ماکس فون سیدو

کارل آدولف «ماکس» فون سیدو (زاده ۱۰ آوریل ۱۹۲۹) بازیگر سوئدی، که از سال ۲۰۰۲ دارای تابعیت کشور فرانسه است.
او در بسیاری از فیلم‌ها نقش اول بازی کرده در فیلم‌های بیشتری در نقش دوم با زبان‌های سوئدی، نروژی، انگلیسی، ایتالیایی، آلمانی، دانمارکی، فرانسوی و اسپانیایی هنرنمایی کرده‌است. فون سیدو جایزه فرهنگی بنیاد سلطنتی سوئد را در سال ۱۹۵۴، کاماندر دزآر ا دلتر (Commandeur des Arts et des Lettres) را در سال ۲۰۰۵ و لژیون دونور را در سال ۲۰۱۰ دریافت کرد.
برخی از به یاد ماندنی‌ترین نقش‌های فیلم‌های او عبارتند از شوالیه آنتونیوس بلوک در مهر هفتم (۱۹۵۷) ساخته اینگمار برگمان، اولین فیلم خود از یازده فیلمی که با برگمان کار کرد و صحنه‌ای نمادین از فیلم که در آن او با مرگ شطرنج بازی می‌کند، ; مارتین در همچون در یک آیینه (۱۹۶۱)، عیسی در بزرگترین داستان گفته شده (۱۹۶۵)، اکتبر در یادداشت‌های کویلر (۱۹۶۶)، کارل اسکار نیلسون در مهاجران (۱۹۷۱)، پدر لانکستر مرین در جن گیر (۱۹۷۳)؛ ژوبرت آدمکش در سه روز کندور (۱۹۷۵)، مینگ بی‌رحم در فلش گوردون (۱۹۸۰)؛ ارنست استراوبلوفلد تبهکار در فیلم جیمز باند هرگز نگو هرگز (۱۹۸۳)، کینز لیت در تل ماسه (۱۹۸۴)، فردریک در هانا و خواهرانش (۱۹۸۶)، لاسفاردر پل فاتح (۱۹۸۷)، نقشی که اولین نامزدی جایزه اسکار را برایش به ارمغان آورد، دکتر پیتر در بیداری (۱۹۹۰)؛ لامار برگس در گزارش اقلیت (۲۰۰۲) و مستاجر در فیلم فوق‌العاده بلند و بیش از حد نزدیک (۲۰۱۲)، که برای دومین بار او را نامزد آکادمی اسکار نمود.
از دیگر فیلم‌های معروف که او در آن بازی کرده‌است می‌توان به بازی در فیلم چه رویاهایی که می‌آیند و قاضی درد اشاره کرد.
دوران جوانی
ماکس فون سیدو با نام کارل آدولف فون سیدو، در یک خانواده ثروتمند، در لوند، اسکونه متولد شد. پدر او، کارل ویلهلم فون سیدو، مردم شناس و استاد دانشگاه لوند بود و ایرلندی، اسکاندیناوی، و فولکلور تطبیقی تدریس می‌کرد. مادر او، بارونس سابق ماریا مارگارتا «گرتا» راپ، یک معلم مدرسه بود. فون سیدو در خانواده‌ای لوتری پرورش یافت ولی بعد ندانم گرا شد.
او با شرکت در مدرسه کلیسای جامع لوند، و آموختن آلمانی و انگلیسی را در سن نه سالگی آغاز کرد. در مدرسه با برخی از دوستانش یک گروه تئاتر آماتور تاسیس کردند. پس از خدمت سربازی به تحصیل در تئاتر سلطنتی ("Dramaten") در استکهلم پرداخت، جایی که او بین سال‌های ۱۹۴۸ و ۱۹۵۱ با لارس اکبروگ، مارگارتا کروک و اینگرید تولین آموزش دید. در این مدتی که در دراماتن بود، نخستین کار بازیگری‌اش در فیلم تنها یک مادر (۱۹۴۹)، و خانم جولی (۱۹۵۱) بود.
