گیتی نوین

گیتی نوین (ناوران) (۱۳۲۳/۱۹۴۴ در کرمانشاه –) نگارگر، تندیسگر، گرافیست ایرانی ساکن کانادا و بنیان‌گذار جنبش هنری فراانگاشت (Transpressionism) است. گیتی نوین در سال ۱۳۵۳ برای ادامه پژوهش هنری و برپایی نمایشگاه، نخست به هلند و سپس به بریتانیا رفت و از سال ۱۳۷۷ تاکنون در ونکوور کانادا زندگی می‌کند. پرده‌های نقاشی گیتی نوین در کلکسیون‌های عمومی و خصوصی اروپا، آمریکا، آسیا و استرالیا ارجمند شناخته می‌شوند.
زندگینامه و کارنامه
زندگی و آموزش
عبدالرحمن ناوران و ملوک کاشفی والدین گیتی نوین (۱۹۴۳)
گیتی نوین در خانواده‌ای فرهیخته درکرمانشاه زاده شد. پدرش عبدالرحمان ناوران تنها فرزند بازرگانی به نام عبدالرحیم ناوران از اهالی بندر انزلی بود. عبدالرحیم با کشتی‌های بازرگانی خویش در میان بنادر باکو، لنکران و آستارا در آذربایجان به دادوستد می‌پرداخت. در سالهای آغازین قرن بیستم سرزمین‌های کناره‌ای دریای مازندران به کانون بارزی برای نقشه‌های استراتژیک پیکار گاه‌های جنگ جهانی نخست گزینه گشته بود. پس از کودتای اکتبر بلشویکها و آغاز جنگ‌های داخلی در روسیه تزاری «ارتش سرخ» باکو را در ۱۹۱۸ فرانوردید و ناوگان شکست خورده «ارتش سپید» به بندر انزلی که در زیر فرماندگاری نیروهای انگلیس بود گریخته و به آن‌ها پناه آورد. «ارتش سرخ» در ۱۹۲۱ بر بندر انزلی یورش آورد و بر آن چیره گشت و اندکی چندان نگذشت که همه کشتی‌های عبدالرحیم را همانند داروندار دیگر بازرگانان بومی ایران تاراج کردو به تاوان گرفت. عبدالرحیم که با از دست دادن کشتی‌هایش توان ادامه دادوستد را نداشت و ورشکست شده بود دست به خودکشی زد. عبدالرحمان پسرک خردسالش از مادر جوان خود جدا شد و نزد خانواده ناوران پرورش یافت و پس از پایان آموزش دبیرستانی در گمرک به کار پرداخت و پس از چند گاهی مادر را به نزد خویش آورد و از آن پس هرگز از او جدا نشد. دیری نپایید که او به گمرک قصر شیرین فرستاده شد؛ و چنین بود که او که روزهای فراغت خویش را در کرمانشاه می‌گذراند، با همسر خود ملوک کاشفی آشنا شد؛ و این آشنایی در کوتاه هنگام به زناشویی انجامید و برآورد آن چهار فرزند بود که نخستین آنان گیتی بود.
گیتی نه سال داشت که خانواده‌اش برای همیشه در تهران ماندنی شد. درسالهای نوجوانی بود که دبیر نگاره گری دبیرستان اسدی به مند هنری بارز او آگاه شد و او را به نوید آورد تا در هنرستان هنرهای زیبای دختران نام‌نویسی کند. گیتی گواهینامه هنری خود رادر سال ۱۳۴۴ از هنرستان هنرهای زیبای دختران دریافت کرد، و سپس هنرنامه دانشگاهی (لیسانس) خود را در رشته گرافیک از دانشکده هنرهای تزیینی در سال ۱۳۴۹ بدست آورد. در سال ۱۳۵۳ پس از زناشویی با دکتر فرید نوین رهسپار هلند شد و در دانشگاه آزاد لاههVrije Academie voor Beeldende Kunsten آموزش خود را دنبالگیری نمود. سپس در ۱۳۵۴ راهی منچستر گردید و چم‌های گوناگون نگارگری را نزد استادان برگزیده فراگرفت. سرانجام در کانادا خانه برپاکرد نخست در شهر کینگستون در سالهای ۱۳۶۲-۱۳۵۹ سپس در مونترال ۱۳۶۳-۱۳۶۲ آنگاه در اتاوا ۱۳۷۷-۱۳۶۳ و سرانچام از سال ۱۳۷۷ تاکنون در ونکوور به سر می‌برد. گیتی مادر سه فرزند پسر است.
