امتراک

امتراک (انگلیسی: Amtrak) یکی از شرکت‌های راه‌آهن آمریکایی است که علاوه بر آمریکا، در چند استان کانادا نیز فعالیت می‌کند. این شرکت به شکل روزانه با کمک ۳۷۴ قطار خود، حدود ۵۱٫۰۰۰ کیلومتر مسیر را طی می‌کند و ۸۹۶ نقطه را در ۴۶ ایالت آمریکا به هم متصل می‌کند. علاوه بر این، در ۳ استان کانادا نیز فعال است. دفتر اصلی امتراک در واشینگتن، دی. سی. واقع است.
نام امتراک شامل دو قسمت است. قسمت اول «ام» (به انگلیسی AM) برگرفته شده از کلمه America (آمریکا) و قسمت دوم تراک (به انگلیسی Trak) که در واقع تلفظ کلمه Track به معنای مسیر است.
از اواسط قرن نوزدهم تا دهه ۱۹۲۰ کلیه مسافرتهای بین شهری ایالات متحده با قطار انجام می‌گرفت. کلیه خطوط ریلی و قطارها در این دوره توسط سازمانهای تجاری خصوصی اداره می‌شد. در سال ۱۹۲۷ به‌طور تقریبی ۶۵۰۰۰ واگن مسافری مورد استفاده بود. از سالهای ۱۹۲۰ تا اواخر قرن بیستم محبوبیت حمل و نقل مسافری ریلی کاهش یافته و افت و خیزهای زیادی را تجربه نمود. بین سالهای ۱۹۲۰ تا ۱۹۳۴ عایدی بخش مسافری ریلی به شدت کاهش یافته و بیشتر مسافرین بین شهری به شرکت‌های حمل و نقل جاده‌ای نظیر گری هاند روی آوردند. با وجود این، در میانه سالهای دهه ۱۹۳۰ شرکت‌های ریلی با به‌کارگیری کشنده‌های دیزلی جدید استریم لاینر در شرکتهایی چون پایونیر زفیر و فلائینگ یانکی محبوبیت از دست رفته را تا حدودی بازیافتند. تا سال ۱۹۴۰ علیرغم بهسازیهای صورت گرفته سهم راه‌آهن از حمل و نقل مسافر همچنان کاهش یافت و به ۶۷ درصد نفر کیلومتر ایالات متحده رسید. در خلال جنگ جهانی دوم، جابجایی نیروهای نظامی و مشکلات ناشی از تامین سوخت خودروهای جاده‌ای، بار دیگر حمل و نقل ریلی را رونق بخشیده و در مقایسه با اوج رکود در سالهای ۱۹۳۰ رشدی شش برابری را رقم زد.
پس از جنگ جهانی دوم، شرکتهای حمل و نقل ریلی واگنهای فرسوده و رها شده دوران جنگ را با قطارهای سریع‌تر و مجلل‌تر نظیر سوپرشف و کالیفرنیا زفیر جایگزین کردند. این دوره آخرین بهسازی گسترده در حمل و نقل ریلی مسافری بود.
رونق دوره پس از جنگ بسیار کوتاه بود. در سال ۱۹۴۶ در مقایسه با سال ۱۹۲۹ واگنهای مسافری مورد استفاده ۴۵ درصد کمتر بود و علیرغم خوش‌بینی موجود به بخش مسافری، رکود با سرعت بیشتری ادامه یافت. با ناپدید شدن مسافرین قطارها نیز ناپدید شدند. در سال ۱۹۴۸ تعداد کمی از قطارها به سود و مابقی به زیان رسیدند به طوری که در میانه سالهای ۱۹۵۰ زیان سالانه بخش ریلی مسافری به ۷۰۰ میلیون دلار (معادل ۵ میلیارد دلار در سال ۲۰۰۵) بالغ گردید.
در سال ۱۹۶۵ تعداد واگنهای مسافری مورد بهره‌برداری به ۱۰۰۰۰ واگن رسید، ۸۵ درصد کمتر از آنچه در سال ۱۹۲۹ بود. در این دوره بخش مسافری با یک تنزل شدید صرفا مالک ۱۲۰ هزار کیلومتر از خطوط ریلی بود. در دهه ۱۹۶۰ عایدی بخش مسافری از جابجایی مرسولات پستی نیز که اندک مانعی در برابر ورشکستگی شرکت‌ها بود، قطع گردید.
دلایل افول خدمات مسافری بخش خصوصی در راه‌آهن ایالات متحده
ریشه یابی افول بخش مسافری ریلی موضوعی پیچیده‌است. تا سال ۱۹۲۰ حمل و نقل ریلی تنها شیوه عملی جابجایی مسافرین بین شهرها بود، اما این صنعت با مقررات حکومتی جدید و عدم انعطاف بازار کار مواجه گردید. تا سال ۱۹۳۰ شرکت‌های حمل و نقل ریلی با سرمایه بخش خصوصی شبکه‌ای گسترده و نسبتا کارآمد از خطوط ریلی را ایجاد کرده بودند.
زمانی که حکومت فدرال ساخت شبکه ملی بزرگ راه‌ها آغاز کرد، شرکت‌های ریلی خود را در رقابتی پیش بینی نشده با اتوموبیلهای سواری، اتوبوسها و کامیونها و حمل و نقل هوایی که مورد حمایت ویژه طرح‌های احداث جاده و فرودگاه دولت فدرال بودند، یافتند. در سال ۱۹۱۶ طول خطوط ریلی احداث شده در ایالات متحده در اوج خود یعنی ۴۰۹۱۷۷ کیلومتر بود که تا سال ۲۰۰۷ به ۲۲۶۴۲۷ کیلومتر کاهش یافت. این میزان در عین حال در مقایسه با سایر کشورهای جهان همچنان طولانی‌ترین خطوط ریلی به‌شمار می‌رود.
بخشی از خطوط ریلی با هدف تسهیل فروش سهام شرکتهای ریلی احداث شده بود و از همان ابتدا فاقد کارایی بودند. این خطوط اولین مسیرهایی بودند که با افول مالی شرکت‌های ریلی از گردونه خارج شده و جهت جلوگیری از پرداخت مالیات و صرفه جویی در هزینه‌ها به مرور برچیده شدند. با جمع‌آوری و بازسازی مجدد این خطوط بسیاری از حقوق دسترسی مالکانه شرکت‌ها از بین رفته و مابقی خطوط بعنوان دارائیهای راه‌آهن ضبط یا توسط قدرتهای محلی یا فدرال به جاده‌های عام‌المنفعه تبدیل شدند.