باشگاه فوتبال آ.ث. میلان

اسوچیاتزیونه کالچو میلان ( ) که عموما با نام آ. ث. میلان یا میلان شناخته می‌شود، باشگاه حرفه‌ای فوتبال است که در شهر میلان ایتالیا پایه‌گذاری شده‌است. در ۱۶ دسامبر ۱۸۹۹ با نام «باشگاه کریکت میلان» به وسیله آلفرد ادواردز و هربرت کیلپین انگلیسی تاسیس شد و به دلیل انگلیسی بودن موسسان، اسم باشگاه به جای میلانو (تلفظ ایتالیایی)، میلان نام گرفت.
میلان با ۱۸ عنوان قهرمانی در یوفا و فیفا، چهارمین باشگاه موفق در جهان است. ۵ قهرمانی در جام حذفی ایتالیا و ۶ قهرمانی در سوپر جام ایتالیا و در مجموع ۲۹ جام، یکی از پرافتخارترین تیم‌های ایتالیاست. همچنین با ۷ قهرمانی در لیگ قهرمانان اروپا، ۲ قهرمانی در جام برندگان جام اروپا، ۵ قهرمانی در سوپر جام اروپا، ۳ قهرمانی در جام بین قاره‌ای و یک جام باشگاه‌های فوتبال جهان و در مجموع ۱۸ جام، پس از رئال مادرید پرجام‌ترین تیم‌های اروپایی است و در عرصه بین‌المللی، بعد از رئال مادرید در رده دوم قرار دارند.
ورزشگاه خانگی آن‌ها سن سیرو است که با گنجایش ۸۰،۰۱۸ نفری، بزرگترین ورزشگاه ایتالیا، و یکی از بزرگترین ورزشگاه‌های اروپاست. میلان این استادیوم با اینتر میلان مشترکا استفاده می‌کند. اینتر میلان بزرگ‌ترین رقیب آن‌هاست و رقابت این دو تیم شهرآورد دلا مادونینا نام دارد که یکی از مهم‌ترین شهرآوردهای فوتبالی در جهان است.
سیلویو برلوسکونی نخست‌وزیر سابق ایتالیا، مالک سابق باشگاه بود که این ریاست این باشگاه را به مدت ۳۱ سال بر عهده داشت. این باشگاه از اعضای بنیانگذار گروه ۱۴ است که پس از فروپاشی توسط اتحادیه باشگاه‌های فوتبال اروپا جایگزین شد.
تاریخچه
روزهای آغازین
هربرت کیلپین، اولین کاپیتان میلان
آ.ث. میلان در سال ۱۹۰۱
"Saremo una squadra di diavoli. I nostri colori saranno il rosso come il fuoco e il nero come la paura che incuteremo agli avversari."
"ما تیم شیاطین هستیم. رنگ‌های ما قرمز به مانند آتش و سیاه برای فراخوانی ترس در حریف‌هایمان است."
این باشگاه، در ابتدا با عنوان باشگاه کریکت و فوتبال میلان، توسط دو انگلیسی به نام‌های آلفرد ادواردز و هربرت کیلپین که متولد شهر ناتینگهام بود، در سال ۱۸۹۹ تاسیس شد. به دلیل خاستگاه این باشگاه، از تلفظ انگلیسی نام شهر میلان، به جای تلفظ ایتالیایی این شهر (میلانو)، در نام این باشگاه استفاده شده‌است. آث میلان اولین عنوان قهرمانی خود در جام قهرمانی ایتالیا را در سال ۱۹۰۱ و دو قهرمانی پایپی دیگر در سال‌های ۱۹۰۶ و ۱۹۰۷ بدست آورد.
در سال ۱۹۰۸، این باشگاه شکافی را در خود به دلیل اختلافات داخلی برای جذب بازیکنان خارجی تجربه کرد، که این موضوع باعث تشکیل باشگاه دیگری در شهر میلان به نام اینتر میلان شد. پس از این اتفاقات میلان تا فصل ۵۱–۱۹۵۰ موفق به کسب قهرمانی در ایتالیا نشد. در دهه ۵۰، میلان به اوج فوتبال ایتالیا با هدایت مثلت سوئدی گره-نو-لی که متشکل از گونار گرن، گونار نوردال و نیلس لیدهولم، بازگشت.
