آزادی پرستش (نقاشی)

آزادی پرستش دومین نقاشی رنگ روغن از مجموعه آزادی‌های چهارگانه اثر نورمن راکول است. این مجموعه براساس اهداف آزادی‌های چهارگانه اعلام‌شده توسط سی‌ودومین رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا، فرانکلین روزولت در سخنرانی وضعیت کشور آمریکا که در ۶ ژانویه ۱۹۴۱ در برابر کنگره آمریکا ایراد شده، کشیده شده‌است. راکول این نقاشی و آزادی بیان را موفق‌ترین آثار این مجموعه دانسته‌است. آزادی پرستش در شماره ۲۷ فوریه ۱۹۴۳ مجله ستردی ایونینگ پست و به همراه جستاری از ویل دورانت منتشر شده‌است.
پیشینه
آزادی پرستش دومین نقاشی از مجموعه نقاشی رنگ روغن اثر نورمن راکول با نام آزادی‌های چهارگانه است. این آثار از سخنرانی وضعیت کشور آمریکا که فرانکلین دلانو روزولت در ۶ ژانویه ۱۹۴۱ برابر کنگره هفتادوهفتم ایراد کرد، الهام گرفته‌است. این سخنرانی به سخنرانی آزادی‌های چهارگانه مشهور شده‌است. از این آزادی‌ها، تنها از دو آزادی بیان و مذهب در قانون اساسی ایالات متحده آمریکا یاد شده‌است. موضوع آزادی‌های چهارگانه بعدتر به بیانیه کشورهای متفق در جنگ جهانی دوم، موسوم به منشور آتلانتیک، راه یافت و بخشی از منشور سازمان ملل متحد شد. این مجموعه نقاشی‌ها به همراه جستارهایی از نویسندگان برجسته طی چهار هفته متوالی در ستردی ایونینگ پست منتشر شد: آزادی بیان (۲۰ فوریه)، آزادی پرستش (۲۷ فوریه)، آزادی از فقر (۶ مارس) و آزادی از ترس (۱۳ مارس). سردبیر پست، بن هیبس برای نوشتن جستار همراه آزادی پرستش، ویل دورانت را برگزید که نویسنده‌ای پرفروش بود و در اوج شهرت قرار داشت. در آن زمان، دورانت به همراه همسرش، آریل دورانت روی جلد دهم کتاب تاریخ تمدن کار می‌کرد. دورانت همین‌طور درباره فلسفه و تاریخ سخنرانی می‌کرد. نهایتا پوستر نقاشی‌های این مجموعه به صورتی وسیع منتشر و به ابزاری در دست دولت ایالات متحده برای فروش اوراق قرضه جنگی مبدل شد.
توصیف
"دومین آزادی، آزادی پرستش خدا برای هر فرد به روش خودش است، در همه‌جای جهان."
این نقاشی مشخصات هشت سر را در فضایی نسبتا کم نشان می‌دهد. حالت‌های مختلف این افراد، نماینده مردمی با عقاید مذهبی گوناگون در وقت نیایش است. به‌خصوص سه صورت در پایین اثر (از راست به چپ): مردی که سرش پوشانده شده و کتابی مذهبی در دست دارد، یهودی است، زن مسن که پروتستان است و زن جوان‌تر با صورتی روشن که رزاری به دست دارد کاتولیک است. در ۱۹۶۶ راکول از آزادی پرستش برای نشان دادن علاقه و تحسین‌اش نسبت به جان اف. کندی در تصویرسازی داستانی در مجله لوک با عنوان «میراث برجسته جی‌اف‌کی» استفاده کرد. این تصویرسازی، کندی را در هیئتی شبیه به صورت‌های حاضر در آزادی پرستش و در میان داوطلبان سپاه صلح نشان می‌داد.
خلق اثر
نسخه اولیه آزادی پرستش در یک آرایشگاه مردانه به تصویر درآمده بود.
