
DR.30.10.2013 73 

 

1. the child shall be registered immediately after birth and shall 
have the right from birth to a name, the right to acquire a 
nationality and as far as possible, the right to know and be cared 
for by his or her parents; 

2. states parties shall ensure the implementation of these rights in 
accordance with their national law and their obligations under the 
relevant international instruments in this field, in particular where 
the child would otherwise be stateless. 

Saya rasa negara kita telah menerima dan menandatangani konvensyen hak 
kanak-kanak ini pada 17 Februari 1995 tetapi kita memang ada reservation, dengan izin, 
terhadap artikel 7 ini. Saya rasa memanglah- kalau kita kata bahawa kerajaan kita setakat 
ini tidak bersedia untuk memberi kewarganegaraan kepada semua mereka yang lahir di 
negara kita tetapi saya rasa atas prinsip kemanusiaan, saya memang ingin menyeru 
Menteri kita supaya janganlah biarkan kanak-kanak ini menjadi golongan yang tanpa 
kewarganegaraan kerana ini akan membawa begitu banyak kesulitan kepada kehidupan 
mereka. 

Saya hendak beri beberapa contoh. Ada satu orang di kawasan saya. Beliau 
sekarang sebenarnya sudah lebih kurang 30 tahun umurnya. Ibunya adalah seorang kaum 
India tetapi ibu dia apabila beliau hamil, beliau sangat muda dan hanyalah 17 tahun sahaja. 
Beliau tiada kemampuan untuk menjaga anaknya. Jadi dia hantar anak ini kepada sebuah 
keluarga orang Cina oleh sebab ibu yang melahirkan bayi ini, beliau sangat muda. Jadi 
beliau tidak tahu ataupun tidak ada pengetahuan untuk pergi ke Jabatan Pendaftaran 
Negara untuk dapatkan surat kelahiran untuk anak dia. Sampai hari ini, anak ini sudah 
melebihi umur 30 tahun, tidak ada apa-apa. Tidak ada surat kelahiran, tidak ada kad 
pengenalan merah dan tanpa kewarganegaraan. 

Biar kita bayangkanlah bagaimana beliau hendak pergi ke sekolah ataupun 
hendak cari satu pekerjaan yang ada gaji yang lumayan, bagaimana beliau hendak kahwin 
dengan kekasihnya dan bagaimana beliau hendak beli rumah atau beli kereta di negara ini 
supaya boleh membentuk keluarga dia sendiri? Begitu banyak kesulitan yang akan dihadapi 
oleh beliau dan sekarang JPN cakap, “Kalau you hendak buat ini dan dapat 
kewarganegaraan mestilah pergi cari ibu yang melahirkan anda”. Akan tetapi apabila beliau 

balik ke kampung dia, tanya orang kampung dan orang kampung cakap gadis India ini telah 
membunuh diri. 

Jadi bagaimana? Tidak bolehkah kita membantu beliau dan merasa simpati 
terhadap pengalaman beliau juga membantu beliau untuk mendapat kewarganegaraan? 
Saya rasa ini bukan satu permintaan yang terlampau. Bukan itu sahaja. Saya temui kanak-
kanak yang berumur 15 tahun dan 18 tahun. Mereka ada yang berpeluang untuk pergi ke 
sekolah tetapi ada juga yang selepas PMR, pihak sekolah cakap, “Oleh kerana anda 
bukanlah warganegara, jadi yuran untuk PMR atau yuran SPM ini amat mahal”. Mereka 
tidak mampu. 

Mungkinlah, keluarga mereka boleh dan mampu tetapi oleh sebab mereka 
bukanlah warganegara Malaysia, mereka tidak boleh dapat PTPTN atau biasiswa untuk 
pergi ke universiti atau pun kolej. Jadi maksudnya, masa depan mereka adalah terancam. 
Mereka tidak ada satu masa yang cerah dan cemerlang. Jadi saya rasa atas prinsip 
kemanusiaan, kita perlulah memahami kesulitan yang dihadapi oleh mereka. Saya rasa 
kebanyakan masa- bukan mereka yang tiada kewarganegaraan ini yang berdosa atau 
membuat apa-apa kesalahan tetapi kesilapan sebenarnya kebanyakan dibuat dan 
dilakukan oleh ibu bapa mereka. Terdapat ramai ibu bapa atau ayah adalah seorang warga 
Malaysia. 

