سالومه ام‌سی

سالومه ام‌سی اولین خواننده زن رپ فارسی است که از سال ۲۰۰۲ تا به کنون فعالیت داشته‌است و مشغول به کار بوده و آهنگ‌های وی، مخلوطی از موضوعات سیاسی، اجتماعی و شخصی را در بر می‌گیرند، سالومه خود را «غیر سیاسی» می‌خواند و در مصاحبه‌های متعدد تاکید بر این دارد که اشعارش را براساس درگیری‌های شخصی می‌نویسد.
سالومه‌ام سی هنرمند هیپ هاپ و چندرسانه‌ای ایرانی است. وی پروژه‌های صوتی/تصویری او در فستیوال‌ها و نمایشگاه‌های متعدد دنیا از جمله بینال ونیز نمایش داده شده‌اند. او مدرک کارشناسی در رشته طراحی پارچه را از تهران و مدرک کارشناسی ارشد را در زمینه هنری‌های صوتی/تصویری از ژاپن دارد.
فلسفه
سالومه همیشه تاکید داشته که چالش‌هایی که به عنوان رپ خوان در جامعه وجود ایران دارد فقط به جنسیت او مربوط نمی‌شود. «شاید من اولین دختری بودم که برای رپ خواندن پا در استودیو گذاشت، ولی اطرافیانم پس از گذراندن حیرت اولیه اکثرا مرا تشویق می‌کردند. اهم چالش‌هایی که در جامعه ما حضور داشت برای رپرهای مرد هم مطرح بود و هست. البته نظرات آلوده به تبعیض جنسی که از نادانی سرچشمه می‌گیرند را تا حدی همیشه باید تحمل کنیم ولی این یک مشکل جهانی هست. خوشبختانه من توانستم در طول سال‌ها شنوندگانی داشته باشم که شاید از نظر کمیت زیاد نباشند ولی همه دارای عقل سلیم‌اند و دور از این نوع رفتارها هستند. وی از توجه سطحی‌ای که رسانه‌های خارجی به خاطر «اولین رپ خوان زن ایران» بودنش نشان می‌دهند نیز ناراضی است و می‌گوید: «ولی بزرگترین مشکلم رسانه‌های خارجی هستند که فکر می‌کنند چون دخترم و از ایرانم و رپرم، حتما دارم در زمینه حقوق زنان می‌خوانم و به خودشان زحمت نمی‌دهند که متن‌هایی را که به انگلیسی هم ترجمه می‌کنم تا سوءتفاهم پیش نیاید، بخوانند تا بدانند من سخنم از انسانیت است.»
او همچنین اعتقاد دارد که هیپ هاپ می‌تواند ابزاری برای قدرت بخشی باشد و می‌گوید: «هیپ هاپ فقط یک ابزار است مانند آموزش و پرورش، می‌توان آن را برای آگاهی بخشی انسان در مورد حقوق و موقعیت اش به کار برد تا متوجه توانایی‌های بالقوه خود شود و در آخر، قدرتمندتر شود. بله؛ ولی من دوست ندارم گنده گنده صحبت کنم. فکر می‌کنم تغییر آرام و به صورت محلی صورت می‌گیرد و در نتیجه ترجیح می‌دهم به جای شعار دادن و دادن زدن، تجربه‌های خودم را به استعاره بیان کنم و امیدوار باشم الهام‌بخش یکی دو نفر باشم.» در جای دیگر می‌گوید که نظرش در مورد هیپ هاپ در طول سال‌ها تغییر کرده و دیگر مثل گذشته سخت گیر نیست: «هیپ هاپ یه ابزاره مثل همه ابزارهای بیانی دیگه. می‌شه به هر نحوی استفاده‌اش کرد و بستگی به استفاده‌کننده‌اش داره که چه کسیه، کجاست، هدفش چیه؟ حتی خود یک نفر می‌تونه در دوره‌های مختلف برداشت‌های مختلف داشته باشه و نحوه استفاده‌اش از هیپ هاپ تغییر کنه. خود من، نحوه شعرگوییم در طول این ده یازده سال فعالیتم دوره‌های متعدد داشت، چون خود زندگیم دارای مراحل مختلف بود. به نظرم مخصوصا در دنیای امروز ارتباطی و فردگرایی نمی‌شه هیچ ابزار بیانی‌ای رو محدود کرد، هر شخصی می‌تونه تعاریف و برداشت خودش رو داشته باشه.»
