نبوت

اصل نبوت ، یعنی باور به اینکه خدا برای رساندن سخن خود به انسان، پیامبرانی را از میان خود آنان برگزیده‌است.
فلسفه تعدد ادیان و شرایع و تجدید نبوتها از دیدگاه قرآن
وما قدروا الله حق قدره اذ قالوا ما انزل الله علی بشر من شیء (الانعام،91)
مساله توحید سرآغاز تمامی مباحث معرفتی است و بلکه اصل و ریشه همه آن‌ها است. به عبارتی دیگر در مباحث دینی تنها یک اصل مستقل وجود دارد و آن توحید است و بقیه اصول، هر کدام شاخه‌ای از درخت توحیدند. در این میان نبوت که در قرآن کریم بیش‌تر تحت عنوان آیات الله مطرح شده، جلوه‌ای از یکتاپرستی است؛ چون کسی که خدا را به وحدانیت بپذیرد لاجرم حکم عقل، او را به قبول شریعت و پیامبران الهی دعوت می‌کند و به تعبیر قرآن کریم آن کس که پیامبری را نپذیرد، حقیقت توحید را آن چنان که باید نشناخته است. اصولا دین خدا واحد و شرایع آن متعدد است؛ چنان که در آیاتی از قرآن کریم مانند «شرع لکم من الدین ما وصی به نوحا و الذی اوحینا الیک و ما وصینا به ابراهیم و موسی و عیسی ان اقیموا الدین و لاتتفرقوا فیه…» دین همان اطاعت از خداست، لکن پنج شریعت که نشات گرفته از دین می‌باشند گرچه در اصول مبانی عقیدتی و اخلاقی یکسانند، ولی در چهره و زمان حاکمیت دین ویژه، فرقهایی با هم دارند. و این تفاوت‌ها از نظر زمینه فکری و کشش عقلانی نبوده‌است، بلکه این خود آزمایشی نسبت به مکلفان بوده، چنان که آیاتی مانند «لکل جعلنا منکم شرعه و منهاجا لیبلوکم فی ما آتاکم فاستبقوا الخیرات…» نصی بر این حقیقت است که: اختلاف این پنج شریعت بر مبنای آزمون مکلفان بوده، و چنان که در هر یک از این شرایع ربانی تناسخهایی درونی وجود داشته، نسبت به یکدیگر نیز تناسخهایی داشته‌اند، تا شریعت قرآن که آخرین و پربارترین شرایع مقدسه الهیه تا پایان زمان تکلیف است، و قرآن که رهبری کل جهانیان را تا پایان جهان به عهده دارد بیانگر کل نیازهای مکلفان در طول و عرض جهان باشد. نخستین شریعت ربانی که در صحف نوح منعکس است با شریعت ابراهیم تفاوتی چندان ندارد و کمتر از آن، تفاوت بسیار کمرنگ شریعت انجیل با تورات است. و در میان این شرایع پنجگانه تنها تورات و قرآن است که بسیار مفصل‌تر از شرایع دیگر می‌باشد. و اصولا تناسخهای درونی و برونی شرایع، چنان که بر مبنای آزمون مکلفان است، دارای سیاست گام به گام تربیتی و تکاملی می‌باشد که در مرحله پایانی وحی قرآنی وقفه صد درصد و بدون استثنا تا پایان زمان تکلیف داشته‌است. مثلا در موارد معدودی از تناسخهای قرآنی مانند حرمت ازدواج مردان مسلمان با زنان کافر در آغاز هجرت به مدینه، می‌بینیم که در آخرین سوره مدنی، مائده، ازدواج زنان کتابی با مردان مسلمان حلال شده‌است. یا ازدواج ناهمسان که در سوره نور کلا تحریم شده بود در سوره مائده همسان نابسامانش نیز حرام شده‌است که بر مبنای آیه نور، مرد پاک با زنان ناپاک، و زن پاک با مرد ناپاک نباید ازدواج کنند و تنها ازدواج ناپاکان با یکدیگر حلال بوده‌است، ولی در سوره مائده با لفظ «محصنین» و «محصنات» این ازدواج نابسامان هم حرام شده که خود مانعی است اکید و تکاملی برای حرمت زنا. و در سوره بقره هم ازدواج مردان مسلمان هر چه باشند با زنان مشرک تحریم گردیده با آن که در سوره نور، ازدواج مردان مسلمان زناکار با زنان مشرک تجویز شده بود. و در جمع چنان که اشاره شد تناسخ در شرایع، چه درونی‌اش و چه برونی‌اش، بر مبنای آزمون و تکامل و مانند اینهاست.
شرایع الهی بر مبنای تناسخ برونی در عرض هم نیستند، بلکه در هر زمانی یکی از شرایع پنجگانه حاکم است. آری اگر از روی قصور یا تقصیر، کسانی بر شرایع گذشته باقی بمانند، اهل نجاتند، و آیاتی مانند «ان الذین آمنوا والذین هادوا و النصاری و الصابئین من آمن بالله و الیوم الآخر فلهم اجرهم عند ربهم و لا خوف علیهم و لا هم یحزنون» و نیز آیاتی همانندش، محور اصلی را ایمان بالله و الیوم الآخر دانسته، که اگر تقصیری هم خالی از عناد نسبت به عدم پذیرش شریعت پس از خود داشته‌اند، چون خالی از عناد بوده و بر مبنای عادت بر شریعت خود باقی‌مانده‌اند، اگر طبق آن شریعت عمل می‌کرده‌اند، بالاخره اهل نجاتند. ٭ در صورتی که بعد از نبوت پیامبراکرم(ص)، تنها اسلام را دین نجات بخش بدانیم و پیروان ادیان دیگر را که عذری در نپذیرفتن اسلام ندارند مستحق عذاب و کیفر اخروی بدانیم، آیات ۶۲ سوره بقره و ۶۹ سوره مائده را که ظهور در نجات پیروان ادیان با فرض ایمان به خدا و آخرت و عمل صالح دارند، چگونه توجیه کنیم۲؟ استاد صادقی: پاسخ این سوال مفصلا داده شد و آیاتی مانند آنچه اشاره کردیم نیز بر این حقیقت گواه است که تنها ایمان بالله و الیوم الآخر و عمل شایسته ایمان است که در کل نجات بخش می‌باشد، ولی در صورت روشن بودن حقانیت وحیانی شریعت بعدی، به ویژه شریعت اسلام، باقی ماندن بر شریعت قبلی خود کفر و بی‌ایمانی است که هرگز پذیرفته نیست؛ زیرا همان خدایی که شریعت گذشته را واجب کرده همو آن را نسخ نموده. آری ما منکر تفاوت بین اینان و مشرکان نیستیم که اینان، گر چه بر خلاف حکم خدا شریعت بعدی را نپذیرفته‌اند، ولی بالاخره به شریعتی ربانی پایبند بوده‌اند که طبعا عذابشان کمتر از مشرکان است؛ گرچه شایسته بهشت نیستند.