
40 DR.30.9.2002 
 

 

terhadap budaya politik orang Melayu  itu sendiri. Ia bukan sahaja memalukan bangsa 
Melayu tetapi jua yang akan meletakkan negara dalam keadaan tidak harmoni. 

Tuan Yang di-Pertua, budaya perjuangan pembangkang hanya membawa 
idea-idea untuk menegangkan emosi orang-orang Melayu dan apakah budaya-budaya 
sukan, gusti yang ditonton di kaca TV harus dibawa dalam budaya politik Melayu hari 
ini iaitu konsepnya lebih ganas, lebih menyeronokkan. Inilah unsur-unsur yang  
meregangkan kaum Melayu ke arah perpecahan dan memalukan ketamadunan bangsa 
Melayu itu sendiri. 

Mari kita lihat sejenak pemimpin parti pembangkang bangsa lain contohnya 
antara pemimpin pembangkang DAP dengan MCA, Gerakan dan lain-lain.  Kita hargai 
mereka, walaupun berlainan ideologi tetapi tidak timbul pasal caci-mencaci hal peribadi 
pemimpin barisan yang memerintah. Mereka benar-benar membangkang mengikut 
lunas-lunas yang tertentu berkaitan sosial ekonomi dan pembangunan negara. Ahli 
politik pembangkang terutama disaran supaya menghentikan budaya politik negatif 
sebaliknya mencontohi budaya politik di setengah negara yang bersifat profesional 
umpamanya di Barat. 

Ahli-ahli politik yang bertanding akan berkempen secara matang dan 
menggunakan kewibawaan sebagai pemimpin yang boleh dihormati dan dikagumi 
ramai.  Sehubungan dengan itu, sekiranya budaya politik celopar ini terus menular 
dalam parti politik di negara ini, terutama parti politik pembangkang, sewajarnyalah 
kerajaan melalui agensi-agensi yang dipertanggungjawabkan menguatkuasakan secara 
mutlak akta hasutan 1948 bagi melarang mana-mana orang daripada melakukan apa-
apa perbuatan atau membuat apa-apa kenyataan yang boleh mewujudkan perasaan 
benci, tidak puas hati, atau permusuhan di kalangan rakyat Malaysia. 

Tuan Hassan bin Mohamed:  [Bangun] 

Timbalan Yang di-Pertua [Datuk Lim Si Cheng]: Yang Berhormat, Yang 
Berhormat bagi Besut. 

Tuan Haji Siam bin Haji Kasrin: Nanti sekejap. Suasana conduce dalam 
masyarakat di negara haruslah kita wujudkan.   

Yang keduanya, saya ingin menyentuh mengenai masalah pendidikan.  Saya 
ingin membawa Ahli-ahli Yang Berhormat untuk merenung sejenak di mana pada 
Disember 1990, semasa Yang Amat Berhormat Perdana Menteri merasmikan 
konvensyen antarabangsa akhbar Cina, Yang Amat Berhormat Perdana Menteri 
melemparkan satu persoalan yang menarik untuk dianalisis, kenapa orang Cina 
Australia, Amerika Syarikat, Thailand, Indonesia dan Filipina lebih bersifat tempatan 
daripada orang Cina di Malaysia. 

Pertanyaan ini tidak bermaksud menuntut masyarakat Cina dan India menjadi 
Melayu tetapi menjadi petunjuk mengapa perpaduan kaum masih agak rapuh di negara 
ini.  Sebabnya sifat perkauman yang menebal di kalangan sesetengah persatuan-
persatuan Cina yang ada setengah pemimpinnya masih tidak fasih berbahasa Melayu 
walaupun hampir setengah abad secara consensus telah dipersetujui bahasa Melayu 
sebagai bahasa rasmi negara. 

Kita percaya masalah kronik yang menjadi punca sentimen perkauman terus 
tercetus ialah tiada penyelesaian dalam masalah pendidikan negara. Saya ingin 
menarik perhatian pandangan Menteri Kanan Singapura yang merumus pada tahun 
2001 bahawa sistem pendidikan di Malaysia menjurus kepada perkauman sehingga 
sukar bagi kerajaan memupuk perpaduan antara rakyat berbilang kaum. Malangnya 
apabila kerajaan bercadang menubuhkan sekolah wawasan para ekstremis menentang 
habis-habisan. 

Pendekatan sekolah wawasan amat sederhana, sekolah masih berasingan 
hanya perhimpunan dan sukan sahaja diadakan bersama. Sekolah dari aliran berlainan 
ditempatkan di kampus yang sama untuk merapatkan penuntut sekolah daripada 
pelbagai kaum.  Hari ini bilangan bukan bumiputera ke sekolah kebangsaan semakin 
berkurangan kerana sebab-sebab tertentu.  Jika murid sekolah kebangsaan dan jenis 
kebangsaan  terus dipisahkan, apakah generasi akan datang dapat mengekalkan 
harmoni di antara kaum yang terdapat sekarang. 

