بیکینی

یک زن با پوشش بیکینی
مایوی دوتکه یا بیکینی نوعی جامه زنانه است دارای دو قسمت مشخص مجزا که یک قسمت پستان، و قسمت دیگر بخش میانی بدن (زیر شکم) فرد را می‌پوشاند و سایر قسمت‌های بدن نیز غیرپوشیده باقی می‌ماند. زنان معمولا آن را درهوای گرم یا درهنگام شنا می‌پوشند.
بیکینی یکی از پرطرفدارترین لباس‌های زنانه در جهان می‌باشد. درآمد سالیانه بیکینی حدود ۸۱۱ میلیون دلار می‌باشد. بیکینی در مسابقات ورزشی زنان از جمله والیبال ساحلی استفاده می‌شود. بیکینی در رابطه جنسی بسیار محرک است وهمین هم باعث پرطرفداری این پوشش محرک است. بیکینی دراصل از یک سوتین کوتاه وشورت هفتی ساخته شده.
تا کنون انواع بیکینی با هفت مدل سوتین و شش نوع شورت روانه بازار شده‌است. در سال‌های اخیر استفاده از بیکینی با شورت تانگا هرچند رواج یافت اما نتوانست همه‌گیر شود. در این اواخر «میکروکینی» در آمریکا و برزیل از محبوبیت زیادی برخوردار شده‌است. در این مدل از میزان پارچه باز هم کاسته شده‌است.
مایوی دوتکه نام خود را از آتول بیکینی در اقیانوس آرام گرفته‌است.
ریشه‌شناسی واژه‌ها
عملیات تقاطع در آب‌سنگ حلقوی بیکینی
طرح مایوهای دوتکه در اروپای دوران قدیم
نیز بوده‌است، ولی طرح امروزی آن در ۵ ژوئیه ۱۹۴۶ در شهر پاریس به نمایش عمومی درآمد.
طراح این مایوهای دوتکه مهندس مکانیکی اهل فرانسه به نام لویی رآر بود که نام طرح خود را از نام آب‌سنگ حلقوی بیکینی در اقیانوس آرام برگرفت.
بیکینی نامی است که استعمارگران آلمانی بر این آب‌سنگ حلقوی گذارده بودند و خود نویسه‌گردانی نام آن در زبان مارشالی است.
چهار روز پیش از رونمایی از این مایوهای دوتکه، آمریکا، برای اولین بار در زمان صلح، به آزمایشی هسته‌ای دست زد. این آزمایش، که در آب‌سنگ حلقوی بیکینی انجام گرفت، به عملیات تقاطع موسوم است.
رآر امیدوار بود شیوه تحریک‌آمیز طراحی مایوهایش، همچون ترکیدن بمب هسته‌ای در بیکینی، «بازخورد فرهنگی و تجاری انفجاری» ایجاد کند.
در سال ۱۹۶۴، رودی گرنریچ با پسین‌سازی از واژه بیکینی، واژه مونوکینی را برای مایوی یک‌تکه‌ای خود انتخاب کرد. پیش‌وند بی‌(-bi) در زبان لاتین به معنی «دو» و پیشوند مونو (-mono) به معنی «یک» است.
بعدها طرح‌های دیگری چون تانکینی و تریکینی این اشتقاق معکوس را ادامه دادند.
با گذر زمان، «خانواده کینی‌ها» (نامی که ویلیام سفایر بر آن‌ها گذاشته)،
که دربرگیرنده «خواهران ینی» (نامی که ان کول بر آن‌ها گذاشته)
هم می‌شود، به طیفی گسترده از مایوها تبدیل شد که مونوکینی (یا یونیکینی یا نوموکینی)، سیکینی، تانکینی، کمیکینی، هیکینی (یا هیپکینی)، مینی‌کینی، فیس‌کینی، بورکینی، و میکروکینی از نمونه‌های آنند.
لغت‌نامه‌نویس انگلیسی سوزی دنت در گزارش زبان انتشارات دانشگاه آکسفورد (چاپ ۲۰۰۳) مشاهده و پیگیری ابداعات جدیدی چون باندوکینی و کم‌کینی را امری مهم می‌داند.
بیکینی، که بدوا نشان تجاری ثبت‌شده‌ای برای رآر بود، امروزه یک نشان تجاری عام است.
