
94 DR 30.6.2009 

 
 

Dan pentadbiran-pentadbiran di bawah Perdana Menteri yang lalu menyedari 
perkara ini dan ketegasan telah dibuat mengatakan bahawa walaupun tidak wujud tara 
ataupun target ataupun sasaran yang betul untuk mengubah dasar ketetapan 30 peratus. 
Maka kita lihat polisi-polisi yang terkebelakang telah tidak begitu serius untuk 
membincangkan semula, meletakkan satu angka yang baru ataupun cuba menghidupkan 
semula semangat untuk juga mencapai angka ataupun ekuiti 30 peratus yang disebutkan 
tadi. Memang banyak sebab ataupun dan natijah kepada angka yang begitu simple 
sebenarnya 30 peratus.  

Dato’ Haji Tajuddin Abdul Rahman [Pasir Salak]: Penjelasan. Terima kasih 
Tuan Yang di-Pertua dan Yang Berhormat daripada Indera Mahkota.  

■ 1800 

Setujukah Yang Berhormat kalau saya katakan kegagalan untuk mencapai 
sasaran 30 peratus penyertaan kaum bumiputera dalam sektor ekonomi ini adalah 
disebabkan kebergantungan yang amat sangat ke atas pihak kerajaan.  Sebagaimana yang 
kita tahu bahawa ekonomi negara ini bukan hanya diuruskan oleh kerajaan, ia juga 
diuruskan oleh sektor swasta.   

Kita dapati bahawa sektor swasta begitu tidak memainkan peranan langsung untuk 
membantu kaum bumiputera mencapai kemajuan ekonominya.  Kita merasa juga kesal di 
pihak pembangkang tidak langsung membangkitkan perkara ini menyeru kepada pihak 
swasta untuk memainkan peranan sebagaimana juga pihak kerajaan memainkan 
peranannya. Setujukah Yang Berhormat Indera Mahkota dengan pertanyaan saya ini? 

Tuan Azan Ismail [Indera Mahkota]: Sebenarnya permulaan terhadap keinginan 
untuk mencapai atau meletakkan sasaran 30 peratus itu bukan semata-mata ataupun 
hanya kerana prinsip ekonomi dan soal meletakkan atau menyatakan kesalahan kepada 
pihak kami, sebenarnya tidak berapa relevan sangat untuk kita ungkit dan bincang di sini.   

Oleh sebab sasaran itu memang telah diterima oleh seluruh masyarakat dan tidak 
berjaya jadi mengungkit atau membawa semula isu itu hanya menjadi akademik dan ia 
tidak membawa apa-apa makna. Soal mempersalahkan ataupun menunjuk kegagalan itu 
akan hanya menyebabkan timbul rasa curiga dan rasa curiga biasanya akan membawa 
kepada proses untuk mencari di mana kesilapan dan sudah tentu dalam proses itu kita 
akan nampak dan akan dapat diketahui.   

Seperti juga macam perbincangan tentang Rang Undang-undang Akta Bank 
Negara ini, antara tujuannya ialah untuk menggantikan satu akta yang telah diperkenalkan 
pada tahun 1958, satu akta yang begitu lama telah dipergunakan atau diguna pakai untuk 
tujuan yang hampir sama iaitu untuk meletakkan Bank Negara mempunyai fungsi-fungsi 
tertentu dan di antara fungsi yang paling utama iaitu untuk mengawal pengeluaran wang 
yang digunakan di dalam negara kita dan di dalam masyarakat kita atau di dalam aktiviti 
ekonomi negara kita.   

Merujuk kepada soal kegagalan untuk mencapai sasaran 30 peratus penguasaan 
ekuiti di kalangan bumiputera di negara kita. Ini juga perlu dilihat secara holistik. Ada 
elemen-elemen bukan hanya terhadap dasar tetapi elemen-elemen pelaksanaan. Di dalam 
pelaksanaan juga ada wujudnya elemen-elemen untuk mengusahakan bagaimana 
golongan-golongan tertentu di dalam bumiputera ini patut digembleng untuk mencapai 
angka ataupun peratus keramat yang dibawa berpuluh-puluh tahun diperjuangkan.  
Sehingga daripada elemen ekonominya sehingga kepada menjadi satu elemen politiking 
yang begitu berleluasa.   

Kita lihat NGO dan sebagainya juga menggunakan angka 30 peratus ini sebagai 
satu isu keramat untuk mencapai tujuan masing-masing.  Ini semua telah dibuktikan selama 
36 tahun perkara ini tidak berhasil dan tidak menjadi satu perkara yang boleh dibanggakan 
demi kedudukan yang kita lalui atau pengalaman pahit yang dilalui terhadap gagalnya 
pencapaian 30 peratus. Kita perlu lihat pada ketika itu pihak kerajaan ataupun Kerajaan 
Barisan Nasional telah dipertanggungjawabkan.  

