سید علی‌اکبر فال اسیری

سید علی اکبر فال اسیری(۱۲۵۶–۱۳۲۰قمری) از عالمان و سیاستمداران ایرانی عصر قاجار است.
زندگی و تحصیلات
سید علی اکبر فال اسیری در سال ۱۲۵۶ در روستای اسیر از توابع استان فارس متولد شد، و با پرورش در خانواده‌ای از سلسله سادات و تحت آموزش شیخ محمد اسیری رشد و پرورش یافت و دروس مقدماتی وقسمتی از دروس تکمیلی و عالی را نزد او در حوزه بزرگ اسیر در مسجد جامع اسیر فراگرفت.
استادش به او پیشنهاد رفتن به شیراز -که در آن زمان دارالعلم نامیده می‌شد- کرد که حوزه‌های علمیه آنجا با وجود مراجع و فقعهای بسیار از جمله مراکز مهم علمی تشیع به‌شمار می‌رفت. وی در چهارده سالگی راهی شیراز شده و در محضر درس مهدی کجوری، متوفی به سال ۱۲۹۳، حاضر شد.
آقابزرگ تهرانی در کتاب طبقات اعلام شیعه جلد چهارم می‌نویسد:
آثار
نسخه دست‌نویس کتاب المیراث ایشان، در حال حاضر، در کتابخانه سید عبدالله خویی در نجف نگهداری می‌شود. وی مشاور و داماد میرزا محمد حسن شیرازی صاحب فتوای معروف تحریم تنباکو و مرجع بزرگ شیعه می‌باشد.
خویشاوند میرزای شیرازی
او داماد میرزای شیرازی است که در نامه‌های خود از وی تمجید می‌کرد. وی در شیراز فتوا می‌داده ورساله عملیه‌اش در حال حاضر در کتابخانه شهید آیت‌الله دستغیب شیراز است از جمله دارای مسایلی در مورد تعیین قبله، مصارف زکات، حق فقرا و مساکین، و توضیحاتی در باره اصول دین دارد که می‌گویند قبلا به آن پرداخته نشده است.
در نهضت تنباکو
فال اسیری یک بار به اصفهان وبار دیگر به عراق تبعید می‌شود و در جریان قیام تنباکو در میان معترضان است. روزی در مسجد وکیل بر بالای منبر حاضر شده و اعلام می‌کند:
و شمشیری از زیر عبا بیرون آورده اعلام می‌کند، که:
فال اسیری و حافظ
می‌گویند علی‌اکبر فال اسیری شب‌ها به محلی در نزدیکی آرامگاه حافظ می‌رفت، ولی سه‌بار بقعه آرامگاه حافظ را ویران کرد. از جمله، در چهارشنبه ۲۰ جمادی‌الاول ۱۳۱۷ که حکومت وقت قصد ساختن مقبره حافظ را داشت، حاج سید علی اکبر بر روی منبر رفته فریاد زد:
پس از درگذشتش در سال ۱۳۲۰قمری (حدود ۱۲۸۰شمسی) خورشیدی فال اسیری در کوچه جنب آرامگاه حافظ در مقبره خانوادگی خود،دفن شد.
در سال ۱۲۸۰ شمسی (۱۹۰۱ میلادی) مقبره حافظ که پیشتر توسط علی اکبر فال اسیری ویران شده بود توسط حاکم فارس، شاهزاده ملک منصور میرزا ملقب به شعاع السلطنه بازسازی شد. به دستور او علی اکبر مزین الدوله نقاش باشی چارچوبی آهنین بر فراز آرامگاه حافظ ساخت و کتیبه‌ای بر آن قرار داد.
در سال ۱۳۱۵ شمسی (۱۹۳۶ میلادی) این چارچوب آهنین جای خود را به بنای کنونی داد.
پس از کریم خان زند در سال ۱۲۷۳ ه.ق. طهماسب میرزا (مویدالدوله) حکمران فارس، آرامگاه حافظ را بار دیگر تعمیر و مرمت کرد و در سال ۱۲۹۵ ه.ق. ۱۸۷۸ م. معتمدالدوله فرهاد میرزا فرمانروای فارس در گرداگرد مقبره حافظ، معجری چوبی ساخت. پس از آن در سال ۱۳۱۷ ه. ق (اردشیر) زردشتی یزدی، بار دیگر بارگاه حافظ را مرمت کرد و بر فراز آرامگاهش، معجری بنا کرد اما علی اکبر فال اسیری به دلیل زردشتی بودن اردشیر، بنای مرمت شده را ویران ساخت.
فخر الدین فال اسیری در سیمای یک مجاهد» نوشته است: از افراد مسن و مورد اعتماد شنیدم که در زمان مجتهد بزرگ فال اسیری عده‌ای از گبرها بر این عزم بودند که حافظ را منسوب به خود و آئینشان نمایند و بدین منظور اقدام به ساختمان مقبره او نمودند. قسمتی از آن را ساخته بودند که خبر به ایشان رسید بلافاصله دستور داد خراب کردند آنگاه در یکی از روزها که برای فاتحه به کنار قبر حافظ رفته بودند به او خطاب کرده و گفتند: ای حافظ من حق بزرگی برتو دارم می‌خواستند تو را متهم به گبر بودن نمایند و من آبروی تو را حفظ نمودم.
البته همانگونه که بعضی از نادانان یا مغرضان هر مسئله‌ای را که به دستور روحانیین انجام پذیرد به صورت دیگری منعکس می‌کنند و از آن سوء استفاده تبلیغاتی می‌نمایند و افراد ساده لوح را به اشتباه می‌اندازند در این مورد نیز شایعه پردازیهای بی‌اساس شده‌است و برخی قلم به دستان نیز در کتابهایشان این داستان را به صورت کاملا تحریف شده نقل کرده‌اند.
درگذشت
فال اسیری پس از درگذشتش در سال ۱۳۲۰قمری (حدود ۱۲۸۰شمسی) خورشیدی در کوچه جنب آرامگاه حافظ در مقبره خانوادگی خود،به‌خاک سپرده شد.