mainkilora/Persian-Wikipedia-Corpus huggingface dataset:
مروا (چشمه)

مروا چشمه‌ای نمکی از توابع بخش مرکزی شهرستان بستک در غرب استان هرمزگان در جنوب ایران واقع شده‌است.
در زیر کوه گاه‌بست و در ۶ کیلومتری شمال شهرستان بستک چشمه نمکی به نام مروا در جریان است.
استفاده ازآب چشمه
آب این چشمه به گودال حوضچه مانندی می‌ریزد، سپس می‌بندد وتبدیل به نمکی سفید وتمیز وخالص می‌گردد که آن را خشک می‌کنند و برای مصرف وفروش می‌برند.
در کنار این چشمه کاروانسرا و آب انبار (برکه) وجود دارد. و چون استحمام در این چشمه نمکی برای بیماری‌های جلدی وغیره مفید است، مردم در فصول بهار و پاییز به «مروا» می‌رفته‌اند که این امر تاحدی جنبه‌ای تفریح نیز داشته‌است.
فهرست منابع و مآخذ
محمدیان، کوخردی، محمد. «شهرستان بستک و بخش کوخرد» ج۱. چاپ اول، دبی: سال انتشار ۲۰۰۵ میلادی.
عباسی، قلی، مصطفی، «بستک وجهانگیریه»، چاپ اول، تهران : ناشر: شرکت انتشارات جهان معاصر، سال ۱۳۷۲ خورشیدی.
سلامی، بستکی، احمد. (بستک در گذرگاه تاریخ) ج۲ چاپ اول، ۱۳۷۲ خورشیدی.
بالود، محمد. (فرهنگ عامه در منطقه بستک) ناشر همسایه، چاپ زیتون، انتشار سال ۱۳۸۴ خورشیدی.
بنی عباسیان، بستکی، محمد اعظم، «تاریخ جهانگیریه» چاپ تهران، سال ۱۳۳۹ خورشیدی.
الکوخردی، محمد، بن یوسف، (کوخرد حاضره اسلامیه علی ضفاف نهر مهران Kookherd, an Islamic District on the bank of Mehran River) الطبعه الثالثه، دبی: سنه ۱۹۹۷ للمیلاد.
بختیاری، سعید، ، «اتواطلس ایران» ، “ موسسه جغرافیایی وکارتگرافی گیتاشناسی، بهار ۱۳۸۴ خورشیدی.
نگاره‌ها از: محمد محمدیان.
محمد، صدیق «تارخ فارس» صفحه‌های (۵۰  ۵۱  ۵۲  ۵۳)، چاپ سال ۱۹۹۳ میلادی.
محمدیان، کوخری، محمد ، “ (به یاد کوخرد) “، ج۱. ج۲. چاپ اول، دبی: سال انتشار ۲۰۰۳ میلادی.
اطلس گیتاشناسی استان‌های ایران Atlas Gitashenasi Ostanhai Iran ( )
دهستان خمیر

دهستان خمیر یکی از دهستان‌های بخش مرکزی شهرستان خمیر در استان هرمزگان در جنوب ایران است.
این دهستان با جمعیت ۸۳۵۴ نفر (برآورد ۱۳۸۳خ.) در بخش مرکزی شهرستان خمیردر شهرستان خمیر قرار دارد.
جان استاین‌بک

جان ارنست استاین‌بک جونیور (زاده ۲۷ فوریه ۱۹۰۲ - درگذشته ۲۰ دسامبر ۱۹۶۸) که در منابع فارسی بیشتر با نام جان اشتاین‌بک شناخته می‌شود، یکی از شناخته شده‌ترین و پرخواننده‌ترین نویسندگان قرن بیستم آمریکاست. از بهترین آثارش می‌توان به خوشه‌های خشم (۱۹۳۹) اشاره کرد.
زندگی‌نامه
جان استاین‌بک در سال ۱۹۰۲ در کالیفرنیا به‌دنیا آمد. پدرش خزانه‌دار و مادرش آموزگار بود. پس از تحصیل علوم در دانشگاه استانفورد، در سال ۱۹۲۵ بی‌آنکه دانشنامه‌ای دریافت کرده باشد دانشگاه را رها کرد و به نیویورک رفت. در این شهر خبرنگاری کرد و پس از دو سال به کالیفرنیا برگشت. مدتی به عنوان کارگر ساده، متصدی داروخانه، میوه‌چین و… به کار پرداخت و به همین سبب با مشکلات برزگران و کارگران آشنا شد. پس از آن پاسبانی خانه‌ای را پذیرفت و در این زمان وقت کافی برای خواندن و نوشتن پیدا کرد. زمانی که جهان به‌سرعت به سمت مدرنیسم پیش می‌رفت و ادوات جدید کشاورزی جایگزین بیل و گاوآهن می‌شد، او در اندیشه غم و درد و رنج آنان بود. نخستین اثرش جام زرین را در سال ۱۹۲۹ نوشت. نگاه انسان‌دوستانه و دقیق او به جهان پیرامون و چهره رنج‌کشیده خودش سبب درخشش او در نوشتن آثاری چون موش‌ها و آدم‌ها و خوشه‌های خشم شد.
خوشه‌های خشم او در سال ۱۹۳۹ منتشر شد و جایزه پولیتزر را از آن خود کرد. استاین‌بک به سبب خلق این آثارش جایزه نوبل سال ۱۹۶۲ را برد. از نوشته‌های دیگر او به چراگاه‌های آسمان، به خدایی ناشناس، تورتیلافلت، دره دراز، ماه پنهان است، دهکده ازیادرفته، کره اسب کهر، شرق بهشت، مروارید و پنجشنبه شیرین می‌توان اشاره کرد.
استاین‌بک در سال ۱۹۶۲ برنده جایزه نوبل ادبیات شد. مشهورترین آثار او موش‌ها و آدم‌ها (۱۹۳۷) و کتاب برنده جایزه پولیتزر، خوشه‌های خشم (۱۹۳۹) هستند که هردو نمونه‌هایی از زندگی طبقه کارگر آمریکا و کارگران مهاجر در دوره رکود بزرگ هستند.
البته وی در اواخر عمر همانند جرج اورول از مواضع چپ خود اظهار ندامت کرده و از جنگ آمریکا در ویتنام علیه حکومت کمونیستی آن نیز پشتیبانی کرد. حتی خود به ویتنام رفته و به قول خود از «عملیات قهرمانانه» سربازان آمریکایی گزارش تهیه می‌کرد. جی پارینی، نویسنده زندگی‌نامه او، می‌گوید دوستی استاین‌بک با رئیس‌جمهور لیندون بی. جانسون دیدگاه او را در خصوص جنگ ویتنام تحت تاثیر قرار داد. همچنین شاید نگرانی استاین‌بک در مورد سلامت پسرش که در ویتنام خدمت می‌کرد در این خصوص اثرگذار بوده باشد.
کتابشناسی
جام زرین (۱۹۲۹)
سبزه‌زارهای بهشت (۱۹۳۲)
تورتیلا فلت (۱۹۳۵)
نبردی مشکوک (۱۹۳۶)
موش‌ها و آدم‌ها (۱۹۳۷)
دره طویل (۱۹۳۸)
خوشه‌های خشم (۱۹۳۹)
ماه پنهان است (۱۹۴۲)
راسته کنسروسازی (۱۹۴۵)
اتوبوس سرگردان (۱۹۴۷)
داستان مروارید (۱۹۴۷)
یکبار جنگی رخ داد (۱۹۵۸)
به خدای ناشناخته (۱۹۳۳)
اسب سرخ (۱۹۳۳)
پنجشنبه شیرین (۱۹۵۴)
شرق بهشت (۱۹۵۲)
ترجمه فارسی آثار
خوشه‌های خشم ترجمه شاهرخ مسکوب و عبدالرحیم احمدی
موش‌ها و آدم‌ها ترجمه پرویز داریوش و سروش حبیبی و فرزام حبیبی اصفهانی
به خدای ناشناخته ترجمه محمد معینی
مروارید ترجمه نصرت‌الله مهرگان و سروش حبیبی
شرق بهشت ترجمه بهرام مقدادی و پرویز شهدی
سلطنت کوتاه پپین چهارم ترجمه حمید الیاسی
اسب سرخ ترجمه سیروس طاهباز
دره طویل ترجمه سیروس طاهباز
ماه پنهان است ترجمه پرویز داریوش
چمنزارهای بهشت ترجمه: پرویز داریوش (با عنوان سبزه‌زارهای بهشت: مهرداد وثوقی)
راسته کنسروسازی ترجمه مهرداد وثوقی
آتش فروزان ترجمه مرضیه خسروی
روزگاری جنگی بود ترجمه مرضیه خسروی
تورتیلافلت ترجمه محمدعلی صفریان و صفدر تقی‌زاده
بهنوش بختیاری