آغاز افتخارات اروپایی و روی کار آمدن روکو
نرئو روکو، موفق‌ترین سرمربی میلان
پس از آن میلان در سال ۱۹۵۸ برای نخستین بار به فینال جام باشگاه‌های اروپا راه یافت، اما در شرایطی که ۲بار از رئال مادرید پیش افتاد در وقت‌های اضافه ۳ بر ۲ مغلوب شد. از اوایل دهه ۶۰ روکو سرمربی میلان شد و باشگاه را به نوک قله افتخار رساند. در فینال ۱۹۶۳ میلان تحت هدایت روکو با پیروزی بر تیم بنفیکا، نخستین تیم ایتالیایی فاتح اروپا لقب گرفت. در سال ۶۸ با شکست هامبورگ، فاتح جام برندگان جام شد و در سال ۱۹۶۹ برای دومین بار قهرمان اروپا شد. در همان سال در جام بین قاره‌ای در دیداری جنجالی استودیانتس آرژانتین را با نتیجه ۴ بر ۲ شکست داد و برای نخستین بار فاتح این جام معتبر بین‌المللی شد.
در اوایل دهه ۷۰ میلان بار دیگر تحت هدایت نرئو روکو جام برندگان جام را فتح کرد. در ادامه دهه میلان ۳بار فاتح کوپا ایتالیا شد و در اواخر دهه تحت هدایت نیلس لیدهولم دهمین اسکودتو را کسب کرد و ستاره‌ای طلایی به همین مناسبت بر روی لباس باشگاه نقش بست.
توتونرو و سقوط به سری بی
به دنبال بازنشستگی جیانی ریورا، میلان دوران افت را تجربه کرد. دورانی که ماجرای توتونرو یا همان شرط‌بندی و پرداخت رشوه از سوی باشگاه برای تغییر نتیجه مسابقات در سال ۱۹۸۰ و مجازات حضور در سری بی‌را برای میلان در پی داشت. در فصل ۸۱–۱۹۸۰ میلان برای نخستین بار در تاریخ باشگاه، قهرمان سری بی‌شد و مجددا به سری آ بازگشت. اما این بازگشت دوام چندانی نداشت و در پایان فصل ۸۲–۱۹۸۱، در بین شانزده تیم چهاردهم شد و به سری بی‌بازگشت. در همین فصل میلان فاتح جام میتروپا شد. در سال ۱۹۸۲ جوزپه فارینا ریاست باشگاه را برعهده گرفت و میلان را به سری آ بازگرداند. آخرین اقدام او پیش از واگذاری باشگاه به برلوسکونی، امضای قرارداد با پائولو مالدینی بود.
آغاز ریاست برلوسکونی و بازگشت به قله اروپا
175px
گالی
طولانی‌ترین دوران ریاست باشگاه، متعلق به سیلویو برلوسکونی است که از سال ۱۹۸۶ تاکنون، مالکیت و ریاست باشگاه را برعهده داشته‌است. وی همچنین با ۲۸ جام داخلی و بین‌المللی، پرافتخارترین رئیس تاریخ باشگاه است.
فهرست کامل روسای باشگاه
سال
نام
۱۸۹۹–۱۹۰۹
آلفرد ادواردز
۱۹۰۹
جیانینو کامپریو
۱۹۰۹–۱۹۲۸
پیه‌رو پیره‌لی
۱۹۲۸–۱۹۳۰
لوئیجی راواسکو
۱۹۳۰–۱۹۳۳
ماریو برناتزولی
۱۹۳۳–۱۹۳۵
لوئیجی راواسکو
۱۹۳۵
پیترو آنونی
۱۹۳۵–۱۹۳۶
پیترو آنونیلورنزینیرینو والدامری
۱۹۳۶–۱۹۳۹
امیلیو کولومبو
۱۹۳۹–۱۹۴۰
آشیله اینورنیتزی
سال
نام
۱۹۴۰–۱۹۴۴
اومبرتو تراباتونی
۱۹۴۴–۱۹۴۵
آنتونیو بوسینی
۱۹۴۵–۱۹۵۴
اومبرتو تراباتونی
۱۹۵۴–۱۹۶۳
آندره‌آ ریتزولی
۱۹۶۳–۱۹۶۵
فلیسه ریوا
۱۹۶۵–۱۹۶۶
فده‌ریکو سوردیلو
۱۹۶۷–۱۹۷۱
فرانو کارارو
۱۹۷۱–۱۹۷۲
فده‌ریکو سوردیلو
۱۹۷۲–۱۹۷۵
آلبینو بوتیکی
۱۹۷۵–۱۹۷۶
برونو پاردی
۱۹۷۶–۱۹۷۷
ویتوریو دوئی‌نا
سال
نام
۱۹۷۷–۱۹۸۰
فلیسه کولومبو
۱۹۸۰–۱۹۸۲
گائه‌تانو موراتزونی
۱۹۸۲–۱۹۸۶
جوزه‌په فارینا
۱۹۸۶
روزاریو لو ورده
۱۹۸۶–۲۰۰۴
سیلویو برلوسکونی
۲۰۰۴–۲۰۰۶
شورای ریاست
۲۰۰۶–۲۰۰۸
سیلویو برلوسکونی
۲۰۰۸–۲۰۱۶
شورای ریاست
۲۰۱۷-۲۰۱۸
لی یونگ هونگ
-۲۰۱۸
پائولو اسکارونی
برخی از مربیان بزرگ باشگاه
کارلو آنچلوتی ۸ سال پیاپی سرمربی میلان بود و همراه میلان ۸ جام کسب کرد.
