সংগীত পৰিচালনা কৰিছিল- সেন্দূৰ আৰু ৰেলৰ আলিৰ দুবৰি বন সেন্দূৰৰ তেওঁ দুটা গীত লিখাৰ উপৰিও কণ্ঠদানো কৰিছিল 

২০২৩ চনৰ ২১ অক্টোবৰত বৰপেটা চিকিৎসা মহাবিদ্যালয় হাস্পাতালত ৮১ বছৰ বয়সত দীৰ্ঘদিন ধৰি ভূগি থকা হৃদৰোগত তেওঁৰ মৃত্যু হয় 
স্বীকৃতি
সংগীতৰ ক্ষেত্ৰখনলৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে তেওঁলৈ অলেখ বঁটা-বাহন আগবঢ়োৱা হৈছে ইয়াৰ ভিতৰত আছে অসম চৰকাৰে প্ৰদান কৰা ব্ৰজনাথ শৰ্মা স্মাৰক শিল্পী বঁটা আৰু শিল্পী পেনচন, আবাহন থিয়েটাৰে প্ৰদান কৰা ড ভবেন্দ্ৰনাথ শইকীয়া বঁটা, মুনলাইট মিডিয়া বঁটা আদি 
তথ্য উৎস	

শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰৰ সংগীত পৰিচালক
শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰৰ নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী
শ্ৰেণী:অসমৰ সঙ্গীত পৰিচালক
শ্ৰেণী:অসমৰ কণ্ঠশিল্পী
শ্ৰেণী:অসমীয়া ভাষাৰ গীতিকাৰ
দশৰথ মাঝি ( ১৯৩৪   ১৭ আগষ্ট, ২০০৭), (মাউন্টেইন মেন  হিচাপে বিখ্যাত)  বিহাৰৰ গয়াৰ সমীপৰ গেহলুৰ নামৰ এখন গাঁৱৰ এজন দুখীয়া  শ্ৰমিক, যি কেৱল এটা হাতুৰী আৰু বটালী লৈ এটা পাহাৰ কাটি তাৰ মাজেদি ৰাস্তা উলিয়াইছিল৷ সুদীৰ্ঘ ২২ বছৰৰ অন্তত গয়াৰ আট্ৰি আৰু ৱাজিগাওৰ মাজৰ ৫৫ কিমি দৈঘ্যৰ পথটো তেওঁ পাহাৰৰ মাজেৰে বাট কাটি ১৫ কি মি ত পৰিণত কৰিলে৷

আগকথা
১৯৫৯ চনত দশৰথৰ পত্নীৰ চিকিৎসাৰ অভাৱত মৃত্যু হৈছিল৷ ৭০ কি মি দূৰত থকা চহৰলৈ যাতায়তৰ সূচল ব্যৱস্থা নথকাৰ বাবেই পত্নীৰ মৃত্যু হোৱাত দশৰথে সেই পথত থকা পাহাৰটো কাটি এটা চমু পথ উলিওৱাৰ পণ কৰিলে আৰু অকলে  কেৱল এটা হাতুৰী আৰু বটালী লৈ সুদীৰ্ঘ ২২ বছৰ জোৰা কামৰ অন্তত ৫৫ কিঃমিঃ দৈঘ্যৰ পথটো মাথো ১৫ কিঃ মিঃ ত পৰিণত কৰিলে যাতে গাঁৱৰ অন্য সকলে তেওঁৰ দৰেই ভুগিব লগা নহয়৷

কৰ্ম
দশৰথ মাঝিয়ে ধানবাদৰ কয়লা খনিৰ শ্ৰমিক হিচাপে কাম কৰিছিল৷ মাজে মাজে তেওঁ ঘৰলৈ আহে আৰু এটা পথ নিৰ্মাণৰ বাবে ১১০ মিটাৰ দীঘল, ৭.৭ মিটাৰ গভীৰ আৰু  ৯.১ মিটাৰ বহল গেহল'ৰ পাহাৰটোৰ শিল কাটে৷  -:  তেওঁ কৈছিল, "মই যেতিয়া শিল কটা আৰম্ভ কৰিছিলো, মানুহে মোক পাগল বুলি কৈছিল, কিন্তু মই মনোবল হেৰুওৱা নাছিলো৷" সুদীৰ্ঘ ২২ বছৰৰ অন্তত (১৯৬০-১৯৮২) তেওঁৰ এই কাম সমাপ্ত হয়৷ আট্ৰি আৰু ৱাজিৰগঞ্জৰ মাজৰ দুৰত্ব ৫৫ কিলো মিটাৰৰ পৰা ১৫ কিলো মিটাৰ কৰি তেওঁ সমগ্ৰ গেহলুৰৰ গাওঁবাসীৰ জীৱন সহজ কৰি তোলে৷ মাঝিয়ে লগতে কৈছিল, "যদিও বহুত লোকে মোৰ এই কামক উপলুঙা কৰিছিল, বহুতো গাওঁবাসীয়ে মোক মানসিক ভাৱে তথা কটাৰ সঁজুলীবোৰ কিনাত বা খাদ্য যোগান ধৰি সহায় কৰিছিল৷"মৃত্যু
২০০৭ চনৰ ১৭ আগষ্টত ৭৩ বছৰ বয়সত মাঝিৰ মৃত্যু হয়৷ মৃত্যুৰ সময়ত মাঝি গলব্লাডাৰৰ কৰ্কটৰোগত আক্ৰান্ত হৈ এইমচ,নতুন দিল্লীত চিকিৎসাধীন হৈ আছিল৷ তেওঁক বিহাৰ চৰকাৰে ৰাজ্যিক সন্মানেৰে অন্তিম সন্মান জনায়৷

সন্মান
বিহাৰ চৰকাৰে ২০০৬ চনত মাউন্টেইন মেন হিচাপে খ্যাত মাঝিৰ নাম পদ্মশ্ৰী বটাৰ প্ৰস্তাব কৰিছিল৷  সেই সময়ৰ বিহাৰৰ মুখ্যমন্ত্ৰী নীতিশ কুমাৰে মাঝিৰ নামত গেহলুৰৰ পৰা এটা ৩ কিলো মিটাৰ দৈঘ্যৰ ৰাস্তা নিৰ্মান কৰা তথা গাওঁখনত তেওঁৰ নামত এখন চিকিৎসালয় খোলাৰ প্ৰস্তাব দিছিল৷

জনপ্ৰিয় মাধ্যমত
২০১২ চনৰ জুলাইত চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক কেটান মেহতা ( )ই দশৰথ মাঝিৰ জীৱনৰ আধাৰত মাঝি ()'' নামৰ এখন চলচ্চিত্ৰৰ কথা ঘোষণা কৰে৷ এই চলচ্চিত্ৰখনে ২০১৫ চনৰ ২১ আগষ্টত মুক্তি লাভ কৰে৷ মৃত্যুশয্যাৰ পৰাই দশৰথ মাঝিয়ে তেওঁৰ জীৱনৰ আধাৰত এই চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাণ কৰিবলৈ অনুমতি প্ৰদান কৰে বুলি জনা যায়৷  নৱাজুদ্দিন চিদ্দিকি ( ) -য়ে মাঝি আৰু ৰাধিকা আপ্টেই তেওঁৰ পত্নী ফাল্গুণী দেৱীৰ ভূমিকাত অৱতীৰ্ণ হব৷  

আমিৰ খান দূৰদৰ্শন ধাৰাবাহিক সত্যমেয় জয়তেৰ দ্বিতীয় ভাগত ২০১৪ ৰ মাৰ্চ মাহত প্ৰচাৰিত খণ্ডটো দশৰথ মাঝিৰ নামত উৎসৰ্গা কৰা হয়৷

তথ্যসূত্ৰ

 বাহ্যিক সংযোগ 

                .
  

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:কৰ্কট ৰোগত মৃত্যু
দশৰথ () হৈছে ৰামায়ণ আৰু বিষ্ণু পুৰাণত বৰ্ণিত কোশল দেশৰ ৰজা আৰু ৰামৰ পিতৃ তেওঁৰ ৰাজধানীৰ নাম অযোধ্যা তেওঁ আছিল ৰজা অজ আৰু ৰাণী ইন্দুমতীৰ পুত্ৰ তেওঁৰ তিনিগৰাকী ভাৰ্যা আছিল তেওঁলোক হৈছে কৌশল্যা, কৈকেয়ী আৰু সুমিত্ৰা তেওঁলোকৰ গৰ্ভত দশৰথৰ ঔৰষত ৰাম, ভৰত, লক্ষ্মণ আৰু শত্ৰুঘ্নৰ জন্ম হয়

প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
ৰজা দশৰথ দ্ৰোণবসু ব্ৰাহ্মণৰ অৱতাৰ আছিল যি সত্য যুগত তেওঁৰ প্ৰথম জন্মত ভগৱান বিষ্ণুৰ পৰা বৰ লাভ কৰিছিল 

দশৰথ কোশলৰ ৰজা অজ আৰু বিদৰ্ভৰ ইন্দুমতীৰ পুত্ৰ আছিল তেওঁৰ জন্মৰ নাম আছিল নেমি কিন্তু তেওঁৰ ৰথ দহটা দিশত আগবাঢ়িব পাৰে, উৰিব পাৰে, লগতে পৃথিৱীলৈ নামি আহিব পাৰে, আৰু তেওঁ এই আটাইবোৰ দিশতে সহজে যুঁজিব পাৰে বাবেই তেওঁ দশৰথ নাম লাভ কৰে 

দেউতাকৰ মৃত্যুৰ পিছত দশৰথ কোশলৰ ৰজা হয় তেওঁ এজন মহান যোদ্ধা আছিল যিয়ে নিজৰ দক্ষতাৰে সমগ্ৰ পৃথিৱী জয় কৰিছিল আৰু যুদ্ধত বহুতো অসুৰক পৰাজিত আৰু নিহত কৰিছিল 

দশৰথৰ তিনিগৰাকী ৰাণী আছিল ইয়াৰ ভিতৰত মুখ্য মহিষী আছিল কৌশল্যা সুমিত্ৰা আৰু কৈকেয়ী আছিল আন দুগৰাকী মহিষী কৌশল্যা দক্ষিণ কোশল ৰাজ্যৰ, সুমিত্ৰা কাশীৰ আৰু কৈকেয়ী কৈকেয় ৰাজ্যৰ জীয়ৰী আছিল 

পুত্ৰকামেষ্ঠি যজ্ঞ সম্পাদন
চাৰি পুত্ৰৰ সৈতে দশৰথ 
দশৰথে বশিষ্ঠ মুনিৰ পৰামৰ্শ অনুসৰি অথৰ্ববেদৰ বিদগ্ধ ঋষি ঋষ্যশৃংগৰ সহায়ত মনোৰমা নদীৰ পাৰত পুত্ৰকামেষ্ঠী যজ্ঞ কৰিছিল দশৰথ আৰু কৌশল্যৰ জীয়ৰী শান্তা আছিল যি ঋষ্যশৃংগৰ পত্নী 

যজ্ঞৰ সমাপনৰ দিশে আগবাঢ়োঁতেই অগ্নি যজ্ঞকুণ্ডৰ পৰা ওলাই আহি দশৰথক ক্ষীৰৰ এটা পাত্ৰ দি তেওঁক তেওঁৰ ৰাণীসকলৰ মাজত বিতৰণ কৰিবলৈ পৰামৰ্শ দিয়ে 

কৌশল্যাই আধা ক্ষীৰ খোৱাৰ বিপৰীতে সুমিত্ৰাই ক্ষীৰৰ এক চতুৰ্থাংশ খায় আনহাতে কৈকেয়ীয়ে কিছু ক্ষীৰ খাই পাত্ৰটো পুনৰ সুমিত্ৰালৈ আগবঢ়াই দিয়ে আৰু তেওঁ দ্বিতীয়বাৰৰ বাবে ক্ষীৰ গ্ৰহণ কৰে 

ক্ষীৰ খোৱাৰ পিছত তিনিওগৰাকীয়ে গৰ্ভধাৰণ কৰে যিহেতু কৌশল্যই আটাইতকৈ ডাঙৰ অংশটো খাইছিল, তেওঁ জ্যেষ্ঠ পুত্ৰ ৰামৰ জন্ম দিয়ে কৈকেয়ীয়ে ভৰতৰ জন্ম দিয়ে দুবাৰকৈ ক্ষীৰ খোৱাৰ বাবে সুমিত্ৰাই দুই পুত্ৰ লক্ষ্মণ আৰু শত্ৰুঘ্নৰ জন্ম দিয়ে সুমিত্ৰাই কৌশল্যাৰ পৰা লোৱা অংশটোৰ ফলস্বৰূপে ৰামৰ ঘনিষ্ঠ লক্ষ্মণৰ জন্ম হয় আৰু সুমিত্ৰাই কৈকেয়ীৰ পৰা লোৱা অংশটোৰ ফলস্বৰূপে ভৰতৰ ঘনিষ্ঠ শত্ৰুঘ্নৰ জন্ম হয় 

কৈকেয়ীৰ বৰ
ৰাণী কৈকেয়ীৰ মন্থৰা নামৰ এগৰাকী দাসীয়ে তেওঁক মন্ত্ৰণা দিয়ে যে মহাৰাজ দশৰথৰ সিংহাসন তেওঁৰ পুত্ৰ ভৰতৰহে প্ৰাপ্য ইয়াৰোপৰি তেওঁৰ জ্যেষ্ঠ পুত্ৰ ৰাজকুমাৰ ৰামক ৰাজ্যৰ পৰা নিৰ্বাসিত কৰিব লাগে মন্থৰাই তেওঁক দশৰথে দিয়া পূৰ্বৰ প্ৰতিশ্ৰুতিৰ কথাও মনত পেলাই দিয়ে যে যেতিয়া তেওঁ অসুৰসকলৰ বিৰুদ্ধে হোৱা মহাযুদ্ধত তেওঁক ৰক্ষা কৰিছিল তেতিয়া দশৰথে তেওঁক দুটা বৰদান দিয়াৰ প্ৰতিশ্ৰুতি দিছিল ভৰতক ৰজা পাতিবৰ বাবে এই বৰকেইটা ব্যৱহাৰ কৰিব লাগে 

