ال‌اس‌دی

ال‌اس‌دی (LSD) با نام شیمیایی اسید لایزرژیک دی اتیل آمید معروف‌ترین دارو در دسته روان‌گردان‌ها است. این دارو به‌طور گسترده برای مصارف تفریحی و درمانی مورد استفاده قرار می‌گیرد. به‌طور معمول ال‌اس‌دی بلعیده یا روی زبان نگه داشته می‌شود. این دارو همچنین بر روی حبه قند یا بلاتر هم قرار داده می‌شود.
ال‌اس‌دی اولین بار در سال ۱۹۳۸ توسط یک شیمیدان سوئیسی / اکوادری به نام آلبرت هافمن که به امید دست یافتن به دارویی جدید، انواع ترکیبات ارگوت را آزمایش می‌کرد، ساخته شد. اما خواص آن تا زمانی که دکتر هافمن خود شخصا آن را مصرف نکرده بود، کشف نشد. تجربیات دکتر هافمن مولوکول هنگام مصرف این ماده در دفترچه یادداشت او به ثبت رسیده‌است. دهه ۱۹۶۰ زمان افول مصرف این ماده بود. اما بعدها گروه هیپی در آمریکا مصرف آن را باب کردند. امروزه ال‌اس‌دی مصرف رسمی پزشکی ندارد اما احتمال استفاده از آن در سایکدلیک‌تراپی برای درمان بیماریهایی چون افسردگی و اعتیاد در حال پژوهش و بررسی است. ال‌اس‌دی تا بحال به‌طور مستقیم باعث مرگ نشده. مرگ‌هایی نادر اتفاق افتاده که بیشتر در اثر تصادف و خودکشی بوده‌اند. بیشتر مرگ‌هایی که بر اثر مصرف ال‌اس‌دی گزارش شده‌اند، ناشی از مصرف ترکیبات خطرناک‌تری مثل ۲۵آی-ان‌بام بوده‌اند که به دلیل قیمت کمتر به جای ال‌اس‌دی عرضه می‌شوند.
اثرات مصرف
اثرات مصرف ال‌اس‌دی می‌تواند غیرقابل پیش‌بینی باشد. این اثرات به میزان مصرف، شخصیت مصرف‌کننده و محیط مصرف ال‌اس‌دی بستگی دارد. معمولا تاثیرات آن ۲۰ تا ۶۰ دقیقه پس از مصرف ظاهر می‌شود و ۶ تا ۱۲ ساعت به طول می‌انجامد. تاثیرات روان‌گردان‌هایی مثل ال‌اس‌دی به‌طور معمول یک تریپ (سفر) نامیده می‌شود.
یکی از اثرات ال‌اس‌دی ایجاد تغییرات هیجانی و حسی در مصرف‌کننده است. این تغییرات بیشتر از علایم فیزیکی مصرف است. معمولا شخص مصرف‌کننده ابتدا دچار هیجان‌ها و احساسات شدید و متفاوتی می‌شود یا احساسات و هیجانات او به سرعت زیاد تغییر می‌کند. اگر مصرف ال‌اس‌دی بیشتر شود؛ مصرف‌کننده دچار توهمات بصری لذت بخشی می‌شود. درک مصرف‌کننده از زمان و از خودش تغییر می‌کند. گاه ممکن است به نظر برسد حواس پنج‌گانه با هم مخلوط شده‌اند. حس لامسه بیشتر می‌شود. مصرف‌کننده ممکن است حس کند رنگ‌ها را می‌شنود یا صداها را می‌بیند. به این حالت حس آمیزی می‌گویند. در بسیاری افراد، این تغییرات حواس باعث ایجاد ترس و وحشت می‌شوند.
اگر مصرف ال‌اس‌دی یک «سفر خوب» باشد مصرف‌کننده احساس سرخوشی می‌کند و اگر یک «سفر بد» باشد، مصرف‌کننده دچار احساسات بد می‌شود. تاثیرات فیزیکی اولیه انگشت شمارند و شامل سرگیجه، بی‌حسی، خستگی، ضعف عضلات و لرزش، رفلکس‌های سریع، افزایش فشار خون، ضربان قلب و دمای بدن، آسیب دیدن مهارت‌های حرکتی (اختلال تعادل)، تهوع و تشنج می‌شوند. مهم‌ترین علایم فیزیکی آن قهقهه‌های ناگهانی است. این قهقهه‌ها ممکن است در برابر اتفاقاتی که معمولا خنده دار نیستند؛ پیش بیاید و اغلب هم قابل کنترل نیستند.
