عابدین پاپی

عابدین پاپی (زاده 1خرداد1350در شهرستان خرم آباداستان لرستان است). متخلص به آرام ،شاعر، نویسنده،نظریه پرداز و منتقد ایرانی است.نوشتارهای زیادی دارد که می‌توان در دایره نظر و اندیشه ادبی و اجتماعی به کتاب"گفتاورد قلم و تااندازه واژه‌ها می‌نویسم از این نویسنده اشاره نمود.شاعری معناگرا بارویکردی اومانیسم است واعتقاد دارد که گفتمان شعر با تکرار معنا مواجه شده و نوشتارهای نثر آن بیشتر رئالیسم و ذهنیت گرایی است .
گفتگوبا عابدین پاپی
زندگی نامه
عابدین پاپی زاده 1/3/1350در شهرستان خرم آباد است. تحصیلات ابتدایی و متوسطه خود را تا مقطع دیپلم فرهنگ و ادب نظام قدیم در شهرستان خرم آباد به پایان رساند و دیگر هیچ علاقه‌ای به ادامه تحصیل در خویش را پیدا نکرد به طوری که در گفتگو با رسانه‌ها می‌گوید : «من به دنیا آمده‌ام که ابتدا آمدنی‌ها را بیاموزم و فکر می‌کنم در دل همین آمدنی‌ها آموختنی‌هایی نو وجود دارد. » ! و هنر را آمدنی می‌داند نه آموختنی اما علم را همان آموختنی که دردل آمدنی است .
این شاعر و منتقد ادبی راه پیشرفت در هنر را بسیار متفاوت با راه علم می‌داند و قیاس‌های بی‌مورد را عاملی مبنی بر رکود فرهنگ و ادب در کشور می‌پندارد و در ادامه می‌گوید که آنانکه به معنی واقعی و حرفه‌ای هنر و علم را دنبال نمی‌کنند هرگز این دو را از هم تمیز و تشخیص نمی‌دهند و البته هنری کردن علم وعلمی کردن هنر را هم لازم دانسته‌اند و دانشگاه را به تنهایی راه پیشرفت در علم نمی‌دانند. وی اعتقاد دارد که هر فردی با اراده و تلاش بسامد هم می‌تواند هنرمند شود و هم عالم. وی می‌گوید : تا سن 30 سالگی در شهرستان خرم آباد زندگی می‌کردم و بعد از آن با مشکلات فراوانی از لحاظ زندگی شخصی و اجتماعی مواجه شدم و چاره‌ای جز ترک وطن و مهاجرت نداشتم واین شد که به ناچارموطن خود را ترک گفتم و همین مهاجرت به شهرهای ایران و کسب تجارب مختلف بنده را به یک فرددیگر تبدیل کرد. وی در ادامه می‌گوید: زندگی شخصی و اجتماعی بنده و زندگی هنری‌ام با کسی قابل قیاس یا شباهت نیست و می‌توان گفت که ده‌ها رمان و داستان متفاوت را درباره زندگی پر فراز و نشیب من می‌توان نوشت و شاید همین زندگی پر درد و آکنده از مخاطره بنده خود عاملی بود تا که سرایش و نویسندگی را به صورت نابه هنگام بیاموزم و البته زندگی‌نامه خود را تحت عنوان :« فقط خودم را ننوشته‌ام» نگاشته است که بزودی منتشر می‌شود.. نوعی تولد بی‌صدا هستم به گونه‌ای که شعر و نوشتن را از هیچ دانشگاه و یا کانون علمی و یا استادی یاد نگرفته‌ام و یا همراه با هیچ پیش زمینه‌های مطالعاتی قبلی هم نبوده‌است و تنها معلم من طبیعت بوده‌است . پاپی در ادامه می‌گوید که قبل از این که مطالعه را آغاز کنم به صورت ذاتی و تجربی شعر گفته‌ام و مطلب می‌نوشته‌ام و بعدا" وارد دنیای مطالعه و تخصص شده‌ام که مطالعه آغازین و جوانی من از 18 ساعت کمتر نبوده‌است و اکنون نیز کمتر از 5 ساعت نیست و جالب این جاست که دانشگاه من طبیعت بوده‌است و اغلب اشعار و نوشتارهای من با طبیعت کلافی عمیق خورده‌اند اما از طبیعت هم عبور کرده‌ام و جور دیگری به دنیا نگریسته‌ام.»
