ابومنصور عبدالملک ثعالبی

ابومنصور عبدالملک ثعالبی (نسب: ابومنصور عبدالملک بن محمد بن اسماعیل ثعالبی نیشابوری) شاعر، لغوی، کاتب و تاریخ‌نگار ایرانی عرب‌زبان و عرب‌گرا بود. همه نوشته‌های ثعالبی به زبان عربی است. ثعالبی معروف به ابومنصور نیشابوری و جاحظ نیشابور است.
درباره وجه تسمیه او گفته‌شده که چون پیشه پدر - ابوعلی ثعالبی -کندن پوست روباه و فراهم ساختن پوستین از آن بوده به این نام خوانده شده‌است. واژه عربی «ثعالبی» مرکب است از ثعالب (جمع ثعلب به معنی روباه) + ی (پسوند نسبت)؛ یعنی پوست‌روباه‌فروش. پیشه ثعالبی مدتی خیاطی بوده و گویا از پوست روباه، جامه‌هایی می‌دوخته‌است.از جمله وی در مقدمه فقه اللغه که به ابوالفضل میکالی تقدیم کرده، تصریح می‌کند که نژاد عرب، بهترین نژادها، و زبان عربی بهترین زبانها ست و دانستن آن خود دین‌داری است.
بیشتر مطالبی که شرح حال نویسانی همچون ابن انباری، باخرزی، ابواسحاق حصری، ابن خلکان و ابن بسام درباره ثعالبی آورده‌اند، کوتاه و مختصر و تکرار سخنان نویسندگان پیشین است. شاید این شیوه را از خود ثعالبی فرا گرفته باشند که در شرح حال شاعران و نویسندگان معاصر و قبل از خود، از معرفی کوتاه و کلی آنان فراتر نمی‌رود و به جای پرداختن به سیره و زندگی علمی آنان، قطعاتی مفصل از نظم و نثر آنان را می‌آورد.
ثعالبی در طول دوران خود بیش از ۱۶۰ اثر در حوزه‌های مختلف ادبی به نگارش درآورد، اما از آن جا که همه آثار وی به زبان عربی است، در ایران کمتر به او و آثارش پرداخته شده‌است. آثار ثعالبی بارها در کشورهای عربی منتشر شده‌است. دیوان اشعار ثعالبی توسط محمود عبدالله الجادر، استاد دانشکده ادبیات دانشگاه بغداد گردآوری و تصحیح شده‌است. دکتر الجادر اشعار ثعالبی را از زاویه انواع قافیه‌های مختلف در بحور عروضی زبان و ادبیات عربی مورد بررسی قرار داده‌است. از مهم‌ترین اغراض شعری ثعالبی در این دیوان می‌توان به مدح، وصف، شکوی، غزل و رثا اشاره کرد.
اشعار ثعالبی مانند بسیاری از شاعران دیگر دورنمایی مناسب از اوضاع فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی و سیاسی عصر شاعر را به همراه دارد.
نام
نام
کنیه
نام پدر
کنیه پدر
جد
نسب کامل
شهرت/لقب
عبدالملک
ابو منصور (ابی منصور)
محمد
ابوعلی
اسماعیل
عبدالملک بن محمد بن اسماعیل فراء نیشابوری
ثعالبی. ابو منصور نیشابوری. جاحظ نیشابور
القاب
«جامع اشتات النثر و النظم»، «راس المولفین فی زمانه»، «امام المصنفین»، «جاحظ نیشابور»، «حافظ نیسابور»
زندگی و تحصیل
از دوران کودکی ثعالبی و از تحصیلات و استادان وی آگاهی چندانی در دسترس نیست. وی نزد دانشمند مشهور، ابوبکر محمدبن عباس خوارزمی (متوفی ۳۸۳)، ادب آموخته و مدتی نیز به تدریس اشتغال داشته‌است. از جمله شاگردان او نورالدین ابوالحسن علی بن حسن باخرزی و ابوالفضل محمدبن حسین بیهقی بوده‌اند. وی سپس به نگارش و شغل دبیری، و تا پایان عمر به نوشتن آثار ادبی، در زادگاهش، پرداخت.
