
DR 30.11.2004 65 
 
sebagainya.  Kita juga memperkatakan tentang usaha kerajaan untuk memelihara 
kepentingan dan mengekalkan suasana harmoni perhubungan perusahaan, pekerja 
dan majikan.   

 Kita juga tahu bahawa peruntukan dalam soal pengurusan ini ialah lebih RM61 
juta.  Satu perkara yang saya ingin kemukakan, Tuan Yang di-Pertua, ialah soal 
undang-undang di negara kita.  Kita banyak undang-undang dalam soal pekerja dan 
majikan dan hubungan mereka.  Jika ada, dengan izin, Employment Act 1955, Industry 
Relations Act 1965, EPF Act 1991, Social Security Act 1969, Trade Union Act 1959, 
Wages Council Act 1947, Workmen’s Compensation Act 1952 dan di Sabah dan 
Sarawak kita ada juga undang-undang sendiri, Sarawak Labour Ordinance dan Sabah 
Labour Ordinance.   

 Saya berfikir undang-undang yang saya sebutkan tadi kebanyakannya kita 
gubal  pada awal negara kita merdeka, tahun 1955 Employment Act, tahun 1967 dan 
sebagainya.  Jadi kita tahu hari ini Malaysia di tahun 1955 dan tahun 1967 berbeza.  
Hari ini Malaysia ingin maju pada Wawasan 2020 memperkatakan tentang pentingnya 
sumber manusia yang berkebolehan tinggi, yang cemerlang dan terbilang.   

Saya percaya undang-undang kita juga harus ikut sama dalam peralihan masa 
ini.  Saya rasa kebanyakan undang-undang ini boleh kita satukan, kita gubal, kita 
seragamkan, bukan sahaja memudahkan kepada peguam, tetapi memudahkan kepada 
masyarakat dan negara kita.  Kita masih  lagi ada misalnya seksyen 34 Employment 
Ordinance, Employment Act kita ada lagi peruntukan kononnya wanita tidak boleh kerja 
malam walaupun tidak ada siapa pun yang mengikuti peruntukan ini, tetapi itu 
menunjukkan  kadang-kadang kita leka dalam usaha kita menggubal undang-undang 
kerana wanita hari ini bukan lagi wanita tahun 50an 60an, berkebolehan, berkepakaran, 
malah banyak juga pekerja-pekerja mahir kita yang terdiri dari kaum wanita.   

Kita juga ada undang-undang yang berbeza di Sabah, di Sarawak dan di 
Semenanjung dan jika kita inginkan syarikat-syarikat antarabangsa, syarikat besar 
penubuhannya di Malaysia mereka mungkin ada branches ataupun cawangan-
cawangan mereka di kedua-dua negeri di Sabah dan Sarawak.  Dan agak rumit bagi 
mereka yang satu hal di Semenanjung ada undang-undang yang khusus, tetapi bila ke 
Sabah dan Sarawak ia agak berbeza.  Perbezaan kita dengan Sarawak pada suatu 
masa dahulu mungkin di atas sebab-sebab sejarah mungkin kita boleh terima, tetapi 
saya rasa sudah sampai masanya sesuatu kajian dan penggubalan yang boleh 
diseragamkan yang boleh memberi imej yang baik kepada negara bahawa kita peka 
dengan kehendak industri dan keperluan majikan.   

Saya juga ingin menyebut tentang soal yang walaupun telah disebut di dalam 
Dewan yang mulia ini, ialah soal mahkamah, soal timbang tara arbitration system yang 
ada, penyelesaian  dalam Mahkamah Perusahaan dan sebagainya.  Kita tahu ini juga 
menjadi satu punca mengapa mungkin setengah-setengah syarikat besar bimbang 
untuk melabur, kerana kes-kes yang terbengkalai dan proses penyelesaian kita agak 
arcane, dengan izin.  Jadi saya rasa kalaulah kita ingin dalam keadaan kompetitif 
ekonomi sekarang ini kita perlu bersaing dengan banyak negara, kita perlu 
memudahkan proses ini, kita perlu lebih efisien.  Kalau kita ada 4,000 kes tertangguh 
walaupun kita telah mendengar jawapannya dahulu, saya ingin menyeru kepada 
kementerian untuk sekali lagi mencari jalan untuk menyelesaikan masalah ini.  Dan dari 
kebanyakan kes-kes yang melibatkan pekerja ini bukanlah sesuatu kes yang boleh kita 
tunggu.  Kalau syarikat besar membuat kes di mahkamah mereka boleh tunggu 10 
tahun tetapi bila orang ramai, orang biasa, pekerja biasa, mereka perlukan 
penyelesaian yang secepat mungkin.   

Saya haraplah janganlah jawapan itu seperti yang kita selalu dengar tentang 
kajian dan usaha-usaha, kita perlu result, kita perlu suatu pendekatan yang lebih tegas 
daripada pihak kementerian supaya perkara ini tidak berterusan.   

Akhir sekali Tuan Pengerusi, saya juga ingin menyebut tentang soal orang-
orang kurang upaya walaupun disebut tadi oleh Yang Berhormat bagi Batu Gajah.  Ini 
juga satu perkara yang amat-amat penting.  Saya dan rakan-rakan terlibat dalam usaha 
membantu orang-orang yang kurang upaya ini telah 5-6 tahun dan kita tahu bahawa 
walaupun dari segi dasar, walaupun dari segi kenyataan rasmi , oh! kita ingin 
membantu orang kurang upaya tetapi pada hakikatnya bantuan yang diberikan oleh 
kerajaan kepada mereka tidak mencukupi.   



