
  46                                                        DR 30.11.2017                                                    

 
Saya juga ingin mengucapkan terima kasih kepada Jabatan Peguam Negara, 

semua hadir di situ. Ini adalah satu langkah yang kepada saya it’s a step in the right 
direction. Akan tetapi persoalan-persoalan yang berbangkit adalah pertama, kalau kita 
lihat Tuan Yang di-Pertua kepada peruntukan ini, saya setuju dengan apa yang 
disebutkan oleh Yang Berhormat Bukit Gelugor bahawa kalau kita lihat kepada niat di 
sebalik undang-undang ini, apa yang ianya mengatakan adalah bahawa masa sudah tiba 
di mana kita di Malaysia kita menerima bahawa wujudnya kes-kes di mana seseorang itu 
menjadi mangsa. Mangsa kepada pihak-pihak yang lebih besar, di mana mereka diminta 
untuk membawa dadah dan sebagainya. 

Oleh itu undang-undang tidak seharusnya ketat sehingga ada keadaan di mana 
seseorang itu dipergunakan tetapi masih, apabila didapati bersalah hanya ada satu 
hukuman iaitu hukuman mandatori mati. Jadi, di sini apa yang ada adalah satu cadangan 
pindaan. Pindaan ini yang mengatakan bahawa ada pilihan sekarang di mana mahkamah 
boleh memutuskan sama ada ataupun tidak kita berikan hukuman, saya baca, “...shall 
be punished on conviction with death or imprisonment for life…” and of course whipping 
and so forth seperti mana disebut di situ.   

Jadi, terdapat dua pilihan. Satu, hukuman mati yang kedua, hukuman 
imprisonment for life. Jadi, saya minta Yang Berhormat Menteri menyatakan apakah yang 
dimaksudkan dengan imprisonment for life? Kalau kita ikut pindaan yang telah pun 
diberikan kepada seksyen 39A(2) nampaknya ianya 30 tahun. Akan tetapi saya rasa ini 
perlu diperjelaskan. 

Persoalan nombor dua, soalan yang berbangkit adalah adakah ini bermaksud 
bahawa orang-orang yang didapati bersalah untuk kesalahan pengedaran dadah hanya 
ada dua hukuman yang terpakai? Tuan Yang di-Pertua, saya ingin bangkitkan perkara 
ini kerana kalau kita lihat kepada undang-undang ini, Akta Dadah Berbahaya 1952, this 
is a very strange law. Ianya satu undang-undang di mana terdapat beberapa anggapan.  

Jadi kalau seseorang itu didapati memegang satu beg misalnya, ada anggapan 
bahawa beliau mempunyai pengetahuan apa yang di dalam beg tersebut. Kalau dadah 
itu beratnya daripada jumlah yang ditentukan, maka ianya dianggap sebagai seorang 
pengedar. So, kita ada satu undang-undang yang membenarkan anggapan demi 
anggapan digunakan untuk membawa kepada kebersalahan seseorang itu. So, undang-
undang ini patut dikaji semula. 

Saya bangkitkan Tuan Yang di-Pertua kerana saya hendak berikan contoh, 
saya minta supaya ini dapat dilihat supaya tidak berlaku sekali lagi. Ada satu kes dan 
saya di sini Tuan Yang di-Pertua ingin mengatakan bahawa saya yang bawa kes ini tetapi 
kes ini sudah habis. So, the question of subjudice and interest doesn’t arise. Akan tetapi 
kes ini adalah kes Mahkamah Tinggi di Seremban, kes nombor 45B12-03 2017 di mana 
pesalah itu seorang yang berasal daripada Korea yang bernama Kim Yun Soung. Di 
dalam kes ini, Tuan Yang di-Pertua, fakta-fakta menunjukkan bahawa pihak polis satu 
pasukan telah pun masuk dalam satu apartment. Dalam apartment tersebut mereka kata, 
mereka terus ke situ, hanya 10 orang anggota polis yang masuk terus membuat kajian di 
situ, mereka mencari dadah. 

Apabila disoal balas, pegawai yang membawa pasukan itu, beliau kata memang 
tidak ada siapa-siapa lain dengan mereka pada masa itu. Barang ini didapati semasa 
mereka menggeledah tempat itu. Apabila diminta untuk mengesahkan berkali-kali beliau 
tetap berpegang dengan pendirian beliau sehinggalah diberitahu bahawa sebenarnya 
ada video klip yang diambil berkenaan insiden itu yang dia tidak tahu. Video klip itu 
menunjukkan bahawa apa yang dia sebut itu tidak benar. Yang menunjukkan bahawa 
sebenarnya pasukan itu telah pun pergi ke tempat itu dengan pengedar yang sebenar, 
with the real trafficker. 

Bukan sahaja itu, first time mereka masuk mereka check tidak dapat apa-apa 
barang. Kemudian mereka turun ke bawah kembali kali kedua, kembali dengan beg 
plastik oren itu dan dibawa masuk ke dalam flight itu dan kemudian dibawa keluar. 
Selepas ditunjukkan bukti itu atau video itu, baru beliau mengatakan, “Ya saya mengaku, 
saya bohong di dalam mahkamah’’. Tuan Yang di-Pertua, itu satu kes sahaja. Setiap hari 
kita ada kes-kes di mana 10 orang daripada pasukan-pasukan lain mereka membuat 
serbuan. Di dalam semua kes itu tidak ada video dan sebagainya. Jadi saya minta 
kepada kerajaan apabila kita hendak lihat kepada undang-undang ini, undang-undang ini 
bukan sahaja sekadar kes-kes, sekadar aduan berkenaan dengan hukuman gantung 
sampai mati. 

