mainkilora/Persian-Wikipedia-Corpus huggingface dataset:
ادبیات فرانسه‌زبان

ادبیات فرانسه‌زبان هر نوع ادبیاتی است که به زبان فرانسه نوشته شود. اما این اصطلاح - شاید به اشتباه - تنها برای تعریف آثار نویسندگان فرانسوی‌زبان غیرفرانسوی به کار می‌رود، چه نویسنده اروپایی باشد چه نباشد (بلژیکی، آفریقایی، مغربی، آنتیلی و…). ادبیات فرانسه بخشی از ادبیات فرانسه‌زبان است، اما نویسنده‌ای نظیر امه سزر یا ادوار گلیسان را فرانسه‌زبان می‌نامند، و کسی مانند ساموئل بکت و اوژن یونسکو را در بخش ادبیات فرانسه دسته‌بندی می‌کنند.
اگر ما هم این دسته‌بندی را بپذیریم باید بگوییم که ادبیات فرانسه‌زبان (یعنی ادبیات فرانسه در خارج از مرزهای فرانسه و البته به جز سوئیس و بلژیک) در درجه نخست با مهاجرت فرانسویان در قرن هجدهم میلادی به مستعمره‌هایی از جمله کبک در کانادا توسعه یافت. دلیل دیگر را باید در استعمار الجزایر در قرن نوزدهم و سایر مستعمره‌های فرانسه و بلژیک در قرن نوزدهم و قرن بیستم بیابیم.
تاریخ ادبیات فرانسه
نویسندگان فرانسوی‌زبان با ترتیب الفبایی
اوژن یونسکو

اوژن یونسکو ( ) (زاده ۲۶ نوامبر ۱۹۰۹ - درگذشته ۲۸ مارس ۱۹۹۴) نمایش‌نامه‌نویس و نویسنده فرانسوی با اصلیت رومانیایی است. او در سال ۱۹۷۰ به عضویت فرهنگستان فرانسه درآمد. او را بارزترین نماینده تئاتر آوانگارد فرانسه می‌نامند.
کتاب‌شناسی
صندلی‌ها (۱۹۵۲) ترجمه احمد کامیابی مسک
کرگدن‌ها (۱۹۵۹) پنج ترجمه متفاوت به ترتیب تاریخی از جلال آل احمد، پری صابری، مدیا کاشیگر، احمد کامیابی مسک، سحر داوری
شاه می‌میرد یا پادشاه می‌میرد (۱۹۶۲) ترجمه احمد کامیابی مسک
مکبت (۱۹۷۲)
عابر هوایی ترجمه سحر داوری
آوازه‌خوان طاس: ضد تئاتر، ترجمه محمدتقی غیاثی، ویرایش جدید، تهران: فرهنگ جاوید، ۱۳۹۵.
آوازه‌خوان طاس ترجمه داریوش مهرجویی
آدم‌کش
درس ترجمه داریوش مهرجویی
دختر دم‌بخت، ۵ مقاله ۳ نمایشنامه، ترجمه محمدتقی غیاثی، تهران: کتاب نمونه، ۱۳۵۱.
پاره یادداشت‌ها (1967)(Journal en miettes)، ترجمه مژگان حسینی روزبهانی، نشر مرکز. این کتاب مجموعه یادداشت‌های شخصی نویسنده است. یونسکو در این یادداشت‌ها، در کنار موضوعات گوناگون به خواب‌ها و تحلیل خواب‌هایش پرداخته، که از آنها در خلق بعضی نمایشنامه‌ها مانند «مردی با چمدان‌هایش» بهره گرفته‌است.
بازی‌های کشتار همگانی ترجمه احمد کامیابی مسک و مونا عماد
مردی با چمدانهایش ترجمه احمد کامیابی مسک
بداهه گوی آلما ترجمه احمد کامیابی مسک
پنج نمایشنامه کوتاه ترجمه احمد کامیابی مسک
ماجرای آلما یا آفتاب‌پرست چوپان (یک نمایشنامه فی البداهه) مترجم اسماعیل کرم نژاد. انتشارات برگ (حوزه هنری سازمان تبلیغات اسلامی) سال انتشار ۱۳۷۸
در ایران
بیشتر آثار یونسکو به پارسی ترجمه شده‌است. مترجمین آثار یونسکو اغلب از نویسندگان و هنرمندان مشهور ایرانی بوده‌اند. بهمن محصص، جلال آل احمد، داریوش مهرجویی، احمد کامیابی مسک و پری صابری از آن جمله‌اند. مشهورترین نمایش‌نامه یونسکو کرگدن‌ها یا کرگدن است. این نمایشنامه را جلال آل احمد نخستین بار ترجمه کرد. مترجم‌های متاخرتر پری صابری (برای اجرای حمید سمندریان) و مدیا کاشیگر می‌باشند. ترجمه‌ای دیگر از احمد کامیابی مسک، از دوستان یونسکو است که انتشارات دانشگاه تهران در سال ۲۰۰۶ میلادی چاپ کرده‌است. این کتاب ترجمه داستان کوتاه «کرگدن‌ها» را نیز شامل می‌شود که پیش‌تر ابوالحسن نجفی به پارسی برگردانده بود. کامیابی مسک نام نمایشنامه را «کرگدن‌ها» ترجمه کرده که نسبت به برگردان مترجمین پیشین («کرگدن») درست‌تر می‌باشد. سحر داوری نیز این اثر را به پارسی برگردانده که در مجموعه آثار یونسکو به ترجمه داوری در انتشارات تجربه چاپ شده‌است.
این نمایش با نام «کرگدن» بارها به پارسی در ایران روی صحنه رفته. از نخستین اجراها می‌شود اجرای حمید سمندریان در ۱۳۵۰ و از نوترین‌ها اجرای فرهاد آئیش در ۱۳۸۷ را نام برد.
فیلم مستندی نیز با نام کرگدن‌ها و ناکرگدن‌ها به کارگردانی محسن زمانی به این نمایش و ارتباط یونسکو و ایدئولوژی آلمان نازی می‌پردازد.
ساموئل مورس

ساموئل فاینلی بریس مورس (زاده ۲۷ آوریل ۱۷۹۱ — درگذشته ۲ آوریل ۱۸۷۲) نقاش، فیزیکدان و پژوهشگر آمریکایی و ابداعگر کد مورس بود. او در نقاشی‌های خود به چهره‌نگاری و ترسیم صحنه‌های تاریخی می‌پرداخت.
زندگی‌نامه
ساموئل مورس در سال ۱۷۹۱ دیده به جهان گشود.
پدرش کشیش بود و ساموئل کوچک، با دیدن نقاشی‌های کلیسا، روزها را با آرزوی نقاش شدن سپری می‌کرد. پس از تحصیلات مقدماتی، در ۱۸۱۰ برای یادگیری نقاشی و مجسمه‌سازی به انگلستان سفر کرد.
دستگاه تلگراف مورس
آثار مورس با استقبال و فروش خوبی همراه بود؛ اما سرنوشت چیز دیگری را رقم زده بود. مورس با پدیده برق و جریان الکتریکی آشنا شد و از آن پس تمام تلاش خود را معطوف آزمایش و پژوهش در باب آن ساخت. در ۱۸۳۲ موفق شد دستگاه تلگراف را بسازد اما تا ۱۸۳۹ تلاش نمود تا توانست آن را تکمیل کند. سپس با کمک خط و نقطه علائمی را وضع نمود که معادل حروف الفبا بودند.
نقطه، اتصال کوتاه شصتی با صفحه دستگاه تلگراف است و خط از نظر زمانی سه‌برابر نقطه امتداد دارد. در ۱۸۴۴ موفق شد کنگره آمریکا را وادار به پرداخت ۳۰،۰۰۰ دلار برای ساختن یک خط تلگراف نماید.
یک تمبر چاپ‌شده به افتخار ساموئل مورس، ایالات متحده، ۱۹۴۰
به‌زودی این اختراع در سرتاسر جهان شناخته شد و مورد استفاده قرار گرفت.
این مخترع بزرگ در دوم آوریل سال ۱۸۷۱ درگذشت. وبگاه گوگل در روز تولد این مرد بزرگ و به افتخار خدماتش، لوگوی اصلی وبگاه خود را با کد مورس نوشت.
گیوم آپولینر

