mabidan/ganjoor huggingface dataset:
شیوا فرازمند — وقتی تو هستی من آسمانم — روح غزل
تو با بارانی از روح غزل همراه می آیی
به شب های پر از دردم تو مثل ماه می آیی
تو را پیوسته می رانم زخود با این که تنهایم
تو با دلتنگی ام اما همیشه راه می آیی
دلم گاهی شبیه گریه ای از درد می بارد
و تو حتی اگر شد لحظه ای کوتاه می آیی
حضورروشن وپاکت غزل می آورد وقتی
که تو ای بانی شعرم پس از یک آه می آیی
صفای ساده ات روییده امشب باز در قلبم
تو با بارانی از روح غزل همراه می آیی
شیوا فرازمند — وقتی تو هستی من آسمانم — همیشه ی تنها
شبیه شعر و غزل ها شبیه دریایی
شبیه قلب منی وهمیشه تنهایی
شکفته زخم شکستن به قلب تو اما
عزیز من تو به این دردها شکیبایی
برای حس رسیدن به آبی فردا
در این حوالی اندوه پر ز معنایی
مرا برای دل من به قصه ها نسپار
تو خود که قصه ی نوری شبیه رویایی
صدای ساکت چشمت دلیل رفتن نیست
تو با دو چشم پر از آه من هم آوایی
دوباره با دل یخ بسته می پرم سویت
تو مثل خنده ی خورشید گرم وگیرایی
تویی تو رویش گل های زندگی در من
قصیده ای به بلندای عشق فردایی
تو مثل باغ بهاری پر از ترانه و نور
شبیه شعر و غزل ها شبیه دریایی
شیوا فرازمند — وقتی تو هستی من آسمانم — دردی غریب
باور نمی کنم که مراجا گذاشتی
این جا مرا به حال خودم وا گذاشتی
در وحشت همیشه ی این کوچه ها مرا
باور نمی کنم که تو تنها گذاشتی
دردی غریب بر تن من شعله می زند
آری مرا در آتش غم ها گذاشتی
یعنی به غیر رفتن تو چاره ای نبود؟
رفتی و باز روی دلم پا گذاشتی
امشب به پلک پنجره ها نور می شوم
با حس روشنی که در این جا گذاشتی
باور نمی کنم که تو رفتی و بی خیال
این جا مرا به حال خودم وا گذاشتی
شیوا فرازمند — وقتی تو هستی من آسمانم — خاطرات رویایی
بلور قلب من امشب هزار باره شکست
هزار بار رسیدم به کوچه ای بن بست
هجوم درد به باغ دلم خزان بارید
و بغض بی کسی ام در گلودوباره نشست
برای یافتنت کوچه کوچه می گردم
اگرچه راه درازست و جاده تاریک است
وباز بند زن _این خاطرات رویایی_
برای بند زدن آمد و به دل پیوست
دوباره جاده و تصمیم و این دل خسته
اگر چه باز رسم من به کوچه ای بن بست
شیوا فرازمند — وقتی تو هستی من آسمانم — خاتون
ای صمیمیت جاری به دل عاطفه ها
عطر یاس تو نشسته به دل عاشق ما
بند بندم همه از عشق تو سرشار شده ست
واژه ی زندگی ام با تو گرفته معنا
غزلم با تو ودنیای تو پیمان بسته ست
خانه ام غرق سکوتی ست پر ازنور و دعا
وتو رویای غزل های منی ای بانو
امشب از روی عنایت به دلم در بگشا!
بی نشان گرچه تو را خاک در آغوش کشید
همه جا پر شده از عطر تو و رنگ خدا
با تو خاتون من آری دل من دریایی ست
قلب خورشیدی تو باز دمیده ست این جا
تو همان حس بزرگی که به باغم رویید
ای صمیمیت جاری به دل عاطفه ها
شیوا فرازمند — وقتی تو هستی من آسمانم — چشم تو
ریشه می زنم به نور  با صدای چشم تو
سبز می شوم شبی  در هوای چشم تو
امتداد می کشم سمت آبی خدا
می رسم به آفتاب پا به پای چشم تو
جرعه جرعه می شوم در پیاله ی دلت
ذره ذره می شوم آشنای چشم تو
توسخاوت بهار شاعر امیدو مهر
رقص می کند کلام با نوای چشم تو
بیت بیت لحظه ها با تو زنده می شود
جان تازه می دهدآیه های چشم تو
ای نجابت سپید سبز و تازه می شوم
می رسم به اوج عشق بادعای چشم تو
شیوا فرازمند — وقتی تو هستی من آسمانم — تو می آیی
تو در دنیای چشمانت هزاران کهکشان داری
ومی آیی و همراهت بهار نور می آری
غزل باران احساس و دو بیتی های چشمانت
به دشت لحظه های انتظارم می شود جاری
تو خوب و صاف و ساده مهربان و پاک و رویایی
به باغ سینه هامان غنجه غنچه مهر می باری
تبسم می شوی بر روی لب ها می زنی لبخند
میان قلب ها گل بوته های عشق می کاری
تو می آیی زسمت جاده های جلوه ی اعجاز
تو که معنای عشق و آیه های سبزایثاری
تمام زندگی چشم انتظار رویشی زیبا!
تو می آیی و همراهت بهار نور می آری
شیوا فرازمند — وقتی تو هستی من آسمانم — بهارانه
مثل بهار در دلم آغاز می شوی
تو بی قرار در دلم آغاز می شوی
آری ترنم تو چه زیباست مهربان!
