تصمیم‌گیری مشترک در پزشکی

تصمیم گیری مشترک در پزشکی
تصمیم گیری مشترک در پزشکی (SDM) فرایندی است که هم بیمار و هم پزشک در فرایند تصمیم گیری پزشکی مشارکت دارند. ارائه دهندگان مراقبت‌های بهداشتی، درمان‌ها و جایگزین‌ها را به بیماران برای ارائه منابع ضروری به آن‌ها جهت انتخاب گزینه درمان که بهترین سازگاری را با باورهای شخصی و فرهنگی آن‌ها دارد، توضیح می‌دهند.
در مقابل SDM، سیستم مراقبت‌های زیست پزشکی سنتی پزشکان را در موقعیتی قرار می‌دهد که در آن بیماران نقش مهمی در مراقبت دارند. پزشکان به بیماران در مورد آنچه باید انجام دهند، دستور می‌دهند و بیماران اغلب توصیه پزشکان را پیروی می‌کنند.
تاریخچه
یکی از اولین نمونه‌هایی که عبارت تصمیم گیری مشترک در آن به کار رفته بود، گزارشی تحت عنوان «کمیسیون ریاست جمهوری برای مطالعه مشکل‌ها اخلاقی در مطالعه‌ها پزشکی و بیومدیکال» بود. این کار براساس علاقه‌مندی به بیمار و تاکید بیشتر بر شناخت خودمختاری بیمار در تعامل‌ها مراقبت‌های بهداشتی از دهه 1970 ایجاد شده است. حتی برخی ادعا می‌کنند یک تغییر کلی پارادایم در دهه 1980 رخ داده که در آن بیماران در تصمیم گیری‌های پزشکی بیشتر از قبل مورد توجه بوده‌اند. برای مثال، بررسی اخیر مطالعه‌ها مشارکت 115 بیمار نشان داد که اکثر پاسخ دهندگان ترجیح می‌دهند در تصمیم گیری پزشکی تنها در 50% مطالعه‌ها قبل از سال 2000 مشارکت کنند، در حالی که 71% از مطالعه‌ها بعد از سال 2000 نشان می‌دهند که اکثر پاسخ دهندگان خواهان مشارکت هستند.
چارلز و همکاران، مجموعه‌ای از اصول تصمیم گیری مشارکتی را شرح دادند که «حداقل دو نفر شرکت کننده یعنی پزشک و بیمار در آن درگیر هستند، هر دو طرف اطلاع را به اشتراک می‌گذارند، هر دو طرف اقدام‌هایی را برای ایجاد یک توافق در مورد درمان ترجیحی انجام می‌دهند، و توافقی برای پیاده سازی درمان بدست می‌آید.» این اصول در نهایت پذیرفته می‌شوند، اما اصل آخر از سوی دیگران در این زمینه به طور کامل پذیرفته نمی‌شود. دیدگاه که قابل قبول است موافقت یا مخالفت نیز به عنوان نتیجه قابل قبول تصمیم گیری مشترک به شمار می‌رود.
استقلال بیمار و رضایت آگاهانه
فرض اساسی SDM استقلال بیمار است. این که بیماران دارای ارزش‌های شخصی هستند که تفسیر آن‌ها از خطرها و مزایا را متفاوت از یک پزشک تحت تاثیر قرار می‌دهد، توسط این مدل به رسمیت شناخته شده است. اغلب، بیش از یک گزینه وجود دارد، بدون انتخاب روشنی که بهترین گزینه است که زمانی روی می‌دهد که تصمیم گیری در مورد شرایط حساس در اولویت است. به عنوان مثال، در شرایط خاص، دیدگاه پزشک ممکن است با تصمیمهایی که بیشتر با ارزش‌ها، قضاوتها و نظرهای بیمار مطابقت دارد، متفاوت باشد. هم چنین یک پزشک ممکن است بوسیله انگیزه‌های مالی مانند هزینه خدمت‌ها تحت تاثیر قرار گیرد. بنابراین، رضایت آگاهانه در مرکز تصمیم گیری مشترک قرار دارد. بدون درک کامل مزایا و معایب تمامی گزینه‌های درمان، بیماران نمی‌توانند در تصمیم گیری بر اساس ارزش‌ها و باورهای شخصی خود شرکت کنند.
