آین رند

آین رند با نام کامل آلیسا زینوفیونا روزنبام (۲ فوریه ۱۹۰۵ در روسیه – ۶ مارس ۱۹۸۲ در آمریکا) رمان‌نویس، فیلسوف، نمایشنامه‌نویس و فیلمنامه‌نویس روسی - آمریکایی بود. رمان‌های پرفروش آین رند، سرچشمه و اطلس شورید، و نقش او در ایجاد و پیشبرد نظام فلسفی که خود آن را «عینیت‌گرایی» (آبژکتویسم) نام داده بود، بیشترین نقش را در به شهرت رسیدن وی داشته‌اند. رمان‌های سرچشمه و اطلس شورید مضمون‌هایی فلسفی دارند و همچنین عناصر علمی تخیلی و رمانتیک دارند.
در سال ۱۹۵۷، او شناخته شده‌ترین اثر خود، رمان اطلس شورید را منتشر کرد. پس از آن، او به نثر غیر داستانی روی آورد تا فلسفه خود را ترویج کند، مجله‌های خود را منتشر کرد، و مجموعه مقالات متعددی تا زمان مرگش در سال ۱۹۸۲ منتشر کرد. رند از عقل به عنوان تنها شیوه کسب دانش دفاع می‌کرد و ایمان و دین را رد می‌کرد. او از خودپرستی عقلایی و اخلاقی دفاع می‌کرد، و ایثار را رد می‌کرد. در سیاست، او شروع زور را غیراخلاقی می‌دانست و رد می‌کرد و با جمع‌گرایی و دولت‌گرایی و نیز با آنارشیسم مخالف بود، در عوض از سرمایه‌داری لسه فر که آن را نظامی مبتنی بر به رسمیت شناختن حقوق فردی تعریف می‌کرد حمایت می‌کرد. در هنر، رند مروج واقع گرایی رمانتیک بود. او منتقد سفت و سخت بیشتر فیلسوفان و سنت‌های فلسفی که می‌شناخت بود، به جز ارسطو و برخی ارسطوگرایان و لیبرال‌های کلاسیک.
هرچند رند لیبرترینیسم را مرتبط با آنارشیسم و مردود می‌دانست، اما حمایت وی از لیبرالیسم کلاسیک و سرمایه‌داری لسه فر باعث شده جایگاه ویژه‌ای بین طرفداران جنبش لیبرترین داشته باشد. با این حال در مورد ارزش ادبی آثار رند بین منتقدین اختلاف نظر وجود دارد، و آثار فلسفی وی از نظر آکادمیک یا کاملا رد شده یا با بی‌اعتنایی مواجه شده‌است گرجه علاقه دانشگاهی به آثار او در دهه‌های اخیر افزایش یافته‌است.
زندگی
اوان زندگی
رند با نام آلیسا زینوویونا روزنبائوم () در ۲ فوریه ۱۹۰۵، در یک خانواده بورژوازی یهودی روس که در سن پترزبورگ زندگی می‌کردند به دنیا آمد. او بزرگترین دختر از سه دختر زینووی زاخاریویچ روزنبائوم و همسرش آنا بوریسوونا (سابقا کپلن) بود که یهودیانی نه چندان مقید بودند. زینووی روزنبائوم داروساز و بیزنس منی موفق بود که نهابتا مالک یک داروخانه و ساختمان محل آن شد. رند که نسبت به هنرهای آزاد اشتیاق داشت، بعدتر گفت که مدرسه را چالشگر نیافته و از سن هشت سالگی شروع به نوشتن نمایشنامه و از سن ده سالگی شروع به نوشتن رمان کرد. بهترین دوست او در دبیرستان معتبر استونینا الگا، خواهر کوچکتر ولادیمیر ناباکوف بود. این دو دختر به سیاست علاقه وافری داشته و در عمارت ناباکوف به بحث می‌پرداختند: ناباکوق از سلطنت مشروطه و رند از ایده‌آل‌های جمهوریخواهانه دفاع می‌کرد. او در زمان وقوع انقلاب فوریه در ۱۹۱۷، دوازده ساله بود و از الکساندر فیودورویچ کرنسکی در برابر تزار نیکلای دوم حمایت می‌کرد.
رند دوره‌ای سه ساله را در دانشگاه دولتی پتروگراد به پایان رساند.
