رنو

مرکز تحقیق و توسعه رنو، در گویانکور، که ۱۲٫۰۰۰ نفر در آن اشتغال دارند
رنو ، شرکت خودروسازی فرانسوی است، که در زمینه طراحی، ساخت و توزیع کلاس‌های مختلف خودرو، وسایل نقلیه تجاری، کامیون، تریلر، تراکتور، اتوریل، اتوبوس و خودروهای برقی فعالیت می‌نماید. دفتر مرکزی این شرکت در شهر بولوین-بیانکور، فرانسه قرار دارد.
شرکت رنو در سال ۲۰۱۱ پس از گروه فولکس‌واگن و پژو سیتروئن به‌عنوان سومین خودروساز اروپا شناخته شد. این شرکت هم‌اکنون در رتبه نهم از بزرگترین شرکت‌های خودروسازی جهان قرار دارد.
شرکت رنو مالک اکثریت سهام شرکت رومانیایی داچیا، شرکت ترکیه‌ای اویاک-رنو، شرکت کره‌ای رنو سامسونگ موتورز و شرکت ایرانی رنو پارس می‌باشد. این شرکت هم‌چنین ۴۳٫۴٪ درصد از سهام شرکت ژاپنی نیسان و ۲۵٪ درصد از شرکت روسی آوتوواز را نیز در اختیار دارد. در حال حاضر کارلوس غصن در جایگاه مدیرعامل و رئیس هیئت مدیره رنو، عملا سکان رهبری این شرکت فرانسوی را در دست دارد. وی همین مناصب را نیز در شرکت ژاپنی نیسان برعهده دارد.
این دو کمپانی پس از مشارکت در راه‌اندازی گروه رنو-نیسان آلیانس، هم‌اکنون در قالب این گروه، به‌عنوان چهارمین خودروساز بزرگ جهان، شناخته می‌شوند. دولت فرانسه با در اختیار داشتن ۱۵٪ درصد از سهام رنو، بزرگترین سهام‌دار آن محسوب می‌شود.
شرکت رنو فعالیت گسترده‌ای نیز در مسابقات اتومبیل‌رانی و موتوراسپرت داشته و تیم فرمول یک رنو در طول سال‌های گذشته، یکی از موفق‌ترین تیم‌های فرمول یک بوده‌است.
تاریخچه
رنو تیپ ای؛ نخستین اتومبیل ساخته شده توسط لوئی رنو در ۱۸۹۸
یکی از تاکسی‌های تاریخی رنو، مشهور به Taxi de la Marne
رنو ۵
کارآفرین و صنعتگر فرانسوی؛ لوئی رنو بنیانگذار شرکت رنو می‌باشد، که نخستین اتومبیل او رنو تیپ ای نام داشت و در سال ۱۸۹۸ ساخته شد. شرکت رنو به طور رسمی در سال ۱۸۹۹ توسط لوئی رنو و برادرانش (مارسل و فرناند) با نام رنو فررس با یک سرمایه کوچک تاسیس شد.
در ابتدای دهه ۱۹۰۰ میلادی، رنو ابداع جعبه دنده رانش مستقیم را به نام خود ثبت کرد. با گسترش سریع شرکت، فروش سالانه آنها بالا گرفت و با توسعه نیروی کار در سال ۱۹۰۲ توانستند وسعت کارخانه را به ۷٫۵۰۰ متر مربع گسترش دهند. در همان سال، لوئی اقدام به ساخت اولین موتور تحت نام تجاری رنو، با چهار سیلندر و ۲۴ اسب بخار نمود و خیلی زود بعد از آن امتیاز موتور توربو را برای او دربرداشت.
در سال ۱۹۰۳ در مسابقه‌ای که بین پاریس و مادرید انجام شد، در اثر تصادف، مارسل رنو در سن ۳۱ سالگی درگذشت. در این تصادف ۶ نفر کشته و ۱۵ نفر دیگر نیز آسیب دیدند. در این سال (۱۹۰۳) فرناند رنو، شروع به دایر کردن شبکه فروش محصولات رنو و تاسیس شرکت تجاری در خارج از فرانسه، در کشورهای انگلستان، بلژیک، ایتالیا، آلمان و اسپانیا نمود.
