اینگرید برگمان

اینگرید برگمان (زاده ۲۹ اوت ۱۹۱۵ - درگذشته ۲۹ اوت ۱۹۸۲) بازیگر سرشناس سینما و اهل کشور سوئد بود که موفق به دریافت سه جایزه اسکار شد.
ابتدای زندگی
بازیگر سوئدی‌تبار و فوق ستاره دهه چهل هالیوود در ۲۹ اوت ۱۹۱۵ از پدری سوئدی و مادری آلمانی به دنیا آمد. در کودکی مادرش را از دست داد.
پس از تحصیل در آکادمی هنرهای دراماتیک استکهلم بازی در فیلم‌های سوئدی را آغاز کرد و در عرض یکسال به ستاره اول سینمای سوئد تبدیل شد.
آخرین فیلم او اینترمتسو (میان‌پرده) مورد توجه دیوید او سلزنیک فیلم‌ساز معروف هالیوود (تهیه‌کننده فیلم بر باد رفته) قرار گرفت و از او برای بازسازی دوباره این فیلم در آمریکا دعوت کرد. موفقیت دوباره این فیلم در آمریکا زمینه آغاز حضور برگمان در آمریکا بود. پس از ورود به هالیوود تیپ منحصربه‌فرد او که با تمام بازیگران زن آن زمان متفاوت بود به خصوص ویژگی طبیعی بودن (به دلیل عدم نیاز به چهره‌پردازی) و بازی‌های هنرمندانه او مورد توجه و استقبال بسیار قرار گرفت به‌طوری‌که روزنامه‌ها در وصف او نوشتند «خانم برگمان نه تنها بازیگری واقعا هنرمند است بلکه این قدر زیباست که خود نیز یک شاهکار هنری به‌شمار می‌آید».
دوران بازیگری
اینگرید برگمان در ۱۴ سالگی
استعدادی که او در فیلم‌هایش به نمایش گذاشت باعث شد که در عرض سه سال به ستاره زن اول سینمای آمریکا مبدل شود. پس از بازی درخشان در فیلم مورد غیرعادی دکتر جکیل و آقای هاید برای ایفای نقش مقابل هامفری بوگارت در فیلم کازابلانکا انتخاب شد که امروزه از آن به عنوان محبوب‌ترین فیلم تاریخ سینمای آمریکا نام می‌برند. سپس در فیلم معروف زنگ‌ها برای که به صدا درمی‌آید در مقابل گری کوپر بازی کرد تا اینکه بازی عالی او در فیلم چراغ گاز به کارگردانی کیوکر اولین جایزه اسکار را برایش به ارمغان آورد. یک سال بعد، فیلم طلسم‌شده را با کارگردانی آلفرد هیچکاک و بازی گریگوری پک بازی کرد که موفقیت زیاد فیلم باعث شد که سلزنیک بلافاصله فیلم معروف بدنام را پیشنهاد بدهد. این بار هم بازی او دربرابر کری گرانت و کارگردانی آلفرد هیچکاک فیلم قابل توجهی آفرید. محبوبیت روزافزون او با بازی در فیلم ناقوس‌های سنت ماری به نقش یک راهبه پرجنب‌وجوش و فروش عالی فیلم افزایش یافت و عموم مردم آمریکا نه‌تنها او را بازیگر محبوب خود بلکه الگویی از یک زن نجیب و نیمه‌مقدس می‌دانستند. این الگوی مقدس با بازی او در فیلم ژاندارک به کارگردانی ویکتور فلمینگ (کارگردان بربادرفته) به اوج رسید. طی سه سال پیاپی، او قهرمان مسابقات محبوبیت در آمریکا شده بود، چیزی که قبل از آن سابقه نداشت.