এই মন্ত্ৰণা অনুসাৰেই দশৰথক কৈকেয়ীয়ে তেওঁ লাভ কৰিবলৈ বাকী থকা দুটা বৰদানৰ বিষয়ে মনত পেলাই দিয়ে কৈকেয়ীয়ে সেই সময়ৰ কথা সোঁৱৰাই দিয়ে যেতিয়া তেওঁ ইন্দ্ৰ আৰু দশৰথ দুয়োৰে শত্ৰু সম্বাসুৰৰ বিৰুদ্ধে এক মহাকাশীয় যুদ্ধৰ সময়ত দশৰথক ৰক্ষা কৰিছিল দুয়োৰে মাজত হোৱা এক ভয়ংকৰ যুদ্ধৰ সময়ত দশৰথৰ ৰথৰ চকা ভাঙি যায় আৰু সম্বাসুৰৰ তীৰে ৰজাৰ বস্ত্ৰ বিন্ধি বুকুত সোমাই পৰে দশৰথৰ ৰথী হিচাপে লগত থকা কৈকেয়ীয়ে লগে লগে ভঙা চকাটো মেৰামতি কৰে আৰু তাৰ পিছত ৰথখন যুদ্ধক্ষেত্ৰৰ পৰা আঁতৰাই আনে তেওঁ আঘাতপ্ৰাপ্ত ৰজাক সুস্থ কৰি তোলে কৈকেয়ীৰ সাহস আৰু সময়োপযোগী সেৱাৰ বাবে দশৰথে তেওঁক দুটা বৰদান দিবলৈ ইচ্ছা কৰে কিন্তু কৈকেয়ীয়ে সেয়া সময়ত বিচাৰিব বুলি জনায় সেই অনুসাৰে কৈকেয়ীয়ে ভৰতক ৰাজমুকুট পিন্ধাবলৈ আৰু ৰামক চৈধ্য বছৰৰ বাবে বনবাসলৈ প্ৰেৰণ কৰিবলৈ দশৰথৰ ওচৰত দাবী জনায় এই কথা শুনি দশৰথ মূৰ্ছা যায় 

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:ৰামায়ণৰ চৰিত্ৰ
দস্তকাৰ () হ'ল ভাৰতৰ পৰম্পৰাগত শিল্পকলাৰ প্ৰচাৰ আৰু পুনৰুজ্জীৱিত কৰাৰ বাবে সমগ্ৰ ভাৰতবৰ্ষৰ শিল্পীসকলৰ সৈতে কাম কৰা এক ভাৰতীয় বেচৰকাৰী সংস্থা ১৯৮১ চনত দিল্লীত ইয়াৰ বৰ্তমানৰ অধ্যক্ষ লাইলা ত্যাবজীকে ধৰি ছয়গৰাকী মহিলাৰ এটা দলে প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল
২০১৫ চনৰ দস্তকাৰ ডিজাইন মেলাত মধ্যপ্ৰদেশৰ বাঘৰ পৰম্পৰাগত বাঘ প্ৰিণ্ট কাৰিকৰ মহম্মদ বিলাল খত্ৰী
আজি ই ১৯৮২ চনৰ পৰা প্ৰতি বছৰে আয়োজন কৰা শিল্পকৰ্ম প্ৰদৰ্শনী দস্কতাৰ মেলাৰ সমাৰ্থক

 ইতিহাস 
গুজৰাটৰ কচ্ছৰ পৰা অহা এজন পৰম্পৰাগত শ্বল নিৰ্মাতা, মেহৰৌলীৰ দস্তকাৰ নেচাৰ বজাৰত, ২০১৪
দস্তকাৰে ১৯৮১ চনত ১৫টা শিল্পকলাৰ সৈতে আৰম্ভ কৰি কাম আৰম্ভ কৰে, আৰু ৩০ বছৰৰ পিছত ই সমগ্ৰ ভাৰতৰ ৩৫০টা শিল্পকলাৰ সৈতে জড়িত বছৰ বছৰ ধৰি দস্তকাৰে গ্ৰাম্য অঞ্চলত মহিলা সবলীকৰণৰ কাম কৰি আহিছে, যত তেওঁ আত্মনিৰ্ভৰশীল শিপিনী গোট গঢ়ি তোলাৰ কামত জড়িত হৈ আছে

২০০৫ চনত ত্যাবজীয়ে প্ৰীতম সিং (অনোখী), ঋতু কুমাৰ, মধুকৰ খেৰা আৰু ফাবিন্দিয়াৰ সৈতে অল ইণ্ডিয়া আৰ্টিচন এণ্ড ক্ৰাফ্ট ৱৰ্কাৰছ ৱেলফেয়াৰ এছচিয়েচনৰ প্ৰতিষ্ঠাপক-সদস্য হয় ২০১২ চনত ভাৰত চৰকাৰৰ পদ্মশ্ৰী সন্মান লাভ কৰিছিল

 দস্তকাৰ মেলা 
দস্তকাৰে বাৰ্ষিক "দস্তকাৰ মেলা"ৰ আয়োজন আৰম্ভ কৰে, শৰৎকালত, শৰৎকালীন উৎসৱৰ পূৰ্বে, আৰু দীপাৱলীৰ শিল্প মেলা আৰু প্ৰদৰ্শনী দিল্লীত অনুষ্ঠিত হোৱা এই মেলা ২২খনৰো অধিক ৰাজ্যৰ শিল্পীসকল আৰু শিল্পীসকলে তেওঁলোকৰ শিল্পকলা আৰু কাৰুশিল্প সামগ্ৰী বিক্ৰী কৰে ইয়াৰ উপৰিও ইয়াত শিল্পীসকলৰ কৰ্মশালা আৰু প্ৰদৰ্শনৰো ব্যৱস্থা আছে

 দস্তকাৰ নেচাৰ বজাৰ 
দস্তকাৰ নেচাৰ বজাৰ, মেহৰৌলী, ২০১৪-ত হস্তশিল্পৰ দোকান 
১৯৮৩ চনত পৰিৱেশবিদ বাল্মিক থাপাৰে প্ৰাকৃতিক সামগ্ৰী আৰু আঁহৰ লগতে প্ৰকৃতিৰ মটিফ আৰু চৰাই আৰু প্ৰাণীৰ প্ৰতিচ্ছবিৰে প্ৰকৃতিৰ পৰা অনুপ্ৰাণিত সামগ্ৰীৰ প্ৰচাৰৰ ধাৰণাটো আগবঢ়াই দিয়াৰ পিছত "দস্তকাৰ প্ৰকৃতি বজাৰ"ৰ আয়োজন আৰম্ভ কৰে বছৰ বছৰ ধৰি দিল্লীৰ দিল্লী হাট, ক্ৰাফ্ট মিউজিয়াম, দিল্লী, ইন্দিৰা গান্ধী নেচনেল চেণ্টাৰ ফৰ দ্য আৰ্টছ (আই জি এন চি এ) আৰু মেহৰাউলীৰ কিষাণ হাটকে ধৰি বিভিন্ন স্থানত অনুষ্ঠিত হৈ আহিছে ২০১২ চনত মেহৰৌলী কিষাণ হাটক দিল্লী পৰ্যটন পৰা ১৫ বছৰৰ বাবে লিজত দিয়া হৈছিল য'ত থিম-আধাৰিত বজাৰসমূহ আয়োজন কৰা হৈছিল, য'ত দক্ষিণ এছিয়াৰ বজাৰ, শীতকালীন তাঁত আৰু বসন্ত বজাৰ অন্তৰ্ভুক্ত আছিল ইয়াত ভাৰতৰ বিভিন্ন প্ৰান্তৰ আঞ্চলিক আৰু বিশেষ ৰন্ধনপ্ৰণালীও প্ৰদৰ্শিত কৰা হৈছে 

দেশৰ বহু ঠাইত এতিয়া একেধৰণৰ দস্তকাৰ বজাৰ আয়োজন কৰা হয়, য'ত শিল্প গোট আৰু বিভিন্ন ৰাজ্যই শিল্পকৰ্মসমূহ প্ৰদৰ্শন আৰু বিক্ৰী কৰে

 তথ্যসূত্ৰ 

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ হস্তশিল্প
শ্ৰেণী:ভাৰতভিত্তিক সাংস্কৃতিক সংগঠন
দস্যুৰাণী বিজুলী অসমীয়া ৰহস্য সাহিত্যৰ কিছু থ্ৰিলাৰ উপন্যাসৰ সমষ্টি এই ছিৰিজৰ লেখক হ'ল 'ঋতুৰাজ' ঋতুৰাজ আছিল বসন্ত দাসৰ ছদ্মনাম এই নামেৰে লিখা ছিৰিজটো প্ৰকাশ কৰিছিল 'পাহি প্ৰকাশে' আইনৰ চকুত অপৰাধী কিন্তু আইনে ঢুকি নোপোৱা আৰু আইনী সুৰুঙাৰে সাৰি যোৱা সমাজবিৰোধী লোকক শাস্তি দিয়া দস্যুৰাণী বিজুলীও এক 'ৰবিন হুড'ধৰ্মী চৰিত্ৰ দস্যুৰাণী বিজুলীৰ ঘোৰ শত্ৰু আছিল পুলিচৰ চোৰাংচোৱা বিষয়া পীতাম্বৰ সাউদ, যি নিজৰ কৰ্তব্যৰ প্ৰতি সদা সচেতন কিন্তু সুযোগ পায়ো দস্যুৰাণী বিজুলীৰ মূৰত গুলী নমৰাকৈ এৰি দিয়া মানুহআমাৰ অসম আৰু আজিৰ দৈনিক বাতৰি সংবাদ-পত্ৰ, গুৱাহাটী, ৮ মাৰ্চ ২০১২
দস্যুৰাণী বিজুলীৰ উপন্যাসসমূহ 

 দস্যুৰাণী বিজুলী 
 মুক্তিপণ
 স্বৈৰতন্ত্ৰৰ বিৰুদ্ধে
 সাতভনী
 বিয়াৰ নিশা
 সমুদ্ৰ গৰ্ভত
 তিহাৰ জেল
 বন সংৰক্ষণ
 পঞ্জাবত
 সৃষ্টিৰ সেনানী
 বিজয় নিচান
 ঘৰ-সংসাৰ
 শ্ৰমিক বিপ্লৱ
 ড্ৰাগ্চ চক্ৰ
 সীমান্ত প্ৰহৰী
 আটলাণ্টিক এক্সপ্ৰেছ
 দুৰন্ত ধুমুহা
 মডেল গাৰ্ল
 নাইট ক্লাব
 জাফ্না চহৰ
 অভিশপ্ত কণ্ঠহাৰ
 অশান্ত এলেকা
 বেংক ডকাইতি
 মিছ ফ'ৰ টুৱেণ্টি
 কিচ্মিচ্ বেগম
 এয়াৰ হ'ষ্টেচ
 সন্ত্ৰাস
 অৰণ্য কুহেলী
 নৰ্তকী
 দস্যু কন্যা
 জালী নোট
 মিছ ইণ্ডিয়া
 কালাপাহাৰ
 কয়েদী
 সংঘৰ্ষ
 ব্লেক মেইল
 জলদস্যু
 ভয়াল ৰাতি
 কলগাৰ্ল
 বিষাক্ত বেদনা

তথ্য উৎস

শ্ৰেণী:অসমীয়া গ্ৰন্থ
শ্ৰেণী:গ্ৰন্থ শৃংখলা
দহি পুৰি হৈছে ভাৰতীয় উপমহাদেশত প্ৰচলিত এবিধ লঘু আহাৰ ই মহাৰাষ্ট্ৰত বিশেষভাৱে জনপ্ৰিয় এই খাদ্য এক প্ৰকাৰৰ চাট আৰু ইয়াৰ উৎপত্তি হৈছিল মহাৰাষ্ট্ৰৰ মুম্বাই চহৰত ইয়াক পানী পুৰি অৰ্থাৎ ফুচকাৰ পুৰিৰ (গোলগপ্পা) সৈতে পৰিবেশন কৰা হয় ইয়াক দহি ফুচকা বা দহি চেৱ পুৰি নামেৰেও জনা যায় আলুক মহাৰাষ্ট্ৰত বটাতা বুলি কোৱা হয় দহি পুৰিত আলু ব্যৱহাৰ কৰাৰ বাবে ইয়াৰ আন এটা নাম দহি বটাতা পুৰি সাধাৰণ পানী পুৰিৰ সৈতে ইয়াৰ মূল পাৰ্থক্যটো হ'ল দহি পুৰিত কৰা দৈৰ ব্যৱহাৰ দৈ আৰু আলুৰ উপৰিও ইয়াত গজালি ওলোৱা মগু, পিঁয়াজ, চাটনি আদি থাকে 

 প্ৰস্তুত প্ৰণালী 
দহি পুৰিৰ প্ৰধান উপাদান হল গোলগপ্পা আৰু দহি (বা দৈ) বিলাহী, পিঁয়াজ, কেঁচা জলকীয়া, ধনীয়া পাত, কেঁচা মগু, মিঠা তেতেলীৰ চাটনি, সেউজীয়া চাটনি আৰু নিমখ, ৰঙা জলকীয়াৰ গুড়িৰ দৰে মছলা আদি দহি পুৰিৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় আন আন উপাদান এইসমূহৰ বাহিৰেও গোলগপ্পাৰ ভিতৰত সাধাৰণতে আলুৰে পূৰ দিয়া হয় দহি পুৰি প্ৰস্তুত কৰিবলৈ পুৰি একোটাৰ মূৰটো অলপ ভাঙি আলু আৰু অন্যান্য সতেজ উপাদানসমূহ ইয়াত ভৰাই দিয়া হয় তাৰ পিছত ইয়াৰ ওপৰত মিঠা দৈ দিয়া হয় এই দৈ শীতল আৰু সতেজ হ'ব লাগে লগতে ইয়াৰ গাঢ়তাও অধিক হ'ব নালাগে সৰ্বশেষত উপযুক্ত টপিংছৰ সৈতে দহি পুৰি সজাই পৰিৱেশন কৰা হয় সোৱাদৰ বাবে সামান্য পৰিমাণৰ নিমখো দিব পাৰি  টপিংছৰ ভিতৰত সাধাৰণতে থাকে চেৱ, মগু, ডালিম আৰু মিহিকৈ কটা ধনীয়াৰ পাত অঞ্চলভেদে দহি পুৰিত কেঁচা বা সিজোৱা বুটো দিয়া হয় কোনো কোনো সময়ত সাধাৰণ পানী পুৰি পিছত দহি পুৰিৰে খোৱাৰ সামৰণি মৰা হয়

 আঞ্চলিক ভিন্নতা 
মহাৰাষ্ট্ৰত দহি পুৰিত পিঁয়াজ আৰু নহৰু যোগ কৰা হয় ইয়াৰ লগতে সতেজ সেউজীয়া মগু হৈছে ইয়াৰ এক অন্যতম গুৰুত্বপূৰ্ণ উপাদান  গোলগপ্পাত ব্যৱহাৰ কৰা আলু সৰু সৰুকৈ কাটি পূৰ দিয়া হয় আন উপাদানবোৰ ইটোৰ ওপৰত সিটো ৰাখি পৃথক পৃথক তৰপ গঠন কৰি সজোৱা হয় পশ্চিম বংগত দহি পুৰিত কেতিয়াও পিঁয়াজ আৰু নহৰু দিয়া নহয়  ইয়াৰ পৰিৱৰ্তে স্বাদ বৃদ্ধিৰ বাবে বাঙালীসকলে তপতাই লোৱা জিৰা আৰু জলকীয়াৰ গুড়ি ব্যৱহাৰ কৰে পাঞ্জাবীসকলে দহি পুৰিৰ সোৱাদ বঢ়াবলৈ আদা যোগ কৰে

