قپچاق (میاندوآب)

قپچاق (میاندوآب) ، روستایی از توابع بخش مرحمت‌آباد شهرستان میاندوآب در استان آذربایجان غربی ایران است. در زمینه کلمه قپچاق نقل قول‌های متعددی است که به قولی کلمه قپچاق بر گرفته از همان دشت قپچاق در شمال غربی قاره آسیا، غرب قزاقستان و جنوب روسیه امروزی که ترک‌های قپچاقی در آن جا ساکن شده‌اند و در زمان حمله چنگیزخان مغول به ایران راه یافته و از ایلخانان مغول در زمان هولاکوخان مغول و غازان خان (که اصلاحات متعددی در تبریز و منطقه آذربایجان انجام داد)، تبدیل شدند، انتخاب شده است. چون این منطقه از نظر کشاورزی بسیار مرغوب بوده و محل نگهداری اسب‌های نظامیان و دام‌های حکومتی بوده است و افرادی از قوم قپچاقی در این منطقه ساکن شده و به کشاورزی و دامداری پرداخته‌اند (ولائی، 1397: 166).
به نقلی دیگر، قپچاق از دو کلمه «قپ» (خوشه‌های گندم) «چاق» (مرغوب، حاصلخیز) تشکیل شده‌است که به معنای منطقه‌ای که از نظر کشاروزی و کشت گندم و جو خاکهای حاطلخیزی و مرغوبی دارد. این روستا در ۳۰ کیلومتری شهرستان میاندوآب در مرز بین استان‌های آذربایجان غربی و شرقی قرار دارد و تقریبا در ۱۵ کیلومتری شهرستان ملکان قرار گرفته و تا شهرستان بناب نیز تقریبا ۲۵–۲۰ کیلومتر فاصله دارد.
جمعیت
این روستا در دهستان مرحمت‌آباد شمالی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۰، دارای ۳۵۶۲ نفر جمعیت و ۹۶۳ خانوار می‌باشد. همچنین طبق سرشماری سال ۱۳۹۵ دارای ۱۰۹۸ خانوار و ۳۶۶۹ نفر جمعیت بوده‌است (مرکز آمار ایران، ۱۳۹۵) و یکی از پر جمعیت‌ترین روستاهای شهرستان میاندوآب به شمار می‌رود.
تاریخچه
سابقه تاریخی این روستا بنابر اظهارات مردم محلی، به هزاران سال قبل بر می‌گردد و طبق ادبیات سینه به سینه به زمان هلاکو خان حاکم در مراغه می‌رسد که با توجه به شرایط آب و هوایی و جغرافیایی از جمله: دریاچه ارومیه، جنگل‌های چند صد کیلومتری معروف به شامات (در نزدیکی روستای آغداش)، شکارگاه مناسب و محل نگهداری اسب و گوسفند و … این منطقه احشام حکومتی محسوب می‌شده و وجود شکار و امکانات دیگر حیاتی باعث مهاجرت مردم از سایر مناطق و رونق سکونت در این منطقه شد و با گذشت زمان به شکل و بافت امروزی تبدیل شود. البته آثار تاریخی و زیر خاکی از جمله کوزه‌های سفالی و … بدست آمده از منطقه حاکی از سابقه تاریخی حتی قبل از هلاکوخان است.
روستای قپچاق با قدمت هزار ساله خود یکی از مهمترین و بزرگترین روستاهای این شهرستان به حساب می‌آید؛ که سالیان خیلی پیش در اثر بالا آمدن آب دریاچه اورمیه و بلایای طبیعی دیگر و … از بین رفته و به محل امروزی خود در نزدیکی شهر چهاربرج منتقل شده‌است. خرابه‌های روستای قپچاق قدیم در حال حاضر با عنوان (کهنه کند) در نزدیکی این روستا موجود است.
آثار تاریخی
از آثار تاریخی روستای قپچاق زیارتگاه تاج الدین علی می‌باشد
که تاریخ آن دقیق معلوم نیست ولی آخرین بازسازی آن با مساعدت شجاع الدوله حاکم مراغه در اواخر قاجار که به دست مردم منطقه بصورت بقعه‌ای چهارگوش با گنبد دوار از آجرپخته ساخته شده‌است.
زیارتگاه تاج الدین علی، مبین قدمت هزاران ساله است. بررسی‌ها نشان می‌دهد بطور متوسط ماهانه حدود ۲۴۰۰ نفر گردشگر از شهرها و روستاهای دور و نزدیک به این مکان مقدس مراجعه می‌کنند.
زمین‌شناسی
قپچاق و دهستان مرحمت آباد شمالی حاصل عملکرد سامانه‌های گسل‌های فشاری، مانند گسل تبریز - زرینه-رود است. از نگاه زمین ساخت صفحه‌ای، این منطقه، در قسمتی از پهنه خرد شده بین صفحه‌های عربستان و ایران و ریز صفحه‌های ایران و ترکیه قرار گرفته‌است (حبشی رضایی و محمدی، ۱۳۸۴: ۳) و همچنین از نظر زمین‌شناسی بخش وسیعی از اراضی این دهستان بوسیله رسوبات پادگا نه‌های آبرفتی جوان و مخروط افکنه‌ای آبرفتی دوره کوارتزی پوشانده شده‌اند. از نظر مورفولوژی اراضی این روستابخشی از جلگه میاندوآب به‌شمار می‌آید که در قسمت سفلای مردق چای و زرینه تشکیل یافته که در مقیاس کوچک می‌توان اراضی هموار این منطقه را تحت عنوان دشت قپچاق نامید.