چون آبشار در دلم آغاز می شوی
من سمت تو می آیم و تو کوهسارعشق
با اقتدار در دلم آغاز می شوی
بر شانه های زخمی تو بوسه می زنم
امیدوار در دلم آغاز می شوی
امشب دوباره من به تماشات آمدم
آیینه وار در دلم آغاز می شوی
من بی حضور عشق زمستانی ام و تو
مثل بهار در دلم آغاز می شوی
شیوا فرازمند — وقتی تو هستی من آسمانم — کوچه ها
روی صندلی غم نشسته است...مردی از نگاه عشق پاک تر
با غرور دست های خسته اش..سرنوشت تازه ای ست بارور
جرعه جرعه می نویسد از بهار ...می نویسد از زلال آفتاب
می نویسد از ستاره ای که باز...استکان نور را کشیده سر
خاطرات مرد باز جان گرفت..سمت روز های دور پرکشید
سمت کوچه های عاشقانه و....مرد بود توی کوچه رهگذر
اشتیاق تازه ای به سمت نور...توی دفترش که دیده می شود
آتش دوباره ای به رنگ مهر ...می شود درون مرد شعله ور
سرنوشت دیگری شده شروع...آفتاب باز توی کوچه هاست
ایستاده ابتدای کوچه ها...مردی از نگاه عشق پاک تر
شیوا فرازمند — وقتی تو هستی من آسمانم — چون بهار نیست
در کوچه های شهر شما چون بهار نیست
آن جا برای ماندن من هم قرار نیست
حتی هوا- هوای شکست است و مردگی
دل با هوای شهر شما سازگار نیست
خاکستری ست رنگ نگاه شما و این
هرگز برای ما و شما افتخار نیست
مجذوب موج خنده ی تان هم نمی شوم
بر خنده های سرد شما اعتبار نیست
چنگی به دل نمی زند آن حرف های عشق
آن جا که عشق هم به خدا ریشه دار نیست
تقصیر من که نیست خدا هم گواه من
در کوچه های شهر شماها بهار نیست
شیوا فرازمند — وقتی تو هستی من آسمانم — ما گم شدیم...
در آسمان بدون تو نوری نمانده است
سمت تو هیچ راه عبوری نمانده است
پیچیده حسرتی به تن کوچه های شهر
آن جا که از تو رد حضوری نمانده است
ما چون مترسکان سرا پا شکسته ایم
بی تو دگر عزیز غروری نمانده است
این جا کسی به فکر تپش در بهار نیست
دیگر برای عاطفه شوری نمانده است
ما گم شدیم در طلب لحظه ای سراب
در ذهن های خسته شعوری نمانده است
جاری ست التهاب در این کوره راه درد
با رفتن تو تاب صبوری نمانده است
برای امید کوچکم:
شیوا فرازمند — وقتی تو هستی من آسمانم — طرح
طرح دلی به وسعت دریا کشیده ام
آن را فقط برای تو تنها کشیده ام
از راه دور آمده ای سمت باغ من
نقش تو را به خلوت این جا کشیده ام
رویم نشد بگویمت این جا بهار نیست
با عشق!طرح رویش گل را کشیده ام
در قاب بی قراری قلبم شکفته است
نقشی که من ز طالع فردا کشیده ام
دیگر نمانده هیچ توانی برای من
وقتی بهار را تن دنیا کشیده ام
تنها برای بودن تو ای «امید» من!
طرح دلی به وسعت دریا کشیده ام
شیوا فرازمند — وقتی تو هستی من آسمانم — انتحار
مرد روی چارپایه ایستاده مانده بود
خاطرات تلخ را به  پیش رو نشانده بود
روی یک ورق نوشته بود «زندگی نبود
آن سراب که مرا به سوی غم کشانده بود»
اشتباه کرده بود در مسیر زندگی
نقش های چاه بین راه را نخوانده بود
و همین مسیر اشتباه مرد را شبی
با ستاره اش به انتهای خط رسانده بود
خسته بوداز سیاهی نشسته بر دلش
درد مرد را به سوی چارپایه رانده بود
ـ ـ ـ
حال آخرین نگاه سست مرد سمت شهر
دار قطره قطره مرگ در رگش چکانده بود
شیوا فرازمند — وقتی تو هستی من آسمانم — حس شالی
در ازدحام فاجعه گم شد شجاعتم
دیگر برای درد نمانده است طاقتم
تنهایم و غرور مرا زندگی گرفت
این کوله بار تلخ شکسته ست قامتم
گفتند عشق قسمت تو نیست تا ابد
آنها نمک زدند به روی جراحتم
من مثل حس شالی ام و خشم داس ها
وقت درو عجیب گرفته شهامتم
دل تنگم و شبیه غزل هام بی قرار
با این غزل عزیز! رسیده نهایتم
امشب بیا و رفتن من را نگاه کن
با مردن ستاره ببینی شباهتم!