بهنوش بختیاری (زاده ۲۹ اردیبهشت ۱۳۵۴ در تهران) بازیگر و منشی صحنه ایرانی است. وی دارای مدرک کارشناسی در رشته زبان فرانسوی از دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران است. بهنوش بختیاری در سی و چهارمین جشنواره فیلم فجر در سال ۱۳۹۴ به خاطر بازی در فیلم من نامزد دریافت سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش دوم زن شد.
فیلم‌شناسی
سینما
زندانی‌ها (۱۳۹۷)
ما همه با هم هستیم (۱۳۹۷)
آقای سانسور (۱۳۹۶)
دم‌سرخ‌ها (۱۳۹۶)
ما خیلی باحالیم (۱۳۹۶)
استیگمات (۱۳۹۶)
همه چی عادیه(۱۳۹۵)
مرداد (۱۳۹۵)
ماجان (۱۳۹۵)
انزوا(۱۳۹۵)
پا تو کفش من نکن (۱۳۹۵)
قهرمانان کوچک (۱۳۹۵)
پنجاه کیلو آلبالو (۱۳۹۴)
مشکل گیتی (۱۳۹۴)
من (۱۳۹۴)
باورم کن (۱۳۹۳)
دریاکنار (۱۳۹۳)
دزد و پری (۱۳۹۳)
دوربین (۱۳۹۳)
پنج ستاره (۱۳۹۲)
ساکن طبقه وسط (۱۳۹۲)
کالسکه (۱۳۹۲)
عملیات مهد کودک (۱۳۹۱)
بازگشت به آینده (۱۳۹۰)
تو و من (۱۳۹۰)
ساعت شلوغی (۱۳۹۰)
آژانس ازدواج (۱۳۸۹)
اخراجی‌ها ۳ (۱۳۸۹)
داماد خجالتی (۱۳۸۹)
زن‌ها شگفت‌انگیزند (۱۳۸۹)
سه نفر روی یک خط (۱۳۸۹)
قبرستان غیرانتفاعی (۱۳۸۹)
هر چی خدا بخواد (۱۳۸۹)
ازدواج در وقت اضافه (۱۳۸۸)
حلقه‌های ازدواج (۱۳۸۸)
دلقک‌ها (۱۳۸۸)
عروسک (۱۳۸۸)
خواب فروش (۱۳۸۸)
از ما بهتران (۱۳۸۷)
ده رقمی (۱۳۸۷)
دو خواهر (۱۳۸۷)
زندگی شیرین (۱۳۸۷)
شبانه روز (۱۳۸۷)
کیش و مات (۱۳۸۷)
مهمان مامان (۱۳۸۲)
قلعه یاسین (۱۳۷۹)
پشت دیوار شب (۱۳۷۶)
تلویزیون
بهنوش بختیاری، ۱۳۹۴
۱۳۷۷/۷۸ - مرگ در سکوت (شهریار پارسی‌پور، بازیگر)
۱۳۷۹ - همسفر (قاسم جعفری)
۱۳۸۱ - هزاران چشم (کیانوش عیاری، منشی صحنه)
۱۳۸۲ - فرمان (مسعود عسگری)
۱۳۸۳ - خانه به دوش (رضا عطاران، بازیگر)
۱۳۸۴ - شبکه سه و نیم (داریوش کاردان، بازیگر)
۱۳۸۴ - جایزه بزرگ (مهران مدیری، بازیگر)
۱۳۸۴ - شب‌های برره (مهران مدیری، بازیگر)
۱۳۸۵ - باغ مظفر (مهران مدیری، بازیگر)
۱۳۸۶ - چارخونه (سروش صحت، بازیگر)
۱۳۸۶ - زندگی به شرط خنده (مهدی مظلومی، بازیگر)
۱۳۸۸ - عید امسال (سعید آقاخانی، بازیگر)
۱۳۸۸ - دارا و ندار (مسعود ده‌نمکی، بازیگر)
۱۳۸۹ - آسمان همیشه ابری نیست (سعید عالم‌زاده، بازیگر)
۱۳۹۰ - چهار چرخ (محمد جواد مزدآبادی، بازیگر)
۱۳۹۱ - مسیر انحرافی (بهرنگ توفیقی، بازیگر)
۱۳۹۱ - خداحافظ بچه (منوچهر هادی، بازیگر)
۱۳۹۱ - خانه اجاره‌ای ۲ (شاهد احمدلو، بازیگر)
۱۳۹۳ - خوب، بد، زشت (منوچهر هادی، بازیگر)
۱۳۹۴ - محله گل و بلبل (احمد درویشعلی پور، بازیگر در تقش خانم چمنی)
۱۳۹۵-محله گل و بلبل ۲ (احمد درویشعلی پور، بازیگر در نقش خانم چمنی)
۱۳۹۷-سارق روح (احمد معظمی، بازیگر)
شبکه نمایش خانگی
(۱۳۸۵) - گنج مظفر به کارگردانی مهران مدیری، بازیگر
(۱۳۸۹) - کار کاذب به کارگردانی مهرداد محتشمی‌پور، بازیگر
(۱۳۹۲) - شوخی کردم.. ! به کارگردانی مهران مدیری، بازیگر
(۱۳۹۳) - مردها فرشته نیستند به کارگردانی فرشاد ارج، بازیگر
(۱۳۹۳) - عشق تعطیل نیست به کارگردانی بیژن بیرنگ، بازیگر
(۱۳۹۷) - بالشها به کارگردانی احمد درویشعلی پور ، بازیگر
منشی صحنه
این ترانه عاشقانه نیست (۱۳۸۴)
ازدواج صورتی (۱۳۸۳)
انتخاب (۱۳۸۳)
روایت سه‌گانه (یک آرزوی کوچک) (۱۳۸۲)
مهمان مامان (۱۳۸۲)
اجرا
بهنوش بختیاری در مجموعه مستند اجتماعی شکلات تلخ به کارگردانی شاهین صمدپور که برای شبکه نسیم در بخش‌هایی از این مجموعه ۲۶ قسمتی به عنوان مجری جلوی دوربین رفت.
جوایز و نامزدها
سال
جایزه
رده
اثر
نتیجه
۱۳۹۴
سی و چهارمین جشنواره فیلم فجر
بهترین بازیگر مکمل زن
من
۱۳۹۴
دومین جشنواره سه ستاره
بهترین بازیگر زن سال
محله گل و بلبل
۱۳۹۵
سین مثل سریال
بهترین بازیگر زن
محله گل و بلبل
درچه

درچه یکی از شهرهای استان اصفهان در مرکز ایران است. جمعیت این شهر ۴۷۸۰۰ نفر است. درچه در مجاورت محدوه قانونی جنوب غربی اصفهان و در ۱۲ کیلومتری مرکز این شهر قرار دارد. شهر درچه به محلات جزین، خط گاز، قلعه پائین،لورک،بلندیها، در، قلعه، پل سنگی، دینان، ولاشان، اسلام‌آباد و شمس‌آباد تقسیم می‌شود.
موقعیت جغرافیایی
شهر درچه در دشتی مسطح بنا گردیده و با شیب ملایم یک درصدی به زاینده رود منتهی می‌شود.
سه عارضه طبیعی کوه‌سفید (کوه شیری) در جنوب شرقی، کوه دنبه در غرب و کوه آتشگاه در شمال شرقی آن قرار دارد. این شهر با ارتفاع ۱۶۰۰ متر از سطح دریا و طول جغرافیائی ۵۱ درجه و ۳۲ دقیقه شرقی و عرض جغرافیائی ۳۲ درجه و ۳۷ دقیقه شمالی، با تهران ۴۸ ثانیه اختلاف زمان دارد.
شهر درچه با ۲/۱۲ کیلومتر مربع مساحت از محله‌های قلعه، در، جزین (گزین)، بلندیها، درب امامزاده، دینان، ولاشان، احمدآباد، اسلام‌آباد، فودان و شمس‌آباد و مزارع اطراف آن‌ها شکل گرفته که از شمال به جاده نجف‌آباد، از جنوب به شهرستان فلاورجان، از غرب به روستاهای تیرانچی و جلال‌آباد و از شرق به محدوده‌های قانونی شهر اصفهان محدود است.
جمعیت
در سرشماری نفوس و مسکن سال ۱۳۹۵ شهر درچه ۴۷۸۰۰ نفر جمعیت داشته که با در نظر داشتن رشد جمعیت و انضمام ولاشان و احمدآباد به این شهر جمعیت فعلی را می‌توان حدود ۵۰۰۰۰ نفر تخمین زد تراکم جمعیت در هر هکتار ۴۳ نفر و ۹۶ در صد جمعیت متولدین خود شهر بوده و میزان مهاجرپذیری بسیار کم است.
فعالیت‌های شاخص ورزشی
تاسیس هیئت دوچرخه سواری شهر درچه در سال ۸۷
تاسیس سالن اختصاصی تنیس روی میز شهر درچه
کشاورزی
این شهر در جلگه زاینده رود واقع ودارای خاک قهوه‌ای ومتوسط بارندگی ۱۷۲ میلی‌متر درسال در منطقه آب وهوای بیابانی وخشک کشور قرار گرفته لکن به برکت جریان رودخانه زاینده رود ومتوسط سطح آبهای زیر زمینی در عمق شش متری از رونق کشاورزی ویژه‌ای برخوردار است؛ ولی در سال‌های اخیر به دلیل تخصیص نامناسب آب زاینده رود در دولت‌های سابق که موجب خشک شدن زاینده رود شد کشاورزی این منطقه تقریبا به صورت معلق و زمین‌های کشاورزی اکثرا به صورت بایر درآمده‌اند.
عمده محصولات کشاورزی شامل غلات (برنج و گندم)، صیفی جات (خیار، بادمجان، سیب زمینی و..)، سبزیجات (هویج، گوجه، تربچه، پیازچه و…)، سردرختی (گیلاس، آلبالو، زرد آلو و…) می‌باشد. صنایع دستی عمده شهر قالی بافی و محصول عمده صنعتی آن نساجی است
مشاهیر
سید محمدباقر درچه‌ای از اساتید آیت‌الله بروجردی
غلامحسین ابراهیمی دینانی مشهور به حکیم دینانی (از فلاسفه معاصر)
دینامیک پرواز

دینامیک پرواز علمی است که به بررسی نحوه جهت‌گیری وسایل پرنده در سه بعد می‌پردازد. این علم که در حوزه پژوهش‌های مهندسی هوافضا قرار دارد، جهت‌گیری وسایل پرنده (نظیر هواپیما یا بالگرد) را حول گرانیگاهشان ارزیابی می‌کند.
محورهای سه‌گانه
چرخش حول محور طولی یا غلت زدن
چرخش حول محور عرضی یا گشتاور
چرخش حول محور عمودی یا گردش
برای تحلیل حرکات یک هواگرد (نظیر یک هواپیما) در سه بعد، سه محور قراردادی نسبت به وضعیت هواگرد توصیف می‌شوند و حرکات به صورت چرخش‌هایی حول این سه محور توصیف می‌گردند:
محور طولی که از نوک هواپیما به سمت دم هواپیما امتداد دارد. چرخش حول این محور را «غلت زدن» می‌نامند
محور عرضی که از انتهای یک بال به انتهاب بال مقابل هواپیما امتداد دارد. چرخش حول این محور را به «گشتاور» می‌نامند.
محور عمودی که از زمین به سوی آسمان امتداد دارد (یا از شکم هواپیما به سقف آن). چرخش حول این محور را «گردش» می‌نامند.
در یک هواپیما، سکان باعث چرخش هواپیما حول محور عمودی می‌شود و برای تغییرمسیر هواپیما در ارتفاع کم با سرعت بالا به کار می‌رود. شهپرها باعث چرخش هواپیما حول محور طولی می‌شوند و برای چرخش هواپیما در ارتفاع‌های بالاتر به کار می‌روند. بالابر باعث چرخش هواپیما حول محور عرضی و تغییر زاویه حمله می‌شود و خلبان با استفاده از آن (در کنار عوامل دیگر نظیر برآافزا و قدرت موتور) تغییرات ارتفاع هواپیما را کنترل می‌کند.
دستگرد (برخوار)