عواملی که مشارکت را پیش بینی می‌کنند
برخی از ویژگی‌های بیمار وجود دارد که بر میزان دخالت تاثیر می‌گذارد. تحقیقها نشان می‌دهد که زنان بیماری که جوانتر و تحصیل کرده و دارای بیماری شدیدتری نسبت به سایر بیماران هستند، بیشتر احتمال دارد که در تصمیمهاپزشکی شرکت کنند. به عبارت دیگر، افزایش سن منجر به کاهش میل به مشارکت می‌شود، در حالی که سطح بالاتری از آموزش، سطح مشارکت را افزایش می‌دهد. با این حال، تحقیقها دیگر، شواهد متناقضی برای تاثیر سن بر سطح مشارکت ارائه کرده است. یک مطالعه نشان داد که سن به طور معکوس با سطوح مشارکت ارتباطی ندارد، علاوه بر این، سطوح عددی ممکن است نقش مهمی در SDM داشته باشد. تحقیقها اخیر نشان داده است که به طور کلی، افراد دارای سن کم در آلمان و ایالات متحده ترجیح می‌دهند که نقش منفعل‌تری نسبت به همتایان بالغ خود داشته باشند. به این معنا که افرادی که به اندازه عددی و آمار دقیق نباشند، به پزشکان خود اجازه می‌دهند تصمیمها پزشکی را بدون در نظر گرفتن بسیاری از بیماران اتخاذ کنند. با این حال، به طور کلی، آمریکایی‌ها نسبت به آلمانی‌ها نقش فعال‌تری با انجام فعالیت‌هایی مانند پرسش‌های پیگیری و تحقیقها در مورد گزینه‌های درمان، در روابط بین پزشک و بیمار بازی می‌کنند. علاوه بر این، تحقیقها نشان می‌دهد که نژاد نقش مهمی در اینکه آیا یک بیمار مشارکت می‌کند یا خیر بازی می‌کند. اگرچه بیماران سیاه پوست گزارش می‌دهند که در تصمیم گیری‌های مشترک کمتر از بیماران سفید پوست شرکت می‌کنند، مطالعه‌ها نشان داده‌اند که بیماران سیاه پوست مایل به مشارکت فقط با همتایان سفید پوست خود هستند و احتمال بیشتری برای گفتگو درباره مراقبت‌های بهداشتی خود با آن پزشکان دارند.
جالب توجه است افرادی که میزان بالاتری از سلامت خود دارند، احتمال بیشتری دارند که نقش تصمیم گیری غیرفعال در تصمیم گیری پزشکی را نسبت به افرادی که میزان کمتری در سلامت قرار دارند، داشته باشند. محققان Arora و McHorney معتقدند که این یافته ممکن است در نتیجه نگرانی آنها در مورد سلامت در میان کسانی که میزان بالایی از سلامت دارند و منجر به تمایل به اجازه متخصص می‌شود، باشد که به جای خود، تصمیم گیری‌های پزشکی مهم است.
شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد بیماران در زمان واقعی و دسترسی نامحدود به سوابق پزشکی خود، درک خود از سلامت را افزایش داده و توانایی خود برای مراقبت را بهبود می‌بخشند.
