mainkilora/Persian-Wikipedia-Corpus huggingface dataset:
دهدیوان

دهدیوان ، روستایی در بخش فامنین استان همدان در ۸۰ کیلومتری جاده همدان به ساوه.
جمعیت
جمعیت این روستا بنا به گفته اهالی سالمند روستا در سالهای گذشته تا ۱۰۰ خانوار می‌رسیده است ولی اکنون حدود ۲۰ خانوار در آن زندگی می‌کنند.
بنا به گفته اهالی باقی‌مانده در روستا و افراد مهاجرت کننده به شهر، علت اصلی کاهش جمعیت این روستا نبود آب کشاورزی دائمی و نبود کشتزار کافی برای کشاورزان می‌باشد.
اشتغال
کار اصلی مردم این روستا کشاورزی و دامداری به شیوه سنتی می‌باشد .
کشت عمده آن گندم و جو دیمی و آبی می‌باشد .چون این روستا در حاشیه رودخانه قره چای واقع است آب کشاورزی آن از رودخانه مذکور تامین می‌گردد.
دارای یک رشته قنات است که برای مصرف آب شرب مردم و مازاد آن برای کشاورزی استفاده می‌شود.
البته از دیر باز برای شخم زدن زمین و درو و آبیاری از ماشین آلات کشاورزی (تراکتور و کمباین موتور پمپهای دیزل ) در حد مطلوب بهره برداری می‌نمایند. ولی برای برداشت علوفه (یونجه) در فضای کوچک از ابزارآلات دستی و مکانیکی استفاده می‌نمایند.
جغرافیا
از شمال به روستاهای آجرلو و میدان تیر نیروی هوایی پایگاه شکاری شهید نوژه
از جنوب به روستاهای عمرآباد و چاهبار
از شرق به روستای صادق لو
از غرب به روستای زرق مشرف می‌باشد
دیرینگی
این روستا تاکنون در طول تاریخ چندین بار از سکنه خالی و پر شده است.
در این روستا یکی از تپه‌های باستانی سازمان برید در میان یونجه زارها در جنوب روستا خود نمایی می‌کند.
نخستین پل سنگی روی رودخانه قره چای در سال ۱۳۴۵هجری شمسی برای ارتباط دهدیوان به روستای عمر آباد و روستاهای ستق و چهره قان و … که از روستاهای توابع استان مرکزی می‌باشد بنا گردید.
بنای یک قلعه قدیمی در جنوب شرقی روستا خود نمایی میکند که به تازگی به ثبت آثار ملی رسیده است و توسط خانهای زمان گذشته که مالک روستا بوده‌اند بنا گردیده است و هم اکنون یکی از اهالی روستا در آن ساکن می‌باشد.
زبان
گویش اصلی مردم روستا ترکی است که کمی با ترکی آذری تفاوت دارد و به زبان ترکی مردم استان‌های مرکزی کشور نزدیک‌تر است. ولی اکثر مردم روستا به راحتی می‌توانند به زبان فارسی صحبت کنند.
ترکیب جمعیتی روستا از اقوام بلوک و خلج تشکیل شده است که خلج‌های این روستا مهاجران روستاهای منطقه فراهان استان مرکزی مخصوصا روستای تلخاب می‌باشد.
رده؛ روستاهای استان همدان
رشته مروارید

روجلد رشته مروارید چاپ ۱۳۸۸
رشته مروارید (به کردی سورانی: رشته مرواری ) نام کتابی کردی است نوشته علاءالدین سجادی. که شامل ضرب‌المثلها، جوک و قصه‌های کوتاه است.
بمباران گوگلی

بمباران گوگلی (یا بمباران پیوندها)، در اصل بمباران کردن موتور جستجو توسط پیوندهایی (لینک‌هایی) است که به یک صفحه خاص و با عبارتی خاص فرستاده می‌شوند به ترتیبی که جستجو بر اساس آن عبارت کاربر جستجوگر را در اولین مورد به صفحه پیوند داده شده هدایت کند.
اصولا موتورهای جستجو بر اساس پیوندهایی که به صفحات داده می‌شوند کار می‌کنند. پایه موتورهای جستجو طوری بنا شده‌است که پیوندهای موجود در وبلاگ‌ها و سایت‌ها را یافته و بر اساس تعداد آن پیوندها به آن صفحه رتبه می‌دهند. بدیهی‌ست هر چه تعداد پیوندهای داده شده به آن صفحه (البته بر اساس ترکیب روی پیوند) بیش‌تر باشد، این رتبه بهتر خواهد بود. بر اساس چنین الگوریتمی در موتورهای جستجو، و با انگیزه‌های متعدد، بمب‌های اینترنتی توسط گروهی از تولیدکنندگان محتوا اعم از وبلاگ‌ها و وبگاه‌ها که در زمینه‌ای مشترک هستند، ساخته می‌شوند.
دسته‌بندی
بمب‌های تفننی: همان‌طور که از نامش پیداست این بمب‌ها برای شوخی و طنز ایجاد می‌شوند و هدف آن شوخی با فرد، شرکت یا هر چیز دیگر است.
بمب‌های شخصی: بمباران گوگل با نام افراد. در این مورد با جستجوی افراد بر اساس نام یک فرد، صفحه شخصی وی رتبه اول را کسب می‌کند.
بمب‌های پولی: در این مورد فرد با ارائه پول به موتورهای جستجو صفحه مورد نظر خود را در رتبه اول قرار می‌دهد. این کار با مسئله تبلیغات در موتورهای جستجو متفاوت است.
بمب‌های دادگستر: در این حالت انگیزه‌های متعددی از قبیل کمک به یک فرد، اعتراض یا هر انگیزه مشابهی برای ساخت بمب گوگلی وجود دارد.
موتور جستجو (پردازش)

موتور جستجو یا جویشگر ، در فرهنگ رایانه، به طور عمومی به برنامه‌ای گفته می‌شود که کلمات کلیدی را در یک سند یا بانک اطلاعاتی جستجو می‌کند. در اینترنت به برنامه‌ای گفته می‌شود که کلمات کلیدی موجود در فایل‌ها و سندهای وب جهانی، گروه‌های خبری، منوهای گوفر و آرشیوهای FTP را جستجو می‌کند. جویشگرهای زیادی وجود دارند که امروزه از معروفترین و پراستفاده‌ترین آنها می‌توان به google و یاهو! جستجو اشاره کرد.
قضیه آخر فرما

نسخه ۱۶۷۰ آرتمتیکای دیوفانت که شامل تفسیر فرما در خصوص قضیه آخرش است.
قضیه آخر فرما یکی از مشهورترین قضیه‌های تاریخ ریاضیات است. این قضیه می‌گوید:
«معادله برای جواب صحیح و غیر صفر ندارد.»
یعنی اعداد صحیح و غیر صفر و و را نمی‌توان یافت که جواب‌های معادله فوق باشند.
پیر فرما ریاضیدان فرانسوی سده ۱۷ (میلادی) در حاشیه کتابی نوشته بود که اثبات این قضیه را در ذهن دارد ولی جای کافی برای نوشتن در اختیار ندارد. این قضیه تا ۱۹۹۴ حل‌نشده باقی مانده بود.
اندرو وایلز استاد دانشگاه پرینستون در سال ۱۹۹۳ با استفاده از نظریه اعداد پیشرفته، اثباتی برای این قضیه ارائه کرد که دارای مشکلی بود ولی در سپتامبر ۱۹۹۴ اشکال این راه‌حل توسط خود وایلز و با همکاری یکی از همکارانش به نام «تیلر» برطرف شد.
دشت

Atardecer en los Llanos de Guárico
جلگه یا دشت سرزمین پست و همواری است که از آبرفت رودها به وجود آمده‌است و به دریا یا دریاچه‌ای دائمی ختم می‌شود.
به زمین مسطح و نسبتا همواری می‌گویند که معمولا بلندای کمی داشته باشد. اینگونه زمین‌ها به روش‌های گوناگون پدید می‌آیند که هر کدام بر حسب مورد نام‌گذاری می‌شوند، مانند جلگه آبرفتی و جلگه ساحلی و همچنین مسیله.
گیاه طبیعی بیشتر جلگه‌های معتدله علف است که به آن علفزار می‌گویند. معمولا به جلگه‌های خشک و کم‌گیاه‌تر دشت هم می‌گویند.
از جلگه‌های اصلی ایران می‌توان از جلگه خوزستان، جلگه مازندران، جلگه کرمانشاه، جلگه اصفهان، جلگه شیراز، جلگه گرگان، جلگه پاسارگاد (شهرستان پاسارگاد به مرکزیت سعادت شهر) و جلگه هلیل‌آباد نام برد.
نمونه‌ای از دیگر جلگه‌های ایران عبارت‌اند از:
جلگه ماژان
جلگه موسی‌آباد
جلگه چاه هاشم
جلگه ماروسک
جلگه شبانکاره
جلگه سیرجان
جلگه زوزن
جلگه خوزستان
دشت
ایران
جغرافیا
سردر

سردر دانشگاه تهران
به دروازه‌های بزرگ و مداخل اصلی ورود به ساختمان‌ها یا محوطه‌های ویژه، سردر می‌گویند. در محل سردر نهادهای مهم معمولا سازه‌های ویژه‌ای ساخته می‌شود تا تا بتوان ورودی اصلی آن را به راحتی پیدا کرد و برای همه آشکار و نمایان ساخت، که به خود این سازه‌ها نیز سردر گفته می‌شود. این سازه‌ها معمولا نقش نمادین نیز دارند و شکل آن‌ها با موضوع فعالیت نهاد مربوطه ارتباط دارد. معمولا برای نهادهایی مانند مسجدهای مهم، کلیساها، ساختمان‌های دولتی، وزارتخانه‌ها، دادگستری‌ها و همچنین مدارس دینی و کاروانسراها سردرهای بزرگ ساخته می‌شوند.
از سردرهای مشهور در ایران سردر دانشگاه تهران، سردر باغ ملی و سردر قیصریه است.
کارل گوستاو یونگ روان‌شناس شناخته‌شده در نگره «انسان و نمادهایش» می‌گوید نمادهایی که انسان‌ها از دیدگاه نوع معماری، ساختمان نما، سردر، و تندیس‌ها می‌سازند و برپا می‌کنند، نماد از باورها و اعتقادات آن‌هاست.
درگاه (معماری)
دروازه
ساختمان‌های مذهبی

