کیا افراسیاب چلاوی

کیا افراسیاب چلاوی سیاست‌مدار، شاعر، سپهسالار و فرمانروای طبرستانی از خاندان چلاویان بود. افراسیاب در ابتدا توسط حسن دوم، حاکم دودمان باوندیان، به مقام سپهسالاری رسید ولی مدتی بعد با به قتل رساندن او حکومت چلاویان را تاسیس کرد و بین سال‌های ۱۳۴۹ تا ۱۳۵۹ میلادی حاکم طبرستان بود.
پس از قتل اسپهبد باوندی، امیران و خان‌های جزء مازندران از هر سوی سربرآوردند و علیه کیا افراسیاب چلاوی موضع گرفتند. کیا افراسیاب برای سرپا نگهداشتن حکومتش به یکی از واعظین متنفذ به نام میرقوام‌الدین مرعشی، ملقب به میربزرگ، روی آورد و خود را از مریدان مسلک میرقوام‌الدین معرفی کرده و سبک زندگی درویشان را برگزید. این اتحاد موجب شد طرفداران هر دوی آنان افزایش یابد و کیا افراسیاب با حمایت درویشان رقبای خود را شکست دهد. اما پس از تثبیت قدرت کیا افراسیاب تدریجا از درویشان فاصله گرفت. از دلایل این جدایی رویکرد مساوات‌خواهانه در آئین درویشان و میربزرگ بود، که کیا افراسیاب نمی‌توانست آن را تحمل کند. در این مسلک کیا افراسیاب و دیگر اشراف برتری نسبت به دیگر درویشان نداشتند و همه در یک سطح اجتماعی در نظر گرفته می‌شدند. از سویی بر حامیان قوام‌الدین مرعشی هر آن افزوده می‌شد و این کیا افراسیاب را به هراس افکند.
کیا افراسیاب پس از مشورت‌هایی، تصمیم گرفت مناظره‌ای میان قوام‌الدین مرعشی و دیگر علمای دینی برقرار کند. در این مناظره برخی رفتارهای قوام‌الدین توسط دیگر علمای مسلمان محکوم شد ولی او قانع به شکست خود نگشت. بدین ترتیب با حکم علما، کیا افراسیاب قوام‌الدین را روانه زندان کرد ولی درویشان و حامیان قوام‌الدین به زندان هجوم برده و او را آزاد کردند و به منطقه دابو، زادگاه قوام‌الدین، رفتند. پس از مدتی کیا افراسیاب به بهانه‌ای حمله‌ای به سوی دابو ترتیب داد تا قوام‌الدین را مجددا دستگیر کند ولی درویشان با ایجاد باتلاق بر سر راه لشکرکشی او و کمین کردن، سواره‌نظام چلاویان را با تیراندازی شکست دادند. در این نبرد که به نام جلالک مار پرچین مشهور شده‌است، کیا افراسیاب و چند تن از پسرانش کشته شدند و پس از آن شهر آمل به دست مرعشیان افتاد.
کیا افراسیاب در ادبیات زبان مازندرانی نیز شاعری تاثیرگذار است. وی دارای اشعاری قابل توجه به این زبان می‌باشد که بخشی از آن‌ها در کتاب ظهیرالدین مرعشی و بخشی دیگر به صورت الحاقی در میان اشعار اسکندرنامه باقی مانده‌است. همچنین سکه‌هایی از دوران حکومت کیا افراسیاب باقی مانده‌اند.
فرزندان کیا افراسیاب، پس از مرگ او، از طبرستان گریختند. اسکندر شیخی، یکی از این فرزندان افراسیاب، مدتی بعد توانست با کمک تیمور گورکانی به آمل برگردد و حکومت این شهر را تحت نظر تیموریان به کنترل خود درآورد و مرعشیان در آن هنگام به ماوراءالنهر تبعید شدند.
