لا لا لند

لا لا لند یا عالم هپروت ؛ فیلمی رمانتیک و موزیکال محصول سال ۲۰۱۶ آمریکا به نویسندگی و کارگردانی دیمین شزل است. در این فیلم بازیگرانی همچون رایان گاسلینگ، اما استون، جی. کی. سیمونز، جان لجند، رزمری دویت و میگن فی ایفای نقش می‌کنند. دیمین شزل که خود در رشته موسیقی تحصیل کرده و فیلم ویپلش را بر اساس خاطراتش در سال ۲۰۱۴ ساخته بود، سومین فیلم خود را نیز با زمینه موسیقی به روی پرده فرستاده است.
رایان گاسلینگ و اما استون بعد از فیلم‌های دیوانه‌وار، احمقانه، عشق و جوخه گانگستر در این فیلم برای بار سوم با یکدیگر همبازی شده‌اند. نخستین نمایش لا لا لند در ۳۱ اوت ۲۰۱۶ و در طی جشنواره فیلم ونیز بود که در نهایت موفق شد جایزه بهترین بازیگر نقش اول زن برای اما استون را بدست بیاورد. لا لا لند توسط سامیت انترتینمنت در تاریخ ۹ دسامبر ۲۰۱۶، در ایالات متحده اکران شد. این فیلم ۴۴۳٫۹ میلیون دلار در سراسر جهان فروش کرد در حالی که بودجه ساخت آن فقط ۳۰ میلیون دلار بود و توانست تبدیل به پرفروش‌ترین فیلم غیر ابرقهرمانی و غیر انیمیشنی در سال ۲۰۱۶ بشود.
داستان
داستان در زمان حال و در شهر لس آنجلس می‌گذرد. میا (اما استون) دختر جوانی مشتاق بازیگری است که در کافی شاپ کمپانی برادران وارنر به عنوان پیشخدمت کار می‌کند و در فاصله‌های زمانی آزمون‌های بازیگری خود به بازیگرهای هالیوود قهوه لاته می‌دهد. سباستین (رایان گاسلینگ) نیز یک نوازنده پیانو سبک جاز است که فعلا با نواختن موسیقی در کافه‌های دلگیر سر می‌کند و از طرف خواهرش لائورا تحت فشار برای ازدواج قرار گرفته‌است. میا و سباستین موقع رانندگی در یک بزرگراه شلوغ در لس آنجلس به هم برخورد می‌کنند و کارشان به مشاجره می‌کشد. بعد از این مشاجره کوچک میا به آزمون بازیگری خود می‌رود اما آزمونش با موفقیت پیش نمی‌رود و او خسته و ناراحت به خانه برمی‌گردد. هم‌خانه‌های میا با اصرار زیاد او را به یک مهمانی کریسمس می‌برند. در راه بازگشت از مهمانی میا که ماشینش را بخاطر توقف در پارک ممنوع از دست داده پیاده به خانه برمی‌گردد. در راه بازگشت او صدای زیبای نواخته شدن پیانو را از داخل یک کافه می‌شنود و وارد کافه می‌شود و در کمال تعجب می‌بیند که پیانیست کسی نیست جز سباستین. سباستین بخاطر نواختن این قطعه که برخلاف سلیقه رئیس بدخلق کافه بنام «بیل» بوده‌است از آنجا اخراج می‌شود. میا به سمت سباستین می‌رود تا با او حرف بزند اما سباستین به او تنه زده و رد می‌شود.
مدتی بعد در یک مهمانی میا بازهم به‌طور اتفاقی سباستین را در میان یک گروه موسیقی می‌بیند و برای همین جلو می‌رود و درخواست آهنگ «من فرار می‌کنم» را می‌دهد و خودش هم با آهنگ شروع به درآوردن ادا برای سباستین می‌کند. بعد از این اتفاق سباستین به سراغ میا می‌رود و گفتگویی سرشار از طعنه و کنایه بین آن‌ها شکل می‌گیرد. در راه بازگشت از مهمانی میا و سباستین با هم همراه می‌شوند و به فراز شهر لس آنجلس رفته و برای هم آواز می‌خوانند و می‌رقصند.
