لیگ برتر فوتبال انگلستان

لیگ برتر که در خارج از انگلستان با نام لیگ برتر فوتبال انگلستان شناخته می‌شود، بالاترین سطح فوتبال باشگاهی در نظام لیگ‌های فوتبال انگلیس است که با حضور ۲۰ تیم هر ساله برگزار می‌شود و با استفاده از سیستم صعود و سقوط به لیگ فوتبال پیوند می‌خورد و یکی از معتبرترین لیگ‌های جهان به‌شمار می‌آید.
لیگ برتر در واقع یک شرکت سهامی است که تیم‌های حاضر در آن سهامداران آن هستند. هر فصل از رقابت‌ها در ماه اوت آغاز می‌شود و بعد از انجام ۳۸ بازی (به صورت رفت و برگشت) در ماه مه به پایان می‌رسد. بیشتر بازی‌های این رقابت‌ها در روزهای شنبه و یک‌شنبه برگزار می‌شود.
این لیگ در ۲۰ فوریه ۱۹۹۲ و با نام لیگ برتر اتحادیه فوتبال به دنبال تصمیم باشگاه‌ها مبنی بر جدایی از لیگ دسته اول فوتبال انگلستان (بنیان‌گذاری در ۱۸۸۸) برای کسب حق پخش تلویزیونی بیشتر بنیان گذاشته شد. در فصل ۱۴–۲۰۱۳، اسکای بریتانیا و گروه بی‌تی برای پخش به ترتیب ۱۱۶ و ۳۸ بازی قراردادی به ارزش ۱ میلیارد پوند منعقد کردند. این لیگ سالیانه در مجموع برای پخش بازی‌ها به صورت داخلی و بین‌المللی ۲٫۲ میلیارد پوند درآمد دارد. در فصل ۱۵–۲۰۱۴ هر تیم سهمی معادل ۱،۶۰۰ میلیون پوند داشت که این رقم در فصل ۱۷–۲۰۱۶ به ۲،۴۰۰ میلیون پوند رسید.
لیگ برتر با پخش شدن در بیش از ۲۱۲ سرزمین جهان و در ۶۴۳ میلیون خانه با بینندگانی که حداکثر به تعداد ۴٫۷ میلیارد نفر می‌رسند، پربیننده‌ترین لیگ ورزشی در دنیاست. در فصل ۱۵–۲۰۱۴، هر بازی در لیگ برتر به صورت میانگین ۳۶،۰۰۰ تماشاگر داشت که پس از بوندسلیگا با ۴۳،۵۰۰ نفر، پرتماشاگرترین لیگ حرفه‌ای در دنیا بود. در بیشتر بازی‌های لیگ برتر، استادیوم‌ها به صورت تقریبا کامل پر می‌شوند. لیگ برتر در جدول ضریب یوفا که بر پایه عملکرد باشگاه‌ها در رقابت‌های اروپایی در پنج سال گذشته تنظیم می‌شود، در جایگاه سوم قرار دارد.
از زمان شکل‌گیری این لیگ در سال ۱۹۹۲، چهل و نه باشگاه در آن رقابت کرده‌اند که شش تا از آن‌ها موفق به قهرمانی در آن شده‌اند: منچستر یونایتد (۱۳ بار)، چلسی (۵ بار)، آرسنال (۳ بار)، منچستر سیتی (۳ بار)، بلکبرن روورز (۱ بار)، لستر سیتی (۱ بار).
تاریخچه
خاستگاه
با وجود موفقیت‌های فراوان باشگاه‌های انگلیسی در قاره اروپا در دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ میلادی، اواخر دهه هفتاد دوران افول این باشگاه‌ها بود. استادیوم‌ها فرسوده شده بودند، هولیگانیسم به اوج خود رسیده بود و باشگاه‌های انگلیسی به خاطر فاجعه ورزشگاه هیسل در سال ۱۹۸۵، به مدت ۵ سال از حضور در رقابت‌های اروپایی منع شدند. لیگ دسته اول فوتبال انگلستان، که از سال ۱۸۸۸ بالاترین سطح لیگ فوتبال انگلستان محسوب می‌شد از رقبایش در ایتالیا (سری آ) و اسپانیا (لا لیگا) از نظر تماشاگر و درآمد عقب مانده بود، به همین دلیل هم برخی از بهترین بازیکنان انگلیسی کشورشان را ترک کردند و به لیگ‌های خارجی رفتند.
با شروع دهه ۱۹۹۰ میلادی، این روند افولی متوقف شد و در جهت عکس شروع به حرکت کرد: در جام جهانی فوتبال ۱۹۹۰ انگلستان به نیمه‌نهایی رسید؛ یوفا ممنوعیت پنج‌ساله حضور باشگاه‌های انگلیسی در رقابت‌های اروپایی را لغو کرد و در نتیجه آن منچستر یونایتد در جام برندگان جام اروپا در سال ۱۹۹۱ به مقام قهرمانی رسید؛ و در نهایت هم گزارش تیلور که در آن مقررات ارتقای امنیت استادیوم‌ها آمده بود و بعد از فاجعه هیلزبورو نگاشته شد، در ژانویه همان سال منتشر گردید.
