حلزون

حلزون یا لیسک نوعی نرم‌تن در رده شکم‌پایان است. علت اینکه حلزون را در رده شکم‌پایان قرار داده‌اند؛ این است که در حقیقت تمام قسمت زیرین بدنش، پای آن به‌شمار می‌رود.
زیست‌شناسان تا به امروز بیش از ۳۰ هزار گونه حلزون را شناسایی کرده‌اند. حلزون از محیط زیست بسیار متنوعی برخوردار می‌باشد. محل زندگی بعضی از گونه حلزونها در دریا بوده و بعضی از گونه‌های آن در آبهای شیرین یا در باغ‌ها زندگی می‌کنند. حلزون از انواع گیاهان تغذیه می‌کند.
ظاهر حلزون
حلزون آچاتینا
بدن شامل قسمت‌های زیر است: سر که دارای یک جفت بازوی حسی است، یک پای شکمی و پهن عضلانی که نوعی عمل خزیدن را انجام می‌دهد و یک توده احشایی پشتی و گنبد مانند که بیشتر اندامهای داخلی در آن جای داشته‌اند. (حلزونها معمولا صدف دارند اما برخی از گونه‌های بی‌صدف آن نیز مشاهده شده‌است. چشم حلزون معمولا بر روی دو تا شاخک بر روی سر آن قرار گرفته‌است) مرحله لاروی حلزون ولیگر نام دارد که مجهز به یک کمربند مژکی ظریف است و آن را به عنوان عضو شنا بکار می‌برد. قسمت پشتی ولیگر بعدا کاملا بزرگ می‌شود و توده احشایی در حال رشد به سمت پشت برآمدگی می‌یابد. اما این رشد رو به بالا در طرف راست و چپ بطور یکسان صورت نمی‌گیرد و نتیجه آن پیچ‌خوردگی توده احشایی و صدفی است که روی این توده را می‌گیرد.
رشد
رشد رو به بالا همچنین سبب می‌شود که لوله گوارشی به شکل U درآید و مخرج کاملا به دهان نزدیک شود. مجموعه توده احشایی ولیگر نسبت به بقیه بدن معمولا معادل ۱۸۰ درجه در خلاف جهت حرکت عقربه‌های ساعت می‌چرخد. در نتیجه فضای جبه در جلو و در بالای سر قرار می‌گیرد، آبششها جلویی می‌شوند، مخرج سوراخهای دفعی و تناسلی همه همگی در جلو قرار می‌گیرند و به فضای جبه باز می‌شوند. لوله گوارشی از شکل U به صورت یک قطعه درمی‌آید و قلب می‌چرخد.
پوسته حلزون کلاه اسقفی
پوسته حلزون همستوما جزء سرده حلزون آکاوس
تحول به صورت تابیدگی بدون تردید نوعی سازگاری با روش زندگی در حال بلوغ است. حلزونها با عقب کشاندن بدن به درون صدف از خود محافظت می‌کنند و چون صدف یک دهانه بیشتر ندارد، باز شدن دهان و مخرج در یک جا نوعی مزیت محسوب شده و دهان نزدیکتر به زمین خواهد بود. در عین حال با این پیچیدگی قسمت‌های سنگین بدن از سر راه دور شده، در روی قسمت عقبی بدن واقع می‌شوند. در نتیجه مرکز ثقل طوری جابجا می‌شود که حرکت شکم پای صدف‌دار آسانتر شود.
تصویر گرافیکی نشان دهنده آناتومی حلزون
حلزون‌های فاقد صدف
تصویری از یک حلزون بدون صدف
در بعضی شکم پایان به ویژه لیسه‌های خشکی و دریازی، صدف کوچک شده یا از بین رفته‌است. رشد در این موارد شامل بازشدگی است که در نتیجه توده احشایی تا حدودی یا بطور کامل به جایگاه نوزادی خود برمی‌گردد. لیسه‌های ساکن خشکی برای جلوگیری از خشک شدن باید در نقاط مرطوب بسر برند. این جانوران معمولا شبها از جایگاه خود خارج می‌شوند و از سبزیها تغذیه می‌کنند. لیسه‌ها خسارات زیادی به باغها وارد می‌آورند. فضای جبه همه حلزونهای ساکن خشکی از محفظه آبششی به محفظه ششی تغییر یافته‌است و این حلزونها از هوا تنفس می‌کنند. پاره‌ای از این جانواران، سازگاری مجدد با محیط آب یافته‌اند اما هنوز هم با شش تنفس می‌کنند و برای گرفتن هوا باید گاهگاهی به سطح آب بیایند.
هرمافرودیت
حلزون هم نر و هم ماده است بنابراین می‌تواند در یک زمان هم تخم و هم اسپرم را تولید کند. البته برای بارور کردن تخم‌ها، حلزون‌ها باید اسپرم‌های خود را با یکدیگر مبادله کنند. حیوانی که هم نر و هم ماده‌است، هرمافرودیت نام دارد. حلزون قهوه‌ای رنگ باغچه‌ای، در یک زمان حدود ۸۰ تخم کروی زرد یا سفید رنگ بر روی خاک سطحی باغچه می‌گذارد. حلزون می‌تواند بیشتر از ۶ بار در سال تخم ریزی کند. حدود دو سال طول می‌کشد تا یک حلزون بالغ شود.