شیوا فرازمند — وقتی تو هستی من آسمانم — ستاره ها
ستاره ها که طلوعی دو باره را دیدند
پر از بهار شدندو به شهر باریدند
درست مثل زلال نگاهشان پر نور
برای روشنی کوچه ها درخشیدند
وجودشان همه روشن ز اعتقادی سبز
درون حنجره ها عاشقانه پیچیدند
در امتداد نفس ها دوباره گل دادند
و عشق را به تن سرد جاده بخشیدند
شکفت بر دلشان زخمی از شقاوت ظلم
ستاره ها همه در خون خویش غلطیدند
شیوا فرازمند — وقتی تو هستی من آسمانم — بخوان
ببین که غرق سکوتی سفالی ام با تو
پر از طراوت باران، شمالی ام با تو
تو مثل پاکی آبی ببار بر تن من
که من صداقت سر سبز شالی ام با تو
تو از اهالی عشقی تغزلت زیباست
نشسته عاطفه در قاب خالی ام با تو
شکسته غربت دل را سرود چشمانت
و با ترنم چشمت چه حالی ام با تو!
بخوان برای دل من ترانه ای از عشق
بخوان که غرق سکوتی سفالی ام با تو
شیوا فرازمند — وقتی تو هستی من آسمانم — جاده ی شب
رفتی! ببین چگونه زمین سوت و کور ماند؟
بی تو هزار جاده ی شب بی عبور ماند
می خواست چشم باز کند آفتاب مهر
چون نشنوید ضرب قدم هات کور ماند!
این جا سراب شد همه ی آرزوی ما
صد التماس تازهِ ی دیگر که دور ماند
مثل مترسک سر جالیز شد دلم
توی تنم مچاله شدو بی شعور ماند
رفتی و بی تو آینه ها هم ترک زدند
وقتی نفس بدون تو حتی به زور ماند!
بی ماه تاب چشم تو دنیای ما سیاه!
بی تو هزار جاده ی شب بی عبور ماند
شیوا فرازمند — وقتی تو هستی من آسمانم — شادی
وقتی شبیه شعر تو لبخند می زنی
دل را به باغ عاطفه پیوند می زنی
حتی اگر شکسته دلم! از هجوم درد
با تار های عشق مرا بند می زنی
صد آسمان ستاره شبی در خیالمان
بر قله ی بلند دماوند می زنی
آهنگ چشم های تو آری شنیدنی ست
وقتی برای این دل خرسند می زنی
حس می کنم بهار به قلبم دمیده است
وقتی شبیه شعر تو لبخند می زنی
شیوا فرازمند — وقتی تو هستی من آسمانم — یک آسمان بودم...
یک آسمان بودم مرا پیدانکردند
یک پنجره سمت نگاهم وا نکردند
می خواستند این جا بمیرم.. نا رفیقان!
این ظلم را در حق من حاشا نکردند!
ابری شدم.. باران شدم.. طوفانی و خیس!
این ابر ها هم خوب با من تا نکردند
فرصت نکردم عشق را لبخند باشم
وقتی که حتی از خدا پروا نکردند
دیری ست بر پای دلم زنجیر بستند
دیوانه ام می خوستند اما نکردند
پوسیده م در کنج این دیوار وحشت
یک آسما ن بودم مرا پیدا نکردند
شیوا فرازمند — وقتی تو هستی من آسمانم — تردید
رسیده ام به تلاطم به غربت تردید!
نشسته روی دل من جراحت تردید
لباس وحشت و اندوه دوختم آری
میان ماندن و رفتن به قامت تردید
وخواب های سیاهی که گنگ و نا مفهوم
چکیده در من و این است عادت تردید
مرا به سمت شکستن روانه می سازد
همین بهانه ی آخر «نهایت تردید»!!
شیوا فرازمند — وقتی تو هستی من آسمانم — جاذبه
هرشب به سمت پنجره تا می کشانی ام
تا وسعت دلت – به خدا- می کشانی ام
روی نگاه پنجره ها باز می شوی
سمت عروج عاطفه ها می کشانی ام
گفتی برای دیدن دریا غزل شوم
با این بهانه تو به کجا می کشانی ام؟
زندانی ام درون حصار سکوت تو
گاهی به سمت موج صدا می کشانی ام
با کوله باری از تپش چشم های عشق
تا لحظه ی سپید دعا می کشانی ام
از ابتدای بودنم آغاز می شوم
هر شب به سمت پنجره تا می کشانی ام
شیوا فرازمند — وقتی تو هستی من آسمانم — فرصت
باز دل را به گل عاطفه عادت بدهید
و به دستان دلم دست رفاقت بدهید
دیشب از روح من آهسته غزل دزدیدید
باید امروز به من عشق غرامت بدهید
وبه دریای نگاهم شبی از خاطره ها
و به دنیای غزل هام طراوت بدهید
روی پرچین سکوتم غزلی ساز کنید
و به آواز دلم فرصت رجعت بدهید
عطش عشق سراپای مرا می سوزد
باز دل را به گل عاطفه عادت بدهید
شیوا فرازمند — وقتی تو هستی من آسمانم — گریز
چقدر از تو و احساس تو گریزانم
نگو که با تو بمانم- نگو- نمی مانم
شبیه شب شده ام واژه ای پر از وحشت
و با غروب نگاهت رسید پایانم
مگر عروس نفس های شرجی ات باشم!
اگرچه سایه ی تردید مانده در جانم
نشسته در تن ذهنم سقوط ثانیه ها
و زیر سایه ی وحشت اسیر شیطانم!
هنوز بوسه ی ابلیس یادگار من است
و جنگ می کند او با خدای ایمانم
میان تلخ ترین اشتباه درماندم
چقدرا ز تو واحساس تو گریزانم
شیوا فرازمند — وقتی تو هستی من آسمانم — جواب
آمد به روح خالی من اضطراب داد
بر انجماد ثانیه هایم شتاب داد
می خواستم که باز ببارد به روی من
اما کویر شد به نگاهم سراب داد
یک صندلی..درخت! برایم حساب کرد!