پاپی درباره‌ی زندگی هنری خود می‌افزاید : « زندگی هنری من با زندگی شخصی‌ام در تفاوت عمده است و هرگز آن طور که با خانواده زندگی می‌کنم با هنر زندگی نمی‌کنم و همیشه زندگی هنری من بر زندگی شخصی و اجتماعی‌ام چربش داشته‌است . وی می‌گوید : تنها کسی هستم که دوبار متولد شدم : یکی در زهدان مادر که تا سن ۳۰ سالگی ادامه داشته و زیست بوم من شهر خرم آباد بوده و دیگر در زهدان قلم که این مهم در سن 30 سال اتفاق افتاده است و کاملن زیست اجتماعی و زیست فکری من با تولد  اولم در تفاوت عمده است . وی زندگی حرفه‌ای خود را مدیون شهر تهران می‌داند و بافتار مدرن این شهر که او را در نیل به اهدافش کمک نموده است . پاپی فعالیت فرهنگی و ادبی وروزنامه نگاری خود راابتدا در کرج آغازنمود و با نوشتن مقالاتی در هفته‌نامه‌های این شهر خود را به جامعه معرفی نمود و بعد از آن در دو حوزه گفتگو و مقاله‌نویسی فعالیت خود را با روزنامه‌های ایران اعم از روزنامه مردم سالاری، زمان، عزت،روزنامه اطلاعات ، روزنامه آرمان ، روزنامه شهروند و … تا به امروز ادامه داده است و مقالات فراوانی از این نویسنده نیز درهفته نامه‌های استانی و به ویژه لرستان و رسانه‌های خارجی به مانند پرشین لندن، مجله رسانه در کالیفرنیا و رسانه‌های مجازی ایران به چاپ رسیده است که در مجموع شمار نوشتارهای این نویسنده در حوزه علوم انسانی به بیش از ۵۰۰ مقاله می‌رسد . فعالیت این منتقد و شاعر در ۵ حوزه گفتار نویسی،طنز، دیالوگ،ژورنالیستی، نثر و شعر می‌باشد .بیوگرافی عابدین پاپی
رویکردی به تکرارمعنا(وجود) درهنرشعر
آثار شعر
گزیده اشعار میوه‌ی احساس
بی‌قاب
1-طلوعی دربستر غروب
2-در آینه مرداب
3-غم اشک
4-مرگ سبز
5-فریاد خون
6- ناز شعله
7-تبسم طوفان
1-چشم‌تر از سپیده
بی‌قاب
2- شعورخاک
3- طوفان بی‌باد شمشیر می‌کشد
4-تولدی بی‌صدا
5-احساس شبیه باران می‌میرد
6-سایبان شعور(غزل ، رباعی و …)
7-اومانیسم هجاهایی بلند دارد
8-واژه‌ها زندگیشان ساده است
9-عشق را مونولوگ‌ها بازگو می‌کنند
10-انگشت‌ها برای دست‌ها کف می‌زنند
11- بادزیر هر ورقی را امضاء نمی‌کند
12- المان‌ها با فصلی دیگر آغاز می‌شوند
گفتگو
آثار نثر
بی‌قاب
بی‌قاب
بی‌قاب
چشم انداز گردشگری ایران و جهان
کرشمه سایه
همسایه تنهایی(مقدمه‌ای بلند بر اشعار سهراب)
گفتاورد قلم ( نظر ،اندیشه و نقد ادبی)
تا اندازه واژه‌ها می‌نویسم(اندیشه و نقد ادبی)
مفهوم‌شناسی بافتار و ساختار شهرستان کرج
با صریر قلم (گزیده گفتارها)
چشمه‌ای از سرچشمه(گزیده گفتارها)
برف گفته‌ها(گزیده گفتارها)
حرف‌های غوره (گزیده گفتارها)
آزادی‌های فربه
بی‌قاببی‌قابآوای زلزله(داستان کوتاه)
نیم صدا در لبخند خورشید(داستان کوتاه)
فقط خودم را ننوشته‌ام(داستان زندگی نگارنده)
اتیمولوژی اندیشه ادبی احمد شاملو
آرخیسم در عرفان و فلسفه
سبک شعری
بی‌قاب
عابدین پاپی یک شاعر پیش رو یا آوانگارد است. پیشرو یا آوانگارد به هنرمندان، نویسندگان و شاعرانی گفته می‌شود که در یک دوره معین، پیشروترین اسلوب‌ها یا مضامین را در آثارشان استفاده کرده‌اند و اغلب بانی جنبش‌های نو بوده‌اند. در این بین "پاپی "به عنوان موضوع شناسای این مقال همچنان بر دغدغه عدالت ودرد‌های اجتماعی اصرار می‌ورزد از این چشم انداز می‌تواند شاعر آوانگارد به معنای واقعی و در تغایر با آوانگاردیست‌های مقتبس باشد.چراکه از دیر باز از همان عصر اساطیر تاکنون؛ هر آن کس که بر عدالت ودرد دیگری ابرام ورزید لاجرم آوانگاردی فراتر از زمان ومکان خود است.براساس نظام فلسفی کانتی وعطف عنان به احکام فرا تاریخ و نفی اسلوب‌های منفعت محورانه وخود نمایانانه وبه تعبیری در شرایطی که موقعیت برای به وجود آوردن وضعیت بهینه وجود ندارد
احکام درون انسان همچنان آوانگاردترین گزاره‌ها هستند و کسانی که بی‌توجه به این مساله باشند می‌توان آنها را به مقوله مغفولین متصف نمود. . مهم‌ترین اثر این شاعر دفتر شعر«المان‌ها با فصلی دیگر آغاز می‌شوند » می‌باشد . به گفته خودش این دفتر از حیث زبان و محتوا با سایر دفاتر شعری شاعر متفاوت است زیرا که صنعت واژه گزینی در این دفتر رعایت شده‌است و شاعر از واژه‌های طبیعی استفاده نمی‌کند . پاپی معتقد است که گفتمان شعر با تکرار معنا مواجه شده و یکی از این مشکلات فرا رو گزینش واژه‌های طبیعی در شعر است. این نظریه پرداز ادبی و اجتماعی اعتقاد دارد که در اغلب اشعار شاعران جهان واژه‌هایی طبیعی و آرکائیک وجود دارد و همین امر خود مسببی مبنی بر عدم تغییر زبان و معنا در شعر شده‌است. وی درباره سبک شناسی توضیح می‌دهد که سبک یک سلیقه نیست بلکه یک اندیشه است و در هر زمانی تغییر می‌کند و بستگی به زیست بوم فکری شاعر هم دارد و البته آن طرف شاعر مردم هستند که چه سبکی را دوست دارند اما ممکن است که هم شاعر در تعیین سبک اشتباه کند و هم مردم و اعتفاد این است که برای نیل به یک سبک خاص راه‌های دشوار و طویلی را بایستی طی کرد و فکر می‌کنم همه دفاتر شعری ما شاعران که شاید به 30 جلد یا بیشتر هم برسد تنها به خاطر این است که شاعر به یک دفتر درست حسابی و مانا دست یابد و در آنجاست که سبک ایجاد می‌شود. اغلب شبیه سازی‌ها سبک نیستند سبک یک عالم واحد است که از حیث زبان و مفهوم با هیچ مفاهیمی در طبیعت ذهن و محیط کلاف نمی‌خورد.به گفته خودش مهم‌ترین دفتر شعری‌اش «المان‌ها با فصلی دیگر آغاز می‌شوند» است . این شاعر در این دفتر از اغلب واژه‌های طبیعی و نوستالژیک احتراز و اجتناب می‌کند واین مهم را یکی از راه‌های جلوگیری از تکرار معنا درشعر می‌داند. المان‌ها با فصلی دیگر آغاز می‌شوند از بن مایه‌هایی انتقادی -فلسفی بهره مند شده‌است.
