علی ربیعی

علی ربیعی (زاده ۱۳۳۴) سیاستمدار اصلاح طلب و وزیر سابق کار، تعاون و رفاه اجتماعی جمهوری اسلامی ایران است. او که زاده جنوب تهران است پیش از انقلاب تکنسین کارخانه‌هایی چون ارج بود و پس از انقلاب اسلامی تا ۱۳۶۰ مسئول شاخه کارگری حزب جمهوری اسلامی شد. ربیعی عضو سپاه پاسداران شد و از فرماندهان آن بود. از آغاز انقلاب وی عضو موسس و عضو شورای مرکزی خانه کارگر بوده‌است. او از ۱۳۶۶ تا ۱۳۷۲ در دوره وزارت محمد ری شهری و علی فلاحیان، معاون حقوقی و پارلمانی وزارت اطلاعات و از ۱۳۷۲ تا ۱۳۸۴ مسئول اجرایی و مسئول کمیته تبلیغات دبیرخانه شورای عالی امنیت ملی بوده‌است. از ۱۳۷۶ تا ۱۳۸۴ مشاور اجتماعی رئیس‌جمهور سید محمد خاتمی بود. ربیعی در جریان تبلیغات انتخابات ریاست جمهوری ایران (۱۳۸۸) از اعضای اصلی ستاد میرحسین موسوی از نامزدهای معترض به نتایج انتخابات بود؛ که پس از اعلام نهایی انتخابات موضع خاصی علیه برنده انتخابات نگرفت اما به نتیجه تمکین نمود.
او استاد دانشگاه‌های تهران و پژوهشگر حوزه جامعه‌شناسی سیاسی و اقتصادی است. وی عضو هیئت علمی و دانشیار دانشگاه پیام نور، محقق و نویسنده در حوزه جامعه‌شناسی سیاسی و مدیریت و مشاور اجتماعی رئیس‌جمهور ایران (سید محمد خاتمی) طی سالهای ۱۳۷۶ تا ۱۳۸۴ است.
عمده دغدغه‌های ربیعی در سال‌های وزارت وی مطالعه فساد و راهبردهای مقابله با آن بوده‌است. او برنامه‌های خود برای وزارت کار را بر مبنای مبارزه با فساد و تقویت کارآفرینی برنامه‌ریزی کرده بود.
ربیعی که به مدت پنج سال وزیر تعاون، کار و رفاه اجتماعی بود، در ۱۷ مرداد ۱۳۹۷ در مجلس شورای اسلامی استیضاح و برکنار شد.
زندگی‌نامه
علی ربیعی متولد ۱۳۳۴ در جنوب شهر تهران، در محله جوادیه، و از یک خانواده کارگری است. پیش از انقلاب تکنیسین کارخانه «جنرال موتورز»، ارج و قرقره پرستو بود و در همان زمان از سران اعتصاب شهرک اکباتان و کارخانه محل کار خود بود که منجر به برخورد ساواک گردید.
وی در سال ۱۳۵۹ ازدواج کرد که حاصل این ازدواج چهار فرزند بود. همسر وی در سال ۱۳۸۵ و فرزند آخر وی به نام محمدجواد، در سال ۱۳۸۶در گذشتند.
در سال‌های اول انقلاب نماینده کارگران و عضو شورای‌عالی کار بود. ربیعی مسوول شاخه کارگری حزب جمهوری اسلامی در دهه شصت و عضو شورای مرکزی خانه کارگر از بدو تاسیس تا امروز می‌باشد. ربیعی پس از انقلاب تحصیلات خود را در رشته مدیریت تا مقطع دکترا ادامه داد. وی مشاور اجتماعی خاتمی در دوره ۸ ساله ریاست جمهوری وی بوده‌است.
ربیعی علاوه بر فعالیت‌های صنفی کارگری، به دلیل نیاز مقطع انقلاب، همراه با عده‌ای از دوستان هم محله‌ای خود جذب نهادهای انقلابی شده و به سپاه پاسداران می‌پیوندد. وی در دوران جنگ ایران-عراق ۶۵ ماه حضور در جبهه‌های غرب را در کارنامه خود دارد. پس از آن (با فرمان بنیانگذار انقلاب) به وزارت اطلاعات می‌رود.
ربیعی در زمان تصدی دبیر شورای عالی امنیت ملی توسط حسن روحانی مسئول اجرایی دبیرخانه و ریاست کمیته سیاست‌گذاری تبلیغات و کمیته امنیت داخلی شورای عالی امنیت ملی را عهده‌دار بود.
وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی دولت روحانی
با آغاز بکار دولت حسن روحانی، وی علی ربیعی را برای تصدی وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی به مجلس معرفی کرد. پس از حملات تعدادی از وب‌سایت‌ها به علی ربیعی، گروهی از نمایندگان مجلس اعلام کردند که در بررسی صلاحیت وی حتی یک مورد منفی هم پیدا نکرده‌اند. نهایتا ربیعی توانست به عنوان وزیر تعاون، کار و رفاه اجتماعی از مجلس رای اعتماد بگیرد.
