محمد باقر بهاری

حاج شیخ محمد باقر بهاری (ره)
محمد باقر بهاری (زاده:۱۲۷۷ بهار -درگذشت:۱۳۲۳ همدان) فقیه و فعال سیاسی مشروطه خواه بود.
تحصیل
وی فراگیری علوم دینی را در شهر خود بهار و سپس همدان پی گرفت و در ادامه عازم نجف شد.
برخی استادان وی عبارت بوند از میرزا محمدحسن شیرازی. شیخ محمدحسین کاظمی، ملامحمد شربیانی، ملامحمد ایروانی، حاج میرزا حسین خلیلی، شیخ حسین مامکانی، شیخ محمد طه نجف، میرزا حبیب الله رشتی و نیز آخوند ملامحمد کاظم خراسانی و شیخ لطف الله مازندرانی.
فعالیت سیاسی
در ابتدای ۱۳۲۹ که هیات اتحادیه توسط حدود ۷۰ تن از علما تاسیس شد وی به ریاست آن برگزیده شد و ظاهرا ریاست انجمن ولایتی را به امام جمعه همدان واگذاشت. مخالفت بهاری با سالار الدوله، برادر محمد علی شاه که کردستان را تصرف کرده بود به حدی بالا گرفت که نیروهای وی قصد به توپ بستن منزل بهاری را داشتند که بامداخله مردم ناکام ماندند. چند بار نیز برای ترور وی دست بکار شدند که بی‌نتیجه بود.
بهاری در انتخابات دور سوم مجلس کاندید شد اما رای نیاورد. دفاع وی از اجرای حدود وسخت گیری او احتمالا سبب کاهش مقبولیتش شد. وی نامه‌های فراوانی نیز به سران و مقامات من باب امر بمعروف و نهی از منکر ارسال کرد.
تالیفات
تالیفات وی را تا ۶۰ عنوان شمرده‌اند که برخی عبارت اند از:
۱. النور فی الامام المستور، درباره حجت بن حسن و فلسفه غیبت او.
۲. العلایم لاهتداء الهوائم، درباره نشانه‌های ظهور حجت بن حسن.
۳. تسدید المکارم و تفضیح الظالم، نگارش یافته در ۱۳۰۵ ه. ق.
۴. ترجمه «مکارم الاخلاق» شیخ ابونصر فضل الله طبرسی:
۵. الوجیزه
۶. بسط نور: ترجمه کتاب النور فی الامام المستور.
۷. حاشیه‌ای بر «البهجه المرضیه» جلال الدین عبدارحمن سیوطی (متوفا: ۸۴۶ ه. ق) این حاشیه ناتمام مانده‌است.
۸. شرح «قطر الندی» تالیف ابن محمد عبدالله جمال الدین ابن هشام انصاری (متوفا: ۷۱۶ ه. ق) این شرح نیز ناتمام است.
۹. الدره الغرویه و التحفه الحسینیه: درباره حضرت سید الشهداء  علیه السلام  از بدو خلقت تا سکون در جنت.
۱۰. مستدرک الدره.
۱۱. بدر الامه فی جغرلایه.
۱۲. روح الجوامع: درباره علم رجال.
۱۳. ایضاح الخطاء فی الردع عن الاستبداد: در بیان و تقبیح رژیم استبدادی است. این کتاب به زبان فارسی است و مولف در این کتاب کوشیده‌است بین مشروطه و مشروعه پیوند برقرار کند.
۱۴. آیه کن فیکون: در شرح آیه ۸۲ سوره یس.
۱۵. الطلع النضید فی الرد علی من منع لعن یزید: در رد عقاید ابن حجر عسقلانی نوشته شد و در سال ۱۳۱۶ در تهران به چاپ رسید.
۱۶. مطلع الشمس فی فضل حمزه و جعفر ذی الجناحین.
۱۷. ابهی الدرر: در «تکمله عقد الدرر فی اخبار الامام المنتظر» تالیف ابوبدر یوسف بن یحیی السامی.
۱۸. البیان فی حقیقه الایمان.
