مهرداد اسکویی

مهرداد اسکویی (زاده ۱۳۴۸ در تهران)، فیلم‌ساز، تهیه‌کننده، پژوهشگر و عکاس ایرانی و فارغ‌التحصیل کارگردانی سینما است که اغلب آثار وی در جشنواره‌های معتبر ملی و بین‌المللی مورد توجه قرار گرفته و جوایز متعددی را کسب کرده‌است.اسکویی تحصیلاتش را در دانشکده سینما و تئاتر دانشگاه هنر کامل کرد. وی در سال ۲۰۱۰ موفق به کسب عنوان چهره فرهنگی سال جهان از سوی نهاد فرهنگی «پرنس کلاوس» هلند شد. اسکویی عنوان بهترین فیلمساز مستند سال ۲۰۱۶ جهان از جشنواره (تروفالس) آمریکا را از آن خود کرد. در سال ۱۳۸۹ انجمن مستندسازان سینمای ایران جایزه بزرگداشت خود را در جشن خانه سینما، به پاس یک عمر فعالیت مستندسازی به وی اهدا کرد. اسکویی از اسفندماه ۱۳۸۵ تا اسفندماه ۱۳۸۹ برای مدت دو دوره دوساله عضویت کمیته تخصصی سینمای مستند فرهنگستان هنر ایران را عهده‌دار بود. در سال ۲۰۱۳ فیلم مستند «آخرین روزهای زمستان» از ساخته‌های او بر پرده سینماهای فرانسه اکران شد. وی جزو هیئت موسس و مشاور ارشد موسسه انسان‌شناسی و فرهنگ است. او همچنین در سال ۸۹ با همکاری پژوهشگرانی از رشته‌های گوناگون، مرکز میراث تصویری ایران را که متمرکز بر پژوهش روی عکس و کارت پستال‌های تاریخ ایران می‌باشد را بنیان گذاشت. همچنین از اسکویی گفتگوهای مختلفی با شخصیت‌های سینمایی و هنری ایرانی و خارجی منتشر شده‌است. اسکویی در بیش از صد جشنواره معتبر ملی و بین‌المللی عضو گروه داوری بوده‌است. او همچنین به عنوان سفیر فرهنگی بخش انسان دوستانه سازمان ملل متحد (UCHA) فعالیت می‌کند.
زندگی و فعالیت‌ها
مهرداد اسکویی فعالیت‌هایش را در نوجوانی با بازیگری تئاتر در شهر بندر انزلی شروع کرد. در این شهر یک کانون فیلم تاسیس شد که از جمله فعالیت‌های این کانون دعوت از فیلم سازانی چون کیانوش عیاری، امیر نادری و عباس کیارستمی بود تا با حضور و نمایش آثار کوتاه و بلند و مستند خود با علاقه‌مندان گفتگو کنند. اسکویی در آن میان با کنجکاوی پای تماشای این آثار می‌نشست و به عنوان کوچکترین عضو کانون فعالیت می‌کرد. وی اولین فیلم کوتاهش به نام «تولدی دیگر» را در سن ۱۸سالگی با هزینه خود و با فروش کتابهایش ساخت. این فیلم درباره زندگی یک خانواده ماهیگیر بود.
اسکویی در ایران و کشورهای مختلف جهان زیر نظر اساتیدی چون عباس کیارستمی، امیر نادری، آلبرت مایزلز، فردریک وایزمن، ریچارد لیکاک، د. ا پنه بیکر، راس مک ال وی، هدی هانیگمان، نیک برومفیلد، کیم لانگنیتو، ویکتور کوزاکوفسکی، ویم وندرس، آنتونی مینگلا، لئونارد رتل هلمریش و والتر مرچ به گذراندن دوره‌های آموزشی مختلف پرداخته‌است.
وی تاکنون در کشورهای استرالیا، آمریکا، چک، فرانسه و کرواسی مسترکلاس فیلمسازی مستند برگزار کرده‌است.
اسکویی تاکنون ۱۵ فیلم کارگردانی کرده و با حدود ۵۰۰ حضور ملی و بین‌المللی و کسب بیش از ۱۲۰ جایزه معتبر یکی از شخصیت‌های برجسته مستندسازی ایران محسوب می‌شود.
فیلم‌های اسکویی در جشنواره‌ها و مراکز دانشگاهی بیش از ۵۰ کشور جهان به نمایش درآمده و مورد نقد و بررسی قرار گرفته شده‌است.
عضویت در «انجمن مستندسازان اروپا(EDN)»، «انجمن مستندسازان جهان(IDA)»، گروه تخصصی فیلم مستند «فرهنگستان هنر»، هیئت موسس «انجمن فیلم کوتاه ایران»، «انجمن مستندسازان ایران»، «انجمن ملی عکاسان ایران»، «انجمن عکاسان مطبوعات»، و تدریس فیلمسازی مستند در شهرهای مختلف ایران و موسسه فرهنگی هنری کارنامه تهران از دیگر فعالیت‌های او است.
اسکویی جوایز معتبری چون تندیس و جایزه شصتمین جشنواره فیلم لندن(BFI)، جایزه عفو بین‌الملل از شصت و پنجمین جشنواره فیلم برلین، تندیس جشنواره ایدفا هلند، جایزه بزرگ هیئت داوران از نوزدهمین جشنواره «فول‌فریم»، آمریکا، تندیس بهترین فیلم جشنواره‌هات داکس کانادا، تندیس اژدهای طلایی بهترین فیلم جشنواره کراکف لهستان، جایزه بهترین فیلم مستند جشنواره مونیخ آلمان، جایزه بزرگ جشنواره مستند مونترال کانادا را به دست آورده‌است.
مهرداد اسکویی جایزه بهترین مستندساز سال را در فوریه ۲۰۱۶ از سیزدهمین جشنواره ترو فالس آمریکا از آن خود کرد. همچنین فیلم مستند سینمایی «رویاهای دم صبح» در فهرست نشریه معتبر ویلج ویس آمریکا از بین ۲۵ فیلم برتر سال ۲۰۱۷میلادی جهان، رتبه هفتم را از آن خود کرد. در عین حال این فیلم از سوی وب سایت سینمایی متاکریتیک با امتیاز ۸۵ از ۱۰۰، در رتبه سی‌ونهم برترین فیلم سال ۲۰۱۷ میلادی جهان قرار گرفت.
همچنین مرور مجموعه‌ای از آثار «مهرداد اسکویی» در مرکز بین‌المللی آرشیو فیلم آنتولوژی آمریکا به نمایش گذاشته شد.
فیلم‌های مستند
فیلم‌های زیر برخی از فعالیت‌های اسکویی در زمینه ساخت فیلم مستند است.
