لری برد

لری جو برد بسکتبالیست مشهور دهه ۸۰ میلادی تیم بوستون سلتیکس است که هم اکنون مدیر اجرایی تیم ایندیانا پیسرز است.
از برد به عنوان یکی از برترین‌های ورزش بسکتبال در قرن بیستم یاد شده‌است.برخی از صاحب نظران معتقدند وی از بالاترین درصد شوت سه امتیازی در تاریخ بسکتبال برخوردار بوده و هست. او سه مرتبه (سالهای ۱۹۸۱، ۱۹۸۴ و ۱۹۸۶) به همراه تیم بوستون سلتیکس به قهرمانی ان بی‌ای رسید.او در سال 1992 به همراه مایکل جردن, چارلز بارکلی, اسکاتی پیپن, مجیک جانسون با تیم ملی بسکتبال آمریکا قهرمان رقابت‌های المپیک شدند
شروع زندگی
لری جو برد (Larry Joe Bird) متولد 7 دسامبر 1956 در شهرک وست بادان واقع در ایالت ایندیانا آمریکا می‌باشد. مادر او جورجیا کرنز و پدرش جو برد نام دارند. مادر لری در با اینکه از او و پنج خواهر و برادرش مواظبت می‌کرد، دارای دو شغل بود و زندگی سختی را می‌گذراند. پدر و مادر او زمانی که لری برد به دبیرستان رفت از هم جدا شدند و جو بعد از حدود یک سال خودکشی کرد تا برد در دوران نوجوانی پدرش را از دست بدهد.
لری برای فراموش کردن مشکلاتش به بسکتبال روی آورد و سعی می‌کرد تا با پرداختن به بسکتبال مشکلاتش را از یاد ببرد. وی بسکتبال را در تیم دبیرستان Springs Valley آغاز کرد و در همان سال اول حضورش موفق به کسب میانگین 31 امتیاز، 21 ریباند و 4 پاس منجر به گل شد که این آمار او را به امتیاز آورترین بازیکن تاریخ مدارس تبدیل کرد.
دوران کالج
برد در سال 1974 از طریق بورس تحصیلی برای بازی کردن بسکتبال در کالج به تیم بسکتبال دانشگاهی ایندیانا که با نام Indiana Hoosiers در مسابقات شرکت می‌کرد، منتقل شد. او بعد از کمتر از یک ماه حضور در دانشگاه ایندیانا، ترک تحصیل کرد و به شهرک French Lick بازگشت. او در یک کالج و شهرداری به مدت یک سال کار می‌کرد و سپس در سال 1975 دوباره در دانشگاه ایندیانا ثبت نام کرد.
او سه سال در لیگ NCAA به همراه تیم Sycamores عملکرد خوبی را به نمایش گذاشت و به تیمش کمک کرد تا برای اولین بار در تاریخ خود به لیگ NCAA راه پیدا کند و حتی به فینال هم رسیدند. آن‌ها در دیدار فینال با نتیجه 75 - 64 مقابل ایالت میشیگان مغلوب شدند. برد در آن بازی 19 امتیاز آورد ولی تنها 7 شوت از 21 شوت خود را تبدیل به امتیاز کرد. این دیدار یکی از بزرگترین بازی‌های تاریخ بازی‌های بسکتبال در کالج بود. زیرا لری برد در یک سو و مجیک جانسون در سوی دیگر میدان حضور داشتند. با وجود اینکه برد و تیمش نتوانستند قهرمانی را به دست آورند، اما برد پس از پایان مسابقات، حاصل بازی‌های برجسته افتخارات خود را با کسب جایزه بهترین بازیکن سال در مسابقات بسکتبال کالج (Naismith College Player of the Year Award) به دست آورد. او در دوران حضورش در کالج میانگین 30.3 امتیاز، 13.3 ریباند و 4.6 پاس منجر به گل در هر بازی را به دست آورد. لری برد در سال 1977 به همراه تیم دانشگاهی آمریکا در المپیک دانشگاهی سال 1997 موفق شد به عنوان قهرمانی مسابقات بسکتبال این المپیک دست یافت.
