mabidan/ganjoor huggingface dataset:
نادر نادرپور — گیاه و سنگ نه، آتش — قلب بالدار
سایه ی یک قلب بالدار 
در شب مهتابی بهار 
زمین را فراگرفت 
تیرگی افتاد روی موی درختان 
 تیرگی افتاد روی چشم دریچه 
تیرگی افتاد روی سینه ی دیوار
سستی خوابی که از آن سایه ی بزرگ تراوید 
 روی جماد اوفتاد 
روی نبات اوفتاد 
 روی همه آدمیان اوفتاد 
 گفتند :‌ این ، بی گمان خسوف بزرگی است 
باید مس کوفت 
باید با طشت مس به بام برآمد 
وحشت آن قلب بالدار
 در شب مهتابی بی بهار 
جهان را گرفته بود 
 هیچکسی سر به سوی ماه نگرداند 
جز یک کودک 
کودکی از خواب خوش هراسان جسته 
دید 
 یک مگس سبز روی ماه نشسته
نادر نادرپور — گیاه و سنگ نه، آتش — رم ( طرح )
رم : شهر روزهای تهی ، شهر خواب ها 
 شهر درخت ها 
شهر زنان فربه و رگبارهای سخت 
 رم : نوترین و کهنه ترین پایتخت ها 
 در آسمان آبی او ، رشته های سیم 
 چون تار عنکبوت 
 در کوچه های روشن او نیمه های شب 
 تنهایی و سکوت 
گاهی ، صدای بوسه ی از لب چکیده ای 
 در برگ های زرد 
 گاهی ، چراغ پنجره ی نیم بسته ای 
بالای یک عمارت ، در آسمان سرد 
رم : شهر آفتاب 
 شهر کتیبه ها و بناها و زنگ ها 
رم : شهر بی نقاب 
شهر خرابه ها و چمن ها و سنگ ها
نادر نادرپور — گیاه و سنگ نه، آتش — درخت و کبوتر
 گفتند : از درخت سخن گفتن 
 در روزگار آتش و آهن ، جنایتی است 
اما من از درخت سخن گفتم 
زیرا که هر درخت به چشم من آیتی است 
 از معجزه ی که آدمی اش نام کرده اند 
گفتند : آنکه خنده به لب دارد 
 نشنیده بی گمان خبر هولناک را 
 من خنده ای شگفت به لب دارم
زیرا کبوتران من از آستان صبح 
 پایان آن خبر را اعلام کرده اند
نادر نادرپور — گیاه و سنگ نه، آتش — از مرداب تا دریا
زیر خورشید سحرگاهان پاییزی
ای بهار رفته از خاطر ! من آن مرداب خاموشم 
 آب بی لبخند حزن آلوده ی افتاده از جوشم 
 در دل من ، برگ های مرده ی ایام می پوسند 
هیچ کس در ماتم اینان نمی گرید 
باد هم اینجا می نالد 
عشق من این دختر کولی
در میان بیشه های ساحل مرداب خوابیده ست 
 در فضای سرد خوابش ، برگ های سبز 
زرد می گردند و می افتند و می پوسند 
هیچ کس اینجا نمی گرید 
باد هم اینجا نمی نالد 
 زیر باران شبانگاهان پاییزی 
در دل مرداب خاموش غریب من 
آفتاب روزهای دور می میرد 
 آه ، ای چشم عزیز آشنای من 
همچنان فانوس دریای خیالم باش
نادر نادرپور — گیاه و سنگ نه، آتش — دولت بیدار
 شب ، با درخت ها سخن از آفتاب رفت
  گفتند : آفتاب 
 در پشت چتر بسته ی ما آرمیده است 
 در پشت چتر بسته ی آنان ستاره بود
  گفتم : شما چگونه هنوز آفتاب را
 فریادشان صدای مرا در گلو برید
 ما آفتاب را ز تو بهتر شناختیم 
آه ای درخت های بلند ای درخت ها
  از پشت چترهای شما سر زد آفتاب 
 اما ، نگاه من 
 در چشم آن ستاره ی شبخیز مانده است 
 در گوش من کلام شما زنگ می زند 
ما ، آفتاب را ز تو بهتر شناختیم 
حق با شماست ، دولت بیدار با شماست
نادر نادرپور — گیاه و سنگ نه، آتش — منظره
برف آمد و بزم روز را آراست 
شب را ز فروغ شیرفام کند 
 اما ، چه درخت های سرکش را 
کز بار غرور خود به خاک افکند 
زیبایی سرد ، وه چه بیرحم است
نادر نادرپور — گیاه و سنگ نه، آتش — سیب ها و قلب ها
 ناخن کبود برق 
 روی شیشه ی شکسته ی افق کشیده شد 
 چندشی درخت های لخت را فراگرفت 
خال سرخی از نگاه برق 
 روی گونه ی سپید سیب ها چکید 
گونه ی سپیدشان تلألو طلا گرفت
 ای فروترین و برترین فروغ 
 ای طلیعه ی بهشتی و جهنمی
 پس چه وقت خال سرخ می نهی 
بر دل سیاه آدمی ؟
سیب ها رسیده اند 
 قلب ها هنوز ، نه 
 ای فروترین و برترین فروغ 
 پس چه وقت 
 پس چه وقت 
پس چه وقت می دمی ؟
نادر نادرپور — گیاه و سنگ نه، آتش — کودک
چشم هایش : چشم های گربه ای در آفتاب صبح 
پنجه های بسته اش : انجیرهای کوچک شیرین 
آه رگ هایش
در لعاب پوستی شفاف تر از نور 
 عنکبوتی کهربایی رنگ 
در حباب حبه ی انگور
نادر نادرپور — گیاه و سنگ نه، آتش — جاده خالی است
در گلو می شکنم از سر خشم 
هر نفس ، خنجر فریادی را 
سر خونین جدا از تن من 
 در رگ و ریشه نهان کرده هنوز
کینه ی کهنه ی جلادی را 
 بی سر از راه سفر آمده ام 
 سر من در شب تاریک زمین 
 همچنان چشم به راه سحر است 
جاده ،‌ خالی است ولی می شنوی ؟
 آه ! با من ،‌ با من 
 پای سنگین کسی همسفر است 
ای در بسته ی گمگشته کلید 
 گوش بر روزنه ات دوخته ام 
تا مگر راه به سوی تو برم 
 مشعل از چشم خود افروخته ام
  جامه دان سفر دور به دست 
 در تب تند عطش سوخته ام 
 ای دربسته ! جواب تو کجاست ؟
 راستی ، ای دم طوفانی صبح
 آفتاب تو کجاست ؟
نادر نادرپور — گیاه و سنگ نه، آتش — اول و آخر این کهنه کتاب
مرد نقال آن شب از رستم سخن آغاز کرد 
 وز نخستین جنگ او با دشمنش ، افراسیاب 
وصف رستم گفت و وصف قامت رعنای او 
 کز بلندی بوسه می زد بر جبین آفتاب 

