وی. اس. نایپل

سر ویدیادار سوراجپراساد نایپل - درگذشته که بیشتر با نام وی. اس. نایپل شناخته می‌شود رمان‌نویس و مقاله‌نویس ترینیدادی-بریتانیایی با ریشه هندی بود. وی در طول زندگی ادبی خویش بیش از ۳۰ کتاب نوشت. او در سال ۱۹۷۱ (میلادی) برنده جایزه ادبی من بوکر و در سال ۲۰۰۱ (میلادی) برنده جایزه نوبل ادبیات شد.
رمان‌های خانه‌ای برای آقای بیسواس و خم رودخانه مهمترین نوشته‌های وی هستند که هر دو به زبان فارسی بازگردانی شده‌اند. در سال ۲۰۰۸ (میلادی) نویسنده‌ای به نام «پاتریک فرنچ» نخستین زندگی‌نامه معتبر نایپل را با نام دنیا همین است که هست نوشت.
نایپل دو بار در سال‌های ۱۳۵۸ (خورشیدی) و ۱۳۷۶ (خورشیدی) به ایران سفر کرده‌است.
زندگی و تحصیل
نایپل در ۱۷ اوت ۱۹۳۲ (میلادی) در چاگواناس بزرگترین شهر کشور ترینیداد و توباگو در خانواده‌ای هندی‌تبار به دنیا آمد. پدربزرگ او به عنوان خدمتکار از هندوستان به ترینیداد کوچ کرده بود. شش‌ساله بود که با خانواده‌اش به پرت آو اسپاین نقل مکان کرد. در سال ۱۹۵۰ (میلادی) پس از پایان دوره دبیرستان، نایپل که برنده جایزه کمک‌هزینه تحصیلی شده بود دانشگاه آکسفورد را انتخاب کرد و به انگلستان رفت. در زمانی که دانشجو بود از اختلال افسردگی عمده رنج می‌برد و اقدام به خودکشی کرد.
نایپل در آکسفرد با «پاتریشیا هیل» آشنا شد و در ۱۹۵۵ (میلادی) با او ازدواج کرد. پاتریشیا هیل، در سال ۱۹۹۶ (میلادی) درگذشت و او در همان سال با نادره خانم علوی خبرنگار پاکستانی ازدواج کرد.
زندگی حرفه‌ای
نایپل نخست رمان خود را با نام خیابان میگل نوشت که در ۱۹۵۹ (میلادی) منتشر شد.
او نخستین رمان‌اش را در آکسفورد در هنگام تحصیل نوشت اما موفق به انتشار آن نشد. در سال ۱۹۵۴ (میلادی) پس از پایان تحصیلاتش در نگارخانه ملی لندن به عنوان فهرست‌بردار مشغول به کار شد. رمان مشت‌مال‌چی عارف را در سال ۱۹۵۵ (میلادی) منتشر کرد اما توفیقی به دست نیاورد.
سفر به ایران
وی‌اس نایپل دو سفر به ایران داشته‌است. او در کتابی با نام در میان مومنان؛ سفری اسلامی دیده‌های خود از انقلاب ۱۳۵۷ ایران را نوشت. پس از سفر دوم، چاپ تازه‌ای از کتاب را با تجربه‌های سفر تازه‌اش منتشر کرد. او در این کتاب علاوه بر ایران روایت سفرهای خود به پاکستان، مالزی و اندونزی را هم بیان کرد.
در سال ۱۳۵۸ (خورشیدی) کوتاه‌مدتی پس از پیروزی انقلاب ایران در سفر نخست خود با صادق خلخالی، گفتگو کرد که حکم اعدام بسیاری از مخالفان و مقام‌های دودمان پهلوی را در همان نخستین روزهای پس از پیروزی انقلاب صادر کرده بود. او در وصف صادق خلخالی می‌نویسد: نایپل در بهار سال ۱۳۷۶ (خورشیدی) بار دیگر به ایران سفر کرد.
درگذشت
وی.اس. نایپل در در سن ۸۵ سالگی در خانه‌اش در لندن درگذشت.
جایزه‌ها
او یکی از نخستین برندگان جایزه ادبی من بوکر برای کتاب در کشوری آزاد در سال ۱۹۷۱ (میلادی) بود.
نایپل در سال ۲۰۰۱ برنده جایزه نوبل ادبیات شد. آکادمی سوئد اعلام کرد که جایزه نوبل به دلیل «داشتن چشم‌اندازی پیوسته در روایت و موشکافی بدون نقص در آثارش که خواننده را به درک ملت‌های سرکوب شده در تاریخ سوق می‌دهد» به نایپل داده شده‌است.
نایپل مقام سلحشوری را در ۱۹۸۹ (میلادی)
کتاب‌شناسی
وی.اس. نایپل در پنج دهه بیش از سی کتاب (۱۵ اثر داستانی و ۱۸ اثر غیر داستانی) منتشر کرد. نوشته‌های او بسیار متنوع هستند؛ از رمان‌های طنز گرفته تا سفرنامه و زندگی‌نامه.
بسیاری از منتقدان رمان خانه‌ای برای آقای بیسواس را که نایپل در سال ۱۹۶۱ (میلادی) نوشت، مهم‌ترین اثر او می‌شمارند. او این رمان را بر اساس زندگی پدرش، «سیپرساد نایپل» که گزارشگر روزنامه گاردین ترینیداد بود، نوشت. این رمان به برگردانی (ترجمه) مهدی غبرایی به فارسی نیز منتشر شده‌است.
مشت مالچی عارف (۱۹۵۷) برگردان (ترجمه) مهدی غبرایی
انتخابات الویرا (۱۹۵۸)
خیابان میگل (۱۹۵۹)
خانه‌ای برای آقای بیسواس (۱۹۶۱) برگردان (ترجمه) مهدی غبرایی
گذرگاه میانه (۱۹۶۲)
منطقه تاریکی (۱۹۶۴)
پرچمی بر فراز جزیره (۱۹۶۷)
مردان مقلد (۱۹۶۷)
ناپدید شدن ال‌دورادو (غیرداستانی، ۱۹۶۹)
در کشوری آزاد (۱۹۷۱)
چریک‌ها (۱۹۷۵)
هند تمدن مجروح (۱۹۷۷) برگردان (ترجمه) احمد میرعلائی
خم رودخانه (۱۹۷۹) برگردان (ترجمه) مهدی قراچه‌داغی
بازگشت اوا پرون (۱۹۸۰)
در میان مومنان (۱۹۸۱)
راز رسیدن (۱۹۸۷)
هند اکنون یک میلیون شورشی (۱۹۹۰)
راهی در جهان (۱۹۹۴)
فراسوی ایمان (۱۹۹۸)
جماعت نویسنده؛ شیوه نگرش و احساس (غیرداستانی، ۲۰۰۷)