
DR.30.9.2002 41 
 

  

budaya, bangsa dan agama kaum lain. Adalah sukar untuk menyelesaikan isu 
prasangka antara kaum jika ia melibatkan golongan dewasa kerana sikap itu telah 
sebati dengan jiwa mereka. Keadaan semakin bertambah rumit apabila penuntut-
penuntut masuk ke universiti terus diasingkan walaupun ada usaha-usaha menempat- 
kan penuntut di asrama yang sama. 

Saranan Yang Amat Berhormat Perdana Menteri suatu pelancaran Universiti 
Tengku Abdul Rahman milik MCA di tapak kampus induknya di Setapak, beliau 
menyatakan, pelajar universiti sekarang bukan sahaja mengasingkan diri mengikut 
kaum dan tidak berkongsi bilik asrama malah mereka duduk berasingan di dewan 
kuliah, padang permainan atau dalam kegiatan kokurikulum. Keadaan seperti ini kurang 
sihat dan merbahaya bagi masa depan negara kerana perpisahan kaum yang dilihat di 
peringkat sekolah rendah dan menengah jika diteruskan di peringkat universiti maka 
masyarakat dewasa akan memperlihatkan perkauman yang semakin ketara.   

Tuan Yang di-Pertua, kita mengambil contoh apa yang berlaku di sebuah 
negara maju di mana institusi pendidikan yang didirikan oleh kerajaan cuba melaksana- 
kan pengasingan kaum, akhirnya membawa padah dua tahun yang lalu. Saranan 
pengusaha pendidikan di Bradford, Utara England untuk mengasingkan kaum dalam 
bilik darjah di peringkat menengah telah menggegarkan Britain dengan rusuhan kaum 
yang terburuk pada Jun 2000.   

Kebanyakan bandar-bandar di Utara England mempunyai masyarakat Asia 
yang ramai serta jumlah pengangguran yang tinggi.  Suatu dasar yang lebih konservatif 
terpaksa dilaksanakan menurut akhbar The Independent, di mana tiada sekolah 
dibenarkan mempunyai jumlah pelajar yang banyak daripada satu kaum melebihi 75%.  
Apa yang berlaku di negara luar harus menjadi renungan kita bersama.   

Kebanyakan negara berbilang bangsa di dunia ini tidak banyak yang aman.  
Perbezaan pendapat antara kaum menyebabkan rusuhan kaum berlaku.  Rusuhan ini 
biasanya berpanjangan dan sukar diselesaikan.  Kita di Malaysia juga harus memahami 
ketegangan kaum yang pernah wujud sejak negara mencapai kemerdekaan tetapi  
segera dibanteras. Antaranya berlaku di Pangkor pada tahun 1957; Pulau Pinang 
sekitar tahun 60-an;  Kuala Lumpur 1969 dan Pulau Pinang sekali lagi pada 1998 dan 
yang terbaru di Jalan Klang Lama. 

Dalam merealisasikan konsep pendidikan negara selain mengimplikasikan 
sekolah wawasan di pusat pengajian tinggi sepatutnya setiap universiti mengadakan 
kelab antara kaum di mana kepimpinan dan penyertaan kelab-kelab ini mestilah terdiri 
daripada semua kaum.  Peserta mestilah berusaha secara sedar untuk mengelakkan 
daripada bersengketa dan bertelagah antara mereka terutama yang berasaskan 
kepada kelainan kaum. 

Saya berpendapat seluruh masyarakat Cina di negara ini tidak perlu gusar 
dengan desas-desus kerajaan mahu menghapuskan sekolah Cina kerana di bawah 
Akta Pendidikan, sekolah rendah jenis kebangsaan Cina dan Tamil tidak boleh diambil 
oleh kerajaan sekiranya tidak mendapat persetujuan daripada Persatuan Ibu Bapa dan 
Guru serta Lembaga Pengurusan Sekolah.  Pemimpin tertinggi masyarakat Cina harus 
memberi penerangan yang jelas kepada kaum tanpa membiarkan masyarakat ber- 
pandukan kepada laporan media sebagai wadah utama sahaja. 

Yang keduanya penggunaan bahasa Inggeris dalam subjek Matematik dan 
Sains.  Hujah yang diberikan oleh pemimpin tertinggi DAP bahawa kanak-kanak yang 
belajar dalam bahasa kedua lambat menguasai pelajaran adalah tidak tepat.  Mengikut 
pendapat ahli akademik iaitu Dr. Amaluddin Yusuf, Pensyarah Pusat Pengajian 
Psikologi dan Pembangunan Manusia, UiTM, “Lebih awal kanak-kanak didedahkan 
dengan bahasa kedua, mereka lebih pantas dan mudah menguasai pelajaran.”   