تاریخچه
بیکینی در عهد باستان
پوشش لباس شنا دو تکه که در فعالیت‌های ورزشی به کار می‌رفته‌است در آثار هنری به جای مانده از ۱۴۰۰ سال از میلاد مسیح نقش بسته‌است. همچنین کارهای هنری مربوط به (۲۸۶–۳۰۵ بعد از میلاد مسیح) زنانی با پوششی مشابه بیکینی را نشان می‌دهد. ولی بیکینی مدرن در سال ۱۹۴۶ توسط یک مهندس به همراه یک طراح مد فرانسوی به بازار عرضه شد. طراح فرانسوی برای نمایش این لباس نتوانست هیچ مانکنی برای پوشیدن این لباس بیابد و در نهایت از یک رقاص در رقص برهنه استفاده کرد. در سالهای اخیر بیکینی برزیلی از رونق زیادی در سطح جهان برخوردار شده‌است، نوع برزیلی بیکینی برهنه‌تر از نوع عادی است و همانند یک شورت بنددار تنها بخشی از باسن را می‌پوشاند.
جهان باستان
موزائیکی مربوط به کف «ویلا رومانا دل‌کازاله» در جزیره سیسیل، از اولین تصویرهای بیکینی
باستان‌شناس انگلیسی جیمز ملار در توصیف جامه الهه مادر در چتل‌هویوک (از آثار دوره مس‌سنگی در ترکیه امروزی، مربوط به حدود ) آن را به بیکینی تشبیه می‌کند. در این تندیس الهه مادر بر روی دو پلنگ نشسته‌است و جامه‌ای شبیه بیکینی بر تن دارد.
پیشینه مایوی دوتکه را ولی می‌توان در جهان یونانی رومی پی گرفت. بر روی کوزه‌ها و نقاشی‌هایی مربوط به ، زنان ورزشکار با جامه‌هایی بیکینی‌مانند به تصویر کشیده شده‌اند.
در موزائیکی باقی‌مانده از سده چهارم میلادی مربوط به کف «ویلا رومانا دل‌کازاله» واقع در جزیره سیسیل ایتالیا، زنانی جوان در پوششی بیکینی‌مانند در حال وزنه‌برداری، پرتاب دیسک، و دویدن به تصویر کشیده شده‌اند.
این موزاییک که مربوط به دوره دیوکلتیانی (۲۸۳ تا ۳۰۵ میلادی) می‌شود، تصویرگر ده زن جوان است که به شکلی آناکرونیستیک «دختران بیکینی‌پوش» نام گرفته‌اند.
در دیگر یافته‌های باستان‌شناسی رومی طرح‌هایی از ونوس در پوششی مشابه دیده می‌شود؛ از آن جمله می‌توان به تصاویر ونوس بیکینی‌پوش یافته شده در «کازا دلا ونره»  پمپئی،
در تبلینوم خانه جولیا فلیکس،
و در یکی از میان‌تالارهای باغ ویا دلابوندانزا اشاره کرد.
طرح‌های پیشرو
از آنجا که مسیحیان اروپایی شنا و حمام در فضای باز را امری ناپسند می‌انگاشتند، تا قرن هجدهم نیاز چندانی به جامه شنا یا حمام نداشتند. در این قرن لباس‌هایی گشاد و آستین‌بلند از جنس فلانل یا پشم برای حمام کردن پدیدار شد که شبیه تنپوش خواب زنانه بود، تا زیر قوزک پا می‌آمد، و پوشیدگی و حجب فرد را حفظ می‌کرد.
در سال ۱۹۰۷، پلیس بوستون شناگر و هنرپیشه استرالیایی آنت کلرمن را در ساحل آن شهر به‌سبب به‌تن کردن لباس شنایی یک‌تکه، بدن‌نما، تنگ، و بدون آستین دستگیر کرد. این نمونه مایو، که از گردن تا شست پای فرد را می‌پوشاند، نخست در انگلستان عرضه شد و تا سال ۱۹۱۰ به‌عنوان لباس شنای زنانه در اروپا پذیرفته شده‌بود.
در سال ۱۹۱۳، کارل جنتزن  طراح اولین مایوی دوتکه زنانه را درست کرد. رقابت‌های شنای زنان برای نخستین بار در المپیک ۱۹۱۲ استکهلم انجام گرفته‌بود و جنتزن با الهام از آن مایویی چسبان طراحی کرد که تکه پایینی آن شلوارک و تکه بالایی آن پیراهنی آستین‌کوتاه بود.
در دهه‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰، الگوی رفتاری عامه از «تن به آب زدن» به «آفتاب گرفتن» تغییر شکل داد و این سبب شد از ملاحظات عملکردی در طراحی مایوها کاسته و به زیور و زینت‌شان عنایت بیشتری شود. در دهه ۱۹۲۰، در ساخت لباس شنای چسبان از نخ ریون استفاده می‌شد،
ولی دوام آن‌ها درمقابل خیس شدن کافی نبود.