گونه‌های ساختمان‌های مذهبی در دین‌های گوناگون عبارت‌اند از:
زرتشتی
آتشکده
موبدستان
هیربدستان
آدریان
ورهرام ایزد(بهرام ایزد)
آتش دادگاه
بودایی
پاگودا (چتربرج)
مسیحی
کلیسا
کلیسای جامع
دوئومو (نیایشگاه ایتالیایی)
صومعه
دیر
یهودی
کنیسه (کنشت)
مهرپرستی
مهرابه
پرستشگاه آناهیتا
اسلامی
مسجد
مسجد جامع
حسینیه
امامزاده
بقعه
مرقد
مدرسه دینی
بهائی
مشرق‌الاذکار
حظیره‌القدس
دیگر کیش‌ها
اهرام
پرستشگاه‌های هندو
خانقاه
ویهارا
مهرابه

مهرابه به پرستشگاه‌های مهرپرستان گفته می‌شود. این واژه از دو کلمه مهر و آبه ساخته شده‌است. خورآبه نیز به همین معناست. آبه به معنی جای گود است.
مهرآبه در معماری فضایی چهارسویی بود، که جهت اصلی نیمروزی داشت. منتظران ظهور مهر فرشته آزادیبخش و عدالت گستر بایستی منتظر زایش او از آناهیتا در غاری می‌بودند که با تابش نور مهر خورشید بر سطح آب سنگاب تحقق پیدا می‌کرد. پس در هر طلوع صبح، و اوج نیمروزی و غروب مهر در این نیایشگاه برای ظهور او به نیایش می‌پرداختند. مهرآبه یا مهرآوه یعنی گنبدخانه مهر، خورآبه همان خورآوه یا خرابه گنبدخانه خور یا خورشید است. سقف گنبد مهرابه‌ها نیلگونی بود که با لاجورد رنگین می‌شد، روزنه هورنوی آن در میان نقش خورشید یا شمسه قرار می‌گرفت و بر آن نقوش ستارگان با رنگهای طلایی ترسیم می‌گشت، همچون مقرنس در دل گنبدها در دوره‌های بعدی.
انواع مهرابه
تصور بر آن بوده که مهر در یک غار گاو را که به اعتقاد مهرپرستان منشا بوجود آمدن آفرینش است کشته و از گوشت و خون آن گاو گیاهان وموجودات بوجود آمده‌اند پس به همین دلیل اعمال و مناسک خود را که از مهم‌ترین آن‌ها قربانی کردن گاو بود در غار انجام می‌دادند.
مهرابه‌های غاری
در جاهایی که غار طبیعی وجود داشت از همین غارها برای نیایش استفاده می‌شد. مهرابه هادر بیشتر دوران‌ها به صورت معابد پنهانی بودند؛ و دور از شهرها و گذرها ساخته می‌شد.
مهرابه‌های زیرزمینی
در جاهایی که غار طبیعی وجود نداشته زمین را به مانند غاری می‌کنده‌اند. مهرابه‌های زیر زمینی در عمق و انتها توسعه زیادی پیدا نکرده بود.
مهرابه‌های روزمینی
در جاهایی که امکان کندن زمین نبوده‌است یا این که آب روان در آن جاری بوده سعی می‌کردند که مهرابه را نزدیک آب روان بسازند.
معماری مهرابه‌ها
در ورودی مهرابه را بیشتر به سمت شرق می‌ساختند.
ساختمان مهرابه‌ها از یک ورودی سپس دهلیز درونی که به سه راهرو منتهی می‌شد تشکیل شده‌است. تالار روبرویی بزرگ بوده و تالار اصلی معبد بوده‌است. دو راهرویی که در سمت چپ و راست قرار داشتند تنگتر بوده و سقف آن هم کوتاهتر است. مهراب بالای تالار اصلی قرار می‌گرفت و عبارت است از گودی اندکی در دیوارکه نقش مهر (و گاهی مجسمه او) در حال کشتن گاو در آن دیده می‌شد دو مهربان نیز در دو سوی او دیده می‌شدند. در دو طرف تالار اصلی نیمکتهایی سنگی قرار می‌دادند.
روشنی مهرابه از روزنه‌های کوچک سقف یا پنجره‌های باریک تامین می‌شد، به طوری که فضای مهرابه تقریبا تاریک بود؛ و این برای آن بود که حالت اصلی غار حفظ شود.
مهرابه‌ها را کوچک می‌ساختند به طوری که مهریان تنگ در کنار هم قرار گیرند. دیواره‌های مهرابه‌های اروپا از نقاشیهای دیواری آیین مهر پر است.
مهرابه‌های بازمانده
در اروپا بیشتر مهرابه‌هایی که مخفی نبودند به کلیسا تبدیل شدند یا در واقع روی بقایای آن‌ها کلیسا ساخته شد.
در ایران نیز بسیاری از مهرابه‌ها به کلیسا، مسجد، آتشکده، امامزاده، خانقاه، قدمگاه و… تبدیل شده‌اند.
دستور

دستور می‌تواند به موارد زیر اطلاق شود:
دستور به معنی فرمان
دستور شیخ در صوفیه
دستور زبان
نشریه دستور، ضمیمه نشریه نامه فرهنگستان
اوت

اوت یا « آگست » هشتمین ماه سال میلادی در گاهشماری گریگوری و همچنین یکی از هفت ماه گاهشماری گریگوری با ۳۱ روز است. اوت تلفظ فرانسوی واژه لاتین اوتوس (به معنی فرخنده) است و فارسی این واژه را از راه فرانسوی به وام گرفته‌است.
این ماه در ابتدا به دلیل آنکه ششمین ماه از ماه‌های تقویم ابتدایی رومی در زمان فرمانروایی رومولوس در سال ۷۵۳ قبل از میلاد بود، در زبان لاتین با نام سکستیلیس نامگذاری شد، زمانی که سال‌ها با ماه مارس شروع می‌شد. در حدود سال ۷۰۰ قبل از میلاد بعد از اضافه شدن ماه‌های ژانویه و فوریه به ابتدای ماه‌های سال توسط شاه نوما پمپیلیوس و هم‌چنین ۲۹ روزه شدن آن، تبدیل به هشتمین ماه سال گردید. ژولیوس سزار با اضافه کردن ۲ روز به این ماه در زمانی که تقویم ژولین را در سال ۴۵ قبل از میلاد تدوین می‌کرد، تعداد روزهای این ماه را به ۳۱ یعنی همان تعداد روزهایی که امروزه هم برای این ماه در نظر گرفته شده رساند.
رویدادهای اوت
جشن امردادگان (۹ آگوست)
ماه‌های کردی

ماه‌های کردی مطابق با گاهشماری میلادی و گاهشماری خورشیدی یا در گاه‌شماری کردی و کردی سلطانی در میان کردزبانان.
ماه‌های میلادی
ماه‌های میلادی در میان کردزبانان (به‌ویژه سورانی) با عناوین سریانی  عربی آنها شناخته می‌شوند و مطابق با روزشمار تقویم میلادی از قرار زیرند:
ترتیب
نام انگلیسی
نام کردیهم‌عنوان با سریانی
روز
۱
January
کانوونی دووه‌م
۳۱
۲
February
شوبات
۲۸ یا ۲۹
۳
March
ئازار
۳۱
۴
April
نیسان
۳۰
۵
May
ئایار
۳۱
۶
June
حوزه‌یران
۳۰
۷
July
ته‌مموز
۳۱
۸
August
ئاب
۳۱
۹
September
ئه‌یلوول
۳۰
۱۰
October
تشرینی یه‌که‌م
۳۱
۱۱
November
تشرینی دووه‌م
۳۰
۱۲
December
کانوونی یه‌که‌م
۳۱
ماه‌های سال در کوردی سورانی نام‌های گوناگونی دارند؛ اما شناخته‌ترین آن میان آنان به ترتیب زیر است:
ریبه‌ندان (rêbendan)
ره‌شه‌می (reşemî)
ئادار (adar)
ئاوریل (avrêl)
گولان (gulan) (ماه شکفتن گلها)
پوشپه‌ر (pûşper)
تیرمه (tîrmeh)
گه‌لاویژ (gelawêj)
ره‌زبه‌ر (rezber) یا گه‌لاریزان (gelarêzan) (برگریزان)
کوچر (kewçêr)
سرماوه‌ز (sermawez) (ماهی که سرما می‌وزد)
به‌فرانبار (berfanbar) (ماه پربرف)
در میان کردهای شمال، که به زبان کرمانجی تکلم می‌کنند و اغلب از تقویم میلادی بهره می‌برند، ماه‌های میلادی در کردی کرمانجی به‌ترتیب سال میلادی:
چله (çile)
سبات (sibat)
ئادار (adar)
نیسان (nîsan)
گولان (gulan)
حه‌زیران (hezîran)
تیرمه (tîrmeh)
ته‌باخ (tebax)
ایلون (îlon)
جوتمه (cotmeh) (ماه جفت (خیش کشاورزی))
مژدار (mijdar)
کانون (kanûn)
ماه‌های خورشیدی
ماه‌های خورشیدی در سورانی:
خاکه‌لیوه Xakelêwe
گولان Gulan
جوزه‌ردان Cozerdan
پوشپه‌ر Pûşper
گه‌لاویژ Gelawêj
خه‌رمانان Xermanan
ره‌زبه‌ر Rezber
گه‌لاریزان Gellarêzan
سه‌رماوه‌ز Sermawez
به‌فرانبار Befranbar
ریبه‌ندان Rêbendan
ره‌شه‌می Reşemê
در منطقه کرمانشاهان و جنوب کردستان  کلهری نام ماه‌ها بدین‌گونه‌است:
جیژنان (فروردین)
گولان (اردیبهشت)
زه‌ردان (خرداد)
په‌رپه‌ر (تیر)
گه‌لاویژ (مرداد)
نوخشان (شهریور)
به‌ران (مهر)
خه‌زان (آبان)
ساران (آذر)
بفران (دی)
به‌ندان (بهمن)
رمشان (اسفند)
ماه‌های خورشیدی در گویش‌های مختلف کردی
اسامی ماه‌های سال خورشیدی به چند گویش اصلی کردی:
فارسی
کرمانج
که‌لهوری
سورانی
هه‌ورامی
له‌کی
فروردین
نیسان
جه‌ژنان (جه‌شنان)
خاکه‌لیوه
نه‌وروز
په‌نجه
اردیبهشت
گولان
گولان
گولان
پاژه‌ره‌ژ
میریان
خرداد
حه زیران
زه‌ردان
جوزه‌ردان
چیلکر
گاکور
تیر
تیرمه
په‌ر په‌ر
پووشپه‌ر
کوپر
ئاگرانی
مرداد
ته باخ
گ‌لاویژ
گه‌لاویژ
گه‌لاویژ
مردار
شهریور
ئیلون
نوخشان
خه‌رمانان
ئاوه‌وه‌ره
ماله‌ژیر
مهر
جوتمه
به‌ران
ره‌زبه‌ر
ترازیی
ماله ژیر دوماینه
آبان
مژدار
خه‌زان
خه‌زه‌لوه‌ر
گه‌لاخه‌زان
تولته‌کن
آذر
کانوون
ساران
سه‌رماوه‌ز
که‌له‌هه‌رز
مانگ سیه
دی
چله
به‌فران
به‌فرانبار
ئارگا
نورووژ
بهمن
سبات
به‌ندان
ریبه‌ندان
رابران
خاکه لیه
اسفند
ئادار
ره‌مشان
ره‌شه‌مه
سیاوکام
مانگ لیه
گاه‌شماری کردی
گاه‌شماری کردی گرمسیری سلطانی
گاه‌شماری ایران
گاه‌شماری هجری خورشیدی
گاه‌شماری میلادی
فهرست دانشگاه‌ها در ترکیه