منبع‌شناسی
از مهمترین منابع متقدم این دوره کتاب‌های تاریخ رویان اثر مولانا اولیاءالله آملی و تاریخ طبرستان و رویان و مازندران اثر ظهیرالدین مرعشی هستند. اولیاءالله از نویسندگان دربار باوندیان بود که پس از روی کار آمدن افراسیاب چلاوی و مرگ واپسین حاکم باوندی به دربار پادوسپانی گریخت و اطلاعات او دارای اهمیت بسیاری است. ظهیرالدین که خود یکی از سادات مرعشی بوده، نیز با توجه به حضورش در مراتب قدرت، اطلاعات حائز اهمیتی درباره خاندان خود را به نگارش درآورده. نویسندگان معاصر دیگری همچون عبدالرزاق سمرقندی، حافظ ابرو، میرخواند و دولتشاه سمرقندی نیز مطالبی درباره این دوره دارند. منابع متاخری نیز وجود دارند که غالبا بر اساس منابع متقدم نوشته شده‌اند؛ مانند میرزا عبدالخلیل مرعشی، ملا شیخ علی گیلانی، قاضی احمد غفاری و غیاث‌الدین خواندمیر.
رقیه بابازاده طلوتی در مقاله‌ای دیدگاه ظهیرالدین مرعشی نسبت به چلاویان را همراه با کینه و یک‌جانبه می‌داند و تفاوت فاحش شخصیت اسکندر چلاوی در منابع تیموری با آنچه ظهیرالدین عنوان کرده‌است را شاهدی بر این مسئله بیان می‌کند. وی دلیل این ذهنیت منفی ظهیرالدین را در مسئول شناختن چلاوی‌ها در ساقط شدن حکومت هفت‌صد ساله باوندیان، ایجاد هرج و مرج و نهایتا هجوم تیمور به طبرستان می‌داند. در حالی که منابع تیموری قدرت‌طلبی، اختلاف مذهبی و دیپلماسی نادرست مرعشیان را مقصر می‌دانند.
مقدمه
فروپاشی دولت ایلخانان در سال ۷۳۶ ه‌.ق دوره‌ای از رقابت، درگیری و سرانجام چند پارگی قدرت سیاسی را در پی آورد که نزدیک به نیم قرن طول کشید. نیروهای رقیبی که هر یک بخشی از قلمرو سابق ایلخانی را فراگرفته بودند، در این دوره برای کسب قدرت یا تثبیت حکومتشان غالبا به نیروی نظامی خود تکیه می‌کردند. برخلاف حکومت‌هایی که ریشه‌هایی مغولی داشتند (مانند جلایریان، چوپانیان، طغاتیموریان و جانی قربانیان)، حکومت‌های ایرانی‌تبار مشروعیت خود را تنها در قدرت نظامی و نسبت به چنگیز خان معرفی نمی‌کردند. در این میان سربداران ویژگی‌هایی انقلابی و ضد ظلم را همراه با تشیع به کار بستند، آل کرت سابقه طولانی حکومتشان را نشان شایستگی خود می‌دانستند و مظفریان پیوندشان با خلافت عباسی در مصر را برجسته می‌کردند.
اوضاع مذهبی منطقه
حمله مغول حکومت‌ها مشروعیتشان نظامی بود و با ضعیف شدن قدرت نظامی ایلخانان، در تاریخ ایران دوره‌ای به نام عصر ملوک‌الطوایفی به وجود آمد.
در قرون هفتم و هشم هجری به صورتی تدریجی تصوف و تشیع اثنی‌عشری در همدیگر تلفیق شدند؛ تا جایی که شیخ حیدر آملی، عالم شیعه قرن هشتم، صوفیان را «شیعیان خاص» می‌خواند و می‌گوید: «یکی بر شریعت و دیگری بر حقیقت تمرکز یافته و هر دو در صراط مستقیم است؛ ولو هر یک دیگری را طرد کند؛ زیرا هر یک بخشی از حقیقت را دارد… ضروری است این دو گروه بکوشند از گروه دیگر، بخش دیگر حقیقت را فرا گیرند تا از هر جهت، به کمال دست یابند». از سوی دیگر، از قرن هفتم و نجم‌الدین کبری سرسلسله طریقت کبرویه، که اهل تسنن بودند، تدریجا به شیعیان نزدیک شده؛ چنان‌که یکی از مریدانش به نام سعدالدین حمویه امامان شیعه را برقرار کننده عدل در جهان می‌داند. نکات مشترک تصوف و شیعیان اثنی‌عشری، مانند وجود اصل ولایت و شخصیت زاهدانه علی بن ابی‌طالب، موجب نزدیکی بیشتر این دو شد.