گفت : چون این پهلوان بر سنگ ره پا می نهاد
  سنگ ، در هم می شکست از گام پولادین او 
 چون شباهنگام ،‌ خواب راحتش در می ربود 
ناله می کرد از سر سنگین او ، بالین او 

گفت : چون یک روز ، خشم آورد تیپا زد به کوه
  کوه از جا کنده شد ، لغزید و در صحرا نشست
  گردی از لغزیدنش برخاست چون دود از حریق 
 پهلوان خندید و خوفش در دل خارا نشست 

 گفت : چندان عرصه را بر شاه ترکان تنگ کرد 
تا سرانجام از فراز مرکبش پایین کشید 
پنجه در بند کمر زد تا ز جا برگیردش
بند نتوانست بار آن تن سنگین کشید 

 شاه درغلتید و ، ترکان بر سرش گرد آمدند 
 تاج او در دست رستم ماند و ، خود بیرون شتافت 
عرصه ی کین را ز بیم جان شیرین ترک گفت 
اسب را زین کرد و سوی ساحل جیحون شتافت 

 رو به دربار پشنگ آورد و نالیدن گرفت 
کای پدر !‌ این کیست ، این مردی که رستم نام اوست
 من جوانش خوانده بودم ، دیگرا جویای نام 
بی خبر بودم که از پولاد و سنگ اندام اوست 

ای پدر ! هر چند در جنگاوری شیر نرم 
در کف او پشه ام ، این آفت از جان تو دور
  سام اگر مانند رستم قوت سرپنجه داشت 
 هیچ کاری برنمی آند ز فرزندان تور 

چون مرا افکند و گرز آهنین را برگرفت 
سر فرو بردند در پشت سپر ، تورانیان 
 سر فرو بردند تا از روی آنان نگذرد 
 نعل اسب رستم و فر درفش کاویان 

ناگهان نقال از داستانسرایی بازماند 
 غرش خمیازه ای را از لبانش دور کرد 
گفت : رستم آن قدر کوتاه شد تا بنده شد 
 گرز او را هم خدا در دست من وافور کرد
نادر نادرپور — گیاه و سنگ نه، آتش — دری بدان سو
گنجه ی من ، بوی قرآن می دهد 
 بوی قرآن و گلاب و آسمان 
 بوی شهوت های تند و بوی اشک 
 بوی روزان و شبان بی نشان 

 بوی قرآنی که شب ها ، مادرم 
 زیر بالین سپیدش می نهاد 
 بوی یخدانی که خواهش های من 
چشم بر جای کلیدش می نهاد 

 بوی آن یک شیشه ی سبز گلاب 
 که من او را زرد می پنداشتم 
عطر او را در شب گرم بهار 
مایه ی سردرد می پنداشتم

بوی برف بامداد کودکی
بوی بسترها و بوی لاجورد 
 بوی گیسوی سپید دایه ام 
بوی مطبخ ، بوی کلفت ، بوی مرد 

بوی صبح آسمان دهکده 
با ملخ ها و کبوترهای او 
بوی شیر تازه و بوی علف 
بوی سنجدها و دخترهای او 