در همین راستای به جهت تبیین استنادی چند قطعه از ایشان آورده خواهد شد.
نمونه اشعار
بی‌قاب
بی‌قاب
درباره نقدادبی
بی‌قاب
این نویسنده درباره نقد و بررسی آثار شاعران و نویسندگان پر کار نشان داده است به طوری که بیش از ۴۰۰ اثر را از شاعران و نویسندگان دیروز و امروز ایران و جهان نقد و بررسی کرده‌است. وی در سه حوزه نقد کلاسیک، نقد مدرن و پست مدرن فعالیت داشته‌اند. در حوزه نقد دارای قلم سلیس و زیبایی است به گونه‌ای که قدرت تمیز و تشخیص و پردازش آن در معرفی دیدگاهها و مدل‌های معنایی ادبیات و تسلط بر این مدل‌ها به سهم خود سرآمد است. قلم این نویسنده در حوزه نقد کاملا علمی و تحلیلی است و بیشتر منتقدی معلم است تا زیبا شناس. این منتقد ادبیات معاصر در گفتگو با ماهنامه سخن در ص ۱۶ همین ماهنامه درباره گفتمان نقد می‌گوید: « آنچه متبادر به ذهن است نشان می‌دهد که نقد ادبی به معنا و ابعاد امروزی که مقصود ما می‌باشد در ادبیات قدیم ایران پر سابقه نیست و موارد نقد گونه‌ای که در برخی کتاب‌ها و در رسانه‌های قدیمی به چشم می‌آید از قبیل چهار مقاله‌ی نظامی عروضی یا رساله‌ی رشیدالدین وطواط و یا حتی کتب فنی‌تر نظیر المعجم فی معائیر اشعار العجم ( شمس قیس رازی) و یا لباب الالباب ( محمد عوفی) و یا معیار الاشعار ( خواجه نصیرالدین طوسی ) این‌ها همه محدود به شمردن برخی صفات و خصائل کلی است و توجه سراسری به خاستگاه و جایگاه نقد را در دنیای امروز باز گو نمی‌کند لذا اگر چه در اواسط قاجاریه با توجه به آگاهی و شعور اجتماعی و سیاسی مردم ما با مقالات و رسالاتی موجه هستیم که در خود شائبه‌ای از تقدیر امروزی را نشان می‌دهد اما این گونه اظهار نظرها چون بر پایه و بنیادی اصولی و عملی متکی نیستند بیشتر نقد ذاتی به شمار می‌روند تا نقد فنی و نقد فنی را می‌توان با آثار فتحعلی آخوندزاده باز شناخت که به عنوان یک روشنفکر به صنعت نقد در ایران با رویکردی تازه می‌پردازد. وی در ادامه‌ی همین گفتگو می‌افزاید که نقد و نقادی در ایران را می‌توان بر اساس شواهد و مستندات به دو بخش سنتی و مدرن تقسیم کرد که در حوزه‌ی سنتی می‌توان به محمد قزوینی ، سید حسن تقی زاده ، علی اکبر دهخدا ، احمد کسروی ، محمد تقی بهار و … اشاره نمود و در حوزه‌ی مدرن می‌توان به عبدالحسین زرین کوب، غلامحسین یوسفی ، لطفعلی صورتگر، بهاء الدین خرمشاهی، جلاالدین کزازی، سیروس شمیسا و … اشاره داشت و این سیر فکری خود مسببی شد که تداوم یابد و در پی آن نقد نو به سکانداری تقی رفعت که طرفدار تجدد بنیادی بود نضج و بارور شد که بعدا" با حضور نیما یوشیج ، فاطمه سیاح ، احسان طبری، محمد حقوقی، یدالله رویایی ، اسماعیل نوری اعلاء ، رضا براهنی و … ادامه یافت. وی در ادامه می‌افزاید :« به نظرم یک منتقد خوب و حرفه‌ای می‌بایست هر اثری را در هر جایگاه و زمان و جریان فکری که هست را نقد کند اما در حد و نصاب همان اثر و از بودها و نبودها و مادینگی‌ها و نرینگی‌ها و بده و بستان‌های ادبی احتراز و اجتناب نماید. دمکراسی در نقد و نقادی بسیار مهم است و این فهم را باید در دایره‌ی نقد وارد و لحاظ کنیم . نقد به معنی سره را از ناسره جدا کردن است به معنی برخورد درست با متن است نه صاحب متن که در این شرایط می‌توان خوبی‌ها را در اثر بیشتر تقویت کرد و به بدی‌ها و ضعف‌ها نیز رنگ و لعابی دیگر را بخشید به طوری که صاحب اثر بتواند به جلو حرکت کند و از زمان حال اثر به زمانی دیگر با پارامترهایی نوتر پرتاب شود . فکر می‌کنم با این که سابقه‌ی نقد در ایران تقریبا به 150 سال یا بیشتر نمی‌رسد اما در مجموع نقد در دنیای امروز بهتر از دیروز خود را نشان داده است و دلیل عمده نیز این است که من اجتماعی جایگزین من فردی و شخصی و منطقه‌ای شده است و این جهان شمولی نقد باید تداوم داشته باشد . اطلاعات و امکانات رفاهی و علمی و روشمندباید محققانه و نقادانه باشند و رویکرد منتقد به نقد امروز می‌بایست رویکردی روانشناسانه و جامعه شناسانه توام با ایده‌هایی نو و فلسفی باشد . نقد می‌تواند جامعه را به رشد فرهنگی و علمی و حتا اقتصادی فرارونده‌ای هدایت نماید به شرطی که آن جامعه نقد پذیر باشد و منتقدین هم نگاهی بی‌طرفانه به موضوعات همه جانبه داشته باشند. نقد را به انواع مختلفی تقسیم کرده‌اند و هر اثر بر اساس محتوای آن که می‌تواند تاریخی، روانشناختی، جامعه شناختی و یا اعتقادی و زبانشناختی می‌باشد توسط منتقد مورد بررسی قرار می‌گیرد و در هر کدام از این ژانرهای نقد منتقد وظیفه و رسالتی خطیر و منصفانه و عالمانه را برعهده گرفته است .»
