حمید مولانا

پروفسورسیدحمید مولانا (زاده ۶ اسفند ۱۳۱۵ در تبریز) استاد روزنامه‌نگاری و علوم سیاسی و از مشاوران محمود احمدی‌نژاد، ریاست جمهوری سابق ایران بود. مولانا موسس و استاد دانشکده ارتباطات دانشگاه امریکن دی سی واشینگتن می‌باشد
زندگی
درباره زندگی حمید مولانا دو کتاب با عنوان‌های «پروفسور مولانا طنین تعهد» (۱۳۸۰) و «سفیر صداقت، زندگی، افکار و اندیشه‌های پروفسور سید حمید مولانا» (۱۳۸۱) در تهران به چاپ رسیده است. عمده مطالبی که در مورد زندگینامه وی آمده است بر اساس گفته‌های مولانا در این دو کتاب می‌باشد.
کودکی مولانا
حمید مولانا در ۶ اسفند ۱۳۱۵ در تبریز متولد شد. او در شهریور ۱۳۲۰ و در حدود پنج سالگی خود شاهد اشغال ایران توسط نیروهای خارجی شد و اولین دیدگاه‌های خود را در امور ملی و بین‌المللی شکل داد: «غم انگیزترین روزهای من در تبریز حمله متفقین در جنگ جهانی دوم به ایران و اشغال تبریز توسط قوای شوروی بود»؛ بعد از فروکش کردن جنگ جهانی دوم، روسهاعلاوه بر خودداری از اجرای پروتکل‌های بین‌المللی مبنی بر ترک ایران، حزب دموکرات آذربایجان به رهبری میر جعفر جوادزاده خلخالی را با هدف اضافه کردن آذربایجان به حوزه نفوذ خود ایجاد کردند.
در این جریانات بود که سید حمید با وجود کوچکی ذهن خود شکاف بین جامعه مدنی آن روز و دولت و بوروکراسی را به طور ملموس دیده و به گفته خودش: «به این پدیده ناموزون و نظریه‌پردازی آن علاقه فوق‌العاده پیدا نمودم». دموکرات‌ها مدتی بعد پدر سید حمید را به طور موقت بازداشت می‌کنند و پس از مدتی، به دلیل افزایش فشارها علیه خاندان مولانا، این خاندان به تهران هجرت می‌نمایند.
تحصیلات در تهران
کلاس اول تا سوم ابتدایی را در دبستان سعدی در تبریز، کلاس چهارم را در دبیرستان رضوی تهران و پنجم ابتدیی تا هشتم متوسطه را در دبستان و دبیرستان تعلیمات اسلامی جعفری در تهران خواند. سید حمید با گرفتن مدرک سیکل، رشته طبیعی را انتخاب کرد و وارد دبیرستان مروی تهران شد. در سال‌های ۱۳۳۱ تا ۱۳۳۴ که هم‌زمان با نهضت ملی شدن صنعت نفت و کودتای ۲۸ مرداد بود، عقاید غربی به طرفداری از دو قطب غرب و شرق، کمونیسم و سوسیالیسم و لیبرالیسم و کاپیتالیسم با شدت تمام تبلیغ می‌شد و جوانان هر یک طرفدار ایده‌ای گشته و با آن شناخته می‌شدند؛ اما سید حمید اینگونه عمل می‌کرد: «من به هر دو گروه انتقاد داشتم و انقلاب اصیل را در هیچ‌یک از مکتب‌ها نمی‌دیدم و همیشه در بحث و صحبت خود آرزو داشتم که روزی یک خیزش و جهش اصیل و یک انقلاب ایران (۱۳۵۷) و مستقل از این دو قطب، عالمگیر شده و ایران را نیز دربر گیرد».
گرایش به معارف اسلامی و حوزه
او در دوران دبیرستان، با مدرسه مروی نیز در ارتباط بوده و پای بعضی از سخنرانی‌های مرتضی مطهری در آنجا نشست. نیز قبل از رفتن از تهران با وجود کم بودن سنش، چندین بار اجازه حضور در دروس بزرگان حوزه علمیه قم از جمله بروجردی را پیدا کرد و آیت‌الله خمینی را هم برای اولین بار، در قم دید.
هم اکنون نیز او در مساجد مراکز اسلامی حومه واشینگتن شرکت و بارها به دعوت مراکز اسلامی و تشکل‌های مسلمانان در مساجد و دانشگاه‌های شهرهایی مثل لندن، منچستر، هامبورگ، بارسلون، الجزیره و قاهره سخنرانی کرده‌اند.
روزنامه‌نگاری
درمدتی که در تهران بود اغلب اوقات فراغت خود را به مطالعه کتاب و روزنامه‌های قدیمی در کتابخانه مجلس اختصاص می‌داد و حتی در بسیاری از جلسات دوره‌های شانزدهم و هفدهم آن زمان مجلس به عنوان نظاره‌گر در مذاکرات پرجنجال آنروز حضور داشته و یادداشت برداری می‌کرد و این امور تاثیر بسزایی در آشنایی وی با مسایل جدید داشتند.