ثعالبی در نیمه دوم سده چهارم و نیمه اول سده پنجم، هم‌زمان با عصر طلایی نهضت علمی و ادبی و شکوفایی جهان اسلام، در یکی از مراکز علمی آن زمان؛ نیشابور، پرورش یافت. او زندگی خود را به طور کامل در مشرق جهان اسلام گذراند. زادگاهش، نیشابور، به لحاظ فرهنگی، رقیب جدی بغداد به شمار می‌آمد وی در این شهر با خاندان دانش دوست و ادب پرور آل میکال آشنا شد و همنشینی او با امیر ادیب و شاعر، ابوالفضل عبیدالله بن احمد میکالی، سبب شد که با بزرگان عصر خود آشنا شود، از جمله با ابونصر محمدبن عبدالجبار عتبی. ثعالبی از کتابخانه ابوالفضل میکالی بهره فراوان برد و در هم‌نشینی با اندیشمندان و ادیبان درگاه میکالی، گنجینه‌ای از نظم و نثر و امثال و سخنان فصیح و بلیغ عربی کسب کرد و در نوشتن آثار خود از آنها سود برد. هنگامی که میکالی مجموعه‌ای از اشعار حماسی عربی را با عنوان المنتخل گردآوری کرد، ثعالبی آن را خلاصه نمود و برخی اشعار میکالی را به آن افزود. این کتاب با نام المنتحل به چاپ رسیده و به ثعالبی نسبت داده شده‌است.
ثعالبی در سال ۳۸۲ به بخارا، پایتخت سامانیان، سفر کرد و با ادیبان و دانشمندان آنجا، از جمله با بدیع‌الزمان همدانی (متوفی ۳۹۸)، آشنا شد. وی در یتیمه الدهر از او و هوش سرشارش سخن گفته‌است. ثعالبی سال بعد، با سقوط بخارا، به زادگاهش بازگشت. پس از بازگشت به نیشابور، مشهورترین کتاب خود، یتیمه الدهر فی محاسن اهل العصر ، را تالیف کرد که سبب شهرت و راهیابی او به دربار امیران و سلاطین شد. سپس به گرگان، به دربار قابوس بن وشمگیر، رفت و به مناسبت اینکه وی گرگان را از آل بویه پس گرفته بود، ثعالبی او را مدح گفت و دو کتاب خود، المبهج و التمثیل و المحاضره ، را به وی اهدا کرد.
ثعالبی در سال ۳۹۲، به نیشابور بازگشت و به نوشتن آثار دیگرش پرداخت و دو کتاب خود، اجناس التجنیس و الاقتباس ، را به امیر نیشابور، ابوالمظفر نصربن ناصرالدین سبکتگین، اهدا کرد و سحرالبلاغه را به سپهسالار، ابوعمران موسی بن هارون، تقدیم نمود. با بروز قحطی و خشکسالی در ۴۰۱ در خراسان، نخست به اسفراین و سپس به گرگان رفت. آنگاه به دعوت امیرابوالعباس مامون بن مامون خوارزمشاه به خوارزم رفت و چندین کتاب خود را به نام او و وزیرش ابوعبدالله محمدبن حامد تالیف کرد که از آن جمله‌است: آداب الملوک ، اللطائف و الظرائف ، المشرق ، نثر النظم ، الکنایه و التعریض ، تحفه الوزراء ، و احسن ما سمعت . ثعالبی مدت زیادی در خوارزم نماند و پس از کشته شدن خوارزمشاه، به غزنه رفت و مدتی در دربار سلطان محمود غزنوی ماند و کتاب لطائف المعارف را برای وی تالیف کرد. به نوشته عبدالسلام محمد هارون، ثعالبی این کتاب را برای صاحب بن عباد نوشته‌است. ثعالبی کتاب تحسین القبیح و تقبیح الحس ن را نیز به یکی از فضلای خراسان به نام عیسی کرجی، اهدا نمود، سپس به هرات رفت و دو کتاب خود، اللطیف فی الطیب و الایجاز و الاعجاز ، را برای قاضی ابواحمد منصوربن محمد ازدی تالیف کرد.
ثعالبی پس از شصت سالگی به نیشابور بازگشت و مورد احترام بزرگان آنجا واقع شد و کتابهای ثمارالقلوب فی المضاف و المنسوب ، فقه اللغه و سرالعربیه را نوشت و به دوست دیرینش، امیرابوالفضل میکالی، هدیه کرد.