اینگرید برگمان و کری گرانت در فیلم بدنام، ساخته آلفرد هیچکاک
پس از بازی در فیلم در برج جدی، ساخته آلفرد هیچکاک، و طاق نصرت، تصمیم گرفت شروع به بازی در فیلم‌های هنری از نوعی متفاوت کند؛ چیزی که از آن به‌عنوان طغیان او علیه سیستم استودیویی آن زمان هالیوود و سیستم ستاره‌سازی مرسوم آن تعبیر می‌شد. بدین ترتیب، برگمان پس از مشاهده فیلم رم، شهر بی‌دفاع (روبرتو روسلینی ایتالیایی) طی نامه‌ای پیشنهاد همکاری با روسلینی را داد و برای بازی در فیلم استرومبولی به ایتالیا رفت. در جریان فیلم‌برداری بااینکه شوهر و دخترش در آمریکا بودند، عشق کارگردان و بازیگر به یکدیگر رسوایی عجیبی در آمریکا به‌پا کرد و مطبوعات آمریکا بر سر این جریان جنجال عجیبی به راه انداختند، چراکه او را فقط به‌عنوان یک بازیگر مقدس و الگویی نمونه برای مردم آمریکا می‌خواستند. حتی در مجلس سنای آمریکا، او را تهدید کردند که حق ندارد دیگر به آمریکا بازگردد. علاوه بر این، فیلم استرومبولی روسلینی هم در آمریکا بایکوت شد و از نظر تجاری شکست خورد. نتیجه این رابطه عاشقانه و رسوای این دو هم دختری بود که بعدها بازیگر شد: ایزابلا روسلینی. بدین ترتیب، اینگرید برگمان هفت سال به‌دور از هالیوود، به همراه روبرتو روسلینی (بنیان‌گذار سبک نئورئالیسم در سینما) شروع به ساخت یک سری فیلم‌های هنری کرد؛ فیلم‌هایی همچون اروپا ۵۱، سفر به ایتالیا که امروزه در نوع خود فیلم‌هایی باارزش و هنری به‌شمار می‌آیند.
افتخار همکاری
در تاریخ سینما شاید کمتر بازیگر زنی را بتوان یافت که در طی حیات خود با چنین طیف وسیعی از معروفترین شخصیت‌های تاریخ سینما همکاری کرده باشد؛ افراد زیر در طول دوره فعالیت هنری اینگرید برگمان همکارانش بودند.
کارگردانانی همچون:
ویکتور فلمینگ، آلفرد هیچکاک، جرج کیوکر، مایکل کورتیز، ژان رنوار، آناتول لیتواک، سیدنی لومت، اینگمار برگمان، روبرتو روسلینی، دیوید سلزنیک
برگمان در فیلم استرومبولی ساخته روبرتو روسلینی
و بازیگرانی همچون:
لسلی هاوارد، هامفری بوگارت، کری گرانت، گری کوپر، جوزف کاتن، گریگوری پک، یول برینر، آنتونی پرکینز، آنتونی کوئین، لیو اولمان، عمر شریف، لورن باکال، ایو مونتان، شارل بوایه،
چهره برگمان در سینما
چهره‌ای که اغلب برگمان در فیلم‌هایش بازی می‌کرد نشان دهنده زنی بود که انگار برای زجر کشیدن آفریده شده بود؛ زنی که تحمل بالایی داشت و به جای اینکه گلایه‌ای داشته باشد فقط با نگاه‌هایش حرف می‌زد. اغلب در جدال عشق دربرابر مرد موردعلاقه‌ای شکست می‌خورد و قربانی می‌شد. او اوج این بازی‌ها را در فیلم‌های کازابلانکا و بدنام به نمایش گذاشت که هر دو فیلم جزو باارزش‌ترین دارایی‌های عاشقانه تاریخ سینما به حساب می‌آیند.
در سال ۱۹۵۶ بالاخره ابرها کنار رفت و بازی درخشان برگمان در فیلم آناستازیا در برابر یول برینر باعث شد که هالیوود جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول زن را به او بدهد و دوباره فرزند خاطی را بپذیرد.
پس از ورود مجدد به آمریکا او بیشتر در فیلم‌های خاصی که خود انتخاب می‌کرد و اکثرا هنری بودند بازی می‌کرد. بازی‌های درخشان او در فیلم‌هایی مانند مهمانخانه ششمین خوشبختی، و سونات پاییزی (به کارگردانی هموطن و هم نامش اینگمار برگمان) بارها نامزدی اسکار (هفت بار) را برایش رقم زد، تا اینکه برای بازی در فیلم قتل در قطار سریع‌السیر شرق سومین اسکارش را به دست آورد.
