براهین ناسازگاری صفات الهی

براهین ناسازگاری صفات الهی گروهی از براهین اثبات عدم وجود خدا هستند که وجود موجودی با صفات و ویژگی‌های خدا را رد می‌کنند.
براهین ناسازگاری صفات الهی نیز خدا را با تعاریف رایجی که از او وجود دارد، یک موجود متناقض می‌نامند و بر این اساس خدا را ممتنع الوجود می‌خوانند.
استدلال به بی‌زمانی و غایتمندی
جان سوا می‌نویسد:
۱. اگر جهان علت رخداد چیزهاست، علت آن علت چیست؟ /هیچ‌چیز. این منطقا پذیرفتنی است. (چون نامحدود پس بی‌نیاز مطلق است پس بی‌نیازی از پایه شروع می‌شود پس از پایه بی‌نیاز است پس پایه هر چیزی یا کسی وجود اوست پس از وجود بی‌نیاز است پس به وجود نیازمند نیست پس به وجود نیامده اگر گویند پس چگونه است به وجود نیامده آن خدای شما خدای تصور شماست نه عقل و فلسفه تان چون اکنون ثابت کردیم دلیل نبود علت به دلیل اگر هم چگونه است بی‌نیاز به وجود نیست ولی هست مطلق است چگونه است چون اگر او هیچ باشد یعنی هیچ آمدن یعنی از نبود بیاید و پس یعنی پایه‌اش نبود بوده پس نخواهد بود مگر خود به خود آید وقتی که خود به خودآید وقتی روزی نبوده آید وکسی نبوده که او را بیاورد پایه نبود بر او می‌شود پس نمی‌تواند اصلا خود را به وجود آورد چون نیست چگونه می‌تواند خود را بود بگوید وقتی که نیست پس راهی نیست جز کسی باشد که اصلا هیچ نباشد و خود به خود نباشد پس نامحدود است پس هست مطلق است چون اگر ذره‌ای هیچ بود یعنی نبود مطلق پس یعنی ناقص مطلق پس محدود مطلق می‌شد پس نامحدودی هیچ تناقضی با هست مطلق ندارد چون:
هست مطلق = نامحدود = بی‌نیاز مطلق = پس بی‌نیاز از پایه = پس بی‌نیاز از وجود = پس به وجود نیامده = پس ازلی است = پس به وجود نیامده = پس بی‌نیاز از وجود = پس بی‌نیاز از پایه = پس بی‌نیاز مطلق = پس چون از هیچ آمدن اصلا ممکن نیست پس هست مطلق است باید باید باید نامحدود آید پس چگونه که نمی‌شود با برطرف هر گونه خللی فلسفی که بتواند آن خلل را تکمیل کند و تا رسیدن به آن خلل درست تا حد کافی رسیدیم اگر با فلسفه‌ای کامل آن را تکمیل نماییم که خلال را بر طرف نماید که با کاملیت قبلی که به حد خودش کامل شد کامل آید و کامل تمام شود کاملا به چیز کاملا درست مهض رسدیم دقیقا مثل مثال زیر:
هست مطلق = وجود مطلق نیست پس چون هر وجود داشته باشد چون وجود است حتما چون وجود است پس نیازمند به وجود بخشی است چون وجود بخشی یعنی از نبود به بود آوردن یعنی بی‌حد آوردن و این از وجود دارد پس یعنی حتما قرارگاه دارد که وجود دارد اگر قرارگاه نداشته باشد پس وجود ندارد اگر وجود داشته باشد حتما قرار گاه دارد جون وجود یعنی دارای ظاهر و باطن وگرنه وجود نیست اگر باطن داشته ولی ظاهریت تعریف نداشته باشد فقط هست است چون خدا هست مطلق است پس یعنی باطن و ظاهر بر او تعریف نیست بلکه چون نامحدود است هم ظاهر است هم باطن وهر دوی او یکی است چون ذره‌ای حد ندارد ذره‌ای تمایز ندارد پس ظاهر و باطن او یکی می‌شود پس نه می‌شود به باطنش ظاهر نگفت هم به ظاهرش باطن نگفت پس نمی‌شود بر او ظاهر و باطن گفت پس نمی‌شود بر او ظاهر و باطن تعریف نمود پس در کل می‌شود هست با وجود یکی نباشد ولی وجود با هست یکی است پس همه هست‌ها وجود نیست ولی همه وجودها هست است پس کی خدا را هست نموده پس کسی که خدا هست نموده اگر محدود باشد نیازمند به نا محدود است و آن موقع دو نامحدود خواهد بود چون بر خدا حد تعریف نیست تمایز تعریف نیست پس کاملا یکی است پس نمی‌تواند ذرهای چند تا باشد و اگر او هم نامحدود باشد نمی‌شود یا چند نامحدودی یا اغز هیچ یا خود به خودی شده و پس کاملا رد است کسی هست مطلق است نیازمند به هست‌کننده نیست پس هست نمی‌شود بلکه همیشه هست مطلق است پس ابدی هم هست پس کاملا وجود نیست چون محدود می‌شود پس چون هست مطلق است ذره‌ای هیچ برای او تعریف نیست پس نامحدود مطلق است نه محدود مطلق پس با تمام این توصیفات می‌شود نبود وجود نیاز بر او معنای نبود او هرگز نیست وگرنه ذره‌ای چیزی وجود نداشته (جهان هستی) خواهد بود پس خدا هست مطلق است)