روز بعد سباستین به محل کار میا می‌رود و آن‌ها مدت زیادی با هم درباره رویاهایشان صحبت می‌کنند. میا می‌گوید از بچگی عاشق سینما شده و می‌خواهد بازیگر شود و سباستین هم از عشقش به موسیقی جاز می‌گوید و اینکه می‌خواهد کافه‌ای مخصوص جاز در شهر باز کند. بعد از این گفتگو گوشی میا زنگ می‌خورد و به او خبر می‌دهند که باید در یک آزمون بازیگری دیگر شرکت کند. او این کار را می‌کند اما آزمونش باز هم خراب می‌شود و او عصبانی به خانه بازمی‌گردد. در خانه نامزد میا که گرگ نام دارد او را به یک شام دورهمی به همراه برادرش که تازه از سفر برگشته دعوت می‌کند. میا بدون هیچ رغبتی به شام می‌رود اما وقتی یاد قرارش با سباستین می‌افتد سریع رستوران را ترک می‌کند و به طرف سینما می‌رود جایی که سباستین منتظر او است. میا و سباستین به تماشای فیلم شورش بی‌دلیل می‌نشیند و سپس به طرف رصدخانه گریفیتس حرکت می‌کنند. عشق میا و سباستین در این مکان به اوج خود می‌رسد و آن‌ها در رویای خود مشغول رقصیدن در ستاره‌ها می‌شوند.
رابطه میا و سباستین ادامه پیدا می‌کند. میا که از رد شدن‌های متعدد در آزمون‌های بازیگری خسته شده خودش به نوشتن نمایشنامه روی میاورد و سباستین هم همچنان در کافه‌ها پیانو می‌زند. بیکاری و فشارهای زندگی مشترک با میا بالاخره سباستین را راضی می‌کند که علی‌رغم میل شخصی‌اش به پیشنهاد کار دوست قدیمی‌اش بنام کیث جواب مثبت دهد و او و گروهش را همراهی کند. وارد شدن سباستین به این گروه ابتدا اتفاق خوبی به نظر می‌رسد اما به مرور او را از میا دور می‌کند. تورهای متعدد گروه و میل به دیده شدن سباستین باعث می‌شود که بحث بین میا و او بالا بگیرد و مهمانی شامشان خراب شود. میا سباستین را ترک می‌کند و به خانه پدرش بازمی‌گردد.
مدتی از این جدایی و انزوا می‌گذرد تا اینکه مدیر برنامه یک کارگردان مشهور از طریق سباستین به میا خبر می‌دهد که می‌خواهد از او برای فیلمش تست بگیرد. میا ابتدا راضی نمی‌شود اما با اصرار سباستین قبول می‌کند در آزمون شرکت کند. میا در آزمون بازیگری سنگ تمام می‌گذرد و با خواندن آهنگی غمناک توجه کارگردان را جذب می‌کند.
پنج سال می‌گذرد. میا تبدیل به بازیگری بزرگ شده و با مردی ازدواج کرده و یک دختر دارد و سباستین هم به رویای خودش رسیده و کلوپ جازی را در شهر باز کرده که با موفقیت رو به رو شده‌است. یک شب که میا به همراه همسرش برای خوش گذرانی به بیرون رفته است سر از کافه سباستین درمیاورد. سباستین با دیدن میا در میان جمعیت دچار بهت می‌شود و به سراغ پیانو می‌رود و قطعه عاشقانه «میا و سباستین» را می‌نوازد و با همین آهنگ در رویای زیبایی غرق می‌شود. رویایی که در آن او و میا با هم ازدواج کرده و بچه دار شده‌اند و هردو به موفقیت‌های زیادی در شغل دلخواهشان رسیده‌اند. بعد از پایان قطعه میا بلند می‌شود که از کافه بیرون بیرود اما در آخرین لحظه نگاهی به سباستین می‌اندازد و هردو لبخند تلخی به هم می‌زنند. میا کافه را به همراه همسرش ترک می‌کند و سباستین نیز مشغول نواختن پیانو می‌شود.
بازیگران
بازیگر
شخصیت
نقش
اما استون
میا دولان
هنرپیشه‌ای آرزومند که در پی تبدیل شدن به ستاره‌ای بزرگ در هالیوود است. او در کافی شاپی در استودیو برادران وارنر کار می‌کند و عشقش به سباستین زندگیش را عوض می‌کند.
