میدان روله

) ومناسبات‌های دیگر در زیر شاحه پهناور وسایبان آن برگزار می‌شد. مردم از کنار وگوشه شهر و همچنین از سایر امارات‌های دیگر در روز عید به سوی این درخت کهن‌سال وتاریخی می‌شتابیدند، و روزی بخوشی وشادی در پایه آن درخت بزرگ می‌گذرانیدند. و مانند کودکانی که به اغوش مادر می‌شتابند، به آغوش درخت کهن‌سال می‌شتافتند، و در زیر شاخه‌های پهن ودراز وسایه افکنده آن آسایش و آرامش می‌یافتند. این درخت در نیمه اول قرن
نوزد هم میلادی توسط حاکم وقت شارجه «الشیخ سلطان (الاول) بن صقر بن راشد القاسمی» (۱۸۰۳–۱۸۶۶) کاشته شده‌است. و در ماه اوت سال ۱۹۷۸ میلادی خوشکیده‌است. گویند در حدود (۱۵۰) سال عمر کرده است. چنان‌که در وصف این درخت کهن‌سال (شجره الروله) حاکم شارجه (۱۹۵۱–۱۹۶۶) الشیخ صقر بن سلطان القاسمی این شعر زیبا سروده است:
یا روله فی ذراها النفس سارحه منی علیک سلام المدنف الشاکی
لازلت فی خاطری والشوق یلعب بی‌وبین عینی لن ینفک مراک
این درخت مشهورترین و کهنسال‌ترین درخت در شارجه و در امارات بوده‌است، وتا امروز همچنین است، وآوازهش از عمانات هم گذشته بوده‌است. بارها و بارها سایبانی بوده برای عابرانی که از این نقطه عبور می‌نموده‌اند، و برای صرف غذا سفره خویش را در سایه آن پهن می‌کردند.
خزان درخت کهن‌سال
در اواخر قرن بیستم، مردم نسبت به این درخت تاریخی وکهن بی‌مهری نمودند، بعد از اینکه در شهر مراکز تجارتی مجلل ایجاد شد، و مکان‌های تفریح مدرن یافتند مردم آن درخت کهن‌سال وتاریخی به یاد فراموشی سپردند. گویا درخت کهن‌سال نیز این بی‌مهر ی انسان‌ها را احساس می‌نمود، انسان‌هایی که از زمان کودکی، نوجوانی، و حتی پیری در زیر شاخه‌های توانای آن روزی سپری نموده بودند، ودرخت نیز مانند مادری که
بچه‌هایش را به آغوش می‌گیرد، از آن انساهای مرفه حال قرن بیستم، از گزند باد و برق و باران واشعه آفتاب حمایت وحفاظت نموده بود، امروز، این انسان‌ها (بچه‌های دیروز) به درخت کهن‌سال بی‌مهری می‌ورزند. در عید فطر سال ۱۹۶۳ میلادی یکی از شاعران خطه هرمزگان از مکان دیدن می‌کند وشور شادی مردم و بچه‌ها وخوشحالی آنان در ایام عید فطر، وفرح وسرور در چشم مردم مشاهده می‌کند، این بیت شعر زیبا را می‌سراید:
درخت «لور» شارجه کهن پیر به از کوه وکمر، ودشت و لمبیر
به تفریحگاه آن دل شاد، و دلگیر تمام: نوجوان، و برنا، و پیر
درخت کهن‌سال کم‌کم پژمرده می‌شود، و در صبح گاه ماه اوت ۱۹۷۸ میلادی نقش بر زمین شود. گویا خاک نمناک و مرطوب اطراف درخت کهن، نیز مانند انسان‌های قرن بیستم، بی‌وفایی کرد و نتوانست آن را سر پا نگه دارد. وسر انجام آن درخت تاریخی وکهن نقش بر زمین می‌شود. اکنون همان کودکانی که دیروز در زیر سایه برگ‌های دراز و پهنه این درخت کهن بازی وشادی می‌کردند، و سالیانی از عمر خویش را سپری کرده‌اند، به دیدار آن مکان (جای درخت لور) که به می‌دانی بزرگ تبدیل شده‌است می‌آیند و خاطرات آن روزها را برای جوانان امروز تعریف می‌کنند و برای آن افسوس می‌خورند.
شاعر:(خلف حمد ثانی) یکی از شاعران خوش قریحه اماراتی بعد از اینکه درخت کهن‌سال نقش بر زمین می‌شود، قصیده غمگینی می‌سراید به عنوان «دمعه علی الروله» بمعنای:(اشکی در فراق روله) که در مطلع آن چنین آمده‌است:
دمعه علی الروله بدمع سال ازمانا انا ابکیک یا «روله» فی الاغصان نشوانا
وابکی رقصه العصفور واحبابا وخلانا وابکی فیک اصحابا اهازیجا وریحانا
مجالس انسنا ولت وجاء «العید» احزانا وصار الورد اشواکا تمد الی احضانا
به یادگار درخت کهن‌سال
در سال ۱۹۷۹ میلادی توسط شهرداری شارجه بدستور حاکم بلاد شیخ دکتر سلطان بن محمد القاسمی، میدان بزرگی در جای گاه «درخت الروله» ساخته می‌شود، و به یادگار درخت کهن‌سال نام میدان ( میدان الروله ) گذاشته می‌شود.
تندیس به عربی ( نصب تذکاری ) به شکل درخت تاریخی از مس ساخته می‌شود وقسمت‌هایی از درخت (لور) خشک شده در آن قرار داده می‌شود، و در ستونی به شکل درخت ( الروله ) که از آهن واسمنت ساخته می‌شود قرار داده می‌شود، و در وسط میدان قرار می‌دهند. وسعت (میدان الروله) ۲۵۶ هزار قدم مربع است، و به شکل مستطیل است، ازسمت شمال به خیابان العروبه، و از سمت جنوب به خیابان الزهراء منتهی می‌شود. در دوطرف میدان ۳۰ عدد درخت (لور) یا (الروله) کاشته شده‌است. تمام اطراف میدان
چراغانی است، و در مناسبات واعیاد وجشنوارها، احتفالاتی در میدان برگذار می‌شود.