استان سان خوآن، آرژانتین

استان سن خوآن یکی از ایالات ۲۳ گانه آرژانتین، واقع در غرب کشور می‌باشد .
سان خوان با ایالات لاریوخا ، سان لوئیز ، مندوسا مرز مشترک دارد. در غرب استان، شیلی قرار دارد .
مشخصات
مرکز : سان خوان
مساحت : ۸۹۶۵۱ کیلومترمربع
جمعیت : ۶۲۰۰۲۳ ( تا ۲۰۰۱ )
فرماندار : خوزه لوئیز خیوخا
تاریخچه
پیش از ورود اسپانیایی‌ها به آمریکای جنوبی، استان سان خوان کنونی زیستگاه بومیانی بود که تحت تاثیر فرهنگ و امپراتوری اینکاها بودند . از جمله آنها : هوارپس، دیاگیتاس، کاپازانس، اولون گاستاس و یاکامپیس بودند .
شهر سان خوان دلا فرونترا در سال ۱۵۶۲ توسط خوان خوفره‌ای مونته سا تاسیس گشت اما در سال ۱۵۹۳ به سبب طغیان رود سان خوان به ۲ کیلومتری جنوبش انتقال یافت .
در سال ۱۷۷۶ هنگامی که سان خوان به نایب السلطنه ریو دلاپلاتا واگذار شد، زمین لرزه‌ای تقریبا تمام شهر را ویران نمود .
رهبر و پیشوای استقلال آرژانتین، ژنرال خوزه ده سان مارتین در سال ۱۸۱۴ حاکم کویو شد ( سان خوان در آن زمان بخشی از کویو بود ) . سان خوان بعدها تبدیل به شهری شد که حامی سفرهای اکتشافی به آند بود . در سال ۱۸۲۰ سان خوان از استان کویو جدا شد و استقلال خود را کسب کرد . استان کویو بعدها به استان مندوسا ملحق شد .
به دنبال جدایی بین‌المللی آرژانتین و ظهور دولتی لیبرال در سال ۱۸۵۳ بسیاری از روشنفکران تبعیدی به آرژانتین بازگشتند . یکی از این روشنفکران، افسر نظامی اهل سان خوان، دومینگو سارمینتو بود . سارمینتو در سال ۱۸۶۲ فرماندار سان خوان و در ۱۸۶۸ رئیس جمهور کشور شد . از تلاش‌های او می‌توان به برنامه‌های عمرانی و کاربست آموزش مدرن اشاره نمود .
درسال ۱۹۴۴ زمین لرزه مخربی بیشتر شهر سان خوان را ویران کرد . در این زمین لرزه ۱۰ هزار نفر کشته شدند . زمین لرزه دیگری در سال ۱۹۷۷ شهر را تکان داد .
در سال ۱۹۷۳ دانشگاه ملی سان خوان با کمک دولت ملی تاسیس شد . دولت برای پاسخ دادن به نیازهای بخش کشاورزی استان، سد و ذخیره آبی اویوم را احداث نمود .
جغرافیا و اقلیم
استان سان خوان بخشی از منطقه نیمه بیابانی " کویو " است . دشت‌های خشک در بخش شرقی با ماهورها و تپه‌های کم ارتفاع و بخش‌های مرتفع در غرب آن قرار دارد . هر دو بخش استان در معرض بادهای سوزان زوندا هستند .
رودهای عمده استان رود هاچال، رود سان خوان | سان خوان و دساگادرو می‌باشند که دره‌های حاصلخیز و مرکز استان را سیراب می‌کنند . رود سان خوان به مرداب گواناکاچه در جنوب شرق استان می‌ریزد .
اقتصاد
استان سان خوان با تولید ارزشی برابر ۶/۳ میلیارد دلار در سال ۲۰۰۶ و درامد سرانه ۵۸۲۰ دلار از نظر اقتصادی کم توسعه می‌باشد . کشاورزی عمده‌ترین فعالیت استان به شمار می‌آید .
صنعت شراب سازی از مهم‌ترین صنایع منطقه می‌باشد به طوری که پس از مندوسا دومین استان تولید کننده شراب می‌باشد . ۵۶ درصد از زمین مولد استان به تاکستان‌ها اختصاص دارد . همچنین محصولاتی مانند ذرت، گوجه فرنگی، انجیر، هلو و سیب زمینی در استان به عمل می‌آید .
آب سدهای اویوم، لا روزا و سان امیلیانو مصارفی چون آبیاری و تولید برق دارد .
در بخش معادن می‌توان به معادن طلا، سرب و گرافیت اشاره کرد .
بخش صنایع استان را صنایع غذایی، شیمیایی، پلاستیکی، آهنی و نساجی تشکیل می‌دهد .
صنعت جهانگردی چندان منبع درامدزایی نمی‌باشد . با این حال شهر سان خوان ( زادگاه سارمینتو )، پارک ایسچی گالاستو، سد اویوم و بهارهای پیزمانتا از جاذبه‌های توریستی استان به شمار میروند .
تقسیمان سیاسی
استان به ۱۹ بخش ( دپارتمان ) تقسیم می‌شود .
۱ – بخش آلباردون
۲ – بخش آنگاکو
۳ – بخش کالینگاستا
۴ – بخش مرکزی ( با مرکزیت سان خوان )
۵ – بخش کائوسه ته
۶ – بخش چیمباس
۷ – بخش ایگلسیا
۸ – بخش هاچال
۹ – بخش نووه ده خولیو
۱۰ – بخش پوسیتو
۱۱ – بخش راوسون
۱۲ – بخش ریواداویا
۱۳ – بخش سان مارتین
۱۴ – بخش سانتا لوسیا
۱۵ – بخش سارمینتو
۱۶ – بخش اویوم
۱۷ – بخش وایه فرتیل
۱۸ – بخش ونتیسینو ده مایو
۱۹ – بخش زوندا