mainkilora/Persian-Wikipedia-Corpus huggingface dataset:
طاهره صفارزاده

طاهره صفارزاده ، (۲۷ آبان ۱۳۱۵، سیرجان - ۴ آبان ۱۳۸۷، تهران)، شاعر، پژوهشگر و مترجم ایرانی قرآن بود.
وی نخستین کسی است که ترجمه‌ای دوزبانه از قرآن به انگلیسی و فارسی را انجام داد.
زندگی‌نامه
صفارزاده در ۲۷ آبان ۱۳۱۵ در سیرجان استان کرمان زاده شد. وی پس از کسب مدرک لیسانس در رشته زبان و ادبیات انگلیسی، برای ادامه تحصیل به خارج از کشور رفت. در سال ۱۳۷۱ از سوی وزارت فرهنگ و آموزش عالی، عنوان استاد نمونه به وی اعطا شد و در سال ۱۳۸۰ پس از انتشار ترجمه قرآن به انگلیسی و فارسی عنوان «خادم‌القرآن» را کسب کرد.
او در سال ۲۰۰۵، از سوی انجمن نویسندگان آفریقایی و آسیایی در مصر، به‌عنوان برترین زن مسلمان برگزیده شد.
درگذشت
وی پنجم مهرماه سال ۱۳۸۷ به‌علت ضایعه مغزی در بیمارستان ایرانمهر تهران بستری و جراحی شد، حدود ساعت ۹:۳۰ صبح روز ۴ آبان در همان بیمارستان در سن ۷۲ درگذشت. وی در امامزاده صالح تجریش به خاک سپرده شد.
بنا به اظهارات برادرش جلال صفارزاده در همایش علمی و ادبی دکتر طاهره صفارزاده در تاریخ ۱۱ آبان ۱۳۹۴، مزار او در امامزاده صالح، بدون هماهنگی با بازماندگان نبش و خانم دیگری در آن دفن شد. ظاهرا علت این امر عدم پرداخت مبلغ ۸۰ میلیون تومان به تولیت امامزاده صالح جهت خاکسپاری وی در زیرزمین امامزاده بوده‌است.
کتاب‌شناسی
مجموعه شعر
رهگذر مهتاب (۱۳۴۱)
چتر سرخ (به انگلیسی) (۱۳۴۷)
طنین در دلتا (۱۳۴۹)
سد و بازوان (۱۳۵۰)
سفر پنجم (۱۳۵۶)
حرکت و دیروز (۱۳۵۷)
بیعت با بیداری (۱۳۶۶)
مردان منحنی (۱۳۶۶)
دیدار با صبح (۱۳۶۶)
ترجمه‌پژوهی
اصول و مبانی ترجمه: تجزیه و تحلیلی از فن ترجمه ضمن نقد عملی آثار مترجمان (۱۳۵۸)
ترجمه‌های نامفهوم (۱۳۸۴)
ترجمه قرآن
ترجمه مفاهیم بنیادی قرآن مجید (فارسی و انگلیسی) (۱۳۷۹)
ترجمه قرآن حکیم (سه زبانه؛ متن عربی با ترجمه فارسی و انگلیسی) (۱۳۸۰)
ترجمه قرآن حکیم (دو زبانه؛ متن عربی با ترجمه فارسی) (۱۳۸۲)
ترجمه قرآن حکیم (دو زبانه؛ متن عربی با ترجمه انگلیسی) (۱۳۸۵)
درباره صفارزاده
بیدارگری در علم و هنر: شناخت‌نامه طاهره صفارزاده، به کوشش سید علی‌محمد رفیعی، نشر هنر بیداری، تهران (۱۳۸۶)
نبضم را بگیر همهمه بودن دارد، درباره طاهره صفارزاده، نویسندگان: منیژه آرمین و فاطمه ابراهیمی، انتشارات سوره مهر، تهران (۱۳۸۸)
جایزه علمی ادبی طاهره صفارزاده
از سال ۱۳۹۲ مرکز آفرینش‌های ادبی حوزه هنری سازمان تبلیغات اسلامی جایزه‌ای به یاد وی راه اندازی کرده‌است.
کوسه (شاهین‌دژ)

کوسه (kosah)روستایی از دهستان چهاردولی، بخش کشاورز، شهرستان شاهین‌دژ، استان آذربایجان غربی در ۲۹ کیلومتری شرقی شاهین دژ قرار دارد.
جمعیت این روستا در سال ۱۳۸۵، برابر با ۱۱۶ نفر و ۲۹ خانوار بوده‌است
خلج (شاهین‌دژ)

روستایی از دهستان چهاردولی، بخش کشاورز، شهرستان شاهین‌دژ، استان آذربایجان غربی در ۱۸ کیلومتری شمال شاهین دژ قرار دارد.
جمعیت این روستا در سال ۱۳۸۵، برابر با ۵۸ نفر و ۱۴ خانوار بوده‌است
آق‌تپه (شاهین‌دژ)

روستایی از دهستان محمودآباد بخش مرکزی، شهرستان شاهین‌دژ، استان آذربایجان غربی در ۱ کیلومتری غرب شاهین دژ قرار دارد. زبان گفتاری مردم این روستا کردی سورانی میباشد
جمعیت این روستا در سال ۱۳۸۵، برابر با ۸۴۱ نفر و ۱۸۲ خانوار بوده‌است.
پلیس اطلاعات و امنیت عمومی ناجا

نشان رسمی پلیس اطلاعات و امنیت عمومی ناجا
پلیس امنیت یا پلیس اطلاعات و امنیت عمومی با نام مختصر پلیس پاوا ، یک واحد تخصصی پلیس ایران است که وظیفه آن کنترل نظم و امنیت در کشور می‌باشد.
فرماندهان
فرمانده
درجه نظامی
آغاز تصدی
پایان تصدی
سردار حسین اشتری
20px سرتیپ
نامعلوم
۷ خرداد ۱۳۹۳
سردار غلامرضا رضاییان‌فر
20px سرتیپ دوم
۷ خرداد ۱۳۹۳
متصدی
طرح ارتقای امنیت اجتماعی
نیروی انتظامی جمهوری اسلامی ایران
رده:لنگرود

لنگرود
رده:کاربران شیعه

کاربران شیعه
رده:روستاهای استان آذربایجان غربی

روستاهای استان آذربایجان غربی
ختمیت وحی

ختمیت وحی یکی از سرفصل‌های اسلام است. مسلمانان معتقدند الله (خدایی واحد) از طریق وحی با دنیای مادی تماس داشته‌است و باور دارند که به فرد دیگری بعد از محمد وحی نخواهد رسید و محمد «خاتم‌الانبیا» است.
با تکیه بر این موضوع ختم نبوت از دیدگاه مسلمانان بیان می‌شود که هم نبوت تشریعی و هم نبوت تبلیغی را پایان‌یافته می‌دانند.
منشا اعتقاد مسلمانان
قرآن پایان یافتن نبوت را اعلام و محمد، بارها آن را تکرار کرده‌است.
آیات قرآن
خاتم در زبان عربی به معنای وسیله‌ای است که چیز دیگری را پایان می‌بخشد. چنانکه که انگشتری را که با آن نامه را ختم و پایان و مهر می‌کرده‌اند را نیز خاتم می‌نامند.
در گذشته روی در نامه یا ظرف یا خانه‌ای، برای این‌که کسی آن را باز نکند، ماده چسبنده‌ای قرار می‌دادند که به آن خاتم می‌گفتند که گاهی جنس آن از گل چسبنده بوده است. امروز از آن تعبیر به "لاک و مهر" می‌شود. و این‌که یکی از معانی خاتم انگشتر است به این دلیل است که از آن برای مهر کردن نامه استفاده می‌شده است.
در قرآن نیز واژه ختم به معنای پایان بخشیدن و بستن، بکار رفته است .
محسن قرائتی؛ یکی از روحانیون اسلامی، اعتقاد دارد که در قرآن ۳۰ بار عبارت «من قبلک» یعنی پیش از تو آمده اما یک بار هم عبارتی به نام «من بعدک» یعنی پس از تو نمی‌آید.
درآیات دیگری ازقرآن کریم به ختمیت وحی اشاره شده است.
احادیث و روایات
محمد، پیامبر اسلام، می‌گوید:
علی، امام اول شیعیان؛ می‌گوید:
آراء اندیشمندان اسلامی
دکتر علی شریعتی
محمد تقی مصباح یزدی
عرفان اسلامی
بر اساس عرفای مسلمان از جمله ابن عربی و مولوی و سنایی پیامبر اسلام میوه درخت نبوت و آخرین پیامبران است.
خاتم‌النبیین
، ولی‌الله عباسی، درگاه پاسخگویی به مسائل دینی
، سایت بلاغ
، دانشنامه رشد
میرزا صالح شیرازی