در سال ۱۹۰۵ این شرکت، سفارشی برای ساخت ۲۵۰ دستگاه تاکسی دریافت کرد، که این قرارداد، در عمل، رنو را از یک کارگاه، به یک کارخانه تولید انبوه و سازنده شماره یک فرانسه تبدیل نمود. در سال ۱۹۰۷ در حدود نیمی از تاکسی‌های شهر لندن، رنو بودند. در سال ۱۹۱۹ لوئی رنو در صنایع اتومبیل اروپا بطور جداگانه در میان رقیبان آمریکایی رخنه کرد و با آنها به رقابت پرداخت.
در طول جنگ جهانی اول، رنو نقش مهمی را ایفا می‌کرد، که دو واقعه آن روزها، قابل توجه بودند: نخست واقعه
تاکسی‌های وارنه؛ که به ۵۰۰ دستگاه تاکسی رنو اشاره دارد، که در خلال جنگ جهانی اول، برای حمل سربازان در پاریس استفاده شدند. دوم تانک سبکی که در سال ۱۹۱۷ طراحی شد و نقش کلیدی در پیروزی متفقین ایفا نمود.
در پایان جنگ رنو با کارخانه‌هایی در بلژیک، انگلستان و اسپانیا، کماکان، تولیدکننده اصلی خودرو در فرانسه محسوب می‌شد. در سال ۱۹۴۰ پس از آنکه فرانسه به اشغال آلمان درآمد، لوئی رنو از ساختن تانک برای آلمان نازی سر باز زد و آلمان‌ها کنترل کارخانه را در دست گرفته و شروع به ساخت کامیون‌های بارکش نمودند.
در آن زمان دولت موقت جمهوری فرانسه، لوئی رنو را، متهم به همکاری با آلمان‌ها کردند و بعد از آزادسازی ویشی فرانسه در سال ۱۹۴۴ وی را دستگیر نمودند و در زندان فرزنه، محبوس کردند. وی در اوضاع آشفته آن روزها، در سال ۱۹۴۵ در حالی که منتظر محاکمه خود بود، در زندان درگذشت.
در اول ژانویه ۱۹۴۵ در پی حکم ژنرال دوگل، بر اساس اتهامی اثبات نشده، کمپانی از لوئی رنو سلب امتیاز گردید و کارخانه رنو، ملی اعلام شد. این شرکت، برای ۵۰ سال بعدی، تحت کنترل دولت باقی ماند. فلسفه اصلی تغییر نیافت و ابداعات متعددی همچنین در دنیای مسابقات نیز عرضه شد.
این شرکت در سال ۱۹۹۰ کارخانجات ماک را خریداری کرد و در حال حاضر نیز مالک آن می‌باشد. رنو در سال ۱۹۹۹ معادل، ۴۵٪ درصد از سهام نیسان را خرید و ۱۵٪ درصد سهام خود را به نیسان داد. در همین سال سامسونگ نیز به رنو پیوست و با مشارکت دو شرکت رنو سامسونگ موتورز راه‌اندازی شد.
در سال ۲۰۰۰ قراردادی بین ولوو و رنو امضا شد که با واگذاری ۲۰٪ درصد سهام ولوو به این شرکت، رنو حضور فعالی در ساخت کامیون پیدا کرد. در سال ۲۰۰۱ ساخت دوچرخه‌های کوهستانی و خیابانی را آغاز کرد و مشارکت رنو و نیسان سبب شد که نیسان به سود دهی بیشتری برسد.
رنو در سال ۲۰۰۵ با رانندگی فرناندو آلونسو به قهرمانی مسابقات فرمول یک دست یافت و در سال ۲۰۰۹ شروع به طراحی و ساخت خودروهای الکتریکی کرد. رنو با مشارکت فرانس تلکوم اولین تولیدکننده اتومبیل «آدیس لاین» با سیستم ماهواره‌ای بوده و مدل «ول ساتیس» رنو به عنوان بی‌صداترین اتومبیل جهان شناخته شده‌است. دفتر مرکزی رنو در بیلانکورت واقع شده و بیش از ۱۲۴ هزار نفر در ۱۱۸ کشور دنیا برای رنو کار می‌کنند.
