بهائیت ارتدکس

بهائیت اورتدکس ، فرقه کوچکی از بهائیت است که در سال ۱۹۶۰ توسط چارلز میسون ریمی شکل گرفت، و بعد از آن توسط جوئل مارانجلا به همین نام مورد استفاده قرار گرفت. در واقع بهائیت اورتدکس به فرقه‌ای از بهائیت گفته می‌شود که بعد از شوقی به ریمی گرویدند و بعد از وی مارانجلا را به عنوان جانشین ریمی پذیرفتند. البته فرقه‌های دیگری هم وجود دارند که مارانجلا را به عنوان ولی امرالله قبول نکردند. ریشه اختلاف میان طرفداران ریمی و دیگر بهائیان بر سر هویت و شخصیت ولی امرالله بود؛ ولی امرالله عنوانی است که به رئیس مذهب بعد از عباس افندی جانشین اول میرزا حسین علی نوری بنیان‌گذار بهائیت اطلاق می‌شود. اولین ولی امرالله بهائی شوقی افندی، نوه دختری عباس افندی بود که از سال ۱۹۲۱ الی ۱۹۵۷ میلادی این مسند را در میان بهائیان داشت.
میان فرقه بهائیت اورتدکس و فرقه بهائیت حیفایی، به غیر از مسند ولایت امر و اداره جامعه، اختلافات دیگری نیز در مدل خوانش از بهائیت وجود دارد. بهائیت اورتدکس به عنوان گروهی که میسون ریمی را به عنوان ولی دوم امرالله می‌دانند، توسط فرقه حیفایی بهائیت که رهبری آن‌ها از سال ۱۹۶۳ بر عهده بیت العدل می‌باشد، ناقضین عهد تلقی می‌شوند. در حال حاضر ولی امر چهارم بهائیت اورتدکس نصرت‌الله بهره‌مند می‌باشد.
سلسله ولایت امرالله
بهائیت اورتدکس معتقد است که شوقی افندی اولین ولی امرالله بهائیت می‌باشد. برخلاف فرقه دیگر بهائیت که بیت العدل جهانی را مشروع دانسته و سلسله ولایت امرالله را منقرض شده قلمداد می‌کنند، بهائیت اورتدکس بیت العدل جهانی فعلی را مشروع نمی‌داند و میسون ریمی را ولی امرالله دوم بهائیت می‌شناسند. این گروه جوئل برای مارآنجلا را ولی امرالله سوم و نصرت‌الله بهره‌مند را ولی امرالله چهارم می‌دانند.
تاریخچه
پس از مرگ ناگهانی شوقی افندی در سال ۱۹۵۷، ۲۷ نفر از ایادیان امرالله در حیفا دور هم جمع شدند تا در مورد ولی امرالله بعدی تصمیم‌گیری کنند. پس از مذاکرات نهایتا تصمیم آن‌ها بر آن شد که شوقی پس از خود جانشینی اتخاذ نکرده است. این بیانیه توسط همه ایادیان از جمله ریمی، به امضا رسید. در این بیانیه اعلام شد کهاغصان همه از دنیا رفته یا توسط ولی امرالله (شوقی) به عنوان ناقضان عهد معرفی شده و از جامعه بهایی طرد شده‌اند. همچنین شوقی هیچ گونه وصیت‌نامه‌ای از خود برجای نگذاشت که در آن به‌طور خاص، فردی را به عنوان جانشین معرفی کرده باشد. به این ترتیب و در نتیجه گردهمایی ایادیان امرالله، گروهی نه نفره از میان ایادیان انتخاب شدند که هدایت جامعه بهایی را بر عهده بگیرند. در بین آن نه نفر، چارلز میسون ریمی هم حضور داشت. این در حالی بود که فعالیت شورای بین‌المللی بهایی که طبق گفته شوقی جنینی برای بیت العدل خواهد بود متوقف شد. این گروه همچنین به منظور حفظ جامعه بهایی، برای خود حقوقی برابر با شوقی قائل شدند. به این ترتیب آن‌ها تنها ارگانی بودند که حق طرد خاطیان از جامعه بهایی را بر عهده داشتند.
