آزادی از فقر (نقاشی)

آزادی از فقر ، تصویر شکرگزاری یا من برای کریسمس خانه خواهم بود ، سومین نقاشی رنگ روغن از مجموعه آزادی‌های چهارگانه اثر هنرمند آمریکایی نورمن راکول است. این نقاشی از سخنرانی وضعیت کشور آمریکا که در ۶ ژانویه ۱۹۴۱ توسط فرانکلین روزولت در برابر کنگره ایراد شد و به سخنرانی آزادی‌های چهارگانه مشهور است، الهام گرفته‌است.
این نقاشی در نوامبر ۱۹۴۲ تکمیل شد و در شماره ۶ مارس ۱۹۴۳ مجله ستردی ایونینگ پست منتشر شد. تمام افرادی که در نقاشی دیده می‌شوند، از اقوام و دوستان راکول در آرلینگتون ورمانت هستند. راکول از تمام آن‌ها به صورت جداگانه عکس‌برداری کرد و از این عکس‌ها برای خلق اثرش بهره برد. این اثر گروهی از افراد را ترسیم کرده که برای صرف ناهار روز تعطیل دور میز ناهارخوری جمع شده‌اند. استفاده راکول از رسوم روز شکرگزاری در اثر باعث شده تا اثر به‌طور مجزا به نمادی از تعطیلی روز شکرگزاری و جمع شدن تمام اعضای خانواده دور هم، تبدیل شود. پست این نقاشی را با همراهی جستاری از کارلوس بلوسان منتشر کرد. این جستار علی‌رغم وجود بسیاری دشواری‌های جامعه‌شناختی خارج از آمریکا، از جانب کسانی سخن می‌گوید که درگیر دشواری‌های اقتصادی-اجتماعی هستند و این مسئله او را به سمت شهرت راند.
این نقاشی منشا طیف وسیعی از اقتباس، پارودی و استفاده‌های دیگری مانند جلد کتاب نورمن راکول، تصویرساز در ۱۹۴۶ شد. اگرچه این تصویر در ایالات متحده آمریکا محبوب بود و چنین ماند، باعث اعتراضاتی در اروپا شد که در آن زمان اوقات سختی را به خاطر جنگ از سر می‌گذراند. به لحاظ هنری، این اثر نمونه تحسین‌شده‌ای از غلبه بر چالش استفاده از رنگ سفید روی رنگ سفید است و یکی از مشهورترین آثار راکول به حساب می‌آید.
پیشینه
"سومین آزادی، آزادی از فقر و نیاز است که به زبان اصطلاحات جهانی، به معنای فهمی اقتصادی است که برای هر ملتی، یک زندگی سالم و صلح‌آمیز را تضمین کند، در همه‌جای جهان."
آزادی از فقر سومین نقاشی رنگ و روغن مجموعه آزادی‌های چهارگانه اثر نورمن راکول است. این نقاشی از سخنرانی وضعیت کشور آمریکا فرانکلین روزولت و مشهور به آزادی‌های چهارگانه که در ۶ ژانویه ۱۹۴۱ در برابر کنگره هفتادوهفتم آمریکا ایراد شده، الهام گرفته‌است. در اوایل دهه ۱۹۴۰، آزادی‌های چهارگانه‌ای که روزولت مطرح کرد، برای بسیاری هنوز مبهم و انتزاعی به نظر می‌آمد اما دولت‌مردان از آن‌ها برای تقویت میهن‌دوستی استفاده کردند. موضوع آزادی‌های چهارگانه بعدتر به بیانیه جنگ جهانی دوم کشورهای متفق، منشور آتلانتیک راه یافت و بخشی از منشور سازمان ملل متحد شد. این مجموعه نقاشی‌ها به همراه جستارهایی از نویسندگان برجسته طی چهار هفته متوالی در ستردی ایونینگ پست منتشر شد: آزادی بیان (۲۰ فوریه)، آزادی پرستش (۲۷ فوریه)، آزادی از فقر (۶ مارس) و آزادی از ترس (۱۳ مارس). نهایتا پوستر نقاشی‌های این مجموعه به صورتی وسیع منتشر و به ابزاری در دست دولت ایالات متحده برای فروش اوراق قرضه جنگی مبدل شد.