 بوی هرم آفتاب و بوی س نگ 
 بوی رگبار غروب و بوی گل 
 بوی چای عصر و بوی زعفران 
بوی نان شیرمال و بوی هل 

بوی گلپر در شب خاموش کوه 
 بوی باران در شب تاریک باغ 
بوی گردوهای تر زیر درخت 
بوی بال پشه ها گرد چراغ 

بوی شبهایی که در پای تنور 
نور قرمز ، سایه ها را می نهفت 
سینه ی مریم تکان می خورد و ، ماه 
 چون گلی با عطر شهوت می شکفت 

بوی آن پیراهن چیت بنفش
 که شبی بر پیکر مریم درید 
 او ، برهنه ، در کنار من غنود 
 صبح ، یک پیراهن دیگر خرید 

اشکم امشب سخت می خندد به من 
 چون ز بوی گنجخ جویم راز او 
 رهگذر از دور می خواند هنوز
 در هوا پر می زند آواز او 

آه ، این آواز با من آشناست 
این صدای روزهای بی نشان 
گنجه ی من بوی قرآن می دهد
  بوی قرآن و گلاب و آسمان
نادر نادرپور — گیاه و سنگ نه، آتش — مرثیه ای برای بیابان و برای شهر
زمین ، ترحم باران را 
در چشمه های کوچک ، از یاد برده است 
و باد 
چراغ قرمز نارنج های وحشی را 
در کوچه های جنگل ، خاموش کرده است 
از دور ، تپه های پریشان ، بیرحمی نهفته ی ایام را 
فریاد می زند 
و سوسمارهای طلایی 
 در حفره های تنگ
همچون زبان گوشتی خاک 
حرف از سیاه بختی با باد می زنند 
 زاغان در انتظار زمستان 
 بر شاخه های خشک 
برف قلیل قله ی البرز را 
 با چشم می جوند 
در لای بوته های گون ، عنکبوت ها 
 بی بهره از لعاب تنیدن 
سر گشته می دوند 
زخم درخت های کهن ، آشیانه ی 
 گنجشک های شوخ جوان است 
 در پشتواره های حقیر مسافران 
 خون و غرور ، قائل نان است 
 در شهر 
درها و طاق ها 
مانند قد مردان کوتاه است 
از پشت هیچ پنجره ، دیگر 
یک قامت کشیده 
 یا یک سر بلند ، نمایان نیست 
داغ نیاز ، پینه ی مهر نماز را 
از جبهه ی گشاده ی زاهد زدوده است
  بر شیشه ها ، تلنگر وحشت 
رؤیای کودکان را آشفته می کند 
 و گاهگاه ، باران 
نقش و نگار بی رمق خون را 
 از زیر ناودان ها ، می شوید 
 مردان ، دل های مرده شان را 
 در شیشه های کوچک الکل نهاده اند 
 و دختران ، صفای عطوفت را 
 در جعبه های پودر 
دیگر ، کسی رفیق کسی نیست 
این یک ، زبان آن یک را
 از یاد برده است 
 انبوه واژه های مهاجر
 بی رخصت عبور 
از درزها به مطبعه ها روی می کنند 
 و بغض
 این لقمه ی درشت گلوگیر 
چاه گرسنگی را پر کرده ست 
و نان خشک را 
 با آب چشم ، تر کرده ست 
 نیروی کودکی
در کوچه های تنگ شرارت 
از صبح تا غروب ، دویده 
بر بام ، در کمین کبوتر نشستهاست 
چشم چراغ ها را با سنگ بسته است 
 خورشید و ماه بادکنک های سرخ و زرد
در آسمان خالی ، پرواز می کنند 
و روزها و شب ها این سکه های قلب 
در دستهای چرکین ، ساییده می شوند 
دیگر ، صدای خنده ی گل ها 
الهام بخش پنجره ها نیست 
آواز ،‌ کار حنجره ها نیست
 سیگار در میان دو انگشت 
از دیرباز ، جای قلم را گرفته است 
 و دود اعتیاد 
دل ها و خانه ها را تاریککرده است 
شوهر 
پنهان ز چشم زن 
در آرزوی بردن بازی
تک خال قلب خود را می بازد 
و ، زن 
نقاش خانگی
پیوسته . نقش خود را در قاب آینه 
 تکرار می کند 
گل های کاغذی
و میوه های ساختگی را 
 در ظرف ها و گلدان ها جای می دهد 
او ، عاشق طبیعت بی جان است 
در شهر و در بیابان 
فرمانروای مطلق ، شیطان است 
در زیر آفتاب صدایی نیست 
غیر از صدای ، زنجره هایی که باد را
 با آن زبان الکن دشنام می دهند 
 در سینه ها ، صدای رسایی نیست 
 غیر از صدای رهگذرانی که گاه گاه
 تصنیف کهنه ای را در کوچه های شهر
 با این دو بیت ناقص ، آغاز می کنند 
 آه ای امید غایب 
ایا زمیان آمدنت نیست ؟
سنگ بزرگ عصیان دردست های توست 
 ایا علامت زدنت نیست ؟
نادر نادرپور — گیاه و سنگ نه، آتش — ساحل یادگار
 آه ای عزیز بی خبر از من 
امشب ، دل گرفته ی دریا 
با یادگارهای کبودش
در زیر گوش پنجره ام می تپد هنوز