رویاهای دم صبح (۱۳۹۴)
مستندآخرین روزهای زمستان (۱۳۹۰)
روزهای بی‌تقویم (۱۳۸۶)
دماغ به سبک ایرانی (۱۳۸۴)
مریم جزیره هنگام (۱۳۸۴)
از پس برقع (۱۳۸۳)
بیوه مرد (۱۳۸۱)
رو به جایی دور (۱۳۸۰)
روژگیران (کارگردانی مشترک با ابراهیم سعیدی، ۱۳۷۹)
خانه مادری‌ام مرداب (۱۳۷۸)
فیلم‌های کوتاه داستانی
دبستان حاجی باشی (۱۳۷۷)
از بهشتی که می‌آییم (۱۳۷۶)
مرز (۱۳۷۵)
در تاریخ او (۱۳۶۸)
تولدی دیگر(۱۳۶۷)
اسکویی و رسانه
درباره اسکویی و فعالیت‌هایش بسیاری از رسانه‌های داخل و خارج ایران مقالات و نقدهایی نوشته‌اند. روزنامه نیویورک تایمز یکی از جراید معتبر آمریکایی است که درباره اسکویی مقاله‌ای در تاریخ ۷ مه ۲۰۱۱ منتشر کرد.
"فیلمسازی ایرانی در تلاش برای کشف موضوعات مخاطره آمیز
ویلیام یانگ/ ترجمه یوسف جلالی
این کاری نیست که من بایستی بدان مشغول می‌شدم". مهرداد اسکویی می‌گوید، پرسه زدن میان دسته انبوهی از کارت پستال‌های تاریخی و قدیمی کاهی رنگ، متعلق به اشراف قاجار، انقلابیون سبیل دار، زنان محجبه و درویشان کوچه‌گرد. اسکویی از مستند سازان برجسته ایرانی است که بخش قابل توجهی از وقت و هزینه خود را صرف جمع‌آوری و پژوهش مجموعه‌ای از کارت پستال‌ها و عکس‌های تاریخی کرده که از نظر دوستان و خویشانش، سرمایه‌گذاری حرکتی آرمان گرایانه برای ایجاد یک نهضت فرهنگی است. وی مصمم است تا شاهد منتشر شدن صدها اثر تصویری مربوط به اواخر قرن نوزده و اوایل قرن بیست ایران باشد که به اعتقاد وی راهی است برای التیام و بازسازی بخشی از تاریخ بصری کشورش ایران. برای او کارت پستال‌های تصویری چیزی بیش از مستندات و بخشی از فرایند درمان فرهنگی به‌شمار می‌روند. فیلم‌های وی مسائل مهم و حساسی چون خودکشی زنان در جوامع سنتی، نوجوانان بزهکار یا بحران هویت جوانان ایرانی را مطرح می‌کند.
«دبورا یانگ» منتقد مشهور هالیوود ریپورتر در بخشی از نقدش درباره مستند «رویاهای دم صبح» می‌نویسد:
«شهرت مهرداد اسکویی به عنوان یکی از بهترین مستندسازان ایران، فیلم به فیلم در حال افزایش است. فیلم مستند «رویاهای دم صبح» که در یک کانون اصلاح و تربیت ویژه ختران کمتر از ۱۸سال ساخته شده‌است، نمونه‌ای کامل از قدرت و تاثیرگذاری سادگی است، زمانی که این سادگی با ایجاد حس همدردی تماشاگر نیز همراه باشد. این مستند بلند بدون طفره روی و تکرار، مستقیم به سوژه اصلی می‌پردازد و به داستان‌های ناراحت‌کننده‌ای از پشت پرده اعتیاد، آزار و اذیت و فقری می‌پردازد که زندگی این دختران جوان را به چالش کشیده‌است.» اسکویی به همراه تیم سازنده ۲۰ روز را در کانون اصلاح و تربیت در حوالی تهران صرف فیلمبرداری این مستند کرده و توانسته با گفتگو با این دختران جوان به طرز شگفت‌انگیری به زندگی و احساسات شخصی این افراد دسترسی پیدا کند.
«از پس برقع» رامتین شهبازی در فیلم از پس برقع نگاه متفاوت اسکویی را این چنین مورد توجه قرار داده‌است.
«زن‌هایی که در فیلم از پس برقع داستان‌های زندگی خود را باز می‌گویند عموما جزئیاتی شبیه به هم در زندگی دارند. کمتر شخصیتی را می‌توان سراغ گرفت که داستانش تفاوت زیادی با دیگری داشته باشد، اما آنچه موجب تغییراتی در فضای فیلم شده و به اسکویی این امکان را داده که به نگره‌هایی تازه دست یابد، تغییر لحن این زن‌ها در برخورد با حوادث ریز و درشت زندگی شان است. برخی از آن‌ها هنوز شکنندگی زنانه را در برخورد با حوادث زندگی حفظ کرده‌اند و برخی دیگر خود در سختی شبیه مردان شده‌اند. شیوه گفتگوی اسکویی با سوژه خود در فیلم نیز جالب توجه به نظر می‌رسد. این که زنانی با این همه محدودیت حاضر می‌شوند مقابل دوربین او نشسته و رازهای مگوی خود را از زندگی شان بیان کنند، نیز خود نکته‌ای قابل بحث در کارگردانی این گونه فیلم هاست. فیلمساز توانسته توجه و اعتماد آن‌ها را به خود جلب کند و آن‌ها را در موقعیتی قرار دهد تا برقع‌ها را از روی زندگی شان پس زده و به بیان حقایقی بپردازند که در پس این برقع‌ها مدفون می‌شوند.»
این دماغ لعنتی! (نگاهی به فیلم مستند"دماغ به سبک ایرانی")
بخشی از تحلیل انسان شناسانه دکتر ناصر فکوهی بر فیلم دماغ به سبک ایرانی
"در فیلم می‌توان این را به خوبی دید که چگونه دختران آمادگی دارند که کالبد خود را به دست جراح بسپارند، جراحی که در واقع همچون جادوگری اسطوره‌ای نماینده‌ای از اراده مردانه جامعه است که کالبد را «اصلاح» می‌کند و با گفتمان مدرن خود: «به آن شانس بازگشت دوباره و استفاده از زندگی» را می‌دهد. در صحنه‌ای از فیلم پزشکی را می‌بینیم که در برابر این پرسش که آیا حاضر است دختر خود را عمل کند می‌گوید: دختران و همسر و حتی پسران خود را عمل کرده‌است. در این گفتمان پزشک، در واقع شاهد بازتولید گفتمان جامعه هستیم که پزشک جز ابزاری در دست آن نیست: جادوگر اسطوره‌ای، رسالت «اصلاح» آفرینش را به گونه‌ای استعلایی از جامعه، به مثابه نماینده همان اراده استعلایی که آرینش را انجام داده‌است، دریافت می‌کند.