مهم‌ترین دانشگاه‌های کشور ترکیه عبارت‌اند از:
دانشگاه آبانت عزت بایسال
دانشگاه آک دنیز
دانشگاه کیرکلارلی
دانشگاه آنکارا
دانشگاه غازی انتپ
دانشگاه آتاترک
دانشگاه آتیلیم
دانشگاه باغچه شهر
دانشگاه بالیکسیر
دانشگاه باشکنت
دانشکده بیکنت
دانشگاه بیلگی استانبول
دانشگاه بیلکنت
دانشگاه بغازیچی
دانشگاه چاغ
دانشگاه جلال بایار
دانشگاه ۱۸ مارس چاناک قلعه (جناق‌قلعه)
دانشگاه چوکوراوا
دانشگاه جمهوریت سیواس
دانشگاه سلیمان دمیرل
دانشگاه دجله
دانشگاه دوغوش
دانشگاه دوکوز ایلول
دانشگاه دوملوپینار کوتاهیا
دانشگاه اژه
دانشگاه ارجیس
دانشگاه فاتح
دانشگاه فرات
دانشگاه گالاتاسرای
دانشگاه غازی
دانشگاه حاجت تپه
دانشگاه خلیج
دانشگاه حران شانلی اورفا
دانشگاه کادیرخاص
دانشگاه اینونو مالاتیا
دانشگاه ایشیک
دانشگاه استانبول
دانشگاه قفقاز قارص
دانشگاه قارا آلماس زونگولداک
دانشگاه فنی کارادنیز
دانشگاه قوچ
دانشگاه قوجاایلی
دانشگاه فرهنگ استانبول
دانشگاه مال تپه
دانشگاه مرمره استانبول
دانشگاه معمار سینان
دانشگاه موغلا
دانشگاه مصطفی کمال ختای
دانشگاه نیغده
دانشگاه خاورمیانه
دانشگاه غازی عثمان پاشا
دانشگاه پاموک قلعه
دانشگاه سابانجی
دانشگاه ساکاریا (سقاریه)
دانشگاه سلجوق (قونیه)
دانشگاه فنی استانبول
دانشگاه اولوداغ
دانشگاه یوزونجوییل
دانشگاه یدی تپه
(به فارسی)
دانشگاه‌های ترکیه
دانشگاه‌های ترکیه
میرزا عبدالله فراهانی

میرزا عبدالله فراهانی (۱۲۲۲ خورشیدی، شیراز - ۱۲۹۷ خورشیدی )، استاد برجسته موسیقی ایرانی و نوازنده سرشناس سه‌تار و تار بود. او از چهره‌های تاثیرگذار در موسیقی ایرانی بود و ردیف موسیقی ایرانی را به نظم درآورد. میرزا عبدالله، فرزند آقاعلی‌اکبر خان فراهانی، نوازنده تار دوران ناصرالدین‌شاه و پدر احمد عبادی نوازنده بزرگ سه‌تار بود.
زندگی
میرزا عبدالله، دومین فرزند آقا علی‌اکبر فراهانی (بعد از میرزا حسن) بود و در سال ۱۲۲۲خورشیدی (۱۲۶۱ قمری) در شیراز زاده شد. وی نخستین آموزش‌های خود را نزد برادر بزرگترش میرزا حسن گذراند و پس از آن نزد پسر عمو و ناپدریش آقا غلامحسین آموزش‌های خود را تکمیل کرد و به برادر کوچکتر خود آقا حسینقلی هم آموخت.
از شاگردان او می‌توان مهدی‌قلی هدایت، فرصت شیرازی، ابوالحسن صبا، حسین هنگ‌آفرین، سید حسین خلیفه، مهدی‌خان صلحی، اسماعیل قهرمانی، سید مهدی دبیری، حاج آقا مجرد ایرانی و فرزندش احمد عبادی را نام برد.
وی با تجدید نظر در دستگاه‌های دوازده‌گانه موسیقی ملی ایران و ادغام بعضی از آن‌ها با هم، هفت دستگاه کامل و مجزا پدیدآورد که این هفت دستگاه توسط سه تن از شاگردانش به نام‌های میرزا نصیر، فرصت شیرازی و مهدی‌قلی هدایت طی هفت سال نت‌نویسی شد.
میرزا عبدالله در تهران در محله امامزاده یحیی کلاس درسی ترتیب داد که جوانان و متجددین دورش جمع شدند؛ ولی بر اثر تحریکات، مخالفان به خانه‌اش ریختند و با شکستن وسایل تعلیم بساط درسش را تعطیل کردند. با این حال تا دم مرگ دست از تعلیم نکشید و دربستر بیماری با سه‌تار قطعاتی به‌عنوان یادگار به شاگردان برجسته خود تعلیم می‌داد.
ابتکار ساختن برخی قطعات ضربی از اوست که در قطعات مجلسی توام با آواز پس از اجرای چند گوشه، برای تنوع قطعه ضربی می‌نواخت. مضراب ریز و تک مضراب‌ها در ساز او در تعادل و جملات موسیقی او منظم است و در همراهی با آواز پس از خاتمه یک بیت توسط خواننده او خود گوشه جدیدی را شروع کرده‌است و خواننده را هدایت می‌کند. در حفظ وزن قطعه دقیق بوده و غالبا نوازندگی خود را با قطعه تند رنگ مانندی پایان می‌داد. رنگ‌های او متنوع است و با آنکه آثار ضبط شده از او مربوط به حدود ۶۵ سالگی بوده ولی پنجه او روان و قطعات را راحت اجرا کرده‌است.
میرزا عبدالله، در نواختن تار هم استاد بود، ولی شهرت وی بیشتر در نواختن سه‌تار است. او چهار فرزند به نامهای مولود، ملوک، جواد و احمد داشت که همه آن‌ها با موسیقی مانوس بودند. وی در سال ۱۲۹۷ خورشیدی در سن ۷۵ سالگی در تهران درگذشت.
داستان نوشتن ردیف میرزا عبدالله
روح‌الله خالقی در جلد دوم از کتاب خود به نام «سرگذشت موسیقی ایران» داستان نوشتن ردیف میرزا عبدالله را چنین نقل می‌کند که کلنل علینقی وزیری که با ابراهیم آژنگ رئیس یکی از گروه‌های موسیقی آشنایی داشته موضوع به نت درآوردن ردیف میرزا عبدالله را با وی در میان می‌گذارد. ابراهیم خان هم که علاقه داشته ردیف یکی از استادان معاصر خود را بنویسد استقبال کرده و قرار می‌شود که به اتفاق، نزد میرزا عبدالله بروند. وزیری می‌گوید:
آثار
میرزا عبدالله تنها در سال ۱۲۸۴ خورشیدی صفحاتی را با همکاری کمپانی گرامافون ضبط می‌کند که تنها آثار شنیداری از وی می‌باشد که باقی مانده‌است که در ابتدا در مجموعه‌ای به نام گنج سوخته به کوشش فرهنگ رجایی و بعدها به صورت تکمیل شده در مجموعه‌ای به نام گلبانگ سربلندی به کوشش بهمن کاظمی، وهرز پوراحمد و مهدی فراهانی منتشر شد.
استان غازی‌عینتاب

استان غازی عینتاب ، نام یکی از استان‌های ترکیه است که مرکز آن هم شهری است به همین نام.
دانشگاه غازی عینتاب
قرجه‌داغ

قرجه‌داغ (به کردی: قه‌ره‌ژداخ: Qerejdax، به ترکی: Karacadağ) نام کوه آتشفشانی خاموش است به بلندای ۱۹۸۳ متر در استان دیاربکر ترکیه و در غرب شهر دیاربکر قرار گرفته است. گدازه‌هایی که در روزگاران پیشین از دهانه این کوه به همه سو افکنده شده تا مسافت زیادی در پیرامون آن وجود دارد و مردم منطقه آن را "کهقره ره‌ش" (سنگ سیاه) می‌نامند. مردم روستاها و شهرهای منطقه از ین سنگهای سیاه در ساختن خانه‌های خود استفاده می‌کنند.
استان دیاربکر

استان دیاربکر یکی از استان‌های ترکیه است که مرکز آن هم شهری است به همین نام می‌باشد.
مساحت استان دیاربکر ۱۵،۳۵۵ کیلومتر مربع و جمعیت آن پیرامون یک و نیم میلیون نفر است. شمار شهرستان‌های این استان ۱۴ و شمار روستاهای آن ۷۳۴ است.
شهرستان‌های استان دیاربکر
نام ۱۴ شهرستان این استان به ترتیب چنین است:
دیاربکر یا آمد
چرمیک
چنار
چونگوش
دجله یا پیران
اجل
ارگانی
هانی یا خانی
هازرو
کوجاکوی
کولپ
لیجه
بیسمیل
سیلوان یا میافارقین
محل استان دیاربکر
دیاربکر
زبان‌های زازا-گورانی