 



Saya juga ingin mengucapkan terima kasih kepada Jabatan Peguam Negara, semua hadir di situ. Ini adalah satu langkah yang kepada saya it's a step in the right direction. Akan tetapi persoalan-persoalan yang berbangkit adalah pertama, kalau kita lihat Tuan Yang di-Pertua kepada peruntukan ini, saya setuju dengan apa yang disebutkan oleh Yang Berhormat Bukit Gelugor bahawa kalau kita lihat kepada niat di sebalik undang-undang ini, apa yang ianya mengatakan adalah bahawa masa sudah tiba di mana kita di Malaysia kita menerima bahawa wujudnya kes-kes di mana seseorang itu menjadi mangsa. Mangsa kepada pihak-pihak yang lebih besar, di mana mereka diminta untuk membawa dadah dan sebagainya. Oleh itu undang-undang tidak seharusnya ketat sehingga ada keadaan di mana seseorang itu dipergunakan tetapi masih, apabila didapati bersalah hanya ada satu hukuman iaitu hukuman mandatori mati. Jadi, di sini apa yang ada adalah satu cadangan pindaan. Pindaan ini yang mengatakan bahawa ada pilihan sekarang di mana mahkamah boleh memutuskan sama ada ataupun tidak kita berikan hukuman, saya baca, "...shall be punished on conviction with death or imprisonment for life..." and of course whipping and so forth seperti mana disebut di situ. Jadi, terdapat dua pilihan. Satu, hukuman mati yang kedua, hukuman imprisonment for life. Jadi, saya minta Yang Berhormat Menteri menyatakan apakah yang dimaksudkan dengan imprisonment for life? Kalau kita ikut pindaan yang telah pun diberikan kepada seksyen 39A(2) nampaknya ianya 30 tahun. Akan tetapi saya rasa ini perlu diperjelaskan. Persoalan nombor dua, soalan yang berbangkit adalah adakah ini bermaksud bahawa orang-orang yang didapati bersalah untuk kesalahan pengedaran dadah hanya ada dua hukuman yang terpakai? Tuan Yang di-Pertua, saya ingin bangkitkan perkara ini kerana kalau kita lihat kepada undang-undang ini, Akta Dadah Berbahaya 1952, this is a very strange law. Ianya satu undang-undang di mana terdapat beberapa anggapan. Jadi kalau seseorang itu didapati memegang satu beg misalnya, ada anggapan bahawa beliau mempunyai pengetahuan apa yang di dalam beg tersebut. Kalau dadah itu beratnya daripada jumlah yang ditentukan, maka ianya dianggap sebagai seorang pengedar. So, kita ada satu undang-undang yang membenarkan anggapan demi anggapan digunakan untuk membawa kepada kebersalahan seseorang itu. So, undang- undang ini patut dikaji semula. Saya bangkitkan Tuan Yang di-Pertua kerana saya hendak berikan contoh, saya minta supaya ini dapat dilihat supaya tidak berlaku sekali lagi. Ada satu kes dan saya di sini Tuan Yang di-Pertua ingin mengatakan bahawa saya yang bawa kes ini tetapi kes ini sudah habis. So, the question of subjudice and interest doesn't arise. Akan tetapi kes ini adalah kes Mahkamah Tinggi di Seremban, kes nombor 45B12-03 2017 di mana pesalah itu seorang yang berasal daripada Korea yang bernama Kim Yun Soung. Di dalam kes ini, Tuan Yang di-Pertua, fakta-fakta menunjukkan bahawa pihak polis satu pasukan telah pun masuk dalam satu apartment. Dalam apartment tersebut mereka kata, mereka terus ke situ, hanya 10 orang anggota polis yang masuk terus membuat kajian di situ, mereka mencari dadah. Apabila disoal balas, pegawai yang membawa pasukan itu, beliau kata memang tidak ada siapa-siapa lain dengan mereka pada masa itu. Barang ini didapati semasa mereka menggeledah tempat itu. Apabila diminta untuk mengesahkan berkali-kali beliau tetap berpegang dengan pendirian beliau sehinggalah diberitahu bahawa sebenarnya ada video klip yang diambil berkenaan insiden itu yang dia tidak tahu. Video klip itu menunjukkan bahawa apa yang dia sebut itu tidak benar. Yang menunjukkan bahawa sebenarnya pasukan itu telah pun pergi ke tempat itu dengan pengedar yang sebenar, with the real trafficker. Bukan sahaja itu, first time mereka masuk mereka check tidak dapat apa-apa barang. Kemudian mereka turun ke bawah kembali kali kedua, kembali dengan beg plastik oren itu dan dibawa masuk ke dalam flight itu dan kemudian dibawa keluar. Selepas ditunjukkan bukti itu atau video itu, baru beliau mengatakan, "Ya saya mengaku, saya bohong di dalam mahkamah''. Tuan Yang di-Pertua, itu satu kes sahaja. Setiap hari kita ada kes-kes di mana 10 orang daripada pasukan-pasukan lain mereka membuat serbuan. Di dalam semua kes itu tidak ada video dan sebagainya. Jadi saya minta kepada kerajaan apabila kita hendak lihat kepada undang-undang ini, undang-undang ini bukan sahaja sekadar kes-kes, sekadar aduan berkenaan dengan hukuman gantung sampai mati.