در حیرتم چه وقت به دستم طناب داد؟!
من را به سمت چوبه ی دارم کشید و بعد
با قاه قاه خنده دلم را عذاب داد
جسمم کشیده شد به سر دار لعنتی
آری چه خوب عشق مرا او جواب داد!
شیوا فرازمند — وقتی تو هستی من آسمانم — رگ خواب
تودردهای دلم را چه خوب فهمیدی
وزخم های غرور شکسته را دیدی
به دوش خویش کشیدی تمام دردم را
شبی که زندگی ات را به عشق بخشیدی
و پا به پای دلم مثل یک ترانه شدی
دوباره زنده شدی در تنم درخشیدی
شبیه رقص کبوتر به دور گنبد عشق!
ومثل قاصدکی در بهار رقصیدی
چقدر تازه شدم با نگاه تو ای خوب!
اگرچه با رگ خواب دلم تو خوابیدی
هنوز در شب من رد پای توست به جا
بیا که درد دلم را تو خوب فهمیدی
شیوا فرازمند — وقتی تو هستی من آسمانم — بی قراری
ببین برای وجودت چقدر دل تنگ است
و با سکوت حضورم همیشه در جنگ است-
کسی که شعله ی تردید و درد را پاشید
به روح ساده و سردم که بی تو بی رنگ است
دل و دماغ ندارم برای قصه شدن!
وپای رفتن من در مسیرتو لنگ است!
نگو که مثل عزازیلم و اسیر خودم..
نگو که از توو قلبت نصیب من سنگ است
ببین که زرد شد این صورتم از این تلخی
اگرچه با شب و روز دلم هما هنگ است
بیا شبی به شب شعر من به اسم غزل..
برای از تو سرودن غزل دلم تنگ است
شیوا فرازمند — وقتی تو هستی من آسمانم — سر سبز
ای جاده ها در زیر پایت سبز!
حتی خزان هم در هوایت سبز!
یک معجزه تکثیر شو با عشق!
وقتی چراغ ما برایت سبز!
در حنجره روییده ای ای خوب!
با لهجه ی دل..ای صدایت سبز!
آرام  بنشین  در نگاه  ابر
تا بشکند این بغض هایت سبز!
لبریز شو در کوچه هامان باز
ای جاده ها در زیر پایت سبز!
شیوا فرازمند — وقتی تو هستی من آسمانم — دوباره تو
وقتی به نام عاطفه آغاز می شوی
با بغض نا شکفته ی من باز می شوی
پر می کشی به سمت نگاه ستاره ها
بالی برای لحظه ی پرواز می شوی
گل می کنی قشنگ درآغوش کوچه ها
در دست عشق جاذبه ی ساز می شوی
روی حضور پنجره ها اعتراف نور!
توی سکوت ثانیه آواز می شوی
تقسیم می کنی همه ی بیت های خود
در فصل شعر آیه ی اعجاز می شوی
آری افق نشسته به روی نگاه من!
آن جاست که دوباره تو آغاز می شوی!!
شیوا فرازمند — روادید رؤیا و روسری بنفش — شعر شمارۀ ۱
شانه به شانهٔ خورشید 
طلوع می‌کنی و آسمان را غرق حیرت!
من قد می‌کشم سمت جاذبهٔ چشمت 
تا نهایت رویش
ـ در اهتزاز مستی یک عشق ـ
لذت می‌برم از این اوج
تا لحظه‌ای که شکوفه دهم
...
و بعد
و بعد فرو می‌افتم 
در مسیر یک چشمه
تا رویشی دیگر
شیوا فرازمند — روادید رؤیا و روسری بنفش — شعر شمارۀ ۲
من از ازدحام شعر
زاده شده‌ام
شبیه احساس،
مثل اشتیاق تو
مرا بخوان
برایم کف بزن
تا
دوباره زاده شوم.
شیوا فرازمند — روادید رؤیا و روسری بنفش — شعر شمارۀ ۳
برای کودکانه‌‌های «امیدم» که هر لحظه لبریزم می‌کند از عشق
کسی در مرکز جغرافیای این جهان، مثل تو نیست
سوار سفینه که می‌شوی
ـ شبیه خواب‌های کودکی‌ام ـ
پروازت را می‌خندم
بالا که می‌روی 
صدای خنده‌هایت
سمفونی عشق می‌شود
کسی در مرکز این جهان مثل تو نمی‌خندد
کسی مثل تو...
این‌جا من مانده‌ام و رویایی که تو با سفینه‌ات بافتی.
شیوا فرازمند — روادید رؤیا و روسری بنفش — شعر شمارۀ ۴
برای چشم‌های متورمت
هیچ بهانه‌ای نداری
مگر چقدر می‌توانم غصه‌ات باشم؟
اگرچه دختر خیال‌های سیاهت بشوم!
زمستان شده‌ام تا ببینی‌ام...
حس کنی...
سردت بشود...
بلرزی...
بلرزی...
بلرزی...
و بعد یادت بماند
من 
سپیدم!
شیوا فرازمند — روادید رؤیا و روسری بنفش — شعر شمارۀ ۵
برای بار چندم
تکرار می‌شوم در بیکرانگی مسموم 
و با چاقوی زهرآلود هرزه
برای بار چندم 
تکه‌تکه می‌شوم 
و پای درختی که میوه‌هایش «من» است، دفن...!