در ابتدای فیلم وقتی فیلمساز به گروهی از دختران یک مدرسه اعلام می‌کند که «ایران مقام اول در جراحی بینی» را دارد، همه آن‌ها با شادی فریاد می‌کشند و احساس غرور خود را به این گونه به بیان درمی‌آورند. این فریاد شادی، بروز احساسی درونی نیز هست: نفرین بر دماغ‌هایی که بر چهره آنها، به گمان خودشان و به گمان جامعه، سبب حذف اجتماعی شان شده‌است. دماغ‌هایی که شبیه به دماغ‌های مجلات خارجی مطب دکتر که باید از روی آن‌ها انتخاب کرد (باز هم در صحنه‌ای از فیلم) نیستند، دماغ‌هایی که در مرکز چهره (مرکز جهان، مرکز هستی اسطوره‌ای در سطخ فردی یا سوژه)، یعنی مرکز اندامی قرار گرفته‌اند که بر خلاف مغز و قلب و شش‌ها، نه ضامنی برای بقای زیستی انسان، بلکه ضامنی برای تداوم اجتماعی اوست.
«مستندهای مهرداد اسکویی کشف مجدد تاریخ بصری ایران»
نگاه مگان بنتل بر فیلم روزهای بی‌تقویم به نقل از از روزنامه مستقل دانشجویی ویلیامز ریکورد ایالات متحده، مترجم: محمد تهامی نژاد
"روزهای بی‌تقویم (همیشه برای آزادی دیراست) مستندی حدودا یک ساعته ا ست که به زندگی نوجوانان ساکن در کانون اصلاح و تربیت تهران می‌پردازد. هنگامی که اسکویی، از زندگی خانوادگیشان می‌پرسد، معلوم می‌شود بچه‌ها بخاطر این که ممکن است کتک بخورند از رفتن به نزد خانواده خود در هراس‌اند. ویلیام یانگ، نویسنده نیویورک تایمز در ماه مه امسال در توصیف خصوصیات اسکویی نوشت: " مهارت و تخصص او به چنگ آوردن صحنه‌هایی عمیقآ شخصی است. گویی نه او و نه دوربین اش هیچ‌یک در اتاق حضور ندارند ". حتی بدون نگاه تخصصی هم آشکار است که فیلم‌های اسکویی، از نگاهی همدلانه به افراد مورد مطالعه خود برخوردار است. من شانس تماشای سایر آثار اسکویی را نداشتم ولی تجربه دیدار من از همین فیلم روزهای بی‌تقویم نشان می‌دهد آن‌ها نیز با حساسیتی آموزنده به مباحث جامعه ایرانی می‌پردازند که اسکویی در این مورد مهارت کامل دارد. کسانی که شاهد سخن رانی و فیلم‌های او بوده‌اند از مواجهه با یک هنر پرقدرت اجتماعی که از نظر زمان و موضوع مورد مطالعه‌اش انقلابی است خشنودند"
نگاه "گیومت اودیسیو" از مجله فرانسوی "مجلهTélérama " به فیلم مستند آخرین روزهای زمستان با ترجمه منا درانی
"آنها ده تا چهارده ساله‌اند، از تلویزیون فوتبال تماشا می‌کنند. هرکدام یک عروسک پارچه‌ای دارند، با این حال در این سنین یا اعتیاد داشته‌اند یا دزدی می‌کرده‌اند… صحنه آغازین فیلم؛ یک گروه فیلم‌ساز را نشان می‌دهد که مجوز دارند از یک کانون اصلاح و تربیت در تهران فیلم تهیه کنند. مهرداد اسکویی؛ کارگردان و عکاس، در قالب پلان، سکانس‌هایی از زندگی روزمره بچه‌ها تصویربرداری کند. آن‌ها به طرزی باورنکردنی، در خوابگاهشان نمایش بازی می‌کنند و با استفاده از لغات حقوقی دقیق جریان قضایی و محکومیت خود را با جدیت بازی می‌کنند. او از تک تک آن‌ها به آرامی سوال می‌پرسد و آن‌ها با پختگی و آگاهی از وضعیت، خودشان را فاش می‌کنند، که بسیار تکان دهنده است.
کلام بزرگسالان "پشیمان، خالی بند" در دهان کودکانی است که احساس می‌کنند از طرف خدا تنبیه شده‌اند. فیلمساز می‌پرسد: " چرا گریه می‌کنی؟"، یکی از آن‌ها پاسخ می‌دهد «چکار کنم دیگر؟». حقیقتا این پسر چکار کند! وقتی فقط به یک عروسک پارچه‌ای تکیه دارد؛ چراکه بعد از مرگ مادرش، از جانب پدر رها شده.
کسانی که هنوز خانواده‌ای دارند، این زندان ابدی را پذیرفته‌اند، تا دوباره خانواده را ملاقات کنند. فرصتی معجزه آسا؛ هنگام سفر به سواحل دریای خزر به دست می‌آید. بچه‌ها درست در برابر موج‌ها و قلعه‌های شنی، مانند دختربچه‌های معصوم حیرت‌زده می‌شوند.
در ابتدای این مستند، ترجیع بند یک ترانه نویدبخش است:
«… از دست من و تو غصه‌ها خسته می‌شن…»
مستند فوق‌العاده همدلانه مهرداد اسکویی از نظر دقت مفهومی و صراحت حسی از بهترین‌های سینمای ایران است
نگاه اسکات توبیاس از نشریه ورایتی بر فیلم رویاهای دم صبح، ترجمه از سیدجواد صفوی
زندانی شدن بزرگترین ترس برخی از نوجوانان ایرانی نیست. برای دختران زیر ۱۸ ساله‌ای، که به اتهام جرایمی اعم از جیب بری و قاچاق مواد مخدر و قتل در زندان هستند، زندگی در داخل ندامتگاه دشوار است. با این حال، با توجه به زمینه‌های مشکلاتشان، جهانی که پس از آزادی در انتظار آنهاست، می‌تواند حتی سخت‌تر باشد.
پس از تعمق در بزهکاری نوجوانان پسر در فیلم‌های «همیشه برای آزادی دیر است» و «آخرین روزهای زمستان»، مهرداد اسکویی در مقام نویسنده و کارگردان توجه خود را به تجربه زنان از نظم و قانون در ایران جلب کرد. پس از صرف هفت سال وقت به دنبال مجوز فیلم‌برداری در یک مرکز اصلاح و تربیت به شدت محافظت شده در حومه تهران، مستندساز با سادگی و درک، کار خود را با تحسین انجام می‌دهد.
