نینجوتسو

نینجوتسو.
پیشینه
روایت‌های مختلفی در مورد منشاء و چگونگی تکامل نینجستو و پیدایش نینجاها مطرح شده‌است. در افسانه‌های ژاپنی آمده که نینجاها از نسل هیولایی هستند که نیمی انسان و نیمی کلاغ بود. بر اساس بیشتر منابع تاریخی نینجاها به تدریج خود را به عنوان نیروی مخالف همتایان طبقه بالاتر خود یعنی سامورایی‌ها در ژاپن فئودال مطرح کردند و تکامل این هنر رزمی بین قرن ششم تا نهم میلادی در ژاپن اتفاق افتاد.
اثر کلاسیک نظامی چینی یعنی «سان تزو» که توسط سان وو استراتژیست معروف سده پنجم پیش از میلاد به رشته تحریر درآمده از منابع اصلی نینجاها برای تکامل هنر رزمی بود. این کتاب در قرن ششم میلادی وارد ژاپن شد و به‌طور دقیق توسط دربار سلطنتی و خانواده‌های متخاصم مورد بررسی قرار گرفت. بودیسم نیز تقریبا در همان زمان وارد ژاپن شد، پیشینیان نینجاها به دلیل گرایش به بودیسم، یاغی نامیده می‌شدند. درآن هنگام درگیری‌های شدیدی میان هواداران بودیسم و پیروان مذهب ملی ژاپنی‌ها یعنی آئین شینتو جریان داشت و این گروه‌های یاغی که بعدها به یامابوشی معروف شدند، برای حمایت از خود تمرین هنرهای رزمی و استراتژی‌های نظامی را با ترس روانی و قدرت‌های اسرار آمیز ترکیب کردند.
در اواخر قرن نهم زوال امپراطوری تانگ در چین آغاز شد. تانگ در سال ۹۰۷ میلادی کاملا سقوط کرد و چین برای پنجاه سال در هرج و مرج فرو رفت. در این دوران تعدادی از فرماندهان نظامی چینی به ژاپن آمدند و تاکتیک‌ها و نظریات جدید جنگی را با خود به این جزیره آوردند. در دهه ۱۰۲۰ میلادی هم راهبان بودایی چینی وارد ژاپن شدند و دانش پزشکی و نظریات جنگی خود را هم که بسیاری از آن‌ها از هند ریشه گرفته و در تبت و نقاط مختلف چین تکامل یافته بود به ژاپن آوردند و روش‌های خود را به راهبان جنگجوی ژاپنی و اولین طایفه‌های نینجا آموختند.
دایسوکه توگاکوره و کاین دوشی نخستین نینجاهای بودند که برای اولین بار قواعدی را برای این هنر رزمی تدوین کرده و اولین مکتب نینجوتسو را پایه‌گذاری کردند. دایسوکه یک سامورایی شکست‌خورده بود که املاک و عنوان سامورایی خود را از دست داده بود، او بر خلاف دیگر سامورایی‌ها به جای اینکه در این موقعیت خودکشی کند در کوه‌های جنوب غربی جزیره هنشو آواره شد و در آنجا کاین دوشی یک راهب جنگجوی چینی را ملاقات کرد. این دو تصمیم گرفتند تا سبک جدیدی برای نبردهای چریکی به نام نینجوتسو را پایه‌گذاری کنند. جانشینان دایسوکه نیز نخستین نینجا ریو یا مدرسه نینجوتسو را با نام توگاکوره ریو تاسیس کردند.
نینجوتسو به این ترتیب رقیبی برای مکتب بوشیدو سامورایی‌ها شد. سامورایی‌ها وفاداری و شرافت را بر هر چیز مقدم می‌داشتند و بوشیدو سیستم رزمی آن‌ها بسیار اصیل و منسجم بود اما روش‌های جنگی آن‌ها همیشه کارآمد نبود. برتری نینجاها درست در همین مسئله بود. نینجاها انجام ماموریت به هر شکل ممکن را بر هر چیز مقدم می‌داشتند. حمله ناگهانی، مسموم کردن، فریب و جاسوسی از نظر سامورایی‌ها ناجوانمردانه بود اما از روش‌های اصلی رزمی نینجاها محسوب می‌شد.
پس از آن نینجاها در گروه‌های کوچک با در پیش گرفتن روش‌های کاملا سری جنگی تا قرن نوزدهم خود را به عنوان نیرویی بسیار با نفوذ در کشور ژاپن مطرح کردند.
