خانه آزادی

خانه آزادی یک ارگان غیردولتی در آمریکا می‌باشد که در زمینه تحقیقات و پشتیبانی از دمکراسی، آزادی‌های سیاسی و حقوق بشر فعالیت می‌کند. این سازمان از آن رو معروف گشته‌است که سالیانه فهرست کشورها را از لحاظ میزان دمکراتیک بودن تهیه و انتشار می‌دهد.
این سازمان توسط وندل ویلکی در سال ۱۹۴۱ در واشینگتن بنیان گذاشته شد و خود را به عنوان «بازگو کننده ندای راستین دمکراسی و آزادی در کل جهان» معرفی کرده‌است. این سازمان نزدیک به هشتاد درصد بودجه خود را از دولت آمریکا دریافت می‌کند و الباقی آن از منابع دیگر مانند بنیاد برادلی، بنیاد اسمیت ریچاردسن، دولت آلمان و دیگر موسسات و دولت‌ها تامین می‌شود. ظاهرا، این سازمان در مورد اینکه بودجه خود را از دولت آمریکا دریافت می‌کند مورد انتقاد قرار می‌گیرد.
بیانیه ماموریت
بیانیه ماموریت که از جانب خانه آزادی اظهار شده‌است:
خانه آزادی یک موسسه مستقل می‌باشد که توسعه دموکراسی در سرتاسر جهان را مورد بررسی قرار می‌دهد. آزادی در ساختارهایی ممکن می‌شود که در آنها سیستم سیاسی دمکراتیک وجود داشته باشد تا دولت در مقابل مردم جوابگو باشد و قوانین مستولی شدن، آزادی بیان، آزادی انجمن‌ها، آزادی اعتقادات و باورها و احترام به قوانین اقلیتها و زنان ضمانت گردد.
آزادی در نهایت بر استمرار مبارزات زنان و مردان دلیر تحقق می‌یابد. ما رفتار غیر پرخاشگرانه و دمکراتیک را در جوامعی که آزادی به صورتی آشکارا نقض می‌شود را پشتیبانی کرده و در مقام مخالفت با چنین قدرت‌هایی و فشار وارد کردن و به چالش کشیدن چنین دولت‌هایی استوار خواهیم بود تا مادامی که آزادی در سرتاسر جهان برقرار شود.
خانه آزادی همچنین بر این امر اصرار می‌ورزد که «تشکیلات گوناگون ما الزام متحد شدن و رهبر قرار دادن آمریکا در تلاش‌های بین‌المللی در امر حقوق بشر و آزادی را الزامی می‌دارد»
تاریخچه
خانه آزادی توسط وندل ویلکی، النور روزولت، جورج فیلد، دروتی تامسون، هربرت بایارد و دیگران در سال ۱۹۴۱ بنیان گذاشته شد. فلسفه وجودی این سازمان در مقابله با تهدیدات نازی و هیتلر در آن زمان بود اما ماموریت امروزی این سازمان که مدعی آن است، بسط دمکراسی و آزادی در سرتاسر جهان می‌باشد و مبارزه با دیکتاتوری‌های آمریکای مرکزی و شیلی، آپارتاید در آفریقای جنوبی، فرونشاندن جنبش پاراگوئه، جنگ شوروی در افغانستان، نسل‌کشی در بوسنی و رواندا، نقض وحشیانه حقوق بشر در کوبا، برمه، چین، ایران و عراق می‌باشد.