مدل‌ها
مدل گزینه
الوین و همکاران مجموعه‌ای از صلاحیت‌ها برای تصمیم گیری مشترک را شرح می‌دهد که شامل مراحل بیان مسئله‌ای است که نیاز به تصمیم گیری دارد، تصویربرداری از هماهنگی و عدم اطمینان در مورد بهترین مسیر عمل بوده و به این ترتیب منجر به نیاز به ارائه اطلاع‌ها در مورد ویژگی‌های گزینه‌های در دسترس و پشتیبانی از یک فرایند مشورتی می‌باشد. مقیاس ارزیابی برای اندازه گیری میزان درگیری بالینی پزشکان در تصمیم گیری ارائه شده که به زبان‌های هلندی، چینی، فرانسوی، آلمانی، اسپانیایی و ایتالیایی ترجمه شده است. یک مدل مذاکره‌ای که اخیرا پیشنهاد شده است، سه مرحله متفاوت را ترکیب کرده است: تیم، گزینه و مذاکره تصمیم. در ابتدای این مراحل، کار پزشکان برای ایجاد یک رابطه حمایتی با بیمار به عنوان معرفی ایده تشخیص وجود اقدام‌ها جایگزین (گزینه‌ها)، تشکیل یک تیم با بیمار و خانواده اوست. در مرحله دوم، کار این است که گزینه‌ها را به روشنی معرفی کنیم، توصیف و توضیح مزایا و آسیب‌ها ممکن است جزو احتمالها باشد - این گزینه مذاکره است. در مرحله‌ی آخر، ترجیح‌ها بیماران ساخته می‌شوند، استخراج و یکپارچه می‌شوند - این بحث تصمیم است. بر اساس این مدل، یک نسخه کوتاهتر 5 آیتمی گزینه مشاهده گر ناظر منتشر شده است.
مدل اکولوژیکی
مدل اکولوژیکی SDM، پیشنهاد شده توسط Cegala و بر اساس تحقیقها قبلی استریت، شامل چهار جزء اصلی SDM است که نخستین آن، جستجوی اطلاع‌ها می‌باشد. ارزیابی این جزء شامل تعداد سوال‌ها مربوط به سلامت است که بیمار در طول زمان‌هایی که از پزشکی برای تایید اطلاع‌ها می‌پرسد، پرسیده می‌شود. نمونه‌هایی از تایید اطلاع‌ها ممکن است شامل درخواست یک پزشک برای تکرار اطلاع‌ها یا خلاصه شدن آنچه پزشک گفته، می‌شود تا اطمینان حاصل شود که بیمار اطلاع هارا درک کرده است. جنبه دوم SDM، همانطور که توسط این مدل پیشنهاد شده است، سخنان تکراری است، که ممکن است شامل تهیه توصیه‌هایی به پزشکان، بیان دیدگاه یا اولویت، یا بیان عدم توافق باشد. سومین جزء مدل، ارائه اطلاع‌ها علائم، تاریخچه پزشکی و عوامل روانشناختی با یا بدون نتیجه گیری از پزشک است. جزء نهایی SDM بیان نگرانی از جمله پاسخ‌های عاطفی مانند اضطراب، نگرانی یا احساس منفی است. میزان مشارکت را می‌توان بر اساس این که چگونه بیمار این چهار رفتار کلی را نشان می‌دهد، تعیین کرد.
کمک‌های تصمیم
SDM به طور فزاینده‌ای به استفاده از کمک‌های تصمیم گیری برای کمک به بیماران در انتخاب بهترین گزینه درمان متکی است. کمک‌های تصمیم گیری بیمار، که ممکن است شامل جزوه‌ها، فیلم‌ها یا نوارهای صوتی یا رسانه‌های تعاملی باشد، روابط بیمار و پزشک را افزوده و به بیمار در تصمیم گیری‌های پزشکی کمک می‌کند که بیشتر با ارزش‌ها و ترجیح آنها مطابقت می‌کند. به تازگی، نرم‌افزارهای تعاملی یا وب سایت‌های اینترنتی کمک کرده است تا جدایی بین پزشک و بیماران ترمیم شود. تحقیقها اخیر نشان داده است استفاده از کمک‌های تصمیم گیری ممکن است اعتماد بیماران به پزشکان افزایش یابد، در نتیجه، روند تصمیم گیری مشترک را تسهیل می‌کند.
همکاری استانداردهای کمک تصمیم گیری بیمار بین‌المللی (IPDAS)، گروهی از محققان به رهبری آنت اوکانر در کانادا و گلین الوین در انگلستان، مجموعه‌ای از استانداردها را منتشر کرده است که نشان دهنده تلاش بیش از 100 شرکت کننده از 14 کشور در سراسر جهان در راستای تعیین کیفیت کمک‌های تصمیم گیری بیمار، کمک کننده خواهد بود. این گزارش مشخص کرد که اجزای خاصی از کمک از قبیل ارائه اطلاع‌ها در مورد گزینه‌ها، استفاده از داستان‌های بیمار و افشای تعارض‌ها علایق وجود دارد، که به بیماران و پزشکان بهداشت کمک می‌کند تا محتوا، روند توسعه و اثربخشی کمک‌های تصمیم گیری را ارزیابی کنند.