میرزا محمد صالح کازرونی از نخستین دانش‌آموختگان ایرانی در اروپا و ناشر روزنامه کاغذ اخبار، نخستین روزنامه در ایران است. وی فرزند حاج باقر کازرونی و متولد کازرون است.
میرزا صالح در ۱۰ جمادی‌الثانی ۱۲۳۰ (۱۹ آوریل ۱۸۱۵) به اتفاق چهار نفر دیگر، به فرمان عباس میرزا نایب‌السلطنه و وزیر او میرزا عیسی قائم‌مقام برای تحصیل از تبریز به انگلستان فرستاده شد. پس از یادگیری زبان‌های انگلیسی و فرانسوی و تاریخ و طبیعیات و آموختن فن چاپ و حکاکی در ۲ شوال ۱۲۳۴ به ایران بازگشت. در این فاصله سفرنامه خود را نوشت. این سفرنامه بعدها به یکی از منابع الهام بخش در شکل‌گیری تجربه‌ای بومی از مدرنیته در ایران تبدیل شد. میرزا صالح در سفرنامه خود اشاره‌ای به آموختن زبان‌های انگلیسی، فرانسوی و لاتین می‌کند. میرزا صالح کازرونی در بازگشت به ایران، دستگاه چاپی را که با خود به ایران‌آورده بود در تبریز به کار انداخت. همچنین روزنامه کاغذ اخبار، نخستین روزنامه ایرانی را با چاپ سنگی و به خط نستعلیق در تهران به چاپ رساند.
میرزاصالح در ضمن یکی از داستانهای سفرنامه خود اشاره می‌کند که بوسیله بعض رجال خیراندیش وارد انجمن فراماسون‌ها شده‌است. او خود در دو جای سفرنامه خود که به خط اوست باین موضوع تصریح کرده‌است؛ او تاریخ پنجشنبه بیستم رجب مطابق سیزدهم ماه مه ۱۲۳۳ هجری قمری می‌نویسد:
«… چون مدتها بود که خواهش دخول مجمع فراموشان را داشته فرصتی دست نمی‌داد تا اینکه مسترپارس، استاد اول فراموشان را دیده که داخل به محفل آنها شده باشم و قرارداد روزی را نمودند که در آنجا روم… روز ۲۰ رجب مطابق ۱۳ می‌به همراه مستر پارس و «دارسی» داخل به فراموشخانه گردیده شام خورده در ساعت یازده مراجعت کردم. زیاده ازین درین باب نگارش آن جایز نیست…
رده:اهالی شهرستان بندر لنگه

اهالی شهرستان بندر لنگه
کوراییم

کوراییم شهری در بخش کوراییم شهرستان نیر استان اردبیل ایران است.
جمعیت
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۸۳۱ نفر (در ۲۳۲ خانوار) بوده است.
خالدآباد

توضیح
خالدآباد شهری است درشمال استان اصفهان در مرکز ایران. این شهر در بخش امامزاده از توابع شهرستان نطنز قرار دارد.
جمعیت خالد آباد در سال ۱۳9۵، برابر با 3023نفر بوده‌است.
وجود قنات‌های کهنسال که قدمت آن‌ها به دوران امامت حسن عسگری بازمی‌گردد و همچنین تپه‌های باستانی مسی و ابوذر که به ثبت ملی رسیده‌اند و بنابر گفته باستان شناسان قدمت آنها بیش از ۶،۰۰۰ سال می‌باشد نشان از قدمت دیرینه این شهر و دیار دارد.
خالدآباد
شغل مردم و محصولات
شغل اغلب مردم این شهر کشاورزی و دامداری است. از مححصولات معروف این شهر کرفس، انار، خیار و سایر محصولات کشاورزی عبارتند از هویج، شلغم، پیاز، زردآلو، گوجه سبز، طالبی، گرمک آقاعلی عباسی، خیار چنبر، کدو، هندوانه، گندم، جو، برنج، بلال، کلزا، خرمالو، سیب گلاب، انجیر، انگور، انواع سبزیجات و گیاهان دارویی. هرچند تجارت نیز در خالدآباد رونق دارد و مغازه‌های بسیاری در این شهر وجود دارد.
شغل اغلب زنان خالدآباد قالی بافی بوده و فرش دستباف شادسر که در بازارهای جهانی شهرت دارد زاییده دستان هنرمند زنان خالدآبادی است.
منبع :وبلاگ جامع خالدآباد
محله‌ها
شهر خالدآباد دارای پنج محله به ترتیب از آغاز ورودی شهر به نام‌های حصارو، توده، قلعه نو و شهرک طالقانی شهرک آقا علی عباس می‌باشند.
آثار باستانی و نقاط دیدنی
آثار باستانی و تاریخی شهر خالدآباد عبارتند از مسجد بیرین با قدمت بیش از ۸۰۰ سال متعلق به دوره ایلخانی، خانه تاریخی آقاگل انصاری متعلق به عهد قاجار، حمام توده و مسجد ورگرموئه متعلق به عهد صفوی، بقعه باباحاجی که به روایتی تنها اثر تاریخی با معماری یزدی در استان اصفهان و متعلق به دوره صفویه می‌باشد، کاروانسرای خالدآباد در مسیر جاده ابریشم با قدمت بیش از ۴۰۰ سال، محوطه‌های باستانی ابوذر و مسی با قدمت بیش از ۶۰۰۰ سال متعلق به دوره مفرغ که بنا به گفته کارشناسان میراث فرهنگی کارگاه‌های تولید مس را در دل خود دارد و این محوطه‌های تاکنون حفاری و کاوش نشده‌اند، قلعه تاریخی کریم آباد متعلق به دوره قاجار، بازارچه قنات، خانه‌های تاریخی صولت، ایرج، امیرسعیدی، خواجه امیری، شریفی، سعیدی، حائری، جعفرزاده و باباخان که شاخصه این خانه‌ها بادگیرها و سردابهای آنهاست. همچنین آستان مقدس امامزادگان آقاعلی عباس و شاهزاده محمد در شهرخالدآباد واقع است که بنابر اسناد موجود در کتب تاریخی من جمله سفرنامه نائینی، این امامزادگان بعد از شهادت در محلی به نام گودریگ خالدآباد مدفون شده‌اند. از قدیم الایام نیز متولیان این امامزادگان از اهالی خالدآباد بوده و در ساختمان قبلی آستان، صحنی به نام چهل دختران وجود داشت.
مشاهیر
ازمشاهیر خالدآباد می‌توان به |حسین خواجه امیری هنرمند موسیقی که بنام ایرج او را می‌شناسند و احسان خواجه امیری (خوانندگان معروف ایران)، امیردریادار مجید عابدی خالدی، فرمانده نیروی دریایی ارتش جمهوری اسلامی ایران در بوشهر و استاد مهدی خالدی نوازنده معروف ایران اشاره کرد. مهدی خالدی موزیسین شهیر نیز خالدآبادی است و جلال خالدی خبر نگار صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران.
رده:معماری اسلامی

معماری اسلامی
آسمان‌آباد

آسمان‌آباد شهری است در استان ایلام در غرب ایران. این شهر در بخش مرکزی شهرستان چرداول قرار دارد
موقعیت
آسمان‌آباد از شمال به دهستان گواور از توابع شهرستان گیلان غرب، از غرب به دهستان چله از توابع شهرستان گیلان غرب از جنوب به شهرستان ایوان غرب و از شرق به شهر سرابله مرز شهرستان چرداول محدود می‌باشد.
فاصله آسمان آباد تا سرابله۱۵kmاست، و فاصله شهر آسمان‌آباد تاایلام ۴۰ کیلومتر است.
با افتتاح تونل قلاجه (تونل اربعین) در اربعین سال ۱۳۹۶ فاصله شهر آسمان آباد تا کرمانشاه ۱۲ کیلومتر (گردنه) نزدیکتر گردید
اقلیم
آب و هوای منطقه معتدل کوهستانی می‌باشد و متوسط بارش باران در سالهای پر باران۶۰۰ میلی‌متر می‌باشد. ارتفاع متوسط شهر از سطح دریا۱۲۰۰ متر است.
اطراف منطقه را کوه‌های قلاجه و پیوان از شمال و شمال غرب و کوه‌های کتفیفگ بزرگ و کوچک (گه‌وره و بوچگ) و بانکول از جنوب و جنوب شرق احاطه کرده‌اند.
مردم‌شناسی
گویش مردم منطقه کوردیی و کلهری است و مذهب شیعه جعفری دارند. مردم آسمان آباد از لحاظ قومی یکی از تیره‌های ایل خزل به نام قلیوند می‌باشند که به خاطر همسایگی با ایل ریزه وند واقع در دهستان ریزوند به گویش ریزه‌وندی تکلم می‌کنند. ایل خزل دارای چهار تیره اصلی است به نام‌های خیره وند، قلیوند، مرشدوند و شمسی وند که از میان این چهار تیره قلیوندها و شمسی وندها با حوزه گویش وران کلهر به این گویش تکلم می‌کنند.
کشاورزی
شغل اصلی مردم این منطقه کشاورزی و دامداری می‌باشد که دامداری آن‌ها قبلا به صورت ییلاق قشلاق بوده ولی اینک تعداد خیلی کمی به این کار می‌پردازند.
صنعت
چاه نفت بانکول که قبل از انقلاب اسلامی توسط آمریکای‌ها حفر شد؛ و به دلیل آنکه میدان نفتی آن ساکن است تاکنون مورد بهره‌برداری قرار نگرفته‌است، ولی در سال‌های آتی ضمن بهره‌برداری از آن به عنوان مخزن گاز نیز استفاده می‌شود.
سابقه تاریخی
از آثار باستانی منطقه می‌توان شهر و قلعه گم‌گم واقع در کوه بانکول . که متعلق به شهر باستانی مهرگان قذق می‌باشد و همچنین تپه‌های باستانی یا چغا را نام برد.
قبرستان تاریخی کل کل در۴ کیلومتری شمال شهر آسمان آباد واقع شده‌است.
از آثار ملی ثبت شده این منطقه می‌توان به تپه کل کل ۱، تپه کل کل ۲ و تپه چغاگلان ۱ اشاره کرد.
جمعیت
جمعیت شهر «آسمان آباد» در سال ۹۰، حدود ۲۰ هزار نفر است.
جاذبه‌های گردشگری
چرویر واقع در ۲ کیلوتری جنوب غرب شهر آسمان آباد یکی از جاهای زیبا و دلنشین این منطقه می‌باشد که از حیث دارا بودن طبیعتی بکر جنگلی با درخت‌های انبوه و سر به هم پوشیده با چشمه‌های جوشان در تمامی فصول سال بخصوص فصل بهار پذیرای دوستداران طبیعت می‌باشد.
دراوهر واقع در ۲ کیلوتری جنوب شهر آسمان آباد یکی از دره‌های زیبا و دلنشین این منطقه می‌باشد که از حیث دارا بودن طبیعتی بکر جنگلی با درختهای سر بهم پوشیده در تمامی فصول سال بخصوص فصل بهار پذیرای دوستداران طبیعت می‌باشد.
از دیگر جاهای دیدنی منطقه می‌توان به پشته ، دره گرمه و… اشاره کرد.
امامزاده میر حمزه
مورموری

