لارنژیت

لارنژیت ()، به التهاب حنجره گفته می‌شود. لارنژیت می‌تواند موجب بدصدایی یا از دست دادن موقتی صدا به دلیل تحریک تارهای صوتی شود. اگر لارنژیت کمتر از ۳ هفته طول بکشد، لارنژیت حاد نامیده می‌شود و اگر بیشتر از ۳ هفته طول یکشد به آن لارنژیت مزمن می‌گویند. لارنژیت مزمن معمولا در میان‌سالی رخ می‌دهد و در مردان شایع‌تر از زنان است.
عوامل
لارنژیت می‌تواند به دلایل عفونی یا غیر عفونی رخ داده باشد:
عوامل غیر عفونی
بازگشت اسید معده به مری
آلرژی
سرفه‌های بیش از حد، استعمال دخانیات و مصرف الکل
التهاب ناشی از استفاده بیش از حد از تارهای صوتی
استفاده طولانی‌مدت از کورتیکواستروییدهای استنشاقی برای درمان آسم
سوختگی‌های حرارتی یا شیمیایی
ترومای حنجره، مخصوصا پیامدهای ناشی از لوله‌گذاری نای
عوامل عفونی
لارنژیت ویروسی می‌تواند به‌وسیله عواملی چون ویروس سرماخوردگی، ارتومیکسوویریده، ویروس‌های پاراآنفلوآنزا، آدنوویروسها، ویروس کرونا و ویروس سین‌سیشیال تنفسی به وجود آید.
لارنژیت باکتریایی، می‌تواند به‌وسیله این عوامل به وجود آمده باشد: استرپتوکوک پیوژنز، استرپتوکوک پنومونیه، باکتری دیفتری، موراکسلا کاتارالیس، باسیل آنفلوآنزا، باسیلوس آنتراسیس و باکتری سل. عفونت‌هایی که به‌وسیله باکتری رخ می‌دهند معمولا ناشی از عفونت‌های ویروسی قبلی هستند.
لارنژیت‌های عفونی که توسط قارچ‌هایی نظیر کاندیدا و کریپتوکوکوس به وجود آمده‌اند.
لارنژیت گاهی ممکن است به سینه‌پهلو منجر شود.
تاثیر دود سیگار
دود سیگار و سایر دخانیات باعث تحریک لارنژیت می‌شود و روند بهبودی و ترمیم این بیماری را نیز مختل می‌کند. دود سیگار موجب متورم و پرخون شدن مخاط حنجره می‌شود و در نتیجه کیفیت صدا نیز تغییر می‌کند.
نشانه‌های بیماری
ساختار اندام حنجره
بد صدایی یا بی‌صدایی
خشکی، سوزش و درد گلو
سرفه که هم عامل لارنژیت و هم از نشانه‌های آن است.
دشواری در بلع
احساس تورم در حنجره
نشانه‌های سرماخوردگی و آنفلوآنزا، مانند سرفه
تورم غدد لنفاوی در گلو، قفسه سینه، یا صورت
تب
خلط خونی
تنگی نفس، به‌ویژه در کودکان
افزایش بزاق دهان
علائم بیماری
در مراحل اولیه اریتما (سرخ‌شدگی پوست) و تورم در دریچه نای، چین آری اپیگلوتیک، غضروف آریتنوئید و چین‌های وستیبولار مشاهده می‌شود. در مراحل بعدی تارهای صوتی و بخش‌های سابگلوتیک پایین گلو نیز درگیر می‌شوند. ترشحات چسبنده‌ای بین تارها و منطقه آریتنوئیدی وجود دارند. گاهی و به‌ویژه در زمانی که از تارهای صوتی، بیش از حد کار کشیده شده باشد، خونریزی‌های زیرمخاطی دیده می‌شوند.
درمان
استراحت دادن به صدا و تارهای صوتی در درمان لارنژیت مهم است.
استنشاق بخور روغن کاج یا اوکالیپتوس به نرم شدن ترشحات کمک می‌کند.
برای کاهش سرفه‌ها، شربت‌های سینه و مسکن‌های سرفه تجویز می‌شود.
برای حنجره‌ای که به‌شدت ملتهب شده است، یک مرطوب‌کننده هوا یا دستگاه بخور برای مرطوب کردن هوایی که توسط بیمار تنفس می‌شود، توصیه می‌شود.
چنانچه عامل لارنژیت، بازگشت اسید معده به مری باشد، یک مهار کننده H2 (مانند رانیتیدین یا مهارکننده‌های پروتون پمپ مانند امپرازول به‌منظور کاهش ترشحات اسید معده تجویز می‌شود.
اگر لارنژیت بر اثر سوختگی حرارتی یا شیمیایی به وجود آمده باشد، برای درمان آن از داروهای استروئیدی استفاده می‌شود.
در التهاب حنجره ویروسی، نوشیدن مایعات کافی، مفید و موثر است.
اگر عامل لارنژیت، عفونت باکتریایی یا قارچی باشد، برای درمان آن از آنتی‌بیوتیک یا داروهای ضد قارچ استفاده می‌شود. در باقی موارد، استفاده از آنتی‌بیوتیک‌ها تاثیری ندارد.
چنانچه بدصدایی یا از دست دادن صدای بیمار، به‌دلیل وجود گره در تارهای صوتی باشد، پزشکان معمولا عمل جراحی یا گفتاردرمانی را پیشنهاد می‌کنند.
خروسک
اپی گلوتیت
عفونت دستگاه تنفسی فوقانی
تفاوت نشانه‌ها و علائم در بیماری‌ها