سلیم شیخ

روستای سلیم شیخ
سلیم‌شیخ ، روستایی است از توابع بخش کلیجان‌رستاق شهرستان ساری در استان مازندران ایران. این روستا از سه طرف به جنگل منتهی می‌شود و تنها یک راه ارتباطی مستقیم با جاده ساری-کیاسر دارد. درآمد مردم بیشتر از راه کشاورزی و دامداری تامین می‌شود. پوشش مردم این روستا اغلب از نمونه‌های سنتی مازندران پیروی می‌کند.
نخستین انتخابات شورای اسلامی این روستا، در ۲۴ مرداد ۱۳۹۲ برگزار شد و از طرف مردم سه نفر از اهالی روستا به عنوان شورا برگزیده شدند.
جمعیت
این روستا در دهستان کلیجان‌رستاق علیا قرار داشته و براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۹۰ صورت گرفته، جمعیت آن ۱۱۲نفر (۳۵خانوار) بوده‌است.
گوهری در جنگل
چند کیلومتری که از شهر ساری دور شوی و جاده‌ی ساری-کیاسر را رهگذر باشی، امامزاده‌ای در کنار جاده خودنمایی می‌کند. جاده‌ی کنار امامزاده را که چند قدمی بروی راه فرعی غربت زده‌ای تو را می‌خواند که به روستایی با شرایط خاص منتهی می‌شود. روستایی که دور تا دورش را درختان انبوه پوشانده است و تنها یک راه به جاده‌ی اصلی دارد و همچون نگینی بر انگشتری جنگل می‌درخشد. جنگلی پوشیده از درختان گوناگون که ارمغان بوسه‌های باران بر زمین‌اند.
بوته‌های تمشک در جای جای راه ارمغان آخر بهار برای هر رهگذری خواهد بود و گاه شاخه‌های بیرون زده از باغ‌های مجاور با میوه‌هایشان از تو پذیرایی می‌کنند. راهی قیرسنگی با پستی و بلندی که آثار حیواناتی چون گاو و گوسفند و را بر آن می‌شود دید و پس از گذشتن از میان باغ‌ها و مزارع، رهگذران را به میان جنگل رهنمون است. نیمی از راه که بگذری کناره‌های رود زیبای تجن را که با سبزینه‌ی شالی آذین بسته شده است، در پای کوه رو به رویی می‌بینی و نمای جنگل تو را چون مادری در گهواره‌ی خویش می‌رقصاند. در بعضی از جاها ویلاهایی بدون معماری یکپارچه، غربت باغ‌ها را دوچندان کرده‌اند و کم و بیش بلندتر از درختان قد برافراشته‌اند.
این روزها که به روستا می‌رسی سوهان صدای ماشین‌های سنگینی که باغ بزرگ میان روستا را ویران می‌کنند، روحت را می‌خراشد. این باغ در طی سال‌های مختلف منبع درآمدی برای اهالی بوده‌است.
تنها دو یا سه خانه کاهگلی بدون سکنه در کنج چشم اندازهای روستا خودنمایی می‌کند که روزگاری خاطره‌ساز دوران کودکی سربازان وطن بوده‌است که جان در ره جانانه نهادند. این سرزمین با جمعیت اندکش سه کشته به لاله زار میهن داده است.
در چند صد متری انتهایی جاده، تپه‌ی مهجور رو به رویی توجهت را جلب خواهد کرد که گویی سفالگری آن را با جان روستا آمیخته است. از جاده‌ی پرتگاهی میان درختان سر به فلک کشیده‌ی جنگل که بگذری، به بالای این تپه خواهی رسید و در آستان امامزاده تقی نه تنها می‌توانی همه روستا را ببینی، بلکه کناره‌های شهر ساری و چندین روستای اطراف بر رواق دیدگانت می-نشیند.