مورموری یکی از شهرهای استان ایلام در غرب ایران است. این شهر در بخش کلات شهرستان آبدانان قرار دارد. جمعیت مورموری درسال ۱۳۸۵، برابر با ۳،۴۹۱ نفر (۶۸۴ خانوار) بوده‌است.
این شهر دارای آب و هوایی نیمه خشک با متوسط بارندگی ۳۵۰ میلی‌متر در سال می‌باشد. نزدیکی به خطوط ریلی و هوایی استان ایلام و وجود منابع گاز، نفت، گوگرد و آب دریاچه سد کرخه را می‌توان به عنوان قابلیت‌های بالقوه برای توسعه این شهر دانست. شهرداری در این شهر در سال ۱۳۸۴ تاسیس گردید.
موموری خود یک بخش است و از جمله قطبهای کشاورزی استان ایلام است گویش مردمان این شهر زبان لری می‌باشد. ساکنان اصلی مورموری طایفه دیناروند می‌باشد که اکنون در شهر موسیان و شهرستان شوش دانیال، پلدختر، خرم‌آباد، بروجرد، سوسنگرد، ایذه و… ساکن هستند.
تاریخچه
نام قدیمی و محلی مورموری «دیناروند» بوده است که پس از جنگ قلعه سی که در آن ایل دیناروند با والی لرستان در حدود ۲۰۰ سال پیش داشت (بین سال ۱۲۰۰ تا ۱۲۲۰ هجری شمسی)، منجر به ضعف این ایل گشت و پس از کشته شدن کایدهمت خان بزرگ رفته رفته از هم پاشیده شد و با روی آوردن ایلات مختلف رفته رفته از دیناروند جدا گشت. اکنون بزرگترین طایفه لر موجود در این منطقه کایدخورده است. هرچند این ایل تا زمان اقتدار دیناروند، خود را از آنان می‌دانستند. اما رفته رفته با افزایش جمعیت اکنون مستقل گشته‌اند. کایدخورده نام خود را از تیره کاید دیناروند گرفته است چون بعد از دیناروندها ملک مورموری را صاحب شدن به آنان «کاید خورده» لقب دادند؛ به معنی کاید کوچک که تیره اصلی آن سیرو می‌باشد. از جمله تیره‌های دیگر این طایفه می‌توان به بن ریزی، لته، نیاز، درگاه، داوود، چراغ، اورایم، برایم، فرزالی، رحمت اله نام برد. همچنین در این شهر طوایف مختلفی از جمله طایفه زینی وند و بیرانوند (بور، کتر از تیره زیدعلی و…) و نیز گروهی از مردم لک زندگی می‌کنند.
شهرستان دیلم

شهرستان دیلم یکی از شهرستانهای استان بوشهر در جنوب ایران است. مرکز این شهرستان شهر بندر دیلم است. شهر امام حسن دیگر شهر آن است. جمعیت این شهرستان همراه با روستاهای اطراف ان نزدیک به ۳۰هزار نفر می‌باشد.
همسایه‌گان این شهرستان از شمال شهرستان بهبهان و بندر هندیجان (از استان خوزستان) از شرق استان کهگیلویه و بویر احمد، از جنوب شهرستان گناوه و از غرب خلیج فارس می‌باشد. آب و هوای دیلم گرم و مرطوب است. اهالی شهرستان دیلم به فارسی جنوبی (بوشهری) آمیخته به لری صحبت می‌کنند.
مردم این شهرستان مسلمان و شیعه مذهبند. بندر قدیمی مهرویان در ۲۴ کیلومتری شمال بندر دیلم قرار داشت. آثار خرابه‌های این بندر هم‌اکنون درمحلی به نام تل امام زاده مشهود است. حدود ۲۰ کیلومتری بندر دیلم در حوالی خور امام حسین آثار خرابه‌های بندر سی نیز باقی مانده‌است.
راه‌های ارتباطی
مسیرهای ارتباطی به این شهرستان عبارت اند از:
راه اصلی بندر دیلم - گناوه به سمت جنوب شرقی به طول ۶۷ کیلومتر
راه فرعی بندر دیلم - هندیجان - بندر ماهشهر به سمت شمال غربی
راه فرعی بندر دیلم - سردشت - بهبهان
تقسیمات کشوری
بخش مرکزی شهرستان دیلم
دهستان حومه
دهستان لیراوی شمالی
شهرها: بندر دیلم
بخش امام حسن
دهستان لیراوی جنوبی
دهستان لیراوی میانی
شهرها: امام حسن
بناهای تاریخی شهرستان دیلم
بناهای تاریخی شهرستان دیلم
تنگ ارم

تنگ ارم شهری است در استان بوشهر در جنوب ایران. شهر تنگ ارم مرکز بخش ارم از توابع شهرستان دشتستان است.
بر اساس آمار رسمی سرشماری سال ۱۳۹۰ جمعیت آن ۳۱۸۳نفر (۷۳۱خانوار) می‌باشد.
موقعیت
تنگ ارم جغرافیایی کوهستانی از ادامه سلسله جبال زاگرس بوده با دشت‌های زود بازده کشاورزی و باغات سرسبز و ارتفاع آن از سطح دریا ۸۵۹ متر می‌باشد.
تنها نقطه برف گیر در استان بوشهر بوده و قطب تولید گندم استان می‌باشد.
مشخصات
تنگ ارم شهری در استان بوشهر و در نزدیکی مرز با استان فارس قرار دارد.
این شهر ضمن برخورداری از آب و هوایی نسبتا مناسب، با داشتن مکان‌های تاریخی چندی از جمله آبشار فاریاب، کوه شتری، سدهای ارم و کوشک اردشیر و گور دختر در پشت پر (بزپر) گردشگران زیادی را جذب می‌نماید.
آمار ورود گردشگر در ۱۳ روز اول سال ۸۹ بالغ بر ۷۰۰۰ نفر برآورد شده‌است.
آبعلی

آبعلی شهری است در استان تهران ایران. این شهر در بخش رودهن از توابع شهرستان دماوند قرار دارد.
تقسیمات کشوری
شهر آبعلی در ۲۵ اسفند ۱۳۸۳ با تصویب مجلس از ادغام روستای آبعلی با روستای مبارک‌آباد و نقاط جمعیتی سرپولک و قایم‌محله (قاپوزمحله) از توابع همین بخش تاسیس شد.
این شهر دارای چند شهرک و روستا می‌باشد؛ که شهرک‌های آن عبارتند از: شهرک مدرس، شهرک هزار دشت و شهرک برق؛ و روستای این شهر عبارتند از: روستای احمدیه، روستای قائم محله، روستای مبارک‌آباد
جمعیت
براساس سرشماری سال ۱۳۹۵ ایران، جمعیت این شهر برابر با ۲،۷۵۸ نفر (۸۷۵ خانوار) شامل ۱،۴۴۸ مرد و ۱،۳۱۰ زن بوده‌است.
زبان مردم این منطقه مازندرانی و فارسی است.
گرمدره

گرمدره شهری است در استان البرز ایران. این شهر در بخش مرکزی از توابع شهرستان کرج قرار دارد. شهر گرمدره در کیلومتر ۲۲ بزرگراه شهید لشگری واقع شده‌است.
جمعیت این شهر در سال ۱۳۹۰، برابر با ۱۳۲۴۸ نفر بوده‌است.
شهر گرمدره از سال ۱۳۸۳ بنا به تصویب هیئت وزیران به سطح شهر ارتقاء یافت.
حریم شهر گرمدره که عمدتا از شمال به ارتفاعات البرز و از جنوب به باغ‌ها و اراضی مستعد کشاورزی محدوداست و در سایر نقاط زمین‌های آن کاربری صنعتی دارند.
شهر گرمدره امکانات آبی خوبی ندارد و شهرداری آن با مشکل تامین آب آشامیدنی ساکنان روبه‌رو هستند.
کوهسار (البرز)

کوهسار شهری در استان البرز ایران است. این شهر در شهرستان ساوجبلاغ قرار دارد. شهر کوهسار در ۱۳ کیلومتری شمال شرقی مرکز شهرستان ساوجبلاغ واقع شده است. آب و هوای این شهر معتدل کوهستانی است. گذر رودخانه کردان‌رود از حاشیه شرقی این شهر، به جاذبه‌های آن افزوده است. شهر کوهسار در ۲۵ کیلومتری شمال غربی مرکز استان (کرج) واقع شده است. این شهر در خرداد ۱۳۸۳ خورشیدی با ادغام دو روستای چندار و قلعه سلیمان خانی از توابع ساوجبلاغ تشکیل شد. گنج‌تپه و سیاه‌تپه خوروین از مناطق آثار باستانی پیرامون این شهر است. جمعیت این شهر در سال ۱۳۸۵، برابر با ۷۷۶۹ نفر بوده است.
چهارباغ (البرز)

