پطرس

پطرس یا شمعون ، یکی از دوازده حواری عیسی مسیح، رهبران کلیسای مسیحیت اولیه بودند. کلیسای کاتولیک رومی او را نخستین پاپ می‌دانند که توسط عیسی در گفتگوی «صخره کلیسای من» در متی به مقام روحانیت رسیده‌است. همه کلیساهای مسیحی باستان پطرس را به عنوان قدیسی مهم بزرگ می‌شمارند و او را بانی کلیسای انطاکیه و بعدتر کلیسای رم می‌دانند، ولی در خصوص اقتدار جانشینان متعدد او در مسیحیت امروز اختلاف نظر دارند.
او ۳۱ سال پاپ بود. او در سال یک میلادی در بت سیدا به دنیا آمد و در ۶۴ میلادی در رم از دنیا رفت.
مقبره وی در زیر کلیسای بزرگ واتیکان قرار گرفته‌است.
خانواده پترس
خانواده پترس در جلیل در شهر بیت صیدا زندگی می‌کردند. آنها ماهیگیر بودند. هم چنین دارای چندین قایق ماهیگیری بودند که به دیگران اجاره می‌دادند.
پدر پترس، یونا پس از تولد پسرش نام او را شمعون گذاشت. شمعون برادری به نام اندریاس داشت که قبل از وی به عیسی مسیح ایمان آورد. بعدها او توسط عیسی به «کیفا» یا همان «پترس» که به معنای صخره است ملقب شد.
پترس در انجیل
پترس یونانی شده کلمه آرامی «کیفا» به معنی «صخره» است. بر اساس انجیل، علت نامگذاری شمعون به «پترس» توسط عیسی اینگونه عنوان می‌شود:
« من بر روی این صخره، کلیسای خود را بنا می‌کنم، و قدرتهای جهنم، هرگز قادر به نابودی آن نخواهند بود. من کلیدهای ملکوت خدا را در اختیار تو (پترس) می‌گذارم تا هر دری را بر روی زمین بگشایی در آسمان نیز گشوده شود و هر دری را بر روی زمین ببندی، در آسمان بسته شود .» بر اساس این روایت، کلیسای رم خود را جانشین پطرس و وارث کلید بهشتی می‌داند.
اما در انجیل برنابا (بارنابا) که در زمره اسفار مشکوک عهد جدید است، پترس به دلیل اینکه عیسی را فرزند خدا خواند، مورد خشم وی قرار گرفت و حتی عیسی قصد اخراج پطرس از جمع حواریون را داشت که با وساطت دیگر حواریون، او را بخشید.
پس از عیسی، پترس علاوه بر تبلیغ مسیحیت، دوباره به شغل ماهیگیری مشغول شد. در سالهای اولیه بعد از عیسی نزاع الهیاتی میان مسیحیان درگرفت. نخستین و مهم‌ترین جدایی در تاریخ مسیحیت، همان جدایی پولس از حواریون و در راس آنان پترس است. گاهی گروه یهودیان تازه مسیحی شده مثل ناصریان و ابیونی‌ها را در آن سالها تحت رهبری حواریون به ویژه پطرس و یعقوب پسر حلفا عنوان می‌کنند.
پترس در قرآن و منابع اسلامی
برخی از مفسرین معتقدند پترس یکی از سه رسول یاد شده در داستان اصحاب قریه است که در قرآن، سوره یس آیه۱۳–۳۶ بیان شده‌است. روایات در اینکه شهر این قوم همان شهر باستانی انطاکیه است هم نظرند. اگر چه مضامین تا اندازه‌ای با منابع مسیحی سازگار است، اما در برخی عناصر داستان تفاوت‌هایی نیز به چشم می‌خورد. ماجرای رفتن برنابا و پولس به انطاکیه، و تبلیغ در آنجا و پیوستن پترس به آنها، در کتاب اعمال رسولان در بابهای ۱۱ تا ۱۳ به تفصیل وارد شده‌است، اما با متن قرآن تفاوتهایی دارد؛ برخی روایات در صدد توضیح این اختلاف به جای پولس توما و برخی یعقوب را می‌گذارند و آمدن پترس به سوی انطاکیه برای آزادی دو رسول دیگر از زندان پادشاه انطاکیه را تایید می‌کنند.
در منابع اسلامی نیز او با نام شمعون و معمولا با لقب «صفا» معرفی می‌شود. «صفا» شکل عربی کلمه کیفا در زبان آرامی است به معنای صخره. می‌توان این عنوان را مترادف «شمعون پترس» در عهد جدید دانست؛ از همین منابع بر می‌آید که او از بستگان عیسی بوده‌است. علی ابن ابراهیم قمی در تفسیر خویش، به نقل از جعفر صادق بر این نکته تاکید می‌کند که وی یگانه پیشوای مسیحیان، و وصی عیسی پس از او بوده‌است.
مرگ پترس
در سال ۶۴ میلادی امپراتور روم نرون دستور به آتش زدن روم داد و سپس این تقصیر را بر گردن مسیحی‌ها نهاد. از این رو که پترس رهبر کلیسا بود وی را دستگیر کرده و واژگون به خواست خودش بر صلیب کردند. زیرا خود وی گفت من لیاقت ندارم مانند عیسی مسیح بمیرم.