رنو-نیسان آلیانس

رنو-نیسان آلیانس ، شرکت خودروسازی ژاپنی-فرانسوی است، که از مشارکت استراتژیک دو شرکت خودروسازی رنو و نیسان در سال ۱۹۹۹ تاسیس شد و هم‌اکنون از هر ۱۰ خودروی تولید شده در جهان، یک خودرو به این شرکت تعلق دارد.
شرکت رنو-نیسان آلیانس در حال حاضر دارای بیش از ۳۵۰٫۰۰۰ کارمند است و کنترل ۷ شرکت خودروسازی اینفینیتی، رنو سامسونگ موتورز، نیسان، رنو، داتسون، داچیا و لادا را در اختیار دارد.
دفتر مرکزی این شرکت در شهر آمستردام، هلند قرار دارد و در سال ۲۰۱۲ شمار ۸٫۱ میلیون دستگاه خودرو به‌فروش رساند، که پس از شرکت‌های جنرال موتورز، تویوتا و گروه فولکس‌واگن به‌عنوان چهارمین شرکت خودروسازی جهان شناخته شد. در حال حاضر کارلوس غصن سکان رهبری شرکت رنو-نیسان آلیانس را در دست دارد.
رنو
مرکز تحقیق و توسعه رنو، در گویانکور، که ۱۲٫۰۰۰ نفر در آن اشتغال دارند
رنو ، شرکت خودروسازی فرانسوی است، که در زمینه طراحی، ساخت و توزیع کلاس‌های مختلف خودرو، وسایل نقلیه تجاری، کامیون، تریلر، تراکتور، اتوریل، اتوبوس و خودروهای برقی فعالیت می‌نماید. دفتر مرکزی این شرکت در شهر بولوین-بیانکور، فرانسه قرار دارد.
شرکت رنو در سال ۲۰۱۱ پس از گروه فولکس‌واگن و پژو سیتروئن به‌عنوان سومین خودروساز اروپا شناخته‌شد. این شرکت هم‌اکنون در رتبه نهم از بزرگترین شرکت‌های خودروسازی جهان قرار دارد.
شرکت رنو مالک اکثریت سهام شرکت رومانیایی داچیا، شرکت ترکیه‌ای اویاک-رنو، شرکت کره‌ای رنو سامسونگ موتورز و شرکت ایرانی رنو پارس می‌باشد. این شرکت هم‌چنین ۴۳٫۴٪ درصد از سهام شرکت ژاپنی نیسان و ۲۵٪ درصد از شرکت روسی آوتوواز را نیز در اختیار دارد. در حال حاضر کارلوس غصن در جایگاه مدیرعامل و رئیس هیئت مدیره رنو، عملا سکان رهبری این شرکت فرانسوی را در دست دارد. وی همین مناصب را نیز در شرکت ژاپنی نیسان برعهده دارد.
این دو کمپانی پس از مشارکت در راه‌اندازی گروه رنو-نیسان آلیانس، هم‌اکنون در قالب این گروه، به‌عنوان چهارمین خودروساز بزرگ جهان، شناخته می‌شوند. دولت فرانسه با در اختیار داشتن ۱۵٪ درصد از سهام رنو، بزرگترین سهام‌دار آن محسوب می‌شود.
شرکت رنو فعالیت گسترده‌ای نیز در مسابقات اتومبیل‌رانی و موتوراسپرت داشته و تیم فرمول یک رنو در طول سال‌های گذشته، یکی از موفق‌ترین تیم‌های فرمول یک بوده‌است.
تاریخچه
رنو تیپ ای؛ نخستین اتومبیل ساخته شده توسط لوئی رنو در ۱۸۹۸
یکی از تاکسی‌های تاریخی رنو، مشهور به Taxi de la Marne
رنو ۵
کارآفرین و صنعتگر فرانسوی؛ لوئی رنو بنیانگذار شرکت رنو می‌باشد، که نخستین اتومبیل او رنو تیپ ای نام داشت و در سال ۱۸۹۸ ساخته شد. شرکت رنو به‌طور رسمی در سال ۱۸۹۹ توسط لوئی رنو و برادرانش (مارسل و فرناند) با نام رنو فررس با یک سرمایه کوچک تاسیس شد.
در ابتدای دهه ۱۹۰۰ میلادی، رنو ابداع جعبه دنده رانش مستقیم را به نام خود ثبت کرد. با گسترش سریع شرکت، فروش سالانه آن‌ها بالا گرفت و با توسعه نیروی کار در سال ۱۹۰۲ توانستند وسعت کارخانه را به ۷٫۵۰۰ متر مربع گسترش دهند. در همان سال، لوئی اقدام به ساخت اولین موتور تحت نام تجاری رنو، با چهار سیلندر و ۲۴ اسب بخار نمود و خیلی زود بعد از آن امتیاز موتور توربو را برای او در برداشت.
در سال ۱۹۰۳ در مسابقه‌ای که بین پاریس و مادرید انجام شد، در اثر تصادف، مارسل رنو در سن ۳۱ سالگی درگذشت. در این تصادف ۶ نفر کشته و ۱۵ نفر دیگر نیز آسیب دیدند. در این سال (۱۹۰۳) فرناند رنو، شروع به دایر کردن شبکه فروش محصولات رنو و تاسیس شرکت تجاری در خارج از فرانسه، در کشورهای انگلستان، بلژیک، ایتالیا، آلمان و اسپانیا نمود.
در سال ۱۹۰۵ این شرکت، سفارشی برای ساخت ۲۵۰ دستگاه تاکسی دریافت کرد، که این قرارداد، در عمل، رنو را از یک کارگاه، به یک کارخانه تولید انبوه و سازنده شماره یک فرانسه تیدیل نمود. در سال ۱۹۰۷ در حدود نیمی از تاکسی‌های شهر لندن، رنو بودند. در سال ۱۹۱۹ لوئی رنو در صنایع اتومبیل اروپا بطور جداگانه در میان رقیبان آمریکایی رخنه کرد و با آن‌ها به رقابت پرداخت.
در طول جنگ جهانی اول، رنو نقش مهمی را ایفا می‌کرد، که دو واقعه آن روزها، قابل توجه بودند: نخست واقعه
تاکسی‌های وارنه؛ که به ۵۰۰ دستگاه تاکسی رنو اشاره دارد، که در خلال جنگ جهانی اول، برای حمل سربازان در پاریس استفاده شدند. دوم تانک سبکی که در سال ۱۹۱۷ طراحی شد و نقش کلیدی در پیروزی متفقین ایفا نمود.
در پایان جنگ رنو با کارخانه‌هایی در بلژیک، انگلستان و اسپانیا، کماکان، تولیدکننده اصلی خودرو در فرانسه محسوب می‌شد. در سال ۱۹۴۰ پس از آنکه فرانسه به اشغال آلمان درآمد، لوئی رنو از ساختن تانک برای آلمان نازی سر باز زد و آلمان‌ها کنترل کارخانه را در دست گرفته و شروع به ساخت کامیون‌های بارکش نمودند.