سهام‌داران
در فهرست زیر سهام‌داران عمده شرکت رنو، در انتهای سال مالی ۲۰۱۱ با ذکر درصد مالکیت هر یک، درج شده‌است.
سهام‌دار
درصد مالکیت
دولت فرانسه
۱۵٫۰۱٪ درصد
نیسان
۱۵٪ درصد
دایملر آ گ
۳٫۱۰٪ درصد
کارکنان
۳٫۰۶٪ درصد
شناور
۶۲٫۴۶٪ درصد
مدل‌های تولید شده
سال‌هایتولید
مدل
توضیحات
تصویر
خودروهای سوپرمینی
۱۹۴۶–۱۹۶۱
رنو ۴سی‌وی
این مدل در زمان تولید و عرضه بعلت شباهتی که به فولکس قورباغه‌ای داشت، باعث شد که گروهی به اشتباه آنرا کپی شده از این خودروی آلمانی فرض نمایند، که در واقع اینگونه نبود. شرکت رنو در دهه‌های ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰ شمار ۱٫۵ میلیون دستگاه از این مدل خودرو را تولید و به‌فروش رساند.
100px
۱۹۶۱–۱۹۶۲
رنو ۳
نسخه اولیه از مدل رنو ۴ محسوب می‌شود.
100px
۱۹۶۱–۱۹۹۲
رنو ۴
این مدل اولین خودروی ۵-درب شرکت رنو بود، که در اقشار مختلف، طرفدار داشت و تا سالهای ابتدایی از دهه ۱۹۹۰ همچنان به شکل انبوه تولید می‌شد. رنو از این مدل بیش از ۸ میلیون دستگاه به فروش رساند.
100px
۱۹۷۲–۱۹۹۶
رنو ۵
یکی از انقلابی‌ترین مدل‌های رنو در زمان خود محسوب می‌شد، که در طراحی آن، توجه اصلی به هزینه پایین تولید و ابعاد کوچکتر خودرو معطوف بود. گنجایش موتورهای این مدل از ۸۵۰ سی‌سی تا ۱۸۰۰ سی‌سی بود.
105x105px
۱۹۸۰–۱۹۸۶
رنو ۵ توربو
خودروی چهار سیلندر موتور وسط بود، که موتور آن به توربو شارژر مجهز شده بود. ظرفیت موتور با حجم ۱۳۹۷ سی‌سی ساخته شده بود، که توان خروجی آن بالغ بر ۱۶۰ اسب بخار و حداکثر گشتاور نیرو به ۲۱۰ نیوتن بر متر، رسیده بود.
100px
۱۹۷۴–۱۹۸۳
رنو ۷
خودروی ۴-درب و در کلاس لیفت بک، سدان بود، که بر پایه پلتفرم رنو ۵ طراحی و تنها در کشور اسپانیا تولید گردید.
100px
۱۹۹۰–۱۹۹۸
رنو کلیو
در اواسط سال ۱۹۹۰ تولید و عرضه شد. در ساخت این مدل نیز از پلتفرم رنو ۵ الهام گرفته شد، که دو بار در سالهای ۱۹۹۴ و ۱۹۹۶ نیز تغییراتی در طراحی آن ایجاد گردید.
100px
۱۹۹۳–۲۰۰۷
رنو توئینگو
اتومبیلی با شتاب بالا در جاده‌ها محسوب می‌شد. در سال ۱۹۹۸ تغییرات جزئی در بدنه و ظاهر آن ایجاد شد و در سال ۲۰۰۳ تغییرات زیادی در این مدل داده شد، که برای نمونه می‌توان به بهبود سیستم ترمز، تغییر حجم و طراحی موتور، با ظرفیت ۱٫۲ لیتر و ۱۶ سوپاپ، همچنین افزودن سیستم ناوبری اشاره کرد.