برای بار چندم 
جیغ می‌کشند مرا 
تا بار بعدی 
سیاه می‌شوند و سپید می‌شوم
سیاه می‌شوم و سپید می‌شوند
تکرار می‌شویم در بیکرانگی مسموم؛
چاقو کرم می‌شود...
بغض می‌شوم در حنجرهٔ زمین
لانه می‌شوم برای بار چندم...
و درخت آبستن من است
شیوا فرازمند — روادید رؤیا و روسری بنفش — شعر شمارۀ ۶
این‌جا را که رد کنی 
به چهارراه انفجار می‌رسی
و جا باز می‌کنند
نقطه‌چین‌ چشم‌هات
روی بوردهای تبلیغات!
مگر چقدر می‌توان
هم‌قد تیرهای برق شد؟
و ناگزیر جریان داد 
الکترون‌ها را
در سیمِ تن‌ها؟
...
دیوانه‌بازی‌ام گل کرده
...
فسیل می‌شوم
در روزهایی که خیابان‌هایش
بوی گس دریا می‌دهد
حالا منتظر علامت عبورم
...
و تو این‌جا را که رد کردی
پشت دستت را داغ کن
تا باز 
در شعرهایم ویراژ ندهی.
شیوا فرازمند — روادید رؤیا و روسری بنفش — شعر شمارۀ ۷
قدّم را بلند می‌کنم
می‌کشم خودم را بالا، روی پنجه‌هایم
 به تو برسم؛
چشمانت اندیشهٔ هزارسال باکرگی‌ام را 
پشت آلاچیق مستی‌هامان
بارور می‌کند
آغاز می‌شویم در فوران تکرارهای بی‌هویت 
ـ سریع ـ
که نه وقت، حرمتمان نگهداشته
نه اعتبار مکان در بیکرانگی‌هامان شریک شده
تو پشت به من
در انتظار تماس‌های مکرر تاریخ
در پیچ و خم آینه‌هایی که بسته‌ای به زن‌های روحم 
دنبال هویتی می‌گردی گم شده در من...
راز کدام قبیله 
در پهنای صورتم رویید؟
که تو آفتاب را
پشت کوه‌هایی دیدی که من نیستم...
می‌کشم خودم را بالا
رخ به رخ
برای خنده‌ات سبز می‌شوم
و در دلم 
زمزمه می‌کنم 
تو اولین و آخرینی 
من...
شیوا فرازمند — روادید رؤیا و روسری بنفش — شعر شمارۀ ۸
هرجا 
دنبال تو
ـ از افق‌های بی‌هیاهو
تا شرجی باریده بر تنم ـ
همیشه می‌دانستم
الههٔ چشمانم
مقدس نیست برای تو؛
می‌ترسم از دربه‌دری‌های هفت قرن
که تمام شده
در خیال زمین؛
رسم غریبی‌ست
گشتن در پیِ خود،
نیمی از خیالم مال تو
برگرد که رسم غریبی‌ست...
شیوا فرازمند — روادید رؤیا و روسری بنفش — شعر شمارۀ ۹
قدم 
قدم
قدم
جلو می‌روم
پرت می‌شوم
از واژه‌ها
که شکل تو را
کروکی می‌کشند
شبیه من؛
این‌بار
تو / من
و ردّ پاهایی که
به مقصد نمی‌رسند...
شیوا فرازمند — روادید رؤیا و روسری بنفش — شعر شمارۀ ۱۰
آدم خوشبختی‌ام 
که از اتوبوس‌های سرگردان
ـ آویزان ـ
پا به جهان گذاشته‌ام
برای اثبات هویتم
فریاد می‌کشم
روزگارم را...
«ملاقات‌ممنوع»
حالم را جا آورده
هرچه هست
میله‌هایی تاب نخورده
که ادراکم را به پیشانی برج‌ها 
دستبند زده‌است
توطئه
طناب کلفتی‌ست 
که آویزانم می‌کند.
شیوا فرازمند — روادید رؤیا و روسری بنفش — شعر شمارۀ ۱۱
دایره‌ای
که می‌رسد به تو
در گریز از مرکز جغرافیایی خشمت‌،
مدار آبی رنگی می‌شود
می‌رسد تا بنفشی
که رنگ به رنگ می‌رقصد
با موسیقی اسپانیولی پاهات.
دایره، بیضی می‌شود...
خشم، بزرگ...
بنفش‌، پررنگ
...
و تو
سرازیر از سراشیبی نگاه‌ها...
شیوا فرازمند — روادید رؤیا و روسری بنفش — شعر شمارۀ ۱۲
خیلی خوش‌خیالی!
از روزنه‌های بی‌حاشیه
داخل می‌شوی
و ادای ستاره در می‌آوری
روی خطوط نامربوط
به اصل سیاه‌چاله‌ها 
...
روزنامه‌های عصر دیروز 
نوشته‌اند:
فضانوردی در خواب کهکشان
گم شد!
شیوا فرازمند — روادید رؤیا و روسری بنفش — شعر شمارۀ ۱۳
چشم‌هات دودو می‌زند
و ستاره آویزان می‌شود از باریکهٔ لب‌هات؛
عروسک شکسته
در لالایی کودکانهٔ دست‌هات
بزرگ می‌شود
در جنگ تو با تو
ورد زبان کوچه‌ها می‌شوی
و مرکز ثقل تمام پل‌هایی
که از خاطره‌های کودکی‌ت می‌گذرند...