چهارباغ شهری است در استان البرز ایران. این شهر در بخش چهارباغ از توابع شهرستان ساوجبلاغ قرار دارد.
جمعیت چهار باغ در سال ۱۳۸۵، برابر با ۵۶۱۸ نفر بوده‌است. ولی با پیوستن دو روستای پرجمعیت مهدی‌آباد و ملک‌آباد (دو روستا با ۴۰هزار نفر جمعیت) به این شهر در سال ۱۳۸۷ و مهاجرپذیری جمعیت آن به حدود ۶۵ هزار نفر رسید.
شهر چهار باغ از شمال محدود به اتوبان تهران- قزوین از شمال شرقی محدود به خیابان صنعتکاران (مرز مشترک با کمالشهر کرج) از سمت جنوب شرقی به خط راه آهن و جاده قزلحصار و از سمت جنوب محدود به دکل‌های فشار قوی انتهای چهارباغ و از سمت جنوب غرب محدود به خیابان خراسان (روستایقوهه) و خط راه آهن و از سمت شمال غرب محدود به خیابان تک‌ماکارون (مرز مشترک با بخش مرکزی) می‌باشد.
این شهر از ارتقای روستای چهاردانگه به شهر (در نیمه اول سال ۸۴) و الحاق دو روستای مهدی‌آباد و ملک‌آباد (تیرماه ۱۳۸۶)، تاسیس شده‌است و شهرداری آن از تاریخ ۲۳ مرداد ماه سال ۱۳۸۴ آغاز به کار نموده‌است.
ادارات چهارباغ
هم‌اینک دفتر امام جمعه و دفتر نماینده مجلس ادارات دادگستری ، کمیته امداد ؛ شهرداری، بخشداری، شورای اسلامی شهر وبخش وارشاد و تبلیغات اسلامی، امورمساجد، مجتمع حل اختلاف ،گاز آب، برق، بهزیستی ؛ ورزش و جوانان،مخابرات، دفتر پستی، کلانتری، پلیس راه کارگزاری تامین اجتماعی وبیمه روستایی در چهارباغ فعالیت دارند.
فاصله بین مهدی‌آباد تا مرکز شهر چهارباغ حدود ۱۰کیلومتر است و ملک‌آباد نیز حدود پنج کیلومتر با مرکز شهر فاصله دارد.
چهارباغ از جمله شهرهایی است که بین مناطق شهری آن زمین‌های کشاورزی و باغی فراوانی وجود دارد.
بخش زیادی از اراضی حریم بافت شهری چهارباغ به کشت محصولات کشاورزی، سبزی و باغات میوه اختصاص دارد و سالانه مقادیر قابل توجهی محصول در منطقه برداشت می‌شود.
طرح مطالعاتی ساخت شهرک صنعتی چهارباغ در زمینی به مساحت ۸۰۰هکتار در سال ۱۳۸۶ آغاز شد.
شهرک الهیه و دهکده ورزشی از محلات و روستاهای چهارباغ هستند.
وجود اراضی مزروعی با تنوع کشت انواع محصولات کشاورزی (صیفی جات) با وسعت ۱۵۰۰ هکتار و همچنین وجود باغات میوه و به ویژه فعالیت تعداد کثیری گلخانه‌های تولیدکننده گل‌های زینتی و سایر محصولات که موجب گردیده‌اند این شهر تحت عنوان قطب گل و گیاه استان مطرح گردد؛ و چهارباغ مهد پرورش گلهای پامچال بوده که حتی به خیلی از کشورهای خارجی صادر می‌شود
باغ پرندگان چهارباغ از جمله نقاط دیدنی است که صدها گونه پرنده نایاب را در خود جای داده است
باغستان (تهران)

باغستان شهری است در استان تهران ایران. این شهر در بخش مرکزی شهرستان شهریار قرار دارد.
جمعیت این شهردر سال ۱۳۸۵، برابر با ۵۲٫۴۶۳ نفر بوده‌است.
در سال ۱۳۷۹ خورشیدی تصمیم بر آن شد تا روستاهای سعیدآباد، مهدیه، ده مویز، خادم‌آباد، نصیرآباد، بابا سلمان، دهشاد بالا و پایین همه یک شهر شده و یک شورا داشته‌باشند. این شهر باغستان نام گرفت. برخی مناطق مانند سعیدآباد از منطقه ۱۸ شهرداری تهران جدا شده و به شهر جدید پیوستند.
محدوده شهر جدید باغستان از سه راه شهریار در شهر تهران تا جنوب شرقی شهر شهریار و از جنوب تا اتوبان ساوه ادامه دارد.
این شهر متشکل از ۵ ناحیه می‌باشد (ناحیه مرکزی خادم آباد، ناحیه یک نصیرآباد، ناحیه دو سعیدآباد و ناحیه سه باباسلمان) و در کل مساحتی بالغ بر ۱،۵۸۳،۹۶۸ متر مربع را دارا است. شهرک‌های قدیمی‌تر صادقیه و مطهری نیز در محدوده شهر جدید درآمدند.
این شهر به دلیل داشتن بافت جدید و قرار گرفتن در محیطی نسبتا ییلاقی و خوش آب و هوا و نزدیکی به شهر تهران علاوه بر انبوه‌سازی نظر بخش وسیعی از ویلاسازان را به خود جلب کرده‌است.
دیدنی‌ها
قلعه دهشاد با دیرینگی بیش از ۲۰۰ سال در روستایی به همین نام، در ده کیلومتری شرق شهریار و در محدوده شهر باغستان قرار دارد.
این دژ یکی از دژهای متعدد شهرستان شهریار است که از اغلب آنان چیز زیادی باقی نمانده‌است و به علت کم توجهی مسوولین مربوط بخش اعظم دژها (همچون قلعه فرامرز، قلعه چهل دختر در حصار ساتی و…) تخریب شده‌است. دیوار دورادور قلعه دهشاد تقریبا سالم مانده و قلعه هنوز مسکونی می‌باشد.
صنایع
محدوده باغستان دارای کارخانه‌های صنایع مخابرات ایران، داروسازی، کمپوت‌سازی، سردخانه، انبار وزارت نیرو، کارخانه‌های ماکارونی، خمیرمایه، مرغ‌داری و لبنیات می‌باشد.
سکونت و زمین‌های بنیاد مستضعفان
در باغستان شهریار تا اواخر سال ۱۳۹۵ تا خیابان لاله ۱۰ و ۱۱ که نزدیک بازار باغستان (+بازار میوه‌وتره‌بار) است به عنوان مناطق تمیز و مناسب برای زندگی شناخته می‌شود. البته برخی خیابان‌ها مانند اواسط خیابان لاله ۱۱ یا ۱۰ نقطه کور اینترنت نسل ۳ و ۴ ایرانسل است. آغاز بلوار اصلی این منطقه با درختان تنومندی شروع می‌شود که نشانه وجود درخت‌های قدیمی در گذشته در این منطقه است. برخی مردم زمین‌های این منطقه را به عنوان قصبی (اوقافی) پس از انقلاب ۱۳۵۷ ایران می‌شناسند. در بین مردم این منطقه کلاهبرداری بزرگ در زمین‌های گسترده بنیاد مستضعفان بسیار شناخته‌شده‌است اگرچه موضوع کلاهبرداری باغستان کرج توسط اخبار پوشش داده شده‌است، اگرچه بنیاد مصتضعفان در مکاتبات زمین‌های باغستان تهران نیز حضور دارد.
ارجمند (فیروزکوه)

ارجمند شهری است در استان تهران ایران. این شهر در بخش ارجمند از توابع شهرستان فیروزکوه قرار دارد. زبان مردم این شهر مازندرانی است.
جمعیت این شهر در سال ۱۳۸۵، برابر با ۱۷۰۰ نفر بوده‌است.
از میان ۱۰ شهری که در مدت دهه ۱۳۸۵-۱۳۷۵ به شهرهای استان تهران افزوده شده‌اند، ارجمند کوچک‌ترین آن‌ها است.
منطقه پیرامون شهر ارجمند منطقه‌ای‌ست ییلاقی و کوهستانی با رودهای فراوان و بلندی‌های برفگیر که به کوه دماوند مشرف می‌باشد. آب و هوای آن سردسیری و کوهستانی، سرسبز با آب فراوان است و رودخانه نم‌رود که بر روی آن سد نم‌رود ساخته شده‌است از نزدیکی آن می‌گذرد.
سرشاخه‌های این رود رودهای فرح‌رود، قزقان‌چای و ورسخواران هستند.
از روستاهای دیدنی پیرامونی ارجمند روستای لزور است.
بقعه‌های امام‌زادگان دوازده تن که در انتهای شمال غرب شهر ارجمند در فاصله ۳۵ کیلومتری شمال غرب فیروزکوه قرار دارند نیز از دیدنی‌های این شهر است.
از جاذبه‌های شهر ارجمند می‌توان به صخره‌های بسیار دیدنی در امتداد رودخانه نمرود اشاره کرد که در میان این صخره‌ها رود جاری می‌باشد طوری‌که در بعضی موارد تنها با عبور از رودخانه می‌توانید از آن عبور نمایید. ضمنا این صخره‌ها در جاهایی از رودخانه به هم از بالا نزدیک شده و باعث تاریک شدن این تنگه‌های شده‌است چنان‌که بسیاری از صخره‌های این منطقه به همین نام مشهور می‌باشند «تاریک تنگه»
اطراف حوضچه آب پشت سد نمرود و آبشارهای متعدد در فصل بهار ، کوچه باغهای داخل بافت کشاورزی و چشمه‌های آب معدنی و چادرهای عشایری بومی و مردم سنگسر می‌باشد.
نصیرشهر

نصیرشهر شهری در بخش مرکزی شهرستان رباط‌کریم است. جمعیت این شهر در سال ۱۳۸۵، برابر با ۲۳٫۸۰۲ نفر بوده‌است.
در دی ماه ۱۳۹۱ بر اساس ابلاغیه دولت، نام نصیرآباد به نصیر شهر تغییر کرد.
در دوران دولت محمود احمدی‌نژاد شهرداری نصیرشهر بر اساس مصوبه هیئت دولت ۳۵ هزار متر زمین خود را در اختیار اداره ورزش و جوانان شهرستان رباط کریم قرار داد تا این اداره بتواند با استفاده از این زمین اقدام به احداث یک استادیوم ورزشی پنج هزار نفری کند، اما این پروژه به اجرا نرسید.
صالحیه (بهارستان)

