بله‌ای

بله‌ای یا بلئی ، روستایی از توابع بخش باینگان شهرستان پاوه در استان کرمانشاه ایران است.
این روستا در مجاورت روستای ساتیاری و شهر بانه‌وره قرار دارد.
روستای بله‌ای (میوی) در بهار ۱۳۹۶
مراتع روستای بله‌ای در بهار 1395
دورنمایی زیبا از طبیعت کوه‌های بله‌ای در بهار ۱۳۸۹
روستای بله‌ای (میوی) در تابستان ۱۳۹۶
روستای بله‌ای در تابستان ۱۳۹۶
دورنمایی از روستای بله‌ای (میوی) در سال۹۶ در حالی که تقریبا خالی از سکنه شده‌است
دورنمایی از روستای بله‌ای که تقریبا خالی از سکنه شده‌است در سال ۱۳۹۶
دشت بله‌ای
مراتع روستای بله‌ای (میوی)
کوه‌های بله‌ای
16دورنمایی از کوه‌های روستای بله‌ای
Blahiشجره نامه مردم روستای بله‌ای (با بزرگنمایی و وضوح بالا)
پیشینه تاریخی و چگونگی تاسیس
بر اساس ؛ نسب مردم این روستا یا همان جد اعلای مردم این روستا به شخصی به نام ابراهیم بله‌ای می‌رسد که حدود ۳۰۰ سال پیش ؛ به همراه فرزندان و عشیره‌اش از روستای تخت زنگی در کامیاران به منطقه میوی (به معنای باغ انگور یا تاکستان) در پاوه کوچ کرده و در این منطقه سکونت گزیده و به عمران و آبادی این منطقه اهتمام ورزیده است و با ازدیاد جمعیت خانواده‌اش و به مرور زمان در این منطقه؛ روستای بله‌ای شکل گرفت که دیگر امروزه کمتر به این منطقه میوی گفته می‌شود و به آن بله‌ای می‌گویند.
از حدود سیصد سال پیش مردم روستای بله‌ای از زمان جد اعلایشان ابراهیم بله‌ای با ازدیاد جمعیت و اهتمام به آبادانی منطقه، تا حدود ۵۰ سال پیش مراتع گسترده‌ای را از حد فاصل روستای منصور آقایی تا روستای ساتیاری را در دست داشتند و در این زمان جمعیت مردم بله‌ای خیلی بیشتر از روستاهای مجاورش؛ مثل بانوره که امروزه تبدیل به یک شهر گردیده است، بود.
در سال ۱۳۲۹ بلئی دهی از دهستان جوانرود بخش پاوه شهرستان سنندج با جمعیت ۱۱۰ نفر بود. آب این ده از چشمه، و محصول آن غلات، لبنیات و توتون بود.
با پیروزی انقلاب و گسترش سیستم آموزشی درمنطقه؛ اکثریت فرزندان بله‌ای با موفقیت‌های علمی در ورود به دانشگاه‌ها و مراکز علمی کشور و استخدام شدن در ارگان‌های دولتی شهرهای اطراف؛ به مرور زمان مردم این روستای پرجمعیت به شهرهای پاوه؛ روانسر؛ کرمانشاه و سنندج مهاجرت کردند و این روستا تقریبا خالی از سکنه شد؛ به حدی که ساکنین این روستا در سال ۱۳۸۵، ۲۹ نفر (۷خانوار) بودند و درسال 1395 ساکنین آن تنها سه خانوار بودند.
وجه تسمیه بله‌ای
نام اصلی و قدیمی این روستا میوی (ریاکو) نام داشت که بعدها به علت مهاجرت و سکونت ابراهیم بله‌ای و عشیره‌اش که ریشه و نسب آنها به مردم بله‌ای که در روستای تخت زنگی کامیاران ساکن هستند می‌رسد که از زمان مهاجرت ابراهیم بله‌ای و عشیره‌اش از روستای تخت زنگی کامیاران به میوی پاوه، مردم روستاه‌های اطراف و مناطق هم جوار به علت نسب بله‌ای اش به او و عشیره‌اش بله‌ای می‌گفتند که به همین علت این روستا به مرور زمان بله‌ای (بله یی؛ بلئی) نام گرفت.
نسب و ریشه مردم بله‌ای
براساس گفته‌های معمرین بله‌ای که سینه به سینه از جد اعلایشان نقل شده است که از ابراهیم بله‌ای نقل کرده‌اند که نسب او در تخت زنگی به پیر خضر شاهو (در زبان محلی مردم بله‌ای پیر خوری شاوه ) می‌رسد.