زندگی کاری
در سال ۱۹۵۵، او به شهر مالمو نقل مکان کرد، جایی که او مربی خود، اینگمار برگمان را ملاقات کرد. اولین کار او با برگمان در تئاتر شهر مالمو بود. فون سیدو بعدها با برگمان در فیلم‌هایی مانند هفتم مهر (۱۹۵۷)، توت فرنگی‌های وحشی (۱۹۵۷) و چشمه باکره (۱۹۶۰) کار می‌کند. در مهر هفتم، فون سیدو شوالیه که نقش یک بازی شطرنج با مرگ است. صحنه‌های شطرنج و فیلم پیشرفت‌های بین‌المللی برای بازیگر و کارگردان به‌طور یکسان بودند. در این فیلم بود که فون سیدو مهارت خود را پرورید و کامل کرد.
فون سیدو پرده سینما را مانند صحنه نمایش تسخیر کرد و تبدیل شد به بتی در صحنه فیلم‌های هنری بین‌المللی. نقدها خیلی زود درسال ۱۹۵۴ به سراغش آمدند زمانی که جایزه فرهنگ بنیاد سلطنتی به او اهدا شد. او هم در صحنه نمایش و هم در پرده سینما بسیار کار می‌کرد در حالی که در کشورهای اسکاندیناوی، در برابر درخواستهای‌های فزآینده از سوی ایالات متحده برای رفتن به هالیوود مقاومت می‌کردند. پس از دیده شدن فیلم‌های برنده اسکار برگمان و انتخاب اول برای نقش دکتر نو و پس از موافقت با بازی در فیلمی که منجر به شناخت بسیار بیشتر او شود، نقش عیسی مسیح در فیلم جورج استیونس بزرگترین داستان گفته شده (۱۹۶۵) فون سیدو در نهایت به آمریکا رفت. از آنجا که استعدادهایش خیلی زود در دیگر تولیدات آمریکایی خواسته شد، فون سیدو و خانواده‌اش برای مدتی به لس آنجلس نقل مکان کردند. از سال ۱۹۶۵، او به‌طور منظم بر روی صفحه نمایش آمریکا بود در حالی که حضور خود در سوئد را حفظ کرد. در سال ۱۹۶۹، او در نامه کرملین ساخته جان هیوستن ظاهر شد. در سال ۱۹۷۱، در کنار لیو اولمان اجرایی قوی و آرام در مهاجران ساخته یان ترول به نمایش گذاشت.
اگرچه غالبا در نقش یک تبه کار بازی ظاهر می‌شد، در ایالات متحده با دو نامزدی گلدن گلوب، برای هاوایی در سال ۱۹۶۶ و جن گیر در سال ۱۹۷۳ از او قدردانی شده‌است.
بیست سال پس از کشته شدن گوستاو سوم بنیانگذار دراماتن، (۱۶ مارس ۱۹۷۲) ماکس فون سیدو در همایشی یه یاد این روز(۱۶ مارس ۱۹۹۲) شرکت کرد.
در اواسط دهه ۱۹۷۰، فون سیدو به رم نقل مکان کرد و در تعدادی از فیلم‌های ایتالیایی ظاهر شد، از جمله فیلم صحرای تاتارها (۱۹۷۶) که در ارگ بم، ایران، فیلمبرداری شد. در مدت اقامتش در رم با یکی دیگر از اسطوره‌های پرده سینما، مارچلو ماسترویانی دوست شد. در ایالات متحده، او نقش فراموش نشدنی آدمکش حرفه‌ای اهل آلزاس را در سه روز کندور(۱۹۷۵)، نقشی که، جایزه KCFCC برای بهترین بازیگر نقش دوم مرد برایش به ارمغان آورد.
در اواخر دهه ۱۹۷۰ و اوایل دهه ۱۹۸۰، او در فلش گوردون (۱۹۸۰)، دم کرده عجیب (۱۹۸۳)، تل ماسه ساخته دیوید لینچ (۱۹۸۴)، و هانا و خواهرانش (۱۹۸۶) ساخته وودی آلن ظاهر شد. در سال ۱۹۸۵، او عضو هیئت داوران در سی و پنجمین جشنواره بین‌المللی فیلم برلین بود. او نامزد دریافت جایزه اسکاربرای بهترین بازیگر نقش اول مرد در فیلم دانمارکی و پل فاتح (۱۹۸۷) شد، این موفق به کسب جایزه اسکار برای بهترین فیلم زبان خارجی گردید.