قبر رند و شوهرش در ولهلا، نیو یورک
فلسفه
رند فلسفه خود را عینیت گرایی (آبژکتویسیم) می‌دانست، ماهیت آن را مفهوم انسان به عنوان یک موجود قهرمانانه، و خرسندی او را مقصود اخلاقی از زندگی، و دستاوردهای تولیدی را بزرگترین فعالیت او، و خرد را هدف غایی او توصیف می‌کرد. او عینیت‌گرایی را یک فلسفه نظام‌مند می‌دانست و در خصوص مابعدالطبیعه، معرفت‌شناسی، فلسفه اخلاق، فلسفه سیاسی و زیبایی‌شناسی مواضعی را بیان کرد.
رند در متافیزیک از واقع‌گرایی (رئالیسم) هواداری می‌کرد، و هرچیزی را که عرفانی یا فراطبیعی می‌دانست، از جمله همه اشکال دین، را رد می‌کرد. در معرفت‌شناسی، او همه دانش را مبتنی بر ادراک حسی، که اعتبارش را بر اساس اصل موضوع می‌دانست، و عقل، که او استعداد فکری توصیفش می‌کرد که «ماده فراهم آمده از حس‌های انسان را می‌شناسد و به کار می‌گیرد.» او همه ادعاهای غیرادراکی یا دانش پیشینی از جمله «غریزه»، «شهود»، «وحی»، یا هر گونه «شناخت صرف» را رد می‌کرد. او در کتاب خود با عنوان آشنایی با معرف‌شناسی آبجکتیویستی، نظریه‌ای در خصوص شکل‌گیری مفهوم ارائه داد و گزاره تحلیلی-گزاره ترکیبی را رد کرد.
در اخلاق، رند حامی خودپرستی عقلایی و خودگرایی اخلاقی (منفعت شخصی عقلایی) به عنوان اصل اخلاقی راهنما بود. او می‌گفت فرد باید «برای خاطر خود وجود داشته باشد، نه خود را برای دیگران قربانی کند نه دیگران را برای خود.» او در کتابی به نام «فضیلت خودخواهی» از خودپرستی به این عنوان یاد کرد، و در آن با توصیف یک نظریه فرااخلاقی که مبنای اخلاقی بودن را نیازهای «بقای انسان توسط انسان» قرار می‌داد، راه حل خود را برای مسئله باید-هست ارائه کرد. او ایثار اخلاقی را به دلیل ناسازگاری با ملزومات زندگی و سعادت بشری محکوم می‌کرد، و معتقد بود که آغاز کردن زور شر و غیرعقلایی است، و در اطلس شورید نوشت که زور و عقل متضاد همند.
فلسفه سیاسی رند بر حقوق فردی (منجمله حقوق مالکیت) تاکید می‌کرد، و او سرمایه‌داری لسه فر را به این دلیل تنها نظام اجتماعی اخلاقی می‌دانست که در نظر او تنها نظامی ست که مبتنی بر حفاظت از آن حقوق است.
او با حکومت مداری که در نظر او در بر گیرنده حاکمیت دینی، پادشاهی مطلقه، نازیسم، فاشیسم، کمونیسم، سوسیالیسم دمکراتیک، و دیکتاتوری است مخالفت می‌ورزید. رند معتقد بود حقوق را باید یک دولت محدود مشروط به قانون به اجرا درآورد. گرچه دیدگاه‌های سیاسی وی اغلب محافظه کار یا لیبرترینیسم طبقه‌بندی می‌شود، او لفظ رادیکال برای سرمایه‌داری را ترجیح می‌داد. او با محافظه‌کاران روی پروژه‌های سیاسی کار می‌کرد، ولی با آنان بر سر دیگر مسائل نظیر دین یا اخلاقیات اختلاف نظر داشت.
او لیبرترینیسم را با آنارشیسم مرتبط دانسته و آن را محکوم می‌کرد. او آنارشیسم را نظریه خامی مبتنی بر ذهنیت‌گرایی می‌دانست که در عمل تنها می‌تواند منتهی به جمع گرایی شود و آن را محکوم می‌کرد.
زیبایی‌شناسی رند، هنر را یک «بازآفرینی گزیده از واقعیت بر پایه قضاوت‌های ارزشی متافیزیکی یک هنرمند» تعریف می‌کرد. به اعتقاد رند، هنر به مفاهیم فلسفی به شکلی واقعی که به آسانی قابل جذب است، امکان ارائه شدن می‌دهد، و بدین ترتیب یکی از نیازهای حس آگاهی انسان را برطرف می‌سازد. گونه هنری که رند، به عنوان نویسنده، بیش از همه بر آن تمرکز داشت ادبیات بود، که رند در خصوص آن رمانتیسیسم را شیوه‌ای می‌دانست که درست‌تر از همه وجود اختیار آزاد انسان را بازتاب می‌دهد. او شیوه خود در ادبیات را «رئالیسم رمانتیک» توصیف می‌کرد.
