انکار هولوکاست

تجدیدنظرطلبان، آنچه توسط مدعیان هولوکاست کوره‌های آدم‌سوزی نامیده می‌شود را، کوره‌های جسدسوزی می‌دانند.
انکار هولوکاست ، عمل انکار نسل‌کشی یهودیان در جریان هولوکاست در جنگ جهانی دوم است. انکار هولوکاست اغلب شامل این ادعاهاست: این که راه حل نهایی فقط اخراج یهودیان از رایش را نشانه رفته بود، اما شامل نابودی یهودیان نمی‌شد؛ این که مرجعیت‌های نازی، از اردوگاه‌های مرگ و اتاق‌های گاز برای کشتار جمعی یهودیان استفاده نکردند؛ یا این که تعداد واقعی یهودیان کشته‌شده، از شمارش تاریخی پذیرفته شده 5 تا 6 میلیون، به‌طور قابل توجهی کم‌تر است، معمولا نزدیک به یک دهم آن شمار.
پژوهشگران برای توصیف روش‌شناسی و دیدگاه‌های منکران هولوکاست، از عبارت "انکار" استفاده می‌کنند، به این منظور که آن‌ها را از "تجدید نظر طلبان تاریخی" معقول، که تفاسیر متعارفی تاریخ را، با استفاده از روش‌شناسی‌های تاریخی به‌ثبوت‌رسانده‌شده، به چالش می‌کشند، جدا کنند. منکران هولوکاست عموما اصطلاح "منکر" را به عنوان توصیفی مناسب از فعالیت‌هایشان نمی‌پذیرند، و به جای آن از حسن تعبیر "تجدیدنظرطلبی" استفاده می‌کنند. در حالی که برعکس، متدولوژی‌های منکران هولوکاست اغلب بر یک نتیجه‌گیری از قبل تعیین شده‌استوار است که شواهد منکوب‌کننده تاریخی را نادیده می‌گیرد.
بیش‌تر ادعاهای مربوط به انکار هولوکاست، تلویحا، یا به صراحت، بیان می‌کنند که هولوکاست مبالغه یا کلک‌بازی‌ای است که از درون توطئه یهودی برخاسته‌است، که پیش‌بردن منافع یهودیان، به قیمت دیگران طراحی شده‌است. به همین دلیل، به‌طور کلی انکار هولوکاست یک تئوری توطئه یهودستیزانه به‌شمار می‌رود، و در چندین کشور دنیا غیرقانونی است.
تجدیدنظر طلبی در هولوکاست باوری است که اظهار می‌دارد آنچه «نسل‌کشی جمعی گروه‌های مختلفی از مردم بخصوص یهودیان اشکنازی، همجنسگرایان و کولیها در طی جنگ جهانی دوم بدست آلمان نازی در اتاقهای گاز از ۱۹۴۱ تا انتهای ۱۹۴۵» خوانده می‌شود و به هولوکاست موسوم است، اتفاق نیفتاده‌است یا بزرگ نمایی شده‌است البته اخیرا ادعایی مطرح شده که هولوکاست را می‌پذیرد اما این کار را به گردن سرمایه داران یهودی می‌اندازد به این ترتیب که آن‌ها برای پیدا کردن بهانه‌ای برای ایجاد سرزمین موعود یهودی در ازای کمک مالی به هیتلر از او خواستند تا یهودیان فقیر را بکشد.
نام
بسیاری از انکار کنندگان هولوکاست واژه انکار را برای معرفی دیدگاه خود مناسب نمی‌دانند و به جای آن از عبارت بازنگری هولوکاست یا تجدیدنظر طلبی استفاده می‌کنند.
برخی از طرفداران هولوکاست، معتقدند عبارت انکار هولوکاست برای تفکیک دیدگاه سیاسی ردکننده از دیدگاه تاریخی بازنگری خواه، به کار می‌رود. از این رو انکار هولوکاست را مفهومی سیاسی می‌دانند. متقابلا تجدیدنظر طلبان، آن را حرکتی علمی و بررسی‌ای تاریخ‌شناسانه می‌دانند.