Kanak-kanak merupakan audience terpenting untuk diterapkan semangat 
perpaduan supaya apabila dewasa kelak mereka lebih bersedia memahami kehendak 



terhadap budaya politik orang Melayu itu sendiri. Ia bukan sahaja memalukan bangsa Melayu tetapi jua yang akan meletakkan negara dalam keadaan tidak harmoni. Tuan Yang di-Pertua, budaya perjuangan pembangkang hanya membawa idea-idea untuk menegangkan emosi orang-orang Melayu dan apakah budaya-budaya sukan, gusti yang ditonton di kaca TV harus dibawa dalam budaya politik Melayu hari ini iaitu konsepnya lebih ganas, lebih menyeronokkan. Inilah unsur-unsur yang meregangkan kaum Melayu ke arah perpecahan dan memalukan ketamadunan bangsa Melayu itu sendiri. Mari kita lihat sejenak pemimpin parti pembangkang bangsa lain contohnya antara pemimpin pembangkang DAP dengan MCA, Gerakan dan lain-lain. Kita hargai mereka, walaupun berlainan ideologi tetapi tidak timbul pasal caci-mencaci hal peribadi pemimpin barisan yang memerintah. Mereka benar-benar membangkang mengikut lunas-lunas yang tertentu berkaitan sosial ekonomi dan pembangunan negara. Ahli politik pembangkang terutama disaran supaya menghentikan budaya politik negatif sebaliknya mencontohi budaya politik di setengah negara yang bersifat profesional umpamanya di Barat. Ahli-ahli politik yang bertanding akan berkempen secara matang dan menggunakan kewibawaan sebagai pemimpin yang boleh dihormati dan dikagumi ramai. Sehubungan dengan itu, sekiranya budaya politik celopar ini terus menular dalam parti politik di negara ini, terutama parti politik pembangkang, sewajarnyalah kerajaan melalui agensi-agensi yang dipertanggungjawabkan menguatkuasakan secara mutlak akta hasutan 1948 bagi melarang mana-mana orang daripada melakukan apa- apa perbuatan atau membuat apa-apa kenyataan yang boleh mewujudkan perasaan benci, tidak puas hati, atau permusuhan di kalangan rakyat Malaysia. Tuan Hassan bin Mohamed: [Bangun]. Timbalan Yang di-Pertua [Datuk Lim Si Cheng]: Yang Berhormat, Yang Berhormat bagi Besut. Tuan Haji Siam bin Haji Kasrin: Nanti sekejap. Suasana conduce dalam masyarakat di negara haruslah kita wujudkan. Yang keduanya, saya ingin menyentuh mengenai masalah pendidikan. Saya ingin membawa Ahli-ahli Yang Berhormat untuk merenung sejenak di mana pada Disember 1990, semasa Yang Amat Berhormat Perdana Menteri merasmikan konvensyen antarabangsa akhbar Cina, Yang Amat Berhormat Perdana Menteri melemparkan satu persoalan yang menarik untuk dianalisis, kenapa orang Cina Australia, Amerika Syarikat, Thailand, Indonesia dan Filipina lebih bersifat tempatan daripada orang Cina di Malaysia. Pertanyaan ini tidak bermaksud menuntut masyarakat Cina dan India menjadi Melayu tetapi menjadi petunjuk mengapa perpaduan kaum masih agak rapuh di negara ini. Sebabnya sifat perkauman yang menebal di kalangan sesetengah persatuan- persatuan Cina yang ada setengah pemimpinnya masih tidak fasih berbahasa Melayu walaupun hampir setengah abad secara consensus telah dipersetujui bahasa Melayu sebagai bahasa rasmi negara. Kita percaya masalah kronik yang menjadi punca sentimen perkauman terus tercetus ialah tiada penyelesaian dalam masalah pendidikan negara. Saya ingin menarik perhatian pandangan Menteri Kanan Singapura yang merumus pada tahun 2001 bahawa sistem pendidikan di Malaysia menjurus kepada perkauman sehingga sukar bagi kerajaan memupuk perpaduan antara rakyat berbilang kaum. Malangnya apabila kerajaan bercadang menubuhkan sekolah wawasan para ekstremis menentang habis-habisan. Pendekatan sekolah wawasan amat sederhana, sekolah masih berasingan hanya perhimpunan dan sukan sahaja diadakan bersama. Sekolah dari aliran berlainan ditempatkan di kampus yang sama untuk merapatkan penuntut sekolah daripada pelbagai kaum. Hari ini bilangan bukan bumiputera ke sekolah kebangsaan semakin berkurangan kerana sebab-sebab tertentu. Jika murid sekolah kebangsaan dan jenis kebangsaan terus dipisahkan, apakah generasi akan datang dapat mengekalkan harmoni di antara kaum yang terdapat sekarang. Kanak-kanak merupakan audience terpenting untuk diterapkan semangat perpaduan supaya apabila dewasa kelak mereka lebih bersedia memahami kehendak.