رونالد فیربرن

رونالد فیربرن : مدل «ناب» روابط موضوعی
از بین تمام کسانی که در خصوص روابط موضوعی نوشته‌اند ، رونالد فیربرن (ronald fairbairn) «ناب»ترین مدل روابط موضوعی را پدیده آورده است ، زیرا مدل او فارغ از تاکیدهای زیست شناختی و مدلی صرفا روان شناختی است . این مدل با مدل فرویدی سائق و شخصیت تفاوت زیادی دارد . با آن که در خصوص موضوع‌های درونی نظریات بدیعی مطرح ساخت ، هم چنان مانند بر زیست شناسی و سائق‌های غریزی تاکید می‌کرد . رونالد فیربرن چنین تاکیدی را قاطعانه رد کرد . او می‌خواست مدلی حقیقتا روان شناختی برای شخصیت بپروراند و مدعی بود در بازنگری و تکمیل کاری می‌کوشد که فروید آغاز کرده است .
مفاهیم اصلی رونالد فیربرن
انگیزش و اهمیت موضوع‌ها
به گفته رونالد فیربرن انسان‌ها برای رابطه برقرار کردن با افراد دیگر سائقی بنیادی دارند . لیبیدو موضوع گرا و به شدت جهت دار است و موضوعش همیشه اشخاص هستند. او در توضیح این مطلب بیماری را مثال می‌زند که در اعتراض به درمانگر فریاد می‌زند : «تو دائم درباره نیاز من به ارضای فلان و بهمان میل حرف می‌زنی ؛ در حالی که آن‌چه من واقعا می‌خواهم ، یک پدر است» . بر این اساس ، رونالد فیربرن انگیزش را در قالب تلاش برای ایجاد رابطه با یک موضوع ، و نه صرفا کوشش برای ارضا شدن ، می‌فهمد .
ساختار
فیربرن در ابتدای بحث خود در باب ساختارهای درونی ایگو ، از تجربه کودکی سخن می‌گوید که باید با وضعیتی دشوار در زندگی مواجه شود . فرض می‌کنیم کودک یاد شده والدی ناکام ساز یا بدرفتار دارد . تنها راهی که کودک برای تغییر یا اصلاح این مشکل آزاردهنده محیطی دارد ، این است که خودش را تغییر دهد . کودک می‌کوشد موضوع مشکل ساز جهانش را با دوپاره سازی آن به وجوه خوب و بد ، و سپس جذب یا درونی سازی وجه بد آن مهار کند . پیامد نهایی این کار ، خوب شدن محیط یا موضوع مورد بحث و بدشدن کودک است . کودکانی که مورد بدرفتاری جسمی و سوءاستفاده قرار می‌گیرند ، والدین عامل این بدرفتاری‌ها را خوب ، و خود را بد و مستحق تنبیه می‌بینند . نزد فیربرن ، انرژی سائق ماهیت و مکانی متفاوت با ماهیت و موقعیت آن در تعبیر فرویدی سائق یافت . فیربرن لیبیدو را در جای داد و به این شکل ایگویی خلق کرد که برخلاف فرض مدل فروید ، انرژی‌اش را خودش تامین می‌کند .
وضعیت درون روانی
آن‌چه مورد توجه رونالد فیربرن قرار داشت ، روابط ایگو ، و نه جدال آن با تکانه‌ها بود . از نظر او ایگو در پی برقراری روابط با افراد واقعی و بیرونی است . اگر این روابط رضایت بخش باشند ، کلیت ایگو حفظ می‌شود . اما روابط فاقد ارضاکنتدگی ، پیامدی مهم دارند و آن شکل گیری موضوع‌هایی درونی است که برای جبران موضوع‌های بد بیرونی ، در داخل شخصیت شکل می‌گیرند . تشکیل این موضوع‌های درونی فعال ، به فروپاشی وحدت ایگو منجر می‌شود .
ساختار شخصیت
فیربرن چنان می‌نوشت که گویی صرفا می‌خواهد مفهوم فرویدی ایگو را تعدیل کند ، اما در عمل مفهوم ایگو را عمیقا تغییر داد . در نظر او ، ایگو همان خود روانی بدوی است، یعنی ایگویی که واحد و یکپارچه است و خود انرژی لیبیدویی دارد . ساختار ایگو به سه جنبه مجزا تفکیک می‌شود که هریک با جنبه متفاوتی از موضوع مرتبط می‌شوند . ایگوی مرکزی یا «من» به برقراری ارتباط با محیط می‌پردازد و جمعی میان عناصر هشیار و ناهشیار فراهم می‌اورد . ایگوی مرکزی با قاطعیت ایگوهای جانبی را از خودش منقطع می‌کند و به دلایلی دفاعی آن‌ها را سرکوب می‌سازد . دو ایگوی جانبی عبارت اند از ایگوی لیبیدویی و خرابکار درونی . ایگوی لیبیدویی بخشی از«خود» است که هم احساس می‌کند مورد هجوم و آسیب قرار گرفته‌است و هم احساس نیاز دارد . کارکرد خرابکار درونی (ایگوی ضد لیبیدویی یا مهاجم) ، به ویژه در برخورد با بخش نیازمند «خود» (یعنی ایگوی لیبیدویی) ، مشابه کارکرد سوپر ایگو ، پرخاشگرانه و مهاجم است . هر وجه این ایگوهای جانبی ، با وجهی درونی شده از موضوع مرتبط است . بر این اساس ، موضوع درونی جذاب به تشدید نیازمندی ، یعنی تقویت ایگوی لیبیدویی می‌انجامد . موضوع طردکننده نیز با خرابکار درونی مرتبط است .خرابکار درونی به همسان سازی با موضوع طردکننده می‌پردازد و با حالتی تنبیه گر به ایگوی لیبیدویی حمله می‌کند.1
منبع