ثعالبی مدتی در باغ و مزرعه خود در حومه نیشابور به سر برد تا به نوشتن آثار بیشتری بپردازد. در سال ۴۲۰ طایفه غز به خراسان حمله کردند؛ ولی ثعالبی توانست با یاری یکی از امیران میکالی از این حادثه در امان بماند. وی سپس سه کتاب برد الاکباد فی الاعداد ، اللطف و اللطائف ، و مرآه المروآت را نوشت، و در سال ۴۲۲ به والی خراسان، ابوسهل حمدونی، هدیه کرد. در سال ۴۲۴ سلطان مسعود غزنوی را، که به نیشابور آمده بود، مدح و برخی از آثار خود را به وزیران و اعیان دولت او اهدا کرد، از جمله خاص الخاص را به شیخ مسافر بن حسن و خصائص اللغه را به حسن بن ابراهیم صیمری هدیه نمود. سپس به تالیف تتمه الیتیمه مشغول شد و نسخه پیش نویس آن را به شیخ محمدبن عیسی کرجی هدیه کرد.
ثعالبی در سال ۴۲۹ در نیشابور وفات یافت. برخی تاریخ فوت او را ۴۳۰ دانسته‌اند. وی در اواخر عمر، کتاب الغلمان را نوشت.
آثار و نوشته‌های ثعالبی
صفحه اول کتاب یتمیه الدهر نوشته ثعالبی،
صفحه اول کتاب تاریخ ثعالبی، چاپ تهران
آثار او به زبان عربی است. از ثعالبی مجموعه‌ای بزرگ نوشتاری در تاریخ ادبیات عربی به جای مانده‌است. مورخان وی را یکی از مهم‌ترین نویسندگان زبان عربی و لغویان آن عصر به شمار آورده و او را نویسنده، منتقد، شاعر و ادیبی بی‌همتا دانسته‌اند. اولین کسی که شرح حال ثعالبی را نگاشته، ابراهیم حصری (متوفی ۴۵۳) بوده که آثار وی را ستوده‌است. ابن بسام شنترینی (متوفی ۵۴۲) نیز در الذخیره فی محاسن اهل الجزیره مقام بلند علمی و ادبی و تالیفات ثعالبی را ستوده‌است. شاگرد ثعالبی، علی بن حسن باخرزی، نیز ثعالبی را جاحظ نیشابور و برگزیده دوران‌ها و روزگاران لقب داده‌است.
رویدادهای تاریخی‌ای را که ثعالبی شاهد آن بوده می‌توان از کتاب هاو پیشگفتارهای وی بر این کتاب‌ها و همچنین از قصاید و اشعاری که به مناسبتهای گوناگون سروده‌است به دست آورد. ثعالبی نوشته‌های بسیاری در زمینه زبان، نقد، بلاغت، تاریخ، تمدن و سیاست دارد ولی شهرت او بیشتر در شرح حال نویسی و تالیف گزیده‌های ادبی است. وی در بیشتر آثار خود شیوه‌ای را برگزیده که پیش از وی سابقه نداشته‌است. او در آثار خود موضوعات و معانی را از کتابهای پیشینیان برگزیده و از دیدنی‌ها و شنیدنی‌ها و تجارب خود مطالبی افزوده و آنها را به زیبایی بیان کرده‌است. او با آگاهی از فنون و آداب گوناگون عصر خویش و ترجمه‌هایی که به عربی صورت گرفته بود و با احاطه به کتابهای گردآوری شده و اشعاری که راویان نقل کرده بودند و آثار ادبی‌ای که از اندلس تا خراسان و ترکستان نشر یافته بود، بهره گرفت و در تالیفات خود از آنها استفاده کرد. وی در نهضت ادبی عهد آل بویه سهیم بود.
درباره تعداد آثار و کتاب‌های ثعالبی و نیز نسبت برخی از آنها به او اختلاف نظر هست. عناوین برخی از آثار ثعالبی، تکراری است و بعضی از کتاب‌ها نیز با دو عنوان آمده‌است. آثاری نیز به او منسوب است. مفصل‌ترین فهرست آثار او را صفدی آورده و از بیش از هشتاد اثر او نام برده‌است. پژوهشگران نیز در مقدمه‌هایی که بر آثار وی نگاشته‌اند بر این عدد افزوده‌اند و تعداد آنها را به ۱۲۵ عنوان رسانده‌اند.
ثعالبی در آثار خود غالبا گفته‌های دیگران را گردآوری و نقل کرده‌است. مهم‌ترین اثر او، یتیمه الدهر فی محاسن اهل العصر است در ترجمه‌های زندگی شاعران مشهور معاصر ثعالبی است. این کتاب الگویی برای شرح حال نویسی و گردآوری گزیده‌های نظم در سده‌های بعدی شد. ثعالبی با نوشتن تتمه الیتیمه ، این کتاب را تکمیل کرد که به ذیل نیز مشهور است.
جلد دیوان اشعار ثعالبی چاپ بیروت. سروده‌ها و تالیفات ثعالبی به زبان عربی است.
