
DR.30.10.2003 21 

 

  

 

kemahiran, keusahawanan dan pengurusan.  Firma juga perlu beralih kepada sistem upah  
yang dikaitkan dengan produktiviti. 

 Tuan Yang di-Pertua, sebelum Dasar Ekonomi Baru diperkenalkan, kemiskinan di 
Malaysia berada pada kadar 52.4% pada tahun 1970.  Semasa pembentangan Kajian  
Separuh Penggal Rancangan Malaysia Keempat pada tahun 1983, tahap kemiskinan masih 
tinggi iaitu kira-kira 21%.  Kini sukacita saya menyatakan bahawa tahap kemiskinan negara  
telah berkurangan kepada 5.1% pada tahun 2002, dan kita menjangkakan kemiskinan 
mutlak dapat dibasmi sepenuhnya pada tahun 2005.  Daripada segi pendapatan  isi rumah, 
purata di Malaysia telah meningkat sebanyak tiga kali ganda daripada RM1,098 sebulan  
pada tahun 1983 kepada RM3,011 sebulan pada tahun 2002.  Kenaikan mendadak ini tidak 
terlihat di mana-mana negara lain.    

 Daripada angka-angka ini adalah jelas program pembangunan dan pengurangan 
kemiskinan oleh kerajaan berjaya mencapai matlamatnya tetapi apabila kemiskinan sudah 
dapat dihapuskan, kita perlu meningkatkan paras pendapatan kemiskinan supaya usaha 
akan terus dibuat untuk menaikkan pendapatan mereka yang berada di bawah paras 
kemiskinan yang baru.  Oleh itu kerajaan akan terus melaksanakan Skim Pembangunan 
Kesejahteraan Rakyat (SPKR) melalui projek yang dapat menjana pendapatan yang lebih 
tinggi.  Tetapi rakyat sendiri perlu membantu dengan menguasai kecekapan dan ilmu serta 
sanggup bekerja dengan lebih rajin dan tekun.  Antara program yang akan diteruskan 
termasuklah Program Pembangunan Bersepadu Desa Terpencil, Program Pembangunan  
Minda Insan, Program Bantuan Perumahan dan Skim ASB Sejahtera.  

 Satu kajian khas pendapatan isi rumah sedang dijalankan untuk menentukan 
keadaan kemiskinan sebenar tahap pendapatan dan kualiti hidup golongan minoriti 
bumiputera di Sabah dan Sarawak.  Fasa pertama kajian yang meliputi sembilan golongan 
minoriti telah siap dan ia mendapati tahap kemiskinan adalah tertinggi di kalangan kaum 
Rungus, Sulu  dan Orang Sungai di Sabah dan Penan, Kenyah dan Kajang di Sarawak.  Di 
Semenanjung, Orang Asli adalah antara yang termiskin.  Berdasarkan kajian ini kerajaan  
sedang merumuskan program yang lebih tertumpu kepada menaikkan taraf hidup  
masyarakat yang tinggal di kawasan pedalaman dan terpencil di Sabah dan Sarawak dan 
Orang Asli di Semenanjung. 

 Selain daripada program kerajaan untuk membasmi kemiskinan, badan bukan 
kerajaan ataupun NGO dan sektor swasta perlu memperluaskan aktiviti dan liputan program 
mereka dalam membantu golongan miskin.  Yang terpenting dalam usaha ini ialah  
mewujudkan peluang pekerjaan, memberi pendidikan dan latihan, bantuan subsidi adalah 
pendekatan yang menghakiskan jati diri dan kejayaan usaha untuk membangunkan 
masyarakat Malaysia yang berdaya tahan.  Kerajaan akan mengurangkan subsidi secara 
beransur-ansur.   

Isu ketidakseimbangan pendapatan di antara dan di kalangan kumpulan etnik, 
kumpulan pendapatan wilayah dan negeri akan terus ditangani.  Kini jarak antara 
pendapatan yang tertinggi dan yang terendah dalam kerajaan telah  dikurangkan.  Di waktu 
merdeka dicapai gaji pegawai tertinggi kerajaan adalah 78 kali ganda berbanding dengan  
kakitangan yang terendah.  Demikian juga jarak pendapatan tinggi dan rendah swasta.  
Sekarang gaji tertinggi pegawai kerajaan hanyalah 29 kali ganda berbanding gaji yang 
terendah.  

 Berkenaan dengan penyusunan semula masyarakat, semua kumpulan etnik telah 
mencatat peningkatan hak milik modal saham dalam tempoh kajian semula.  Hak milik 
modal saham bumiputera telah meningkat daripada RM63 bilion pada tahun 2000 kepada 
RM73.2 bilion pada tahun 2002, iaitu mencatat kadar pertumbuhan 7.8 peratus setahun.  
Walau bagaimanapun, peratusan ekuiti saham bumiputera telah berkurangan sedikit 
daripada 18.9 peratus pada tahun 2000 kepada 18.7 peratus pada tahun 2002.  Syarikat 
dan perniagaan bumiputera masih terlalu rapuh dan mudah dirosakkan oleh faktor-faktor 
seperti kegawatan dan pertumbuhan ekonomi yang rendah.  Peratusan hak milik modal 
saham masyarakat Cina telah meningkat kepada RM159.8 bilion pada tahun 2002, 
berkembang pada kadar 11.2 peratus setahun dalam tempoh kajian semula.  Sementara 
itu, ekuiti masyarakat India telah meningkat kepada hampir RM6 bilion pada tahun 2002, 
dengan kadar pertumbuhan sebanyak 7.6 peratus. 



