حزب کارگران سوسیالیست ایران

حزب کارگران سوسیالیست ایران یک حزب تروتسکیستی در ایران بود که پس از انقلاب ۱۳۵۷، در داخل ایران با این نام فعالیت داشت.
پیشینه
در بهمن ۱۳۵۷ از وحدت دو گروه سیاسی تروتسکیسی حزب کارگران سوسیالیست ایران به وجود آمد. این دو گروه عبارت بودند از: گروه اروپا و گروه ستار.
اعضای گروه اروپا، جمعی از دانشجویان ایرانی مقیم انگلستان، فرانسه و چند کشور اروپایی دیگر بودند که عمدتا تحت تاثیر انقلاب کوبا، جنگ ویتنام و مبارزات جنبش دانشجوئی در طی سال‌های دهه ۱۹۷۰ به فعالیت سیاسی روی آورده بودند و در کنفدراسیون دانشجویان ایرانی علیه دیکتاتوری شاه فعالیت می‌کردند.
برخلاف جریانان سیاسی غالب در بین جوانان با تمایلات چپ در آن سال‌ها یعنی استالینیسم، مائوئیسم و خروسچفیسم آنان به لحاظ سیاسی به گرایش تروتسکیسم روی آوردند. گروه به لحاظ نظری مصوبات نخستین چهار کنگره کمینترن (بین اللملل سوم)، مواضع تروتسکی و اپوزیسیون چپ حزب کمونیست شوروی و برنامه انتقالی برای انقلاب سوسیالیستی تروتسکی را راهنما خود جهت تدارک ایجاد یک حزب انقلابی- کارگری در ایران قرار داد. گروه به عنوان انترناسیونالیست در سطح جهانی، به بین‌الملل چهارم پیوست و اعضایش در کشورهای مختلف با بخش‌های بین‌الملل چهارم در آن در کشورها همکاری می‌کردند. در فاصله سال‌های ۱۳۵۳ - ۱۳۵۹ گروه یک نشریه‌ی تئوریک- سیاسی به نام کندوکاو ، درلندن و سپس در تهران منتشر می‌کرد.
در همان سال‌های شکل گیری سیاسی گروه در اروپا، عده‌ای از دانشجویان ایرانی در ایالات متحده امریکا، تحت تاثیر حزب کارگران سوسیالیست آمریکا، که بخش بین‌الملل چهارم در آن کشور بود، به تروتسکیسم جلب شدند. آنان زیر عنوان انجمن ستار به دور نشریه پیام دانشجو خود را متشکل ساختند.
در جریان انقلاب ایران اعضای دو گروه فعالیت‌های خودرا به ایران منتقل کرده و در جریان کنگره وحدت تشکیل حزب کارگران سوسیالیست ایران اعلام می‌شود و نشریه کارگر را منتشر می‌کند.
پس از انقلاب ۱۳۵۷
فعالیت‌های حزب در دفاع از حقوق دمکراتیک زنان، خلق عرب، بیکاران و زحمتکشان در خوزستان تاثیر بسیاری بر اذهان عمومی مردم منطقه گذاشت و موجب نگرانی شدید رژیم شد. فعالین حزب در خوزستان، به خصوص در اهواز، مورد حملات پی در پی رژیم قرار گرفتند. سرانجام رژیم ۱۵ تن از اعضاء حزب در اهواز را دستگیر کرد و برای آن‌ها حکم اعدام صادر کرد. با کاراز تبلیغاتی گسترده‌ای که حزب برای آزادی آنان به راه انداخت رژیم زیر فشارهای بین‌المللی ناگزیر شد پس از ۹ ماه آنان را از زندان آزاد کند . در سایر شهرها نیز فروشندگان نشریه کارگر مورد اذیت و آزار عاملین رژیم قرار گرفتند. حملات روزمره و فشارهای مداوم رژیم علیه اعضای حزب، گرایش فرصت طلبانه‌ی مماشات با رژیم خمینی را در درون حزب تقویت کرد. آن خط فرصت طلبانه عمدتا از سوی رهبران گروه انجمن ستار سابق مطرح می‌شد.
انشعاب
سرانجام پس از شش ماه فعالیت، اعضای گروه سابق انجمن ستار از حزب انشعاب کردند و پس از مدتی نام حزب کارگران انقلابی را برای تشکیلات خود انتخاب کردند. نشریه کارگر داوطلبانه متوقف شد و سردبیر آن به دنبال اخذ اجازه رسمی از دولت جمهوری اسلامی روانه شد و پس از چندماه با کسب اجازه رسمی با انتشار دوره دوم کاملا در خدمت رژیم درآمد. این گروه چند سالی به فعالیت سازشکارانه با رژیم اسلامی ادامه داد و سرانجام خود را منحل کرد.
پس از انشعاب در حزب، جناح مبارز با حفظ نام حزب کارگران سوسیالیست در شرایط سخت غیرقانونی بودن نشریات چه باید کرد ، کارگر ، کارگر سوسیالیست ، نظم کارگر را منتشر می‌کند و با ایجاد انتشارات طلیعه به ترجمه و انتشار آثار مارکسیستی می‌پردازد.
در طی سال‌های ۱۳۶۰ تا ۱۳۶۲حزب با جناح سوسیالیست انقلابی سازمان فدائیان خلق (اقلیت) ارتباط برقرار می‌کند که در پی سرکوب سازمان اقلیت، این رابطه از بین می‌رود .
به دنبال سرکوب خونین چپ توسط رژیم در سال ۱۳۶۲ گروه از هم پاشید. تنی چند از بقایای گروه در پناهندگی در پاریس در فاصله سال‌های ۱۳۶۲ تا ۱۳۶۸ به انتشار نشریه سوسیالیزم و انقلاب پرداختند.
حزب در رابطه با انقلاب ایران در سال ۱۳۶۴ قطعنامه‌ای با عنوان انقلاب و ضد انقلاب در ایران اتخاذ کرد. این سند پس از ارائه ترازنامه‌ی انقلاب و نقش نیروهای چپ در آن نوشته به ترسیم چسم انداز برای آتیه جنبش چپ ایران می‌پردازد .