با رژهٔ عنکبوت‌ها
تنیده می‌شوی در تار سیاه
و آوازی نخراشیده از گلوی صدسالگی‌ت
می روید.
شیوا فرازمند — روادید رؤیا و روسری بنفش — شعر شمارۀ ۱۴
با خیال این‌که 
می‌خندی مرا،
سوار اسب چوبی خاطره‌ها
اگرچه
هیچ بلد نیستم بچّگی کنم؛
فرقی نمی‌کند
وقتی که می‌خندی
تمام دنیا
در دست‌های من
جا می‌شود.
شیوا فرازمند — روادید رؤیا و روسری بنفش — شعر شمارۀ ۱۵
روی کدام ابر نشسته‌ای؟
که طوفان را حس می‌کنی 
خشمناک‌تر از تمامی اقیانوس‌ها
مجسمه می‌شوی 
برای میدان‌های شهر؛
تقسیم می‌کنی مرگ را 
با گردنه‌های شب‌زده
با گدازه‌هایی رنگ چشم‌هات،
سرازیر می‌شوند
در جاده‌های منتهی به هفت ‌دریا!
روی کدام ابر قصه می‌شوی؟
با شوره‌‌زارهایی که تعفن را سلام داده‌اند
زنجیر می‌شوی روی گرده‌های تاریخ!
روی کدام ابر خواب می‌شوی
برای زالو‌هایی که روی بدنت جشن می‌گیرند؟
این امتحان آخر است...
تو باختی...!
شیوا فرازمند — روادید رؤیا و روسری بنفش — شعر شمارۀ ۱۶
خوشه تعارف می‌کنی
به داس
برای دست‌هایی که
سوزن می‌زنند
روزمرگی‌ها را؛
آجین‌آجین
چله می‌شوی
روی پله‌هایی
قرق شده با قدم‌های دیوانگی‌ت
داغ می‌شوی بر شعله‌های رقاص
با سمفونی تاریکی‌ها
روی بسته‌های آدامس ولو شده در کف اتوبوس
این‌بار
بالا که می‌روی
داس باش!
شیوا فرازمند — روادید رؤیا و روسری بنفش — شعر شمارۀ ۱۷
دور می‌شوم
در امتداد موازی ابروانت
و گم می‌شوم
خیسی چشمانت را
در جاده‌ای که به اهورایی درد
ختم می‌‌شود
این‌بار
زنده به گور می‌کنم
ایلیاتی چشمم را
وحشیِ
وحشی...!
شیوا فرازمند — روادید رؤیا و روسری بنفش — شعر شمارۀ ۱۸
لهجهٔ موجی دریا
با ترانهٔ باران
خاطرهٔ خیس ساحل است
در بندری که
رقص ماهی‌ها را
هر روز به تماشا نشسته.
شیوا فرازمند — روادید رؤیا و روسری بنفش — شعر شمارۀ ۱۹
روی خط‌چین‌ها
کلاغ‌های بی‌گناه نشسته‌‌اند
و هرکدام
بر بال‌هایشان 
تلخ‌ترین تقدیر!
دیوارهای فاصله تا بالا...
کجای این آسمان مال کلاغ‌هاست؟!
شیوا فرازمند — روادید رؤیا و روسری بنفش — شعر شمارۀ ۲۰
کودکی‌هایم را 
با شوق چشم‌های عاطفه‌ات
پیوند زدم
...
زندگی جوانه زد...!
شیوا فرازمند — روادید رؤیا و روسری بنفش — شعر شمارۀ ۲۱
دریا دریا چشمان شرجی‌ات
میهمان ساحلم!
تنها تویی
موج‌
روی شن‌هایی که همیشه
در انتظار نفس‌های 
خیس توست
شیوا فرازمند — روادید رؤیا و روسری بنفش — شعر شمارۀ ۲۲
بی‌گمان تابستان که بیاید
و هزار فوارهٔ خورشید
در چشم‌های شهر 
آغاز ‌شود؛
من سوار بر اتوبوس‌ دربه‌دری
از خیابان‌های تب‌دار
با خاطرهٔ زندگی می‌گذرم.
هزار سال پیر می‌شوم
با هزار فواره
و صدهزار آستین
که اشک پاک می‌کنند...!
سه روز،
هفت روز،
چهل روز،
سال...
تمام که شد
تو می‌مانی و یک خاطرهٔ دور...
شیوا فرازمند — روادید رؤیا و روسری بنفش — شعر شمارۀ ۲۳
دیشب از چشم خدا افتادم
روی سنگفرش خیابانی 
که منتهی می‌شود
به میدان فواره‌های رقاص؛
پنج قدم پایین‌تر از کافه‌تریایی 
که چشم‌های تو را
میهمان دارد
در فنجان‌های قهوهٔ تُرک...
تَرک‌زده، تلخ!
دیشب،
عطر نزده، 
افتادم در قاب خاطراتت!
