ترانه

ایرانی گوگوش در حال اجرای یک ترانه
ترانه به معنی شعر و آهنگی که خواننده آن را تحت قواعد موسیقایی اجرا کرده باشد گفته می‌شود. به تعبیر دیگر هر شعری که قابلیت موسیقایی داشته باشد را می‌توان ترانه دانست.
یک آهنگ ممکن است توسط یک خواننده بطور تکی خوانده شود یا به همراه گروهی از خوانندگان به‌طور دو نفره، سه نفره یا بیشتر که در یک هارمونی مشخصی با هم اجرا می‌کنند؛ ولی این شکل برای ارکسترهای بزرگ کلاسیک یا اپرا مورد استفاده قرار نمی‌گیرد.
ترانه‌هایی که توسط بیشتر از یک نفر، در یک گروه در رنگ آمیزی‌های کلامی و در چند هارمونی خوانده می‌شود را کر می‌نامند.
دوران معاصر
در دوران معاصر، قافیه‌دار بودن و سازگار بودن شعر با عروض دیگر از پیش‌شرط‌های ترانه بودن یک شعر نیست.
درون‌مایه ترانه‌ها معمولا توده‌ای و عامیانه و احساسی است.
فراق، غربت، عشق و محبت، دشمنی، دادخواهی، مبارزه با ظلم و ستم، آموزش و … از موضوعات اصلی ترانه‌ها هستند.
در ابتدای دوره معاصر اکثر ترانه‌های فارسی تغزل به سبک عراقی بوده و به پیروی از بزرگان این سبک مانند حافظ و سعدی سروده شده‌است. از آن‌جا که تنها سبک موجود آن روزگار موسیقی ردیفی و دستگاهی بود، تا سال‌ها در زبان و قالب ترانه تغییر جدی پدید نیامد.
در سال‌های آغازین دهه پنجاه، با آغاز موج نوی ترانه یا همان ترانه نوین و تولد موسیقی پاپ در ایران، زبان به فراخور موسیقی دچار شکستگی شد و به واقع به زبان گفتاری مردم کوچه و بازار نزدیک شد. ترانه از آن پس از تعاریف قالب‌های کلاسیک بیرون آمد و در حقیقت تعریف آن دیگرگون شد. از آن تاریخ تا امروز تغییر بنیادین به مثابه آنچه در دهه ۵۰ اتفاق افتاد، در ترانه رخ نداده‌است؛ ولی شاهد فراز و نشیب‌های بسیاری به فراخور تغییرات فرهنگی، سیاسی و اجتماعی، در آن بوده‌ایم.
در قدیم
واژه ترانه در قدیم در معنای رباعی به‌کار می‌رفت. در معنی دیگری در قدیم به هر تصنیفی که سه گوشه داشته باشد ترانه گفته می‌شد.
در قدیم هم‌چنین واژه ترانه را گاه در معناهای سرود، نوا و نغمه به‌کار می‌بردند.
ساختار اصلی ترانه
استخوان بندی یک ترانه شامل چندین بخش می‌شود که این بخش‌ها در جایی به هم وابسته‌اند یا اصولا مستقل از هم هستند:
۱: ترانه باید موسیقی داشته باشد
۲: بهتر است وزن عروضی و قافیه داشته باشد
۳:هر ترانه باید یک موضوع خاص داشت باشد
ترانه از بندینه تشکیل می‌شود. هر بندینه می‌تواند ۱،۲،۳،۴،۵،۶ مصراع باشد. معمول‌ترین بندینه‌ها ۲ یا ۴ مصراع دارد و غیر معمول‌ترین بندینه ۵ مصراع دارد. بندینه‌ای که در طول ترانه تکرار می‌شود بندگردان نام دارد. هر ترانه تنها می‌تواند یک بندگردان داشته باشد. بندینه در واقع واحد شمارش ترانه است که البته واضح است ترانه‌هایی که یک بندینه دارند بسیار غیر معمولند. در ترانه هر بندینه وزن مخصوص به خود را دارد و بندینه‌ها الزاما با هم هم وزن نیستند.
زبان سرایش می‌تواند زبان گفتاری باشد یا زبان معیار نوشتاری.
تمایز بین ترانه و شعر
بعضی به اشتباه ترانه را معادل شعر می‌دانند. حال آنکه شعر چه در قالب شعر کلاسیک و چه در قالب شعر آزاد یک اتفاق ادبی صرف است که احساسی را با کمک کلمات و خیال پردازی به خواننده منتقل می‌کند که در هر دو سبک کلاسیک و آزاد مقتضیات و قواعد خاص خود را دارد. اما ترانه سروده‌ای است که به هدف هم آغوش شدن با موسیقی نوشته می‌شود. این نوشته باید بتواند برای قالب موسیقایی مد نظر سراینده یا آنچه با هماهنگی آهنگساز تعیین می‌شود، کارکرد مناسبی داشته باشد.