পৰম্পৰাগতভাৱে দহি পুৰি এক ষ্ট্ৰীট ফুড বা পথৰ দাঁতিত সহজে উপলব্ধ খাদ্য যদিও আধুনিক যুগত ইয়াক ৰেষ্টুৰেণ্টসমূহতো পৰিৱেশন কৰা হয় 

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:খাদ্য
দহি ৱাদা বা দহি বাদা হৈছে ভাৰতীয় উপমহাদেশৰ পৰা উৎপত্তি হোৱা এক প্ৰকাৰৰ চাট (স্নেক) ইয়াক ডাঠ ডাহি (দৈ)ত ৱাদা (ভজা মচুৰ দাইলৰ বল) তিয়াই প্ৰস্তুত কৰা হয় 

নাম
দহি ৱাদাক মাৰাঠী ভাষাত "দাহি বাদে" (দহী বালে), উৰ্দুত দাহি বাড়েদহি বালে, হিন্দীত দাহি বাদাদাহি ৱাদা ( ডা ৱডা), পাঞ্জাবী ভাষাত দাহি ভল্লা (ভ্লাহি ভলা), তামিল ভাষাত থাইৰ ৱাদৈ (দৈ ৱদা), থাইকুৰু ৱাদা বুলিও জনা যায়  ) মালয়ালমত,    তেলেগু, কানাড়া ভাষাত মোছাৰু ভাদে, ওদিয়া ভাষাত দহি বাৰা আৰু বাংলা ভাষাত দোই বৰা

দহি বাদাৰ ইতিহাস
দহি বাদাৰ এটা (ক্ষীৰাৱট হিচাপে) পুৰণি ৰন্ধন প্ৰণালী ৰূপে উল্লেখ পোৱা যায় দ্বাদশ শতিকাৰ সংস্কৃত বিশ্বকোষ মনসোল্লাসাত এই গ্ৰন্থখন ৰজা সমেশ্বৰ তৃতীয়ই (বৰ্তমানৰ কৰ্ণাটকৰ পৰা শাসন কৰা ৰজা) ৰচনা কৰিছিল আজিকালি দহি বাদা বিশেষকৈ হোলী আৰু অন্যান্য উৎসৱত প্ৰস্তুত কৰা হয় 

প্ৰস্তুত প্ৰণালী
ধুই লোৱা উৰাদ মচুৰ দাইল ৰাতিটো তিয়াই  ৰাখি ভালদৰে পিহি লৈ মিশ্ৰণ তৈয়াৰ কৰি লোৱা হয় তাৰ পিছত গৰম তেলত সিজোৱা হয় গৰম তেলত ডুবাই ভালদৰে ভজাৰ পিছত  বাদাবোৰ প্ৰথমে পানীত ডুবাই  ঠাণ্ডা কৰা হয় তাৰ পিছত ঠাণ্ডা কৰা বাদাবোৰ ঘন ফেটি লোৱা দৈলৈ  স্থানান্তৰ কৰা হয় বাদাবোৰ পৰিবেশনৰ আগলৈকে কিছু সময়ৰ বাবে এনেকৈয়ে থোৱা হয়দহি বাদাৰ মিশ্ৰণ টোত যোগ কৰা বস্তুৰ ভিতৰত সোণালী কিচমিচকে ধৰি  ওপৰত ধনীয়া বা পদিনা পাত, জলকীয়াৰ গুড়ি, গুড়ি কৰা কলা জালুক, চাট মছলা, জিৰা, টুকুৰা টুকুৰ কৰা নাৰিকল,কেচাঁ জলকীয়া , বুণ্ডী, পাতলকৈ কাটি লোৱা সতেজ আদা, বা ডালিম দিব পাৰি ভাৰতৰ কিছুমান ঠাইত বিশেষকৈ মহাৰাষ্ট্ৰ আৰু গুজৰাটত মিঠা দৈ পছন্দ কৰা হয় যদিও গাৰ্নিচিং একে ধৰনেই কৰে ধনীয়া আৰু অমিতাৰ চাটনিৰ সংমিশ্ৰণক প্ৰায়ে গাৰ্নিচ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হয়কিছুমান ঠাইত বেচনৰ আটা ব্যৱহাৰ কৰিও দহি বাদাৰ মিশ্ৰণ বনাব পাৰি

স্থানসমূহ
জনপ্ৰিয় পথৰ দাঁতিৰ চাট হিচাপে দহি বাদা সমগ্ৰ ভাৰতৰ বিভিন্ন চহৰত পোৱা যায়, বিশেষ কৈ চেন্নাই, বাংগালুৰু, দিল্লী, মুম্বাই, জয়পুৰ, কলকাতা, কটক, ইন্দোৰ আদিও আছে পাকিস্তানৰ, বিশেষকৈ কৰাচীত দহি বাদা পোৱা যায়

লগতে চাওক
দহি পুৰী
দহি বাদা আলুদাম
যোশপাৰা
পাঞ্জাবী খাদ্য

তথ্য সূত্ৰ
দহি হাণ্ডী ()  কৃষ্ণ জন্মাষ্টমীৰ সৈতে জড়িত এক মনোৰঞ্জন আৰু প্ৰতিযোগিতামূলক অনুষ্ঠান

ই কৃষ্ণ জন্মাষ্টমীৰ পিছদিনা আগষ্ট বা ছেপ্টেম্বৰ মাহত অনুষ্ঠিত হয় ইয়াৰ লগত জড়িত সম্প্ৰদায়সমূহে দৈ (দহি), মাখন বা আন গাখীৰ ভিত্তিক খাদ্যৰে ভৰা মাটিৰ পাত্ৰ এটা সুবিধাজনক বা ওখ উচ্চতাত ওলোমাই থোৱা থয় যুৱক-যুৱতীসকলে দল গঠন কৰি এশাৰীৰ ওপৰত আন এশাৰী মানু উঠি মানুহৰ পিৰামিড বনাই পাত্ৰটোৰ ওচৰ পাবলৈ বা ভাঙিবলৈ চেষ্টা কৰে তেনে কৰাৰ সময়ত মানুহে তেওঁলোকক ঘেৰি ধৰি গান গায়, সংগীত বজায় আৰু উৎসাহিত কৰে ই এক ৰাজহুৱা দৃশ্য, আৰু এটা পুৰণি পৰম্পৰা শেহতীয়াকৈ দহি হাণ্ডীক সংবাদ মাধ্যমৰ কভাৰেজ, পুৰস্কাৰৰ ধন আৰু বাণিজ্যিক পৃষ্ঠপোষকতাৰে অধিক জনপ্ৰিয় কৰা হৈছে শৈশৱতে গোকুলৰ ওচৰ-চুবুৰীয়া ঘৰৰ পৰা দুষ্টামিৰে ঘিঁউ আৰু অন্যান্য দৈ চুৰি কৰা বন্ধু-বান্ধৱীৰ সৈতে কৃষ্ণ দেৱতাৰ কিংবদন্তিৰ আধাৰত এই অনুষ্ঠানৰ আয়োজন কৰা হৈছে তেওঁক মাখন চোৰ বা ঘিঁউ চোৰ বুলিও কোৱা হয় ওচৰ-চুবুৰীয়াই তেওঁৰ হাতেৰে ঢুকি নোপোৱাকৈ বাহিৰত ওখকৈ পাত্ৰবোৰ ওলোমাই তেওঁৰ দুষ্টামি ৰোধ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল, কিন্তু কৃষ্ণই সেইবোৰৰ ওচৰলৈ যোৱাৰ যিকোনো উপায় বিচাৰিছিল
বৰ্ণনা
গোবিন্দ অনুগামীসকলে দহি হাণ্ডী ভাঙিবলৈ মানৱ টাৱাৰ গঠন কৰিছে
মহাৰাষ্ট্ৰত জন্মাষ্টমীক দহি হাণ্ডী (দহি: দৈ; হাণ্ডি: মাটিৰ পাত্ৰ) হিচাপে পালন কৰা হয় ইয়াৰ আয়োজন প্ৰায় প্ৰতি আগষ্ট মাহত কৰা হয় দেশৰ বাকী অংশত কৃষ্ণ জন্মাষ্টমী নামেৰে পৰিচিত গোকুলাষ্টমী উৎসৱ কৃষ্ণৰ জন্মৰ উদযাপন কৰা হয় আৰু দহি হাণ্ডী ইয়াৰ অংশ এই অনুষ্ঠানত মানুহৰ পিৰামিড বনাই গাখীৰ, দৈ, মাখন, ফল-মূল আৰু পানীৰে ভৰা মাটিৰ পাত্ৰ এটা ভাঙি সুবিধাজনক উচ্চতাত ওলোমাই থোৱা হয়, আৰু শিশু কৃষ্ণৰ কৰ্ম অনুকৰণ কৰি হাণ্ডী ভঙা হয় কেতিয়াবা ইয়াৰ পৰিৱৰ্তে পুৰস্কাৰৰ ধনখিনি পাত্ৰটোত যোগ কৰা হয়

এই মানৱ পিৰামিড গঠনত অংশগ্ৰহণ কৰা লোকসকলক বুজাবলৈ গোবিন্দ (কৃষ্ণৰ আন এটা নামো) বা গোবিন্দ পাঠক শব্দ ব্যৱহাৰ কৰা হয় প্ৰকৃত অনুষ্ঠানৰ কেইসপ্তাহমান আগতে তেওঁলোকে গোটত অনুশীলন কৰে এই গোটবোৰক মণ্ডল বুলি কোৱা হয় আৰু তেওঁলোকে স্থানীয় অঞ্চলবোৰত ঘূৰি ফুৰে, অনুষ্ঠানৰ সময়ত যিমান পাৰি সিমান পাত্ৰ ভাঙিবলৈ চেষ্টা কৰে পিৰামিড গঠনৰ বাবে সমন্বয় আৰু মনোযোগৰ প্ৰয়োজন; তলৰ স্তৰবোৰ বেছিভাগ মানুহেৰে গঠিত, মজবুত হলে ভাল, আনহাতে মধ্যম স্তৰৰ খেলুৱৈসকলে তলৰ আৰু কান্ধত থিয় হোৱাসকলৰ প্ৰতিও মনোযোগ দিব লাগে বাহিৰৰ স্তৰৰ ব্যক্তিসকলে ভাৰসাম্য বজাই ৰখাত গুৰুত্ব দিব লাগিব যিহেতু ওপৰলৈ পাতল মানুহৰ প্ৰয়োজন হয়, সেয়েহে ওপৰৰ স্তৰটোত সাধাৰণতে এটা সৰু লৰা থাকে পাত্ৰটো ভাঙিলে সাধাৰণতে অংশগ্ৰহণকাৰীসকলৰ ওপৰত ভিতৰৰ বস্তুবোৰ ছিটিকি পৰে পৰম্পৰাগতভাৱে দৰ্শকে অংশগ্ৰহণকাৰীসকলক বাধা দিবলৈ পানী নিক্ষেপ কৰে আৰু মানুহে মাৰাঠী ভাষাত "আলা ৰে আলা, গোবিন্দ আলা" (গোবিন্দা আহি পাইছে) ধ্বনি দিয়ে পিৰামিড গঠনৰ লগত প্ৰায়ে ভিৰ, সংগীত আৰু নৃত্যও দেখা যায়

অন্ধ্ৰ প্ৰদেশ আৰু তেলেংগানাত এই উৎসৱক উত্তোৎসৱ (তেলেগু উত্তৰত: পাত্ৰ ওলোমাবলৈ আঁহযুক্ত নেটৱৰ্কৰ স্লিং আৰু উৎসৱ: উৎসৱ) হিচাপে পালন কৰা হয় বিখ্যাত তিৰুপতি ভেংকটেশ্বৰ মন্দিৰত এই প্ৰাচীন খেলবিধ নৱমীৰ দিনা (কৃষ্ণ জন্মস্তমীৰ পিছদিনা) অতি উৎসাহেৰে পালন কৰা হয়4 শ্ৰী কৃষ্ণ স্বামী আৰু শ্ৰী মলয়াপ্পা স্বামীৰ শোভাযাত্ৰাত মন্দিৰৰ চাৰিওফালে শোভাযাত্ৰা কৰি মন্দিৰৰ ঠিক সন্মুখৰ ঠাইলৈ লৈ যোৱা হয় য'ত উত্তোৎসৱ কৰা হয় এই খেলবিধ স্থানীয় যুৱক-যুৱতীসকলে দেৱতাৰ সন্মুখত খেলি পুৰস্কাৰৰ ধন লাভ কৰাৰ চেষ্টা কৰে যিটো ২৫ ফুট দীঘল কাঠৰ খুঁটাৰ মূৰত বান্ধি থোৱা হয়, আঠাযুক্ত আৰু অন্যান্য তেলীয়া পদাৰ্থৰে লেপি দিয়া হয়

তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ সংস্কৃতি
শ্ৰেণী:হিন্দুধৰ্মৰ উৎসৱসমূহ
শ্ৰেণী:লোক-সংস্কৃতি
দহিকতৰা চৰাইৰ ইংৰাজী নাম    আৰু বৈজ্ঞানিক নাম:   এই চৰাইবিধ সাধাৰণতে নাতিশীতোষ্ণ দক্ষিণ এছিয়াৰ বাংলাদেশ, ভাৰত, পাকিস্তান, শ্ৰীলংকা, ইন্দোনেছিয়া, মালয়েছিয়া, চীনৰ দক্ষিণাঞ্চল আৰু ফিলিপাইনত দেখিবলৈ পোৱা  যায়,      (1997).        . 8 (2 .).   . . 243247.  0-19-562063-1 সচৰাচৰ গাঁও বা নগৰৰ জনবসতিৰ ওচৰে পাজৰেই ইহঁতক দেখা যায়৷ ই বাংলাদেশৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চৰাই৷

বিৱৰণ
এই সৰু চৰাইবিধৰ দৈঘ্য ১৯ চেণ্টিমিটাৰ(৭.৫ ইঞ্চি)৷ চঞ্চলভাৱে গছৰ ডাল, মাটিত জপিয়াই আহাৰ বিচাৰি ঘূৰি ফুৰা দেখা যায়৷ পাখিৰ পিছফালৰ ফানখন প্ৰায়ে ওপৰফালে দাং খাই থাকে৷ মূৰ, বুকু, পিঠি আদি নিমজ কলা চানেকীয়া আৰু বুকুৰ তলভাগৰ পৰা তলটলৈকে বগা৷ নেজডালৰ মধ্য অংশ দীঘলীয়াকৈ কলা, কাষ বগা৷ ঠোঁট কলা আৰু ঠেঙৰ ওপৰভাগ তাম বৰণীয়া মতা চৰাইটোৰ কলা অংশ উজ্বল , মাইকী চৰাইজনীৰ অলপ ধূসৰ৷ পোৱালি অৱস্থাত এই অংশটোৰ ৰং মুগা বৰণৰ হয়৷
পোৱালি  দহিকতৰা