در این دوره با گسترش فقر و ظلم توامان ایلخانان، مردم در بسیاری از مناطق به سوی خانقاه‌های صوفیان جلب شده بودند که در آن خود را از تعلقات دنیوی دور نگه می‌داشتند. ایلخانان نیز این روش را ترویج می‌کردند تا مردم به جای معترض شدن به آنان، با تمسک به مذهب آرام بمانند. در چنین شرایطی طرز تفکر شیخ خلیفه آملی نشر یافت و توسط مریدان و جانشینانش گسترش یافت و حکومت سربداران را در باشتین به وجود آورد. مصطفی مجد در این باره می‌گوید: «با اندیشه‌های نوین تصوف فعال در مقابل تصوف منفعل، که رگه‌هایی از آن در تاریخ تصوف ایران از دیر باز مشاهده شده‌است، قرار گرفت.»
سربداران حکومتی پیرو تصوف و تشیع امامیه بودند که سازمان اجتماعی مبتنی بر مستضعفان و کمک به همنوعان در آن وجود داشت و اعضایش از توده پایین‌دست جامعه، یعنی کشاورزان و پیشه‌وران، تشکیل شده بود. هنگامی که امیر وجیه‌الدین مسعود به حکومت سربداران رسید، شیخ حسن جوری (شاگرد شیخ خلیفه و رهبر جریان شیخیه) را آزاد کرده و با کمک هم توانستند سراسر خراسان را تسخیر کنند. پس از این سربداران دارای یک رهبر نظامی و یک رهبری مذهبی جداگانه بودند و دو جریان «سربداری» و «درویشی شیخیه» در میان این حکومت به وجود آمد. پس از مدتی اختلاف روی داده و امیر مسعود دستور قتل حسن جوری را داد. با مرگ شیخ حسن جوری، مسعود سعی کرد یکی از مریدان او، به نام سید عزالدین سوغندی، را جانشینش کند. سوغندی رهبر جریان «شیخیه حسنیه» شد و زمام تمام امور خراسان را به دست خود گرفت.
در این هنگام میر قوام‌الدین مرعشی، که بعدها لقب میربزرگ گرفت، در حدود سال ۷۴۳ هجری به خراسان رفت و مرید سوغندی شده و تحت تاثیر «تعالیم انقلابی شیخیان» قرار گرفت. او پس از چندی به مازندران بازگشت و مریدان خود را یافت. قوام‌الدین بار دیگر میان سال‌های ۷۴۹ تا ۷۵۳ برای گذراندن اربعین به خراسان رفت. وقتی قوام‌الدین این بار به خراسان رفت، اوضاع حکومت سربداران دگرگون شده بود. امیرمسعود در جنگ طبرستان کشته شده‌بود و چندین نفر پیاپی به جانشینی او رسیدند و نوسانات سیاسی اوج گرفته‌بودند. نهایتا شخصی به نام خواجه شمس‌الدین علی قدرت را در دست گرفت. او که از مریدان شیخ حسن جوری بود، سعی داشت رهبری نظامی و مذهبی را توامان در دست گیرد و سوغندی را به عنوان جانشین شیخ حسن جوری بر حق نمی‌دانست و این مقام را مناسب خود می‌دانست. اختلاف میان این دو بیشتر شد و سوغندی همراه قوام‌الدین از راه دامغان به سوی مازندران گریخت ولی در حین مسیر درگذشت. پس از آن قوام‌الدین به موطن خود، در آمل، آمده و معتکف شد و پیروان شیخیه خود را شکل داد. تفکرات او تلفیقی از صوفی‌گری و تعالیم شیعی بود و توانست با اتکا بر چارچوب انقلابی امامیه درویشان را از گوشه‌نشینی درآورده و به سوی جهاد و مبارزه سیاسی سوق دهد. این تفکر به خاطر نابسامانی‌های اجتماعی و فقر مردم آن زمانه و رویکرد فتوت و مساوات‌خواهی دراویش و پوشش درویشی و فقر قوام‌الدین، مورد اقبال عموم قرار گرفت.