توصیف
این تصویرسازی یک نقاشی رنگ روغن روی بوم در ابعاد است. موزه نورمن راکول این اثر را یک تصویرسازی به عنوانی مکمل موضوع متن ستردی ایونینگ پست خوانده با این قید که تصویر همچنان دارای بیان بصری مستقلی نیز است.
نقاشی مادری با پیش‌بند را نشان می‌دهد که یک بوقلمون کباب‌شده را جلوی خانواده‌ای متشکل از چندین نسل می‌گذارد و ارزش‌های خانوادگی ایدئال راکول را نمایش می‌دهد. پدر با علاقه و تایید از راس میز که عنصر مرکزی نقاشی نیز هست، به این لحظه نگاه می‌کند. به گفته لنی بنت رومیزی چین‌خورده نشان می‌دهد که این موقعیتی ویژه است تا «آنچه داریم را با آن‌ها که دوست‌شان می‌داریم، تقسیم کنیم.» روی میز ظرفی از میوه، کرفس، خیارشور و چیزی که به نظر سس کرنبری می‌رسد، وجود دارد. به گفته ریچارد هالپرن یک ظرف نقره دربسته هم روی میز هست که به صورت سنتی داخلش سیب‌زمینی می‌گذارند اما بنت این ظرف را ظرف دربسته کسرول توصیف می‌کند. کارد و چنگال‌ها کمتر از نمایش سفید پارچه کتان رومیزی، بشقاب‌های سفید و لیوان‌های پر از آب، برجسته شده‌اند. افراد حاضر در نقاشی هنوز شروع به خوردن غذا نکرده‌اند و نقاشی، تقابل بشقاب‌های خالی و فضای خالی میان آن‌ها با تصاویر فراوانی و وفور بیش‌ازاندازه را نشان می‌دهد.
خلق اثر
در اواسط ژوئن ۱۹۴۱ راکول طرح‌های کشیده‌شده با زغال آزادی‌های چهارگانه را به هیئت اداره اطلاعات جنگ ایالات متحده (اودبلیوآی) ارائه کرد. کارهای او از سوی یک مقام رسمی که گفته بود «در جنگ قبلی شما تصویرگران پوسترها را طراحی کردید. در این جنگ قصد داریم از هنرمندان هنرهای زیبا، یعنی هنرمندان واقعی، استفاده کنیم.» رد شد. بااین‌همه سردبیر ستردی ایونینگ پست، بن هیبس ظرفیت این مجموعه را دریافت و راکول را تشویق کرد تا آن‌ها را فورا آماده کند. در اوایل پاییز همان‌سال، نویسندگان جستارهای همراه آزادی‌های چهارگانه نوشته‌های‌شان را تحویل دادند. نگرانی راکول این بود که جستار بلوسان برای آزادی از فقر با نقاشی هماهنگی ندارد. در میانه نوامبر، هیبس برای راکول نامه نوشت و از او خواست کار سوم را به همان صورت سابق انجام دهد و طرح را عوض نکند. هیبس نگرانی راکول در مورد موضوع را بی‌مورد خواند و برایش توضیح داد که تنها کافی است تصویرسازی همان عنوان جستار را داشته باشد تا اتحاد موضوعی. او راکول را با این هشدار که به‌زودی چاپ چهاررنگ از سوی دولت ممنوع ممنوع می‌شود و مجله مجبور خواهد شد کار را به صورت دورنگ چاپ کند، تحت فشار گذاشت.
آشپزمان، غذا را پخت و من نقاشی‌اش را کشیدم و همگی غذا را خوردیم. این یکی از معدود دفعاتی بود که من مدل نقاشی‌ام را خوردم.