رایان گاسلینگ
سباستین وایلدر
پیانیست سبک جاز که قصد دارد کلوپ جاز خودش را راه بیندازد و در این راه عاشق میا می‌شود.
جان لجند
کیث
دوست و همکلاسی قدیمی سباستین که به او پیشنهاد کار می‌دهد و اولین جرقه جدایی سباستین و میا را رقم می‌زند.
رزمری دویت
لائورا وایلدر
خواهر سباستین است که به شدت هم از سبک زندگی او ناراضی است و سعی می‌کند او را قانع به ازدواج کند.
جی. کی. سیمونز
بیل
صاحب یک کافه است که سباستین در آن پیانو می‌زند و به شدت هم از جاز متنفر است.
ساخت
دیمین شزل بخاطر کارگردانی این فیلم اسکار بهترین کارگردانی را گرفت و تبدیل به جوانترین شخص در تاریخ سینما شد که به این موفقیت دست پیدا کرده‌است.
دیمین شزل فیلم‌نامه لا لا لند را در دوران دانشگاه (دیمین شزل از هاروارد فارغ‌التحصیل شده است) با همکاری هم اتاقی خود یعنی جاستین هورویتز نوشت. فیلمی سراسر رقص و آواز و امید و البته یک پایان تلخ که شزل قصد داشت به عنوان اولین فیلمش آن را بسازد. اما مشکلی وجود داشت: ساختن یک موزیکال عاشقانه توسط جوانی گمنام چیزی نبود که هالیوود آن را قبول کند؛ بنابراین شزل ابتدا تصمیم گرفت بر اساس تجربیاتی که در دوران هنرستان موسیقی گذرانده فیلمنامه‌ای بنویسد و آن را بسازد. نتیجه فیلم ویپلش شد که نامزد پنج جایزه اسکار شد و توانست سه جایزه را بدست آورد.
پیش تولید
سکانس رقص اول فیلم با آهنگ یک روز آفتابی دیگر در این بزرگراه فیلمبرداری شد.
دیمین شزل می‌خواست لالا لند را تبدیل به ادای دینی به سینمای کلاسیک هالیوود و دوران طلایی آن کند. ما در لالا لند بخش‌هایی از فیلم مشهور شورش بی‌دلیل را می‌بینم و سکانس رقص دو شخصیت اصلی در آسمان در رصدخانه گریفیتس تبدیل به نوعی ادای دین به آن می‌شود. فیلم همچنین عرض ارادتی به فیلم‌هایی همچون آواز در باران و یک آمریکایی در پاریس دارد. دیمین شزل اکثر عوامل فیلم قبلش اش از جمله تام کراس تدوینگر و جاستین هورویتز آهنگساز را دوباره دور هم جمع کرد. شزل قصد داشت تمامی سکانس‌های موزیکال فیلم از جمله سکانس اول که عده‌ای رقاص و خواننده در وسط اتوبان آهنگ یک روز آفتابی دیگر را می‌خوانند را به صورت تک برداشت و بدون حتی یک کات بگیرد. شزل به همراه فیلمبردارش لینوس ساندگرن وقت زیادی برای طراحی این صحنه‌ها گذاشتند. برخلاف رسم معمول فیلم‌های موزیکال که بازیگران معمولا بر روی صدای ضبط شده خود لب می‌زنند در لالا لند موسیقی به صورت زنده در صحنه پخش می‌شد و بازیگرها خودشان تمامی آوازها را می‌خواندند.
با طی شدن مراحل اولیه فیلم وارد مرحله انتخاب بازیگران شد.
انتخاب بازیگران
رایان گاسلینگ برای بازی در این فیلم پیانو زدن یادگرفت و تمام قطعات را خودش در سر صحنه نواخت. او برای بازی در این فیلم نامزد اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد شد
هنرنمایی اما استون تحسین منتقدان را در پی داشت و در نهایت نیز او توانست جوایز معتبر سینمایی از جمله بفتا و گلدن گلوب و اسکار را برای بازی در این فیلم بدست بیاورد.