برخی دیگر از دشمنان یهودیان ازجمله برخی گروه‌های مسلمان هولوکاست را افسانه خوانده و آن را بهانه بعضی از یهودی‌ها برای فریب اذهان عمومی در اشغال فلسطین معرفی می‌کنند
گروه‌های منکر هولوکاست
در میان مدافعان تجدیدنظر طلبی، طیفهای گوناگونی قرار دارند. در حقیقت تجدید نظر طلبان را نمی‌توان یک گروه متقارن شمرد، بلکه گستره آن‌ها از افراد و گروههایی افراطی نظیر نئونازی‌ها، کوکلوس‌کلان‌ها و محمود احمدی نژاد تا یهودیانی نظیر جورف جی برگ، نورمن فینکلشتاین، روژه دای دامرگو، دیوید کول و استفن هیوارد متغیر است. برای مثال گروه‌های نئونازی پس از جنگ جهانی دوم تبلیغات خود را مبنی بر دروغ و ساختگی بودن هولوکاست آغاز کردند. «جرج لینکون راکول» از اولین رهبران نئونازی آمریکا پس از جنگ جهانی دوم بود که به انکار هولوکاست پرداخت. «هانس اشمیت» از نئونازی‌های آلمانی مشهور، پس ا ز ورودش به آمریکا در سال ۱۹۴۹، تبدیل به یک از فعالترین منکران هولوکاست در آمریکا شد.
گروه دیگری که بصورت سازمان یافته و با هیاهوی زیاد ادعای تجدید نظر طلبی می‌کنند، گروه‌های کوکلوس‌کلان هستند. آن‌ها از توزیع کنندگان مطالب منکر هولوکاست می‌باشند.
تجدیدنظرطلبان از طیف‌های دیگری نیز تشکیل شده‌اند. گروهی یهودی‌اند مانند جورف جی برگ، نورمن فینکلشتاین، روژه دای دامرگو، دیوید کول و استفن هیوارد، برخی مسیحی مانند روبر فوریسون، گرمار رودلف، میکائیل ای هافمن و رابرت کانتس و برخی بیخدایند مانند بردلی اسمیت. برخی نیز مسلمان هستند مانند روژه گارودی، ابراهیم علوش و احمد رامی.
از نظر حرفه و موقعیت اجتماعی نیز در میان تجدید نظر طلبان مشخصه مشترک خاصی وجود ندارد، برخی از ایشان کسانی هستند که از سوی رژیم ناسیونال سوسیالیست تحت تعقیب بوده یا حتی سابقه زندانی شدن در اردوگاه‌های تجمعی را دارند. (مانند پل راسینیر و جوزف جی. برگ) برخی استاد دانشگاه هستند (مانند: کریستین لیندر، کاستاس زاور دینوس و آرتور آر. بوتز) و گروه کثیری مدرک دکتری دارند (مانند: هربرت تیدمان، استفان هی‌وارد و…) برخی مهندس هستند (مانند: فردریچ برگ و…) و گروهی تاریخ‌نگار حرفه‌ای هستند (مانند: مارک وبر و رابرت کونتس) بسیاری نیز به استادی کرسی‌های مختلف دانشگاه اشتغال دارند.
از دیدگاه گرایش سیاسی نیز گروه‌های تجدید نظر طیف همگنی را تشکیل نمی‌دهند. برخی کمونیست و سوسیالیست هستند (مانند: پل راسینیر) و برخی چپ میانه‌رو (مانند: سرج سیون) گروهی لیبرال بوده (مانند:دیوید کول) و برخی محافظه‌کارند (مانند:کارلو ماتوکنو) برخی طرفداران دست راستی در میان آنان به چشم می‌خورد (مانند:یودو والندی و مارک وبر) و برخی ناسیونال سوسیالیست می‌باشند (مانند ارنست زوندل).
تجدیدنظرطلبان مدعی هستند که تکثر تجدیدنظرطلبان شامل: مذاهب متفاوت مشاغل گوناگون، عقاید سیاسی کاملا متضاد و اقوام ملیتی مختلف، تجدید نظر طلبان را از اتهام وابستگی سیاسی و نژادی مبری می‌کند.
تاریخچه
محققان معمولا تجدیدنظر طلبی در هولوکاست را در سه دوره زمانی بررسی می‌کنند.
دوره اول این دوره، تقریبا بلافاصله پس از پایان جنگ جهانی دوم و محاکمات دادگاه‌های سران آلمانی آغاز شد. در این دوره، برخی مورخین با انتشار آثار تحقیقی و تحلیلی خود، واقع گرایی ادعاهای مطرح شده در دادگاه‌ها را به چالش کشیدند.
دوره دوم با آغاز انتشار فصلنامه بازنگری تاریخی در سال ۱۹۸۰، فصل جدیدی برای بازنگری در هولوکاست پدید آمد. تعداد کتب و مقالات منتشر شده در این دوره در خصوص بازنگری در هولوکاست به میزان زیادی افزایش یافت و تجدیدنظرطلبان به امکانات بیشتری دست یافتند؛ ولی از سال ۱۹۹۳ تا سال ۲۰۰۳، این امکانات به تدریج بر اثر اختلافات مالی کاهش یافت و از بین رفت.
