گلبستان

موقعیت جغرافیایی:
روستای گلبستان یکی ازبزرگ‌ترین و پرجمعیت‌ترین روستاهای شهرستان نکا واقع در استان مازندران می‌باشد.از نظر جغرافیایی د رجنوب شهرستان واقع شده‌است. از شرق به رودخانه‌ی نکا و روستای آبلو، از غرب به تپه هاو جلگه‌های زراعتی اهالی و زمین‌های زراعی قلعه سر و از جنوب به روستای زرندین متصل است. گلبستان به منزله‌ی نوار متصل‌کننده‌ی بخش هزار جریب به شهر نکا می‌باشد.
علت نام گذاری:
در اظهار علت نام‌گذاری این روستا نظرات متفاوتی وجود دارد.قبل از انقلاب نام آن "کلبستان" بوده‌است. در زیر به بیان اظهارات متفاوت می‌پردازیم.
1- "کلبستان" از لغت "کلبست" آمده که به معنای نی زار است و به الف و نون جا و مکان اضافه شده‌است.
2- "کلب" لغت عربی به معنای سگ است که به پسوند مکان (ستان) اضافه شده‌است. کلب + ستان: مکانی که در آن سگ پرورش می‌دادند.
3- در زبان عربی به مرد خوش اندام و خوش هیکل، کلبست می‌گویند که با الف و نون پسوندی مکان همراه شده‌است و به معنای جایی است که مردان خوش هیکل دارد.
4- درویشی در این محل زندگی می‌کرده که روی سنگ خانقاه او نوشته بود : کلب آستان توام یا علی مدد.
همچنین در فرهنگ لغت دهخدا آمده‌است:
کلبستان ، دهی از دهستان میانرود است که در بخش مرکزی شهرستان ساری واقع است و 390 تن سکنه دارد.
محلات روستا:
در حالت کلی آن را به چهار محل تقسیم کرده‌اند.
پایین محله:
به شرق روستا که در دست راست جاده می‌باشند به خصوص جنوب و جنوب شرقی روستا اطلاق می‌شود.این نام بیشتر برای منازل مسکونی داخلی اطلاق شده‌است.
بالا محله:
متضاد محلات بالایی برای منازل مسکونی در دست چپ جاده که غرب وشمال غربی روستا را شامل می‌شود لفظ بالا محله را به کار می‌برند.
پایین صحرا:
مناطق زراعی شمال روستا که در مجاورت شهرنکا و در سمت چپ جاده در کنار مزار واقع شده‌اند (شمال غربی) را با این نام می‌شناسند.
بالا صحرا:
در سمت راست جاده در شمال شرقی روستا اطلاق می‌شود.
اگر دقیق‌تر به نام محلات بنگریم به نام‌هایی می‌رسیم که در زیر به توصیف هریک از آن‌ها می‌پردازیم.
قره کوه:
دلیل نام‌گذاری این است که درگذشته‌ی دور،گبری‌ها در اینجا سکونت داشته‌اند. نقل است که همان گبری کوه بوده که به قره کوه تبدیل شده‌است. در جنب مزار و آبندان است.
آب‌بندان:
یا همان آ ون دان، شالیزارهایی است که آب عامل اصلی رشد و رونق در این محل است. عمده شالیزار روستا در این قسمت قرار دارد.
پیردرویش سر:
ظاهرا دلیل نام‌گذاری این بوده که پیرمرد درویشی در آن نقطه زندگی می‌کرده‌است و دارای خانقاهی بوده‌است.در این نقطه کوره آجرها ی فراوانی و نیز زمین‌های زراعی وجود دارد.البته امروزه بخشی از ان مسکونی هم شده‌است.
ممیج تپه:
تپه‌ای که انگور (ممیج:کشمش) در آن روییده بود.
اسطلی:
لغت اسطل به معنای چاله و آبگیر است.
سنگ چکلی:
سنگ‌های صخره‌ای را به زبان مازنی "چکل"می‌نامند و این نام جدای معنی اصلی آن یعنی صخره نمی‌باشد.تپه‌های صخره‌ای که کوره‌های آجرپزی و مزارع در آن وجود دارد.
موزی باغ:
محله‌ای است که درقدیم انبوهی از درختان موزی (بلوط) بوده‌است و به همین علت به نام موزی باغ شناخته شده‌است.امروزه این درختان به صورت محدود وپراکنده وجود دارند.به دلیل تپه‌ای بودن در این منطقه برنج کشت نمی‌شود.
قریه:
به معنای روستا یا ابادی است. این جلگه به دلیل نام آن جنبه‌ی تاریخی نیز باید داشته باشد.گفته می‌شود در این زمین‌های در قدیم روستایی وجود داشته ولی حال اثری از ان نیست.
تق بن:
به معنای زیر درخت تق، محلی که ازنام ان می‌توان فهمید به جایی گفته می‌شود که زیر درختان تق قرار دارد.
چاه سر:
به معنای سر چاه آب، محلی است که در قدیم چاه‌هایی به صورت قنات در ان وجود داشته‌است که پس از گذشت زمان تخریب شده‌است.حال نیز چند چاه پر آب بدون اتصال قنات وجود دارد که مشرب زمین‌های زراعی است.
مرزی:
درخت ممرز را به زبان محلی مرز می‌نامند.به دلیل اینکه این ناحیه در قدیم دارای درختان ممرز بی‌شماری بوده‌است ، به این نام مشهورگشته است.این نام را همچنان اطلاق می‌کنند ولی در حال حاضر در روستا کمتر درخت ممرز دیده می‌شود.
تات دره:
در قسمت انتهایی جاده گلبستان، نرسیده به حد مرزی روستا زرندین با نام تات دره شناخته می‌شود.که دارای مرغداری هاو کوره‌های آجرپزی متعدد می‌باشد.
گل قرزم سر:
در زبان مازنی به جای عمیق "قرزم" گفته می‌شود که به این حساب وجه تسمیه‌ی ان بدست می‌آید. به دلیل وجود رود در کنار ان و ظاهرا عمیق بودن این نقطه از رود به آن گل(آب + خاک) قرزم سر می‌گویند.
تپه سر:
همان بالا تپه می‌باشد که در جنوب روستا و انتهای جنوبی روستا در کنار تکیه محل قرار دارد.
میانرو:
یا میان دورود، محله‌ای که به دلیل وجود رود نکا به این نام خوانده می‌شود که در کناره‌ی جنوبی ان کارخانه‌ی سیمان قرار دارد.
مرس دکتی:
در قسمت جنوب شرقی روستا در قسمتی از میانرو که مرز روستا با روستای آبلو است مرس دکه تی (جایی که مس افتاده) اطلاق کرده‌اند.گفته می‌شود به دلیل این که در قدیم مردی که با باری از مس سوار بر اسب در حال عبور از رودخانه بود در اثر خالی شدن زیر پایش به داخل رودخانه سقوط کرد و همین دلیل نام‌گذاری این منطقه به نام مرس دکتی شده‌است.
گرد آوری:علی رحمان پرست