زازا-گورانی شاخه‌ای از زبان‌های ایرانی شمال غربی است. این گروه معمولا به عنوان یک زبان غیرکردی تقسیم بندی می‌شود ولی اکثر گویشوران این زبانها به لحاظ قومیت خود را کرد می‌شمارند.
اتنولوگ از چند زبان در این شاخه نام می‌برد: گورانی، زبان باجلانی، شبکی، سارلی، زازایی. زازاها امروزه در میانه‌های آناتولی و گورانی‌ها در استان کرمانشاه ایران ساکنند.
کردها و گورانی‌ها مایلند زبان گورانی را گویشی از زبان‌های کردی بشمارند
ولی تفاوت‌های زبان‌های زازا-گورانی و زبان‌های کردی بسیار زیاد است و بنابراین با هیچ استاندارد زبان شناختی نمی‌توان گورانی را به عنوان گویشی کردی طبقه‌بندی کرد.
روشان لزگین

روشان لزگین (زاده: ۱۹۶۴ در لیجه، دیاربکر) یکی از شاعران و داستان‌نویسان معاصر زبان زازاکی و از اهالی کشور ترکیه است.
زندگی
روشان لزگین درس خواندن را از دبیرستان رها کرده اما کتاب‌خوان حرفه‌ای‌ست. او به‌طور معمول به زبان مادری خود؛ زازاکی حرف می‌زند و می‌نویسد. برای نوشتن از زبان کردی گویش کرمانجی نیز استفاده می‌کند. وی همچنین بر کردی سورانی و ترکی مسلط است و فارسی را نیز تا اندازه‌ای می‌داند.
آثار
کتاب «زیر درخت بید» مجموعه داستان کوتاه روشان لزگین در سال ۲۰۰۲ در سوئد از طرف کانون‌های ادبی کردی جایزه گرفته‌است.
لزگین دو شعر از کتاب «عکس‌های منتشر نشده» را به زبان کردی کرمانجی و ترکی ترجمه کرد. وی همچنین رمان سه قطره خون صادق هدایت را از فارسی به کرمانجی ترجمه کرده‌است.
روشان لزگین شعر هم می‌نویسد و کتابی به نام «در دیوارها صورت ما پنهان است» مجموعه‌ای از شعرهای اخیر اوست.
گوشت‌کوب

گوشت کوب ساخت شهر ری با مقطع کوبه شیب دار تا ملات خمیر نشود و گوشت کوب ضمن کوبیدن -بخاطر خلا- به کف دیگ نچسبد
گوشت کوب یا له کن ، از وسایل آشپزی، مناسب برای له کردن مواد غذایی بویژه گوشت است. در ایران برای کوبیدن مواد موجود در آب‌گوشت، دیزی، گوشت و نخودآب کاربرد دارد. گوشت‌کوب انواع چوبی، پلاستیکی و آلومینیومی دارد.
طریقه مصرف
گوشت‌کوب را با حرکت متناوب تقریبا عمودی و چرخش هم‌زمان بین تقریبا ۴۵ تا ۱۸۰ درجه به دفعات به روی غذا می‌فشارند تا زمانی که کیفیت و نرمی مورد نظر بدست آید.
شکل
گوشت‌کوب پیوسته یک تنه، تک قطعه وبدون عضو جانبی یوده و از دو بخش تشکیل می‌شود:
دسته - کله‌ای گرد دارد و دارای قطری کمتر نسبت به کوبه برای دست گرفتن است.
کوبه - دارای قطری بیشتر نسبت به دسته برای کوبیدن مواد است که مقطع مخروطی "مسطح" آن زاویه‌ای بین ۱۰ تا ۲۰ درجه دارد تا ملات کاملا خمیر نشود و در ضمن گوشت کوب بخاطر خلع به کف دیگ نچسبد.
گونه سنتی و چوبی آن با روش خراطی و گونه‌های پلاستیکی و فلزی از راه ریخته گری ساخته می‌شود.
نسبت به نوع غذا، اندازه و حجم گوشت‌کوب نیز تغییر می‌کند، گوشت‌کوبی که برای «دیزی» به کارگرفته می‌شود و گاه «دیزی‌کوب» نامیده می‌شود تا حدی کوچک‌تر از گوشت کوبی است که برای «گوشت و نخودآب» یا «آب‌گوشت» استفاده می‌شود.
استفاده واژه در زبان عامیانه
در زبان عامیانه از این واژه برای مخاطب قرار دادن فرد زمخت و بی‌نزاکت استفاده می‌شود.
زبان باجلانی

باجلانی شاخه‌ای از زازا-گورانی از خانواده زبان‌های کردی است.
استان قهرمان‌مرعش

قهرمان مرعش یا مرعش (در ترکی: Kahramanmaraş ) نام یکی از استانهای ترکیه است.
جمعیت این استان ۱،۰۰۲،۳۸۴ نفر و مرکز آن شهر قهرمان‌مرعش است.
از دیگر شهرهای مهم این استان می‌توان از البستان نام برد.
نام اصلی این استان مرعش است که پس از نبرد ترک‌ها با انگلیسی‌ها و فرانسویان در جنگ جهانی یکم در این منطقه، شورای بزرگ ملی ترکیه به این استان لقب قهرمان‌مرعش داده و نام رسمی این استان شد.
اقتصاد این استان بیشتر بر پایه طلاسازی و به تازگی بافندگی و ریسندگی می‌گردد. شماره پلاک خودروها در این استان ۴۶ است.
شهرستان‌ها
قهرمان‌مرعش
افشین
آندیرلین
چاغلایان‌جریت
اکین‌اوزو
البستان
گوک‌سون
نورحق
پازارجیک
ترک‌اوغلی
محل استان قهرمان مرعش
البستان

البستان نام شهری است با جمعیت ۷۱،۵۰۰ نفر در شهرستان البستان استان قهرمان مرعش ترکیه. یکی از نیروگاه‌های گرمایشی مهم ترکیه به نام افشین-البستان در این منطقه قرار دارد.سه عشیره اصلی کرد ساکن این استان عبارت‌اند از: سناملی، الخاسی و آتمی. زبان کردان این ناحیه کردی کرمانجی است و نام این استان در آن زبان بصورت البیستن تلفظ می‌شود.
استان‌های ترکیه

کشور ترکیه ۸۱ استان دارد. مراکز همه استان‌ها بجز سه استان با خود استان همنام هستند. سه استان نامبرده عبارت‌اند از: ختای (مرکز: انتاکیه)، قوجا ایلی (مرکز: ایزمیت)، سقاریه (مرکز: آداپازاری). هرکدام از استان‌های ترکیه به چندین بخش تقسیم شده است.
اژه
300px
ازمیر
افیون قره‌حصار
آیدین
دنیزلی
عشاق
کوتاهیه
مانیسا
موغله
دریای سیاه
300px
آرتوین
اردو
آماسیه
بارتین
بایبورت
بولی
ترابزون
توقات
چوروم
دوزجه
ریزه
زونگولداغ
سامسون
سینوپ
قره‌بوک
قسطمونی
گوموش‌خانه
گره‌سون
آناتولی مرکزی
300px
اسکی‌شهر
آق‌سرای
آنکارا
چانقری
سیواس
قرشهر
قیریق‌قلعه
قونیه
قیصریه
قرامان
نوشهر
نیغده
یوزگات
آناتولی شرقی
300px
اردهان
ارزروم
ارزنجان
آغری
الازیغ
ایغدیر
بتلیس
بینگول
تونج‌ایلی
حکاری
سعرد
قارص
ملطیه
موش
وان
مرمره
300px
ادرنه
استانبول
بالیکسیر
بورسا
بیله‌جک
تکیرداغ
چاناق‌قلعه
سقاریه
قوجاایلی
قرقلرایلی
یالوا
مدیترانه
300px
آدانا
اسپارتا
آنتالیا
بوردور
ختای
عثمانیه
قهرمان مرعش
مرسین
آناتولی جنوب شرق
thumb
آدیامان
باتمان
دیاربکر
شانلی‌اورفه
شرناق
غازی عینتاب
کیلیس
ماردین
استان‌های ناموجود پیشین
یک نقشه از استان‌های ترکیه در سال ۱۹۲۷
دغوبایزید که اکنون بخشی از استان آغری ست
چاتالجا که اکنون بخشی از استان استانبول است
الازیغ مادنی که اکنون بخشی از استان الازیغ است
گلیبولو که اکنون بخشی از استان چاناق قلعه است
گنچ که اکنون بخشی از استان بینگول است
کوزان که اکنون بخشی از استان آدانا ست
شبین قره‌حصار که اکنون بخشی از استان گیره‌سون است
سیورک که اکنون بخشی از استان شانلی‌اورفه است
سلوکیه که اکنون بخشی از استان مرسین است
استان‌های ترکیه
استان باتنه