در بین سال‌های ۱۹۵۷ میلادی و ۱۹۶۰ میلادی ریمی به نوشتن خاطرات خود ادامه می‌دهد و بعدها آن‌ها را در سه جلد و تحت عنوان مشاهدهای روزانه از چیزها و اوضاع ارض اقدس شخصا به چاپ می‌رساند. در این نوشته‌ها، ریمی بارها از ایادیان درخواست می‌کند که در جستجوی ولی امرالله خود باشند. ریمی در جای جای خاطراتش در این دوران تاکید بر این نکته دارد که جامعه بهایی همیشه نیاز به ولی امرالله زنده دارد. ریمی در اواخر سال ۱۹۵۹ میلادی حیفا را به مقصد آمریکا ترک می‌کند. علت این سفر، اعلام ایادیان امر مبنی بر این که انتخابات برای اعضای شورای بین‌المللی بهایی باید تا سال ۱۹۶۱ میلادی صورت پذیرد، بود. طرح ایادیان با نقشه ده ساله‌ای که شوقی در سال ۱۹۵۳ میلادی طرح‌ریزی کرده بود و در آن اشاره شده بود که اول، محکمه کبرای بهایی تا سال ۱۹۶۳ میلادی باید شکل بگیرد و بعد انتخابات شورای بین‌المللی انجام شود، در مغایرت بود. ریمی نهایتا در سال ۱۹۶۰ میلادی اعلام کرد که او جانشین شوقی و ولی امرالله بعد از او می‌باشد. در این راستا نیز بیانیه‌ای صادر می‌کند و نظر خود را به وسیله آن به محفل ملی آمریکا تحویل می‌دهد و درخواست می‌کند که محفل ملی آمریکا ادعا نامه ریمی را در جلسه سالانه گردهمایی ملی بهاییان آمریکا قرائت کند و همچنین بین محافل ملی دیگر کشورها نیز پخش نماید. ریمی در زمان اعلام جانشینی خود ۸۵ سال سن داشت. ادعای او توسط ۲۶ ایادی دیگر و به دلیل این که شجره او به بهاءالله نمی‌رسد رد شد. همچنین ایادیان معتقد بودند که شوقی به‌طور رسمی وی را به این سمت منصوب نکرده است. اما از طرف دیگر ریمی ادعای خود را بر این اساس معتبر می‌دانست چرا که او رئیس شورای بین‌المللی بهائی بوده که توسط شوقی از سال ۱۹۵۱ به این سمت منصوب شده بود. علت دیگر ادعای ریمی این بود که شوقی در گفته‌ها و نوشته‌های خود تاکید کرده بود که شورای بین‌المللی بهائی به عنوان بیت العدل جنینی است و در آینده ایام به بیت العدل بدل خواهد شد. ایادیان امرالله نهایتا او را به اتفاق از جامعه بهائی اخراج کردند.
در سال ۱۹۶۲ ریمی از طرفداران خود در آمریکا خواست که با ایجاد نظم در میان خود، محفل ملی آمریکا زیر نظر ولی امرالله را از میان خود انتخاب کنند. انتخابات مربوطه در سال ۱۹۶۳ انجام شد، و ۹ عضو محفل ملی در نیو مکزیکو به سال ۱۹۶۴ گرد هم آمدند. در سال ۱۹۶۴، محفل ملی بهائیان آمریکا زیر نظر ولی امرالله، علیه محفل ملی آمریکا (محفل مربوط به بهائیان متعهد به بیت العدل واقع در حیفا) شکایتی را به دادگاه محلی بردند. عنوان شکایت آن‌ها این بود که محفل ملی آمریکا قصد داشت که نام بهائیت را به انحصار فرقه مربوطه درآورد و آن را به عنوان نامی تجاری مختص مشرق الاذکار واقع در ایلینوی و بقیه املاک محفل ملی گردانند.
محفل ملی آمریکا نیز دفاعیه‌ای برای خود تنظیم کرد و در اوت ۱۹۶۶ میلادی دادگاه به نفع آن‌ها رای داد و بهائیان پیرو ریمی خواست که از هرگونه استفاده این نام در امور خود خود داری کنند. پس از این واقعه ریمی محفل ملی روحانی بهائیان آمریکا تحت نظارت ولی امرالله را تعطیل کرد و فرد دیگری به نام دانلد هاروی را به عنوان جانشین خود انتخاب مجدد نمود. مارانجلا در آن زمان در فرانسه ساکن بود و قبل از آن نیز در محفل ملی فرانسه در سال ۱۹۶۱ عضویت داشته بود. ریمی در سال ۱۹۶۲، یک نامه مهر و موم شده‌ای به همراه دستورالعمل باز کردن و اجرایی کردن آن در اختیار مارانجلا گذاشته بود که در زمان مناسب وی آن را باز کند. در پی جریان دادگاه سال ۱۹۶۶، مارانجلا از ریمی جدا شد و خود را ولی امرالله سوم معرفی نمود و طرفدارانی برای خود بدست آورد. مارانجلا نیز برای شاخه خود تشکیلاتی تدارک دید، از جمله و . مارانجلا، پیروان خود را بهائیان اورتدکس نامید.
