غلام‌عباس آرام

عباس آرام (زاده ۱۲۸۲ - درگذشته ۱۳۶۳) یکی از سیاستمداران و وزرای دوران حکومت پهلوی در ایران بود. او در دوران زندگی خود مدت‌ها در سمت‌های مختلفی خدمت کرد. او در شروع کارمند وزرات امور خارجه ایران بود و بعدها مدت‌ها در دولت‌های اقبال، امینی ، علم ، منصور و امیرعباس هویدا در در سمت وزیر امور خارجه خدمت کرد.
دوران زندگی
پدر او علیرضا نام داشت و در بازار یزد با چای فروشی ارتزاق می‌کرد. پدر او از مبلغین بهایی بود که در درگیری‌های تبریز توسط مسلمانان به قتل رسید. آرام نوجوانی خود را در یزد گذرانید و سپس به شیراز رفت و در پلیس جنوب استخدام شد. او در سال ۱۳۰۰ ایران را ترک کرد و عازم هندوستان شد، در آنجا به استخدام سرکنسول گری ایران در هند درآمد. او در دوران خدمت خود در وزارت امور خارجه مراتب اداری را به ترتیب طی کرد و سمت‌های مختلفی به ایفای نقش پرداخت. از ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۳ مامور به خدمت در سفارت لندن بود. او در سال ۱۹۴۴ به تهران بازگشت و معاونت اداره سوم سیاسی وزارت خارجه را برعهده گرفت. او در خلال سال‌های ۱۹۴۶ تا ۱۹۴۷ در سوئیس مشغول به خدمت بود؛ و در سال ۱۹۴۷ به واشینگتن منتقل شد، و در ۱۹۴۹ کنسول سفارت شد و چندی نیز کاردار بود. آرام اولین سفیری خود را در ژاپن تجربه کرد و در سال‌های ۱۹۵۷ تا ۱۹۵۹ را در توکیو گذراند. او در سال‌های ۱۹۶۲ -۱۹۶۶ رئیس هیئت ایرانی در مجمع عمومی سازمان ملل بود.
دوران نخست وزیری دکتر مصدق
عباس آرام در دوره وزارت خارجه حسین نواب در کابینه دکتر مصدق از اعضای عالیرتبه وزارت امور خارجه بود. دکتر غلامحسین مصدق (فرزند دکتر محمد مصدق) در کتاب خود «در کنار پدرم، مصدق» ضمن ذکر خاطراتی از حسین نواب می‌نویسد: به پدرم گزارش داده بودند که غلام عباس آرام، عضو عالی مقام وزارت خارجه، اصل و نسبش پاکستانی است. وی در گذشته عضو محلی سفارت ایران در کراچی بود و حسین علاء او را با خود به تهران آورده و در وزارت خارجه استخدام کرده است. سپس علاء هنگام تصدی سفارت ایران در ایالات متحده او را با خود به آمریکا برده است. در گزارش گفته شده بود: آرام فرد مورد اطمینانی نیست، علیه دولت انتقاد می‌کند، با مخالفان نهضت ملی ارتباط دارد و در شرایطی که ایران درگیر مبارزه با بریتانیاست، صلاحیت خدمت در وزارت خارجه را ندارد.
پدرم گزارش مربوط به عباس آرام را به نواب، وزیر خارجه اطلاع داده بود و توصیه کرده بود او را از وزارت خارجه به محل دیگری منتقل کنند. نواب گفته بود گزارشهای مربوط به به آرام و سوابق او مستند نیست و به صرف اینگونه حرفها نمی‌توان درباره افراد قضاوت کرد و کارمندان را در مضان اتهام قرار داد. پدرم گفته بود رسیدگی به سوابق این شخص و تشخیص صحت و سقم گزارشها نیاز به زمان دارد و ما در شرایط موجود فرصت این نوع کارها را نداریم و از نواب خواسته بود فعلا او را کنار بگذارد تا بعد رسیدگی شود. نواب مقاومت کرده بود. بی‌آنکه از شخص آرام و سوابق او دفاع کند گفته بود: نمی‌تواند اصول و مقررات حاکم بر سرنوشت افراد را زیر پا بگذارد و حیثیت کارکنان وزارت خارجه را بازیچه شایعه پردازیها کند. وی در برابر توصیه، دستور و امر نخست وزیر ایستادگی کرد و سرانجام استعفا داد.
وزارت امور خارجه
در پی پایان ماموریت دو ساله آرام در ژاپن او به تهران فراخوانده شد و برای نخستین بار در کابینه منوچهر اقبال به این مقام منصوب شد و تا شهریور ۱۳۳۹ مشغول وزارت بود. او این سمت تا سال ۱۳۴۵ در دولت‌های مختلفی بر عهده داشت. تا اینکه در سال اردشیر زاهدی و آرام در یک جابجایی به جای همدیگر منسوب شدند و بدین تربیت زاهدی وزیر امورخارجه شد و آرام به عنوان سفیر کبیر ایران در انگلستان انتخاب گردید.
وی در سال ۱۳۴۲ همراه با غلامرضا پهلوی برادر شاه در تشییع جنازه جان اف کندی از طرف دولت ایران شرکت کرد.
سناتوری
او حدود ۴ سال به عنوان سفیر در انگلستان بود تا اینکه به تهران بازگشت و بازنشسته شد. او بعد از مدتی در پی مصوبه هیئت وزیران به خدمت فراخوانده شد و به با سمت سفیر به چین رفت تا اینکه در سال ۱۳۵۳ در دوره ششم سنا به عنوان سناتور انتصابی وارد مجلس سنا شد او این سمت در دوره هفتم نیز بر عهده داشت.
درگذشت
در پی انقلاب اسلامی ایران آرام دستگیر شد و سه سال را در بازداشت گذراند در خلال این مدت بیمار شد. او در سال ۱۳۶۳ درگذشت. او همسر و فرزندی نداشت.