پیش از این قرار بود مایلز تلر نقش اصلی را بازی کند و اما واتسون هم همراه او باشد. اولی کنار گذاشته شد و دومی خودش کنار کشید تا در فیلم دیو و دلبر بیل کاندن بازی کند. نکته جالب اما اینجاست رایان گاسلینگ برای بازی در این فیلم پیشنهاد بازی در دیو و دلبر را رد کرد. بعد از واتسون شزل از اما استون درخواست بازی کرد و او برای بازی در نقش انتخاب شد. او به همراه رایان گاسلینگ آموزش رقص فشرده دیدند تا بتوانند در فیلم بازی کنند. رایان گاسلینگ همچنین توانست با تمرینات بسیار پیانو زدن یاد بگیرد. تمامی قطعات در فیلم از جمله آهنگ معروف «میا و سباستین» توسط خود او در فیلم نواخته می‌شود.
جان لجند علاوه بر بازی در نقش مکمل مرد تهیه‌کننده اجرایی فیلم هم بود. او برای بازی در این فیلم گیتار زدن را به صورت حرفه‌ای یادگرفت
سکانس معروف رقص میا و سباستین در رصدخانه گریفیتس فیلمبرداری شد.
فیلمبرداری و پس از تولید
دیمین شزل در پشت صحنه فیلم
دیمین شزل لالا لند را نامه‌ای عاشقانه به لس آنجلس می‌داند. او در مصاحبه با نیویورک تایمز در این مورد گفته است: «لس آنجلس همیشه برای من با شهرهای دیگر آمریکا فرق می‌کرده است. من در لس آنجلس به دنیا نیامده‌ام و فقط به مدت شش سال در آن زندگی کرده‌ام اما همیشه تصوری مبهم و عجیب درباره آن داشته‌ام. لس آنجلس یک شهر تاریخی است. انگار که جادویی نهفته در خود دارد و هرکسی به وقتش از آن آگاه می‌شود.»
دیمین شزل برای خلق لوکیشن‌ها از هیچ تصویرسازی کامپیوتری یا جلوه‌ها ویژه‌ای بهره نبرد و از مکان‌های واقعی برای فیلمبرداری استفاده کرد. لوکیشن‌های متعددی در لالا لند وجود دارند. هرموسا بیچ، هالیوود هیلز، تئاتر ریالتو، محوطه کمپانی برادران وارنر و رصدخانه گریفیتس تنها بخشی از لوکیشن‌هایی هستند که شزل از آن‌ها فیلمبرداری کرد. شزل با الهام از فیلم‌های دهه سی لالا لند را با لنزهای «سینما اسکوپ» فیلمبرداری کرد تا حس و حال نوستالژیک فیلم واقعی باشد. مدت‌های زیادی است که از این تکنیک برای ساختن فیلم استفاده نمی‌شود. شزل همچنین می‌خواست لالا لند فیلمی پر زرق و برق و پر از انواع نورهای مختلف باشد و برای همین به دقت و وسواس زیادی بر روی طراحی صحنه‌ها نظارت داشت.
دیمین شزل وظیفه تدوین فیلم را بر عهده تام کراس گذاشت که پیش‌تر با او در ویپلش همکاری کرده و برای آن اسکار هم گرفته بود. فیلم مراحل پس از تولید را با سرعت بیشتری طی کرد و سرانجام برای نمایش در جشنواره فیلم ونیز آمده شد.
نام فیلم
اصطلاح لا لا لند یا سرزمین رویایی اغلب در اشاره به شهر لس آنجلس و هالیوود به واسطه سبک زندگی پر زرق و برق و پر از بریز و بپاش در این شهر بکار می‌رود. البته این عنوان در فیلم حالتی کنایی دارد. هر چند در واقعیت هم برای توصیف خوش‌نشینان لس آنجلس خیلی وقت‌ها به طعنه از اصلاح لا لا لند استفاده می‌شود.
انتشار
نخستین نمایش لا لا لند در ۳۱ آگوست ۲۰۱۶ و در طی جشنواره فیلم ونیز بود. فیلم با استقبال بسیار بالای منتقدین همراه بود و در پایان اولین نمایش با ده دقیقه تشویق ایستاده تماشاگران همراه بود. لالا لند در نهایت موفق شد جایزه بهترین بازیگر نقش اول زن این جشنواره را برای اما استون بدست بیاورد. این اولین جایزه اما استون برای این فیلم بود که در ادامه با گرفتن جوایزی همچون بفتا و گلدن گلوب و اسکار نوار موفقیتش را تکمیل کرد و رکورد عجیبی هم از خود به جای گذاشت.
