لوئیس باراگان

لوئیس رامیرو باراگان مورفین زاده ۹ مارس ۱۹۰۲ معمار برجسته مکزیکی و برنده جایزه پریتزکر ۱۹۸۰ است. او در ۱۹۸۸ درگذشت.
لویس باراگان یکی از معماران مکزیکی مطرح در قرن بیستم می‌باشد. شهرت او از جهت بهره گیری مناسب از روشنایی و رنگ در سبک‌های بین‌المللی در خلق طراحی نوین مکزیکی می‌باشد. هرچند غیر منتظره نبود هنگامی که در سال ۱۹۷۵ جهت مشارکت آثار او در استادیو شهر مکزیک برای موزه هنرمدرن در نیویورک دعوت به عمل آمد. از آن پس توجه باراگان برای مشارکت خارج از آثار هنری مکزیک کم رنگ گردید به طوریکه معمولا دعوت‌ها از او بدون باغ می‌ماند. زیبایی و اصیل بودن ساختمان و اثرهای باراگان مانند اثر Tlálpan Convent و Torri Satélite در مکزیک او را به افسانه‌ای در میان پیروانش تبدیل نمود. چند سال بعد از ۱۹۷۳ او برنده جایزه معماری پریتزکر که به نوعی جایزه نوبل معماری می‌باشد نائل گردید. باراگان در حال حاضر به عنوان یکی از معروف‌ترین و مهم‌ترین معماران قرن ۲۰ می‌باشد طرح‌های او بازنگری گردیده و به نوعی طراحی شهری را تحت تاثیر قرار داده است. به عنوان یکی از برندگان موفق جایزه نوبل پس از طراحانی چون Tadao Ando و Frank Gehry از موفق‌ترین افراد در خلق نوعی معماری مدرنیته از ترکیب رنگ و تحرک در معماری اصیل مکزیک شده است. باراگان در شهر Guadalajara مکزیک در سال ۱۹۰۲ متولد شد. به عنوان یک دانشجوی رشته مهندسی او جذب شگفتی‌های معماری گردید و هنگامی که در خانواده ثروتمندی که محافظه کار جهت سفر به اروپا فرستاده بوده‌اند ایده‌های معماری نوین مکزیک در او شکل گرفت. در طول سفر او در ساختمان Exposition des Arts پاریس که توسط Art Déco خلق شده بود باراگان تحت تاثیر اثر ایشان قرار گرفت. اما خانه اولی که او طراحی نموده بود به طور اساسی پیرو سبک سنتی بود. اما در سفر بعدی در اوایل ۱۹۳۰ موقعی که او با افراد چون Jose Clemente در نیویورک آشنا گردید. آثار او توسعه یافت . و به سوی طراحی نوین پیش رفت.
باراگان سبک بین‌المللی را به سبک هیجان انگیز و متحرک و احساسی مکزیکی با افزودن رنگ‌های روشن و جلوه‌هایی از طبیعت تبدیل نمود.
تحصیلات او در زمینه مهندسی بود اما او معماری خود آموز بود که در ۱۸ سالگی، سفرهای زیادی به فرانسه و اسپانیا کرد و بعدا در ۱۹۳۱ برای مدتی در پاریس زندگی کردو در این دوره تحت تاثیر سخنرانی‌های لوکوربوزیه و نوشته‌های معمار منظر فرانسوی Ferdinand Bac قرار گرفت.
Ferdinand Bac یک نویسنده و روشنفکر بود که باغها را مکان‌هایی جادویی می‌دانست و اعتقاد داشت باغها جاهایی برای آرامش دادن و مسحور کردن بشر هستند.این ایده تاثیر زیادی بر کارهای آینده لویس باراگان گذاشت.بخصوص اینکه نوشته‌های Ferdinand Bac بیشتر در مورد اقلیم مدیترانه‌ای بود اقلیمی مشابه اقلیم زادگاه باراگان.
اولین تجربه‌های معماری او در گوادالا جارا شهر زادگاهش در بین سالهای ۱۹۲۷ تا ۱۹۳۶ اتفاق افتاد .
سفرهای او علاقه‌ای در او به وجود آورد .علاقه به معماری شمال آفریقا و مناطق مدیترانه‌ای که با معماری مکزیک در ارتباط بود.
در بازگشت به وطنش معماری احساسی خود را شروع کرد.او در اواخر دهه ۳۰ به مکزیکو رفت ودر ان سالها خانه‌هایی به سبک بین‌المللی طراحی کردو با این خانه‌ها در مکزیکو مشهور شد.اما در دهه۴۰بود که او به سبک شخصی خودش رسید .از ۱۹۴۳تا ۱۹۵۰ او مشغول طراحی و ساخت باغ Pedregal شد.
