لنفوسیت بی

لنفوسیت‌های بی‌لنفوسیتهایی از سیستم ایمنی بدن هستند که در مقابل پاتوژنهایی مثل ویروسها پادتن تولید می‌کنند. این لنفوسیت‌ها در ایمنی هومورال نقش دارند که همراه با ایمنی سلولی، مکانیسم دفاع اختصاصی را تشکیل می‌دهند.
لنفوسیت‌ها به‌طور اختصاصی عمل می‌کنند، یعنی یک نوع خاصی از عوامل بیگانه را شناسایی و از بین می‌برند. لنفوسیت‌های بی‌نقش بزرگی در ایمنی هومورال (در کنار آن پاسخ ایمنی سلولی قرار دارد که توسط لنفوسیت‌های تی مدیریت می‌شود) دارند. کارکرد اصلی لنفوسیت‌های بی‌تولید پادتن علیه آنتی‌ژنها، ایفای نقش به عنوان سلول‌های ارائه دهنده آنتی‌ژن(ای پی سی)، و در نهایت تکامل یافتن به سلول‌های بی‌خاطره پس از فعال شدن توسط برهم‌کنش‌های آنتی‌ژنی است. سلول‌های خاطره در برخورد مجدد با همان آنتی‌ژن پادتن بیشتری را در مدت زمان کوتاه‌تری تولید می‌کنند. لنفوسیت‌های بی‌جزء اساسی سیستم ایمنی تطابقی است.
تکامل لنفوسیت‌های بی‌نارس
لنفوسیت‌های بی‌پس از آن که در سلول‌های بنیادین مغز استخوان به وجود آمدند، باید برای کسب ویژگی‌های لازم برای شناسایی و مبارزه با میکروب‌ها، تکامل یابند. تکامل این سلول‌ها در مغز استخوان انجام می‌گیرد (در حالی که تکامل لنفوسیت‌های تی در تیموس صورت می‌گیرد). بعد از رسیدن به مرحله نارس IgM  مثبت در مغز استخوان، سلول‌های بی‌نارس به طحال مهاجرت می‌کنند. در این حالت به این سلول‌های مهاجرت‌کرده لنفوسیت‌های بی‌ترانزیشنال می‌گویند. برخی از این سلول‌ها به لنفوسیت‌های بی‌بالغ تمایز می‌یابند. تکامل لنفوسیت‌های بی‌از طریق چندین مرحله رخ می‌دهد که هر مرحله نشان‌دهنده یک تغییر در محتوای ژنوم در جایگاه آنتی‌بادی است. هر آنتی‌بادی از دو زنجیره مشابه سبک (ال) و دو زنجیره مشابه سنگین (ایچ) تشکیل شده‌است و ژنهای مختص آن‌ها در ناحیه v  (متغیر) و ناحیه c  (ثابت) یافت می‌شوند. در ناحیه v زنجیره سنگین سه قسمت وجود دارد: V و D و J. در فرایندی تصادفی نوترکیبی VDJ باز ترکیب می‌شوند تا یک حوزه متغیر منحصر به‌فرد در ایمونوگلوبلین هر سلول منفرد B بسازند. بازچینی‌های مشابهی برای ناحیه V زنجیره سبک رخ می‌دهد با این تفاوت که تنها دو قسمت وجود دارد که درگیر می‌شوند (V و J). زمانی که لنفوسیت بی‌در هر مرحله از فرایند بلوغ شکست بخورد توسط مکانیسم آپوپتوز می‌میرد، به این فرایند حذف کلونال می‌گویند. اگر لنفوسیت بی‌در حین فرایند بلوغ آنتی‌ژن خودی را بشناسد، این سلول سرکوب شده (آنرژی) یا متحمل آپوپتوز (انتخاب منفی)می‌شود. سلول‌های بی‌دایما در مغز استخوان تولید می‌شوند. وقتی گیرنده‌های سلول بی‌در سطح این سلول با آنتی ژن‌های موجود کشف شده در بدن جفت و جور می‌شوند، سلول بی‌تکثیر می‌شود و یک شکل آزاد از آن رسپتورها را(آنتی بادی)با مکان‌های اتصالی مشابه همانند آنهایی که در سطح سلول اولیه هستند ترشح می‌کند. بعد از فعال شدن این سلول تکثیر می‌شود و سلول‌های خاطره بی‌تشکیل می‌شوند تا همان آنتی ژن‌ها را بشناسند. این اطلاعات در آینده به عنوان بخشی از سیستم ایمنی تطابقی استفاده خواهد شد تا یک پاسخ ایمنی قوی‌تر و کارامدتر در مقابل تمام آنتی ژن‌های مواجه شده قبلی ایجاد شود.