100px
۱۹۹۸–۲۰۰۵
رنو کلیو دو
نسل دوم از رنو کلیو؛ که با دو تغییر نسبت به نسل اول این مدل، عرضه شد. در سال ۲۰۰۱ مدل چراغ‌های عقب و جلوی این مدل تغییر پیدا کرد. در سال ۲۰۰۳ موتوری جدید با حجم ۲ لیتر با آرایش ۱۶ سوپاپ، با توان خروجی ۱۷۹ اسب بخار نیز جایگزین موتور قبلی شد.
100px100px
۲۰۰۵-اکنون
رنو کلیو سه
نسل سوم رنو کلیو با موتوری شش سیلندر و توان ۲۰۱ اسب بخار می‌باشد، که اولین مرحله توسعه آن در سال ۲۰۰۹ انجام شد.
100px
۲۰۰۷-اکنون
رنو توئینگو دو
نسل دوم از مدل رنو توئینگو می‌باشد، که در کلاس هاچ‌بک ۳-درب، طراحی شده‌است.
100px
خودروی کامپکت
۱۹۳۷–۱۹۵۵
رنو جاواکواترو
نخستین بار در نمایشگاه اتومبیل ۱۹۳۷ پاریس، از این مدل رونمایی شد. در ابتدا به‌طور عمده توسط اداره پست فرانسه مورد استفاده قرار گرفت. در سال ۱۹۳۹ نسخه ۲-درب و سدان ۴-درب آن نیز به بازار عرضه شد.
100px
۱۹۵۶–۱۹۶۸
رنو دوفین
به عنوان یک سدان چهار درب با موتور عقب ساخته شد.
100px
۱۹۶۸–۱۹۸۰
رنو ۶
در والادولید، اسپانیا، همچنین کشورهای کلمبیا و آرژانتین تولید و عرضه شده‌است. طراحی آن خودروهای موتور وسط-محور جلو بوده‌است.
100px
۱۹۷۶–۱۹۸۲
رنو ۱۴
فرانسه و بلژیک تولید شده، این خودرو در کلاس خودروی کامپکت لیفت بک قرار گرفته‌است.
100px
۱۹۸۱–۱۹۸۸
رنو ۹ و ۱۱
مدل‌های خواهر رنو ۹ و رنو ۱۱، هر دو مدل در کلاس دیفرانسیل جلو هستند، که نوع رنو۹ سدان ۴-درب و رنو۱۱ هاچ‌بک ۳ و ۵-درب ساخته شد. این مدل به جهت مصرف بنزین پائین، در طول زمان تولید خود در تمامی کشورهای غرب اروپا بطور گسترده بفروش رسید. در پاییز ۱۹۸۸ تولید این مدل متوقف شد.
100px100px
۱۹۸۸–۱۹۹۷
رنو ۱۹
این مدل یکی از با کیفیت‌ترین خودروهای رنو می‌باشد و نخست بعنوان یک خودروی هاچ‌بک به بازارهای خودرو عرضه گردید، سپس در تابستان ۱۹۸۹ مدل سدان آن نیز ساخته شد. در سال ۱۹۹۱ توسط شرکت کارمان توسعه پیدا کرد.
100px
۱۹۹۵–۲۰۰۳
رنو مگان
این مدل در ابتدا در کلاس کلاسیک سالن ساخته شد و تا سال ۱۹۹۹ مدل کوپه و کوپه کروکی آن نیز وارد بازار گردید. تا سال ۲۰۰۳ مدل‌های سدان و استیشن واگن آن نیز ساخته شد.
100px
۲۰۰۲–۲۰۰۹
رنو مگان دو
نسل دوم از مدل رنو مگان است، که با تمرکز بر افزایش ایمنی خودرو، توسعه یافته است. این مدل در تست تصادفات، دارای گواهی یورو ان‌سی‌ای‌پی می‌باشد.