ثعالبی چند کتاب در امثال و حکم نیز تنظیم کرده‌است، مانند التمثیل و المحاضره، احاسن کلم النبی و…، حلیه المحاضره و عنوان المذاکره و میدان المسامره، لطائف الصحابه و التابعین و مجموعه کوچکی از حکمتها که شیخو آن را در مجله المشرق به چاپ رسانده، و کتابی در ادب با عنوان مونس الوحید. کتابهای الامثال و الفرائد و القلائد محمدبن حسن بن احمد اهوازی (متولد ۵۴۴) و محاسن الاحاسن نیز به اشتباه به ثعالبی نسبت داده شده‌است.
به گفته حاجی خلیفه، ثعالبی کتابی در اخبار پادشاهان تالیف کرده و آن را سیره الملوک نام نهاده و معلوم نیست که این کتاب همان سراج الملوک منسوب به ثعالبی است یا نه، و کتاب الوزراء ذیلی است بر کتاب مذکور. از آثار کوچک ادبی ثعالبی مرآه المروآت و اعمال الحسنات، و بردالاکباد فی الاعداد است.
در آثار ثعالبی، اندرزها و امثال و کلمات قصار، حکم ماده اولیه را دارند، اما اندیشه‌ای منظم در استفاده از آنها به کار رفته‌است. ثعالبی برای اشاعه فرهنگ عربی بغداد در شرق ایران بسیار کوشیده‌است. نخستین ترجمه فارسی شناخته شده از آثار او، متعلق به قرن هفتم است؛ یعنی، دوره‌ای که ادبیات عرب، نمونه و سرمشق محسوب می‌شد.
در کتاب خاص الخاص فی الامثال وی، که نوعی فرهنگنامه عظیم امثال و حکم عربی به نظم و نثر است، مردان فرهنگی ایران جایگاه رفیعی دارند و با اینکه اثری ادبی است، در بخشهای معایب و محاسن، مخصوصا در معرفی قشرهای مختلف اجتماعی، به اخلاقیات اهمیت بسیار داده شده‌است.
از نکات دیگر در آثار ثعالبی، کاربرد واژگان فارسی و نقل امثال فارسی به عربی و یادکرد شهرهای ایران است.
تقسیم‌بندی آثار وی
کارل بروکلمان در باره تقسیم‌بندی آثار ثعالبی می‌گوید: افزون بر یتیمه الدهر و تتمه الیتیمه، ثعالبی منتخبات دیگری به حسب موضوع گرد آورده‌است که عبارت اند از: احسن ما سمعت، که کتاب من غاب عنه المطرب نیز تتمه آن به شمار می‌رود؛ خاص الخاص، که در آن نامهای شاعران را نیاورده؛ و طرائف الطرف، که از دیگر منتخبات شعری اوست. ثعالبی کتاب کنزالکتاب را که مشتمل بر ۲۵۰۰ قطعه شعر از ۲۵۰ شاعر است، برای کاتبان و دبیران تالیف کرد و شاعری ترک به نام محمدبن عثمان لامعی، شرحی بر آن نگاشت. ثعالبی همچنین به دستور ابوالعباس خوارزمشاه، اشعار کتاب مونس الادباء را از مولفی مجهول به نثر درآورد و آن را نثر النظم و حل العقد… نامید که در دمشق و قاهره به چاپ رسیده‌است. دسته دوم از آثار ثعالبی، کتابهایی ادبی است که برای قرائت در هنگام فراغت، تنظیم شده و در آنها اطلاعات مفیدی، به ویژه در زمینه حکایات تاریخی، گرد آورده که از آن جمله‌است: لطائف المعارف؛ الفرائد و القلائد که العقد النفیس و نزهه الجلیس نیز نامیده شده‌است؛ المبهج؛ اللطائف الظرائف، و یواقیت المواقیت، هر دو در مدح و ذم اشیا؛ و غررالبلاغه و طرف البراعه یا غررالبلاغه للنظم والنثر.