سالومه شاید یکی از زیرزمینی‌ترین هنرمندان ایرانی باشد و در مصاحبه‌ای اشاره می‌کند که حتی اگر دولت ایران مشکلی با هیپ هاپ نداشت، او همچنان فعالیت زیرزمینی خود را خواهد داشت و معتقد است که هنری که بخواهد روی زمین باشد، مجبور است با سیستم‌های متعددی بسازد و در نتیجه محدود شود. در جواب سوالی مربوط به اینکه آیا اگر حکومت اجرای هیپ هاپ را آزاد کند رپ خوانان کمتر سیاسی خواهند بود، گفته است: «فکر می‌کنم آنهایی که از نظر اجتماعی آگاه هستند کار خود را ادامه خواهند داد و کسانی که از وقایع اجتماعی/سیاسی سوءاستفاده کردند تا توجه‌ها را جلب کنند، راه‌های دیگری را برای مطرح کردن خود خواهند یافت.» در مورد بخش «ام سی» نامش نیز چنین توضیح می‌دهد: «برای من از اوایل به‌طور غریزی این احساس وجود داشت که رپر بودن جنبه سرگرم‌کنندگی و تاثیر لحظه‌ای و «دستا بالا» ی بیشتر داره و ام.سی. کسیه که روی شعر و محتوا و تاثیر دراز مدت تاکید داره. شاید بشه گفت رپر بیشتر به عضلات خطاب می‌کنه و ام.سی. به سلول‌های مغز. البته هیچ خط معینی وجود نداره و خیلی از ام.سی.‌ها رپر هستند و خیلی از رپرها ام.سی.»
پس از دریافت بورسیه تحصیلی از دولت ژاپن ، سالومه در سال ۲۰۱۰ به ژاپن مسافرت و فوق لیسانس خود را در زمینه هنرهای صوتی/تصویری  دریافت کرد. وی در زمینه تجربه‌اش در ژاپن می‌نویسد: «توانستم به درک عمیق‌تری از موسیقی برسم و راه‌های جدیدی که برای بیان سبک جدید زندگی‌ام من را خوشبخت‌تر می‌کند بیابم: دور از زندگی شهری و نزدیک‌تر به طبیعت.»
زندگی‌نامه
پس از همکاری با هیچ‌کس برای اولین بار، مدتی روی آهنگ‌های تکی خود کار کرد. در سال ۲۰۰۶ بود که اولین آلبومش را به همکاری شیرعلی (رپ خوان ایرانی/آلمانی) با عنوان «هذیان» بیرون داد. همه آهنگ‌های این آلبوم به زبان فارسی و آلمانی هستند. آهنگ «مایوس نشو» از این آلبوم در مسابقه موسیقی زیرزمینی تهران اونیو، رتبه چهارم را آورد.
در سال ۲۰۰۹، میکس تیپی را از تک آهنگ‌های متعدد خود به نام «هبوط» بیرون داد که توجه زیادی را جلب کرد و او را در فینالیست‌های جایزه "Freedom to Create Prize" قرار داد و همچنین جایزه((Female Change Maker)) را به خود اختصاص داد. آهنگ «شک» از این میکس تیپ نیز رتبه اول را در کاتگوری هیپ هاپ مسابقه تهران اونیو کسب کرد.
آهنگ‌هایی چون «درد مزمن من» و «سبز شدیم در این خاک» که پس از انتخابات ۸۸ منتشر کرد توجه زیادی را از رسانه‌های خارجی جلب کرد و در روزنامه‌هایی چون «گاردین» انگلیس و «کنتینته» برزیل آهنگ وی معرف هیپ هاپ فارسی شد. در سال ۲۰۱۲ آهنگ «شاه مست و شیخ مست» با سخنرانی از سید محمود طالقانی و شعری از ملک الشعرای بهار در همخوان، به عنوان اولین آهنگ از آلبوم سوم سالومه «هستم رسما» پخش شد و به زودی در میکس تیپ: آهنگ‌های آزادی برای ایران قرار گرفت.
در سال ۲۰۱۳ آلبوم سوم سالومه به نام «هستم رسما» بیرون آمد که اولین آلبوم تکی از یک رپ خوان زن ایرانی است. این مجموعه اولین آهنگ انگلیسی وی به عنوان «روایت سالومه» و اولین آهنگ رپ/متال به همکاری فردریک سادرلاند از بند Puissance سوئد را شامل می‌شود.
