
58 DR.31.10.2001 

anak-anak kita be/ajar, banyak membaca dan mahir pelbagai bahasa terutama bahasa 
lnggeris bagi menguasai Internet dan /CT dan mendapat manfaat dari ekonomi baru". 

Lanjutan daripada kenyataan ini, saya ingin mengetahui peratusan daripada 
keseluruhan sekolah terutamanya sekolah-sekolah di luar bandar yang telah 
mempunyai kemudahan ICT di negara ini dan apakah langkah segera kerajaan bagi 
mengatasi masalah sekolah-sekolah di luar bandar yang belum mempunyai 
kemudahan elektrik dan telefon yang menjadi masalah pokok kepada pelaksanaan 
program ini. 

Tuan Yang di-Pertua, saya amat bersetuju serta menyokong rakan-rakan 
Yang Berhormat lain bahawa salah guna kemudahan cyber cafe dengan unsur-unsur 
yang negatif seperti permainan video dan banyak lagi per1u diawasi. Sehubungan itu, 
saya ingin mengetahui sama ada pihak yang berwajib telah mengenakan langkah yang 
ketat semasa meneliti permohonan lesen atau permit yang dikemukakan oleh si 
pemohon. Sebab cyber cafe bukanlah untuk mendapatkan untung semata-mata tetapi 
hendaklah berperanan untuk mendidik, mendedahkan generasi muda khasnya kepada 
dunia ICT dalam erti kata yang sebenar. Membantu kerajaan mempromosikan ICT 
untuk menjadikan masyarakat di negara ini sebagai masyarakat yang maju dan 
progresif memang dialu-alukan. Tetapi salah guna kepada kemudahan cyber cafe yang 
ada boleh memudaratkan masyarakat dan negara pada jangka masa panjang. 

Peringatan ini adalah panting untuk dijadikan pedoman oleh semua ibu bapa 
supaya mereka tidak ghairah untuk membiarkan anak-anak mereka mengunjungi serta 
melepak di cyber cafe. Atas nama ICT, akhimya kita tertipu oleh kemudahan yang 
disediakan oleh pengusaha-pengusaha cyber cafe tersebut. 

Tuan Yang di-Pertua, penekanan kepada Program Pembangunan Luar 
Bandar bagi mewujudkan kawasan luar bandar yang lebih conducive kepada 
pelaburan serta membina kehidupan desa yang lebih menarik supaya rakyat setempat 
menikmati pelbagai kemudahan asas dan prasarana yang berkualiti di samping 
perkhidmatan sosial yang lebih baik bagi mewujudkan satu bangsa Malaysia yang 
progresif dan maju secara total menjelang tahun 2020 haruslah disegerakan mengikut 
kemampuan semasa kerajaan kerana kesejahteraan dan daya saing 41.2% penduduk 
luar bandar di negara ini amatlah significant kepada kemakmuran negara 
keseluruhannya. 

Tuan Yang di-Pertua, pengurangan kos ke atas kemudahan dan peralatan 
pendidikan yang diumumkan di dalam Belanjawan 2002 sepatutnya diselarikan dengan 
pengurangan kos pembelajaran di IPTA dan di IPTS khasnya. Kerajaan harus sentiasa 
memantau yuran-yuran yang dikenakan terutamanya di IPTS agar ianya sentiasa 
berpatutan dengan kursus-kursus yang ditawarkan dan tidak ter1alu membebankan 
para pelajar yang kurang berkemampuan yang tidak berkesempatan melanjutkan 
pelajaran mereka ke IPTA. 

Kerajaan juga per1u formulate - dengan izin - satu dasar yang komprehensif 
bagi mewajibkan IPTS menubuhkan tabung pendidikan mereka sendiri dalam jangka 
masa panjang bagi membantu pelajar-pelajar yang kurang berkemampuan dari segi 
kewangan sepanjang tempoh pengajian mereka di IPTS berkenaan. Saya percaya 
bahawa IPTS yang sudah established- dengan izin- dapat menyediakan kemudahan 
ini. Langkah ini sudah pasti akan dapat meringankan lagi beban kewangan kerajaan 
dengan mewujudkan perkongsian kos sebegini rupa di antara pihak swasta dengan 
pihak kerajaan. 

Di samping itu kerajaan perlu terus memantau kualiti kursus-kursus yang 
ditawarkan di IPTS yang kian meningkat sebagai cendawan selepas hujan bagi 
menjamin daya saing negara dalam jangka masa panjang. 