تغییرات مهم در قوه درک، فکر و خلق با فاصله زمانی اندکی پس از اثرات فیزیکی ظاهر می‌شوند:
توهمات دیداری و شنیداری واضح که مصرف‌کننده از غیرواقعی بودن آن آگاه است.
دچار نقصان شدن درک زمان، فواصل و وزن (احساس معلق بودن با تحت فشار بودن) و فاصله بین اشیای محیط. این مسئله به برخی از افراد نوعی احساس یگانگی با محیط (uniqamystica) می‌بخشد؛ در حالی که برخی دیگر را دچار وحشت می‌کند.
درآمیختگی احساسات که اغلب به صورت شنیدن رنگ‌ها و دیدن صداها توصیف می‌شود.
کاهش کنترل بر روی روند افکار که باعث ترکیب خاطرات با واقعیت می‌شود یا به چیزهای کم‌اهمیت معناهای بزرگی می‌بخشد.
احساس پیشرفت و موفقیت در موضوع‌های واقعی شایع است. جدا کردن یک موضوع از دیگری و خود از دیگران مشکل می‌شود و زوال شخصیت پیشرفت می‌کند.
ال‌اس‌دی به سرعت از طریق دستگاه گوارش جذب می‌شود و به همه بافت‌ها از جمله مغز می‌رسد.
پس به‌طور کلی تاثیرات ادراکی آن، تغییرات حواس به خصوص بینایی و شنوایی بوده و تاثیرات روانی هم شامل تغییر خلق، احساسات خیال گونه، تغییر در تشخیص زمان و زوال شخصیت می‌شود. با مصرف ال‌اس‌دی ابتدا تاثیرات جسمی و سپس تغییرات بینایی و تقویت صداها ایجاد شده و اجسام به شکل دیگری دیده می‌شوند. در میان این تاثیرات توهم‌ها نادر بوده ولی تصورات خیال گونه وقتی که چشم‌ها بسته هستند تقویت می‌شوند.
وابستگی
ال‌اس‌دی به صورت فیزیکی اعتیادآور نیست. اما مصرف مداوم آن باعث بروز مقاومت می‌شود یعنی مصرف‌کننده بعد از مصرف مداوم برای آنکه به همان حالت برسد باید میزان بیشتری مصرف کند. شواهد تجربی بر روی انسان و حیوانات نشان میدهد که ال اس دی باعث ایجاد تقویت مثبت (positive reinforcement) برای مصرف بیشتر نمیشود.
اولین مصرف اتفاقی توسط دکتر هافمن
«وقتی که روی تختخوابم دراز کشیدم در عالم هذیان و هیجان و مستی غوطه‌ور شدم. تمام اثاث خانه به دنبال هم حرکت می‌کردند و پیوسته تغییر رنگ می‌دادند. به نظرم می‌آمد که ستارگان آبی رنگ آسمان روی سقف خانه‌های شهر فرو می‌ریزند. پس از دو ساعت که در عالم بی‌خبری بودم، یادم آمد که همان روز مقدار کمی از عصاره قارچ چاودار خوردم. فردای همان روز تصمیم گرفتم که همان آزمایش را با مصرف مقدار یک میلی‌گرم از این دارو تکرار کنم و نتیجه را یادداشت کنم و یادداشتم چنین بود؛ چهل دقیقه پس از خوردن این مقدار مختصری احساس سرگیجه کردم و بی‌اختیار قهقهه خنده سر دادم. جثه کسانی که در اطرافم بودند به‌طور عجیبی کوچک شد. از همکارم در خواست کردم که مرا با دوچرخه به یک ویلا هدایت کند. با اینکه باسرعت با دوچرخه پا می‌زدیم، ولی احساس می‌کردم از جای خود تکان نمی‌خورم. پس از ۶ ساعت وضع عادی خود را بازیافتم.