سحر سرشار، فیلم ساز ایرانی/آمریکایی در اکتبر ۲۰۱۳ پروژه کیک استارتری را برای تهیه مستندی در مورد سالومه، اولین رپ خوان زن ایران آغاز کرد و پس از جمع‌آوری بودجه لازم، به ژاپن سفر کرد. در حال حاضر این پروژه در مرحله ادیت است.
آهنگ چشما رو من از هیچ‌کس؛ سالومه
این اثر در سال ۱۳۸۲ یعنی نقطه آغازین موسیقی زیرزمینی منتشر شد به همراهی هیچ‌کس که شروعی جدید در رپ فارسی و موسیقی زیرزمینی ایران بود که این دو هنرمند باعث شدند رپ به سمت بازخوانی آثار خوب و تاپ کشیده شود همچنین رسانه‌های هیپ هاپی خارجی درمورد اولین آرتیست‌های رپ فارسی از هیچ‌کس و سالومه این اثر در رپ فارسی یاد کنند. این اثر جز اولین ترک‌های رپ فارسی به یاد می‌آید که یه نوع سبک جدید بود در زمانی که آهنگساز و امکاناتی نبود که رپرهای ایرانی برای تولید آثار خود از ان استفاده کنند.
تارو پود Warp and Weft
این پروژه در سال ۲۰۱۴ تولید و منتشر شد که با همکاری یکی از رپرهای بااستعداد به نام «کوهسار» شکل گرفت. این اثر تا به حال بیشترین بازخورد را نسبت به دیگر آثار منتشر شده این هنرمند داشته و تا به حال از طرف چند کارگردان آمریکایی پیشنهاد موسیقی متن فیلمی را داشته و بصورت اختصاصی در سایت و کانال یوتیوب و صفحه ساندکلود رسمی ایشان جای گرفته‌است. مضمون کار سیاسی و اجتماعی هست توصیف‌های بسیاری در این اثر می‌توان مشاهده کرد. می‌توان اینگونه بیان کرد که در تشبیه زندگی فردی است که رو به موسیقی آورده و تمام زندگی‌اش شده است؛ که سعی به گفتن مشکلات فردی و عقیدتی زندگی یک شخص می‌شود و سعی شده از نقاط مختلف به موضوع نگاه شود. از نکات مهم آهنگ وجود یک سبک شرقی که می‌توان گفت مختص سالومه است اشاره کرد. متن شعر را در صفحه رسمی ساندکلود و سایت رسمی ایشان می‌توان دریافت نمود.
چهره‌ای دیگر از سانسور (مقاله)
مختصر و مفید برایتان بگویم: برای هنرمند ایرانی که بخواهد از ابزارهای تحت کنترل دولت استفاده کند، قرار گرفتن در معرض سانسور امریست بدیهی و قابل انتظار. دولت کنترل عظیمی را روی بخش‌های متعدد زندگی شهروند ایرانی دارد که در شهرهای بزرگ مثل تهران غلیظ‌تر می‌شود، و برای کسی که فعالیتش در حیطه هنر یا ارتباطات باشد، فشار این نظارت بیش از هرچیزی دیگر حس خواهد شد…
گفتنی‌ها در این مورد زیاد است و خوشبختانه فعالان اجتماعی غیرتمند ایرانی هم کم نیستند که برای بهتر کردن شرایط آزادی بیان و دیگر زمینه‌های حقوق بشر در ایران، تلاش‌های خود را دریغ نمی‌کنند؛ ولی این نوشتار، موضوعش سانسوری نیست که از طرف دولت ایران به ما تحمیل می‌شود.
حقیقتش این است که من به عنوان یک آهنگساز زیرزمینی، با اجتناب کردن از ابزارهای تحت کنترل دولت در زندگی هنری‌ام، فشار این سانسور را کمتر حس کردم. درست است که نمی‌توانستم اجراهای زنده داشته باشم، ولی اکثر ما دهه شصتی‌ها که در دوران جنگ به دنیا آمدیم و در دوران پس از جنگ شخصیت خود را یافتیم، کلا انتظارات زیادی نداریم.
