mabidan/ganjoor huggingface dataset:
حمید مصدق — سالهای صبوری — تصویر در قصیده
غم ازدرون مرا متلاشی کرد
 کاهیده قطره قطره تنم در زلال اشک
 من پیشرفت کاهش جان را درون دل
 احساس می کنم
احساس می کنم که تو بخشیده ای به من
این پرشکوه جوشش پر شوکت غرر
 در من نه انتظار و نه امیدی
 امید بازگشت تو ؟
 بی حاصل
من از تو بی نیازتر از مردگان گور
 دیگر به من مبخش
 احساس دوست داشتن جاودانه را
با سکر بی خیالی
اعصاب خویش را
 تخدیر می کنم
 من قامت بلند تو را در قصیده ای
با نقش قلب سنگ تصویر می کنم
حمید مصدق — سالهای صبوری — آرزوی نقش بر آب
در من غم بیهودگیها می زند موج
در تو غروری از توان من فزونتر
در من نیازی می کشد پیوسته فریاد
 در توگریزی می گشاید هر زمان پر
ای کاش در خاطر گُل ِ مهرت نمی رست
 ای کاش در من آرزویت جان نمی یافت
ای کاش دست روز و شب با تار و پودش
 از هر فریبی رشته عمرم نمی بافت
اندیشه روز و شبم پیوسته این است
«من برتو بستم دل ؟
 دریغ از دل که بستم
 افسوس بر من گوهر خود را فشاندم
 در پای بتهایی که باید می شکستم
ای خاطرات مرا با خویشتن تنها گذارید
 در این غروب سرد درد انگیز پاییز
با محنتی گنگ و غریبم واگذارید
 اینک دریغا آرزوی نقش بر آب
اینک نهال عاشقی بی برگ و بی بَر
 در من
 غم بیهودگیها می زند موج
در تو
 غروری از توان من فزونتر
حمید مصدق — سالهای صبوری — چهل سالگی
ای سرو سر افراز
اینک جمال را به کمال اینک
 در اوج دلبری
نیکوتر از همیشه
 از بیست سال پیش
 در بیست سالگی
 آن دختر یگانه شهدخت دختران
تا این زن یگانه
زیبای بانوان
بر ما چه رفت از پس آن سال و سالها
تو آن مسافر سفر شور و حالها
 من این نشسته در دل رنج و ملالها
باران چه نقشها را
 بر شیشه های پنجره ها شست
 اما
 بر لوح سینه ام
 این سینه چو اینه
 بی هیچ کینه ام
 بنشسته عشق تو
 ناشسته کس ز دل
 تا این زمان که خم شده چون تک پیکرم
و برف روزگار که بنشسته بر سرم
ک منم
 در عنفوان جوانی
آغاز روزگار زمینگیری
 اما هنوز هم
در چشم من یگانه ای و جاودانه ای
آری هنوز هم
 معیار تازه ای ز وجاهت
در خور شعرهای خوش عاشقانه ای
 چون شعر ناب حافظ
 روح ترانه ای
حمید مصدق — سالهای صبوری — بهار غریب
 من به درماندگی صخره و سنگ
 من به آوارگی ابر ونسیم
 من به سرگشتگی ‌آهوی دشت
من به تنهایی خود می مانم
من در این شب که بلند است به اندازه حسرت زدگی
 گیسوان تو به یادم می اید
من در این شب که بلند است به اندازه حسرت زدگی
 شعر چشمان تو را می خوانم
 چشم تو چشمه شوق
چشم تو ژرفترین راز وجود
برگ بید است که با زمزمه جاری باد
تن به وارستن عمر ابدی می سپرد
 تو تماشا کن
 که بهار دیگر
پاورچین پاورچین
 از دل تاریکی می گذر
و تو در خوابی
 و پرستوها خوابند
و تو می اندیشی
به بهار دیگر
و به یاری دیگر
نه بهاری
 و نه یاری دیگر
حیف
 اما من و تو
دور از هم می پوسیم
 غمم از وحشت پوسیدن نیست
غمم از زیستن بی تو دراین لحظه پر دلهره است
 دیگر از من تا خاک شدن راهی نیست
 از سر این بام
این صحرا این دریا
پر خواهم زد خواهم مرد
غم تو این غم شیرین را
 با خود خواهم برد
حمید مصدق — سالهای صبوری — ترانه خوان عشق
 تو رفتی و نفس گرم عاشقان با من
ستاره سوختگانند مهربان با من