در آن زمان دولت موقت جمهوری فرانسه، لوئی رنو را، متهم به همکاری با آلمان‌ها کردند و بعد از آزادسازی ویشی فرانسه در سال ۱۹۴۴ وی را دستگیر نمودند و در زندان فرزنه، محبوس کردند. وی در اوضاع آشفته آن روزها، در سال ۱۹۴۵ در حالی که منتظر محاکمه خود بود، در زندان درگذشت.
در اول ژانویه ۱۹۴۵ در پی حکم ژنرال دوگل، بر اساس اتهامی اثبات نشده، کمپانی از لوئی رنو سلب امتیاز گردید و کارخانه رنو، ملی اعلام شد. این شرکت، برای ۵۰ سال بعدی، تحت کنترل دولت باقی ماند. فلسفه اصلی تغییر نیافت و ابداعات متعددی همچنین در دنیای مسابقات نیز عرضه شد.
این شرکت در سال ۱۹۹۰ کارخانجات ماک را خریداری کرد و در حال حاضر نیز مالک آن می‌باشد. رنو در سال ۱۹۹۹ معادل، ۴۵٪ درصد از سهام نیسان را خرید و ۱۵٪ درصد سهام خود را به نیسان داد. در همین سال سامسونگ نیز به رنو پیوست و با مشارکت دو شرکت رنو سامسونگ موتورز راه‌اندازی شد.
در سال ۲۰۰۰ قراردادی بین ولوو و رنو امضاء شد که با واگذاری ۲۰٪ درصد سهام ولوو به این شرکت، رنو حضور فعالی در ساخت کامیون پیدا کرد. در سال ۲۰۰۱ ساخت دوچرخه‌های کوهستانی و خیابانی را آغاز کرد و مشارکت رنو و نیسان سبب شد که نیسان به سود دهی بیشتری برسد.
رنو در سال ۲۰۰۵ با رانندگی فرناندو آلونسو به قهرمانی مسابقات فرمول یک دست یافت و در سال ۲۰۰۹ شروع به طراحی و ساخت خودروهای الکتریکی کرد. رنو با مشارکت فرانس تلکوم اولین تولیدکننده اتومبیل «آدیس لاین» با سیستم ماهواره‌ای بوده و مدل «ول ساتیس» رنو به عنوان بی‌صداترین اتومبیل جهان شناخته شده‌است. دفتر مرکزی رنو در بیلانکورت واقع شده و بیش از ۱۲۴ هزار نفر در ۱۱۸ کشور دنیا برای رنو کار می‌کنند.
سهام‌داران
در فهرست زیر سهام‌داران عمده شرکت رنو، در انتهای سال مالی ۲۰۱۱ با ذکر درصد مالکیت هر یک، درج شده‌است.
سهام‌دار
درصد مالکیت
دولت فرانسه
۱۵٫۰۱٪ درصد
نیسان
۱۵٪ درصد
دایملر آ گ
۳٫۱۰٪ درصد
کارکنان
۳٫۰۶٪ درصد
شناور
۶۲٫۴۶٪ درصد
مدل‌های تولید شده
سال‌هایتولید
مدل
توضیحات
تصویر
خودروهای سوپرمینی
۱۹۴۶–۱۹۶۱
رنو ۴سی‌وی
این مدل در زمان تولید و عرضه بعلت شباهتی که به فولکس قورباغه‌ای داشت، باعث شد که گروهی به اشتباه آن را کپی شده از این خودروی آلمانی فرض نمایند! که در واقع این‌گونه نبود. شرکت رنو از این مدل تعداد ۱٫۵ میلیون دستگاه بفروش رساند.
100px
۱۹۶۱–۱۹۶۲
رنو ۳
در واقع نسخه اولیه از خودروی رنو ۴ محسوب می‌شود.
100px
۱۹۶۱–۱۹۹۲
رنو ۴
این مدل اولین خودروی ۵ درب رنو بود، که در قشرها مختلف طرفدار داشته و تا دهه ۱۹۹۰ میلادی همچنان به شکل انبوه تولید می‌شد. از این مدل، بیش از ۸ میلیون دستگاه فروخته شد.
100px
۱۹۷۲–۱۹۹۶
رنو ۵
یکی از انقلابی‌ترین مدل‌های رنو در زمان خود محسوب می‌شد، که در طراحی آن، توجه اصلی به هزینه پایین و ابعاد کوچکتر معطوف بود. گنجایش موتورهای این مدل از ۸۵۰ سی‌سی تا ۱۸۰۰ سی‌سی طراحی شده بود.
100px100px
۱۹۸۰–۱۹۸۶
رنو ۵ توربو
چهار سیلندر وسط موتور که با توربو شارژر مجهز شده بود. موتور طولی در مقابل محور عقب، با جابجایی از ۱۳۹۷ سی‌سی ساخته شده از ۱۶۰ اسب بخار نصب شده بود و حداکثر گشتاور نیرو به ۲۱۰ نیوتن متر رسیده بود.
100px
۱۹۷۴–۱۹۸۳
رنو ۷
خودروی چهار درب و در کلاس لیفت بک سدان از مدل رنو ۵ طراحی شده بود، که تنها در کشور اسپانیا تولید گردید.
100px
۱۹۹۰–۱۹۹۸
رنو کلیو
این خودرو در اواسط سال ۱۹۹۰ ساخته شد. در ساخت این مدل، نیز از رنو ۵ الهام گرفته شد، که دو بار در سالهای ۱۹۹۴ و ۱۹۹۶ تغییراتی در آن ایجاد شد.
100px
۱۹۹۳–۲۰۰۷
رنو توئینگو
یک اتومبیل سریع در جاده‌ها محسوب می‌شد. در سال ۱۹۹۸ تغییرات جزئی در بدنه و ظاهر آن ایجاد شد و در سال ۲۰۰۳ تغییرات زیادی در این مدل داده شد، که برای نمونه: بهبود سیستم ترمز، تغییر موتور با موتوری ۱٫۲ لیتری ۱۶ سوپاپ و افزودن سیستم ناوبری و…
100px
۱۹۹۸–۲۰۰۵
رنو کلیو دو
نسل دوم از کلیو؛ که با دو تجدید نظر و تغییر نسبت به نسل اول عرضه شد. در سال ۲۰۰۱ چراغ‌های عقب جدید و چراغ‌های جلو پویاتری طراحی شد. در سال ۲۰۰۳ موتور جدید ۲ لیتری ۱۶ سوپاپ با ۱۷۹ اسب بخار جایگزین موتور قبلی شد.
100px100px
۲۰۰۵-تاکنون
رنو کلیو سه
نسل سوم کلیو با موتوری شش سیلندر و ۲۰۱ اسب بخار می‌باشد، که اولین مرحله توسعه آن در سال ۲۰۰۹ انجام شد.
