
 DR.30.10.2003 

 

48 

Institusi Pengajian Tinggi Awam, segala-galanya dibekalkan oleh kerajaan menerusi 
peruntukan bajet yang dibahaskan oleh kami di sini.   

 Kalau mereka boleh mengubah dan membebaskan pemikiran mereka daripada 
kepompong bahawa mereka harus keluar dan menjadikan pendidikan sebagai satu unseen 
produk untuk mengaut balik pulangan tukaran awal, foreign exchange, maka mereka harus 
berfikir sebagai seorang businessman yang mempunyai business argument yang tajam, 
yang mempunyai minda yang boleh mencerna business opportunities dan sebagainya.   

 Tuan Yang di-Pertua, saya mencadangkan sewaktu perbahasan belanjawan baru-
baru ini, kalau benar kerajaan hendak mewujudkan tiga pejabat mempromosikan 
pendidikan untuk menarik pelajar-pelajar dari luar datang ke sini, di Beijing umpamanya, di 
Bahrain, Dubai ataupun di Indonesia.  Saya kata kerajaan pawahkan perkara ini kepada 
pihak swasta yang memang mahir dalam segi marketing ataupun pemasaran.  Bukan saya 
hendak katakan demikian kerana tidak yakin kepada civil servants ataupun kakitangan 
awam.  Mereka memang pakar di dalam sesuatu bidang yang tertentu, tetapi dalam soal 
perniagaan dan marketing, kita memerlukan extra skills and expertise yang lebih daripada 
itu.   

 Saya yakin dengan pemawahan  ini, dengan satu sistem, dengan agreement yang 
intact, dengan perjanjian yang selesa, perjanjian yang ikhlas, saya yakin apa yang akan 
dijalankan boleh mendatangkan hasil.   

Akhirnya Tuan Yang di-Pertua, adalah juga minda agensi-agensi yang berkaitan 
dengan kemasukan rakyat asing sama ada pelancong ataupun pelancong pendidikan, 
education tourist ke dalam negara.  Saya pernah diberi satu gagasan oleh salah seorang 
daripada Timur Tengah.  Dia kata kalau hendak menarik pelajar daripada Timur Tengah, 
kita mesti sediakan kemudahan penginapan yang selaras dengan dia punya selera, dengan 
status dan juga dia punya kekayaan.   

 Maksudnya kalau kita hendak menarik pelajar daripada Timur Tengah, mungkin 
kita akan bina separate hostels, asrama yang mewah, mungkin asrama lima bintang di 
mana keluarga mereka juga datang ke sini, boleh duduk selama tiga bulan atau bergilir-gilir 
sambil datang sambil mereka menikmati mega sale dan sebagainya, dan dari situ juga akan 
timbul synergy kepada benda-benda yang lain.  Ini dia, dia kata kalau hendak suruh dia 
datang, duduk hostel yang terlalu ‘congested ataupun pihak universiti tidak mahu 
bertanggungjawab menguruskan kemasukan dan juga penginapan dengan kos-kos yang 
mereka tidak pernah tanya, dia kata kemungkinan they will shy away ataupun mereka akan 
lari daripada negara kita.  

 Kalau pelajar-pelajar dari Vietnam, kita tidak payah menjanjikan mereka hostel 
lima bintang.  Kemungkinan boleh diwujudkan sistem hostel ala kondo, mungkin juga.  Ini 
adalah mengikut kemampuan.  Yang pentingnya mereka datang membawa wang besar 
atau kecil, tetapi kalau volumenya besar, maka kita akan mendapat faedah daripada 
perkara ini.  Tuan Yang di-Pertua, itulah di antara pandangan-pandangan secara ‘off-the-
cuff’ untuk membantu kita di dalam melonjakkan lagi ekonomi negara di dalam keadaan 
yang tidak menentu berasaskan senario geopolitik antarabangsa yang sedang 
menggelodak dan kelam kabut, in a very anarchic situation yang saya rasa akan mengambil 
masa yang panjang untuk pulih.  Dengan itu, Tuan Yang di-Pertua, saya menyokong, terima 
kasih.   

 Timbalan Yang di-Pertua [Datuk Lim Si Cheng]:  Parit Buntar 

3.38 ptg. 

 Dato' Dr. Hasan bin Haji Mohamed Ali [Parit Buntar]:  Terima kasih Tuan Yang 
di-Pertua.  Pertama sekali saya pun hendak sambung apa yang teman-teman saya 
menyebutkan di awal tadi bahawa masa yang diberi dua puluh minit ini pada saya, Tuan 
Yang di-Pertua, kurang adil sikitlah tentang dokumen yang mengandungi 519 muka surat, 
13 bab .....    