به یاد عشق تو تا من ترانه خوان گشتم
جهان و جمله جهان شد ترانه خوان با من
ز بیخ و بن بکند کوه درد و غم این سیل
 چنین که گریه کند چشم آسمان با من
رسد همیشه به فریاد باده نوشان حق
بگفت این سخن آن میر می کشان با من
بساط خویش به جای دگر برم زین شهر
چنین که گشته عسس سخت سرگران با من
شرار شوق تو در دل نمی شود خاموش
هنوز یاد تو این یاد مهربان با من
دلم گرفت از این لحظه های تنهایی
ترحمی کن و بازآ بمان با من
 چه سالها که گذشت و نرفتی از یادم
 هنوز عشق تو این عشق جاودان با من
حمید مصدق — سالهای صبوری — اسیر صبح بناگوش
از خاطرات چه شد که فراموش شد حمید
با درد و رنج و غصه همآغوش شد حمید
مرد آرزوی وصل تو ای یار در دلش
درماتم امید سیه پوش شد حمید
 چون شمع نیمسوخته در رهگذار باد
از خشم پرخروش تو خاموش شد حمید
نی اهرمن به یاد وی و نه فرشته ای
از یاد روزگار فراموش شد حمید
بگشای لب بگوی حدیثی ز شور عشق
سر تا به پا به گفته تو گوش شد حمید
با چشم نیم مست تو جای سوال نیست
 دانند مرد و زن ز چه مدهوش شد حمید
می گفت : دل به دام شب زلف کی دهم ؟
آخر اسیر صبح بناگوش شد حمید
سودابه وار تهمت بی جا به او مزن
عله های قدس سیاووش شد حمید
حمید مصدق — سالهای صبوری — سنگ صبور
چشمک زند به بخت سیاهم ستاره ای
داده ست روشنی به شبم ماهپاره ای
ای ماه شبفروز ز من درگذر که من
 از خلق روزگار گرفتم کناره ای
 دشتم فریب خورده ز هر ابر تیره ای
یا چوب خشک سوخته از هر شراره ای
بگذار مست باشم کاین درد کهنه را
 جز با می کهن نه علاجی نه چاره ای
از من تو درگذر که دگر در خور تو نیست
 مردی دلش ز تیغ جفا پاره پاره ای
هیچم خطا نبود و دلم را شکست و رفت
دامن کشید از چو من هیچکاره ای
سنگ صبور طاقت اندوه من نداشت
درهم شکست از غم دل سنگ خاره ای
حمید مصدق — سالهای صبوری — باغبان
باغبانم باغبانی خسته دل
پشت من خم گشته همچون پشت تاک
آن گل زیبا که پروردم به جان
شد چو خورشید فروزان تابناک
دست گلچینی ز شاخش چید و رفت
پای خودبینی فشردش روی خاک
حمید مصدق — سالهای صبوری — مرمر بلند اندام
 بهار آمد و بشکفت غنچه ذهنش
خدا کند ز کرم کاشکی نصیب منش
هر آن کسی که ببند چنین فرشته فتد
کجا فریب دهد صد هزار اهرمنش
نهفته در لب او معجزات عیسایی
به جسم مرده من روح می دمد سخنش
لطیف هست چنان برگ گل رخ زیبایش
 لطیفتر بود از برگهای غنچه تنش
 کبود می شود آن مرمر بلند اندام
 اگر که بوسه زنم در خیال بر بدنش
در این جهان به چه او را همی کنم تشبیه
که در لطافت و خوبی برد به خویشتنش
برای عاشق صادق وطن نخواهی یافت
کجاست دلبر عاشق همان بود وطنش
نیامدی که ببینی سرشک چشم حمید
کنون بیا و ببین همچو شمع سوختنش
حمید مصدق — سالهای صبوری — روح سیاوش
 گاهی چو آب هستم و گاهی چو آتشم
 از این دوگانگی ست که بس درد می کشم
سویم میا و روح پریشان من مخوان
 اوراق کهنه ای ز کتابی مشوشم
پرهیز این زمان ز من ای نازینن که من
سر تا به پای شعله و پا تا سر آتشم
با پای خویش ز آتش عشق تو بگذرم
 خویش آزمای خویشم و روح سیاوشم
بستی میان به قتلم و جرمم همین که من
 با خامه خیال خود آن موی می کشم
 دارد رواج سکه قلب هنر حمید
 عیب من که کنون پاک و بی غشم