دستگرد یکی از شهرهای استان اصفهان در مرکز ایران است. این شهر در بخش مرکزی شهرستان برخوار قرار دارد. جمعیت شهر۲۰۰۰۰ تن ضبط شده‌است. اهالی آن شیعه دوازده امامی‌اند و به فارسی سخن می‌گویند.
موقعیت و مشاغل
پیش از سال ۱۳۲۹ خورشیدی، آبادی دستگرد، مرکز دهستان برخوار بود و برخوار بخش حومه شهرستان اصفهان و تابع استان دهم (اصفهان) بود. در این سال، آبادی دستگرد شهر شد و با تشکیل شهرستان برخوار و میمه در تیر ۱۳۶۸ و بخش برخوار در فروردین ۱۳۷۹، تابع شهرستان و بخش مذکور گردید. این شهر در مشرق شهرستان برخوار، در ارتفاع حدود ۵۷۱،۱ متری و در حدود پانزده کیلومتری شمال شهر اصفهان، در کنار راه اصلی اصفهان  دولت‌آباد (مرکز شهرستان برخوار)، و در دشت بلندی قرار دارد.
دستگرد از طریق دو راهی حبیب‌آباد، به اردستان و نائین مرتبط می‌شود. بزرگراه اصفهان به شاهین‌شهر و تهران از کنار آن می‌گذرد. فرش‌بافی با طرحهای اصفهانی و نائینی در آن رواج دارد. شهر دارای زیارتگاهی به نام امامزاده ادهم است.
با وسیع شدن شهر اصفهان اینک در ۱۳ کیلومتری شمال شهر اصفهان قرار دارد. موقعیت دستگرد از نظر آب و هوا خشک و بیابانی است در این شهر آثار تاریخی خاصی وجود ندارد. امامزاده ادهم این شهر و مسجد جامع قدیمی از نقاط زیارتی آن هستند. مردان آن بیشتر شغل کشاورزی دارند البته در چند سال اخیر این آمار رو به کاهش است. بیشتر تخصص آنها در امر کشاورزی در کشت صیفی جاتی مانند هندوانه و خربزه می‌باشد. هنرهای صنایع دستی این شهر عبارتند از: مینا کاری، گلیم بافی، منبت چوب، مینیاتور، قلمزنی و گیوه دوزی.
تاریخچه
نام آن به صورتهای دستجرد و دستگردبرخوار هم ضبط شده‌است. آبادیها و شهرهای بسیاری در استان اصفهان و نیز در استانهای دیگر، از جمله خراسان، به این نام خوانده شده‌اند. جزء گرد/ کرد/ جرد در این اسامی، از «کرت» فارسی باستان، به معنای ساخته و پرداخته، گرفته شده‌است و دستگرد یعنی شهر ساخته دست. از جمله شهرهای قدیمی با این نام، دستکره‌الملک است. دستگرد در دوره ناصری از روستاهای بزرگ و معروف بلوک برخوار محسوب می‌شد. جابری انصاری (متوفی ۱۳۳۵ش) آن را قریه‌ای با چهار هزار سکنه ذکر کرده‌است. در حدود ۱۳۳۰ خورشیدی، دستگرد ۱۱۹،۵ تن جمعیت داشت، از تولیداتش غلات و پنبه و پشم و روناس بود و بافت قالی و کیش (نوعی پارچه کتانی) در آن رواج داشت.
دهق

نمای درونی امامزاده
دهق یکی از شهرهای تاریخی استان اصفهان در مرکز ایران است که درمنطقه مهردشت و درشهرستان نجف‌آباد قرار دارد. بر اساس برآورد سال۱۳۹۰ خورشیدی این شهر 14000 نفر جمعیت دارد.
این شهر دارای یک شهر صنعتی است که در ۸۰ کیلومتری شهر اصفهان واقع شده‌است و ایستگاه چهارم تقویت فشار گاز از خطوط لوله سراسری گاز در این شهر واقع شده‌است.
دکترعبدالعلی علی‌عسکری ششمین رئیس سازمان صدا وسیمای جمهوری اسلامی ایران متولد این شهر است.
استاد رجبعلی راعی از استادان بنام قلمزنی نقش برجسته ایران متولد وساکن این شهر است .
سخنرانی دکتر علی عسکری در مصلی امام خمینی شهر دهق تاریخچه
ازدیرباز زندگی در دهق با توجه به آثار به جای مانده چه قبل از اسلام وبعداز اسلام وجود داشته‌است .دهق شهری با مردمانی سختکوش ،مجاهد ومبارز در تاریخ از خود شهرتی خاص به جای گذاشته است.
دهق با قرار گرفتن بین دو کاروانسرای عباسی وجاده ابریشم وبا داشتن آثار تاریخی در این مسیر از شهرهای قدیمی ایران است
برروی سنگ قبرها آثاری به جای مانده که خود گویای باستانی بودن شهر، اسلامی بودن وتاریخی بیش از هزار سال دارد در قسمت شمالی دهق کوهی قرار دارد که به کوه کاهن‌ها شهرت دارد وآثار واثرات زندگی بیش از هزار سال گویای این نکته است که مردمانی با سعی وتلاش ومبارزه با سختی‌های زمان خود بر روی آن سکنی گزیده‌اند ومکانی را با بیش از هزار سال قدمت برای خود وخانواده خود برگزیده‌اند که طرز فکر و سبک معماری آن‌ها برای مبارزه با حوادث طبیعی وغیر طبیعی را نمیتوان نادیده گرفت و باید آن‌ها را نسبت به زمان خود تحسین کرد . ساکنانش بعد از مدتی کاهن یا کافر بودن را کنار گذاشتند وبا آغوش باز دین اسلام را پذیرفتند وآنرا بر دین زرتشت برتری دادند.
ساخت دربهای سنگی وهفت دروازه سنگی ورودی شهر برای مبارزه با غارتگران وهمینطور استفاده از بهترین آلیاژ درزمان خود در خور تحسین است سنگی بزرگ به نام دروازه که هنوزدو تا از آن‌ها ایستاده واستوار در مقابل این دربهای جدید وماشینی رخ می‌نمایاند.
فلکه شهدا
ساختمان جدید امامزاده
وجه تسمیه
دهق معرب دهک پارسی می‌باشد.
جغرافیا
نام بیابان‌های دهق
دوچاهی، سه چاهی، چاه مری، چشمه پتو، چامل حیدر، سور دنبه، لازرد، لاچزون، لاقل حجی، دوتو، قاسم جازیف، بادومی، لاوج و زرد بلند
نام دشت‌ها
دشت پایین، دشت بالا، کوچه عرباو سر پل دوتیشه آرییس نهرخلج
نام کوه‌ها
کوه کافر، کوه لافره، کوه لجندر، و کوه پادیسف و کوه اق و واق
مراکز آموزشی
دانشگاه
دانشگاه
اماکن مذهبی
امامزاده تقی بن محسن بن موسی بن جعفر
مسجد جامع از آثار تاریخی اسلامی که ثبت ملی گردیده است.
مصلی امام خمینی (ره)
مهدیه
رده:مهندسی صنایع

مهندسی صنایع
اسلامشهر

اسلامشهر مرکز شهرستان اسلامشهر و دومین شهر پرجمعیت در استان تهران است. اسلامشهر «شادشهر» نام داشت و پس از انقلاب ۱۳۵۷ به «اسلامشهر» تغییر نام یافت. این شهر نوزدهمین شهر ایران از لحاظ جمعیت می‌باشد. این شهر پرجمعیت‌ترین شهری است که مرکز استان نمی‌باشد. بر طبق سرشماری عمومی نفوس و مسکن (۱۳۹۵) مرکز آمار ایران این شهرستان در سال ۱۳۹۵، ۵۴۸،۶۲۰ نفر جمعیت داشت که ۲۷۹،۲۸۲ نفر آن مرد و ۲۶۹،۳۳۸ نفر آن زن می‌باشند. نزدیک‌ترین شهرستان به تهران که ۱۲ کیلومتر با شهر تهران فاصله دارد. این شهر را می‌توان یک ابرشهر نوظهور نامید.
پیشینه
اسلام شهر را در آغاز روستاهای چندی تشکیل می‌داد؛ به گونه‌ای که کهن‌ترین قنات، مدرسه، گرمابه همگانی، آتشکده زرتشتیان باستان (درنزدیکی ایرین) و گردشگاه‌های ثروتمندان شهرنشین در روستای ضیاآباد بوده‌است. سالور به دلیل نزدیکی به رودخانه از آبادی‌های بسیار قدیمی و زیبا بوده‌است. قاسم‌آباد و ایرین و چیچکلو و محمدآباد چهار طاقی از دیگر آبادی‌های اسلامشهر بوده‌اند.
محلات
تجاری:سرنوری (پاساژکامپیوتر، بازار گوشت، میدان تره بار و میوه)، باغ فیض، بخش‌هایی از کاشانی ،۲۰ متری، زرافشان، مهدیه و محمدیه و بخش‌هایی از قائمیه
مسکونی: شهرک میان آباد(امام حسین)، کاشانی، ۲۰ متری امام خمینی (ره)، ایرین، باغ نرده، مطهری، مهدیه، محمدیه، سعیدیه، شهرک لاله، مافین آباد، قاسم‌آباد شاهی، شیرودی، واوان، موسی‌آباد و قائمیه و شهر موسی
آثار باستانی و مذهبی
تپه مافین آباد مربوط به هزاره ۵ و ۴ قبل از میلاد است و در اسلامشهر، جنوب شهرک قائمیه واقع شده. این اثر در تاریخ ۳ اسفند ۱۳۷۷ با شماره ثبت ۲۲۳۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
همچنین آتشکده ضیاءآباد که چیز زیادی از آن باقی نمانده.
امامزاده عقیل: از نوادگان حضرت عباس بن علی بن ابی طالب است. بقعه او در خیابان شهید مدنی اسلام شهر واقع شده‌است. بنای بقعه در مساحتی حدود ۳۷۰۰۰ متر مربع قرار دارد. پلان بنا مستطیل شکل دارای گنبدی خشتی است. نمای بیرونی بقعه با کاشی‌های معرق آبی، زرد و فیروزه‌ای رنگ پوشیده شده و بر روی کاشی‌ها کتیبه‌های زیادی به خط کوفی و نستعلیق وجود دارد. ضریح مشبک روی مرقد در سال ۱۳۷۲ در اصفهان ساخته شده و در حرم مطهر نصب گردیده‌است.
اصالت بنای بقعه به دوره صفویه بازمی‌گردد و در دوره‌های قاجاریه و معاصر نیز مورد مرمت قرار گرفته و قسمت‌هایی به آن افزوده شده‌است. نام این بقعه در فهرست آثار تاریخی میراث فرهنگی استان تهران به ثبت رسیده‌است.
امامزاده عیسی در شهرک واوان، بلوار ولی عصر واقع شده‌است. نسب ایشان به علی بن ابی طالب امام اول شیعیان می‌رسد. گنبدخانه، دو شبستان شمالی و جنوبی در دو طرف گنبدخانه، ایوان ورودی در شرق مجموعه، دو اتاق مرتبط به ایوان، نمازخانه و … از مشخصات و اجزای این آستان مقدس است. در سال ۱۳۸۱ نیز ضریحی مشبک و فلزی که مزین به اسامی ائمه شیعه است، جایگزین ضریح چوبی و مشبک پیشین شد.
شهرستان اسلامشهر
شرکت میهن
دانشگاه آزاد اسلامی واحد اسلام‌شهر
رده:مهندسی سخت‌افزار

