موسی زین العابدینی مرندی

موسی زین العابدینی (زاده ۱۳۱۲/۱/۱) در نجف و از فقها و مجتهدان است.
تحصیل
موسی زین العابدین از نوجوانی صرف و نحو و تمامی سطوح را تا انتهای آن نزد پدرش به پایان رساند؛ و علاوه بر آن مکاسب را نزد شیخ حسن یزدی و کفایه را نزد محقق شیخ فاضل قائنی خواند. همچنین او درس خارج اصول را به مدت ۱۰ سال حدود یک دوره و نصف و فقه وابواب آن را نزد مرجع عالی قدر سید ابوالقاسم خوئی و حدود ۵ سال نزد امام خمینی درس خارج فقه را به درستی آموخت. مسائل مستحدثه را نزد محقق بزرگ شیخ حسین حلی و بعضی ابواب فقه را نزد سید عبدالهادی شیرازی و بعضی از علوم دیگر را مثل عروض، هیئت، طب و غیر اینها را نزد استاد شیخ مرتضی گیلانی به پایان رساند؛ و اجتهادش را از پدر خود شیخ هادی زین العابدینی و آیت‌الله العظمی خویی گرفت.
آثار
۱-کتاب احسن المقال فی حکم الصلاه
۲-الفات النظر فی السمع و البصر
۳-القرآن منطلق الوعی الاسلامی قرآنی
۴-المتقن فی دعا الجوشن الاربعه عشر ائمه و اصحاب آنها
۵- بغیه السائلین
۶- ترجمه مفاتیح از فارسی به عربی
۷- تفسیر آیه آخر آل عمران
۸- تقریرات فقه آیت الله خوئی
۹- تقریرات فقه تقریرات امام خمینی
۱۰- تقریرات فقه درس خارج شیخ هادی
۱۱- جامعتنا -اولین دانشگاه اسلامی
۱۲- جواب وسوال از خارج
۱۳- داوودبن الحسن
۱۴- دیوان شعر
۱۵- شرح منطق ملا عبد الله
۱۶- قاعده لاضرر و لا ضرار
۱۷- کشکول الحقائق
۱۸-‌کمیل ابن زیاد
۱۹- مفاتیح الدرر فی الائمه
۲۰- مقاله‌ای در شخصیت امام خمینی
۲۱- مناسک الحج
۲۲- منابع الاول
خدمات اجتماعی
او به مدت ۸ سال برای تبلیغ به منطقه کوت که شهر بسیار مهم ولی از لحاظ علمی و شرعی ضعیف بود مهاجرت کرد که در مدت ۸ سال به تاسیس مسجد، حسینیه، مدرسه و تربیت جوانان بسیار زیاد با پشتوانه مراجع آن زمان سیدمحسن حکیم و سید ابوالقاسم خوئی پرداخت؛ و بیشتر وقتها با شهید سعید محمدباقر صدر در امور اداره فرهنگی این شهر که بین بغداد و بصره واقع شده مشورت می‌کرد.
او کار تبلیغی و علمی را در تهران منطقه دولت‌آباد شهر ری مجددا آغاز کرد و تا سال ۷۷ در تهران به کار تدریس و تبلیغ در حوزه قائم  مروی  دانشگاه امام صادق حسینیه معیری که با همت خودش برای عراقیها تاسیس شد، مشغول شد؛ و از سال ۷۷ به بعد به قم منتقل شد و به تدریس در حوزه گلپایگانی پرداخته و فرصتی دست یافت تا خیلی از تالیفاتش را به اتمام برساند.
زندگی
موسی زین‌العابدینی فرزند مرجع زاهد و عارف شیخ هادی است که از نوادگان شیخ بهائی عاملی است. پدرش متولی امر تربیتی و آموزشی او را از همان بدو کودکی به عهده گرفت و خواندن و نوشتن قرآن را به او آموخت که تنها ۶ سال داشت. از همان سنین جوانی تالیف و نوشتن کتاب را آغاز کرد. او تقریرات تمامی دروس خارج را به دقت می‌نگاشت و نگهداری می‌کرد؛ ولی بعد از اینکه او را از نجف اشرف به مرز ایران فرستادند و اجازه ندادند حتی مدارک هویتی و سجله‌های خود و خانواده‌اش را بردارد تمامی زندگی و مایملک اعم از پول و وسائل شخصی خانه و کتابهای چاپی و خطی و تقریرات علمی او را به یغما بردند البته حدود دو سال به جرم مبارزه سیاسی در زندانهای عراق مثل ابوغریب و غیره محبوس بود تا با توسل به حضرت ثامن الحجج (ع) از حبس رهائی یافت.
شرح منطق به صورت تعلیقی و زندگانی و سرگذشت علمی و تاریخی داوود بن الحسن (ع) حدود ۵۰۰ صفحه بود و نیز در زندگانی کمیل بن زیاد و حیات علمی او در زمان امیرالمومنین علی‌بن ابیطالب (ع)، دیوان شعری هم درباره زندگانی و مدح ائمه اطهار (ع) نوشته و سرودد. از بیشتر علماء نجف اجازه در امور حسبیه داشته و اکثر مراجع قم نیز اجازه حدیث یا امور حسبیه را به او مرحمت نمودند.
سال ۱۳۵۹ بعد از انقلاب اسلامی خود و خانواده‌اش را به عنوان ایرانیان مقیم عراق از نجف بدون اخطار قبلی با بسیاری از علمای نجف با ماشینهای ارتشی، لب مرز ایران و عراق قرار داده و تمامی اموال و کتابها را مصادره نموده یا به آتش کشیدند. این مجتهد تا سال ۷۷ در تهران زندگی می‌کرد و از سال ۷۷ به بعد بر اثر بدی هوای تهران به قم منتقل شد و این مجتهد وعالم از تالیفات خود بجز کتاب احسن المقال فی حکم الصلاه علی النبی و آله و کتاب جامعتنا کتاب دیگری را به دلایلی چاپ نکرده است.