فیلم عمدتن از مصاحبه دختران انتخاب شده رو به دوربین تشکیل شده‌است، مصاحبه‌ای که چشمان باز، قلب شکسته و در مصائب زنان به حاشیه رانده شده و به دام افتاده در فقر، پدرسالاری و زندان را در زندگی آنان به رخ می‌کشد.
این فیلم جایزه عفو بین‌الملل فیلم در جشنواره فیلم برلین ۲۰۱۶ و جایزه چشم‌انداز واقعی در ۲۰۱۶ جشنواره فیلم True/False را کسب کرده‌است.
شهرت مهرداد اسکویی به عنوان یکی از بهترین فیلمسازان مستند ایران فیلم به فیلم بیشتر می‌شود «هالیوود ریپورتر»
نگاه Leigh Kolb از سایت Bitch Media بر «رویاهای دم صبح» ترجمه سید جواد صفوی
مستندساز ایرانی مهرداد اسکویی می‌گوید که هدف وی در فیلم‌سازی "نفوذ به روح مردم کشورش و زندگی روزمره آن‌ها و درک آنچه آن‌ها را هویت می‌بخشد و بیان این مساله در هنر " می‌باشد. سبک اسکویی به عنوان یک مستندساز همدلانه است. او با صدای قدرتمند خود از دختران سوال‌های کنکاش گرانه می‌پرسد: در مورد جرایم، زندگی و امیدهایشان.
مهرداداسکویی از خاطره می‌پرسد" رویای تو چیست؟ " و خاطره پاسخ می‌دهد "رویایم این است که بمیرم!" پاسخ او تحت تاثیر افسردگی و مورد سوءاستفاده قرار گرفتن اوست. دختران توسط یک دیگر و با گفتن داستان‌های خود به اسکویی قدرت می‌گیرند. در حالی که یک دختر می‌گوید "از دیوارهای اینجا درد چکه می‌کند"، زندگی آن‌ها در کنار یکدیگر آن‌ها را به نوعی از شرایط بی‌رحمانه خارج محافظت می‌کند. در ادامه هنگامی کهخاطره در حال آزاد شدن است، اسکویی دوباره از او درباره رویایش می‌پرسد و این بار او می‌گوید که می‌خواهد زندگی کند! قدرت ترمیمی همسالان اش و تجربه مشترک با آن‌ها در خندیدن، موسیقی و اندوه او را نجات می‌دهد. حالا، حداقل اسکویی در مصاحبه‌هایش از شرایط بسیار مشکل‌تر دختران نوجوان نسبت به پسرها بعد از بازگشت به جامعه و پذیرفته شدن شان اشاره می‌کند. هنگامی که مهرداد اسکویی به تازگی جایزه "چشم انداز واقعی"(به عنوان بهترین مستندساز سال ۲۰۱۶ جهان) را از جشنواره فیلم مستند ترو فالس آمریکا دریافت می‌کند، جایزه و فیلم خود را به دخترانی اهدا می‌کند که کسی تاکنون به آن‌ها هدیه‌ای نداده‌است.
نگاه مارلی الیسون؛ از مجله وکس بر فیلم رویاهای دم صبح
در فیلم رویاها به جای یک روایت خطی سنتی، این کودکان بزهکارند که مسئول جلو بردن فیلم هستند. اسکوئی به عمد با اعضای خانواده دختران یا کارکنان زندان مصاحبه نمی‌کند که پیام فیلم دست نخورده بماند. این دختران هستند که روح خود را عیان ساخته و در مورد خطرات زندگی در خیابان حرف می‌زنند. آن‌ها به اسکوئی «عمو مهرداد» گفته و نزدیکی آن‌ها با کارگردان یک فیلم مستند نادر است. رویاهای دم صبح نگاهی کاملا باز و بدون هرنوع فیلتری به زندگی کودکان دختر بزهکار در ایران دارد. نگاهی که فمینیسم، مسائل اصلی مرتبط با آن و سوء استفاده و آزار نوجوانان را در مسیری که تند و تلخ و باورپذیر است به تصویر می‌کشد. از طریق صداقت و سادگی فیلم، اسکوئی امیدوار است که رویاهای دم صبح بازخوردی قدرتمند ارائه کند.
برخی از جوایز و نامزدی در جشنواره‌های ملی و بین‌المللی
جایزه بهترین مستند از جشنواره فیلم‌های شرقی ژنو، سویس، ۲۰۱۸،(رویاهای دم صبح)
برنده‌ی تندیس دایره‌ی طلایی بهترین اثر مستند از جشنواره سینمای جهان، کبک، کانادا، ۲۰۱۸،(رویاهای دم صبح)
برنده دو جایزه بهترین فیلم از نگاه هیئت داوران جوان و بهترین فیلم به انتخاب هیئت داوران نوجوان در «بخش رقابتی»، بوداپست، مجارستان، ۲۳ تا ۲۸ ژانویه ۲۰۱۸،(رویاهای دم صبح)
جایزه بهترین فیلم از جشنواره مستند «TRACES DE VIES»، کلرمون فران، فرانسه، ۲۰۱۷،(رویاهای دم صبح)
جایزه بهترین مستند در چهارمین جشنواره بین‌المللی «راه ابریشم»، چین، پکن، ۲۰۱۷،(رویاهای دم صبح)
لوح تقدیر ویژه هیئت داوران از دوازدهمین دوره جشنواره فیلم «پراوو لودسکی»، سارایوو، ۲۰۱۷،(رویاهای دم صبح)
جایزه منتقدین و مردمی بیست‌ودومین دوره فستیوال «سینمای مولف»، رباط، مراکش، ۲۰۱۷،(رویاهای دم صبح)
جایزه بهترین فیلم از نگاه هیئت داوران جوان جشنواره فیلم مستند «زاگرب داکس»، کرواسی، ۲۰۱۷،(رویاهای دم صبح)
جایزه پار لورنس از جشنواره انجمن بین‌المللی فیلم مستند (آی دی‌ای)، لس آنجلس، آمریکا، ۲۰۱۶،(رویاهای دم صبح)
جایزه بهترین فیلم مستند بلند از دهمین دوره جشنواره سینمایی آسیا-پاسیفیک (اپسا)، بریزبن، استرالیا، ۲۰۱۶،(رویاهای دم صبح)