مهندسی سخت‌افزار
رده:مهندسی مواد

مهندسی مواد
رده:مهندسی هوافضا

مهندسی هوافضا
پلکانه (ایلام)

پلکانه
دو روستا در استان ایلام به این اسم وجود دارد. یکی روستای پلکانه بخش چوار شهرستان ایلام و دیگری روستای پلکانه بخش چرداول (که از سال ۱۳۶۵ به بعد با کوچ تعدادی از ساکنان به محل جدیدی به دو روستای پلکانه قدیم و جدید موسوم شده‌است) شهرستان شیروان چرداول است.
پلک اسم درختی محلی از راسته چنار است و چون اطراف چم‌ها (رودهای کوچک فصلی) پر از آن بوده به پلکانه یعنی محلی که مملو از پلک، گفته شده‌است. اما امروز به جرات می‌توان گفت حتی تک درختی از آن در پلکانه بخش چرداول وجود ندارد. تمام مردم روستای پلکانه بخش چرداول کشاورز دیم کار و گله دار هستند. زمین‌های کشاورزی اغلب ناهموراند و کشاورزان با زحمت بسیار در آن به کشاورزی می‌پردازند. شاید پیروی از گذشتگان تنها عاملی است که آنها بیشتر به ادامه این کار پر زحمت و طاقت فرسا وا می‌دارد. مراتع این روستا در سطح بخش چرداول بسیار غنی است اما چرای بی‌رویه و در زمانهای نامناسب موجب صدمه شدیدی به آن شده‌است درختان پهن برگ تنک رشته کوه زاگرس در مراتع این روستا به زیبایی جلوه گری می‌کند از جمله بلوط، زبان گنجشک، ون(بنه) بادام کوهی و کیکم و نیز گون، کتیرا و درختچه‌های دیگر. از محصولات تولیدی کشاورزی این روستا علاوه بر گندم که صرف تهیه و پخت نان می‌شود و جو که برای خوراک دام تولید می‌شود می‌توان از نخوذ و عدس نام برد. محصولات تولیدی دامی شامل روغن حیوانی(روغن کرمانشاهی) و کشک است که بیشتر به بازارهای شهری سرابله و کرمانشاه عرضه می‌شود. از فعالیتهایی که مردم این روستا به راحتی بتوانند از مواهب طبیعت هم بهره بگیرند پرورش زنبور عسل است.
حمید قنبری

حمید قنبری (زاده ۲۶ فروردین ۱۳۰۳ – درگذشته ۹ مهر ۱۳۸۶)، صداپیشه، پرده‌خوان و یکی از نخستین خوانندگان پاپ ایرانی بود.
وی فعالیت هنری خود را از سال ۱۳۳۰ با فیلم دستکش سفید آغاز کرد و از دیگر فعالیت‌های او تاسیس هنرستان هنرپیشگی، تاسیس سندیکای هنرمندان فیلم، گویندگی رادیو و بازیگری تئاتر بوده‌است.
وی در در هفت مهرماه ۱۳۸۶ در تهران درگذشت و در قطعه هنرمندان، بهشت زهرا به خاک سپرده شده‌است.
زندگی خصوصی
وی پدر شهیار قنبری شاعر، ترانه‌سرا و خواننده ایرانی است.
فیلم‌ها
بازیگری
مسافران مهتاب (۱۳۶۶)
انسان پرنده (۱۳۴۰)
حریق خزان
دام عشق (۱۳۴۰)
دختر همسایه (۱۳۴۰)
عشق و حماقت (۱۳۴۰)
عمو نوروز (۱۳۴۰)
بچه‌ننه (۱۳۳۹)
ستارگان می‌درخشند (۱۳۳۹)
عروسک پشت پرده (۱۳۳۹)
عروس کدومه (۱۳۳۸)
لات جوانمرد (۱۳۳۷)
بلبل مزرعه (۱۳۳۶)
زندگی شیرین است
جدال با شیطان (۱۳۳۲)
چهره آشنا (۱۳۳۲)
یک نگاه (۱۳۳۱)
دستکش سفید (۱۳۳۰)
خوانندگی
حلقه‌های ازدواج (۱۳۵۶)
باشرف‌ها (۱۳۵۱)
رنگین کمان (۱۳۵۰)
هفت دختر برای هفت پسر (۱۳۴۷)
هارون و قارون (۱۳۴۶)
سه ناقلا در ژاپن (۱۳۴۵)
سه تا بزن‌بهادر (۱۳۴۴)
دختر همسایه (۱۳۴۰)
گویندگی
از جمله نامدارترین هنرپیشگانی که حمید قنبری به جای وی صحبت کرده‌است، می‌توان به جری لوئیس اشاره کرد. در میان هنرپیشگان ایرانی بجای منصور سپهرنیا و جواد تقدسی هنرنمایی کرد. ایشان یکی از قدیمی‌ترین دبلورها در ایران می‌باشد. همچنین وی یکی از همکاران و دوستان مجید محسنی می‌باشد که در تعدادی از فیلم‌های مجید محسنی بازی و همکاری داشته‌است.
http://www.sourehcinema.com/People/People.aspx?Id=138112250160
http://www.aparat.com/v/724WO/مرحوم_حمید_قنبری_دوبلور_جری_لوییس
https://www.youtube.com/watch?v=5MZBExr6b80
بوی گندم

بوی خوب گندم ترانه‌ای‌ست از شهیار قنبری که با آهنگسازی و تنظیم واروژان و صدای داریوش اقبالی در سال ۱۳۵۱ اجرا شد. این ترانه درآلبوم بوی گندم داریوش منتشر شده‌است.
درباره ترانه
اجرای این ترانه در دهه پنجاه خورشیدی باعث شد تا خواننده، و شاعر ترانه به زندان بیفتند.
شهیار قنبری در مقدمه کتاب دریا در من گفته‌است که ماموران ساواک از وی خواستند تا در ازای آزادی ترانه‌ای در ستایش از محمدرضا پهلوی بخواند، اما نپذیرفت. سپس ایرج جنتی‌عطایی دو ترانه طلایه‌دار و رسول رستاخیز را سرود و با صدای داریوش ضبط و پخش شد. این دو ترانه در مدح شاه سابق است، بخصوص که رسول رستاخیز اشاره‌ای به نام حزب رستاخیز در خود نهفته دارد.
داریوش در یکی از خاطراتش می‌گوید: یک روز برای تمرین ترانه «بوی خوب گندم» به منزل واروژان رفته بودم و در حالی که پیانو می‌نواخت چشمم به قاب عکسی افتاد که بالای پیانو بود. عکس یه پسر بچه‌ای که با چشمان گریان به اطراف خود خیره شده بود نظرم را جلب کرد و به او گفتم: واروژ ببین این بچه هم از نواختن تو به گریه افتاده که او در پاسخ گفت: اتفاقا این آهنگ از گریه‌های او ساخته شده و واقعا موسیقی پاپ به او بدهکار است و به راستی جایش خالی است.
بازخوانی
این ترانه توسط حمیدرضا حامی از خوانندگان داخل ایران در آلبومی به نام بوی گندم بازخوانی شد.
ترانه‌شناسی شهیار قنبری
ترانه‌شناسی واروژان
گوادر

بندرگاه گوادر.
گوادر بندری است که در جنوب ایالت بلوچستان پاکستان قرار دارد.
این بندر بر کرانه دریای عمان واقع شده و بندری در حال پیشرفت است. دولت پاکستان در سال ۲۰۰۷ امتیاز عملیات بندری گوادر را به مدت ۲۵ سال به یک شرکت سنگاپوری واگذار نمود و برای ۴۰ سال آینده آن را یک بندر آزاد بدون مالیات معرفی کرد. سرمایه‌گذاران چینی نیز در تاسیسات بندری گوادر سرمایه‌گذاری کرده‌اند.
در این شهر به‌جز فرهنگ غالب بلوچی، تاثیرات فرهنگ عربی و آفریقایی نیز دیده می‌شود.
بندر گوادر از رقیبش بندر چابهار تنها ۷۲ کیلومتر فاصله دارد.
تاریخچه
منطقه گوادر در دوران باستان بخشی از استان گدروزیا در شاهنشاهی ایران بود.
پس از حمله عرب‌ها این شهر توسط نیروهای محمد بن قاسم در سال ۷۱۱ میلادی اشغال شد. بعدها این منطقه در دست گورکانیان هند و صفویان افتاد. پرتغالی‌ها در سال ۱۵۸۱ گوادر را تسخیر کرده و سوزاندند. در طی دویست سال پس از آن، فرمانروایی منطقه در دست حاکمان محلی قبایل بلوچ بود. خان کلات در سال ۱۷۸۳ حاکمیت گوادر را به تیمور سلطان، حاکم مسقط واگذار کرد.
این شهر در سال ۱۹۵۸ بخشی از کشور تازه‌بنیاد پاکستان شد و در سال ۲۰۰۲ جزئی از ایالت بلوچستان این کشور به‌شمار آمد.
رشته‌کوه باغران