100px
۲۰۰۸–۲۰۱۶
رنو مگان سه
نسخه سوم از مدل رنو مگان است که نخستین بار در نوامبر ۲۰۰۸ به بازار عرضه شد. تولید مدل کوپه ۳-درب آن نیز از ژانویه ۲۰۰۹ آغاز گردید.
100px
۲۰۱۶-اکنون
رنو مگان چهار
نسل چهارم از مدل رنو مگان است، که خودرویی کوچک در کلاس اتومبیل‌هایی چون فورد فوکوس ،پژو ۳۰۸ و فولکس واگن گلف می‌باشد.
100px
خودروهای خانواده
۱۹۶۲–۱۹۷۳
رنو ۸
سدان ۴-درب با کشیدگی طراحی در عقب و موتوری ۴ سیلندر می‌باشد.
100px
۱۹۶۹–۱۹۸۰
رنو ۱۲
اولین خودروی سایز متوسط رنو بود، که در اواسط سال ۱۹۶۹ وارد بازار شد. این خودرو در کشور رومانی، تحت نام داچیا ۱۳۰۰/۱۴۰۰ و تحت لیسانس شرکت رنو، تولید می‌شد. گرچه تولید این مدل از رنو در سال ۱۹۸۰ متوقف شد ولی تنها در رومانی، تا سال ۲۰۰۶ تولید آن ادامه داشت. از مدل رنو ۱۲ شمار ۴٫۲ میلیون دستگاه به‌فروش رسید.
100px
۱۹۷۸–۱۹۸۶
رنو ۱۸
خودرویی سدان بود، که از سال ۱۹۷۹ مدل استیشن واگن آن نیز وارد بازار شد. در کل ۵ موتور برای این مدل ساخته شد، که عبارتند از: ۱٫۴ لیتر، ۱٫۷ لیتر، ۱٫۶ لیتر توربو، ۲٫۲ لیتر و ۲٫۱ لیتر توربو دیزل.
100px
۱۹۸۶–۱۹۹۴
رنو ۲۱
در دو نوع ۲٫۱ لیتر دیزلی و ۲ لیتر توربو و در کلاس‌های سدان، واگن و هاچ‌بک ساخته شد.
100px
۱۹۹۴–۲۰۰۱
رنو لاگونا
نخستین بار در کلاس هاچ‌بک وارد بازار شد. از سال ۱۹۹۵ توسعه آن آغاز شد و در نتیجه چندین بار توسعه، در کلاس‌ها و موتورهایی با گنجایش مختلف ساخته شد. در اوایل ۲۰۰۱ که تولید آن توسط رنو متوقف شد، بیش از ۱٫۵ میلیون دستگاه رنو لاگونا توسط این شرکت فرانسوی بفروش رسیده بود.
100px
۲۰۰۱–۲۰۰۷
رنو لاگونا دو
در کلاس‌های هاچ‌بک و استیشن واگن در دهه ۲۰۰۰ عرضه گردید.
100px
۲۰۰۷–تاکنون
رنو لاگونا سه
نسل سوم از رنو لاگونا است، که از سال ۲۰۰۷ با مشارکت شرکت‌های نیسان و رنو تولید و عرضه می‌شود.
100px
۲۰۰۹–تاکنون
رنو فلیوینس
بر پایه مدل رنو مگان طراحی و ساخته شده است و نخستین بار در سال ۲۰۰۹ در نمایشگاه بین‌المللی خودروی فرانکفورت از آن رونمایی شد.
100px
خودروی شرکتی
۱۹۵۱–۱۹۶۰
رنو فرگیت
نخستین بار در سال ۱۹۵۰ در نمایشگاه اتومبیل پاریس رونمایی شد.
100px
۱۹۶۵–۱۹۸۰
رنو ۱۶
نخستین خودروی متوسط شرکت رنو بود، که در کلاس هاچ‌بک طراحی و ساخته شد و در سال ۱۹۶۵ وارد بازار گردید. این مدل به‌عنوان خودروی سال ۱۹۶۶ اروپا انتخاب شد.