گیوم آپولینر با نام مستعار ویلهلم آلبرت ولادیمیر آپولیناریس دو وازکوستروویچکی (زاده ۲۹ اوت ۱۸۸۰ در رم - درگذشته ۹ نوامبر ۱۹۱۸ در پاریس) برجسته‌ترین شاعر نخستین دهه قرن بیستم میلادی در فرانسه به‌شمار می‌رود.
یکی از نامدارترین اشعار او پل میرابو است که بارها به زبان فارسی ترجمه شده‌است.
آپولینر همچنین نویسنده داستان‌های کوتاه و رمان‌های اروتیک بوده‌است.
یکی از انواع شعری او کالیگرام (واژه ابداعی خود وی) بود. او را از پیشروان فراواقع‌گرایی می‌دانند.
زندگی‌نامه
ویلهلم آلبرت ولادیمیر آپولیناریس دو وازکوستروویچکی در ۲۹ اوت ۱۸۸۰ در شهر رم به دنیا آمد. در سال‌های ۱۹۰۱ تا ۱۹۰۲ وی به آلمان سفر کرد و نزد یک خانواده آلمانی به عنوان معلم سرخانه مشغول به کار شد.
در همین سال‌ها عاشق یک دختر انگلیسی شد. اما با جواب رد مواجه شد. غم و اندوه این عشق نافرجام را در اشعاری مانند «آواز فرد منفور» و «آنی» توصیف کرده‌است.
Apollinaire (left) and André Rouveyre, 1914
بین سال‌های ۱۹۰۲ تا ۱۹۰۷ اشعار و داستان‌های کوتاه خود در را مجلات مختلف فرانسوی به چاپ رسانید. در سال ۱۹۱۱ وی متهم به دزدی از موزه لوور شد به همین علت به مدت یک هفته زندانی شد.
سال ۱۹۱۳ دیوان شعر خود به نام «الکل» را به چاپ رساند. در کتاب الکل از زیبایی فصل‌ها، غم‌ها، احساسات و حالت‌های روحی خود سخن گفته‌است به همین علت او را می‌توان آخرین رمانتیک قرن نامید.
در سال ۱۹۱۴ با شروع جنگ جهانی به جبهه رفت اما سرودن شعر را ترک نکرد. جنگ برای او یک فرصت استثنایی شد تا بتواند «فرانسوی واقعی» را توصیف کند.
گیوم آپولینر در طول زندگی کوتاه خویش با چندین سبک هنری هم‌زمان شد. او مصادف با ضعف سمبولیسم پس از آن معاصر کوبیسم و طلایه دار سورئالیسم (فراواقع گرایی) شد. در واقع او اولین کسی است که واژه «سورئالیسم» را ابداع کرد و از مروجان این سبک بود.
آپولینر چه از نظر ظاهری و چه از نظر محتوا تحت تاثیر کوبیسم بود. با پیکاسو نقاش مشهور این سبک دوستی نزدیکی داشت. این دوستی باعث شد که او مبتکر نوعی کار ادبی – هنری به نام کوبیسم ادبی شد. نقاشی کوبیسم نوعی سبک است که در آن نقاش با اشکال هندسی تصویرسازی می‌کند و سایه‌ها را در کار خود محو می‌کند. آپولینر نیز چون اشعار خود را به اشکال مختلف مانند کروات، انگشتان، قلب، حروف الفبا و … می‌نگاشت و نقطه‌گذاری و علام تها را از آن‌ها حذف می‌کرد وی را خالق کوبیسم ادبی می‌نامند. با این کار وی متون را نسبت به وزن و ریتم انعطاف‌پذیر‌تر کرده‌است. مضامین و رموز اشعار آپولینر به راحتی از روی شکل ظاهری آن‌ها قابل کشف است. در واقع این‌گونه اشعار وی نوعی اندیشه نگاری به‌شمار می‌آید.
در ۹ نوامبر ۱۹۱۸ در حالی که به علت ضعف از زخم‌هایی که در جنگ برداشته بود و بر اثر همه‌گیری ۱۹۱۸ آنفلوآنزای اسپانیایی در پاریس از دنیا رفت.
«الکل‌ها» مجموعه اشعار آپولینر بین سالهای ۱۸۹۸ تا ۱۹۱۳ است و «کالیگرام‌ها» که اشعار «جنگ و صلح» هستند مهمترین آثار وی هستند.
آثار
100px
الکل‌ها
کالیگرام‌ها
زن نشسته
شاعر مقتول
پستان‌های تیرزیاس
نقاشان کوبیست
مرتد و شرکا
روبر پنژه

روبر پنژه زاده ۱۹۱۹ در ژنو، درگذشت ۱۹۹۷ بر اثر حمله قلبی، رمان‌نویس و نویسنده فرانسوی بود که اصلیتی سوئیسی داشت. پنژه از سال ۱۹۴۶ ساکن پاریس شد و در سال ۱۹۶۰ میلادی ملیت فرانسوی را پذیرفت.
آثار او برنده جوایز متعددی از جمله فمینا و جایزه بزرگ ملی ادبیات شده‌اند.
رده:اطلاعات پایه‌ای ویکی‌پدیا

اطلاعات پایه‌ای ویکی‌پدیا
نقش خیال

نقش خیال آلبوم موسیقایی با آواز همایون شجریان و با آهنگسازی علی قمصری که در سال ۱۳۸۴ منتشر شده است
آواز: همایون شجریان
امور فنی چاپ: محمد علی رفیعی
آهنگساز: علی قمصری
مسترینگ و تدوین دیجیتال: ریموند موسسیان، همایون شجریان
سرپرست گروه: علی قمصری
نوازندگان
مصباح قمصری: کلارینت، دودوک، دیجیریدو
نیما رحمتی: کمانچه
نوید جابری: تنبور
حامد زند کریمخانی: تنبک
گلناز خاضعی: دف، دهل
عرفان شهرآبادی: نی
بهزاد احمدی: طبلا
امیر حسین طریقت کوزه: تنبک تصنیف «توبه شکن»
هیرش نقشبندی کاسوره
علی قمصری: تار، بم تار، عود، سه تار، گیتار
مازیار ظهیرالدینی: ویلن
علی جعفری: ویلن
پیام طونی: ویلن، آلتو، سولیست تصنیف «دوای دل»
امیر پورخلجی: ویلن، آلتو، ویلنسل، سولیست"مقدمه نوا
علیرضا خورشیدفر کنتر باس
مدت
۱.
مقدمه نوا برای تار وارکستر زهی
۷:۳۱
۲.
سازوآواز «نقش خیال» غزل: سعدی
۱۴:۱۶
۳.
تصنیف «توبه شکن» غزل:مولانا
۵:۰۹
۴.
تصنیف «دوای دل» غزل:مولانا
۸:۲۸
۵.
همنوازی تار و تنبک
۷:۲۰
۶.
تصنیف «با سواران» غزل:مولانا
۶:۲۲
۷.
آواز «گناه عشق» همراه با ارکستر غزل: سعدی
۴:۵۹
ماساگت

آسیا در ۳۲۳ سال پیش از میلاد. ماساگت‌ها و همسایگانشان نشان داده می‌شوند.
ماساگت (به یونانی ، Massagetai) یا ماساژت یکی از اقوام ایرانی‌تبار و یک تیره سکایی نیمه‌صحراگرد در آسیای میانه بودند. ماساگتها اصولا از روی کتاب هرودوت به عنوان گروهی که در بخشی قابل توجهی از شرق دریای خزر می‌زیستند شناخته شده‌اند.
دوران ماد و هخامنشی
در روزگار مادها، سکاها فراوان به مرزهای ایران می‌تاختند. اینان گاه با آشور همپیمان می‌شدند و زمانی زیر فرمان خود مادها با آشوریان می‌جنگیدند. با آغاز کار هخامنشیان درگیریهای مرزی با سکاها دنباله داشت
داریوش بزرگ دیگر پادشاه هخامنشی برای تنبیه آن‌ها تا مرکز اروپا پیشروی کرد. دسته‌های بسیاری از آنان به شاهنشاهی هخامنشی پیوستند و به عنوان سرباز برای آنان جنگیدند. از نامدارترین آن‌ها می‌توان از سکاهای تیزخود نام برد.
با گذشت زمان گروهی از اینان به جنوب شرقی ایران کوچیدند و این سرزمین را به نام خود سکستان (سیستان) خواندند.
ماساگت‌ها از تیره‌های سکایی و آریایی در شرق دریا کاسپین و کناره رود آراکس (=سیر دریا) بودند. انگاره‌هایی که کوشش می‌کند جایگاه این تیره (و شه‌بانوی آن‌ها یا دربیک‌ها) را به غرب دریای کاسپین بکشاند و آن‌ها را دارای تباری غیر هندواروپایی نشان دهند از دید علمی نادرست است
بنا بر روایتی در سال ۵۲۹ پیش از میلاد کوروش به قبایل سکاها در آسیای مرکزی (شمال شرق ایران) حمله کرد و در جنگ با ماساگت‌ها کشته شد. وی را در پاسارگاد دفن کردند.
نام
درباره نام ماساگت پژوهشگران تاکید دارند که ماساگت به معنی «بزرگ» گت است. همچنین باور دیگری نیز وجود دارد، ماساگت‌ها که در اصل از سکاها بودند، معنی نامشان "نیرومند" گت می‌باشد."
همچنین ماسا در پارسی میانه به معنی بزرگ است. در اوستا نیز ماسا به معنی بزرگی استفاده شده‌است.
منطقه
هردوت می‌گوید ماساگت‌ها در صحرای بزرگی در شرق دریای خزر زندگی می‌کنند. ولی چند بار اشاره می‌کند که آن‌ها فراتر از رودخانه ارس (Araxes) هستند. پژوهشگران هویت‌های گوناگونی را برای این رودخانه ارائه کرده‌اند. هردوت درک اندکی درباره جغرافیای آسیا و اروپا داشته‌است و احتمالا رودخانه متعددی را در اظهارات خود با ارس اشتباه گرفته‌است و منظور او در واقع سیحون (Jaxartes) رودخانه‌ای در شرق دریای خزر جایی که ماساگت‌ها حضور داشته‌اند، بوده‌است.
عادات
بر طبق سخن هرودوت
درازگودال ماریانا

مکان درازگودال ماریانا و گودال چلنجر در اقیانوس آرام
درازگودال ماریانا ژرفترین درازگودال اقیانوس‌های جهان و ژرفترین مکان پوسته کره زمین است.
جایی که این گودال قراردارد کف بخش شمال غربی اقیانوس آرام است، که به‌طور متوسط در شرق و جنوب جزایر ماریانا در شرق فیلیپین قرار گرفته‌است. بیشینه ژرفای آن از سطح دریا ۱۰۹۹۴ متر (یازده کیلومتر) است. درازگودال ماریانا یک خراش عمیق هلالی شکل در پوسته زمین است و به‌طور متوسط حدود کیلومتر درازا و گستردگی دارد. بخشی از این دراز گودال که بیشترین ژرفای آن به حداکثر (± ) می‌رسد؛ هرچند که بعضی از اندازه‌گیری‌ها (که قابل تکرار نبوده‌اند) ژرف‌ترین بخش را در اندازه گرفته‌اند، یک دره کوچک چاک‌مانندی به شکل شکاف در کف و در بخش جنوبی آن است، و به نام گودال چلنجر شناخته شده‌است.
این درازگودال برای نخستین بار در سال ۱۹۵۱ توسط شناور چلنجر از نیروی دریایی ایالات متحده ستوان دان والش و مهندس ژاک پیکارد بررسی شد و به همین دلیل ژرفترین نقطه آن گودال چلنجر نام گرفته‌است و تا ۴۲ سال بعد از آن این ۲ نفر تنها کسانی بودند که موفق به حضور و لمس کردن ژرف‌ترین جای زمین شده بودند. در سال ۲۰۱۲ جیمز کامرون با شناور دیپ سی چلنجر موفق شد که به مدت بیست دقیقه در آن‌جا به کاوش و بررسی بپردازد. در سال ۲۰۱۰ نیز، دانشمندان یک زیردریایی بدون سرنشین را به این تنگه بسیار بزرگ اقیانوس آرام فرستادند تا نمونه‌هایی از رسوبات بستر آن را جمع‌آوری کند. در سال ۲۰۰۹، ایالات متحده آمریکا درازگودال ماریانا را به عنوان یک اثر ملی ایالات متحده مقرر کرد.
در داستان‌های علمی-تخیلی گوناگون به صحنه‌هایی مربوط به درازگودال ماریانا اشاره شده از جمله فیلم ورطه ساخته جیمز کامرون.
وجود حیات
در این درازگودال تعداد زیادی میکروب فعالند. این میکروب‌ها هم اندازه باکتری‌ها هستند. دو دسته اصلی میکروب به نام باکتری و آرکیا وجود دارد و این‌ها هم در همین ابعاد هستند. تحلیل میزان اکسیژن در نمونه‌ها نشان دهنده حضور مقدار زیادی میکروب است.
گودال چلنجر