در ۱۹۴۲ راکول تصمیم گرفت تا از همسایه‌هایش به عنوان مدل نقاشی‌های مجموعه استفاده کند. او در آزادی از فقر از اتاق نشیمن خودش برای مکان نقاشی استفاده کرد و از همسایگانش به عنوان منتقد، مشاور و مدل بهره برد. راکول برای این نقاشی از آشپزش در حالی که بوقلمون را برای روز شکرگزاری ۱۹۴۲ روی میز می‌گذاشت، عکس گرفت. او گفته که بوقلمون را همان‌روز نقاشی کرده و برخلاف آزادی بیان و پرستش، اجرای این نقاشی دشوار نبود. همسر راکول، مری به همراه آشپز خانواده، خانم تادئوس ویتن، که در حال گذاشتن بوقلمونی که آن روز خانواده راکول خوردند روی میز است، در نقاشی حضور دارد. از ۹ فرد بزرگ‌سال و دو کودک به تصویر درآمده، در استودیوی راکول عکس‌برداری شد و راکول بعدتر نقاشی‌شان را کشید. مدل‌ها (به صورت ساعت‌گرد از ویتن) عبارتند از لستر براش، فلورنس لیندسی، نانسی مادر راکول، جیم مارتین، آقای ویتن، مری راکول، چارلز لیندسی و فرزندان هوسینگتن. جیم مارتین در هر چهار نقاشی مجموعه حضور دارد. شرلی هوسینگتن دختری که در انتهای میز نشسته در آن زمان شش‌سال داشت.
پس از این‌که مجموعه آزادی‌های چهارگانه در ستردی ایونینگ پست به چاپ رسید، مجله تصمیم گرفت نسخه‌هایی از مجموعه را برای فروش به عموم عرضه کند و در نهایت ۲۵،۰۰۰ سفارش دریافت کرد. علاوه‌براین، «اودبلیوآی» که شش‌ماه پیش از آن از به‌کار گرفتن راکول برای کشیدن آزادی‌های چهارگانه امتناع کرده بود، ۲،۵ میلیون نسخه از این مجموعه را برای استفاده در اوراق قرضه جنگی در ۱۹۴۳ درخواست کرد.
راکول این نقاشی را تحت مالکیت مجموعه‌ای درآورد که بعدها تبدیل به موزه نورمن راکول در استوکبریج، ماساچوست شد و هم‌اکنون بخشی از مجموعه دائمی موزه به حساب می‌آید. راکول از ۱۹۵۳ تا زمان مرگش در ۱۹۷۸ در استوکبریج زندگی می‌کرد.
بازخوردها
alt=تصویری سیاه‌وسفید از نورمن راکول جوان درحالی‌که دست‌هایش را به سینه زده و کتی روشن، کراواتی سیاه و پیراهنی سفید به تن دارد.
آزادی از فقر یکی از بهترین کارهای راکول به‌حساب می‌آید و بیشتر از سه نقاشی دیگر این مجموعه، در کتاب‌های هنری دیده شده و با بررسی انتقادی و تفسیر مواجه شده‌است. براساس گفته لیندا روزنکراتس که این نقاشی را با کارت‌های کریسمس هالمارک مقایسه کرده، بااین‌که تمام این یادکردها از این نقاشی با هدف نشان‌دادن میهن‌پرستی در دوران جنگ ارائه شده‌اند، آزادی از فقر نماد «کنارهم‌بودن خانواده، صلح و وفور و فراوانی» شده‌است.
نقاشی با تزریق کردن نوستالژی به موضوع آمریکایی جشن گرفتن تعطیلات، نشان می‌دهد اختصاصی به روز شکرگزاری ندارد و گاهی من برای کریسمس خانه خواهم بود خوانده می‌شود. فراوانی و وحدت در نقاشی نشان می‌دهد که امید شورمندانه‌ای به یک دنیای پس از جنگ وجود دارد و این تصویر به شکل‌های مختلف تکثیر شده‌است.
