سندرم بارتر و جیتلمن

سندرم‌های بارتر و جیتلمن
در سندرم جیتلمن اختلال در عملکرد انتقال دهنده هم‌زمان سدیم و کلر (NCCT) حساس به دیورتیک‌های تیازیدی و در سندرم بارتر اختلال در انتقال دهنده هم‌زمان سدیم و کلر حساس به دیورتیک بومتانید (NKCC2) رخ می‌دهد که باعث دفع نمک، افت حجم آب خارج سلولی، هایپرآلدوسترونیسم ثانویه و هایپوکالمی می‌شوند
سندرم بارتر نوع ۱ یا سندرم بارتر نوزادی:
به خاطر موتاسیون از دست دهنده عملکرد انتقال دهنده هم‌زمان سدیم پتاسیم و کلر (NKCC2)ایجاد می‌شود، این انتقال دهنده در غشای راسی سلول‌های شاخه صعودی ضخیم قوس هنله (TAL) بیان می‌شود و در بازجذب حدود ۳۰٪ از کل سدیم فیلتر شده از گلومرول نقش دارد. این سندرم در ابتدای زندگی بروز کرده و علائم آن شامل اتلاف زیاد سدیم و پتاسیم، پلی هیدرآمنیوس، هایپرکلسیوری قابل توجه و نفروکلسینوز می‌باشند. ساخت و ترشح پروستاگلاندین به‌طور قابل ملاحظه‌ای افزایش دارد و ممکن است مسئول بسیاری از علائم سیستمیک بیماری باشد
سندرم بارتر نوع ۲:
به علت موتاسیون از دست دهنده عملکرد ژن KCNJ1 که کانال‌های وابسته به ولتاژ و یک سوکننده جریان رو به داخل پتاسیمی ROMK را کدگااری می‌کند، ایجاد می‌شود. کانال‌های پتاسیمی ROMK بر روی غشای راسی TAL قرار دارد، اما در مجاری جمع‌کننده کورتیکال نیز بیان می‌شود. در این سندرم کانال‌های نابه جای ROMK سبب عملکرد نادرست هم انتقال دهنده NKCC2 و اتلاف نمک جریان بالای توبولی و اتلاف دیستال پتاسیم می‌گردد
سندرم بارتر نوع ۳:
به علت وقوع موتاسیون از دست دهنده عملکرد در ژن CLCNKB که پروتئین کانال کلریدی CLC-Kb را کدگذاری می‌کند، ایجاد می‌شود. این پروتئین بر غشای خارجی-قاعده‌ای سلول‌های TAL بین می‌شود و مسئول بازجذب کلرید سدیم در TAL است.
اتلاف کلیوی نمک در سندرم بارتر نوع ۳ خفیف‌تر از انواع ۱ و ۲ می‌باشد.
سندرم بارتر نوع ۴:
به علت وقوع موتاسیون از دست دهنده عملکرد ژن BSND(سندرم بارتر همراه کری حسی-عصبی) که بارتین را کدگذاری می‌کند ایجاد می‌شود. «بارتین پروتئینی است که در غشای قاعده‌ای جانبی غشای سلول‌های TAL بیان می‌شود.» بارتین زیرواحد بتا از کانال کلریدی CLC-Kb می‌باشد که برای تحویل CLC-Kb به غشای پلاسمایی، و کنار هم قرارگیری CLCKa و CLCKb در حلزون، ضروری می‌باشد. این بیماری از سویی با اتلاف کلیوی سدیم و پتاسیم و از سوی دیگر با اختلا عملکرد حلزون و ناشنوایی تظاهر می‌کند
به تازگی آلکالوز هایپو کالمیک در زمینه سندرم بارت نوع ۵ در مبتلایان به هایپوکلسمی اتوزومال غالب، آشکار شده‌است. در این بیماری، هایپوکلسمی به یک موتاسیون ایجادکننده عملکرد در گیرنده حس گر کلسیمی (CaSR)نسبت داده شده‌است.CaSR به میزان فراوانی در غشای قاعده‌ای جانبی سلول‌های TAL بیان می‌شودو نقش مهمی در در مهار انتقال سدیم، کلر و کلسیم ایفا می‌کند. فعال شدن CaSR در غشای قاعده‌ای جانبی سلول‌های جانبی سلول‌های TAL فعالیت کانال‌های پتاسیمی راسی را کتهش می‌دهد و سندرم شبه بارتر را ایجاد می‌کندوبا فعال شدن CaSR در اثر این موتاسیون‌ها، به علت عدم تولید اختلاف پتانسیل مثبت لومنی که سبب انتقال کلسیم از راه‌های اطراف سلولی در TAL می‌گردد، ترشح ادراری کلسیم افزایش می‌یابد.
سندرم جیتلمن
به علت یک موتاسیون از دست دهنده عملکرد در ژن SLC12A3 که هم انتقال دهنده سدیم-کلرید NCCT که حساس به تیازید است را کدگذاری می‌کندایجاد می‌شود.NCCT مسئول بازجذب سدیم در توبول دیستال است که حدود ۷ درصد از کل سدیم فیلتره شده را بازجذب می‌کند. اگرچه سندرم جیتلمن اختلالی خفیف‌تر از سندرم بارتر است، این بیماران ناتوانی‌های بیشتری به خاطر مشکلات عضلانی دترند و همچنین خطر آریتمی قلبی در بیمارانی که QT طولانی دارند، بیشتر است. ویژگی دیگری که سندرم جیتلمن را از بارتر افتراق می‌دهد این است که اگرچه فعالیت رنین پلاسمایی افزایش یافته‌است، اما ترشح پروستاگلاندین‌های ادراری افزایش نیافته‌است
تفاوت عملکرد بالینی سندرم جیتلمن نسبت به بارتر، ترشح ادراری کلسیم است. برعکس مبتلایان به سندرم بارتر، در افراد مبتلا به سندرم جیتلمن همواره هایپوکلسیوری وجود دارد
هایپوکلسیوری سندرم جیتلمن شبیه به اثرات مفید دیورتیک‌های DCT(تیازید و دیگر اعضای این گروه) در پایین آوردن کلسیم ادراری می‌باشد.
برخلاف سندرم بارتر در سندرم جیتلمن هایپو منیزمی شدیدی وجود دارد، که نکته‌ای تعجب‌آور است، زیرا منیزیوم بیشتری از قوس هنله نسبت به توبول دیستال بازجذب می‌شود و تجویز حاد دیورتیک‌های DCT نسبت به دیورتیک‌های قوس سبب اتلاف منیزیوم کمتری می‌شوند