سوخو-۲۷

سوخو سو–۲۷ نام گذاری ناتو: فلانکر-سی (انگلیسی| Flanker-C) هواپیمای جنگنده چندمنظوره و برتری هوایی مجهز به دو موتور توربوفن Saturn/Lyulka AL-31F است که در دوران اتحاد جماهیر شوروی توسط دفتر طراحی سوخو طراحی و ساخته شده‌است.
این جنگنده، در اصل برای ایجاد توان مقابله نیروی هوایی اتحاد جماهیر شوروی سابق در برابر نسل جدید جنگنده‌های آمریکایی آن زمان به خصوص اف ۱۴ تامکت و اف-۱۵ ایگل ساخته شد.
سوخو ۲۷ دارای برد پروازی استثنایی، قابلیت حمل مهمات بالا و چابکی فوق‌العاده‌است. جنگنده سوخو ۲۷ اغلب در نقش «ماموریت‌های برتری هوایی» به کار گرفته می‌شود، اما قادر است در اغلب ماموریت‌های رزمی دیگر نیز شرکت کند.
جنگنده سوخو ۲۷، حاصل یک مناقصه انجام شده جهت تولید جنگنده مورد نظر ارتش شوروی سابق بین شرکت‌های میکویان گورویچ و سوخو در دهه ۱۹۷۰ میلادی بود و حاصل این مناقصه، منجر به تولید سوخو ۲۷ و میگ ۲۹ شده‌است که ظاهری شبیه به هم دارند.
پیش زمینه
به سال ۱۹۶۹، دولت اتحاد جماهیر شوروی، اطلاع یافت که نیروی هوایی ایالات متحده، کمپانی «مک‌دانل داگلاس» را جهت تولید طرح جنگنده آزمایشی برتری هوایی خود، انتخاب کرده‌است. (این انتخاب، در نهایت منجر به تولید جنگنده اف-۱۵ شد)
جهت پاسخگویی به این تهدید آتی، دولت اتحاد شوروی، برنامه PFI (به معنی: جنگنده تکامل یافته پیشرو) را بنیان نهاد. طبق این برنامه، قرار شد هواپیمایی جهت برابری و تقابل با جنگنده جدید آمریکایی، تولید شود.
یکی از وظایفی که برعهده سوخوی ۲۷ گذاشته شده بود، حمله به هواپیماهای پشتیبانی کننده عملیات‌های هوایی سازمان ناتو، نظیر هواپیماهای سوخت‌رسان و فرماندهی و هشدار زودهنگام (آواکس) بود. برنامه‌ریزان نظامی شوروی، بر این مسئله واقف بودند که نیروهای ناتو، توانایی‌های شایان سوخوی ۲۷ را در نظر گرفته‌اند و بدین جهت، می‌دانستند که حمله همه‌جانبه هوایی آن‌ها، توسط این جنگنده جدید، بسیار محدود خواهد شد.
پس از فروپاشی اتحاد شوروی، سوخوی ۲۷، نه تنها برای اجرای نقشی که از ابتدا برایش در نظر گرفته بودند، در خدمت نیروهای هوایی کشورهای مستقل همسود باقی‌مانده‌است؛ بلکه آخرین سری این جنگنده، قادر است موشک‌های بسیار دوربرد هوا به هوای Novator KS-172 AAM-L را حمل نماید. این موشک‌ها، دارای بردی بین ۳۰۰ تا ۴۰۰ کیلومتر هستند و به عنوان موشک دوربرد ضدآواکس، کاربرد دارند.
موشک‌های استاندارد سوخوی ۲۷ جهت انجام ماموریت هوا به هوا، ترکیبی از موشک‌های آر-۷۳ و آر-۲۷ و آر-۷۷ ساخت ویمپل می‌باشد.
محدودیت‌ها
محدودیت سوخوی ۲۷، از نظر کیفیت و سطح فناوری نازل اتاقک خلبان و سیستم‌های اویونیک می‌باشد. در سوخوی ۲۷ یک نمایشگر سربالا تعبیه شده‌است، اما این جنگنده، همانند میگ ۲۹ و برخلاف جنگنده‌های غربی نه سیستم کنترل هوتاس دارد نه نمایشگرهای چندمنظوره پیشرفته (Multi Function Display).
کابین ابتدایی سوخو-۲۷اس همانند جنگنده‌های دهه ۱۹۶۰ غربی است و کاملا آنالوگ می‌باشد.
البته هواپیماهای سوخو ۳۰ و سوخو ۳۵ که از سوخوی ۲۷ مشتق شده‌اند، در اصطلاح دارای «کابین شیشه‌ای» می‌باشند؛ این هواپیماها توسط شرکت فرانسوی Sextant Avionique به نمایشگرهای رنگی چندمنظوره، سیستم هوتاس، کلاه HMS و… مجهز شده‌اند.