۲. علت آن علت کی روی داده است؟ تنها پاسخ منطقا پذیرفتنی «هیچ‌وقت» خواهد بود. زیرا اگر علت جهان در یک زمان خاص روی داده باشد، آن جهان بی‌زمان نخواهد بود. (با اتمام توصیفات بالا چون نامحدود است علت ندارد که داشته باشد که کی و چه موقع رخ داده باشد و راستی انسان می‌تواند خدا را استدلال کند ولی نمی‌تواند تصور کند وگرنه با تمام توصیفات نمی‌توانست حتی ذره‌ای کلمه نامحدود را بداند چه رسد استدلال کند که می‌کند ولی همان بار اول که بخواهد نامحدود را تصور کند کم می‌آورد ولی با استدلال طبق سند دقیق بالا می‌تواند استدلال کند با تمام این توصیفات استدلال کاملا با تصور جدا مهض خواهد بود و توانایی استدلال تا نامحدود انسان را نامحدود نمی‌کند چون استدلال بخشی از فهم است چون تصور هم بخشی از فهم است که انسان ندارد پس نامحدود بودن استدلال انسان به دلیل جدای تمام استدلال با تصور باعث نا محدود شدن وی نشده بلکه به دلیل نداشتن نصور او را محدود می‌نماید و پس با تمام سند این توصیفات بالا انسان فقط می‌تواند تا نامحدود استدلال کند پس به دلیل استدلال تا نامحدود می‌تواند با استدلال به حقیقت مطلق رسد پس چون فقط می‌تواند فقط با استدلال به حقیقت کامل رسد و استدلال فقط بخشی از فهم است مثلا تصور را اصلا نداد محدود بودن انسان را اصلا رد نمی‌کند بلکه تعیین می‌کند چون فقط انسان می‌توان استدلال کند پس محدود است پس اثبات خدا یا استدلال خدا اصلا رد نشده بلکه تایید می‌شود و با تمام این توصیفات بالا بلکه محدود بودن انسان که فقط می‌تواند استدلال کند را تایید مهض و پس مطلق می‌کند پس هست خدا مطلقا است چون کاملا با سند محکم بالا کاملا راه ما استدلال بوده پس راه ما کاملا تاییداست پس هست خدا تایید مطلق مهض مهض مهض مطلق مطلق مهض است) وسلام وتمام
پاسخ این مسئله در علت قرار دادن خدا برای آن علت نهفته است. زیرا در آن صورت ما باید همان پرسش را درباره خدا بپرسیم. پس ما باید درک کنیم که تنها توضیح منطقی اینست که علت و اثر «نمودهای حواس» هستند که انسان‌ها به عنوان موجودات محدود در زمان و مکان تجربه می‌کنند، اما از نظر یک مرجع بی‌زمان هیچ‌چیز واقعا اتفاق نمی‌افتد، پس آن جهان خالی از علت و در نتیجه اثر است. آن جهان فقط وجود دارد (جواب دقیقا در بالا به‌طور سند محکم و مطلق می‌باشد) وسلام وتمام.
اسب تک شاخ صورتی نامرئی
استدلال در جهت ثبوت خدا عبث و بیهوده است زیرا اثبات و نفی به معنای ایجاد و امحا می‌باشد و این هم تنها به خدا مختص می‌باشد که می‌فرماید: یمحو الله ما یشاءو یثبت، یعنی اگر کسی بخواهد خدا را اثبات کند معنایش این است که خدا را او ایجاد نموده است و همچنین است نفی وی و اینکه ما اصطلاح به این مطلب اثبات خدا می‌گوئیم مجازی است و در واقع اثبات علم در کسی بر خدا می‌کند نه اینکه خدا را اثبات می‌نماید چون این موضوع برای بشر عبث و بیهوده است و خدا چه من اثبات کنم یا نکنم موجود و ثابت می‌باشد، وروش خدا ثبوتی این است که ما در آغاز کار هرچه خواهیم دید خدا خواهد بود حتی اگر کسی چیزی و موجودی نبیند و نداند حتما خودش را می‌داند پس خود او خداست، بعبارت دیگر هرچیز پیش از آنکه آن چیز باشد خدا است. از سوی دیگر نفی خدا مستلزم نفی تمامی موجودات و هستی خواهد بود و نفی کل هستی هم نزد هیچ عاقل و دیوانه‌ای قابل قبول نیست؛ و اما در خصوص صفات اللهی باید گفت که صفات خدا جدا از ذات اوی می‌باشد و چون در عالم تکوین خدا خالق همه چیز از خیر گرفته تا شر می‌باشد پس باید صفات گوناگون داشته و با هرچیزی به مناسب حال آن چیز رابطه داشته باشد، با یکی رابطه مهر و با دیگری رابطه قهر با یکی رابطه انعام و اکرام و با دیگری رابطه لعن و عذاب، با یکی رابطه عزیز و با دیگری رابطه ذلیل که تعز من تشاء و تذل من تشاء هم همین است بعبارت دیگر در تکوینیات همه چیز به خدا منتسب است چنانچه در یکجا از قرآن می‌فرماید قل کل من عندالله اما در تشریعیات هیچ فعل زشتی از وی صادر نمی‌شود و در این مورد خطاب به پیامبرش می‌فرماید هر خیری بتو می‌رسد از جانب خدا و هرشری می‌رسد از طرف خود توست. اوصاف خدا فعل خدا و ذات مخلوقات است. اگر کسی بخواهد بطور کامل خدا را بشناسد و ببیند باید در استعداد تمامی موجودات حتی معدومات هم باشد تا او را ببیند
—Technical paper on omniscience and time.