مرتضی صمدیه لباف

مرتضی صمدیه لباف از اعضای برجسته سازمان مجاهدین خلق ایران به ویژه در دوره تغییر ایدئولوژی سازمان در سال ۱۳۵۴ بود.
وی به همراه مجید شریف واقفی که در آن دوره از رهبران سازمان بود به دلیل پافشاری بر عقاید اسلامی خود که همان راه و روش اصلی سازمان قبل از تغییر ایدئولوژی سازمان به مارکسیسم بود با رهبر اصلی سازمان تقی شهرام به اختلاف برخوردند و بطور مخفیانه به ایجاد و عضوگیری در شاخه اسلامی سازمان (همان روش اولیه و اصیل سازمان) پرداختند و همین عامل ترور هر دوی آن‌ها را توسط راس سازمان تقی شهرام در اردیبهشت ۱۳۵۴ رقم زد. در این ترورها و تصفیه‌های خونین درون سازمانی مجید شریف واقفی به قتل رسید اما مرتضی که از ناحیه فک دچار آسیب شده بود ترورش ناکام می‌ماند جسم زخمیش را به بیمارستان سینا می‌رساند و در آنجا توسط عناصر ساواک بازداشت می‌شود.
زندگی‌نامه
مرتضی صمدیه لباف در سال ۱۳۲۵ در یک خانواده کاملا مذهبی در شهر اصفهان به دنیا آمد. بعد از تحصیلات ابتدایی و متوسطه در زادگاهش، در رشته مهندسی فیزیک در دانشگاه آریامهر(دانشگاه صنعتی شریف) مشغول تحصیل شد. در دانشگاه با محمد یزدانیان عضو سازمان مجاهدین آشنا شد و در ۱۳۵۰ به عضویت سازمان مجاهدین خلق ایران درآمد. وی بعد از ضربه سال ۵۰ که تعداد زیادی از اعضای سازمان دستگیر شدند مجبور شد زندگی مخفیانه‌ای در خانه‌های تیمی سازمان آغاز کند. در بسیاری از عملیات‌های این سازمان شرکت داشت اما ساواک تا سال ۵۳ از مخفی شدن وی اطلاعی نداشت و گفته می‌شود در مدت دو سال (۵۲–۵۰) مجبور شده‌است ۱۱ بار خانه خود را تغییر دهد. در سال۵۳ رهبران سازمان شامل متشکل از تقی شهرام، بهرام آرام و مجید شریف واقفی بود. بعد از تغییر ایدئولوژی سازمان به مارکسیسم توسط تقی شهرام، مجید شریف واقفی که به دلیل اعتقادات مستحکم مذهبی که داشت با شهرام به مشکل برخورد و ظاهرا اعلام جدایی از سازمان کرد. مرتضی هم که مانند مجید اعتقادات مذهبی قوی داشت تغییر ایدئولوژی را نپذیرفت و مخفیانه با مجید شریف واقفی و سعید شاهسوندی شروع به عضوگیری در شاخه اسلامی سازمان کردند. مرتضی به ظاهر با شاخه اعضای تقی شهرام همکاری می‌کرد به قصد دریافت اسلحه و مهمات. وی حتی در ترورهای مهمی هم با وحید افراخته (که خودش تحت مسئولیت مجید شریف واقفی بود و حالا بعد از حذف مجید از سازمان جایگزین او شده بود) همکاری کرد از جمله در ترور تیمساررضا زندی پور (رئیس کمیته مشترک ضد خرابکاری ساواک)و ترور چند مستشار آمریکایی همکاری داشت.مرتضی صمدیه لباف در تیراندازی و استفاده از سلاح و مهمات مهارت بسیار بالایی داشت. مرتضی و مجید و سعید شاهسوندی در مدت کوتاهی افراد زیادی را در شاخه اسلامی سازمان عضوگیری کردند ولی در نهایت لیلا زمردیان همسر مجید که به دلیل اینکه در شاخه مارکسیستی سازمان فعالیت می‌کرد این اقدام آن‌ها را به تقی شهرام اطلاع می‌دهد و شهرام نیز مجید شریف واقفی را به عنوان خائن شماره۱ مرتضی صمدیه لباف را خائن شماره۲ و سعید شاهسوندی را خائن شماره۳ نامید و از آنجاییکه در سازمان‌های چریکی حکم خیانت اعدام است بطور غیابی برای آن‌ها حکم اعدام صادر کرد و وحید افراخته را مسئول ترور مجید و مرتضی انتخاب کرد. از طرفی لیلا زمردیان که خواهان حل مسائل همسرش مجید و تقی شهرام بود از هر دو می‌خواهد که طی ملاقاتی صحبتهای نهایی خود را بکنند و لیلا این قرار ملاقات سازمان با مجید و مرتضی را ترتیب می‌دهد. اما شهرام که حکم اعدام آن‌ها را صادر کرده بود قصد حذف هرچه زودتر آن‌ها را داشت. سرانجام در روز ۱۶ اردیبهشت ۱۳۵۴ وحید افراخته به همراه حسین سیاه کلاه و محسن خاموشی؛ مجید شریف واقفی را که بر سر قرار در سه‌راه خیابان بوذرجمهری حاضر شده بود با تیر از پای درآوردند و عصر همان روز که با مرتضی قرار ملاقات داشتند، وحید افراخته و مرتضی که در خیابان گرگان یکدیگر را دیدند و از آنجا به خیابان فرعی سلمان فارسی وارد شدند. پس از طی مسافتی، مرتضی که از حدود ۵۰ متری یک نفر را دیده بود که از داخل