প্ৰজনন আৰু বাসস্থান
দক্ষিণ এছিয়াত দহিকতৰাৰ প্ৰজননকাল মাৰ্চ মাহৰ পৰা জুলাই মাহলৈ; আৰু দক্ষিণ-পূৱ এছিয়াত জানুৱাৰীৰ পৰা জুলাইলৈকে প্ৰজননৰ সময়ত মতা দহিকতৰাৰ শৰীৰৰ ৰং উজ্বল হয়  গছৰ ডালত বহি মাইকী দহিকতৰা চৰাইজনীক আকৃষ্ট কৰাৰ বাবে পাখি ফুলাই ঠোঁট ওপৰলৈ কৰি নানাধৰণৰ সুৰৰ মাত মাতে৷,      (1997).        . 8 (2 .).   . . 243247.  0-19-562063-1 কণী পৰাৰ এসপ্তাহমানৰ আগে আগে গছৰ ধোন্দ, গছৰ খোৰোং, শিলৰ ফাক, আদিত ঘাঁহ, বন, আঁহ আদিৰে বাঁহ সাজে বাঁহটোৰ এক বিশেষধৰণৰ গোন্ধ আছে৷,   (2008). "      --:   ".      4 (2): 135137. :10.3923.2008.135.137 ইহঁতে মানুহে সাজি দিয়া কৃত্ৰিম বাঁহতো কণী পাৰি  পোৱালি উলিওৱা দেখা যায়৷, (1956). "   ' '      -   (.)". .  . . . 54 (1): 182183.,  (1890).       . 2 (2 .).   , . . 8085. এবাৰত সাধাৰণতে ৪৫ টা কণী পাৰে৷ কণীৰ ৰং ধূসৰ নীলা, তাৰ ওপৰত বাদামী ৰঙৰ সাঁচ থাকে৷ প্ৰায় ১৪ দিনত কণীৰপৰা পোৱালি ওলায়৷ পোৱালি ওলাবৰ সময়ত মতা দহিকতৰাটো অলপ আক্ৰমণাত্মক হৈ পৰে আৰু  অন্য  চৰাবোৰক  আশেপাশে আহিব নোৱাৰাকৈ পহৰা দি থাকে৷ . (1984). "     - (  )    ". .  . . . 81 (1): 199200.
 
খাদ্য
দহিকতৰাৰৰ প্ৰধান খাদ্য পোক-পৰুৱা আৰু  অন্যান্য অমেৰুদণ্ডী জাতীয় প্ৰাণী  আদি ইহঁতে  বতাহতে কীট-পতংগ ধৰিব পাৰে৷ এই চৰাইবিধে কেকোঁসাপো () ধৰি খায়৷, (1982). "-   ". .  . . . 79 (3): 67,  (1998). "     ". .  . . . 95 (2): 347. সন্ধিয়াৰ সময়ত ইহঁত বেচ সক্ৰিয় হৈ উঠে৷

মাত

বাহ্যিক সংযোগ

    ,        
   - 

শ্ৰেণী:শালিকা
দাঁত বিজলা বা গাৰো দেওশাল (বৈজ্ঞানিক নাম:  ) মজলীয়া আকাৰৰ এবিধ পৰ্ণপাতী গছ অসমৰ প্ৰায়বোৰ বনভূমিতে দাঁত বিজলা গছৰ উৎপত্তি হয় 

 উপপ্ৰজাতি 
'  ' ৰ তালিকা অনুসৰি এই উদ্ভিদৰ তিনিটা উপপ্ৰজাতি দেখা পোৱা যায়

 . . 
 . . 
 . . 

 বিৱৰণ 
দাঁত বিজলা মুকলিমুৰীয়া ঠাইত বিকশিত হয় একোজোপা গছে ঠাল-ঠেঙুলি মেলি মেলাহি ৰূপ প্ৰদৰ্শন কৰেফটিক চন্দ্ৰ গগৈ (ডিছেম্বৰ ২০০৭). অসমৰ উদ্ভিদ কোষ. অসম প্ৰকাশন পৰিষদ

 ব্যৱহাৰ 
দাঁত বিজলা কাঠৰ মান মধ্যমীয়া পুৰঠ কাঠ ঘৰ সজা আৰু চকি, মেজ আদি প্ৰস্তুত কৰা কামত এই কাঠ ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰি পাহাৰী নদীৰ মাছ মাৰিবৰ বাবেে এইবিধ গছৰ শিপা পূৰ্বতে বিহ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল কিন্তু বৰ্তমান মাছ ধৰিবলৈ বিহ প্ৰয়োগ আইনমতে দণ্ডণীয় 

 তথ্যউৎস 

 বাহ্যিক সংযোগ 

 

শ্ৰেণী:উদ্ভিদজগত
মানুহৰ দাঁতৰ লম্বছ্ছেদত বিভিন্ন অংশসমূহ
দাঁত () মেৰুদণ্ডী প্ৰাণীৰ মুখত অৱস্থিত এটি অংগ কঠিন খাদ্যবস্তু কৰ্তন,চৰ্বন নাইবা পেষণৰ বাবে স্তন্যপায়ী প্ৰাণীবোৰৰ দাঁত বিশেষভাৱে বিকাশিত দাঁতবোৰ উৰ্দ্ধ আৰু নিম্নহনুত থকা গাঁতবোৰৰ ভিতৰত সোমাই থাকে এই ধৰণৰ দাঁতক থেক'ডণ্ট () বোলে

দাঁতৰ প্ৰকাৰ
 কৃন্তক ()
 ছেদক ()
 পুৰঃপেষক ()
 পেষক () উচ্চতৰ মাধ্যমিক প্ৰাথমিক জীৱবিদ্যা" লেখক - কৰুণা কান্ত দাস আৰু ড অনুপ কুমাৰ চক্ৰবৰ্ত্তী প্ৰকাশক - শ্ৰী শান্তিৰঞ্জন দে,বীণা লাইব্ৰেৰী,কলেজ হোষ্টেল ৰোড,পানবজাৰ,গুৱাহাটী -৭৮৭০০১, অসম, পৃষ্ঠা নং : ৫৪৩ 

এই ধৰণৰ দন্তবিন্যাসক হেটাৰ'ডণ্ট () বোলে অন্যান্য স্তন্যপায়ী প্ৰাণীৰ দৰে মানুহৰ জীৱন কালত দুই প্ৰকাৰৰ দন্ত দেখা যায়: দুগ্ধদন্ত ( ) আৰু স্থায়ীদন্ত ( ) ছমাহ বয়সৰ পৰা দুবছৰ বয়সলৈকে দুগ্ধদন্ত ওলায় পিছত ৬-১২ বছৰৰ ভিতৰত দুগ্ধদন্ত সৰি যায় আৰু তাৰ ঠাইত স্থায়ীদন্তৰ সৃষ্টি হয় জীৱন কালত দুই ধৰণৰ দন্ত থকা বাবে ইহঁতৰ দন্তক ডাইফিঅ'ডন্ত () বোলে

দাঁতৰ আকৃতি
মানুহৰ দুয়োটা হনুত দাঁত থাকে প্ৰতিটো দাঁতত তিনিটা অংশ থাকে-

 ক্ৰাউন বা দন্তচূড়া (): দাঁতৰ আলুৰ ওপৰত ওলাই থকা অংশটোক ক্ৰাউন বোলে ক্ৰাউন অংশ অতি টান এনামেল () ৰ দ্বাৰা আবৃত
 গ্ৰীৱা: দন্তমূল আৰু ক্ৰাউনৰ মধ্যৱৰ্তী অংশক গ্ৰীৱা বোলে এই অংশ দাঁতৰ আলুৰ ভিতৰত সোমাই থাকে
 দন্তমূল (): দাঁতৰ দন্তমূল অংশ হনুত থকা গাঁতৰ ভিতৰত সোমাই থাকে দন্তমূল অংশ টান চিমেণ্টৰ দ্বাৰা অস্থিৰ লগত লগ লাগি থাকে কৃন্তক আৰু ছেদক দন্তৰ এটাকৈ দন্তমূল থাকে উৰ্দ্ধপেষকবোৰৰ তিনিটাকৈ আৰু নিম্নেষক দন্তবোৰৰ দুটাকৈ দন্তমূল থাকে

দন্ত সংকেত
যি সংকেতৰ দ্বাৰা প্ৰতি হনুত থকা দাঁতৰ সংখ্যা আৰু বিন্যাস () বুজাব পাৰি,তাক দন্ত সংকেত ( ) বোলা হয় মানুহৰ দুগ্ধদন্ত আৰু স্থায়ীদন্তৰ দন্ত সংকেত-

দুগ্ধদন্ত-কৃ:২২; ছে: ১১; পু:পে: ০০; পে: ২২  ৫৫  ২ ২০

স্থায়ীদন্ত-কৃ: ২২; ছে: ১১; পু:পে ২২; পে: ৩৩ ৪৪  ২ ৩২

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:প্ৰাণীৰ গঠন
দাঁতিপাৰৰ মানুহ উপন্যাসখন মামাং দাইৰ ইংৰাজী উপন্যাস    ৰ অসমীয়া অনুবাদ মূল ইংৰাজী ভাষাত উপন্যাসখনৰ লেখক হৈছে অৰুণাচল প্ৰদেশৰ ঔপন্যাসিক মামাং দাই এই উপন্যাসখন অসমীয়ালৈ অনুবাদ কৰিছে অসমীয়া সাহিত্যিক পৰী হিলৈদাৰীয়ে এই অনূদিত উপন্যাসখন প্ৰথম প্ৰকাশ হৈছিল ডিচেম্বৰ ২০১৫ চনত এই উপন্যাসখনৰ বাবে পৰী হিলৈদাৰীক ২০২১ চনৰ সাহিত্য অকাডেমিৰ অনুবাদ বঁটা প্ৰদান কৰা হয় 

 কাহিনীৰ সাৰাংশ 

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:অসমীয়া উপন্যাস
200এটা সাধাৰণ দাঁতোন
200দাঁতোন
200ঘোঁৰাৰ চুলি টুথব্ৰাছ নেপোলিয়ন বোনাপাৰ্টে (১৭৬৯-১৮২১) ব্যৱহাৰ কৰিছিল বুলি কোৱা হয়
দাঁতোন বা টুথব্ৰাছ () হৈছে দাঁত, দাঁতৰ আলু আৰু জিভা পৰিষ্কাৰ কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা এক পৰিচ্ছন্নতা সঁজুলি আধুনিক টুথব্ৰাছৰ উদ্ভাৱক হ'ল ইংলেণ্ডৰ ক্লাৰ্কনেল্ডৰ উইলিয়াম আড্ডিছ ( ) ১৭৮০ চনত তেওঁ গৰুৰ নেজৰ চুলি কাটি টুথব্ৰাছ তৈয়াৰ কৰিছিল ব্ৰাছৰ নালবোৰো আছিল গৰুৰ তপিনাৰ হাড়ৰ ১৪৯৮ চনত চীনদেশত প্ৰথম গাহৰিৰ ঠৰঙা নোম ব্যৱহাৰ কৰি টুথব্ৰাছ তৈয়াৰ কৰা হৈছিল ১৯৩৬ চনৰপৰা ১৯৯৮ চনৰ ভিতৰত পৃথিৱীত ৩০০০টা দাঁতোনৰ পেটেণ্ট হৈছে "গ্ৰন্থ ১" 

ইতিহাস
ইজিপ্তৰ মৈদামত পোৱা সমলমতে ৫০০০ বছৰ পূৰ্বৰেপৰা ইজিপ্তবাসীয়ে টুথব্ৰাছ ব্যৱহাৰ কৰিছিল বুলি জনা যায় তেতিয়াৰ টুথব্ৰাছবোৰ আছিল গছৰ ঠাৰিৰ তাৰো আগতে মেছোপটেমিয়াৰ মানুহে কেটেলা পহুৰ কাঁইট,গছৰ কাঁইট,চৰাইৰ পাখি আদিৰে দাঁত পৰিষ্কাৰ কৰিছিল ভাৰতৰ আয়ুৰ্বেদ শাস্ত্ৰতো বিভিন্ন গছৰ ঠানিৰ 'দাঁতোন' হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰাৰ উদাহৰণ আছে নিম.সৌৰা,বঙালী এৰা,পচতীয়া,বকুল,তেজমুৰী বা তেজমুই লতা,কুমলীয়া বাঁহৰ লেকেচী,দীঘলতি আদি গছৰ ঠানি টুকুৰা কৰি আগটো দাঁতেৰে চোবাই মিহি আৰু কোমল কৰি তাৰে দাঁত ঘঁহিছিল বিশেষকৈ আমাৰ দেশত ৰে'লত ভ্ৰমণ কৰিলে ৰে'ল ষ্টেচনবোৰত ৰাতিপুৱা 'দাঁতোন' বিক্ৰী কৰা দেখা যায় খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ১৬০০ বছৰ পূৰ্বৰ চীন দেশৰ সাহিত্যত 'দাঁতোন' ব্যৱহাৰ কৰাৰ উল্লেখ আছে তেওঁলোকে সুগন্ধি গছৰ ঠানিৰে দাঁতোন তৈয়াৰ কৰিছিল গ্ৰীক আৰু ৰোমান সাহিত্যতো অতীজতে দাঁত-মুখ পৰিষ্কাৰ কৰাৰ বাবে 'দাঁতোন'ব্যৱহাৰ কৰাৰ কথা পোৱা যায় আজিও পৃথিৱীৰ বিভিন্ন দেশত কোটি কোটি মানুহে গছৰ ঠাৰিৰ দাঁতোন ব্যৱহাৰ কৰি আছে