وصلت من با موسیقی، در اتاق خواب بدون پنجره‌ام، با گوش دادن به نوارهایی که حداقل ده دور کپی شده بودند اتفاق افتاد. شاید برای همین باشد که وقتی استودیوهای تهران دیگر اجازه ضبط موسیقی رپ را نداشتند، باز به اتاق خوابم روی آوردم و استودیوی مینیمالی را در گوشه‌ای از آن بنا کردم. ساختن موسیقی در میان چهاردیواری که برایم هر لکه و سوراخ و سنبه‌اش آشناتر از خال‌های صورت خودم بود و چنان با شخصیتم تطابق داشت که با آنکه دیگر در ایران زندگی نمی‌کنم، آهنگ‌هایم را همچنان در استودیوی خانگی‌ام می‌سازم. شاید باید از وزارت ارشاد و دست‌اندرکاران تشکر کنم که با بستن مسیرهایی، من را به یافتن راهکارهای جدید سوق داده و نه تنها در بلوغ هنری‌ام که در خودشناسی‌ام نیز کمک کرده‌اند.
گفتنیست که در زندگی هنری من، آن خودسانسوری که به خاطر خانواده و دوستان و آشنایان و مخاطبان موسیقی‌ام بر خودم اعمال کرده‌ام و می‌کنم، نقش مهمتری نسبت به سانسور دولتی داشته و دارد. از وقتی که از خانواده جدا شده‌ام و زندگی مستقل را آغاز کردم، به پدیده خودسانسوری زیاد فکر می‌کنم: با توجه به اینکه اعمال این سانسور تصمیمی است که خودم گرفته‌ام، کجا اختیار من تمام و کجا نفوذ دیگران شروع می‌شود؟
فرض کنیم اگر شخصیت من ایجاب می‌کند که خشنودی پدر و مادرم را مقدم بر رضایت خلاقیتی‌ام بدانم، آیا صرف نظر کردنم از بیان مفاهیم خاصی بر مبنای این جنبه شخصیتی‌ام، انتخاب آزادانه‌ای نبوده است؟ ولی اگر شخصیت من که رضایت افراد خاصی را مقدم بر ارضای بیانی خودم می‌داند، نتیجه مستقیم بار آمدن در جامعه پدرسالار و مداخله‌گر ایران باشد چه؟ تعدد دایره‌های معیوب از این قبیل، این حقیقت را آشکار کرده‌است که آزادی مطلقی وجود ندارد. این‌ها مباحث محبوب من برای فکر در اتوبوس یا در اتاق انتظار مطب دکتر است، ولی موضوع این مقاله خودسانسوری نیز نیست. دوست دارم در این متن در مورد نوع دیگری از سانسور که از زمان شروع به فعالیتم در معرض آن قرار گرفته‌ام، صحبت کنم.
سال ۲۰۰۱ سالی بود که نوشتن بلاگی را در مورد رپ و هیپ‌هاپ آغاز کردم. به واسطه همین بلاگ بود که بعدها با تنی چند از رپرهای تهرانی آشنا شدم و به تبع آن، مقدمات ورود من به عرصه رپ نوپای ایرانی که هنوز نه تعریفی داشت و نه تکلیفی، مهیا شد.
سال ۲۰۰۱ همچنان سالی بود که گوشهایم برای اولین بار با اسامی و مفاهیمی چون «مرکز تجارت جهانی»، «القاعده»، «بن لادن» و «جنگ با تروریسم» آشنا شد. سالی که رسانه‌های غربی توجه خود را به خاورمیانه‌ای برگرداندند که تقریر آن در اذهان عموم از قرن نوزدهم تا به حال تغییر خاصی نکرده بود: صحراهای بی‌انتها. چادرهای مجلل سلطنتی. شترهای مزین. فرش‌های جادویی. زنان نقاب‌دار مرموز. قصه‌های هزار و یک شب…
البته در سایه فضای رعب و وحشت پس از ۱۱سپتامبر سال ۲۰۰۱، از جنبه‌های اگزوتیک فاکتور گرفته شد و تاکید بیشتری روی تصاویری که فرومایگی فرهنگ خاورمیانه نسبت به تمدن متجدد غربی را القا می‌کرد، قرار گرفت. صحراهای خشن. مردان عمامه‌دار زورگو. زنان سرتاپا سیاه بدون حق و حقوق. کودکانی که حق مدرسه رفتن را ندارند و در سنین پایین مجبور به ازدواج می‌شوند. رسانه‌هایی که دنبال ترافیک بیشتر بودند، با گزارش‌های انتخابی، اغراقی یا تقلیلی، به این تصورات دامن زدند و در این فضایی که صفات انسانی از مردم خاورمیانه زدوده شده بود، سیاستمداران آمریکایی به راحتی توانستند حمایت عموم را برای دو جنگ پربها  چه مالی و چه جانی  جلب کنند. چنین شد که در این عصر اینترنت و تکنولوژی ارتباطات، دیدگاهی نئو- اوریانتالیست که زاده اتمسفر متشنج وقت بود، موفق شد موزاییک خاورمیانه را به صورت یک برهوت واحد جلوه دهد که تا به امروز همچنان در توجیه تلفات جنگ‌های بی‌پایان و حمله‌های هوایی و هواپیماهای بدون سرنشین موثر بوده و باشد.