دوره سوم در این دوره که از سال ۲۰۰۳ و با آغاز به کار سایت اینترنتی و انتشار نشریه تجدیدنظر طلب آغاز شد، تجدیدنظر طلبان مجددا فرصت پیدا کردند تا با مقالات تکنیکی‌تر و متنوع‌تر، به جنبه‌های حقوقی قضیه بیشتر بپردازند.
دلایل تجدیدنظر طلبان
تجدیدنظر طلبان دلایل گوناگونی برای تجدید نظرطلبی خود ارائه می‌دهند. مهم‌ترین این دلایل معمولا شامل موارد زیر است.
هیچ فرمان یا دستوری از سوی حزب نازی یا سران و رهبران آلمان برای نابودسازی یهودیان وجود ندارد. در میان مدارک بدست آمده از آلمان پس از سقوط حتی یک برگه یا سند وجود ندارد که به عنوان دستور کشتار یهودیان از سوی مقامات به افسران یا گزارش انجام این عمل از سوی انجام دهندگان به مافوق‌هایشان تلقی شود. همچنین هیچ برنامه، طرح، سازمان یا حتی مدارک بودجه و حسابداری نیز برای کشتار یهودیان یافت نشده‌است.
تجهیزات صنعتی کافی و حتی سوخت کافی برای سوزاندن اجساد این تعداد از قربانی در تمام مناطق تحت اشغال آلمان وجود نداشته‌است. ظرفیت کوره‌های جسد سوزی (و نه آدم سوزی) کشف شده، حتی به اندازه سوزاندن اجسادی که به دلیل گرسنگی و بیماری فوت شده بودند نیز نبوده‌است.
تجدیدنظرطلبان معتقدند که آمار یهودیان قبل و بعد از جنگ گواه آن است که در طول دوره جنگ جهانی دوم، با احتساب کسانی که به عنوان سرباز در جبهه‌های جنگ جان خود را از دست داده‌اند، سیصد هزار تا ۱٫۵ میلیون یهودی از دنیا رفته‌اند.
با وجود فعالیت سرویسهای اطلاعاتی متفقین و با وجود نزدیکی اردوگاه‌ها به مناطق سکونت مردم عادی، تا پیش از پایان جنگ، هیچ منبع رسمی، سازمان بین‌المللی و حتی کشورهای دشمن آلمان، ادعایی مبنی بر کشتار گسترده یهودیان نکرده‌اند.
از روش‌های ادعایی کشتار، هیچ مدرکی در دادگاه‌ها موجود نیست. برای مثال از هزاران کامیونی که ادعا می‌شود دارای اتاق گاز بوده و بازداشت شدگان را در حال انتقال خفه می‌کرده‌اند، حتی یک نمونه به عنوان مدرک به هیچ دادگاهی ارائه نگردیده‌است.
دکتر مارتین بروژات از انستیتو تاریخ معاصر آلمان که یک انستیتو نیمه دولتی است، طی یک نامه با ارائه مدارکی اعلام کرد در زمان جنگ جهانی دوم، در خاک آلمان کسی در اتاق گاز کشته نشده و مدارکی که در دادگاه نورنبرگ از آن‌ها برای اثبات کشتار توسط اتاق‌های گاز استفاده شده‌اند همگی جعلی هستند. همچنین دیوید اروینگ تاریخدان انگلیسی نیز با ارائه مدارکی، اعلام کرده‌است که وجود اتاقهای گاز برای کشتار انسانها، تخیلی و توهمی بیش نیست.
تناقض هولوکاست
تجدیدنظرطلبان معتقدند، طرفداران هولوکاست در ادعا و آمار خود از هولوکاست، دچار تناقضات زیادی شده‌اند. تناقض مدعیان هولوکاست در تمامی موارد زیر است.
تناقض در تعداد قربانیان
تاکنون، براساس مقالات و منابع رسمی و غیررسمی مدعی هولوکاست، تعداد معتنابهی ارقام گوناگون برای قربانیان آورده شده‌است. برای مثال تنها برای اردوگاه آشویتس ۲۲ منبع معتبر، ارقامی از ۳۵۶ هزار نفر (فریتجوف مایر تاریخدان ۲۰۰۲) تا ۸ میلیون نفر (دفتر تحقیقات جنایات جنگی فرانسه ۱۹۴۵) را ارائه داده‌اند. فیلم‌ها و منابع غیررسمی این رقم را فقط برای (بازداشتگاه داخائو) تا ۹ میلیون نفر (فیلم مستند شب و مه ۱۹۵۵ زیر نظر مشاوران تاریخی هنری میچل و الگا ورمسر میگات) نیز تبلیغ نموده‌اند.
