ارتباطات غیرخشونت‌آمیز

ارتباطات غیر خشونت‌آمیز نوعی فرایند ارتباطی است که به وسیله مارشال روزنبرگ درآغاز دهه ۱۹۶۰ توسعه یافت. ارتباط غیر خشونت‌آمیز به عنوان فرایند حل تعارض عمل می‌کند. این ارتباط بر سه جنبه ارتباطات شامل همدلی با خود، دریافت همدردانه و خود ابرازی صادقانه تمرکز دارد.
ارتباط غیر خشونت‌آمیز بر اساس این ایده که همه انسان‌ها دارای ظرفیت برای شفقت هستند و تنها زمانی متوسل به خشونت یا رفتار آسیبزا به دیگران می‌شوند که استراتژی‌های موثرتر برای برآوردن نیازها را نشناسند. عادات فکری و گفتاری که منجر به استفاده از خشونت (جسمی و روانی) می‌شود از طریق فرهنگ آموخته می‌شود. نظریه ارتباط غیر خشونت‌آمیز این را فرض می‌گیرد که تمام رفتارهای انسانی ناشی از تلاش برای برآوردن نیازهای جهانی انسان است و این نیازها هرگز در تضاد نیست. در عوض، درگیری زمانی رخ می‌دهد که استراتژی برای برآوردن نیاز به هم برخورد می‌کند. ارتباطات غیر خشونت‌آمیز پیشنهاد می‌کند که اگر مردم بتوانند نیازهای خود، نیازهای دیگران، و احساسات، که این نیازها را احاطه کرده، شناسایی کنند، می‌توان هماهنگی را به دست آورد.
در حالی که ارتباطات غیر خشونت‌آمیز ظاهرا به عنوان یک فرایند ارتباطی به منظور بهبود اتصال دلسوزانه با دیگران آموزش داده شده‌است. همچنین به عنوان یک تمرین معنوی و روحانی، مجموعه‌ای از ارزش‌ها، تکنیک پرورشی والدانه، یک روش آموزشی و به عنوان یک جهان بینی تفسیر می‌شود.
تاریخچه و توسعه
آموزش ارتباط غیر خشونت‌آمیز از زمان جستجوی روزنبرگ برای یافتن راه سریعی برای انتشار مهارت‌های صلح، تحول یافته‌است. ارتباط غیر خشونت‌آمیز از کار او با فعالان حقوق مدنی در اوایل دهه ۱۹۶۰ ظهور کرد. در طی این مدت او همچنین بین دانش آموزان شورشی و مدیران کالج به عنوان میانجی عمل کرد و برای لغو مسالمت‌آمیز تبعیض نژادی طولانی مدت در مدارس دولتی برخی مناطق، فعالیت کرد.
به گفته ماریون لیتل (۲۰۰۸)، ریشه‌های مدل ارتباط غیر خشونت‌آمیز در اواخر دهه ۱۹۶۰تحول یافته‌است، زمانی که روزنبرگ در یکپارچه‌سازی نژادی در مدارس و سازمان‌ها در جنوب ایالات متحده مشغول به کار بود. اولین نسخه از این مدل (مشاهدات، احساسات و خواسته‌ها عمل گرا) بخشی از یک کتاب راهنمای آموزشی روزنبرگ تهیه شده در سال ۱۹۷۲ بود. مدل‌های به شکل کنونی خود (مشاهدات، احساسات، نیازها و درخواستها) در ۱۹۹۲ تکامل یافته‌اند. گفتگو بین روزنبرگ و همکارانش و مربیان ارتباط غیر خشونت‌آمیز همچنان ادامه یافت تا آنجا که بر مدلی تاثیر گذاشت که در اواخر دهه۲۰۰۰ اهمیت بیشتری به همدلی با خود به عنوان کلیدی برای کارایی مدل می‌داد. از سال ۲۰۰۰، با تغییر دیگری در تاکید، به مدل به عنوان یک فرایند اشاره شده‌است. به این ترتیب، تمرکز کمتر بر خود "مراحل " و بیشتر بر مقاصد پزشک در صحبت کردن ("است به قصد دریافت آنچه دیگران می‌خواهد که انجام شود، یا برای تقویت روابط معنا دارتر و با رضایت متقابل بیشتر؟") در گوش دادن ("است به قصد آماده شدن برای آنچه که می‌گویند، یا برای گسترش، توجه و احترام قلبی به دیگری؟ ") و کیفیت تماس تجربه شده با دیگران است.