در این میان اتفاق دیگری نیز رخ داد: داستان‌های منتخب از مردم بومی سرزمین شن و آفتاب که برای به دست آوردن ذره‌ای حق و حقوق انسانی  که گویا در غرب از ازل وجود داشته‌است  می‌جنگیدند به نوعی پورنوی خودبرتربینی برای مصرف‌کننده غربی تبدیل شد. به زودی من هم نصیبم را از این روند گرفتم و تحت عنوان جذابی چون «اولین رپ‌خوان زن ایران» مبحث این نوع گزارشگری شدم.
ولی چیزی نگذشت که فهمیدم حکایت من فقط تا جایی که با روایت این رسانه‌ها هم راستا باشد، ارزش بیانی دارد و هرچیزی که در چشم‌انداز از پیش تعیین شده آن‌ها نگنجد، نادیده گرفته شده و حذف خواهد شد. ارزش خبری من رابطه مستقیم با جنسیت و ملیتم دارد و هرچیز که من را فرای یک زن و یک ایرانی، به عنوان یک انسان و یک شهروند دنیا روایت کند، سزاوار راه یافتن به نسخه نهایی خبر را ندارد.
نمونه‌های این نوع سانسور را آنقدر تجربه کرده‌ام که برای من مانند سانسور دولت ایران قابل پیش‌بینی شده، و رد کردن مصاحبه‌هایی که آشکارا دنبال داستان تکراری و بدون نوانس «زن سرخورده‌ای که با تمام قدرت در برابر سیستم قرون وسطایی ضدزن و ضد موسیقی می‌ایستد تا بتواند زندگی خود را به استانداردهای بسیار مترقی غربی برساند»؛ عادتی دیرین. نه آنکه رد من معنی خاصی برای آن‌ها داشته باشد، نه. وقتی می‌بینند که تو خود را به عنوان یک «قربانی» (victim) نمی‌بینی، اکثرا علاقه‌شان ناپدید می‌شود و توجه خود را به شخص دیگری که مشکلی با «قربانی» داستان بودن ندارد، متمایل می‌کنند.
برای من جالب است که این نوع گزارشگری، با ادعای «توانمندسازی» یا «قدرت بخشی» (empowerment) به موضوع منتخبشان، آن‌ها را نه به عنوان یک انسان که مجموعه‌ای از هزاران کنش و واکنش آگاهانه و ناآگاهانه است، بلکه به عنوان یک اوبژه تک بعدی که قربانی عوامل پیش‌بینی شده است، نمایش می‌دهند تا بتوانند در چارچوبی که از پیش بریده و میخ زده‌اند، قابش بگیرند.
مگر نه این است که این سیستم‌هایی که ما را «قربانی» کرده‌اند نیز کمابیش در پی همین هدف هستند؟ از دید من این دو نوع سانسور فرقی اساسی باهم ندارند… و حقیقتش آن است که این نوع سانسور نئو اوریانتالیستی، من را بیش از سانسور جمهوری اسلامی مضطرب کرده و می‌کند.
پروژه ۱+۱ مستندی از سالومه و پروژه مسافر
پروژه 1+1 (1n1.ch) که همکاری سالومه با Shing02 را که در میسر ساخت و تولید این اثر بالا آمده و در این لینک می‌توانید آهنگ «مسافر» و هم فیلم کوتاه مربوط به فرایند ساخت آن را مشاهده کنید همچنین گزارش Jackie Perreira، خبرنگاری که در کل هفته با سالومه و عوامل دیگر پروژه بودند را بخوانید. در آخر مقاله نیز پادکستی را از Reilynn Yamane خواهید یافت که با مصاحبه‌هایی از سالومه و شینگوتو، جوانب دیگرای را نسبت به این هفته همکاری که در هاوایی که صورت گرفت رونمایی می‌کند.