۱۹. سلاح الحازم لدفع الظالم.
۲۰. دعوت الحسینیه الی المواهب السنیه. در استحباب گریه برای سید الشهدا از دیدگاه اهل سنت و شرع مقدس اسلام.
۲۱. اعلان دعوه: تکمله کتاب موسوم به «دعوت الحسینیه».
۲۲. نثار اللباب فی تقبیل التراب.
۲۳. تنزیه المشاهد عن دخول الآباعد.
۲۴. حاشیه‌ای ناتمام بر کتاب «قوانین الاصول» میرزای قمی
۲۵. الفواید الاصولیه: این کتاب نیز ناتمام مانده‌است.
۲۶. حاشیه‌ای بر«حکمت العین» ابوالحسن علی بن عمر دبیران کاتبی قزوینی
۲۷. حاشیه‌ای بر «الرضاعیه» شیخ انصاری
۲۸. حاشیه‌ای بر «الملل و النحل» شهرستانی
۲۹. التنبیه علی ما فعل بالکتب من التحریف.
۳۰. حاشیه‌ای بر «مکاسب شیخ انصاری» در علم فقه.
۳۱. رساله الصحیح و الاعم: در علم اصول.
۳۲. کتاب الصوم.
۳۳. الحاشیه علی الرسایل.
۳۴. شرح آیات فی جواب النصرانی.
۳۵. الجمع بین الفاطمتین.
۳۶. رساله تزویج الصغیره فی المده القلیله.
۳۷. رساله المولود من الزنا.
۳۸. دین المقتول.
۳۹. حاشیه‌ای بر «منبع الحیاه» سید محمد جزایری.
۴۰. حاشیه‌ای بر حیاه الارواح فی اصول الدین الاسترآبادی.
۴۱. رساله‌ای در جواب «الطعن علی الشیعه فی الرد علی الصحابه».
۴۲. رساله‌ای در عدالت.
۴۳. التحصیل فی معنی التفضیل و رد ما ذکره فی الفضل بین الخلفا.
۴۴. شرح علائم ظهور.
۴۵. وفات النبی  صلی الله علیه و آله .
۴۶. رساله‌ای به زبان فارسی در زمینه محال بودن تعیین وقت برای ظهور حجت بن حسن.
۴۷. دعوه الرشاد فی مدرک افعال العباد.
۴۸. ایضاح المرام فی امر الامام.
۴۹. رساله‌ای در تکلیف کفار بر فروع.
۵۰. رساله جابلقا و جابلسا.
۵۱. اثبات مذاهب الاسلام.
۵۲. اصول دین: به زبان فارسی.
۵۳. رساله‌ای در اثبات عصمت ائمه و رد منکرین آن.
۵۴. التقیه.
۵۵. فضل عمار.
۵۶. رساله‌ای درباره عثمان بن عیسی: در علم رجال.
۵۷. بعث الاموات قبل الظهور الحجه.
۵۸. القضا و الشهادات من فقه الباقر. این کتاب در رمضان ۱۴۰۲ ه. ق در قم به چاپ رسیده‌است.
۵۹. سفینه الجواهر من فقه الباقر، این کتاب مشتمل است بر مباحث صلاه و نماز مسافر که به همت پسرش، شیخ محمد حسین (۱۳۲۵  ۱۴۱۱ ه. ق) همراه با مقدمه‌ای در شرح حال وی، در سال ۱۳۹۳ ه. ق، در قم به چاپ رسیده‌است.
۶۰. افعال الصلاه.
۶۱. صلاه المسافر.
۶۲. المشکوه فی احکام الخلل الواقع فی الصلاه.
۶۳. المخدده.
۶۴. رساله فی العقد للمحرمیه.
۶۵. معراج.
مرگ
وی در سال ۱۳۲۲ یا ۱۳۲۳ هجری قمری درگذشت و در جوار امام زاده عبدالله در همدان، در مقبره‌ای که به قبر آخوند معروف است (ساختمان زینبیه کنونی) به خاک سپرده شد.
آشخ‌شیرمحمد