راه رفتن
حلزون را حتما دیده‌اید و حتما به راه رفتن این جانور توجه کرده‌اید. دیده‌اید با آنکه پا ندارد ولی خیلی راحت بر روی زمین جابجا می‌شود. حلزون را نرمتنی شکمپا می‌نامند چرا که در حقیقت تمام قسمت زیرین بدنش، پای آن به‌شمار می‌رود. پس حلزون پایی دارد بسیار پهن و صاف و به کمک عضلات آن خود را بر روی زمین می‌لغزاند و به این گونه روی زمین راه می‌رود. این جانور برای آنکه حرکات خود را آسان‌تر انجام دهد، از غده‌هایی که در پا-شکم خود دارد ماده‌ای چسبناک می‌تراود و جاده خود را لیز و هموارتر می‌کند. این ماده چسبناک باعث می‌شود تا حتی اگر حلزون از روی یک لبه تیغ عبور کند بدنش آسیبی نبیند و در صورت عبور از یک سطح خیلی لیز می‌تواند سر بخورد.
حلزون خوراکی
یکی از گونه‌های خوراکی حلزون، اسکارگو نام دارد. خوراکی که از حلزون اسکارگو تهیه می‌شود به همین نام نیز خوانده می‌شود.
دشمنان حلزون
حلزون‌ها دشمنان زیادی در طبیعت دارند. از جمله سوسک‌های زمینی- مارها- قورباغه‌ها و وزغ‌ها- لاک‌پشت‌ها و پرندگانی مثل مرغ- اردک و غاز.
نگهداری از حلزون به عنوان حیوان خانگی
حلزون آچاتینا
نگهداری از لیسک‌ها آسان است. لیسک‌ها معمولا در طبیعت حدود ۱۰ سال عمر می‌کنند. اما در قفس حدود ۳ تا ۷ سال. لیسک‌های بومی منطقه حتی تا ۱۵ سال هم عمر می‌کنند.
آنها برای انسان و سایر جانوران بی‌خطرند. نگهداری آن‌ها بسیار کم خرج است و به ندرت به بیماری مبتلا می‌شوند. اگر هم بیمار شوند علایم بیماری را به موقع نشان می‌دهند و شما وقت کافی دارید تا برای آن‌ها کاری کنید.
حداقل توجه برای نگهداری آن‌ها لازم است. آن‌ها بدون توجه می‌میرند.
در اینجا فهرستی از پایه‌ای‌ترین کارهایی را که لازم دارند مرور می‌کنیم:
حلزون‌های جنگلی، آلمان
لوازم نگهداری از ۲ حلزون آفریقایی بزرگسال
مخزن پلاستیکی حدودا ۳۰*۳۰*۴۵ سانتی‌متر که راه فرار ندارد (با سرپوش محکم و تهویه مناسب){حلزون‌های اروپایی یا حلزون‌های جوان را می‌توانید در ظرف‌های کوچک‌تری نگهداری کنید.
کود گیاهی. خزه‌ی خشک شده. (بیشتر برای پر کردن ته ظرف)
منبع کلسیم (مثلا استخوان‌های ده پا و سپیداج یا گچ‌های طبیعی)
میوه‌ها و سبزیجات تازه (به خصوص وسط سیب و کاهو)
وسایلی برای قایم شدن حلزون که شکستنی نباشند (مثل گلدان‌های پلاستیکی یا چوب پنبه)
۱ عدد مسواک قدیمی و خیلی نرم برای تمیز کردن صدف حلزون
۱ عدد اسفنج نرم برای تمیز کردن مخزن
۱ عدد افشانه آب
پایه‌ای‌ترین کارهای لازم
حلزون لب سفید
حلزون را در محیطی تمیز و تازه و مرطوب نگهداری کنید.
غذای آن‌ها را کاملا بشویید و بعد به آن‌ها بدهید.
غذای کهنه را هر روز عوض و فضله‌های آن‌ها را هر روز پاک کنید.
همیشه برای آن‌ها پودر کلسیم بریزید.
ته ظرف آن‌ها را هر زمان که احساس کردید کثیف شده تمیز کنید.
زیر لایه ظرف (کود گیاهی و…) را هر وقت کثیف به نظر آمد عوض کنید. (معمولا هفته‌ای یک بار)
مخزن را حدودا هر ماه یکبار ضدعفونی کنید و در آب بجوشانید.
حلزون را هر چند وقت یکبار (معمولا هر ماه) حمام کنید.
هر چند وقت یکبار در مخزن به دنبال تخم بگردید و آن‌ها را نابود کنید. (در آب و هوای گرم هر روز)