جایزه بهترین فیلم از دوازدهمین جشنواره بین‌المللی فیلم «Move It»، درسدن، آلمان، ۲۰۱۶،(رویاهای دم صبح)
جایزه بهترین فیلم با موضوع جوانان از جشنواره بین‌المللی «اکس گرواند»، ویسبادن، آلمان، ۲۰۱۶،(رویاهای دم صبح)
جایزه بهترین فیلم از نگاه تماشاگران، جشنواره بین‌المللی «اکس گرواند»، ویسبادن، آلمان، ۲۰۱۶،(رویاهای دم صبح)
جایزه «اسمارت بی» (SMart Be)از دهمین دوره جشنواره فیلم لیبرته بلژیک، بروکسل، بلژیک، ۲۰ تا ۲۹ اکتبر ۲۰۱۶، (رویاهای دم صبح)
جایزه بهترین فیلم از نگاه داوران جوان از سی‌ویکمین جشنواره فیلم‌های مستقل «اوزنابروک»، آلمان، ۱۹ تا ۲۳ اکتبر ۲۰۱۶،(رویاهای دم صبح)
جایزه بهترین مستند بلند از شصتمین جشنواره بین‌المللی فیلم لندن (بی اف آی)، لندن، انگلستان، ۵ تا ۱۶ اکتبر ۲۰۱۶،(رویاهای دم صبح)
جایزه بهترین فیلم مستند بلند از بیست و ششمین جشنواره بین‌المللی فیلم؛ پیامی به بشریت، سن پترزبورگ، روسیه، سپتامبر ۲۰۱۶،(رویاهای دم صبح)
کاندیدای بهترین فیلم مستند در جشنواره منتقدین و نویسندگان سینمایی ایران، شهریور ۱۳۹۵، تهران، ایران، (رویاهای دم صبح)
جایزه ویژه هیئت داوران بخش حقوق بشر در جشنواره فیلم داکیوفست کوزوو، پریزرن، کوزوو، ۵ تا ۱۳ آگوست ۲۰۱۶،(رویاهای دم صبح)
جایزه ویژه هیئت داوران در جشنواره بین‌المللی فیلم کارگردانان جدید، فیلم‌های جدید، اسپینیو، پرتغال، ۲۰ تا ۲۷ ژوئن ۲۰۱۶،(رویاهای دم صبح)
جایزه بهترین فیلم از نگاه تماشاگران در جشنواره بین‌المللی فیلم کارگردانان جدید، فیلم‌های جدید، اسپینیو، پرتغال، ۲۰ تا ۲۷ ژوئن ۲۰۱۶،(رویاهای دم صبح)
جایزه ویژه هیئت داوران جوان در چهارمین جشنواره بین‌المللی فیلم کودک و نوجوان ورشو، ورشو، لهستان، ۱ تا ۱۲ ژوئن ۲۰۱۶،(رویاهای دم صبح)
برنده تندیس و جایزه بزرگ از سیزدهمین دوره جشنواره فیلم مستند کرونوگراف، گیشناو، مولداوی، ۱۲ تا ۱۸ می‌۲۰۱۶،(رویاهای دم صبح)
برنده جایزه ویژه جشنواره برای توجه دادن و شناساندن حقوق زنان ازسیزدهمین دوره جشنواره فیلم مستند کرونوگراف، گیشناو، مولداوی، ۱۲ تا ۱۸ می‌۲۰۱۶،(رویاهای دم صبح)
جایزه بهترین فیلمبرداری برای محمد حدادی از سیزدهمین دوره جشنواره فیلم مستند کرونوگراف، گیشناو، مولداوی، ۱۲ تا ۱۸ می‌۲۰۱۶،(رویاهای دم صبح)
کاندیدای بهترین فیلم مستند در سی و یکمین جشنواره بین‌المللی فیلم مستند داک فست، مونیخ، المان، ۵ تا ۱۵ می‌۲۰۱۶،(رویاهای دم صبح)
کاندیدای بهترین فیلم مستند به تهیه کنندگی مهرداد اسکویی، در سی و چهارمین جشنواره ملی فیلم فجر، تهران، ایران، ۲۰۱۶،(رویاهای دم صبح)
کاندیدای بهترین خلاقیت هنری و فنی برای فیلمبرداری فیلم رویاهای دم صبح (محمد حدادی) در سی و چهارمین جشنواره ملی فیلم فجر، تهران، ایران، ۲۰۱۶،(رویاهای دم صبح)
سیمرغ بلورین بهترین کارگردانی فیلم مستند در سی و چهارمین جشنواره ملی فیلم فجر، تهران، ایران، ۲۰۱۶،(رویاهای دم صبح)
جایزه بزرگ هیئت داوران در نوزدهمین جشنواره «فول‌فریم»، دورهام، آمریکا، ۷ تا ۱۰ آوریل ۲۰۱۶،(رویاهای دم صبح)
جایزه بهترین فیلم الهام بخش در نوزدهمین جشنواره «فول‌فریم»، دورهام، آمریکا، ۷ تا ۱۰ آوریل ۲۰۱۶،(رویاهای دم صبح)
جایزه ترو ویژن اوارد (بهترین مستندساز سال جهان) در سیزدهمین جشنواره بین‌المللی «True/False» آمریکا، ۲۰۱۶ آمریکا، ۳ تا ۶ مارچ ۲۰۱۶،(رویاهای دم صبح)
جایزه عفو بین‌الملل در شصت و ششمین جشنواره بین‌المللی فیلم برلین، بخش مسابقه نسل نو، آلمان، ۱۱ تا ۲۱ فوریه ۲۰۱۶، (رویاهای دم صبح)
کاندیدای بهترین تدوین (امیر ادیب پرور) در نهمین جشنواره بین‌المللی فیلم مستند سینما حقیقت، بخش مسابقه ملی، تهران، ایران، ۱۳۹۴،(رویاهای دم صبح)
کاندیدای بهترین طراحی و میکس صدا (حسین مهدوی)، بهترین صدابرداری (پارسا کریمی) در نهمین جشنواره بین‌المللی فیلم مستند سینما حقیقت، بخش مسابقه ملی، تهران، ایران، ۱۳۹۴،(رویاهای دم صبح)
کاندیدای بهترین فیلم مستند به تهیه کنندگی در نهمین جشنواره بین‌المللی فیلم مستند سینما حقیقت، بخش مسابقه ملی، تهران، ایران، ۱۳۹۴،(رویاهای دم صبح)
کاندیدای بهترین فیلم مستند از نگاه داوران هنر و تجربه، در نهمین جشنواره بین‌المللی فیلم مستند سینما حقیقت، بخش مسابقه ملی، تهران، ایران، ۱۳۹۴،(رویاهای دم صبح)
جایزه بهترین کارگردانی (مهرداد اسکویی)، در نهمین جشنواره بین‌المللی فیلم مستند سینما حقیقت، بخش مسابقه ملی، تهران، ایران، ۱۳۹۴،(رویاهای دم صبح)