100px
۱۹۷۵–۱۹۸۴
رنو ۳۰
نخستین خودروی ۶ سیلندر ساخته شده توسط رنو، در دوران پس از جنگ جهانی دوم بود. این مدل بطور مشترک با شرکت‌های پژو و ولوو توسعه یافت و مدل ۴ سیلندر آن، در سال ۱۹۷۸ عرضه شد.
100px
۱۹۷۵–۱۹۸۴
رنو ۲۰
100px
۱۹۸۴–۱۹۹۲
رنو ۲۵
100px
۱۹۹۲–۲۰۰۰
رنو سفقان
100px
۲۰۰۲–۲۰۰۹
رنو ول ساتیس
100px
۲۰۱۰-اکنون
رنو لتیتیود
بر پایه رنو سامسونگ اس‌ام۵.
100px
خودروهای اسپورت کوپه
۱۹۵۸–۱۹۶۸
رنو کاراول
طراحی این مدل، بر پایه رنو دوفین می‌باشد.
100px
۱۹۷۱–۱۹۷۹
رنو ۱۵
خودروی کوپه با پیشرانه ۹۰ اسب بخار و موتوری ۴ سیلندر، با ظرفیت ۱۲۸۹ سی‌سی بود، که در طول دهه ۱۹۷۰ عرضه گردید. حداکثر سرعت رنو ۱۵ بالغ بر ۱۵۰ کیلومتر بر ساعت برآورد شده است.
100px
۱۹۷۱–۱۹۷۹
رنو ۱۷
این مدل، شباهت بسیاری با مشخصات رنو ۱۵ دارد و تفاوت آنها در گنجایش موتور این دو مدل می‌باشد. ظرفیت موتور رنو ۱۷ معادل ۱۵۶۵ سی‌سی و حداکثر سرعت آن ۱۷۰ کیلومتر بر ساعت بده است.
100px
۱۹۸۰–۱۹۸۶
رنو فیوگو
بر پایه طراحی رنو ۱۵، رنو ۱۷ و رنو ۱۸ ساخته شده است.
100px
۱۹۹۵–۱۹۹۹
رنو اسپورت اسپایدر
خودروی رودستر ۲-درب است که در دهه ۱۹۹۰ توسط رنو تولید شد.
100px
۲۰۰۱–۲۰۰۳
رنو اوانتایم
کوپه ون منحصر بفردی بود، که در سال ۲۰۰۱ تولید شد ولی بعلت تعطیلی کارخانه شرکت تولیدکننده، یعنی ماترا، در سال ۲۰۰۳ پس از تولید ۸٫۵۰۰ دستگاه، خط تولید آن متوقف شد.
100px
۲۰۰۸–تاکنون
رنو لاگونا کوپه
نسل سوم از رنو لاگونا است، که در کلاس کوپه تولید شده‌است.
100px
۲۰۰۹–تاکنون
رنو مگان کوپه
نسل سوم از رنو مگان است، که در دو کلاس کوپه و اسپورت تولید شده‌است.
100px100px
خودروهای اس‌یووی
۲۰۰۸–تاکنون
رنو کولئوس
طراحی این مدل، بطور مشترک توسط شرکت‌های رنو و رنو سامسونگ موتورز انجام شده‌است.
100px
خودروهای وانت
۱۹۵۰–۱۹۵۷
رنو کالریل
100px
۱۹۸۴–۱۹۹۱
رنو اسپیس
طراحی این مدل توسط ماترا انجام شده است، که در فاصله سالهای ۱۹۸۴ تا ۱۹۹۱ توسط رنو تولید و عرضه می‌شد.
100px
۱۹۹۱–۱۹۹۶
رنو اسپیس دو
مدل توسعه یافته از رنو اسپیس و نسل دوم این مدل است، که طراحی موتور آن بر پایه رنو ۲۵ انجام شده است.
100px
۱۹۹۶–۲۰۰۳
رنو سینیک
بر پایه مدل رنو مگان طراحی و تولید می‌شد.
100px
۱۹۹۶–۲۰۰۲
رنو اسپیس سه
نسل سوم از مدل رنو اسپیس بود که توسط شرکت ماترا توسعه پیدا کرد.