 دریای مو سپید به سر می زند هنوز
مشت هزار ماتم از یاد رفته را 
مهتاب می نویسد بر ماسه های سرد
 شرح هزار شادی بر باد رفته را 
 چشم حباب ها همه از گریه ی فراق
 آماس می کند
 تیغ بنفش ماه
 این چشم های گریان را 
 از جای می کند 
در من ، مدام باران می بارد 
زنجیرهای نازک از هم گسسته اش 
از لابلای جنگل مژگانم 
در آسمان آینه ، پیداست 
از دور ، باد سرکش دریا
 خاکستر ملایم نسیان را 
 آسانتر از سفیدی کف ها 
از روی آتش دل من می پرکند
 یاد ترا و عشق مرا زنده می کند
نادر نادرپور — گیاه و سنگ نه، آتش — چکامه ی کوچ
کمان سرخ شفق ، ناوک کلاغان را 
 به بازوان کبود درختها انداخت
و زخم ملتهب لانه ها ، دهان وا کرد
کسی ز شهر خبر آورد 
که خانه ها همه تاریکتر ز تابوت است 
 هوا ، هنوز پر از بوی خون و باروت است 
 تفنگداران، فانوس های روشن را 
 به دود و شعله بدل می کنند و می خندند 
 و هیچ مستی ، در کوچه ها نمی نالد 
و هیچ بادی ، در برگ ها نمی خواند 
کسی ز شهر خبر آورد
  که عشق ها همه بیمارند
  تمام پنجره ها چشم های تبدارند
 که رقص چلچله ها را در آسمان بهار
  به خواب می بینند 
و رقص آدمیان را فراز چوبه ی دار 
به یاد می آرند 
 و دارها همگی بار آدمی دارند 
کسی ز شهر خبر آورد 
که قتل عام گل قالی
 به چکمه های گل آلود ، رنگ خون داده ست 
 و دیگر آینه ، نیروی تند حافظه را 
به بی حواسی پیری سپرده است 
و ماه ، از سر دیوارهای خشتی شهر 
 نگاه می کند آیینه های خالی را 
و پیش می اید تا گونه های خیسش را
  به شیشه های کبود دریچه چسباند 
چراغ می گوید 
که در سیاهی دهلیز انتظار ، کسی نیست 
صدای زمزمه ی دوردست اشباح است
  که از درون شبستان به گوش می اید 
 و شب ، ز باغ خبر می دهد که زرگر ابر 
نمی تراشد دیگر نگین شبنم را 
که تا سپیده دمان در عروسی گل ها 
 به روی پنجه ی لرزان برگ بنشاند 
و باد می گوید 
که هیچ برگی بر شاخه ها نمی ماند 
 درخت ، جاذبه ی رقص را نمی داند 
برهنه بر لب جوی ایستاده 
 و دست را به دعا سوی آسمان کرده ست 
مگر پشیز مسین ستاره ای را ، باز 
 ازین توانگر بی آبروی ، بستاند
 زمین ، سراسر، تاریک است 
و هیچ نوری ، بازی نمی کند در آب 
که انعکاسش بر طاق آسمان افتد 
تو ، جامه دان سفر بربند 
و رو به ساحل دیگر کن 
 مگر که در شب بی حاصل غریبی ها 
غم تو و دانه ی اشکی به خاک بفشاند
نادر نادرپور — گیاه و سنگ نه، آتش — لعل های امید
ما ، سرخوشان روی زمینیم 
گنج آوران خاک نشینیم 
هر چند سایه ایم ، بلندیم 
خورشید زرد بازپسینیم 
گویی به آب و آینه مانیم
  سر تا به پای ، جام و جبینیم 
آنجا اگر صفایی ، آنیم 
اینجا اگر وفایی ، اینیم 
 شور شکوفه های شبابیم 
شرم بنفشه های حزینیم 
 دست گناه صبر ، لعل امیدیم
  در ابر وهم ، برق یینیم 
 یاقوت خون چشیده ی عشقیم 
 بر خاتم زمانه ، نگینیم 
طومار سرگذشت زمانیم 
 طوفان انتقام زمینیم 
پولاد آبداده ی هندیم 
دیبای کاردیده ی چینیم 
مردیم و روز رزم ، چنانیم 
رندیم و گاه بزم ، چنینیم 
بر روی ما ، نقاب ریا نیست 
 گفتیم و ، هر چه هست همینیم
نادر نادرپور — گیاه و سنگ نه، آتش — مار و گنج
 ازقصه گوی پیر 
 در روزگار کودکی خود شنیده ام 
 کانجا که مار هست ، نشانی ز گنج هست 
زیرا که مار خفته ،نگهبان گنج هاست 
گویی تو نیز در پس این جامه ی حریر 
گنجی نهفته ای 
 زیرا که بر دو قله ی لغزان سینه ات 
نقش دو مار خفته ی درهم خزیده را 
 ترسیم کرده ای 
جانا ! بگو به من 
ایا ز دستبرد کسان بیم کرده ای ؟
نادر نادرپور — گیاه و سنگ نه، آتش — آیینه‌ای بر سنگ
 ای گل خوشبوی من ! دیدی چه خوش رفتی ز دست ؟
دیدی آن یادی که با من زاده شد ، بی من گریخت ؟
دیدی آن تیری که من پر دادمش ، بر سنگ خورد ؟
 دیدی آن جامی که من پر کردمش ، بر خاک ریخت ؟

