بالاورستان

بالاورستان نام تاریخی مناطق شمالی در پاکستان است که در سالهای اخیر دوباره استفاده از آن رایج شده‌است.
در آثار قدیمی این نام بصورت بلورستان ثبت گردیده‌است.
البته اولین اشاره به نام این منطقه، در اسناد و مدارک چینی در قرن هشتم میلادی یافت شده‌است.
مناطق شمالی پاکستان دربرگیرنده سرزمین‌های گلگت، سکردو، هنزه، ایشوکونام و یاسین است. مانطق شمالی بخشی از نواحی خودمختار پاکستان است.
این مناطق بخشی از سرزمین جامو و کشمیر است که در سال ۱۳۲۶ (۱۹۴۷) زیر کنترل پاکستان قرار گرفت.
حزب ناسیونالیست گلگت، منطقه بلتستان و لداخ (شامل کارگیل) را نیز قسمتی از خاک بالاورستان تلقی می‌کند. آنان گاهی به ادعاهای خود منطقه چترال را هم اضافه می‌کنند.
سرچشمه نام بالاورستان
مردم این منطقه اشاراتی تاریخی در مورد نام بالاور (به معنی بالانشین، کوه‌نشین) دارند. مردم این منطقه، کلمه بالاور را گرفته شده از واژه بالا می‌دانند. یکی از منابع این ادعا روایت‌های بسیار در بین این مردم است.
نظر دوم درباره نام منطقه، برمی‌گردد به گرفته شدن نام بالاورستان/بلورستان از نام شاه اسطوره‌ای و باستانی این منطقه که بلورشاه نامیده می‌شده‌است. روایت شده که بلرشاه بعد از متحد کردن این منطقه سلسله حاکمانی با توجه به تبار و نژاد پدید آورد.
البته نظر سومی هم از طرف بنیاد ملی پژوهشهای تاریخی-فرهنگی پاکستان مطرح شده‌است. این پژوهش می‌گوید که این نام گرفته شده‌است از عنوان پاتولا، سلسله پادشاهی بودایی قدرتمندی که در قرن هشتم میلادی کنترل منطقه را درست داشته.
طبق منابع تاریخی، بلتستان، بلور بزرگ و دردستان و قسمتی از بروشال (شامل دره گلگت)، بلور کوچک خوانده می‌شدند.
آنچه که روشن است، بولور بزرگ در دربار چین دارای نماینده(سفیر) بوده‌است.
وضعیت سیاسی
در قرن اخیر نام بالاورستان با تلاش احزاب و شخصیتهای ناسیونالیست منطقه گلگت، دوباره بر سر زبانها افتاده‌است. یکی از این احزاب جبهه ناسیونالیست بالاورستان است که در راستای استقلال کامل از پاکستان فعالیت می‌کند.
جبهه ناسیونالیست بالاورستان
مردم این منطقه از نظر جغرافیایی، قومی، زبانی و فرهنگی مستقل از کشمیر و دیگر نقاط پاکستان هستند. بالاورستان به اشتباه قسمتی از کشمیر دانسته شده و پیرو این اشتباه، وارد مسئله لاینحل جامو و کشمیر شده‌است. جبهه ناسیونالیست بالاورستان، به عنوان مثال، یکی از اهداف خود را آزاد شدن مشاغل ممنوعه در پاکستان عنوان کرده‌است. یک متفکر بالاورستانی در سال ۱۳۸۴ (۲۰۰۵) در سمینارعمومی در راولپندی از مناطق شمالی به عنوان منطقه مستقل بولور یاد کرد. وی افزود استقلال بالاورستان یک درخواست بحق و قانونیست. دیگر رهبران بالاور استدلال می‌کنند که بعد از آنکه مردم بالاورستان نتوانستند نماینده‌ای در پارلمان پاکستان داشته باشند، سالهای سختی را گذرانده‌اند، از این رو پاکستان نمی‌تواند قانونهای مصوب پارلمان را در مورد بالاورستان اجرا کند.
در سالهای اخیر پاکستانی‌های زیادی اعلام پشتیبانی خود را از بالاورها برای گرفتن نقش سیاسی بزرگتر، دادن امتیازات سیاسی بیشتر به بالاورستان در دولت فدرال و گرفتن حق شهروندی عادی ابراز داشته‌اند.
برخی از رهبران بالاور خواستار دخالت سازمان ملل متحد در اعمال قانون اساسی در مناطق شمالی شده‌اند. همچنین آن‌ها رفتار ملایم‌تر دولت فدرال و امکان مداخله بیشتر در آن را خواستار شدند.
اگرچه کمک و مشارکت‌های اقتصادی-سیاسی دولت، به عنوان جایگزینی باری جدایی کامل از پاکستان است، ولی برخی از رهبران بالاور این بسته‌های کمکی، مشارکتی را مسخره خوانده‌اند.
نخبگان پاکستانی عقیده دارند که استقلال بالاورستان با جمعیتی نزدیک به دو میلیون نفر، بدون کمک دولت پاکستان و با وجود سرزمین محصور در خشکی(بالاورستان) غیرممکن خواهد بود.
برخی دیگر از گروه‌های بالاور ازجمله جنبش گیلگیت-بلتستان متحد، درخواستهای محدودتری (سطح پایینتری) دارند. آن‌ها خواهانه خودمختاری کامل و پایان مستعمراتی قلمداد شدندشان هستند. این گروه مخالف گماشتن افراد غیر بومی (از نقاط دیگر پاکستان) در سمتهای اداری وقضایی هستند و با این حال آنان هیچگاه درخواستی رسمی مبنی بر مطالبه استقلالشان از پاکستان به باراک اوباما برای استفاده از نفوذ خود در جهت ترمیم ملتهای کوچک مانند فلسطین، کشمیر و بالاورستان تسلیم وی نکردند.
سازمان دانشجویان ناسیونالیست بالاورستان در اردیبهشت ۱۳۸۷ (آوریل ۲۰۰۸) سطح مطالبات را با درخواست پنجمین ایالت شدن بالاورستان، پس از سند، پنجاب، سرحد و بلوچستان بالا برد.