پس از سال‌های ۱۹۶۶، پیروان ریمی از نظم اداری خاصی بر خوردار نبودند، و عده‌ای از آن‌ها به این نتیجه رسیده بودند که ریمی دچار دیمنشا شده بود. در آن زمان ریمی ۹۱ سال سن داشت؛ لذا بر اساس آنچه از جانشینی متوجه شده بودند، گروهک‌ها داخلی کوچکی تشکیل دادند.
همه اعضای محفل ملی آمریکا زیر نظر ولی امرالله که در سال ۱۹۶۲ تشکیل شده بود ادعای او را قبول کردند. در سال ۱۹۷۰، افرادی را به عضویت در سازمان ملی بهائیان اورتدکس در نیو یورک منسوب کرد. این سازمان دو سال بعد به نیو مکزیکو منتقل شد و بعدا در سال ۱۹۷۸ نام خود را به شورای بهائی مادر در ایالات متحده تغییر داد. این سازمان بار دیگر در سال ۲۰۰۰ نام خود را به شورای ملی ایالاتی بهائی تغییر داد که همه اعضای آن توسط مارانجلا منصوب شده بودند. مارانجلا در سپتامبر ۲۰۱۳ در سان دیگو از دنیا رفت. مارانجلا به عنوان سومین ولی امرالله در ادعا نامه خود در ۲۲ سپتامبر سال ۲۰۰۶ یک ایرانی تبار به نام نصرت‌الله بهرمند را به عنوان ولی چهارم امرالله منسوب کرد. نصرت‌الله بهرمند، بزرگترین پسر دکتر حسن بهرمند از بهائیان با سابقه، در روز ۲۵ اوت ۱۹۴۲ در شیراز به دنیا آمد. در سن چهار سالگی به همراه خانواده به تهران نقل مکان کرد. وی در دانشگاه تهران رشته مدیریت خواند و در وزارت مسکن مشغول به کار شد. نصرت‌الله بهرمند در سال ۱۹۸۸ به استرالیا مهاجرت کرد. اعلامیه جانشینی بهرمند، در تاریخ اول سپتامبر سال ۲۰۱۳ یعنی پس از اعلام خبر مرگ مرانجلا منتشر شد و هم اکنون طبق اعتقاد بهائیت ارتدکس نصرت‌الله بهرمند ولی امر چهارم آئین بهائی می‌باشد.
محفل ملی آمریکا در سال ۲۰۰۶ (میلادی) شکایت دیگری را تنظیم نمود اما این بار علیه بهائیان اورتدکس. بهائیان اورتدکس میسون ریمی را به عنوان ولی امرالله دوم و مارانجلا را به عنوان ولی امرالله سوم قبول دارند. محفل ملی با تنظیم این شکایت نامه قصد داشت که شکایت سال ۱۹۶۶ خود از طرفداران میسون ریمی را به بهائیان اورتدکس نیز تعمیم دهد. دادگاه ناحیه‌ای این بار حکم خود را به نفع بهائیان اورتدکس صادر نمود. در پی آن محفل ملی آمریکا شکایتی را به دادگاه استیناف در اعتراض به حکم دادگاه ناحیه‌ای عرضه داشت. دادگاه استیناف نیز در سال ۲۰۰۸ حق را باز به بهائیان اورتدکس داد. محفل ملی آمریکا برای بار سوم به حکم دادگاه اعتراض نمود که بار سوم نیز در سال ۲۰۱۰ حکم قبلی تجدید شد؛ و سرانجام در سال ۲۰۱۱ این حکم نهائی گردید. وکیل مدافع بهائیان اورتدکس به نام جفری گلدبرگ در مصاحبه خود بعد از یکی از جلسات دادگاه با نشریه شیکاگو تریبون می‌گوید، موضوع مثل این می‌ماند که مسیحیان کاتولیک از بقیه مسیحیان شکایت کنند و از دادگاه بخواهند که شاخه‌های دیگر مسیحیت خود را مسیحی نخوانده از نشان صلیب استفاده نکنند. این موضوع ربطی به دادگاه ندارد. این شکایت به نوعی تجاری کردن آئین بهائی است.