اوضاع باوندیان
از زمان تسلط ساسانیان بر طبرستان حکومت‌هایی مستقل و نیمه مستقل در این سرزمین وجود داشتند، که یکی از آنان دودمان باوندیان بود. حکام باوندیان را، به علت طولانی مدت بودن دوران حضور این حکومت، به سه دوره تقسیم می‌کنند که در این میان دوره نخست ملک‌الجبال، دوره دوم اسپهبدیه و دوره سوم کین‌خواریه نام دارد. کین‌خواریه (آخرین دوره حکومت باوندی) شاخه‌ای از باوندیان است که توسط حسام‌الدوله اردشیر در سال ۶۳۵ هجری قمری بنیان نهاده شد. اغلب اسپهبدهای دوره کین‌خواریه تحت نظر ایلخانان بودند و حکومتی محدود داشتند. این وضع تا قرن هشتم هجری یعنی زمانی که باوندیان به رستمدار کوچیدند، ادامه داشت.
در زمان فخرالدوله حسن (یکی از اسپهبدان شاخه کین‌خواریه) سربداران قدرتمند شدند و امیر مسعود (حاکم سربداران) از خراسان تا طبرستان را تحت نظر گرفت و حتی توانست قومس، گرگان و استرآباد را فتح کند. او پس از این فتوحات قصد کرد که به سوی طبرستان لشکرکشی کند. فخرالدوله حسن علی‌رغم آن‌که از تمایلات و مقاصد امیرمسعود آگاه بود، با او سازش نمود و مسعود با آرامش وارد شهر آمل شد ولی پس از ورود او به آمل، باوندیان با نقشه‌ای طراحی شده، بر او چیره شدند و به قتل رساندندش. در این نبرد پادوسپانیان و باوندیان در جبهه‌ای متحد و با مساعدت چشم‌گیر جلالیان، به پیروزی رسیدند.
دربار باوندیان
فخرالدوله حسن پس از نابودی سربداران با دو قدرت محلی وارد رقابت شد. این دو قدرت در واقع دو خاندان چلاویان، به رهبری افراسیاب چلاوی و جلالیان، به رهبری جمال احمد اجل، بودند. این دو خاندان محلی با یکدیگر رقابت و دشمنی داشتند و اوضاع طبرستان را با رقابت‌هایشان به آشفتگی کشانده بودند. این دو خاندان عمدتا به عنوان وزرا و هیئت حاکمه باوندیان مشغول به کار بودند و انگیزه دشمنی‌هایشان منافع خانوادگیشان بود. فخرالدوله حسن نیز سعی داشت از این اختلاف به نفع خود استفاده کند.
هنگامی که کیا جلال از ارکان حکومت فخرالدوله بود و وزارت داشت، کیا افراسیاب، رهبر خاندان چلاوی، حکومت لارجان را در دست داشت. فخرالدوله پس از مدتی دستور قتل کیا جلال را صادر کرد و جلالیان از او فاصله گرفتند و فخرالدوله به سوی چلاویان گرایش یافت. افراسیاب که برادر زن حسن باوندی نیز بود، به انتخاب او سپهسالار لشکر باوندیان شد. برگزیدن افراسیاب چلاوی به مقام سپهسالاری قدرت او را به قدر زیادی افزایش می‌داد و این موجب نارضایتی بیشتر خاندان جلالیان گشت. آن‌ها به استاندار رویان و حاکم دودمان پادوسپانیان، جلال‌الدوله اسکندر، پناه بردند و او را ترغیب کردند که با فخرالدوله بجنگد. حاکم پادوسپانی نیز با لشکر بزرگی به قلمرو باوندیان حمله کرد. فخرالدوله با دیدن لشکریان اسکندر پادوسپانی به ناتوانی ارتش خود در مقاومت در برابر دشمنانش پی برد، و با رفتاری صلح‌آمیز جلالیان را به سمت خود مایل کرد و تلاش کرد تا دو خاندان محلی جلالی و چلاوی را آشتی دهد که این امر با ناخوشایندی افراسیاب چلاوی همراه شد.
افراسیاب چلاوی قصد داشت محبوبیت فخرالدوله را از بین ببرد و کارگزاران وفادارش را از اطرافش پراکنده کند. افراسیاب در ابتدا «بحث درویشی و سرداری» که در خراسان بر سر زبان‌ها افتاده بود را گسترش داده و اصرار داشت که فخرالدوله نیز با این مسلک همراه شود و مرید قوام‌الدین مرعشی شود. همچنین افراسیاب بعدها، پس از صلح بین فخرالدوله حسن و جلالیان، او را متهم به «روابط نامشروع» با دختر همسر خود نمود. او حتی به بهانه این رابطه نامشروع فتوای قتل فخرالدوله را نیز از علمای آمل اخذ کرد و سید قوام‌الدین مرعشی هم از افرادی بود که این فتوا را امضا کرد. ولی با این همه به مقاصد خود دست نیافت.