صالحیه شهری است در بخش گلستان از توابع شهرستان بهارستان. شهر صالحیه در ۲۴ کیلومتری تهران قرار گرفته‌است. در تاریخ ۹ بهمن ۱۳۹۱ نام این شهر رسما از صالح‌آباد به صالحیه تغییر کرد. جمعیت این شهر در سال 1395، برابر با 59184 نفر بوده‌است و همچنان رو به افزایش است.
پیشینه
این شهر در سال ۱۳۸۴ با حکم سازمان تقسیمات کشوری به عنوان شهر مستقل از تجمیع دو روستای امامزاده باقر و روستای صالح آباد ایجاد شد.
شهرداران صالحیه
نخستین شهردار آن نادر قدوسی بوده‌است. تا سال ۱۳۸۸ در مجموع و در طی ۳ سال به دلایل مختلفی هفت شهردار و سرپرست شهرداری را به خود دید. از جمله شهرداران این شهر احسان بهرامی‌نژاد بوده‌است که از مدیران با کفایت استاندای تهران بود، که شورای اسلامی شهر صالح آباد با هفت رای قاطع در تاریخ ۱۷ شهریور ۱۳۸۷ وی را به عنوان شهردار معرفی نمود اما هنوز یک ماه از این انتصاب نگذشته بود که همان هفت عضو شورا وی را استیضاح کردند. پس از او علی یحی پور از شهرداران این شهر در سال ۱۳۸۸ خورشیدی بودند.
اسماعیل نعمت‌زاده که بارها برای تصدی این سمت شهردار معرفی ولی از سوی وزارت کشور رد صلاحیت تصدی این پست شده بود، با اصرار شورای اسلامی شهر به این سمت دست پیدا کرد. از اقدامات اسماعیل نعمت‌زاده می‌توان به ساماندهی معابر شهری و رفع آلودگی‌های بصری در این شهر اشاره نمود که غالب آن‌ها در دوران پیش از وی انجام و پایه ریزی شده بود.
از دیگر این اقدامات نیز اجرای روشنایی تزیینی و ناکارامد در معابر شهر، ساخت بزرگترین پارک جنوب غرب تهران در صالحیه (که هنوز اجرای آن به انجام نرسیده‌است)، زمین فوتبال، ساخت سالن چند منظوره مدیریت بحران که از زمان مدیریت شهردار نخست اجرای آن شروع شده بود، ساختمان شهرداری و شورای اسلامی شهر صالحیه (که در زمان یحیی پور شروع به ساخت آن انجام شده بود) می‌باشد.
شهرداران صالحیه به ترتیب انتصاب
نادر قدوسی - شهردار نخست ۱۳۸۴
محمد رخشانی بجد - سرپرست
احمد الماسی - شهردار
اسماعیل نعمت‌زاده - سرپرست
احسان بهرامی نزاد - شهردار
اسماعیل نعمت‌زاده - سرپرست
علی یحیی پور - شهردار
علی علیپور - سرپرست
اسماعیل نعمت‌زاده - شهردار
یوسف رضا ادیب زاده - سرپرست
یوسف رضا ادیب زاده - شهردار
علیرضا قربانی - شهردار
در سال ۱۳۸۷ و در زمان تصدیگری رضا رضوی در سمت مدیریت ترافیک و حمل و نقل همگانی این شهر، سازمان حمل و نقل همگانی صالح آباد مجوز تاسیس و توشیح اساسنامه از وزارت کشور دریافت و نخستین تاکسی‌های زرد خورشیدی در ناوگان حمل و نقل شهری افزوده شده و همچنین تعداد ۹ دستگاه مینی‌بوس میدل باس شهری، با پیگیری‌های وی به ناوگان فرسوده حمل و نقل شهری اضافه شد.
آثار باستانی و مذهبی
قلعه تپه صالحیه از نقاط کهن این شهر است؛ و امامزاده باقر از مکان‌های زیارتی این شهر است.
سودجان

سودجان شهری است در استان چهارمحال و بختیاری ایران. این شهر در بخش لاران از توابع شهرستان شهرکرد در ۶۰ کیلومتری مرکز استان قرار دارد. در گذشته مالکیت( خوانین) این شهر و مناطق اطراف آن با اولادان و نوادگان اسماعیل خان چهارلنگ محمود صالح فرزند حاجی باباخان بختیاری حاکم اصفهان (سال۱۱۶۴تا۱۱۶۵) در زمان حکومت علیمردان خان نائیب السطنه (مختار الدوله) بر ایران بود
جمعیت
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۵،۵۸۱ نفر (در ۱،۶۵۸ خانوار) بوده‌است.
جغرافیا
این شهر در شمال استان چهار محال و بختیاری قرار گرفته و از جمله مناطق مرتفع و سردسیر این استان است.
سودجان در کناره رودخانه زاینده رود قرار دارد و از این نظر منطقه‌ای جذاب برای گردشگران به‌شمار می‌آید ازجمله این زیبایی‌ها می‌توان به قدمگاه پیرغیب و زیبایی‌های حاشیه زاینده‌رود (۳ کیلومتری سودجان) اشاره کرد. مردم این شهر بیشتر کشاورز و دامدار هستند و تعداد زیادی نیز برای کار به کویت رفته‌اند. گویش اکثریت مردم سودجان ترکی است، که در آن واژگان بختیاری و فارسی فراوان دیده می‌شود وبا ترکی آذری تفاوت زیادی نیز دارد.
از این شهر خانوارهای زیادی به شهرکردوشهرهای دیگر مهاجرت کرده‌اند و به همین دلیل جمعیت این شهر حتی از ۱۵ سال پیش نیز کمتر شده (جمعیت این شهر در سال۱۳۷۰ حدودا ۶۰۰۰بوده) فرهنگ ساکنان منطقه با آداب و رسوم بختیاری پیوند خورده‌است. برای نمونه لباس رسمی و سنتی سودجانی‌ها چوقا و دبیت (از جمله پوشش‌های بختیاری)است. بسیاری از ده نشینان اطراف این شهر که اکثرا بختیاری زبان نیز هستند به این منطقه مهاجرت کرده و سکنی گزیده‌اند. از شخصیت‌های مهم این شهر می‌توان به سردار غلامعلی حیدری و حجت‌الاسلام سید کاظم امینی اشاره کرد. شهر سودجان دارای ۴۵ شهید در جنگ ایران و عراق است.
سورشجان

سورشجان شهری در استان چهارمحال و بختیاری ایران است. سورشجان در پانزده کیلومتری شهرکرد مرکز استان قرار دارد. این شهر مرکز بخش لاران و از توابع شهرستان شهرکرد است.
جمعیت
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۱۲،۳۰۸ نفر (در ۳،۵۹۵ خانوار) بوده‌است.
جغرافیا
فرهنگ، گویش و موسیقی مردم سورشجان با بختیاری‌ها درآمیخته‌است. از زمان مشروطه، بسیاری از سورشجانی‌ها مانند سایر بختیاری‌ها به اصفهان مهاجرت نموده‌اند. سرچشمه مایک و امامزاده آقا سید محمد (یکی از نوادگان امام جعفر صادق دانسته شده) از مکان‌های دیدنی این شهر است. به‌طور کلی برای ورود و خروج از شهر سورشجان (از طرف جاده شهرکرد به فارسان) باید از مناطق طبیعی و مهم که در زیر مختصری درباره آن‌ها توضیح داده شده عبور کرد.
گردنه معروف خلک: که در شرق سورشجان قرار گرفته‌است و با توجه به سرد سیری بودن منطقه در زمستان مشکلات زیادی برای رانندگان فراهم می‌کند.
نافچ

نافچ یکی از شهرهای استان چهارمحال و بختیاری ایران است. این شهر در بخش مرکزی شهرستان شهرکرد قرار دارد .
جمعیت
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۴،۰۵۹ نفر (در ۱،۱۶۸ خانوار) بوده‌است.
جغرافیا
شهر نافچ در 12کیلومتری شمال‌غربی مرکز چهارمحال و بختیاری واقع شده و یکی از شهرهای ورزشی شهرستان شهرکرد به‌شمار می‌آید.
ارتقای ده نافچ به شهر در تاریخ ۲ شهریور ۱۳۷۹ تصویب شد و این تصویب‌نامه در تاریخ ۱۳۷۹٫۶٫۲۰ به تایید ریاست‌جمهوری وقت رسید.
فضای این شهر مزین شده به صحن سید علی اکبر از نوادگان جعفر صادق می‌باشد
پیشه اکثر مردم نافچ کشاورزی است. این شهر دارای پیشینه ادبی قوی می‌باشد. در این شهر عالمانی همچون علامه محمدحسن قلزم زندگی می‌کرده‌اند.از چهره‌های سرشناس این شهر می‌توان اشاره کرد به عبدالرضا علیمحمدی دادستان عمومی شهرستان شهرکرد.
در قدیم
فرهنگ جغرافیایی ایران، ج۱۰، ص۱۹۴ می‌نویسد: «نافچ دهی است از دهستان لار بخش حومه شهرستان شهرکرد، در ۱۲هزارگزی شمال‌غربی شهرکرد و متصل به راه عمومی سامان به شهرکرد در منطقه کوهستانی معتدل هوایی واقع است و ۱۷۷۳ تن سکنه دارد. آبش از قنات است و محصولش غلات، شغل اهالی زراعت و دامپروری و از صنایع دستی آن قالی‌های بختیاری است. در فصل تابستان با ماشین می‌توان به آن‌جا رفت. در سال‌های اخیر که این ده به شهر تبدیل شده پیشرفت‌های فراوانی در آن صورت گرفته‌است.
مشاهیر شهرستان شهرکرد
گهرو

