ایدئالیسم

آناکساگوراس
ایدئالیسم یا آرمان گرایی یا مینوگروی نام مجموعه‌ای از دیدگاه‌های فلسفی با این مدعاست که ایده‌ها موضوع حقیقی معرفت هستند؛ ایده‌ها بر اشیا مقدم‌اند و این ایده‌ها هستند که امکان بودن را برای اشیا فراهم می‌کنند. بر مبنای این دیدگاه، ایده‌ها، هم از نظر معرفت‌شناختی و هم از نظر متافیزیکی اولویت دارند و واقعیت خارجی، آنچنان که ما درک می‌کنیم، منعکس‌کننده فرایندهای ذهنی است. ایدئالیسم مدعی نیست ذهن خالق ماده یا جهان مادی است. همچنین این دیدگاه، «فکر» را با «متعلق فکر» یکی در نظر نمی‌گیرد، بلکه مدعی است جهان خارج را تنها با توسل به فرایند ایده‌ها می‌توان درک کرد.
ایدئالیسم نقطه مقابل رئالیسم (واقع گرایی یا اصل اصالت واقع) است که معتقدست برای شناخت حقیقت جهان بیرون، چندان نمی‌توان به ذهن انسان متکی بود.
با اصطلاحات فلسفه صدرایی ایدئالیسم یعنی، برای عاقل تنها معقول بالذات یا نفس‌الامر دارای تاصل است، زیرا علم به عالم خارج، جز از مجرای معقول بالذات ممکن نیست و عالم خارج، از این حیث که معقول بالعرض است، متعلق معرفت انسانی قرار نمی‌گیرد.
گونه‌های ایدئالیسم
ایدئالیسم در دوران باستان
ص = ۶۵
تئودور گمپرتس در اثر خود با عنوان متفکران یونان نظریه پارمنیدس را قوی‌ترین سلاح در دست ماتریالیست‌های باستان می‌داند در حالی که خود نظریه ماده‌گرا نیست و از سوی دیگر از ستایش افلاطون، که بزرگ‌ترین مخالف ماده‌گرایی بود، از وی به عنوان «محترم‌ترین فیلسوفان پیش از وی» یاد می‌کند.
فردریک کاپلستون مخالف این مقوله بود. وی میگوید: به نظر میرسد که بورنت بر حق باشد وقتی میگوید پارمنیدس بر خلاف آنچه بعضی گفته‌اند پدر ایدئالیسم نیست. بر عکس تمام ماتریالیسم بر نظریه او درباره واقعیت متکی است. بنابراین به عنوان یک حقیقت تاریخی به نظر میرسد که پارمنیدس مادی مذهب بود و نه چیز دیگر. البته به نقل از پرفسور استیس گفته میشود که این امر مانع آن نمیشود که در فلسفه پارمنیدس تناقض غیر قابل رفعی وجود داشته باشد، به طوری که اگر چه یک ماتریالیست است، فکرش شامل نطفه‌های ایدئالیسم نیز هست. در جای دیگری از کاپلستون میخوانیم که وسوسه سخن گفتن از پارمنیدس به عنوان کسی که گویی خود یک ایدئالیست بوده مردود است. زیرا در نظر وی واحد حسی و مادی بوده است و نشان دادن وی به صورت یک ایدئالیست عینی قرن نوزدهم به منزله ارتکاب یک اشتباه تاریخی است. اگر پارمنیدس واحد را فکر قائم به خود معرفی کرده بود، بعید بود که افلاطون و ارسطو از ابن امر گزارشی ندهند، و سقراط آناکساگوراس را با اندیشه و مفهوم او از عقل یا نوس ، نخستین فیلسوف هوشیار نمیافت.
در واقع این آناکساگوراس بود که با بکارگیری نوس ایدئالیسم را پایه گذاری کرد اما نتوانست مفهومی غیر مادی و غیر جسمانی برای آن بیان کند.
اولین فردی که با دیدگاه ایدئالیسم به عنوان پدر ایدئالیسم شناخته میشود افلاطون است.
ایدئالیسم آلمانی
رستاخیز ایدئالیسم با کانت و در آثار وی روی می‌دهد. در تاریخ فلسفه دورانی را که با کانت آغاز و با فیشته، شلینگ، و هگل ادامه می‌یابد، ایدئالیسم آلمانی می‌نامند. ایدئالیسم آلمانی را، از آن رو که واکنشی در برابر چالش پیش‌آمده از انقلاب فرانسه، و به منظور تجدید سازمان دولت و جامعه بر یک پایه معقول، برای سازگاری نهادهای سیاسی و اجتماعی با آزادی و مصلحت فرد بود، نظریه انقلاب فرانسه نامیده‌اند. ایدئالیسم آلمانی در تعالیم هگل اوج گرفت، هگل دستگاه فلسفی خود را دربرگیرنده دستاوردهای ایدئالیسم آلمانی و به اصطلاح خود او نتیجه دیالکتیکی تمامی منازل ایدئالیسم آلمانی می‌داند. از نظر هگل فیشته نماینده ایدئالیسم درون‌ذات، نماینده تضاد جاودانه من و جز-من است. شلینگ نماینده ایدئالیسم برون‌ذات است، یعنی پذیرش همانی من و جز-من در مطلق، و خود وی نماینده ایدئالیسم مطلق است.
از نظر فلسفه سیاسی ایدئالیسم آلمانی بیانگر این اعتقاد بود که نهادهای اجتماعی و سیاسی باید هماهنگ با تحول آزادانه فرد باشند.
ایدئالیسم استعلایی
بندانگشتی
کانت بنیانگذار گونه‌ای از ایدئالیسم است که آن را «ایدئالیسم استعلایی (فراباشنده، ترافرازنده) » می‌نامد.
کانت در توضیح تفاوت ایدئالیسم خود با ایدئالیسم برکلی توضیح می‌دهد:
و می‌افزاید:
ایدئالیسم درون‌ذات
ایدئالیسم برون‌ذات
ایدئالیسم مطلق
ک = گفتگو درباره دین و هگل
از نظر هگل، هر فلسفه‌ای ذاتا ایدئالیسم است.
ایدئالیسم اشکالی
ص = ۳۷
نظریه دکارت که وجود اعیان خارج (برابرایستاها) در مکان بیرون از ما را صرفا گمانیک (مشکوک) و اثبات‌ناپذیر اعلام می‌دارد.
ایدئالیسم جزمی
ص = ۲۵
نظریه برکلی که وجود اعیان خارج (برابرایستاها) در مکان بیرون از ما را کاذب و ناممکن (ناتوانستنی) اعلام داشته.
ایدئالیسم در سده بیستم
لئون برونشویگ به نحوی جزمی اصل بنیادی ایدئالیسم را در نظریه شناخت مطرح می‌کند:
واژه‌نامه
پی‌نوشت