فعالیت‌های دیگر
سالومه همچنین به عنوان اولین زن گرافیتی کار ایران شناخته شده‌است. ولی از این لقب راضی نیست و می‌گوید: «گرافیتی را ۱۰–۱۱ سال پیش کار می‌کردم ولی کارهام خیلی ابتدایی موندند و ادامه ندادم. مشکل این بود که برای گرافیتی کار کردن در جاهایی که واقعا تاثیر گذار بودند باید نصف شب کار می‌کردیم و من باید ۹ شب خونه می‌بودم. برای رپ کردن با قوانین خانواده‌ام درگیر شدم ولی برای گرافیتی نشدم. این نشون می‌ده که گرافیتی اونقدر هم برام مهم نبود.»
وی در زمینه هنر معاصر و ویدئو آرت/ساند آرت نیز فعالیت دارد و در گالری‌ها و موزه‌های متعدد دنیا نمایشگاه‌های متعددی داشته‌است. آهنگ‌هایی چون «مسخ» و «فلک» که به عنوان موسیقی متن ویدئوهای خود ساخته است، مورد استقبال شنوندگان هیپ هاپ نیز قرار گرفته‌است.
آلبوم‌شناسی
آلبوم
سال انتشار
* هذیان
۱۳۸۵
* هبوط
۱۳۸۸
* هستم رسما
۱۳۹۲
* ناخوشاگاه
۱۳۹۶
تک‌آهنگ‌ها
آهنگ
رپ کن
آلبوم
سال انتشار
آهنگ ساز
چشما رو من
سالومه (با همراهی هیچ‌کس)
تک‌آهنگ
۱۳۸۲
بیت توپاک (ریمیکس)
مایوس نشو
سالومه (با همراهی شیرعلی)
تک‌آهنگ
پترولیکا
سالومه (با همراهی پوسات (رپ ترک)
تک‌آهنگ
می‌خوام تنها باشم
سالومه (با همراهی یوسف بلک (رپ آمریکایی)
تک‌آهنگ
تقسیر من
سالومه (با همراهی تهم)
تک‌آهنگ
عنکبوت
سالومه
تک‌آهنگ
چیز خاصی نیستی
سالومه
تک‌آهنگ
۱۳۸۹
سالومه
یه زن
سالومه (با همراهی فردین)
تک‌آهنگ
۱۳۹۱
مرض عشق
سالومه (با همراهی فردلیک سادرلاند (رپر آمریکایی)
تک‌آهنگ
بهای رهایی
سالومه (با همراهی سپلیتسکندر (رپر آمریکایی)
تک‌آهنگ
هیچ انقلابی
سالومه (با همراهی وپن اکس (رپ آمریکایی)
تک‌آهنگ
شاه مست شیخ مست
سالومه (با همراهی آیت ال.. طالقانی
تک‌آهنگ
Road To Nothing
سالومه (با همراهی Bastian Killjoy)
تک‌آهنگ
۱۳۹۳
خلاء
سالومه (با همراهی Don Porcella)
تک‌آهنگ
۱۳۹۳
سالومه
تارو پود Warp and Weft
سالومه (با همراهی کوهسار)
تک‌آهنگ
۱۳۹۴
زامبی
سالومه (با همراهی رپرهای خاورمیانه؛ ای و سئوکوتی)
تک‌آهنگ
ویدئوها
داد بزن صدات برسه (۱۳۸۷)
سبز شدیم در این خاک (۱۳۸۸)
شاه مست و شیخ مست (۱۳۹۱)
آکوئافوبیا «: ویدئو/ساند آرت (۱۳۹۱)
گناه وجود (۱۳۹۲)
مسافر: ویدئو (۱۳۹۵)
آثار صوتی/تصویری برگزیده
کودکی گمشده: انیمیشن کوتاه (۱۳۸۰)
آکوئافوبیا : ویدئو/ساند آرت (۱۳۹۱)
حجب: ویدئو/ساند آرت (۱۳۹۲)
دگرگیسی نقال: چیدمان عکس/ویدئو/صوت (۱۳۹۲) "
تاروپود: اثر برگزیده (۱۳۹۴)
مستند: پروژه ۱+۱ (۱۳۹۵)