আধুনিক দাঁতোন
১৯২০ চনত হেণ্ডেলডালৰ মূৰত ফুটা কৰি ব্ৰাছবোৰ লগোৱাৰ নতুন পদ্ধতি ওলায় তেতিয়ালৈকে টুথব্ৰাছবোৰ প্ৰাণীদেহৰ নোমৰ পৰাই তৈয়াৰ কৰা হৈছিল ১৯৩৮ চনত আমেৰিকাত নাইলনৰ ব্ৰাছ উৎপাদন হয় প্ৰথম মহাসমৰৰ সময়লৈকে টুথব্ৰাছৰ ঠাৰিডাল জন্তুৰ হাড়ৰ পৰা তৈয়াৰ কৰা হৈছিল নাইলনৰ ব্ৰাছৰ সুবিধা বহুত কম খৰচতে আৱু অধিক পৰিমাণে বিভিন্ন আকাৰৰ নাইলনৰ ব্ৰাছৰ উৎপাদন কৰিব পাৰি তদুপৰি নাইলনৰ ব্ৰাছবোৰ সোনকালে শুকায় ফলত বীজাণুৰ বৃদ্ধি নঘটে কম দিনৰ ভিতৰতে নাইলনৰ ব্ৰাছৰ বিস্তাৰ ঘটে আজিকালি বজাৰত বিভিন্ন ধৰণৰ,বিভিন্ন আকাৰৰ,বিভিন্ন ৰঙৰ,বিভিন্ন গুণ সম্পন্ন টুথব্ৰাছ ওলাইছে

বিদ্যুৎৰ দাঁতোন
বিভিন্ন দেশত বিদ্যুৎৰ দাঁতোন ও পোৱা যায় এই ক্ষেত্ৰত চীন দেশ আগবঢ়া

দাঁতোন ব্যৱহাৰ কৰাৰ নিয়ম
দাঁতোন
 আনৰ টুথব্ৰাছ ব্যৱহাৰ কৰা অনুচিত যাতে এজনৰ বেমাৰ আন এজনলৈ নাযায়
 ব্ৰাছ কৰি উঠি ব্ৰাছডাল জোকাৰি লাগি থকা পানীখিনি শুকুৱাব লাগে
 ব্ৰাছকৰি উঠি ব্ৰাছডাল পানীৰে ভালদৰে ধুব লাগে,যাতে টুথপেষ্ট লাগি নাথাকে
 টুথব্ৰাছডাল থওঁতে ওপৰলৈ মূৰ কৰি থ'ব লাগে,যাতে বতাহ লাগি শুকাই যায়
 একেলগে কেইবাডালো টুথব্ৰাছ থ'লে,গাত গা লগাই থ'ব নালাগে,যাতে এডালৰ বীজাণু আনডাল ব্ৰাছলৈ যাব নোৱাৰে
 টুথব্ৰাছডাল ব্ৰাছ কৰি সদায় শুকাব পৰাকৈ মুকলিকৈ থ'ব লাগে,বাকচ বা ড্ৰয়াৰত ভৰাই থ'ব নালাগে
 প্ৰতি তিনি মাহৰ মূৰে মূৰে নতুন টুথব্ৰাছ ল'ব লাগে বেয়া বা চেপেটা হোৱা টুথব্ৰাছডাল কামত নাহে বৰঞ্চ দাঁতৰ আলুৰ ঘাঁহে লগাব পাৰে
   (    16409)        ()   0  0.4   1  0.45 0.8   2  0.5  0.9  -1.0     3  0.6  1.1  -1.2     4  0.7 1.3  -1.5     5  0.8 1.6  -1.8     6  1.1 1.9     7  1.3   7  1.5

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:সঁজুলি
দাই জনগোষ্ঠী হৈছে চীনৰ য়ুন্নান প্ৰদেশৰ চিচুৱাংবান্না দাই স্বায়ত্ব প্ৰান্ত আৰু দেহ'ঙ টাই আৰু চিংফৌ স্বায়ত্ব প্ৰান্তত বাস কৰা কেইবাটাও টাই জাতিৰ ঠাল চীনৰ দ্বাৰা আনুষ্ঠানিকভাৱে স্বীকৃতিপ্ৰাপ্ত ৫৬টা নৃগোষ্ঠীয় গোটৰ ভিতৰত দাই জনগোষ্ঠী অন্যতম সম্প্ৰসাৰণৰ দ্বাৰা, এই শব্দটো বহুলভাৱে লাওছ, ভিয়েটনাম, থাইলেণ্ড আৰু ম্যানমাৰত বাসকৰা টাই-য়াই, লু, চীনা ছান, টাই ডাম, টাই খাও বা আনকি সকলো টাই জাতিৰ বাবেও ব্যৱহাৰ হ'ব পাৰে

 টাই উপগোষ্ঠীসমূহ 
চীনাপিনয়িনটাই লুটাই নুয়াথাইপৰম্পৰাগতএলেকা টাই লু চিপছংপান্না টাই স্বায়ত্তশাসিত প্ৰশাসনিক অঞ্চল, লাওচ, থাইলেণ্ড, বাৰ্মা, ভিয়েটনামটাই নুয়া (উত্তৰ টাই, উজনি টাই, চীনা ছান, টাই য়াই) দেহং বাৰ্মা,
থাইলেণ্ডটাই ডাম জিনপিং (লাওচ, থাইলেণ্ড) 
:  - টাই পংৰুইলি, গেংমা, লিনকাং আৰু মেকংবগা টাই, তাই ডন (তাই খাও, তাই কাও, তাই ডন, দাই কাও, বগা দাই, ৰেড টাই, তাই ব্লাঙ্ক, তাই কাওজিনপিং  টাই য়া (তাই কুং, কুং, ইয়া) জিনপিং, য়ুয়ানজিয়াং টাই য়'য়ুয়ানয়াং (ৰঙা নদী) 
উৎস

:টাই জাতি
দাইল-ভাত হৈছে ভাৰত তথা ভাৰতীয় উপমহাদেশৰ এক পৰম্পৰাগত আহাৰ ইয়াত ভাপত সিজোৱা চাউলৰ লগত ৰন্ধা মচুৰ দাইল বা অন্যান্য দাইল যেনে মগু দাইল, ৰহৰ দাইল, বুটৰ দাইল, মাটি দাইল আদি পৰিৱেশন কৰা হয় ভাৰতীয় উপমহাদেশৰ ই এক মুখ্য খাদ্য কেইবাটাও ইন্দো-আৰ্য ভাষাত ভাত বা চাৱলৰ অৰ্থ হৈছে
"সিজোৱা চাউল" 
উপকৰণ সমূহ
দাইল-ভাতৰ বাবে প্ৰধান উপকৰণ হৈছে ভাত আৰু দাইল ইয়াৰোপৰি ৰুচি অনুসৰি অন্যান্য সংগী খাদ্য যেনে: ভাঁজি, তৰকাৰী, মাছ, মাংস, পিটিকা, ইত্যাদি ভাত-দাইলৰ সৈতে খাবৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা হয় 
ভাত
ভাত হৈছে সিজোৱা চাউল ভাত ৰান্ধিবৰ বাবে বিভিন্ন জাতৰ ধান উপলব্ধ ধান খেতিৰ বাবে বিখ্যাত অঞ্চল সমূহত ভাত মানুহৰ প্ৰধান খাদ্য সৰহ পানীত উতলাই বা কম পানীত ভাপৰ সহায়ত চাউল সিজাই ভাত তৈয়াৰ কৰা হয় ভাত ৰান্ধিবৰ বাবে প্ৰধানকৈ চাউল আৰু পানীৰ প্ৰয়োজন নতুন চাউলৰ ভাত ৰান্ধিবলৈ কম পানীৰ প্ৰয়োজন চাউলবোৰ প্ৰথমে ভালকৈ ধুই, পাত্ৰত চাউল আৰু পানীৰ অনুপাত ৰক্ষা কৰি জুইত সিজিবলৈ দিয়া হয় সাধাৰণতে বটুৱা, চচ্ ইত্যাদিত কম পৰিমাণে চাউল সিজালে, চাউলবোৰ সম্পূৰ্ণৰূপে সিজাৰ পূৰ্বে পানী কঢ়া হয় 

দাইল
ভজা পিয়াঁজৰে তেলমৰা দাইল
দাইল হৈছে সংগী খাদ্য মাহ জাতীয় শস্যৰ পৰা দাইল তৈয়াৰ কৰা হয় ভাতৰ দৰে প্ৰথমে ভিজাই ৰখা মাহ জাতীয় শস্যক সিজাই লৈ পিছত পনিয়া কৈ তেল মৰা হয় তেল মাৰিবৰ বাবে প্ৰধানকৈ গৰম কেৰাহীত সৰিয়হৰ তেল উতলিবলৈ দি নহৰু,পিয়াজ, হালধি আদি সংযোগ কৰি সিজোৱা দাইল সংযোগ কৰি পুনৰ উতলিবলৈ দিয়া হয় ৰুচি অনুসৰি ইয়াত নিমখ সংযোগ কৰিব লাগে বিভিন্ন মাহ জাতীয় শস্যৰ ভিতৰত মচুৰ মাহ, মগু মাহ, মটৰ মাহ, বুট মাহ, মাটি মাহ, ৰহৰ মাহ আদি দাইল ৰান্ধিবলৈ একক ভাৱে বা মিশ্ৰিত ভাৱে ব্যৱহাৰ কৰা হয়
ৰন্ধা (সিজোৱা) দাইলত ৯ প্ৰ'টিন, ৭৯ পানী, ২০ কাৰ্বহাইড্ৰেট (৮ আঁহ অন্তৰ্ভুক্ত), আৰু ১ চৰ্বি থাকে 7 ই বি ভিটামিনৰ এক সমৃদ্ধ সমল (দৈনিক প্ৰয়োজনীয় খাদ্য মূল্যৰ ২০ বা অধিক) যোগান ধৰে ইয়াৰোপৰি ফলেট (৪৫) আৰু মেঙ্গানিজ (২৫), মজলীয়া পৰিমাণৰ থিয়ামিন (১১) আৰু কেইবাটাও খনিজ পদাৰ্থ, যেনে আইৰণ (১৯) আৰু ফছফৰাছ (১৮) আদিৰে সমৃদ্ধ  ভাৰতীয় উপমহাদেশত চাউল, ৰুটি আৰু নানৰ সৈতে দাইল খোৱা হয় দাইল ৰন্ধাৰ ধৰণ আৰু উপস্থাপন শৈলী অঞ্চল অনুসৰি পৃথক দক্ষিণ ভাৰতত, দাইলক "পাৰুপ্পু" বুলি কোৱা হয় প্ৰাথমিকভাৱে সাম্বাৰ নামৰ ব্যঞ্জনবিধ তৈয়াৰ কৰিবলৈ দাইল ব্যৱহাৰ কৰা হয় ইয়াক চাৰু আৰু চাউলৰ সৈতে মিহলি কৰা পাৰুপ্পু তৈয়াৰ কৰিবলৈও ব্যৱহাৰ কৰা হয়

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:খাদ্য
দাউদ কামাল (; ৪ জানুৱাৰী ১৯৩৫ - ৫ ডিচেম্বৰ ১৯৮৭) এজন পাকিস্তানী কবি৷তেওঁ বেছিভাগ লেখা-মেলা ইংৰাজী ভাষাত কৰিছিল

এজৰা পাউণ্ড, ডব্লিউ. বি. ইয়েটছ আৰু টি. এছ. এলিয়ট দৰে আধুনিক ইংৰাজী ভাষাৰ কবিসকলৰ দ্বাৰা তেওঁ প্ৰভাৱিত হৈছিল

 শিক্ষা আৰু কৰ্মজীৱন 
১৯৩৫ চনত ব্ৰিটিছ ৰাজৰ এবটাবাদত তেওঁৰ জন্ম; দাউদ আছিল পেছাৱৰ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ উপাচাৰ্য হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰা চৌধুৰী মহম্মদ আলীৰ পুত্ৰ৷ ১৯৬৪ চনত জিন্না কলেজ ফৰ উইমেন প্ৰতিষ্ঠা কৰা দাউদ কামালে পেছাৱৰৰ ইছলামিয়া কলেজলৈ যোৱাৰ আগতে বাৰ্ন হল এবটাবাদৰ পৰা প্ৰাৰম্ভিক শিক্ষা লাভ কৰিছিল, তাৰ পিছত শ্ৰীনগৰৰ বাৰ্ন হ'লত  তাৰ পিছত তেওঁ পেছাৱৰ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা কলা শাখাত স্নাতক আৰু ইংলেণ্ডৰ কেমব্ৰিজ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ট্ৰিপ'ছ ডিগ্ৰী সম্পূৰ্ণ কৰে

২৯ বছৰ ধৰি তেওঁ পেছাৱৰ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ইংৰাজী বিভাগৰ শিক্ষক আৰু অধ্যক্ষ হিচাপেও কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল

 কিতাপসমূহ 

 ৰিম'ট বিগিনিঙচ 
 কম্পাছ অফ লভ এণ্ড আদাৰ পয়েমচ 
 ৰিকগনিশ্বনচ 
 বিফৰ দা কাৰ্নেচনচ ৱাইদাৰ 

অধ্যাপক দাউদ কামালে ফৈজ আহমেদ ফয়েজ আৰু মিৰ্জা গালিবৰ কিছু নিৰ্বাচিত কবিতা উৰ্দুৰ পৰা ইংৰাজীলৈ অনুবাদ কৰিছিল

 বঁটা আৰু স্বীকৃতি 
কোৱা হয় যে ১৯৭০ৰ দশকত তেওঁ "আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ ট্ৰাইটন কলেজৰ পৃষ্ঠপোষকতাত অনুষ্ঠিত তিনিটা আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় কবিতা প্ৰতিযোগিতাত তিনিটা স্বৰ্ণ পদক লাভ কৰিছিল"

তেওঁ ১৯৮৭ চনত ফয়েজ আহমেদ ফয়েজ বঁটা আৰু ১৯৯০ চনত পাকিস্তানৰ ৰাষ্ট্ৰপতিৰ পৰা মৰণোত্তৰভাৱে প্ৰাইড অফ পাৰ্ফমেন্স বঁটা লাভ কৰে

 মৃত্যু 
১৯৮৭ চনৰ ৫ ডিচেম্বৰত আমেৰিকাত অধ্যাপক দাউদ কমলৰ মৃত্যু হয়পিছত তেওঁক ২৯ বছৰ ধৰি অধ্যাপনা কৰা একেখন বিশ্ববিদ্যালয়ৰ কবৰস্থানত, পাষ্টো একাডেমীৰ সন্মুখত পেছাৱৰ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ কবৰস্থানত সমাধিস্থ কৰা হয়

 তথ্যসূত্ৰ 

শ্ৰেণী:সাহিত্যিক
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:পাকিস্তানৰ ব্যক্তি
দাগ ২০০১ চনত মুক্তি লাভ কৰা এখন ৰোমাণ্টিক ৰহস্যধৰ্মী ছবি বিশিষ্ট পৰিচালক মুনিন বৰুৱাই চলচ্চিত্ৰখন পৰিচালনা কৰিছিল আৰু প্ৰযোজনা কৰিছিল নীলোৎপল চৌধুৰীয়ে সংগীত পৰিচালনা আছিল জুবিন গাৰ্গৰ ছবিখনৰ মুখ্য ভূমিকাত অভিনয় কৰিছিল তপন দাস, যতীন বৰা, অনুৰূপা পাঠক আৰু বিষ্ণু খাৰঘৰীয়াই