گفتاوردقلم
ماهنامه فرهنگی و ادبی سخن
دیدگاهها
درباره ادبیات
بی‌قاب
پاپی درباره ادبیات وشعر نظر و اندیشه‌های متفاوت و بسیاری دارد به طوری که بر دمکراسی واژه‌ها در شعر اعتقاد راسخی دارد.وی با گزینش واژه‌هایی روانشناختی، جامعه شناختی، سیاسی ، فلسفی و .. در شعر بر آزادی شعر تاکید دارد و انحصاری کردن شعر و فردیت در شعر را رد می‌کند . این منتقد در یکی از گفتارهای ادبی خود درباره شعر چنین می‌گوید:«درهردوره‌ای از تاریخ همیشه پدیده‌ای به نام شعر خود را در قد و قواره‌هایی مختلف و متفاوت نشان داده است . بر این پایه و تدبیر، ممکن است در یک دوره جامعه با شعری کوتاه قد مواجه بوده و یا در دیگردوره‌ای شعری بلند قد و یا احیانا" متوسط را به خود احساس کرده‌است . با این نگاه می‌توان چنین برداشت کرد که شعر نیز به مانند آدم‌ها دارای قد و قواره‌هایی مختلف می‌باشد . اما این فرآیند هنری (شعر) از حیث  معنا ومفهوم و برداشت‌ها و باورداشت‌های اجتماعی با آدم‌ها از لحاظ قد و قواره در تفاوت عمده می‌باشد به گونه‌ای که آدم قد بلند در بین مردم دارای اهمیت و جایگاه بیشتری نسبت به آدم قد کوتاه است و بی‌گمان آدم‌هایی که دارای قدی متوسط هستند نیز نسبت به آدم‌های قد کوتاه از جایگاه و اهمیت بیشتری در جامعه برخوردار شده‌اند .
از جانبی دیگر مقوله قد می‌تواند نوعی ویژگی ظاهری باشد که اهمیت خود را در جامعه نسبت به ویژگی‌های درونی و باطنی بیشتر نشان می‌دهد . لذا هویت و شاخصه‌های انسانی نیز می‌تواند این نوع خصیصه ظاهری را پر بار‌تر و پرمعنا‌تر جلوه نماید . این رویکرد از شیخ  مصلح سعدی شیرازی نیز که می‌سراید :
تن آدمی شریف است به جان آدمیت
نه همین لباس زیباست نشان آدمیت
اگر آدمی به چشم است و دهان و گوش و بینی
چه میان نقش دیوار و میان آدمیت
خود مصداقی مبرز است که ممکن است یک فرد دارای قدی بلند و اندام وچهره‌ای زیبا باشد اما از باطنی زیبا برخوردار نباشد . بنابراین لباس ظاهر تنها شاخصه مبنی بر برتری انسان نیست بلکه لباس باطن نیز که می‌تواند شامل : فرهنگ ، تفکر ، اندیشه و تکامل انسانی باشد خود عواملی در جهت تکمیل تکامل‌های انسانی در ابعاد مختلف به شمار می‌روند . اما نکته اساسی این جاست که طبعن آدم‌های قد بلند و نمادین در جامعه جایگاه بیشتری را به خود اختصاص داده‌اند و این تداول نگاه و تفکر در بین آحاد جامعه و عموم خود می‌تواند لمس تجاربی باشد که در ازمنه‌های تاریخ و در اذهان عموم نقشی سازنده را از خود بر جای گذاشته است . با این مفاهیم که ذکر آن رفت اگر چه می‌توان وجه اختلافاتی را بین آدم‌های قد بلند و قد کوتاه مشاهده نمود و این وجه اختلافات نیز در زوایایی از حیث معنا و مفهوم با شعر قد کوتاه و شعر قد بلند کلاف خورده است به طوری که بخشی از نظر شاعر به منظرهای انسانی با رفتارها و بافتارهای متشابهی صورت نمی‌گیرد اما از سویی دیگر وجه اشتراکاتی هم فی مابین آدم‌های قدبلند و قد کوتاه با اشعار قد بلند و قد کوتاه قابل توجه و مشاهده است . دلیل عمده این مهم بر می‌گردد به رویکره‌هایی روان شناسانه که شعرا از حیث رفتارهای معنایی دربافتار جامعه کشف نموده‌اند ،به گونه‌ای که تجربه نشان داده است که برخی از آدم‌های قد بلند از اشعار قدبلند لذت بیشتری را می‌برند و یا احیانا" ارتباط روحی و معنایی بیشتری را برقرار می‌کنند و عکس آن نیز صادق است چرا که برخی از افراد قد کوتاه نیز از حیث روان‌شناسی با اشعار کوتاه ارتباط بیشتری را برقرار می‌کنند .
