دستور زبان ساخت عبارتی

اصطلاح دستور زبان ساخت عبارتی، نوشته اصلی توسط نوام چامسکی به عنوان اصطلاح دستور زبان جهت قوانین ساخت عبارتی تعریف شده‌است. به عنوان مثال بازنویسی قوانین که قبلا مورد مطالعه قرار گرفته به وسیله ارسال ایمیل و اکسل تیو (سیستم‌های ارسال متعارف) بوده‌است برخی از نویسندگان، با این حال، اصطلاحاتی را جهت تشدید محدودیت دستور زبان در سلسله مراتب چامسکی اختصاص می‌دهند: دستورهای زبان حساس نسبت به متن یا دستورهای زبان مستقل از متن. در یک مفهوم گسترده‌تر دستورزبان ساختار عبارت نیز به عنوان حوزه دستور زبان شناخته شده‌است. مشخصه تاثیر گذار دستورزبان ساختار عبارت، پایبندی خود به حوزه روابط به عنوان رابطه وابستگی مختلف از وابستگی دستور زبان می‌باشد.
حوزه روابط
در زبان‌شناسی ساختار دستور زبان از عبارت ساختارهای زبانی که بر اساس حوزه روابط به عنوان رابطه وابستگی مرتبط با ساختار زبانی هستند متفاوت است. از این رو دستور زبان ساخت عبارت نیز به عنوان حوزه دستور زبان شناخته شده‌است. هرچند نظریه مربوط به تجزیه زبان طبیعی به عنوان حوزه دستور زبان بسیاری از آنها از کار چامسکی از جمله
بعلاوه چارچوب ساختار زبانی و رسمی بر اساس حوزه ساخت تعیین می‌شوند، هرچند آن‌ها ممکن است فکری از خودشان به عنوان کار چامسکی نداشته باشند به عنوان مثال:
صفت اساسی که تمام سهم این دچار چوب است آنها ساختار جمله آنها در قالب حوزه روابط دیده می‌شوند. حوزه روابط مشتق از مسند – فاعلی تقسیم ساختار زبان لاتین و یونانی است که بر اساس منطق مدت است و به دوران ارسطو در دوران باستان می‌رسد. ساختار بند عمومی در اصطلاح تقسیم دوتایی از بند فاعلی (عبارت اسمی) و گزاره (عبارت فعلی) می‌باشد.
تقسیم دوتایی از یک عبارت نتیجه یک به یک یا بیشتر مکاتبات است. برای هر عنصر در یک جمله یک یا چند گره در ساختار درختی است که یکی برای جمله فرض شده وجود دارد. جمله دو کلمه مانند " لوک خندید " لزوما به معنی سه گره (یا بیشتر) در ساختار نحوی می‌باشد: یکی برای لوک اسم لوک (موضوع عبارت اسمی) یکی برای فعل خندید (گزاره عبارت فعلی) و یکی برای تمامیت لوک خندید (جمله S). حوزه ساختار زبان بر اساس رابطه ساختار جمله یک به یک یا بیشتر ذکر شده‌است.
وسط
رابطه وابستگی
در زمان گتلب فرگ، درک رقابت از منطق جمله بوجود آمده بود. فرگ تقسیم دوتایی جمله را رد و آن را با درک درستی از منطق جمله در نظر گزاره‌ها و استدلال خور در مفهوم منطق جمله، تقسیم دوتایی از بند به موضوع و مجهول امکان‌پذیر نیست بنابراین در را به روی رابطه وابستگی باز کرد (اگرچه رابطه وابستگی نیز در ساختار زبانی سنتی قبل از فرگ وجود داشته اما کمتر آشکار بود). رابطه وابستگی به اولین ملموس شناخته شد و به عنوان پایه‌ای برای تئوری جامع از نحو و دستور زبان توسط لوسین تسنیر درکار خود به اسم عناصر ساخت نحو که پس از مرگش منتشر و شناخته شد.
رابطه وابستگی تناظر یک به یک است: برای هر عنصر (کلمه یا واژک) در یک جمله، فقط یک گره در ساختار نحوی وجود دارد؛ بنابراین این تمایز گراف نظری است. رابطه وابستگی به تعداد گره در ساختار نحوی جمله به تعداد دقیق واحدهای نحوی (معمولا کلمات) محدود می‌شود؛ بنابراین دو کلمه لوک خندید فقط مفهوم دو گره نحوی را می‌رساند یکی برای لوک و یکی برای خندید. بعضی از ساختارهای زبانی مستقل اینجا فهرست شده‌اند:
Lexicase
از آنجا که این گرامرها بر اساس رابطه وابستگی‌اند، با این تعاریف نه تنهاعبارت ساختار زبانی بلکه همه ساختارهای زبانی بر اساس رابطه وابستگی‌اند.
ساختارهای زبانی غیر وصفی
به‌طور کلی دیگر ساختارهای زبانی تلاش برای اجتناب واحدهای نحوی گروه به دسته‌هایی است که اجازه دسته‌بندی از لحاظ تمایز وابستگی در مقابل حوزه را می‌دهد. در این رابطه چارچوب دستور زبان به صورت یکپارچه در دو جهت سطر نزول پیدا نمی‌کند.
دستور وابستگی
گروه فعلی
گزاره (دستور زبان)
نهاد (دستور زبان)
گوتلوب فرگه
لوسی‌ین تنی‌یر