موقعیت گودال چلنجر با رنگ قرمز مشخص شده است.
گودال چلنجر ژرفترین نقطه شناخته‌شده در اقیانوس‌های جهان است.
این نقطه در درازگودال ماریانا واقع در اقیانوس آرام قرار دارد و ژرفای آن ۱۰،۹۲۳ متر است. نزدیکترین خشکی به آن جزیره فایس است.
در نمونه خاکی که از کف این گودال برداشت شده گونه‌های ویژه‌ای از جانداران روزندار با صدف نرم دیده شده است.
واحد پول

واحد پول یکایی برای سنجش دادوستد کالا و خدمات است که در تسهیل انتقال کالا و خدمات نقشی اساسی دارد. به عبارت دیگر یکای پول یک کشور، نام پول رایج در آن کشور است. برای نمونه یکای پول کشور کویت دینار و یکای پول کشور ایران تومان است.
یکاهای پیشین پول ایران
یکای پول ایران در دوره قاجار قران بود و کوچک‌ترین یکای پول قدیم (تا آخر دوره قاجار) در ایران دینار بود. یک تومان برابر ده قران و برابر ده هزار دینار بود. سکه اسپانیایی رئال پس از ورود به ایران با نام ریال بر مبنای وزنش، مطابق ۱۱۷٫۵ دینار گرفته شد اما از آغاز دوران رضاشاه پهلوی سکه‌های ریال به جای ۱۱۷٫۵ دینار به مبلغ ۱۰۰ دینار (مطابق قران) کاهش داده شدند؛ بنابراین قران و ریالی که امروزه ما به کار می‌بریم مقداری با مفهوم آن در دوران قدیم متفاوت است.
در سال ۱۳۰۸ خورشیدی به موجب قانون آحاد، پول ایران تغییر یافت و یکای پول به ریال تبدیل گردید
یکای قدیم
برابری با دینار
شاهی
۵دینار
محمودی (صد دینار: صنار)
۱۰۰ دینار
عباسی
۲۰۰ دینار
نادری (ده‌شاهی)
۵۰ دینار
قران
۱۰۰ دینار
ریال (یکای رسمی پول ایران)
۱۰۰ دینار
تومان (یکای غیررسمی پول ایران)
۱۰۰۰ دینار
اسکناس‌های ریالی ایران
سکه‌های ایران
عباسی
ریال
قران
درهم
تومان
دینار
اسکناس ده هزار ریالی
سکه‌شناسی ایرانی
اقتصاد ایران
ایران‌چک
فهرست یکای پول رایج کشورها
باغ‌های معلق بابل

یک نقاشی از باغهای معلق بابل (و آسمان خراش بابل در دورنمای تصویر) که در قرن شانزدهم میلادی به تصویر کشیده شده‌است.
باغ‌های معلق بابل یا باغهای معلق سمیرامیس و دیوارهای بابل (عراق کنونی) یکی از عجایب هفتگانه می‌باشد. هردو این آثار ظاهرا به دستور بخت‌النصر دوم در حدود سال ۶۰۰ پیش از میلاد ساخته شده‌است.
این آثار در نوشته‌های مورخان یونانی مانند استرابو و دیودوروس سیکولوس ذکر شده‌است ولی همچنان در مورد وجود آنها ابهاماتی هست. در حقیقت در هیچ یک از نوشته‌های بابلی در مورد وجود این باغ مطلبی ذکر نشده‌است. در طول قرنها این منطقه با باغهای نینوا درآمیخته ولی در حکاکی‌های موجود در آن نواحی روش‌های انتقال آب رودخانه فرات به ارتفاعی که برای این باغها احتیاج بوده‌است آورده شده‌است.
این باغها برای خوشحال کردن همسر بخت‌النصر که بیمار بوده‌است ساخته شده‌اند. امیتیس دختر هوخشتره (پادشاه ماد) با بخت‌النصر ازدواج کرد تا میان دو قوم صلح پایدار برقرار گردد.
سرزمین ماد که آمیتیس از آن می‌امد سرزمینی سرسبز و کوهستانی و پوشیده از گیاهان و درختان مختلف بود ولی سرزمین بابل در منطقه‌ای مسطح و فلاتی خشک قرار گرفته بود.
یکی از دلایل بیماری آمیتیس هم دوری او از سرزمین خوش آب و هوای خود بود بنابراین بخت‌النصر تصمیم گرفت باغهای معلق بابل را در ارتفاع برای همسر خود بسازد
واژه معلق که برای این باغها استفاده می‌شود در حقیقت به این معنی نیست که باغها به‌وسیله طناب یا ریسمان به یکدیگر متصل بوده‌اند بلکه احتمالا ترجمه اشتباه کلمه‌ای یونانی به معنای تراس یا بالکن بوده‌است.
استرابو در قرن اول قبل از میلاد می‌نویسد: تراسها در طبقاتی روی یکدیگر واقع شده بودند و هرکدام دارای ستونهای سنگی مکعب شکل توخالی بوده‌اند که توسط گیاهان پوشیده شده بود.
تحقیقات بیشتر در منطقه بابل منجر به یافتن پایه‌های این ستون‌ها شده‌است.
چون باغ مانند دامنه یک تپه شیب داشت و بخش‌های متعدد آن طبقه طبقه روی هم قرار گرفته بودند، منظره کلی آن مانند یک باغ معلق بود. وقتی صفه‌های پلکانی صعودی ساخته شدند، در زیر آن‌ها تالارهایی احداث شد و درخت‌هایی در آن‌ها و بالای آن‌ها کاشته شد که به تدریج روی یکدیگر رشد کردند… سقف‌های این تالارها با شاه‌تیرهایی از جنس سنگ به طول ۱۶ پا محافظت می‌شد… سقف روی این شاه‌تیرها نخست با لایه‌ای از نی که در لابه‌لای آن‌ها مقدار زیادی قیر ریخته شده بود پوشانده شده و روی آن آجر پخته که در میان آن‌ها آهک ریخته بودند قرار داشت، لایه سوم از سرب بود و سپس خاک ریخته می‌شد که رطوبت آن به پایین نفوذ نکند. در پایین نیز زمین به اندازه کافی کنده می‌شد تا درختان بزرگتر بتوانند ریشه بدوانند و زمین با هر نوع درخت کاشته شده بود و چون همه تالارها به حد کافی نور می‌گرفتند، جایگاه‌های متعدد سلطنتی با تصاویر بسیار در آن احداث گردید و در یکی از تالارها شکافی ایجاد شده بود و در آن تجهیزاتی گذاشتند که آب تمام باغ را به حد وفور از رودخانه می‌گرفت و به همه جا توزیع می‌کرد.
گردنه گوچی

گردنه گوچی در راه گوچی در ارتفاعات کوه زیر در بخش کوخرد شهرستان بستک و در غرب استان هرمزگان در جنوب ایران واقع شده‌است.
راه مشهور «گوچی» و گردنه گوچی و پیچهای خطرناک آن در مسیر جاده ارتباطی شهرستان بستک به شهرستان بندر لنگه قرار دارد.
این راه از «بون کوه چهار برکه» شروع می‌شود و رو به سمت جنوب می‌رود و به بخش مرکزی شهرستان بندر لنگه منتهی می‌شود.
نقاطی که در مسیر این راه قرار دارد
نقاطی معروف که در مسیر این راه قرار دارد عبارت‌اند از: «گردنه گوچی»، «برکه زیر گوچی»، «پر رنده»، «دکل برد مد کاملی» (حشم‌نشین)، «دین، قهوه خانه دین، لاور دین»، «دره کوره‌ای» در این دره چند کوره گچی وجود دارد، «درواه دمو»، «خوئق»، «پشتخه چتالی» یعنی پشتخه سمری، «پاتنگستان»، «چک لسه»، «تنگو» برکه و کاروانسرای تنگو، «پر بارام»، «دو رودخانه» جایی است که آب دو رودخانه به هم می‌پیوندد، «پشتخه شب خاب» ۲ باب آب انبار دارد، راه قافله (مالرو) قدیمی است، «درواه شنی»، «پشتخه کودان» یک باب آب‌انبار دارد، «مرزان»، «برکه مرزان»، «گردنه کرزائی»، «گردنه شرفائی»، «دول گرده»، «شربتو» (احشم نشین)، «گلنگو» (احشم نشین)، «روستای سورو»، سمر دان، روستای «چاه مسلم».
اما از «بون کوه چهار برکه» رو به طرف شمال از این قرار است: «دو راهی کوران»، «بلدنگ»،
«برکه و کاروانسرای بلدنگ»، «گردنه شیخ عبدالعزیز» که به گویش محلی «شبدیز» یا «شیخ دس» می‌نامند، «گردنه شیخ عبدالرحمن» که باصطلاح اهالی
منطقه «شبدرحمان» گفته می‌شود، «نمکی مهران» معدن نمک بخش کوخرد، «سیاه تک مهران»، «پل رودخانه مهران»، « پاسگاه ژاندارمری مهران».
از سوی شمال از این راه به شهرستان بستک و پس از عبور از گردنه شورد به سمت لارستان ادامه پیدا می‌کند.
داگلاس دی‌سی-۳