نمایشگاه‌ها
Dream III by Guity Novin
نمایشگاه‌های ایران
نخستین نمایش کارهایش در نگارخانه نگار، به مدیریت افسانه هویدا در یکشنبه هفتم آذر ۱۳۵۰ بود. گیتی این نمایش را «گویا و خاموش» نامیده بود (او این سنت نام‌گذاری نمایش‌های آثارش را همواره دنبال کرد). این نخستین نمایش با خوش آمد بسیار هنردوستان و روزنامه‌های هنری روبرو شد.
منصوره حسینی نگارگر نامی نوگرا در نقد خود بر این نمایشگاه در بخش هنر و اندیشه روزنامه کیهان نوشت: «گویا و خاموش، این نامگذاری را می‌پسندم، نه برای اینکه هنر پلاستیک را با پرداز شاعرانه صفت و کلمه پیوند زده باشم، بل برای اینکه طبیعت بیجان، اشیاء و گل‌ها با تمام بی‌جانی می‌توانند از غم، آرامش، مالیخولیا و ثبات سخن بگویند… در انتخاب موضوع تابلوها نوعی وحدت وجود داشت: نمایشگر شخصیت روشن و آگاه نقاش. در رنگ‌آمیزی تابلوها، انتخاب گام رنگ، که همان گام با کم و بیشی آشکار در تمام تابلوها بکار گرفته شده، از ثبات ذهن جستجوگر نقاش سخن می‌گفت.»
زنی با گلابی‌ها
در خرداد ماه سال ۱۳۵۲ گیتی دومین نمایشگاه خود را در نگارخانه سیحون با نام «پوستموس» سیری در فضاهای شعری احمد شاملو برپا نمود. این نمایشگاهی گفتگوبرانگیز بود، بهروز صوراسرافیل نوشت: محتوا و مضمون تابلوها بیشتر از شاملوست نه گیتی نوین اما گیتی در گفتگویی با فیروزه میزانی منتقد هنری مجله تماشا از برایش خود چنین گفت: روزی که تصمیم گرفتم روی شعرهای شاملو کار کنم، ترس عدم موفقیت در رساندن فضاهای شعری او، و اینکه بیننده نمایشگاه هم تصور کند برای جلب بیننده از اسم شاملو سوء استفاده کرده‌ام همیشه با من بود، ولی پس از مدتی احساس کردم که فضاهای شعری هم می‌تواند مانند یک جسم مثل یک گلدان طراحی شود. به هر حال آنچه نقش بسته، احساس است و مدد قلم؛ از تابلوهایم سعی کرده‌ام تا آنجا که امکان دارد بارعایت وابستگی به شعر یک شخصیت جداگانه به وجود بیاورم تا به تنهایی نیز چیزی برای دیدن داشته باشد. »
شاملو خود در یادداشتی برای معرفی این نمایشگاه نوشته است اما توجه گیتی به جنسیت آدمهای پرده‌هایش حیرت آورست چیزی که… می‌تواند کنایه از انگیزه‌های رستاخیز نهایی شمرده شود - گیتی به» آیدا در آینه «کمترین توجهی، و از رابطه این دو شعر کمترین آگاهی نداشته، و با این وجود پیداست که برای رستاخیز انگیزه‌ای می‌جسته‌است. جستجویی که سرانجام به عشق می‌انجامد. آیا گیتی می‌خواسته همین را بگوید؟ من یقین دارم.
