
 DR.30.10.2003 

 

70 

ingat, motokar yang saya beli pada tahun 70-an ialah Triumph second hand yang bernilai 
kurang daripada RM10,000.   

 Pada tahun 70-an, Nissan yang dijual hanya RM15,000 yang baru.  Jadi pada 
masa itu kalau ada orang Melayu di kampung, motokar atau pun motosikal dianggap orang 
kaya.  Ini tahun 70-an, tetapi tahun 2000 ini, tidak sebutlah tahun 2003, tahun 2000 ini kalau 
kita lihat di rumah pegawai kerajaan pun sudah ada anak dia pun pakai motokar.  Dan kalau 
ada 5 orang anak bekerja, lima bijilah kereta.  Kalau tidak lain, sekurang-kurangnya 
Perodua Kancil.  Jadi mungkin bapa dia memandu, pegawai kerajaan juga memandu kereta 
Wira.   

Jadi saya buat perbandingan ini hanya daripada segi nisbah berkemungkinan.  Dia 
tidak meningkat daripada nisbah 18% umpamanya kepada 18% yang kita lihat sekarang.  
Tetapi 18% pada tahun 70-an umpamanya seekor ikan bilis tetapi 18% tahun 2000 mungkin 
seekor ikan yu 18 kaki panjang.  Jadi kalau ini tidak ada perbezaan barangkali kita manusia 
ini sudah kurang siuman.   

Jadi saya tidak bersetuju langsung dengan penilaian walaupun nisbah kerana tiap-
tiap orang dan tiap-taip masyarakat di negara kita ini hanya berlumba-lumba mencari 
kemenangan.  Jadi kemenangan kita yang boleh masih mempertahankan 18% itu adalah 
satu kemenangan kerana kita tidak share ke belakang menjadi 4% ataupun 2%.  Hanya 
yang tinggal badan kita memang besar, kereta kita sudah banyak, duit kita sudah banyak 
tetapi apa yang tinggal ialah kita tidak boleh menjangkau lebih daripada nisbah yang telah 
kita capai.  Itu sahaja daripada kelemahannya, bukan daripada segi kegagalan.   

Dalam masa yang sama kita mesti mengucapkan tahniah juga kepada masyarakat 
lain yang telah dapat mempertahankan kedudukan mereka sendiri untuk menjadikan 
Malaysia ini sebuah negara yang kaya, negara yang telah sampai ke peringkat 5% tahap 
kemiskinan, di bawah 5%, yang mana negara lain umpamanya kalau dilihat kita tahun 70-
an di India mungkin dia 80% orangnya di bawah paras kemiskinan tetapi sekarang India 
masih juga 68% di paras kemiskinan.  Jadi adakah ini kita bandingkan, di dalam masa yang 
sama kalau kita lihat India, adalah negara yang demokratik, negara yang besar, yang  
mempunyai purchasing power yang besar sekali dan boleh menjanakan sebagaimana 
seorang jurutera yang memberitahu kepada saya, dia jumpa saya tiga hari lepas daripada 
Bangalore.  Dia kata 50% daripada jurutera yang bekerja di Silicon Valley adalah daripada 
India.  And yet, dengan izin, kalau kita lihat di India, kenapa pula 847 juta orang hidup di 
bawah paras kemiskinan?  Adakah ini kegagalan Malaysia?  Saya hendak tanya adakah 
kegagalan ini satu kegagalan Kerajaan Malaysia?   

Jadi kita bercakap memang senang mengatakan menuduh kesalahan dan 
kelemahan orang lain, memang senang.  Tetapi bagi kepada kita sendiri, adakah kita 
gagal?  Kalau kita sendiri yang gagal kedudukan kita mesti lebih tinggi daripada orang lain. 
Jadi kita kalau mencaci adalah batasan-batasan tertentu supaya secara lojik dan secara 
berpatutan supaya tidak keterlaluan supaya credibility kita sendiri itu akan dimaintain juga.   
Kalau tidak, orang tidak akan memandang kita punya percakapan credible.   

Tadi saya keluar apabila siapa nama ini?  Yang Berhormat di depan itu, motivator 
itu! 

 Timbalan Yang di-Pertua [Dato’ Haji Muhamad bin Abdullah]:  Ya, Parit Buntar!   

 Datuk Haji Wan Junaidi bin Tuanku Jaafar:  Hah? 

 Timbalan Yang di-Pertua [Dato’ Haji Muhamad bin Abdullah]:  Parit Buntar! 