دی‌سی-۳ شرکت سوئیس ایر
داگلاس دی‌سی-۳ هواپیمای دوموتوره حمل و نقل ساخت شرکت هواپیماسازی داگلاس بود که در
دهه ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰ صنعت هواپیمایی جهان را دگرگون کرد.
نخستین نمونه این هواپیما در ۱۹۳۵ پرواز کرد. در دهه ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰ بسیاری از شرکت‌های هواپیمایی آن را بکار گرفتند. در جنگ جهانی دوم ارتش آمریکا نمونه‌های مختلف آن را برای کاربردهای حمل نیرو و حمل بار سفارش داد. معروف‌ترین نمونه‌های نظامی آن با نام‌های سی-۴۷ و داکوتا شناخته می‌شد. پس از جنگ بسیاری از همین هواپیماهای نظامی را تبدیل به هواپیمای غیرنظامی کردند و در شرکت‌های هواپیمایی بکار رفت.
هواپیمای داگلاس دی‌سی-۳ نخستین هواپیمایی بود که یک غذاخانه طراحی‌شده در داخل خود داشت.
چند فروند از این هواپیما هنوز در وضعیت پروازی قراردارد و برای حمل و نقل و در نمایش‌های هوایی به پرواز در می‌آید.
مایا

مایا می‌تواند به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
تمدن مایا، قومی باستانی در مکزیک
مایا (اسطوره)، از دختران اطلس در اسطوره‌ای یونانی
نرم‌افزار مایا نرم‌افزاری برای طراحی سه بعدی
مایا (کتاب)، کتابی از یوستین گردر
مایا (بارسلونا) دهستانی در استان بارسلونای اسپانیا
مایا (ساراگوسا) دهستانی در استان ساراگوسای اسپانیا
مایا (سانسکریت) به معنی توهم
مایا (سرزمین میانی) نژادی در رشته‌افسانه‌های تالکین
آورو یورک

آورو یورک هواپیمای دو موتوره ترابری، ساخت شرکت بریتانیایی آورو بود.
این هواپیما از روی بمب‌افکن آورو لانکاستر و با تغییراتی (از جمله داشتن سه سکان عمودی) ساخته شد. نخستین نمونه این هواپیما در ۱۹۴۲ پرواز کرد.
کنوا مابونی

کنوا مابونی (به ژاپنی: 摩文仁 賢和 ) (۱۸۸۹ در اکیناوا - ۱۹۵۲ در اوزاکا) یکی از معروف‌ترین استادان هنر رزمی کاراته و پایه‌گذار سبک شیتوریو است.
مابونی کاراته را زیر نظر دو استاد بزرگ این رشته ورزشی، یعنی آنکو ایتوسو و کانریو هیگونا آغاز کرد و اولی سیستم شوریته و دومی سیستم ناهاته را به او آموزش دادند. آن‌چه به‌عنوان نخستین ویژگی مابونی در ذهن‌ها تداعی می‌شود شمار بسیار زیاد کاتاهایی بود که می‌دانست.
مابونی در سال ۱۹۲۸ اکیناوا را به قصد اقامت در توکیو ترک کرد پیش از اینکه برای همیشه در اوزاکا ساکن شود، میراثی شامل ۴۹ کاتا از خود بجای گذاشت که اساس سبک او را تشکیل می‌دادند و در اوزاکا بود که سبک خود را شیتوریو نامید.
اصول شیتوریو
ریوسوی (آب روان)
تنی (تغییر موضع)
کوشین (انقباض و انبساط در ماهیچه‌ها)
هانگه کی (پاتک)
راکا (گل‌های افتاده)
رشته‌کوه بینالود

تصویری از کوه بینالود (نیشابور، جاده باغرود، زمستان۱۳۸۴)
رشته‌کوه بینالود به طول تقریبی ۱۳۰ کیلومتر، از شمال شهر نیشابور تا جنوب غربی شهر قوچان کشیده شده است و جلگه و دشت نیشابور را از دشت مشهد و قوچان جدا می‌کند. بلندترین نقطه رشته‌کوه بینالود، قله شیرباد با بلندی ۳۳۳۹ متر است که در شمال روستای بوژان (شمال شرقی شهر نیشابور) قرار گرفته است. ولی قله بینالود، با وجود ارتفاع کمتر از آن، معروفیت بیشتری دارد.
سه رودخانه دائمی کشف‌رود، اترک و کال شور از این رشته‌کوه سرچشمه می‌گیرند. افزون بر این، رودخانه‌های نسبتا کم‌آبی همچون رودخانه‌های میرآباد، زشک و طرقبه، اخلمد، بوژان، خرو علیا، بار، درود و دیزباد علیا در دره‌های خرم این منطقه جریان دارند که بخش اعظم آب آن‌ها صرف آبیاری باغ‌ها و زمین‌های کشاورزی می‌شود.
ریواس از معروف‌ترین و مرغوب‌ترین گیاهان خودروی این رشته‌کوه به‌شمار می‌رود. در بخش شمال غربی رشته‌کوه بینالود، پوشش درختچه‌های ارس به‌شکل تنگ دیده می‌شود. برف و یخ حاصل از بارش‌های زمستانه و بهاره، غالبا تا اواسط فصل تابستان در قله‌ها باقی می‌ماند.
روستاها و تابستان‌گاه‌های زیبایی همچون دررود، بوژان، اخلمد، زشک و طرقبه، خرو، بار و دیزباد در دامنه این رشته‌کوه از چشم‌اندازهای بی‌مانند و بدیعی برخوردارند.
کوه بینالود
قله شیرباد
شوتوکان

شوتوکان به ژاپنی: 松涛館 یکی از مهم‌ترین سبک‌های کاراته است، که توسط: گیچین فوناکوشی (۱۹۵۷–۱۸۶۸)- که به عنوان پدر کاراته مدرن شناخته می‌شود- بنیان‌گذاری شد.
شوتو اسم مستعار و امضای ادبی فوناکوشی (شوتو به معنی کاج‌های لرزان است و چون خانه فوناکوشی در جنگل کاج بود چنین نامی بر او نهادند) و کان به معنای خانه یا مکتب است. علاوه بر آن شوتوکان متعلق به سیستم شوری ته در کاراته است.
در سال ۱۹۴۸ اجرای هنرهای رزمی آزاد شد و دو تن از شاگردان قبلی دوجوی شوتوکان به نام‌های ماساتوشی ناکایاما و ایسائو اباتا سازمان جدیدی را به نام انجمن کاراته ژاپن (JKA)به عنوان اولین تشکیلات رسمی کاراته در جهان بنیان نهادند. دوباره کاراته ترویج شد و در میان ارتش و دانشگاه‌ها و مدارس محبوب گردید. کاراته شوتوکان با برنامه‌ریزی‌های استاد ناکایاما می‌رفت تا در سطح بین‌المللی مطرح شود، انجمن کاراته ژاپن با تربیت مدرس و اعزام آن‌ها به چهارگوشه دنیا شروع به تبلیغ کاراته فوناکوشی یا همان شوتوکان نمود و این امر موجب خشنودی فوناکوشی نیز بود.
شوتوکان توسط ماساتوشی ناکایاما (۱۹۱۳–۱۹۸۷) دان ۹ (پس از مرگ دان ۱۰) به صورت امروزی‌تر و علمی‌تر به جهانیان معرفی شده که به کمک نیروهای فیزیکی کارهایی که به نظر خیلی‌ها سخت یا غیرممکن می‌نمایند را ممکن می‌کند. در این روش توجه خاصی به نیرو و سرعت ورود آن و گرانیگاه نیرو می‌شود.
پس از ناکایاما دو تن از شاگردان ارشد وی هیروکازو و کانازاوا دان ۱۰ که نخستین قهرمان مسابقات رسمی جهانی کاراته بود، اقدام به تاسیس شوتوکان کاراته بین‌المللی (SKI) و استاد مرحوم هیده تاکا نیشی یاما دان ۱۰ نیز فدراسیون جهانی کاراته سنتی (ITKF)را که رقیب اصلی فدراسیون جهانی کاراته (WKF) به‌شمار می‌رود را در آمریکا تاسیس نمود و کاراته را درآمریکا پایه‌گذاری نمود.
در حال حاضر علاوه بر این تشکیلات بعدها فدراسیون جهانی شوتوکان کاراته (WSKF) توسط استاد کاسویا و فدراسیون جهانی کاراته نو میچی (KWF) توسط استاد میکیو یاهارا دان ۹ و فدراسیون (JKS) توسط «آسای» و پس از آن استاد ماسائو کاگاوا دان ۸ به همراه سایر اساتید در سبک شوتوکان تاسیس و فعالیت نمودند.
سبک شوتوکان از نخستین و اصیل‌ترین سبک‌های کاراته در ژاپن و جهان و از سبک‌های فعال کاراته در ایران است که خود شاخه‌های متعددی دارد. تا به امروز ۹ شاخه متفاوت از سبک شوتوکان در فدراسیون کاراته ایران به ثبت رسیده‌است که مجوز رسمی فعالیت دارند.
شیتوریو

thumb
شیتوریو یکی از مهم‌ترین سبک‌های کاراته است، که توسط کنوا مابونی (۱۹۵۲-۱۸۸۹) بنیان گذاری شد.
شیتوریو متشکل از دو سیستم ناهاته و شوری ته در کاراته می‌باشد. شیتو از نام‌های دو استاد بزرگ اوکیناوایی گرفته شده است. بدین صورت که شی از نام ایتوسوآنکو استاد مسلم سیستم شوری ته و کلمه تو از نام هیگااونا کانریو بنیان گذار و استاد مسلم سیستم ناهاته. در این مکتب توجه خاصی به نیرو و سرعت ورود آن و مرکز ثقل نیرو می‌شود.
کمربند‌های شیتوریو تشکیل شده است از : سفید - زرد - نارنجی - آبی - سبز - بنفش - قهوه‌ای - مشکی دان یک الی ده.این ورزش در ایران توسط استاد((علیرضا احسانی))بنیان گذاری شد
وادوریو