100px
۲۰۰۷-تاکنون
رنو توئینگو دو
نسل دوم از مدل رنو توئینگو می‌باشد، که در کلاس هاچ‌بک سه درب طراحی شده‌است.
100px
خودروی کامپکت
۱۹۳۷–۱۹۵۵
رنو جاواکواترو
نخستین بار در نمایشگاه اتومبیل ۱۹۳۷ پاریس از آن رونمایی شد. در ابتدا به‌طور عمده توسط اداره پست فرانسه مورد استفاده قرار گرفت. در سال ۱۹۳۹ نسخه دو درب و سدان چهار درب آن نیز به بازار عرضه شد.
100px
۱۹۵۶–۱۹۶۸
رنو دوفین
به عنوان یک سدان چهار درب با موتور عقب ساخته شد.
100px
۱۹۶۸–۱۹۸۰
رنو ۶
در والادولید، اسپانیا، کلمبیا و آرژانتین تولید شده‌است. طراحی آن خودروهای موتور وسط-محور جلو بوده‌است.
100px
۱۹۷۶–۱۹۸۲
رنو ۱۴
فرانسه و بلژیک تولید شده، این خودرو در کلاس خودروی کامپکت لیفت بک قرار گرفته‌است.
100px
۱۹۸۱–۱۹۸۸
رنو ۹ و ۱۱
مدل‌های خواهر رنو ۹ و رنو ۱۱ هر دو دیفرانسیل جلو هستند، که نوع رنو۹ سدان چهار درب بوده و رنو۱۱ نیز هاچ‌بک سه و پنج درب ساخته شد. این مدل به جهت مصرف بنزین پائین، در طول زمان تولید خود در تمامی کشورهای غرب اروپا بطور گسترده بفروش رسید. در پاییز ۱۹۸۸ تولید این مدل، متوقف شد.
100px100px
۱۹۸۸–۱۹۹۷
رنو ۱۹
این مدل یکی از با کیفیت‌ترین خودروهای رنو می‌باشد و نخست به عنوان یک خودروی هاچ‌بک عرضه شد، سپس در تابستان ۱۹۸۹ مدل سدان آن نیز ساخته شد. در سال ۱۹۹۱ توسط شرکت کارمان توسعه پیدا کرد.
100px
۱۹۹۵–۲۰۰۳
رنو مگان
مگان در ابتدا در کلاس کلاسیک سالن ساخته شد و تا سال ۱۹۹۹ مدل کوپه و کوپه کوروکی آن نیز وارد بازار گردید. تا سال ۲۰۰۳ مدل‌های سدان، استیشن واگن آن نیز ساخته شد.
100px
۲۰۰۲–۲۰۰۹
رنو مگان دو
نسل دوم رنو مگان در واقع مدل توسعه یافته‌ای از نسل اول این خودرو می‌باشد، که توسعه اصلی در زمینه ایمنی خودرو، انجام گرفت و در تست تصادف دارای گواهی یورو ان‌سی‌ای‌پی می‌باشد.
100px
۲۰۰۸–تاکنون
رنو مگان سه
نسخه سوم از خودرو مگان است که از پایان ماه نوامبر ۲۰۰۸ به بازار عرضه شد. مدل کوپه سه درب آن نیز، از ژانویه ۲۰۰۹ تولیدش آغاز گردید.
100px
خودروهای خانواده
۱۹۶۲–۱۹۷۳
رنو ۸
سدان چهار درب با درازا در عقب و با یک موتور چهار سیلندر.
100px
۱۹۶۹–۱۹۸۰
رنو ۱۲
اولین خودروی سایز متوسط رنو بود، که در اواسط سال ۱۹۶۹ وارد بازار شذ. این خودرو در کشور رومانی، تحت نام داچیا ۱۳۰۰/۱۴۰۰ تحت لیسانس تولید می‌شد. گرچه تولید این مدل از رنو در سال ۱۹۸۰ متوقف شد ولی تنها در رومانی، تا سال ۲۰۰۶ تولید آن ادامه داشت. از مدل رنو ۱۲ شمار ۴٫۲ میلیون دستگاه به‌فروش رسید.
100px
۱۹۷۸–۱۹۸۶
رنو ۱۸
خودرویی سدان بود، که از سال ۱۹۷۹ مدل استیشن واگن آن نیز وارد بازار شد. در کل ۵ موتور برای این مدل ساخته شد، که عبارتند از: ۱٫۴ لیتر، ۱٫۷ لیتر، ۱٫۶ لیتر توربو، ۲٫۲ لیتر و ۲٫۱ لیتر توربو دیزل.
100px
۱۹۸۶–۱۹۹۴
رنو ۲۱
در دو نوع ۲٫۱ لیتر دیزلی و ۲ لیتر توربو و در کلاس‌های سدان، واگن و هاچ‌بک ساخته شد.
100px
۱۹۹۴–۲۰۰۱
رنو لاگونا
نخست در کلاس هاچ‌بک وارد بازار شد. از سال ۱۹۹۵ توسعه آن آغاز شد و در نتیجه چندین بار توسعه در کلاس‌ها و موتورهایی با گنجایش مختلف ساخته شد. در اوایل ۲۰۰۱ که تولیدش متوقف شد، بیش از ۱٫۵ میلیون دستگاه لاگونا بفروش رسیده بود.
100px
۲۰۰۱–۲۰۰۷
رنو لاگونا دو
در کلاس‌های هاچ بک و استیشن واگن وارد بازار شد.
100px
۲۰۰۷–تاکنون
رنو لاگونا سه
نسل سوم لاگونا با مشارکت شرکت نیسان ساخته شد.
100px
۲۰۰۹–تاکنون
رنو فلیوینس
بر پایه مدل رنو مگان ساخته شد و در سال ۲۰۰۹ در نمایشگاه بین‌المللی خودروی فرانکفورت از آن رونمایی شد.
100px
خودروی شرکتی
۱۹۵۱–۱۹۶۰
رنو فرگیت
نخستین بار در سال ۱۹۵۰ در نمایشگاه اتومبیل پاریس رونمایی شد.
100px
۱۹۶۵–۱۹۸۰
رنو ۱۶
نخستین خودروی متوسط بود که در کلاس هاچ‌بک ساخته شد و در سال ۱۹۶۵ وارد بازار گردید. این مدل به‌عنوان خودروی سال ۱۹۶۶ انتخاب شد.
100px
۱۹۷۵–۱۹۸۴
رنو ۳۰
نخستین خودروی ۶ سیلندر پس از جنگ جهانی دوم بود. این مدل بطور مشترک با شرکت‌های پژو و ولوو توسعه یافت و به صورت ۴ سیلندر در سال ۱۹۷۸ عرضه شد.