آغاز فعالیت‌های مطبوعاتی سید حمید مولانا، نویسندگی روزنامه «دانش آموزان» بود که برای محصلان دبیرستان‌های آن دوران منتشر می‌شد؛ زمانی که در سن ۱۹ سالگی مشغول فراگرفتن دروس اقتصاد در دانشگاه تهران بود، از روزنامه کیهان به او پیشنهاد کار شد و در نشریه جدیدالتاسیس «کیهان فرهنگی» مشغول کار شد؛ یک سال بعد در سال ۱۳۳۵ به کیهان روزانه منتقل شده و عهده‌دار صفحه اقتصادی این روزنامه شد. چاپ مقالات مولانا در مطبوعات آنروز قبل از عزیمتش به آمریکا، باعث شد که چندین بار توسط دادستان نظامی وقت مورد تفتیش و بازرسی قرار گیرد.
او در سن ۱۹ سالگی، پدر و مادر خود را در یک حادثه رانندگی از دست داد.
مشاور ریاست جمهوری
حمید مولانا در سال ۱۳۸۷ به طور رسمی به عنوان مشاور محمود احمدی‌نژاد رئیس جمهور وقت ایران برگزیده شد. همچنین ملک وسیعی در نزدیکی ونک تهران برای راه اندازی بنیاد فرهنگی مولانا در اختیار او گذاشته شد. مولانا همچنین اعلام کرده‌است که سخنرانی محمود احمدی‌نژاد در دانشگاه کلمبیا را در هنگام سفر محمود احمدی‌نژاد به نیویورک او به احمدی‌نژاد پیشنهاد داده‌است. در سال ۱۳۸۸ بودجه‌ای بالغ بر ۳۳۷ میلیون تومان برای بنیاد فرهنگی مولانا اختصاص یافت. همین میزان بودجه در بودجه سال ۱۳۸۹ لحاظ شده بود که ردیف مربوط به آن در کمیسون تلفیق مجلس رد شد.
حمایت همه‌جانبه از عملکرد احمدی‌نژاد
مولانا در جمع دانشجویان و طلاب شیراز بیان کرد: در حوزه روابط بین‌الملل و سیاست خارجی در سالهای اخیر بدون شک ایران بزرگترین موفقیت‌ها را به دست آورده است، در چهارسال اخیر هیچ‌کس در بین سران دنیا نتوانسته است نقشی را که دکتر احمدی‌نژاد در صحنه جهانی برای ایران، مسلمانان و عدالتخواهان کشورهای دیگر ایفا کرده انجام دهد، این یک حقیقت است.
مولانا سپس گفت: جهان سیاست امروز بدون احمدی‌نژاد خیلی لطفی ندارد، این را خودمانی بگویم و همچنین جهان رسانه هم بدون احمدی‌نژاد لطفی ندارد.
ما امروز در مقطعی هستیم که باید از تاثیر انقلاباسلامی ایران و نظام اسلامی ایران در صحنه بین‌المللی و روابط بین‌الملل صحبت کنیم، نه برعکس. وی افزود: تا پیش از انقلاب اسلامی، همیشه در کتابها و نوشته‌ها صحبت از این بود که تاثیر غرب بر روی شرق و اسلام چه بوده اما این ورق امروز در همه سطوح برگشته است.
وی بحران غرب را در حال حاضر بحران رهبری دانست و گفت: امروز بحران مشروعیت رهبری و محبوبیت و مقبولیت آنهاست، با انتخابات چهار سال گذشته تحولی چشمگیر به وجود آمد، چون تمام غرب با تمام دبدبه و ادعایی که داشتند هیچکدامشان حتی به خودشان هم اجازه ندادند که فکر کنند ممکن است در آن انتخابات یک فردی که آنها او را نمی‌شناختند موفق به پیروزی شود.
وی سپس تاکید کرد: در این صحنه است که دولت دکتر احمدی‌نژاد و شخص وی وارد صحنه جهانی می‌شود، و محورهایی که در چهارسال گذشته در سیاست خارجی ایران و نظام جمهوری اسلامی ایران روی آن تکیه شد بسیار مهم است، اما اگر این محورها را با محورهای دیگر عوض کنیم، وضع ما کاملا در جهان عوض می‌شود، یعنی آن قدرتی که قبلا عرض کردم، دیگر نمی‌توانیم به دست آوریم.
مولانا از جمله محورهای سیاست خارجی دولت احمدی‌نژاد را زنده کردن و احیای آرمانها، ارزشها و شعارهای انقلابی و اسلامی ایران دانست و گفت: با پررنگ کردن این‌ها در صحنه بین‌المللی یعنی این که ما برمی گردیم به روزی که می‌خواهیم دست داشته باشیم در تعیین دستور روز صحنه بین‌المللی.
وی محور دیگر دولت نهم و شخص احمدی‌نژاد را نظریه عدالت نامید و گفت: احمدی‌نژاد نظریه عدالت در صحنه بین‌الملل مطرح کرد، نظریه عدالت در روابط بین‌الملل تا این اواخز جایگاهی نداشت و هنوز هم نظریه قدرت حکومت می‌کند نه عدالت و کتابهایی هم که نوشته شده قدرت را در نظر می‌گیرد، آوردن تئوری عدالت و بسط دادن آن به تئوری روابط بین‌الملل یک نوع نو اندیشی بود که این را دولت نهم و شخص آقای احمدی‌نژاد به خوبی انجام دادند ولی فکر نکنید همه چیز فردا عوض می‌شود و شورای امنیت تبدیل به شورای عدالت می‌شود، ممکن است تا ده سال دیگر نشود ولی مطرح کردن این موضوع خیلی مهم است و تشخیص دادن این که این شورا، شورای امنیت است نه شورای عدالت، چیزی است که کسی اصلا فکرش را نمی‌کرد.