لاله ی لبخند من پرپر شد و بر باد رفت
  شعله ی امید من خاکستر نسیان گرفت 
مشت می کوبد به دل اندوه بی پایان من
  یاد باد آن شب که چون بازآمدی ؟ پایان گرفت 

امشب آن آیینه ام بر سنگ حسرت کوفته 
غیر تصویر تو در هر پاره ام تصویر نیست 
عکس غمناک تو در جام شرب افتاده است 
پیش چشمانم جز این آیینه دلگیر نیست 

آسمان ، تار است و در من گریه های زار زار
 بی تو تنهایم ، ولی تنها نمی خواهم ترا 
 ای امید دل ، شبت آبستن خورشید باد 
 من چو خود ، زندانی شب ها نمی خواهم ترا 

شاد باشی هر کجا هستی ، که دور از چشم تو 
نقش دلبند ترا در اشک می جویم هنوز
چشم غمگین ترا در خواب می بوسم مدام
  عطر گیسوی ترا از باد می بویم هنوز
نادر نادرپور — گیاه و سنگ نه، آتش — از دریچه ی قطار
مانند کرم کوچک ابریشم از افق
 بر خاک می خزید قطار مسافری
 صحرا ، چو برگ توت 
 از سبزی و تری
از دور ، کودکان گریزان تپه ها 
 دنبال هم به سوی افق می شتافتند
  هر یک نشانده مشعلی از اختران شب 
 بر چوبدست تیز درختان دوردست 
 شب را به نور مشعل خود می شکافتند 
توپ سفید ماه ، میان دو دست کوه 
 سرگشته مانده بود 
کم کم قطار سینه کشان و نفس زنان 
خود را به انتهای بیابان رسانده بود
نادر نادرپور — گیاه و سنگ نه، آتش — جغرافیا
در نور پیه سوز سفالین آسمان 
 در بستری که وصله ی صد رنگ خورده است 
تهران روسپی
 مست و برهنه ، پشت به بالین فشرده است 
 بر بسته دیدگان که مبادا سحرگهان 
خورشید سرخپوست به پیکان بدوزدش
اما ، دو ران فربه خود برگشوده است 
البرز ، در سیاهی شب می سپوزدش
نادر نادرپور — گیاه و سنگ نه، آتش — گل یخ
گل و بوته های آتش ، همه رنگ خون گرفته
  شب پر ستاره ی من ، عطش جنون گرفته
  بگذار تا ببرم رگ دردمند خود را 
که در او بهار مرده ست و ، خزان سکوت گرفته

 تن من درخت تر بود و پر از شکوفه ی خون
 تب تند عشق سوزاند و تکاند برگ و بارش
  عطشی شکفت در او که مکید سبزی اش را
 ز شرار بادها سوخت شکوفه ی بهارش

چه کنم ، بهار مرده ست و دمیده سوز سرما
  گل یخ ، چو شبنم صبح ، چکیده بر تن من
 تو بیا تو ، ای که چون جام شراب می درخشی
 تو بسوز ، ‌ای تب ظهر بهار !‌ خرمن من
نادر نادرپور — خون و خاکستر — قصه ی بهاری
 به خود گفتم ای مرد گم کرده خاک 
 چرا ز جهان روی گردانده ای ؟
 چه سود از بر و بوم خود یافتی
که در حسرتش جاودان مانده ای ؟

در این شهر غربت که مأوای توست 
 چنان زندگی کن که در زادگاه 
 و گرنه خون به چشمت کم از آب نیست
  بر آن خاک خونین ، میفکن نگاه 

چو دیدی که گردون به کامت نگشت 
 ازو ، انتقامی دلیرانه گیر
 چو در خاک خود ،‌ کامیابت نکرد 
مراد از بر و بوم بیگانه گیر 

 شبانگاهی از خانه ،‌ بیرون خرام 
شرابی به رنگ شفق ،‌ نوش کن
 زمام خرد را به مستی سپار
 غم زندگی را فراموش کن 

همه کوی و برزن ،‌ پر از خوبروست 
 تو ،‌ از آن میان ، با یکی یار شو 
بدان سان که پیشینیان گفته اند
 به زنجیر زلفش گرفتار شو

 گمان کن که در زیر چرخ کبود 
 تو هستی و ، او هست و ، دیار نیست 
سراسر ،جهان شب از آن تست 
 به جز رندی و مستی ات کار نیست 