این سازمان از مدافعان حقوق بشر، معتقدان دینی، اتحادیه‌های کارگری، روزنامه نگاران و طرفداران تجارت آزاد پشتیبانی به عمل می‌آورد. اموری که این سازمان در دهه ۱۹۴۰ آنها را پشتیبانی می‌کرد شامل طرح مارشال (نوسازی اروپا بعد از جنگ جهانی دوم) و تاسیس ناتو می‌شد. در دهه شصت تا هفتاد (میلادی) این سازمان از جنبش حقوق شهروندی آمریکا پشتیبانی کرد و همچنین در این ایام بود که از آندری ساخاروف (منتقد وضع شوروی) و نهضت همبستگی لهستان پشتیبانی کرد. در سال ۱۹۷۹ این سازمان چگونگی انتخابات رودزیا (زیمبابوه کنونی) را منعکس کرد که منجر به نتایج خوبی برای آنها شد ولی در انتخابات سال ۱۹۸۰ در زیمبابوه موگابه از طریق نفوذ انگلیس به قدرت رسید.
کارهای اخیر این موسسه بیشتر در رابطه با پشتیبانی از قوانین شهروندی در انقلابهای صربستان، اوکراین و قرقیزستان بوده‌است. این سازمان در اردن با تبعیض جنسی علیه زنان مبارزه کرده‌است، در الجزایر با جستجوی عدالت به قربانیان شکنجه کمک کرده‌است، در ازبکستان با نقض وحشیانه حقوق بشر و… به مبارزه برخاسته است.
گزارشها
کشورهای قرمز «غیر آزاد» کشورهای «زرد» تقریبا آزاد و کشورهای «سبز» کاملا آزاد
کشورهای آبی «آزاد» کشورهای خاکستری «نیمه آزاد و غیر آزاد»
سیر دمکراسی کشورها تا سال ۲۰۰۵ - ایران بر خط قرمز قرار دارد
از سال ۱۹۷۲ خانه آزادی سالیانه گزارش‌هایی را منتشر می‌کند که حاکی از میزان آزادی و رعایت دمکراسی در سرتاسر جهان و کشورهایی که آزادی و دمکراسی را در منکر می‌شوند، دارد. این معیار گستره‌ای از یک تا هفت را شامل می‌شود که عدد یک نشاندهنده بسیار آزاد و عدد هفت برعکس آن، نشان از حداقل آزادی در آن منطقه یا کشور دارد. کاربرد این گزارش‌های علاوه بر کاربردهای معمول آن که به عنوان نوعی شاخص آزادی می‌باشند برای امور تحقیقاتی نیز کابرد دارد.
به عنوان مثال در گزارش سال ۲۰۰۳ کانادا شماره یک را به خود اختصاص داد که به خاطر قوانین متمدنانه رعایت حقوق شهروندی و همچنین قوانین سیاسی، که این کشور را در زمره کشورهای «آزاد» قرار داد. اما نیجریه شماره پنج و چهار را دریافت کرد که این کشور را در گروه «نسبتا آزاد» به‌شمار آوردند و در مقابل همه اینها کره شمالی عددهای هفت و هفت را گرفت که این کشور را در گروه کشورهای «غیر آزاد» قرار داد. مشارکت کنندگان در فرایند تحقیقات و رتبه‌بندی کشورها مشتمل بر بیش از ۲۴ محقق و بررسی گر می‌باشد که نزدیک به دوازده نفر این افراد از بزرگان دانشگاهی می‌باشند. نزدیک به هشت نفر هسته مرکزی تحقیق در نیویورک در کنار شانزده مشاور بیرون از سازمان را تشکیل می‌دهند که اخبار و گزارش‌های داخلی کشورهای مختلف، بررسی‌های دانشگاهی، سازمان‌های غیردولتی، باشگاه‌های اندیشه را جمع‌آوری کرده و برای بررسی، طبقه‌بندی می‌کنند. گروه کشورهای در حال بررسی نیز به شش گروه تقسیم می‌شوند که شامل:
قاره آسیا و اقیانوس آرام
اروپا مرکزی و شرقی و کشورهای شوروی سابق
آمریکای لاتین و دریای کارائیب
خاور میانه و آفریقای شمالی
کشورهای زیر مجموعه صحرا در آفریقا
اروپای غربی
روش‌های بررسی این سازمان به صورت دوره‌ای نیز توسط کمیته تجدید نظر بررسی و در آنها تجدید نظر به عمل می‌آید.