رشته‌کوه باغران ۱۰۰ کیلومتر طول و ۱۳ کیلومتر عرض دارد و در جهت شمال غرب - جنوب شرق از نزدیکی شهر خوسف آغاز گشته و پس از گذر از جنوب شهر بیرجند، تا شهر سربیشه ادامه می‌یابد. بلندترین ارتفاع آن ۲۷۰۶ متر و در نزدیکی مزار کاهی واقع است.
نام‌شناسی
نام این کوه از ترکیب دو جزء باغ و ران (پسوند مکان) به دست آمده است و به معنی محل باغ و درختستان است. دلیل این نامگذاری کهن، وجود چشمه‌ساران و باغهای زیادی است که در دره‌ها و کوهپایه‌های آن وجود دارد (به نقل از بهارستان آیتی).
دیرینگی
در رشته کوه باغران، رد پای حیوانات عظیم الجثه مربوط به ۳۰ تا ۵۰ میلیون سال قبل به روی لایه‌های موسوم به فلیش در صخره‌های مربوط به دوران سوم زمین‌شناسی و به صورت حفره‌های بیضی شکل در حد فاصل روستاهای روشناوند و چهکند در سال ۱۳۷۷ کشف شده است.
کال جنگال یکی از سنگ نگاره‌ها و سنگ نبشته‌های برجای مانده از ایران باستان در نزدیکی ییلاق رچ (حد فاصل بیرجند و خوسف) است که برآورد می‌شود مربوط به دوره اشکانیان باشد. این مجموعه شامل سنگ نگاره نبرد یک جنگاور با یک شیر و نیز سنگ نبشته‌هایی به خط پهلوی است.
در بخش شرقی این کوه مزار کاهی قرار دارد که گفته می‌شود آرامگاه خواهر علی بن موسی الرضا است. غار چنشت، سنگ نگاره‌های لاخ مزار کوچ و کال جنگل در این رشته کوه واقع شده‌اند. در میان دره‌های این رشته کوه، زیباترین روستاهای شهرستان بیرجند قرار دارند.
بند عمرشاه و بند دره دو سد تاریخی هستند که بر آب راه‌های این کوه احداث شده‌اند.
دریای مرمره

دریای مرمره
280px
مساحت
۱۱،۳۵۰
مجموعه خطوط ساحلی
کیلومتر
متوسط عمق
۳۷۰ متر
کشورهای ساحلی
24 px ترکیه
دریای مرمره (ترکی استانبولی: Marmara Denizi, یونانی:    or , بلغاری:  =مرآمرن مر) دریای اندرونی است که در جنوب خاور اروپا و شمال باختر ترکیه قرار دارد و پیوندگاه دریای سیاه و دریای اژه است؛ و جداکننده بخش اروپایی ترکیه از بخش آسیایی آن است. تنگه بسفر آن را به دریای سیاه و تنگه داردانل آن را به دریای اژه پیوند می‌دهد. پهناوری دریای مرمره ۱۱،۳۵۰ کیلومتر مربع است و ژرفترین نقطه آن ۱۲۶۱ متر است.
دریای مرمره به طور کامل در ترکیه واقع شده و بزرگ‌ترین شهر کناره آن استانبول است.
نام
دریای مرمره را در روزگار باستان پروپونتیس می‌نامیدند. نام کنونی آن برگرفته از نام جزیره مرمره است که در آن سنگ مرمر زیادی یافت می‌شود.
نام پروپونتیس به معنای «پیش‌دریا» است و از آن‌جا که یونانی‌های پیش از رسیدن به دریای سیاه از مرمره می‌گذشتند این نام را به آن داده بودند. در اساطیر یونانی توفانی که از این «پیش‌دریا» آغاز شد، آرگونوت‌ها را به جزیره‌ای بازافکند و این باعث درگرفتن نبردی شد که در آن یاسون یا هرکول، شاه سیزیکوس را کشتند؛ سیزیکوس آن‌ها را اشتباها از دشمنان پلاسگی خود پنداشته بود.
جغرافیا
دریای مرمره در این نگاره، بخش کمرنگ‌تر است.
میانگین شوری دریای مرمره حدود ۲۲ بخش در هزار است که کمی بیشتر از دریای سیاه می‌باشد، اما تنها در حدود دو سوم بسیاری از اقیانوس‌ها است. با این حال، آب در نواحی کف این دریا بسیار شورتر است، و میانگین شوی آن حدود ۳۸ بخش در هر هزار است که با شوری دریای مدیترانه همسان می‌باشد.
این آب شور، با چگالی بالا مانند آب شور دریای سیاه، به سطح نمی‌رسد و آب واردشده از رودخانه‌های سوسورلوک، بیگاچای و گونن نیز باعث کاهش شوری این دریا می‌شود. در سمت تراکیه آب کمی به سوی جنوب روان است و تقریبا همه رودخانه‌ها از سوی آناتولی وارد دریای مرمره می‌شوند.
دو گروه جزیره بزرگ در این دریا وجود دارد که یک گروه جزایر شاهزادگان و دیگر جزایر مرمره (شامل اوشه و پاشالیمانی) نامیده می‌شوند.
کرانه‌های جنوبی این دریا تورفتگی‌های زیادی دارد و شامل خلیج ایزمیت، خلیج گملیک، و خلیج اردک می‌شود.
در تاریخ ۲۹ دسامبر ۱۹۹۹ یک کشتی نفت‌کش روسی به نام ولگونفت به خاطر وقوع توفان در دریای مرمره غرق شد و بیش از ۱۵۰۰ تن نفت به آب ریخته شد.
گسل آناتولی شمالی، است که بسیاری از زمین‌لرزه‌های بزرگ را در سال‌های اخیر باعث شده‌است، ازجمله زمین‌لرزه سال ۱۹۹۹ ایزمیت، از زیر دریای مرمره می‌گذرد.
تنگه (دریا)

تنگه جبل‌الطارق.
تنگه گلدن گیت در سان‌فرانسیسکو.
تنگه آبراهی است باریک که دو توده آبی بزرگ‌تر را به هم پیوند می‌دهد، پس دو توده خاکی با این خط جدا خواهند شد. نام‌های تنگه، کانال، گذرگاه آبی و آبراهه نام‌های دیگر آن‌اند. شماری تنگه‌ها ارزش اقتصادی دارند.
باریکه خاکی
توده خاکی

دو توده خاکی(خشکی) در دو سوی یک آبراهه. جزیره‌ها نیز توده خاکی(خشکی) هستند- نمای ماهواره‌ای تنگه بسفر
توده خاکی یا خشکی سرتاسر منطقه‌های جغرافیا ای یا سرزمینی را می‌گویند که بیرون از آب اند. گستره خشکی‌های زمین ۱۴۸.۹۳۹.۰۶۳.۱۳۳ کم مربع (۵۷.۵۱۱.۰۲۶.۰۰۲ مایل مساحت) که ۲۹.۲ % از سرتاسر آن است.
منطقه

نقشه مناطق جهان large 1.7m whitespace removed
منطقه ، یک ناحیه جغرافیایی نسبتا وسیع از یک کشور یا قاره است که دارای ویژگی‌های طبیعی و/یا انسانی متمایزی نسبت به مناطق همسایه باشد.
به‌طور کلی، یک منطقه، ناحیه‌ای میان گستره‌ای از خشکی یا آب است که کوچک‌تر از همه ناحیه مورد نظر (برای نمونه جهان، یک ملت، یک رشته‌کوه و …) و بزرگ‌تر از خود مکان مورد نظر است. مثلا منطقه دماوند کوچک‌تر از ناحیه دماوند و بزرگ‌تر از شهرستان دماوند است. یک منطقه را می‌توان به صورت مجموعه‌ای از واحدهای کوچک‌تر (همانند کشورهای خاورمیانه) یا به صورت جزئی از مجموعه (همانند منطقه خاورمیانه در آسیا) دید.
منطقه‌هایی که بر پایه معیارهای انسانی (مثلا زبان) تعریف می‌شوند، به ندرت محدوده روشنی دارند، از اینرو اغلب موضوع تفسیرها و گاه اختلافات هستند. اگر مفاهیم جغرافیای طبیعی، انسان و/یا حکومت در هم بیامیزند، وضوح تعریف یک منطقه می‌تواند تغییر یابد.
دریای آزوف

دریای آزف
دریای آزف (به روسی: ́ ́؛ به اوکراینی: ́ ́؛ به تاتاری کریمه: Azaq deñizi) بخش شمالی دریای سیاه است که از راه تنگه کرچ به آن می‌پیوندد. کرانه شمالی آن در اوکراین، خاوری روسیه، و باختری شبه جزیره کریمه است.
یونانیان و رومیان از سده ۷ پیش از میلاد تا سده ۴ میلادی، این دریا را به نام قوم ساکن آن ناحیه که قوم مئوت نام داشت، مئوتیس می‌خوانده‌اند.
تنگه کرچ

نقشه‌ای تاریخی از سال ۱۷۷۰ که بسفر کریمه را نشان می‌دهد.
نمای ماهواره‌ای ماهواره لندست
تنگه کرچ (به روسی:  ، به اوکراینی:  ، به تاتاری کریمه: Keriç boğazı) دریای سیاه را به دریای آزوف پیوند می‌دهد و شبه جزیره کرچ کریمه را در غرب از شبه‌جزیره تامان در شرق جدا می‌سازد. تنگه ۴٫۵ تا ۱۵ کم (۳-۱۱ مایل) گستردگی و تا ۱۸ م ژرفا دارد. مهم‌ترین بندرگاه آن شهر کرچ است.
کرچ