بعد از نمایش موفقیت‌آمیز در ونیز لالا لند در جشنواره فیلم تلیوراید و جشنواره بین‌المللی فیلم تورنتو اکران شد که بازهم با بازخوردهایی مثبت و موفقیت‌آمیز همراه بود. لالا لند همچنین در جشنواره فیلم لندن و فستیوال فیلم ویرجینا نیز اکران شد. لالا لند ابتدا در اوایل ماه ژوئیه به صورت محدود اکران شد و فروش چندانی نداشت اما بعد از موفقیت بسیار زیاد فیلم در هفتاد و چهارمین مراسم گلدن گلوب لالا لند به‌طور گسترده و در سینماهای معمولی و سینماهای آی‌مکس اکران شد. اکران لالا لند در انگلستان نیز هم‌زمان با کریسمس سال ۲۰۱۷ آغاز شد.
باکس آفیس
دیمین شزل و اما استون در پشت صحنه فیلم
بعد از اعلام خبر نامزد شدن لالا لند در چهارده رشته اسکار کنجکاوی عمومی درباره این فیلم افزایش یافت و سانس‌ها و سالن‌های فیلم رشد چشم‌گیری پیدا کرد. بعد از این اتفاق لالا لند با ۴۳% افزایش فروش رو به رو شد. تا اواخر آوریل ۲۰۱۷ لالا لند ۱۵۱ میلیون دلار در آمریکا و کانادا و ۲۸۹٫۷ میلیون دلار نیز در باقی کشورها فروش کرد و جمع فروش جهانی خود را به ۴۴۰،۷ رساند. لالا لند در حالی به این فروش دست یافت که تنها سی میلیون دلار خرج ساختنش شده بود. لالا لند بیستمین فیلم پرفروش سال ۲۰۱۶ شد و همچنین توانست پرفروش‌ترین فیلم غیر ابرقهرمانی و غیر انیمیشنی سال بشود.
بازخوردها
جاستین هورویتز به همراه دیمین شزل و اما استون در نمایش لالا لند
لالا لند با استقبال بالایی رو به رو شد و هم از منتقدان نقدها و نمرات خوبی دریافت کرد و هم در میان مردم محبوب شد.منتقدان قلم داستانی، کارگردانی، موسیقی و بازی اما استون و رایان گاسلینگ را ستودند و لالا لند را در زمره بهترین آثار موزیکال و عاشقانه در تاریخ سینما جای دادند. سایت متاکریتیک لالا لند را بهترین فیلم سال ۲۰۱۶ معرفی کرد. فیلم تا به حال بر اساس ۵۳ نقد از منتقدین وب‌گاه متاکریتیک نمره ۹۳/۱۰۰ را دریافت کرده و در سایت راتن تومیتوز نیز با استناد بر ۳۳۸ باز هم امتیاز ۹۳/۱۰۰ را گرفته‌است. همچنین لالا لند از نظر کاربران سایت بانک اطلاعات اینترنتی فیلم‌ها یکی از ۲۵۰ فیلم برتر تاریخ سینماست.
نظرات منتقدان
پیتر ترورس در مجله رولینگ استون به فیلم چهار ستاره کامل داد و نوشت: «گاسلینگ و استون از هر نظر معرکه‌اند. گرچه انصافا این دو بازیگر شهودی به اندازه مثلا فرد استر یا جینجر راجرز در عالم ژانر موزیکال زاده نشده‌اند اما تمنای میا و سباستین برای بیان خویش در قالبی تغزلی را فوق‌العاده زنده و احساس‌برانگیز جلوه می‌دهند. این دو بازیگر واقعا سنگ تمام می‌گذارند. گاسلینگ با فیلم‌های عاشقانه قبلی‌اش همچون دفترچه خاطرات و ولنتاین غمگین باعث شده همیشه این تصور را داشته باشیم که از پس هر کاری بر می‌آید. اما استون تابناک است. او به‌طور غریزی دریافته که نقش عمری‌اش را پیدا کرده و از هرچه دارد برای آن مایه می‌گذارد. به صلاح خود آکادمی است کار استون، شزل و گاسلینگ و فیلم باشکوهشان را با ملاطفتی اسکاری بر صدر نشانند.»
