قدرت متوسط

G-20 و دیگر کشورهای جهان درنشست G-20 در سال ۲۰۰۸ در واشینگتن. اکثر اعضای G-20 میانه قدرت هستند، در حالی که برخی دیگر از قدرت‌های بزرگ می‌باشند.
در روابط بین‌المللی، یک میانه قدرت یک کشور مستقل است که نه ابرقدرت و نه یک قدرت بزرگ است، اما هنوز هم نفوذ و رسمیت بین‌المللی زیاد یا متوسطی دارد. مفهوم «قدرت میانه» به منشا سیستم دولتی اروپا بازمی‌گردد. در اواخر قرن ۱۶، متفکر سیاسی ایتالیایی جیووانی بوترو جهان را به سه نوع دولت تقسیم کرد- grandissime (امپراتوری), mezano (میانه قدرت) و piccoli (کوچک قدرت). بنا به نظر بوترو، یک mezano یا میانه قدرت «… بدون نیاز به کمک از دیگران دارای قدرت و اقتدار کافی برای روی پای خود ایستادن است.»
تعریف
بر روی هیچ روش استانداردی که دولت‌های میانه قدرت را تعریف کند توافق نشده است. برخی محققان با استفاده از آمار تولید ناخالص ملی (GNP) لیست‌هایی از میانه قدرت‌ها از سراسر جهان ایجاد می‌کنند. از لحاظ اقتصادی، میانه قدرت‌ها به طور کلی کشورهایی هستند که بیش از حد «بزرگ» یا بیش از حد «کوچک» در نظر گرفته نمی‌شوند. با این حال، اقتصاد همیشه عامل تعیین‌کننده نیست. در معنای عام، یک میانه قدرت کشوری است که درجه‌ای از نفوذ در سطح جهان دارد، اما در هیچ منطقه‌ای مسلط نیست. این تعریف جهانی نیست و برخی میانه قدرت را شامل کشورهایی می‌دانند که می‌توانند به عنوان قدرت منطقه‌ای در نظر گرفته شوند.
بر اساس نظر دانشگاهیان در دانشگاه لستر و دانشگاه ناتینگهام: وضعیت میانه قدرت معمولا به دو روش شناسایی می‌شود. روش سنتی و رایج‌ترین روش تجمیع معیارهای فیزیکی و مادی مهم برای رتبه‌بندی کشورها با توجه به قابلیت‌های نسبی آن‌ها است. از آنجایی که قابلیت کشورها با هم متفاوت هستند، به عنوان ابرقدرت (و یا قدرت‌های بزرگ) میانه قدرت یا کوچک قدرت تقسیم می‌شوند. اخیرا، با تمرکز بر ویژگی‌های رفتاری نیز روش دومی برای شناسایی وضعیت میانه‌قدرت به وجود آمده است. در این روش فرض می‌شود که میانه قدرت می‌تواند به دلیل رفتارهای سیاست خارجی از ابرقدرت‌ها و قدرت‌های کوچک‌تر متمایز شوند- میانه قدرت‌ها با پیروی از محدوده کوچک و انواع خاصی از علایق سیاست خارجی، به دنبال وضعیتی مناسبی برای خود هستند. در این روش، میانه قدرت‌ها کشورهایی هستند که از مهارت‌های نسبی دیپلماتیک خود در جهت خدمت‌رسانی به صلح و ثبات بین‌المللی استفاده می‌کنند. هر دو این روش‌ها رقابتی و بحث‌برانگیز هستند، اما ثابت شده روش سنتی کمی نسبت به روش رفتاری مشکل‌سازتر است.
بر اساس نظر ادوارد جردان از دانشگاه مدیریت سنگاپور: همه میانه قدرت‌ها به طور معمول از طریق بینش‌های چند جانبه و همکارانه، یک رفتار سیاست خارجی از خود نشان می‌دهند که نظم جهانی را تثبیت و مشروع می‌سازد. با این حال میانه‌قدرت‌های در حال ظهور و سنتی می‌توانند با توجه به تفاوت‌های سازنده و رفتاری متقابل- موثر از هم متمایز شوند. در اصل، میانه قدرت‌های سنتی ثروتمند، پایدار، برابری طلب، و اجتماعی دموکراتیک هستند و به طور منطقه‌ای تاثیر گذار نیستند. از نظر رفتاری، این کشورها از خود یک جهت‌گیری منطقه‌ای ضعیف و دوسوگرا نشان می‌دهند که هویت آنها را در منطقه‌ها از دولت‌های قدرتمند متمایز می‌سازد و به آنها امتیازی تسکین‌بخش در برابر فشارهای اصلاحات جهانی می‌دهد. در مقابل، میانه‌قدرت‌های در حال ظهور، کشورهایی نیمه محیطی، تساوی‌گرای مادی و وابستگی به خود زیادی نشان می‌دهند. از نظر رفتاری، این کشورها اصلاح طلب هستند و در تغییرات جهانی رادیکال نیستند. همچنین، جهت‌دهی منطقه‌ای قوی از خود نشان می‌دهند که به نفع یکپارچگی منطقه‌ای است. از طرف دیگر، به دنبال ایجاد هویتی متمایز با دولت‌های ضعیف در منطقه نیز هستند. تعریف دیگری از پیشگام قدرت میانه: «کشورهای قدرت میانه از لحاظ سیاسی و اقتصادی مهم و از نظر بین‌المللی مورد احترام هستند و رقابت نیروهای هسته‌ای را نفی می‌کنند. این امر به آنها اعتبار بین‌المللی قابل توجهی می‌دهد.» با این وجود، بر اساس این تعریف کشورهای دارای نیروی هسته‌ای مانند هند و پاکستان و هر کشور شرکت کننده از ناتو دارای هسته‌ای میانه قدرت نیستند.