نسخه اولیه این نقاشی یک آرایشگاه را نشان می‌دهد با مشتریانی از مذهب‌ها و نژادهای مختلف که منتظرند نوبت‌شان شود. ابعاد این نسخه بود و با تکنیک رنگ روغن روی بوم، تحمل را به عنوان «مبنای تنوع مذهبی در دموکراسی» نشان می‌داد. تصویر، یک یهودی را در حال اصلاح به دست یک پیرایشگر سیاه‌پوست پروتستان نشان می‌دهد و یک کشیش کاتولیک را که منتظر است نوبتش بشود. مشکل نقاشی این بود که در آن افراد از مذهب‌ها و نژادهای مختلف به راحتی قابل تشخیص بودند در حالی‌که توافق کمی بر این‌که فردی از یک مذهب خاص چه شکلی است، وجود دارد. با این‌حال همراه تلاش او برای واضح شدن کیش و نژاد شخصیت‌ها، او خودش را در حال اغراقی بیش‌ازحد و اهانت‌آمیز یافت به خصوص در مورد شخصیت‌های غیرمذهبی. مرد یهودی شبیه کلیشه‌های سامی از آب درآمده، مشتری سفیدپوست شیک‌وپیک نشان داده شده و به تن مرد سیاه‌پوست لباس کارگری پوشانده شده و او چنان سرگرم کار است انگار نقاش بخواهد به نمایندگی از دولت صحبت کند. مقصود راکول نشان دادن تحمل مذهبی بود اما او احساس کرد ترکیب‌بندی اولیه این منظور را نمی‌رساند.
در ژوئن ۱۹۴۲، بن هیبس سردبیر پست، حامی طرح‌های راکول شد و به او دو ماه فرصت داد تا آثارش را تکمیل کند. با رسیدن اکتبر، پست از پیشرفت راکول روی آزادی‌های چهارگانه نگران شد و ویراستار هنری‌شان را برای ارزیابی به آرلینگتون ورمانت فرستاد. در آن زمان راکول روی آزادی پرستش، دومین اثرش در مجموعه کار می‌کرد. راکول دو ماه (اکتبر و بیشتر نوامبر ۱۹۴۲) روی این اثر کار کرد که از عبارت «هریک براساس فرمان وجدان خودش» الهام گرفته بود. همسایه‌های راکول در آرلینگتون ورمانت برای این نقاشی مدل شدند، از جمله رز هویت زنی که سه‌ماهه باردار بود و موهایش را بالای سرش به‌هم بافته با یک رزاری در دست نقش یک کاتولیک را به نمایش می‌گذاشت، درحالی‌که در واقع یک پروتستان از کلیسای اسقفی بود. دیگر مدل‌های اثر عبارت بودند از خانم هرینگتون، نجار راکول والتر اسکوایرز، همسرش کلارا اسکوایرز (لبه سمت راست)، وینفیلد سیکوی و جیم مارتین (در مرکز). نسخه نهایی راکول به سرنخ‌های بصری دیگری از جمله تسبیح (رزاری) و کتاب مقدس تکیه داشت. در این اثر نیایش‌گران سیاه‌پوست در کناره‌ها قرار داشتند. این شکل از جاگذاری باعث شد پست که تاکنون سیاه‌پوستان را در صفحات خود برجسته نکرده بود، با مشکل مواجه نشود. راکول گفته این تنوع نژادی را با ترسیم «پنهانی» چهره زن سیاه‌پوست در بالای اثر ایجاد کرده‌است. مرد فینه‌به‌سر پایین نقاشی نیز برای مورد آزار قرار گرفتن بیش از حد «خارجی» به نظر می‌رسد. این اثر عموما به روشنی می‌گراید و اغلب در تکثیر، تیره‌تر می‌شود چراکه نقاش از ترکیب کمرنگ خاکستری‌ها، کرم‌ها و قهوه‌ای‌ها استفاده کرده‌است. ضخامت رنگ پیاده‌شده روی اثر کم است و همین باعث شده بافت بوم به تصویر منتقل شود.