شاید بتوان چنین پنداشت که طبیعت  انسان و رفتارهایی که از خود در جامعه به نمایش می‌گذارد در سرودن یک شعر از جانب شاعر تاثیر فراوانی را می‌تواند داشته باشد . لذا کوتاهی ظاهری آدم‌ها و یا باطنی آدم‌ها با بلندی ظاهر و باطن آدم‌ها در تولید شعر به عنوان یک مولد اجتماعی در زوایایی می‌تواند موثر باشد . در شعر « قد معنایی» چربش بیشتری را بر « فدساختاری » دارد ، بر خلاف آدم‌ها که قد ساختاری آن‌ها از اولویت و قابلیت‌های بیشتری نسبت به قد محتوایی آن‌ها بهره مند شده‌است! با این تفاسیر شعر را می‌توان به سه قسم کوتاه ، متوسط و بلند منقسم نمود . قد و اندازه شعر از چارچوبی عمودی و افقی تشکیل می‌شود به شیوه‌ای که ممکن است اندازه عمود یک شعر بر افق آن چربش بیشتری داشته باشد و یا اندازه افق یک شعر بر عمود آن . افزون بر این که قد بلندی و قد کوتاهی هم در عمود شعر وجود دارد و هم در افق شعر . بدین سان که ممکن است یک شعر دارای قدی کوتاه از حیث عمودی باشد اما از بار معنایی بلندی برخوردار باشد و یا احیانا" دارای قدی بلند از حیث افقی باشد اما از بار معنایی کوتاهی بر خوردار باشد . قد شعر کوتاه را می‌توان همان شعر کوتاه هم نامید، زیرا که شعر کوتاه دارای واژگان و ساختاری کوتاه است اما از محتوایی بلند برخوردار است . لذا مهم‌ترین عنصر فرآرونده در شعر قد کوتاه این است که دارای لباس معنایی بلندی است و از حیث زیباشناختی بیشتر به اندرون آن توجه می‌شود نه ایدرون آن .» این منتقد معاصر در گفتگو با ماهنامه فرهنگی و ادبی سخن که کارنامه وزین وی را در دو شماره منتشر نموده است درباره ادبیات می‌افزاید:«ادبیات یک گزاره‌ی پر فراز است که به مانند قله‌ای بلند و مستحکم خود را به هستی نشان می‌دهد. لذا به نظر می‌رسد که بایستی دو تاخوانش از این گزاره‌ی فرآروند داشته باشیم.
نخست مطالعه و مداقه‌ی فراوان در این گزاره مبنی بر رسیدن به زیرلایه‌های معرفت شناسانه‌ی آن که در هر زمانی با مولفه‌هایی متفاوت ظاهر می‌شود و دیگر پذیرفتن آن به عنوان یک پارادایم ملی و جهانی. از این منظر پاردایم ملی این گزاره مرتبط با تاریخ، هویت و زبان یک کشور است و با این پارامترها کلافی عمیق خورده است و می‌بایست این گزاره را رنگ و لعابی ملی و تاریخی داد و ازحیث پارادایم جهانی نیز نیاز به تبلیغ و تکثیر شاخک‌های متعدد آن در اقصی نقاط جهان را می‌طلبد. پنداشت این است که ادبیات ایران با این همه قابلیت مدون هنوز به معنی واقعی خوانش نشده است و دلیل عمده‌ی این مهم نیز بر می‌گردد به عدم آموزش و پرورش صحیح آن و دیگر این که به ادبیاتی تطبیقی تبدیل شده است که این تطبیق ، جوهره و سرشت ما را نسبت به زبان و ادبیات بومی کم رنگ می‌کند. حرکت مدرنیته و ظهور نابه هنگام آن را به طور جد در بطن کشورهای متمدن و به ویژه این کهن بوم )آریان) را می‌توان به دهه‌ی 80 و 90مرتبط دانست به طوری که در این دو دهه تاثیر رسانه‌های الکترونیکی و مجازی بر زبان و ادبیات ایران امری پرشتاب و مبرهن است. با توجه به این که جهان به سمت جلو و در راستای سرمایه داری و صنعت و تکنوکراتیک در حرکت است و حتا خود ادبیات هم صنعتی شده است لذا باب شدن و مد شدن دردی از ادبیات و فرهنگ دیرینه‌ی ما را دعوا نمی‌کند بلکه جامعه‌ی ادبی و اجتماعی ایران نیاز به اندیشه شدن دارد. اگر کشورهای آسیای شرقی و اروپایی و ایالات متحده‌ی آمریکا توانسته‌اند به مراحلی از جایگاه فرهنگی و ادبی خود دست یابند و این جایگاه را به جهان مصادره نمایند بی‌تردید حاصل این کار اندیشه کردن فراوان در اوضاع و احوال طبیعی و اجتماعی و تاریخی خویش بوده است و از گذشته‌ی خود پند گرفته‌اند.دکارت می‌گوید: من می‌اندیشم پس هستم، پس ما نیز می‌توانیم بگوییم: من هستم پس می‌اندیشم.» پاپی در ادامه گفتگوی خود به ماهنامه سخن درباره نقش زبان در شعر چنین می‌گوید:« فردینان دو سوسور در تعریف زبان می‌گوید: زبان مجموعه‌ای از نشانه‌هایی است که مردم هم زبان به کار می‌برند. به نظر می‌رسد که این تعریف یک تعریف همه جانبه‌ای است که هر کسی را در هر مکانی متوجه این فهم می‌کند که تنها زبان یک عالم واحد نیست که با آن بتوانیم هم بخوانیم و هم بنویسیم بلکه این تعریف از زبان از جانب عقلای زبان مرتبط با زبان رسمی یک کشور است. بنابراین نگاه سوسور یک نگاه جامع الاطراف به مقوله‌ی زبان است که هر فردی را نسبت به شناخت از زبان در هر