جرسی و ابریشم نیز گاه در ساخت مایو به کار می‌رفتند.
تا دهه ۱۹۳۰، سازندگان مایو خط گردن پشت لباس را پایین کشیده، آستین‌ها را حذف، و بغل‌ها را تنگ کرده بودند. با ابداع پارچه‌های جدید، مخصوصا لاتکس و نایلون، در دهه ۱۹۳۰، لباس‌های شنا وجب‌به‌وجب تنگ‌تر شدند و بندهایی به شانه افزوده شد تا بتوان با پایین کشیدنشان بدن را برنزه کردن کرد.
پس از سده چهارم میلادی در هیچ‌یک از آثار به‌جا مانده در اروپا نشانی از بیکینی دیده نمی‌شود تا این‌که در سال ۱۹۰۰ میلادی والنتین لهر، اهل فرایبورگ در آلمان لباس شنای دو تکه را طراحی و تولید کرد. این لباس شنا اما فقط از سوی شماری معدود که طرفدار «فرهنگ برهنگی» بودند و آن‌هم در مکان‌های محدود استفاده می‌شد.
با رشد صنایع نساجی از سال ۱۹۲۰ لباس شنای بانوان از جنس «جرسی»، «تریکو» و ابریشم تولید شد. در این دوره زنانی که به هنگام شنا از «لباس مناسب» استفاده نمی‌کردند، توسط نیروی پلیس در همان ساحل بازداشت می‌شدند. از سال ۱۹۳۲ نیز پوشیدن لباس دو تکه شنا از سوی حکومت نازی‌ها در آلمان ممنوع اعلام شد.
طرح مدرن
در سال ۱۹۴۶ لویی رآر (Louis Réard) فرانسوی که مکانیک اتومبیل بود و بعدها طراح مد شد، بیکینی را که از چهار پارچه سه‌گوش تشکیل شده بود، طراحی کرد و در ۱۸ ژوئیه سال ۱۹۴۶ رسما به ثبت رساند. با این حال هیچ مانکنی به دلیل «غیراخلاقی بودن» حاضر به نمایش این لباس شنا نشد و او مجبور شد از یک رقاص به نام «میکلینا برناردینی» برای ارائه بیکینی استفاده کند.
آزمایش‌های هسته‌ای آمریکا در جزیره بیکینی و انتشار اخبار آن لویی رآر را برآن داشت تا نام طرح لباس شنای خود را بیکینی بگذارد. او در شعار تبلیغاتی‌اش "le bikini, la première bombe an-atomique" با بازی با واژگان، بیکینی را "نخستین بمب آناتومیک" خواند.
مقاومت اجتماعی
تا اواخر دهه ۵۰ اثری از بیکینی در مد لباس دیده نمی‌شود و به‌جای آن این مایوهای آستین‌دار بودند که در مجلات مد تبلیغ می‌شدند.
محبوبیت
تحولات فرهنگی دهه ۶۰ میلادی و انقلاب جوانان باعث شد تا بالاخره استفاده از بیکینی راه خود را به سواحل باز کند.
گروهی از زنان با پوشش بیکینی در سال ۲۰۰۵
در اروپا
در سال‌های نخست در بسیاری از کشورهای اروپایی، بیکینی یک «رسوایی شرم‌آور» خوانده می‌شد و استفاده از آن در سواحل ایتالیا، اسپانیا و پرتغال رسما ممنوع بود. جالب اینکه استفاده از بیکنی در سواحل اقیانوس اطلس فرانسه ممنوع ولی در چند بخش دیگر این کشور مجاز بود. بریژیت باردو ستاره سینمای فرانسه، که تا آن زمان آن‌چنان شناخته شده نبود نیز در سال ۱۹۵۳ در فستیوال فیلم کن با بیکینی ظاهر شد.