دوران حرفه‌ای
پیوستن به بوستون سلتیکس
برد به عنوان پیک ششم راند اول درفت NBA در سال 1978 به تیم بوستون سلتیکس پیوست. او بلافاصله به عضو تیم سلتیکس در نیامد. به جای آن، تیم سلتیکس با استفاده از قانون شایستگی یا همان Eligibility Rules (قانونی که به بازیکن اجازه می‌دهد تا برای اخذ مدرک دانشگاهی خود یک سال وقت برای انتخاب شدن در درفت داشته باشد. این قانون بعدها به خاطر برد به نام Bird Collegiate Rule تغییر یافت) به او اجازه داد تا به عنوان آخرین فصلش در لیگ NCAA برای ایالت ایندیانا بازی کند و با امضایی قراردادی پنج ساله با مبلغ 3.25 میلیون دلار او را به جمع بوستونی‌ها آوردند. این کار او را به بزرگترین Rookie (تازه کار) در تاریخ لیگ تبدیل کرد.
پیشرفت سریع
بلافاصله بعد از حضور برد در بوستون سلتیکس، این تیم به یکی از مدعیان قهرمانی NBA در فصل 1979-80 تبدیل شد. لری برد در اولین فصل حضورش در بوستون سلتیکس موفق شد با این تیم صدرنشین کنفرانس شرق شود و شروع فوق العاده‌ای داشته باشد. او در این فصل میانگین 21.3 امتیاز، 10.4 ریباند، 4.5 پاس منجر به گل و 1.7 توپ ربایی در هر بازی را به ثبت رساند و به عنوان بهترین بازیکن تازه وارد سال (Rookie of the Year) انتخاب شد. آن‌ها در فینال کنفرانس شرق با شکست مقابل فیلادلفیا سونی سیکسرز از رقابت‌های لیگ NBA حذف شدند.
پیش از آغاز فصل 1980-81 لیگ NBA، تیم سلتیکس با انتخاب کوین مک هیل در درفت و به خدمت گرفت سنتر فصل قبل گلدن استیت واریورز، یعنی رابرت پریش تیم خود را تقویت کرد. بوستون که نسبت به فصل گذشته قوی‌تر شده بود، بار دیگر در فینال کنفرانس شرق حریف فیلادلفیا سونی سیکسرز شد. ابتدا تیم سلتیکس در مجموع 3 - 1 از سیکسرز عقب افتاد اما بوستونی‌ها به مسابقات برگشتند و با سه برد پیاپی موفق شدند در مجموع 4 - 3 از سد فیلادلفیا سونی سیکسرز عبور کنند و علاوه بر صعود به فینال NBA، انتقام فصل گذشته خود را از این تیم بگیرند. بوستون سلتیکس در فینال با مجموع 4 بر 2 هیوستون راکتس را شکست داد تا لری برد و دومین فصل حضورش در سلتیکس به قهرمانی NBA دست پیدا کند. البته او نتوانست در این سال برنده جایزه بهترین بازیکن فینال (Finals MVP Award) شود و این جایزه به هم تیمی او، سدریک مکسول داده شد.
در بازی ستاره‌ها (All Star Game) سال 1982، لری با کسب 19 امتیاز به عنوان بهترین بازیکن این مسابقه انتخاب شد. در پایان همین فصل هم او در تیم اول دفاعی لیگ NBA قرار گرفت و در نهایت پس از موزس ملون که بهترین بازیکن فصل 1982-83 لیگ NBA شد، دومین بازیکن برتر فصل لقب گرفت. برد به همراه سلتیکس برای سومین سال پیاپی در مرحله فینال کنفرانس شرق با فیلادلفیا سونی سیکسرز روبرو می‌شد که این بار آن‌ها با شکست در بازی هفتم از گردونه مسابقات خارج شدند. بدشانسی سلتیکس فصل آینده هم ادامه داشت و این تیم در نیمه نهایی کنفرانس شرق مغلوب میلواکی باکس شد. در این فصل باز هم لری برد بعد از موزس ملون در جدول انتخاب بهترین بازیکن فصل قرار گرفت و دوم شد.