جایزه بهترین تصویر برداری (محمد حدادی) در نهمین جشنواره بین‌المللی فیلم مستند سینما حقیقت، بخش مسابقه ملی، تهران، ایران، ۱۳۹۴،(رویاهای دم صبح)
جایزه بهترین موسیقی (افشین عزیزی) در نهمین جشنواره بین‌المللی فیلم مستند سینما حقیقت، بخش مسابقه ملی، تهران، ایران، ۱۳۹۴،(رویاهای دم صبح)
جایزه ویژه هیئت داوران از بیست و یکمین جشنواره بین‌المللی فیلم Traces de vies، کلرمونت فران، فرانسه، ۲۰۱۲،(آخرین روزهای زمستان)
جایزه ویژه هیئت داوران از بیست و یکمین جشنواره بین‌المللی فیلم Traces de vies، کلرمونت فران، فرانسه، ۲۰۱۲،(آخرین روزهای زمستان)
جایزه بهترین فیلم مستند در بخش داوری جوان از دوازدهمین جشنواره فیلم مستند Escales، لاروشل، فرانسه، ۲۰۱۲(آخرین روزهای زمستان)
جایزه بهترین فیلم مستند (GOLDEN FIFOG)از هفدهمین جشنواره بین‌المللی فیلم‌های شرقی، ژنو، سوئیس، ۲۰۱۲،(آخرین روزهای زمستان)
جایزه بهترین فیلم مستند در بخش Doc U Award از بیست و چهارمین جشنواره بین‌المللی فیلم مستند آمستردام(IDFA)، هلند، ۲۰۱۱،(آخرین روزهای زمستان)
جایزه چهره فرهنگی سال جهان برای توسعه فرهنگ بومی، نهاد فرهنگی پرنس کلاوس ،۲۰۱۰، آمستردام، هلند
جایزه ویژه هیئت داوران از ششمین جشنواره بین‌المللی فیلم مستند Planet Doc، ورشو، لهستان، ۲۰۰۹،(روزهای بی‌تقویم)
جایزه ویژه هیئت داوران از جشنواره بین‌المللی Med Film ایتالیا، رم، ایتالیا، ۲۰۰۸،(روزهای بی‌تقویم)
کاندیدای بهترین فیلم مستند در بخش Jhon Grierson Award از جشنواره بین‌المللی فیلم مستند SHEFFIELD، انگلستان، ۲۰۰۸،(روزهای بی‌تقویم)
جایزه بهترین فیلم مستند میان مدت از جشنواره بین‌المللی فیلم مستند HOT Docs، تورنتو، کانادا، ۲۰۰۸،(روزهای بی‌تقویم)
جایزه دوم بهترین فیلم مستند از جشنواره بین‌المللی فیلم TRI-CONTINENTAL، دهلی نو، هند، ۲۰۰۸،(روزهای بی‌تقویم)
کاندیدای بهترین فیلم مستند میان مدت از هفتمین جشنواره بین‌المللی فیلم مستند WATCH Docs، ورشو، لهستان، ۲۰۰۷،(روزهای بی‌تقویم)
جایزه ویژه هیئت داوران از سومین جشنواره بین‌المللی فیلم مستند کنتاکت اکراین، کیف، اکراین، ۲۰۰۷،(روزهای بی‌تقویم)
جایزه بزرگ هیئت داوران از نخستین جشنواره بین‌المللی حقوق بشر، مونترال، کانادا، ۲۰۰۶،(از پس برقع)
جایزه ویژه هیئت داوران از جشنواره بین‌المللی MEDIA WAVE، مجارستان، ۲۰۰۶،(از پس برقع)
جایزه بزرگ اژدهای طلایی از جشنواره بین‌المللی فیلم CRACWO، کراکو، لهستان، ۲۰۰۵،(از پس برقع)
کاندیدای بهترین فیلم مستند بخش Doc u Award از هجدهمین جشنواره فیلم مستند آمستردام، ۲۰۰۵،(دماغ به سبک ایرانی)
جایزه دوم بهترین فیلم مستند از جشنواره بین‌المللی فیلم VOLADERO، مکزیک، ۲۰۰۴،(روژگیران)
جایزه بهترین فیلم مستند از جشنواره بین‌المللی فیلم ZIFF، ونکوور، کانادا، ۲۰۰۴،(خانه مادری‌ام مرداب)
جایزه نخست فیلم مستند از جشنواره بین‌المللی فیلم VOLADERO، مکزیک، ۲۰۰۳،(رو به جایی دور)
جایزه خرس نقره‌ای از جشنواره فیلم EBENSEE، اتریش، ۲۰۰۳،(روژگیران)
جایزه بزرگ هیئت داوران از جشنواره بین‌المللی فیلم EVERY، فرانسه، ۲۰۰۳،(خانه مادری‌ام مرداب)
جایزه خرس نقره‌ای از جشنواره فیلم EBENSEE، اتریش، ۲۰۰۲،(رو به جایی دور)
جایزه بهترین فیلم از نگاه تماشاگران از جشنواره بین‌المللی فیلم MAREMMA doc، ایتالیا، ۲۰۰۰،(خانه مادری‌ام مرداب)
جایزه بزرگ هیئت داوران از جشنواره بین‌المللی فیلم MAREMMA doc، ایتالیا، ۲۰۰۰،(خانه مادری‌ام مرداب)
جایزه خرس نقره‌ای از جشنواره بین‌المللی فیلم EBENSEE، اتریش، ۲۰۰۰،(خانه مادری‌ام مرداب)
تندیس طلای بخش بین‌الملل از جشنواره بین‌المللی فیلم کوتاه سینمای جوانان ایران، تهران، ۲۰۰۰،(روژگیران)
دیپلم افتخار از هفدهمین جشنواره بین‌المللی فیلم کوتاه WARSAW، ورشو، لهستان، ۱۹۹۹،(از بهشتی که می‌آئیم)
جایزه بهترین عکس از جشنواره بین‌المللی فرهنگی-تربیتی یونسکو، ژاپن، ۱۹۹۵،(با هم برای همیشه)
لوح افتخار سنت گالن از جشنواره بین‌المللی فیلم کوتاه UNICA، سنت گال، سوئیس، ۱۹۹۲،(در تاریخ او)
دیپلم افتخار از جشنواره بین‌المللی فیلم کوتاه CIAFF، کانادا، ۱۹۹۱،(در تاریخ او)
پرفورمنس آرت
مهرداد اسکویی به‌دنبال کارگردانی روزهای بی‌تقویم، سال ۱۳۹۴ پرفرمنسی را هم بر پایه همان فیلم و به همان نام در گالری شیرین اجرا کرد. چهار پرفورمنس «روزهای بی‌تقویم» اثر مهرداد اسکویی، «اتاق دوم» اثر سروناز علم بیگی، «کمی بالاتر» کاری از لقمان خالدی و کاری درباره خودنگاری از عطیه عطارزاده پرفورمنس‌های حاضر در این رویداد بودند. پرفورمنس آرت پروسه خلق اثر هنری است در تعامل بین پرفورمر و مخاطب در زمان و مکانی واقعی