به گفته امی دمپسی نویسنده، نقاشی‌های راکول در طول جنگ سرد، ارزش‌های سنتی آمریکایی را با نشان‌دادن آمریکایی‌ها به‌عنوان مردمانی آزاد و موفق، تصدیق کرد. به نظر می‌رسد آثار راکول را در میان جنبش‌های هنری و سبک‌ها بتوان در سبک‌هایی مانند منطقه‌گرایی و نقاشی صحنه آمریکایی قرار داد. آثار راکول گاهی نسخه‌ای ایدئال از گذشته روستایی و کشاورز آمریکا به دست می‌دهند. خود راکول، واقع‌گرایی‌اش را چنین خلاصه می‌کرد: «من زندگی را چنان‌که دوست دارم باشد، نقاشی می‌کنم.»
باوجود خوشبینی عمومی راکول، او در مورد به‌تصویر کشیدن چنین بوقلمون بزرگی درحالی که اروپا در اثر تلاطم جنگ جهانی دوم «گرسنگی می‌کشید، تاراج می‌شد و مردمش آواره می‌شدند»، دچار شک شده بود. راکول اشاره کرد که این نقاشی در اروپا محبوب نبود: «اروپایی‌ها به نحوی این نقاشی را تحقیر کردند به این خاطر که میزی که تا این حد از غذا انباشته شده، آزادی از نیاز را نشان نمی‌دهد بلکه فراوانی بیش‌ازحد است.» خارج از ایالات متحده همه این فراوانی را بیش‌ازحد می‌دانستند. بااین‌همه ریچارد هالپرن می‌گوید نقاشی نه‌تنها وفور بیش‌ازحد را نشان می‌دهد، بلکه نشان‌دهنده «خانواده، امنیت و آرامش» نیز هست و چنین اظهارعقیده می‌کند که «فراوانی بیش‌ازاندازه به جای به‌اندازه‌بودن، پاسخ درست به نیاز و فقر است.» او تغذیه احساسی عرضه‌شده در تصویر را موازی با تغذیه با غذا در نقاشی می‌داند چراکه تصویر به شکل قابل‌توجهی مخاطب را به خود می‌خواند. بااین‌حال، راکول با به‌تصویر درآوردن میزی با بشقاب‌های خالی، ظروف و رومیزی کتانی سفید، ممکن است به خاستگاه پیوریتنی روز شکرگزاری اشاره داشته باشد.
برای منتقد هنر، رابرت هیوز، این نقاشی موضوعاتی چون پیوستگی خانوادگی، سادگی، فضیلت و وفور بدون زیاده‌روی را به سبک پیوریتن‌ها نشان می‌دهد چنان‌که برای نوشیدن، نوشیدنی ساده‌ای چون آب برگزیده شده‌است.
لیزابت کوهن تاریخ‌دان می‌گوید راکول با نشان دادن این آزادی در قالب جشنی در فضای خصوصی خانواده به جای نشان دادن یک کارگر مشغول به کار یا دولت‌مردی که از گرسنگان و بی‌خانمان‌ها حمایت می‌کند، پیشنهاد می‌دهد تضمین این آزادی نمی‌تواند به همان اندازه که ممکن است چیزی از مشارکت توده‌ها در اقتصاد مصرفی متولد شود، در کنف حمایت و مسئولیت دولت‌مردان باشد.
یکی از عناصر قابل‌توجه و از نظر هنری، چالش‌برانگیز نقاشی راکول، استفاده از رنگ سفید روی رنگ سفید است: بشقاب‌های سفید روی رومیزی سفید قرارگرفته‌اند. منتقد هنری دبورا سولومون این استفاده را «یکی از جاه‌طلبانه‌ترین نقش‌آفرینی‌های سفید علیه سفید از زمان خلق اثر جیمز مک‌نیل ویسلر خوانده‌است.» سولومون بعدتر این اثر را «مرحله تازه‌ای از واقع‌گرایی توصیفی می‌خواند. بااین‌همه نقاشی پر و شلوغ به‌نظر نمی‌رسد؛ مرکز نقاشی باز و باروح است. قسمت‌های وسیعی از سفیدی نقاشی به‌زیبایی چهره افراد را دربرگرفته است.»