در آمریکا
در آمریکا هم استفاده از بیکنی در سواحل ممنوع بود. در فیلم‌های هالیوود بر اساس قوانین نانوشته اخلاقی حاکم بر سینمای آن زمان که به قوانین "Hays" معروف بودند، زنان با بیکینی نمایش داده نمی‌شدند. با وجود همه ممنوعیت‌ها، ظاهر شدن مرلین مونرو ستاره سینمای آن‌زمان با لباسی بیکینی درسال ۱۹۵۳ جنجال‌آفرین شد. تحولات فرهنگی دهه ۶۰ میلادی و انقلاب جوانان باعث شد تا بالاخره استفاده از بیکینی راه خود را به سواحل باز کند. هم‌زمان "اورزولا آندرس" هنرپیشه آلمانی بود که در فیلم جیمز باند به همراه شان کانری برای نخستین بار بیکینی را بر پرده سینما برد و جهانی کرد. این بیکینی در سال ۲۰۰۱ در یک حراجی به مبلغ ۶۰ هزار دلار به فروش رفت که این مبلغ هنوز هم رکورد فروش لباس شنا را دراختیار دارد.
ایده‌آل‌های بدنی
مجسمه مومی الی مک‌فرسن، که او را نمونه بارز بدن ایده‌آل بیکینی می‌دانند.
در سال ۱۹۵۰ فرد کول، صاحب کول آو کلیفرنیا در مصاحبه‌ای با مجله تایم می‌گوید «بیکینی‌ها برای زنان نحیف فرانسوی طراحی شده‌اند» و «از آنجا که دختران فرانسوی پاهای کوتاهی دارند… مایوها را باید از طرفین تا می‌شود بالا آورد تا پاهایشان بلندتر به نظر برسد.»
گزارشی در سال ۱۹۶۱ در نیویورک تایمز هم خبر از نظری می‌دهد مبنی بر اینکه بیکینی برای کسانی روا است که «نه خیلی لاغر باشند و نه خیلی چاق.»
در دهه ۱۹۶۰ منتقد اتیکت امیلی پست می‌نویسد «بیکینی فقط برای هیکل‌های بی‌عیب است و برای افراد خیلی جوان.»
در کتاب بیکینی نوشته کلی کیورن بنسیمون، طراح مایوی آمریکایی نورما کمالی می‌گوید «کسانی که خیک دارند» نباید بیکینی بپوشند.
از آن زمان، گروهی از طراحان بیکینی زنان در سن‌ها و با گونه‌های بدنی مختلف را تشویق به پوشیدن بیکینی کرده‌اند.
دهه ۱۹۷۰ همزمان بود با گسترش مفهوم لاغری ایده‌آل که تا به امروز هم محبوب مانده‌است.
رونق آمادگی جسمانی و تناسب اندام در دهه ۱۹۸۰ سبب یکی از بزرگترین جهش‌ها در تکامل بیکینی شد. به قول میلز «خط ران کلی بالا آمد، خط جلو کلی پایین رفت، و بندها کلی باریک شدند.» مجله‌های زنان دست به استفاده از عبارت «شکم بیکینی» زدند،
و برنامه‌های تمرینات بدنی برای ساخت «بدنی آماده بیکینی» عرضه شدند.
بیکینی‌هایی کوچک از جنس اسپندکس تا متقاضیان این ایده‌آل بدنی سخت را راضی کنند.
فیلم‌هایی چون تصادف آبی و مجموعه‌های تلویزیونی واقع‌نمایی چون سرف گرلز مفاهیم مدل‌های بیکینی و ورزشکاران را در هم تنیدند و بر این ایده‌آل بدنی دامن زدند.
برخی زنان، به انگیزه عیدهای سالانه تعطیلات بهاری، که نشان آغاز فصل بیکینی در آمریکای شمالی است،
برای دستیابی به بدن ایده‌آل بیکینی دچار اختلال خوردن می‌شوند.
در سال ۱۹۹۳ سوزی منکز، دبیر فشن وقت در اینترنشنال هرالد تریبیون، از زنان می‌خواهد علیه «ایده‌آل بدنی» و «در معرض دید بودن» بیکینی «شورش» کنند. به نوشته او «به‌طورقابل‌ملاحظه‌ای بعضی از زیباترین و جوانترین زنان، که زمانی تنها کسانی بودند که جرئت عریان شدن را داشتند، در خیابان‌ها و ساحل‌ها تصمیم گرفته‌اند که در معرض دید بودن به پایان کارش رسیده‌است.»
بااین‌حال والیبالیست حرفه‌ای گابریل ریس، که با بیکینی در مسابقات حاضر می‌شود، «اعتماد به نفس» را برای سکسی نمودن بیکینی کافی می‌داند.
پژوهشی هم که به‌سفارش شرکت تحویل خانگی انگلیسی دایت شف صورت گرفت نتیجه می‌گیرد که زنان باید تا سن ۴۷ سالگی بیکینی پوشیدن را ترک کنند. برنامه امروز کانال ان‌ی‌سی این پژوهش را پوشش داد و مجله مور آنرا هجو کرد.