কাহিনীৰ সাৰাংশ
দুই ভাতৃয়ে নজনাকৈ একেগৰাকী ছোৱালীৰ প্ৰেমত পৰে আৰু তাৰ পিছতেই বিভিন্ন ঘাত-প্ৰতিঘাত আৰু প্ৰতিশোধৰ মাজেৰে ছবিখনৰ কাহিনীভাগ আগবাঢ়ে অৱশেষত জ্যেষ্ঠ ভাতৃয়ে কনিষ্ঠ ভাতৃৰ বাবে নিজকে ত্যাগ কৰে

অভিনয়ত
তপন দাস - ৰোহিত বৰুৱা  ৰাজু
যতীন বৰা - ৰাহুল বৰুৱা
অনুৰূপা পাঠক - বাসৱী
বিষ্ণু খাৰঘৰীয়া - ললিত
প্ৰাঞ্জল শইকীয়া
মৃদুলা বৰুৱা
নিপন গোস্বামী
পূৰ্ণিমা শইকীয়া
অৰুণ নাথ
অৰুণ হাজৰিকা
চেতনা দাস

সংগীত

জুবিন গাৰ্গে চলচ্চিত্ৰখনৰ সংগীত পৰিচালনা কৰিছিল গীত লিখিছিল জুবিন গাৰ্গ আৰু দিগন্ত ভাৰতীয়ে গীতসমূহত কণ্ঠদান কৰিছিল জুবিন গাৰ্গ, শাশ্বতী ফুকন, ৰূপজ্যোতি দেৱী, মহালক্ষ্মী আয়াৰ, জংকী বৰঠাকুৰ আৰু দিগন্ত ভাৰতীয়ে ছবিখনৰ গীতসমূহ চিৰসেউজ আৰু এতিয়াও যথেষ্ট জনপ্ৰিয়

টোকাসমূহ
 ট্ৰেক ৮ আৰু ৯ হৈছে "বোনাচ ট্ৰেক" আৰু বোলছবিখনত প্ৰদৰ্শিত হোৱা নাছিল

তথ্যসূত্ৰ

বাহ্যিক সংযোগ
 গীত সংকলন ৱেবচাইটত দাগ ছবিৰ গীত

দাগ ছবিৰ গীতৰ অডিঅ'

শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:২০০০ দশকৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:২০০১ বৰ্ষৰ চলচ্চিত্ৰ
দাণ্ডি সাগৰৰ পাৰত থকা গান্ধীৰ প্ৰতিমূৰ্তি
দাণ্ডি সমুদ্ৰ-তীৰ হ'ল গুজৰাটৰ দাণ্ডি গাঁৱত অৱস্থিত এটি উল্লেখযোগ্য সমুদ্ৰ-তীৰ আৰৱ সাগৰৰ ই এখন আটাইতকৈ পৰিস্কাৰ সমুদ্ৰ-তীৰ দাণ্ডি সমুদ্ৰ-তীৰ ঐতিহাসিক ভাৱে প্ৰসিদ্ধ স্থান কাৰণ মোহনদাস কৰমচান্দ গান্ধীয়ে সৱৰমতী আশ্ৰমৰপৰা দাণ্ডি সমুদ্ৰ-তীৰলৈ হোৱা লোণ আইন অমান্য আন্দোলনৰ নেতৃত্ব দিছিল এই তীৰতে গান্ধীয়ে লোণ যাত্ৰাৰ অন্তত ইংৰাজসকলৰ লোণ কৰ আইন ভংগ কৰিছিল  

 গান্ধীৰ প্ৰতিকৃতি 
ভাৰতৰ ইতিহাসত দাণ্ডি সমুদ্ৰ-তীৰৰ গুৰুত্ব উপলব্ধিৰ বাবে দাণ্ডি সাগৰৰ পাৰত মহাত্মা গান্ধীৰ দুটি প্ৰতিমূৰ্তি স্থাপন কৰা হৈছে এটি মূৰ্তি ইণ্ডিয়া গেটৰ দৰে, যি লোণ আইন অমান্য আন্দোলনত গান্ধীৰ সফলতাৰ কথা সোঁৱৰায় আনটো হ'ল হাতত লৱণ অৰ্থাৎ নিমখ লৈ গান্ধীৰ প্ৰতিকৃতি:..-1389100-9681918-1656283.

 তথ্য সংগ্ৰহ 

শ্ৰেণী:মহাত্মা গান্ধী
দাণ্ডিয়া ৰাস () বা ৰাস ভাৰতৰ গুজৰাট ৰাজ্যত উদ্ভৱ হোৱা আৰু নৱৰাত্ৰি উৎসৱত জনপ্ৰিয়ভাৱে প্ৰদৰ্শন কৰা সামাজিক তথা ধৰ্মীয় লোক নৃত্য ৰাজস্থানৰ মাৰৱাৰ অঞ্চলতো এই নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰা হয় দাণ্ডিয়া ৰাসত পুৰুষ আৰু মহিলাসকলে হাতত সৰু লাঠি লৈ বৃত্তাকাৰত নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰে তেওঁলোকে ব্যৱহাৰ কৰা লাঠী ডালক দাণ্ডিয়া বোলে ইজনে সিজনৰ দাণ্ডিয়াসমূহত আঘাত কৰি এই নৃত্য কৰা হয় এনেদৰে শব্দ সৃষ্টি হয় আৰু পুৰণি কালত গীতৰ অবিহনে কেৱল দাণ্ডিয়াৰ তালত নৃত্য কৰা হৈছিল

নামৰ উৎপত্তি
দাণ্ডিয়া
"ৰাস" শব্দটো "ৰস" শব্দৰ পৰা আহিছে, যি আৱেগ আৰু অনুভূতিৰ সৈতে সম্পৰ্কিত এক নান্দনিক ভাৰতীয় ধাৰণা কপিলা বাৎসায়নৰ মতে ৰাসৰ নান্দনিক তত্ত্বে ভাৰতীয় কলাক অন্তৰ্নিহিত একতা প্ৰদান কৰে আনহাতে দাণ্ডিয়া শব্দটো "দণ্ড"ৰ পৰা আহিছে ইয়াৰ অৰ্থ হৈছে সৰু লাঠী গুজৰাটত ই সাধাৰণতে ৰাস বুলিয়ে জনাজাত

ইতিহাস
দাণ্ডিয়া ৰাস দেৱী দুৰ্গাৰ সন্মানত প্ৰদৰ্শন কৰা হয় এই নৃত্য প্ৰকৃততে দেৱী দুৰ্গা আৰু মহিষাসুৰৰ মাজত ঘটা যুদ্ধৰ এক নাট্যৰূপ এই নৃত্যক 'তৰোৱাল নৃত্য' বুলিও কোৱা হয় নৃত্যত ব্যৱহাৰ কৰা দাণ্ডিয়া বা লাঠীয়ে দেৱী দুৰ্গাৰ তৰোৱালক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে বৰ্তমান দাণ্ডিয়া গুজৰাটৰ নৱৰাত্ৰিৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ অংশৰ লগতে অন্যান্য শস্য সম্পৰ্কীয় উৎসৱৰ লগতো জড়িত

প্ৰকাৰ
সৌৰাষ্ট্ৰৰ দাণ্ডিয়া ৰাস
দাণ্ডিয়া ৰাস, গোপগুণ্ঠন ছ'লঙা ৰাস আৰু মেৰ ডাণ্ডিয়া ৰাস হৈছে ৰাসৰ জনপ্ৰিয় ৰূপ গুজৰাটৰ সৌৰাষ্ট্ৰত পুৰুষসকলে পৰিৱেশন কৰা ৰাস আৰু মহিলাসকলে কৰা নৃত্যক ৰাসদা বুলি কোৱা হয় ৰাসত নৃত্যৰ উপাদান অধিক বিশিষ্ট আনহাতে ৰাসদাত সংগীত অধিক বিশিষ্ট

বিন্যাস
বেংগালুৰুত নৱৰাত্ৰিৰ সময়ত শিশুৰ দ্বাৰা দাণ্ডিয়া ৰাস নৃত্য
পুৰুষ আৰু মহিলাসকলে পৰম্পৰাগতভাৱে দাণ্ডিয়া-ৰাসত যোগদান কৰে আৰুযোৰ হিচাপে নৃত্য কৰে অৰ্থাৎ নৃত্যগোটত সমান সংখ্যক শিল্পী থকা বাঞ্ছনীয় সাধাৰণতে দুটা শাৰী গঠন কৰা হয় আৰু অংশীদাৰসকলে ইজনে সিজনৰ সন্মুখীন হয় এই শাৰীবোৰ ঘড়ীৰ কাঁটাৰ দিশত ফালে আগবাঢ়ে আৰু প্ৰতিজন ব্যক্তিয়ে তেওঁলোকৰ সংগী সৈতে লাঠি মাৰিবলৈ আগবাঢ়ি যায় শাৰীৰ শেষত প্ৰতিটো বিপৰীত ৰেখাৰ সৈতে পৰিৱৰ্তন কৰা হয় আৰু নতুন সৰি যোগ দিয়ে সেয়েহে চলাচল নিৰন্তৰ হৈ থাকে দাণ্ডিয়াৰ সংগীত প্ৰথমতে ধীৰ লয়ত আৰম্ভ হয় এই গীত সমূহত কাহেৰভা নামৰ অষ্টতাল সময় চক্ৰ থাকে প্ৰথম তালত নিজৰ লাঠিবোৰ একেলগে আঘাত কৰা হয়, তাৰ পিছত সংগীৰ সৈতে সোঁ লাঠি, তাৰ পিছত বাওঁ লাঠিৰে টোকৰ মৰা হয় তাৰ পিছত প্ৰতিজনে পুনৰ সোঁ লাঠি মাৰিবলৈ সংগীৰ ওচৰলৈ ঘূৰি যোৱাৰ আগতে আৰু দুটা স্থানত নতুন সংগীলৈ যোৱাৰ আগতে একেলগে নিজৰ লাঠি মাৰিবলৈ বাওঁফালে ঘূৰি যায়

তথ্য উৎস

বাহ্যিক সংযোগ
 

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ লোকনৃত্য
গান্ধীয়ে ইংৰাজৰ লোণ আইন ভংগ কৰিবলৈ বিখ্যাত দাণ্ডী যাত্ৰাত অনুৰাগীসকলক নেতৃত্ব দিছে
দাণ্ডী যাত্ৰা, যাক লোণ যাত্ৰা, লোণ সত্যাগ্ৰহ, আৰু দাণ্ডী সত্যাগ্ৰহ বুলিও কোৱা হয়, হৈছে ঔপনিৱেশিক ভাৰতত  মোহনদাস কৰমচান্দ গান্ধীৰ নেতৃত্বত চলা এক অহিংস গণ প্ৰতিবাদ ২৪ দিনীয়া এই যাত্ৰাটো ১৯৩০ চনৰ ১২ মাৰ্চৰ পৰা ৬ এপ্ৰিল ১৯৩০ লৈ ব্ৰিটিছৰ লৱণ একক অধিকাৰৰ বিৰুদ্ধে কৰা প্ৰতিৰোধ আৰু অহিংস আন্দোলনৰ এক প্ৰত্যক্ষ কাৰ্য অভিযান আছিল এই মাৰ্চৰ আন এটা কাৰণ আছিল যে গণ প্ৰতিবাদী আন্দোলনক এক শক্তিশালী উদ্বোধনৰ প্ৰয়োজন আছিল যি অধিক লোকক গান্ধীৰ আদৰ্শ অনুসৰণ কৰিবলৈ অনুপ্ৰেৰিত কৰিব মহাত্মা গান্ধীয়ে তেওঁৰ ৭৯ জন বিশ্বাসযোগ্য স্বেচ্ছাসেৱকৰ সৈতে এই মাৰ্চ আৰম্ভ কৰিছিল ২৪ দিনৰ বাবে দিনে দহ মাইলকৈ খোজ কাঢ়ি, সবৰমতী আশ্ৰমৰ পৰা সেই সময়ত নৱসাৰী (এতিয়া গুজৰাট ৰাজ্যত) বুলি কোৱা দাণ্ডীলৈ এই সমদলে মুঠ ২৪০ মাইল (৩৮৪ কিমি) পথ অতিক্ৰম কৰিছিল যাত্ৰাপথত ভাৰতীয়ৰ সংখ্যা ক্ৰমাৎ বাঢ়ি গৈছিল যেতিয়া গান্ধীয়ে ১৯৩০ চনৰ ৬ এপ্ৰিলত ৬:৩০ বজালৈ লোণ আইন ভংগ কৰিছিল, তেতিয়া লাখ লাখ ভাৰতীয়ৰ দ্বাৰা ব্ৰিটিছৰ লোণ আইনৰ বিৰুদ্ধে বৃহৎ পৰিসৰত গণ প্ৰতিবাদৰ সৃষ্টি কৰিছিল"           ",  '   '  ,   , . 72.
তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ স্বাধীনতা আন্দোলন
দাদা ঠাকুৰ () ১৯৬২ চনৰ এখন জীৱনীভিত্তিক বঙালী ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক সুধীৰ মুখাৰ্জী এই ছবিখন জনপ্ৰিয়ভাবে দাদা ঠাকুৰ নামেৰে জনাজাত প্ৰকাশক, সম্পাদক আৰু ব্যংগ লেখক শৰৎ চন্দ্ৰ পণ্ডিতৰ জীৱনৰ আধাৰত নিৰ্মাণ কৰা হৈছে পণ্ডিতৰ জীৱিত অৱস্থাতে ছবিখন নিৰ্মিত হৈছিল আৰু মুক্তি পাইছিল নাম ভূমিকাত অভিনয় কৰে ছবি বিশ্বাসে ছবিখনে শ্ৰেষ্ঠ পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্য ছবিৰ ১০ম ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা লাভ কৰিছিল
কাহিনীৰ সাৰাংশ
বাস্তৱ জীৱনৰ দাদা ঠাকুৰ নামেৰে প্ৰখ্যাত শৰৎ চন্দ্ৰ পণ্ডিতৰ জীৱনৰ ওপৰত নিবিড়ভাৱে আধাৰিত এই ছবিখন তেওঁৰ জীৱনকালতে নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল দাদা ঠাকুৰে হাতেৰে চলোৱা ছপাযন্ত্ৰৰ জৰিয়তে নিজৰ কৰ্মজীৱন আৰম্ভ কৰে পত্নী আছিল তেওঁৰ সহায়ক পিছত তেওঁৰ লগত যোগ দিয়ে আত্মগোপনকাৰী স্বাধীনতা সংগ্ৰামী নলিনী কান্ত সৰকাৰে দাদা ঠাকুৰে জংগীপুৰ সংবাদ নামেৰে কাকত এখন উলিয়াইছিল সামাজিক অন্যায়ৰ বিৰুদ্ধে প্ৰচাৰ চলাই তেওঁ শাসকগোষ্ঠীৰ ৰোষত পৰে স্থানীয় জমিদাৰৰ বংশধৰ দৰ্পনাৰায়ণৰ অবাঞ্চিত কামনাৰ বহ্নিৰ পৰা তেওঁ লতা নামৰ ছোৱালী এজনীক ৰক্ষা কৰে লতাই স্বাধীনতা সংগ্ৰামত যোগদান কৰে পিছলৈ দৰ্পনাৰায়ণৰো সংশোধন হয় আৰু দাদা ঠাকুৰৰ প্ৰবল অনুগামী হৈ ভাৰতৰ স্বাধীনতাৰ সংগ্ৰামত অংশ লয়দাদা ঠাকুৰে এজন সাধাৰণ মানুহ, এজন ক্ষুদ্ৰ দোকানীক জংগীপুৰৰ পৌৰ আয়ুক্ত হিচাপে নিৰ্বাচিত হোৱাত সহায় কৰে

