
DR.30.10.2013 29 

 

hari ini ialah kerajaan tidak ada komitmen yang bersungguh-sungguh untuk menegur 
ataupun meneliti perkembangan yang berlaku yang saya mulakan tadi bahawa akhirnya, 
yang kaya bertambah kaya, yang miskin akan terus papa kedana. 

Tuan Yang di-Pertua, saya juga mencadangkan, untuk mencapai matlamat sebuah 
negara maju dan berpendapatan tinggi, belanjawan negara perlu menekankan prinsip fiskal 
disiplin dan menggariskan strategi pembangunan yang peduli rakyat. Bagi saya, belanjawan 
negara bukan sekadar bertujuan untuk meningkatkan hasil negara tetapi menguruskan 
perbelanjaan secara berhemah dan efisien dan mengambil langkah yang proaktif untuk 
membanteras ketirisan dan juga amalan rasuah. 

Amat malang sekali apabila Dewan yang mulia ini menyaksikan Laporan Ketua 
Audit Negara setiap tahun yang dibentangkan dalam Dewan Rakyat, yang menggariskan 
amalan boros, rasuah, tiris dan bocor dengan jumlah yang luar biasa. Akan tetapi kerajaan 
tidak ada satu political will ataupun komitmen untuk menggariskan langkah-langkah bagi 
memastikan ada satu garis panduan yang cukup ketat bagi memastikan perkara ini tidak 
berulang.  

Tokoh dan pakar ekonomi yang kita punyai dalam negara Profesor Dr. Jomo 
dalam karya terbarunya berjudul, ‘Malaysia@ 50: Economic Development, Distribution and 
Disparities’ menegaskan bahawa kesenjangan pendapatan dan ekonomi telah sekian lama 
mendominasi perbincangan ekonomi, sosial dan politik di Malaysia. Hal ini bukan sahaja 
tidak selesai, malah isu kesenjangan ekonomi, jurang pendapatan antara golongan kaya 
dan miskin telah menjadi perdebatan universal. Situasi ini sama seperti yang diungkap oleh 
Nobel Laureate Paul Krugman dalam satu rencana bertajuk ‘Rich Man’s Recovery dalam 
New York Times dalam satu pemerhatian yang dijalankan di Harvard Business School.  

■1220 

 Krugman melihat kesenjangan ekonomi yang melampau dalam komuniti pelajar, 
telah menggamit perhatian dunia dan amat membimbangkan. Apa kata Krugman dengan 
izin Tuan Yang di-Pertua.“This society claims to reward the best and brightest regardless of 
family background. But in reality the children of the wealthy benefit from opportunities and 
connections unavailable to children of the middle and working classes.” 

 Menurut Krugman lagi kajian ini membuktikan wujudnya kesenjangan pendapatan 
yang ketara di antara golongan maha kaya dan mereka yang berpendapatan rendah. 
Golongan maha kaya ini menikmati kekayaan di atas kesengsaraan majoriti yang lain. Kata 
beliau lagi, “If the rich are so much richer than the rest that they live in a different social and 
material universe, that fact in itself makes nonsense of any notion of equal opportunity.” 
Bajet 2014 yang dibentangkan oleh kerajaan minoriti Barisan Nasional, memperuntukkan 
sejumlah RM264 bilion. 

 Daripada jumlah ini, RM217 bilion merupakan anggaran untuk belanja mengurus, 
dan hanya RM46 bilion adalah bagi belanja pembangunan. Bajet 2014 masih kekal sebagai 
bajet defisit. Barisan Nasional kena terima hakikat bahawa mereka telah meneruskan 
amalan bajet defisit selama 16 tahun berturut-turut, semenjak krisis kewangan Asia. Ini 
merupakan kesinambungan daripada amalan dan pelaksanaan Dasar Fiskal yang lemah 
semenjak daripada merdeka lagi. Saya ingin mengingatkan Dewan yang mulia ini, dalam 
tempoh 56 tahun negara mencapai kemerdekaan, Malaysia mengalami defisit fiskal selama 
49 tahun dan hanya tujuh tahun menikmati bajet surplus.  

 Malaysia menikmati bajet surplus selama lima tahun berturut-turut mulai 1993 iaitu 
ketika Yang Berhormat Permatang Pauh menerajui Kementerian Kewangan. Kerajaan 
pernah menjanjikan bahawa belanjawan negara akan kembali kepada belanjawan 
berimbang pada tahun 2005. Sebaliknya apa yang kita saksikan pada hari ini, hutang 
negara terus membengkak secara berganda di antara tahun 2007 dan tahun 2012 kepada 
RM421 bilion. Seperti yang saya tegaskan dalam perbahasan minggu lepas, ketika Yang 
Berhormat Permatang Pauh meninggalkan pejabat Kementerian Kewangan pada tahun 
1998, hutang negara mencatatkan hanya RM80 bilion.  