عملکرد لنفوسیت‌های بی
بدن انسان روزانه میلیون‌ها نوع مختلف از سلول‌های بی‌را تولید می‌کند که در خون و سیستم لنفی گردش کرده و نقش نظارت ایمنی را بازی می‌کنند. آن‌ها باید کاملا فعال شوند تا آنتی بادی تولید کنند.هر سلول بی‌یک پروتئین گیرنده منحصربه فرد(گیرنده سلول بیBCR) در سطح خود دارد که به یک آنتی ژن خاص متصل خواهد شد. BCR یک ایمونوگلوبلین متصل به غشا است، و این مولکول است که افتراق سلول بی‌را از سایرانواع لنفوسیت‌ها ممکن میسازد، همچنین این مولکول پروتئین اصلی برای فعال شدن سلول بی‌است. زمانی که سلول بی‌با آنتی ژن همجنس خود مواجه می‌شود و یک پیام اضافی از سلول T کمکی دریافت می‌کند می‌تواند به یکی از سلول‌های بی‌(سلول بی‌پلاسما و سلول بی‌خاطره) تمایز یابد. سلول بی‌می‌تواند مستقیما یکی از این سلول‌ها شود یا اینکه ممکن است متحمل یک مرحله واسطه به نام واکنش مرکز زایا شود.در این مرحله واسطه‌ای سلول بی‌ناحیه متغیر ژن ایمنوگلوبلین خود را هایپر میوتیت می‌کند(هایپرمیوتیشن پیکری) و احتمالا متحمل تغییر کلاس (class switching) می‌شود.
کلونالیته
بی‌سل‌ها به صورت کلون وجود دارند.همه بی‌سل‌ها از یک سلول خاص مشتق می‌شوند و بنابراین آنتی بادی‌هایی که توسط دودمان تمایزیافته آن‌ها تولید می‌شوند می‌توانند اجزای مشابه (اپیتوپ) یک آنتی ژن را بشناسند یا به ان متصل شوند. این کلونالیته نتایج مهمی دارد زیراحافظه ایمونوژنیک متکی به آن است. گوناگونی بزرگی در پاسخ ایمنی بوجود می‌آید زیرابیش از۱۰ به توان ۹ کلون وجود دارند که برای شناسایی آنتی ژن‌های مختلف اختصاصی هستند. یک سلول بی‌منفرد یا یک کلون از سلول‌ها با اختصاصیت مشترک در مواجهه با آنتی ژن خاص خودشان برای تولید تعداد زیادی سلول بی‌تقسیم می‌شوند. بیشتر این سلول‌های بی‌به پلاسماسل تمایز می‌یابند. این پلاسماسل‌ها آنتی بادی‌هایی به داخل خون ترشح می‌کنند تا به همان اپی توپی که در ابتدا موجب تکثیر شد متصل شوند.اقلیت کمی به عنوان سلول‌های خاطره نجات می‌یابند که می‌توانند تنها همان اپیتوپ را شناسایی کنند.علاوه بر این در هر چرخه تعداد سلول‌های خاطره نجات یافته افزایش می‌یابد. این افزایش همراه است با affinity maturation که موجب نجات یافتن بی‌سل‌هایی می‌شود که با نزدیکی(افینیتی) بالایی به آنتی ژن خاص متصل می‌شوند. این تقویت متعاقب با بهبود پاسخ ایمنی، پاسخ ایمنی ثانویه نام دارد. سلول‌هایی که برای اولین بار با آنتی ژن مواجه می‌شوند بی‌سل‌های خام (naive)نام دارند.