پس از این دو نمایشگاه تک-تنه و چندین نمایشگاه گروهی گیتی نوین در نخستین نمایشگاه هنری بین‌المللی تهران با همیاری نگارگران اروپایی Salon d autumnپاریس شرکت نمود.
آخرین نمایشگاه تک-تنه او در ایران «تنناها یا هو» نام داشت که در سال ۱۳۵۳ در نگارخانه سیحون برپا شد.
نمایشگاه‌های در بیرون از ایران
شمار نمایشگاه‌های گیتی نوین در اروپا و آمریکا بسیار است. ورا که این نمایشگاه‌ها را می‌توان به دو دوره پیش و پس از برپایی ترانسپرسیونیزم رده‌بندی نمود. از نمایشگاه‌های پیش از برپایی ترانسپرسیونیزم می‌توان نام برد از:
سال
نمایشگاه
نام نگارخانه
مکان
۱۹۷۸
"گردون‌های آهنگین Melodious Spheres "
نگارخانه نوردیند Nordiende Gallery
لاهه، هلند
۱۹۷۹
"در گوهر In Essence "
نگارخانه دیدزبری Didsbury Gallery
منچستر
۱۹۸۱
"خلسه Meditation"
براک استریت نگارخانه Brock Street Gallery
کینگستون
۱۹۸۲
"پرده‌های سروشین Rhapsodic Opuses"
نگارخانه تریلیوم Trillium Gallery
اتاوا
۱۹۸۳
"الهامی پرشور Wistful Prophesy"
کریستوفر هیوز نگارخانه Cristopher Hughes Gallery
تورنتو
۱۹۸۵
"بندهای شیدایی Ecstatic Bonds "
نگارخانه دوروشه Durocher Gallery
مونترال
۱۹۹۵
"سرودی برای کلیتای A Serenade for Clytie "
نگارخانه آرتکس Artex Gallery
اتاوا
۱۹۹۶
"گل سرخ است که مهم است Limportant, Cest La Rose "
نگارخانه شهرداری کمبرلند، انتاریو
۱۹۹۷
"رویای تعبیرگر رویاها: شناسایی با ترانسپرسیونیزمDream-readers Dream: Introducing Transpressionism "
نگارخانه آرتکس
اتاوا
۱۹۹۸
"نگاریدن سایه‌ها بر خط‌هایی خیالیPainting Shadows over Imaginary Line "
نگارخانه گوتنهام Guthenham Gallery در
گرانویل آیلند، ونکوور
۲۰۰۱
"دوره کارهایم در بریتیش کلمبیا: جاپاها ی هزاره یی از دست شدهMy BC Period - Traces of a Lost Millenium "
پلاس دزآرت Place Des Arts
کوکیتلام
۲۰۰۴
"پردیس تکتایی" (The Bliss of Solitude
"نمایش هنر در باغ Art in Garden Show"
نورث ونکوور
۲۰۰۶
"با این همه، آسیب سال‌ها مرا نهراسیده میابد و خواهد یافت" ویلیام ارنست هنلی(And Yet the Menace of the Years Find, and Shall Find, Me Unafraid)
۲۰۰۷
"و آشتی و راستی و دوستی نا گسسته را به زمزمه گفت" جان کیتز(Whispered of peace, and truth, and friendliness unquelled)
۲۰۰۸
"در و پنجره‌اش را گشود و دل و روان بدرون شدند " دبلیو بی‌یتز(She opened her door and her window, And the heart and the soul came through)
۲۰۰۹
"اما عشق آسمان است و من برای توام، به همان بلندی و به اندازه بلند" ای‌ای کامینگز(but love is the sky and I am for you, just so long and long enough)
۲۰۰۷
پیکر و روان(Body - Soul)
نگارخانه فری بیلدینگ Ferry Building Gallery
۲۰۰۸
اینجاست و بتو می‌نگرد(Heres looking at you)
۲۰۰۹
تمنا (Longing)
نگارخانه سیتی اسکیپCityscape Gallery
کارهای گرافیک
گیتی نوین در استودیوی خود در کینگستون انتاریو در سال ۱۹۸۱
گیتی نوین نخستین گرافیست زن ایرانی‌ست که کارهایش در ایران و جهان شناخته شده ست.