■1730 

Akan tetapi apabila mereka melahirkan anak itu, mereka tidak mendaftarkan 
perkahwinan mereka dengan warga asing di JPN negara kita. Oleh sebab itu, anak dia tidak 
dapat kewarganegaraan Malaysia. Jadi saya rasa hakikatnya adalah kanak-kanak ini 
mereka tidak berdosa. Kebanyakan masa, isu ini adalah dilakukan oleh ibu bapa mereka. 
Jadi, janganlah kita denda mereka ataupun menyusahkan mereka. Saya rasa dalam 



1. the child shall be registered immediately after birth and shall have the right from birth to a name, the right to acquire a nationality and as far as possible, the right to know and be cared for by his or her parents; 2. states parties shall ensure the implementation of these rights in accordance with their national law and their obligations under the relevant international instruments in this field, in particular where the child would otherwise be stateless. Saya rasa negara kita telah menerima dan menandatangani konvensyen hak kanak-kanak ini pada 17 Februari 1995 tetapi kita memang ada reservation, dengan izin, terhadap artikel 7 ini. Saya rasa memanglah- kalau kita kata bahawa kerajaan kita setakat ini tidak bersedia untuk memberi kewarganegaraan kepada semua mereka yang lahir di negara kita tetapi saya rasa atas prinsip kemanusiaan, saya memang ingin menyeru Menteri kita supaya janganlah biarkan kanak-kanak ini menjadi golongan yang tanpa kewarganegaraan kerana ini akan membawa begitu banyak kesulitan kepada kehidupan mereka. Saya hendak beri beberapa contoh. Ada satu orang di kawasan saya. Beliau sekarang sebenarnya sudah lebih kurang 30 tahun umurnya. Ibunya adalah seorang kaum India tetapi ibu dia apabila beliau hamil, beliau sangat muda dan hanyalah 17 tahun sahaja. Beliau tiada kemampuan untuk menjaga anaknya. Jadi dia hantar anak ini kepada sebuah keluarga orang Cina oleh sebab ibu yang melahirkan bayi ini, beliau sangat muda. Jadi beliau tidak tahu ataupun tidak ada pengetahuan untuk pergi ke Jabatan Pendaftaran Negara untuk dapatkan surat kelahiran untuk anak dia. Sampai hari ini, anak ini sudah melebihi umur 30 tahun, tidak ada apa-apa. Tidak ada surat kelahiran, tidak ada kad pengenalan merah dan tanpa kewarganegaraan. Biar kita bayangkanlah bagaimana beliau hendak pergi ke sekolah ataupun hendak cari satu pekerjaan yang ada gaji yang lumayan, bagaimana beliau hendak kahwin dengan kekasihnya dan bagaimana beliau hendak beli rumah atau beli kereta di negara ini supaya boleh membentuk keluarga dia sendiri? Begitu banyak kesulitan yang akan dihadapi oleh beliau dan sekarang JPN cakap, "Kalau you hendak buat ini dan dapat kewarganegaraan mestilah pergi cari ibu yang melahirkan anda". Akan tetapi apabila beliau. balik ke kampung dia, tanya orang kampung dan orang kampung cakap gadis India ini telah membunuh diri. Jadi bagaimana? Tidak bolehkah kita membantu beliau dan merasa simpati terhadap pengalaman beliau juga membantu beliau untuk mendapat kewarganegaraan? Saya rasa ini bukan satu permintaan yang terlampau. Bukan itu sahaja. Saya temui kanak- kanak yang berumur 15 tahun dan 18 tahun. Mereka ada yang berpeluang untuk pergi ke sekolah tetapi ada juga yang selepas PMR, pihak sekolah cakap, "Oleh kerana anda bukanlah warganegara, jadi yuran untuk PMR atau yuran SPM ini amat mahal". Mereka tidak mampu. Mungkinlah, keluarga mereka boleh dan mampu tetapi oleh sebab mereka bukanlah warganegara Malaysia, mereka tidak boleh dapat PTPTN atau biasiswa untuk pergi ke universiti atau pun kolej. Jadi maksudnya, masa depan mereka adalah terancam. Mereka tidak ada satu masa yang cerah dan cemerlang. Jadi saya rasa atas prinsip kemanusiaan, kita perlulah memahami kesulitan yang dihadapi oleh mereka. Saya rasa kebanyakan masa- bukan mereka yang tiada kewarganegaraan ini yang berdosa atau membuat apa-apa kesalahan tetapi kesilapan sebenarnya kebanyakan dibuat dan dilakukan oleh ibu bapa mereka. Terdapat ramai ibu bapa atau ayah adalah seorang warga Malaysia. #1730. Akan tetapi apabila mereka melahirkan anak itu, mereka tidak mendaftarkan perkahwinan mereka dengan warga asing di JPN negara kita. Oleh sebab itu, anak dia tidak dapat kewarganegaraan Malaysia. Jadi saya rasa hakikatnya adalah kanak-kanak ini mereka tidak berdosa. Kebanyakan masa, isu ini adalah dilakukan oleh ibu bapa mereka. Jadi, janganlah kita denda mereka ataupun menyusahkan mereka. Saya rasa dalam.