ملکه-در-پارلمان

اصطلاح " ملکه-در-پارلمان" - یا در طول سلطنت یک پادشاه مرد، اصطلاح " شاه-در-پارلمان" - یک اصطلاح فنی در حقوق قانون اساسی در قلمروهای همسود است. گاهی اوقات - و بیشتر در بریتانیا - به جای این اصطلاح از عنوان پادشاه\ملکه در پارلمان تحت نظر خداوند استفاده می‌شود. این اصطلاح به نقش قانونگذاری اشاره دارد که برای قانونگذاری با پارلمان عمل می‌کند. اگر پارلمان دو مجلسی باشد، این عملکرد شامل هر دو مجلس سفلی و علیا می‌شود.‌های تصویب شده توسط هر دو مجلس، برای موافقت سلطنتی به پادشاه یا نماینده پادشاه یعنی فرماندار کل یا یا فرماندار ارائه می‌شود. با اعطای موافقت سلطنتی، لایحه به قانون تبدیل می‌شود. به لایحه‌هایی که پارلمان تصویب کرده است، تا قبل از موافقت سلطنتی، مصوبه اولیه قانونگذاری یا گفته می‌شود. علاوه بر این، مصوبه پارلمان ممکن است برای تایید فرایند باشد که می‌تواند توسط تاج ایجاد شود و منوط به تصویب، یا عدم مخالفت پارلمان است.
مفهوم تاج به عنوان بخشی از پارلمان، مربوط به ایده است؛ به این معنی است که شاخه اجرایی و شاخه قانونگذاری دولت به هم پیوند (جوش) خورده‌اند. این مفهوم، یک مفهوم کلیدی از نظام حکومت وستمینیستر است که در انگلستان توسعه یافته و در کشورهای همسود و برخی کشورهای دیگر از آن استفاده شده است. این مفهوم با ایده تفکیک قوا تناقض دارد. مشخصا، استفاده از لغات "تاج" و "پادشاه" یا "ملکه" در پارلمان‌های قلمروهای همسود، به نوعی از تئوری قانون اساسی اشاره دارد که می‌گوید اقتدار یا حاکمیت نهایی، در دست پادشاه است، ولی به مقامات منتخب یا منصوب واگذار می‌شود. در کشورهای فدرال قلمروهای همسود، مفهوم "تاج-در-قوه-مقننه" تنها در مواردی کاربرد دارد که بخش‌های جدا از سلطنت به حساب می‌آیند و در حوزه خود، حق فرمانروایی دارند؛ مانند ایالت‌های استرالیا یا استان‌های کانادا. در سطح پارلمان ایالت‌ها و استان‌های قلمروهای استرالیا و کانادا که پادشاهی نیستند - یعنی قدرت عالی یا مطلق ندارند - هیچ معادلی برای این مفهوم قانون اساسی وجود ندارد. لازم به ذکر است که قوه قانونگذاری قلمروها، قدرت خود را به طور مستقیم از پادشاه دریافت نمی‌کنند و به جای آن، اختیارات توسط پارلمان فدرال به آن‌ها واگذار شده است. به همین ترتیب در شوراهای شهر و دیگر در کشورهای همسود هم از ایده "تاج-در-شورا" استفاده نمی‌شود، چرا که قدرت دولت‌های محلی، از یک منشور یا مصوبه به دست می‌آید که می‌تواند به طور یک جانبه، توسط یک سطح بالاتر از دولت اصلاح شود و تغییر یابد.
به دلیل جایگاه پادشاه در تصویب قوانین، در مصوبه‌های پارلمان ممکن است نام پادشاه به همراه نام یک یا دو قسمت دیگر از پارلمان را ذکر کند. برای مثال، مصوبه‌های مجلس بریتانیا با این عبارت شروع می‌شود: "توسط عالی‌ترین علیاحضرت، ملکه، و توسط و با مشاوره و رضایت اربابان معنوی و دنیوی و عوام در این مجلس که گرد آمده و با قدرت همین مقامات به شرح زیر تصویب شد…" این عبارت، زمانی که این لایحه‌ای تحت مفاد تصویب شود متفاوت است و شامل موافقت مجلس اعیان نمی‌شود. به طور مشابه، مصوبه‌های پارلمان کانادا معمولا شامل این بند مصوب است:: "در حال حاضر، بنابراین، علیاحضرت، توسط و با مشاوره و موافقت سنا و مجلس عوام به شرح زیر تصویب می‌کند که …"
در استرالیا و تووالو، از آنجایی که ملکه بخشی از پارلمان باقی می‌ماند، نیازی به اشاره به نام ملکه در ماده مصوب نیست. در این دو کشور، ماده مصوب ساده است. در استرالیا از عبارت "پارلمان استرالیا تصویب می‌کند که…" و در تووالو از عبارت "مصوب پارلمان تووالو …" استفاده می‌شود. این موضوع را می‌توان به عنوان تفاوتی دانست که نشان می‌دهد که آیا پارلمان قانونگذار اصلی است یا ملکه. به همین ترتیب، استان کبک از ماده مصوب سبک وستمینیستر استفاده نمی‌کند. قوانین مصوب استانی در کبک از این عبارت استفاده می‌کند: پارلمان کبک به این ترتیب تصویب می‌کند که …"
نیز از رویکرد متفاوتی استفاده می‌کند: با اینکه مصوبه‌ها به موافقت سلطنتی احتیاج دارد، اختیارات پارلمان اسکاتلند از طرف پارلمان بریتانیا واگذار شده است و هیچ مفهوم معادل مستقیمی مانند "ملکه-در-پارلمان-اسکاتلند" وجود ندارد. به جای عبارت ماده مصوب که در مصوبه‌های بریتانیا دیده می‌شود، در مصوبه‌های پارلمان اسکاتلند، این عبارت بالای عنوان بلند مصوبه قرار می‌گیرد: "لایحه این مصوبه پارلمان اسکاتلند، در تاریخ … توسط پارلمان تصویب شد و در تاریخ … با آن موافقت سلطنتی شد."