
DR.30.10.2000 67 

.. 
Tuan Yang di-Pertua, apa yang lebih membawa imej yang buruk kepada 

pengurusan ekonomi negara ini adalah amalan kronisme dalam kaedah back door 
banning out kumpulan korporat yang dilindungi oleh kerajaan. Perkara ini telah banyak 
kami kritik dan akan terus dikritik bagi mendapatkan reformasi sepenuhnya terhadap 
pengurusan dana dan sumber negara. Danaharta sebagai sebuah syarikat pengurusan 
aset dibentuk dengan matlamat untuk menyelamatkan syarikat-syarikat dan usahawan 
besar yang teruk dilanda masalah hutang. Setakat 31 Disember 1999, Danaharta telah 
membeli dan meletakkan di bawah pengurusannya hutang bermasalah berjumlah 
RM45.5 bilion. Hutang bermasalah ini dibeli pada kadar diskaun lebih kurang 56%. 
Danaharta dikatakan telah hampir selesai membeli hutang bermasalah kecuali sedikit 
sahaja lagi. 

Perlu dirakamkan bahawa bukan mudah 'llntuk menjual harta-harta yang telah 
dikumpulkan tambahan pasaran hartanah yang lembab dan muram. Danaharta terpaksa 
menanggung kos menunggu penstrukturan semula, hutang korporat juga bukanlah 
mudah untuk ditangani dalam suasana seumpama ini. Danaharta perlu bijak dan cermat 
dan tidak dilihat melakukan jenayah moral dengan pengambilalihan hutang bermasalah 
ini. 

Baru-baru ini kita dihadapkan dengan satu lagi kes yang jelas dilihat sebagai 
bet governance bagi pihak kerajaan dan Danaharta. Kes ini melibatkan pembelian 
hutang Hotik Invesment Limited yang berpangkalan di Hong Kong yang bemilai RM3 
bilion. Menurut laporan bahawa syarikat ini dimiliki oleh Rashid Manaf, seorang 
peguam sahabat baik Halim Saad, Pengerusi Eksekutif Renong Berhad. Tidak ada 
siapa tabu siapa pemilik sebenamya syarikat ini. Danaharta sedia memaklumi bahawa 
kuasa yang ada padanya tidak melepasi sempadan negara ini. Danaharta yang 
seharusnya amalkan due deligence, dengan izin, seharusnya tabu akan hakikat risiko 
ini. Rakyat dan pihak pelabur tertanya-tanya apakah sebab di sebalik mengambil risiko 
besar ini walaupun Danaharta dikatakan hanya membayar RM5 juta sahaja untuk 
hutang syarikat Hotik Investment Limited ini. 

Yang mencemarkan lagi amalan berhemat dan pengurusan kewangan dan 
perbankan yang baik di negara ini ialah maklumat bahawa Hotik telah meminjam 
sebanyak RM3 bilion daripada empat buah bank di Malaysia dalam tabun 1997 dan 
wang itu telah dibelanjakan untuk membeli saham majoriti dalam syarikat Wintech 
yang pada ketika itu memilik National Steel Corporation Filipina. 

Persoalan kewibawaan dan keyakinan semakin meruncing tatkala pertanyaan 
dimajukan atas sebab apa empat bank tempatan ini iaitu dikatakan Bank Bumiputera 
Malaysia Berhad, RHB Bank, Commerce Asset Holding Berhad dan Malayan Banking 
Berhad boleh memberi pinjaman dengan jumlah yang begitu besar kepada syarikat 
yang tidak beroperasi di Malaysia dan terutama dalam industri keluli yang sudah pun 
ada pengalaman buruk seperti Perwaja Steel di sini. Hutang ini kemudian menjadi 
hutang bermasalah apabila Danaharta mengambil alih dia memegang RM2 bilion atau 
80% saham dalam NSC. Usaha untuk memulihkan NSC gagal. NSC seterusnya 
dicairkan dilaporkan bahawa Danaharta tidak akan dapat sebahagian besar dari 
pencairan NSC. Pun begitu, Danaharta masih boleh memberi jawapan bahawa mereka 
tidak kerugian kerana membeli NPL Hotik dengan harga RM5 juta sahaja. 

Jelasnya yang menanggung hutang ialah empat buah bank tempatan tadi. 
Jelasnya rakyatlah dan negaralah yang menanggung segala perbuatan jelik dan salah 
laku kroni-kroni bemafsu besar ini. Inilah yang meruntuhkan keyakinan rakyat dan 
pelabur. Kes ini mengingatkan kita mengenai dengan keruntuhan BMF di Hong Kong 
dalam tabun 1983. Sekarang ini kita hendak tabu siapa pula George Tan, Lorent lsme 
dan siapa pula akan menjadi Jalil Ibrahim dalam kes Hotik ini. Saya mencadangkan 
supaya satu suruhanjaya bebas ditubuhkan untuk menyiasat kes ini ke akar umbinya. 