وادوریو یکی از مهم‌ترین سبک‌های کاراته است، که توسط اوتسوکا هیرونوری (۱۹۸۲–۱۸۹۲) ابداع شد.
وادوریو یعنی: راه صلح، روش صلح، روش صلح‌جویانه.
گردنه شورد

گردنه شورد در راه بستک به لار در ارتفاعات کوه هرمزان و در قسمت شرقی کوه گاه‌بست در شمال شهرستان بستک و در غرب استان هرمزگان در جنوب ایران واقع شده‌است.
راه ارتباطی شهرستان لارستان به شهرستان بندر لنگه از این گردنه عبور می‌کند. در دوران گذشته این راه سخت‌گذر بوده و فقط ماشینهای «جیپ» و «وانیت» می‌توانستند از این راه گذرنمایند.
سیزده پیچ خطرناک
گردنه شورد شامل ۱۳ پیچ خطرناک بوده که از ته دره
«تنگ شورد» شروع می‌شده، ماشیهای جیب و وانیت راه این پیچهای خطرناک را طی می‌نمودند وبا دشواری به بالای کوه می‌آمدند. در بالای کوه یک کاروانسرای قدیمی وجود دارد که در زمان قدیم پاسگاه ژاندارمری بوده‌است که بر «تنگ شورد» نظارت می‌کردند. اما حالا خالی از سکنه‌است. در سال ۱۳۵۶ خورشیدی راه « شورد» زیرسازی شده‌است، حالا این راه آسفالته ومناسب است.
انفجار قطار نیشابور

فاجعه انفجار قطار نیشابور که بزرگترین سانحه راه آهن در ایران است، در روز ۲۹ بهمن سال ۱۳۸۲ (یک روز پیش از انتخابات هفتمین دوره مجلس شورای اسلامی) در نزدیکی ایستگاه خیام در ۱۷ کیلومتری نیشابور رخ داد که در آن ۳۲۰ نفر کشته و ۴۶۰ نفر زخمی شدند. اکثر کشته شدگان از نیروهای امدادی و انتظامی و نیز مردمی بودند که برای تماشای تصادف دو قطار با هم آمده بودند. پس از حادثه، به پیشنهاد شورای شهر مقرر شد آتش‌نشانان کشته شده در این حادثه شهید شمرده شوند.
شدت انفجار (که معادل ۱۸۰ تن TNT تخمین زده شده است ) به حدی بود که چندین روستای اطراف آن تخریب شد و صدای مهیب آن در نیشابور و حتی مشهد هم شنیده شد. هیچگاه از سوی مقامات علت دقیق حادثه و محموله آن قطار باری که توانست این چنین انفجار و تخریبی ایجاد کند به درستی اعلام نشد.
برخورد قطار در محور سمنان–دامغان
رده:شیوه‌نامه‌های ویکی‌پدیا

شیوه‌نامه‌های ویکی‌پدیا
رده:بخش مرکزی پارسیان

بخش مرکزی پارسیان
رده:کاراته

کاراته
ب

ب حرف دوم در الفبای فارسی، عربی و عبری (بت (وت) د) و انگلیسی است.
پ

پ حرف سوم در الفبای فارسی است. این حرف در الفبای عربی وجود ندارد.
کلمات دارای حرف ""پ""
پا - پابند - پاپ - پاپ کورن - پاپییون - پاترول - پاتوق - پاچ باقاقلا - پاچه - پاچه خواری - پاچین - پاختر - پاداش - پادشاه - پادکست - پاراگراف - پارچه - پارس - پارسا - پارلمان - پاره - پاریس - پازل - پاس - پاسارگاد - پاسخ - پاساژ - پاسپورت - پاسدار - پاشا - پاشنه - پاشنه کش - پاک - پاکستان - پاگنده - پاناما - پاندا - پایان - پایتخت
غیره:
پرهام، پدرام، پروانه، پونه، پنبه، پینه، پیچ، پوچ، پرچم، پند، پماد، پخمه، پندار، پرده، پوک، پول، لامپ، پانچ، پرت، پشت، پهلوی،، پر،،پریناز،پرستو .پیمان.پرواز.پندکار.پیاز
ت

ت حرف چهارم در الفبای فارسی، سومین حرف الفبای عربی و بیست و دومین حرف از حروف الفبای عبری (تاو ) است. ارزش در دسترس آن ، در حساب ابجد ۴۰۰ است.
ث

ث حرف پنجم در الفبای فارسی و حرف چهارم در الفبای عربی است.
صدای آن در تلفظ فارسی همانند «س» است ولی درعربی گونه‌ای «س» لثوی تلفظ می‌شود.
ج

ج یا گیمل حرف ششم در حروف الفبای خط فارسی، سومین حرف از حروف الفباهای فنیقی (𐤂)، آرامی، سریانی ( — گامال)، عبری () و عربی (ج — جیم) است.
این حرف از نظر واج‌شناسی یک صامت می‌باشد.
چ

چ حرف علی فرمانی در الفبای فارسی است. این حرف در الفبای عربی وجود ندارد.
چ یکی از همخوان‌ها (صامتها) است و هفتمین حرف از الفبای فارسی، هشتمین حرف از الفبای اردو و چهارمین حرف الفبای ترکی است.این حرف در الفبای عربی وجود ندارد.
در فارسی در قدیم آن را جیم معقود و جیم فارسی نیز نامیده‌اند.
ارزش عددی آن را در حساب جمل، مانند «ج»، سه در نظر می‌گیرند
از لحاظ آواشناسی، «چ» صامتی ششی، برون‌سو، سخت، بی‌واک، دمیده، انفجاری  سایشی و لثوی  کامی است.
کلمات دارای حرف ""چ""
چوب، چاپ، چرک، چک، چانه، چیز، چیت، چیره،چتر، چرا، چون، چفیه، چهار، چاد، چماق، پرچم، پوچ، چپ، بچه، ساچمه، داچ، پارچ، آچمز، ار، چهارچوب، چشم، چسب
ح

ح حرف هشتم در الفبای فارسی، حرف ششم در الفبای عربی و هشتمین حرف از حروف الفبای عبری (خت ) است. صدای آن در تلفظ فارسی همانند «ه» است ولی در عربی گونه‌ای «ه» گلویی تلفظ می‌شود.
خ

خ حرف نهم در الفبای فارسی و حرف هفتم در الفبای عربی است.این حرف در الفبای انگلیسی وجود ندارد.اما برای نوشتن کلمات دارای این حرف در زبان فارسی یا عربی به صورت انگلیسی از ( kh ) استفاده می‌کنند. مانند:(( kh ozestan)) که نام یکی از استان‌های ایران است.
زبان‌شناسی
واج «خ» از دیدگاه آواشناسی، همخوانی است سایشی، ملازی، بی‌واک و سخت. اندام‌های تولیدکننده آن انتهایی‌ترین بخش عقب زبان و بخش پایانی نرم‌کام‌اند. برای تولید این واج، عقب زبان که روبه‌روی زبان کوچک قرار دارد بالا می‌رود و بدین ترتیب، گذرگاه تنگی برای گذر هوا پدید می‌آیدو جریان هوا با فشار از این گذرگاه می‌گذرد و سایش ایجاد می‌کند.
واج «خ» فارسی بازمانده آواهای q و gh هندواروپایی و g آریایی باستان است.
جایگاه تولید «خ» در فارسی و عربی متفاوت است. در الفبای ترکی استانبولی حرف h را برابر واج‌های «خ، ح و ه» به‌کار می‌برند.
ش

ش حرف شانزدهم در الفبای فارسی، حرف سیزدهم در الفبای عربی و بیست و یکمین حرف از حروف الفبای عبری (شین ) است. نام این حرف «شین» است.
ض

ض حرف هیجدهم در الفبای فارسی و حرف پانزدهم در الفبای عربی است. نام این حرف «ضاد» است.
صدای آن در تلفظ فارسی همانند «ز» است ولی درعربی گونه‌ای «ز» لثوی تلفظ می‌شود.
ط

ط حرف نوزدهم در الفبای فارسی، حرف شانزدهم در الفبای عربی (ط - طا) و نهمین حرف از حروف الفبای عبری است. صدای آن در تلفظ فارسی همانند «ت» است ولی در عربی گونه‌ای «ت» لثوی تلفظ می‌شود.
ظ

ظ حرف بیستم در الفبای فارسی و حرف هفدهم در الفبای عربی است. نام این حرف «ظا» است.
صدای آن در تلفظ فارسی همانند «ز» است ولی درعربی گونه‌ای «ز» غلیظ تلفظ می‌شود.
ع

ع حرف بیست‌ویکم در الفبای فارسی، هجدهم در الفبای عربی، و شانزدهمین حرف در بسیاری از ایجدهای سامی (عربی،  در عبری) است. نام این حرف «عین» است. این حرف در آغاز کلمات صدای «ا» می‌دهد، مانند Ali؛ اما در میان و پایان کلمات صدای «ع» یا «همزه»، می‌دهد، مانند «بعد».
صدای «ع» در تلفظ فارسی، همانند «ا»، بستگی به حرکت‌گذاری همراه آن دارد، ولی در عربی گونه‌ای «ا» حلقی (گلویی) تلفظ می‌شود.
اختصارها
«(ع)» مخفف کلمه دعایی «علیهالسلام»، «علیهاالسلام»، «علیهماالسلام»، و «علیهمالسلام» به‌معنی تقریبی «سلام (درود) بر او (آن دو، ایشان) باد» است؛ و معمولا بعد از بردن نام اهل بیت (امامان شیعه) یا خاندان ایشان گفته می‌شود.
غ