نرئو روکو، موفق‌ترین سرمربی باشگاه با 10 جام
سال
نام
۱۹۰۸–۱۹۰۰
هربرت کیلپین
۱۹۲۶–۱۹۲۴
ویتوریو پوتزو
۱۹۵۲
گونار گرن
۱۹۶۳–۱۹۶۱، ۱۹۶۷–۱۹۷۳، ۱۹۷۷
نرئو روکو
۱۹۶۶–۱۹۶۳، ۱۹۷۷–۱۹۷۹، ۱۹۸۴–۱۹۸۷
نیلس لیدهولم
۱۹۷۴–۱۹۷۳، ۲۰۰۱
چزاره مالدینی
۱۹۷۴، ۱۹۷۵–۱۹۷۶
جیووانی تراپاتونی
۱۹۸۷، ۱۹۹۱–۱۹۹۶، ۱۹۹۷–۱۹۹۸
فابیو کاپلو
۱۹۸۷–۱۹۹۱، ۱۹۹۶–۱۹۹۷
آریگو ساکی
۱۹۹۸–۲۰۰۱
آلبرتو زاکرونی
۲۰۰۹–۲۰۰۱
کارلو آنچلوتی
۲۰۱۰–۲۰۱۴
ماسیمیلیانو آلگری
افتخارات
میلان با کسب ۲۹ جام رسمی، یکی از پرافتخارترین باشگاه‌های ایتالیاست. این باشگاه با ۱۸ جام بین‌المللی بعد از رئال مادرید در رده دوم پرجام‌ترین تیم‌های فوتبال باشگاهی اروپا قرار دارد. رکورد میلان حاوی ۱۴ جام اروپایی و ۴ جام جهانی است. در سال ۱۹۷۹، یک ستاره طلایی به مناسبت کسب دهمین اسکودتو بر بالای لوگوی میلان قرار گرفت.
نمایی جزئی از اتاق جوایز باشگاه، واقع در موزه موندو میلان
+ افتخارات میلان
نوع
تورنمنت
عناوین
فصل‌ها
داخلی
سری آ
۱۸
۱۹۰۱, ۱۹۰۶, ۱۹۰۷, ۱۹۵۰-۵۱, ۱۹۵۴-۵۵, ۱۹۵۶-۵۷, ۱۹۵۸-۵۹, ۱۹۶۱-۶۲, ۱۹۶۷-۶۸, ۱۹۷۸-۷۹, ۱۹۸۷-۸۸, ۱۹۹۱-۹۲, ۱۹۹۲-۹۳, ۱۹۹۳-۹۴, ۱۹۹۵-۹۶, ۱۹۹۸-۹۹, ۲۰۰۳-۰۴, ۲۰۱۰-۱۱
سری بی
۲
۱۹۸۰-۸۱, ۱۹۸۲-۸۳
کوپا ایتالیا
۵
۱۹۶۶-۶۷, ۱۹۷۱-۷۲, ۱۹۷۲-۷۳, ۱۹۷۶-۷۷, ۲۰۰۲-۰۳
سوپر جام ایتالیا
۷
۱۹۸۸, ۱۹۹۲, ۱۹۹۳, ۱۹۹۴, ۲۰۰۴, ۲۰۱۱, ۲۰۱۶
قاره‌ای
جام باشگاه‌های اروپا / لیگ قهرمانان اروپا
۷
جام باشگاه‌های اروپا ۶۳–۱۹۶۲, جام باشگاه‌های اروپا ۶۹–۱۹۶۸, جام باشگاه‌های اروپا ۸۹-۱۹۸۸, جام باشگاه‌های اروپا ۹۰-۱۹۸۹, لیگ قهرمانان اروپا ۹۴-۱۹۹۳, لیگ قهرمانان اروپا ۰۳-۲۰۰۲, لیگ قهرمانان اروپا ۰۷-۲۰۰۶
جام در جام اروپا
۲
جام در جام اروپا ۶۸-۱۹۶۷, جام در جام اروپا ۷۳-۱۹۷۲
سوپر جام اروپا
۵
۱۹۸۹, ۱۹۹۰, ۱۹۹۴, ۲۰۰۳, ۲۰۰۷
جهانی
جام بین قاره‌ای
۳
۱۹۶۹, ۱۹۸۹, ۱۹۹۰
جام باشگاه‌های جهان
۱
۲۰۰۷
رکورد مشترک
میلان و توپ طلای اروپا
جانی ریورا اولین بازیکن میلان است که برنده توپ طلا شده‌است.
