جئونگجو چوسان

جئونگجو چوسان () (زاده ۲۸ اکتبر ۱۷۵۲ - درگذشته ۱۸ اوت ۱۸۰۰) بیست و دومین پادشاه سلسله چوسان بوده‌است.
وی که از سال ۱۷۷۶ تا ۱۸۰۰ حکومت کرده است، جانشین پدربزرگش یئونگجو چوسان شده بوده پس از مرگش فرزندش سانجو چوسان جانشین وی شده است.او تلاش‌های زیادی برای بهبود و اصلاح کشور کره انجام داد.از جئونگجو به عنوان یکی از موفق‌ترین و با بصیرت‌ترین پادشاهان چوسان نام برده می‌شود.
جانشینی
او با نام ایسان متولد شد و پسر شاهزاده سادو (که توسط پدر خودش پادشاه یئونگجو به مرگ محکوم شد) و بانو هه گیونگ بود. زمانی که او ولیعهد بود با “هونگ گوک یونگ” که یک سیاستمدار بحث برانگیز بود؛ ملاقات کرد. هونگ ابتدا قاطعانه از جلوس جئونگجو بر تخت سلطنت حمایت می‌کرد و برای بهبود قدرت پادشاه سخت کار می‌کرد اما در انتها به دلیل طمع به قدرت اخراج شد.
پادشاهی
جئونگجو بیشتر زمان حکومتش را صرف تطهیر نام پدرش کرد. او همچنین برای پیش برد اصلاحاتش دربار را به شهر سوون نزدیک مقبره پدرش منتقل کرد.او قلعه هواسئونگ را که اکنون جزو میراث جهانی یونسکو هست را ساخت و در ساخت این بنا پیشرفته‌ترین تکنولوژی‌های موجود در ساخت دیوارها را معرفی کرد و تصمیم داشت سوون را شهری خود کفا بکند. زمان قبل از حکومت وی به دلیل اینکه شاهزاده سادو با حکم سلطنتی پدرش کشته شده بود؛ مغشوش بود. تصمیم نهایی یئونگجو چوسان مبنی بر اعدام ولیعهد سادو به شدت توسط سیاستمدارانی که بر علیه ولیعهد بودند؛ تحت تاثیر قرار گرفته بود. بعد از فوت پادشاه یئونگجو و روزی که جئونگجو پادشاه چوسان شد؛ او در اتاق پادشاهی بر تخت نشسته و به هم نگاه کرد و گفت:”من پسر ولیعهد سادو هستم!”. این پیام روشن لرزه بر اندام سیاست مدارانی انداخت که در مرگ پدرش درگیر بودند. او به دلیل اینکه به پدرش عنوان افتخاری پادشاهی و به مادرش عنوان “ملکه دواگر” را داد؛ دوران‌های آشفته زیادی را تجربه کرد اما بر همه آنها به کمک هونگ گوک یونگ غلبه کرد.
اصلاحات
او رنسانس جدیدی را در چوسان رهبری کرد و سعی نمود با کنترل سیاست کل کشور؛ باعث بهبود روند پیشرفت کشور شود. او اصلاحات زیادی در طول سلطنت خود انجام داد که از مهم‌ترین آنها می‌توان از تاسیس “کیو جانگ گاک” که یک کتاب خانه سلطنتی بود نام برد. هدف از تاسیس این کتاب خانه بهبود نگرش سیاسی و فرهنگی چوسان و به خدمت در آوردن افسران با استعداد برای کمک در اداره کشور بود. جئونگجو همچنین رهبری جنبش‌های اجتماعی نظیر باز کردن درب‌های مناصب دولتی به روی افرادی که قبلا به دلیل جایگاه اجتماعی شان از آن مناصب محروم شده بودند را بر عهده داشت. او بر اهمیت یادگیری زبان چینی و سایر زبان‌های خارجی تاکید می‌کرد و حتی سیستمی جهت یادگیری و آزمون زبان‌های خارجی دایر کرد. او یک کشتزار شخصی ساخت، برای آبرسانی یک قنات حفر کرد و روشهای جدید و پیشرفته کشاورزی را در آن امتحان کرد. جئونگجو همچنین از اساتید “انجمن سیلهاک” نظیر “جونگ یاک یونگ“(معمار کاخ هواسئونگ) که از قدرت سلطنتی جئونگجو حمایت می‌کردند؛ پشتیبانی کرد. علی رغم جایگاه سیاسی بالا در چوسان؛ پادشاه جئونگجو به عنوان شخصی نو آور شناخته می‌شود.
مرگ
وی در سال ۱۸۰۰ و در سن چهل و هشت سالگی بدون دیدن آرزوهای عمرش که بعدها توسط پسرش سانجو منتشر شد؛ در شرایطی راز آلود در گذشت. کتاب‌های زیادی در مورد علت مرگ وی نوشته شده و هم اکنون این موضوع کانون بحث تاریخ دانان می‌باشد. او به همراه همسرش ”ملکه هیوی” در شهر هواسئونگ در مقبره سلطنتی به خاک سپرده شد.
خانواده
پدر: شاهزاده سادو (사도세자, ۱۷۳۵–۱۷۶۲)He is given the posthumous title, "Jangjo" (장조)
مادر: بانو هیگیئونگ of the Poongsan Hong clan (헌경왕후 홍씨, ۱۷۳۵–۱۸۱۵)
همسرها و فرزندان:
ملکه هیوی of the Cheongpung Gim clan (효의왕후 김씨, ۱۷۵۳–۱۸۲۱)
Royal Noble Consort Won Bin of the Pyeongsan Hong clan (원빈 홍씨, ۱۷۶۶–۱۷۷۹)
Prince Sang Gye (상계군, ۱۷۷۰–۱۷۸۶): Adoptive son following her death
Royal Noble Consort Hwa Bin of the Yun clan (화빈 윤씨, ۱۷۶۵–۱۸۲۴)
سئونگ اوی-بین (의빈 성씨, ۱۷۵۳–۱۷۸۶)
Prince Successor Mun Hyo (문효세자, ۱۷۸۲–۱۷۸۶; Westernized name also spelled as Moon Hyo); birth name, Prince Yi Hyang
Unnamed Princess (۱۷۸۴)
Unborn child (۱۷۸۶); died in utero as a result of mothers death
سو-بین باک (수빈 박씨, ۱۷۷۰–۱۸۲۲)
Prince Yi Gong, and later سانجو چوسان the Royal Prince Successor (왕세자،۱۷۹۰–۱۸۳۴)
Princess Suk Seon (숙선옹주, ۱۷۹۳–۱۸۳۶)-who created Kkakdugi alongside the wife of Hong Hyeon-ju