این هنرمند مستندساز درباره پرفورمنس خود توضیح داد: در این پرفورمنس فضایی را ایجاد کردیم که افراد بزرگسال تخیل کنند که چه جرم یا بزهی را در نوجوانی انجام داده‌اند که می‌توانست آن‌ها را به کانون اصلاح و تربیت بکشاند. به این ترتیب در یک فضای مینی‌مال اما با استناد به واقعیت فضایی را طراحی کردیم که به شکل فضای کانون باشد، مخاطبان داوطلب وارد شده فرم پر کرده و لباس دریافت می‌کردند، قد و وزن آن‌ها اندازه گرفته شده و در قرنطینه نگه‌داری می‌شدند، در نهایت به آن‌ها اطلاع داده می‌شد که مستندسازی آمده‌است و آیا آن‌ها تمایل دارند مصاحبه کنند یا خیر که معمولا شرکت‌کنندگان تمایل به مصاحبه داشتند. اما آنچه مرا غافلگیر کرد و موجب شد تا پرفورمنس برایم تجربه‌ای منحصر به فرد باشد، بازخوردهای شرکت‌کنندگان بود. در همه این افراد رنجش‌ها و عصبیت‌هایی وجود داشت که می‌توانست آن‌ها را به مجرم تبدیل کند.
اسکویی افزود: من تاکنون با مخاطب در فاصله‌ای به این اندازه نزدیک مواجه نشده بودم و در اینجا هنگام مصاحبه مخاطبان در ۲۰ سانتی‌متری مکان مصاحبه ایستاده بودند که تجربه جالب توجهی بود.
تاریخچه مرکز میراث تصویری
مرکز میراث تصویری یکی از مراکز خصوصی جمع‌آوری و پژوهش پیرامون عکس‌ها و کارت پستال‌های تاریخی ایران است که در سال ۱۳۸۹ تاسیس گردیده و به‌طور مستمر بر پژوهش در زمینه‌های مربوط به عکس و کارت پستال‌های تاریخی فعالیت دارد.
این مرکز دارای سه بخش پژوهش، آرشیو و اداری است و از بدو تاسیس به مدیریت مهرداد اسکویی با کارگروه‌های تخصصی خود شامل کارشناسانی از رشته‌های تاریخ، عکاسی، باستان‌شناسی، انسان‌شناسی‌شناسی، موزه داری، ادبیات، سینما، حفاظت و مرمت آثار و اشیاء تاریخی، هنرهای سنتی، معماری و صنایع دستی اقدام به تولید و نشر آثاری ارزشمند در حوزه پژوهش اسناد تصویری ایران و جهان اسلام نموده‌است.
مهرداد اسکویی درباره انگیزه گردآوری عکس و کارت پستال‌های تاریخی و راه اندازی مرکز میراث تصویری این چنین توضیح می‌دهد:۵ سال ۱۳۸۹ کارت پستالی را در کتابی فرانسوی تحت عنوان «جهان در یک صد سال گذشته» که توسط ناصر فکوهی، دوست و استاد عزیزم به من امانت داده شده بود را دیدم. در این کتاب ۳۶۵ کارت پستال از آفریقا، آسیا، آمریکا، اروپا گردآوری شده بود. کارتی که از ایران در این کتاب چاپ شده بود، کارت پستالی از مردم بدوی در سیستان و بلوچستان بود و حتی نوشته نشده بود ایران؛ بلکه در پایین کارت پستال آمده بود جایی بین افغانستان و پاکستان و سیستان و شاید ایران! و نام این کارت پستال «آشیانه انسانی» گذاشته شده بود. در زمانی که این کتاب را دیدم فکر کردم که ما از دوره قاجار کارت پستال‌های متنوع و زیبایی داشتیم و چرا برای باز نمودتاریخی ایران این کارت پستال انتخاب شده‌است؟ در این‌جا از خودم پرسیدم آیا کارت پستال‌های دیگری از ایران نبود؟ شروع کردم به گشتن دنبال کارت پستال‌های ایران. همان زمان با استاد ایرج افشار تماس گرفتم، گفتند که نزدشان بروم. ایشان گفتند این کار تو، کار دشواری است و کارت پستال‌ها و عکس‌ها گران‌قیمت هستند و اگر می‌خواهی و می‌توانی این کار را دنبال کن اما حتما کار را به یک جایی برسان. جمع کردن صرف فایده‌ای ندارد چون تو که نمی‌خواهی تنها مجموعه‌دار شوی و باید کار فرهنگی انجام شود. سعی کن این عکس‌ها و کارت پستال‌ها را به صورت کتاب تحقیقاتی منتشر کنی. صحبت‌هایشان خیلی رویم تاثیر گذاشت و مسیر را همین‌طور ادامه دادم تااز مرکز فرهنگی پرینس کلاوس هلند با من تماس گرفته شد که برای توسعه فرهنگ بومی در ایران و جهان می‌خواهیم جایزه چهره فرهنگی سال ۲۰۱۰ جهان را به شما اهدا کنیم! مبلغ جایزه کمک کرد تا عکس‌ها و کارت پستال‌های ایرانی را خریداری کنم و در کتابخانه‌های کشورهای مختلف جهان بر روی کتاب‌هایی پیرامون کارت پستال‌های تاریخی تحقیق کردم و به نتایج خوبی رسیدم. ۲۲ اردیبهشت سال ۸۹، خانم معصومه الماسی ماشک به عنوان کارشناس حوزه انسان‌شناسی اولین نفری بودند که همکارم شدند و پس از آن خانم رزیتا انواری (کارشناس ارشد مردم‌شناسی) به ما پیوستند و کار تحقیقاتی مان را شروع کردیم. از اینجا هسته کارگروه پژوهشی عکس و کارت پستال‌های تاریخی ایران را تشکیل دادیم و بعد به تدریج کار را