اجرا
با تامین منابع مالی تاکید بر ترجمه دانش، یعنی اطمینان حاصل شود که تحقیقها علمی در تغییرها در عمل رخ می‌دهد، محققان در تصمیم گیری مشترک در مورد اجرای SDM یا ایجاد آن متمرکز شده‌اند. بر اساس مطالعه‌ها موانع تصمیم گیری مشترک درک شده توسط متخصصین و بیماران، بسیاری از محققان در حال ایجاد برنامه‌های آموزشی مبتنی بر نظریه، کمک‌های تصمیم گیری و ارزیابی نتایج آنها هستند. کانادا یک صندوق تحقیقهایی را تاسیس کرده است که متشکل از روش‌های عملی برای ترویج و اجرای تصمیم گیری مشترک در کل حوزه سلامت است.
اگر چه بیمارانی که در تصمیم گیری در مورد سلامت خود دخالت دارند، پیامدهای بهتری بدست می‌آورند، متخصصان مراقبت از سلامت به ندرت آنها را در این تصمیمها دخیل می‌کنند. بررسی اخیر Cochrane به روز شده در حال جمع آوری شواهدی از مداخله‌ها مختلف است که می‌تواند برای کمک به متخصصان مراقبت‌های بهداشتی بکار گرفته شود تا اقدام‌ها لازم را برای جذب بیماران در فرایند تصمیم گیری سلامت انجام دهند. در این بررسی از مطالعه‌ها آزمایش مداخله‌ها برای کمک به متخصصان مراقبت‌های بهداشتی، شیوه‌هایی برای درگیری بهتر بیماران در فرایند تصمیم گیری، پنج مطالعه شناسایی شده‌اند. این بررسی نشان می‌دهد که جلسه‌ها آموزشی، بازخورد متخصصین مراقبت‌های بهداشتی، ارائه مواد آموزشی متخصصین مراقبت‌های بهداشتی و استفاده از کمک‌های تصمیم گیری بیمار، برخی از تکنیک‌هایی است که مورد آزمایش قرار گرفته و ممکن است مفید باشد. با این حال، بررسی موجود تعیین نکرد که کدامیک از اینها بهترین می‌باشد. این بررسی برخی از پیشنهادهای خود را ارائه کرده مبنی بر این که چگونه مطالعها تحقیقهایی می‌تواند به ارزیابی متخصصان مراقبت‌های بهداشتی مربوط به بیماران در فرایند تصمیم گیری در مورد سلامت کمک کند تا بتوانیم این را در آینده درک کنیم. همچنین نیاز به وضوح مفهومی بیشتری وجود دارد. مشارکت بیماران در تصمیم گیری، تعریف فرایندی است که می‌تواند در طول زمان و در بسیاری از مواقع رخ دهد. به نظر می‌رسد در بخش عمده‌ای از متون، فرض بر این است که دستیابی به تصمیم گیری مشترک، تصمیم گیری در مورد دادن اطلاع کافی توسط متخصصان مراقبت‌های بهداشتی است.
کانادا، آلمان و ایالات متحده آمریکا
متخصصان بهداشت حرفه‌ای در تصمیم گیری‌های مشترک، توجه سیاست گذاران را جلب می‌کنند تا زمانی که این پتانسیل را برای رفع مشکل‌های مزمن در سیستم‌های بهداشتی مانند مصرف بیش از حد دارو یا آزمایش‌های غربالگری نشان دهند. یکی از برنامه‌هایی که برای پزشکان مراقبت‌های اولیه در کبک، کانادا طراحی شده، نشان داد که تصمیم گیری مشترک می‌تواند استفاده از آنتی بیوتیک‌ها را برای مشکلها تنفسی حاد (آسیب‌های گوش، سینوزیت، برونشیت و غیره) کاهش دهد که اغلب از طریق ویروس‌ها ایجاد می‌شود و به آنتی بیوتیک‌ها پاسخ نمی‌دهند.