سرانجام در ۲۷ محرم ۷۵۰ هجری، فخرالدوله حسن پس از حمام کتاب شاهنامه گشود و خنجرش را بالای آن گذاشته بود و پسران کیا افراسیاب با نام‌های «کیا محمد» و «کیا علی»، که خوش آواز بودند، را طلبید و از آنان خواست برایش بخوانند. کیا علی خنجر را از بالای کتاب برداشت و چنان وانمود کرد که برگه کتاب را عوض می‌کند. سپس خنجر را بر بدن اسپهبد فخرالدوله فروکرده و او را کشت.
تبار
همان‌طور که در بخش‌های پیشین گفته شد، چلاویان یکی از دو خاندان متنفذ در دربار باوندیان بودند و کیا افراسیاب بزرگ این خاندان محسوب می‌شده. کیاهای چلاوی - یا چلابی - منسوب به ناحیه چلاو در شهرستان آمل هستند و از زمین‌داران بزرگ آن منطقه بودند. گویا این خاندان خود را به بیژن و گیو، از شخصیت‌های شاهنامه فردوسی، منتسب می‌کردند و این مسئله در منابع تیموری آمده‌است، ولی به نظر می‌رسد این نسب‌نامه جعلی باشد.
اتحاد چلاوی–مرعشی پس از مرگ حسن دوم
ffaaaaff
پس از کشتن فخرالدوله حسن و بر مسند قدرت نشستن کیا افراسیاب، او سعی کرد حاکمان جزء را به حمایت از خود درآورد ولی موفق نبود و بزرگان مازندران او را به عنوان حاکم مازندران به رسمیت نشناختند. یکی از این افراد «کیا جلال متمیر»، حاکم قلعه فیروزکوه، بود که خود را خواستار گرفتن انتقام فخرالدوله معرفی می‌کرد. کیا افراسیاب چند بار جهت تسخیر قلعه فیروزکوه اقدام کرد ولی موفق نشد. در یکی از نبردهایی که در ناحیه «ویمه» میان این دو روی داد، کیا افراسیاب موفق شد کیا جلال را شکست دهد ولی او پس از شکست به سوی قلعه عقب‌نشینی کرد و کیا افراسیاب موفق به گشودن قلعه نشد. گویا کیا افراسیاب اشعاری به زبان طبری در این باره سروده‌بود و به این پیروزی اعلان مباهات می‌کرد. همچنین «کیا حسن کیای ضماندار»، که مسئول مالی لارجان و شوهرخواهر کیا افراسیاب بود، «پولاد قبا»، که از جانب حاکم گرگان (امیرولی استرآبادی) حاکم قلعه اسکن بود و ولایت دماوند در قلمرو او بود، و «کیا اسکندر سیاوش سخت کمان»، که از جانب فخرالدوله داروغه سوادکوه بود، از دیگر دشمنان کیا افراسیاب بودند که قتل فخرالدوله حسن را برنتافتند. این افراد دارای جایگاه اجتماعی و سیاسی هم‌طراز با کیا افراسیاب بوده‌اند و حتی مورد کیا اسکندر سیاوش سخت‌کمان، مقامی بالاتر از افراسیاب داشت.
پس از قتل فخرالدوله حسن باوند، انظار عمومی مردم برخلاف کیا افراسیاب شد. از سویی فرزندان حسن باوندی، به جلال‌الدوله اسکندر، استندار پادوسپانیان، پناه بردند و یک سال بعد اسکندر برای گرفتن انتقام فخرالدوله به آمل لشکر کشید. چلاویان و هم‌پیمانانشان از آمل بیرون آمده و در «میراناده» یا «مران دبه» با لشکریان رستمدار روبرو شدند. در ابتدای این نبرد «کیا محمد بن افراسیاب» توسط پادوسپانیان کشته شد ولی در نهایت آن‌ها با ۳۳۰ کشته شکست را پذیرفتند. با این حال پادوسپانیان هیچگاه از پیروزی در برابر افراسیاب ناامید نشدند.