گسترش دادیم. به آرامی کارگروه پژوهشی ما بزرگ‌تر شد و افراد دیگری به ما اضافه شدند: خانم‌ها زینب علیزاده (کارشناس ارشد باستان‌شناسی)، مهدخت ابولفتحی (کارشناس ارشد سندشناسی)، اکرم کریم‌زاده اصفهانی (کارشناس ارشدتاریخ ایران)، سهیلا شمس (کارشناس ارشد عکاسی)، سمیه امیری (کارشناس ارشد مردم‌شناسی)، ماندانا کریمی (کارشناس ارشد سینما)، لیلی ورهرام (کارشناسی ارشد فرهنگ و زبان‌های باستانی)، مریم عباسی (کارشناس ارشد مردم‌شناسی)، مونا درانی (کارشناس ارشد مردم‌شناسی)، مریم کورانی حقی (کارشناس ارشد تاریخ)، افسانه میرزازاده (کارشناس ارشد حقوق بشر)، محبوبه شاکری (کارشناس ارشد کتابداری)، زینب ساداتیان (کارشناس ارشد تاریخ) و مهکامه ابوالفتحی (کارشناس ارشد باستان‌شناسی) و آقایان دکتر بابک روح الامینی (دکترای تاریخ ایران اسلامی)، محمدغفوری (دانشجوی دکترای تاریخ ایران)، اشکان امینیان (کارشناس ارشد تاریخ و نسب‌شناس)، سیامک حاجی محمد (دانشجوی دکترای تاریخ هنر)، عباس بصیری (دانشجوی دکترای تاریخ)، دکتر علی کالیراد (دکترای تاریخ اسلام) و دکتر شهرام امینیان (پزشک و پژوهشگر ارشد تاریخ). زنده یاد مهندس محمد راشد مرندی در ابتدا و هم‌اکنون دخترشان دکتر فریناز راشد مرندی و نیز دامادشان دکتر کاظم ترقی از عزیزانی هستند که پیوسته حامی مادی ومعنوی گروه ما بوده و هستند
نمایشگاه‌های مرکز میراث تصویری
ایران به روایت کارت پستال‌های تاریخی، به همت سفارت هلند
ایران به روایت کارت پستال‌های تاریخی، موزه عکسخانه شهر، اسفند ۸۹
زنان ایران به روایت کارت پستال‌های تاریخی، موزه عکسخانه شهر، مهرماه ۹۰
زندگی روزمره مردم ایران به روایت کارت پستال‌های تاریخی، موزه عکسخانه شهر، اردیبهشت ۹۰
عکس‌های آنتوان خان سوریوگین، موزه عکسخانه شهر، آذر ۹۲
پیشه‌ها و حرف دوره قاجار به روایت کارت پستال‌های تاریخی، موزه عکسخانه شهر، اردیبهشت ماه ۹۳
کتاب
در مرکز میراث تصویری تاکنون کتاب‌های زیر با ناشران محتلف به انتشار رسیده و این مرکز چند کتاب جدید در زمینه میراث تصویری و عکس و کارت پستال‌های تاریخی آماده انتشار دارد.
«پژوهشی»
حج به روایت کارت پستال‌های تاریخی، به کوشش مهرداد اسکویی، دبیر پژوهش: اکرم کریم زاده، ایران، تهران، تولید مشترک نشر گمان و مرکز انتشارات دانشگاه علامه طباطبایی، ۱۳۹۵
گیلان به روایت کارت پستال‌های تاریخی، به کوشش مهرداد اسکویی، دبیر پژوهش: معصومه الماسی ماشک، نشر ایلیا، ۱۳۹۳، 1393
حتما عکس دیگری هم هست: قطعه نویسی نویسندگان ایرانی برای کارت پستال ۶۶ نویسنده مشهور جهان، به کوشش مهرداد اسکویی، دبیر پژوهش: سهیلا شمس، نشر حرفه هنرمند، 1392
«عکاسی»
یاد و نگاه:عکس‌های مهرداد اسکویی از چهره‌های هنر و فرهنگ معاصر ایران، تهران، انتشارات یساولی، ۱۳۷۹
هفت اقلیم ایران، تهران، انتشارات یساولی، ۱۳۷۷
ایران سرزمین مهر، تهران، انتشارات یساولی، ۱۳۷۵
گویندگی
مهرداد اسکویی از اوایل دهه ۹۰ تجربه تازه‌ای را در زمینه گویندگی آغاز کرد:
گویندگی مجموعه کتاب صوتی " یادگاری": منتخبی از اشعارخسرو سینایی، با آهنگسازی " خسرو سینایی" انتشارات نوین کتاب گویا، تهران، ۱۳۹۶
گویندگی کتاب صوتی"یاد تو": مجموعه اشعار عاشقانه علیرضا بهرامی، تولید شده توسط واو خوان (موسسه رهافیلم)، تهران، ۱۳۹۶
گویندگی کتاب صوتی "جاناتان مرغ دریایی"، با آهنگسازی " مهدی زارع " ، انتشارات نوین کتاب گویا، تهران، ۱۳۹۳
گویندگی کتاب صوتی "از اهالی امروز": منتخبی از اشعار سهراب سپهری، با آهنگسازی "رضا ناژفر"، انتشارات نوین کتاب گویا، تهران، ۱۳۹۳
گویندگی مجموعه کتاب صوتی " شناخت دستگاه‌های موسیقی ایرانی": تالیف محمدرضا فیاض، به همراه "ماندانا کریمی" و "فرشاد توکلی"، نشر ماهور، تهران، ۱۳۹۱
بازیگری
مهرداد اسکویی از اوایل دهه ۶۰ شمسی در بندرانزلی به صورت جدی کار بازیگری تئاتر را به عنوان اولین تجربه هنری‌اش آغاز کرد.
تئاتر «عروس دریا» به کارگردانی «سعید بهروزی»، تهران، ۱۳۷۰
تئاتر «سه بچه آهو» به کارگردانی «علیرضا عیسی پور»، بندرانزلی، ۱۳۶۶
تئاتر «سایه‌ها» به کارگردانی «علیرضا غاروریانی»، بندرانزلی، ۱۳۶۶
تئاتر «زمین» به کارگردانی «علیرضا عیسی پور»، بندرانزلی، ۱۳۶۶
تئاتر «دو راهی انتخاب» به کارگردانی «علیرضا غاروریانی»، بندرانزلی، ۱۳۶۵
تئاتر «خراب آباد» به کارگردانی «علیرضا غاروریانی»، بندرانزلی، ۱۳۶۵
تئاتر «آقا معلم»، به کارگردانی «علیرضا غاروریانی»، بندرانزلی، ۱۳۶۵