مارکو فان باستن برنده توپ طلای ۸۸. او سه بار در لباس میلان موفق به کسب توپ طلای اروپا شد.
جانی ریورا، اولین بازیکن میلان و دومین ایتالیایی برنده توپ طلای اروپا() است. او در سال ۱۹۶۹، در رقابت با هموطنش لوئیجی ریوا، توپ طلا را از آن خود کرد.
پس از او رود گولیت هلندی، بالاتر از پائولو فوتره پرتغالی، برنده توپ طلای ۸۷ شد.
مارکو فان باستن، دیگر ستاره هلندی بود که در سال‌های ۸۸ و ۸۹ دوبار پیاپی توپ طلا را به ویترین افتخارات خود افزود. او در این دوسال، با هم تیمی‌های خود گولیت و بارزی رقابت داشت.
فان باستن، در ادامه روند موفقیتش، توپ طلای سوم را در سال ۹۲ برد. در این سال هریستو استویچکوف، جدی‌ترین رقیب او برای تصاحب توپ طلا بود.
ژرژ وه‌آ، دیگر بازیکن میلان است که در سال ۹۵ فاتح توپ طلا شد. او همچنین، نخستین بازیکن غیر اروپایی است که توپ طلا را برده‌است. وه‌آ نیمه نخست سال را برای پاری سن ژرمن بازی کرد.
آندری شوچنکو هفتمین توپ طلای میلان را در سال ۲۰۰۴ کسب کرد. جدی‌ترین رقبای او دکو و رونالدینیو بودند.
و در نهایت کاکا، آخرین توپ طلای میلان را در سال ۲۰۰۷ از آن خود کرد. او در شرایطی به این افتخار نائل شد که رقیبانی چون کریستیانو رونالدو و مسی را در کنار خود می‌دید.
در سال‌های ۱۹۸۸ و ۱۹۸۹، هر سه نفر نخست بازیکن میلان بودند و باشگاه میلان از این حیث رکورددار است. در هر دو سال مارکو فان باستن فاتح توپ طلا شد.
در جدول رده‌بندی، میلان با مجموع ۶ بازیکن و ۸ توپ طلا بهمراه یوونتوس در رده نخست ایتالیا و بصورت مشترک در رده سوم اروپا قرار دارد.
آمار و رکوردهای باشگاه
پائولو مالدینی با ۹۰۲ بازی، بیشترین حضور را در میلان داشته‌است.
پائولو مالدینی با ۹۰۲ بازی در مجموع و ۶۴۷ بازی در سری آ، رکورددار تعداد بازی برای میلان است. او همچنین رکورددار تعداد بازی در سری آ است.
یکی از راس‌های مثلث سوئدی میلان، گونار نوردال با ۲۲۱ گل، بهترین گلزن تاریخ میلان است. بعد از او آندری شوچنکوی اوکراینی با ۱۷۵ گل قرار دارد و جیانی ریورا کاپیتان سابق میلان با ۱۶۴ گل جایگاه سوم را در اختیار دارد. ریورا همچنین با ۱۷ سال و ۸۰ روز سن، جوان‌ترین گلزن تاریخ میلان است.
مربی اسطوره‌ای میلان نرئو روکو، که میلان را به یکی از غول‌های دهه شصت اروپا تبدیل کرده بود، اولین جام قهرمانی اروپا را برای میلان کسب کرد. طولانی‌ترین دوران مربیگری میلان با ۴۵۰ بازی، در اختیار اوست.
سیلویو برلوسکونی، طولانی‌ترین دوران ریاست باشگاه را با ۲۸ سال ریاست در اختیار دارد.
میلان بهمراه رئال مادرید، بیشترین جام بین‌المللی را در بین تیم‌های اروپایی برده‌اند و پرافتخارترین باشگاه‌های فوتبال اروپا هستند.
در فصل ۹۲–۱۹۹۱، میلان بدون شکست اسکودتو را فتح کرد و تبدیل به اولین تیمی شد که بدون شکست فاتح سری آ می‌شود. با ۵۸ بازی بدون شکست، میلان رکورددار ایتالیاست و در اروپا بعد از استوا بخارست(۱۰۴) و سلتیک(۶۸)، در رده سوم قرار دارد.
بزرگترین پیروزی باشگاه در برابر مودنا بدست آمده‌است. میلان در یکی از دیدارهای فصل ۱۵–۱۹۱۴، مودنا را با نتیجه ۱۳–۰ شکست داده‌است.
بولونیا در فصل ۲۳–۱۹۲۲، سنگین‌ترین شکست را با ۸ گل به میلان تحمیل کرده‌است.