امپرسیونیسم

صبحانه قایقرانان اثری از پیر آگوست رنوار
دریافتگری یا امپرسیونیسم شیوه هنری گروه بزرگی از نگارگران آزاداندیش و نوآور فرانسه در نیمه دوم سده نوزدهم بود که بزودی جهانگیر شد. این شیوه مبتنی است بر نشان دادن دریافت و برداشت مستقیم هنرمند از دیده‌های زودگذر با به کار بردن لخته رنگ‌های تجزیه شده و تابناک برای نمایش لرزش‌های نور خورشید. در این روش اصول مکتبی طراحی دقیق و سایه روشن کاری و ژرفانمایی (پرسپکتیو) فنی و ترکیب بندی متعادل و معماری گونه رعایت نمی‌شود.
شیوه دریافتگری به عنوان انجمنی خصوصی از سوی گروهی از هنرمندان ساکن پاریس آغاز شد و این انجمن در سال۱۸۷۴ به نمایش همگانی آثار خود پرداخت. نام این جنبش از نام یک نقاشی از کلود مونه به نام دریافتگری، طلوع خورشید گرفته شده‌است. نام امپرسیونیسم را نقادی به نام لویی لروی در یک نقد هجوآمیز ساخت.
امپرسیونیسم همچنین نام نهضتی در موسیقی است.
در این سبک نقاشان از ضربات «شکسته» و کوتاه قلم مو آغشته به رنگ‌های خالص و نامخلوط به جای ترکیب‌های ظریف رنگ‌ها استفاده می‌کنند. مثلا، به جای ترکیب رنگهای ابی و زرد برای تولید سبز آن‌ها دو رنگ آبی و زرد را مخلوط نشده بروی بوم قرار می‌دهند تا رنگ‌ها «حس» رنگ سبز را در نظر بیننده به وجود بیاورد. آنها در نقاشی صحنه‌های زندگی مدرن در عوض جزئیات، تاثیرات کلی واضح را نشان می‌دهند.
ادگار دگا
کامی پیسارو
پیشینه
در واپسین دهه‌های سده ۱۹ میلادی (میان سال‌های ۱۸۷۰–۱۸۸۰) حرکتی در نقاشی آغاز شد که در اساس مبتنی بر نور (به عنوان مادر رنگ‌ها) شکل گرفت و به زودی هنرهای دیگر همچون موسیقی، مجسمه‌سازی و… را زیر تاثیر قرار داد.
ویژگی‌ها
بنیادگذاران این مکتب با هدف نقض هنر رسمی نیرو گرفتند. آنها از ارائه اشکال با خطوط محیطی واضح سر باز زدند و از روال رنگ آمیزی به پیروی از عرف و طبیعت سرپیچی کردند.
استفاده از رنگهای خالص و شفاف با ضرب قلم‌های مستقل و تا حدی سریع از ویژگی‌های بارز آثار نقاشی امپرسیونیسم است.
نظریه رسمی آنها بر این اصل نهاده شده بود که رنگ‌ها به جای آنکه بر روی جعبه رنگ با هم ترکیب شوند باید به‌طور خالص روی پرده نقاشی ریخته شوند.
این هنرمندان در مورد به تصویر درآوردن پیکره آدمی به نحوی پذیرفتنی و باورپذیر که از دیرباز مشکل‌ترین بخش هنر نقاشی بود بی‌توجه بودند و گویی میلی به کوشش در این خصوص نداشتند، یا نمی‌خواستند که یک فضای قابل قبول ایجاد کنند که ارزش نام هنر را داشته باشد.
کلود مونه
سالشمار دریافتگری
۱۸۵۸ کلود مونه که در آن زمان تنها ۱۹ سال داشت به کمک اوژن بودن تاثیر نور بر مناظر طبیعت را درک کرد. مونه بعدها به عنوان یکی از بزرگ‌ترین هنرمندان این سبک شناخته شد.
۱۸۶۳ رد آثار امپرسیونیست‌های جوان و نمایش این آثار در تالار مردودین (تالار عدم پذیرش). این برهه را می‌توان آغاز جدی امپرسیونیسم دانست.