غ حرف بیست‌ودوم در الفبای فارسی و حرف نوزدهم در الفبای عربی است. نام این حرف «غین» است.
تلفظ آن در فارسی معیار "غ فارسی "است. صدای آن در عربی و بعضی لهجه‌های فارسی چیزی میان ق و خ است. بر خلاف تصور بسیاری این حرف از حرفهای اصیل فارسی‌است به این معنا که تنها برای نوشتن کلمه‌های بیگانه یا وامواژه‌ها استفاده نمی‌شود.
در میان واژه‌های غیرعربی در فارسی بیشتر آن دسته که از زبان سغدی و دیگر زبان‌های ایرانی خاوری به وام گرفته شده این حرف را در خود دارد، مانند: جغد، راغ، فغ، چرغشت و غیره.
ف

ف حرف بیست‌وسوم در الفبای فارسی و حرف بیستم در الفبای عربی و هفدهمین حرف از حروف الفبای عبری (په ) است. نام این حرف «ف» است.
این حرف در الفبای زبان‌های آریایی باستان وجود نداشته. گروهی گمان می‌کنند پس از ورود اعراب به ایران از آنجا که در زبان عربی حرف «پ» وجود ندارد در بسیاری از واژگان حرف پ به ف تبدیل شده‌است؛ ولی دگرریختی پ به ف بیشتر برآمده از آن است که در دبیره پهلوی این دو همخوان دارای نشانه نوشتاری یکسانی بوده‌اند. همجنین در دبیره پهلوی برای نوشتن د، ی، گ از یک نشانه بهره گرفته می‌شده. یا آنکه برای ز، ژ، و چ نیز یک نشانه به‌کار می‌رفته. در دبیره پهلوی رویهم ۱۴ نشانه به‌کار می‌رفته. از همین رو در زبان فارسی بسیاری از واژگان با هر دو همخوان بیان شده و نوشته می‌شوند. مانند گوسپند و گوسفند، فارسی و پارسی، پرهام و فرهام. دو دیگر آنکه در ساختن دبیره کنونی که هم در فارسی و هم در عربی به‌کار می‌رود برای جلوگیری از درهم‌آمیزی این همخوانها از روی نشانه‌های پهلوبشان نشانه نزدیک ولی نایکسان ساخته شده. نمونه را برای بازنشانی ف از پ که هر دو با نشانه‌ای همانند ف بدون نقطه در دبیره پهلوی نشان داده می‌شدند، در دبیره فارسی برای ف نقطه‌ای که می‌بینید در بالای آن نهاده شده و برای پ سه نقطه در زیر. دبیره کوفی هم بسیار نزدیک و از روی دبیره اوستایی ساخته شده‌است. در زبان پشتو که یکی دیگر از زبان‌های ایرانی است با وجودی که همانند فارسی هم اکنون حرف ف یکی از حروف الفبا است اما هیچ واژه اصیل پشتویی وجود ندارد که دارای حرف ف باشد و بسیاری از پشتوزبانان نیز معمولا آنرا بصورت پ در واژه‌ها تلفظ می‌کنند.
ک

ک حرف بیست‌وپنجم در الفبای فارسی، (به شکل ک) حرف بیست‌ودوم در الفبای عربی و یازدهمین حرف از حروف الفبای عبری (کاف ) است. نام این حرف «کاف» است.
این حرف در فارسی پسوند تصغیر نیز هست که به صورت « ک» به پایان واژه‌ها می‌چسبد.
گ

گ حرف بیست‌وششم در الفبای فارسی است. نام این حرف «گاف» است.
این حرف در الفبای عربی وجود ندارد.
درضمن، «گاف» در زبان انگلیسی goof و دیگر زبان‌ها، از جمله فارسی، به‌معنای خطایی سهوی در گفتار و انجام کاری است.
در زبان فارسی، برای توضیح این موضوع، از واژه «سوتی» استفاده می‌کنند.
ل

ل حرف بیست وهفتم در الفبای فارسی، حرف بیست‌وسوم در الفبای عربی و دوازهمین حرف از حروف الفبای عبری (لمد ) است. نام این حرف «لام» است. این حرف معادل L در زبان انگلیسی است.
م

م حرف بیست‌وهشتم در الفبای فارسی (میم)، حرف بیست‌وچهارم در الفبای عربی (میم) و سیزدهمین حرف از حروف الفبای عبری (مم ) است.
کاربردهای اختصاری
«م» به عنوان اختصار برای گاهشماری گرگوری (میلادی) به کار می‌رود.
ن

ن حرف بیست‌ونهم در الفبای فارسی، حرف بیست‌وپنجم در الفبای عربی، چهاردهمین حرف از حروف الفبای عبری («») و «N» در الفبای انگلیسی است. نام این حرف «نون» است.
ه

ه حرف سی‌ویکم در الفبای فارسی، حرف بیست‌وششم در الفبای عربی و پنجمین حرف از حروف الفبای عبری () است. نام این حرف «ه» یا اصطلاحا «ه‌ی دوچشم» است.
نقش
این حرف گاهی جزء اصلی کلمه است و صدای « » /e/ می‌دهد:
واژگان فارسی
خانه، چشمه، تنگه (مثلا تنگه هرمز)، اضافه، پایه (ی صندلی، ی ابتدایی)، پنجه
واژگان ورودی از زبان‌های دیگر
تسوکه، زمبه (نام‌های ژاپنی)
و گاهی با توجه به دستور زبان به کلمه اضافه می‌شود:
اسم مفعول
آمده، رفته، خورده
اسم فاعل
آینده، زده
ماضی بعید
رفته‌بوددویده‌بود
ماضی نقلی
رفته‌امدویده‌اید
ساخت اسم
ترقه، آتش‌زنه،
ساخت صفت
«استادانه پرتاب کن»، «یک مغازه دودهنه خرید»،
ساخت قید
مردانه مرد
در محاوره به جای «است» به‌کار می‌رود:
«بی‌مایه خمیره»
بدون مایه خمیر است
«رنگت چرا زرده؟»
رنگ‌ات چرا زرد است؟
برای معرفه کردن اسم‌ها در محاوره نیز به‌کار می‌رود:
«اون آقاهه رو دیدی؟»
«آقاهه رو ولش کن، اون پسره چه خوبه»
حرف ه در این موارد به کار نمی‌رود:
نقش
درست
غلط
به جای کسره اضافی
کتاب علی حسینی
کتابه علی حسینی
نمی‌تونم پیگیری چندانی بکنم
نمیتونم پیگیریه چندانی بکنم
نظرت در مورد رنگ پس‌زمینه چیه؟
نظرت در مورده رنگه پس زمینه چیه؟
ی

ی حرف سی‌ودوم یعنی حرف آخر در الفبای فارسی، حرف بیست‌وهشتم و آخر در الفبای عربی و دهمین حرف از حروف الفبای عبری (ید ) است.
یای معروف و مجهول
د

د حرف دهم در الفبای فارسی (دال)، حرف هشتم در الفبای عربی (دال) و چهارمین حرف از حروف الفبای عبری (دالت ) است.
عدد این حرف به حساب ابجد ۴ است.
برگی از
ذ

ذ حرف یازدهم در الفبای فارسی و حرف نهم در الفبای عربی است. نام این حرف «ذال» است.
صدای آن در تلفظ فارسی امروز همانند «ز» است؛ ولی در عربی گونه‌ای «ز» لثوی تلفظ می‌شود. در فارسی قدیم تلفظش شبیه ذال عربی یا th در They انگلیسی بود. در فارسی امروز حرف ذال تقریبا حذف شده و ذال در تقریبا تمام کلمات فارسی (یعنی غیرعربی) با دال جایگزین شده‌است.
قاعده کلی برای تفکیک دال و ذال در فارسی قدیم این بوده‌است که وقتی قبل از آن حرف ساکن وجود داشته آن را دال نوشته و تلفظ می‌کرده‌اند و هنگامی که قبل از آن حرف صامت بوده‌است آن را ذال نوشته و تلفظ می‌کردند. مثلا کتاب کشف‌المحجوب سجستانی که هانری کربن آن را با رعایت کامل ذال معجم منتشر کرده با این عبارت شروع می‌شود: «چیزی در آفریدگار دور کنذ تا بذان نشان آفریذه بوذ بدرست و بذان آفریذه را جذائی افتذ از یک دیگر…»
(در این متن «درست» یک کلمه مستقل است و کسره به در «بدرست» موجب تغییر دال به ذال نمی‌شود اما در مورد «بذان» کسره به باعث می‌شود با ذال تلفظ شود)
تنها کاربردهای باقی‌مانده ذال در زبان فارسی را در واژه‌هایی چون «گذشتن»، «پذیرفتن»، و «گذاردن» می‌توان مشاهده کرد.
در زبان فارسی ذال در آغاز هیچ کلمه نیامده و در این بین «ذرخش» تنها کلمه ایست که با ذال آغاز می‌شود
برگی از
ذال معجم
ر

ر حرف دهم در الفبای عربی (راء)، حرف دوازدهم در الفبای فارسی و بیستمین حروف الفبای عبری (رش ) است. در الفبای عربی، مونث و از حروف شمسی است؛ در حساب جمل به مثابه عدد ۲۰۰، منسوب به آن «رائی» است.
ر (نت موسیقی) نیز هست.
ز

ز حرف یازدهم در الفبای عربی (زای)، سیزدهم در الفبای فارسی (ز) و هفتمین الفبای عبری (زین ) است. در حساب جمل به مثابه عدد ۷ و منسوب به آن «زائی» است.
ژ

ژ حرف چهاردهم در الفبای فارسی است.
این حرف در الفبای عربی وجود ندارد.
در حساب ابجد، معادل حرف «ج» (=۳) محاسبه می‌گردد.
و