بیکینی مردانه
بیکینی مردانه
مردی در منکینی به شیوه بورات
گاه از عبارت بیکینی مردانه برای اشاره به مایوهای اسلیپ استفاده می‌شود. قسمت بغل این بیکینی‌ها ممکن است کوتاه یا بلند باشد یا اصلا بندی، گره‌ای، یا توری باشد. بیکینی‌های مردانه معمولا دکمه یا آویز جلو ندارند. برخلاف مایوهای شنا، بیکینی‌های مردانه برای کاهش اصطکاک طراحی نشده‌اند و فاقد بند تنبان قابل رویتند. در کل مایوهایی که عرض بغل آن‌ها از ۱٫۵ اینچ (حدود ۴ سانتی‌متر) کمتر است برای شنا مناسب نیستند و بیشتر به کار تفریح، مد، یا حمام آفتاب گرفتن می‌آیند. شورت‌های فیگورگیری در مسابقه‌های بدن‌سازی نمونه‌ای از این گونه شورت‌هاست.
گاه مردان هم بالاتنه بیکینی را، معمولا با هدف ایجاد شوخی بصری، می‌پوشند. برای مثال منکینی گونه‌ای مایوی مردانه با بندهایی شبیه بند برتل است که پس از پوشیده شدن در فیلم برات از سوی ساشا بارون کوهن محبوبیت یافت.
موزدایی بیکینی
موزدایی بیکنی حذف موهای زهاری است که بیرون از خط بیکینی می‌رویند.
نمایان شدن موهای زهار در بسیاری از فرهنگ‌ها ناپسندیده و شرم‌آور پنداشته می‌شود و معمولا این موهای زاید را حذف می‌کنند.
با اشاعه محبوبیت بیکینی‌ها، مقبولیت موهای زهار رو به نقصان نهاد.
بااین‌حال گونه‌های خاصی از مایوهای زنانه هستند که بخشی از موهای زهار را نمایان می‌سازند. کوچک‌شدن هرچه‌بیشتر مایوها، خصوصا پس از ظهور بیکینی در سال ۱۹۴۵، موزدایی بیکینی هم محبوب ساخت.
شیوه‌ای خاص از موزدایی بیکینی هم موسوم به «اپیلاسیون برزیلی» با ظهور شورت بندی محبوب شد.
چندین شیوه موزدایی بیکینی هست که می‌توان بسته به نوع شورت بیکینی و مساحت عریانی بیرون آن یکی را انتخاب کرد.
معمول‌ترین این شیوه‌ها عبارتند از: اپیلاسیون آمریکایی (حذف موهای زهار در طرفین، بالای ران، و زیر ناف)، اپیلاسیون فرانسوی (که در آن تنها یک نوار باریک در جلو باقی می‌ماند)، و اپیلاسیون برزیلی (حذف همه موهای زهار که به‌ویژه برای شورت بندی به‌کار می‌رود).
برنزه بیکینی
خطوط برنزه‌نشده ایجادشده در اثر بیکینی
خطوط برنزه‌نشده‌ای که پوشیدن بیکینی به هنگام حمام آفتاب پدید می‌آورد به برنزه بیکینی موسومند. برای جلوگیری از پدید آمدن این الگوها، در سال ۱۹۶۹ گونه‌ای بیکینی اختراع شد که پارچه‌اش هزاران منفذ ریز دارد. این منافذ با چشم غیرمسلح دیده نمی‌شوند، ولی به‌اندازه‌ای نور آفتاب را از خود گذر می‌دهند که خط برنزه‌نشده‌ای برجا نماند.
نظربه‌اینکه بیکینی غالب پوست بدن را مقابل تابش فرابنفش عریان رها می‌کند، برنزه کردن بیش‌ازحد ممکن است به آفتاب‌سوختگی، سرطان پوست، و دیگر اختلال‌های مرتبط با پوست، چشم، و دستگاه ایمنی بینجامد.
ازاین‌رو سازمان‌های پزشکی به بیکینی‌پوشان پیشنهاد می‌کنند تا به‌منظور پیشگیری از آفتاب‌سوختگی، سرطان پوست،
چروک، و افتادگی پوست
از کرم‌های ضدآفتاب گسترده‌اثر استفاده نمایند. معذلک ممکن است برخی مواد کرم‌های ضدآفتاب در صورت نفوذ به پوست در درازمدت آثار مخربی داشته‌باشند.
مونوکینی
بورکینی
یادداشت