انواع سلول‌های بی
انواع سلول‌های بی
۱.سلول‌های بی‌پلاسما(سلول‌های پلاسما):سلول‌های بی‌بزرگی هستند که قبلا با آنتی ژن مواجه شده‌اند و مقادیر زیادی آنتی بادی تولید و ترشح می‌کنند که این آنتی بادی‌ها با متصل شدن به میکروبها و تبدیل آن‌ها به اهداف سهل‌تری برای فاگوسیتوز و فعال کردن سیستم کمپلمان، در تخریب آن‌ها کمک می‌کنند. گاهی به انها کارخانه آنتی بادی هم می‌گویند. یک میکروگراف از این سلول‌ها مقادیر زیادی از شبکه اندوپلاسمی زبر که مسول ساخت آنتی بادی است را در سیتوپلاسم این سلول‌ها نشان می‌دهد. این سلول‌ها عمر کوتاهی دارند و زمانی که عامل تحریک‌کننده که پاسخ ایمنی را برانگیخته از بین رود متحمل آپپتوز می‌شوند. دلیل این اتفاق پایان مواجهه ممتد با فاکتورهای تحریک‌کنندهی کلونی مختلف است زیرا این فاکتورها بری نجات یافتن لازمند.
۲.سلول‌های بی‌خاطره :این سلول‌ها از سلول‌های بی‌فعال شده که برای آنتی ژن مورد مواجهه در حین پاسخ ایمنی اولیه اختصاصی هستند بوجود می‌آیند. این سلول‌ها عمر طولانی دارند و به دنبال یک مواجهه ثانویه با همان آنتی ژن می‌توانند به سرعت پاسخ دهند.
۳.سلول‌های
b-۱
۴.سلول‌های
b-۲
۵.سلول‌های بی‌ناحیه فولیکولار
۶.سلول‌های بی‌فولیکولار
شناخت آنتی ژن توسط سلول‌های بی
یک تفاوت عمده بین بی‌سل‌ها و تی سل‌ها این است که هرکدام از این لنفوسیت‌ها چگونه آنتی ژن خود را می‌شناسد. بی‌سل‌ها آنتی ژن هم جنس خود را به شکل خامش شناسایی می‌کنند. آن‌ها با استفاده از bcr یا ایمونوگلوبلین متصل به غشا خود آنتی ژن آزاد(محلول) در خون یا لنف را شناسایی می‌کنند. برعکس، تی سل‌ها آنتی ژن همجنس خود را به یک شکل پردازش شده، به عنوان یک قطعه پپتیدی که توسط یک مولکول MHC ی سلول ارائه دهنده آنتی ژن به گیرنده سلول تی ارائه شده، شناسایی می‌کنند.
فعال شدن سلول‌های بی
شناسایی آنتی ژن توسط تی سل تنها عامل ضروری برای فعال شدن بی‌سل نیست. (ترکیبی از تکثیر کلونال و تمایز انتهایی به پلاسماسل‌ها). بی‌سل‌هایی که در معرض آنتی ژن قرار نگرفته‌اند(سلول‌های بی‌خام)می‌توانند به یک شیوه وابسته یا غیر وابسته به تی سل فعال شوند.
