
DR.30.10.2002 33 
 

  

12.25 tgh. 

 Puan Chong Eng [Bukit Mertajam]: Terima kasih Tuan Pengerusi, saya ingin 
menyentuh Butiran 020600 – Perundangan dan Advokasi. Saya ingin tahu apakah 
perkembangan tentang pindaan kepada Akta Keganasan Rumah Tangga kerana ini sudah 
agak lama diminta oleh NGO Wanita.  Ada beberapa bahagian di dalam akta ini yang tidak 
sempurna untuk pelaksanaan. Supaya akta ini menjadi lebih berkesan untuk melindungi 
mangsa-mangsa keganasan rumah tangga, jadi ia perlu dipinda, dan NGO-NGO Wanita 
telah pun mengemukakan bahagian-bahagian yang perlu dipinda kepada kementerian.  
Jadi saya ingin tahu apakah kedudukannya sekarang? 

 Mengenai Butiran 040300 – Say Yes For Children. Saya ingin tahu apakah 
kedudukan National Child Action Plan pada masa sekarang kerana dikatakan sudah ada 
jawatankuasa untuk mewujudkan satu National Child Action Plan tetapi ia memakan masa 
yang agak lama.  Apakah kedudukan sekarang? Apakah prinsipnya, fundamental principle 
untuk program “Say Yes For Children” ini kerana saya mendapati bahawa kementerian ini 
memang bertanggungjawab untuk melobi, untuk mengadakan pusat-pusat jagaan kanak-
kanak dan ia memang mengambil masa yang begitu lama, dan sampai hari ini belum ada, 
kita belum nampak ada apa-apa hasil yang konkrit.  Jadi apakah kementerian ini betul-betul 
berusaha untuk melobi supaya pusat-pusat jagaan kanak-kanak yang disubsidi oleh 
kerajaan akan diadakan? Adakah kerajaan akan mencari jalan supaya majikan juga turut 
membekalkan pusat-pusat jagaan ataupun kemudahan penjagaan kanak-kanak? 

Untuk Butiran 050700 – Kenaikan Kadar Bantuan Kebajikan, saya memang 
mengalu-alukan kenaikan kadar bantuan kebajikan kepada orang yang kurang upaya tetapi 
ini merupakan, pada pendapat saya, langkah jangka masa pendek sahaja.  Kita perlu 
menukar konsep untuk memberi bantuan kepada orang yang kurang upaya bukan sekadar 
wang ringgit sahaja, kita perlu menukar konsep supaya daripada social welfare kepada hak 
kesaksamaan. 

 It is an equal right, dan bukan satu charity, mereka perlu diadakan peluang yang 
kementerian perlu generate atau mengadakan peluang yang lebih banyak untuk orang yang 
kurang berupaya untuk mengambil bahagian dalam bidang pekerjaan, dalam semua aktiviti 
masyarakat supaya mereka juga boleh hidup seperti orang biasa, kemudahan-kemudahan 
infrastruktur itu perlu diadakan, kalau mereka cacat tubuh badan, seharusnya mereka juga 
mengadakan kemudahan supaya mereka boleh pergi ke office dengan menaiki bas, 
sekarang tidak ada kemudahan seperti ini. 

 Kita perlu melihat kepada waktu globalisasi ini untuk orang kurang upaya ini pun, 
polisinya jika kita perlu melihat kepada polisi antarabangsa, seperti 1995, dengan izin, 
Copenhagen di Croatian, views this ability as a form of social diversity. Dan  aim points to 
the needs for inclusive respond which strive to built a social society for all.  Kita tidak 
haruslah memikirkan mereka kerana kecacatan mereka. 

 Dan ILO Convention number 195 views this ability as a condition of occupational 
disadvantage, which can and should be overcome through a variety of policy measures 
regulations program and services, it calls appoint countries to based their national policies 
on the principal of equality of opportunity, equality of treatment, means trimming of training 
and employment opportunities, community participation. 

 Ini saya harap Kementerian Perpaduan Negara dan Pembangunan Masyarakat 
akan mengambil perhatian yang penting ialah konsepnya ialah mereka juga berhak untuk 
mendapat hak asasi yang sama. 

 Tuan Pengerusi, infrastruktur pendidikan juga dibantah oleh Laporan MAPEN II 
sebagai satu faktor yang untuk mencapai perpaduan negara dan mewujudkan suatu identiti 
Malaysia.  Dan dikatakan bahawa masalah kekurangan sekolah-sekolah SRJK(C) dan 
SRJK(T) perlu diberi perhatian. Hari itu saya pun telah mengucapkan di dalam Dewan yang 
mulia ini, bahawa kalau masalah-masalah sekolah rendah jenis kebangsaan Cina dan Tamil 
tidak diberikan perhatian oleh kerajaan dan diberi layanan yang berbeza-beza, kalau 
berbanding kepada sekolah rendah kebangsaan, jadi ia akan melemahkan perpaduan 
negara. 