جیمز براردینلی در ریل ویوز به فیلم ۳/۵ ستاره از ۴ داد و نوشت: «دیمین شزل نمی‌خواهد صرفا داستانی تعریف کند (که این کار را می‌کند). نمی‌خواهد صرفا مخاطبش را مسحور کند (البته این کار را انجام می‌دهد). نمی‌خواهد برای تاثیرگذار کردن داستانش به حس نوستالژی اتکا کند (گرچه این حس نقش مهمی در فیلم دارد). لالا لند صرفا برترین موزیکال سینمایی از گذشته دور تاکنون نیست بلکه به احتمال زیاد برترین موزیکال سینمایی از هر نوعی در تاریخ سینماست. بله! این فیلمی است شورانگیز‌تر از شیکاگوی راب مارشال و بی‌نوایان تام هوپر. لالا لند فیلمی بی‌نقص است.»
ای. او. اسکات در نیویورک تایمز نوشت: «دیمین شزل کاری غیرممکن انجام داده است. لالا لند هم فیلمی رویایی و خوش رنگ است و هم یک درام عاشقانه درجه یک.»
پیتر بردشاو در گاردین به فیلم پنج ستاره کامل داد و از آن به عنوانی «موزیکالی درخشان و درجه یک» نام برد.
تام چاریتی در سایت‌اندساوند علاوه بر دادن امتیاز کامل به فیلم، مهارت کارگردانی دیمین شزل را ستود و نوشت: «دیمین شزل موفق شده با مهارتی مثال زدنی یک فیلم کمیاب و خالص بسازد که هم رمانس خوبی دارد و هم کمدی را به خوبی در خود حل می‌کند. لالا لند با آن رنگ‌های جنون‌آمیز آبی و زرد و سبزش درست مثل یک شعر حماسی عاشقانه می‌ماند.»
دایان دبراسکا در سینما اسکورپ علاوه بر تحسین فیلمبرداری و جنبه‌های بصری فیلم امتیاز کامل را به لالا لند داد و درباره‌اش نوشت: «لالا لند در نگاه اول شبیه به دیگر فیلم‌های موزیکال و عاشقانه‌ای می‌ماند که سعی می‌کند درباره اهمیت رویا داشتن حرف بزند اما نکته دقیقا همینجاست:لالا لند بیشتر از آنکه درباره رویا حرف بزند آن را نشان می‌دهد و رمز موفقیتش نیز همین است.»
رکوردشکنی
دیمین شزل به همراه رایان گاسلینگ در پشت صحنه فیلم
در مراسم گلدن گلوب سال ۲۰۱۷ فیلم لا لا لند رکورد شکست و برنده هفت جایزه از جمله بهترین فیلم و بهترین فیلم‌نامه شد. تا به حال هیچ فیلمی در تاریخ به این موفقیت دست پیدا نکرده است
همچنین لا لا لند در صدر فهرست نامزدهای هشتاد و نهمین دوره اسکار قرار گرفت. این فیلم در ۱۴ رشته از جمله بهترین فیلم، بهترین کارگردانی و بهترین بازیگران نقش اصلی نامزد شده‌است. پیش از این فقط فیلم‌های همه چیز درباره ایو و تایتانیک به این افتخار دست پیدا کرده بودند.
لالا لند افتخار آفرینی خود را در بفتا هم ادامه داد و برنده پنج جایزه از جمله بهترین فیلم و بهترین بازیگر نقش اول زن برای اما استون شد.
در هشتاد و نهمین دوره جوایز اسکار لا لا لند موفق شد شش جایزه اسکار از جمله بهترین کارگردانی برای دیمین شزل و بهترین بازیگر نقش اول زن برای اما استون را بدست آورد و از نظر تعداد دریافت اسکار هم رتبه اول را به خود اختصاص دهد. در این مراسم در اتفاقی نادر که در تاریخ اسکار سابقه نداشته‌است ابتدا نام لا لا لند به عنوان بهترین فیلم اعلام شد و سپس گفته شد اشتباه شده و جایزه به فیلم مهتاب تعلق گرفت.