 چو دل از من این گفتنی ها شنید 
 زبونی رها کرد و نیرو گرفت 
 جهان ،‌ چهره ای سخت، زیبنده یافت
زمان ، شیوه ای سخت نیکو گرفت 

هنوز آسمان ، روشن از روز بود 
که من ،‌ گونه از موی ،‌ پیراستم 
به لبهای خود ، خنده آموختم 
 بر اندام خود ، جامه آراستم

  چنان شاد از خانه بیرون شدم 
 که از من ،‌ خجل گشت اندوه من
  نسیم آن چنان مست بر من گذشت 
 که آشفته شد موی انبوه من 

دو گامی نه پیموده در ازدحام 
 که راه مرا سائلی پیر بست 
 کهن جامه ای از پلاسش به بر 
تهی شیشه ای از شرابش به دست 

 پشیزی ز من خواست ، بخشیدمش 
نگاهی به من کرد : دور از سپاس
در اندیشه ماندم که با چشم خویش
چه می گوید آن سائل ناشناس 

به ناگاه ابر بهاری گریست 
زمین ، تر شد از اشک پاک خدای 
بر آن پیر چرکین نظر دوختم 
به من ، خنده ای کرد دندان نمای 

 در آیینه چشم او ،‌ عکس من 
پلاسی به بر داشت مانند اوی
 تنابنده ای را به جز ما دو تن
نه در پشت دیدم ، نه در روبروی

من و او ،‌ دو گمراه بی خانمان 
یکی مست و آن دیگری هوشیار 
 براندام ما ، جامه ها می گریست 
 بر آن گریه ، خندان غروب بهار 

شفق چون هویدا شد از پشت ابر 
 از آن پیر هم جز گمنامی نماند 
شگفتا !‌ در آن کوی پر های و هوی
به جز ناله ی ناودانی نماند 

 به خود گفتم ای مرد گم کرده خاک
ترا سایه ای هم به دنبال نیست 
ازین غربت جاودان ،‌ سر مپیچ 
که اینده ات خوشتر از حال نیست 

 وجودی که از رفته خیری ندید 
 کجا انتظاری از اینده داشت 
 شفق ، نیمه جان بود و ، شب می رسید
 جهان ، گریه ای تلخ در خنده داشت
نادر نادرپور — خون و خاکستر — نیمه ای از نامه
وقتی که شب با عطر پیچک ها 
از آسمان روشن اردیبهشتی در اتاق تیره ام لغزید 
من ، نامه ای را در جواب نامه ای آغاز می کردم 
 نور از چراغ سقف می تابید 
 من، با پر و بال قلم ، از خطه ی کاغذ 
 تا قله ی اندیشه ها پرواز می کردم
ناگاه ، مغز لامپ در بطن فراخش ریخت 
 کار قلم ، دشوار 
 کار شب آسان شد 
 آوای پایی از فراز پلکان برخاست 
 بیگانه ای بر آستان من ، نمایان شد 
 دستش کلید برق را چرخاند 
اما از آن کوشیدن باطل ،‌ پشیمان شد 
 با خود ، به نجوا گفت : در اینجا چراغی نیست 
 رندانه گفتم : روشنی در توست 
 پاسخ ، در آن سوی لبانش ماند 
 وز پشت ظلمت ، مردمک های درشتش را 
 دیدم که در قعر سفیدی های چشمانش
 حیران ،‌ به دنبال چراغ مرده می گردند
  آنگاه دست او هماهنگ نگاه او 
در تیرگی ها آن قدر کاوید 
تا نعش سرد لامپ را در زیر آوار حبابش یافت 
وز دور ، در نوری که از روزن فرو می تافت 
درپیش چشمانم نگاهش داشت 
لحن درشت سرزنشبارش مرا لرزاند 
 ایا تو می خواهی که این روشندل بیدار 
 از ریسمان دار ،‌ خود را در شب آویزد؟
آن سان که مغزش نگاهان دراندرون ریزد ؟
در چشم تو ، ایا قبای مرگ 
تنها و تنها بر تن همسایگان نیکوست ؟
 تا کی به مرگ دوست ، آسان می خوری سوگند 
 اما نمی میری به جای دوست ؟
 گفتار او ،‌ حق بود 
از خویش پرسیدم که ایا دیدگان او 
 یک شب ، مرا هم چون چراغ مرده ای 
 از سقف ، آویزان تواند دید ؟
هرگز ندانستم که این اندیشه را دریافت
 یا ، بی سبب خندید 
 آنگاه ، بانگ پای او از آستان برخاست 
اندام او ، از دیده ، پنهان شد 
 هر چند امشب ،‌ آن شب اردیبهشتی نیست 
 ای میهمان ناشناس من 
بار دگر ، بر آستان من نمایان شو 
 خندان ،‌ سلامم کن 
 من ، نیمه ای از نامه را مانم 
این نیمه ی ننوشته را بنویس
بنویس و با شادی تمامم کن
نادر نادرپور — خون و خاکستر — خون و خاکستر
آن زلزله ای که خانه را لرزاند 
یک شب ، همه چیز را دگرگون کرد 
 چون شعله ، جهان خفته را سوزاند 
خاکسترصبح را پر از خون کرد 