۱۸۶۶ تالار مردودین (تالار عدم پذیرش) در این سال میزبان آثاری از ادگار دگا، فردریک بازیل، برت موریسو و آلفرد سیسلی شد.
۱۸۷۰ جنگ سال ۱۸۷۰ - این جنگ موجب جدایی موسسان شد.
فردریک بازیل درجنگ کشته شد، آگوست رنوار مجروح شد، ادگار دگا داوطلب جنگ شد، پل سزان در پروانس پناه گرفت، کامی پیسارو، کلود مونه و آلفرد سیسلی به لندن رفتند.
۱۸۷۳ دوراند روئل (حامی مالی امپرسیونیست‌ها) خود را قادر به فروش آثار امپرسیونیسم آینده ندید بنابراین در سال ۱۸۷۳ مجبور شد خرید خود را متوقف نماید.
۱۸۷۴ در این سال آنها آثار خود را در نادار، جایی که آثارشان را ارائه کردند ولی با عدم پذیرش تالار مواجه شدند، به معرض نمایش گذاردند.
۱۸۷۶ پل سزان حاضر نشد در نمایشگاه دوم در نادار شرکت کند، در این نمایشگاه ۷۴ اثر از ادگار دگا و همچنین آثاری از برت موریسو به نمایش درآمد.
۱۸۷۹ حضور برت موریسو در نمایشگاه سال ۱۸۷۹ بیانگر از هم پاشیدگی گروه شد. آگوست رنوار ترجیح داد تا آثار خود را به تالار رسمی بفرستد.
۱۸۸۰–۸۱ دگا به همراه پیسارو کوشید تا اتحاد گروه را حفظ نماید اما تلاش‌های وی با شکست مواجه شد زیرا مونه، سیسیلی و آگوست رنوار در نمایشگاه پنجم که درآوریل سال ۱۸۸۰ افتتاح شد حضور پیدا نکردند با این وجود آثار هنری گاگویین برای اولین بار در این نمایشگاه به معرض نمایش گذاشته شد. در سال ۱۸۸۱ برخی از امپرسیونیست‌ها از جمله پیسارو، دگا، آرمان گیومن، و برت موریسو به نادار برگشتند.
۱۸۹۴ در سال (۱۸۹۴) ۲۹ اثر هنری از میان ۶۵ اثر اهداء شده توسط کایبوت به موزه لوگزامبورگ با عدم پذیرش مواجه شدند.
۱۹۰۳ کامی پیسارو پدر امپرسیونیسم در سال ۱۹۰۳ چشم از جهان فروبست.
همه مردم بر این اعتقاد بودند که این جنبش مهم‌ترین تحول هنری قرن به‌شمار می‌رود و همه اعضاء گروه او جزء بهترین نقاشان به‌شمار می‌روند. امپرسیونیست‌ها علاوه بر تاثیر عمیقی که بر فرانسه داشتند بر دیگر کشورها نیز به ویژه آلمان، بلژیک و دیگر نقاط اروپا تاثیر به سزایی داشت.
هنرمندان مطرح
نام نقاش
چهره
نمونه کار
یادداشت
کامی پیسارو(۱۸۳۰–۱۹۰۳)
100px
160px
پیسارو نقاشی است که نه تنها او را بنیان‌گذار دریافتگری (امپرسیونیسم) می‌دانند، بلکه وی را استاد چهار نقاش بزرگ پسادریافتگر، از جمله سزان، گوگن و ون‌گوک، می‌خوانند. او از استادان پل گوگن بود. رنوار چهره نگاره‌های پیسارو از مردم عادی را انقلابی می‌خواند. وی تنها هنرمندی بود که آثارش بین سال‌های ۱۸۷۴ و ۱۸۸۶ در هر هشت نمایشگاه آثار دریافتگرانه پاریس به معرض نمایش درآمدند.
ادوار مانه(۱۸۳۲–۱۸۸۳)
100px
160px
او در هیچ‌یک از نمایشگاه‌های دریافتگری شرکت نمی‌کرد.