12.25 tgh. Puan Chong Eng [Bukit Mertajam]: Terima kasih Tuan Pengerusi, saya ingin menyentuh Butiran 020600- Perundangan dan Advokasi. Saya ingin tahu apakah perkembangan tentang pindaan kepada Akta Keganasan Rumah Tangga kerana ini sudah agak lama diminta oleh NGO Wanita. Ada beberapa bahagian di dalam akta ini yang tidak sempurna untuk pelaksanaan. Supaya akta ini menjadi lebih berkesan untuk melindungi mangsa-mangsa keganasan rumah tangga, jadi ia perlu dipinda, dan NGO-NGO Wanita telah pun mengemukakan bahagian-bahagian yang perlu dipinda kepada kementerian. Jadi saya ingin tahu apakah kedudukannya sekarang?. Mengenai Butiran 040300- Say Yes For Children. Saya ingin tahu apakah kedudukan National Child Action Plan pada masa sekarang kerana dikatakan sudah ada jawatankuasa untuk mewujudkan satu National Child Action Plan tetapi ia memakan masa yang agak lama. Apakah kedudukan sekarang? Apakah prinsipnya, fundamental principle untuk program "Say Yes For Children" ini kerana saya mendapati bahawa kementerian ini memang bertanggungjawab untuk melobi, untuk mengadakan pusat-pusat jagaan kanak- kanak dan ia memang mengambil masa yang begitu lama, dan sampai hari ini belum ada, kita belum nampak ada apa-apa hasil yang konkrit. Jadi apakah kementerian ini betul-betul berusaha untuk melobi supaya pusat-pusat jagaan kanak-kanak yang disubsidi oleh kerajaan akan diadakan? Adakah kerajaan akan mencari jalan supaya majikan juga turut membekalkan pusat-pusat jagaan ataupun kemudahan penjagaan kanak-kanak?. Untuk Butiran 050700- Kenaikan Kadar Bantuan Kebajikan, saya memang mengalu-alukan kenaikan kadar bantuan kebajikan kepada orang yang kurang upaya tetapi ini merupakan, pada pendapat saya, langkah jangka masa pendek sahaja. Kita perlu menukar konsep untuk memberi bantuan kepada orang yang kurang upaya bukan sekadar wang ringgit sahaja, kita perlu menukar konsep supaya daripada social welfare kepada hak kesaksamaan. It is an equal right, dan bukan satu charity, mereka perlu diadakan peluang yang kementerian perlu generate atau mengadakan peluang yang lebih banyak untuk orang yang kurang berupaya untuk mengambil bahagian dalam bidang pekerjaan, dalam semua aktiviti masyarakat supaya mereka juga boleh hidup seperti orang biasa, kemudahan-kemudahan infrastruktur itu perlu diadakan, kalau mereka cacat tubuh badan, seharusnya mereka juga mengadakan kemudahan supaya mereka boleh pergi ke office dengan menaiki bas, sekarang tidak ada kemudahan seperti ini. Kita perlu melihat kepada waktu globalisasi ini untuk orang kurang upaya ini pun, polisinya jika kita perlu melihat kepada polisi antarabangsa, seperti 1995, dengan izin, Copenhagen di Croatian, views this ability as a form of social diversity. Dan aim points to the needs for inclusive respond which strive to built a social society for all. Kita tidak haruslah memikirkan mereka kerana kecacatan mereka. Dan ILO Convention number 195 views this ability as a condition of occupational disadvantage, which can and should be overcome through a variety of policy measures regulations program and services, it calls appoint countries to based their national policies on the principal of equality of opportunity, equality of treatment, means trimming of training and employment opportunities, community participation. Ini saya harap Kementerian Perpaduan Negara dan Pembangunan Masyarakat akan mengambil perhatian yang penting ialah konsepnya ialah mereka juga berhak untuk mendapat hak asasi yang sama. Tuan Pengerusi, infrastruktur pendidikan juga dibantah oleh Laporan MAPEN II sebagai satu faktor yang untuk mencapai perpaduan negara dan mewujudkan suatu identiti Malaysia. Dan dikatakan bahawa masalah kekurangan sekolah-sekolah SRJK(C) dan SRJK(T) perlu diberi perhatian. Hari itu saya pun telah mengucapkan di dalam Dewan yang mulia ini, bahawa kalau masalah-masalah sekolah rendah jenis kebangsaan Cina dan Tamil tidak diberikan perhatian oleh kerajaan dan diberi layanan yang berbeza-beza, kalau berbanding kepada sekolah rendah kebangsaan, jadi ia akan melemahkan perpaduan negara.