در دهه ۱۹۸۰ میلادی یک اتفاق مهم دیگر نیز برای باشگاه‌های انگلیسی افتاد؛ مارتین ادواردز در منچستر یونایتد، آیروینگ اسکولار در تاتنهام هاتسپر و دیوید دین در آرسنال، شروع به تغییر رویه باشگاه‌هایشان کردند و قوانین تجارت، تبلیغات و درآمدزایی را برای مدیریت باشگاه‌هایشان سرلوحه قرار دادند که در نهایت منجر به افزایش قدرت باشگاه‌های برتر شد. آن‌ها با تهدید به جدایی از لیگ، توانستند قدرت رای خود را افزایش دهند و به علاوه آن، پنجاه درصد از درآمد کل اسپانسرینگ و حق پخش تلویزیونی را در سال ۱۹۸۶ به دست آوردند. در عین حال درآمد حق پخش تلویزیونی اهمیت دوچندانی یافت؛ در حالی که قرارداد حق پخش تلویزیونی بازی‌های لیگ انگلستان در سال ۱۹۸۶ ۶٫۳ میلیون پوند برای دو سال ارزش داشت، این رقم در سال ۱۹۸۸ به ۴۴ میلیون پوند برای چهار سال رسید که ۷۵ درصد از آن سهم باشگاه‌ها بود. در سال ۱۹۸۸، ده باشگاه تهدید به جدایی و ایجاد یک «سوپر لیگ» کردند، اما نهایتا با گرفتن درصد بالایی از قرارداد حق پخش تلویزیونی، راضی به ماندن شدند. با بهبود وضع استادیوم‌ها، تعداد تماشاگرها و درآمد باشگاه‌ها افزایش یافت و بار دیگر باشگاه‌ها برای افزایش سرمایه‌گذاری بر روی ورزش، ترک لیگ فوتبال را در نظر گرفتند.
بنیان‌گذاری
در سال ۱۹۹۰، گرگ دایک مدیر تلویزیون لندن ویکند (LWT) با نمایندگان پنج باشگاه برتر انگلستان (منچستر یونایتد، لیورپول، تاتنهام، اورتون و آرسنال) دیدار کرد. در این دیدار راه جدایی از لیگ فوتبال مورد بررسی قرار گرفت. دایک معتقد بود که اگر بازی‌های باشگاه‌های بزرگ از تلویزیون ملی پخش شود، درآمد بیشتری نصیب LWT می‌شود و باشگاه‌ها نیز به همان نسبت سهم بیشتری نصیبشان می‌شود. این پنج باشگاه معتقد بودند که جدایی از لیگ و شکل‌دادن یک سوپرلیگ با حضور برترین باشگاه‌ها تصمیم خوبی است و قرار گذاشتند تا آن را اجرایی کنند؛ با این حال، لیگ فوتبال بدون حمایت اتحادیه فوتبال انگلستان هیچ اعتباری نداشت؛ بنابراین دیوید دین از آرسنال به مذاکره با اتحادیه فوتبال پرداخت تا ببیند آن‌ها راضی به انجام این کار هستند یا نه. اتحادیه فوتبال هم در آن زمان رابطه خوبی با لیگ فوتبال نداشت و به دنبال راهی برای تضعیف آن بود.
در پایان فصل ۱۹۹۱، پیشنهادی برای تشکیل یک لیگ جدید با هدف درآمدزایی بیشتر ارائه شد. توافقنامه اعضای موسس در ۱۷ ژوئیه ۱۹۹۱ توسط باشگاه‌های حاضر در بالاترین سطح امضا شد و قوانین ابتدایی برای شکل‌گیری لیگ برتر اتحادیه فوتبال تصویب گردید. قرار شد تا لیگ جدید از لحاظ تبلیغاتی و تجاری از اتحادیه فوتبال و لیگ فوتبال استقلال داشته باشد و بتواند به صورت مستقل بر سر مسائل اسپانسرینگ و حق پخش تلویزیونی مذاکره کند. گفته می‌شد که با درآمد بیشتر، باشگاه‌های انگلیسی می‌توانند با بهترین تیم‌های اروپایی رقابت کنند. با وجود این که دایک نقش به‌سزایی در شکل‌گیری لیگ برتر داشت، اما دایک و تلویزیونش قرار داد حق پخش تلویزیونی را به اسکای بریتانیا با مبلغ ۳۰۴ میلیون پوند واگذار کردند. همچنین حق پخش خلاصه بازی‌ها به برنامه مچ آف د دی در بی‌بی‌سی اسپورت واگذار شد.
در سال ۱۹۹۲، تمامی باشگاه‌های حاضر در لیگ فوتبال به صورت جمعی از حضور در این لیگ انصراف دادند و در ۲۷ مه ۱۹۹۲، لیگ برتر اتحادیه فوتبال به صورت یک شرکت خصوصی محدود که دفترش در اتحادیه فوتبال واقع در لنکستر گیت بود، بنیان‌گذاری شد. این مسئله به معنای جدایی از لیگ فوتبال با ۱۰۴ سال قدمت و ۴ دسته مختلف بود؛ بعد از آن لیگ برتر با یک دسته بالاترین سطح فوتبال انگلستان بود و لیگ فوتبال سه دسته داشت. در فرمت مسابقات و تعداد تیم‌ها تغییری ایجاد نشد و لیگ برتر به وسیله قانون صعود و سقوط به لیگ دسته اول جدید متصل شد و به مانند قبل، از هر دسته، سه تیم به دسته بالاتر صعود و سه تیم به دسته پایین‌تر سقوط می‌کردند.