باتنه نام یکی از استان‌های کشور الجزایر است.
مخدوم‌قلی فراغی

مخدوم‌قلی فراغی (مختوم‌قلی هم نوشته‌اند) (زاده ۱۱۰۲ خورشیدی _ درگذشته ۱۱۶۹ یا ۱۱۷۶ خورشیدی ) شاعر
ترکمن است که از بزرگترین شاعران زبان ترکمنی و یکی از مهم‌ترین شخصیت‌های مردم ترکمن به‌شمار می‌آید. وی در اشعار خود بیشتر به مسایل اجتماعی و سیاسی می‌پرداخت.
زندگی شخصی
مخدوم‌قلی در سال ۱۱۰۲ هجری شمسی در روستای حاجی‌قوشان در شمال شرق گنبد کاووس به دنیا آمد. واژه مخدوم به معنی «خدمت‌کرده‌شده»، فرد دارای خدمتکار، و سرور است و قلی به معنای غلام؛ و مخدوم‌قلی به معنای «غلام سرور».
برپایه برخی منابع محل تولد وی در منطقه‌ای به نام گینگ جای نزدیک مراوه‌تپه بوده‌است. پدرش دولت محمد آزادی از شاعران سرشناس قرن دوازدهم ترکمن و گوگلان و مادرش ارازگل از طایفه گوکلان، تیره گرکز بودند.
تحصیلات ابتدایی و زبان‌های فارسی و عربی را نزد پدر خود آموخت، سپس برای تحصیل به مدرسه شیرغازی در خیوه رفت و پس از آن سفرهای دیگری نیز داشت؛ از جمله به بخارا و افغانستان و هندوستان.
او در جوانی عاشق دخترخاله خود منگلی شده بود که نتوانست به او برسد، پس از کشته شدن برادر بزرگ‌تر خود عبدالله در افغانستان که به درخواست احمد شاه درانی (بنیانگذار افغانستان فعلی) به آن‌جا رفته بود با بیوه برادر خود به نام آق قیز ازدواج کرد و از او دو فرزند به نام‌های بابک و ابراهیم داشت که هر دو در کودکی از دنیا رفتند.
بر پایه برخی منابع مختومقلی در سال ۱۱۶۹ ه‌.ش در کنار چشمه اباساری در دامنه کوه سونگی داغ درگذشت. او را در کنار روستای آق تقه در ۴۰ کیلومتری غرب مراوه‌تپه (شمال شرق استان گلستان) و در جوار آرامگاه پدرش به خاک سپردند.
شعر
مخدوم‌قلی در شعر خود مسائل اجتماعی و سیاسی را مورد توجه قرار داده و به اتحاد ترکمن‌ها و تقبیح جنگ‌های آن دوران بخصوص حمله نادرشاه افشار می‌پردازد. او در مورد حمله نادر به ترکمن‌ها با وجود کمک‌های قبلی ترکمن‌ها در اوایل حکومت او شعری گفته که در آن نادر را فتاح و محکوم به فنا می‌نامد و از عواقب کشتار آگاه می‌کند:
بوگون شاه سن ارتیر گدای بولارسن ایلدن گوندن جدا بولارسن
قازانارسن چوخ گناه نی سن فتاح بیرگون جانین چیقیپ فدا بولارسن
امروز شاهی، فردا گدایی از ایل و زمان جدایی
خیلی گناهکاری‌ای فتاح عاقبت روزی کشته و فدایی
پیش‌بینی او بزودی با ترور نادر شاه توسط یکی از اقوام خود به واقعیت پیوست.
او هم‌چنین مسائل اجتماعی هم‌چون چندهمسری، سوادآموزی و نقش زنان در جامعه، فقر و اختلاف طبقاتی و معضل مواد مخدر را مورد توجه قرار می‌دهد. او به دلیل اعتراض به ریاکاری دینی عالمان دورو و کنایاتش به روحانیان و صوفیان مورد تحریم قرار گرفته و محاکمه شده و به‌طور کلی مورد غضب اغلب خان‌ها و قدرتمندان زمان خود بود.
آرامگاه
آرامگاه مخدوم‌قلی فراقی
در دهه ۱۳۷۰ آرامگاهی برای مختوم‌قلی فراقی ساخته شد. ساخت این آرامگاه در سال ۱۳۷۸ پایان یافت و در ۲۸ اردیبهشت هم‌زمان با سال‌گرد تولد او با حضور و سخنرانی صفر مراد نیازوف رئیس‌جمهور وقت ترکمنستان و عطاالله مهاجرانی وزیر وقت فرهنگ و ارشاد ایران افتتاح شد.
در زادروز فراقی همواره جمعیت زیادی از مردم منطقه و مقامات دولت ایران و ترکمنستان برای برگزاری مراسم به این آرامگاه می‌آیند.
اهمیت
بیشتر اشعار او در جنگ‌های آن دوران (جنگ‌های ترکمن‌ها با حکومت قاجار ایران، خان‌نشین خیوه و خان‌نشین بخارا و نیز جنگ‌های بین قبایل ترکمن) نابود شده، اشعار باقی‌مانده او در دهه ۱۸۷۰ توسط آرمینیوس وامبری، جهانگرد و خاورشناس مجار گردآوری شده و در کتابخانه بریتانیا نگهداری می‌شود. سه دهه پیش از وامبری هم مختومقلی توسط دو پژوهشگر لهستانی به نام‌های بوریهو و آلکساندر شودزکو به دنیا معرفی شده‌بود.
محمدعلی جمالزاده مخدوم‌قلی را فردوسی ترکمانان نامیده‌است.
دولت‌محمد آزادی

آرامگاه دولت‌محمد آزادی و پسرش مختومقلی، ۱۳۸۸
دولت محمد آزادی (۱۱۱۲ ه. ق - ۱۱۷۴ ه. ق) یکی از شاعران ترکمن‌زبان از اهالی ترکمن‌های ایران در قرن دوازدهم هجری قمری و پدر مختومقلی فراغی شاعر ملی ترکمنان است.
زندگی شخصی
دولت محمد (دولت مامد) در نواحی اطراف رود اترک متولد شد و تحصیلات اولیه را از پدرش مختومقلی دیوئه‌چی آموخت و پس از آن برای تحصیل بیشتر به خیوه رفت.
دولت محمد در میانسالی با زنی به نام ارازگل ازدواج کرد، شش فرزند به نام‌های محمدصفا، عبدالله، مختومقلی، قاهرقلی (نوادگان او در جرگلان، شهرستان بجنورد زندگی می‌کنند)، قولچه و زبیده از او داشت که محمدصفا و عبدالله در جوانی به سپاه احمد شاه درانی پیوسته و در جنگ کشته شدند. پس از مرگ ارازگل با زنی قزاق ازدواج کرده و چاقی و یاری از او به دنیا آمدند که نوادگان آن‌ها هم اکنون در قاری قلعه ساکن هستند.
او در ۱۱۷۴ هجری (۱۷۶۰ میلادی) درگذشت و مزار او در روستای آق تقه در غرب مراوه تپه (در جوار مقبره فرزندش) قرار دارد.
نویسندگی
آزادی لقب ادبی دولت محمد بود. او گرایش مذهبی زیادی داشت و در آثاری به نام‌های مناجات‌نامه و مختصر (با حاشیه مختومقلی) به مسائل دینی پرداخته است. او در مهمترین کتاب خود به نام وعظ آزادی به اهمیت گسترش دانش و کاهش اختلاف طبقاتی برای پیشرفت جامعه خویش اشاره داشته‌است.
ادبیات توده

ادبیات توده یا ادبیات عامیانه به آن دسته از ادبیات گفته می‌شود که بیشتر به گونه شفاهی از نسل‌های پیشین سینه به سینه به زمان ما رسیده است و در میان توده مردم رواج دارد.
ادبیات تودگانه در زبان پارسی به گونه‌های زیادی نمود یافته است از جمله:
مثل‌ها و ضرب‌المثل‌ها
متلک‌ها
معماها
لغزها
چیستان
دوبیتی‌ها
فهلویات
تقلید از زبان جانوران
ترانه‌ها
آوازها
قصه‌ها
متل-راز
حکایات راجع به جانوران
افسانه‌ها (برای نمونه گوهر شب‌چراغ، جابلقا و جابلسا)
تئاتر و نمایشهای توده: (نمایش تقلید، پهلوان کچل، خیمه شب بازی، تعزیه)
تصنیف‌های عامیانه
کتابهای تفریحی توده (نمونه: رمز حمزه حسین کرد، امیرارسلان، چهل طوطی، اسکندر نامه، شنگول و منگول، خاله سوسکه، خسرو و دیوزاد، کلثوم ننه، بهرام و گل‌اندام، عاق والدین و جزاینها)
رمانهای پهلوانی
طومارهایی که در قهوه خانه می‌خوانند.
نقالی و شاهنامه‌خوانی
مرثیه در مرگ اشخاص سرشناس
اشعاری که به مناسبت عید نوروز خوانده می‌شود.
فهرست‌های کتاب‌های فارسی

فهرست فرهنگ‌های فارسی
فهرست کتاب‌های دینی به فارسی
فهرست کتاب‌های علمی به فارسی
فهرست کتاب‌های رمان به فارسی
فهرست کتاب‌های کودکان و نوجوانان به فارسی
فهرست کتاب‌های تاریخ و جغرافی به فارسی
فارسی
زهره داود

زهره داود نخستین دختر افغان است که در سال ۱۹۷۲ به عنوان دختر زیبای سال برگزیده شد.
زهره در سال ۱۹۵۴ در مزار شریف زاده شده‌است. او دختر یکی از ارتشبدان (ژنرال‌های) محمد ظاهر شاه است که در رشته جراحی در آمریکا تحصیل کرده بود.
زهره که در ۱۸ سالگی دختر شایسته افغانستان شد، به زودی در میان هنرمندان و هنرپیشگان کابل نام‌آور شد و کار خود را در بخش رادیو و تلویزیون آغاز کرد. با شرکت در برنامه‌های مسابقات ذهنی و اخبار، به یکی از محبوب‌ترین چهره‌ها در میان شهروندان کابل تبدیل شد. در آن حین با خانوادگان سیاست‌مداران و طبقات بالای کابل و ستارگان هنری از جمله احمد ظاهر دوست صمیمی شد.
وی پس از گزینش به عنوان دختر شایسته (مس) افغانستان با محمد داود ازدواج کرد و برای سپری کردن ماه عسل به آمریکا مسافرت کردند.
یک سال پس از دخالت نظامی شوروی به خاک افغانستان، زهره با شوهر و فرزندش میهن را ترک کرد.
مقدار کمی با زبان انگلیسی آشنایی داشت، ولی چون در رشته ادبیات فرانسوی در دانشگاه کابل تحصیل کرده بود، قدری فرانسوی می‌دانست و ازین رو در یک نانوایی فرانسوی در ریچموند استخدام شد.
شوهرش با وجود داشتن مدرک خلبانی کار خود را در یک رستوران مک دونالدز آغاز کرد و سپس راننده تاکسی شد.
زهره و شوهرش در دوره‌های شبانه زبان انگلیسی شرکت کردند، پروازهای تمرینی، دادن امتحان، تماس‌های جدید، وظایف تازه بخش دیگری از کارهای بعدی این خانواده را تشکیل می‌دهد. آنها اکنون در ویلای خود در ملیبو واقع در کالیفرنیا زندگی می‌کنند.
زهره پروژه‌ای به نام «زنان برای زنان افغانستان» را در سال ۲۰۰۱ بنیاد نهاده‌است. هدف از تاسیس این سازمان تامین و گسترش حقوق زنان افغان است. وی در مورد شتاب در اجرای الگوهای غربی در افغانستان هشدار می‌دهد و آن را منبع بروز تنش می‌داند.
وی برای صلح، امنیت، ثبات اقتصادی و احترام به حقوق زنان با حفظ سنت‌های پسندیده افغانی کوشش می‌کند.
باغ لطیف