کارهای گرافیک او بر روی جلد مجلات نگین، زمان، کتاب اول ودوم سینمای آزاد، جنگ چاپار و ماهنامه Breaking the Silence در اتاوا چاپ شده ست. گیتی گرافیست نخستین جشنواره بین‌المللی فیلم تهران بود، و طرح روی جلد کاتالوگ جشنواره ازوست.
رامین مهجوری در هفته نامه پیوند ونکوور در باره او نوشته ست: برای برنامه رادیو بین کتابهایم دنبال قطعه‌ای می‌گشتم که چشمم به مجموعه‌ای افتاد به نام «دریچه». این مجموعه را در آخرین روزهای پیش از کوچ اوایل سال ۱۳۶۲ در تهران خریده بودم. در آخرین بخش کتاب عکسی بود از گیتی نوین و چند نمونه از طرح‌هایش. گیتی اولین زن طراح ایرانی‌ست که کارهایش را در مطبوعات ایران در آن سال‌ها در سطح گسترده به چاپ رساند.
در گردآورده «دریچه» درباره ویژگی‌های طرح‌های گیتی آمده ست:
ویژگی طرح‌های گیتی، از جمله سری کارهای دراویش اش که در مجله نگین منتشر شده ست را می‌باید در محتوای فکری آن‌ها جستجو کرد. اگرچه طرح‌هایش در وهله اول تزیینی به نظر می‌رسند اما تماشاگر با اندکی تعمق مفاهیم بسیط ذهنی روشنگر را دریافت می‌کند. در طرح‌های گیتی خط اهمیتی ویژه دارد. استفاده از خط باید در نهایت صرفه و آگاهانه باشد و مهمترین مسئله این که خط‌ها محکم، بدون لرزش و بدون گوشه باشند. خود او چه در طرح‌ها و چه در نقاشی‌اش تاکید فراوان دارد که جستجوی استتیک برایش فاقد اهمیت است؛ برای من در وهله اول محتوای فکری‌ست که اهمیت دارد. اما وقتی به آثارش نگاه می‌کنی نوعی تعادل ریاضی را مشاهده می‌کنی، کمپوزیسیون‌هایی کامل و به نهایت ایجاز و سادگی. بدون شک مفاهیم بزرگ را می‌باید در سادگی طرح جستجو کرد. خصیصه مهم گیتی را در جستجوی فراوان او برای کشف فضاهای تازه می‌توان مشخص کرد. او این خصیصه را وسواس گونه دنبال می‌کند. اما از مصاحبه و گفتگو درباره کارهایش به شدت گریزان ست و معتقدست که هنر باید خود به خود جا بگیرد و او برای تفسیر کارهایش هرگز صحبت نخواهد کرد."
گیتی نوین در میز گرد روزنامه اطلاعات در سال ۱۳۵۰. (از چپ به راست) محمدقاضی (مترجم)، دکتر فرید نوین (نویسنده)، گیتی نوین، کاظم السادات اشکوری (شاعرو نویسنده)، دکتر جواد مجابی (شاعر و نویسنده)، احمدشاملو (شاعر و نویسنده). رضاسید حسینی (مترجم) در حارج از تصویر این میزگرد قرار گرفته‌است.