بزرگ‌ترین تجمع نینجاها در سوم نوامبر ۱۵۸۱ میلادی اتفاق افتاد. در آن روز ادا نوبونگا قدرتمندترین رهبر نینجا ارتشی ۴۰ هزار نفره را در برابر حدود ۴ هزار نینجا که کنترل ایالت ایگا را در اختیار داشتند، رهبری کرد. نبردی که تنها تعداد انگشت شماری از نینجاهای ایگا از آن جان سالم به در بردند. از آن به بعد نینجاها توانستند با سازمان منسجمی که ایجاد کرده بودند، قدرت پلیسی مطلق را در ادو (توکیو امروزی) و دیگر شهرهای ژاپن در دست داشته باشند.
۱۸ مهارت نینجا
چند نمونه از سلاح‌های مورد استفاده نینجاها
نینجاها بایستی ۱۸ مهارت مختلف را کسب کنند که در طومارهای «توگاکوره ریو» نخستین مدرسه نینجوتسو فهرست شده است؛
سئی شین تکی کیویو – SeiShin Teki Kyoyo – فرهنگ یا پالایش روحی – 教養
تای جوتسو – Tai Jutsu – مبارزه بدون سلاح - 体術
نینجاتو – Ninjato – مبارزه با شمشیر - 忍者剣
بوجوتسو - Bo Jutsu – مبارزه با چوب – 棒術
شورایکن جوتسو – Shouriken Jutsu – هنر استفاده از ستاره نینجا - 手裏剣
سو جوتسو – So Jutsu – مبارزه با نیزه - 槍術
ناگی ناتا جوتسو – Nagi Nata Jutsu – مبارزه با تبرزین - 長刀術 یا 薙刀術
کوساری کاما جوتسو – KusariGama Jutsu – داس و زنجیر - 鎖鎌
کایاکو جوتسو – Kayaku Jutsu – هنر آتش و انفجار - 火薬術
هن سو جوتسو – Henso Jutsu – هنر تغییر چهره و جعل هویت - 変装術
شینوبی ایری – Shinubi Iri – ورود مخفیانه به اماکن
با جوتسو – Ba Jutsu – هنر سوارکاری
سوئی رن جوتسو – Sui Ren jutsu – تمرینات در آب - 水練
بوری یاکو – Boryaku – تاکتیک و استراتژی - 謀略
چوهو – Choho – جاسوسی و کسب اطلاع - 諜報
این تون جوتسو – Inton Jutsu – هنر فرار و مخفی شدن -
تن من- Ten mon – شناخت وضعیت آب و هوا - 天門
چی مون – chi mon – جغرافیا و جهت‌شناسی - 地門
نینجوتسو در ایران
ورزش نینجوتسو برای نخستین بار توسط اکبرفرجی
وارد ایران شد. نخستین مرکز آموزش نینجوتسو (بوجین کان دوجو نین جوتسو) زمستان ۱۳۶۹ در شهر کرج گشایش یافت. در آغاز کار به سبب ناشناخته بودن در میان ورزشکاران و ورزش دوستان، مشکلات فراوانی در پیشرفت آن وجود داشت. نینجوتسو در ایران برای اولین بار زیر نظر فدراسیون کاراته، به ثبت رسید. و همچنین به جهت ابزار و سلاح‌های متعددی که در امر آموزش استفاده می‌شد برای بسیاری ذهنیت غریبی به وجود آورده بود. اما در سال‌های اخیر، این ورزش شاهد رشد چشمگیری در محبوبیت مردمی بوده است.
لقب‌ها در نینجوتسو
هنرجوی مبتدی آغازگر شوشین شا shoshinsha
هنرجوی رسمی (سازمان یافته) اوچی دی شی uchi deshi
هنرجوی بالای دوسال کارکرده کوهای kohai
هنرجوی ارشدبالای 4سال کارکرده سن پای senpai
کمک مربی ومربی ( مشکی دان 2) سن سی sensei
معلم جوان (دان 3تا4) شی دوشی هو … shidoshi-ho
مربی باتجربه دان 5 الی 7 شی دوشی shidoshi
ارشدمربیان دان 7الی 9 شیهان
لقب بالاترین مسئول سبک درجهان(پدر) سوک Soke
بنیانگذار و پایگذار روشی نوین کانچو
اصول کلیدی نینجا
نیرنگ و شبیخون دو امر بسیار مهم برای نینجاهاست.نینجاها سعی می‌کنند تا دشمن را طوری فریب دهند که قادر به محاسبات و تصمیم گیری‌ها دچار اشتباه می‌کند.نینجاها همیشه سعی می‌کنند که از تقدم و برتری دشمن جلوگیری کنند. نینجاها در زمانی که دشمن آماده نیست حمله می‌کنند و دشمن را تحت تا ثیر قرار می‌دهند به صورتی که او را به ضعف می‌کشانند.بیشتر نینجاها ترجیح می‌دهند تنها کار کنند اما در شرایطی به صورت گروهی کار می‌کنند ، ترفند‌هایی که اعمال خارق العاده او بر اساس آن شکل می‌گیرد سه دسته هستند:
1.نفوذ کردن
2.نامرئی شدن
3.گریختن