اولین فصل لیگ برتر در ۹۳–۱۹۹۲ برگزار شد. در این فصل از رقابت‌ها ۲۲ تیم در لیگ حضور داشتند. اولین گل این مسابقات توسط برایان دین بازیکن تیم شفیلد یونایتد در پیروزی ۲ بر ۱ مقابل منچستر یونایتد به ثمر رسید. ۲۲ باشگاهی که در فصل اول این رقابت‌ها حضور داشتند به ترتیب آرسنال، استون ویلا، بلکبرن، چلسی، کاونتری سیتی، کریستال پالاس، اورتون، ایپسویچ تاون، لیدز یونایتد، لیورپول، منچستر سیتی، منچستر یونایتد، میدلزبرو، نوریچ سیتی، ناتینگهام فارست، اولدهام اتلتیک، کویینز پارک رنجرز، شفیلد یونایتد، شفیلد ونزدی، ساوت‌همپتون، تاتنهام و ویمبلدون بودند. لوتون تاون، نوتس کانتی و وستهام یونایتد در پایان فصل ۹۲–۱۹۹۱ از لیگ دسته اول سقوط کرده بودند و نتوانستند در اولین فصل برگزاری لیگ برتر حضور داشته باشند.
تسلط «بیگ فور» (دهه ۲۰۰۰ میلادی)
+ نتایج «بیگ فور» در دهه ۲۰۰۰ میلادی
فصل
آرسنال
چلسی
لیورپول
منچستر یونایتد
۲۰۰۰–۱۹۹۹
۲
۵
۴
۱
۰۱–۲۰۰۰
۲
۶
۳
۱
۰۲–۲۰۰۱
۱
۶
۲
۳
۰۳–۲۰۰۲
۲
۴
۵
۱
۰۴–۲۰۰۳
۱
۲
۴
۳
۰۵–۲۰۰۴
۲
۱
۵
۳
۰۶–۲۰۰۵
۴
۱
۳
۲
۰۷–۲۰۰۶
۴
۲
۳
۱
۰۸–۲۰۰۷
۳
۲
۴
۱
۰۹–۲۰۰۸
۴
۳
۲
۱
۱۰–۲۰۰۹
۳
۱
۷
۲
حضور در ۴ تیم برتر
۱۱
۸
۸
۱۱
از ۱۱ بار حضور
یکی از ویژگی‌های مهم لیگ برتر در طول دهه ۲۰۰۰ میلادی، سلطه باشگاه‌های «بیگ فور» یا «چهار غول» باشگاه‌ها بود: آرسنال، چلسی، لیورپول و منچستر یونایتد. در طول این دهه، چهار رتبه اول لیگ اغلب در اختیار این چهار تیم بود و از فصل ۰۴–۲۰۰۳ تا ۰۹–۲۰۰۸ تنها این تیم‌ها بودند که می‌توانستند به لیگ قهرمانان اروپا صعود کنند. آرسنال در فصل ۰۴–۲۰۰۳ بدون باخت قهرمان لیگ شد؛ اولین و تنها باری که چنین اتفاقی افتاده‌است. در مه ۲۰۰۸، کوین کیگان گفت که سلطه «بیگ فور» این لیگ را تهدید می‌کند. او گفت که این لیگ در خطر تبدیل شدن به یکی بزرگترین و حوصله‌سربرترین لیگ دنیاست. ریچارد اسکودامور یکی از مدیران لیگ برتر در دفاع گفت که صرف نظر از این که شما در بالا، میان یا پایین جدول باشید، کشمکش‌ها و چالش‌های زیادی در لیگ برتر وجود دارد که آن را جذاب می‌کند.
بعد از پایان فصل ۰۹–۲۰۰۸ و در فصول بعدی، لیگ برتر شاهد پایان سلطه این چهار تیم بود؛ چرا که تاتنهام و منچستر سیتی به جمع چهار تیم برتر راه یافتند. در فصل ۱۰–۲۰۰۹ تاتنهام در لیگ چهارم شد و برای اولین بار از سال ۲۰۰۵، یک تیم به جز «بیگ فور» حائز رتبه چهارم شد. آخرین بار اورتون توانسته بود به این موفقیت دست پیدا کند. با این حال انتقاد از فاصله ایجاد شده میان «سوپر باشگاه‌ها» و باشگاه‌های دیگر همچنان ادامه دارد، خصوصا به خاطر قدرت بالای مالی آن‌ها.
شکل‌گیری «بیگ سیکس» (دهه ۲۰۱۰)
منچستر سیتی در فصل ۱۲–۲۰۱۱ قهرمان لیگ برتر شد و به اولین باشگاهی جز «بیگ فور» تبدیل شد که از فصل ۹۵–۱۹۹۴ قهرمان این لیگ می‌شود. همچنین در این سال دو تیم چلسی و لیورپول که جزو «بیگ فور» بودند، با رتبه‌ای پایین‌تر از چهارم به کار خود پایان دادند. معرفی منچستر سیتی به همراه تاتنهام هاتسپر که در دو فصل ۱۶–۲۰۱۵ و ۱۷–۲۰۱۶ به ترتیب دوم و سوم شدند، باعث شکل‌گیری «بیگ سیکس» یا «شش غول» گشت.