در ۴ آذر ۱۳۹۳، ربیعی برای پاسخ به سوالات نمایندگان در مجلس حضور یافت اما با کسب ۹۸ رای موافق، ۹۵ رای مخالف و ۱۱ رای ممتنع از مجموع ۲۱۹ رای ماخوذه نتوانست آنان را قانع کند و هفتمین کارت زرد دولت یازدهم را کسب کرد.
هفتمین کارت زرد مجلس به ربیعی رسید. پیش از وی علی طیب‌نیا، رضا فرجی دانا، علی جنتی، علی‌اصغر فانی، عبدالرضا رحمانی فضلی و محمدرضا نعمت‌زاده از مجلس کارت زرد گرفته‌بودند. او یک سال بعد، دومین کارت زرد خود را نیز از مجلس نهم دریافت نمود.
دو استیضاح
حضور ربیعی در دولت دوم روحانی نیز به عنوان وزیر کار ادامه پیدا کرد.
او در ۲۲ اسفند ۱۳۹۶ مورد استیضاح مجلس دهم قرار گرفت ولی برکنار نشد. اما در نهایت برای سومین بار در کمتر از یک سال، در ۱۷ مرداد ۱۳۹۷ و با ۱۲۹رای موافق استیضاح و ۱۱۱ مخالف و ۳ ممتنع از این سمت برکنار شد.
سوابق مسئولیت‌های علمی و پژوهشی
مشاور مرکز تحقیقات استراتژیک مجمع تشخیص مصلحت نظام از۱۳۷۴ تاکنون ادامه دارد.
عضو شورای سیاستگذاری مرکز بررسیهای راهبردی ریاست جمهوری با حکم رئیس‌جمهور تا مرداد ۱۳۸۴.
رئیس موسسه مطالعات و پژوهش‌های سیاسی از سال ۱۳۶۸تا۱۳۷۳.
عضو کمیته‌های فنی پروژه‌های تحقیقاتی در مرکز تحقیقات استراتژیک.
عضو هیئت موسس و عضو هیئت مدیره موسسه «فرهنگ و تمدن ایران زمین» از ۱۳۸۴.
مدیر گروه دکترای جامعه‌شناسی دانشگاه پیام نور.
معاون پژوهشی دانشگاه کار
عضو شورای تخصصی گروه مدیریت بازرگانی و MBA و شورای تخصصی مدیریت رسانه و ارتباطات دانشگاه پیام نور. ۱۳۸۸
دبیر شورای تخصصی گروه دکترای جامعه‌شناسی در مرکز تحصیلات تکمیلی مقطع دکتری دانشگاه پیام نور. ۱۳۹۰
عضو کمیته علمی چهارمین سمینار بررسی مسائل مطبوعات ایران. معاونت امور مطبوعاتی و اطلاع‌رسانی. ۱۳۹۱
دبیر علمی همایش ملی تولید و حمایت از کار و کارگر ایران. موسسه کار. موسسه کار و تامین اجتماعی
عضو کمیته علمی همایش علمی مدیریت استراتژیک فرهنگی شهر تهران (ماتریس فرهنگی) شهرداری تهران ۱۳۹۱
مشاور رئیس‌جمهور تا مرداد ۱۳۸۴.
دبیر ستاد ارتقای سلامت نظام اداری و مقابله با فساد تا مرداد ۱۳۸۴.
وزیر تعاون، کار و رفاه اجتماعی دولت یازدهم و دولت دوازدهم از مرداد ۱۳۹۲ تا مرداد ۱۳۹۷.
جایزه‌ها و افتخارات
پژوهشگر نمونه دانشگاه پیام نور.
بررسی موارد اجتماعی سیاسی در مطبوعات و برنده قلم بلورین به خاطر کسب عنوان بهترین سرمقاله در سال ۱۳۷۷.
تالیفات
تالیف کتاب جامعه‌شناسی تحولات ارزشی درایران (چاپ اول به اتمام رسیده‌است).
تالیف کتاب (زنده باد فساد) جامعه‌شناسی سیاسی فساد در دولتهای جهان سوم. چاپ ششم. سازمان چاپ و انتشارات وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی.
تالیف کتاب مطالعات امنیت ملی. مقدمه‌ای بر نظریان امنیت ملی درجهان سوم. چاپ چهارم. دفتر مطالعات سیاسی و بین‌المللی وزارت امور خارجه.
تالیف کتاب معمای دولت مدنی. توسعه و امنیت درکشورهای جهان سوم. موسسه تحقیقات و علوم انسانی ۱۳۸۶.
تالیف کتاب ارتقای مدیریت دانش در سازمانها. انتشارت تیسا
تالیف کتاب مدیریت دانش فرایندها و رویکردها. انتشارت تیسا
تالیف کتاب مدیریت بحران و ریسک. در دست چاپ. دانشگاه پیام نور