در همین سالها او با Chucho Reyes آشنا شد. Reyes یک هنر مند خلاق و باستان شناس بود و یک طرفدار دو آتشه فرهنگ و تمدن مکزیک بود.او باعث شد گرایش فرانسوی باراگان در معماری به گرایش‌های مکزیکی تبدیل شود و باراگان را به یک معمار ملی بدل کند .
کارهای او نمونه‌های مینیمالیسم در معماری هستند و بافت و رنگی فوق العاده دارند.
سطوح خالص، دیوارهایی ساخته شده از خشت، الوار و گچ و یا حتی آب، المان‌های ترکیبی او هستند که همه آنها در ارتباط با طبیعت قرار دارند .
باراگان خود را یک معمار منظر می‌نامد و در کتاب معماری معاصر می‌نویسد :
"من معتقدم برای خلق یک حس زیبا و تمایل به هنر‌های زیبا و بقیه ارزشهای معنوی معماران به همان اندازه که ساختمانها را طراحی میکنند و می‌سازند باید باغهارا طراحی کنند و بسازند."
او همچنین میگوید : "هر اثر یک معمار که سکوت و آرامش را بیان نکند برای او یک اشتباه است."
باراگان یک مرد مذهبی است و کارهایش را می‌توان اینکونه توصیف کرد استعاره معنی و آرامش.
نماز خانه او برای Capuchinas Sacramentariasگواهی است بر این مدعی که همه ویژگی‌های بالا را دارد.
به خاطر علاقه باراگان به اسب او تعداد زیادی اصطبل وآبشخور و آبراهه… در کارهایش طراحی کرده است که بسیاری از ویژگی کارهای او را اشکار میکند.
باباراگان در سخنرانی جایزه پریتکر می‌گوید :

>
و در پایان سخرانیش در مورد هنر دیدن میگوید:

>
رنگ‌ها
اخیرا زمانی که بر روی انتخاب رنگ‌ها برای یک خانه ویلایی کار می‌کردم به یاد نظر لویس باراگان افتادم : به آن تصویر نگاه کن آزار دهنده است و نمی‌توانم معماری مکزیکی را در آن ببینم.
بیشتر شاهکارهای معماری در مکزیک ساخته شده است در حالی که از جهت رنگ و مواد نمای مکزیکی به آن اضافه می‌شود. تصویر فوق نشان دهنده برج‌های شهر ماهواره‌ای در سال ۱۹۵۷ در شهر می‌باشد.
تصویر زیر نشان دهنده استخر خانه گیلاردی سال ۱۹۷۶ و ورودی خانه رادواردو برتولوپز در شهر مکزیک سال ۱۹۴۵ می‌باشد.
جهت مطالعه بیشتر کتاب عکاسی از معماری لویس باراگان نوشته Armando Salas پرتغال در سال۱۹۹۲ نیویورک توصیه می‌گردد.
مادامی که باراگان از رنگ آمیزی ساده استفاده می‌کرد بایستی به کاربرد و ترکیب رنگ دانه نیز توجه شود. سفارت هلند در اتیوپی توسط معماری هلندی و یک وان کامیون نشان دهنده زیبایی ترکیب مناسب رنگ قرمز سوخته می‌باشد که انطباق خوبی از محیط دارد.
لویس باراگان
در سال ۱۹۰۲ میلادی و در گوداجارای مکزیک به دنیا آمد. پس از پایان تحصیلات در رشته مهندسی در سال ۱۹۲۴ او مسافرت‌های زیادی به سرتاسر اروپا داشت. ایده‌های طرح‌های آینده او توسط معماری جنوب اسپانیا و معماری داخلی مدیترانه‌ای با افرادی چون فردناله وباک و تئوری‌های فدریک کیملر و نوشته‌ها و تئوری‌های لوکوربوزیه شکل گرفت.
باراگان طرح‌ها ی اولیه‌اش را به سبک بین‌الملل طراحی نمود. هرچند در سال ۱۹۴۵ ایده‌های او در سال ۱۹۴۵ با توجه به مسافرت‌های او به سرتاسر اروپا و بهره گیری از حس منطقه‌ای مکزیک باعث ایجاد و سبک در طراحی شده است. همچنین باراگون با بهره گیری از هارمونی طبیعت و ترکیب طبیعی توانست طرح‌های به یاد ماندنی ارائه نماید. باراگون تلاش‌های زیادی جهت خلق صفا و آرامش دوران کودکی خود در معماری منظره‌ای طراحی نموده است. بر خلاف همکاران معاصر خود او سعی در ایجاد تئوریهای نقاشی و منظره‌ای که معماری طبق سبک فردریک باک که توجه به باغ و طبیعت محیطی را دارد داشته است.