کار روزنبرگ با کارل راجرز در پژوهش به منظور بررسی اجزای یک رابطه یاریگر، از نظر لیتل، برای توسعه ارتباط غیر خشونت‌آمیز اساسی بود. راجرز بر موارد زیر تاکید کرد: ۱) یادگیری تجربی، ۲) "صراحت در مورد حالت عاطفی فرد،" ۳) رضایت از شنیدن دیگران "به شیوه‌ای که برای آن‌ها تشدید شود،" ۴) غنی‌سازی و تشویق تجربه " گوش دادن خلاق، فعال، حساس، دقیق، همدلانه، "۵)" ارزش عمیق تجانس بین تجربه درونی خود، آگاهی هشیارانه فرد و ارتباطات فرد، " و پس از آن، ۶) تجربه مفرح از عشق و قدردانی بی‌قید و شرط و گسترش دادن مشابه آن برای دیگران.
روزنبرگ تحت تاثیر اریک فروم، جورج آلبی، و جورج میلر، در حین دور شدن از درمان روانی بالینی، تمرکز بر جامعه را، در کار خود اتخاذ کرد. ایده‌های مرکزی موثر بر این تغییر روزنبرگ عبارت بودند از: (۱) سلامت روانی فردی به ساختار اجتماعی یک جامعه بستگی دارد (فروم)، (۲) درمانگران به تنهایی قادر به پاسخگویی به نیازهای روانی یک جامعه نیستند (آلبی)، و (۳) اگر روانشناسی آزادانه به جامعه داده شود دانش درباره رفتار انسان افزایش خواهد یافت (میلر).
کار اولیه روزنبرگ با کودکان با ناتوانی‌های یادگیری به عنوان شاهدی برای نشان دادن علاقه وی به مطالعات روان زبانشناختی و قدرت زبان به همان اندازه تاکیدش بر همکاری ذکر شده‌است. مدل ارتباط غیر خشونت‌آمیز در توسعه اولیه خود، دوباره رابطه معلم - دانش آموز را بازسازی کرد تا به دانش آموزان مسئولیت بیشتری برای و در تصمیم‌گیری‌های مربوط به یادگیری خود بدهد. این مدل در طول سال‌ها به عنوان سمبل روابط قدرت نهادی (به عنوان مثال، پلیس - شهروند، رئیس - کارمند) و روابط غیررسمی (یعنی مرد - زن، غنی - فقیر، بزرگسالان- جوانان، والدین و فرزند) تحول یافته‌است. هدف نهایی توسعه روابط اجتماعی بر اساس پارادایم، " مشارکت " ترمیمی و احترام متقابل، به جای پارادایم " سلطه " کیفری، مبتنی بر ترس، است.
روزنبرگ مهاتما گاندی را به عنوان منبع الهام بخشی برای مدل ارتباط غیر خشونت‌آمیز شناخته‌است. هدف روزنبرگ توسعه یک فرایند عملی برای تعامل بوده که ریشه در فلسفه " آهیمسا " گاندی دارد که ترجمه شده‌است به " عشق سرشاری که زمانی رخ می‌دهد که بد خواهی، خشم، و نفرت در قلب فروکش کرده‌است".
