لاولیس (فیلم)

لاولیس فیلم زندگی‌نامه‌ای درام محصول ۲۰۱۳ درباره لیندا بورمن بازیگر فیلم‌های پورنو مشهور به لیندا لاولیس به کارگردانی راب اپشتاین و جفری فریدمن است.
خلاصه داستان
داستان فیلم درباره لیندا لاولیس است، کسی که به اجبار شوهر خود وارد صنعت هرزه نگاری شد و مورد استفاده قرار گرفت، قبل از این که زندگی خود را به دست بگیرد و …
بازیگران
آماندا سایفرد در نقش لیندا لاولیس
پیتر سارسگارد
شارون استون
رابرت پاتریک
اریک رابرتز
جیمز فرانکو در نقش هیو هفنر
هانک آزاریا
دبی مازار
وس بنتلی
نقد و بررسی
این نقد برگرفته از سایت می‌باشد.
به تصویر کشیدن لیندا لاولیس (نام فامیل اصلی او بورمن است) چالش‌های خاص خود را دارد. مهم‌ترین این چالش‌ها این است که هیچ‌کس، حتی خود لاولیس (که در سال ۲۰۰۲ فوت کرد) دید جامعی از نقاط برجسته زندگی او ندارد؛ بنابراین برای ساخت فیلمی از زندگی او نیاز به قضاوت در این مورد است که چه کسی را باید باور کرد و چه نکاتی را باید حذف کرد. افراد زیادی داستان لیندا لاولیس را می‌دانند یا حداقل فکر می‌کنند که می‌دانند، اما داستان به این سادگی و سر راستی و آن طور که در برنامه تلویزیونی فیل داناهیو گفته شده نیست. لاولیس چهار زندگی‌نامه از خودش منتشر کرده که دو تای آن‌ها در جهت "Pro-Porn/هرزه نگاری" به نام‌های ("Inside Linda Lovelace And The Intimate Diary Of Linda Lovelace/درون لیندا لاولیس و خاطرات خصوصی لیندا لاولیس") و دو تای دیگر "Anti-Porn/ضد هرزه نگاری" به نام‌های ("Ordeal And Out Of Bondage/اثبات بی‌گناهی و رهایی از اسارت") هستند. لاولیس در سال‌های پیش از مرگش ادعا کرد که دو کتاب اول را همسر آن زمانش، چاک ترینر نوشته و دو تای بعدی خاطرات واقعی او هستند. در گفته‌های شاهدان عینی هم دو دستگی دیده می‌شود، عده‌ای حرفه هرزه نگاری او را مثل کتاب "Inside Linda Lovelace/درون لیندا لاولیس" و عده‌ای آن را مثل کتاب "Ordeal/اثبات بی‌گناهی" می‌دانند و معما دقیقا همین جاست.
اندی بلین فیلم نامه نویس راهی برای حل این مشکل پیدا کرده‌است. او در عمل دو فیلم نوشته و سپس آن‌ها را با هم ترکیب کرده‌است. اولی روایت زندگی او از ۱۹۷۰ تا ۱۹۷۴ است و بیشتر شبیه «Inside Linda Lovelace/درون لیندا لاولیس» است. سپس او به عقب برگشته و این بار داستان را با دید «Ordeal/اثبات بی‌گناهی» روایت می‌کند. اگر چه این کار بسیاری از مشکلات مربوط اختلاف نظرها را حل می‌کند اما فرصت پرداخت روانی شخصیت اصلی را از فیلم گرفته‌است. فیلم اغلب شبیه زندگی‌نامه‌های تلویزیونی به نظر می‌رسد که برای جذاب‌تر شدنش به آن صحنه‌های جنسی هم اضافه شده‌است. تمهید نشان دادن وقایع از دو دیدگاه مختلف از عمق شخصیت لیندا کاسته است و چاک ترینر را تبدیل به هیولایی تک بعدی کرده‌است. در فیلم صحنه‌های شخصی خوبی هم دیده می‌شوند که نشان دهنده وجود ظرفیتی دراماتیک در فیلم هستند. یکی از این صحنه‌ها مکالمه دیر وقت لیندا با پدرش است که در آن لیندا می‌فهمد پدرش فیلم «Deep Throat/در عمق گلو» از او را دیده است، بازیگران این صحنه آماندا سیفرید و رابرت پاتریک آن قدر خوب بازی کرده‌اند که با دیدن این صحنه احساسات بیننده جریحه دار می‌شود. اما شوربختانه بیشتر فیلم و حتی پایان شادش تکراری و آشنا و قابل پیش بینی‌اند.