 Timbalan Yang di-Pertua [Datuk Lim Si Cheng]:  Yang Berhormat, saya suka 
maklumkan sekali lagi, sekiranya tidak hadkan masa saya tidak dapat memberi peluang 



48. Institusi Pengajian Tinggi Awam, segala-galanya dibekalkan oleh kerajaan menerusi peruntukan bajet yang dibahaskan oleh kami di sini. Kalau mereka boleh mengubah dan membebaskan pemikiran mereka daripada kepompong bahawa mereka harus keluar dan menjadikan pendidikan sebagai satu unseen produk untuk mengaut balik pulangan tukaran awal, foreign exchange, maka mereka harus berfikir sebagai seorang businessman yang mempunyai business argument yang tajam, yang mempunyai minda yang boleh mencerna business opportunities dan sebagainya. Tuan Yang di-Pertua, saya mencadangkan sewaktu perbahasan belanjawan baru- baru ini, kalau benar kerajaan hendak mewujudkan tiga pejabat mempromosikan pendidikan untuk menarik pelajar-pelajar dari luar datang ke sini, di Beijing umpamanya, di Bahrain, Dubai ataupun di Indonesia. Saya kata kerajaan pawahkan perkara ini kepada pihak swasta yang memang mahir dalam segi marketing ataupun pemasaran. Bukan saya hendak katakan demikian kerana tidak yakin kepada civil servants ataupun kakitangan awam. Mereka memang pakar di dalam sesuatu bidang yang tertentu, tetapi dalam soal perniagaan dan marketing, kita memerlukan extra skills and expertise yang lebih daripada itu. Saya yakin dengan pemawahan ini, dengan satu sistem, dengan agreement yang intact, dengan perjanjian yang selesa, perjanjian yang ikhlas, saya yakin apa yang akan dijalankan boleh mendatangkan hasil. Akhirnya Tuan Yang di-Pertua, adalah juga minda agensi-agensi yang berkaitan dengan kemasukan rakyat asing sama ada pelancong ataupun pelancong pendidikan, education tourist ke dalam negara. Saya pernah diberi satu gagasan oleh salah seorang daripada Timur Tengah. Dia kata kalau hendak menarik pelajar daripada Timur Tengah, kita mesti sediakan kemudahan penginapan yang selaras dengan dia punya selera, dengan status dan juga dia punya kekayaan. Maksudnya kalau kita hendak menarik pelajar daripada Timur Tengah, mungkin kita akan bina separate hostels, asrama yang mewah, mungkin asrama lima bintang di mana keluarga mereka juga datang ke sini, boleh duduk selama tiga bulan atau bergilir-gilir sambil datang sambil mereka menikmati mega sale dan sebagainya, dan dari situ juga akan timbul synergy kepada benda-benda yang lain. Ini dia, dia kata kalau hendak suruh dia datang, duduk hostel yang terlalu 'congested ataupun pihak universiti tidak mahu bertanggungjawab menguruskan kemasukan dan juga penginapan dengan kos-kos yang mereka tidak pernah tanya, dia kata kemungkinan they will shy away ataupun mereka akan lari daripada negara kita. Kalau pelajar-pelajar dari Vietnam, kita tidak payah menjanjikan mereka hostel lima bintang. Kemungkinan boleh diwujudkan sistem hostel ala kondo, mungkin juga. Ini adalah mengikut kemampuan. Yang pentingnya mereka datang membawa wang besar atau kecil, tetapi kalau volumenya besar, maka kita akan mendapat faedah daripada perkara ini. Tuan Yang di-Pertua, itulah di antara pandangan-pandangan secara 'off-the- cuff' untuk membantu kita di dalam melonjakkan lagi ekonomi negara di dalam keadaan yang tidak menentu berasaskan senario geopolitik antarabangsa yang sedang menggelodak dan kelam kabut, in a very anarchic situation yang saya rasa akan mengambil masa yang panjang untuk pulih. Dengan itu, Tuan Yang di-Pertua, saya menyokong, terima kasih. Timbalan Yang di-Pertua [Datuk Lim Si Cheng]: Parit Buntar. 3.38 ptg. Dato' Dr. Hasan bin Haji Mohamed Ali [Parit Buntar]: Terima kasih Tuan Yang di-Pertua. Pertama sekali saya pun hendak sambung apa yang teman-teman saya menyebutkan di awal tadi bahawa masa yang diberi dua puluh minit ini pada saya, Tuan Yang di-Pertua, kurang adil sikitlah tentang dokumen yang mengandungi 519 muka surat, 13 bab ..... Timbalan Yang di-Pertua [Datuk Lim Si Cheng]: Yang Berhormat, saya suka maklumkan sekali lagi, sekiranya tidak hadkan masa saya tidak dapat memberi peluang.