درگذشت
بندانگشتی
اینگرید در سال ۱۹۸۲ در ۶۷ سالگی بر اثر بیماری سرطان پستان که هشت سال با آن در ستیز بود در همان سالروز تولدش (۲۹ اوت) در لندن درگذشت و در گورستان کهنسال گرین به خاک سپرده شد
جوایز
جایزه اسکار
برگمان پس از کاترین هپبورن (با چهار اسکار)، مشترکا با مریل استریپ، جک نیکلسون، والتر برنان و دانیل دی-لوئیس (هرکدام با سه جایزه)، جزو رکوردداران بردن اسکار بازیگری است.
جایزه گلدن گلوب
برنده بهترین بازیگر نقش اول زن - ۱۹۴۴
برنده بهترین بازیگر نقش اول زن - ۱۹۴۵
فیلم‌شناسی
سال
فیلم
نقش
1932
Landskamp
Flicka som står i kö
1935
The Count of the Monks Bridge
Elsa Edlund
۱۹۳۵
موج شکن
Karin Ingman
۱۹۳۵
خانواده سوئدی
Astrid
1935
Valborgsmässoafton
Lena Bergström
۱۹۳۶
سمت آفتابی
Eva Bergh
1936
میان پرده (نسخه اولیه سوئدی)
Anita Hoffman
۱۹۳۸
دلار
Denna Balzar
۱۹۳
صورت یک زن
Anna Holm, aka Anna Paulsson
193
چهار همدم
Marianne
۱۹۳۹
تنها یک شب
Eva Beckman
1939
Intermezzo (1939 film) (نسخه آمریکایی)
Anita Hoffman
1940
شب ژوئن
Kerstin Norbäc — aka Sara Nordanå
۱۹۴۱
آدام چهار پسر داشت
Emilie Gallatin
1941
شب‌نشینی در بهشت
Stella Bergen Monrell
۱۹۴۱
دکتر جکیل و آقای هاید
Ivy Peterson
۱۹۴۲
کازابلانکا
Ilsa Lund
۱۹۴۳
زنگ‌ها برای که به صدا در می‌آیند
María
1943
سوئدی‌ها در آمریکا (موضوع کوتاه)
به جای خودش
۱۹۴۴
چراغ گاز
Paula Alquist Anton
1945
گذرگاه ساراتوگا
Clio Dulaine
۱۹۴۵
طلسم‌شده
Dr. Constance Petersen
۱۹۴۵
زنگ‌های کلیسای مریم مقدس
Sister Mary Benedict
۱۹۴۶
American Creed (موضوع کوتاه)
به جای حودش
۱۹۴۶
بدنام
Alicia Huberman
۱۹۴۸
طاق نصرت
Joan Madou
۱۹۴۸
ژاندارک
ژان‌دارک
۱۹۴۹
در برج جدی
Lady Henrietta Flusky
۱۹۵۰
استرومبولی
Karin
۱۹۵۲
اروپا ۵۱
Irene Girard
۱۹۵۳
ما، زنان (segment: "Ingrid Bergman")
به جای خودش
1954
ژاندارک بر صلیب
Giovanna dArco (Joan of Arc)
۱۹۵۴
سفر در ایتالیا
Katherine Joyce
۱۹۵۴
ترس
Irene Wagner
۱۹۵۶
آناستازیا
Anna Koreff/Anastasia
1956
النا و مردانش
Elena Sokorowska
1958
بی‌ملاحظه
Anna Kalman
1958
مهمانخانه ششمین خوشبختی
Gladys Aylward
۱۹۶۱
دوباره خداحافظ؟
Paula Tessier
۱۹۶۱
کولکا، دوست من
(Uncredited Cameo)
۱۹۶۴
ملاقات
Karla Zachanassian
۱۹۶۴
رولز-رویس زرد
Gerda Millett
1967
استیمولانتیا (اپیزود: گردنبند)
Mathilde Hartman
۱۹۶۹
گل کاکتوس
Stephanie Dickinson
1970
Henri Langlois (مستند)
به جای خودش
۱۹۷۰
قدم زدن در باران بهاری
Libby Meredith
1973
از پرونده‌های اشتباه خانم باسیل فرانکویلر
Mrs. Frankweiler
۱۹۷۴
قتل در قطار سریع‌السیر شرق
Greta Ohlsson
1976
موضوعی از زمان
Countess Sanziani
۱۹۷۸
سونات پاییزی
Charlotte Andergast