 Datuk Haji Wan Junaidi bin Tuanku Jaafar:  Parit Buntar, sebab saya punya 
kepala resist that human being macam itu bercakap.  Saya terasa marah betul, cara 
bercakap itu bukan macam manusia lagi, bahkan macam semua orang tidak betullah!  Jadi 
kalau semua orang tidak betul, siapa yang sebenarnya tidak betul?  Yang bercakap itu tidak 
betul, jadi saya marah, sebab saya betul-betul marah dan saya keluar itu untuk menahan 
perasaan saya.  Mungkin saya jadi fizikal, itu saya tidak hendak kerana saya melihat orang 
bercakap demikian.  Jadi kalau kita hendak mengkiritik, kritiklah secara logik, secara betul, 
secara ikhlas, tetapi janganlah mencaci sebegitu rupa, menghina sebegitu rupa.  Ini 
walaupun dengan perkataan yang manis, perkataan yang baik juga, tidak usahlah kita 



70. ingat, motokar yang saya beli pada tahun 70-an ialah Triumph second hand yang bernilai kurang daripada RM10,000. Pada tahun 70-an, Nissan yang dijual hanya RM15,000 yang baru. Jadi pada masa itu kalau ada orang Melayu di kampung, motokar atau pun motosikal dianggap orang kaya. Ini tahun 70-an, tetapi tahun 2000 ini, tidak sebutlah tahun 2003, tahun 2000 ini kalau kita lihat di rumah pegawai kerajaan pun sudah ada anak dia pun pakai motokar. Dan kalau ada 5 orang anak bekerja, lima bijilah kereta. Kalau tidak lain, sekurang-kurangnya Perodua Kancil. Jadi mungkin bapa dia memandu, pegawai kerajaan juga memandu kereta Wira. Jadi saya buat perbandingan ini hanya daripada segi nisbah berkemungkinan. Dia tidak meningkat daripada nisbah 18% umpamanya kepada 18% yang kita lihat sekarang. Tetapi 18% pada tahun 70-an umpamanya seekor ikan bilis tetapi 18% tahun 2000 mungkin seekor ikan yu 18 kaki panjang. Jadi kalau ini tidak ada perbezaan barangkali kita manusia ini sudah kurang siuman. Jadi saya tidak bersetuju langsung dengan penilaian walaupun nisbah kerana tiap- tiap orang dan tiap-taip masyarakat di negara kita ini hanya berlumba-lumba mencari kemenangan. Jadi kemenangan kita yang boleh masih mempertahankan 18% itu adalah satu kemenangan kerana kita tidak share ke belakang menjadi 4% ataupun 2%. Hanya yang tinggal badan kita memang besar, kereta kita sudah banyak, duit kita sudah banyak tetapi apa yang tinggal ialah kita tidak boleh menjangkau lebih daripada nisbah yang telah kita capai. Itu sahaja daripada kelemahannya, bukan daripada segi kegagalan. Dalam masa yang sama kita mesti mengucapkan tahniah juga kepada masyarakat lain yang telah dapat mempertahankan kedudukan mereka sendiri untuk menjadikan Malaysia ini sebuah negara yang kaya, negara yang telah sampai ke peringkat 5% tahap kemiskinan, di bawah 5%, yang mana negara lain umpamanya kalau dilihat kita tahun 70- an di India mungkin dia 80% orangnya di bawah paras kemiskinan tetapi sekarang India masih juga 68% di paras kemiskinan. Jadi adakah ini kita bandingkan, di dalam masa yang sama kalau kita lihat India, adalah negara yang demokratik, negara yang besar, yang mempunyai purchasing power yang besar sekali dan boleh menjanakan sebagaimana seorang jurutera yang memberitahu kepada saya, dia jumpa saya tiga hari lepas daripada Bangalore. Dia kata 50% daripada jurutera yang bekerja di Silicon Valley adalah daripada India. And yet, dengan izin, kalau kita lihat di India, kenapa pula 847 juta orang hidup di bawah paras kemiskinan? Adakah ini kegagalan Malaysia? Saya hendak tanya adakah kegagalan ini satu kegagalan Kerajaan Malaysia?. Jadi kita bercakap memang senang mengatakan menuduh kesalahan dan kelemahan orang lain, memang senang. Tetapi bagi kepada kita sendiri, adakah kita gagal? Kalau kita sendiri yang gagal kedudukan kita mesti lebih tinggi daripada orang lain. Jadi kita kalau mencaci adalah batasan-batasan tertentu supaya secara lojik dan secara berpatutan supaya tidak keterlaluan supaya credibility kita sendiri itu akan dimaintain juga. Kalau tidak, orang tidak akan memandang kita punya percakapan credible. Tadi saya keluar apabila siapa nama ini? Yang Berhormat di depan itu, motivator itu!. Timbalan Yang di-Pertua [Dato' Haji Muhamad bin Abdullah]: Ya, Parit Buntar!. Datuk Haji Wan Junaidi bin Tuanku Jaafar: Hah?. Timbalan Yang di-Pertua [Dato' Haji Muhamad bin Abdullah]: Parit Buntar!. Datuk Haji Wan Junaidi bin Tuanku Jaafar: Parit Buntar, sebab saya punya kepala resist that human being macam itu bercakap. Saya terasa marah betul, cara bercakap itu bukan macam manusia lagi, bahkan macam semua orang tidak betullah! Jadi kalau semua orang tidak betul, siapa yang sebenarnya tidak betul? Yang bercakap itu tidak betul, jadi saya marah, sebab saya betul-betul marah dan saya keluar itu untuk menahan perasaan saya. Mungkin saya jadi fizikal, itu saya tidak hendak kerana saya melihat orang bercakap demikian. Jadi kalau kita hendak mengkiritik, kritiklah secara logik, secara betul, secara ikhlas, tetapi janganlah mencaci sebegitu rupa, menghina sebegitu rupa. Ini walaupun dengan perkataan yang manis, perkataan yang baik juga, tidak usahlah kita.