از مهم‌ترین دلایل این شکست حمایت قوام‌الدین مرعشی، ملقب به میربزرگ، از چلاویان بود. کیا افراسیاب به خاطر کمبود حامی در میان رهبران نظامی محلی با این روحانی محلی شیعه روابط حسنه‌ای ایجاد کرد و قادر شد به قدرتی با ثبات دست یابد و در میان عامه مشروعیت یافت. پس از بازگشت قوام‌الدین به طبرستان و انعقاد مصالحه بین دو خاندان چلاویان و جلالیان، کیا افراسیاب – که پسرش به تازگی فخرالدوله حسن را به قتل رسانده بود– از روی مصلحت مرید قوام‌الدین گردید؛ زیرا که نفوذ میربزرگ به حدی بود که افراسیاب می‌توانست از نفوذ و اعتبار وی استفاده کند و در حالی که قتل فخرالدوله حسن عملی نکوهیده شمرده می‌شد، خود را مشروعیت بخشد.
حسین صمدی همه‌گیری بیماری وبا و آشفتگی جامعه را از دیگر دلایل رجوع کیا افراسیاب به میربزرگ می‌داند. سید کاظم روحانی نیز هدف کیا افراسیاب را خاموش کردن «نهضت سید قوام الدین» و استفاده از نفوذ معنوی سید و درویشان، برای تثبیت حکومت متزلزلش می‌داند. نزدیکی چلاویان و مرعشیان تا جایی کشیده‌شد که سید قوام‌الدین با دست خودش موهای کیا افراسیاب را تراشید و کلاه درویشی بر سرش نهاد و حتی به یکی از پسران کیا افراسیاب لقب «شیخی» اعطا کرد و افراسیاب به عنوان رهبر «شیخیه کلالک‌بسر» دست یافت. ظهیرالدین مرعشی در کتاب تاریخ طبرستان و رویان و مازندران درباره این اتحاد می‌گوید:
این احتمال وجود دارد که فتوای قتل فخرالدوله حسن توسط قوام‌الدین مرعشی صادر شده‌باشد؛ چنانچه در برخی منابع اولیه، همچون حافظ ابرو، از ارتباط وی با کیا افراسیاب پیش از قتل فخرالدوله سخن به میان آمده و از سوی دیگر منبع اصلی این دوره، میر ظهیرالدین مرعشی، خود از نسل میرقوام‌الدین و به شکلی ذی‌نفع بوده‌است. به هر حال دلیل موافقت قوام‌الدین با درخواست کیا افراسیاب، این بود که هواداران او نیز با این کار بیش‌تر می‌گشتند. چنان‌که منوچهر ستوده در کتاب درویشان مازندران می‌نویسد:
جدایی مرعشیان از خاندان چلاوی
Blue
به گفته مصطفی مجد، «جهت‌دار بودن اندیشه‌های میربزرگ» موجب نگرانی کیا افراسیاب شد. نگرانی کیا افراسیاب از این خاطر بود که مردم طبرستان به سمت قوام‌الدین مرعشی جذب شوند و با توجه به آنچه از علویان طبرستان و نوع حکومتشان شنیده بودند، به دنبال بنیان دودمانی مشابه آن باشند و اقتدار و ثروت به‌دست آمده او را تهدید کنند. کیا افراسیاب پیش از این نیز وقتی که به طرفداران قوام‌الدین پیوسته‌بود، خرقه درویشی پوشیده‌بود و دیگر هواداران میربزرگ نیز خوراک و پوشاکی مانند او را می‌طلبیدند و چه بسا این اندیشه اجتماعی به شکل مساوات ارائه شد و در رفتار هواداران میربزرگ تجلی یافت که این موجب جدایی و رویارویی کیا افراسیاب با آنان گشت.