100px
۱۹۷۵–۱۹۸۴
رنو ۲۰
100px
۱۹۸۴–۱۹۹۲
رنو ۲۵
100px
۱۹۹۲–۲۰۰۰
رنو سفقان
100px
۲۰۰۲–۲۰۰۹
رنو ول ساتیس
100px
۲۰۱۰-تاکنون
رنو لتیتیود
بر پایه رنو سامسونگ اس‌ام۵.
100px
خودروهای اسپورت کوپه
۱۹۵۸–۱۹۶۸
رنو کاراول
بر پایه داوفین.
100px
۱۹۷۱–۱۹۷۹
رنو ۱۵
خودروی کوپه با پیشرانه ۹۰ اسب بخار ۴ سیلندر، با ظرفیت ۱۲۸۹ سی‌سی بود، که حداکثر سرعت آن معادل ۱۵۰ کیلومتر بر ساعت برآورد شد.
100px
۱۹۷۱–۱۹۷۹
رنو ۱۷
با مشخصات رنو ۱۵ تقریبا یکی بوده، تنها گنجایش موتور آن، برابر ۱۵۶۵ سی‌سی و حداکثر سرعت آن ۱۷۰ کیلومتر بر ساعت می‌باشد.
100px
۱۹۸۰–۱۹۸۶
رنو فیوگو
بر پایه رنو ۱۵، رنو ۱۷ و رنو ۱۸.
100px
۱۹۹۵–۱۹۹۹
رنو اسپورت اسپایدر
خودروی رودستر دو درب
100px
۲۰۰۱–۲۰۰۳
رنو اوانتایم
کوپه ون منحصر بفردی بود، که در سال ۲۰۰۱ تولید شد ولی بعلت تعطیلی کارخانه شرکت تولیدکننده، یهنی ماترا در سال ۲۰۰۳ پس از تولید ۸٫۵۰۰ دستگاه، خط تولید آن متوقف شد.
100px
۲۰۰۸–تاکنون
رنو لاگونا کوپه
نسل سوم از رنو لاگونا است، که در کلاس کوپه تولید شده‌است.
100px
۲۰۰۹–تاکنون
رنو مگان کوپه
نسل سوم از رنو مگان است، که در دو کلاس کوپه و اسپورت تولید شده‌است.
100px100px
خودروهای اس‌یووی
۲۰۰۸–تاکنون
رنو کولئوس
راحی آن بطور مشترک توسط شرکت رنو و رنو سامسونگ موتورز انجام شده‌است.
100px
خودروهای وانت
۱۹۵۰–۱۹۵۷
رنو کالریل
100px
۱۹۸۴–۱۹۹۱
رنو اسپیس
طراحی توسط ماترا.
100px
۱۹۹۱–۱۹۹۶
رنو اسپیس دو
مدل توسعه یافته از رنو اسپیس و نسل دوم رنو اسپیس است، که طراحی موتور آن بر پایه رنو ۲۵ بوده‌است.
100px
۱۹۹۶–۲۰۰۳
رنو سینیک
بر پایه رنو مگان.
100px
۱۹۹۶–۲۰۰۲
رنو اسپیس سه
نسل سوم از خودروی رنو اسپیس بود که توسط شرکت ماترا توسعه پیدا کرد.
100px
۲۰۰۰–تاکنون
رنو اسپیس چهار
نسل چهارم از خودروی رنو اسپیس است، که توسط شرکت ماترا توسعه پیدا کرد.
100px
۲۰۰۳–۲۰۰۹
رنو سینیک دو
نسل دوم از رنو سینیک است، که مدل کوچک از خودروی رنو مگان نسل دوم می‌باشد.
100px
۲۰۰۴–۲۰۱۲
رنو مودس
بر پایه مدل‌های توینگو و کلیو.
100px
۲۰۰۹–تاکنون
رنو سینیک سه
بر پایه مدل رنو وگان نسل سوم.
100px
خودروهای استیشن
۱۹۶۵–۱۹۹۲
رنو اف۴
بر روی پلتفرم مدل رنو ۴.
100px
۱۹۸۵–۱۹۹۸
رنو رپید
بر پایه مدل نسل دوم رنو ۵.
100px
۱۹۹۸–۲۰۰۷
رنو کانگو
طراحی توسط سیتروئن.
100px
۲۰۰۸-تاکنون
رنو کانگو دو
نسل دوم از رنو کانگو.
100px
خودروهای ون
۱۹۸۱–۱۹۹۸
رنو مستر یک
100px
۱۹۸۱–۲۰۰۱
رنو ترافیک یک
100px
۱۹۹۸–۲۰۱۰
رنو مستر سه
بر پایه نیسان اینتراستار.
100px
۲۰۰۱-تاکنون
رنو ترافیک
بر پایه خودروی اوپل ویوارو.
100px
۲۰۱۰-تاکنون
رنو مستر سه
100px
رنو در ایران
اسناد تاسیس رنو پارس به تاریخ ۱۶ مارس ۲۰۰۴ توسط رئیس هیئت مدیره و مدیرعامل رنو، رئیس هیئت مدیره و مدیرعامل سازمان گسترش و نوسازی صنایع ایران، مدیرعامل‌های وقت شرکت‌های پارس خودرو، ایران خودرو و سایپا به امضاء رسید. از این تاریخ، فعالیت رنو پارس به عنوان یک شرکت مشارکتی، که مسئولیت هماهنگی و همکاری میان رنو و صنعت خودروسازی ایران را به عهده دارد، آغاز گردید.
تا سال ۲۰۱۳ مدل‌های زیر از رنو در ایران مونتاژ می‌شوند:
رنو ۴
رنو ۵
رنو ۲۱
رنو تندر ۹۰
رنو مگان
رنو لتیتود
رنو کولیوس
رنو لاگونا کوپه
رنو اسکالا
رنو فلوئنس
رنو ساندرو
رنو ساندرو استپ وی
رنو اسپرت
رنو ترافیک
کلیه خودروهایی که با برند رنو در ایران موجود می‌باشند، در قالب سی‌کی‌دی توسط شرکت رنو به کارخانجات سه شرکت ایران خودرو، سایپا و پارس خودرو تحویل داده می‌شود و فرایند مونتاژ آن‌ها تحت نظارت رنو پارس انجام می‌گیرد و از طریق
محصولات شرکت رنو تراکس نیز که از شرکت‌های تابعه اسبق رنو می‌باشد و شامل کامیون و اتوبوس است، توسط شرکت رنو تراکس ایران و شرکت شهاب خودرو، در ایران مونتاژ می‌شوند.
نیسان
نیسان ، شرکت خودروسازی ژاپنی و چندملیتی است، که دفتر مرکزی آن در شهر یوکوهاما، ژاپن قرار دارد.