در حالی که برخی از مکاتب پزشکی (به عنوان مثال در آلمان، انگلستان و کانادا) در حال حاضر دربرگیرنده برنامه‌های آموزشی در برنامه‌های رزیدنتی خود هستند، تقاضا برای برنامه‌های آموزشی تصمیم گیری مشترک توسط دانشکده‌های پزشکی و ارائه دهندگان آموزش حرفه‌ای مستمر وجود دارد (مانند مجوز‌های پزشکی). فهرست 2012 برنامه‌های موجود (به طور مرتب به روز شده) نشان می‌دهد که آنها به طور گسترده در آنچه ارائه می‌کنند و به ندرت ارزیابی می‌شوند، بسیار متفاوت هستند. این مشاهده‌ها منجر به تلاش بین‌المللی برای تهیه فهرست مهارت‌های لازم برای تصمیم گیری مشترک و تعیین اولویت آنها شد. این تلاش، بحث در میان محققان را در مورد اینکه چه صلاحیت‌های اصلی باید آموزش داده شود و چگونه باید اندازه گیری شوند، مطرح کرد، که این سوال‌ها اساسی را مطرح کرد: تصمیم گیری مشترک دقیقا چیست، آیا تصمیمها همیشه باید به اشتراک گذاشته شوند، و چگونه می‌توان آن را دقیقا ارزیابی کرد؟
هاروی فیینبرگ، رئیس موسسه پزشکی ایالات متحده، پیشنهاد کرده است که تصمیمها مشترک باید توسط نیازهای خاص و ترجیح بیمار شکل گرفته باشد، که ممکن است برای فراخوانی یک پزشک برای پذیرش کامل مسئولیت تصمیم گیری، یا از سوی دیگر، برای پشتیبانی و هدایت بوسیله پزشک برای اخذ تصمیم کاملا مستقل باشد. این نشان می‌دهد که، همانند مداخله، که باید با سبک و ترجیح بیمار مطابقت داشته باشد، ترجیح بیمار برای میزان دخالت نیز باید مورد توجه قرار گیرد و به آن احترام گذاشته شود.
انگلستان
هدف از برنامه تصمیم گیری مشترک در برنامه مراقبت، تصحیح تصمیم گیری مشترک در مراقبت NHS است. این بخشی از آرزوهای وسیع‌تر برای ارتقای مراقبت از بیماران محسوب می‌شود، که برای افزایش انتخاب بیمار، استقلال و مشارکت در تصمیم گیری بالینی و «تصمیم گیری در مورد من بدون من» یک واقعیت است. برنامه تصمیم گیری مشترک، بخشی از برنامه مراقبت از بهبود کیفیت و پیشگیری (QIPP) است. در سال 2012، این برنامه وارد یک مرحله جدید هیجان انگیز شد و از طریق سه جریان کاری، تصمیمها مشترک در میان بیماران و کسانی که از آنها حمایت می‌شود، و متخصصان بهداشت و مربیان آن‌ها را هدف گذاری کرد. یکی از اجزای برنامه ملی، کار «اتحاد کیفیت پیشرفت» (AQuA) است که با ایجاد فرهنگ پذیرش برای تصمیم گیری مشترک با بیماران و متخصصان بهداشت مشغول به کار هستند.
اندازه گیری
تعدادی از محققان در این زمینه مقیاس‌هایی برای اندازه گیری دارند که تا چه حد تصمیم گیری مشترک را در برخورد بالینی و اثر آن از دیدگاه بیماران یا متخصصان مراقبت‌های بهداشتی یا هر دو یا از منظر ناظران بیرونی انجام می‌دهند. هدف از این مقیاس جهت استفاده از این دانش برای متقاعد کردن متخصصان مراقبت‌های بهداشتی برای تمرین آن، این است که کشف کنیم چه اتفاقی در تصمیم گیری مشترک و به چه میزان روی می‌دهد. بر اساس این مقیاس‌ها، ابزارهای ساده‌ای برای کمک به پزشکان جهت درک بهتر نیازهای تصمیم گیری بیماران طراحی شده‌اند. یکی از ابزارهایی که تایید شده، SURE یک پرسشنامه سریع برای اجرا در کلینیک‌های شلوغ است که بیماران در مورد تصمیم درمانی (اختلال تصمیم گیری) احساس راحتی نمی‌کنند. SURE مبتنی بر مقیاس تعارض تصمیم گیری OConnor است که معمولا برای ارزیابی کمک‌های تصمیم گیری بیمار استفاده می‌شود. چهار پرسش «بله یا خیر» در مورد اطمینان، درک اطلاع، نسبت ریسک و سود و منابع مشاوره و تشویق است.