نیمه اول «Lovelace/لاولیس» شبیه فیلم «Boogie Nights/شب‌های پر حرارت» است با این تفاوت که رمق لازم را ندارد، اما دید خوبی که از درون صنعت هرزه نگاری ارائه می‌دهد و هم چنین بازسازی خوب فضای دهه ۷۰ به آن ارزش بخشیده است. در روایت اول فیلم لیندا (سیفرید) شخصیت شفاف‌تری دارد و شهوت پرستی دختری معمولی را از خود نشان می‌دهد. بازسازی‌های فیلم «Deep Throat/در عمق گلو» خوب انجام شده‌اند و تعمدا شوخی‌هایی نیز در آن دیده می‌شود. هم چنین سر نخ‌هایی هم وجود دارند، مثل کبودی روی پای لیندا که نشان می‌دهند اوضاع آن قدر هم که به نظر می‌رسد مرتب نیست. چاک با بازی پیتر سارزگارد ترکیبی از اغواگری ظاهر سازانه و دیوانگی سلطه طلبانه است. اما در روایت دوم فیلم چاک تبدیل به هیولایی بی‌وجدان می‌شود و عمق و پیچیدگی‌های نیمه اول به کناری نهاده می‌شوند که این امر برای فیلمی که دوست دارد جدی گرفته شود ایراد بزرگی است.
نباید نواقص این فیلم را به گردن بازیگران آن انداخت. آماندا سیفرید کاملا به نقشش متعهد بوده‌است. او برهنگی‌هایی که لازمه این فیلم بوده را ارائه داده و نهایت تلاشش را کرده که فراموش کنیم او از لیندا بسیار جذاب‌تر است. او در بعضی صحنه‌ها عالی بازی کرده‌است ولی در کل مغلوب محدودیت‌های موجود در فیلم نامه شده‌است. در روایت دوم فیلم فرصت زیادی به او داده نشده و او کاری جز ناله کردن و برانگیختن ترحم انجام نمی‌دهد. پیتر سارزگارد هم که در روایت اول در آستانه ارائه یک شخصیت منفی باور پذیر است مجبور می‌شود کارش را نیمه تمام گذاشته و در غالب شخصیتی اغراق شده و کارتونی فرو برود که این هم یکی دیگر از اشتباهات فیلم به حساب می‌آید. عملکرد شارن استون و رابرت پاتریک در ترسیم چهره پدر و مادر لیندا قابل قبول است و این موضوع به ذهن خطور می‌کند که روایت داستان از دید آن‌ها چقدر می‌توانست به جذابیت فیلم بیفزاید. فیلم‌های زیادی درباره فراز و فرود ستارگان صنعت هرزه نگاری ساخته شده‌اند اما تعداد معدودی از آن‌ها به تاثیر این مسئله روی خانواده‌های آنان می‌پردازند، چیزی که در این فیلم دیده می‌شود اما نه به اندازه کافی. حضور کریس ناث در نقش سرمایه دار دل‌سوز در صورتی می‌توانست ارزشمند باشد که صحنه مربوط به سارا جسیکا پارکر از فیلم حذف نمی‌شد. (صحنه‌هایی با حضور او فیلم برداری شدند که به فیلم پایانی راه پیدا نکردند) تعدادی بازیگر بزرگ هم در فیلم حضور افتخاری دارند. حضور جیمز فرانکو در نقش هیو هفنر به جا نبوده و جواب نداده است. هنک آزاریا در نقش کارگردان «Deep Throat/در عمق گلو» حضوری سرگرم‌کننده دارد و اریک رابرتز، وس بنتلی و کلوئه سوینی همگی خیره‌کننده ظاهر شده‌اند.
کارگردانان فیلم راب اپستاین و جفری فریدمن هستند و این دومین فیلم بلند این دو مستندساز است. سابقه این دو فیلم ساز دلیل توجه بیش از حد آن‌ها به جزئیات را نشان می‌دهد، در فیلم به تمام جزئیات توجه شده‌است. فیلم برای خلق فضای دهه ۷۰ صرفا به لباس‌ها، ترانه‌ها و مدل موهای عجیب و غریب آن دوره تکیه نمی‌کند. مستند سازان معمولا علاقه دارند به رویدادها از زوایای مختلف نگاه کنند و این ساختار روایی غیرمعمول فیلم را توجیه می‌کند. «Lovelace/لاولیس» با این که هیچ‌گاه کسل‌کننده نمی‌شود اما در ارائه تصویری همه‌جانبه و عمیق‌تر از آنچه که می‌توان درباره لیندا لاولیس در صفحات اینترنت خواند موفق نبوده است.