
64 DR 31.3.2014 

 

perbelanjaan program yang lebih produktif khususnya daripada perkhidmatan sosial 
sekiranya hutang menjangkau ke paras 15% daripada jumlah hasil kerajaan.  

Tuan Yang di-Pertua, peningkatan perbelanjaan mengurus yang begitu tinggi dan 
juga hutang negara yang telah melebihi 50% daripada KDNK ini selama tiga tahun berturut-
turut. Ini akan menatijahkan ekonomi negara berada pada paras yang lebih buruk daripada 
sekarang. Malah Tuan Yang di-Pertua, tidak mustahil jangkaan yang pernah dibuat ataupun 
diutarakan oleh PEMANDU pada tahun 2010 yang lalu bahawa negara selepas ini mungkin 
akan terjebak dalam krisis kebankrapan yang mungkin boleh berlaku.   

Jadi Tuan Yang di-Pertua, berasaskan kepada realiti inilah saya lihat kerajaan 
terlalu bersungguh-sungguh memindahkan bebanan kewangan negara kepada bahu rakyat 
ataupun kepada pundak rakyat melalui proses sebagai contoh pengurangan subsidi kepada 
tahap yang paling minimum dan seterusnya ini melemahkan rakyat dengan kos sara hidup 
yang begitu tinggi yang telah banyak dibahaskan oleh rakan-rakan saya sebentar tadi.   

Jadi konklusinya ialah rakyat terpaksa menanggung beban hutang yang telah 
dibuat oleh kerajaan dan tentu sahaja ini akan bercanggah dengan konsep negara 
berkebajikan yang diiktiraf oleh Islam bahkan juga saya kira bercanggah dengan moto yang 
dikemukakan oleh kerajaan sendiri iaitu Rakyat Diutamakan. Ini kerana apa yang kita lihat 

sekarang ini rakyat tertekan dan terkesan dengan kos sara hidup, kenaikan harga barang 
dan juga dengan percukaian yang dikenakan ke atas mereka.  

Walaupun saya tidak menafikan bahawa kerajaan dalam satu-satu keadaan sering 
memberi wang one-off kepada rakyat tetapi one-off yang sebahagiannya diberi melalui 

ketua parti di peringkat bahagian-bahagian dan akhirnya agihannya juga tidak secara 
menyeluruh tetapi hanya terpilih kepada pihak-pihak tertentu. Maka yang dapat akan 
tersenyum lebar dan yang tidak dapat nanti akan merungut tidak berkesudahan. 
Sebenarnya ini tidak dapat mengangkat ataupun menyelesaikan masalah sebenar rakyat 
dalam negara kita. Dia tidak boleh membangun jiwa mandiri ataupun jiwa berdikari rakyat 
dalam negara kita. Jadi inilah yang saya perlu berikan pandangan kepada kerajaan supaya 
mengambil satu langkah yang bukan hanya menjadikan rakyat sentiasa dibelai dalam 
demikian keadaannya tetapi mestilah dibangunkan supaya mereka mampu untuk berdikari 
dan hidup dengan berdiri di atas kaki mereka sendiri.  

Sabda Rasulullah SAW... [Berucap dalam bahasa Arab] Ini satu penekanan 
Rasulullah SAW kepada kita. Berilah makan kepada orang yang lapar dan bebaskan 
mereka daripada penderitaan.  Bukan sekadar kita beri mereka makan sewaktu mereka 
lapar tetapi pelan dan rancang bagaimana untuk bebaskan mereka daripada penderitaan 
supaya mereka boleh menghadapi hari-hari muka mereka dengan baik dan lagi dikepung 
dengan kekangan ekonomi yang dihadapi semasa.  

■1640 

Tuan Yang di-Pertua, seperkara lagi ialah menyorot sejarah yang pendek tahun 
2000 sehingga tahun 2012, kerajaan memperoleh hasil pada tahun 2000 iaitu RM61.8 bilion 
kepada 2012 iaitu RM207.9 bilion. Trend ini yang saya dapati sejak daripada Yang Amat 
Berhormat Perdana Menteri yang juga Menteri Kewangan mengambil alih pentadbiran 
bermula tahun 2010, yang mana fokus yang diberikan ialah lebih kepada perbelanjaan 
mengurus. Tahun 2010, perbelanjaan mengurus RM151.6 bilion, tahun 2012 RM205.5 
bilion berbanding dengan perbelanjaan membangun. Perbelanjaan membangun 2010 
hanya RM51.2 bilion dan tahun 2012 RM44.3 bilion yang ternyata telah memberi impak 
yang tinggi kepada ekonomi.  

Jadi dalam hal ini, saya sangat berharap selain daripada tindakan kerajaan untuk 
mengurangkan subsidi sebagaimana yang telah dilakukan secara berperingkat sekarang 
ini, kerajaan sendiri juga mestilah harus berjimat cermat dalam perolehan bekalan dan juga 
perkhidmatan yang mana saya lihat 11 langkah penjimatan yang dilakukan oleh kerajaan, 
yang telah diumumkan oleh kerajaan masih belum cukup untuk mendisiplinkan 
perbelanjaan mengikut keperluan dan keutamaan bagi mengelak sebarang pemborosan, 
pembaziran dalam negara kita.  