باغ لطیف در نزدیکی بالاحصار شهر کابل، پایتخت افغانستان، و در آغاز شهدای صالحین قرار داشت و از سوی سرهنگ عبداللطیف خان بنا شده بود. سرهنگ عبداللطیف از تیره مومند و اصلا ساکن شالیز غزنه بود. وی در دوران جوانی و در هنگامیکه امیرمحمدافضل خان هنوز به امارت نرسیده بود و از طرف پدرش فرمانروای کل صفحات ترکستان بود، به درجه کپتانی رسید که نامبرده در توپخانه حضور به عنوان فرمانده (قوماندان) ایفای وظیفه می‌کرد. چندی بعد به درجه (رتبه) سرهنگی (کرنیلی) رسید که تا زمان حکومت امیرعبدالرحمن خان در همین درجه باقی‌ماند.
با به قدرت رسیدن عبد الرحمن خان، عبداللطیف خان، برادر بزرگش عبدالقادرخان و پسر بزرگش عبدالسلام خان یکی پی دیگری بین سالهای ۱۳۰۶ تا ۱۳۰۸ هجری قمری محبوس گردیدند تا اینکه در زندان جان باختند و در همین باغ دفن گردیدند که اکنون گورگاه‌های ایشان مشخص نیست.
سرهنگ لطیف در شوربازار کابل سکونت داشت که محل سکونت وی بنام گذر کرنیل لطیف نامیده می‌شود. وی این باغ را در زمان سرهنگی خود ساخته بود که در آن زحمات فراوانی کشیده بود. این باغ با داشتن گلهای رنگارنگ و درختان زیبای شاه توت، توت، سیب، آلبالو، زردالو و غیره در شهر کابل نمونه بود. در میان باغ جوی آب روان قرار داشت و در کنار این جوی مسجدی نیز بنا شده بود.
این باغ بزرگ‌ترین تفریگاه برای اهالی شهرکابل بود که مردم شهر کابل از طرف عصر بدانجا سرازیر می‌شدند. به همین دلیل، همه ساله برای مدت پنج هفته جشن (میله) نوروزی جشن دهقان درینجا برپا می‌شد. درین روزها، دهقانان به نمایش فراروده‌هایشان می‌پرداختند. نمایش گاوها، اسب‌ها، قوچ جنگی، سگ جنگی، مرغ جنگی، کاغذپران‌بازی، میله (جشن) گل ارغوان و ده‌ها سرگرمی‌های دیگر هزاران شهروند کابل و اطراف آن را به خود می‌کشانید.
دراوائل سال ۱۳۷۶ خورشیدی ازین باغ اثری بجا نمانده بود. این باغ در اثر بی‌توجهی حکومت‌های پیشین و سپس در دوران جنگ‌های ۲۳ سال اخیر به ویرانه‌ای تبدیل شد و مکانی برای کشتن چارپایان بدست قصابان بود. ولی با این‌حال مسجد آن طور نسبی آباد بود.
جغرافیای انسانی افغانستان

جمهوری اسلامی افغانستان در سال ۱۹۹۷ م ۲۰،۸۳۸،۰۰۰ نفر جمعیت داشته است، و از این نظر چهل و هفتمین کشور جهان محسوب می‌گردد. پیش بینی می‌گردد با بازگشت مهاجران افغان از آسیا (به خصوص پاکستان، ایران و امارات) و اروپا (به ویژه آلمان، فرانسه) و آمریکا و استرالیا، جمعیت کشور در سال ۲۰۰۴ به حدود ۲۸ میلیون نفر بالغ گردد.رشد جمعیت %۲٫۳ بوده و تراکم جمعیت حدود ۳۱٫۹ نفر در هر کیلومتر مربع است.
پرجمعیت‌ترین شهرهای آن عبارت‌اند از:
کابل (پایتخت) ۲/۰۳۴/۰۰۰ نفر، قندهار ۲۲۵/۵۰۰ نفر؛ هرات ۱۷۷/۳۰۰ نفر، مزار شریف ۱۳۰/۶۰۰ نفر، جلال آباد ۵۸/۸۰۰ نفر قندوز ۵۷/۱۰۰ نفر، بغلان ۴۱/۲۰۰ نفر. بقیه شهرها جمعیت اندکی داشته و با چهره سازی روستایی مانند و حتی ظاهر یک شهر را نیز ندارند.%۱۶/۵ در شهر و %۷۳/۷ در حدود ۲۰/۰۰۰ روستا ساکن هستند و %۸/۶ بقیه نیز زندگی عشایری (چادر نشین) دارند؛ و به دلیل اینکه حدود ۱۷ میلیون افغان در خارج از شهرها زندگی می‌کنند، اساس جامعه در این کشور «ده» می‌باشد.متوسط طول عمر ۴۱/۵ سال، و امید به زندگی ۴۱ سال و نرخ مرگ و میر کودکان بین ۱۸۲ تا ۲۰۰ در هر ۱۰۰۰ نفر کودک است.
به علت نظام قومی و قبیله‌ای، شرایط خاص اجتماعی و اقتصادی نبوده جاده‌های مناسب برای رفت‌وآمد (به حدی که اکثر جاده‌های روستایی و یک سوم راههای بین شهری در زمستان مسدود می‌گردد)، نبود وسایل حمل و نقل کافی و مشکل بودن زندگی در شهرها، به علت فقدان کار و درآمد، و عدم پذیرش افراد قبایل دیگر در میان قبیله جدید، مهاجرت و رفت‌وآمد در کشور محدود است و بیش %۸۰ جمعیت معمولا در همان جایی به سر می‌برند که متولد گردیده و حداکثر از محدوده جغرافیایی قبیله، چند کیلومتر این طرف و آن طرف می‌روند. بر اثر وقوع جنگ داخلی در کشور پس از سال ۱۹۸۰ م حدود ۵ یا ۶ میلیون نفر از اهالی کشور، به دو کشور پاکستان و ابران حتی اروپا و آمریکا و استرالیا مهاجرت کرده‌اند.
فهرست ظرف‌های شراب‌خوری

در زبان فارسی برای ظرف‌های میگساری نام‌های گوناگون با ویژگی‌های گوناگونی وجود دارد. چندتا از آن‌ها به ترتیب کوچک به بزرگ این‌ها هستند:
پیک: لیوانک شیشه‌ای عرق خوری
چتور: بطری به اندازه یک چهارم شیشه‌های معمولی، چتول هم می‌گویند
پیمانه: لیوان شراب خوری، رطل هم می‌گویند
جام: لیوان شیشه‌ای باده خوری
پیاله: کاسه کوچک بی‌پایه
تغار: آوند نسبتا کوچک
مینا: شیشه باده خوری
ساغر: کاسه پایه دار
سبو: کاسه سفالی دسته دار
سبوچه: سبوی کوچک
تنگ: آوند شیشه‌ای گردن باریک، صراحی هم گفته‌اند.
سکره: تنگ سفالین بزرگ (از گویش لارستانی)
هسی: تشت سفالین (از گویش لارستانی)
تکوک: آوندهایی که به شکل جانوران درست می‌شده.
ساتگین: آوند شیشه‌ای بزرگ و استوار باده خوری
زیغال: جام شکم بزرگ یک نفره، قدح هم گفته‌اند.
پارچ: کاسه‌ای بزرگ که دور می‌گردانند.
قرابه: آوند شیشه‌ای شکم بزرگ
چمانه: نیم-کدوی تراشیده و نگارینی که با آن می‌می خوردند.
کوزه: آوند سفالین نسبتا بزرگ
خم: بزرگ‌ترین آوند باده سازی و باده خوری (در اصل خنب بوده)
خمره: همان خم
گونه‌های می
فهرست گونه‌های می

می: شراب قرمز
باده
نبیذ: می‌خرما
سیکی: می‌پرمایه و گیرا
صهبا: می‌سفید
مل: لیکور، می‌معمولی را هم می‌گویند
بگماز: گونه‌ای می
عرق سگی : عرق گرفته شده از کشمش
می، گونه‌های
لهجه قمی