شیوا فرازمند — روادید رؤیا و روسری بنفش — شعر شمارۀ ۲۴
پشت پرده
عروسکی خواهم شد با لالایی بادهای شرجی
و فرشته‌ای سقوط کرده 
از هفت خواب قصه‌های پریان
می‌دانم، نمی‌دانم 
پشت کدام پرده
دارم زده‌اند،
عروسکی‌ام را کجا حراج؟
عزیزکم،
پشت پرده عروسکی نشسته، 
نذر چشمانت
شیوا فرازمند — روادید رؤیا و روسری بنفش — شعر شمارۀ ۲۵
پونه‌های صحرایی
در انبوهی از خیال من شناورند
و شب‌ها 
نفس دلتنگی، 
پشت قصه‌ها
اوج می‌گیرد.
تکه‌تکه
می‌بارد یاد جنگل‌های پاییزی...
هرشب
زیر درخت چنار
پری‌های کاغذی دود می‌شوند
و تو می‌آیی
آرام و صبور و سرفراز
در خاک کف چشمه
جای پای قصه‌هایت دیده می‌شود.
آرامش من!
آفرودیسیا را به‌خاطر داری؟
شیوا فرازمند — روادید رؤیا و روسری بنفش — شعر شمارۀ ۲۶
بالا می‌رود
از ارتفاع گره‌خوردهٔ بغض‌ها
در سنگفرش کوچه‌های شب‌زده؛
توی صدای پیچ‌خورده با چشم‌هایی که
رنگ عوض می‌کنند 
لنز لنز
...
لابه‌لای هزارتوی نفس‌های متعفن
نفس می‌کشد
بالا می‌رود
بالا می‌آورد 
تو
من
پنجه می‌اندازد
دور گلوی هزاره‌های بخت‌برگشته
توی سایه‌های پشت پلک‌هایی که هرگز باز نشده‌اند
جیغ می‌کشد
درد 
درد 
درد
حالا برای نفس آخر
تو آماده‌ای
شیوا فرازمند — روادید رؤیا و روسری بنفش — شعر شمارۀ ۲۷
بازی می‌کنم
با ورق‌های سیاه‌بازی تو
در خیابانی که 
سبز می‌شود درانتهای بلوار منتهی به گورستان
تاب می‌خورم 
با جمله‌هایی که 
زود
زود
آبستن می‌شوند
از کرم‌هایی که
دروغ
دروغ
می‌ریزند
و خنجرهایی که 
پشت
پشت
می‌بارند
به دلتنگی شعرهای درونم
شیوا فرازمند — روادید رؤیا و روسری بنفش — شعر شمارۀ ۲۸
پل‌های تمام جهان
بنا شده 
بر امواج تو
و یلدایی چشمهات
عمیق‌ترین فصل‌ خواب‌های من؛
که غرق می‌شود 
افسون زنانه‌ام
در دست‌هایت که 
گرگ
گرگ 
می‌شود
زوزه می‌کشد انگشتانت
می‌رقصد
روی کلاویه‌های سیاه 
ـ فقط ـ
پشت به خورشید
سایه می‌شوی
روی پلی که در آغوش کشیده امواجت را
سخت
سخت
یادت باشد 
پلان آخر
روی سن
اتاق فکر
اتاق شعر
و پنجره‌ای 
که رو به دریا
باز نمی‌شود!
شیوا فرازمند — روادید رؤیا و روسری بنفش — شعر شمارۀ ۲۹
دراز می‌کشم
روی ریل‌های ایستاده؛
می‌روم
از هفت‌سالگی‌ام
 بالا
سفری که بوی تو را دارد
در خوابی که می‌خندیم
شب‌های هرزه
نه تو تعطیل می‌شوی
نه من بالا می‌آورم خودم را
دایره می‌شوم با قطاری
که سوت می‌کشد پشت سر تمام هیجان‌های کودکی
و بال که می‌گشاییم
بالا می‌رویم
 آنقدر که 
ریل‌ها هم می‌خوابند
ـ بماند که
چقدر گرفتار خواب‌های هم هستیم ـ
شیوا فرازمند — روادید رؤیا و روسری بنفش — شعر شمارۀ ۳۰
پاهایم را
نبسته‌ام به حیاط‌خلوت شب‌هایم
مهرخورده عبوس،
و بماند این‌که
بالم را قیچی کرده / نکرده
به جهنم که زنم
لج کرده‌ام هر روز سیگارم را
پشت دستم خاموش کنم
و جای شال‌گردن
طناب ببافم
بچرخم آن‌طور که می‌چرخی دور خودت
لج کرده‌ام
راه نه
بدوم توی خیابان
ـ روی دست ـ
تمام چاه‌های دنیا را بگردید
عمیق‌تر از من نیست...
شیوا فرازمند — روادید رؤیا و روسری بنفش — شعر شمارۀ ۳۱
آرام و بی‌صدا خواهم رفت
از روی گسترهٔ آبی دریا؛
همچون لکه‌ای نادیدنی خواهم شد
صخره‌ای را که نقش بسته
بر خلیج خاکستری / بنفش،
در رنگ‌ستیزی غروبی شقایق‌وار
از دور خواهم دید
ملکهٔ خواب‌هایی خواهم شد
که دلتنگ
دلتنگ
بر تمام خاطره‌ها نقش خواهد بست
و ستاره‌های دریایی
دایره‌وار
موج خواهند شد
بر کف‌آلودگی گیسوانم...
می‌دانم سایه‌ام را
دفن کرده‌اند 
در دیوارهٔ سدی 
که قرار است پابرجا بماند
و آوازهای طلایی‌ام را
خفه کرده‌اند
در شیار مرگ...