دیوارهای ضخیم و دروازه‌های کوچک و رنگ‌های روشن و استفاده از مواد طبیعی باعث ایجاد ترکیب طبیعت او شده است. متعاقبا کارهای او به کارهای شاد از نور روشن و آب باعث موفقیت بیشتر او شده است. باراگون در سال ۱۹۸۸ در حالی که آقای پاسکیول در پروژه بوداج اسپانیا از رنگ دانه قهوه‌ای با طراوت استفاده نموده است.
او زمانی می‌گفت روشنایی و آب از ترکیب‌های مورد علاقه او می‌باشد و در ترکیب آنها در ساخته‌هایش تبحر پیدا کرد. (آثار او مانند Folke Egerstrom در سال ۱۹۶۶ نمونه این گفته است) باراگان عاشق سوار و رفتن اسب‌ها بود (اثر او به نام خانه Francisco Gilardi در سال ۷۷-۱۹۷۵ راجع به این قضیه است).
باراگان به طور قابل ملاحظه‌ای تحت تاثیر نوشته‌های Ferdinand Bac قرار می‌گرفت بیشتر آثار او در طول سال ۱۹۴۰ شامل طراحی باغ از قبیل Roberto Burle که در معماری برزیل شکل گرفت او نگرش کار با واژه‌های سر زمینه جهت افزایش شاخ و برگ‌های معماری مکزیکی را خلق نمود.
در سال ۱۹۴۵ با توجه به اعتماد کافی باراگان به طراحی یک زمین در حومه مکزیک خریداری و شروع به ساخت بر اساس طراحی ایده‌آل خود جهت خانواده شد. با توجه به این که این واقعه مهم طراحی او باعث توفیق او از نظر تجاری گردید لیکن به علت شکل بر سر زمین باراگان به مدت زیادی درگیر رفع این مشکل بود.
در سال ۱۹۵۲ باراگان به محل تولد خود برگشت و ضمن بررسی جهت ساخت خانه برای یک دوست به نام دکتر Dr. Arriola دو سال بعد برای او ساخت. بعدها برگزیده کار او به عنوان بازار حاشیه‌ای گزارش شد.
شاهکار دیگر او در سال ۱۹۵۷ بوده که به نام Torri Satélite محموله‌ای از برج‌های رنگی و روشن که در شهر مکزیک می‌باشد. این پژوهنده برای هر بیننده‌ای نشان دهنده یک اثر تاریخی می‌باشد که به نوعی آرامی و آرامش را در بین شهر ترافیک به آنان الهام می‌دهد.
ایده‌های طراحی باراگان بیشتر در خانه‌ها و استادیوم‌ها ی در محل Francisco Ramirez در شهر مکزیک می‌باشد که او اغلب وقت‌ها زمان خود را در آنجا سپری می‌کرد. برنامه کاری او از ساعت هفت صبح با همکارانش شروع و تا ساعت چهار بعد از ظهر طول می‌کشید و سپس از آن نیز در منزل در میان کتاب‌های معماری سپری می‌شد. باراگان در پروژه‌ها و کارهای خود گاهی هفته‌ها و یا ماه‌ها قبل از اقدام به اجرا به طور کامل در طرح تعمق می‌نمود. در اینجا بایستی از نمایشگاه MoMA و Pritzker Prize به یاد نمود که در سال‌های پایانی عمر باراگان ۱۹۸۸ در شهر مکزیک باعث شد.
بیوگرافی
۱۹۰۲ تولد در Guadalajara .(باراگان در خانواده‌اش در شهر Jalisco پرورش یافت.)
۱۹۱۹ در رشته مهندسی تحصیل نمود و سپس به رشته معماری رو آورد.
۱۹۲۴ مسافرت‌های دور اروپا انجام داد و قبل از آن از نمایشگاه پاریس Décoratifs بازدید نمود.
۱۹۲۶ همکاری با معمار Juan Jose در محل زندگی‌اش و بر روی خانه‌های خانوادگی.
۱۹۳۱ چندین ماه در نیویورک سپری نمود و در آنجا با هنرمندانی چون José Clemente Orozco و سپس به پاریس برگشت و در آنجا با Le Corbusier و Ferdinand Bac آشنا نمود.