گهرو شهری در استان چهارمحال و بختیاری ایران است. این شهر در بخش کیار از توابع شهرستان کیار و بین شهرکرد و شلمزار واقع شده‌است. گهرو در فاصله ۸کلیومتری شلمزار مرکز شهرستان کیارو در فاصله ۴۳ کیلومتری شهرکرد مرکز استان و ۸۲۰ کیلومتری شهر تهران پایتخت واقع شده‌است.
جمعیت
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۶،۲۶۳ نفر (۱،۸۹۴ خانوار) بوده‌است.
موقعیت جغرافیایی
این شهر در ۴۳ کیلومتری شهرکرد مرکز استان و ۱۹۰ کیلومتری شهر ایذه در استان خوزستان و در ۳۹۵ کیلومتری شهر اهواز قرار دارد. از محصولات مهم کشاورزی این شهر انگور و بادام و گردو است. این شهر از سمت غرب به روستای جعفرآباد و شهر شلمزار و از سمت شرق به روستاهای حاجی‌آباد و قلعه ممکا و شهر بلداجی و از سمت شمال به ارتفاعات زاگرس و از سمت جنوب به روستای زوردگان محدود می‌باشد.
شهرستان گهرو طبق سر شماری سال ۱۳۹۱، ۷۸۵۶ نفر جمعیت دارد اما همچون قسمت‌های دیگر استان از منطقه‌های دافع جمعیت بوده و بسیاری از مردم این شهر، به شهرهایی نظیر اصفهان، ایذه و مسجدسلیمان در استان خوزستان مهاجرت کرده‌اند. این شهرستان دارای خاک مناسب و بارندگی کافی و زمین‌های وسیع و حاصل‌خیز است و در آن امکان تولید محصولات کشاورزی و مرکبات وجود دارد. این منطقه همچنین مستعد توسعه در زمینه‌های گوناگون از جمله گردشگری، تولید و صادرات محصولات باغی، پرورش دام و طیور، تولید گوشت و مرغ و بسیاری از صنایع و کارخانجات است.
تاریخچه
نام «گهرو» به معنای جای پردرخت است. این شهر یکی از اولین سکونت گاه‌ها در استان چهارمحال و بختیاری بوده و از نظر موقعیت جغرافیایی یکی از بهترین نقاط در چهارمحال است. هنگام انقلاب مشروطه و قیام ایل بختیاری که از ایذه به طرف تهران راه افتادند اولین محل استراحت آنان پس از ۲روز حرکت در گردنه‌ها از ایذه شهر گهرو بود که در آنجا چند تن از افراد گهرو با سردار اسعد و علیمردان خان بختیاری دست یاری داده و به آن‌ها پیوستند.
شهر گهرو همواره ییلاق مردم قوم بختیاری بوده‌است. اقوام ساکن در گهرو امروزه شامل چند طایفه هستند که از مهم‌ترین آن‌ها می‌توان به بهرامی (اولاد سلیمان)، محمدی، رمضانی، عسگری،شهبازی، رییسی، محمودی، مهربانی و جمشیدی اشاره نمود.
گویش، موسیقی و فرهنگ گهرو اصالتا بختیاری است.
دیدنی‌ها
جاذبه‌های گردشگری گهرو عبارت اند از:سرچشمه گهرو، استخر مینو، تفریحگاه دره بید، باغات و رود واقع در تنگه گهرو - کوهستان زردگله، چشمه سرچاییلی در ارتفاع ۲۰۰۰ متری -دره ته تنگ- مزرعه همایی،مسیر گهرو به زوردگان (دالان بهشت)، امامزاده حمزه علی و باغ آورگان و منطقه ویژه گردشگری چغاخور. امامزاده گهرو نیز که اکنون بازسازی شده‌است، از نقاط دیدنی این شهرستان است.
گهرو در فصل‌های بهار و تابستان روزانه پذیرای هزاران نفر گردشگر و مسافر است.
آرین‌شهر

آرین شهر یا سده شهری است در استان خراسان جنوبی. این شهر مرکز بخش سده شهرستان قائنات می‌باشد.
جمعیت
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۳،۷۲۹ نفر (در ۱،۰۹۰ خانوار) بوده‌است.
تاریخچه
نام قدیم آرین شهر سده بوده، سده از ادغام سه روستای «انجمن قهرا و نوغاب» تشکیل شده که در سال ۱۳۸۳ از روستا به شهر ارتقاء یافت و نام آن از سده به آرین شهر تغییر کرد.
از آثار باستانی آرین شهر می‌توان به قلعه، مسجد جامع، آب انبار اشاره کرد.
اسفدن

اسفدن شهری است در استان خراسان جنوبی. این شهر در بخش مرکزی از توابع شهرستان قائنات قرار دارد.
جمعیت
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۳،۵۹۸ نفر (در ۱،۰۷۰ خانوار) بوده است.
پیشینه
اسفدن در میان دو رود بزرگ و سفید جای گرفته و از این‌رو نام آن را مرتبط به واژه سپید و اسپیدده (روستای سفید) می‌دانند.
حمدالله مستوفی به روستای اسفدن در کتاب خود این‌گونه اشاره می‌کند:
«بلاد قهستان نیمروز و زابلستان را ولایتی است به نام زیرکوه که آن را سه قصبه است یکی را «اسفدن» یکی راشاهرخت و دیگری را آبیز گویند. در گورستان قلعه مقبره عارفی بزرگ خودنمایی می‌کند.
حاجی‌آباد (زیرکوه)

حاجی‌آباد ، شهری در استان خراسان جنوبی و مرکز شهرستان زیرکوه است.
حاجی‌آباد در میانه راه شهر قائن به دق پترگان و مرز افغانستان واقع شده‌است. منطقه حاجی‌آباد با خشکسالی روبه‌رو است و احداث خط لوله آبرسانی آبیز در مسیر رودخانه حاجی‌آباد از طرح‌های بهبود وضعیت آب در این منطقه است.
جمعیت
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۶،۱۶۸ نفر (در ۱،۴۶۴ خانوار) بوده‌است.
تاریخچه
کارشناسان باستان‌شناسی از شهری تاریخی در دق پترگان نام می‌برند که همان یزودیه (یزدان) قدیمی‌ترین اثر باستانی در پترگان می‌باشد. یزدان واقع در دق پترگان طی قرون سوم تا پنجم هجری قمری آباد و بارونق بوده و این شهر باستانی بر اثر زلزله یا سیل در عمق دو متری خاک مدفون شده‌است.
وجه تسمیه نام‌گذاری
پس از متروکه شدن قنات قدیمی موجود در این مکان، مرحوم حاج محمد علم کامرانی جد امام جمعه فقید این شهر با کمک تعدادی اهالی گازار و شاهرخت نسبت به احیاء قنات اقدام نموده و اولین قلعه حاجی‌آباد را بنا نهاده‌است و این شهر بر همین اساس حاجی‌آباد نامیده شده‌است. قلعه ساخته شده توسط حاج محمد علم تا قبل از زلزله سال ۷۶ وجود داشت و بعد از آن کاملا تخریب شده‌است.
بازسازی پس از زلزله ۱۳۷۶
در زمین لرزه قائن در سال ۱۳۷۶ این شهر و روستاهای اطراف آن به کلی تخریب گردید و شهر جدید حاجی‌آباد از مهاجرات ساکنین روستاهای بمرود، حسین‌آباد، اردکول، دزگ و سورند شکل گرفت
مستقل شدن شهرستان زیرکوه
طبق مصوبه سال ۱۳۹۱ هیئت دولت شهرستان زیرکوه به مرکزیت حاجی‌آباد از قاین استقلال یافت و این شهر به شهرستان تبدیل شد.
نیمبلوک

نیمبلوک شهری در بخش نیمبلوک شهرستان قائنات استان خراسان جنوبی ایران است. پیش از شهر شدن نام این روستا «اسلام‌آباد» بوده است.
جمعیت
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۴،۷۶۲ نفر (در ۱،۳۳۲ خانوار) بوده است.
زهان (زیرکوه)

زهان شهری است در استان خراسان جنوبی. این شهر در بخش زهان از توابع شهرستان زیرکوه قرار دارد. این روستا ابتدا به نام «زه‌آب» بوده یعنی محل جوشش آب که به تدریج به تغییر لهجه به نام زهان درآمده‌است. عمده درآمد اهالی این منطقه از طریق کشاورزی است که زرشک بیشترین سطح زیر کاشت را به خود اختصاص داده‌است.
جمعیت این شهر در سال ۱۳۸۵ برابر ۷۰۷ نفر گزارش شده‌است.
قدمت تاریخی این شهر به دوران پیش از اسلام برمی گردد. بازار زهان در حدود سیصد سال پیش در منطقه شهرت داشته‌است و تا صد سال پیش اهمیت ان در جنوب خراسان بیشتر از قاین وبیرجند بوده‌است.
جمعیت
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۱،۱۱۸ نفر (در ۲۹۰ خانوار) بوده است.
زمین‌لرزه زهان (۱۳۹۱)
مود