ادگار دگا(۱۸۳۴–۱۹۱۷)
100px
160px
او از اصطلاح امپرسیونیسم بیزار بود.
آلفرد سیسلی(۱۸۳۹–۱۸۹۹)
100px
160px
پل سزان(۱۸۳۹–۱۹۰۶)
100px
160px
هرچند او بعدها از جنبش دریافتگری جدا شد.
کلود مونه(۱۸۴۰–۱۹۲۶)
100px
160px
پرکارترین دریافتگران و کسی که زیبایی‌شناسی آنان را بهتر از بقیه به نمایش درمی‌آورد.
فردریک بازیل(۱۸۴۱–۱۸۷۰)
100px
160px
پیر آگوست رنوآر(۱۸۴۱–۱۹۱۹)
100px
160px
برت موریسو(۱۸۳۹–۱۹۰۶)
100px
160px
او و پیسارو تنها کسانی هستند که آثارشان را در تمام نمایشگاه‌های امپرسیونیستی اصلی به نمایش گذاشتند. موریسو به عنوان یک نقاش دریافتگر صحنه‌هایی را که یک خانم خرده‌بورژوا در زندگی خود با آن مواجه است به تصویر می‌کشد، که بیشتر شامل تصاویر خانوادگی، بچه‌ها، بانوان، گردش‌های آخر هفته و غیره است.
مری کست(۱۸۳۹–۱۹۰۶)
100px
160px
در آمریکا زاده شد و پاریس می‌زیست. او در چهار نمایشگاه دریافتگری شرکت کرد.
گوستاو کایبوت(۱۸۴۸–۱۸۹۴)
100px
160px
او که از دیگران جوان‌تر بود در میانه‌های دهه ۱۸۷۹ به نقاشان دیگر این سبک پیوست.
جدول زمانی: دوران زندگی نقاشان اصلی دریافتگر
نقاشان دریافتگر
ImageSize = width:800 height:218
PlotArea = width:620 height:196 left:100 bottom:20
AlignBars = justify
Colors =
id:Manet value:lavender
id:Bazille value:powderblue
id:Monet value:lavender
id:Renoir value:lavender
id:Sisley value:lavender
id:Pissarro value:powderblue
id:Cézanne value:powderblue
id:Cassatt value:lavender
id:Morisot value:powderblue
id:Degas value:powderblue
id:Caillebotte value:powderblue
Period = from:1830 till:1930
TimeAxis = orientation:horizontal
ScaleMajor = unit:year increment:10 start:1830
ScaleMinor = unit:year increment:10 start:1830
PlotData=
align:center textcolor:black fontsize:8 mark:(line, black) width:16 shift:(0,-5)
bar:Pissarro color:Pissarro
from: 1830 till: 1903
bar:Manet color:Manet
from: 1832 till: 1883
bar:Degas color:Degas
from: 1834 till: 1917
bar:Sisley color:Sisley
from: 1839 till: 1899
bar:Cézanne color:Cézanne
from: 1839 till: 1906
bar:Monet color:Monet
from: 1840 till: 1926
bar:Bazille color:Bazille
from: 1841 till: 1870
bar:Renoir color:Renoir
from: 1841 till: 1919
bar:Morisot color:Morisot
from: 1841 till: 1895
bar:Cassatt color:Cassatt
from: 1844 till: 1926
bar:Caillebotte color:Caillebotte
from: 1848 till: 1894
LineData=
at:1840 color:black width:0.5 layer:back
at:1850 color:black width:0.5 layer:back
at:1860 color:black width:0.5 layer:back
at:1870 color:black width:0.5 layer:back
at:1880 color:black width:0.5 layer:back
at:1890 color:black width:0.5 layer:back
at:1900 color:black width:0.5 layer:back
at:1910 color:black width:0.5 layer:back
at:1920 color:black width:0.5 layer:back
at:1930 color:black width:0.5 layer:back
سبک‌های نگارگری
جنبش‌های هنری
پسادریافتگری
نودریافتگری