او بود که شیشه های رنگین را
از پنجره های دل ، به خاک انداخت 
رخسار زنان و رنگ گلها را 
در پشت غبار کینه ، پنهان ساخت 
گهواره ی مرگ را بجنبانید 
چون گور ، به خوردن کسان پرداخت 
در زیر رواق کهنه ی تاریخ 
بر سنگ مزار شهر یاران تاخت 
تندیس هنروران پیشین را 
بشکست و بهای کارشان نشناخت 
 آنگاه ،‌ ترانه های فتحش را
  با شیون شوم باد ،‌ موزون کرد
 او ، راه وصال عاشقان را بست 
فانوس خیال شاعران را کشت
  رگهای صدای ساز را بگسست 
 پیشانی جام را به خون آغشت
 گنجینه ی روزهای شیرین را
 در خاک غم گذشته ، مدفون کرد 
تالار بزرگ خانه ، خالی شد
 از پیکره های مرده و زنده 
دیگر نه کبوتری که از بمش 
پرواز کند به سوی اینده 
در ذهن من از گذشته ، یادی ماند 
غمناک و گسسته و پرکنده 
 با خانه و خاطرات من ، ای دوست 
آن زلزله ،‌ کار صد شبیخون کرد 
ناگاه ، به هر طرف که رو کردم 
دیدم همه وحشت است و ویرانی
عزم سفر به پیشواز آمد 
تا پشت کنم بر آن پریشانی
اما ، غم ترک آشیان گفتن 
چشمان مرا که جای خورشید است 
همچون افق غروب ،‌ گلگون کرد

 چون روی به سوی غربت آوردم
 غم ،‌ بار دگر ،‌ به دیدنم آمد 
 من ، برده ی پیر آسمان بودم
 زنجیر بلا به گردنم آمد 
من ، خانه ی خود به غیر نسپردم 
تقدیر ،‌ مرا ز خانه بیرون کرد 
کنون که دیار آشنایی را 
 چون سایه ی خویش ، در قفا دارم
  بینم که هنوز و همچنان ، با او
  در خواب و خیال ، ماجرا دارم 
 این عشق کهن که در دلم باقی است 
 بنگر که مرا چگونه مجنون کرد
 اینجا که منم ، کرانه ی نیلی
از پنجره ی مقابلم پیداست 
 خورشید برهنه ی سحرگاهش
همبستر آسمانی دریاست 
گاهی به دلم امید می بخشم 
کان وادی سبز آرزو ،‌ اینجاست
 افسوس که این امید بی حاصل
  اندوه مرا هماره افزون کرد
 اینجا که منم ، بهشت جاوید است 
 اما چه کنم که خانه ی من نیست 
 دریای زلال لاجوردینش 
 آینه ی بیکرانه ی من نیست 
 تاب هوس آفرین امواجش
گهواره ی کودکانه ی من نیست 
 ماهی که برین کرانه می تابد
 آن نیست که از بلندی البرز 
 تابید و مرا همیشه افسون کرد 