آلبوم موسیقی
آلبوم موسیقی این فیلم که توسط جاستین هورویتز ساخته شده‌است در دو آلبوم مختلف در دسترس است. آلبوم اول شامل چهارده قطعه از جمله قطعه‌های با کلام و آهنگ معروف شهر ستاره‌ها می‌باشد و آلبوم دوم در سی قطعه بی‌کلام عرضه شده‌است. نکته جالب در مورد این آلبوم این است که آهنگ همان‌طور که در فیلم خوانده می‌شوند در آلبوم قرار گرفته‌اند. برای مثال در نسخه‌ای از ترانه شهر ستاره‌ها که رایان گاسلینگ و اما استون آن را با هم می‌خوانند صدای خنده این دو به وضوح در آهنگ شنیده می‌شود. علت این کار انتقال حس و حال واقعی کاراکترها و آهنگ به شنونده اعلام شده‌است.
سکانس معروفی که رایان گاسلینگ به تنهایی در اسکله قدم می‌زند و آهنگ شهر ستاره‌ها را می‌خواند در این محل فیلمبرداری شده‌است.
قطعه‌ها
نمایش خانگی
نسخه دیجیتال لالا لند بر روی دی وی دی در تاریخ ۱۱ آوریل ۲۰۱۷ پخش شد و نسخه بلوری و بلوری HD نیز به همراه پشت صحنه و مراحل مختلف ساخت فیلم در تاریخ ۲۵ آوریل ۲۰۱۷ در دردسترس عموم قرار گرفت.
نامزدی و جوایز
هفتاد و چهارمین مراسم گلدن گلوب
برنده بهترین فیلم کمدی یا موزیکال
برنده بهترین بازیگر نقش اول زن فیلم کمدی یا موزیکال برای اما استون
برنده بهترین بازیگر نقش اول مرد فیلم کمدی یا موزیکال برای رایان گاسلینگ
برنده بهترین کارگردانی برای دیمین شزل
برنده بهترین فیلم‌نامه اورجینال برای دیمین شزل
برنده بهترین ترانه اورجینال برای ترانه شهر ستاره‌ها ساخته شده توسط جاستین هورویتز
برنده بهترین موسیقی متن برای جاستین هورویتز
هفتادمین دوره جوایز بفتا
برنده بفتای بهترین فیلم
برنده بفتای بهترین بازیگر نقش اول زن برای اما استون
برنده بفتای بهترین کارگردانی برای دیمین شزل
برنده بفتای بهترین فیلم‌برداری برای لینوس ساندگرن
برنده بفتای بهترین موسیقی متن برای جاستین هورویتز
نامزد بفتای بهترین بازیگر نقش اول مرد برای رایان گاسلینگ
نامزد بفتای بهترین فیلم‌نامه غیر اقتباسی برای دیمین شزل
نامزد بفتای بهترین صدابرداری برای آی لینگ-لی و استیو مورو
نامزد بفتای بهترین طراحی صحنه برای سندی رینولدز-واسکو و دیوید وسکو
نامزد بفتای بهترین طراحی تولید برای شین ولینگتو و مگی اوریست
نامزد بفتای بهترین تدوین برای تام کراس
هشتاد و نهمین دوره جوایز اسکار
برنده
جایزه
نتیجه
دیمین شزل
جایزه اسکار بهترین کارگردانی
اما استون در نقش میا دولان
جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول زن
جاستین هورویتز
جایزه اسکار بهترین ترانهبرای ترانه شهر ستاره‌هامتن ترانه از بنج پاسک جاستین پل
جاستین هورویتز
جایزه اسکار بهترین موسیقی فیلم
لینوس ساندگرن
جایزه اسکار بهترین فیلمبرداری
سندی رینولدز-واسکو و دیوید وسکو
جایزه اسکار بهترین طراحی صحنه
رایان گاسلینگ
جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد
دیمین شزل
جایزه اسکار بهترین فیلم‌نامه غیراقتباسی
اندی نلسون، آی لینگ-لی و استیو مورو
جایزه اسکار بهترین صداگذاری
تام کراس
جایزه اسکار بهترین تدوین
آی لینگ-لی و میلدرد لاتو مورگان
جایزه اسکار بهترین تدوین صدا
ماری زوفرس
جایزه اسکار بهترین طراحی لباس