مود شهری است در استان خراسان جنوبی. این شهر در بخش مود از توابع شهرستان سربیشه قرار دارد.
مود شهری با قدمت تاریخی در جنوب استان خراسان جنوبی و در ۳۰ کیلومتری جاده ارتباطی بیرجند به زاهدان واقع شده است.
جمعیت
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۳،۴۷۷ نفر (در ۱،۰۶۱ خانوار) بوده است.
وجه تسمیه
کلمه «مود» و معنی فارسی سره آن، چنان‌که در فرهنگ نفیس آمده به معنای عقابی است که پرهایش را به تیر چسبانند.
برخی دیگر کلمه مود را آشیانه عقاب معنی کرده‌اند، به اعتقاد گذشتگان مود از ماد (قوم ماد) گرفته شده است و آنان در این منطقه تاسیساتی داشته‌اند.
به نظر می‌رسد که مود در اصل موده بوده یعنی «ده مو» زیرا در مود تاکستان و باغ‌های «مو» فراوان بوده است و هم اکنون هم باغ‌های انگور در آن وجود دارد و خاک آن برای پرورش مو قابلیت فراوانی دارد، طرفداران این نظریه معتقدند هر دهی را بیشتر به خاطر محصولی که در آن محل وجود داشته است، به همان نام می‌شناختند و مود هم که موده بوده به همین دلیل شهرت یافته و «ه» آخر کلمه هم بر اثر کثرت استعمال از بین رفته و فقط مود باقی‌مانده است.
مدارک زیادی وجود دارد که ثابت می‌کند بین سربیشه و مود در گذشته جنگلی وجود داشته و سراسر آن منطقه بیشه زار بوده است؛ بنابراین وجه تسمیه دیگر درباره مود این است که مود به معنای انتهای بیشه بوده چنانچه سربیشه به معنای ابتدای بیشه معنی می‌دهد. این نظریه شاید به حقیقت نزدیک‌تر باشد؛ زیرا نام مود برگرفته شده از عارضه طبیعی بوده که در این جا همان جنگل و بیشه است.
معماری
بافت قدیم مود شامل خانه‌های خشتی با سقف‌های گنبدی است.
بالای شهر، پایین شهر، خاک سبزی، پشت حصاری و پیش حصاری از محله‌های این شهر است.
صنایع دستی
صنعت فرش مود شهرت جهانی دارد و زینت بخش موزه‌ها و مجموعه‌های مخصوص جهان است و جزو صنعت‌های مهم شهر محسوب می‌شود به طوری که برخی فرش‌های دست بافت مود جزو نفیس‌ترین فرش‌های ایران است.
قالی‌های این منطقه از گذشته دور شهرت داشته است و قدمت آن به دوره قبل از صفویه می‌رسد. رنگ‌آمیزی قالی‌های مود هماهنگ، موزون و سرشار از زندگی است.
رونق و شکوفایی صنایع فرش دستباف در این منطقه به زمانی بر می‌گردد که شخصی معروف به مصباح السلطنه قبل از سال ۱۳۰۰ تا ۱۳۱۲ در شهر مود کارگاه قالی‌بافی با ۴۰ دار قالی، دایر کرده بود.
طرح‌هایی که اکنون بافته می‌شود عبارت است از ریز ماهی، خشتی و کله اسبی.
آثار تاریخی
باغ و قلعه مود از آثار تاریخی و منحصر به فرد مود می‌باشد که قسمت‌های اصلی بنا در دوره زندیه ساخته شده است و عمارت دوم در دوران قاجار بنا گشته است.
از دیگر آثار تاریخی این شهر می‌توان به مسجد جامع شهر که به دستور و با هزینه الله‌قلی‌خان خزاعی و به دست میرزا حسن زابلی ساخته شده و نیز حمام قدیمی شهر که به فرمان الله‌قلی‌خان خزاعی ساخته شده است.
تایباد

تایباد از شهرهای استان خراسان و مرکز شهرستان تایباد است اکنون در شرق استان خراسان رضوی در نزدیکی مرز ایران و افغانستان قرار دارد.
این شهر در ۶۰ کیلومتری جنوب تربت جام و ۲۲۵ کیلومتری جنوب شرقی مشهد واقع شده‌است. ارتفاع این شهر از سطح آب‌های آزاد ۸۰۶ متر گزارش شده‌است.
این شهر در مسیر ارتباطی تربت جام، فریمان، سنگان، خواف، تربت حیدریه به مشهد متصل می‌شود.
زبان مردم شهر تایباد فارسی است و به گویش فارسی دری صحبت می‌کنند.
جمعیت
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۵۶،۵۶۲ نفر (در ۱۴،۹۹۶ خانوار) بوده‌است.
کاریز (تایباد)

کاریز شهری در بخش مرکزی شهرستان تایباد استان خراسان رضوی ایران است.
جمعیت
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۰ جمعیت این شهر ۱۰،۳۹۱ نفر (در ۲،۵۰۹ خانوار) بوده است.
جغرافیا
این شهر در فاصله کمی در شمال شهر تایباد و در جاده تایباد به مشهد قرار دارد. عملیات ساخت راه کنارگذر شهر کاریز نیز در دست انجام است.
ساختمان بیمارستان قدیمی کاریز در سال ۱۳۸۴ تبدیل به دانشکده پرستاری و مامایی دانشگاه آزاد واحد تایباد شد.
وجه تسمیه
کاریز به معنی قنات است.
انابد

انابد شهری در بخش انابد شهرستان بردسکن استان خراسان رضوی ایران است.
در این شهر امامزاده سید هاشم قراردارد که مورد توجه و احترام مردم انابد و بردسکن می‌باشد.
از سال ۱۳۸۰ شهرداری تشکیل و اولین شهردار آقای امین‌الله مقصود بود که مدت ۴٫۵ سال خدمت نمود و پس از وی دومین شهردار آقای مهندس حامد علوی می‌باشد.
در وجه تسمیه آن چند نظر قابل توجه‌است: اول اینکه این محل ابتدا به علت داشتن باغ‌های انار زیاد و مرغوب، انارآباد نام داشته‌است و به تدریج به انارباد-اناربد و انابد تبدیل شده‌است. نظر دیگر این است که این لفظ اشاره به آبادی دور است یعنی ابتدا «آن آبادی» بوده‌است و به تدریج آن آباد و اناباد و انابد شده‌است. نظر دیگر این است که ابتدا آن رباط (اشاره به کاروانسرا) بوده‌است که به مرور آنارباط-آناربط و انابط و انابت شده‌است.
جمعیت
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۶۱۸۶ نفر (در ۱۸۶۱ خانوار) بوده‌است.
اسکوبا

غواصی درحال استفاده از اسکوبا
اسکوبا مجموعه وسایل و تجهیزاتی است که به‌کمک آنها می‌توان در زیر آب، به‌راحتی روی آب، تنفس کرد. این وسایل شامل کپسول، شیر و رگلاتور است.
رگلاتور غواصی یا تنظیم‌کننده فشار هوای تنفسی
رگلاتور غواصی اسکوبا
رگلاتور وسیله‌ای‌ست که هوای تنفسی پرفشار درون سیلندر را برای تنفس غواص آماده می‌کند و او را قادر می‌سازد تا در زیر آب تنفس کند. این بخش از تجهیزات اجازه می‌دهد که هوا با فشار مناسب و به‌صورت یکسان به غواص رسانده شود. رگلاتورها دارای دو مرحله کاهش فشار هستند: در مرحله نخست، هوای پرفشار درون تانک به فشار متوسط کاهش می‌یابد؛ در مرحله دوم آن فشار متوسط به فشاری معادل با فشار محیط کاهش می‌یابد تا غواص بتواند به‌سادگی از آن تنفس کند. مرحله دوم رگلاتورها، که در دهان قرار می‌گیرد، دارای دکمه‌ای فشاری در جلو است که برای بیرون راندن آب از درون آن استفاده می‌شود.
کپسول اسکوبا یا تانک هوا
سیلندر اسکوبا
تانک هوا یا کپسول اسکوبا، سیلندر فلزی خاصی‌ست که می‌توان هوای تنفسی را با فشار در آن ذخیره کرد. این وسیله از نوع مارین استیل (فولاد دریایی) یا آلومینیوم ساخته می‌شود و هوای درون آن به‌وسیله یک شیر به خارج راه می‌یابد.
کپسول اسکوبا سیستم تنفس زیرآبی که محتوای هوای فشرده می‌باشد است و مخفف اصطلاح انگلیسی Self-contained underwater breathing apparatus است، حاوی هوای تنفسی‌ست که مهم‌ترین عنصر موردنیاز فعالیت‌های زیرآبی است و همان‌گونه که اشاره شد، این هوا مخلوطی از ۲۱٪ اکسیژن و ۷۹٪ نیتروژن است. بنابراین و بر خلاف عقیده بسیاری از مردم، که تصور می‌کنند غواصان به‌هنگام غواصی اکسیژن تنفس می‌نمایند، این هوا، هوای معمولی موجود در اتمسفر زمین است و اکسیژن نیست.
این هوا در غواصی تفریحی توسط کمپرسورهای مخصوص هوای تنفسی فشرده شده و پس از خشک شدن (رطوبت‌گیری) درون سیلندر یا تانک هوا ذخیره می‌گردد.
باجگیران

باجگیران شهری در بخش باجگیران شهرستان قوچان استان خراسان رضوی ایران است. این شهر نقطه صفر مرزی بین ایران و ترکمنستان است.
شهر باجگیران در شمال غربی کوه سمخل (مرتفع‌ترین قله ۲۲۶۰ متر) واقع است. دره‌های کوه سمخل دارای مرغزار و جنگل است و در ۷۸ کیلومتری شمال شهر قوچان و دو کیلومتری جنوب مرز ایران و جمهوری ترکمنستان قرار دارد.
تاریخچه
پراکنش مردم کرد در ایران بر اساس استان‌ها
بیشتر مردم آن از کردهای کرمانج تیره سیوکانلو هستند که از شرق ترکیه به این منطقه مهاجرت کرده‌اند زبان‌های متداول در شهر بیشتر کردی کرمانجی و به صورت اقلیت ترکی و فارسی است. مذهب تمامی اهالی شیعه دوازده‌امامی است.
در ۱۰ اردیبهشت ۱۳۰۸ زمین لرزه‌ای شمال شرقی ایران و ترکمنستان را لرزاند که بر اثر آن خانه‌های باجگیران آسیب دید.
محل این شهر در قدیم زمستانگاه کردهای تیره کیلانلو بود.
اداره گمرگات ایران در زمانی که در دوره قاجار به بلژیکی‌ها واگذار شده‌بود برای گرفتن سهم دولت از کالاهایی که از مرز عشق‌آباد خارج می‌شد باج‌گیرهایی را که اسب و تفنگ داشتند برای این کار استخدام کرد. این افراد باج‌گیر نخست در روستای بردر (در ۸ کیلومتری باختر باجگیران) جای گرفتند. بعدا که این گروه به محل کنونی شهر باجگیران انتقال یافتند نام آن‌ها (باجگیران) نیز به محل جدید داده شد. محل گمرک نخست ساختمان حاتم بیک، سپس کاروانسرای حاجی قربان و پس از آن به محل فعلی که با کمک آلمانی‌ها ساخته شده‌است منتقل شد.
جمعیت
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۵۹۴ نفر (در ۱۸۸ خانوار) بوده‌است.
رده:غواصی