یکی دیگر از اقدام‌های پیشنهادی، سه جزء زیر را در رفتار بیمار محور بررسی می‌کند: توانایی عمومی پزشک برای مفهوم سازی هر دو کسالت و بیماری در رابطه با زندگی بیمار؛ پزشکان در حال بررسی زمینه کامل بیماری در محیط زندگی بیمار (مانند کار، حمایت اجتماعی، خانواده) و رشد شخصی؛ توانایی پزشکان برای دستیابی به اهداف مشترک و استراتژی‌های مدیریتی، ماهیت مشکل‌ها و اولویت‌ها و نقش پزشک و بیمار در این زمینه می‌باشد.
تحقیقهای پیشین نشان داد که افزایش رفتار بیمار محور توسط پزشکان منجر به انطباق بیشتر مراقبت‌های پزشکی در خانه بیمار مانند مصرف قرص می‌شود. به طور کلی، پزشکان در ارتباط بیمار محور بیشتر هنگامی که با بیماران با مشارکت بالا نسبت به بیماران با مشارکت پایین گفتگو می‌کنند، بیشتر درگیر هستند. با این حال، هنگامی که بیمار یک پزشک را از همان نژاد می‌بیند، بیمار اینگونه درک می‌کند که پزشک نسبت به پزشکی با نژاد مختلف، با بیمار درگیر است.
گستره
محققان در تصمیم گیری مشترک به طور فزاینده‌ای توجه دارند که مشارکت در تصمیم گیری در مورد مراقبت‌های بهداشتی، همیشه به یک بیمار و یکی از متخصصان مراقبت‌های بهداشتی در یک محیط بالینی محدود نمی‌شود. اغلب بیش از یک متخصص مراقبت‌های بهداشتی در تصمیم گیری دخیل هستند، مانند تیم‌های حرفه‌ای که در مراقبت از یک فرد سالخورده هستند که ممکن است در یک زمان چندین مشکل بهداشتی داشته باشند. مثلا بعضی از محققان این نکته تمرکز می‌کنند که چگونه تیم‌های حرفه‌ای می‌توانند تصمیم گیری‌های مشترک را در میان خود و بیماران شان انجام دهند. محققان همچنین تعریف تصمیم مشترک را گسترش می‌دهند تا شامل یک همسر بیمار، مراقب خانواده و دوستان خود، به خصوص اگر آنها مسئول دادن دارو، حمل و نقل و یا پرداخت صورتحساب باشند. تصمیم‌هایی که آنها را نادیده می‌گیرند ممکن است بر مبنای گزینه‌های واقع گرایانه نباشد و یا از طریق آنها پیگیری نشود. تصمیم گیری‌های مشترک در حال حاضر در حوزه‌هایی از مراقبت‌های بهداشتی اعمال می‌شود که مفاهیم اجتماعی وسیع‌تر را شامل می‌شوند، مانند تصمیمهایی که افراد سالخورده و مراقبان آنها در مورد اقامت در خانه و یا اخذ امکان مهی مراقبت با آن مواجه می‌شوند.
توانمندسازی بیمار
توانمندسازی بیماران، بیماران را قادر می‌سازد تا در تصمیم گیری‌های مربوط به مراقبت‌های بهداشتی خود نقش فعال داشته باشند. توانمندسازی بیمار به بیمارانی نیاز دارد که مسئولیت مراقبت و جنبه‌های آن از قبیل ارتباط محترمانه با پزشکان و ارائه دهندگان دیگر، ایمنی بیمار، جمع آوری مدارک، مصرف گرایی هوشمند، تصمیم گیری مشترک و غیره را بپذیرند. مطالعه EMPAThiE یک بیمار توانمند را به عنوان بیماری تعریف می‌کند که «… بر مدیریت وضعیت خود در زندگی روزمره کنترل دارند. آنها تلاش به بهبود کیفیت زندگی خود می‌کنند و برای تنظیم رفتار نیاز به دانش، مهارت، نگرش و خودآگاهی لازم و همکاری با دیگران در صورت لزوم برای رسیدن به رفاه مطلوب دارند.»