کوچه‌ای به این سو سرک می‌کشید به وحید افراخته گفت: «منطقه پلیسی است برگردیم.» وحید قبول نکرد بالاخره صمدیه گفت: «من بر می‌گردم.» هنگام برگشتن وحید افراخته برای از دست ندادن فرصت، اسلحه‌اش را کشید و به سوی او شلیک کرد. تیراندازی وحید در سازمان شهرت داشت ولی سرعت انتقال صمدیه لباف فرصت‌های دیگر را از وحید گرفت. صمدیه خود در این زمینه می‌گوید: «در همان تاریکی، دیدم وحید دست به اسلحه برد. من هم پیش دستی کردم و تیراندازی کردم و چون صدای شلیک تیر بلند شد، او فرار کرد.» در این ماجرا فک و صورت مرتضی صمدیه تیر خورد. وحید بعدا در کمیته مشترک گفت: «مرتضی می‌توانست مرا بزند، ولی به دور و بر من شلیک می‌کرد» وقتی ماموران از صمدیه پرسیدند که چرا وحید را نزدی؟ پاسخ داد: «تیراندازی‌ام فقط برای ترساندن او بود.» مرتضی پس از مجروح شدن، سوار یک وانت شد سلاح خود را ضمن حرکت در جوی خیابان انداخت و به منزل برادرش رفت. چون وضع جسمانی‌اش وخیم بود، برادرش او را به بیمارستان سینا رساند و طبق قراری که با مرتضی گذاشت، منطقه را ترک کرد. مرتضی وانمود کرد که خودش به بیمارستان آمده‌است. مرتضی با این ترفند که سارق مسلح بوده و با همکارانش اختلاف پیدا کرده و آن‌ها او را زده‌اند در آنجا بستری شد. پلیس مستقر در بیمارستان به وی مشکوک شده، به ساواک اطلاع داد. ساواک که عکس‌های فراری‌ها را در اختیار داشت، وی را شناسایی و پس از معالجات اولیه مرتضی را به کمیته مشترک منتقل کرد.
محاکمه و اعدام
مرتضی صمدیه لباف در آنجا اعلام داشت که: «عده‌ای در سازمان مارکسیست شده‌اند و چون من دیگر نمی‌خواستم کار کنم و به دنبال زندگی بودم قصد ترور مرا داشتند.» با دستگیری وحید افراخته در مرداد ماه ۱۳۵۴ وضع صمدیه لباف به عنوان ورزیده‌ترین عنصر نظامی سازمان که در ده‌ها عملیات نظامی شرکت داشت، به کلی تغییر کرد. وحید تمام اطلاعاتی را که از او داشت، لو داد و ساواک را شوکه کرد. به دنبال اعترافات وحید افراخته (که با لو دادن تمامی اطلاعات سازمان قصد نجات خودش از اعدام را داشت)، صمدیه لباف به شدت تحت فشار و شکنجه قرار گرفت. طاهره سجادی (همسر غیوران) در کتاب خاطراتش (خورشیدواره) در رابطه با صمدیه می‌نویسد: «من را که به داخل اتاق بازجویی بردند حسینی و عضدی نشسته بودند. شروع کردند به هتاکی کردن، فحش‌های رکیک دادن، حرف‌های زشت زدن و بعد گفتند صمدیه لباف را بیاورند. صمدیه فقط یک پیژامه پایش بود، صورتش آن قدر زرد شده بود، مثل این که آن را داخل زردچوبه کرده‌اند، زنجیر به دست‌ها، پاها و گردنش بود. با این وضع و صدای زنجیر او را داخل آوردند. صمدیه با این که در آن وضعیت بود، اما مشخص بود از روحیه بسیار بالایی برخوردار است، برقی را در چشمانش می‌شد دید. من چند بار که صمدیه لباف را در حال بازجویی و شکنجه دیدم، حالت خاصی داشت، بسیار صبورانه شکنجه‌ها را تحمل می‌کرد و نسبت به بازجوها با بی‌اعتنایی و تمسخر روبه رو می‌شد.» وی در بخش دیگری از خاطراتش می‌نویسد: «بعد از دو روز مرا به قسمتی از کمیته که عکاسی در آن قرار داشت بردند. در گوشه‌ای از این محل بر روی یک تخت فلزی فنری، مرد برهنه‌ای (از کمر به بالا) را بسته بودند و بازجو چراغ الکلی لوله بلندی را در دست داشت که شعله آن را زیر تخت می‌گرفت. با حرارت چراغ، فنر داغ می‌شد و بدن او را می‌سوزاند، قلبم فشرده شد، نمی‌دانم کی بود، به نظرم رسید صمدیه لباف است.» طبق گفته همرزمان مرتضی صمدیه از جمله سعید شاهسوندی، او و مرتضی تلاش بسیاری در عدم دادن اطلاعات سازمان به ساواک کردند و در زیر شکنجه هم فقط اطلاعات سوخته می‌دادند اما با لو دادن کامل اطلاعات سازمان و ترورهای انجام شده توسط سازمان که توسط وحید افراخته به ساواک فاش شد در نهایت مرتضی صمدیه لباف به اعدام محکوم شد و در ۱۱ بهمن ۱۳۵۴ بهمراه وحید افراخته، محسن خاموشی و جمعی دیگر از اعضای دستگیر شده سازمان (منیژه اشرف زاده کرمانی، محمد طاهر رحیمی، محسن بطحایی، ساسان صمیمی بهبهانی، مرتضی لبافی نژاد، عبدالرضا منیری جاوید)تیرباران شد.