100px
۲۰۰۰–تاکنون
رنو اسپیس چهار
نسل چهارم از خودروی رنو اسپیس است، که توسط شرکت ماترا توسعه پیدا کرد.
100px
۲۰۰۳–۲۰۰۹
رنو سینیک دو
نسل دوم از رنو سینیک است، که مدل کوچک از خودروی رنو مگان نسل دوم نیز می‌باشد.
100px
۲۰۰۴–۲۰۱۲
رنو مودس
بر پایه مدل‌های رنو توینگو و کلیو.
100px
۲۰۰۹–تاکنون
رنو سینیک سه
بر پایه مدل رنو وگان نسل سوم.
100px
خودروهای استیشن
۱۹۶۵–۱۹۹۲
رنو اف۴
بر روی پلتفرم مدل رنو ۴.
100px
۱۹۸۵–۱۹۹۸
رنو رپید
بر پایه مدل نسل دوم رنو ۵.
100px
۱۹۹۸–۲۰۰۷
رنو کانگو
طراحی توسط سیتروئن.
100px
۲۰۰۸-اکنون
رنو کانگو دو
نسل دوم از رنو کانگو.
100px
خودروهای ون
۱۹۸۱–۱۹۹۸
رنو مستر یک
100px
۱۹۸۱–۲۰۰۱
رنو ترافیک یک
100px
۱۹۹۸–۲۰۱۰
رنو مستر دو
بر پایه نیسان اینتراستار.
100px
۲۰۰۱-اکنون
رنو ترافیک
بر پایه خودروی اوپل ویوارو.
100px
۲۰۱۰-اکنون
رنو مستر سه
100px
رنو در ایران
اسناد تاسیس رنو پارس به تاریخ ۱۶ مارس ۲۰۰۴ توسط رئیس هیئت مدیره و مدیرعامل رنو، رئیس هیئت مدیره و مدیرعامل سازمان گسترش و نوسازی صنایع ایران، مدیرعامل‌های وقت شرکت‌های پارس خودرو، ایران خودرو و سایپا به امضاء رسید. از این تاریخ، فعالیت رنو پارس بعنوان یک شرکت مشارکتی، که مسئولیت هماهنگی و همکاری میان رنو و صنعت خودروسازی ایران را به عهده دارد، آغاز گردید.
تا سال ۲۰۱۸ مدل‌های زیر از رنو در ایران یا مونتاژ می‌شوند یا مونتاژ می‌شده‌اند یا به ایران وارده شده‌اند:
رنو ۴ توقف تولید
رنو ۵ توقف تولید
رنو ۲۱ توقف تولید
رنو تندر ۹۰
رنو ساندرو
رنو داستر
رنو سیمبل
رنو مگان
رنو لاگونا کوپه
رنو لتیتیود
رنو سفقان
رنو اسکالا
رنو فلوئنس
رنو کپچر
رنو تلیسمان
رنو کولئوس
رنو ترافیک
برخی خودروهایی که با برند رنو در ایران موجود می‌باشند، در قالب سی‌کی‌دی توسط شرکت رنو به کارخانجات سه شرکت ایران خودرو، سایپا و پارس خودرو تحویل داده می‌شود و فرایند مونتاژ آنها تحت نظارت رنو پارس انجام می‌گیرد. برخی دیگر از مدل‌های رنو نیز بصورت سی بی‌یو از طریق نمایندگی رسمی این شرکت در ایران، یعنی شرکت نگین خودرو به بازار عرضه می‌شود.
محصولات شرکت رنو تراکس نیز که از شرکت‌های تابعه اسبق رنو می‌باشد و شامل کامیون و اتوبوس است، توسط شرکت رنو تراکس ایران و شرکت شهاب خودرو، در ایران مونتاژ می‌شوند.
نیسان
کارلوس غصن
لوئی رنو
رنو تراکس
رنو کاجار
رنو کلیو رنو اسپورت
رنو مگان رنو اسپورت
رنو اسپرت