Tuan Yang di-Pertua, yang menjadi lebih mencemarkan imej baik negara 
dalam pengurusan korporat dan kewangan perbankan negara ini ialah peribadi-peribadi 
yang telah melakukan pelbagai kesilapan bahkan jenayah. Ini masih terus memimpin 
berbagai syarikat korporat yang telah bertimbun hutang sekali gus memberi persepsi 



.. Tuan Yang di-Pertua, apa yang lebih membawa imej yang buruk kepada. pengurusan ekonomi negara ini adalah amalan kronisme dalam kaedah back door banning out kumpulan korporat yang dilindungi oleh kerajaan. Perkara ini telah banyak kami kritik dan akan terus dikritik bagi mendapatkan reformasi sepenuhnya terhadap pengurusan dana dan sumber negara. Danaharta sebagai sebuah syarikat pengurusan aset dibentuk dengan matlamat untuk menyelamatkan syarikat-syarikat dan usahawan besar yang teruk dilanda masalah hutang. Setakat 31 Disember 1999, Danaharta telah membeli dan meletakkan di bawah pengurusannya hutang bermasalah berjumlah RM45.5 bilion. Hutang bermasalah ini dibeli pada kadar diskaun lebih kurang 56%. Danaharta dikatakan telah hampir selesai membeli hutang bermasalah kecuali sedikit sahaja lagi. Perlu dirakamkan bahawa bukan mudah 'llntuk menjual harta-harta yang telah dikumpulkan tambahan pasaran hartanah yang lembab dan muram. Danaharta terpaksa menanggung kos menunggu penstrukturan semula, hutang korporat juga bukanlah mudah untuk ditangani dalam suasana seumpama ini. Danaharta perlu bijak dan cermat dan tidak dilihat melakukan jenayah moral dengan pengambilalihan hutang bermasalah ini. Baru-baru ini kita dihadapkan dengan satu lagi kes yang jelas dilihat sebagai bet governance bagi pihak kerajaan dan Danaharta. Kes ini melibatkan pembelian hutang Hotik Invesment Limited yang berpangkalan di Hong Kong yang bemilai RM3 bilion. Menurut laporan bahawa syarikat ini dimiliki oleh Rashid Manaf, seorang peguam sahabat baik Halim Saad, Pengerusi Eksekutif Renong Berhad. Tidak ada siapa tabu siapa pemilik sebenamya syarikat ini. Danaharta sedia memaklumi bahawa kuasa yang ada padanya tidak melepasi sempadan negara ini. Danaharta yang seharusnya amalkan due deligence, dengan izin, seharusnya tabu akan hakikat risiko ini. Rakyat dan pihak pelabur tertanya-tanya apakah sebab di sebalik mengambil risiko besar ini walaupun Danaharta dikatakan hanya membayar RM5 juta sahaja untuk hutang syarikat Hotik Investment Limited ini. Yang mencemarkan lagi amalan berhemat dan pengurusan kewangan dan perbankan yang baik di negara ini ialah maklumat bahawa Hotik telah meminjam sebanyak RM3 bilion daripada empat buah bank di Malaysia dalam tabun 1997 dan wang itu telah dibelanjakan untuk membeli saham majoriti dalam syarikat Wintech yang pada ketika itu memilik National Steel Corporation Filipina. Persoalan kewibawaan dan keyakinan semakin meruncing tatkala pertanyaan dimajukan atas sebab apa empat bank tempatan ini iaitu dikatakan Bank Bumiputera Malaysia Berhad, RHB Bank, Commerce Asset Holding Berhad dan Malayan Banking Berhad boleh memberi pinjaman dengan jumlah yang begitu besar kepada syarikat yang tidak beroperasi di Malaysia dan terutama dalam industri keluli yang sudah pun ada pengalaman buruk seperti Perwaja Steel di sini. Hutang ini kemudian menjadi hutang bermasalah apabila Danaharta mengambil alih dia memegang RM2 bilion atau 80% saham dalam NSC. Usaha untuk memulihkan NSC gagal. NSC seterusnya dicairkan dilaporkan bahawa Danaharta tidak akan dapat sebahagian besar dari pencairan NSC. Pun begitu, Danaharta masih boleh memberi jawapan bahawa mereka tidak kerugian kerana membeli NPL Hotik dengan harga RM5 juta sahaja. Jelasnya yang menanggung hutang ialah empat buah bank tempatan tadi. Jelasnya rakyatlah dan negaralah yang menanggung segala perbuatan jelik dan salah laku kroni-kroni bemafsu besar ini. Inilah yang meruntuhkan keyakinan rakyat dan pelabur. Kes ini mengingatkan kita mengenai dengan keruntuhan BMF di Hong Kong dalam tabun 1983. Sekarang ini kita hendak tabu siapa pula George Tan, Lorent lsme dan siapa pula akan menjadi Jalil Ibrahim dalam kes Hotik ini. Saya mencadangkan supaya satu suruhanjaya bebas ditubuhkan untuk menyiasat kes ini ke akar umbinya. Tuan Yang di-Pertua, yang menjadi lebih mencemarkan imej baik negara dalam pengurusan korporat dan kewangan perbankan negara ini ialah peribadi-peribadi yang telah melakukan pelbagai kesilapan bahkan jenayah. Ini masih terus memimpin berbagai syarikat korporat yang telah bertimbun hutang sekali gus memberi persepsi.