ریشه‌های تاسیس این شرکت به زمان راه‌اندازی شرکت خودروسازی داتسون بازمی‌گردد، در پی خریداری شرکت داتسون توسط یوشیسوکه آیکاوا، وی داتسون را در شرکت خوشه‌ای و تازه تاسیس خود، ادغام نمود و شرکت جدید را نیسان نامید.
شرکت نیسان همانند تویوتا و هوندا که به ترتیب شرکت‌های لکسوس و آکورا را در آمریکای شمالی تاسیس کردند، اقدام به راه‌اندازی شرکت اینفینیتی نمود.
از سال ۱۹۹۹ شرکت رنو به یکی از سهامداران اصلی نیسان تبدیل شد، به‌طوری‌که تا سال ۲۰۰۸ مالک ۴۴٪ از سهام آن گردید، در مقابل نیسان نیز ۱۵٪ درصد از سهام رنو را در اختیار دارد. هم‌اکنون کارلوس غصن بطور هم‌زمان، مدیرعامل و رئیس هیئت مدیره هر دو شرکت نیسان و رنو می‌باشد و از طریق شرکت رنو-نیسان آلیانس که حاصل مشارکت استراتژیک دو شرکت می‌باشد، سکان رهبری رنو و نیسان را در دست دارد. در سال ۲۰۱۲ نیسان پس از شرکت‌های جنرال موتورز، تویوتا، گروه فولکس‌واگن، هیوندای موتور گروپ و فورد، به‌عنوان ششمین خودروساز بزرگ جهان، شناخته شد.
تاریخچه
دهه‌های ۱۹۱۰ و ۱۹۲۰
نیسان سدریک
نیسان پاترول مدل ۱۹۸۰
در سال ۱۹۱۱ ماسوجیرو هاشیموتو، شرکت کوایشینشا موتور کار ورکس را تاسیس کرد و در ۱۹۱۴ این شرکت با سرمایه‌گذاری سه بازرگان ژاپنی، نخستین خودروی خود را طراحی و تولید نمود.
این وسیله نقلیه ۲ سیلندری که تنها ۱۰ اسب بخار قدرت داشت، دات نامیده شد، که از حروف اول نام خانوادگی سه سرمایه‌گذار آن، گرفته شده بود. سرمایه‌گذاران این پروژه عبارت بود از:
کنجیرو دین
روکارو آویاما
میتارو تاکئوچی
این شرکت در سال ۱۹۱۸ به کوایشینشا موتور کو تغییر نام داد و شروع به تولید کامیون‌های نظامی نمود.
در سال ۱۹۱۹ شرکت جیتسایو جیدوشا ، به‌عنوان شرکت تابعه کمپانی کابوتا، در شهر اوساکا راه‌اندازی شد. این شرکت بلافاصله شروع به تولید کامیون‌های سایز کوچک نمود، که قطعات مورد نیاز آن‌ها را، از ایالات متحده آمریکا وارد و در ژاپن مونتاژ می‌کرد.
در سال ۱۹۲۵ شرکت کوایشینشا موتور به دات موتور کار تغییر نام پیدا کرد. یک سال بعد در ۱۹۲۶ شرکت دات موتور و جیتسایو جیدوشا با هم ادغام شدند.
دهه‌های ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰
نیسان لورل
نیسان سفری دو در
در سال ۱۹۳۰ اتومبیل دات، دست‌خوش تغییر شد. خودروی کوچک جدیدی به نام دات سان (به معنی پسر دات) تولید شد، که چندی بعد، به داتسون تغییر نام داد. در سال ۱۹۳۱ این شرکت مدل داتسون تیپ ۱۱ را به بازار عرضه کرد.
در ۱۹۳۴ داتسون اقدام به مشارکت با اتومبیل‌ساز دیگری به نام نیهون سانگیو نمود. این شرکت متعلق به کارآفرین و بازرگان ژاپنی؛ یوشیسوکه آیکاوا بود. آیکاوا ابتدا اقدام به خریداری داتسون نمود، سپس با تصاحب چند شرکت خودروسازی کوچک و ادغام کلیه شرکت‌ها در کمپانی نیهون سانگیو، این کمپانی، به یک شرکت خوشه‌ای تبدیل گشت، که از ۷۴ شرکت صنعتی و غیرصنعتی تشکیل می‌شد و شرکت‌های زیرمجموعه آن، در حوزه‌های مختلفی فعالیت می‌کردند، از این شرکت‌ها می‌توان به: توباتا و هیتاچی اشاره نمود. در ابتدای دهه ۱۹۳۰ پس از ورود شرکت نیهون سانگیو به بازار بورس توکیو، این شرکت در مبادلات سهام، به‌اختصار از نام نیسان استفاده کرد، که مختصر شده نی هون سان گیو بود. این شرکت و زیرمجموعه‌های آن، هیچ‌یک تا سال ۱۹۳۳ عملا در صنعت خودروسازی فعالیت نمی‌کردند. در سال ۱۹۳۳ در پی خریداری شرکت توباتا، مالکیت داتسون (که زیرمجموعه‌ای از توباتا بود) در اختیار نیسان قرار گرفت، که نیسان را به صنعت خودروسازی وارد کرد و یک سال بعد، در ۱۹۳۴ شرکت خودروسازی نیسان تشکیل شد.
آیکاوا که طرح عظیمی برای تولید انبوه ۱۰ تا ۱۵ هزار دستگاه خودرو در هر سال داشت، شروع به عملی کردن این پروژه نمود. یک سال بعد و پیش از جنگ جهانی دوم، اولین داتسون‌های سایز کوچک در کارخانه مستقر در یوکوهاما، به خط مونتاژ فرستاده شد.
در طول جنگ جهانی دوم تولید این وسیله نقلیه، به کامیون‌های نظامی و موتور هواپیما و قایق‌های اژدرافکن، تغییر پیدا کرد. شرکت نیسان تولید وسایل غیرنظامی را در سال ۱۹۴۵ از سر گرفت و ۲ سال بعد، با دریافت سفارش تولید خودروهای داتسون، بار دیگر برند داتسون وارد خط تولید گردید.
دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰
نیسان فیگارو
دو مدل از نیسان زد
در سال‌های نخست دهه ۱۹۵۰ نیسان به‌عنوان یک کمپانی خودروسازی موفق ژاپنی در یوکوهاما، در سطح جهانی مطرح شده بود. با پیشرفت صنایع خودروسازی، زمان ساخت اتومبیل الکتریکی فرا رسید. دولت ژاپن بهره‌گیری از انرژی دوگانه را مدنظر قرار داد، سپس نیسان اقدام به تولید خودروی الکتریکی تاما نمود و آن را روانه بازار کرد.
به منظور جواب‌گویی به احتیاجات ارتش ژاپن، در سال ۱۹۵۱ اولین خودروی دو دیفرانسیل کمپانی نیسان به نام نیسان پاترول از خط تولید نیسان خارج شد. این خودرو از بسیاری جهات مورد توجه ژاپنی‌ها قرار گرفت و از نظر ظاهری نیز بسیار شبیه به اتومبیل جیپ ساخت ایالات متحده آمریکا بود.