و حرف سی‌ام در الفبای فارسی، حرف بیست‌وششم در الفبای عربی و ششمین حرف از حروف الفبای عبری () است. نام این حرف «واو» است.
این حرف از حروف ربط نیز می‌باشد.
thumb
انواع کاربرد واو
در خط و زبان فارسی حرف «و» نماینده چند واج به شمار می‌رود:
در آخر کلماتی مانند ناو،گاو،سرو
در آخر کلماتی که به  ختم می‌شوند مانند: دو، تو، نو، ایزو (این کلمه به  استثنا معروف است )
حرف واو مانند: وضو، واکس، گاو، باور، سوار
نماینده واج « و» مانند: نور، دور، صورت، پرستو
نوعی دیگر از حرف واو وجود دارد که نشان دهنده واج «او» می‌باشد. این واج که در کلمات عربی وجود دارد امروزه در ایران به صورت  کشیده خوانده می‌شود مثل:«توحید، اولیاء، فردوس، قول، کوکب، موج» که در عربی به صورت «توحید، اولیاء، فردوس، قول، کوکب، موج» گفته می‌شود.
واو معدوله مانند: خواب، خواجه، خود، خوالیگر (آشپز)
واو تفریق: برای تشخیص و تفریق تلفظ در نوشته‌ها می‌آید؛ مثل «عمرو» که «عمر» خوانده می‌شود (و افزودن واو به انتهایش کمک می‌کند که با «عمر» اشتباه نشود).
همچنین واو به عنوان یک واژه مستقل یا یک وند نیز به کار می‌رود:
واو عطف : بین دو واژه که نقش یکسان دارند می‌آید، نظیر «حسین حسین پسران علی هستند.»
واو ربط : دو جمله را به هم مرتبط می‌کند نظیر «حسن به خانه آمد علی را دید.»
واو معیت : به معنی «همراه با» است و اغلب در شعر مشاهده می‌شود، نظیر «گفتم من طالع نگونسارم»
تضاد|واو مقابله : برای اشاره به تضاد دو موضوع به کار می‌رود، نظیر «عمر برف است آفتاب تموز»
واو استبعاد (دور بودن): برای برجسته کردن چیزی و اشاره به این که بعید است اتفاق بیفتد استفاده می‌شود، نظیر «حسن و بدقولی؟» (که یعنی حسن هرگز بدقولی نمی‌کند)
واو میان‌وند : در تک‌واژهای ترکیبی به کار می‌رود، نظیر «آموزش پرورش»
واو وند اشتقاقی : به کثرت (زیاد بودن) اشاره دارد، نظیر «شکمو» (کسی که بسیار شکم‌چران است) یا «نق نقو» (کسی که زیاد نق نق می‌کند)
واو ضمیر : فرم کوتاه شده‌ای از ضمیر «او» است، مثلا «همو گفت» که کوتاه شده «هم او گفت» است.
رده:الفبای فارسی

الفبای فارسی
پترسهاگن

left
پترسهاگن (به آلمانی: Petershagen) نام یک شهر و حوزه بخشداری در شهرستان میندن-لوبکه در ایالت نوردراین-وستفالن آلمان است.
پترسهاگن در کنار رود وسر و در حدود ۱۰ کیلومتری شمال شرقی میندن قرار دارد.
آبجیز

آبجیز نام یک گروه موسیقی ایرانی از سوئد است. سبک موسیقی این گروه پاپ راک و رگی و تلفیقی است و متن تمامی آهنگ‌های ایشان در دو آلبوم اول آنها به فارسی است.
خوانندگان این گروه دو خواهر به نام‌های صفورا و ملودی صفوی هستند. شعر ترانه‌ها از ملودی (خواهر بزرگتر) است و آهنگ‌ها ساخته صفورا هستند.
آبجیز در ۳۰ مهر ۱۳۸۵ (۲۲ اکتبر ۲۰۰۶) یکی از شرکت‌کنندگان در جشنواره میان‌کهکشانی موسیقی ایرانی در زندام هلند بود.
دیگر اعضای گروه عبارتند از صوفی صفوی (برادر)، Robin Cochrane (با نام مستعار رامین) که درامز می‌زند و اسکاتلندی- سوئدی‌ست، Erland Hoffgard (اردلان) بیسیست گروه که نروژی-سوئدی است، Paulo Murga (پهلوان) شیلیایی‌تبار که در سازهای پرکاشن می‌زند و Johan Moberg (جوان) نوازنده گیتار که سوئدی است.
این دو خواهر بعد از اعتراضات سراسری دی ماه ۹۶ قطعه شیاد را با همکاری شاهین نجفی منتشر کردند.
آلبوم‌ها
همه (۱۳۸۴)
بابات کیه؟ (۱۳۸۶)
Perfectly displaced (کاملا آواره) (۱۳۸۸)
پاشو (۱۳۹۶)
انتخابات دوره دهم
در طی حوادث بعد از انتخابات دهم، گروه آبجیز آهنگی به نام بیا را اجرا کرد و سپس بعد از حوادث عاشورای ۱۳۸۸ یک نماهنگ از آهنگ «من با تو هستم» را نیز ساختند.
همکاری
این دو خواهر بعد از تظاهرات ۱۳۹۶ قطعه شیاد از فریدون فروغی را با همکاری شاهین نجفی در روز ۱۶ دیماه ۱۳۹۶ منتشر کردند.
بودو

left
بودو شیوه مبارزه‌ای است که دربرگیرنده تمام هنرهای رزمی کشور ژاپن می‌شود. این شیوه از طریق تجربه مستقیم و در رابطه‌ای عمیق با اخلاق، مذهب و فلسفه شکل می‌گیرد. تداعی آن در قالب ورزش پیشرفتی جدید است، چرا که در دست‌نوشته‌های قدیمی، بودو اساسا با شکل خاصی از پرورش ذهن و تاثیر طبیعت بر ذهن مطرح می‌شود .
بودو شامل هنرهایی همچون کندو، آیکیدو، جودو و تیراندازی می‌شود. اما در حقیقت تصویر کلمه بود و به معنای دست کشیدن از مبارزه است، چرا که در «بودو» نکته اساسی آشتی‌جویی و رشد روان است.
رده:کونگ فو

کونگ فو
پرویز ملک‌زاده

پرویز ملک‌زاده (زاده ۱۳۲۳ - درگذشت ۲ آبان ۱۳۸۵) مدیر فیلم‌برداری ایرانی بود.
زندگی‌نامه
ملک‌زاده کار هنری را از سال ۱۳۴۸ آغاز کرد. فیلم بچه‌های آسمان با فیلم‌برداری او و کارگردانی مجید مجیدی به جمع پنج فیلم نامزد اسکار بهترین فیلم خارجی راه یافت. او برادر فیروز ملک‌زاده هنرمند دیگر ایرانی بود.
مدیر فیلم‌برداری
دست شیطان
مرگ سفید (۱۳۶۲)
دخترک کنار مرداب (۱۳۶۹)
بهترین بابای دنیا (۱۳۷۰)
راز خنجر (۱۳۷۲)
مستاجر (۱۳۷۲)
من و شعر (۱۳۷۳)
ضربه آخر (۱۳۷۳)
آرزوی بزرگ (۱۳۷۴)
به خاطر هانیه (۱۳۷۴)
قله دنیا (۱۳۷۶)
سایه به سایه (۱۳۷۶)
بچه‌های آسمان (۱۳۷۶) (نامزد اسکار بهترین فیلم غیرانگلیسی)
مردی شبیه باران (۱۳۷۶)
یاد سبز (۱۳۷۶)
لک‌لک‌ها (۱۳۷۶)
بودن یا نبودن (۱۳۷۷)
زن شرقی (۱۳۷۷)
تابلویی برای عشق (۱۳۷۷)
بازیگر (۱۳۷۸)
دفاری در آسمان (۱۳۷۸)
قطار کودکی (۱۳۸۱)
اولمیر

اولمیر (۱۳۰۸ - ۱۳۶۱) از آوازخوانان محبوب پشتو زبانان افغانستان است.
زندگینامه
اولمیر فرزند استاد سید احمد در سال ۱۳۰۸ یا ۱۳۱۲ در نوتیه پیشاور متولد شد.
در سن 10 سالگی نزد استاد جعفر خان شاگردی کرد و نواختن معیاری هارمونیه و اساس هنر آوازخوانی را نزد وی آموخت و بعدها به نزد استاد سبزعلی خان و استاد گلستان نیز شاگردی کرد.
در سن ۱۷ سالگی در جشن سالگرد افغانستان به کابل آمد و از طریق ملنگ جان ننگرهاری به رادیو افغانستان وارد شد.
وی درسال ۱۳۵۰ لقب استادی را به درخواست ریاست رادیو و تصویب مجلس مسلکی وزارت اطلاعات و کلتور وقت لقب استادی داده شد
اولمیر در ۱۴ ثور ۱۳۶۱ در کابل درگذشت و در شاه شهید کابل به خاک سپرده شد.
وی با آهنگ‌های ماندگار وطنی‌اش به زبان پشتو در قلب مردمش جا باز کرد. گرچه آهنگ‌های میهنی زیادی سروده است، اما «دا زمور زیبا وطن» از سرودهای مشهور وی هنوز هم سر زبان مردم میباشد و تقریبا صورت سرود ملی افغانستان را بخود گرفته است . از سایر آهنگ‌های مشهورش می‌شود از وطن جنت نشان دی گلان پکسی کرمه یاد کرد.
آرامگاه
آرامگاه وی سالها گمنام و نامعلوم بود تا اینکه به‌وسیله یکی از نمایندگان مجلس افغانستان ،ملالی جویا، بازسازی گردیده به تاریخ ۸ اکتبر ۲۰۰۶ در حضور چندین هنرمند افغانستان نظیر گل زمان، شیر غزنوی، عبدالحمید قندهاری، حیات اله گردیزی، محمود کاروان و سایرین و تعداد زیادی از مردم کابل در محفلی به همین مناسبت بازگشایی شد.
هاشم‌آباد (تهران)

هاشم‌آباد محله‌ای است در جنوب شرق تهران و در منطقه ۱۵ شهرداری تهران است. این محله از شمال به خیابان خاوران، از جنوب به بزرگراه بعثت، از شرق به سه راه بسیج و غرب به محله اتابک محدود می‌شود.
اماکن مهم محله
فرهنگسرای خاوران
پارک آبی آزادگان
خانه فرهنگ هاشم‌آباد
کتابخانه خاوران
نگارخانه خاوران
رد هت لینوکس