شعر می‌تواند به عنوان ترانه هم استفاده شود (مانند شعرهای حافظ در موسیقی سنتی) اما ترانه محدود به شعر نیست. در ترانه الزامی به رعایت پارامترهای شعری نیست و مهم این است که ترانه بتواند با موسیقی مورد نظر یک ترکیب دلنشین ایجاد کند. به این ترانه توجه کنید: بوی گندم مال من/ هر چی که دارم مال تو—یه وجب خاک مال من / هر چی می‌کارم مال تو یا این ترانه: باز ای الهه ناز/ با غم من بساز—کاین غم جانگداز/ برود زبرم و ترانه‌های دیگری که ماندگار شده‌اند. خود متن ترانه از ارزشی ادبی متفاوت از شعر برخوردار است. ترانه راوی احساس صرف ترانه سرا ولی شعر حاوی نتیجه‌گیری‌های عقلی شاعر است.
ترانه‌ها به خصوص در کارهای جدید مانند رپ یا راک و کارهای مدرن دیگر حتی از اول تا آخر یک ترانه می‌تواند با تغییر ریتم و وزن همراه باشد یا حتی در مواقعی بدون وزن باشد یا هر نوآوری که ترانه سرا و آهنگ ساز برایش در نظر بگیرند مهم این است که مجموعه کار یک اثر قابل قبول از آب در بیاید. به این ترانه توجه کنید (از محسن نامجو):
یک روز به شیدایی… در زلف تو آویزم
خود را چو فرو ریزم… با خاک درآمیزم
و گرنه من همان خاکم که هستم
یک روز سر زلف بلوندت چینم بهر دل مسکینم
اینم… جگرم… اینم… اینم
یک روز که باشم مست… لایعقل و ترد و سست
یک روز ارس گردم… اطراف تو را گردم
کشتی‌ی شوم جاری… از خاک برآرم تو… بر آب نشانم تو
دور از همه بیزاری
دریای خزر گردم… خواهی تو اگر جونم
محصول هنر گردم… خواهی تو اگر جونم
یک روز بصر گردم… یک روز نظر گردم
پانصد سر سردرگم… ای وای
حبل المتین گیست… جمعا به تو آویزیم
لاتفرقو و اعتصموا
واعتصموا بحبل الله جمیعا و لاتفرقوا
این ترانه از تمام قواعد شعری کلاسیک گریزان است و سروده‌ای آهنگین است مناسب آنچه نامجو در نظر داشته اجرا کند.
در مجموع باید گفت ترانه با وجود بهره بردن از زیبایی‌های ادبی باید در قالب موسیقایی ارزیابی گردد نه در قالب ادبی محض
شعرهای نو نیز اگر موسیقی داشته باشند می‌توانند به صورت ترانه درآیند. شعرهای عروضی خود اگر موسیقی و موضوع خاص داشته باشند ترانه‌اند که در آنها بندینه‌ها ۲ مصراع هستند که به ان بیت نیز می‌گویند. در شعرهای عروضی همه بندینه‌ها هم وزن اند.
رشید کاکاوند معتقد است ترانه خوب ترانه‌ای است که:
ترانه‌سرایان ایرانی
عبدالجبار کاکایی
سیامک عباسی
مونا برزویی
ایرج جنتی عطایی
افشین یداللهی
رشید کاکاوند
اردلان سرفراز
علیرضا طبایی
یدالله گودرزی شهاب
زویا زاکاریان
شهیار قنبری
احمد شاملو
اندیشه فولادوند
نیلوفر لاری پور
روزبه بمانی
سعید کریمی
ترانه مکرم
مریم حیدرزاده
سیاوش قمیشی
منصور تهرانی
محسن شیرالی
یاحا کاشانی
بابک صحرایی
سیمین بهبهانی
تورج نگهبان
یغما گلرویی
کریم فکور
ژاکلین
فریدون فروغی
لیلا کسری
پاکسیما زکی پور
حامد عسکری
نیلوفر بیاتی
علی اکرمیان
محمدعلی شیرازی
رحیم معینی کرمانشاهی
اهورا ایمان
بیژن سمندر
سعید دبیری
فرهنگ قاسمی
رهی معیری
بیژن ترقی
مسعود هوشمند
کارو دردریان
علی‌رضا بدیع
محمدعلی بهمنی