تناقض در شیوه یا شیوه‌های کشتار
مدعیان هولوکاست شیوه‌های ادعایی همدیگر را تکذیب و رد کرده‌اند. برای مثال برخلاف مدعیان هولوکاست در سالهای قبل‌تر، امروزه هیچ مدعی هولوکاستی ادعا نمی‌کند که از روش‌های جریان برق، کشتار در اتاقهای بخار سوزان، مرگ بوسیله تخلیه هوا از اتاق، کشتار از طریق مسموم سازی خون و مرگ به کمک آهک برای کشتار یهودیان استفاده شده باشد.
تناقض در اردوگاه‌های دارای اتاق گاز
مدعیان هولوکاست در گذشته برای هر اردوگاه، اتاق گاز را الزامی دانسته بودند. برای مثال هارتلی شاوکراس، دادستان انگلیسی دادگاه نورنبرگ مدعی بود کلیه اردوگاه‌های آشویتس، داخائو، تربلینکا، بوخنوالد، ماتهاوزن، مجدانک و اورانین برگ دارای اتاق گاز بوده‌اند. امروزه هیچ مدعی هولوکاستی وجود ندارد که مدعی وجود اتاق گاز در داخائو، بوخنوالد و اورانین برگ باشد.
افسانه صابون‌سازی
سایمون وایزنتال یهودی، معروف به شکارچی نازی‌ها در سال ۱۹۴۶ مدعی شد که آلمانی‌ها از چربی اجساد برای تولید صابون استفاده می‌کردند. بسیاری از غربیان همچنان این افسانه را باور دارند. در حالی که ساموئل کراکوفسکی، محقق اسرائیلی هولوکاست، این داستان را یک افسانه دانست که آلمانی‌ها برای ترساندن زندانیان یهودی آن را ساخته‌اند. دروغ بودن افسانه صابون سازی به تایید یدوشم رسیده‌است.
اعترافات و شهادت‌های نامطمئن
علاوه بر تناقضات موجود در بسیاری از ادعاهای مدعیان هولوکاست، اصولا دلایلی که براساس آن هولوکاست اثبات می‌گردد، از دید تجدیدنظر طلبان مردود است. مهم‌ترین دلیل مدعیان هولوکاست، اعترافات و شهادت گواهان دادگاه‌های نورنبرگ (IMTوNMT)، مونیخ، لوئن برگ، هامبورگ، فرانکفورت و بیت‌المقدس است. دلایل رد اعتبار این دادگاه‌ها و اعترافات آن‌ها از دید تجدیدنظر طلبان، عمدتا به بیانات گردانندگان دادگاه و صورتجلسه‌های آن‌ها بازمی‌گردد. برای مثال
قاضی نورمن بیرکت، قاضی انگلیسی دادگاه نورنبرگ مدعی شد که «این دادگاه تنها شکلی از یک فرایند قضایی را دارد و هدف اصلی آن سیاسی است»
قاضی کل دادگاه نورنبرگ چارلز ونیر استروم، مدعی شد «بسیاری از مدارک ارائه شده در دادگاه‌ها، از میان چندین تن! مدارک بدست آمده انتخاب شده‌اند… فضا در اینجا خفقان‌آور است. وکلا، منشی‌ها، بازجوها و مترجمانی بکار گرفته شده‌اند که به تازگی به تابعیت آمریکا درآمده‌اند. سابقه آنان سرشار از تنفر اروپایی است… اگر هفت ماه پیش می‌دانستم، هرگز به اینجا نمی‌آمدم.»
ماده ۱۹ اساسنامه دادگاه نورنبرگ تصریح می‌کند «دادگاه خود را به قواعد فنی ارائه مدرک مقید نمی‌کند… و هر مدرکی را خواهد پذیرفت» بنابراین هیچ متهمی در دادگاه نتوانست اصالت مدرکی را (معمولا اعترافات هنگام بازجویی) رد نماید.