+ نتایج «بیگ سیکس» در دهه ۲۰۱۰ میلادی
فصل
آرسنال
چلسی
لیورپول
من‌سیتی
من‌یونایتد
تاتنهام
۱۱–۲۰۱۰
۴
۲
۶
۳
۱
۵
۱۲–۲۰۱۱
۳
۶
۸
۱
۲
۴
۱۳–۲۰۱۲
۴
۳
۷
۲
۱
۵
۱۴–۲۰۱۳
۴
۳
۲
۱
۷
۶
۱۵–۲۰۱۴
۳
۱
۶
۲
۴
۵
۱۶–۲۰۱۵
۲
۱۰
۸
۴
۵
۳
۱۷–۲۰۱۶
۵
۱
۴
۳
۶
۲
حضوردر ۴ تیم
۶
۵
۲
۷
۴
۳
از ۷ بار حضور
به خاطر این که تنها چهار تیم می‌توانند به لیگ قهرمانان اروپا صعود کنند، رقابت سخت‌تری میان این شش تیم برای صعود به این رقابت‌ها شکل گرفته‌است. در فصول بعد از ۱۲–۲۰۱۱، منچستر یونایتد و لیورپول هم در چند فصل از جمع چهار تیم برتر جدا شدند و چلسی حتی در فصل ۱۶–۲۰۱۵ به رتبه دهم دست یافت. آرسنال در فصل ۱۷–۲۰۱۶ پنجم شد و به بیست سال حضور متوالی در جمع چهار تیم برتر لیگ پایان داد.
بیرون از زمین نیز این شش باشگاه از نظر قدرت مالی قوی‌تر از باشگاه‌های دیگر هستند؛ چرا که سهم بیشتری از درآمدهای مختلف دارند. منتقدان معتقدند که تقسیم مساوی و عادلانه درآمدها در لیگ برتر باعث رقابتی‌تر شدن لیگ و توفیقات در آینده می‌شود.
تغییرات
با اصرار فدراسیون جهانی فوتبال (فیفا) مبنی بر کاهش تعداد تیم‌های لیگ‌های داخلی، در سال ۱۹۹۵ تعداد تیم‌های لیگ برتر از ۲۲ تیم به ۲۰ تیم کاهش یافت. در آن فصل چهار تیم از لیگ برتر به دسته پایین‌تر سقوط کردند و تنها دو تیم از دسته پایین‌تر به لیگ برتر راه یافتند. در ۸ ژوئن ۲۰۰۶، فیفا از تمامی لیگ‌های بزرگ اروپایی از جمله سری آ ایتالیا و لا لیگای اسپانیا خواست تا تعداد تیم‌هایشان را به ۱۸ تغییر دهند. اما این درخواست با مخالفت لیگ برتر روبه‌رو شد و در نهایت هم فصل ۰۸–۲۰۰۷ با ۲۰ آغاز گردید.
در سال ۲۰۰۷، نام لیگ برتر اتحادیه فوتبال ساده‌تر شد و به لیگ برتر تغییر کرد.
ساختار شرکت
لیگ برتر اتحادیه فوتبال یک شرکت با مسئولیت محدود است که ۲۰ تیم حاضر در آن سهام‌داران این شرکت محسوب می‌شوند. هر باشگاه عضو در جلسات تغییر قوانین و تصمیم‌گیری دارای یک رای می‌باشد. باشگاه‌ها یک مدیر، مدیر اجرایی و هیئت مدیره برای لیگ برتر انتخاب می‌کنند تا اداره لیگ را بر عهده بگیرند. در حال حاضر دیو ریچاردز مدیر لیگ برتر است که از آوریل ۱۹۹۹ این سمت را برعهده داشته‌است. همچنین ریچارد اسکودامور از نوامبر ۱۹۹۹ مدیر اجرایی این لیگ بوده‌است. جان کوینتون و پیتر لیور مدیران پیشین لیگ برتر بعد از آن که زد و بند آن‌ها با مدیران سابق اسکای افشا شد، از سمت خود استعفا کردند. اتحادیه فوتبال انگلستان به صورت کامل و روزانه در اعمال لیگ برتر دخالت ندارد، اما به عنوان یک سهامدار خاص در هنگام انتخاب مدیر و مدیر اجرایی و تغییر قوانین دارای حق وتو می‌باشد.
لیگ برتر نمایندگانی نیز در اتحادیه باشگاه‌های فوتبال اروپا نیز دارد؛ باشگاه‌ها بر اساس ضریب یوفا اجازه پیدا می‌کنند تا در این سازمان نماینده داشته باشند. در فصل ۱۳–۲۰۱۲ باشگاه‌های آرسنال، استون ویلا، چلسی، اورتون، فولام، لیورپول، منچستر سیتی، منچستر یونایتد، نیوکاسل و تاتنهام هاتسپر در این سازمان نماینده داشتند. اتحادیه باشگاه‌های فوتبال اروپا وظیفه انتخاب سه نماینده برای کمیته برگزاری مسابقات یوفا را دارد؛ این کمیته مسئول برگزاری مسابقاتی همچون لیگ قهرمانان اروپا و لیگ اروپا می‌باشد.
