پهن‌باند

اصطلاح باند پهن (Broadband) در مقابل اصطلاح باند پایه (Baseband) قرار دارد و تفاوت اصلی در این است که در Broadband سیگنال ارسالی مدوله شده و ارسال میگردد ولی در Baseband سیگنال ارسالی بدون عملیات مدولاسیون بر روی رسانه انتقال قرار میگیرد. بنابراین در Broadband میتوان چندین سیگنال مختلف را بطور هم زمان بر روی رسانه انتقال ارسال کرد ولی در Baseband در هر زمان فقط یک سگنال قابلیت ارسال دارد. برای مثال شبکه اترنت به صورت Baseband و ADSL به صورت Broadband کار میکند. باید توجه داشت که Bandwidth در سیستم‌های Baseband محدود نشده است ولیکن در سیستم‌های Broadband هر یک از سیکنالهای مدوله شده دارای پهنای باند مشخصی هستند.
اصطلاح پهن‌باند (Broadband) اشاره به سیگنال مخابراتی یا وسایل با پهنای باند زیاد دارد.
قبل از اختراع پهن‌باند خانگی، اینترنت dial-up تنها وسیله دانلود موسیقی، فیلم و چک کردن پست الکترونیک بود. ۱۰ تا ۳۰ دقیقه دانلود یک آهنگ با حجم متوسط ۳٫۵ مگابایت و بین ۲۸ ساعت دانلود یک فیلم با حجم ۷۰۰ مگابایت به طول می‌انجامید.
اینترنت dial-up به شدت از خط تلفن خانگی استفاده می‌کرد و خانه‌ها می‌بایستی تصمیم می‌گرفتند که آیا پرداخت بهای آن برای یک ثانیه، ارزشش را دارد یا خیر.
مودم کابلی اولین انتخاب دردسترس پهن‌باند بود اما به دلیل کمبود کابل اینترنت در ابتدای سال ۱۹۹۷ برای مشترکان، پهن‌باند تا ۲۰۰۱ متوقف شد. اینترنت پهن‌باند سرعت دانلود مصارف خانگی را تا ۱۰ برابر نسبت به dial-up افزایش داد. مشابه بسیاری از تکنولوژی‌های جدید، بیشتر کاربران قادر به پرداخت هزینه‌های اینترنت سریع نبودند. موانع پرداخت یک فاکتور طولانی مدت نبود. در ۲۰۰۴ نیمی از خانواده‌های آمریکایی اینترنت پهن‌باند را مقرون بصرفه می‌دانستند. از زمان ساختش پهن‌باند به صورت مداوم قویتر و سرعت دسترس‌پذیری آن سریعتر و سریعتر شد.
معانی متفاوتی برای broad در محتوا و زمان‌های مختلف بیان شده‌است. اصالت ریشه آن در فیزیک است. صوت و سیستم‌های رادیویی مهندسی اولین موقعیت‌هایی بود که از معانی مشابه پهن باند استفاده کردند. اگرچه این واژه طی دهه ۱۹۹۰ محبوب و به عنوان یک اصطلاح بازاریابی برای دسترسی به اینترنت مطرح شد.
در مخابرات
پهن‌باند اشاره به یک ارتباط با پهنای باند حداقل ۲۵۶ کیلوبیت در هر ثانیه دارد. هر کانال، ۶ مگاهرتز پهنا دارد و از یک رنج فرکانسی وسیع برای دریافت بدون دردسر داده بین شبکه استفاده می‌کند. در مخابرات، یک سیگنال پهن‌باند متدی است برای انتقال یک رنج از فرکانس‌ها. پهن‌باند یک اصلاح وابسته‌است که جهت فهم آن بایستی به محتوای آن مراجعه کرد. پهنای باند وسیعتر یک کانال یعنی قدرت بیشتر ظرفیت انتقال داده در کانال با کیفیت مشابه.
برای مثال رادیو، یک سیگنال بسیار باریک، کد مورس؛ یک باند پهن‌تر، مکالمات؛ یک باند کمی پهن‌تر، موسیقی؛ بدون از دست دادن فرکانس‌های صوتی مورد نیاز برای تولید صدای واقعی را حمل می‌کند. این پهنای باند معمولا به کانال‌های فرکانسی متفاوتی با استفاده از تکنیک‌های passband که اجازه می‌دهد فرکانس‌ها تسهیم شوند به جای ارسال یک سیگنال با کیفیت زیاد تقسیم می‌شوند.