کرچ (اوکراینی: ، روسی: ، تاتار کریمه: Keriç، اسلاویک خاوری کهن: ) شهری است (۲۰۰۱ جمعیت ۱۵۷،۰۰۰ نفر) در شبه جزیره کرچ در خاور کریمه جای گرفته‌است.
از کانون‌های مهم صنعتی، صادراتی، توریستی اوکراین است.
نام آن از ریشه اسلاویک خاوری کهن و از واژه کرک  به معنی گلو گرفته شده‌است که از روی تنگه آبی باریک روبروی شهرک گرفته شده‌است.
زبان‌های آناتولی

زبان‌های آناتولی گروهی از زبان‌های هندواروپائی منقرض شده می‌باشند، که در آسیای کوچک گویشورانی داشتند. بهترین نمونه آن‌ها زبان هیتی است.
فهرست
زبان هیتی
زبان لووی
زبان لیکیه‌ای
زبان پالائی
زبان کاریایی
زبان لیدیایی
زبان پیسیدیایی
زبان هیتی

زبان هیتی (به انگلیسی: Hittite language) یا هتیتی از زبان‌های مرده‌ای است که زمانی هیتی‌ها به آن سخن می‌گفتند؛ مردمانی که زمانی امپراتوری خود را در خاتوشا (امروزه: بغازقلعه) در مرکز شمال آناتولی بنیان نهادند.
این زبان به خط میخی نوشته می‌شد و نخستین کاوشهای باستان‌شناسی توسط هوگو وینکلر(Hugo Winckler)، آشورشناس آلمانی بین سالهای ۱۹۰۶–۱۹۰۷ انجام گرفت. در سال ۱۹۱۱–۱۹۱۵ یک آشورشناس چک به نام بدریخ هروزنی(Bedřich Hrozný)، راز زبان هیتیایی را اعلام داشت و آن را به شعبه زبانهای هندواروپایی نسبت داد و بیان کرد که این زبان پیش از زبان‌های منشعب از هندواروپایی مانند سانسکریت، هندوایرانی، یونانی و لاتینی تکامل یافته‌است.
گواهی‌های زیادی از زنده بودن این زبان و زبان‌های خویشاوند آن در آناتولی برای چند صد سال پس از فروپاشی امپراتوری هیتی بر جا است.
خاستگاه نیاهندواروپاییان
مهاجرت‌های هندواروپاییان
فرضیه آناتولیایی
خاتوشا

خاتوشا (هاتوسا، هاتوساس، هاتوشاش، هاتوشا، خاتوشاش، کاتوشا، کاتوشاش، کاتوسا، کاتوساس) پایتخت امپراتوری هیتی بود. در نزدیکی بغاز کوی که امروزه بغاز قلعه نامیده می‌شود جای گرفته بود (۴۰°۰۱′۱۱′′N، ۳۴°۳۶′۵۵′′E)، مرکز بخشی در استان چروم، ترکیه، است. جایی بوده در خم رود کیزیل (ماراشانتیا در منابع هیتیان و هالیس در روزگار باستان) نزدیک به ۱۴۵ کیلومتری (۹۰ مایلی) شمال شرقی آنکارا.
خاتوشا در میان نه سایت ترکیه است که به تازگی در سایت‌های میراث جهانی یونسکو فهرست شده‌اند.
میهن‌دوستی

میهن‌پرستی که به نام میهن‌دوستی نیز شناخته می‌شود مفهومی است ناظر به عشق و علاقه به میهن و مردم و آمادگی جهت هر گونه فداکاری و پاسداری از استقلال سیاسی و اقتصادی کشور و دفاع از هویت قومی-ملی-فرهنگی آن ملت. میهن‌دوست فردی است که به سرنوشت کشور و فرهنگ خود حساس است و همه تلاشش را بکار می‌گیرد تا آنها را به بالندگی برساند.
میهن‌دوستی و ناسیونالیسم، علی‌رغم اینکه در مواردی بجای هم بکار می‌روند، کاملا از هم جدا هستند. میهن‌دوستی با ناسیونالیسم که همراه با کینه نسبت به ملل دیگر و خودستایی از نژاد خود و اغراق در مفاخر و شعائر ملی است، متفاوت می‌باشد. بطوری که پاتریوت‌ها تنها خود را جزئی از وطن خود می‌دانند، اما دارای جنبه‌های سلبی نسبت به دیگر ملل و خودستایی‌ها نیستند.
جهان
ولایت خوست

ولایت خوست یکی از ۳۴ ولایت (استان) افغانستان است.مردم این ولایت به زبان پشتو صحبت می‌کنند.
مرکز این ولایت شهر خوست است.
تقسیمات
ولسوالی‌های خوست
باک
تنی
تیریزائی
جاجی‌میدان
خوست متون
سپیره
شمل
صبری (یعقوبی)
قلندر
گربز
مندوزی
موسی‌خیل
نادرشاه‌کوت
ولایت فاریاب

ولایت فاریاب یکی از ۳۴ ولایت (استان) افغانستان است و مساحت آن ۲۰،۲۹۳ کیلومتر مربع است. فاریاب در اصل از پاراب بوده که با گذشت زمان و شیوه تلفظ آن در میان پشتو زبانان افغانستان چون "پ" اکثرا با "ف" اشتباه می‌کنند، نام این ولایت به فاریات تغییر کرده است. پاراب که زادگاه ابونصر فارابی نیز می‌باشد از دو کلمه‌ای "پار" و "آب" گرفته شده است که به معنی آن طرف آب یا آن طرف دریا است. در افغانستان هنوز این رسم میان مردمان وجود دارد که یک قریه را به نسبت واقع شدن آن در آن طرف دریا، به نام "چپ دریا" یاد می‌کنند. فارسی به معنی سرزمین آبیاری شده می‌باشد.
مرکز این ولایت شهر میمنه است.
جمعیت
جمعیت این ولایت ۹۰۰,۰۰۰ نفر در سال ۲۰۰۹ بوده است طبق برآوردی که در سال ۲۰۰۹ میلادی انجام شده بود؛ از تعداد نفوس این ولایت بیشتر ساکنین آن را ازبک‌ها تشکیل می‌دهند و به دنبال آن تاجیک‌ها،پشتون‌ها،عرب‌ها و دیگر اقوام تشکیل می‌دهند. باشندگان ولایت فاریاب اکثرا به زبان فارسی و ازبکی تکلم میکنند.تمام اعراب این ولایت فارسی صحبت می‌کنند.
تقسیمات سیاسی
ولسوالی‌های فاریاب
المار
اندخوی
بلچراغ
پشتون‌کوت
خان چارباغ
دولت‌آباد
خواجه سبزپوش ولی
شیرین‌تگاب
قرغان
قرم‌قل
قیصار
کوهستان
گرزیوان
میمنه
ولایت‌های افغانستان
ولایت پکتیا

ولایت پکتیا یکی از ۳۴ ولایت (استان) افغانستان است.
مرکز این ولایت شهر گردیز است.
پیشینه
هرودوت مورخ یونانی از مردم باستانی «پکتیس» و «پکتویس» یاد کرده و سرزمین آن‌ها را پکتیکا ذکر کرده‌است. بطلمیوس هم نام این مردم را «پکتین» (Pactyan) نوشته‌است. پکتیا از شهرهای باستانی نامیده می‌شود وکشف خزانه میرزکه در پکتیا که هزاران کیلو ظروف و زیورهای طلا و نقره و جواهرات از ان کشف شده‌است. و آثار تمدن مردم پکتی ین ویا پشتون را نشان می‌دهد؛ که از جمله ولسوالی زرمت یکی از مشهورترین ولسوالی‌های ان می‌باشد؛ که بیشتر افراد ان در سیاست معاصر افغانستان رول ارزنده داشته‌است. افراد با نفوس در ولسوالی متذکره در گذشته‌ها در دو قریه (نیک نام و کلالگو) بودند که از جمله می‌توان به خاندان دوست محمد خان اشاره نمود که با شاه سابق روابط خوبی داشت.
مشاهیر
ولایت پکتیا زادگاه شخصیت‌های مشهور افغانستان نظیر داکتر نجیب رئیس جمهور پیشین، ببرک خان حدران، پاچاخان حدران، مورخ عبدالحی گردیزی، سرمحقق علی منگل، غلام محمد زرملوال، حیات گردیزی، استاد گلزمان، احسان الله درمل، رحیم الله زرمتی، علم گل سحر می‌باشد.
مردم
از جمعیت ۴۱۵،۰۰۰ نفری این ولایت ۹۱٪ پشتون هستند و ۹٪ باقی‌مانده را تاجیک‌ها شامل می‌شوند.
تقسیمات اداری
مرکز ولایت: شهر گردیز
ولسوالی‌های پکتیا
احمدآباد
جاجی
جانی‌خیل
چاوک
چمکنی
دند پتان
ولسوالی زدران
زرمت
سیدکرم
شواک
علی‌خیل
گرده ثیری
گردیز
لجه احمدخیل
لجه منگل
میرزکه
ولایت‌های افغانستان
کودکان دبستانی در پکتیا
بخش نیاسر

بخش نیاسر از توابع شهرستان کاشان در استان اصفهان است. مرکز این بخش، شهر نیاسر است که در ۲۵ کیلومتری شهر کاشان واقع شده است.
تقسیمات کشوری
بخش نیاسر
دهستان کوه دشت
دهستان نیاسر
شهرها: نیاسر
جمعیت
بنابر سرشماری مرکز آمار ایران، جمعیت بخش نیاسر شهرستان کاشان در سال ۱۳۸۵ برابر با ۹۰۱۰ نفر بوده است.
چرنوزم

چرنوزم یا خاک چرنوزیوم کلمه‌ای روسی که برای خاکهای حاصلخیز و سیاه (یا قهوه‌ای) جنوب شوروی به کار می‌رود. برای این خاک از واژه سیاخاک نیز استفاده می‌کنند.
این خاک مناطقی چون کناره‌های دریای سیاه، مجارستان و رومانی را نیز دربر گرفته‌است. از مشخصات آن وجود مقدار زیادی گیاخاک در افق A است و در افق B آن مقداری رس وجود دارد. خاکی است قوی که برای کشت غلات مناسب بوده و احتیاجی به اضافه کردن کود ندارد. از این نوع خاک‌ها در ساسکاچوان کانادا تا شمال داکوتا و تکزاس در آمریکا وجود دارد. پوشش علفزار با این خاک توام بوده و غنای آن را بیشتر می‌کند. ناحیه چرنوزم در شوروی شامل فلات مرکزی ناحیه دنیپر تا سیبری مرکزی است که میزان بارش سالانه آن به طور متوسط ۶۰۰ میلیمتر است.
ولایت اروزگان