 



Dan pentadbiran-pentadbiran di bawah Perdana Menteri yang lalu menyedari perkara ini dan ketegasan telah dibuat mengatakan bahawa walaupun tidak wujud tara ataupun target ataupun sasaran yang betul untuk mengubah dasar ketetapan 30 peratus. Maka kita lihat polisi-polisi yang terkebelakang telah tidak begitu serius untuk membincangkan semula, meletakkan satu angka yang baru ataupun cuba menghidupkan semula semangat untuk juga mencapai angka ataupun ekuiti 30 peratus yang disebutkan tadi. Memang banyak sebab ataupun dan natijah kepada angka yang begitu simple sebenarnya 30 peratus. Dato' Haji Tajuddin Abdul Rahman [Pasir Salak]: Penjelasan. Terima kasih Tuan Yang di-Pertua dan Yang Berhormat daripada Indera Mahkota. # 1800. Setujukah Yang Berhormat kalau saya katakan kegagalan untuk mencapai sasaran 30 peratus penyertaan kaum bumiputera dalam sektor ekonomi ini adalah disebabkan kebergantungan yang amat sangat ke atas pihak kerajaan. Sebagaimana yang kita tahu bahawa ekonomi negara ini bukan hanya diuruskan oleh kerajaan, ia juga diuruskan oleh sektor swasta. Kita dapati bahawa sektor swasta begitu tidak memainkan peranan langsung untuk membantu kaum bumiputera mencapai kemajuan ekonominya. Kita merasa juga kesal di pihak pembangkang tidak langsung membangkitkan perkara ini menyeru kepada pihak swasta untuk memainkan peranan sebagaimana juga pihak kerajaan memainkan peranannya. Setujukah Yang Berhormat Indera Mahkota dengan pertanyaan saya ini?. Tuan Azan Ismail [Indera Mahkota]: Sebenarnya permulaan terhadap keinginan untuk mencapai atau meletakkan sasaran 30 peratus itu bukan semata-mata ataupun hanya kerana prinsip ekonomi dan soal meletakkan atau menyatakan kesalahan kepada pihak kami, sebenarnya tidak berapa relevan sangat untuk kita ungkit dan bincang di sini. Oleh sebab sasaran itu memang telah diterima oleh seluruh masyarakat dan tidak berjaya jadi mengungkit atau membawa semula isu itu hanya menjadi akademik dan ia tidak membawa apa-apa makna. Soal mempersalahkan ataupun menunjuk kegagalan itu akan hanya menyebabkan timbul rasa curiga dan rasa curiga biasanya akan membawa kepada proses untuk mencari di mana kesilapan dan sudah tentu dalam proses itu kita akan nampak dan akan dapat diketahui. Seperti juga macam perbincangan tentang Rang Undang-undang Akta Bank Negara ini, antara tujuannya ialah untuk menggantikan satu akta yang telah diperkenalkan pada tahun 1958, satu akta yang begitu lama telah dipergunakan atau diguna pakai untuk tujuan yang hampir sama iaitu untuk meletakkan Bank Negara mempunyai fungsi-fungsi tertentu dan di antara fungsi yang paling utama iaitu untuk mengawal pengeluaran wang yang digunakan di dalam negara kita dan di dalam masyarakat kita atau di dalam aktiviti ekonomi negara kita. Merujuk kepada soal kegagalan untuk mencapai sasaran 30 peratus penguasaan ekuiti di kalangan bumiputera di negara kita. Ini juga perlu dilihat secara holistik. Ada elemen-elemen bukan hanya terhadap dasar tetapi elemen-elemen pelaksanaan. Di dalam pelaksanaan juga ada wujudnya elemen-elemen untuk mengusahakan bagaimana golongan-golongan tertentu di dalam bumiputera ini patut digembleng untuk mencapai angka ataupun peratus keramat yang dibawa berpuluh-puluh tahun diperjuangkan. Sehingga daripada elemen ekonominya sehingga kepada menjadi satu elemen politiking yang begitu berleluasa. Kita lihat NGO dan sebagainya juga menggunakan angka 30 peratus ini sebagai satu isu keramat untuk mencapai tujuan masing-masing. Ini semua telah dibuktikan selama 36 tahun perkara ini tidak berhasil dan tidak menjadi satu perkara yang boleh dibanggakan demi kedudukan yang kita lalui atau pengalaman pahit yang dilalui terhadap gagalnya pencapaian 30 peratus. Kita perlu lihat pada ketika itu pihak kerajaan ataupun Kerajaan Barisan Nasional telah dipertanggungjawabkan.