 Manakala hari ini, seperti yang saya nyatakan tadi sehingga tahun 2012, hutang 
negara membengkak kepada RM421 bilion. Manakala pendapatan pada kadar hanya 31% 



hari ini ialah kerajaan tidak ada komitmen yang bersungguh-sungguh untuk menegur ataupun meneliti perkembangan yang berlaku yang saya mulakan tadi bahawa akhirnya, yang kaya bertambah kaya, yang miskin akan terus papa kedana. Tuan Yang di-Pertua, saya juga mencadangkan, untuk mencapai matlamat sebuah negara maju dan berpendapatan tinggi, belanjawan negara perlu menekankan prinsip fiskal disiplin dan menggariskan strategi pembangunan yang peduli rakyat. Bagi saya, belanjawan negara bukan sekadar bertujuan untuk meningkatkan hasil negara tetapi menguruskan perbelanjaan secara berhemah dan efisien dan mengambil langkah yang proaktif untuk membanteras ketirisan dan juga amalan rasuah. Amat malang sekali apabila Dewan yang mulia ini menyaksikan Laporan Ketua Audit Negara setiap tahun yang dibentangkan dalam Dewan Rakyat, yang menggariskan amalan boros, rasuah, tiris dan bocor dengan jumlah yang luar biasa. Akan tetapi kerajaan tidak ada satu political will ataupun komitmen untuk menggariskan langkah-langkah bagi memastikan ada satu garis panduan yang cukup ketat bagi memastikan perkara ini tidak berulang. Tokoh dan pakar ekonomi yang kita punyai dalam negara Profesor Dr. Jomo dalam karya terbarunya berjudul, 'Malaysia@ 50: Economic Development, Distribution and Disparities' menegaskan bahawa kesenjangan pendapatan dan ekonomi telah sekian lama mendominasi perbincangan ekonomi, sosial dan politik di Malaysia. Hal ini bukan sahaja tidak selesai, malah isu kesenjangan ekonomi, jurang pendapatan antara golongan kaya dan miskin telah menjadi perdebatan universal. Situasi ini sama seperti yang diungkap oleh Nobel Laureate Paul Krugman dalam satu rencana bertajuk 'Rich Man's Recovery dalam New York Times dalam satu pemerhatian yang dijalankan di Harvard Business School. #1220. Krugman melihat kesenjangan ekonomi yang melampau dalam komuniti pelajar, telah menggamit perhatian dunia dan amat membimbangkan. Apa kata Krugman dengan izin Tuan Yang di-Pertua."This society claims to reward the best and brightest regardless of family background. But in reality the children of the wealthy benefit from opportunities and connections unavailable to children of the middle and working classes.". Menurut Krugman lagi kajian ini membuktikan wujudnya kesenjangan pendapatan yang ketara di antara golongan maha kaya dan mereka yang berpendapatan rendah. Golongan maha kaya ini menikmati kekayaan di atas kesengsaraan majoriti yang lain. Kata beliau lagi, "If the rich are so much richer than the rest that they live in a different social and material universe, that fact in itself makes nonsense of any notion of equal opportunity." Bajet 2014 yang dibentangkan oleh kerajaan minoriti Barisan Nasional, memperuntukkan sejumlah RM264 bilion. Daripada jumlah ini, RM217 bilion merupakan anggaran untuk belanja mengurus, dan hanya RM46 bilion adalah bagi belanja pembangunan. Bajet 2014 masih kekal sebagai bajet defisit. Barisan Nasional kena terima hakikat bahawa mereka telah meneruskan amalan bajet defisit selama 16 tahun berturut-turut, semenjak krisis kewangan Asia. Ini merupakan kesinambungan daripada amalan dan pelaksanaan Dasar Fiskal yang lemah semenjak daripada merdeka lagi. Saya ingin mengingatkan Dewan yang mulia ini, dalam tempoh 56 tahun negara mencapai kemerdekaan, Malaysia mengalami defisit fiskal selama 49 tahun dan hanya tujuh tahun menikmati bajet surplus. Malaysia menikmati bajet surplus selama lima tahun berturut-turut mulai 1993 iaitu ketika Yang Berhormat Permatang Pauh menerajui Kementerian Kewangan. Kerajaan pernah menjanjikan bahawa belanjawan negara akan kembali kepada belanjawan berimbang pada tahun 2005. Sebaliknya apa yang kita saksikan pada hari ini, hutang negara terus membengkak secara berganda di antara tahun 2007 dan tahun 2012 kepada RM421 bilion. Seperti yang saya tegaskan dalam perbahasan minggu lepas, ketika Yang Berhormat Permatang Pauh meninggalkan pejabat Kementerian Kewangan pada tahun 1998, hutang negara mencatatkan hanya RM80 bilion. Manakala hari ini, seperti yang saya nyatakan tadi sehingga tahun 2012, hutang negara membengkak kepada RM421 bilion. Manakala pendapatan pada kadar hanya 31%.