دسته سوم آثار ثعالبی شامل کتب فقه اللغه در معنای خاص آن است. مشهورترین این کتابها، کتابی است در باره مترادفهای زبان عربی که ثعالبی آن را در اواخر عمر خویش تالیف کرده ونخست آن را شمس الادب فی استعمال العرب نامیده‌است. این کتاب دو بخش داشته: مترادفات، که عنوانش «اسرار العربیه و خصائصها» بوده، و بخش «مجاری کلام العرب برسومها و…» که ملاحظاتی بوده در باره اسلوب کلام. بیشتر بخش دوم از فقه اللغه احمدبن فارس گرفته شده‌است. ثعالبی، سپس بخش اول را با عنوان فقه اللغه ارائه کرد. این کتاب رواج فراوانی یافت و سراینده‌ای مجهول، آن را با عنوان نظم فقه اللغه به نظم کشید. بخش دوم نیز با عنوان سرالادب فی مجاری علوم العرب به چاپ رسید. کتاب سحر البلاغه و سرالبراعه نیز مجموعه‌ای است از اصطلاحات لطیف عربی. کتاب ثمار القلوب فی المضاف و المنسوب مجموعه‌ای است در اصطلاحات مرکب عربی (اضافه‌ها و نسبتها) که چندین شرح بر آن نوشته و چند بار نیز تلخیص شده‌است.
بندانگشتی
فهرست آثار
یتیمه الدهر فی محاسن اهل العصر (و یتیمه الیتیمه و تتمه الیتیمه).
دیوان اشعار.
فقه اللغه.
کتاب التمثیل و المحاضره فی الحکم و المناظره.
کتاب اجناس التنجیس.
احاسن المحاسن = احسن ما سمعت.
کتاب الاحاسن من بدائع البلغاء.
کتاب احسن ما سمعت:
کتاب الادب مما للناس فیه من ارب.
کتاب اعجاز الایجاز.
غرر اخبار ملوک الفرس و سیرهم (تاریخ ثعالبی)
کتاب الاعداد = برد الاکباد فی الاعداد.
کتاب افراد المعانی.
کتاب الاقتباس.
کتاب الامثال والتشبیهات.
کتاب انس الشعراء.
کتاب الانیس فی غزل التجنیس.
کتاب بهجه المشتاق.
کتاب التجنیس.
کتاب تحفه الوزراء.
کتاب التحسین والتقبیح.
کتاب ترجمه الکاتب فی آداب الصاحب.
کتاب التفاحه.
کتاب تفضل المقتدرین و تنصل المعتذرین.
کتاب الثلج و المطر.
کتاب ثمار القلوب فی المضاف و المنسوب.
کتاب الجواهر الحسان فی تفسیر القرآن.
کتاب حجه العقل.
کتاب حشو اللوزینج.
کتاب حلی العقد.
کتاب خاص الخاص.
کتاب خصائص الفضائل.
کتاب الخوله وشاهیات.
دیوان اشعاره.
کتاب سجع المنثور.
کتاب سحر البلاغه وسر البراعه.
کتاب سحر البیان.
کتاب سر الادب فی مجاری کلام العرب.
کتاب سر البیان.
کتاب سر الوزاره.
کتاب السیاسه.
کتاب الشکوی والعتاب و ما وقع للخلان والاصحاب.
کتاب الشمس.
کتاب الشوق.
کتاب صفه الشعر والنثر.
کتاب طبقات الملوک.
کتاب الظرف من شعر البستی.
کتاب الطرائف واللطائف.
کتاب عنوان المعارف.
کتاب عیون النوادر.
کتاب غرر البلاغه فی الاعلام.
کتاب غرر المضاحک.
کتاب الغلمان.
کتاب الفرائد والقلائد.
کتاب الفصول الفارسیه.
کتاب الفصول فی الفضول.
کتاب فقه اللغه.
کتاب الکشف والبیان.
کتاب الکنایه والتعریض.
کنز الکتاب=المنتحل.
کتاب لباب الاحاسن.
کتاب لطائف الظرفاء.
کتاب لطائف المعارف.
کتاب اللطیف الطیب.
کتاب اللمع والفضه.
کتاب ما جری بین المتنبی وسیف الدوله.
کتاب المبهج.
کتاب المتشابه لفظا وخطا=ثمار القلوب فی المضاف والمنسوب.
مدح الشیء وذمه.
کتاب المدیح.
کتاب مرآه المروآت.
کتاب المضاف والمنسوب.
کتاب مفتاح الفصاحه.
المقصور والممدود.
مکارم الاخلاق.
ملح البراعه.
کتاب الملح والطرف.
کتاب نمادمه الملوک.
کتاب من اعوزه المطرب.
کتاب من غاب عنه المونس.
کتاب المنتحل.
مونس الوحید فی المحاضرات.
نثر النظم وحل العقد.
کتاب نسیم الانس.
کتاب نسیم السحر.
النهایه فی الکنایه.
کتاب النوادر والبوادر.
کتاب الورد.
کتاب یواقیت المواقیت.