Cadangan melaksanakan penggunaan bahasa Inggeris dalam subjek 
Matematik dan Sains yang pada awalnya dilihat mudah atas andaian bahasa Inggeris 
adalah bahasa kedua, bahasa antarabangsa, bahasa komersial, sudah tentu tidak 
wujud sebarang bangkangan sekiranya diterap secara awal kepada para pelajar di 
sekolah rendah dan menengah. Andaian ini meleset kerana ia terpaksa menyusuri 
ranjau dan onak yang berliku, bukan sahaja masyarakat Cina mempertikaikan malah 
ada juga intelektual dan budayawan Melayu yang menyanggah dengan alasan bimbang 
martabat bahasa Melayu sebagai bahasa Kebangsaan akan tergugat. 



budaya, bangsa dan agama kaum lain. Adalah sukar untuk menyelesaikan isu prasangka antara kaum jika ia melibatkan golongan dewasa kerana sikap itu telah sebati dengan jiwa mereka. Keadaan semakin bertambah rumit apabila penuntut- penuntut masuk ke universiti terus diasingkan walaupun ada usaha-usaha menempat- kan penuntut di asrama yang sama. Saranan Yang Amat Berhormat Perdana Menteri suatu pelancaran Universiti Tengku Abdul Rahman milik MCA di tapak kampus induknya di Setapak, beliau menyatakan, pelajar universiti sekarang bukan sahaja mengasingkan diri mengikut kaum dan tidak berkongsi bilik asrama malah mereka duduk berasingan di dewan kuliah, padang permainan atau dalam kegiatan kokurikulum. Keadaan seperti ini kurang sihat dan merbahaya bagi masa depan negara kerana perpisahan kaum yang dilihat di peringkat sekolah rendah dan menengah jika diteruskan di peringkat universiti maka masyarakat dewasa akan memperlihatkan perkauman yang semakin ketara. Tuan Yang di-Pertua, kita mengambil contoh apa yang berlaku di sebuah negara maju di mana institusi pendidikan yang didirikan oleh kerajaan cuba melaksana- kan pengasingan kaum, akhirnya membawa padah dua tahun yang lalu. Saranan pengusaha pendidikan di Bradford, Utara England untuk mengasingkan kaum dalam bilik darjah di peringkat menengah telah menggegarkan Britain dengan rusuhan kaum yang terburuk pada Jun 2000. Kebanyakan bandar-bandar di Utara England mempunyai masyarakat Asia yang ramai serta jumlah pengangguran yang tinggi. Suatu dasar yang lebih konservatif terpaksa dilaksanakan menurut akhbar The Independent, di mana tiada sekolah dibenarkan mempunyai jumlah pelajar yang banyak daripada satu kaum melebihi 75%. Apa yang berlaku di negara luar harus menjadi renungan kita bersama. Kebanyakan negara berbilang bangsa di dunia ini tidak banyak yang aman. Perbezaan pendapat antara kaum menyebabkan rusuhan kaum berlaku. Rusuhan ini biasanya berpanjangan dan sukar diselesaikan. Kita di Malaysia juga harus memahami ketegangan kaum yang pernah wujud sejak negara mencapai kemerdekaan tetapi segera dibanteras. Antaranya berlaku di Pangkor pada tahun 1957; Pulau Pinang sekitar tahun 60-an; Kuala Lumpur 1969 dan Pulau Pinang sekali lagi pada 1998 dan yang terbaru di Jalan Klang Lama. Dalam merealisasikan konsep pendidikan negara selain mengimplikasikan sekolah wawasan di pusat pengajian tinggi sepatutnya setiap universiti mengadakan kelab antara kaum di mana kepimpinan dan penyertaan kelab-kelab ini mestilah terdiri daripada semua kaum. Peserta mestilah berusaha secara sedar untuk mengelakkan daripada bersengketa dan bertelagah antara mereka terutama yang berasaskan kepada kelainan kaum. Saya berpendapat seluruh masyarakat Cina di negara ini tidak perlu gusar dengan desas-desus kerajaan mahu menghapuskan sekolah Cina kerana di bawah Akta Pendidikan, sekolah rendah jenis kebangsaan Cina dan Tamil tidak boleh diambil oleh kerajaan sekiranya tidak mendapat persetujuan daripada Persatuan Ibu Bapa dan Guru serta Lembaga Pengurusan Sekolah. Pemimpin tertinggi masyarakat Cina harus memberi penerangan yang jelas kepada kaum tanpa membiarkan masyarakat ber- pandukan kepada laporan media sebagai wadah utama sahaja. Yang keduanya penggunaan bahasa Inggeris dalam subjek Matematik dan Sains. Hujah yang diberikan oleh pemimpin tertinggi DAP bahawa kanak-kanak yang belajar dalam bahasa kedua lambat menguasai pelajaran adalah tidak tepat. Mengikut pendapat ahli akademik iaitu Dr. Amaluddin Yusuf, Pensyarah Pusat Pengajian Psikologi dan Pembangunan Manusia, UiTM, "Lebih awal kanak-kanak didedahkan dengan bahasa kedua, mereka lebih pantas dan mudah menguasai pelajaran.". Cadangan melaksanakan penggunaan bahasa Inggeris dalam subjek Matematik dan Sains yang pada awalnya dilihat mudah atas andaian bahasa Inggeris adalah bahasa kedua, bahasa antarabangsa, bahasa komersial, sudah tentu tidak wujud sebarang bangkangan sekiranya diterap secara awal kepada para pelajar di sekolah rendah dan menengah. Andaian ini meleset kerana ia terpaksa menyusuri ranjau dan onak yang berliku, bukan sahaja masyarakat Cina mempertikaikan malah ada juga intelektual dan budayawan Melayu yang menyanggah dengan alasan bimbang martabat bahasa Melayu sebagai bahasa Kebangsaan akan tergugat.