مکانی که باشد آگاه می‌کند. بر همین پایه و زیر ساخت از سوسور ، زبان از این نگاه نیز مجموعه‌ای از دال‌ها و مدلول‌های طبیعی و اجتماعی است که کاربرد این دال‌ها و مدلول‌های طبیعی و اجتماعی در هر منطقه با منطقه‌ی دیگر فرق می‌کند زیرا که بستگی به نوع فرهنگ و آداب و رسوم و باورداشت‌ها و البته بافتار طبیعی یک منطقه با منطقه‌ی دیگر دارد. لذا دال‌ها را می‌توان زبان شفاهی مردم نامید و مدلول‌ها را زبان نوشتاری یا اندیشه‌ای ،چون زبان نوشتاری با پشت بند اندیشه و مفهوم شکل می‌گیرد. اما از نگاه فلاسفه زبان وسیله‌ای است برای بیان فکر. انسان اول به یک منظر می‌اندیشد و نشانه‌های آن منظر را کشف و بعدا" تبدیل به مفاهیم می‌کند و این مفاهیم را در قالب زبان بیان می‌دارد. اهمیت زبان در تبدیل آن، به نوشتار است. ماندگاری یک اثر زمانی است که نوشته می‌شود. اندیشه شفاهی چون از خاستگاه و جایگاهی برخوردار نیست و سینه به سینه به مردم منتقل می‌شود ناپایدار است اما اندیشه کتبی چون مستند است پایدار. زبان در پیگیری ادبیات نقش سازنده‌ای را برعهده گرفته‌است. هر هنری با هر ادبیاتی دارای زبان می‌باشد و زبان به عنوان وسیله‌ای است که آن را حمل می‌کند. مهم‌ترین نقش زبان در پیگیری ادبیات کارکرد و پوست اندازی آن در ساحت ادبیات است. زبان مانند یک راننده می‌باشد و ادبیات به مانند یک ماشین. بنابراین حرکت ادبیات توسط زبان صورت می‌گیرد و هر چه قدرکه زبان ادبیات با مطالبات مردم زمان خویش همراه باشد نقش آن پررنگ‌تر است. هر ادبیاتی فرزند زمان خویش است ولی بعضی از آثار ادبی فرازمان اند و یکی از دلایل این فرازمانی بر می‌گردد به نقش زبان در ادبیات که به مرور زمان دچار تطور می‌شود. اوضاع اجتماعی و سیاسی جامعه در تغییر زبان ادبیات بسیار حیاتی است و هر دوره از ادبیات ایران بر گرفته از زبان آن دوره می‌باشد . رویدادهای تاریخی و اجتماعی و سیاسی در یک دوره از جامعه بیانگر تعیین زبان ادبا و روشنفکران آن دوره است. تغییر و تحول جامعه مساوی است با تغییر و تحول زبان. یک شاعر خوب شاعری است که با زمان حرکت می‌کند و زبان اش علاوه بر ایفای نقش زمان خویش به نقش پذیری در زمان‌های دیگر نیز می‌پردازد. نقش زبان در پیگیری ادبیات می‌بایست به گونه‌ای باشد که ادبیات هم جامعه پذیر باشد و هم تعمیم پذ. تعمیم پذیری زبان مهم‌ترین نقش را در پیگیری ادبیات بر عهده گرفته‌است و این تعمیم پذیری هم مختص به عموم در حال است و هم در آینده. کار زبان تنها فلسفیدن در ساختار اثر هنری نیست بلکه به دنبال تصویر معنا و به اصطلاح درون بینی ذات شهودی اثر نیز می‌باشد .»
درباره اجتماع و فرهنگ
421x421پیکسل
عابدین پاپی از جمله نویسندگانی است که درباره‌ی اجتماع و جامعه نظراتی را داده است که می‌توان به گفتارهایی چون 1-واکاوی و بررسی فرهنگ پذیرفتن 2-برنوشتی بر مقوله‌ی تجربه و مرگ و گفتاری از هگل 3-پست مدرن نشانه‌ای به هنگام یا نابه هنگام4-نگره‌ای جامعه شناسانه به مقوله‌ی گذشته در زندگی اجتماعی و زندگی هنری و5-رهیافتی به مقوله «راه رفتن» و کاربرد آن در طبیعت و جامعه اشاره نمود.وی در مقله راه رفتن و کاربرد آن در طبیعت و جامعه می‌گوید:«واژه‌ی راه رفتن به معنی طی کردن راه و یا پیمودن راه است و این راه می‌تواند هنری باشد ویا علمی و اجتماعی و … راه به عنوان بستر شناخته می‌شود و رفتن نیز به معنای حرکت در این بستر . به حرکت در آمدن مبنی بر رسیدن به مقصدی معین را می‌توان راه رفتن نامید. راه رفتن رفتاری است متداول و معلوم که هر بشری ازآن بهره مند شده است و به تعبیری هر انسانی برای زیستن نیاز به جنب و جوش دارد و وسیله‌ای که انسان را به حرکت در می‌آورد پا می‌باشد . پا مهم‌ترین عضو بدن است که به عنوان یک وسیله انسان را به مقصد معلوم می‌رساند . علاوه بر موجودی به نام انسان که از آن به عنوان موجود «دو پا» یاد می‌شود به سایر موجودات نیز به مانند دو بال و چهار پا نیز می‌توان اشاره نمود که این موجودات هم به نوبه خود از نوعی راه رفتن بهره مند شده‌اند . به عنوان مثال: موجودات دوبال با پرواز کردن به سوی آسمان راه رفتن خود را به نمایش می‌گذارند و موجودات چهار پا با استفاده از چهار پای خویش راه رفتن خود را به تصویر می‌کشند و گروه خزندگان نیز با خزیدن بر روی زمین نوع راه رفتن خود را به نمایش می‌گذارند . در یک تعریف جامع از راه رفتن می‌توان گفت راه