چاقودندان

چاقودندان یا اسمایلودون یا به غلط ببر دندان شمشیری یک سرده منقرض شده از گربه سانان "machairodant" می‌باشد. چاقودندان احتمالا شناخته شده‌ترین ببر دندان خنجری است که در شمال آمریکا در دوره پلایستسیس (۲٫۵ میلیون سال پیش - ۱۰،۰۰۰ سال پیش) زندگی می‌کرده است. یکی از بزرگترین کالکشن‌های فسیل این جانور از گودالهای قیر "La Brea" بدست آمده است. ۳ گونه از این سرده شناخنه شده است؛ آنها در اندازه و اندام تفاوت دارند.
با وجود این، چاقودندان ساختاری بااستحکامتر از گربه‌های امروزی داشت، مخصوصا با دستهای جلویی به خوبی تکامل یافته و دندان‌های نیش بلند بالایی خارق‌العاده. فک این جانور از گربه‌های امروزی قابلیت باز شدگی بیشتری داشت و دندان‌های نیش بالایی باریک و شکننده بودند، طراحی شده و سازگار برای کشتن دقیق. این ویژگیها چاقودندان را به یک شکارچی خاص در شکار گیاه‌خواران بزرگ مانند گاومیش آمریکایی و شتر تبدیل کرد.
چاقودندان احتمالا در محیطهای بسته مانند بوته و جنگل‌ها که پوشش لازم برای کمین و غافلگیر کردن برای شکار ایجاد می‌کرد، زندگی می‌کرد. وابستگی این جانور به حیوانات بزرگ ممکن است دلیل انقراض این جانور باشد. دانشمندان درمورد اینکه آیا چاقودندان یک حیوان اجتماعی بوده یا نه بحث و گفتگو می‌کنند. شباهت واکنشهای شکارچی به درخواست کمک و رواج صدمات التیام یافته می‌گوید که این جانوری اجتماعی بوده درحالی که که مغز کوچک و محیط زندگی دارای پوشش گیاهی می‌گوید که جانوری تنها و منزوی بوده است.
چندین فسیل نشانه‌هایی از آنکیلوزینگ اسپاندیلیتیس، شوک روحی، آرتریتیس را نشان می‌دهند. چاقودندان ۱۰،۰۰۰ سال پیش منقرض شد.
ریشه‌شناسی
نام رایج دندان شمشیری اشاره به طول بلند دندان نیش فک بالا دارد. با وجود اینکه نام رایج‌تر، ببر دندان شمشیری است، اما چاقودندان یک ببر نبوده‌است .بلکه ببر متعلق به زیرتیره Pantherinae است درحالیکه چاقودندان به زیرتیره Machairodontinae تعلق دارد. نام چاقودندان از کلمه یونانی , smilē, چاقو همرا با (ὀo (hodoús, دندان یا ترکیب اضافه ὀo, ὀ, odóntos. می‌آید.
رده‌بندی و گونه‌ها
شبیه‌سازی چاقودندان فیتالایس
سرده چاقودندان در سال ۱۸۴۱ توسط طبیعت‌شناس و دیرین‌شناس دانمارکی، پیتر ویلهلم لوند شناخته شد. او سنگواره چاقودندان پاپیولیتور (Smilodon populator) را در غارهایی در نزدیکی شهر کوچک لاگوا سانتا در ایالت میناس گرایس برزیل، پیدا کرد.
در گذشته یک گونه از چاقودندان شناخته شده بود، اما امروزه تعداد گونه‌های شناخته شده را سه گونه می‌دانند:
اسمایلودون گراسیلیس، Smilodon gracilis از ۲،۵ میلیون تا ۵۰۰،۰۰۰ سال پیش: کوچکترین و ابتدایی‌ترین گونه (حدود ۵۵ تا ۱۰۰ کیلوگرم (۱۲۰ تا ۲۲۰ پوند)) که جانشین مگانتران در آمریکای شمالی بود و احتمال می‌رود از آن تکامل یافته باشد. گونه‌های دیگر چاقودندان احتمالا از اسمایلودون گراسیلیس مشتق شده‌اند.
شبیه‌سازی چاقودندان پاپیولیتور
اسمایلودون فیتالایس، Smilodon fatalis از ۱،۶ میلیون تا ۱۰،۰۰۰ سال پیش: در آمریکای شمالی جایگزین اسمایلودون گراسیلیس شد و در آمریکای جنوب شرقی به عنوان تبادل بزرگ آمریکا هجوم برد. اندازه آن بین اسمایلودون گراسیلیس و اسمایلودون پاپیولیتور بود، و می‌توان اندازه آن را با تنها گربه باقی‌مانده، یعنی ببر سیبری یکسان دانست. عرض شانه‌های این گونه در حدود ۱ متر بود و وزن آن را از ۱۶۰ تا ۲۸۰ کیلوگرم (۳۵۰ تا ۶۲۰ پوند) تخمین زده‌اند. در برخی موارد دو گونه دیگر به رسمیت شناخته می‌شود که شامل گونه‌های اسمایلودون کالیفورنیکوس Smilodon californicus و اسمایلودون فلوریدانوس Smilodon floridanus است، اما اغلب تصمیم برآن شده است که این دو گونه، زیرگونههای اسمایلودون فیتالایس در نظر گرفته شوند.
اسمایلودون پاپیولیتور، Smilodon populator یا چاقودندان ویرانگر، از ۱ میلیون تا ۱۰۰،۰۰۰ سال پیش: در بخش شرقی شمال آمریکا بود و بزرگترین گونه در بین تمام ماکایرودونت‌ها machairodonts به حساب می‌آید. جثه آن از خویشاوندان خود، اس. فیتالایس و اس. پاپیولیتور بزرگتر بود و قفسه سینه و پاهای سترگی داشت همچنین به عنوان بزرگترین نوع گربه دندان شمشیری به حساب می‌آید. اندازه بلندی آن در حدود ۱،۴ متر با عرض شانه‌های ۲،۶ متر بود و دمی به طول ۳۰ سانتی‌متر داشت. تخمین زده می‌شود که وزن آن بین ۳۶۰ تا ۴۷۰ کیلوگرم بوده‌است و جزء بزرگترین گربه‌سانان به حساب می‌آید.
مقایسه اندازه یک گربه دندان شمشیری با اندازه ۱،۰۵ متر با یک انسان ۱،۸۳ متری
کالبدشناسی
گونه‌های چاقودندان به عنوان بزرگ‌ترین گربه‌سان‌های تاریخ شناخته می‌شوند، همچنین سنگین‌ترین نمونه از میان انبوه گربه‌سانان گوشتخواری که از اس. پاپیولیتور مشتق شده‌اند، می‌توانند وزنی بیش از ۵۰۰ کیلوگرم داشته‌باشند.
انقراض
چاقودندان در پایان پلیستوسن، حدود ۱۰،۰۰۰ سال پیش از میلاد که شاهد انقراض بسیاری از دیگر پستانداران گیاه‌خوار و گوشتخوار بزرگ بود، منقرض شد.
انسان پیشاتاریخ، که خود را در همان زمان به شمال آمریکا رسانید و به شکار بسیاری از گونه‌هایی ناپدید شده می‌پرداخت، اغلب به عنوان مسئول این موج انقراض شناخته می‌شود. برخی دیگر پیشنهاد کرده‌اند که در پایان عصر یخبندان این انقراض رخ داده‌است.
گربه‌سانان