250px
فعال شدن وابسته به سلول تی
هنگامی که یک پاتوژن توسط یک سلول ارائه دهنده آنتی ژن مثل ماکروفاژ یا سلول دندریتیک بلع می‌شود، پروتین‌های پاتوژن سپس به پپتیدهایی هضم شده و به پروتیین‌های MHC کلاس ۲ متصل می‌شوند. این کمپلکس سپس به خارج از غشای سلول انتقال داده می‌شود. اکنون این ماکروفاژ فعال شده‌است تا چندین سیگنال را به یک سلول تی خاص که پپتید ارائه شده را می‌شناسد تحویل دهد.سلول تی سپس تحریک می‌شود تا اتوکرین‌ها(پیام رسانی اتوکرین) را تولید کند که این امر منجر به تکثیر و تمایز به سلول‌های تی خاطره و اثرگذار می‌شود. سلول‌های تی کمکی سپس از طریق یک پدیده به نام سیناپس ایمونولوژیکی سلول‌های بی‌خاص را فعال می‌کنند. سلول‌های بی‌فعال سپس آنتی بادی‌هایی تولید می‌کنند که این آنتی بادی‌ها به پیشگیری از پاتوژن‌ها تا زمانی که فاگوسیت‌ها(یعنی ماکروفاژها، نوتروفیل‌ها)یا سیستم کمپلمان میزبان را از پاتوژن‌ها پاک می‌کنند، کمک خواهد کرد.
اکثر آنتی ژن‌ها وابسته به سلول تی هستند، به این معنی که کمک سلول تی برای تولید آنتی بادی حداکثر لازم است. با یک آنتی ژن وابسته به سلول تی، اولین سیگنال از اتصال متقاطع آنتی ژن با گیرنده سلول بی(BCR)و دومین سیگنال از تحریک هم‌زمان بوسیله سلول تی می‌آید. آنتی ژن‌های وابسته به سلول‌های تی شامل پروتئین‌هایی می‌شوند که روی MHC کلاس ۲ی سلول بی‌به یک زیرنوع خاص از سلول تی به نام Th۲ ارائه می‌شوند. زمانی که یک سلول بی‌همان آنتی ژن را پردازش کرده و به سلول Th آماده(primed) ارائه می‌دهد، سلول تی سایتوکایین‌هایی ترشح می‌کند که سلول بی‌را فعال می‌کند.این سایتوکایین‌ها تکثیر و تمایز سلول بی‌به پلاسماسل‌ها را آغاز می‌کنند. تغییر ایزوتیپ(Isotype switching) به IgG، IgAو IgE و تولید سلول خاطره، در پاسخ به آنتی ژن‌های وابسته به تی رخ می‌دهد.این تغییر ایزوتایپ نوترکیبی تغییر کلاس(‌CSR) نام دارد. زمانی که این تغییر رخ داد سلول بی‌خاص دیگر نمی‌تواند ایزوتایپ‌های اولیه IgM و IgD را تولید کند.
250px
فعال شدن غیر وابسته به سلول تی
بسیاری از آنتی ژن‌ها، غیر وابسته به سلول تی هستند که می‌توانند هر دو سیگنال را به سلول بی‌تحویل دهند.موشها بدون تیموس(موش‌های nude که هیچگونه سلول تی تولید نمی‌کنند.) می‌توانند به آنتی ژن‌های غیر وابسته به تی پاسخ دهند.بسیاری از باکتری‌ها اپی توپ کربوهیدراتی تکرار شونده دارند که سلول‌های بی‌را با اتصال متقاطع به گیرنده‌های آنتی ژنی IgM در سلول بی‌و پاسخ به وسیله تولید IgM در غیاب کمک سلول تی، تحریک می‌کنند.دو نوع فعال شدن غیر وابسته به سلول تی وجود دارد:نوع یک (پلی کلونال) و نوع دو(که در آن ماکرو فاژها چندین آنتی ژن مشابه به شیوه‌ای ارائه می‌دهند که موجب اتصال متقاطع آنتی بادی‌ها در سطح سلول‌های بی‌می‌شود.)
ریشه‌های اجدادی سلول بی