بی‌خانمان‌ها در آمریکا

سازمان ملل ساختمان در نیویورک
مطابق تعریف اعلامیه حمایت از بی‌خانمانهای مک کینی-ونتو، بی‌خانمان به فرد یا افرادی اطلاق می‌گردد که فاقد یک محل ثابت، همیشگی و مناسب برای اقامت شبانه خود هستند.
بی‌خانمانی به عنوان یک مسئله ملی در دهه ۷۰ میلادی (سال ۱۸۷۰) مطرح گردید. بسیاری از افراد بی‌خانمان در مناطق شهری در حال ظهور مانند شهر نیویورک زندگی می‌کردند. رکود بزرگ اقتصادی در دهه ۳۰ میلادی (۱۹۳۰) منجر به یک فقر ویران کننده فراگیر، گرسنگی و بی‌خانمانی گردید. بیش از دو میلیون نفر بی‌خانمان مهاجرت در سراسر ایالات متحده وجود داشت.
آمار و جمعیت
به دست آوردن یک آمار کاملا دقیق و جامع برای هر اجتماعی دشوار است، مطالعه، به ویژه هنگامی که موضوع اندازه‌گیری واقعیتهای پنهان مبهم و نامنظم از بی‌خانمان‌ها در میان باشد. همه آمارها و ارقامهای داده شده بر اساس تخمین هستند. علاوه بر این تخمین‌ها نشان دهنده میانگین ملی هستند، به طوری که مقادیر عددی آن می‌تواند به آسانی از منطقه‌ای به منطقه دیگر تغییر کند.
دیگر آمارها
بندانگشتی
تعداد کل
در طی سال (اکتبر ۲۰۰۹ - سپتامبر ۲۰۱۰)، گزارش ارزیابی سالانه بی‌خانمان‌ها در سال ۲۰۱۰ نشان می‌دهد که ۱،۵۹۳،۱۵۰ نفر به صورت مجزا هر کدام تجربه بی‌خانمان بودن را داشته‌اند که البته این وضعیت برای اغلب آن‌ها به صورت موقتی بوده‌است اکثر آنها بی‌خانمان به‌طور موقت. جمعیت بی‌خانمان‌های دایمی در ایالات متحده از ۱۷۵،۹۱۴ نفر در سال ۲۰۰۵ به ۱۲۳،۸۳۳ در سال ۲۰۰۷ رسیده‌است.
خانوادگی ترکیب
بر اساس گزارش NCHWIH:
۵۱٫۳ درصد از آنها را مردان مجرد تشکیل می‌دهند.
۲۴٫۷ درصد از آنها را زنان مجرد تشکیل می‌دهند.
۲۳ درصد از آنها را خانواده‌های دارای فرزند تشکیل می‌دهند (این بخش سریعترین بخش در حال رشد است).
۵ درصد افراد زیر سن قانونی بدون والدین یا همراه بزرگسالان هستند.
۳۹ درصد از کل جمعیت بی‌خانمان‌ها کودکان زیر ۱۸ سال هستند.
وضعیت تاهل
بر اساس گزارش NCHWIH:
۲۴درصد متاهل هستند.
۷۶ درصد مجرد هستند.
۶۷٫۵ درصد از مردان مجرد هستند.
۳۲٫۵ درصد زنان مجرد هستند.
نژاد و قومیت
با توجه به گزارش SAMHSA که در سال ۲۰۱۰ منتشر شده‌است بر اساس آمار گرفته شده در سال ۲۰۰۸ برای ساکنینی که حداقل مدت مشخصی در سرپناه‌های اضطراری ایالات متحده ساکن بوده‌اند (حداقل شش ماه یا بیشتر):
۵۶٫۶ درصد سیاه/آمریکایی آفریقایی‌تبار
۲۸٫۷ درصد اسپانیایی/لاتین
بر اساس گزارش NCHWIH در سال ۲۰۱۴:
۴۲درصد آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار
۳۸ درصد سفیدپوست
۲۰ درصد اسپانیایی
۴ درصد بومی آمریکا
۲ درصد آسیایی-آمریکایی
سلامت روان
با توجه به گزارش SAMHSA در سال ۲۰۱۰:
۲۶٫۲ درصد از همه پناه افرادی که بی‌خانمان محسوب گردیده‌اند به یک بیماری شدید روانی دچار بوده‌اند.
حدود ۳۰ درصد از افرادی که به صورت دایمی بی‌خانمان محسوب شده‌اند، دارای مشکلات سلامت روان بوده‌اند.
با توجه به تجزیه و تحلیل داده‌های NSHAPCxiv از سال ۱۹۹۶:
بیش از ۶۰ درصد که به بی‌خانمانهای دایمی در طول عمر خود مشکلات روحی و روانی را تجربه کرده‌اند.
سوء مصرف مواد
توجه به گزارش SAMHSA در سال ۲۰۱۰:
۳۴٫۷ درصد از همه بزرگسالانی که در سرپناه‌ها زندگی کرده‌اند مصرف مزمن و سوء استفاده از مواد مخدر را داشته‌اند.
حدود ۵۰ درصد از افرادی که بی‌خانمان دایمی محسوب گردیده‌اند همزمان دچار مشکلات سوء مصرف مواد مخدر نیز بوده‌اند.
با توجه به تجزیه و تحلیل داده‌ها از سال ۱۹۹۶ NSHAPCxiv:
بیش از ۸۰ درصد در طول عمر خود مشکلات مصرف الکل یا مواد مخدر را تجربه کرده‌اند.
آموزش و پرورش
با توجه به آمار منتشر شده توسط UIHAC:
۵۳ درصد دارای تحصیلات کمتر از دبیرستان بوده‌اند.
۲۱ درصد تحصیلات دبیرستان خود را به پایان رسانده‌اند.
۲۷ دارای تحصیلات فراتر از دبیرستان بوده‌اند.
استخدام
با توجه به گزارش سال UIHAC در سال ۱۹۹۶:
۴۴ درصد کار انجام شده در طول ماه عبارت است از:
۲۰ درصد مشغول به کار در یک شغل پایدار حداقل سه‌ماهه بوده‌اند.
۲۵درصد مشغول کارهای موقت یا روز کار بوده‌اند.
۲ درصد مشغول فروش وسایل شخصی یا دست فروشی.
محل
با توجه به گزارش SAMHSA در سال ۲۰۱۰:
۷۱ درصد در شهرهای مرکزی اقامت دارند.
۲۱ درصد در حومه شهرها هستند.
۹ درصد در مناطق روستایی هستند.
مدت
با توجه به گزارش SAMHSA در سال ۲۰۱۰:
تحقیقات انجام شده بر روی سرپناه‌های استفاده شده در شهرهای نیویورک و فیلادلفیا نشان می‌دهد که:
افرادی که تجربه بی‌خانمانی گذرا را دارند ۸۰ درصد از سرپناه‌ها را استفاده می‌کنند.
افرادی که تجربه بی‌خانمانی متناوب را دارند ۱۰ درصد از سرپناه‌ها را استفاده می‌کنند.