 اینجاست که من ، جبین پیری را 
در آینه ی پیاله می بینم
 اوراق کتاب سرگذشتم را
  در ظرف پر از زباله می بینم 
 خود را به گناه کشنم ایام 
جلاد هزار ساله می بینم 
 اما ، به کدام کس توانم گفت 
این بازی تازه را که گردون کرد 
هربار که رو نهم به کاشانه 
 در شهر غریب و در شب دلگیر 
 هر بار که سایه ی سیاه من 
 در نور چراغ کوچه ای گمنام
بر پشت دری به رنگ تنهایی
آوارگی مرا کند تصویر 
با کهنه کلید خویش می گویم 
کای حلقه به گوش مانده در زنجیر 
 اینجا ، نه همان سرای دیرین است 
 در این در بسته ، کی کنی تأثیر ؟
کاشانه ی نو ، کلید نو خواهد 
 در قلب جوان ،‌ اثر ندارد پیر 
 از پنجه ی سرد من چه می خواهی ؟
 سودی ندهد ستیزه با تقدیر
  وقتی که خروس مرگ می خواند
  دیرست برای در گشودن ، دیر
  آن ، زلزله ای که خانه را لرزاند 
گفتن نتوان که با دلم چون کرد
نادر نادرپور — خون و خاکستر — بازی اسپانیایی
ای گاو باز ماهر اعصار 
 دامان پرنیانی سرخت را 
 همواره ، در مقابل چشمم نگاه دار 
 تا گاو زورمند هوس را 
 در من به جست و خیز بر انگیزی
 گاوی که زخم شاخ ستبر او 
 در انتهای ران تو خواهد ماند 
 گاوی که در کشکش جان دادن
  جویی ز خون به سوی تو خواهد راند 
خونش حلال باد ترا ، ای زن
  ای گاوباز ماهر اعصار
نادر نادرپور — خون و خاکستر — کلبه ای بر سر موج
طفلی که گاهگاه 
ایینه در مقابل خورشید می گرفت 
 تا دیدگان پیر و جوان را 
از بازتاب نور بیازارد 
کنون که آفتابش رو می نهد به بام 
 ایا چگونه نور جوانی را 
 در چشم پیر خویش ، فرود آرد ؟
این طفل سالخورده 
 طرفی ازین خیال نخواهد بست 
زیرا که آفتاب کهنسالی 
 دیگر نه آن فروغ سحرگاه است 
 کز خاوران در آینه ها می تافت 
او ، هرگز انعکاس زلالش را 
 در دیدگان خویش نخواهد یافت 
امروز ، بر کرانه ی اقلیم باختر 
 در کلبه ای که بر سر موج ایستاده است 
او ، از سپیده دم چه تواند دید؟
 جز این که آسمان 
 فانوس سرخ راهنمایی را 
 از دست برج بندر میگیرد
تا پیه سوز بی رمقش را بر آورد
 چشمی که بارها 
در کوچه های خاکی آن شهر آشنا 
 از دور ، بر حریق شفق خیره مانده بود
 امسال ، در سراسر این شهر ناشناس
 از جلوه ی غروب چه خواهد دید ؟
جز این که گاهگاه 
چون بر افق نظاره کند از چهار راه 
خورشید آتشین را ، بعد از چراغ سبز 
در آسمان ، نشان خطر بیند 
آری ، زمانه ، شیوه ی دیگر گزیده است 
وین بی خبر ،‌ هنوز فضای گذشته را 
 در قاب تنگ آینه می جوید 
غافل ، که جز شکستن آیینه ، چاره نیست 
 غافل ، که عمر گمشده را بازیافتن 
آسان تر از خریدن عمر دوباره نیست
نادر نادرپور — خون و خاکستر — فانوسی در سپیداران
ای خوشتر از خواب سحرگاهان 
هرگز مرا باور نمی آمد که برگردی
در لحظه های تلخ بیداری ، به سوی من 
 اما ، تو مهمان منی امشب 
من نیز ، چون آینه ، بیدارم 
 وز شوق این دیدار بیمانند 
گنگ است ، پنداری ، زبان گفتگوی من 
آری ، تو ، امشب میزبانی بی زبان داری 
 کز او کلامی در نخواهی یافت 
زیرا که این اندوه ،‌ یا این شادی پنهان 
خاموش می سازد صدا را در گلوی من 
دست ترا در دست می گیرم
 با دیدگانت راز می گویم
 وان عطر سبز نوجوانی را 
 چون بوی نمناک درختان ، در شب باران
 می بویم و در گیسوانت باز می جویم 
می خندی و لب می گشاید آرزوی من 
 آه ای سپید اندام آهو چشم 
ای آنکه عکس ماه را بر کاسه ی زانو 
برق هوس را در بلور دیدگان داری 
ای آنکه دیدار تو با من در شب غربت 
شیرین تر از خواب است در بحران بیماری
 فرخنده باد این لحظه ی میعاد 
خوش باد این ساعت که می خندی به روی من 
غم نیست گر آیینه از عکست تهی گردد 
 من از تو نقشی جاودان دارم 
 من از جوانی های تو ،‌ بر لوحه ی پندار 
همواره ، تصویری جوان دارم 
آری ، در آن ایام ، ای هم صحبت دیرین
سیمای تو همزاد خورشید بهاران بود 
 در صبح گیسویی طلایی رنگ 
خندیدنت ، آهنگ شفاف شکستن داشت 
اناسن که گویی از سر مستی 
جامی بلورین را فرو می کوفتی بر سنگ 
 روحی گدازان در تو مسکن داشت 
روحی که همچون شعله ای الماسگون در شیشه ی فانوس
پیوسته عریان بود و با پوشیدگی در جنگ 
هر بامداد از پشت صف های سپیداران 
می آمدی با جامه ای از نور نازکتر 
 اندام تو ، از لابلای سایه ها می تافت 
 چونان که در ظلمت ، سپیدی می زند مرمر 
 من ، چون ترا از دور می دیدم 
 با خویشتم می گفتم که : امروز آسمان ، آبی است 
 وین آفتاب دلگشا را در افق دیدن 
پاداش بی خوابی است 
کنون کهخندان می نشینی روبروی من 
 ای طرفه مهمان شباهنگام 
دیگر ، رخت همزاد خورشید بهاران نیست 
همتای ماه عالم افروز است 
 زیرا که گیسوی ترا برقی است سیمین فام 
ما - هر دو - می دانیم کان صبح طلایی را 
 کافور گون کردست برف جامد ایام 
 اما ،‌ هنوز اندام تو در جامه ی خاکسترین تو 
چون آتشی با دود در جنگ است 
 روح تو در قالب نمی گنجد 
 پیراهنت بر پیکرت تنگ است 
آه ای درخشان روی جادو چشم
ای ماه شبهای نخستین خزان ،‌ ای ماه 
هرگز مگر - پاییز با پیری هماهنگ است 
 گر آسمان را همچنان آبی توانی یافت 
 در دیده ی من هم همان رنگ است