ارزگان یکی از ۳۴ ولایت (استان) افغانستان است. مرکز این ولایت شهر‌ترین کوت می‌باشد.
ارزگان ساحه وسیعی را در شمال شرق قندهار تشکیل می‌دهد.بیشتر جمعیت این ولایت را پشتون‌ها تشکیل می‌دهند.هزاره‌ها نیز در نزدیک ولایت دایکندی حضور دارند.
تاریخچه ارزگان
صاحب طبقات ناصری ارزگان را از شهرهای قدیم غور می‌داند. سنگ‌نبشته‌های متعددی در آن موجود است که بیانگر حضور کیش مهرپرستی در سده پنجم در آن وادی بوده‌است و به نظر می‌آید که نامگذاری آن هم مبتنی بر همین آیین بوده‌است.
کشف کتیبه‌هایی به خط یونانی در ارزگان که در حدود ۵۰۰ میلادی نوشته شده است از گذشته تاریخی منطقه خبر می‌دهد. ارزگان قبل از دوره اسلامی مرکز زابلستان بوده و پادشاه مقتدری بنام زاول‌شاه بزرگ بر آن حکومت می‌کرده است. در دوره‌های اسلامی به ویژه در روزگار غزنویان نیز این منطقه دارای اهمیت و مورد توجه حاکمان بوده است. اقتدار و اهمیت ارزگان ادامه می‌یابد تا اینکه بعدها به صورت یک حکومت محلی مقتدر و مستقل اظهار وجود می‌کند و از زمان نادرشاه افشار تا دوره عبدالرحمان یکی از ولایات مهم و بزرگ هزارستان به شمار می‌آمد. عبدالرحمان با حملاتی به مردم هزاره منطقه آسیب زیادی زد و اکثر مناطق هزاره‌نشین اروزگان را غصب کرد.
بعدها احزاب پشتون و هزاره در ارزگان وارد شدند و اداره منطقه را بدست گرفتند و تا سال ۱۳۶۷ خورشیدی ، روابط نسبتا عادی بین آنان برقرار بود. در سال ۱۳۶۹ خورشیدی جنگی میان پشتون‌ها و هزاره‌ها در منطقه رخ داد که معروف به جنگ اروزگان سال ۱۳۶۹ است. در سال ۱۳۷۳ گروه طالبان پس از پیشروی در دیگر مناطق افغانستان به آسانی مناطق پشتون نشین ارزگان را تصرف نموده و آنها را با خود همگام ساختند. آنگاه با احزاب هزاره وارد مذاکره شدند و به مرور زمان مناطق هزاره‌نشین را نیز به تصرف خود در آوردند اما پس از آن به سرکوب قوم هزاره پرداختند.
تقسیمات اداری
ولسوالی‌ها (شهرستان‌ها) ی ولایت اروزگان.
+ ولسوالی‌های ولایت اروزگان
ولسوالی
مرکز
جمعیت
مساحت
یادداشت
ولسوالی شهید حساس
۸۶،۱۰۰
ولسوالی چوره
۹۸،۷۵۰
ولسوالی دهراوود
دهراوود
۹۹،۷۱۸
ولسوالی گیزاب
۹۲،۵۰۳
ولسوالی خاص‌اروزگان
۹۵،۸۸۸
ولسوالی ترین‌کوت
ترین‌کوت
۱۱۰،۴۷۶
نواحی ارزگان
اجیرستان:
در شرق ارزگان و ناحیه غربی بهسود واقع شده‌است که در کتب تاریخی به شکل حجیرستان و جیرستان هم آمده‌است. در قسمت شرقی آن تپه است مشهور به شهر قرغان( به معنی قلعه و حصار).
دایکندی:
یکی از مناطق ولایت اروزگان به نام دایکندی در تاریخ ۲۸ مارس ۲۰۰۴ به عنوان یک ولایت جداگانه تشکیل شد.
دای به معنی قبیله یا سرزمین و بزرگ و با مردم به کار می‌رفته‌است. چنانکه در نامهای ترکی مغولی به صورت پسوند یا پیشوند در نام اشخاص استفاده می‌شده‌است. در لهجه هزارگی دی معنای زیاد، بسته، یکجایی و خرمن را می‌رساند.
دایزنگی:
شهرستان:
از نظر تاریخی شهرستان جزء ناحیه وسیعی به نام غرجستان بوده که جزئی از سرزمین غور یا پاروپامیزاد بخش مرکزی خراسان یا افغانستان امروز که از شمال به غرب(باکتریا) از جنوب به زابل و سیستان و از باختر به هرات (ایریا) و از خاور به زابل و گندهارا محدود و متصل می‌شده است.
ولایت‌های افغانستان
ولایت پکتیکا

ولایت پکتیکا یکی از ۳۴ ولایت (استان) افغانستان است. مرکز این استان شهر شرن است.
پیشینه نام
هرودوت مورخ یونانی از مردم باستانی «پکتیس» و «پکتویس» یاد کرده و سرزمین آنها را پکتیکا ذکر کرده‌است. بطلمیوس هم نام این مردم را «پکتین» (Pactyan) نوشته‌است.
مردم
از جمعیت ۳۹۳،۸۰۰ نفری این ولایت ۹۶٪ را پشتون‌ها تشکیل می‌دهند.
حدود ۱۵۰۰۰ نفر (۱.۸٪) ازبک و ۵۰۰۰ نفر نیز از سایر اقوام حضور دارند.گمان می‌رود این اقوام بیشتر هزاره و بلوچ باشند. همچنین در قرن ۱۹ گروهی تاجیک که به شغل آهن فروشی مشغول بودند نیز در این ولایت حضور داشتند.
تقسیمات استانی
مرکز ولایت: شرن
ولسوالی‌های پکتیکا
ارگون
اومنه
برمل
تروو
جانی‌خیل
دیله و خوشامند
زرغون‌شهر
زیروک
سرروضه
سروبی
شرنه
گومل
گیان
متاخان
نکه
وازه‌خواه
ورممی
یحیی‌خیل
یوسف خیل
ولایت‌های افغانستان
ولایت زابل

زابل یکی از ۳۴ ولایت (استان) افغانستان است. مرکز این استان شهر قلات است.
مردم
بیشترین مردم این ولایت را پشتون‌ها تشکیل می‌دهند.اقلیتی از پارسی گویان نیز در این ولایت زندگی می‌کنند.
تقسیمات اداری
ولسوالی‌های زابل
اتغر
ارغنداب
ترنگ و جلدک
دایچوپان
شاه‌جوی
شملزائی
شینکی
قلات
کاکر
میزان
نوبهار
ولایت‌های افغانستان
ولایت کنر

کنر یا کنرها یکی از ۳۴ ولایت افغانستان است که در شرق این کشور و در مرز پاکستان واقع شده‌است. مرکز این ولایت، شهر اسدآباد است. ۹۵٪ از جمعیت این ولایت، پشتون و ۵٪ نیز نورستانی و تاجیک هستند.
کنر ولایتی کم‌جمعیت، کوهستانی و جنگلی است.
اسدآباد شهری کوچک در افغانستان و مرکز ولایت کنر است. نام قدیم آن چغان‌سرای است و بابر از آن به عنوان روستایی در مرز کافرستان نام برده‌است. کسانی که جمال‌الدین اسدآبادی را افغانی می‌دانند، او را زاده این روستا می‌دانند.
در دامنه کوه‌های منطقه یخه‌چینه و احمدی‌غوندی ولسوالی خاص ولایت کنر معادن کرومیت وجود دارد که مکان این معدن در فاصله ۲۰۸ کیلومتری شهر کابل و ۴۸ کیلومتری شهر جلال‌آباد قرار دارد.
تقسیمات اداری
ولسوالی‌های کنر
اسدآباد
برکنر
خاص‌کنر
دانگام
دره‌پیچ
چپه‌دره
چوکی
سرکانی
شیگل و شلتن
غازی‌آباد
مروره
ناری
نرنگ
نورگل
وته‌پور
تاریخ
در حدود سال نهم هجری، طلا، نقره، مروارید، عنبر، پشم سفید و انواع جواهر و سنگ‌های گران‌بها در ولایات مرزی افغانستان و هندوستان تجارت می‌شد و در آن زمان، از افغانستان به سرزمین هند، سه راه بازرگانی وجود داشت که یکی از آن‌ها مسیر کابل و کنر به پیشاور و سواحل دریای هند بود. مسیر غرنی (معروف به گذرگاه هند) دره گومل، بینان قدیم پنجاب؛ و مسیر هرات کویته پاکستان (امروزی) دره بولان سند، دو مسیر دیگر بودند.
میر سید علی همدانی معروف به علی ثانی از عارفان سده هشتم هجری که به سرزمین‌های گوناگون ازجمله بلخ، بدخشان، کابل و کشمیر سفر کرده‌بود سرانجام در «عرض راد» در کنر در سال ۷۸۶ درگذشت و بعد از چندی پیکر او را از کنر به ختلان بردند و در کنر در آنجا که پیکر وی بوده مزار ساخته‌اند. گفته‌اند که زادگاه سید جمال الدین افغان در کنار همان مزار است.
برخی منابع سید جمال‌الدین اسدآبادی را به سادات کنر منتسب کرده‌اند. در روزگار سید جمال‌الدین، کنر دورافتاده‌ترین ولایت شرقی و مرزی افغانستان بوده، زیرا هنوز سرزمین ماورای آن به تصرف حکومت افغانستان درنیامده بود.
از سادات کنر کسی که در جریان‌های سیاسی افغانستان دخالت داشته سید محمد کنری بوده‌است که سردار محمد رفیق خان در زمان امارت محمد افضل خان به‌وسیله او مکتوبی به شاهزاده شاپور پسر شجاع‌الملک فرستاد و به سلطنت دعوتش نمود.
در زمان حکومت نورمحمد تره‌کی مردم نورستان و کنر در تاریخ ۲۰/۷/۱۹۷۸ قیام و با نیروهای دولتی برخورد کردند.
در سال ۱۹۸۵ میلادی نیروهای شوروی و حکومتی به دره‌های کنر حمله کردند.
در ۲۰ آوریل ۱۹۹۱ انفجار عظیمی در اسدآباد کنر روی داد که حدود هزار کشته و زخمی بر جای گذاشت.
ولایت کنر اولین استانی بود که طالبان پس از تصرف آن برپایی آنچه از سوی آن‌ها «اولین خلافت اسلامی» نام گرفته‌بود را در آن اعلام کردند.
ولایت‌های افغانستان
ولایت لوگر