جیم مارتین پایین و راست نقاشی قرار دارد و نگاه موذی و فروتنی به بیننده انداخته‌است. او جهان کوچک کل لحظه‌ای است که هیچ‌کس برای تشکر از رسم سنتی ناهار روز شکرگزاری وجود ندارد. سولومون این نگاه را جدا از نقاشی‌های دیگر روز شکرگزاری می‌یابد که در آن، افراد حاضر در حالت سنتی نیایش (شکرگزاری) دست‌هایشان را بالا یا پایین نمی‌برند. او این نگاه را نمونه‌ای از رفتار آمریکایی با سنت‌ها می‌داند که هم ناشی از تقدیس سنت است و هم غیررسمی است.
دیوید براون الهی‌دان، قدردانی را معنای ضمنی نقاشی می‌داند درحالی‌که کنث بندینر راکول را متوجه شام آخر مسیح دانسته و چشم‌انداز نقاشی را بازتابی از تفسیر تینتورتو از شام آخر را می‌داند.
جستار
آزادی از فقر به عنوان بخشی از مجموعه آزادی‌های چهارگانه به همراه جستاری از کارلوس بلوسان در مجله ستردی ایونینگ پست منتشر شد. جستار بلوسان به نمایندگی از کسانی که به جای دشواری‌های سیاسی-اجتماعی خارجی، متحمل سختی‌های اقتصادی-اجتماعی داخلی می‌شدند سخن می‌گفت و همین مسئله او را برجسته کرد. بلوسان سی‌ساله که مهاجری فیلیپینی و کارگر بود، زندگی را به شکلی تجربه کرده بود که با نسخه‌ای که نقاشی راکول عرضه می‌کرد، سازگاری نداشت؛ به عنوان نویسنده، ناشناخته بود و مجبور بود به عنوان یک کارگر مهاجر، با عوض کردن شغل‌های متفاوت، گذران زندگی کند. ویراستاران پست با سفارش جستار به بلوسان او را از فقر مهاجرت خلاص کردند. بلوسان در خلال جنگ جهانی دوم و هنگامی که کشور مشترک‌المنافع فیلیپین که در آن روزگار قلمرو ایالات متحده به حساب می‌آمد، به دست ژاپن اشغال شد به شهرت رسید. برای بسیاری از آمریکایی‌ها، جستار بلوسان او را معرفی کرد و پس از آن نامش به‌خوبی شناخته شد. جستار بلوسان در مجله پست مفقود شد و بلوسان که رونوشتی از آن نداشت، مجبور شد تنها پیش‌نویس آن را در باری در تاکوما بیابد.
آزادی از فقر در گذشته کمابیش در فلسفه‌های استاندارد لیبرال جهان غرب بیش از سه آزادی دیگر (بیان، ترس و پرستش) مطرح شده بود؛ این آزادی، آزادی اقتصادی را به عنوان یک آرمان اجتماعی به ارمغان آورده بود. بلوسان در جستارش، با پیشنهاد دادن این‌که آمریکایی‌ها «باتوجه به نیازها و توانایی‌هایشان، فرصت‌های برابر برای خدمت به خود و دیگران» داشته باشند و انعکاسی است از این گفته کارل مارکس که «از هرکس براساس توانایی‌هایش، به هرکس براساس نیازهایش»، آزادی منفی (آزادی از) را یک آزادی مثبت تلقی می‌کند. در بند آخر جستار، عبارت «آمریکایی که ما دوست داریم ببینیم، تنها فیزیکی نیست بلکه دنیایی روحانی و عقلانی است»، آمریکایی برابری‌طلب را توصیف می‌کند. جستار بلوسان با بیانی که شبیه به لحن استاین‌بک در آثاری چون خوشه‌های خشم است، از جانب کسانی سخن می‌گوید که در دموکراسی کاپیتالیست برای زنده ماندن مبارزه می‌کنند و نوشته‌ای «تکان‌دهنده و بران» علیه پشت صحنه مهمانی فراوانی راکول به‌حساب می‌آید. جستار بلوسان این مسئله را مطرح می‌کند که تا زمانی که شهروندان تعهداتی به دولت دارند، دولت هم وظیفه دارد سطح اولیه‌ای از معاش را برای آن‌ها فراهم آورد. برخلاف روزولت، بلوسان این مورد را مطرح کرد که نیو دیل همچنان‌که ضروریات زندگی آمریکایی‌ها را تضمین نکرده، تاکنون آزادی از فقر و نیاز را نیز مفروض ندانسته است.