পিছত দাদা ঠাকুৰে জংগীপুৰ সংবাদ বন্ধ কৰিবলগীয়া হয় যদিও অতি সোনকালে আন এখন আলোচনী বিদুষক আৰম্ভ কৰে কলকাতাৰ ৰাজপথত আলোচনীখন বিক্ৰি কৰি থাকোঁতে ব্ৰিটিছ আৰক্ষীয়ে তেওঁক অভিযুক্ত কৰে অৱশ্যে তেওঁক উদ্ধাৰ কৰে তেতিয়াৰ কলকাতাৰ মেয়ৰ সুভাষ চন্দ্ৰ বসুৱে

বৃটিছে দৰ্পনাৰায়ণক হত্যা কৰে, যি মৰ্মান্তিক ঘটনাৰ সাক্ষী আছিল দাদা ঠাকুৰ আৰু ইয়াৰ লগেলগে ছবিখনৰ সামৰণি পৰে দৰ্পনাৰায়ণৰ মৃত্যুত প্ৰথমবাৰৰ বাবে দাদা ঠাকুৰে চকুলো টোকে যন্ত্ৰনাকাতৰ দাদা ঠাকুৰে প্ৰাৰ্থনা কৰে যাতে বংগভূমিত আৰু অধিক এনে নিষ্ঠাবান যুৱ সংগ্ৰামীৰ জন্ম হয়, যাৰ প্ৰচেষ্টাত চূড়ান্ত বিজয় সাধন হব
অভিনয়শিল্পী
 
ছবি বিশ্বাস (দাদা ঠাকুৰ)
বিশ্বজিৎ চেটাৰ্জী (দৰ্পনাৰায়ণ)
ছায়া দেৱী (দাদা ঠাকুৰৰ পত্নী)
তৰুণ কুমাৰ চেতাৰ্জী (নলিনী কান্ত সৰকাৰ)
সুলতা চৌধুৰী (লতা)
ভানু বন্দোপাধ্যায় 

সঁহাৰি
মুক্তিৰ পিচত ছবিখনে ব্যৱসায়িক আৰু সমালোচনাত্মক দুয়োটা দিশতে সফলতা লাভ কৰিছিল দাদা ঠাকুৰৰ চৰিত্ৰত ছবি বিশ্বাসৰ অভিনয় প্ৰশংসিত হৈছিল  কোৱা হয় যে শৰৎ পণ্ডিতে নিজেই বিশ্বাসৰ অভিনয়ক ভূয়সী প্ৰশংসা কৰিছিল ছবিখন মুক্তিৰ আগেআগে এক পথ দুৰ্ঘটনাত ছবি বিশ্বাসৰ মৃত্যু হয় আৰু নিঃসন্দেহে এই বিষয়টোৱে ছবিখনৰ ব্যৱসায়িক সফলতাত প্ৰভাৱ পেলায় দশম ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটাত অধিক জনাজাত সত্যজিৎ ৰায়ৰ অভিয়ান আৰু গুৰু দত্ত প্ৰযোজিত  চাহিব বিবি ঔৰ গুলামক চেৰাই শীৰ্ষ পুৰস্কাৰ লাভ কৰে
দাদা ঠাকুৰ ছবিখনক ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ সংগ্ৰহালয়ত সংৰক্ষিত আৰু ডিজিটাইজ কৰা হৈছে
 বঁটা
 ১৯৬২- ১০ম ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা: শ্ৰেষ্ঠ পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্য ছবিৰ স্বৰ্ণপদক
বেংগল ফিল্ম জাৰ্ণেলিষ্টছ্ এছোচিয়েন বঁটা
শ্ৰেষ্ঠ ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ
সত্যেন চেতাৰ্জীলৈ শ্ৰেষ্ঠ শব্দগ্ৰহণকাৰীৰ বঁটা

তথ্যউৎস

বাহ্যিক সংযোগ
 

শ্ৰেণী:১৯৬২ বৰ্ষৰ চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:বঙালী চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:শ্ৰেষ্ঠ পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্য ছবিৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা বিজয়ী
দাদা মাছিটি, () প্ৰকৃত নাম: মানা ছিত্তী হাবিব জামালাদ্দিন, জন্ম আনুমানিক ১৮১০ চন আৰু মৃত্যু ১৫ জুলাই, ১৯১৯,        1219 (1804)       17 , 1339 (24  1921);  ), এগৰাকী চোমালি কবি, ৰহস্যবাদী আৰু ইছলামিক বিদূষী মহিলা আছিল বৰাৱাত প্ৰচলিত কথিত ভাষা ব্ৰাভানিজ উপভাষাত তেওঁ কবিতা ৰচনা কৰিছিল
তেওঁ দাদা মাছিটি নামে জনাজাত আছিল, যাৰ অৰ্থ আইতা মাছিটি৷

জীৱনী
দাদা মাছিটিৰ জন্ম হৈছিল ১৮১০ চনত দক্ষিণ ছোমালিয়াৰ উপকূলীয় চহৰ বাৰাৱা (ব্ৰাভা)ত৷ জন্ম নাম আছিল, মানা ছিত্তী হাবিব জামালাদ্দিন 
তেওঁৰ পিতৃ-মাতৃ দুয়োপক্ষৰ পৰিয়াল আছিল মহাদালী আশ্ৰফ বংশৰ মাকৰ ফালৰ পৰা ককাদেউতাক আছিল আলী নাজিৰী আশ্ৰাফ, যিয়ে সেই অঞ্চলটোত অধিক আধিপত্যৰে প্ৰভাৱ বিস্তাৰ কৰিছিল আৰু দুয়োটা উপ-গোত্ৰৰ ভিতৰত শ্ৰেষ্ঠ আছিল আশ্ৰাফে প্ৰথমে ১৬০০ চনৰ আৰম্ভণিতে বাৰাৱাত বসতি স্থাপন কৰিছিল আৰু শেষত তেওঁলোকৰ বংশৰ সূত্ৰপাত হজৰত মহম্মদৰ পৰাই আৰম্ভ হোৱা বুলি দাবী কৰিছিল এই ক্ষেত্ৰত অন্যান্য ছোমালি বংশৰ দাবীৰ দৰেই এই কথিত বংশাৱলীও ঐতিহাসিকভাৱে অসহনীয় . 102106, . . 105.

দাদা মাছিটিৰ জীৱনৰ আদি কালছোৱাৰ বিষয়ে যিখিনি জনা যায়, সেয়া একান্তভাৱে বিভিন্ন মৌখিক পৰম্পৰাৰ পৰাই সম্ভৱ হৈছে তেওঁৰ ওচৰৰ আত্মীয়ৰ বংশধৰসকলৰ পৰা প্ৰাপ্ত তথ্যসমূহে ইংগিত দিয়ে যে, তেওঁক অপহৰণ কৰি জাঞ্জিবাৰলৈ লৈ যোৱা হৈছিল অপহৰণ হোৱাৰ সময়ত তেওঁ কিশোৰী আছিল৷ তেওঁৰ সন্মতি সাপেক্ষে কিশোৰী অৱস্থাতে তেওঁক অপহৰণ কৰা লোকজন আছিল তেওঁৰ প্ৰেমিক, যাক তেওঁৰ পৰিয়ালে সম্ভাৱ্য স্বামী হিচাপে লবলৈ অস্বীকাৰ কৰিছিল দুয়ো পলায়ন কৰি পাটেত বিবাহপাশত আৱদ্ধ হয় তাৰ কিছু সময়ৰ পিছতে তেওঁলোকৰ সম্পৰ্ক ছিন্নভিন্ন হৈ পৰে আৰু তাৰ পিছত তেওঁল প্ৰায় এজনী দাসীৰ দৰে প্ৰায় দহ বছৰ ধৰি ৰাখি থোৱা বুলি কোৱা হয় অৱশেষত তেওঁ তাৰ পৰা পলায়ন কৰাত সফল হয় আৰু সেই সময়ত জাঞ্জিবাৰত বাস কৰা তেওঁৰ মাতৃৰ ফালৰ সম্পৰ্কীয় ভায়েক ওমৰ কুলাটেনে উদ্ধাৰ কৰিবলৈ আহে দাদা মাছিটিয়ে নিজেই তেওঁৰ কবিতাত এই কাহিনী নিশ্চিত কৰা যেন লাগে কাৰণ তেওঁ লৌকিক প্ৰলোভনৰ দ্বাৰা বিপথে পৰিচালিত নোহোৱাৰ ইংগিত দিয়ে আৰু অনুশোচনা আৰু নিজৰ কৰ্মৰ প্ৰায়শ্চিত্তৰ ইচ্ছা প্ৰকাশ কৰে তেওঁৰ কবিতাত ওমৰ কুল্লাটেনৰ নামো উল্লেখ কৰা হৈছে আৰু বাৰে বাৰে অনুৰোধ কৰা হৈছে যে, ভগৱানে তেওঁক আশীৰ্বাদ কৰক দাদা মাছিটিয়ে কেতিয়াও পুনৰ বিবাহ কৰা নাছিল আৰু কোনো সন্তান জন্ম দিয়া নাছিল

দাদা মাছিটিয়ে এজন শ্বেখ মহম্মদ জান্না আল বাহলুলীৰ অধীনত ধৰ্ম অধ্যয়ন কৰি তাতেই নিজকে বিলীন কৰি দিছিল কাদিৰিয়াৰ অনুগামী, তেওঁৰ কবিতাই কোৰআন আৰু চুন্নাহৰ বিশদ বোধগম্যতা প্ৰদৰ্শন কৰে সমসাময়িক কবিসকলে তেওঁলৈ উৎসৰ্গা কৰা কবিতাৰ দ্বাৰা প্ৰমাণ কৰে যে তেওঁ সুসন্মানৰ পাত্ৰী আছিল শ্বেইখ কাছিম মুহীদ্দিন আল বাৰাৱীয়ে তেওঁক "ঈৰ্ষণীয়ভাৱে সংৰক্ষণ কৰিব পৰা ধন" বুলি উল্লেখ কৰে

দাদা মাছিটিৰ আটাইতকৈ বিখ্যাত কবিতা আছিল "জীৱনৰ পিছত মৃত্যু আহে: শ্বেখৰ মৃত্যু হ'লে কোনোৱে কান্দিব নালাগে", এই কবিতাটি তেওঁৰ বন্ধু আইনবিদ শ্বেখ নুৰেনী মহম্মদ ছাবিৰৰ বাবে ৰচনা কৰা হৈছিল তেখেতে শ্বেখ নুৰেইন আহমেদ আল-ছাবিৰ আল-হাতিমিৰ বাবে প্ৰশংসাসূচক "শ্বাইখী চিফা ইচিলুৱা"ও ৰচনা কৰিছিল তেওঁৰ সমসাময়িক বহু লোকে তেওঁৰ কবিতাক স্মৰণ কৰিবলৈ প্ৰতিশ্ৰুতিবদ্ধ হৈছিল, বিশেষকৈ মহিলাসকলে বৰাৱাৰ কাব্যিক সাহিত্যৰ বুৰঞ্জীত তেওঁৰ পদ্যটো এতিয়াও বিশিষ্ট স্থান অধিকাৰ কৰি আছে

মৃত্যুৰ পিছত দাদা মাছিটিক বৰাৱাত থকা তেওঁ সৰু ঘৰটোৰ খাষতে সমাধিস্থ কৰা হয় তেওঁৰ সমাধিস্থলৰ চহৰখনত প্ৰতিবছৰে  জিয়াৰাহ পালন কৰা হয়


তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:কবি
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰৰ জনকৰূপে অভিহিত দাদাচাহেব ফাল্কেৰ স্মৃতি ৰক্ষাৰ্থে দাদাচাহেব ফাল্কে বঁটা প্ৰদান কৰা হয়  ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰৰ উৎকৰ্ষ আৰু বিকাশৰ হকে উল্লেখযোগ্য বৰঙনিৰ স্বীকৃতিৰূপে এই বঁটা প্ৰদান কৰা হয় ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰৰ সৰ্বোচ্চ বঁটাৰূপে স্বীকৃত এই বঁটাৰ অৰ্থমূল্য দহ লাখ টকা ইয়াৰ লগতে বিজয়ীজনক এখন প্ৰশক্তি পত্ৰ আৰু এখন আলোৱান প্ৰদান কৰা হয়