نظریه ارتباط غیر خشونت‌آمیز
بررسی اجمالی
ارتباط غیر خشونت‌آمیز معتقد است که بسیاری از درگیری بین افراد یا گروه‌ها از ارتباطات غلط در رابطه با نیازهای بشر به وجود می‌آیند که با توجه به قهری بودن یا دستکاری زبان است با هدف القاء ترس، گناه، شرم، و غیره انجام می‌شود. این شیوه‌های ارتباطی «خشن»، زمانی که در طی یک درگیری استفاده می‌شود، توجه شرکت کنندگان را از روشن کردن نیازهای خود، احساسات خود، درک خود، و درخواست‌های خود منحرف می‌کند، در نتیجه درگیری تداوم می‌یابد.
فرضیات
مربیان ارتباط غیر خشونت‌آمیز اینابل و میکی کستن مفروضات اساسی ارتباط غیر خشونت‌آمیز را به صورت زیر مشخص کرده‌اند: ۴
تمام افراد بشر در نیازهای مشابه اشتراک دارند
دنیای ما منابع کافی برای تامین نیازهای اولیه هر انسانی را ارائه می‌دهد
همه کنشها در جهت تلاش برای رفع نیازها است
احساسات به نیازهای در حال برآورده شدن یا برآورده نشده اشاره دارند
همه انسان‌ها ظرفیت شفقت دارند
همه انسان‌ها از بخشش لذت می‌برند
انسان ازطریق روابط وابسته متقابل نیازهایشان را برآورده می‌سازند
انسان‌ها تغییر می‌کنند
انتخاب امری درونی است
مستقیم‌ترین مسیر به صلح تماس با خود است
مقاصد
خواهران کستن بیشتر تمرین ارتباط غیر خشونت‌آمیز را پیشنهاد کردند که شامل مقاصد زیر است: ۴
زندگی با دل گشوده
شفقت با خود
ابراز ازصمیم قلب
دریافت با شفقت
اولویت بندی تماس
حرکت فراتر از «درست» و «غلط» برای استفاده از ارزیابی مبتنی بر نیازها
انتخاب، مسئولیت، صلح
پذیرش مسئولیت احساسات مان
پذیرش مسئولیت اعمال مان
زندگی در صلح با نیازهای برآورده نشده
افزایش ظرفیت برای برآوردن نیازها
افزایش ظرفیت برای برخورد با لحظه حال
توان به اشتراک‌گذاری (مشارکت)
توجه یکسان به نیازهای همه
استفاده از زور در حداقل آن و بیشتر برای محافظت به جای آموزش، تنبیه، یا آنچه ما بدون توافق می‌خواهیم
ارتباطی که راه شفقت را می‌بندد
ارتباط غیر خشونت‌آمیز شیوه‌های معینی از برقراری ارتباط را ارائه می‌کند که به سوی بیگانه کردن مردم با تجربه شفقت گرایش دارند: ( سازمان‌های‌های ارتباط غیر خشونت‌آمیز متعدد در سراسر جهان، بسیاری با تمرکز منطقه‌ای وجود دارد.
مقالات در مورد ارتباط غیر خشونت‌آمیز
آلتی، ت. "تفکراتی بر ارتباط غیر خشونت‌آمیز و تغییرات اجتماعی است." موسسه کو اینتلیجنس.
کبتزنیک، ر و کولن، م (۲۰۰۴) مصلح سفر: گفتگو با مارشال روزنبرگ " اینکوایری مایند، شماره پاییز.
مور، پ (۲۰۰۴)"ارتباط غیر خشونت‌آمیز به عنوان تکاملی ضروری رویکرد درونی مارشال روزنبرگ" جایگزین، شماره ۲۹، بهار.
سیمونز، گ. (۲۰۰۳) "بررسی ارتباط غیر خشونت‌آمیز" خبرنامه اروپایی SIETAR، نوامبر.
سوئر، م. (۲۰۰۴) "کارشناس در حل و فصل منازعات معتقد است که عدم خشونت در طبیعت ما است" سان دیگو یونیون تریبیون، ۱۴ اکتبر، ۲۰۰۴.
ون گلدر، س (۱۹۹۸) "زبان صلح‌آمیز" مجله یس، تابستان ۱۹۹۸