رد هت لینوکس یک توزیع لینوکس بود که در سال ۱۹۹۴ بنیان گذاشته شد و آخرین نسخه آن ۳۱ مارس ۲۰۰۳ منتشر و توسعه آن در همین سال متوقف ولی تا ۳۰ آوریل ۲۰۰۴ توسط شرکت ردهت پشتیبانی می‌شد. پس از نسخه ۹ این شرکت اقدام به ارائه دو توزیع متفاوت نمود. فدورا که توزیعی رایگان که هم اکنون تحت توسعه پروژه فدورا است و توسط شرکت ردهت پشتیبانی می‌شود و توزیع تجاری اما متن باز ردهت انترپرایز لینوکس(Red Hat Enterprise Linux)(به اختصار RHEL) که کاربران تنها با پرداخت هزینه اشتراک می‌توانند از پشتیبانی شرکت بهره‌مند شوند.
فهرست توزیع‌های لینوکس
عزیزه مصطفی‌زاده

عزیزه مصطفی‌زاده (زاده ۱۹۶۹) خواننده و نوازنده پیانو و آهنگساز موسیقی جاز اهل آذربایجان است. او از سن سه سالگی آواز خواندن را شروع کرد. سپس به فراگیری پیانو کلاسیک پرداخت. او از کودکی به همراه پدر خود به روی سن رفت و همراه با وی به اجرای قطعات تلفیقی جاز و موسیقی مقامی آذربایجانی پرداخته است.
پدر او واقف مصطفی‌زاده خود نوازنده پیانو و آهنگساز و از مبتکران ترکیب موسیقی مقامی و جاز بود. او عزیزه را «جزیزه» (ترکیب جز و عزیزه) می‌خواند و عزیزه پنجمین آلبوم خود را به همین نام منتشر کرد و در آن بسیار یاد پدر کرده است.
عزیزه همراه مادرش الیزا که خواننده موسیقی کلاسیک است، در آلمان زندگی می‌کند.
موسیقی او ترکیبی از جاز و موسیقی مقامی آذربایجان است.
آلبوم‌ها
1991 Aziza Mustafa Zadeh
1993 Always
1995 Dance of Fire
1996 Seventh Truth
1997 Jazziza
2000 Inspiration – Colors - Reflections
2002 Shamans
2006 Contrasts
2007 Contrasts II
جنگو راینهارت

ژان باتیست راینهارت (۱۹۱۰–۱۹۵۳) معروف به جنگو راینهارت (Django Reinhardt) نوازنده گیتار جاز کولی‌تبار بلژیکی بود.
او از نخستین نوازندگان اروپائی موسیقی جاز و یکی از مهم‌ترین نوازندگان گیتار جاز بود.
زیب‌النسا

زیب النسا یا زینب‌النساءبیگم، (۱۵ فوریه ۱۵۳۸ - ۲۶ مارس ۱۷۰۲) متخلص به «مخفی»، بزرگترین دختر اورنگ‌زیب از ملکه دلرس بانو بیگم بود. او یکی از خوشنویسان هند و از شاعران سبک هندی در ادبیات فارسی و تصوف است. تبار او از جانب مادر به شاه اسماعیل صفوی می‌رسید.
او درسال ۱۵۵۷ مادرش را از دست داد و سرپرست دو برادر کوچکش محمد اعظم و محمد اکبر شد. زمانی که پدرش به سلطنت رسید او ۲۱ ساله بود و به مشاور پدرش تبدیل شد. اما پس از چندی اورنگ‌زیب از او روی برگرداند و دستور داد او را در قصر زندانی کنند. زیب‌النسا زنی ادیب و دانش دوست، هنرمند و هنرپرور بود. به ادبیات فارسی و عربی علاقه فراوان داشت و قرآن را حفظ بود. خطوط نستعلیق، نسخ و شکسته را نیک می‌نوشته و کتب بسیار به نام او تالیف کرده‌اند و گاه شعر می‌سروده و در بدیهه چیره‌دست بود. سبک شعر او سبک هندی است.
از نوشته‌های او می‌توان به کتاب زیب‌المنشآت اشاره کرد. در شعر «مخفی» تخلص می‌کرد. این بیت را از او می‌دانند:نستعلیق
مرگ
زیب‌النسا به دلیل مناعت طبع تا پایان عمر به ازدواج تن در نداد. شاه عباس دوم از جمله خاستگارانش بود. زیب‌النساء در سال ۱۷۰۲ درسن ۶۴ سالگی درگذشت.
استفان گراپلی

استفان گراپلی (زاده ۱۹۰۸- مرگ ۱۹۹۷) نوازنده فرانسوی ویولن و از معدود نوازندگان ویولن جاز بود.
او در پاریس به دنیا آمد. پدر و مادش ایتالیائی بودند. در نوجوانی پس از مرگ آنان برای گذران زندگی در کوچه و خیابان ویولن می‌زد.
اولین گروه سازهای زهی جاز را با جنگو راینهارت بنیان گذاشت و تا پایان زندگی جنگو با او همکاری داشت.
پس از جنگو با بسیاری از بزرگان موسیقی از جمله یهودی منوهین همکاری کرد.
او در سال ۱۹۹۷ درگذشت و در گورستان پرلاشز دفن شد.
میوه غریب

میوه غریب
میوه غریب نام آهنگی است که نخست با صدای بیلی هالیدی به شهرت رسید. این آهنگ انتقادی از لینچ کردن سیاهان است که در زمانی که آهنگ عرضه شد در جنوب آمریکا معمول بود.
شعر موثر آن را ایبل مروپل با نام مستعار «لوئیس آلن» نوشت و اگر چه از قول بیلی هالیدی گفته شد که او مدعی ساختن آهنگ آن است ولی گفته می‌شود که یا پارکر هال یا خود ایبل مروپل آن را ساخته است.
نخستین ضبط این آهنگ از بیلی هالیدی در ۱۹۳۹ است ولی پیش‌تر او آن را در باشگاه‌های جاز نیویورک می‌خواند.
شعر
درختان جنوب میوه غریبی دارند
برگ‌ها و ریشه‌هایشان خونی است
پیکرهای سیاه در نسیم جنوبی تاب می‌خورند
میوه غریب از درختان سپیدار آویخته است
چشم‌انداز روستائی جنوب سرفراز
چشم بیرون زده و دهان کج شده
عطر شیرین ماگنولیای تازه
بعد بوی تند گوشت سوخته
کلاغان منقارش می‌زنند
بارانش می‌شوید و باد می‌مکد
آفتاب می‌گنداند و درخت می‌ریزد
محصول غریب و تلخی است این میوه
نوکتورن

نوکتورن (گرفته شده از واژه فرانسوی noturnal به معنی شبانه ) قطعه‌ای موسیقی است که بر پایه سنت اروپایی برای نواختن در شب ساخته شده‌است یا حال و هوای شبانه دارد. نخستین مجموعه نوکتورن‌ها برای پیانو در سال ۱۸۱۳ توسط آهنگساز ایرلندی، جان فیلد منتشر شد. نوکتورن توسط فردریک شوپن به کمال رسید.
تاریخچه
کلمه نوکتورن اولین بار هنگامی در قرن هفدهم به کار برده شد که قطعاتی گروهی و دارای چندین موومان که اغلب در مهمانی‌های شبانه نواخته می‌شد ظهور کردند. گاهی از معادل ایتالیایی این کلمه برای نام‌گذاری چنین قطعاتی استفاده می‌شد که می‌توان به سرناتا نوتورنا (serenata notturna) اثر موتسارت اشاره کرد. در آن زمان نوکتورن را الزاما برای شب‌نشینی‌ها نمی‌نوشتند اما ممکن بود مانند سرناد برای یک اجرای شبانه درنظر گرفته شود.
فرم نوکتورن عامیانه‌تر از قطعات تک موومانی است که اغلب برای پیانو سلو نوشته می‌شد. این فرم در قرن نوزدهم گسترده‌تر شد. اولین کسی که قطعاتی با عنوان نوکتورن نوشت، جان فیلد آهنگساز ایرلندی بود که پدر نوکتورن رمانتیک خوانده می‌شود اما با این حال فردریک شوپن مشهورترین آهنگساز در زمینه تصنیف نوکتورن است که ۲۱ نوکتورن برای پیانو نوشته‌است. از آهنگسازان پس از شوپن که نوکتورن‌هایی نوشته‌اند می‌توان به گابریل فوره، الکساندر اسکریابین و اریک ساتی اشاره کرد.
از نمونه‌های دیگر این فرم موسیقایی رویای نیمه شب تابستان اثر مندلسون است که برای ارکستر نوشته شده و موومان اول کنسرتو ویلن شماره ۱ ساخته دیمیتری شوستاکوویچ.
اولین موومان از سونات مهتاب اثر بتهوون را نیز می‌توان نمونه‌ای از یک نوکتورن دانست، اگرچه بتهوون خود چنین تعبیری از سوناتش نداشت.
نوکتورن‌ها قطعاتی ملایم و آرام و اغلب پر معنی و غزل گونه و گاهی غم‌انگیز هستند. اما برخی از نوکتورن‌ها حس کاملا متفاوتی را القا می‌کنند مانند دومین نوکتورن ارکسترال دبوسی که حالتی سرزنده و شاد دارد.
آهنگسازان اصلی نوکتورن
جان فیلد: ابداع کننده نوکتورن پیانو. ۱۶ قطعه از آن‌ها را ساخته‌است.
کارل چورنی: ۱۷ قطعه برای پیانو
فردریک شوپن: ۲۱ قطعه برای پیانو
کلارا شومان: یک قطعه به نام نوکتورن در فا ماژور اپوس ۶ شماره ۲
روبرت شومان: ۴ قطعه به نام قطعات شب اپوس ۲۳
میخائیل گلینکا: ۳ قطعه
فرانتز لیست: یک قطعه به نام در رویا
کلود دبوسی: ۳ قطعه برای ارکستر و کر و یک قطعه برای پیانو
گابریل فوره: ۱۳ قطعه برای پیانو
اریک ساتی: ۵ قطعه برای پیانو
فرانسیس پولنک: ۸ قطعه برای پیانو