فرمت مسابقات
مسابقات
۲۰ تیم در لیگ برتر حضور دارند که در طول فصل (از ماه اوت تا مه) هر کدام با یک دیگر دوبار (به صورت رقابت‌های دوره‌ای) بازی می‌کنند؛ که هر کدام از بازی‌ها در ورزشگاه خانگی یکی از تیم‌ها برگزار می‌شود. هر تیم در هر فصل ۳۸ بار به میدان می‌رود. برای هر برد هر تیم ۳ امتیاز می‌گیرد، برای مساوی ۱ و برای باخت هیچ امتیازی تعلق نمی‌گیرد. تیم‌ها به ترتیب بر اساس امتیاز، تفاضل گل و گل زده رده‌بندی می‌شوند. اگر همه این‌ها مساوی باشد، دو تیم در رده‌ای مساوی قرار می‌گیرند. اگر مشخص شدن رده دو تیم برای قهرمانی، سقوط یا صعود به مسابقات اروپایی اهمیت داشته باشد، یک بازی پلی‌آف بین دو تیم در زمین بی‌طرف برگزار می‌شود و برنده آن بازی به رده بالاتر دست پیدا می‌کند. سه تیم پایین جدول لیگ برتر به چمپیونشیپ سقوط می‌کنند. دو تیم برتر چمپیونشیپ به صورت مستقیم به لیگ برتر می‌آیند و یک تیم هم از طریق مسابقات پلی‌آف بین تیم‌های سوم تا ششم به این لیگ صعود می‌کند.
صعود به رقابت‌های اروپایی
از فصل ۱۰–۲۰۰۹ قوانین صعود به لیگ قهرمانان تغییر کرد. در این سال مقرر شد تا چهار تیم اول به‌طور مستقیم به لیگ قهرمانان بروند؛ سه تیم اول به صورت مستقیم و تیم چهارم هم به مسابقات پلی‌آف برود. پیش از این دو تیم اول به صورت مستقیم به لیگ قهرمانان راه پیدا می‌کردند. این قانون در فصل ۱۸–۲۰۱۷ نیز دوباره عوض شد و چهار تیم اول این مسابقات به صورت مستقیم به لیگ قهرمانان صعود خواهند کرد.
تیم پنجم لیگ برتر به صورت مستقیم به لیگ اروپا صعود می‌کند و تیم‌های ششم و هفتم هم می‌توانند به این مسابقات بروند؛ بسته به این که چه تیم یا تیم‌هایی قهرمان مسابقات حذفی داخلی (جام حذفی و جام اتحادیه) می‌شود. قهرمانان این جام‌ها به لیگ اروپا صعود می‌کنند؛ اما اگر آن‌ها قبلا موفق به صعود به لیگ قهرمانان اروپا شده باشند، صعود به لیگ اروپا به تیم‌های ششم و هفتم اهدا می‌شود.
در سال ۲۰۰۵، لیورپول قهرمان لیگ قهرمانان اروپا شد، اما موفق نشد در لیگ سهمیه لیگ قهرمانان را به دست بیاورد. یوفا در آن سال به لیورپول استثنائا اجازه داد تا در لیگ قهرمانان حضور داشته باشد و انگلیس در آن سال در اروپا پنج نماینده داشت. بلافاصله نیز قانونی تصویب شد که قهرمانان لیگ قهرمانان اروپا بدون توجه به رتبه‌شان در لیگ داخلی به لیگ سال بعد صعود خواهند کرد. اما این موضوع به این معنا بود که اگر تیمی قهرمان شد و در لیگ جزو چهار تیم نبود، تیم چهارم از راهیابی به لیگ قهرمانان بازمی‌ماند. این اتفاق در سال ۲۰۱۲ افتاد، زمانی که چلسی که قهرمان لیگ قهرمانان اروپا شده بود، در لیگ به رتبه ششم رسید و تاتنهام هاتسپر که در لیگ چهارم شده بود، به جای لیگ قهرمانان به لیگ اروپا رفت.
از شروع فصل ۱۶–۲۰۱۵، قهرمان لیگ اروپا نیز به صورت مستقیم به لیگ قهرمانان اروپا صعود می‌کند. همچنین حداکثر تیم‌هایی که از یک فدراسیون می‌تواند در لیگ قهرمانان حضور داشته باشد، به پنج افزایش یافت. یک لیگ مانند لیگ برتر که چهار سهمیه در اروپا دارد، تنها در صورتی تعداد نماینده‌هایش به پنج می‌رسد که یکی از تیم‌هایی که در لیگ بین چهار تیم برتر نیستند، قهرمان لیگ قهرمانان اروپا یا لیگ اروپا شود.
در سال ۲۰۰۷، لیگ برتر بر اساس عملکرد باشگاه‌های انگلیسی در اروپا در پنج سال اخیر، بیشترین امتیاز را کسب کرد و به تسلط هشت ساله لا لیگا پایان داد.
باشگاه‌های لیگ برتر در مسابقات بین‌المللی
بین فصل‌های ۹۳–۱۹۹۲ تا ۱۷–۲۰۱۶ باشگاه‌های لیگ برتر چهار بار قهرمان لیگ قهرمانان اروپا شدند و پنج نایب قهرمانی را نیز داشتند که پشت سر لا لیگا با ده قهرمانی و سری آ با پنج قهرمانی و همچنین جلوتر از بوندسلیگای آلمان با سه قهرمانی قرار می‌گیرند. منچستر یونایتد یک بار قهرمان جام باشگاه‌های فوتبال جهان در سال ۲۰۰۸ شده و تیم‌های لیورپول و چلسی هم هر کدام یک بار در سال‌های ۲۰۰۵ و ۲۰۱۲ نایب‌قهرمان شده‌اند؛ که از این نظر نیز پشت سر لا لیگای اسپانیا با پنج قهرمانی، لیگ برتر برزیل با چهار قهرمانی و سری آ ایتالیا با دو قهرمانی قرار می‌گیرند.
