لادا (ایزدبانو)

اثری از ماکسیمیلیان پرسنیاکوف به نام "لادا" ("چرخه اسلاو")، در سال ۱۹۹۸ میلادی.
لادا در اساطیر اسلاو و بالتیک الهه باروری و زیبایی است. او همتای زنانه لادو است. این دو گاه الهه‌های دوقلو هستند و گاه نقش مادر و پسر را ایفا می‌کنند. معمولا از لادا و لادو در آهنگ‌های محلی مرتبط با کاشت و برداشت و مراسم عروسی، با هم نامبرده می‌شود. این دو دارای جنبه‌های دیگری شامل حامیان آب، دانه و خورشید نیز هستند که هر یک از این جنبه‌ها نام مجزایی دارند.
پرستش لادو و لادا در قرون پانزدهم تا هجدهم در روسیه برای فصل بهار و موسم باروری متداول بود ولی کلیسای لهستان آن را به عنوان آداب و رسوم پگانیسم ممنوع اعلام کرد. برخی محققین می‌گویند لادا و لادو پرستش نمی‌شدند و تنها به عنوان اسامی ساده‌ای برای قافیه‌سازی به کار برده شده‌اند ولی آهنگ‌ها و یافته‌های تاریخی خلاف این مطلب را نشان می‌دهند.
ریشه لادا در اساطیر مشخص نیست؛ ممکن است برگرفته از اساطیر نواحی بالتیک، اسکاندیناوی یا اساطیر یونانی لتو یا لدا باشد. همچنین این احتمال وجود دارد که واژه‌های لادا و لادو برگرفته از کلمه لاد به معنی «هماهنگی، صلح و اتحاد» باشند.
توصیف
لادا ایزدبانوی عشق، زیبایی، جوانی، هارمونی، بهار و نشاط است. او همچنین ایزدبانوی خلقت اسلاوی است و بدین سبب از او به عنوان مادر تمام ایزدان یاد می‌شود. او به عنوان یکی از نمادهای عشق با ایزدبانوانی همچون فریا، ایزیس، آفرودیته و ونوس قابل قیاس است. لادا در سراسر روسیه، لهستان و مناطق دیگری از شرق اروپا پرستش می‌شد، و زوج‌های تازه ازدواج کرده برای حمایت از خوشبختی در زندگی، برای او قربانی پیشکش می‌کردند. واژه «لادا» در بسیاری از مراسم عروسی و ترانه‌های محلی اسلاوها و بالت‌ها دیده شده‌است، به ویژه موسیقی‌هایی که در جشن تابستانه ایوان کوپالا اجرا می‌شدند. بر طبق افسانه‌ها، او هر سال در لحظه اعتدال بهاری از دنیای زیرزمینی بازگشته، و با خود بهار را می‌آورد. اگرچه دوران حکومت او در ۲۱ مارس هر سال آغاز می‌شود، اما لادا در درجه اول به عنوان الهه فصل تابستان به‌شمار می‌رود. او در کنار وسنا، ایزدبانوی بهار اسلاوی الهه‌های مرتبط با باروری بودند و اغلب به سختی می‌شد آن‌ها را از هم جدا ساخت. حکمرانی این ایزدبانو در فصل بهار آغاز می‌شد، و برای اثبات این مسئله لغت «لادنج»، عنوان دیگری برای ماه آوریل، از نام این ایزدبانو الهام گرفته شده‌است.
او معمولا به شکل زنی جوان دارای موهایی بلند به رنگ طلایی، و نماد مادری کامل تصویر می‌شد. او با خود رزهای وحشی حمل می‌کرد و همچنین با عنوان «بانوی گل‌ها» نیز شناخته می‌شد، و گاهی اوقات نماد خورشید، به نشانه قدرت حیات‌بخش در سینه‌اش به چشم می‌خورد.
اسطوره
اثری از میخائیل نستروف که لادا و لادو را نشان می‌دهد، ۱۹۰۵ میلادی.
لادا در اساطیر اسلاو، لتونی و لیتوانی الهه زیبایی است . الهه‌های دوقلوی لادا و لادو با هم یک جنبه از الوهیت باروری را تشکیل می‌دهند که شبیه به اسطوره یونانی دیونیسوس است. نام جنبه‌های دیگر این دو کوپالو/کوپالا، به عنوان حامیان آب؛ کوسترومو-کوستروبونکو/کوستروما، حامیان دانه؛ و یاریلو/یاریلا، حامیان خورشید، است. هر یک از این جنبه‌ها دارای یک جفت مردانه-زنانه است. لادا و همتای مردش، لادو، معمولا به همراه هم نامبرده می‌شوند مثلا در آهنگ‌هایی که توسط گروهی از زنان در طول کاشت و برداشت یا مراسم عروسی خوانده می‌شود، چنین است.