در سال ۱۹۶۶ شرکت نیسان با پرینس موتور کمپانی ادغام شد. پس از این ادغام نیسان وارد فاز جدیدی از تولید محصولات شد، که به ساخت و عرضه مدل‌هایی چون نیسان اسکای‌لاین و نیسان گلوریا انجامید.
دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰
نیسان ۳۰۰زدایکس
نیسان آلتیما
در دهه ۱۹۷۰ نیسان صادرات خودروهای خود را به ایالات متحده ادامه داد و بازاری برای خود فراهم کرد، که با فروش سالانه بیش از ۲۵۵ هزار دستگاه خودرو در سال ۱۹۷۱ ادامه یافت، ولی بحران عظیم سوخت در ایالات متحده آمریکا به عنوان یک کشور مصرفی باعث شد، که این کشور درخواست خودروهای کوچک‌تر، ارزان‌تر و با سوخت مناسب‌تری که همانند محصولات نیسان، هوندا و تویوتا بود، را بدهد.
در سال ۱۹۷۳ یک میلیون دستگاه داتسون در ایالات متحده به فروش رسیده بود و دو سال بعد از آن شرکت نیسان بزرگ‌ترین شرکت صادرکننده وسیله نقلیه به شمال آمریکا بود.
در دهه ۱۹۸۰ دو مرکز بزرگ تولید خودرو را در ایالات متحده آمریکا و بریتانیا ایجاد کرد و در سال ۱۹۸۳ خودروهایی مانند سانی را تحت نام نیسان به بازار ارائه کرد. تا سال ۱۹۸۷ صادرات رو به افزایش این شرکت، به بیست میلیون دستگاه در سال رسید.
دهه‌های ۱۹۹۰ و ۲۰۰۰
نیسان اسکای‌لاین مدل ۲۰۰۷
نیسان ۳۷۰زد مدل ۲۰۰۹
نیسان جی تی-آر
در اوایل دهه ۱۹۹۰ نیسان خودروی میکرا را تولید کرد، که طراحی زیبایی داشت و سه سال بعد به عنوان خودروی سال اروپا انتخاب شد.
در خلال دهه ۱۹۹۰ هر ساله نیسان ضرر می‌داد. فورد و کرایسلر از دادن سفارش خودداری کردند، ولی رنو موافقت کرد، که در برابر پذیرش ۴/۵ میلیارد بدهی، ۸/۳۶ درصد دارایی‌های خالص شرکت را دریافت کند.
کارخانجات نیسان ظرفیت تولید بیش از یک میلیون خودرو را داشت، که قادر به فروش آن‌ها بود. هزینه‌های خرید ۱۰ تا ۲۰ درصد بیش از رنو بود و با ۱۱ میلیارد بدهی، کمبود نقدینگی شدیدی وجود داشت. نیسان مبتلا به فقدان شفافیت در توجیه سود، تمرکز ناکافی روی مشتری‌ها، تمرکز زیاد برای بیرون کردن رقبا، فقدان فرهنگ کار همراه عملکرد، مرزها یا خطوط سلسله مراتب (به‌دلیل وجود بوروکراسی موجود) و عدم وجود دید همکاری بین افراد بود. در چنان وضعیت نابسامانی، نیسان برای نجات خود به‌دنبال یک ناجی می‌گشت.
کارلوس غصن در ژوئیه ۱۹۹۹ به‌عنوان مدیر عملیات نیسان، فعالیتش را در این شرکت آغاز نمود. در ابتدای سال ۲۰۰۰ به ریاست هیئت مدیره شرکت و در ژوئیه ۲۰۰۱ به مدیرعاملی نیسان منصوب گردید.
هنگامی‌که غصن سکان هدایت این شرکت ژاپنی را در دست گرفت، نیسان بالغ بر ۲۰ میلیارد دلار بدهی داشت و از ۴۸ مدل خودرویی که تولید می‌کرد، تنها ۳ مدل سود دهی داشت.
نیسان را تحویل گرفت، چندین گروه درست کرد، که برای کمک به او در تهیه طرح احیاء در مورد عملکرد حیاتی مانند ساخت، خرید و مهندسی کندوکاو کنند. او جهت افزایش همکاری، کارمندان نمونه را در راس گروه‌ها قرار داد و هر یک از تیم‌ها را نیز به یک مدیر کلیدی سپرد، که از رنو با او به ژاپن آمده بودند. طرح غصن در نیسان برای صنعت خودروسازی ژاپن، مثل یک زلزله بود، که آن را دگرگون ساخت.
غصن مخارج اضافی را نصف کرد و تعداد فروشندگان را به ۲۰٪ درصد افزایش داد، ولی زمینه‌های کاری را به احیای نیسان موکول کرد. او دست طراحان خودروهای نیسان را در طراحی بدون دغدغه و نگرانی درباره قابلیت ساخت، آزاد گذاشت. وی، «شیرو ناکامورا» را از ایسوزو، برای شخصیت بخشیدن و هویت‌دادن به کامیون‌های نیسان، استخدام کرد.
کارلوس غصن همین‌طور از یک پروژه مشترک با رنو برای تولید اتومبیل‌های کوچک خبر داد و گفت که این ماشین جایگزین خط تولید نیسان‌های اروپایی خواهد شد.
با افزایش سرعت تولیدات، فروش نیسان به ۲۷ سال پیش برگشت. فروش ۱۷٪ درصدی در سال ۲۰۰۰ نیسان را قادر ساخت، تا جلوتر از هوندا بایستد، که فروش ۱۳٫۸٪ درصد داشت، ولی در مقایسه با تویوتا ۴۲٫۲٪ درصدی خیلی عقب بود.
نیسان با هشت مدل جدید به‌سوی نمایشگاه ۲۰۰۳ پیش رفت. «تاکیرو فوجی موتو» از دانشگاه توکیو و معاون سردبیر روزنامه خودروسازهای متحد می‌گوید: «داشتن استراتژیست درجه یک به‌عنوان مدیرارشد، موثرترین راه برای انتقال توانایی‌ها است.»
عملکرد غصن در نیسان چنان چشمگیر بود، که در سال نخست سود خالصی معادل ۲٫۷ میلیارد دلار را عاید کمپانی کرد و تا سال ۲۰۰۵ کلیه بدهی‌های نیسان را پرداخت نمود.
انتقال کارلوس غصن از رنو به نیسان، در عمل کلیدی برای موفقیت این اتحاد بود. در ماه مه سال ۲۰۰۵ پس از انتصاب او به‌عنوان رئیس هیئت مدیره رنو، غصن درصدد بود، که یک مدیر اجرایی ژاپنی برای جایگزین کردن خود در نیسان بیابد، ولی همچنان در این شرکت ماندگار شد. غصن در ماه مه ۲۰۰۹ جانشین «شواتیزر» مدیرعامل اسبق رنو گردید.