رفتن عبارت است از نوعی رفتار طبیعی که از جانب بشر و سایر موجودات زنده به انحای متفاوت تصویر می‌شود . آغاز و پیدایش راه رفتن از زمانی است که بشر پا به جهان هستی می‌گذارد و راه رفتن را در کانون خانوادگی خویش و به‌طور تدریجی یاد می‌گیرد . ابتدا می‌آموزد که چگونه بنشیند و بعد چگونه با دو پا و دودست راه برود و بعد از آن چگونه بیاموزد که با دو پا راه برود و بعد چگونه آموختن دو پا، چگونه فرهنگ راه رفتن را در جامعه یاد بگیرد . نوع راه رفتن خود را چگونه با اوضاع و احوال جامعه وفق و همگون سازد . راه رفتن یک مقوله اجتماعی است و از بدو تولد تا زمان مرگ برای همه انسان‌ها لازم و ضروری است و موجودی به نام انسان که در حال تغییر و تکامل است نیاز به آموختن‌های فراوانی دارد که یکی از این آموختن‌ها فرهنگ راه رفتن است . بشر بدون یادگرفتن فرهنگ راه رفتن ، فرهنگ خویش و جامعه را نمی‌تواند بسازد . بشر موجود اجتماعی است و راه رفتن یک فرهنگ اجتماعی است وبشربدون فرهنگ اجتماعی معنا و مفهوم پیدا نمی‌کند . علاوه بر بشر که به عنوان موجودی با فرهنگ شناخته شده‌است و فرهنگ راه رفتن نیز از ویژگی‌های انسانی آن به شمار می‌آید در سایر موجودات زنده به مانند دوبال‌ها و چهارپایان نیز فرهنگ راه رفتن امری متداول است به گونه‌ای که می‌توان فرهنگ راه رفتن را در اشکال متفاوت مشاهده نمود . به عنوان مثال: پرواز عقاب با پرواز کبوتر اگر چه هر دو پرواز می‌کنند اما نوع و حالت پرواز و کیفیت پرواز این دو متفاوت است و یا پلنگ و گرگ گرچه هر دو راه می‌روند اما نوع راه رفتن این دو با هم متفاوت می‌باشد . اسب و الاغ نیز به همین شکل است زیرا که نوع راه رفتن آن‌ها با هم متفاوت است . در یک جمع بندی کلی از مقوله راه رفتن از لفظ تا معنا درمی یابیم که فرهنگ راه رفتن به همان اندازه که در بین مردم متفاوت بوده به همان اندازه نیز می‌تواند در بین موجودات دیگر متفاوت باشد و حضور آن به عنوان یک نیاز حتمی وذاتی در بین همه موجودات احساس می‌شود .»وی در ادامه‌ی همین گفتار می‌افزاید : «راه رفتن انواع مختلفی دارد و هرکدام در فرهنگ مردم نقش سازنده‌ای دارند که می‌توان به: 1-راه رفتن اکتسابی2-راه رفتن موروثی3- راه رفتن ذاتی (فطری)4-راه رفتن اجتماعی5-راه رفتن فرهنگی وهنری6-راه رفتن علمی 7-راه رفتن عمومی8-راه رفتن عمر9-راه رفتن اندیشه10-راه رفتن آرام و آهسته 11-راه رفتن متوسط13-راه رفتن تند اشاره نمود.
رهیافتی به مقوله‌ی «راه رفتن» و کاربرد آن در طبیعت و جامعه
گذری مفهومی به نقش قد در شعر
نگره‌ای به باب شدن ، مد شدن و اندیشه شدن در …
بازگفتی از زمان و نقش آن در شعر
ماهنامه فرهنگی و ادبی سخن
گفتارها یا مقالات
الف )گفتارهای ادبی (نظر، اندیشه و نقد ادبی)
برآمدی بر صنعت هنری آیرونی در ادبیات و شعر
جستاری در شعر هایکو و شعر کوتاه فارسی
رویکردی آیدتیک به گفتمان زیباشناختی
حرکت در تغییر ، حرکت در تحول و حرکت در تطور در شعرنو مثلثی مختلف الاضلاع
رویکردی مفهومی به پرسمان نظرومنظردرادبیات وشعر
رویکردی مفهومی به تز ،آنتی تزوسنتزدرادبیات وشعر
گذاری در مکاتب ادبی جهان
نگاهی مینی مالیزم به ساده‌نویسی وسخت نویسی
نگرشی بهپارانوئیددرحوزه‌ی شعر
"رویکردی به بدبینی و خوش بینی در شعر
نگره‌ای به بود طبقاتی و نمودطبقاتی درهنرشعر
جستاری در مقوله‌ی معرف، معرف و تعریف و پدیده‌ای به نام شعر و شاعر
مقوله‌ای به نام داشته‌ها و نداشته‌ها و پدیده‌ای به نام شعر
نگاهی به تولد ، حیات و مرگ درشعر
رویکردی به گفتمان کاریزماتیک ونقش آن درادبیات وشعر
گذری مفهومی به نقش قد در شعر
بر نگاشتی به زندگی و مرگ در شعر
بازگفتی از زمان و نقش آن در شعر و هنر(ناشر: مجله‌ی ویستا،شهریورماه 1397)
شعر امروز و مقوله‌ای به نام الیناسیون(ناشر: روزنامه آرمان،آبان 1394)
بازشناختی از اتیمولوژی متن
بیان شناسی در پارادایم زبان شعر حافظ
فروغ فرخزاد شاعری لیبرال و لیبرتی است
روانشناختی پیش سازها و پس سازها در شکل گیری اندیشه‌ی ادبی احمد شاملو
رهیافتی در روانشناختی واژه(ناشر: وبگاه آفتاب،شهریورماه 1393)
هنر کارآمد و هنر ناکارآمد(ناشر:روزنامه‌ی ماندگارافغانستان/20سنبله1397)
تاملی در شعر مهاجرت و شعر تبعید(ناشر:سایت آفتاب/مهرماه 1388)
گفتمان منورالفکری در ادبیات و شعر«گامی درپس » و «گامی در پیش » است
رهیافتی مفهومی به اسطوره در ادبیات و هنر(ناشر: کانون فرهنگی چوک/ آذرماه 1395)
