ژرژ روئو

ژرژ آنری روئو (به فرانسوی: Georges Henri Rouault) زاده ۲۷ مه ۱۸۷۱(میلادی)-مرگ ۱۳ فوریه ۱۹۵۸(میلادی) نقاش، گراوور ساز و طراح فرانسوی است که اغلب کارهایش منتسب به جنبش فوویسم و اکسپرسیونیسم می‌باشد.
زندگی‌نامه
ژرژ روئو در پاریس و در خانواده‌ای فقیر بدنیا آمد. مادرش مشوق علاقه‌مندیش به هنر بود. در سال ۱۸۸۵ در سن ۱۵ سالگی او به عنوان کارآموز در کارگاه شیشه گری و مرمت آغاز به کار نمود و تا سال ۱۸۹۰ کار در آنجا را ادامه داد. گمان می‌رود که ریشه علاقه‌مندی و بکارگیری خطاطی‌های عمیق او و استفاده از رنگهای درخشان در کارهای بالغش از تاثیرات همین دوران بوده است. او در طی دوران کارآموزیش در کلاسهای شبانه هنری نیز ثبت نام نموده بود. در سال ۱۸۹۱ وارد اکول ده بوزار مدرسه رسمی هنرهای زیبای فرانسه شد و تحت آموزش گوستاو مورو هنر نقاشی را فرا گرفت او از شاگردان محبوبش بود. زمانیکه گوستاو مورو ذر سال ۱۸۹۸ فوت کرد او به عنوان متصدی برگزیده شد.
زندگی‌نامه هنری
کارهای اولیه روئو تحت تاثیر معلم خود گوستاو مورو و علاقه‌اش به هنر قرون وسطی بوده است که همواره در کارهایش نمایانگر بود. در حوالی سال ۱۹۰۲ او نقاشیهایی با آبرنگ و گواش می‌کشید که رنگهای تند اکسپرسیونیستی داشت و نام او را به عنوان نقاشی سبک فوویسم تثبیت نمود. نقاشی از کارگران و کشاورزان در آثار اولیه‌اش نمایانگر پایبندی‌های اخلاقی این نقاش فرانسوی است.
روئو بعد از ملاقات با آنری ماتیس، آلبر مارکه ، و به جنبش فوویسم گرایش یافت.
از سال ۱۸۹۵ او در نمایشگاه‌های مهمی شرکت کرد از آن جمله نمایشگاه سالن پاییزی که خود از بانیان آن بود. او آثار با موضوعات مذهبی، مناظر و طبیعت بیجان‌های خود را به نمایش می‌گذاشت. در سال ۱۹۰۵ به همراه دیگر نقاشان جنبش فوویسم در نمایشگاه سالن پاییزی شرکت نمود. در این نمایشگاه آنری ماتیس به عنوان رهبر جنبش باورهای منطقی گروه را در آثارش منعکس کرده بود در حالیکه روئو با سبک غریزی وخود انگیخته‌تری آثارش را ارائه نموده بود.
بکارگیری کنتراست‌های شدید و نمود احساس گرایی در آثارش تاثیرات ونسان ون گوگ را نمایان می‌کند. همچنین شخصیت پردازیهای عجیب او تحت تاثیر امپرسیونیسم‌ها و اکسپرسیونیست‌ها بود.
در سال ۱۹۰۷ روئو مجموعه نقاشهایی با موضوعات صحنه‌های دادگاه، دلقک‌ها و زنان بدکاره را کشید که با نقدهای اجتماعی روبرو شد. در این دوران او مجذوب دیدگاه اگزیستانسیالیسم ژاک ماریتن شد. او سپس خود را وقف کشیدن نقاشی‌های مذهبی کرد. طبیعت انسان همواره مورد توجه نقاشیهای او بوده است. در سال ۱۹۱۰ کارهایش را در گالری Galerie Drouet به نمایش گذاشت. آثارش توسط نقاشان آلمانی که بعدها هسته‌های اصلی جنبش اکسپرسیونیستی را تشکیل دادند مورد توجه قرا گرفت. اعتقادات مذهبی او، وی را به عنوان یکی از مشتاق‌ترین نقاشان مسیحی قرن بیستم مطرح نمود. اکثر کارهای مذهبیش در مورد به صلیب کشیدن مسیح، دردها و ناله‌های زنان در پای صلیب بود که با باور رستاخیز تسلی می‌یافت.
با تشویق دلال هنریش روئو دربین سالهای ۱۹۲۷–۱۹۱۷ به خلق مجموعه آثار تصویر سازی روی آورد یکی از مشهورترین آن Miserere می‌باشد که در سال ۱۹۲۷ آنرا به اتمام رسانید و در سال ۱۹۴۸ به چاپ رسید. در اواخر سال ۱۹۲۰ روئو به نقاشی ایمپاستو علاقه‌مند شد. تکنیکی در نقاشی که در آن رنگ‌ها با لایه‌های ضخیم بکار برده می‌شود.
در این دوران او با تمرکز بر موضوعات مذهبی شخصیتهایش را با سادگی ریاضت مندانه و با رنگهای بسیار درخشانی که یادآور نقاشیهای شیشه‌های منقوش قرون وسطی بود متجلی می‌نمود.
در سال ۱۹۲۹ او طراحیهای صحنه نمایش باله پسر ناخلف سرگئی دیاگیلف را انجام داد.
در سال ۱۹۳۰ او آثارش رادر کشورهای خارجی از جمله در لندن ،نیویورک وشیکاگو به نمایش گذاشت.
جوایز و تقدیرات
هنر ژرژ روئو از همان آغاز فعالیتهای هنریش مورد تقدیر قرار گرفت به عنوان مثال در سال ۱۸۹۴ او جایزه نخست Concours Chenavard را دریافت کرد. در سال‌های ۱۹۴۵ و ۱۹۴۸ نمایشگاه‌های جامع مروری از آثارش در موزه هنرهای مدرن نیویورک و کونستهاوس زوریخ بر پا گردید.
مرگ
ژرژ روئو در سال ۱۹۵۸ در پاریس در گذشت.