مدین

مدین نامی جغرافیایی است در شمال غربی شبه جزیره عربستان که در داستان‌های تورات و قرآن از آن یاد شده‌است.
در داستان‌های قرآن گفته شده که شعیب پیامبر به آنجا از سوی خدا مبعوث گشت؛ و شعیب پیامبر علیه س برادر آنها بود. این قوم نیز در داد و ستد، از نظر میزان و پیمانه کم فروشی می‌کردند و در زمین به این طریق یا طرق دیگر فساد می‌کردند.
در لغتنامه دهخدا آمده‌است که مدین شهری بود در عربستان، خرم و بر ساحل دریا، و در آن چاهی بود که گویند موسی از آن برای گوسفندان شعیب آب می‌کشید.
در ادامه می‌نویسد: مدین شهر قوم شعیب است در مقابل تبوک، واقع شده در ساحل بحر قلزم در شش منزلی، و از تبوک بزرگتر است. شهری است بر کنار دریای مغرب.
مردم شعیب ظلم ستم می‌کردند، گران‌فروش بودند و نیز کم فروشی می‌کردند. شعیب آنان را نصیحت می‌کرد اما فقط تعداد اندکی از مردم به او و خدایش ایمان آورده و دست از کارهای خویش برداشتند. سرانجام بارانی از آتش از آسمان بر سرشان بارید و گناهکاران هلاک شدند.
همچنین شهر قوم حضرت لوط پیامبر علیه س نیز از آنها دور نبوده و پیشتر از آنها عذاب دیده بودند و خرابه‌های شهر و آبادی آنها را می‌شد با مسافرت به آنجا دید.
در کتاب مقدس
در عهد عتیق، مدیان، نام یکی از فرزندان ابراهیم خلیل از همسری به نام قطوراه و نیز اسم سرزمینی که نوادگان و نسل وی (مدیانیان) در آن ساکن شدند آمده‌است، چنان‌که در دوره‌های گوناگون تاریخی، از سکونت نوادگان اسماعیل و موسی در آنجا و ازدواج وی با دختر کاهن مدیان به نام رعوئیل و از نسل ابراهیم و قطوراه، درگیریهای مدیانیان با بنی‌اسرائیل و غلبه یوشع بر آنان، سخن گفته شده‌است.
در کتاب مقدس ۷ بار به مدین اشاره شده‌است:
برادران یوسف او را به مردمانی از مدین فروختند
مدین جایی است که موسی پس از کشتن یک مصری به آنجا گریخت
موسی با دختر شعیب کاهن یا پیامبر مدینی ازدواج کرد
خداوند از موسی خواست سپاهی از بنی اسرائیل برای ویران کردن مدین فراهم کند و آنها پس از حمله به مدین تمام مردان و زنان را کشتند و ۳۲۰۰۰ دختر باکره را به بردگی گرفتند
مدینی‌ها اسرائیل را در زمان داوران تسخیر کردند و خداوند جدعون را مامور نجات آنها کرد
کوزبی که زنی از مدین بود با سامری که از قبیله شمعون بود کشته شد
اشعیا از شترهایی می‌گوید که از مدین آمده‌اند تا سرزمین بنی اسرائیل را پر کنند
در قرآن
در قرآن ۱۰ بار از این شهر در ۷ سوره نام برده شده‌است:
الاعراف: ۸۵ و الی مدین اخاهم شعیبا قال یا قوم اعبدوا الله ما لکم من اله غیره قد جاءتکم بینه من ربکم فاوفوا الکیل و المیزان و لا تبخسوا الناس اشیاءهم و لا تفسدوا فی الارض بعد اصلاحها ذلکم خیر لکم ان کنتم مومنین
التوبه: ۷۰ ا لم یاتهم نبا الذین من قبلهم قوم نوح و عاد و ثمود و قوم ابراهیم و اصحاب مدین و الموتفکات اتتهم رسلهم بالبینات فما کان الله لیظلمهم و لکن کانوا انفسهم یظلمون
هود: ۸۴ و الی مدین اخاهم شعیبا قال یا قوم اعبدوا الله ما لکم من اله غیره و لا تنقصوا المکیال و المیزان انی اراکم بخیر و انی اخاف علیکم عذاب یوم محیط
طه: ۴۰ اذ تمشی اختک فتقول هل ادلکم علی من یکفله فرجعناک الی امک کی تقر عینها و لا تحزن و قتلت نفسا فنجیناک من الغم و فتناک فتونا فلبثت سنین فی اهل مدین ثم جیت علی قدر یا موسی
الحج: ۴۴ و اصحاب مدین و کذب موسی فاملیت للکافرین ثم اخذتهم فکیف کان نکیر
القصص: ۲۲ و لما توجه تلقاء مدین قال عسی ربی ان یهدینی سواء السبیل
القصص: ۲۳ و لما ورد ماء مدین وجد علیه امه من الناس یسقون و وجد من دونهم امراتین تذودان قال ما خطبکما قالتا لا نسقی حتی یصدر الرعاء و ابونا شیخ کبیر
القصص: ۴۵ و لکنا انشانا قرونا فتطاول علیهم العمر و ما کنت ثاویا فی اهل مدین تتلوا علیهم آیاتنا و لکنا کنا مرسلین
العنکبوت: ۳۶ و الی مدین اخاهم شعیبا فقال یا قوم اعبدوا الله و ارجوا الیوم الآخر و لا تعثوا فی الارض مفسدین
هود: ۹۵ کان لم یغنوا فیها الا بعدا لمدین کما بعدت ثمود