دیپلماسی میانه قدرت
بر اساس نظر لورا نیک از انجمن بین‌المللی مطالعات: اگرچه در مورد مفهوم میانه قدرت ابهاماتی مفهومی وجود دارد، میانه قدرت‌ها اغلب به واسطه رفتار بین‌المللی خود- به اصطلاح "دیپلماسی میانه قدرت"- شناسایی می‌شوند که تمایل به دنبال کردن راه‌حل‌های چندجانبه برای دریافت مواضع سازشگرایانه در اختلافات بین‌المللی، تمایل به پذیرش مفاهیم "شهروند خوب بین‌المللی" برای هدایت … دیپلماسی است. میانه قدرت‌ها کشورهایی هستند که مهارت‌های متعدد مدیریتی و اعتبار بین‌المللی خود را وقف حفظ نظم و صلح بین‌المللی می‌کنند. قدرت‌های میانه از طریق ایجاد ائتلاف و خدمت‌رسانی به عنوان واسطه‌ها و میانجی‌ها، و از طریق فعالیت‌های مدیریت اختلافات و تصمیم‌گیری، به حفظ نظم بین‌المللی کمک می‌کنند. میانه قدرت‌ها این فعالیت‌های بین‌المللی را به دلیل یک الزام ایده‌آلیستی مربوط به میانه قدرت بودن انجام می‌دهند. این الزام آن است که میانه قدرت‌ها دارای مسئولیتی اخلاقی و توانایی جمعی در حفاظت از نظم بین‌المللی در برابر کسانی که این نظم را تهدید می‌کنند (در زمان‌هایی خاص شامل قدرت‌های اصلی یا بزرگ) هستند. این الزام به ویژه در دوره جنگ سرد قابل توجه بود. بنا به نظر دانشمند روابط بین‌المللی آنت بیکر فاکس، روابط میانه قدرت‌های میانه و قدرت‌های بزرگ رفتارهای پیچیده و طرح‌های معاملاتی بیشتری نسبت به آنچه فرض می‌شده آشکار می‌کنند. بر اساس نظر سویا یوشیهیده، "میانه قدرت بودن تنها از نظر اندازه کشور یا توان نظامی یا اقتصادی نیست. بلکه، دیپلماسی یک میانه قدرت توسط ناحیه‌ای تعریف می‌شود که یک کشور منابع و دانش خود را در آن سرمایه‌گذاری می‌کند. کشورهای میانه قدرت از تقابل مستقیم با قدرت‌های بزرگ می‌پرهیزند، اما خود را به عنوان "فعالانی اخلاقی" می‌بینند و به دنبال نقش خود در نواحی خاص از جمله حقوق بشر، محیط زیست، و قوانین نظامی هستند. میانه قدرت‌ها نیروی محرک فرایند فراملی ایجاد نهادها هستند."
ویژگی‌های دیپلماسی میانه قدرت عبارتند از:
تعهد به چندجانبه بودن جهانی از طریق موسسات جهانی و اتحاد با میانه قدرت‌های دیگر.
درجه بالایی از نفوذ جامعه مدنی در سیاست خارجی کشور
کشوری که از طریق یک «سیاست نوین خارجی» منعکس کننده و شکل دهنده هویت ملی است: حافظ صلح، امنیت بشر، دیوان کیفری بین‌المللی و پروتکل کیوتو
ابتکار میانه قدرت‌ها (MPI) یک برنامه از موسسه امنیت جهانی است که اهمیت دیپلماسی میانه قدرت‌ها را برجسته می‌کند. از طریق MPI، هشت سازمان بین‌المللی غیردولتی قادر به کار در درجه اول با دولت‌های میانه قدرت هستند تا دولت‌های دارای سلاح‌های هسته‌ای را به برداشتن گام‌های فوری در جهت کاهش خطرات هسته‌ای تشویق و آموزش دهند، و همچنین مذاکراتی برای از بین بردن سلاح‌های هسته‌ای آغاز کنند. کشورهای میانه قدرت به ویژه در مسائل مربوط به کنترل تسلیحات نفوذ دارند، زیرا به لحاظ سیاسی و اقتصادی قابل توجه، و از نظر بین‌المللی مورد احترام کشورهایی هستند که رقابت برای سلاحهای هسته‌ای را نفی کرده‌اند. این امر به آنها اعتبار سیاسی قابل توجهی می‌دهد.