Kita juga tahu bahawa peruntukan dalam soal pengurusan ini ialah lebih RM61 juta. Satu perkara yang saya ingin kemukakan, Tuan Yang di-Pertua, ialah soal undang-undang di negara kita. Kita banyak undang-undang dalam soal pekerja dan majikan dan hubungan mereka. Jika ada, dengan izin, Employment Act 1955, Industry Relations Act 1965, EPF Act 1991, Social Security Act 1969, Trade Union Act 1959, Wages Council Act 1947, Workmen's Compensation Act 1952 dan di Sabah dan Sarawak kita ada juga undang-undang sendiri, Sarawak Labour Ordinance dan Sabah Labour Ordinance. Saya berfikir undang-undang yang saya sebutkan tadi kebanyakannya kita gubal pada awal negara kita merdeka, tahun 1955 Employment Act, tahun 1967 dan sebagainya. Jadi kita tahu hari ini Malaysia di tahun 1955 dan tahun 1967 berbeza. Hari ini Malaysia ingin maju pada Wawasan 2020 memperkatakan tentang pentingnya sumber manusia yang berkebolehan tinggi, yang cemerlang dan terbilang. Saya percaya undang-undang kita juga harus ikut sama dalam peralihan masa ini. Saya rasa kebanyakan undang-undang ini boleh kita satukan, kita gubal, kita seragamkan, bukan sahaja memudahkan kepada peguam, tetapi memudahkan kepada masyarakat dan negara kita. Kita masih lagi ada misalnya seksyen 34 Employment Ordinance, Employment Act kita ada lagi peruntukan kononnya wanita tidak boleh kerja malam walaupun tidak ada siapa pun yang mengikuti peruntukan ini, tetapi itu menunjukkan kadang-kadang kita leka dalam usaha kita menggubal undang-undang kerana wanita hari ini bukan lagi wanita tahun 50an 60an, berkebolehan, berkepakaran, malah banyak juga pekerja-pekerja mahir kita yang terdiri dari kaum wanita. Kita juga ada undang-undang yang berbeza di Sabah, di Sarawak dan di Semenanjung dan jika kita inginkan syarikat-syarikat antarabangsa, syarikat besar penubuhannya di Malaysia mereka mungkin ada branches ataupun cawangan- cawangan mereka di kedua-dua negeri di Sabah dan Sarawak. Dan agak rumit bagi mereka yang satu hal di Semenanjung ada undang-undang yang khusus, tetapi bila ke Sabah dan Sarawak ia agak berbeza. Perbezaan kita dengan Sarawak pada suatu masa dahulu mungkin di atas sebab-sebab sejarah mungkin kita boleh terima, tetapi saya rasa sudah sampai masanya sesuatu kajian dan penggubalan yang boleh diseragamkan yang boleh memberi imej yang baik kepada negara bahawa kita peka dengan kehendak industri dan keperluan majikan. Saya juga ingin menyebut tentang soal yang walaupun telah disebut di dalam Dewan yang mulia ini, ialah soal mahkamah, soal timbang tara arbitration system yang ada, penyelesaian dalam Mahkamah Perusahaan dan sebagainya. Kita tahu ini juga menjadi satu punca mengapa mungkin setengah-setengah syarikat besar bimbang untuk melabur, kerana kes-kes yang terbengkalai dan proses penyelesaian kita agak arcane, dengan izin. Jadi saya rasa kalaulah kita ingin dalam keadaan kompetitif ekonomi sekarang ini kita perlu bersaing dengan banyak negara, kita perlu memudahkan proses ini, kita perlu lebih efisien. Kalau kita ada 4,000 kes tertangguh walaupun kita telah mendengar jawapannya dahulu, saya ingin menyeru kepada kementerian untuk sekali lagi mencari jalan untuk menyelesaikan masalah ini. Dan dari kebanyakan kes-kes yang melibatkan pekerja ini bukanlah sesuatu kes yang boleh kita tunggu. Kalau syarikat besar membuat kes di mahkamah mereka boleh tunggu 10 tahun tetapi bila orang ramai, orang biasa, pekerja biasa, mereka perlukan penyelesaian yang secepat mungkin. Saya haraplah janganlah jawapan itu seperti yang kita selalu dengar tentang kajian dan usaha-usaha, kita perlu result, kita perlu suatu pendekatan yang lebih tegas daripada pihak kementerian supaya perkara ini tidak berterusan. Akhir sekali Tuan Pengerusi, saya juga ingin menyebut tentang soal orang- orang kurang upaya walaupun disebut tadi oleh Yang Berhormat bagi Batu Gajah. Ini juga satu perkara yang amat-amat penting. Saya dan rakan-rakan terlibat dalam usaha membantu orang-orang yang kurang upaya ini telah 5-6 tahun dan kita tahu bahawa walaupun dari segi dasar, walaupun dari segi kenyataan rasmi , oh! kita ingin membantu orang kurang upaya tetapi pada hakikatnya bantuan yang diberikan oleh kerajaan kepada mereka tidak mencukupi.