۱۹۳۵ به شهر مکزیک برگشت پس از چهار سال کار و تلاش .
۱۹۴۰ پس از سپری شدن ۵ سال باراگان نقشه کشی و طراحی ۷ باغ که یکی مربوط به خانه شخصی خود را انجام داد.
۱۹۴۵ گسترش و توسعه کاری در خارج از مکزیک(به طور معمار پیشرفت داشت و لیکن از نظر تجاری و مالی موفق نبود.)
۱۹۵۲ برگشتن بهGuadalajara برای ساخت منزلی برای دوستش بود.
۱۹۵۴ شروع ۴ سال فعالیت بر روی پروژه Tlálpan Convent شاهکاری از سنگ‌ها و روشنایی‌ها.
۱۹۵۷ طراحی مجموعه‌ای از برج‌ها در شهر مکزیک.
۱۹۶۶ شروع پروژه Folke Egerstrom و اسطبل اسب‌ها
۱۹۷۵ پس از دوره بیکاری کتابی نوشته و زندگی و معروفیت بین‌المللی باراگان را باعث شد.
۱۹۷۷ نمایشگاه آثار باراگان به نام MoMA در نیویورک
۱۹۸۰ برنده جایزه معتبر معماری Pritzker Prize
۱۹۸۸ فوت باراگان در مکزیک و تدفین وی در Guadalajara .
برج‌های ماهواره‌ای
نشان اختصاصی معماری مکزیک سمبلی از توسعه شهری بعد از سبک مربوط به تصویر برج‌های ماهواره‌ای می‌باشد که یکی از وقایع و کارهای تاثیر گذار قرن ۲۰ و در سطح بین‌المللی به حساب می‌آید. Torres de Satélite واقع شده است در میان یکی از خیابان‌های شلوغ از پایتخت شهر مکزیک که می‌توان به عنوان اولین سبک شهر سازی آمریکایی در مکزیک به حساب آورد. در این محل که با سر و صدای ترافیک و شلوغی از جهت باشگاه‌های بیلیارد زیاد مواجه گردیده است این برج‌ها به مشابه یک جزیره ساکت و آرام و یا به نوعی مانند یک هنر فضایی مناسب که احساس را به میان آشوب و شلوغی دنیای مدرن آورده عمل نموده و به طور دقیق‌تر طبق نظر مولف اشاره به دو شخصیت مطرح و موثر در معماری مکزیک در قرن ۲۰ می‌باشد. (لویس باراگان و ماتیاز گوریتز)
در ابتدا تصور می‌شد که این برج‌ها نشانه‌ای از تاکید قطعی بر آینده مکزیک به عنوان تلاش‌هایی که در طول جنگ جهانی دوم به ثمر رسیده که به نوعی اشاره به موفقیت مکزیک پس از آن زمان داشته است و به نوعی به عنوان معجزه مکزیک به شمار می‌آید.
گورتیز و باراگان در ابتدا هشت منشور عمودی جهت برج‌ها در نظر گرفته بودند که بعدا به علت مسائل ادراکی و اقتصادی به ۵ منشور کاهش یافت که این ۵ منشور بیان کننده دستهای زیاد به یک لحظه جهت آرامش در میان آشوب و شلوغی ترافیک یک دست در حال نیایش و یک چشم دوخته به آسمان به سوی بزرگی و عظمت…
از فاصله در برج‌ها شبیه بنای بزرگ به نظر می‌رسند از میان آنها ما می‌توانیم نتیجه بگیریم که آن یک محلی از معماری احساسی از دیدگاه ماتیاز گورتیز در اصل رنگ‌هایی که جهت و طرف آسان و نشان از روشنایی می‌دهند.
و در اصل آنها برج‌های هستند از منشورها که می‌توان از آنها نشانه‌هایی به وجود آورد که چکیده‌ای از ترکیب اولین یعنی کوچکترین کار در زمینه و مقایس شهری در جهان است.