لوگر یکی از ولایت‌های افغانستان است. مرکز این ولایت شهر پل علم است. نام لوگر از کلمه لوگهر (درو گر) گرفته شده‌است. این محل در قدیم به نام سجاوند هم یاد می‌گردید
جمعیت این ولایت را ۵۵٪ پشتون‌ها و ۴۵٪ را تاجیک‌ها پارسی گویان تشکیل می‌دهند.
نیمی از جمعیت مردم آن پشتون بوده و بیشتر آن تاجیک‌ها و اورمرها نیزدر آن سکونت دارد از نگاه مساحت از جمله ولایات کوچک می‌باشد.
از مشاهیران خانواده چرخی قهرمانان رزم علیه انگلیس نایب امین‌الله خان لوگری معاون شورای انقلابی درانقلاب اول ضد انگلیسی، علامه فیضانی، اشرف غنی احمدزی کاندیدا برای سرمنشی ملل متحد در سال ۲۰۰۷و غیره می‌باشد.
زبانهای آن دری پشتو و اورمری می‌باشد قبایل متوطن آن احمدزی، ستانکزی، کوچی‌ها، مسعود و غیره می‌باشد و در فاصله تقریبا ۴۰ کیلومتری کابل قرار دارد.
پیشه مردم این ولایت زراعت و مالداری بوده. سیب آن در بازارهای کابل به عنوان نازک بدن مشهور بوده و دارای رودخانه خروشانی بنامی دریایی لوگر بوده که باعث رونق زراعت می‌گردد.
در هنگام قبل از اسلام داری معابد مشهور بود که توسط صفاریان تخریب گردید در هنگام اشغال شوری از جمله بزرگ‌ترین کانون‌های مقاومت بر ضد شوری بود و رهبری ان توسط داکتر فضل‌الله مجددی، مولوی محمد نبی محمدی و حکمتیار بود کهساران چرخ زمانی بزرگ‌ترین کانون جهاد علیه دولت بابری هند که در کابل تسلط داشتند به‌شمار می‌رفت و و مرکز سلسله روشانیان سپهداران بزرگ استقلال خراسان از سلسله بابری هند بود و در هنگام انقلابات انگلیسی به ده‌ها هزار از مردم این ولایت اعم از تاجیک و پشتون اشتراک کرده بودند.
از جمله آلات موسیقی مشهور این ولایت دهل دوسره می‌باشد.
منابع طبیعی مس دارد، مشهور بنام مس عینک لوگر می‌باشد که یکی از بهترین مس‌های جهان شناخته شده‌است.
منابع تولیداتی این ولایت می‌توان به سیب، انگور، زردآلو، شفتالو و در زراعت گندم، جواری، کچالو، لوبیا، بیاز و غیره نام برد.
تقسیمات
ولسوالی‌های لوگر
ازره
برکی برک
پل علم
چرخ
خروار
خوشی
محمدآغه
ولایت‌های افغانستان
لوگر
ولایت ننگرهار

ننگرهار یکی از ۳۴ ولایت (استان) افغانستان است و در شرق این کشور قرار گرفته‌است. مرکز این ولایت شهر جلال‌آباد است.
مساحت آن ۷،۷۲۷ کیلومتر مربع و جمعیت آن ۱،۳۳۴،۰۰۰ نفر در سال ۲۰۰۹ برآورد شده است. بیشتر جمعیت این ولایت به زبان پشتون صحبت می‌کنند. عده‌ای از تاجیک عرب‌ها و پشه‌ای‌ها نیز در این ولایت هستند.
تقسیمات اداری
ولسوالی‌های ننگرهار
اچین
بتی‌کوت
بهسود
پچیرواگام
جلال‌آباد
حصارک
چپرهار
خوگیانی
دربابا
دره نور
ده‌بالا
رودات
سرخ‌رود
شیرزاد
شینوار
کامه
کوت
کوزکنر
گوشته
لعل‌پور
مهمنددره
نازیان
ولایت‌های افغانستان
ولایت نورستان

نورستان یکی از ۳۴ ولایت (استان) افغانستان است و در شرق این کشور قرار گرفته‌است. مرکز این ولایت شهر پارون است.
نورستان در تمام تاریخ خود تا سال ۱۸۹۶ که سپاهیان امیر عبدالرحمن پادشاه افغانستان آن را تصرف کردند منطقه مستقلی بود و به دلیل آن که مردم آن پیرو مذاهب باستانی نیاهندواروپایی بودند بین مسلمانان به کافرستان معروف بود.
این نظریه بیخی نادرست نظریه است.که اول امیر عبدالرحمن در پارون نه آمده پارون مرکز است دوم نه عسکرانش همه دروغ نام نورستان را غلام خیدر خان داد .ومسلمانی آن به فضل خداوند . این مفکورها نادرست است.ومسلمانی به شیخ ابراهیم رحمه الله خداوند(ج) قبرش روضه ریاض الجنه کند بیسیار خدمت کرد وهمه دعوت تبلغ وهمه مشکلات را برداش کرد ودین مقدس اسلام را مردم نورستان برساند.واخیر این مولانا را بدست ظالم فاسق دشمن دین زهر داد وفات کرد.انالله وانا الیه راجعون
جغرافیا
قسمت‌های شمالی نورستان از غرب به شرق شامل مناطق رمگل، دره پیج، وایگل و باشگل می‌شود.
نورستان از شمار زیادی دره دالان‌مانند و کم‌پهنا تشکیل شده که شیب همه این دره‌ها از شمال به جنوب است.
دره پیچ یا نورستان مرکزی از نظر ارتباط با دیگر نقاط نورستان اهمیت ویژه‌ای دارد زیرا توسط دره‌های فرعی با قسمت‌های باختری و خاوری نورستان ارتباط دارد.
مناطق پردرخت نورستان تا ارتفاعات ۴۰۰۰ متری ادامه دارد و بالاتر از آن تنها درختزارهای بید و بته‌زارها دیده می‌شوند.
این ولایت دارای هفت ولسوالی‌اند که بنام‌های نورگرام، دوآب، مندول، وایگل، واما، کامدیش و برگمتال دارد و مرکز آن پارون است. در تقسیمات اداری نورستان چندین دره مردم پشه یی چون ملیل و مشپه، وده وو، شاما، ژونیا، پیار و ننگراج جا داده شده است که از لحاظ فرهنگی وتاریخی روابط بسیار نزدیکی با هم دارند.
مردم نورستان تنها در چند صدسال اخیر توسط میرویس خان هوتک ولشکرکشی او مسلمان شدند.
نورستان مجموعا ۷۵ هزار هکتار علفچر و ۲۵۱۵۰۴ هکتار جنگل دارد که یک پنجم تمام جنگلات افغانستان را تشکیل می‌دهد که با درختان ارچه، جلغوزه، نشتر، بلوط، اوبخت، سیروب و درختان کوهی مثمری چون بادام، تاک، انجیر و زیتون کوهی پوشیده شده است. سه دریای بزرگ باشگل، وایگل (و پارون) و رمگل و ده‌ها دریاچه کوچک دارد که تمام سال آب دارند. گوشه‌ای از نورستان نیست که آب زلال چشمه در آن جاری نباشد. آب و هوای معتدل و پاکیزه دارد.
زبان
در نورستان شش قبیله بنام‌های کته، کام، کلشه، پرسون، اشکون و گور در آن زندگی دارند و به پنج زبان مختلف یعنی (کته ویری، واسیو ویری، کلشه الا، تریگامی و اشکونی) تکلم می‌کنند.
طور کل زبان مادری ۹۰٪ مردم نورستان، نورستانی است. پشه‌ای نیز توسط ۱۰٪ از مردم سخن گفته می‌شود. زبان پشتو زبان مکاتب، مدارس و اداری این ولایت بوده و به حیث زبان دوم به واسطه اکثریت مردم این ولایت افهام و تفهیم می‌گردد.
مردم
جمعیت این ولایت مشتمل بر ۱۳۴٫۱۰۰ نفر است که ۹۹٫۳٪ از آنها نورستانی، ۰٫۶٪ گجری و ۰٫۱٪ تاجیک هستند. پنج قبیله در نورستان که به گویش کاتی سخن می‌گویند به نام سیاه‌پوش معروفند و به افراد قبایل پرسون‌گلی، ونگلی، وامایس و اشکون اصطلاحا سفیدپوش گفته می‌شود.
مردم نورستانی از نظر جمجمه‌شناسی اغلب سر دراز و موهای پرپشت سیاه دارند. چشمان آبی نیز در منطقه زیاد دیده می‌شود.
تقسیمات
ولسوالی‌های نورستان
نورستان در تقسیمات کشوری کنونی افغانستان به پنج بخش تقسیم می‌شود:
برگ متال
پارون
دوآب
کامدیش
مندول
نورگرام
واما
وایگل
نورستان، سرزمین رنج و مبارزه نوشته تیمور در وبگاه حزب همبستگی ملی افغانستان در ۳ قسمت
http://www.hambastagi.org/new/farsi-received-articles/515-nuristan-land-of-combatants-and-freedom.html
ولایت‌های افغانستان
ترین‌کوت

ترین‌کوت مرکز ولایت (استان) اروزگان کشور افغانستان است.
پلخمری

پلخمری یا پل خمری مرکز ولایت بغلان کشور افغانستان است.
این شهردر تقاطع جاده جدید مزارشریف، کندوز و کابل قرار دارد. گرچه هم‌اکنون ظاهر صنعتی این شهر حفظ شده‌است، دارای کارخانه‌های بافندگی، سیمان و زغال سنگ است. همچنین بخش بزرگی از پل خمری به خانه‌های سازمانی کارخانه‌ها تعلق دارد.
بازار بزرگ عمومی (مندوی) پلخمری معروف است.
فهرست شهرهای افغانستان
ولسوالی پلخمری
ولایت بغلان