نمودی از فقر درون و فقر برون درشعر
رویکردی به مقوله شعر، شاعر ، جامعه و نژادگرایی
دترمینیسم و نقش آن در شعروهنر
رویش پوپولیسم و آنارشیسم در شعر امروز(ناشر: مجله عقربه/ بهار 1397)
بازنمایی از خودبودگی و خود رویگی در شعر(ناشر: کانون فرهنگی چوک/1395)
رویکردی به تکرار معنا( وجود) در هنر شعر(ناشر:مجله عقربه/بهار 1396)
ره آوردی در زیست بوم غزل بعد از انقلاب
برآمدی بر شبیه سازی در شعر
درآمدی بر مبانی نویسندگی و شعر
نگرشی به جامعه پذیری در شعر
سبک رومانتیسم در حوزه ادبیات
کارکرد درمانی و درد مانی شعر در جامعه
درآمدی بر سیر فکری علی باباچاهی درادبیات و شعر
نگره‌ای به مجموعه‌ی«یوما آنادا» از سید علی صالحی(ناشر:کانون فرهنگی چوک/ بهمن ماه 1393)
بسامد خیال در مجموعه شعر «آبی ناگهان» از منصور خورشیدی (ناشر:وبسایت ادبیات پیشرو ایران/تیرماه1393)
رویکردهایی اومانیستی در مجموعه‌ی«مادیان سیاه» از حافظ موسوی
تاملی زبان شناسانه در مجموعه‌ی« سردم نیود»ازپگاه احمدی
گذاری در سیر فکری ابوالفضل پاشا(ناشر:آوای کلار تهران / گفتاورد قلم/ سال نشر:1395)
گپ و گفتی در گفتارهای بهزاد خواجات(ناشر:آوای کلار تهران/گفتاورد قلم /سال نشر:1395)
برساختگی و درساختگی «در وضعیت کوانتوم»از بهزاد خواجات(ناشر: مجله ادبی پیاده رو/فروردین ماه1395)
پریسکه سخنی با ره آوردرزاجمالی در شعر( ناشر:آوای کلار تهران/ گفتاورد قلم، سال نشر:1395)
خود گویی و چند گویی‌هایی عاشقانه_اجتماعی در اشعاری از لیلاکردبچه(ناشر:روزنامه اطلاعات/شهریورماه1397)
صدای عطش کلمات در مجموعه شعر «راه رفتن روی بند»ازروجاچمنکار(ناشر:روزنامه‌ی آرمان/سال نشر:1393)
گریزهایی دیداری و گزین‌هایی شنیداری دراندیشه‌ی شعر ی مهرداد فلاح
با بسامدهای عاشقانه در شعر(غزل) محمد رضا رستم بیگلو(ناشر: مجله‌ی عقربه/شماره‌ی 44-تیرماه 1396)
رمان قلعه‌ی حیوانات نوعی ناتورالیست معنایی است جرج اورول
داستان چه کسی پنیر مرا جابه جا کرد بازگفتی از یک زندگی روانشناسانه است /اسپنسر جانسون
ب )گفتارهای اجتماعی- روانشناسی ،فرهنگی و …)
واکاوی و بررسی فرهنگ پذیرفتن در جامعه
برنوشتی بر مقوله‌ی تجربه و مرگ و گفتاری از هگل
پست مدرن نشانه‌ای به هنگام یا نابه هنگام
رهیافتی به مقوله‌ی «راه رفتن» و کاربرد آن در طبیعت و جامعه
-- نگره‌ای جامعه شناسانه به مقوله گذشته در زندگی اجتماعی و زندگی هنری
نگرشی به مقوله مطالعه و نقش و جایگاه آن در جامعه(ناشر:مجله ادبی پیاده رو/آبانماه1396)
نگاه عوام و تحرک و تغییر اجتماعی نخبگان و هنرمندان دو نگاه در یک نگاه
حقیقت و واقعیت در چند نگاه
-- گذاری در نداشته‌هایمان(ناشر: سایت آفتاب/اسفند93)
-- لباسیسم باطن و ظاهر در جامعه(ناشر:کانون فرهنگی چوک/ بهمن ماه1393)
نیم نگاهی به مقوله خود شیفتگی(ناشر:سازمان تبلیغات اسلامی/ دی ماه 1396)
قدرت و ثروت دو نگاه در یک نگاه
نگره‌ای به باب شدن ، مد شدن و اندیشه شدن در جامعه و هنر(ناشر:کانون فرهنگی چوک/ اردیبهشت 1395)
مفهوم‌شناسی واژه «بودن» و «شدن» و نقش این دو در جامعه
گذری در گفتمان مدرنیسم و پست مدرنیسم
هم زیستی هنرمند با زیست اجتماعی و زیست فکری
تاملی در مقوله پرسش و پرسشگری
گذر و گذاری در روشنگری داریوش شایگان
نگاهی به گفتمان بیان
رویکردی به سانسور و خود سانسوری در جامعه(ناشر:تبیان لرستان/شهریور1395)
در آمدی بر مقوله افسردگی
از امتحان تا تثبیت(ناشر: سازمان تبلیغات اسلامی/ شهریور1397)
گفتمان شانس در یک نگاه(ناشر:آفتاب/ مهر 1388)
تنوع طلبی و تکرارگزینی
خود داوری آفت خود باوری است
فرآمدی بر فرآیند شخصیت
نقش عاطفه و احساس در زندگی
عشق ودوستی نیاز است یانه…
نگاهی به تکبر ، غرور و خودبینی
تاویلی در علم جامعه شناسی
بوم شناسی منطقه حصارک
کرج و مقوله‌ای به نام جمعیت
نقش فرهنگ راه رفتن در شهرستان خرم آباد(ناشر: هفته‌نامه بامداد لرستان)
آلودگی صوتی آفت شهر خرم آباد(ناشر:سایت آفتاب/خرداد 1390)
میهمان نوازی آدابی دیرینه در میان قوم لر(ناشر:تبیان لرستان/ خرداد 1397)
چند گانگی فرهنگی در لرستان(ناشر:هفته نامه بیان لر)
غاپوره‌ای در موسیقی لرستان(ناشر: تبیان لرستان/خرداد1397)
مویه فرآیندی پیش رونده در فرهنگ لرستان(ناشر: تبیان لرستان/خرداد1397)
نگاهی جامعه شناسانه به موسیقی قوم لر
نگاهی به مقوله پرخاشگری در شهرستان خرم آباد
نگاهی به فرهنگ درون محور و برون محوردر لرستان