سایه تنهایی

سایه تنهایی آلبوم موسیقی سنتی ایرانی با صدای شاهد طباطبایی است که آهنگسازی آن را مهدی سالاری نسب و تنظیم آن را کاوه سروریان بر عهده داشته‌است.
این آلبوم در سال ۱۳۹۱ از سوی شرکت آوای باربد منتشر شد که در آن شاهد طباطبایی آثاری از حسین منزوی، سهراب سپهری، فریدون مشیری، محمد حسین شهریار و سعدی را در دستگاه‌های دشتی، راست‌پنج‌گاه، همایون، ابوعطا، چهارگاه و بیات اصفهان اجرا کرده‌است. سایه تنهایی نخستین اثر رسمی شاهد طباطبایی است.
شرح
هنرمندان
خواننده: شاهد طباطبایی
کمانچه: اردشیر کامکار
ویلن: ارسلان کامکار
نی، فلوت، تنبک: کاوه سروریان
ویلن: پدرام فریوسفی
ویلن: میثم مروستی
ویلن: پانیذ فریوسفی
ویلنسل: کریم قربانی
کنترباس: علیرضا خورشیدفر
ابوا: فرشید حفظی‌فرد
هورن : مسعود غریب‌نواز
فاگوت: علیرضا شیبانی
کلارینت: حسین پورمعین
قانون: پریچهر خواجه
تار: کوروش دانایی
سنتور: سورنا صفایی
قطعات
شب تنهایی خوب/راست پنچگاه/ ۶:۴۳
دل تنگ /چهارگاه/ ۶:۲۳
سایه تنهایی/دشتی/ ۶:۱۲
دنیای وارون /همایون / ۶:۴۶
ققنوس /ابوعطا/۶:۳۶
لاله /همایون/ ۷:۰۹
آواز بیات اصفهان/ بیات اصفهان/ ۸:۱۶
پرستش /بیات اصفهان/ ۵:۲۳
ترانه‌ها
شب تنهایی خوب
سهراب سپهری
گوش کن، جاده صدا می‌زند از دور قدم‌های تورا
چشم تو، زینت تاریکی نیست
پلک‌ها را بتنکان، کفش به پا کن و بیا
و بیا تا جایی، که پر ماه به انگشت تو هشدار دهد
و مزامیر شب اندام تو را
مثل یک قطعه‌ی آواز به خود جذب کنند
گوش کن دورترین مرغ جهان می‌خواند
و صدادارتین شاخه‌ی فصل، ماه را می‌شنود
پارسایی است در آنجا که تو را خواهد گفت
بهتنرین چیز
رسیدن به نگاهی است که از حادثه‌ی عشق،‌تر است
دل تنگ
فریدون مشیری
سر خود را مزن این گونه به سنگ
دل دیوانه‌ی تنها، دل تنگ
مکن ای خسته در این بغض درنگ
دل دیوانه‌ی تنها، دل تنگ
دیدی، آن را که تو خواندی به جهان یارترین
سینه را ساختی از عشقش، سرشارترین
آن که می‌گفت منم بهر تو غم خوارترین
چه دل آزارترین شد، چه دل آزارترین
ناله از درد مکن
آتشی را که در آن زیسته‌ای، سرد مکن
با غمش باز بمان
راه عشق است که همواره شود از خون، رنگ
دل دیوانه‌ی تنها، دل تنگ
سایه تنهایی
حسین منزوی
به سر افکنده مرا سایه‌ای از تنهایی
جتر نیلوفر این باغچه‌ی بودایی
بین تتنهایی و من راز بزرگی است، بزرگ
هم از آن گونه که در بین تو و زیبایی
بارش از غیر و خودی هر چه سبک‌تر، خوش‌تر
تا به ساحل برسد رهسپر دریایی
آفتابا! تو آن کهنه درنگت در روز
من سهابم، من و این شبوه‌ی شب پیمایی
تا تو برگردی و از نو غرلی بنویسم
می‌گذارم که قلم پر شود از شیدایی
دنیای وارون
حسین منزوی، رعدی آذرخشی، حسین منزوی
دلم تنگ و دلم تنگ و دلم تنگ
گریبان غمت را می‌زند چنگ
صبوی کو که جون دیوانه مردم
بکوم چون سبویش بر سر سنگ
گر امشب می‌رسیدی بر س من
وگر می‌آرمیدی در بر من
به جای دورخ هجران و حسرت
بهشتی می‌دمید از بستر من
دلم خون و دلم خون و دلم خون
از این دنیای دون، دنیای وارون
کمک کن تا زنیم از مکمن عشق
به اردوی غم عالم شبیخون
ققنوس
حسین منزوی
دیری است دلم در به در و خانه به خانه
تا کی، به که یابد ز تو ای عشق نشانه
دانی که چه‌ای از پس این در به دری‌ها
خواب سحری در پی کابوس شبانه
بارت که فلک نیز نیارست کشیدن
من می‌برم ای عشق سبکبار به خانه
با شور توف خون می‌زند از سینه برونم
جون شاخه که بشکافدش از پوست جوانه
از خون دلم بر ورق جان کلماتی است
پیکی که دلم سوی تو کردست روانه
خواهم که چه ققنوس بسوزم به لهیبت
چون می‌کشی‌ای آتش بردود زبانه
لاله
شهریار
بیداد رفت لاله‌ی برباد رفته را
یا رب خزان چه بود بهار شکفته را
هر لاله‌ای که از دل این خاکدان دمید
نو کرد داغ ماتم یاران رفته را
ای کاش ناله‌های چو من بلبلی حزین
بیدار کردی آن گل در خاک خفته را
جز صفای اشک دلم وانمی شود
باران به دامن است هوای گرفته را
آواز بیات اصفهان
سعدی
بخت آیینه ندارم که در او می‌نگری
خاک بازار نیرزم که بر آن می‌گذری
من چنان عاشق رویت که ز خود بی‌خبرم
تو چنان فتنه‌ی خویشی که ز ما بی‌خبری
به فلک می‌رود آه سحر از سینه‌ی ما
تو همی برنکنی دیده زخواب سحری
گر تو از پرده برون آیی و رخ بنمایی
پرده در کار همه پرده نشینان بدری
عذر سعدی ننهد هرکه تو را نشناسد
حال دیوانه نداند که ندیده است پری
پرستش
فریدون مشیری
ای شب به پاس صحبت دیرین خدای را
با او بگو حکایت شب زنده داریم
با او بگو که چه می‌کشم از درد اشتیاق
شاید وفا کند بشتابد به یاریم
عمری مرا به مهر و وفا آزموده است
داند من آن نیم که کنم رو به هر دری
او نیز مایل است به عهدی وفا کند
اما اگر خدا بدهد عمر دیگری