صعود و سقوط
یک سیستم صعود و سقوط بین لیگ برتر و چمپیونشیپ وجود دارد. سه تیم پایین جدول لیگ برتر به چمپیونشیپ سقوط می‌کنند و دو تیم اول چمپیونشیپ به صورت مستقیم به لیگ برتر صعود می‌کنند؛ یک تیم نیز از بازی‌های پلی‌آفی که بین تیم‌های سوم تا ششم چمپیونشیپ برگزار می‌شود به لیگ برتر صعود می‌کند. لیگ برتر در ابتدای تاسیس ۲۲ تیم داشت و در سال ۱۹۹۵ به ۲۰ تیم کاهش یافت.
باشگاه‌ها
قهرمانان
فصل
قهرمانی
نایب قهرمانی
سومی
۹۳–۱۹۹۲
منچستر یونایتد
استون ویلا
نوریچ سیتی
۹۴–۱۹۹۳
منچستر یونایتد
بلکبرن راورز
نیوکاسل
۹۵–۱۹۹۴
بلکبرن راورز
منچستر یونایتد
ناتینگهام فارست
۹۶–۱۹۹۵
منچستر یونایتد
نیوکاسل یونایتد
لیورپول
۹۷–۱۹۹۶
منچستر یونایتد
نیوکاسل یونایتد
آرسنال
۹۸–۱۹۹۷
آرسنال
منچستر یونایتد
لیورپول
۹۹–۱۹۹۸
منچستر یونایتد
آرسنال
چلسی
۲۰۰۰–۱۹۹۹
منچستر یونایتد
آرسنال
لیدز یونایتد
۰۱–۲۰۰۰
منچستر یونایتد
آرسنال
لیورپول
۰۲–۲۰۰۱
آرسنال
لیورپول
منچستر یونایتد
۰۳–۲۰۰۲
منچستر یونایتد
آرسنال
نیوکاسل
۰۴–۲۰۰۳
آرسنال
چلسی
منچستر یونایتد
۰۵–۲۰۰۴
چلسی
آرسنال
منچستر یونایتد
۰۶–۲۰۰۵
چلسی
منچستر یونایتد
لیورپول
۰۷–۲۰۰۶
منچستر یونایتد
چلسی
لیورپول
۰۸–۲۰۰۷
منچستر یونایتد
چلسی
آرسنال
۰۹–۲۰۰۸
منچستر یونایتد
لیورپول
چلسی
۱۰–۲۰۰۹
چلسی
منچستر یونایتد
آرسنال
۱۱–۲۰۱۰
منچستر یونایتد
چلسی
منچستر سیتی
۱۲–۲۰۱۱
منچستر سیتی
منچستر یونایتد
آرسنال
۱۳–۲۰۱۲
منچستر یونایتد
منچستر سیتی
چلسی
۱۴–۲۰۱۳
منچستر سیتی
لیورپول
چلسی
۱۵–۲۰۱۴
چلسی
منچستر سیتی
آرسنال
۱۶–۲۰۱۵
لستر سیتی
آرسنال
تاتنهام
۱۷–۲۰۱۶
چلسی
تاتنهام
منچستر سیتی
۱۸–۲۰۱۷
منچستر سیتی
منچستر یونایتد
تاتنهام
تیم‌ها بر پایه قهرمانی
باشگاه
تعداد قهرمانی
فصل‌های قهرمانی
منچستر یونایتد
۱۳
۱۹۹۲–۹۳، ۱۹۹۳–۹۴، ۱۹۹۵–۹۶، ۱۹۹۶–۹۷، ۱۹۹۸–۹۹، ۱۹۹۹–۰۰، ۲۰۰۰–۰۱، ۲۰۰۲–۰۳، ۲۰۰۶–۰۷، ۲۰۰۷–۰۸، ۲۰۰۸–۰۹، ۲۰۱۰–۱۱، ۲۰۱۲–۱۳
چلسی
۵
۲۰۰۴–۰۵، ۲۰۰۵–۰۶، ۲۰۰۹–۱۰، ۲۰۱۴–۱۵، ۲۰۱۶–۱۷
آرسنال
۳
۱۹۹۷–۹۸، ۲۰۰۰–۰۱، ۲۰۰۳–۰۴
منچستر سیتی
۲۰۱۱–۱۲، ۲۰۱۳–۱۴، ۲۰۱۷–۱۸
بلکبرن راورز
۱
۱۹۹۴–۹۵
لستر سیتی
۲۰۱۵–۱۶
باشگاه‌های فصل ۲۰۱۸–۲۰۱۷
۲۰ تیم زیر در فصل ۲۰۱۸–۲۰۱۷ در لیگ برتر انگلستان به رقابت می‌پردازند.