رقابت با مجیک جانسون
در فصل 1983-84 لری برد با کسب میانگین 24.2 امتیاز، 10.1 ریباند، 6.6 پاس منجر به گل و 1.8 توپ ربایی در هر بازی برای اولین بار به عنوان بهترین بازیکن لیگ NBA یا همان MVP برگزیده شد. او به همراه سلتیکس با شکست دادن میلواکی باکس در فینال کنفرانس شرق به فینال NBA رسید و حریف لس آنجلس لیکرز شد. جایی که وی باید با مجیک جانسون رقابت می‌کرد (مراجعه شود به توضیح درباره دوران کالج لری برد). تیم سلتیکس با شکست دادن حریف لس آنجلسی خود در دیدار هفتم و نهایی توانست قهرمانی لیگ NBA را در این فصل کسب نماید. لری برد هم با میانگین 21.9 امتیاز، 14.0 ریباند، 6.1 پاس منجر به گل و 2.3 توپ ربایی در این هفت دیدار، به عنوان بهترین بازیکن سری فینال NBA در فصل 1983-84 رسید.
لری برد در دیدار مقابل آتلانتا هاکس که 12 مارس 1985 برگزار گردید با کسب 60 امتیاز موفق شد بیشترین امتیاز دوران حرفه‌ای خود را کسب کند. در این سال با اینکه بوستون سلتیکس در دیدار ششم فینال لیگ NBA مغلوب لس آنجلس لیکرز شد و نتوانست برای دومین سال پیاپی قهرمان مسابقات شود، اما برد موفق به کسب عنوان بهترین بازیکن فصل (MVP) برای دومین سال متوالی شد. او در این فصل میانگین 28.7 امتیاز، 10.5 ریباند و 6.6 پاس منجر به گل در هر بازی را به دست آورد.
در دهه 80 مجیک جانسون 5 قهرمانی و لری برد 3 قهرمانی کسب کرده بوند که روی هم موفق به کسب 8 قهرمانی در NBA شده بودند. در اصل دهه 80 را رقابت بین لیکرز و بوستون سلتیکس نامید. در اولین بازی فصل عادی که بین دو تیم لیکرز و سلتیکس در فصل 1987-88 برگزار شد، تیم لس آنجلس لیکرز با شوت ثانیه آخر (Buzzer Beater) مجیک جانسون از پشت خط سه امتیازی با نتیجه‌ی 115 - 114 از سد حریف نام دار و معروف خود عبور کرد. ضمن اینکه در این دهه، شرکت کانورس تبلیغی برای کفش بسکتبال Weapon خود با حضور برد و جانسون ساخت که شاید آغاز تولید کفش‌های حرفه‌ای و نسل جدید برای بسکتبال به این کفش‌ها بر می‌گردد. با وجود اینکه این دو رقابت شدیدی با هم داشتند اما آن‌ها بیرون از زمین بسکتبال با هم بسیار دوست بودند. دوستی این دو در کلیپ تبلیغاتی کانورس کاملا مشخص است.