سان کریستوبال
توصیف لوئیس باراگان با لفظ مدرنیست مکزیکی به اندازه کافی دقیق می‌باشد اما یک کیفیت مهم از کار وی خصوصا کارهای متاخر او را در بر ندارد. او عاشق معماری محلی سرزمین مادری خود بود. معماری با دیواره‌های حجیم، پنجره‌های کوچک و باغ‌های پیچیده اما عمیقا تحت تاثیر لوکوربوزیه نیز قرار داشت که کارهایش را در سفری به فرانسه در سال ۱۹۳۲ مورد مطالعه قرار داده بود. این دو گرایش وی به ترتیب در خانه و باغ‌های شخصی که در گوادلاجاراGuadalajaraدر دهه ۱۹۲۰ مشهود است. این دو گرایش در کارهای او پس از جنگ جهانی دوم در یک سبک شخصی جمع شده است که منتقدین از آن با عباراتی از قبیل ((احساسی)),((سورئال)) (غیر طبیعی و رویایی) و ((افسانه آمیز)) یاد می‌کنند خانه سان کریستوبال و مزرعه خانواده فوک ایگرستروم (Folke Egerstrom) در حومه شهر مکزیکوسیتی نمونه مناسبی از این سبک است. حتی ترکیب بندی سایت نیز دارای مفاهیم ضمنی سورئال است. منزلگاهی از انسان‌ها در کنار منزلگاهی از اسب‌ها قرار داده شده است. پلان‌ها پژواکی در در یکدیگر ایجاد می‌کنند چنانکه گویا تفاوتی اساسی میان این دو نوع جاندار وجود ندارد. خانه انسان‌ها ترکیبی از فرم‌های مکعبی اندود کاری شده است که با پنجره‌های مربعی شکل سوراخ شده و توسط هال ورودی به دو بلوک عمده تقسیم شده است. پلان در داخل ساختمان چندان چشمگیر نیست و توجه اصلی بر ارتباط میان فضاهای نشیمن دارای دید به محدوده اسب سواری در شمال سایت از طریق پنجره‌ای بزرگ و مرتفع می‌باشد. اما با یک در منفرد کوچک نیز به پاسیویی مربع شکل که در سه سمت خود با دیوارهای مرتفع پوشیده شده است ارتباط دارد. فضای خارجی میان خانه و جاده با دیوار ساده ممتدی تقسیم بندی شده و تبدیل به باغ در یک سمت و محوطه خدماتی در سمت دیگر گردیده است. یکی ایوان بیرونی مسطح در سمت رو به باغ دیوار محدوده‌ای سایه دار برای شنا کنندگان در استخر در انتهای جنوبی آن وجود آورده است.
در قسمت شمالی سایت که وسیع‌تر است تقسیم بندی دیوار-ایوان استخر در مقیاسی بزرگ‌تر برای اسب‌ها نیز تکرار شده است ولی دیوار جدا کننده این بار ردیفی از اصطبل‌های پشت به پشت می‌باشد . ایوان بیرونی دارای سقفی شیب دار است و استخر به صورت نمادین توسط فواره‌ای که به صورت منحنی از داخل حفره‌ای در دیواری ضخیم و قرمز رنگ بیرون می‌آید تعریف شده است. درجه معماری طرح به طور محسوسی افزایش یافته و طرح شبیه صحنه‌ای برای یک تئاتر شده است. قسمت متناظر خانه در مدل انسانی (جنوب سایت) در ترکیب بندی با یک انبار علوفه اشغال شده است، دیوار حجیم بلند آن با رنگ صورتی تند، هر چیزی به جز عنصری کشاورزی است . این فضا پشت صحنه‌ای برای مشاهده اسب‌های اصیل زیبایی است که به ریل چوبی با اندازه غیر معمول بسته شده‌اند و در محدوده اسب سواری به صورتی غیر هم محور قرار داده شده‌اند. دیواری صورتی رنگ، کم ارتفاع‌تر و با طولی بیشتر از دیوار قبلی، در طول جداره غربی محدوده اسب سواری امتداد یافته و تا خانه و حداقل در کانسپت از میان خانه عبور کرده است . دو بازشو در این دیوار، در مقابل آبگیر اسب‌ها به یک محدوده کوچک تمرین ختم می‌شوند. باراگان عاشق اسب‌ها بود و اسب‌ها به گونه‌ای افسانه‌ای نشان دهنده جنبه‌هایی از زندگی انسان‌ها برای او بودند. چنین ایده پردازی صریح و بی‌پرده‌ای در معماری نادر است . خانه انسان‌ها به رنگ کرم خنثی و منفعل رنگ شده است . و رنگ‌های قرمز تند و صورتی و ارغوانی برای محدوده حضوراسب‌ها در نظر گرفته شده‌اند . شاید راهی دیگر برای تفسیر پروژه سان کریستو بال وجود داشته باشد و آن اینکه این اقامتگاه مخصوص دو جاندار (اسب و سوار) برای زندگی در کنار یکدیگر طراحی شده است .
جاذبه‌های شهر مکزیک
همسایگی (مجاورت):ماهواره سیودار