کشور‌های مختلف قوانینی را تصویب کرده و کمپین‌های متعددی را برای بالا بردن آگاهی از این مسائل در نظر گرفته‌اند. به عنوان مثال، قانونی در تاریخ 2 مارس 2002 در فرانسه با هدف «دموکراسی سلامتی» تصویب شد که در آن حقوق و مسئولیت‌های بیمار بازبینی شده و به بیماران فرصتی برای کنترل سلامتی خود می‌داد. قوانین مشابهی در کشورهایی مانند کرواسی، مجارستان و کاتالونیا به تصویب رسیده است. در همان سال، بریتانیا مجازاتی تصویب کرد که در آن مسئولیت‌های خود در زمینه مراقبت‌های بهداشتی را به بیماران یاد آوری کند.
در سال 2009، کمپین‌های بریتانیایی و استرالیا راه اندازی شد تا هزینه‌های سبک زندگی ناسالم و نیاز به فرهنگ مسئولیت را برجسته کند. اتحادیه اروپا این مسئله را جدی گرفته و از سال 2005، با مشارکت سازمان بهداشت جهانی به طور مرتب مساله حقوق بیمار را با سیاست‌های مختلف بررسی کرده است. انجمن‌های پزشکی مختلف نیز مسیری را برای توانمندسازی بیماران بوسیله حقوق و یا اعلامیه‌ها دنبال کرده‌اند.
مزایا
یک مطالعه اخیر نشان داده است افرادی که در تصمیم گیری مشترک شرکت می‌کنند بیشتر احساس امنیت می‌کنند و ممکن است احساس تعهد بیشتری نسبت به بهبود پیدا کنند. همچنین تحقیقها نشان داده است که SDM منجر به قضاوت‌های بالاتر از کیفیت مراقبت می‌شود. علاوه بر این، SDM منجر به افزایش خودکارآمدی در بیماران می‌شود که به نوبه خود منجر به نتایج بهتر سلامتی می‌شود. هنگامی که یک بیمار بیشتر در فرایند تصمیم گیری شرکت می‌کند، فراوانی رفتارهای خودمراقبتی نیز افزایش می‌یابد. رفتارهای خودمراقبتی به سه دسته گسترده تقسیم می‌شوند: رفتارهای بهداشتی (مانند ورزش)؛ رفتارهای مصرف کننده (مانند خواندن خطرها در مورد درمان جدید)؛ و استراتژی‌های مدیریت بیماری خاص. در یک مطالعه مشابه بر روی بیماران مبتلا به دیابت، فرد اطلاع ارائه شده توسط پزشک را نسبت به بیماری که در رفتارهای خود مراقبتی در خانه شرکت کرده است، بیشتر به یاد می‌آورد.
ارائه اطلاع به بیماران با خطر کرنری شخصی ممکن است به بهبود سطوح کلسترول در آن‌ها کمک کند. چنین یافته‌هایی به احتمال زیاد به بهبود تکنیک‌های خود مدیریت در پاسخ به بازخورد شخصی از پزشکان مربوط می‌شود. علاوه بر این، یافته‌های مطالعه دیگری نشان می‌دهد که استفاده از یک حسابگر ریسک قلبی عروقی منجر به افزایش مشارکت بیمار و رضایت از روند تصمیم گیری درمان و نتیجه و کاهش پشیمانی تصمیم گیری شده است.