Begitu juga saya sangat mengharapkan agar Jabatan Perdana Menteri khususnya, 
memikirkan bagaimana satu mekanisme yang terbaik untuk mengecilkan struktur 
pentadbiran termasuklah untuk mengoptimumkan penggabungan sekiranya perlu. Sebagai 
contoh saya ambil ialah cadangan untuk menyerapkan Majlis Profesor Negara di bawah 
Jabatan Perdana Menteri yang saya kira juga bakal mengakibatkan peningkatan dalam kos 
perbelanjaan mengurus dan juga membangun. Walhal dalam masa yang sama, Perdana 



perbelanjaan program yang lebih produktif khususnya daripada perkhidmatan sosial sekiranya hutang menjangkau ke paras 15% daripada jumlah hasil kerajaan. Tuan Yang di-Pertua, peningkatan perbelanjaan mengurus yang begitu tinggi dan juga hutang negara yang telah melebihi 50% daripada KDNK ini selama tiga tahun berturut- turut. Ini akan menatijahkan ekonomi negara berada pada paras yang lebih buruk daripada sekarang. Malah Tuan Yang di-Pertua, tidak mustahil jangkaan yang pernah dibuat ataupun diutarakan oleh PEMANDU pada tahun 2010 yang lalu bahawa negara selepas ini mungkin akan terjebak dalam krisis kebankrapan yang mungkin boleh berlaku. Jadi Tuan Yang di-Pertua, berasaskan kepada realiti inilah saya lihat kerajaan terlalu bersungguh-sungguh memindahkan bebanan kewangan negara kepada bahu rakyat ataupun kepada pundak rakyat melalui proses sebagai contoh pengurangan subsidi kepada tahap yang paling minimum dan seterusnya ini melemahkan rakyat dengan kos sara hidup yang begitu tinggi yang telah banyak dibahaskan oleh rakan-rakan saya sebentar tadi. Jadi konklusinya ialah rakyat terpaksa menanggung beban hutang yang telah dibuat oleh kerajaan dan tentu sahaja ini akan bercanggah dengan konsep negara berkebajikan yang diiktiraf oleh Islam bahkan juga saya kira bercanggah dengan moto yang dikemukakan oleh kerajaan sendiri iaitu Rakyat Diutamakan. Ini kerana apa yang kita lihat. sekarang ini rakyat tertekan dan terkesan dengan kos sara hidup, kenaikan harga barang dan juga dengan percukaian yang dikenakan ke atas mereka. Walaupun saya tidak menafikan bahawa kerajaan dalam satu-satu keadaan sering memberi wang one-off kepada rakyat tetapi one-off yang sebahagiannya diberi melalui. ketua parti di peringkat bahagian-bahagian dan akhirnya agihannya juga tidak secara menyeluruh tetapi hanya terpilih kepada pihak-pihak tertentu. Maka yang dapat akan tersenyum lebar dan yang tidak dapat nanti akan merungut tidak berkesudahan. Sebenarnya ini tidak dapat mengangkat ataupun menyelesaikan masalah sebenar rakyat dalam negara kita. Dia tidak boleh membangun jiwa mandiri ataupun jiwa berdikari rakyat dalam negara kita. Jadi inilah yang saya perlu berikan pandangan kepada kerajaan supaya mengambil satu langkah yang bukan hanya menjadikan rakyat sentiasa dibelai dalam demikian keadaannya tetapi mestilah dibangunkan supaya mereka mampu untuk berdikari dan hidup dengan berdiri di atas kaki mereka sendiri. Sabda Rasulullah SAW... [Berucap dalam bahasa Arab] Ini satu penekanan Rasulullah SAW kepada kita. Berilah makan kepada orang yang lapar dan bebaskan mereka daripada penderitaan. Bukan sekadar kita beri mereka makan sewaktu mereka lapar tetapi pelan dan rancang bagaimana untuk bebaskan mereka daripada penderitaan supaya mereka boleh menghadapi hari-hari muka mereka dengan baik dan lagi dikepung dengan kekangan ekonomi yang dihadapi semasa. #1640. Tuan Yang di-Pertua, seperkara lagi ialah menyorot sejarah yang pendek tahun 2000 sehingga tahun 2012, kerajaan memperoleh hasil pada tahun 2000 iaitu RM61.8 bilion kepada 2012 iaitu RM207.9 bilion. Trend ini yang saya dapati sejak daripada Yang Amat Berhormat Perdana Menteri yang juga Menteri Kewangan mengambil alih pentadbiran bermula tahun 2010, yang mana fokus yang diberikan ialah lebih kepada perbelanjaan mengurus. Tahun 2010, perbelanjaan mengurus RM151.6 bilion, tahun 2012 RM205.5 bilion berbanding dengan perbelanjaan membangun. Perbelanjaan membangun 2010 hanya RM51.2 bilion dan tahun 2012 RM44.3 bilion yang ternyata telah memberi impak yang tinggi kepada ekonomi. Jadi dalam hal ini, saya sangat berharap selain daripada tindakan kerajaan untuk mengurangkan subsidi sebagaimana yang telah dilakukan secara berperingkat sekarang ini, kerajaan sendiri juga mestilah harus berjimat cermat dalam perolehan bekalan dan juga perkhidmatan yang mana saya lihat 11 langkah penjimatan yang dilakukan oleh kerajaan, yang telah diumumkan oleh kerajaan masih belum cukup untuk mendisiplinkan perbelanjaan mengikut keperluan dan keutamaan bagi mengelak sebarang pemborosan, pembaziran dalam negara kita. Begitu juga saya sangat mengharapkan agar Jabatan Perdana Menteri khususnya, memikirkan bagaimana satu mekanisme yang terbaik untuk mengecilkan struktur pentadbiran termasuklah untuk mengoptimumkan penggabungan sekiranya perlu. Sebagai contoh saya ambil ialah cadangan untuk menyerapkan Majlis Profesor Negara di bawah Jabatan Perdana Menteri yang saya kira juga bakal mengakibatkan peningkatan dalam kos perbelanjaan mengurus dan juga membangun. Walhal dalam masa yang sama, Perdana.