দাদাচাহেব ফাল্কে বঁটা লাভ কৰাসকল
 বছৰ বঁটাপ্ৰাপ্ত বৃত্তি ১৯৬৯ দেবীকাৰাণী অভিনেত্ৰী ১৯৭০ বি এন চিৰকাৰ চলচ্চিত্ৰ প্ৰযোজক ১৯৭১ পৃথিৰাজ কাপুৰ অভিনেতা ১৯৭২ পংকজ মল্লিক সংগীত পৰিচালক ১৯৭৩ ৰুবি মায়াৰ্ছ (সুলোচনা) অভিনেত্ৰী ১৯৭৪ বি এন ৰেড্ডী চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক ১৯৭৫ ধীৰেন গাঙ্গুলী অভিনেতা, চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক ১৯৭৬ কানন দেৱী অভিনেত্ৰী ১৯৭৭ নীতিন বসু চিত্ৰগ্ৰহণকাৰী, চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক, চিত্ৰনাট্যকাৰ ১৯৭৮ আৰ চি বড়াল সংগীত পৰিচালক, চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক ১৯৭৯ ছোহৰাব মোদী অভিনেতা, চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক, চলচ্চিত্ৰ প্ৰযোজক ১৯৮০ পি জয়ৰাজ অভিনেতা, চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক ১৯৮১ নৌশাদ আলি সংগীত পৰিচালক ১৯৮২ এল ভি প্ৰসাদ অভিনেতা, চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক, চলচ্চিত্ৰ প্ৰযোজক ১৯৮৩ দুৰ্গা খোটে অভিনেত্ৰী ১৯৮৪ সত্যজিত ৰায় চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক ১৯৮৫ ভি চান্তাৰাম অভিনেতা, চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক, চলচ্চিত্ৰ প্ৰযোজক ১৯৮৬ বি নাগী ৰেড্ডী চলচ্চিত্ৰ প্ৰযোজক ১৯৮৭ ৰাজ কাপুৰ অভিনেতা, চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক ১৯৮৮ অশোক কুমাৰ অভিনেতা ১৯৮৯ লতা মংগেশকাৰ নেপথ্য গায়িকা ১৯৯০ এ নাগেশ্বৰ ৰাও অভিনেতা ১৯৯১ ভালজী পেন্ধাৰকৰ চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক, চলচ্চিত্ৰ প্ৰযোজক ১৯৯২ ভূপেন হাজৰিকা চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক, নেপথ্য গায়ক ১৯৯৩ মজৰুহ চুলতানপুৰী গীতিকাৰ ১৯৯৪ দিলীপ কুমাৰ অভিনেতা ১৯৯৫ ৰাজ কুমাৰ অভিনেতা ১৯৯৬ শিৱাজী গণেশন অভিনেতা ১৯৯৭ কবি প্ৰদীপ গীতিকাৰ ১৯৯৮ বি আৰ চোপ্ৰা চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক, চলচ্চিত্ৰ প্ৰযোজক ১৯৯৯ হৃষীকেশ মুখাৰ্জী চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক ২০০০ আশা ভোছলে নেপথ্য গায়িকা ২০০১ য়শ ছোপ্ৰা চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক, চলচ্চিত্ৰ প্ৰযোজক ২০০২ দেৱানন্দ অভিনেতা, চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক, চলচ্চিত্ৰ প্ৰযোজক ২০০৩ মৃনাল সেন চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক ২০০৪ আদুৰ গোপালকৃষ্ণন চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক ২০০৫ শ্যাম বেনেগাল চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক ২০০৬ তপন সিনহা চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক ২০০৭ মান্না দে নেপথ্য গায়ক ২০০৮ ভি. কে মূৰ্তি চিত্ৰগ্ৰহণকাৰী ২০০৯ ডি. ৰামানাইডু চলচ্চিত্ৰ প্ৰযোজক ২০১০ কে. বালাচন্দ্ৰ চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক ২০১১ সৌমিত্ৰ চেটাৰ্জী অভিনেতা ২০১২ প্ৰাণ অভিনেতা ২০১৩ গুলজাৰ গীতিকাৰ ২০১৪ শশী কাপুৰ অভিনেতা ২০১৫ মনোজ কুমাৰ অভিনেতা ২০১৬ কাশীনাথোন্নী বিশ্বনাথ চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক, শব্দগ্ৰহণকাৰী ২০১৭ বিনোদ খান্না অভিনেতা ২০১৮ অমিতাভ বচ্চন অভিনেতা ২০১৯ ৰজনীকান্ত অভিনেতা ২০২০৬৮তম ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা আশা পাৰেখ অভিনেত্ৰী ২০২১৬৯তম ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা ৱাহিদা ৰহমান অভিনেত্ৰী ২০২২৭০তম ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা মিথুন চক্ৰৱৰ্তী অভিনেতা

তথ্য সংগ্ৰহ

লগতে চাওক
 ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ পুৰস্কাৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা আৰু সন্মান
ধুণ্ডীৰাজ গোবিন্দ ফাল্কে  (), যি দাদাচাহেব ফাল্কে(;) নামে অধিক পৰিচিত, (৩০ এপ্ৰিল, ১৮৭০ - ১৬ ফেব্ৰুৱাৰী, ১৯৪৪) এজন ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক আৰু প্ৰযোজক আছিল তেওঁক ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰৰ জনক হিচাপে গণ্য কৰা হয় তেওঁ ১৯১৩ চনত নিৰ্মাণ কৰা ৰাজা হৰিশচন্দ্ৰ আছিল ভাৰতৰ প্ৰথম পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্যৰ নিৰ্বাক চলচ্চিত্ৰ ইয়াৰ পিছত তেওঁ প্ৰায় ২৬ বছৰ ধৰি ৯৫খন পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্যৰ চলচ্চিত্ৰ আৰু ২৬খন স্বল্প দৈৰ্ঘ্যৰ চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাণ কৰিছিল 
 প্ৰাৰম্ভিক জীৱন 
ধুণ্ডীৰাজ গোবিন্দ ফাল্কে ১৮৭০ চনৰ ৩০ এপ্ৰিলত ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ বম্বে প্ৰচিডেন্সিৰ অন্তৰ্ভুক্ত ত্ৰ্যম্বকেশ্বৰ নামৰ ঠাইত এটি মাৰাঠী শিক্ষিত ব্ৰাহ্মণ পৰিয়ালত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল

 উল্লেখযোগ্য চলচ্চিত্ৰসমূহ 
  ৰাজা হৰিশচন্দ্ৰ (১৯১৩)
 মোহিনী ভস্মাসুৰ (১৯১৩)
 সত্যবান সাৱিত্ৰী (১৯১৪)
 লংকা দহন (১৯১৭)
 শ্ৰী কৃষ্ণ জন্ম (১৯১৮)
 কালীয় মৰ্দন (১৯১৯)
 সেতু বন্ধন (১৯২৩)
 গংগাবতৰণ (১৯৩৭)

তথ্য সংগ্ৰহ

 বহিঃসংযোগ 

 
     
      
 ভাৰতেৰ নিৰ্বাক চলচ্চিত্ৰৰ তালিকা
      

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক
দাদোজী কোণ্ডাদেও বা দাদোজী কোণ্ডাদেৱ () পুনে জাগিৰৰ এজন প্ৰশাসক আছিল:.9

জম্ম আৰু বংশ পৰিচয়
কোণ্ডাদেওৰ জন্ম হয় বৰ্তমানৰ মহাৰাষ্ট্ৰৰ দৌণ্ড অঞ্চলৰ এটা ব্ৰাহ্মণ পৰিয়ালত আৰু পুনে জিলাৰ বৰ্তমানৰ শিৰুৰ তালুকাৰ মালথানত সময় অতিবাহিত কৰিছিল:.9

কৰ্মজীৱন
তেওঁ আদিলশাহী সেৱাত উচ্চ স্থান লাভ কৰে আৰু শহাজীৰ জাগিৰ পৰিচালনা কৰাৰ আগতে কোন্দানা দুৰ্গত আদিলশ্বাহৰ হৈ মুখ্য অসামৰিক প্ৰশাসক হয় ১৬৩৭ চনত শাহাজীয়ে আদিলশাহীৰ সেৱাত যোগদান কৰাৰ পিছত, তেওঁৰ পৰিয়ালৰ পুনা জাগিৰ (ফিফ) চুলতানে তেওঁক পুনৰ ুৱাই আনে যিহেতু আদিলশ্বাহে বাংগালোৰত শাহাজী কনিষ্ঠত নিয়োজিত কৰিব লাগিছিল, শাহাজীয়ে কোন্দাদেওক পুনা জাগিৰৰ প্ৰশাসক হিচাপে নিযুক্ত কৰিছিল প্ৰশাসক হিচাপে, কোণ্ডদেওৱে মাভাল অঞ্চলৰ ওপৰত সম্পূৰ্ণ নিয়ন্ত্ৰণ স্থাপন কৰে, স্থানীয় মাভাল দেশপাণ্ডেছৰ (প্ৰধান) বেছিভাগৰ ওপৰত জয় লাভ কৰে বা বশ কৰে তেওঁ লালমহল প্ৰাসাদ নিৰ্মাণকে ধৰি পুনেৰ বসতি পুনৰ নিৰ্মাণ কৰে আৰু ১৬৩১ চনত আন এজন আদিলশাহী সেনাপতি মুৰাৰ জগ্দেওৰ দ্বাৰা ধ্বংসৰ সময়ত এৰি যোৱা বিশিষ্ট পৰিয়ালসমূহক ঘূৰাই অনাত উৎসাহিত কৰে শাহাজীয়ে তেওঁৰ পত্নী জিজাবাই আৰু সৰু পুত্ৰ শিৱাজী, মাৰাঠা সাম্ৰাজ্যৰ ভৱিষ্যত প্ৰতিষ্ঠাপকৰ বাসস্থানৰ বাবেও পুনেক বাছনি কৰিছিল কিছুমান সূত্ৰৰ মতে, ইয়াতেই যুৱ শিৱাজীৰ বিকাশ কোণ্ডাদেওক তেওঁৰ মাতৃ জিজাবাইৰ অনুৰোধত অৰ্পণ কৰা হৈছিল :.9

সম্মান
মহাৰাষ্ট্ৰৰ মুম্বাইৰ থানে অঞ্চলৰ দাদাজী কোণ্ডাদেও ষ্টেডিয়ামৰ নাম দাদাজী কোণ্ডাদেওৰ নামেৰে ৰখা হৈছে 
দাদোজী কোণ্ডাদেও বঁটা, বিভিন্ন ক্ষেত্ৰত যুৱ প্ৰজন্মক শিকোৱা, পথ প্ৰদৰ্শন কৰা বিশিষ্ট ব্যক্তিসকলক প্ৰদান কৰা বঁটা (কিন্তু 2008 চনত মাৰাঠা গোটৰ প্ৰতিবাদৰ পিছত ইয়াক "শ্ৰেষ্ঠ ক্ৰীড়া প্ৰশিক্ষক বঁটা" হিচাপে নামকৰণ কৰা হয়) 
মুম্বাই মহাৰাষ্ট্ৰৰ এটা পথ মাৰ্গৰ নাম দাদাজী কোণ্ডাদেওৰ নামেৰে ৰখা হৈছিল:.9

 মৃত্যু  
১৬৪৯ চনৰ ৭ মাৰ্চ তাৰিখে তেখেতে মৃত্যুবৰণ কৰে:.9

তথ্যসূত্ৰ
দাদৰা আৰু নগৰ হাভেলী () পশ্চিম ভাৰতত অৱস্থিত এখন কেন্দ্ৰীয় শাসিত অঞ্চল ই দুটা পৃথক ভৌগোলিক অঞ্চলৰে গঠিত সেই দুই অঞ্চল হৈছে মহাৰাষ্ট্ৰ আৰু গুজৰাটৰ মাজত অৱস্থিত নগৰ হাভেলী আৰু তাৰ পৰা ১৮ কিলোমিটাৰ উত্তৰ-পশ্চিম দিশত সম্পূৰ্ণৰূপে গুজৰাটে আৱৰা দাদৰা অঞ্চল ছিলভাচা দাদৰা আৰু নগৰ হাভেলীৰ ৰাজধানী আৰু বৃহত্তম চহৰ ১৭৮৩ চনৰ পৰা বিংশ শতিকাৰ মাজে ভাগলৈ এই অঞ্চল পৰ্তুগীজ সকলৰ অধীনত আছিল 

২০১৯ চনত ভাৰত চৰকাৰে দাদৰা আৰু নগৰ হাভেলীক দমন আৰু দিউৰ লগত একত্ৰীকৰণ কৰি এখন কেন্দ্ৰীয় শাসিত অঞ্চল গঠন কৰাৰ আঁচনি গ্ৰহণ কৰিছে

ইতিহাস
৪৫০ বছৰতকৈ অধিক কাল আৰৱ সাগৰৰ উপকূলীয় দমন আৰু দিউ অঞ্চল, গোৱা আৰু দাদৰা আৰু নগৰ হাভেলী পৰ্তুগীজ ভাৰতৰ অন্তৰ্ভুক্ত আছিল ১৯৬১ চনৰ ১৯ ডিচেম্বৰ তাৰিখে অপাৰেচন বিজয়ৰ জৰিয়তে গোৱা, দমন আৰু দিউ আৰু দাদৰা আৰু নগৰ হাভেলী ভাৰত গণৰাজ্যত অন্তৰ্ভুক্ত হয় ১৯৭৪ চনলৈ পৰ্টুগালে ভাৰতৰ এই অন্তৰ্ভুক্তিক স্বীকৃতি জনোৱা নাছিল 

 প্ৰশাসন
ছিলভাচা টাউন হল
প্ৰশাসনিক সুবিধাৰ বাবে দাদৰা আৰু নগৰ হাভেলীক দুটা তালুকাত ভাগ কৰা হৈছে সেই দুইটা তালুকা হ'ল: দাদৰা আৰু নগৰ হাভেলী দাদৰা তালুকাৰ সদৰ হৈছে দাদৰা চহৰ এই তালুকা দাদৰা চহৰ আৰু দুখন গাঁৱৰে গঠিত সেউদৰে নগৰ হাভেলী তালুকাৰ সদৰ ছিলভাচা এই তালুকা ছিলভাচা আৰু ৬৪টা গাঁৱৰে গঠিতভাৰতীয় সংবিধান মতে ইয়াৰ শাসন কাৰ্য ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰপতিৰ দ্বাৰা নিযুক্ত এজন প্ৰশাসকে পালন কৰে তেওঁক শাসন কাৰ্যত সহায়ৰ বাবে অন্যায় বিষয়া সমূহ থাকে বৰ্তমান ইয়াৰ প্ৰশাসক প্ৰফুল খোদা পেটেল 
জন-গাঁথনি

২০১১ চনৰ লোকপিয়ল মতে দাদৰা আৰু নগৰ হাভেলীৰ মুঠ জনসংখ্যা ৩,৪২,৮৫৩ জন ই জনসংখ্যাৰ ফালৰ পৰা ভাৰতৰ ৬৪০খন জিলাৰ ভিতৰত ৫৬৬তম স্থান অধিকাৰ কৰিছে ইয়াৰ জন ঘনত্ব প্ৰতি বৰ্গ কিঃমিঃত ৬৯৮ জন ২০০১ চনৰ পৰা ২০১১ চনলৈ দাদৰা আৰু নগৰ হাভেলীৰ জনসংখ্যা বৃদ্ধিৰ হাৰ ৫৫.৫ আছিল আৰু ই সমগ্ৰ ভাৰতৰ ভিতৰতে আটাইতকৈ বেছি ইয়াৰ লিংগ অনুপাত প্ৰতি ১০০০ পুৰুষৰ বিপৰীতে ৭৭৫ গৰাকী মহিলা আৰু সাক্ষৰতা হাৰ ৭৭.৬৫

তথ্য উৎস

বাহ্যিক সংযোগ
 চৰকাৰী ৱেবচাইট
 

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ কেন্দ্ৰীয় শাসিত অঞ্চল