رند ارسطو را بیش از همه بر خود اثرگذار می‌دانست، و می‌گفت در تاریخ فلسفه او تنها سه تن را توصیه می‌کند - ارسطو، تامس آکویناس و آین رند. وقتی در ۱۹۵۹ در گفتگویی با مایک والاس در پاسخ به این سوال که فلسفه‌اش از کجا آمده چنین پاسخ داد: «از ذهن خودم، با اقرار دین فقط به ارسطو، تنها فیلسوفی که بر من اثر گذاشته‌است. باقی فلسفه‌ام را خودم ساخته‌ام.» به هر روی در آغاز او ملهم از فریدریش نیچه بود، و دانشوران نشانه‌هایی از اثرگذاری نیچه را در یادداشت‌های اولیه رند در دفترچه یادداشت‌های او، در نوشته‌هایی در نسخه اول «ما زندگان» (که رند بعدها در آن بازبینی کرد) و در شیوه کلی نگارش او یافته‌اند. به هر روی، تا زمانی که رند سرچشمه را نوشت، مخالف آرای نیچه شده بود، و میزان اثرگذاری او بر کارهایش حتی سال‌های ابتدایی عمرش مورد مناقشه است.
از جمله فیلسوفانی که رند خوارشان می‌شمرد، ایمانوئل کانت بود که او را «هیولا» خوانده‌است،" گرچه فیلسوفانی چون جرج والش و فرد سدون استدلال کرده‌اند که او کانت را بد تفسیر می‌کرد و در تفاوت‌هایشان اغراق می‌کرد.
رند مهمترین مشارکت‌هایش در فلسفه را «نظریه مفاهیم، علم اخلاق و کشف این مسئله در سیاست که شر - نقض حقوق - از آغاز زور تشکیل می‌شود» می‌دانست. او اعتقاد داشت که معرفت‌شناسی شاخه‌ای بنیادین از فلسفه است و دفاع از خرد را تنها جنبه مهم فلسفه خود می‌دانست، و می‌گفت: «من «در درجه اول» مدافع سرمایه نیستم، بلکه مدافع خودپرستی هستم؛ و «در درجه اول» مدافع خودپرستی نیستم، بلکه مدافع خردم. اگر کسی برتری خرد را بشناسد و به‌طور پیوسته اعمال کند، مابقی در پی می‌آید.»
پذیرش و میراث
اثرگذاری سیاسی
گرچه رند خود برچسب‌های «محافظه‌کار» و «لیبرترینیسم» را رد می‌کرد، او اثرات ادامه‌داری بر راست و لیبرترینیسم داشته‌است. جیم پاوئل، از اعضای پیوسته ارشد موسسه کیتو، رند را یکی از سه مهمترین زن (در کنار روز وایلدر لین و ایزابل پترسن) لیبرترینیسم آمریکایی مدرن می‌داند، و دیوید نولان یکی از بنیانگذاران حزب لیبرترین آمریکا می‌گوید که «بدون آین رند، جنبش لیبرترین وجود نمی‌داشت.». برایان دوهرتی روزنامه‌نگار در تاریخ خود از جنبش لیبرترین، او را «اثرگذارترین لیبرترین قرن بیستم بر عموم در کل» توصیف کرده‌است، و جنیفر برنز زندگی‌نامه نویس او را «ماده مخدر دروازه ورود به زندگی برای راست» خواند. "
معترضی در تظاهرات تی پارتی آوریل ۲۰۰۹ اعلامیه‌ای در اشاره به alt=In a large outdoor crowd, a man holds up a poster with the words "I am John Galt" in all capital letters
او از سوی ویلیام باکلی، جونیر و دیگر مشارکت کنندگان در مجله نشنال ریویو با مخالفت شدید مواجه بود. آن‌ها انتقادهای متعددی در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ از او منتشر کردند. با این وجود، اثرگذاری او در میان محافظه کاران باکلی و دیگر نویسندگان نشنال ریویو را مجبور کرد در این که تصورات سنتی مسیحیت و فضیلت می‌تواند با حمایت از سرمایه داری تلفیق شود، بازنگری کنند.