که این پیرخضر شاهو همان سید محمد زاهد است که از نوادگان امام موسی کاظم و از نسل خلیفه چهارم و خلیفه اول اهل سنت میباشد.
در این خصوص مهمترین سندی که از پیر خضرشاهو در دسترس است به این شرح است:
سید محمد زاهد که در این زمان مشهور به پیر خضر شاهو است، از نبیره علی بن موسی الرضا می‌باشد، وقتی که از زیارت مکه به کردستان (اواخر قرن ششم هجری) بازآمده از گنجویه (که اکنون شاهو نام دارد) می‌گذرد و مدت کمی در آنجا اقامت می‌کند؛ سید محمد به جهت پرهیزکاری و وارستگیش به زاهد مشهور گردیده و نیز به سبب کثرت و برجستگی خدماتش نسبت به دین اسلام و مجاهداتش در راه اعتلای این آیین جاودانه، به ظهیرالدین اشتهار یافته‌است.
(به نقل از کتاب سراج الطریق به نقل از کتاب جامع الکرامات علامه ملا ابوبکر مصنف چوری از دانشمندان کرد اواخر قرن دهم)
براساس این سند؛ نسب پیر خضرشاهو در ۲۷ نسل قبل به حضرت علی بن ابی طالب (رض) می‌رسد؛ که در حدود سال ۶۰۰ هجری از مکه به سمت کردستان آمد که مورد تکریم و احترام فراوان مردم قرارگرفت و دردامنه‌های کوه شاهو سکنی گزید.
این نقل قول از ابراهیم که جد اعلای مردم بله‌ای است؛ که نسبش در تخت زنگی به پیر خضر شاهو می‌رسد، به دو دلیل درست است :
اولا: براساس سند ذکر شده هنگامی که پیرخضراز مکه به کردستان آمد محل استقرارش گنجویه (شاهو) بوده است و کوه زرنه که تخت زنگی در دامنه آن است در ابتدای سلسله کوه شاهو می‌باشد و در آن زمان و ازاین حیث دامنه‌های کوه زرنه به علت سرسبزتر بودن و حاصلخیزتر بودن؛ مناسبترین مکان بوده است.
ثانیا: روستای لون سادات که در مجاورت تخت زنگی قرار دارد سکونت گاه قدیمی خاندان سادات حسینی است که این خاندان همگی از تبار پیرخضر می‌باشند و تحقیقات در خصوص شجره سادات حسینی این موضوع را ثابت کرده‌است و لازم به ذکر است که لون سادات از زمانهای قدیم روابط سببی و نسبی فراوانی با مردم تخت زنگی داشته‌اند؛ به حدی که این نسبت‌های فامیلی سبب گردیده‌است که شجره نامه مردم این دو روستا در هم تنیده شده باشد و می‌توان گفت ابراهیم نیز نتیجه همین روابط سببی بین تخت زنگی و لون سادات است و از تبار پیر خضر می‌باشد.
شناخت مردم بله‌ای و وضعیت امروزه مردم بله‌ای
شناسنامه‌های بله ای‌ها که امروزه اکثرا در شهرهای کرمانشاه؛ پاوه؛ روانسر؛ سنندج و جوانرود زندگی می‌کنند، بیشتر با نامهای خانوادگی: ابراهیمی؛ شریفی؛ موسی‌زاده؛ بهرامی؛ بهرامی نیا؛ محمودی؛ کریمی؛ مرادی؛ احمدی؛ رحمان زاده است؛ امروزه مردم بله‌ای تقریبا ۱۰۰ درصد آنها شغلی غیر از دامداری و کشاورزی دارند و اکثرا در مناصب دولتی؛ بانکها؛ بیمارستانها و شرکت نفت و آموزش و پرورش بعضا در مناصب مهم مدیریتی؛ مشغول به کار و زندگی هستند.
جمعیت روستای بله‌ای
جمعیت مردم روستای بله‌ای در حال حاضر حدود ۲۰۰ خانوار است که تنها سه خانوار در خود روستا زندگی می‌کنند و این روستا تقریبا خالی از سکنه شده‌است. این روستا در دهستان شیوه‌سر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۹ نفر (۷خانوار) بوده‌است. در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا زیر سه خانوار بوده‌است.