پس از ان سیدو است جایزه بازیگر نقش اول مرد موسسه فیلم استرالیا برای نقش خود درفیلم پدر (۱۹۸۹)، جایزه بهترین کارگردانی گالدبج Guldbagge برای تنها کار او به عنوان کارگردان، کاتینکا (۱۹۸۸)، بر اساس رمان هرمان بنگ، و جایزه بهترین بازیگر نقش اول مرد جشنواره بین‌المللی فیلم توکیو برای تماس خاموش (۱۹۹۳) را از ان خود کرد. او تحسین بین‌المللی را برای کار خود در نقش برنده جایزه نوبل کنوت هامسون، در فیلم داستانی هامسون ساخته یان ترول برانگیخت. او سومین جایزه Guldbagge سوئدی و دومین Bodil دانمارکی خود را برای تصویر از یک شخصیت اغلب او را به عنوان شاه لیر می‌شناسند دریافت کرد. در سال ۱۹۹۶، در اعترافات خصوصی سلخته لیو اولمان درخشید. در بازگشت به هالیوود، در چه رویاهای که می‌آیند بازی کرد. او همچنین در فیلم به پیش یا بمیر و مجموعه تودورها ایفای نقش کرد.
او برای ایفای نقش به عنوان یک وکیل مسن در فیلم ساخته اسکات هیکس، برف بر روی سروها می‌ریزند، تحسین شد. در سال ۲۰۰۲، یکی از بزرگترین موفقیت‌های تجاری فون سیدو، همکاری با تام کروز در تریلر علمی تخیلی گزارش اقلیت استیون اسپیلبرگ بود. در سال ۲۰۰۳، او شخصیت مربی ایویند در اقتباس تلویزیون اروپا از حماسه حلقه نیبلونگ را بازی کرد. این سریال در رتبه‌بندی رکوردار شد و در ایالات متحده آمریکا به عنوان پادشاهی تاریک: پادشاه اژدها نمایش داده شد. وی در سریال بازی تاج و تخت که از شبکه اچ بی‌او پخش شد درنقش «کلاغ سه چشم» حضور داشت. سال ۲۰۰۷، فون سیدو در فیلم پرفروش ساعت شلوغی ۳ بازی کرد. کار خود را با ایفای نقش در فیلم ساخته جولیان اشنابل بر اساس خاطرات ژان دومینیک که برنده جایزه بهترین فیلم خارجی شد، لباس غواصی و پروانه، دنبال کرد.
به تازگی، فون سیدو در سریال درام تودورز بازی کرده، و در آن شخصیت کاردینال اتو تروشس فون والبورگ، یک روحانی متولد آلمان که در تلاش است تا شکست شاه هنری هشتم را سازماندهی کند، به تصویر کشیده است. او همچنین در سال ۲۰۱۰ فیلم اقتباسی مارتین اسکورسیزی جزیره شاتر و رابین هود رایدلی اسکات، در نقش ناپدری کور رابین، سر والتر لاکسلی ظاهر شد.
فون سیدو صدای شخصیت اسبرن در ، که در ۱۱ نوامبر ۲۰۱۱ منتشر شد. او روایتگر تبلیغ آغازین بازی است.
در آوریل ۲۰۱۳برای بزرگداشت فون سیدو در فیلم کلاسیک ترنر (TCM) جشنواره‌ای در هالیوودی، دو فیلم کلاسیکش، سه روز از کندور و مهر هفتم نمایش داده شد.
زندگی شخصی
در تاریخ ۱ اوت ۱۹۵۱، فون سیدو ازدواج بازیگر کریستین اینگا بریتا الین (متولد ۱۹۲۶ - درگذشت ۱۹۹۸)، زن و شوهر تا به حال دو پسر، کلاس و هنریک، که با او در فیلم هاوایی ظاهر شد. او و الین در در ۲۶ فوریه سال ۱۹۷۹ از یکدیگر طلاق گرفتند.
فون سیدو فیلمساز فرانسوی کاترین برلت، در تاریخ ۳۰ آوریل سال ۱۹۹۷ در پروونس ازدواج کرد. او تابعیت فرانسوی را در سال ۲۰۰۲ دریافت کرد و در حال حاضر دارای تنها تابعیت فرانسوی است.