دهه ۲۰۱۰
هم‌اکنون نیسان دومین تولیدکننده اتومبیل، مجددا تویوتا را در بازار جهانی و نیز اروپا و آمریکای شمالی به چالش می‌طلبد و هوندا را به‌طور چشمگیری پشت سر گذاشته است. کوریر ماتسومورا، معاون اجرایی و عضو هیئت مدیره نیسان می‌گوید: بزرگ‌ترین موفقیت غصن آن است که می‌تواند در عقاید مردم تغییرات ساختاری ایجاد کند.
نیسان در سال ۲۰۱۲ میلادی درآمدی بالغ بر ۹۵ میلیارد دلار داشت و با بیش از ۱۵۵ هزار کارمند در سراسر جهان از بزرگ‌ترین خودروسازان به‌شمار می‌رود.
میزان فروش
نیسان فرند
نیسان مورانو مدل ۲۰۰۸
نیسان کیوب مدل ۲۰۰۹
در فهرست زیر، میزان فروش شرکت نیسان، در فاصله سال‌های مالی ۱۹۹۸ تا ۲۰۱۲ ذکر شده‌است.
سال مالی
تعداد فروش
۱۹۹۸
۲،۵۵۵،۹۶۲
۱۹۹۹
۲،۶۲۹،۰۴۴
۲۰۰۰
۲،۶۳۲،۸۷۶
۲۰۰۱
۲،۵۸۰،۷۵۷
۲۰۰۲
۲،۷۳۵،۹۳۲
۲۰۰۳
۲،۹۶۸،۳۵۷
۲۰۰۴
۳،۲۹۵،۸۳۰
۲۰۰۵
۳،۵۹۷،۸۵۱
۲۰۰۶
۳،۴۷۷،۸۳۷
۲۰۰۷
۳،۶۷۵،۵۷۴
۲۰۰۸
۳،۷۰۸،۰۷۴
۲۰۰۹
۳،۳۵۸،۴۱۳
۲۰۱۰
۴،۰۸۰،۵۸۸
۲۰۱۱
۴،۶۶۹،۹۸۱
۲۰۱۲
۴،۹۴۰،۱۳۳
مدل‌های تولید شده
خودرو شهری
ساخت
مدل
یادداشت
تصویر
۱۹۹۹–۲۰۰۱
هیپرمینی
100px
سال ۲۰۰۲
نیسان موکو
نیسان ب-۱
100px
سال ۲۰۰۵
نیسان ای‌کا
از طرح میتسوبیشی ای‌کا
100px
سال ۲۰۰۷
نیسان پینو
نیسان ب-۱
100px
سال ۲۰۰۹
نیسان پیکسو
از طرح سوزوکی آلتو
100px
سوپرمینی
ساخت
مدل
یادداشت
تصویر
۱۹۸۷–۱۹۸۹
نیسان ب-۱
نیسان مارس
100px
۱۹۹۱
نیسان فیگارو
بر پایه نیسان مارس
100px
۱۹۸۹–۱۹۹۳
نیسان پائو
بر پایه نیسان ب-۱ و نیسان مارس
100px
سال ۱۹۸۴
نیسان مارس
100px
سال ۲۰۰۲
نیسان پلاتینا
تا سال ۲۰۰۸ در مکزیک تولید می‌شد.
100px
خودروی کامپکت
ساخت
مدل
یادداشت
تصویر
۱۹۸۲–۱۹۸۶
نیسان چری
خرید طرح از آلفا رومئو بر پایه آلفارومئو آرنا
100px
۱۹۹۴–۱۹۹۹
نیسان لوچینو
تولید در اروپا
100px
۱۹۸۱–۲۰۰۴
نیسان سانی
بر پایه داتسون سانی مدل ۱۹۶۶
100px
۱۹۷۸–۲۰۰۶
نیسان پولسار
بر پایه نیسان سانی و نیسان آلمرا
100px
۱۹۹۵–۲۰۰۶
نیسان آلمرا
بر پایه مدل‌های نیسان سانی، نیسان آلمرا تینو و نیسان پولسار.
100px
سال ۲۰۰۰
نیسان شیلفی پرنده آبی
بر پایه نیسان پولسار
100px
سال ۲۰۰۴
نیسان تیدا
نیسان آلمرا
100px
سال ۲۰۰۷
نیسان ۹۰
بر پایه تندر ۹۰
100px
سال ۲۰۱۰
نیسان لیف
100px
خودرو خانواده
ساخت
مدل
یادداشت
تصویر
۱۹۵۳–۱۹۵۴
نیسان ای۴۰
طراحی سی‌کی‌دی
100px
۱۹۷۳–۱۹۸۵
نیسان استانزا
بر پایه داتسون وایولت
100px
۱۹۸۱–۱۹۹۲
نیسان استانزا
100px
۱۹۹۰–۲۰۰۰
نیسان پرسا
تولید در آسیا و اقیانوسیه
100px
۱۹۸۳–۲۰۰۱
نیسان بلوبرد
100px
۱۹۹۷–۲۰۰۱
نیسان آرنسا
100px
۱۹۹۰–۲۰۰۵
نیسان اونیر
بر پایه نیسان بلوبرد و نیسان پریمرا
100px
۱۹۹۰–۲۰۰۷
نیسان پریمرا
100px
۱۹۹۶–۲۰۰۷
نیسان استاجیا
بر پایه نیسان اسکای‌لاین
100px
سال ۱۹۵۷
نیسان اسکای‌لاین
100px
سال ۱۹۹۲
نیسان آلتیما
بر پایه نیسان استانزا
100px
سال ۱۹۹۴
نیسان کریو
100px
سال ۱۹۹۶
نیسان وینگرود
100px
خودروی شرکتی
ساخت
مدل
یادداشت
تصویر
۱۹۵۵–۱۹۵۹
نیسان ای۵۰
100px
۱۹۵۹–۲۰۰۴
نیسان گلوریا
100px
۱۹۶۰–۲۰۰۴
نیسان سدریک
100px
۱۹۶۸–۲۰۰۳
نیسان لورل
100px
۱۹۸۰–۱۹۹۹
نیسان لئوپارد
بر پایه اینفینیتی جی۳۰ (۱۹۹۲–۱۹۹۷) تولید ایالات متحده
100px
۱۹۸۶–۱۹۹۳
نیسان پینتارا
بر پایه فورد کورس‌ایر
100px
۱۹۸۸–۲۰۰۳
نیسان آی
بر پایه اینفینیتی آی
100px
سال ۱۹۸۵
نیسان ماکسیما
100px
سال ۲۰۰۳
نیسان تینا
100px
سال ۲۰۰۴
نیسان فوگا
بر پایه اینفینیتی‌ام
100px
خودروی لوکس
ساخت
مدل
یادداشت
تصویر
۱۹۶۵–۲۰۱۰
نیسان پرزیدنت
100px
۱۹۸۸–۲۰۱۰
نیسان سیما
بر پایه اینفینیتی کیو۴۵.