مطابق نظر لیندا جی. ایوانیتس، نویسنده کتاب باورهای عامیانه روس‌ها، لادا در دوران نوسنگی و فرهنگ شکار آن دوره سرچشمه دارد، و در میان مکتوبات خدایان اسلاو پگان و بت‌پرست «به شکل ویژه و اسرارآمیزی باقی مانده‌است». بسته به منابع مختلف، لادا برگرفته از اساطیری همچون الهه‌ای لتونیایی، یا موکوش در اساطیر فینو-اسلاویک، یا الهه مادر بزرگ لت‌های شمال (لتونیایی‌ها) و موردوین‌ها دانسته شده‌است. دیگر منابع نیز وی را با لودونا، الهه اسکاندیناویایی آتش، اجاق و رمه مرتبط دانسته‌اند.
یک نوشتار قرن هفدهمی از لادا به عنوان مادر لل و پولل نامبرده، که با الهه‌های دوقلوی کستور و پولوکس مرتبطند، که فرزندان لدا در اساطیر یونان بوده‌اند. ارتباط دیگری با لدا از الهه‌های دوقلوی لهستانی، زیزیلیا و دیدیلیا، ناشی شده که خدایان عشق و باروری هستند.
برخی از نویسندگان جفت مرد لادو را به عنوان خداوند دنیای مردگان و ازدواج دانسته‌اند. دیوید لیمینگ نوشته‌است که لادا مانند یاریلو، خدای مرگ و احیای مردگان است. در قرن هجدهم ظاهرا لادا نقش الهه مادر به خود گرفته و و در آنجا او و لادو (که همچنین به صورت دیدو یا دیدا نامیده شده) نقش مادر و فرزند را ایفا می‌کنند. باستان‌شناس شوروی، بوریس ریباکوف، حدس می‌زند که لادا و دخترش لیلا الهه‌های بهار بودند، که نسخه‌ای اسلاوی از الهه‌های یونانی لتو و دخترش آرتمیس، الهه شکار، بودند.
تاریخچه
شمایل قرن نهمی dir=ltr
متون راهبان روسی از قرون پانزدهم تا هجدهم میلادی، به دخترانی اشاره می‌کند که الهه‌ای به نام لادا و خدای نراندامه‌ای به نام لادو را پرستش می‌کنند. پرستش در زمان بهار، مطابق هنگامه استقبال از روسالکا، ارواح آب، و در مزارع و دهکده‌ها برگزار می‌شد. به لادا در سینوپسیس در سال ۱۶۷۴ به عنوان الهه‌ای در زمانه ولادیمیر کبیر اشاره شده، اما نخستین اسناد مرتبط با فرقه‌های پرستش، در قرن پانزدهم هستند که در آن‌ها کلیسای لهستان به‌کارگیری آداب و رسوم پگانیستی را ممنوع اعلام کرد. برای مثال یک پستیل توسط یک پیشوا در دانشگاه کراکوف در حدود سال ۱۴۰۵ چنین قرائت شده‌است:
برخی محققین دیگر بیان داشتند که لادا می‌تواند صرفا یک ترانه و تصنیف فلکور اسلاوی باشد و اصلا خدایی با این نام وجود نداشته‌است. هرچند، ترانه‌های مشابهی در میان تمامی فرهنگ‌های اسلاوی و بالتیک، با تعابیری به زبان‌های بومی مانند لادوواتی (در ناحیه ولهینیا، به معنی جشن عروسی) وجود دارند که نشانگر کیش لادا هستند. در آهنگ‌های لیتوانیایی لادا را به صورت «الهه بزرگ» و «مادر لادا» می‌خوانند. ویلیام رالستون شیددن-رالستون، محقق و مترجم، در این باره می‌گوید:
پس از آن که مسیحی شدن اسلاوها به پایان انجامید، تکریم‌های مختص لادا به مریم مقدس انتقال یافت. مطابق نظر رالستون که می‌گوید:
نام‌ها
اسامی لادا و لادو ممکن است مرتبط به کلمه لاد در زبان روسی باشند؛ لاد و لادیت به ترتیب معانی «هماهنگی» و «برای تبدیل شدن به شرایط خوب با» هستند. جوانا هابز نشان می‌دهد که زنان جوان نقش استقبال از روسالکا در فصل بهار را برای طلب باروری طبیعت برعهده داشتند. با توجه به رالستون، «لاد معنای صلح، اتحاد و هماهنگی دارد؛ همان‌طور که در ضرب‌المثلی می‌گویند "هنگامی که یک زن و شوهر دارای لاد هستند، نیازی به کلاد (به معنی گنج) ندارند"».