محمد حیدری ملایری

محمد حیدری ملایری (زاده ۱۳۲۶ ملایر) فیزیکدان و اخترشناس اهل ایران است. وی در حوزه زبان‌شناسی و گویش‌ها نیز فعالیت داشته است. یکی از دستاوردهای محمد حیدری ملایری در رابطه با جرم بیشینه ستارگان بوده است. وی همچنین به زبان‌شناسی و تاریخ نیز علاقه داشته با زبان‌های فارسی باستان، فارسی میانه، پارتی، اوستایی، سنسکریت، یونانی، و لاتین آشنایی دارد، و درباره بیست گویش زبان فارسی تحقیق و مطالعه کرده است. محمد حیدری ملایری در رصدخانه پاریس به عنوان پژوهشگر فعالیت دارد. وی سرپرست گروهی از اختر فیزیکدانان بین‌المللی است که پیدایش ستارگان پرجرم و تاثیر این ستارگان بر پیرامونشان را می‌پژوهند. همچنین نتایج مطالعات و پژوهش‌های چند سال اخیر او برپایه داده‌هایی است که او با به‌کاربردن تلسکوپ فضایی هابل، متعلق به سازمان ناسا، به دست آورده است. وی در سال ۱۳۶۴ خورشیدی (۱۹۸۵ میلادی) به گروه اخترشناسان رصدخانه جنوبی اروپا (ESO) که در شیلی قراردارد، پیوست. اقامت او در شیلی ۷ سال به طول انجامید و در ضمن فعالیت‌های پژوهشی‌اش از ۱۳۶۷ تا ۱۳۷۰، معاونت دپارتمان اخترشناسی رصدخانه اروپایی را هم به‌عهده داشت. وی همچنین مقالاتی در حوزه ستاره‌شناسی نوشته است. محمد حیدری ملایری همچنین یک واژه‌نامه چندزبانه ستاره‌شناسی نیز تالیف کرده است.
زندگی
محمد حیدری ملایری در سال ۱۳۲۶ در ملایر زاده شد. وی از کودکی چنان به داستان‌های شاهنامه علاقه‌مند شده بود که پیش از رفتن به دبستان شعرهای فردوسی را از بر می‌خواند. او کلاس‌های اول و دوم دبستان را در ملایر گذراند و سپس با خانواده‌اش به تهران کوچید. وی در سال ۱۳۴۵ کارشناسی خود را در رشته فیزیک از دانشگاه تهران دریافت کرد. سپس به سربازی رفت و بازه دوسال را در خدمت سربازی با درجه ستوان دوم در رسته توپخانه گذرانید، او سه سال هم در موسسه انتشارات فرانکلین به ویراستاری کتاب‌های وابسته به دانش فیزیک پرداخت و در این بازه، خود نیز بیش از ۱۰ کتاب فیزیک و اخترشناسی را از انگلیسی به فارسی برگرداند. در سال ۱۳۵۳ با بورس دولت فرانسه به پاریس رفت تا در رشته‌های اخترشناسی و اخترفیزیک در دانشگاه پاریس درس بخواند. او در سال ۱۳۵۸ مدرک دکترای سیکل سوم خود و سپس در سال ۱۳۶۲ دکترای دولتی را که بالاترین مدرک تحصیلی در فرانسه به شمار می‌رود، از دانشگاه پاریس گرفت. در سال ۱۳۵۹، موفق به دریافت کرسی رسمی «اخترشناس» در رصدخانه پاریس شد. حیدری ملایری در سال ۱۳۶۴ با گذراندن کنکور به گروه اخترشناسان رصدخانه بزرگ اروپا (ESO)، که در کشور شیلی در آمریکای جنوبی جای دارد، پیوست. او به مدت ۷ سال تا سال ۱۳۷۱ در آنجا به پژوهش مشغول بود.
اخترفیزیک
او در سال ۱۳۶۲ در جریان پژوهش‌های پایان‌نامه دکترای خود، جسم‌های ناشناخته‌ای را در دو کهکشان همسایه ما (که ابرهای ماژلان Magellanic Clouds خوانده می‌شوند) کشف کرد. پیش‌تر پنداشته می‌شد که این جسم‌ها ستاره‌اند، ولی او نشان داد که آنها سحابی‌های خاصی هستند که توسط ستارگان پرجرم نوزاد به وجود آمده‌اند. از آنزمان تاکنون بخش برجسته‌ای از فعالیت‌های او بر روی این جسم‌ها متمرکز است. نتیجه پژوهش‌های او تا کنون در بیش از ۱۰۰ مقاله علمی به چاپ رسیده است.
«جرم بیشینه ستارگان» یکی دیگر از نتیجه‌های پژوهش‌های علمی و جالب حیدری ملایری به‌شمار می‌رود. پیشتر پنداشته می‌شد که ستارگان می‌توانند جرمی تا حدود ۵۰۰ برابر جرم خورشید داشته باشند اما حیدری ملایری نشان داد که چنین ستاره‌هایی وجود ندارند و ستاره‌های پرجرم‌تر از ۱۲۰ برابر جرم خورشید در واقع یک ستاره نیستند، بلکه گروهی از ستارگان کم‌جرم‌اند که چون بسیار تنگاتنگ هم جای گرفته‌اند، ما آنها را یک ستاره می‌پنداشتیم.
زبان‌شناسی
حیدری ملایری افزون بر اخترشناسی، به زبان‌شناسی و تاریخ نیز دلبستگی بسیاری دارد، به‌ویژه در زبان‌شناسی تطبیقی و ریشه‌شناسی زبان‌های هندواروپایی. او به زبان‌های پهلوی، فارسی باستان، اوستایی، سنسکریت، یونانی و لاتین آشنایی کامل دارد و تاکنون نیز پیرامون بیش از ۲۰ گویش زبان فارسی مطالعه کرده. او سالهاست که درباره سیستم اصطلاح‌شناسی علمی در زبان فارسی می‌پژوهد. نتیجه این کوشش‌ها، ساختن « » به زبان‌های انگلیسی – فرانسه – فارسی است. همچنین ویدیوهای بسیاری از او درباره اصطلاح‌شناسی علمی زبان فارسی و پیشینه زبان فارسی در دسترس است.
azargoshnasp.net
obspm.fr
obspm.fr/IMG
.obspm.fr
.obspm.fr