راکول اظهار داشت که احساس می‌کند اهمیت دست‌ها برای بیان یک داستان، فقط نسبت به سر در درجه دوم اهمیت قرار می‌گیرد. او با توجه به آزادی پرستش گفت «من برای انتقال پیام نیمی از تصویر، که امید داشتم منتقل شود، فقط به دست‌ها متکی بودم.» تلاش‌های گسترده راکول روی این اثر به این خاطر بود که او اعتقاد داشت مذهب «موضوع بسیار ظریفی است و آزار رساندن به احساسات افراد کار سختی نیست.»
بررسی انتقادی
سردبیر پست بن هیبس گفته‌است دو نقاشی آزادی بیان و پرستش «برای من اسناد بشری بزرگی هستند در قالب رنگ و بوم. یک تصویر بزرگ، به اعتقاد من، آنی است که میلیون‌ها نفر از مردم را تکان می‌دهد و الهام‌بخش‌شان می‌شود. آزادی‌های چهارگانه این کار را کرده و می‌کند.» والت دیزنی نوشته «گمان می‌کنم آزادی‌های چهارگانه شما عالی هستند. من به‌خصوص آزادی پرستش را دوست دارم و ترکیب‌بندی و نمادگرایی نهفته در آن را.» راکول معتقد بود آزادی بیان و آزادی پرستش بهترین آثار این مجموعه بهترین هستند. لورا کلاریج نوشته عبارت الهام‌بخش «هریک براساس فرمان وجدان خودش» جمله‌ای «شعاری است که به تکثری رهنمون می‌شود که از اندیشه‌های خود راکول در مورد دین نشات می‌گیرد و منبع احتمالی‌اش عبارتی است از سیزده گفتار درباره ایمان اثر جوزف اسمیت.» در واقع راکول مرتبا از همکارانش در مورد منبع احتمالی این گفته سوال کرده بود اما تا زمانی که مجموعه نقاشی‌ها منتشر شدند، چیزی در مورد اسمیت به او گفته نشد. عبارت «هریک براساس فرمان وجدان خودش» (یا جملات مشابه آن) در سده هجدهم در بسیاری از قانون‌های اساسی ایالت‌های آمریکا استفاده شده بود.
بررسی انتقادی نقاشی نشان می‌دهد که پیروان برخی ادیان و مذاهب خاص از پذیرش تمام مذاهب به نمایش درآمده در آزادی پرستش، ناامید شده‌اند.
کلاریج معتقد است
کلاریج چنین اظهار داشته که نسخه اولیه «تمیز، به صورت قابل ملاحظه‌ای پراکنده و در مقابل محتوای متراکم روایت، متعادل بود. حتی در مرحله اولیه طراحی، به شکل زیبایی رنگ شده بود.» موری و مک‌کیب متذکر شده‌اند که این اثر یک واگرایی از سبک داستان‌گویی راکول است که به آن مشهور است. دبورا سولومون این نقاشی را رضایت‌بخش‌ترین اثر این مجموعه می‌داند چنان‌که او حس می‌کند پر و تا حدی «آموزنده» است. مورین هارت هنسی نگهدار ارشد موزه نورمن راکول و آن ناتسون به ابعاد نقاشی توجه کرده‌اند که فقط دست‌ها و سرها را در نیایش‌گران به شکلی نفاق‌افکن نشان می‌دهد. بروس کول از وال‌استریت جورنال گفته‌است که «نقاشی شبح‌گونه راکول از صورت‌ها و دست‌های در حال نیایش، بی‌روح و بدون هیچ‌گونه پیام واقعی درباره آزادی مذهبی است. این به خاطر این است که ایمان، مانند نبود ترس و فقدان نیاز، اساسا خصوصی، شخصی، غیرمستقیم و غیرقابل انکار است.»
آزادی ادیان
آزادی بیان
آزادی از فقر
آزادی از ترس
یادداشت