بهترین دوره لری برد در سلتیکس
پیش از آغاز فصل 1985-86 لیگ NBA، تیم سلتیکس در یک انتقال شجاعانه بیل ولتون، سنتر تیم لس آنجلس کلیپرز را به خدمت گرفت. این ریسک بوستون سلتیکس جواب داد و آن‌ها در این فصل موفق به پیروزی در 67 دیدار شدند و تنها 15 شکست را در فصل عادی متحمل شدند. برد در این فصل موفق به قهرمانی در مسابقه پرتاب سه امتیازی آخر هفته ستاره‌ها (NBA All-Star Weekend Three-Point Shootout) شد. سر انجام لری در پایان فصل با ثبت میانگین 25.8 امتیاز، 9.8 ریباند، 6.8 پاس منجر به گل و 2 توپ ربایی در هر بازی موفق شد بهترین بازیکن فصل (MVP) شود و به تنها بازیکنی در تاریخ NBA تبدیل شود که توانسته سه بار متوالی برنده جایزه MVP شود. در مرحله حذفی (Playoffs) این فصل تیم سلتیکس تنها با شکست خوردن در یک بازی و پیروزی در سایر دیدارهای این مرحله، توانست به فینال برسد. آن‌ها در دیدار نهایی مقابل هیوستون راکتس قرار گرفتند و با شکست دادن این تیم در مجموع 4 - 2 قهرمان لیگ NBA در فصل 1985-86 شدند. تیم بوستون سلتیکس فصل 1985-86 یکی از بهترین تیم‌های تمام تاریخ لیگ NBA به حساب می‌آید و همه از این تیم به عنوان یک تیم کامل، بزرگ و افسانه‌ای یاد می‌کنند. ضمن اینکه لری برد در این فصل برنده جایزه بهترین ورزشکار از دید مطبوعات (AP Athlete of the Year) شد. او اولین بسکتبالیستی بود که برنده این جایزه می‌شد.
سالهای آخر بسکتبال
در سال 1987، لری برد آخرین فینال دوران حرفه‌ای خود را پشت سر گذاشت. جایی که آن‌ها در یک سری سخت مقابل میلواکی باکس و دیترویت پیستونز موفق شده بودند به فینال برسند و در آنجا با توجه به اینکه چند تن از بازیکنان تیمشان مصدوم بودند، در دیدار ششم مغلوب لیکرز شدند و نائب قهرمان لیگ NBA لقب گرفتند. لری برد در این فصل به باشگاه 50-40-90 (افرادی که در یک فصل عادی NBA موفق می‌شوند میانگین 50 درصد شوت، 40 درصد سه امتیازی و 90 درصد پنالتی را ثبت کنند به این باشگاه می‌پیوندند) در فصل 1988 هم این تیم در دیدار ششم کنفرانس شرق مغلوب دیترویت پیستونز شد و از رسیدن به فینال NBA بازماند. البته برد در این فصل برای دومین بار به عنوان قهرمانی مسابقات پرتاب سه امتیازی آخر هفته ستاره‌ها (NBA All-Star Weekend Three-Point Shootout) دست یافت.
حضور در تیم رویایی آمریکا
در سال 1992 لری برد، مجیک جانسون و مایکل جردن به همراه تیم ملی آمریکا در المپیک 1992 بارسلونا به عنوان قهرمانی مسابقات بسکتبال این المپیک رسیدند. این تیم بعدها به نام تیم رویایی (Dream Team) بسکتبال آمریکا معروف شد.
بازنشستگی
لری برد پس از پایان المپیک 1992 و در تاریخ 18 اوت 1992 به دلیل دیسک کمرش و فشار بیش از حد تصمیم گرفت از بسکتبال خداحافظی کند. مجیک جانسون در مراسم خداحافظی وی که در تاریخ 4 فوریه 1993 برگزار شد به او و خودش لقب دوستان ابدی (Friend Forever) را داد. لازم به ذکر است که شماره 33 او در تیم بوستون سلتیکس بازنشسته شد.
زندگی شخصی
برد در سال 1989 با داینا متنگلی ازدواج کرد و صاحب دو فرزند به نام‌های کانر و ماریا شد. البته او یک دختر به نام کری از ازدواج قبلی‌اش دارد.
مربیگری و باشگاه داری
لری برد پس از پایان دوران بازیکنی خود، طی سالهای 1997 تا 2000 سرمربیگری تیم ایندیانا پیسرز را به عهده گرفت. وی در این دوران و در سال 1998 به عنوان بهترین سرمربی سال NBA انتخاب شد و تیم شرق را در آل استار 1998 مربیگری کرد. سپس در سال 2003 به عنوان مدیر اجرایی این تیم انتخاب شد که تاکنون و با گذشت 12 سال همچنان در پست خود باقی مانده‌است و فعالیت می‌کند. لازم به ذکر است که در سال 2012 او بهترین مدیر اجرایی سال در لیگ NBA شد.