Tuan Yang di-Pertua, ketidak fokus pelajar-pelajar bumiputera kepada 
pembelajaran semasa di IPTA yang menyebabkan kemerosotan pencapaian akademik 
mereka memang patut dibimbangkan serta kelayakan berdasarkan meritokrasi bagi 
memasuki IPTA yang disyorkan oleh kerajaan akan membebankan dan tidak adil 
kepada pelajar-pelajar luar bandar yang menuntut di sekolah-sekolah yang serba-serbi 
kekurangan dari segi kemudahan pembelajaran, walaupun pada hemat saya dasar ini 
tidak lain dan tidak bukan ia adalah semata-mata atas kesedaran dan keprihatinan 
kerajaan untuk melihat kaum bumiputera agar sentiasa setanding dengan kaum-kaum 



anak-anak kita be/ajar, banyak membaca dan mahir pelbagai bahasa terutama bahasa lnggeris bagi menguasai Internet dan /CT dan mendapat manfaat dari ekonomi baru". Lanjutan daripada kenyataan ini, saya ingin mengetahui peratusan daripada keseluruhan sekolah terutamanya sekolah-sekolah di luar bandar yang telah mempunyai kemudahan ICT di negara ini dan apakah langkah segera kerajaan bagi mengatasi masalah sekolah-sekolah di luar bandar yang belum mempunyai kemudahan elektrik dan telefon yang menjadi masalah pokok kepada pelaksanaan program ini. Tuan Yang di-Pertua, saya amat bersetuju serta menyokong rakan-rakan Yang Berhormat lain bahawa salah guna kemudahan cyber cafe dengan unsur-unsur yang negatif seperti permainan video dan banyak lagi per1u diawasi. Sehubungan itu, saya ingin mengetahui sama ada pihak yang berwajib telah mengenakan langkah yang ketat semasa meneliti permohonan lesen atau permit yang dikemukakan oleh si pemohon. Sebab cyber cafe bukanlah untuk mendapatkan untung semata-mata tetapi hendaklah berperanan untuk mendidik, mendedahkan generasi muda khasnya kepada dunia ICT dalam erti kata yang sebenar. Membantu kerajaan mempromosikan ICT untuk menjadikan masyarakat di negara ini sebagai masyarakat yang maju dan progresif memang dialu-alukan. Tetapi salah guna kepada kemudahan cyber cafe yang ada boleh memudaratkan masyarakat dan negara pada jangka masa panjang. Peringatan ini adalah panting untuk dijadikan pedoman oleh semua ibu bapa supaya mereka tidak ghairah untuk membiarkan anak-anak mereka mengunjungi serta melepak di cyber cafe. Atas nama ICT, akhimya kita tertipu oleh kemudahan yang disediakan oleh pengusaha-pengusaha cyber cafe tersebut. Tuan Yang di-Pertua, penekanan kepada Program Pembangunan Luar Bandar bagi mewujudkan kawasan luar bandar yang lebih conducive kepada pelaburan serta membina kehidupan desa yang lebih menarik supaya rakyat setempat menikmati pelbagai kemudahan asas dan prasarana yang berkualiti di samping perkhidmatan sosial yang lebih baik bagi mewujudkan satu bangsa Malaysia yang progresif dan maju secara total menjelang tahun 2020 haruslah disegerakan mengikut kemampuan semasa kerajaan kerana kesejahteraan dan daya saing 41.2% penduduk luar bandar di negara ini amatlah significant kepada kemakmuran negara keseluruhannya. Tuan Yang di-Pertua, pengurangan kos ke atas kemudahan dan peralatan pendidikan yang diumumkan di dalam Belanjawan 2002 sepatutnya diselarikan dengan pengurangan kos pembelajaran di IPTA dan di IPTS khasnya. Kerajaan harus sentiasa memantau yuran-yuran yang dikenakan terutamanya di IPTS agar ianya sentiasa berpatutan dengan kursus-kursus yang ditawarkan dan tidak ter1alu membebankan para pelajar yang kurang berkemampuan yang tidak berkesempatan melanjutkan pelajaran mereka ke IPTA. Kerajaan juga per1u formulate- dengan izin- satu dasar yang komprehensif bagi mewajibkan IPTS menubuhkan tabung pendidikan mereka sendiri dalam jangka masa panjang bagi membantu pelajar-pelajar yang kurang berkemampuan dari segi kewangan sepanjang tempoh pengajian mereka di IPTS berkenaan. Saya percaya bahawa IPTS yang sudah established- dengan izin- dapat menyediakan kemudahan ini. Langkah ini sudah pasti akan dapat meringankan lagi beban kewangan kerajaan dengan mewujudkan perkongsian kos sebegini rupa di antara pihak swasta dengan pihak kerajaan. Di samping itu kerajaan perlu terus memantau kualiti kursus-kursus yang ditawarkan di IPTS yang kian meningkat sebagai cendawan selepas hujan bagi menjamin daya saing negara dalam jangka masa panjang. Tuan Yang di-Pertua, ketidak fokus pelajar-pelajar bumiputera kepada pembelajaran semasa di IPTA yang menyebabkan kemerosotan pencapaian akademik mereka memang patut dibimbangkan serta kelayakan berdasarkan meritokrasi bagi memasuki IPTA yang disyorkan oleh kerajaan akan membebankan dan tidak adil kepada pelajar-pelajar luar bandar yang menuntut di sekolah-sekolah yang serba-serbi kekurangan dari segi kemudahan pembelajaran, walaupun pada hemat saya dasar ini tidak lain dan tidak bukan ia adalah semata-mata atas kesedaran dan keprihatinan kerajaan untuk melihat kaum bumiputera agar sentiasa setanding dengan kaum-kaum.