Sudo

sudo نرم‌افزاری در خط فرمان سیستم‌عامل‌های یونیکس و شبه‌یونیکس است که به کاربرها امکان می‌دهد تا برنامه‌ها را با دسترسی کاربری دیگر —بدون خروج کاربر کنونی از سیستم— اجرا کنند. کاربر هدف معمولا کاربر اصلی سیستم‌عامل یا کاربر ریشه است که البته می‌تواند هر کاربر دیگری نیز باشد. کاربرد معمول این دستور در اجرای برنامه‌ها و فرمان‌هایی است که نیاز به سطح دسترسی کاربر ریشه دارند؛ مانند نصب نرم‌افزار، تغییر در پرونده‌های سیستمی و بیشتر پرونده‌هایی که در زیرشاخه‌های مهم سیستم‌عامل قرار دارند. اجازه دسترسی به فرمان سودو فقط به کاربرانی داده می‌شود که قبلا برای سیستم تعریف شده باشند. این گروه از کاربران «سودوگران» نام دارند و با ویرایش پرونده sudoers در مسیر می‌توان تنظیمات مربوط را ویرایش کرد؛ که البته ویرایش این پرونده خود منوط به داشتن دسترسی کاربر ریشه است. در بیشتر توزیع‌ها اجازه اجرای فرمان سودو به همه کاربران به‌طور پیش‌فرض داده شده‌است. sudo معمولا بصورت پیشفرض در توزیع‌های شبه‌یونیکس وجود دارد اما در توزیع‌های ساده‌گرا مثل آرچ لینوکس ممکن است بصورت پیشفرض وجود نداشته باشد.
پس از اجرای دستور sudo از کاربر رمز عبور خواسته می‌شود که در حالت پیش‌فرض و در هنگام گریز به فضای کاربر ریشه، رمز عبور خود اوست. گرچه می‌توان با ویرایش پرونده sudoers که در مسیر قرار دارد، و با افزودن %sudo ALL=NOPASSWD: ALL از درخواست رمز عبور جلوگیری کرد. با استفاده از پارامتر و درج رمز عبور، سیستم به‌طور مجازی وارد حساب کاربر ریشه می‌شود؛ و همچنین با پارامتر می‌توان وارد حساب یک کاربر دیگر شد (user نام کاربر هدف است) و دستورهایی را که فقط کاربر هدف مجاز به اجرای آن است اجرا کرد یا به زیرپوشه‌های شخصی آن کاربر دست پیدا کرد.
ترکیب کلی
sudo -n -h | -K | -k | -L | -V | -v
توضیح اختیارات:
(از non-interactive): با این گزینه، از کاربر رمز عبور درخواست نمی‌شود. اگر برای اجرای دستورهای بعدی نیاز به وارد کردن رمز عبور باشد، پیغام خطایی از طرف سودو نمایش یافته و از برنامه خارج می‌شود.
(از help): پیغام طرز استفاده از فرمان sudo نمایش یافته و از برنامه خارج می‌شود.
و (از kill): هر دو گزینه اجازه جانشینی امتیازات کاربر را با تغییر زمان ذخیره شده به زمان یونیکس ملغی می‌کنند و برای اجرای دستورهای بعدی، هر عملی که برای کسب امتیاز کاربر نیاز بود باید انجام شود. فرق K- در این است که زمان ذخیره را تماما حذف می‌کند. هر دوی این گزینه‌ها بدون درخواست رمز عبور از کاربر اجرا می‌شوند.
(از list): اختیارات خط Defaults که در پرونده موجود است فهرست می‌شوند.
(از version): شماره نسخه کنونی فرمان سودو را نوشته و از سودو خارج می‌شود. این گزینه اگر بعد از اجرای دستور sudo -i و از طرف کاربر ریشه اجرا شود، پس از نمایش نسخه کنونی سودو، موارد پیش‌فرض فرمان و آدرس‌های شبکه محلی سیستم را نمایش می‌دهد.
(از validate): زمان ذخیره شده برای عدم درخواست رمز عبور به‌روز می‌شود و نیز زمان ابطال رمز عبور ۱۵ دقیقه دیگر تمدید می‌شود که زمان ارتباط فرمان سودو در حالت پیش‌فرض ۵ دقیقه است.
نیز:
sudo -ll -AnS gid -U username uid command
توضیح:
(از list): در حالت معمول، اگر به تنهایی و به صورت sudo -l اجرا شود فهرست تمام فرمان‌هایی را که کاربر می‌تواند (یا نمی‌تواند) اجرا کند نمایش می‌دهد. اگر بعد از l-، دستوری که اجرای آن توسط سودوگران مجاز باشد (مثلا sudo -l apt-get ) نوشته شود، مسیر آن دستور و آرگومان‌های خط فرمان نمایش می‌یابد و در صورت مجاز نبودن اجرای دستور، از خط فرمان سودو خارج می‌شود.
مثال‌ها
برای فهرست کردن پوشه‌هایی که دسترسی کاربر معمولی به آن‌ها غیر مجاز است؛ مثلا:
user@localhost:/$ sudo ls /root
برخی دستورها در محیط اولیه سودو اجرا نمی‌شوند. این دستورها را باید در زیربدنه اجرا کرد:
user@localhost:/$ sudo sh -c "cd /root"
دستور زیر، درخواست کاربر user مبنی بر نصب نرم‌افزار fontforge است:
user@localhost:/$ sudo apt-get install fontforge
دستورهای مشابه
دستور visudo ابزاری برای ویرایش پرونده توسط نرم‌افزار vi (یا هر ویرایشگر دیگری که توسط متغیر محیطی EDITOR مشخص شده باشد) است. اجرای visudo باید از طرف کاربر ریشه باشد:
user@localhost:/$ sudo visudo
همچنین دستورهای kdesudo و gksudo نیز برای استفاده در واسط گرافیکی کاربر به کار می‌روند.
در مایکروسافت ویندوز نیز دستور Run as (administrator/user) اجازه اجرای ابزارهای خاص و برنامه‌ها را با مجوز کاربری دیگر فراهم می‌کند.
su