باشگاه
مکاندر لیگ ۲۰۱۷–۲۰۱۶
اولین فصل دربالاترین رده
تعداد فصل‌هادر بالاترین رده
تعداد فصل‌هادر لیگ برتر
اولین فصلدوره کنونی دربالاترین رده
تعداد قهرمانی‌هادر بالاترین رده
آخرین قهرمانی دربالاترین رده
آرسنال الف، ب
پنجم
۱۹۰۳–۰۴
۱۱۵
۲۶
۱۹۱۹–۲۰
۱۴
۲۰۰۳–۰۴
برنلی
شانزدهم
۱۸۸۸–۸۹
۵۵
۴
۲۰۱۶–۱۷
۲
۱۹۵۹–۶۰
بورنموث
نهم
۲۰۱۵–۱۶
۳
۳
چلسی الف، ب
قهرمان
۱۹۰۷–۰۸
۸۳
۲۶
۱۹۸۹–۹۰
۶
۲۰۱۶–۱۷
کریستال پالاس الف
چهاردهم
۱۹۶۹–۷۰
۱۸
۹
۲۰۱۳–۱۴
اورتون الف، ب
هفتم
۱۸۸۸–۸۹
۱۱۵
۲۶
۱۹۵۴–۵۵
۹
۱۹۸۶–۸۷
لستر سیتی
دوازدهم
۱۹۰۸–۰۹
۴۹
۱۲
۲۰۱۴–۱۵
۱
۲۰۱۵–۱۶
لیورپول الف، ب
چهارم
۱۸۹۴–۹۵
۱۰۳
۲۶
۱۹۶۲–۶۳
۱۸
۱۹۸۹–۹۰
منچستر سیتی الف
سوم
۱۸۹۹–۱۹۰۰
۸۹
۲۱
۲۰۰۲–۰۳
۴
۲۰۱۳–۱۴
منچستر یونایتد الف، ب
ششم
۱۸۹۲–۹۳
۹۳
۲۶
۱۹۷۵–۹۶
۲۰
۲۰۱۲–۱۳
برایتون
دوم در چمپیونشیپ
۱۹۷۹–۸۰
۶
۱
۲۰۱۷–۱۸
هادرسفیلد تاون
پنجم در چمپیونشیپ
۱۹۲۰–۲۱
۳۲
۱
۲۰۱۷–۱۸
۳
۱۹۲۳–۲۴
ساوت همپتون الف
هشتم
۱۹۶۶–۶۷
۴۱
۱۹
۲۰۱۲–۱۳
استوک سیتی ب
سیزدهم
۱۸۸۸–۸۹
۶۲
۱۰
۲۰۰۸–۰۹
نیوکاسل
قهرمان چمپیونشیپ
۱۸۹۸–۹۹
۸۷
۲۴
۲۰۱۷–۱۸
۴
۱۹۲۶–۲۷
سوانزی سیتی ب
پانزدهم
۱۹۸۱–۸۲
۹
۷
۲۰۱۱–۱۲
تاتنهام هاتسپر الف، ب
دوم
۱۹۰۹–۱۰
۸۳
۲۶
۱۹۷۸–۷۹
۲
۱۹۶۰–۶۱
واتفورد
هفدهم
۱۹۸۲–۸۳
۱۵
۶
۲۰۱۵–۱۶
وست بروم آلبیون
دهم
۱۸۸۸–۸۹
۸۱
۱۲
۲۰۱۰–۱۱
۱
۱۹۱۹–۲۰
وستهام یونایتد
۱۹۲۳–۲۴
۶۰
۲۲
۲۰۱۲–۱۳
آ : تیم‌های حاضر در اولین دوره لیگ برتر
ب : تیم‌هایی که از زمان حضورشان در لیگ برتر به دسته پایین‌تر سقوط نکرده‌اند
حامی مالی
از سال ۱۹۹۳ تا ۲۰۱۶ دو شرکت حامی مالی پیکارهای لیگ برتر انگلستان بوده‌اند که در میان آن‌ها بانک بارکلیز مدت زمان بیشتری حامی مالی این مسابقات بوده‌است.
۱۹۹۳–۱۹۹۲: بدون حامی مالی
۲۰۰۱–۱۹۹۳: کارلینگ (شرکت ساخت مشروبات الکلی)
۲۰۰۴–۲۰۰۱: بارکلیز (بارکلی کارت، کارت اعتباری بانک بارکلیز)
۲۰۰۴–۲۰۱۶: بانک بارکلیز
۲۰۱۶-اکنون: TAG Heuer
آمار لیگ برتر
بیشترین حضور در لیگ برتر
گرت بری با ۶۴۷ بازی در مسابقات لیگ برتر، بیشترین حضور در تمامی ادوار این پیکارها را در اختیار دارد و پس از او رایان گیگز با ۶۳۲ حضور، جایگاه دوم را در اختیار دارد.
اسامی برجسته شده همچنان در لیگ برتر بازی می‌کنند.
تا تاریخ ۸ فوریه ۲۰۱۸
+فهرست ده بازیکن با بیشترین حضور در لیگ برتر
رتبه
بازیکن
باشگاه(ها)
تعداد حضور
۱
استون ویلا، منچستر سیتی، اورتون، وست بروم
۶۴۷
۲
منچستر یونایتد
۶۳۲
۳
وستهام، چلسی، منچستر سیتی
۶۰۹
۴
لیورپول، استون ویلا، وستهام، منچستر سیتی، پورتسموث
۵۷۲
۵
لیدز یونایتد، اورتون، نیوکاسل، بولتون واندررز
۵۳۵
۶
لستر سیتی، لیورپول، بیرمنگام، ویگان اتلتیک، استون ویلا
۵۱۶
۷
میدلزبورو، فولام، چلسی، لستر سیتی
۵۱۴
۸
لیورپول
۵۰۸
۹
منچستر یونایتد، اورتون
۵۰۵
۱۰
لیورپول
۵۰۴
وستهام یونایتد، لیدز یونایتد، منچستر یونایتد، کویینز پارک رنجرز
بهترین گلزنان تمامی ادوار
آلن شیرر بهترین گلزن تمامی ادوار لیگ برتر.
