کیست پیلونیدال

کیست پیلونیدال یا سینوس پیلونیدال یک کیسه کوچک پوستی حاوی مو در قسمت پایین کمر است. این بیماری در جنگ جهانی دوم به نام بیماری رانندگان جیپ معروف بود. این کیست به صورت یک منفذ پوستی کوچک نمایان شده و گاهی چیزی بیش از یک فرورفتگی حاوی چند موی پیچیده نیست. بیماری پیلونیدال به شکل یک آبسه حاد یا سینوس تخلیه شونده در ناحیه ساکرو کوسیکس بروز می‌کند. این کیست یا آبسه معمولا در انتهایی‌ترین نقطه ستون فقرات ایجاد می‌شود. این کیست مستعد عفونت است. کیست‌های پیلونیدال در افراد سیاه پوست ناشایع است. هر دو جنس مبتلا می‌شوند ولی در مردان شایع‌تر است. عفونت کیست معمولا در اوایل بزرگسالی (۴۰–۱۸ سال) آغاز می‌شود. بیشترین رده سنی بین ۱۶ تا ۲۶ می‌باشد. از نظر آماری از هر ۱۰۰ هزار نفر ۲۶ نفر به این بیماری مبتلا می‌شود.
واژه پیلونیدال به معنی nest of hairs (آشیانه‌ای از موها) است.
سینوس، آبسه‌ای هست که دارای مجرایی به سطح پوست شده. اما همیشه آبسه پیلونیدال همراه سینوس نیست.
نشانه‌ها
در صورت عدم عفونت علامتی ندارد. با ایجاد عفونت علایم زیر بروز می‌کند:
درد، قرمزی، احساس درد با لمس و تورم ناحیه مبتلا
تب و لرز
ترشح چرک
دلایل
این کیست ناشی از اختلالی خفیف است که در طی تکامل جنینی رخ می‌دهد. عامل عفونت معمولا استافیلوکوک است. این وضعیت در مردانی که دارای مقادیر زیادی موی بدن هستند، بیشتر رخ می‌دهد. علت دقیق نامشخص است، اما ممکن است به علت وجود نقصی در تکامل این ناحیه باشد. رشد مو در این محل تمایل دارد به طرف داخل باشد، و احتمال دارد باعث عفونت در سینوس و در نتیجه یک آبسه دردناک شود. نظریه جدیدتر در این مورد اتیولوژی بیماری را اینگونه توجیه می‌کند که چون سلولهای پیش ساز مو با منشا اکتودرم در این ناحیه ساکروکوکسیژئوس بصورت نابجا قرار گرفته‌اند، ممکن است در اثر تحریک با عوامل مکانیکی مثل رانندگی طولانی رشد کنند و زمینه ساز بروز علائم بیماری شوند.
درمان
درمان کیست عفونی شده به دو روش باز یا بسته انجام می‌شود و معمولا شامل برش دادن برروی آبسه و تخلیه چرک و گاهی جراحی به منظور برداشتن کل ناحیه عفونی می‌باشد. مدت جراحی بین ۳۰ تا ۵۰ دقیقه است و دکتر جراح هم می‌تواند فرد را بیهوش یا ناحیه کمر به پایین را بی‌حس کند.
در جراحی به روش باز، التیام زخم جراحی ممکن است چند ماه به طول انجامد زیرا باید از عمق زخم ترمیم شود. البته در صورت مراقبت روزانه ترمیم زخم به هشت هفته (دو ماه) کاهش می‌یابد. مراقبت روزانه شامل عوض کردن پانسمان به صورت روزانه یا حداقل دو روز یکبار، شستشوی زخم، و شیو کردن(shave) موهایی که بعد از عمل در اطراف زخم می‌رویند. اگر این موها از اطراف زخم حذف نشوند، به دلیل این که زخم باز است دوباره در زخم خم می‌شوند و زخم آبسه می‌کند. برای ترمیم زخم هم خوردن میوه‌های همچون کیوی، پرتقال و همچنین ویتامین سی توصیه می‌شود.
در تمامی مراحل این بیماری، فرد اصلا احساس درد نمی‌کند. حتی بعد از عمل هم احساس درد نمی‌شود، اما از هفته دوم بعد از عمل که زخم شروع به ترمیم خود می‌کند ممکن است فرد در بعضی از حرکت‌های روزانه مخصوصا نشستن و بلند شدن خود دچار مشکل شود و از ناحیه کمر و لگن دچار اذیت کند. هر چند درد پس از هفته سوم به صفر می‌رسد و فرد کاملا احساس رضایت می‌کند.
برای پانسمان زخم، پس از شستشوی زخم با آب مقطر، یک گاز در درون حفره زخم می‌گذارند و سپس بر روی آن چسب‌های پزشکی یا چسب‌های یه لایه می‌گذارند. به این خاطر که شخص در طول روز، ممکن است حرکت‌هایی داشته باشد که پانسمان باز شود، بر روی پانسمان هم سرجیفیکس (sergifix) پوشیده می‌شود تا پانسمان حتی اکر باز شد در جای خود بماند و حرکت نکند.
فرد مبتلا باید هر چه زودتر مورد عمل جراحی قرار گیرد زیرا کیست به سرعت رشد می‌کند. معمولا بعد از عمل درد وجود ندارد یا بسیار کم است.