مشخصات
400px
رادار
رادار اصلی سوخوی ۲۷، از نوع پالس – داپلر و ساخت فازاترون بوده و N-۰۰۱ (نام ناتو: Slot Back) نام دارد. این رادار، دارای قابلیت Track Wile Scan یا TWS بوده اما پردازشگر به کار رفته در آن، از نوع بسیار ابتدایی است و این مسئله، باعث می‌شود رادار، از تشخیص علایم ناصحیح دریافتی و همچنین جستجو در مناطق کور، بسیار ناتوان باشد، بدین جهت، رهگیری دقیق با این رادار، بسیار دشوار است و نیاز به مهارت و تجربه فراوان دارد.
در جنگنده‌های سوخو-۳۰ و سوخو-۳۵ از مدل بالاتر رادار ساخت فازاترون به نام Bars N-۰۱۱M استفاده شده‌است که این رادار جدید، دارای آنتن رهیاب الکترونیکی، برد بهبود یافته، قابلیت رهگیری هم‌زمان چند هدف و حساسیت بالا می‌باشد.
سیستم IRST
کابین خلبان سوخو سو۲۷ یوبی همراه با سامانه IRST
ارابه فرود سوخو سو۲۷ اس‌کی
در سوخوی۲۷، به تقلید از جنگنده اف-۱۴دی (مدل حمله به زمین اف-۱۴) از سیستم جستجو و ردیابی مادون قرمز یا IRST استفاده شده‌است. این سیستم درست بر روی دماغه و مقابل کابین نصب شده و با یک سیستم فاصله‌یاب لیزری، هماهنگ شده‌است. این سیستم می‌تواند در خدمت رادار قرار بگیرد یا مستقلا برای حملات مخفیانه به کار گرفته شود. این سیستم همچنین به کنترل مسلسل هواپیما کمک می‌کند و دقت بیشتری را نسبت به زمانی که از حالت نشانه‌روی رادار استفاده می‌شود، فراهم می‌آورد.
گونه‌ها
گونه‌های مختلف تولید شده پس از دوران شوروی، بدین شرح هستند:
Su-27P: نوع یک نفره نمایشی با انجام برخی ابداعات، نظیر غلاف سوختگیری هوایی.
Su-27PU یا Su-30: نوع دونفره با میزان تولید اندک، دارای غلاف سوختگیری هوایی، سیستم‌های آویونیک هدایت نبرد، سیستم کنترل پرواز جدید و…
Su-30 M و Su-30MK: جنگنده نسل جدید، چندماموریته و دو نفره. گفته می‌شود تعدادی جنگنده Su-30M برای ارزیابی و سنجش توانایی، در اواسط دهه ۱۹۹۰، در اختیار نیروی هوایی روسیه قرار گرفته‌اند، اگر چه، این تلاش‌ها، حاصل زیادی نداشته‌است. جنگنده Su-30MK نوع صادراتی Su-30M می‌باشد که سطح تجهیزات و قابلیت‌های آن، تغییر کرده‌است.
Su-30MKA: نوع صادراتی مخصوص الجزایر.
Su-30MKI: نوع پیشرفته شده Su-30MK ویژه نیروی هوایی هند؛ مجهز به پیش‌دم (کانارد)، سیستم تغییر بردار رانش، آویونیک جدیدی که از چند کشور مختلف تهیه شده‌است و قابلیت انجام عملیات‌های گوناگون.
Su-30MKK: نوعی بر اساس مدل Su-30MK ویژه نیروی هوایی چین، با آویونیک روسی، قابلیت انجام عملیاتهای گوناگون، ولی بدون پیش‌دم و سامانه تغییر بردار رانش.
مSu-30MK2: نوعی بر اساس مدل Su-30MKK ویژه نیروی دریایی چین، با قابلیت‌های ضدکشتی پیشرفته.
Su-30MKM: نوعی بر اساس مدل Su-30MK ویژه نیروی هوایی مالزی.
Su-30KN: مدل بهبود یافته یک‌نفره، با سیستم‌های الکترونیک جدید که به این جنگنده اجازه می‌دهند کارکردهای جدیدی را انجام دهد؛ عمده این کارکردهای جدید، حول و حوش ناوبری هواپیما می‌باشند.
Su-30KI: مدلی یک‌نفره از Su-30MK ویژه اندونزی، که با ورود به خدمت Su-27SMK در اواسط دهه ۱۹۹۰، قرارداد خرید اندونزی، نیمه کاره رها شد.
Su-27M یا Su-۳۵ و Su-۳۷: هواپیماهایی با کارکردهای بهبود یافته که همگی تک سرنشین بوده و از مدل Su-27S مشتق شده‌اند. این مجموعه، شامل نوع دونفره‌ای به نام Su-35UB می‌باشند.
Su-27SM: نوع ارتقاء یافته‌ای از Su-27Sهای نیروی هوایی روسیه، که تکنولوژی آن، مشابه Su-27M ارزیابی می‌شود.
Su-27UBM: نوع ارتقاء یافته‌ای از مدل Su-27UB.
Su۳۲ یا Su-27IB موسوم به Platypus: نوع دونفره، ویژه عملیات ضربتی دوربرد، که دو خدمه کنار یکدیگر می‌نشینند.
Su-27KUB: نوعی دو نفره، بر اساس مدل ناونشین یک نفره Su-27K، ویژه آموزش جهت ناو هواپیمابر یا انجام عملیات چندماموریتی.