خود-تعریفی توسط دولت‌های ملی
اصطلاح میانه قدرت برای اولین بار پس از جنگ جهانی دوم وارد گفتمان سیاسی کانادا شد. نخست وزیر Louis سنت لوران، به عنوان مثال، کانادا را «یک قدرت از رتبه متوسط» نامید و در طراحی تعریف کلاسیک دیپلماسی میانه قدرت کانادایی کمک کرد. هنگامی که او از انتخابات کانادا در برابر شورای امنیت سازمان ملل متحد دفاع می‌کرد گفت: «… طبیعت ویژه رابطه کانادا با بریتانیا و ایالات متحده مسئولیت‌های ما را پیچیده کرده است». کانادا یک «ایالت ماهواره‌ای» برای یکی از این دو کشور نبود، اما «به تصمیم‌گیری بی‌طرفانه با توجه به تعهدات به مردم کانادا و علائق آنها در رفاه در جامعه بین‌المللی ادامه می‌دهد.» رهبران کانادا معتقد بودند که کانادا یک میانه قدرت بود، زیرا شریکی جدید در اتحادهای بزرگتر (به عنوان مثال ناتو، استقرار) بود، به طور فعال درگیر حل و فصل اختلافات خارج از منطقه خود (به عنوان مثال بحران سوئز) بود، یک قدرت استعماری سابق نبود و در نتیجه در منازعات ضد استعماری بی‌طرف بود، به طور فعال در سازمان ملل متحد برای نمایندگی کردن از کشورهای کوچکتر و جلوگیری از تسلط ابرقدرت‌ها عمل کرده بود (و به همین دلایل اغلب در شورای امنیت سازمان ملل متحد انتخاب می‌شد)، و چون درگیر فعالیت‌های انسان‌دوستانه و حافظ صلح در سراسر جهان بود.
در مارس سال ۲۰۰۸، نخست‌وزیر استرالیا به نام کوین راد سیاست خارجی کشور خود را به عنوان یک "دیپلماسی میانه قدرت" با معیارهای مشابه تعریف کرد. استرالیا در مسائلی مانند "اقتصاد جهانی و امنیت و چالش‌های زیست محیطی" "بر تصمیم‌گیران بین‌المللی اثر خواهد گذاشت".
میانه قدرت یا قدرت بزرگ؟
همپوشانی میان لیست میانه قدرت‌ها و قدرت‌های بزرگ نشان می‌دهد که هیچ توافق عامی میان مقامات وجود ندارد.
کشورهایی مانند فرانسه، روسیه و بریتانیا به طور کلی به دلیل اهمیت نظامی و استراتژیک، وضعیتشان به عنوان قدرت‌های هسته‌ای به رسمیت شناخته شده و کرسی دائم در شورای امنیت سازمان ملل متحد قدرت‌های بزرگ در نظر گرفته می‌شود. برخی از دانشگاهیان نیز بر این باورند که آلمان و ژاپن نیز به دلیل اقتصادهای بزرگ و پیشرفته و نفوذ جهانیشان، و نه به دلیل توانمندی‌های نظامی یا استراتژیکشان قدرت‌های بزرگ هستند. ایتالیا نیز به ویژه به دلیل موقعیتش در G7 و اثر نفوذ در سازمان‌های منطقه‌ای و بین‌المللی موضوع بحث‌های زیادی در میان دانشگاهیان و مفسران در مورد وضعیتش به عنوان یک قدرت بزرگ بوده است. گرچه حمایت علمی گسترده‌ای از قدرت بزرگ بودن هند انجام نشده است، در سال‌های اخیر در زمینه علوم سیاسی شاهد افرادی از قبیل ملک موهان (۲۰۱۱) و دکتر زبیگنیو برژینسکی (۲۰۱۲) بوده‌ایم که ادعای اینکه هند دارای وضعیت یک قدرت بزرگ است را مطرح کرده‌اند.
در عین حال منابعی در زمان‌های مختلف به کشورهای به عنوان میانه قدرت اشاره کرده‌اند:
لیست میانه قدرت‌ها
مانند قدرت‌های بزرگ، در مورد آنکه کدام کشورها میانه قدرت هستند نیز هیچ توافق عامی میان مقامات وجود ندارد. لیست‌ها اغلب در معرض مناظرات هستند و معمولا کشورهای نسبتا بزرگ (به عنوان مثال برزیل) را در کنار کشورهای نسبتا کوچکتر (به عنوان مثال نروژ) قرار می‌دهند. واضح است که همه میانه قدرت‌ها دارای وضعیت برابری نیستند. برخی از آنها قدرت منطقه‌ای و اعضای G20 هستند (مثلا استرالیا)، در حالی که برخی دیگر به راحتی می‌توانند کوچک قدرت در نظر گرفته شوند (به عنوان مثال جمهوری چک). برخی از میاه قدرت‌های بزرگتر نیز نقش مهمی در سازمان ملل متحد و دیگر سازمان‌های بین‌المللی مانند سازمان تجارت جهانی دارند.
در ادامه، لیستی از کشورهایی که در گذشته یا به تازگی توسط متخصصین دانشگاهی یا دیگر متخصصین میانه قدرت در نظر گرفته شده‌اند آمده است