شموئل کراکوفسکی، رئیس مرکز یادبود هولوکاست در اسرائیل در سال ۱۹۸۶ اذعان نمود «بیش از ده هزار (از بیست هزار) شهادت‌های بایگانی شده غیرقابل اعتماد است»
دروغ بودن برخی از اعترافات و شهادت‌ها حتی در دادگاه نیز اثبات گردید. برای مثال در دادگاه داخائو یک شاهد یهودی به نام اینشتاین مدعی شد که متهم منزل، برادر وی را به قتل رسانده‌است. متهم خاطرنشان کرد که برادر شاهد بر روی صندلی تماشاچیان نشسته‌است. در صورتجلسه دادگاه ثبت شده‌است که بازپرس با فریاد به شاهد خود (اینشتاین) گفت: «چطور می‌توانیم این خوک را اعدام کنیم، در حالی که توی احمق برادرت را به دادگاه آورده‌ای؟»
سایر دلایل
علاوه بر این دلایل، بنابر ادعای تجدیدنظر طلبان، برخی از ادعاهای هولوکاست، شرایط اولیه باورپذیری را نیز ندارند. برخی از این دلایل به این شرح است:
استفاده از گاز سیانور (سیکلون ب) برای کشتار مردم مقرون به صرفه نمی‌باشد. این شیوه اعدام در آمریکا، گرانترین شیوه اعدام محسوب می‌شود. یک مهندس آمریکایی بنام لشتر، که سمت مشاور در امور اعدام را در برخی ایالات آمریکا بر عهده داشت پس از بازدید دقیق و فنی که در سال ۱۹۸۸ از اردوگاه‌های مورد ادعا به عمل آورده‌است در گزارش خود صراحتا اعلام کرد: «در هیچ‌یک از این مکان‌ها، اتاق گاز اعدام وجود نداشته‌است.»
نشانه‌ای از گاز سیانور در دیوارهای اتاقهایی که گفته می‌شود برای کشتار یهودیان استفاده می‌شده پیدا نشد.
اسناد موجود نشان می‌دهد که زندانیان بیمار یهودی و غیر یهودی مورد مداوا قرار گرفته و جراحی هم می‌شده‌اند.
وینستون چرچیل، نخست وزیر بریتانیا و دوایت آیزنهاور رئیس جمهور آمریکا در کتابهای خاطرات خود از جزئیات دوران جنگ، هیچ اشاره‌ای به وجود اتاق‌های موسوم به گاز نداشته‌اند.
بیماری باکتریایی تیفوس در آن زمان شیوع داشت و تصاویر اجساد بسیار لاغر مردگان نیز شاهد بر همین ماجراست. دولت برای جلوگیری از گسترش پخش این میکروب کشنده اجساد مردگان را می‌سوزاند.
جرم بودن انکار هولوکاست در برخی کشورها
در بسیاری از کشورهای اروپایی انکار یا اغراق‌شده خواندن هولوکاست جرم تلقی می‌شود. کشورهای اتریش، بلژیک، جمهوری چک، فرانسه، آلمان، اسرائیل، لیتوانی، لهستان، رومانی، اسلواکی و سوئیس و کانادا لیختن اشتاین و مجارستان و پرتغال و هلند و لوکزامبورگ دارای قوانینی علیه انکارکنندگان هولوکاست هستند.
یکی از افرادی که در سال ۲۰۰۶ به جرم انکار هولوکاست به ۳ سال زندان محکوم شد، دیوید اروینگ، مورخ بریتانیایی بود.
روژه گارودی محقق فرانسوی به علت انکار هولوکاست زندانی شد.
یورگن گراف، مورخ و پژوهشگر سوئیسی نیز به خاطر سخنانش در انکار هولوکاست به زندان محکوم شد و برای فرار از زندان از سوئیس خارج شد. وی هم‌اکنون در روسیه زندگی می‌کند.
روبر فوریسون، در سال ۲۰۰۶ به دلیل مصاحبه‌ای که در سال ۲۰۰۵ با شبکه سحر ۱ انجام داد، به جرم انکار هولوکاست، به سه ماه زندان و پرداخت ۷۵۰۰ یورو محکوم شد. وی به خاطر بیان عقیده‌اش، بارها از سوی گروه‌های تندروی یهودی مورد آزار و ضرب و شتم قرار گرفته‌است.
تجدیدنظر طلبی در ایران
برخی از تجدیدنظرطلبان
دیوید ایروینگ
دیوید دوک
محمود عباس
روبر فوریسون
روژه گارودی
سید حسن نصرالله
محمود احمدی‌نژاد
هولوکاست
انکار هولوکاست در ایران
یهودستیزی
صنعت یهودی‌سوزی