در آنتن‌های تلویزیون ممکن است است از اشتراک پهن باند استفاده شود چرا که قابلیت دریافت رنج وسیعی از کانال‌ها را داراست. در یک سیگنال فرکانسی یا آنتن Lo-VHF که باند باریکی دارد فقط ۱ تا ۵ کانال را می‌تواند دریافت کند.
در ارتباطات مودم 56k داده‌ها با سرعت ۵۶ کیلوبیت در هر ثانیه بروی باند ۴ کیلوهرتزی خط تلفن انتقال می‌یابد. در نسخه‌های مختلف سرویس DSL که پهن‌باند است کانال‌های دیجیتال با فرکانس‌های بالایی داده‌ها را از میان کانال انتقال می‌دهند. این کانال فرکانس بالاتری نسبت به کانال صدای baseband دارد، در نتیجه می‌تواند سرویس‌های قدیمی تلفن را در یک سیگنال زوج سیم در آن واحد انتقال داد.
دراواخر دهه 1980 B-ISND ازاین لغت برای اشاره به اصطلاح حوزه bit rate به صورت مستقل از جزییات فیزیکی استفاده شد.
در شبکه‌های کامپیوتری
بسیاری از شبکه‌های کامپیوتری از یک سرمشق ساده برای انتقال یک نوع از سیگنال با استفاده از رسانه با پهنای باند baseband استفاده می‌کنند. بیشتر نسخه‌های محبوب خانواده اترنت بر اساس 10BASE5 دهه ۱۹۸۰ نشان داده می‌شوند.شبکه‌هایی که از مودم برای زیرساخت‌های تلویزیونی استفاده می‌کنند (تلویزیون کابلی Cable TV) شبکه broadband نامیده می‌شوند چرا که در آن user‌های مختلف داده‌های مختلفی را از روی یک رسانه منتقل می‌کنند (یعنی در broadband میتوان از روی یک کابل چندین موج انتقال داد) بر خلاف تلویزیون‌های سنتی.
سیستم‌های پهن‌باند معمولا از فرکانس‌های رادیویی متفاوتی برای مدل کردن سیگنال‌های داده بروی هر باند استفاده می‌کند. کل پهنای باند رسانه بزرگتر از پهنای باند هر کانال است.
پهن‌باند 10BROAD36 نوع دیگری از اترنت بود که در ۱۹۸۵ استانداردسازی شد، اما از نظر اقتصادی موفق نبود. استاندارد DOCSIS در ۱۹۹۰ به منظور دسترسی به اینترنت کابلی برای مشتریان تلویزیون‌های خانگی برای مشتریان آماده‌سازی شد.
در ویدئو
پهن‌باند در توزیع ویدئو آنالوگ از قدیم به سیستم‌های تلویزیون کابلی اشاره دارد که کانال‌های اختصاصی بروی یک فرکانس ثابت قرار می‌گیرد. در این محتوا، baseband یک واژه متضاد است که یک کانال آنالوگ ویدئویی اشاره دارد که عموما در شکل مرکب از baseband صدا جداسازی می‌شود.
اگرچه پهن‌باند ویدئویی در جریان محتوای ویدئو اینترنت به وسیله فایل‌های ویدئویی به اندازه کافی کیفیت بالایی دارد که که نیاز به اینترنت پهن باند را افزایش می‌دهد.
پهن‌باند ویدئویی بعضی اوقات برای توصیف IPTV نیز استفاده می‌شود.
دسترسی اینترنت
گروه استاندارد CCITT سرویس پهن‌باند ای را به عنوان کانال کابلی انتقال، که قابلیت پشتیبانی bit rate وسیعی در حد ۱٫۵ تا ۲ مگابیت در هر ثانیه داشت را در ۱۹۸۸ تعریف کرد.
پهن‌باند به یک واژه تجاری مهم در شرکت‌های تلفن و کابل برای فروش گرانتر محصولاتشان، بخصوص اینترنت تبدیل شد.
حتی اگر سیگنال‌های اطلاعاتی با سرعتی نزدیک به سرعت نور هم در رسانه انتقال یابند bite rate مسئله مهمی به عنوان یک نکته بازاریابی که اغلب به عنوان سرعت سریعتر یا بالاتر مطرح می‌شود، نیست. مشتریان معمولا با استفاده از تبلیغاتی در مورد bit rate بیشتر به دام می‌افتند در حالی که واقعا bit rate نقاط پایانی فاکتور کم ارزشی نسبت به دیگر فاکتور هاست.