100px
ون کوچک
ساخت
مدل
یادداشت
تصویر
سال ۲۰۰۹
نیسان روکس
100px
مینی ام‌پی‌وی
ساخت
مدل
یادداشت
تصویر
۱۹۸۹–۱۹۹۲
نیسان اس-کارگو
بر پایه نیسان مارس
100px
سال ۱۹۹۸
نیسان کیوب
100px
سال ۲۰۰۵
نیسان نوت
بر پایه نیسان آلمرا تینو
100px
کامپکت ام‌پی‌وی
ساخت
مدل
یادداشت
تصویر
۱۹۸۱–۱۹۹۸
نیسان پریری
100px
۱۹۹۸–۲۰۰۴
نیسان پریری
تولید در ژاپن و ایالات متحده.
100px
۲۰۰۰–۲۰۰۶
نیسان آلمرا تینو
100px
مینی‌ون
ساخت
مدل
یادداشت
تصویر
۱۹۹۹–۲۰۰۳
نیسان بصارا
بر پایه نیسان پرسیج
100px
۱۹۹۸–۲۰۰۹
نیسان پرسیج
100px
سال ۱۹۷۸
نیسان وانته
100px
سال ۱۹۹۱
نیسان سرنا
100px
سال ۱۹۹۲
نیسان کوئست
بر پایه مرکوری ویلیجر
100px
سال ۱۹۹۷
نیسان الگراند
100px
سال ۲۰۰۴
نیسان لافستا
100px
سال ۲۰۰۶
نیسان لیوینیا جنیس
طراحی توسط شرکت دانگفنگ موتور
100px
ون (خودرو)/مینی‌بوس
ساخت
مدل
یادداشت
تصویر
سال ۱۹۷۳
نیسان کاروان
100px
سال ۱۹۷۸
نیسان وانته لارگو/کارگو
بر پایه مزدا بونگو
100px
سال ۲۰۰۲
نیسان پاریماستار
بر پایه اوپل ویوارو
100px
سال ۲۰۰۲
نیسان اینتراستار
100px
سال ۲۰۰۹
نیسان ان‌وی۲۰۰
100px
سال ۲۰۱۰
نیسان ان‌وی۴۰۰
اس‌یووی
ساخت
مدل
یادداشت
تصویر
۱۹۹۵–۱۹۹۷
نیسان وینر
۱۹۹۴–۲۰۰۰
نیسان راشین
100px
سال ۲۰۰۰
نیسان اکسترا
100px
سال ۲۰۰۱
نیسان ایکس-تریل
100px
سال ۲۰۰۳
نیسان مورانو
100px
سال ۲۰۰۴
نیسان آرمادا
بر پایه نیسان تیتان و اینفینیتی کیوایکس
100px
سال ۲۰۰۷
نیسان روج
100px
سال ۲۰۰۷
نیسان قشقایی
100px
سال ۲۰۱۰
نیسان جوک
100px
خودروی بیابانگرد
ساخت
مدل
یادداشت
تصویر
۱۹۸۶–۱۹۹۷
نیسان هاردبادی تراک
100px
۱۹۸۷–۲۰۰۴
نیسان ترانو
100px
سال ۱۹۵۱
نیسان پاترول
100px
سال ۱۹۸۶
نیسان ناوارا
100px
سال ۱۹۸۸
نیسان پیک‌آپ
100px
سال ۱۹۹۵
نیسان پت‌فایندر
100px
سال ۲۰۰۴
نیسان تیتان
100px
سال ۲۰۰۳
نیسان ان۲۰۰
100px
خودروی اسپورت
ساخت
مدل
یادداشت
تصویر
۱۹۵۹–۱۹۷۰
داتسون اسپورتس
100px
۱۹۶۹–۱۹۷۸
داتسون زد
100px
۱۹۷۹–۱۹۸۳
نیسان ۲۸۰زدایکس
100px
۱۹۸۳–۲۰۰۰
نیسان ۳۰۰زدایکس
100px
۲۰۰۲–۲۰۰۹
نیسان ۳۵۰زد
100px
سال ۲۰۰۸
نیسان جی تی-آر
100px
سال ۲۰۰۸
نیسان ۳۷۰زد
100px
اینفینیتی
ساختمان اداری نیسان اسپانیا
اینفینیتی ، زیرمجموعه‌ای از شرکت نیسان است، که در تاریخ ۸ نوامبر ۱۹۸۹ فعالیت خود را با توزیع خودرو، در آمریکای شمالی آغاز نمود. این شرکت، وظیفه تولید خودروهای لوکس شرکت نیسان را بر عهده دارد.
اینفینیتی در حال حاضر مالک شبکه‌ای از ۲۳۰ مرکز فروش در ۱۵ کشور جهان می‌باشد و در سطح اتومبیل‌های نیمه لوکس و لوکس طبقه‌بندی می‌شود، در حالی که محصولات عادی نیسان، جزئی از طبقه اسپرت و سدان هستند.
سه خودروساز بزرگ ژاپنی؛ تویوتا، هوندا و نیسان، همواره رقابت تنگاتنگی با یکدیگر داشته‌اند. این سه شرکت، در بخش تولید خودروهای لوکس نیز با خلق برندهای لکسوس (تویوتا)، اکیورا (هوندا) و اینفینیتی، رقابت خود را در بازار خودروهای لوکس آمریکای شمالی پی گرفته‌اند.
از مدل‌های تولید شده این شرکت می‌توان به خودروهای اینفینیتی کیو۴۵، اینفینیتی‌ام، اینفینیتی جی، اینفینیتی آی، اینفینیتی کیوایکس، اینفینیتی اف‌ایکس، اینفینیتی ای‌ایکس، اینفینیتی اف‌ایکس و اینفینیتی اسنس، اشاره کرد.
نیسان در ایران
خودروهای نیسان، از اواسط دهه ۱۹۸۰ وارد بازار خودروی ایران گردید. نخستین شرکتی که اقدام به مونتاژ و عرضه تولیدات نیسان نمود، شرکت پارس خودرو بود، که از سال ۱۹۸۶ مونتاژ اتومبیل‌های مدل نیسان پاترول را آغاز نمود.
مدل‌هایی از شرکت نیسان که هم‌اکنون در بازار خودروی ایران موجود می‌باشند، عبارتند از:
نیسان پاترول
نیسان رونیز
نیسان پیکاپ
نیسان ماکسیما
نیسان مورانو
نیسان قشقایی
نیسان تیانا
رنو
نیسان
کارلوس غصن
لوئی رنو
یوشیسوکه آیکاوا
داچیا
اینفینیتی
داتسون