در فرهنگ عامه
هنرهای تجسمی
کاور آلبوم سال ۲۰۰۸ آلبوم کریسمس با عنوان ا سوینگینگ کریسمس که نقیضه آزادی از فقر است.
از نقاشی به عنوان طرح روی جلد کتاب نورمن راکول، تصویرساز، کتابی که اوایل کار او و زمانی که محبوب‌ترین تصویرگر آمریکایی شناخته می‌شد، استفاده شده است. حالت شمایل‌گونه تصویر به طنز و نقیضه منجر شد.
مجله مد در شماره ۳۹ (آوریل ۱۹۵۸) خود مجله طنزی با عنوان «ستردی ایونینگ پست» (آفت عصر شنبه) منتشر کرد که از پارودی آزادی از فقر به عنوان طرح روی جلدش استفاده شده بود. در این نقیضه، وضعیت خانواده خیلی با وضعیت ایدئال فاصله دارد.
نقاش نیویورکی، فرانک مور نقاشی راکول را به صورتی بازطراحی کرد که خانواده تمام سفیدپوست راکول، به خانواده‌ای از نژادهای مختلف تبدیل شدند و عنوان نقاشی را آزادی برای تقسیم‌کردن گذاشته و در آن، سینی حاوی بوقلمون، پر است از لوازم مراقبت‌های درمانی. از میان بازنمایی‌های مشهورتر می‌توان به میکی و مینی ماوس اشاره کرد که خانواده کارتونی‌شان را با بوقلمون جشن سرگرم می‌کردند. در چندین کاریکاتور سیاسی و حتی تبلیغات سبزیجات یخ‌زده نیز از این تصویر استفاده شده است.
از این نقاشی در اپیزود ۲۳ فصل سوم مجموعه تلویزیونی خانواده امروزی (۱۶ مه ۲۰۱۲) استفاده شده است.
تقلید دیگری از این نقاشی، کاور آرت آلبوم کریسمس سال ۲۰۰۸ تونی بنت با عنوان ا سوینگینگ کریسمس بوده است. در این نقیضه تمام افراد گروه کاونت بیسی (۱۳ نفر) حضور دارند.
یکی از پوسترهای تبلیغاتی فیلم ددپول ۲ نیز شامل یک پارودی از این نقاشی با حضور شخصیت‌های فیلم دور میز بود.
فیلم
لحظه‌ای در پایان انیمیشن لیلو و استیچ (۲۰۰۲) وجود دارد که شخصیت‌های کارتون را به همراه چند شخصیت که مشخصا از شکل‌های بیگانه حیات هستند را دور میز جشن شکرگزاری نشان می‌دهد که مشخصا بازتابی از نقاشی راکول است.
در فیلم نقطه کور (۲۰۰۹) هنگامی که خانواده شان چویی دور میز جشن شکرگزاری نشسته‌اند، صحنه به نسخه‌ای از نقاشی راکول تبدیل می‌شود.
آزادی‌های چهارگانه
آزادی بیان
آزادی پرستش
آزادی از ترس
یادداشت
واژه‌ها