سید کاظم روحانی در این باره معتقد است قوام‌الدین از ابتدا به دنبال «تاسیس حکومت اسلامی» بود و برای آن که «راه و روش سیاسی خود» را نشان دهد، از کیا افراسیاب خواست که به آئین درویشی و ساده‌زیستی روی آورد؛ کیا افراسیاب نیز این خواسته را پذیرفت. از آن پس درویشان و مریدان قوام‌الدین، کیا افراسیاب را مریدی از مریدان سید می‌پنداشته و خود را با وی برابر و مساوی می‌دانستند؛ به‌طور مثال پس از حمام لباس او را می‌پوشیدند و به او می‌گفتند که برای خود لباس دیگری تهیه کند، سلاح فرزندانش را می‌گرفتند و پیغام می‌فرستادند که فلان درویش سلاحت را گرفته چون شما از این اسلحه‌ها زیاد دارید، به خاطر کمبود محصولات کشاورزی از او تقاضای برنج می‌کردند یا خودسرانه از مزارعش کیسه‌های برنج را می‌بردند. این روش زندگی برای کیا افراسیاب قابل تحمل نبود و وقتی دید بدین شکل پیروان سید قوام‌الدین مدام بیشتر می‌شود، اظهار مخالفت کرد و از مسلک درویشی دست برداشت.
بهرحال در نهایت تضادهای گوناگون بین این دو و رفتار و اشرافیت‌گرایی کیا افراسیاب، موجب جدایی میربزرگ از او شد. این مسائل باعث شد کیا افراسیاب با عده‌ای از علمای سنی به مشورت بنشیند. به نوشته خواندمیر «نتیجه این مشاوره این بود که جهت جلوگیری از اختلال در امور ملک و مال، افراسیاب را به اجتناب از روش سید و تشکیل محکمه‌ای برای وادار کردن قوام‌الدین به دست کشیدن از بدعت درویشی ترغیب نمودند.» قوام‌الدین به مناظره دعوت شد و فقها با او به بحث شرعی پرداختند، ولی موفق نشدند او را متقاعد کنند. کیا افراسیاب از فقها فتوایی مبنی بر حرام بودن «ذکر جلی» ستاند و دستور داد در میان بازار آمل دستار از سر قوام‌الدین برداشته و به بند کشیدند و نهایتا محبوس کردندش.
هم‌زمان با حبس قوام‌الدین، یکی از فرزندان کیا افراسیاب به نام «کیا سیف‌الدین»، که ولیعهدش بود، به مرض قولنج درگذشت و مریدان قوام‌الدین این واقعه را از کراماتش دانستند و مصمم به آزادی وی گشتند و بدین ترتیب قوام‌الدین آزاد شد.
جلالک مار پرچین
سال‌شمار کیا افراسیاب
۷۵۰
به امارت رسیدن
۷۵۰
نبرد با امیران محلی
۷۵۱
نبرد میراناده
۷۶۲
نبرد جلالک مار پرچین
قوام‌الدین مرعشی، پس از رها شدن از حبس، همراه با حامیان و اقوامش به دابو رفت و آمادگی دفاعی خود را افزایش داد. از طرفی کیا افراسیاب در این مدت به حکومتی مستبدانه روی آورده بود. او با چند تن از افراد خاندان جلالیان صلح نمود و به مشورت با آنان پرداخت و با توجه به نظر آنان، از سید قوام‌الدین دعوت کرد به دیدنش آید. سید قوام‌الدین نیز با مریدان خود مشورت کرد و از ترس جانش، دعوت کیا را نپذیرفت.
بدین ترتیب چند سال پس از ماجرای محبوس کردن قوام‌الدین، در نبردی که در حدود سال ۷۶۰ هجری قمری، با نام جلالک مار پرچین رخ داد، درویشان مازندران به رهبری قوام‌الدین توانستند در جنگ بر سپاهیان چلاوی غلبه کنند. البته بر سر حوادث این نبرد اختلاف نظری میان منابع تیموری و مرعشی وجود دارد؛ منابع تیموری می‌گویند کیا افراسیاب و تعداد اندکی از نزدیکانش برای عرض ارادت به سوی دابو در حرکت بوده، قوام‌الدین و درویشان به حیله و نیرنگ نقشه‌ای کشیده و برای رسیدن به قدرت، او را کشتند و این در حالی است که ظهیرالدین از یک جنگ خبر می‌دهد و نقشه درویشان را همچون تاکتیکی جنگی می‌نماید.