قمی یکی از لهجه‌های فارسی است که در شهر قم در استان قم ایران صحبت می‌شود. این گویش «کمج» یا «کمیج» نامیده می‌شود. این لهجه در قلمرو گویش‌های مرکزی ایران قرار می‌گیرد.
نمونه واژه‌ها
واژه‌هایی که در لهجه فارسی منطقه قم با فارسی معیار تفاوت دارند:
باردی: شوخی و مزاح
بدپیله: آدم سمج که تا کارش انجام نگیرد دست بردار نیست
بد دماغ: زور و رنج و کسی که به اندک چیزی قهر می‌کند
بلغور: سخن گفتن به زبانی دیگر به گونه نادرست
پابند بریده: لجام گسیخته، نافرمان، زرنگ
پاش به گل بونه بسته: کنایه از داشتن پشتیبانی پرنفوذ
پخمه: بی‌عرضه و تنبل
پسله: جایی دور از انظار
پسندری: بلندی مرتبه
جخ: تازه
چشته: مزه غذا زیر دهان ماندن
چندیدن: لرزیدن (واژه چندش از این کارواژه آمده)
دو به دو انداختن: فتنه کردن، سخن چینی کردن
دودرغه: دو دستگی و اختلاف
ذاتش غل میندیزه: کنایه از نوعی خیانت در نهاد او
رواتی: ظاهری نه راستین
زیرجلکی: در نهان و پنهانی
سوت کردن: چیزی را بالای بام یا جای دیگر پرتاب کردن
سه کنج: گوشه (اتاق)
شیت کردن:چیدن
شاکی زدن: سیلی محکم به کسی زدن
کپ کردن: نشستن و خود را کوچک کردن برای دیده نشدن
لچر کاری: به هم ور کردن، نامنظمی، کثافت کاری
لیچه: لقب نامناسب برای کسی ساختن
منم زدن: خودستایی بی‌جهت
موس کشیدن: حالت انتظار به امید دریافت چیزی
ولو شدن: پراکنده شدن
هرت شدن: دست و پای خود را گم کردن، اضطراب
یه عالمه: خیلی زیاد
کماجدون: دیگ کوچک
پاتیل: دیگ بزرگ
رستوران:رستوران
هره: لب دیوار
پیزوری: ضعیف و ناتوان (کم ارزش)
حروم و حرج: از بین بردن و درست مصرف نکردن چیزی
سلندر: آشتفته و نگران
وریو: هیجان زده و ناآرام
کجی:کجا
وردی:بردار
ناشتا: کسی که صبحانه نخورده باشد
خروسخون:سحر
شاغالخون:غروب
بانگ:بانک
بوق سگ: نیمه شب
قل ورو:پیاده‌رو
قزقون:دیگ‌های مسی بزرگص
رج: طناب
هم ساختکی:همینطوری
تیفال:دیوار
کش:کنار
سه مندونه:نخ سه تایی بادبادک
نیم کش وسط: پنجاه پنجاه
گوش مالونچه: هزار پا
نمدونسم: نمی‌دانستم
نوسن: (nosen) :نوچ یا چسبنده با شیرینی
تیرون: تهران
چس کردن: لوس کردن
لولئین (Loolein): آفتابه
خلا: توالت
چزیده: سوخته
چال مال خون: قعر چاه یا پشت کوه
اینجی: اینجا
کجیه: کجاست
بش میگم: به او می‌گویم
آزاد (با تشدید روی ز)(azzzad): محکم یا قایم زدن
آب خوره: عطش
بی‌پلو من: بیا پیش من
کلیت: کلید
چجورکی: چطوری یا به چه صورت
لهر: بزرگ
گسنه: گرسنه
واسو (با تشدید بر روی س)(vasso) : منتظر بمان
ننآقا: مادر پدر
شل شلکی: بی‌حال و حوصله کاری را انجام دادن
نتق کشیدن(notogh): حال کسی را گرفتن
بیاغون:فعل امر از مصدر به زور در چیزی جا دادن و فروکردن (بیش از ظرفیت در چیزی جا دادن)
همطوری:هدیه
دوری: بشقاب
نوسن: چسبناکی ناشی از میوه یا چای شیرین
گوشتابه: آبگوشت
هاگشتن: پیچ خوردن
لک و لوس:شل و وارفته
نفله:بی‌عرضه
شل گوش:احمق
تو کون نرو:آدم بچسب و نجوش
قیچ:آدم چشم چپ، احول، لوچ
شستک:بشکن
گورستون:قبرستان
نون:نان
قفته:یک مشت از چیزی. یه قفته اسکناس: یک مقدار نامعین از پول
کج: کجا
کجی: کجا
سله: مغازه پرنده فروشی - قفس کبوتر
اهرو: تکان تکان خوردن - تاب
اینجی:اینجا
ارسی(orsi):کفش
دگیش(dagish)کردن:عوض کردن
تنگیله(tangileh):ظرف غذای سگ
سخ(sakh):چرا
قادمه(ghadmeh):نخ
تنبون(tonboon):شلوار
هش پلا(hosh pala):آبکش
سگرمه(segermeh):اخم
کجه(kajeh):لانه مرغ
هم ساخ:همسایه
ترتیزک(tartizak):سبزی شاهی
دست به آب:توالت
قیفال(gheifal):کج
سمند(semend):سیمان
مجمه(majmeh):سینی
هن(hen):هان
سک(sok):آب دماغ (فن)
بقیه(boghiieh):حالت تهوع
سانسوری:طالبی
شمل(shamal) : قیافه بگیر، ژست گیر
دوربین فیلم‌برداری

یک دوربین فیلم‌برداری روسی کاراسنوگورسک ۳
دوربین فیلمبرداری نوعی دوربین ثبت تصویر است که به سرعت تعداد زیادی از تصاویر را بر روی فیلم یا سنسور تصویر ثبت می‌کند. بر خلاف دوربین عکاسی که هربار تنها یک تصویر ثبت می‌کند دوربین فیلمبرداری یک سری از عکس‌ها را ثبت می‌کند که هر تصویر فریم خود را دارد. این عمل با یک مکانیزم اینترمدیت امکانپذیر است. بعدا تصاویر در فیلم پروژکتور با سرعت مشخصی، که سرعت فریم (تعداد فریم‌ها در هر ثانیه) نامیده می‌شود، نمایش داده‌می‌شوند. در سرعت مشخصی از فریم ریت، چشم و مغز انسان دو تصویر مجزا را به هم می‌آمیزد و تصور حرکت کردن تصاویر به ذهن خطور می‌کند.
توماس ادیسون مخترع نامدار آمریکایی، برای اولین بار در سال۱۸۹۱ حق امتیاز نخستین دوربین فیلمبرداری را دریافت کرد. از آغاز دهه ۲۰۱۰ میلادی بیشتر دوربین‌ها فیلم‌برداری با دوربین‌های دیجیتال جایگزین شده‌اند.
دوربین ویدئویی

thumb
دوربین‌های ویدئویی (یا ویدئویی) وسایل الکترونیکی قابل حملی هستند که برای ضبط تصاویر و صداها بکار می‌روند. این وسیله، هم شامل دوربین و هم شامل دستگاه ضبط است. پیش از این هنوز این دو بخش در یک وسیله واحد جاسازی نشده بودند.
دوربین تلویزیون

thumb
دوربین تلویزیون به دوربین‌هایی گفته می‌شود که برای ضبط تصاویر متحرک الکترونیکی بکار می‌رود. بنابراین روش کار آن با دوربین‌های فیلمبرداری که تصاویر را بر روی نوار فیلم ضبط می‌کنند متفاوت است.
به دوربین تلویزیون گاه دوربین ویدئویی حرفه‌ای هم گفته می‌شود.
دوربین مساحی

دوربین توتال استیشن TS09 Plus
دوربین مساحی یا دوربین نقشه‌برداری (توتال استیشن) ابزار الکترونیکی/اپتیکی است که برای نقشه‌برداری و ساخت و ساز مورد استفاده قرار می‌گیرد. توتال استیشن، تئودولیت دیجیتالی است که به اندازه‌گیری فاصله اکترونیکی (EDM) برای قرائت طول مایل دستگاه تا نقطه خاص و یک کامپیوتر داخلی برای جمع‌آوری اطلاعات و بدست آوردن پیشرفته مختصات بر اساس محاسبات مجهز شده‌است.
دوربین نقشه‌برداری ربوتیک به اپراتور اجازه می‌دهد دستگاه را از راه دور کنترل نماید. این کار باعث حذف دستیار اپراتور نقشه‌برداری برای نگهداری منشور و کنترل دوربین از هر نقطه‌ای می‌شود.
کاربردها
معدن
دوربین‌های نقشه‌برداری ابزار اصلی بررسی در نقشه‌برداری معدن هستند. دوربین نقشه‌برداری برای ثبت محل دقیق دیوارهای تونل، سقف و کف و بطور کلی هدایت معدن زیر زمینی بکار می‌رود. اطلاعات ثبت شده در دوربین در نرم‌افزارهای نقشه‌برداری وارد شده و با پروژه طراحی شده مقایسه می‌گردد.
ساختمان‌سازی
دوربین نقشه‌برداری (توتال استیشن) رباتیک
thumbدوربین‌های نقشه‌برداری بالاترین استاندارد را در اجرای اشکال مختلف ساختمان دارند. آن‌ها از محورهای X و Y برای جانمایی تاسیسات در زیر زمین و بین طبقات سازه (داکت‌ها) و نفوذ در سقف استفاده می‌نمایند. برای پیاده نمودن محل گود برداری و عمق آن، حجم عملیات خاکی گودبرداری، پیاده‌سازی فونداسیون و شاقولی ستون‌ها، محل اجرای دیوارها، اجرای نمای ساختمان و غیره از توتال استیشین استفاده می‌شود.
هواشناسی
هواشناسان از دوربین‌های نقشه‌برداری برای بالون‌های هواشناسی برای تعیین بادهای سطح بالا استفاده می‌کنند.
تئودولیت
لیدار
نقشه‌برداری
قطب‌نما
تئودولیت

تئودولیت T2 ساخت ۱۹۷۳
thumb دوربین تئودولیت (نام‌های دیگر: دوربین مهندسی ، دوربین زاویه‌سنج طول‌یاب ) یک ابزار دقیق برای اندازه‌گیری زاویه‌های افقی و عمودی است. کاربرد اصلی تئودولیت در نقشه‌برداری است و برای اهداف تخصصی مانند هواشناسی و پرتاب موشک نیز سازگار شده‌است.
تئودولیت جدید شامل تلسکوپ متحرک نصب شده در دو محور عمود برهم: محور افقی و محور قائم یا زنیت است. تئودولیت زوایای قائم را از طریق زاویه بین محور قائم و امتداد نشانه روی اندازه‌گیری می‌کند که معمولا حدود ۹۰ و ۲۷۰ درجه است. زمانی که تئودولیت به یک هدف نشانه روی می‌کند زاویه هر یک از این محورها با دقت زیادی در حد یک هزارم رادیان یا ثانیه (۱/۳۶۰ درجه) اندازه‌گیری می‌شود.
دوربین مساحی (توتال استیشن)
نقشه‌برداری
دوربین دوچشمی

چپ
دوربین دوچشمی نظامی متعلق نیروی دریایی ایالات متحده
چپ
دوربین دوچشمی (نام‌های دیگر: دوربین شکاری، دوربین ارتشی، دوربین صحرایی) وسیله‌ای دستی است برای بزرگ‌نمایی اجسام دور. عمل بزرگ‌نمایی به‌وسیله عبور تصاویر از دو سری لنز مجاور و یک منشور ایستاده صورت می‌گیرد.
دوربین‌های شکاری تصویر را ایستاده نشان می‌دهند برعکس تلسکوپ‌ها که تصاویر را وارونه می‌نمایانند.
معمولا بر روی دوربینهای دوچشمی سه رقم حک شده‌است.
رقم نخست که به نشانه x ختم شده‌است، مثلا ۶x، بیانگر آن است که دوربین تصویر را چند برابر اندازه واقعی درشت‌تر می‌کند. رقم دوم، مثلا ۳۰ یا ۳۵، قطر عدسی شیئی را به میلی‌متر نشان می‌دهد. اگر بزرگنمایی عدسی را ثابت فرض کنیم، هرچه قطر عدسی شیئی بیشتر باشد تصویری روشنتر بدست می‌آید. این نوع دوربین در واقع در نور کم کارایی بهتری دارد. دوربینهایی با مشخصات ۳۰×۶ یا ۳۵×۷ برای مقاصد عمومی مناسب هستند. رقم سوم بیانگر آن است که از فاصله ۱۰۰۰ یاردی (۹۱۰متری) یک منطقه با چه پهنایی مشاهده می‌شود.
جبالیه (ایل)