شهرام معتضدی در هفته نامه شهروند تورونتو می‌نویسد: من در بیست و هشت سال پیش افتخار شاگردی گیتی نوین را داشتم و یادم می‌آید وقتی با استاد راهنمایم در باره انتخاب واحدهای درسی مشورت می‌کردم ایشان به من گفتند که: امسال شانس آن را داری که در کلاس گیتی نوین شرکت کنی، چرا که ما ایشان را با زحمت بسیار متقاعد کرده‌ایم که درس بدهند و سال دیگر ممکن است این شانس را نداشته باشی. در آن سال‌ها ایشان دو کلاس گرافیک و تزیین معماری داخلی را در مدرسه عالی ساختمان درس می‌دادند و من در هر دو واحد ثبت نام کردم و هیچ وقت نشده ست که از بخت خوش خود سپاس‌گزار نباشم. چرا که بعدها که برای تحصیلات به اروپا رفتم، دریافتم که کارهای استاد نوین در میان گرافیست‌های بزرگ دنیا شناخته شده ست و حتی طرح‌های ایشان را در کلاس‌های مختلف مورد بررسی و تحقیق قرار می‌دهند… وقتی استاد نوین را دیدم هنوز همان شراره درخشانی که نشان از شیدایی ایشان به هنرشان ست از دیدگانشان تلالو می‌زد. پس خویشتن را به ایشان شناساندیم و گفتیم که افتخار شاگردیشان را داشته‌ایم، و از استاد اروپایی‌مان برایشان گفتیم که پس از نشان دادن «لیز تایلور سرخ» کار «اندی وارهول»، کار "صادق هدایت" از طراحی‌های استاد را، به عنوان گام دیگری ر تفکیک گرافیکی سطح‌های رنگی یک پرتره به ما ارائه کرده بود."
فرا-انگاشت (ترانسپرسیونیزم)
گیتی نوین نخستین پایه‌های ترانسپرسیونیزم را در سال ۱۹۹۴ پی ریزی کرد. جنبش ترانسپرسیونیزم پاسخی بود. به دیدگاه‌های «فرا نو گرایی High modernism» و سر آن داشت که آرمان‌های «مردمانی - humanism» و ارزش‌های «عرفانی - acroamatics» را با برداشت‌های زیباشناسانه زیبایی، آهنگینی، و فره وری بازگشایی و روشنی دهد. ترانسپرسیونیزم به رویارویی با دام کژبینی «پسا- نوگرایی- post modernism» برمی‌خیزد، که مرگ هنر را آوا کرده بود.
اما ترانسپرسیونیزم هنر را سرچشمه همیشگی زایندگی و آفرینشی وهومنی می‌خواند و از تماشاگر خود می‌خواهد که او را در تلاش هنرش یاری دهد تا که شاید به آفرینش «شگرف» شدایی دهد. در این روندار نقش هنرمند تنها آنست که راه گشای و برانگیزنده نیروی تخیل تماشاگر باشد و از عشق مدد گیرد تا که مگر سامان دهد به دنیایی که هم در روان پنهان و هم در سیمای آشکار خود آشفته ست.
برای دست یابی به این آرمان ترانسپرسیونیزم از افسانه‌ها و اسطوره‌ها که یادآور خاطره‌های مشترک انسانی ست یاری می‌گیرد، افسانه‌هایی همچون داستان «کلیتای»، دوشیزه‌ای که به «آپولو» خداوندگار خورشید دل باخت و سرانجام او آن شد که به گل آفتاب گردان تبدیل شود و هر روز از دورها نظاره گر پرتو آن یار باشد که پهنه آسمان را بر گردونه زرین خویش می‌پاید؛ و «کلیتای» از تابش و روشنی عشق او زندگی می‌گیرد و رشد می‌کند. گیتی نوین در شناسایی ترانسپرسیونیزم می‌نویسد:.
پذیرایی هنرمندان جهان از ترانسپرسیونیزم
هنرمندانی که پذیرای ترانسپرسیونیزم شده‌اند اینانند:
فر وریگا Fer Veriga (برزیل)
آیرینا کوپیروا Irina Kupyrova (اوکراین)
دیانا زویباخ Diana Zwibach(صربستان)
تری باو-نورمن Terri Baugh-Norman(آمریکا) ref>
لورنا کلوستربر Lorena Kloosterboer(هلند)
الن مارلن هامر Ellen Marlen Hamre (نروژ)
شانو Shano(آمریکا)
افزون بر این هنرمندان تنی چند دیکر نیز هم مانند ماری لاشانس نقاش کوبکی خود را از پیروان این مکتب می‌شمرند.