بی‌گمان
آن‌گاه که تو در درهٔ دورافتاده
پنجره‌های خانه‌ات را می‌گشایی
و آواز می‌خوانی با چهچههٔ قناری‌ها
و  رقص بادبادک‌ها را
تماشا می‌کنی بر فراز آسمان؛
من در پشت دریاها 
خزه‌های صخره‌ها را می‌تکانم.
شیوا فرازمند — روادید رؤیا و روسری بنفش — شعر شمارۀ ۳۲
جغرافیایم را
می‌کشم روی نقشه‌های هندسی
که از دست‌هات
آغاز می‌شود
دست خودم نیستم
خیابان
متر کرده 
نکرده
عادت دارم
ارتفاعم را
بالانس کنم
با مورب خنده‌هات
حرف ندارد اتفاق تو
در 
دلتای دلم.
شیوا فرازمند — روادید رؤیا و روسری بنفش — شعر شمارۀ ۳۳
بهار را به خانه‌ام بیاور
با گل‌خندت
در جشنوارهٔ فصل‌ها...
شیوا فرازمند — روادید رؤیا و روسری بنفش — شعر شمارۀ ۳۴
میان آفتاب‌های دو‌به‌دو
همیشه ابری‌ست که زیر طغیان زمستان
بهار را بهانه می‌کند
تا روی نیمکت‌های خالی
تلاوت باران بشنود
مبادا ترک بردارد باورهایمان
عشق‌های فراموش‌شده
هیجان‌های خالی
آفتاب‌های همیشه ‌خسته
تکه تکه تکه
چیزی جز درد نیستند
می‌دانی؟
درد دارم همیشه
فراموش خواهم شد... .
شیوا فرازمند — روادید رؤیا و روسری بنفش — شعر شمارۀ ۳۵
گلایه‌ ندارم
اما
کاش خدا
فکری هم برای فاصله‌ها می‌کرد
شیوا فرازمند — روادید رؤیا و روسری بنفش — شعر شمارۀ ۳۶
سبزه را گره می‌زنم
به طبیعت دستت
می‌رسم به نیت چشمانت
ـ بارانی ـ
شیوا فرازمند — روادید رؤیا و روسری بنفش — شعر شمارۀ ۳۷
نقاشی‌های خاکستری‌ 
روی فنجان‌ ترک‌خورده 
تبادل مرگ است.
زندگی را که نمی‌فهمیم؛
باورم پشت تیرک‌های دربه‌دری
قد خم کرده
و ترس
لابه‌لای آرزوهای مرده
ترانه می‌خواند.
نقاشی‌های خاکستری
بزرگ نمی‌شود
شکسته‌ها که بریزند دست‌های من هم...
کسی چه می‌داند؟
شاید
دوباره
ترک بخورد فنجان،
صبح سه‌شنبه
ده سال بعد / شاید 
یک سال بعد / شاید...
هنوز امیدی هست؟
شیوا فرازمند — روادید رؤیا و روسری بنفش — شعر شمارۀ ۳۸
روی دست‌های شهر
می‌افتم
در میدان اقاقی خاکم کنید
این تابوت
بوی خاک نم‌شده می‌دهد!
شیوا فرازمند — روادید رؤیا و روسری بنفش — شعر شمارۀ ۳۹
قرار بود پنجره‌ها 
با نسیم تو باز شوند
کبود شدم 
باران گرفت
هیچ ‌پنجره‌ای / هیچ نسیمی
طوفان
طوفان
طوفان
پنجره شکست
و طرح آخرین بغض ما را
رسم کرد وداع...
...
خداحافظ نگو
باز هم به دیدارت
نه
شاید
نه
همهٔ گفتنی‌ها را گفتیم؟
هنوز لحظهٔ آخر عاشقانه گریستن را
به خاطره‌ام سنجاق کرده‌ام
روزی پنج‌‌بار می‌نویسم:
عشق...
کبود می‌شوم
طوفان می‌شود.
...
بیا به دیدارم...
شیوا فرازمند — روادید رؤیا و روسری بنفش — شعر شمارۀ ۴۰
تمام‌قد 
فکر می‌کنم به تو و هیجان دست‌هات
که خورشید دارد و ماه،
بالانس می‌زنم روی تپه
زیر دکل 
برق از سرم بپرد.
فشارم بیفتد روی صفر
تو زانو بزنی
هیجان بیفتد از لای دست‌هات 
با خورشید و ماه که شکل میان من و توست...
تمام‌قد
بزرگ می‌شوم توی قصه‌هات
و شعرهایی که بوی تند می‌دهد...
می‌فهمی؟
شیوا فرازمند — روادید رؤیا و روسری بنفش — شعر شمارۀ ۴۱
بیرون از گود 
تمام دست‌های شهر 
سنگین می‌شوند بر گلوی من
و رهگذران مرا نزدیک‌تر از من 
تجربه می‌کنند
زیر پاهای له؛
ناچارم از این‌همه تلخی
که مرا 
پیوند می‌زند به قره‌قروت چشم‌های وحشی
خیابان‌‌های پایانی
چیزی برای گفتن ندارم
تنها قصه‌ای هستم در میدان شهر...
شیوا فرازمند — روادید رؤیا و روسری بنفش — شعر شمارۀ ۴۲
زیر بارانم
ـ بی‌چتر ـ
تنها بینی سرخم لو می‌دهد مرا
که باریده‌ام همراه ابرها
اما
....
تابلوی قشنگی شده‌ایم
من 
باران
جاده