تا تاریخ ۲۲ اکتبر ۲۰۱۷
رتبه
ملیت
نام
سال‌های حضور
گل
تعداد حضور
۱
آلن شیرر
۱۹۹۲–۲۰۰۶
۲۶۰
۴۴۱
۲
وین رونی
۲۰۰۲–
۲۰۱
۴۶۸
۳
اندرو کول
۱۹۹۲–۲۰۰۸
۱۸۷
۴۱۴
۴
فرانک لمپارد
۱۹۹۵–۲۰۱۵
۱۷۷
۶۰۹
۵
تیری هانری
۱۹۹۹–۲۰۰۷۲۰۱۲
۱۷۵
۲۵۸
۶
رابی فاولر
۱۹۹۳–۲۰۰۹
۱۶۳
۳۷۹
۷
جرمین دفو
۲۰۰۱–
۱۵۹
۴۷۴
۸
مایکل اوون
۱۹۹۶–۲۰۰۴۲۰۰۵–۲۰۱۳
۱۵۰
۳۲۶
۹
لس فردیناند
۱۹۹۲–۲۰۰۵
۱۴۹
۳۵۱
۱۰
تدی شرینگهام
۱۹۹۲–۲۰۰۷
۱۴۶
۴۱۸
پرافتخارترین سرمربی‌های تاریخ لیگ برتر
alt=The torso and head of a grey-haired white man. He is wearing spectacles and a black coat.
سرمربی
باشگاه(ها)
تعداد قهرمانی
فصل‌های قهرمانی
الکس فرگوسن
منچستریونایتد
۱۳
۹۳–۱۹۹۲, ۹۴–۱۹۹۳, ۹۶–۱۹۹۵, ۹۷–۱۹۹۶, ۹۹–۱۹۹۸, ۲۰۰۰–۱۹۹۹, ۰۱–۲۰۰۰, ۰۳–۲۰۰۲, ۰۷–۲۰۰۶, ۰۸–۲۰۰۷, ۰۹–۲۰۰۸, ۱۱–۲۰۱۰, ۱۳–۲۰۱۲
آرسن ونگر
آرسنال
۳
۹۸–۱۹۹۷, ۰۲–۲۰۰۱, ۰۴–۲۰۰۳
ژوزه مورینیو
چلسی
۰۵–۲۰۰۴, ۰۶–۲۰۰۵, ۱۵–۲۰۱۴
کنی دالگلیش
بلکبرن راورز
۱
۹۵–۱۹۹۴
کارلو آنچلوتی
چلسی
۱۰–۲۰۰۹
روبرتو مانچینی
منچسترسیتی
۱۲–۲۰۱۱
مانوئل پیگرینی
منچسترسیتی
۱۴–۲۰۱۳
کلودیو رانیری
لسترسیتی
۱۶–۲۰۱۵
آنتونیو کونته
چلسی
۱۷–۲۰۱۶
پپ گواردیولا
منچستر سیتی
1
2017-18
مربیان
آرسن ونگر با سابقه‌ترین سرمربی شاغل حال حاضر لیگ برتر
طبق قوانین اتحادیه فوتبال اروپا، سرمربی‌های شاغل در لیگ برتر باید دارای مدرک مربی‌گری با نمره «آ» یا «ب» باشند. اگر سرمربی از کار برکنار شود یا استعفاء دهد، شخصی به عنوان مربی موقت می‌تواند حتی در صورت نداشتن مدرک سرمربی‌گری لازم، تا سقف ۱۲ هفته (سه ماه)، به عنوان سرمربی باشگاه فعالیت کند.
فهرست سرمربی‌های شاغل در لیگ برتر، فصل ۲۰۱۸–۲۰۱۷
نام مربی
نام تیم
تاریخ ورود به تیم
آرسن ونگر
آرسنال
۱ اکتبر ۱۹۹۶
یورگن کلوپ
لیورپول
۸ اکتبر ۲۰۱۵
ادی هوو
بورنموث
۱۲ اکتبر ۲۰۱۲
مارک هیوز
استوک سیتی
۳۰ مه ۲۰۱۳
دیوید مویس
وستهام یونایتد
۷ نوامبر ۲۰۱۷
کلود پوئل
لسترسیتی
۲۷ اکتبر ۲۰۱۷
دیوید آنسوورث
اورتون
۲۴ اکتبر ۲۰۱۷
پپ گواردیولا
منچستر سیتی
۱ ژوئیه ۲۰۱۶
رافائل بنیتز
نیوکاسل
۱۱ مارس ۲۰۱۶
ژوزه مورینیو
منچستر یونایتد
۲۷ مه ۲۰۱۶
شان دایچ
برنلی
۳۰ اکتبر ۲۰۱۳
تونی پولیس
وست بروم آلبیون
۱ زانویه ۲۰۱۵
پل کلمنت
سوانزی
۲ ژانویه ۲۰۱۷
موریسیو پاچتینو
تاتنهام
۲۷ مه ۲۰۱۴
آنتونیو کونته
چلسی
۱ ژوئیه ۲۰۱۶
موریسیو پیگرینو
ساوت‌همپتون
۲۳ ژوئن ۲۰۱۷
مارکو سیلوا
واتفورد
۲۷ مه ۲۰۱۷
کریس هیوتن
برایتون
۳۱ دسامبر ۲۰۱۴
روی هاجسون
کریستال پالاس
۱۲ سپتامبر ۲۰۱۷
دیوید واگنر
هادرسفیلد تاون
۵ نوامبر ۲۰۱۵