جبالیه نام یکی از ایل‌های بزرگ مصر است. این ایل به چهارده عشیره بخش می‌شود. نشیمنگاه آن‌ها در بیابان عباسیه در کوه‌های جنوب صحرای سینا است. ایل جبالیه با دویست خانوار کوچک‌ترین قبیله طواره بشمار می‌آید. افراد جبالیه امروزه زندگی یکجانشینی اختیار کرده و در بخش کشاورزی و گردشگری به کار مشغولند.
نام جبالیه به معنی کوه‌نشینان است.
ریشه تاریخی جبالیه
ریشه ایل جبالیه به سده ۵ میلادی برمیگردد. در آن زمان ژوستینیان امپراتور بیزانس به ساخت صومعه سنت کاترین بر روی کوه سینا در مصر فرمان داد و همچنین امر کرد تا صد خانوار را از مردم والاش رومانی برای نگهداری آن صومعه به منطقه آورند. بعدها سه عشیره از قبیله جبالیه به منطقه والاش در رومانی بازگشتند.
بعدآ تئودیسیوس فرماندار مصر؛ صد خانوار از تازیان بیابان عباسیه نزدیک قاهره و صد خانوار دیگر از اسکندریه به نزدیک صومعه کوچاند تا مراسم دینی را پشتیبانی نمایند. این خانوارها رفته رفته با قبیله‌های عرب پیرامون خود بویژه بنی‌واصل آمیزش یافتند و در نیمه دوم سده ۷ میلادی به اسلام گرویدند. در سالهای میان ۱۵۱۷ و ۱۵۲۰ میلادی پادشاه عثمانی؛ سلطان سلیم یکم؛ گروهی را از مطریه در دلتای شرقی را به این سامان کوچاند.
نام عشیره‌های جبالیه
حمایده
صانع
ابومساعد
ابوحجازی
حشاش
وهیبات
ابوهیب
ابوسعید
ابوکرش
ابوطراوه
ابوغنیمان
اولاد سلیم
ابو الهیم
اولاد مغنم
عریر
ابومقبل
ابوغنایم
ابومسعد
اولاد جندی
ابومسعود
ابوکریشان
ابوعلوان
ابوجعیص
دقونی
عفالی
استان انبار

استان انبار نام یکی از استان‌های هیجده‌گانه کشور عراق است.این استان بزرگترین استان عراق است.
پیشینه
انبار (الانبار)از مناطق مهم ایران در دوران ساسانی بود و به دلیل آن‌که توشه‌گاه و انبار ساز و برگ سپاه ساسانی بوده در پهلوی به نام «هنبار» خوانده می‌شده است.
«انبار» در خط دفاعی ایران در برابر امپراتوری روم قرار داشت و از این‌رو شاپور یکم ساسانی شهر انبار را بازسازی کرد و به عنوان یکی از مهم‌ترین مراکز دفاعی ایران درآورد و ارگ‌هایی جنگی در آن ساخت و سپس آن را «پیروزشاپور» نام گذاشت.
بسیاری مورخان انبار را بعد از تیسفون، دومین شهر مهم دوران ساسانی در غرب ایران دانسته‌اند.
انوشیروان نیز برای تقویت سد دفاعی ایران در مرزهای غربی و در مجاورت روم، به بازسازی پادگان‌های «انبار» پرداخته بود.
این شهر در ۶۲ کیلومتری بغداد کنونی، نزدیک قناتی که دجله و فرات را به هم متصل می‌کند و در کتب اسلامی نهر عیسی خواندهشده قرار داشت. این قنات که ظاهرا توسط شاهپور دوم حفر شده باعث گردید که انبار اهمیت تجارتی فراوان پیدا کند. تردید نیست که انبار قبل از دوران ساسانی بنا شده. تاریخ‌دانان عرب ساختمان آن‌را به بخت‌النصر نسبت می‌دهند. در دوران اشکانیان شهر تقریبا شهری عربی بود به این معنی که اکثریت اهالی آن‌را قبایل عرب تشکیل می‌دادند. انبار با اینکه نیمه عرب بود، باز به سبب اهمیت تجاری و آبیاری و نیز به سبب آنکه در دروازه روم قرار داشت مورد توجه شاهپور اول قرار گرفت به‌طوری‌که آن‌را از نو بساخت و برآن دو خط دفاعی نهاد و در داخل آن کوشکی بنا کرد و به این ترتیب شهر به صورت یکی از مراکز مهم سپاه درآمد. شاه ساسانی نام شهر را نیز به یاد شکستی که بر گوردین چهارم وارد کرده بود به پیروز شاپور تغییر داد.
واژه انبار همانطور که اغلب لغت‌نویسان عرب اشاره می‌کنند، همان کلمه معروف فارسی است. انبار از آن جهت انبار خوانده شد که کسری رزق اصحاب خود را در آن جای می‌داد.
در دوره ساسانیان، مسیحیان انبار قدرتی داشتند چنانکه یک اسقف بزرگ یعقوبی در آنجا مستقر شده بود، ضمنا یکی از مراکز بزرگ یهودیان نیز بود.
انبار در زمان خلافت ابوبکر به دست خالدبن ولید فتح شد. مردمان انبار که در هنگام غارت‌های خالد در شهرهای سواد کمکی از مرکز ایران دریافت نداشته بودند، خود از پشت باروهای شهر به دفاع پرداختند. اما شیرزاد امیر ساباط که در آنجا بود گریخت، مردم نیز که یارای دفاع نداشتند با خالد صلح کردند.
جغرافیا
انبار که بزرگ‌ترین استان عراق است در غرب این کشور قرار گرفته‌است.
مرکز این استان شهر رمادی است.
مردم
قبیله الدلیم نیز در این استان سکونت دارند.
شهرهای استان
رمادی
سداح
حدیثه
هیت
عانا
فلوجه
ابوغریب
قائم
نخیب
رطبه
کبیسه
اسد
خالدیه
ساجریه
عبیدی
کرمه
حقلانیه
المحمدی
استان بصره

استان بصره نام یکی از استان‌های هجده‌گانه کشور عراق است. استان بصره یگانه استان عراق است که به خلیج فارس و دریا دسترسی دارد و به همین دلیل می‌توان گفت اهمیت استراتژیک فراوانی دارد.
جغرافیا
استان بصره در جنوب عراق واقع شده و با کشورهای ایران و کویت مرز بین‌المللی دارد.
مرکز آن شهر بصره است که دومین شهر بزرگ عراق پس از بغداد است.
مساحت و جمعیت
مساحت استان بصره ۱۹،۰۷۰ کیلومتر مربع و جمعیت این استان در سال ۲۰۰۳ برابر با ۲،۶۰۰،۰۰۰ نفر بود.
دانشگاه بصره
استان کربلا

استان کربلا نام یکی از استان‌های هجده‌گانه کشور عراق است. مرکز آن شهر کربلا است. فاصله کربلا تا بغداد ۹۷ کیلومتر است. استان کربلا سه شهرستان به نام‌های کربلا، سده الهندیه و عین تمر دارد. از آثار باستانی کربلا می‌توان از دژ الاخیضر نام برد که در فاصله ۴۸ کیلومتری جنوب شهر کربلا ودر فاصله ۱۵۰ کیلومتری بغداد و بر سر راه قدیم حلب - بصره واقع شده است غارهای «الطار» که در فاصله سی کیلومتری جنوب شهر کربلا واقع شده و شامل ۴۰۰ غار باستانی است. منطقه باستانی الاقیصر که در فاصه ده کیلومتری شمال غربی دژ الاخیضر قرار دارد و بالاخره قصر شمعون که در شهرستان عین تمر واقع شده است.
جمعیت
مکان‌های زیارتی
زیارتگاه حسین بن علی
وی امام سوم شیعیان می‌باشد. حرم مطهر ان حضرت در مرکز شهر واقع شده است و اولین کسی که در شهر کربلا سکونت اختیار کرد سید ابراهیم مجاب یکی از فرزندان امام کاظم ع است و بعدها مردم به او پیوسته ودر کنار حرم مطهر امام حسین ع خانه‌های خود را بنا کردند و به تدریج محله‌های کربلا پدید آمد.
زیارتگاه عباس بن علی
حرم مطهر حضرت ابوالفضل در فاصله پانصد متری حرم مطهر امام حسین ع قرار دارد و خیابانی پهن که به نام بین الحرمین معروف است بین این دو حرم قرار دارد.
نهرفرات
شاخه‌هایی از نهر فرات از کنار شهر کربلا می‌گذرد و یک شاخه کم‌آب آن به رودخانه حسینیه نامیده می‌شود در کنار مقام امام زمان جریان دارد وزوار آن جا را به نام نهر علقمه می‌شناسند.
خیمه گاه
جایگاه خیمه‌های امام حسین است که در فاصله پانصد متری جنوب حرم مطهر امام حسین قرار دارد و امروزه به صورت زیارتگاهی مجلل وکاشیکاری شده در آمده است و گفته می‌شود که ناصر الدین شاه قاجار در هنگام زیارت کربلا در آن جا مستقر شده بود.
زیارتگاه حر بن یزید ریاحی
مرقد حر بن یزید ریاحی در فاصله نه کیلومتری غرب شهر کربلا واقع شده است و علت این که جنازه وی را به خارج از میدان معرکه منتقل کردند، این بود که قبیله او یعنی بنی تمیم خود را به معرکه رساندند و جنازه اورا برداشته و به مکان فعلی آورده و به خاک سپردند.
تل زینبیه
تل زینبیه
تل زینبیه (توضیح بیشتر تاریخی) مکانی در شهر کربلای و در نزدیکی حرم حسین است که طبق روایات محل دیدگاه زینب در روز عاشورا نسبت به میدان جنگ بوده است. این مکان هم اکنون در شهر کربلا به عنوان یکی از مکان‌های زیارتی مسلمانان و شیعیان محسوب می‌شود.