kemahiran, keusahawanan dan pengurusan. Firma juga perlu beralih kepada sistem upah yang dikaitkan dengan produktiviti. Tuan Yang di-Pertua, sebelum Dasar Ekonomi Baru diperkenalkan, kemiskinan di Malaysia berada pada kadar 52.4% pada tahun 1970. Semasa pembentangan Kajian Separuh Penggal Rancangan Malaysia Keempat pada tahun 1983, tahap kemiskinan masih tinggi iaitu kira-kira 21%. Kini sukacita saya menyatakan bahawa tahap kemiskinan negara telah berkurangan kepada 5.1% pada tahun 2002, dan kita menjangkakan kemiskinan mutlak dapat dibasmi sepenuhnya pada tahun 2005. Daripada segi pendapatan isi rumah, purata di Malaysia telah meningkat sebanyak tiga kali ganda daripada RM1,098 sebulan pada tahun 1983 kepada RM3,011 sebulan pada tahun 2002. Kenaikan mendadak ini tidak terlihat di mana-mana negara lain. Daripada angka-angka ini adalah jelas program pembangunan dan pengurangan kemiskinan oleh kerajaan berjaya mencapai matlamatnya tetapi apabila kemiskinan sudah dapat dihapuskan, kita perlu meningkatkan paras pendapatan kemiskinan supaya usaha akan terus dibuat untuk menaikkan pendapatan mereka yang berada di bawah paras kemiskinan yang baru. Oleh itu kerajaan akan terus melaksanakan Skim Pembangunan Kesejahteraan Rakyat (SPKR) melalui projek yang dapat menjana pendapatan yang lebih tinggi. Tetapi rakyat sendiri perlu membantu dengan menguasai kecekapan dan ilmu serta sanggup bekerja dengan lebih rajin dan tekun. Antara program yang akan diteruskan termasuklah Program Pembangunan Bersepadu Desa Terpencil, Program Pembangunan Minda Insan, Program Bantuan Perumahan dan Skim ASB Sejahtera. Satu kajian khas pendapatan isi rumah sedang dijalankan untuk menentukan keadaan kemiskinan sebenar tahap pendapatan dan kualiti hidup golongan minoriti bumiputera di Sabah dan Sarawak. Fasa pertama kajian yang meliputi sembilan golongan minoriti telah siap dan ia mendapati tahap kemiskinan adalah tertinggi di kalangan kaum Rungus, Sulu dan Orang Sungai di Sabah dan Penan, Kenyah dan Kajang di Sarawak. Di Semenanjung, Orang Asli adalah antara yang termiskin. Berdasarkan kajian ini kerajaan sedang merumuskan program yang lebih tertumpu kepada menaikkan taraf hidup masyarakat yang tinggal di kawasan pedalaman dan terpencil di Sabah dan Sarawak dan Orang Asli di Semenanjung. Selain daripada program kerajaan untuk membasmi kemiskinan, badan bukan kerajaan ataupun NGO dan sektor swasta perlu memperluaskan aktiviti dan liputan program mereka dalam membantu golongan miskin. Yang terpenting dalam usaha ini ialah mewujudkan peluang pekerjaan, memberi pendidikan dan latihan, bantuan subsidi adalah pendekatan yang menghakiskan jati diri dan kejayaan usaha untuk membangunkan masyarakat Malaysia yang berdaya tahan. Kerajaan akan mengurangkan subsidi secara beransur-ansur. Isu ketidakseimbangan pendapatan di antara dan di kalangan kumpulan etnik, kumpulan pendapatan wilayah dan negeri akan terus ditangani. Kini jarak antara pendapatan yang tertinggi dan yang terendah dalam kerajaan telah dikurangkan. Di waktu merdeka dicapai gaji pegawai tertinggi kerajaan adalah 78 kali ganda berbanding dengan kakitangan yang terendah. Demikian juga jarak pendapatan tinggi dan rendah swasta. Sekarang gaji tertinggi pegawai kerajaan hanyalah 29 kali ganda berbanding gaji yang terendah. Berkenaan dengan penyusunan semula masyarakat, semua kumpulan etnik telah mencatat peningkatan hak milik modal saham dalam tempoh kajian semula. Hak milik modal saham bumiputera telah meningkat daripada RM63 bilion pada tahun 2000 kepada RM73.2 bilion pada tahun 2002, iaitu mencatat kadar pertumbuhan 7.8 peratus setahun. Walau bagaimanapun, peratusan ekuiti saham bumiputera telah berkurangan sedikit daripada 18.9 peratus pada tahun 2000 kepada 18.7 peratus pada tahun 2002. Syarikat dan perniagaan bumiputera masih terlalu rapuh dan mudah dirosakkan oleh faktor-faktor seperti kegawatan dan pertumbuhan ekonomi yang rendah. Peratusan hak milik modal saham masyarakat Cina telah meningkat kepada RM159.8 bilion pada tahun 2002, berkembang pada kadar 11.2 peratus setahun dalam tempoh kajian semula. Sementara itu, ekuiti masyarakat India telah meningkat kepada hampir RM6 bilion pada tahun 2002, dengan kadar pertumbuhan sebanyak 7.6 peratus.