بهرحال در این پیکار سواره‌نظامان چلاوی در باتلاقی که پیروان مرعشیه ساخته بودند، گیر کردند و افراسیاب چلاوی و چهار تن از پسرانش، به نام‌های کیا حسین، کیا سهراب، کیا علی و کیا لهراسب و اکثر همراهانشان، با تیر و کمان به قتل رسیدند. اسکندر شیخی تنها پسر کیا افراسیاب بود که به علت کم سن و سال بودن در این نبرد حضور نداشت. عده‌ای از حامیان و فرزندان کیا افراسیاب همراه اسکندر شیخی، از میدان جنگ گریختند و به خارج از طبرستان رفتند. از نظر دکتر مصطفی مجد این گریز نشان می‌دهد چلاویان در آمل و اطراف آن شهر دارای پایگاه مردمی نبوده‌اند. سید کاظم روحانی اما می‌گوید پس از پیروزی در این نبرد، دراویش فاتحانه وارد شهر آمل شدند و هر جا حامیان کیا افراسیاب را می‌یافتند، به قتل می‌رساندند. در تاریخ رویان مرگ کیا افراسیاب ۲۸ اردیبهشت ۷۶۲ یادداشت شده‌است؛ ولی سید ظهیرالدین مرعشی زمان وقوع نبرد را در سال ۷۶۰ هجری می‌داند.
ادبیات
شعری از افراسیاب چلاوی با دست‌خط «محمد قزوینی» که از روی نسخه موجود در پاریس نوشته شده‌است.
کیا افراسیاب گاهی اشعاری می‌سروده اما دیوان او موجود نیست؛ گرچه برخی شعرهایش به زبان طبری (مازندرانی) باقی مانده‌اند. در نسخه‌ای از اشعار نظامی گنجوی که در پاریس نگهداری می‌شود، بین مخزن‌الاسرار و خسرو و شیرین تعدادی از اشعار خیام نهفته شده‌است و هم‌چنین در بین اسکندرنامه چندین دو بیتی به زبان طبری و با خطی الحاقی آمده‌است که نسبتا قدیمی می‌باشد. گویا وزن این رباعیات، وزن ویژه ملی ایرانیان – و لااقل طبری‌ها – است و از بحرهای خلیل بن احمد خارج است.
شاعران این دو بیتی‌ها «امیر افراسیاب»، «امیر داوود» و «حسن کیا» ذکر شده‌اند که در این میان اولی همان کیا افراسیاب چلاوی است و دو نفر دیگر نیز از معاصران و اطرافیان وی می‌باشند. از کیا افراسیاب چلاوی سه دو بیتی دیگر نیز در کتاب تاریخ طبرستان و رویان و مازندران وجود دارد.
این دو بیتی‌ها در تاریخ زبان و ادبیات طبری ارزش زیادی دارند؛ چنانچه قدیمی‌ترین سروده‌های باقی مانده این زبان از قرن‌های چهارم تا نهم هجری قمری هستند و ۱۲ بیت مذکور یک پنجم این مجموعه را تشکیل می‌دهد و این در حالی است که از نظر کیفی هم این اشعار قابل قرائت‌تر از اشعار پیشین هستند. از دیگر تفاوت‌های این اشعار ذکر نشدن علت سرودن شعر است.
در واقع این اشعار از واپسین متون تاریخی زبان طبری است؛ زیرا با نابودی دودمان‌هایی که دنباله اسپهبدان طبرستان بودند، ترویج فرهنگ پهلوانی طبرستان و دوران ادبیات رزمی و بزمی آن به سر می‌رسد. گرچه تمام الفاظ با آوانگاری اصیل طبری نوشته شده‌اند ولی در اشعار مذکور «فارسی‌گرایی» نیز دیده می‌شود. به‌طور مثال در این اشعار از «ا» به جای «و» در موضع پیش از صامت خیشومی استفاده شده‌است.
سکه‌شناسی
سکه ضرب شده توسط افراسیاب.
در زمان فرمانروایی از کیا افراسیاب چلاوی سکه‌هایی ضرب شده‌است. نمونه‌ای از این مسکوکات، به وزن ۳٫۰۴ گرم و قطر ۲۳٫۳ میلی‌متر، موجود است که بنا بر نوشته‌های روی آن، در سال ۷۵۳ هجری (سنه ثلاث خمسین سبعمائه) در شهر ساری ضرب شده‌است. بر روی این سکه در میان طرح‌های اسلیمی چهار بار نام علی، در قالب یک چلیپا، آمده‌است و در هر زاویه آن نام دو تن از امامان تشیع آمده‌است. در پشت سکه نیز شعائر «لا اله الا الله»، «محمد الرسول الله» و «علی ولی‌الله» حک شده.
تصوف و شیعه
طالب آملی