سلیم شیخ روستایی است کوچک با بافت مسکونی پراکنده با مردمانی که دلی به گستره‌ی آسمان دارند. مردمانی رنج کشیده و محنت دیده از رهگذار روزگار سخت. باصفایند و پرمهر و گویش مازندرانی بر گرمای وجودشان می‌افزاید. شاید این طراوت از آبی است که مردمان از چشمه‌های کم و بیش خروشان دل جنگل می‌نوشند. در هر خانه می‌توانی دست‌های پینه بسته‌ی مردان و زنانی را بیابی که با مشقت، معیشت می‌کنند. شغل بیشترشان دامداری، کشاورزی و باغداری است. گندم می‌کارند، جو، مرکبات و صیفی جات نیز. بر سر سفره‌های بیشتر خانه‌ها لبنیاتی چون ماست، شیر و کره دیده می‌شود.
جنگل هم روزی اهالی را همچون دری در خود نهاده است. تمشک، کندس، ولیک و قارچی که بومی‌ها به آن «زرد کیجا» می‌گویند، از جمله‌ی این مواردند که در فصول مختلف به بار می‌نشینند. این محصولات گاه به‌طور مستقیم و گاه به صورت ترشی یا مربا عمدتا توسط زنان در بازار عرضه می‌شوند.
زنان سلیم شیخ دوش به دوش مردان کار می‌کنند و نقش شان در بیرون از خانه غیر قابل انکار است. زنان کهنسال و میانسال روستا، گاهی با پوششی به صورت لباس یکسره و گاهی با چادری پیچیده به دور کمرشان دیده می‌شود.
در سمت شرقی روستا، دره‌ای قرار دارد که در بعضی از فصول سال میزبان آب‌های روان است. در طرف راست دره، جنگل و در طرف چپ، زمین‌های کشاورزی که بر دامنه‌ی تپه نقش بسته‌اند، دیده می‌شود و در جاهایی هم شالیزار. حتا بعضی‌ها در این دره پلنگ هم دیده‌اند. از کنار و گوشه‌های چپرهای متروک گاه که رد می‌شوی، گرخش قرقاول‌ها چشم‌ها می‌نوازد و پرندگان خنیا گرتو را لی لی کنان به عمق خویش می‌خواند و گاهی لاشه‌ی یک گراز هر انسان طبیعت دوست را در ژرفای اندوه فرو می‌برد.
کمی آن طرف‌تر در کناره‌ی خاکراه چند اسب قالی جاده را می‌چرند و می‌خرامند. از آن رو که بذر نااهلی در وجودشان پاشیده‌اند، نزدیک شدن به بعضی از آن‌ها خطرناک است و برخی نیز چون آینه‌ی درون‌نمای روستا نجابت سواری را پیشکش رهگذران می‌دارند.
در هنگام غروب تابستانی گله‌های گوسفند در کناره‌ی روستا با رقص گرد و خاک، بوم روستا را می‌نگارند. گاه در همسایگی غروب خورشید ، شیر خفته‌ی البرز، دماوند خودنمایی و دلربایی می‌کند.
شب‌ها نسیمی که پاورچین از دامن جنگل می‌روید از سمت جنوب شرقی، روان آدمی را می‌نوازد، میهمان خانه‌ها می‌شود و در خاطره بیتوته می‌کند. و بعضی از شب‌ها هم ماه از پشت درختان جنگل که سر برمی آورد، چهره‌ی روستا را می‌آراید. وگاه پیرمردی در مزرعه‌ی کنار جنگل «لله وا» مینوازد.
صدای زنگوله‌ی گاوهای محلی در تنگ راه‌ها و فریاد شغال‌ها از دل جنگل،‌های و هوی غوکان از آبگیر گوشه و کنار، غرش سگان پاسبان و شاید ناله‌ی تنها جغد پیر باقی‌مانده از دست بشر که گاهی در نیمه‌های شب روی تیر چراغ برق می‌نشیند، سکوت شب‌های جنگل را می‌شکند و در انتهای شب نیز خروس‌های سحرخوان.
و صبحگاهان که خورشید می‌دمد باز بار سخت کوشان را بر دوش اهالی می‌نهد…