غواصی
گورگوسور

گورگوسور یا دایناسور شرزه دایناسوری گوشتخوار از دوران کرتاسه می‌باشد یعنی در حدود هفتاد میلیون سال پیش می‌زیسته‌است.
واژه گورگوسور از دو کلمه یونانی گورگوس به معنای درنده‌خو و شرزه و سوروس به معنای مارمولک (فیلم) تشکیل یافته‌است.
طول این دایناسور به ۷ تا ۸ متر و وزن آن به ۲٫۵ تن می‌رسیده‌است.اندازه سر آن نیز حدود یک متر بوده‌است.
گر چه می‌گویند گورگوسور دایناسوری مرده خوار بوده‌است ولی هم‌زیستی آن با تیرانوسورهای هم اندازه و حتی بزرگ‌تر دلیل بر رد این گفته می‌باشد.
کلاد
ابن عثیمین

محمد بن صالح بن محمد بن سلیمان بن عبدالرحمن عثیمین تمیمی نجدی معروف به ابن عثیمین در چهاردهم ژوئن سال ۱۹۲۵ میلادی، برابر با بیست و هفت رمضان سال ۱۳۴۷ هجری قمری در شهر عنیزه واقع در ایالت قصیم در پادشاهی عربستان سعودی متولد شد. او از محمد بن عبدالعزیز عقاید اهل سنت و فقه و نحو عربی را آموخت.
در نزد عبدالرحمن بن ناصر السعدی تفسیر و اصول و فرائض تحصیل کرد.عبدالرحمن بن علی بن عودان، محمد امین شنقطی، عبدالعزیز بن ناصر رشید، عبدالرحمن افریقی از مدرسان وی در بلاغت و ادبیات عرب بودند. در سال ۱۳۳۰ هجری، به ریاض رفت و در نزدعبدالعزیز بن باز تحصیل فرائض و احکام کرد. در ۱۳۷۰ هجری، در دانشگاه اسلامی عنیزه شروع به تدریس کرد. در سال ۱۳۷۶ هجری، پس از وقت عبدالرحمن سعدی، به عنوان امام و خطیب جمعه مسجد جامع عنیزه منصوب شد. پس از مدتی ابن عثیمین به عنوان خطیب مسجد الحرام در مکه منصوب شد. او در سال‌های ۱۳۸۴و ۱۳۸۵ هجری به ایراد سخنرانی در دانشگاه ام‌القری مکه در مسائل فقهی، عقیدتی، حدیث و تفسیر پرداخت و شرح آثار ابن تیمیه و ابن قیم الجوزیه را آغاز کرد. سپس به عنوان رئیس دانشگاه شریعت امام محمد بن سعود در قصیم برگزیده شد. او همچنین در مجلس شریعت و اصول دانشگاه قصیم و هیئت علمای کبار عربستان عضویت داشت. او که در هشتم فوریه ۱۹۹۴ از سوی ملک فیصل نشان خدمت به اسلام هدیه گرفت، از پیروان محمد بن عبدالوهاب و دعوت سلفیه در توحید است. او در روز چهارشنبه پانزدهم شوال ۱۴۲۱ هجری قمری برابر با دهم ژانویه ۲۰۰۱ در سن هفتاد و چهارسالگی در گذشت. او در مکه دفن شد و عبدالعزیز بن عبدالله بن باز بر جنازه وی نماز گزارد.
آثار
۱- تفسیر آیات الکرسی
۲- تفسیر عم جزء قرآن کریم
۳- تفسیر سوره بقره
۴- تفسیر سوره کهف
۵- کتاب العلم(مجموعه حدیث)
۶-شرح ریاض الصالحین
۷-جامعه الحدیث(مجموعه حدیث)
۸- عقیده اهل السنه و الجماعه
۹-صفات الله و اسمائه الحسنی
۱۰-قول مفید علی کتاب التوحید
۱۱- شرح کشف الشبهات
۱۲- شرح عقائد الواسطیه
۱۳- شرح عقائد السماویه
۱۴- شرح لمعات الاعتقاد
۱۵-شرح اصول الایمان
۱۶- شرح اصول الثلاثه
۱۷-فتاوی لارکان الاسلام
۱۸- مجموعه الفتاوی
۱۹- شرح زاد المستغنی
۲۰- عمده الاحکام
راحل

مقبره راحل در سال ۱۹۱۰ میلادی.
راحل یا راحیل همسر دوم و محبوب یعقوب، و مادر یوسف و بنیامین، پیامبران بنی‌اسرائیل بود که در کتاب مقدس از او بارها یاد شده‌است. نام او در سفر پیدایش بخش نخستین تورات ذکر گشته‌است. راحل، دختر لابان و خواهر کوچک‌تر لیه (همسر اول یعقوب) است.
راحل در ۱۱ حشوان در تقویم عبری و در هنگام وضع حمل درگذشت. مقبره راحل، از بناهای با اهمیت مذهبی اورشلیم محسوب می‌شود و سالیانه مورد بازدید زائرین یهودی، قرار دارد.
شکنجه‌های دوره صفوی

شکنجه‌های دوره صفوی به شکنجه‌هایی گفته می‌شود که در دوره صفوی اعمال می‌شده و بسیاری از آنها حتی در مقیاس زمان خود وحشتناک بوده‌است. تاریخ‌نگاران به دسته‌ای از خادمان شاهان صفوی اشاره می‌کنند که مجرمان را زنده‌زنده می‌خوردند، یا نمونه‌های دیگری از مجازات‌ها مانند انداختن مجرمین جلوی سگان آدمخوار. چنین آمده‌است که بسیاری از این مجازات‌ها ریشه در سنن اقوام چادرنشینی دارد که در رکاب شاهان صفوی درآمده‌بودند.
مجازات‌ها و شکنجه‌ها
شکنجه‌های دوران صفوی شامل انواع متفاوتی بود. در بعضی مواقع شکنجه‌های وحشیانه‌ای درمورد مخالفین اعمال می‌شد. تاریخ‌نگاران به دسته‌ای از خادمان شاهان صفوی اشاره می‌کنند که مجرمان را زنده‌زنده می‌خوردند، یا نمونه‌های دیگری از مجازات‌ها مانند انداختن مجرمین جلوی سگان آدمخوار. چنین آمده‌است که بسیاری از این شکنجه‌ها و مجازات‌ها ریشه در رسوم قبایل چادرنشین ترک آسیای‌میانه‌ای داشت که از حامیان شاه اسماعیل صفوی بودند و او را در به قدرت رساندن یاری نمودند. از جمله این رسوم که این حامیان وارد نمودند، زنده‌خواری دشمنان و استفاده از جمجمه دشمنان به‌عنوان جام بود. در دوران حکومت صفویان دسته جلاد خام‌خوار وجود داشته‌است که به فرمان شاه، مقصرین را زنده‌زنده می‌خوردند. گاهی شاهان صفوی آنان را احضار کرده و دستور می‌دادند تا مجرمان را در جلوی چشمانش بدرند. این دسته از آدم‌خواران که در دربار شاه عباس نگهداری می‌شدند «چیک» نام داشتند. نقل است که لشکر چهل‌نفری آدم‌خواران شاه عباس همه جا او را همراهی می‌کردند و قربانیان را می‌خوردند. کریم نجفی برزگر، استاد تاریخ صفوی، عنوان می‌کند که بسیاری از این اعمال تحت عنوان گسترش شیعه و اسلام توجیه می‌شد (به‌طورکلی صفویان تمایل داشتند که مشروعیت فرمانروایی خود و جانشینانشان را با اسلام توجیه کنند.
از دیگر شکنجه‌ها و مجازات‌های دوران صفوی زنده‌زنده کندن پوست مجرمان و مخالفان و پرکردن پوست آنان با کاه یا آویزان کردن مخالفان و انداختن آنان جلوی سگ‌های آدمخوار بود. همچنین کندن اعضای بدن مخالفین، ریختن سرب داغ در گلوی مجرمین، جوشاندن مجرمین در روغن جوشان، ریختن باروت در لباس مجرم و منفجرکردن آن از دیگر شکنجه‌های رایج در آن دوران بود.
شاردن، جهانگرد فرانسوی، این‌گونه نقل کرده‌است: روزی چند نفر را در نزد شاه صفی شمشیر می‌زدند. محمدتقی، از اهالی گناباد، که منجم دربار بود، حضور داشت و برای این‌که وحشیگری‌ها را نبیند چشمانش را بسته بود. شاه صفی متوجه این موضوع شد و بلافاصله دستور داد تا چشمان محمدتقی را از حدقه درآورند.
پیرقلی‌بیگ، فرستاده شاه عباس به روسیه، پس از بازگشت به ایران، به دستور شاه زبان از حلقش بیرون آورده شد و چشمانش از حدقه بیرون آمد. نقل شده‌است که به فرمان شاه اسماعیل دوم، بیشتر کسانی که در مراسم مذهبی سب شرکت داشتند، به‌عنوان مجازات قطعه‌قطعه شدند. همچنین، با رعیت به‌مانند بردگان رفتار می‌شد و مطابق سیاست رسمی، آنها حق ترک زمین‌های کشاورزی را نداشتند. زمین‌داران بزرگ شامل علما، افرادی معمولا برای بازگرداندن کشاورزان فراری دست به دامان دولت می‌شدند و رعایایی که فرار می‌کردند مجازات می‌شدند.