مشکل‌ها
برخی از بیماران مدل SDM را بهترین رویکرد برای مراقبت نمی‌دانند. یک مطالعه کیفی نشان داد که موانع SDM ممکن است شامل تمایل بیمار به اجتناب از مشارکت ناشی از فقدان کنترل درک شده بر وضعیت، عدم توانایی حرفه‌ای پزشکی در ایجاد ارتباط عاطفی با بیمار، تعامل بیش از حد با متخصص حرفه‌ای و متقاعد کننده، و کمبودهای ساختاری کلی در مراقبت‌هایی که ممکن است فرصتی برای بیمار برای کنترل وضعیت را تضعیف کند، باشد. علاوه بر این، عوامل غربالگری می‌تواند نقش مهمی در میزانی که بیمار با مشارکت در تصمیمهای پزشکی احساس راحتی می‌کند، بازی کند. به عنوان مثال، افرادی که اضطراب خاصی را نشان می‌دهند، ترجیح می‌دهند که در تصمیم گیری پزشکی شرکت نکنند.
برای کسانی که در تصمیم گیری مشارکت دارند، معایبی بالقوه وجود دارد. همانطور که بیماران در فرایند تصمیم گیری شرکت می‌کنند، پزشکان ممکن است شواهد نامشخص یا نامعلومی در مورد خطر و مزایای یک تصمیم را بیابند. ارتباط نامعلوم علمی ممکن است منجر به نارضایتی تصمیم شود. منتقدان مدل SDM ادعا می‌کنند پزشکانی که تصمیم می‌گیرند فرضیه بیمار را مورد سوال قرار ندهند و به چالش نکشند، به بیمارانی که به طور کلی کمتر از پزشک، متخصص و ماهر هستند، خدمت‌های پزشکی ارائه نمی‌دهند. پزشکانی که مشارکت بیمار را تشویق می‌کنند، می‌توانند به بیمار کمک کنند تا تصمیمی بگیرد که با ارزش‌ها و ترجیح وی هماهنگ باشد.
کنفرانس‌ها
بسیاری از محققان و متخصصان در این زمینه هر دو سال یک بار در کنفرانس بین‌المللی تصمیم گیری مشترک (ISDM) شرکت می‌کنند که در آکسفورد در سال 2001، سوانسی در سال 2003، اتاوا در سال 2005، فریبورگ در سال 2007، بوستون در سال 2009، ماستریخت در سال 2011، لیما، پرو در سال 2013 و سیدنی، استرالیا در سال 2015 برگزار شد. تصمیم گیری مشترک در ارتباط نزدیک با بکارگیری از مداخله حمایتی تصمیم گیری دارد، هم چنین به عنوان کمک‌های تصمیم گیری شناخته شده است. بیشتر مطالعه تحقیقهای ی و اجرایی تا به امروز در کتاب «تصمیم گیری مشترک در مراقبت‌های بهداشتی: انتخاب بیمار مبتنی بر شواهد»، ویرایش دوم گردآوری شده است.
در 12 تا 17 دسامبر 2010، سمینار جهانی سالزبورگ، با مجموعه جلسه‌های متمرکز بر «بزرگترین منابع بی‌رویه در مراقبت‌های بهداشتی- اطلاع رسانی و درگیر کردن بیماران در تصمیم گیری در مورد مراقبت‌های بهداشتی خود» آغاز به فعالیت نمود. یافته‌های قدرتمندی در میان 58 شرکت کننده از 18 کشور بدست آمد: نه تنها از نظر اخلاقی، بیماران باید در تصمیم گیری در مورد مراقبت‌های پزشکی خود و خطرهای درگیر شوند، بلکه از نظر عملی - از طریق ارائه دقیق اطلاع‌ها و استفاده از کمک‌ها / مسیرهای تصمیم گیری - هزینه‌های آن را کاهش می‌دهد. تغییرها عملی غیرمنتظره- که یک حوزه ممکن است مداخله بیشتری نسبت به دیگری بدون نتایج بهتر داشته باشد- کاهش می‌یابد که گاهی اوقات چشمگیرتر است.
آژانس تحقیقها و کیفیت بهداشت و درمان (AHRQ) کنفرانس آیزنبرگ «متخصصان ارتباط مراقبت‌های بهداشتی، سواد بهداشتی، تصمیم گیری مشترک و زمینه‌های مرتبط گردهم می‌آیند تا … دیدگاه خود را در زمینه این که چگونه پیشرفت‌های علوم پزشکی می‌تواند به تصمیم گیری بالینی پیشرفته تبدیل شود و ارتباط سلامت بهبود بخشد، بیان می‌کنند.