حمید مصدق — سالهای صبوری — صدر جهان
برمن چو میگذری ............................... چون آفتابی
هوشم ز سر ببری ............................... مانا شرابی
بهر شکسته دلان ................................مرهم تویی تو
بر چشم خسته من ............................... داروی خوابی
 هم شهره ای به نشاط .......................... شط نشیطی
هم شعله ای ز شرار ............................ شور شرابی
 شرمنده ام که تو را .......................... در خور ندارم
 جز جان کههدیه کنم ...........................تو روح نابی
مرداب را تو در آن ............................ نیلوفرستی
 در عمق آبی بحر ..............................در خوشابی
برما چه می نگری ..............................همچون تو مستیم
ای چشم دلبر من ...............................چون من خرابی
مهر از تو می طلبم ؟ ..........................هیهات بر من
بر هر که چشمه نوش ....................... ....بر من سرابی
ک لب به کجا ....................... ..........روی آورم روی ؟
مستقیم من و تو ...............................دریای آبی
من مستمند و تو ...............................صدر جهانی
یک ذره ام من و تو ............................صد آفتابی
حمید مصدق — سالهای صبوری — امید وفا
من آن کبوتر بشکسته بال در دامم
که بهر صید من این چرخ دانه ای نفکند
 مرا به همت آن مرغ آسمان رشک است
که رخت خویش به هیچ آشیانهای نفکند
به سیل حادثه تا خود نسازدش ویران
زمانه هیچ زمان طرح خانه ای نفکند
من آن غریب درخت کویر سوخته ام
که سنگ رهگذر از من جوانه ای نفکند
به غیر که وفا از پری رخان خواهم
به شوره زار کس از مهر دانه ای نفکند
 فرشتهای که خبرداشت از شراره عشق
چرا به من نگه عاشقانه ای نفکند ؟
حمید هیچ زمان شعر تازه ای نسرود
طنین نامتو تا در ترانهای نفکند
حمید مصدق — سالهای صبوری — آتش عشق
مرا با سوز جان بگذار و بگذر
اسیر وناتوان بگذار و بگذر
چو شمعی سوختم از آتش عشق
مرا آتش بگذار و بگذر
 دلی چون لاله بی داغ غمت نیست
 بر این دل هم نشان بگذار و بگذر
 مرابا یک جهان اندوه جانسوز
تو ای نامهربان بگذار و بگذر
 دو چشمی را که مفتون رخت بود
 کنون گوهرفشان بگذار و بگذر
درافتادم به گرداب غم عشق
مرا در این میان بگذارو بگذر
به او گفتم: حمید از هجر فرسود !
به من گفتا : جهان بگذار و بگذر !
حمید مصدق — سالهای صبوری — غزل
به خلوت بی ماهتاب من بگذر
به شام تار من ای آفتاب من بگذر
کنون که دیده ام از دیدن تو محروم است
 فرشته وار شبی رابه خواب من بگذر
نگاه مست تو را آرزوکنان گفتم
 بیا به پرتو جام شراب من بگذر
اگر که شعر شدی بر لبان من بنشین
اگر که نغمه شدی از رباب من بگذر
فروغ روی تو سازد دل مرا روشن
 بیا و در شب بی ماهتاب من بگذر
 کرم کن و در کلبه ام قدم بگذار
 مرا ببین و به حال خراب من بگذر
تو را که طاقت سوز حمید یک دم نیست
نخوانده شعر مرا از کتاب من بگذر
حمید مصدق — سالهای صبوری — لن ترانی
 در کوی تو مستانه ................................ می افتم و می خیزم
دلداده و دیوانه ................................ می افتم و می خیزم
من مست و پریشانم ................................ می نالم و می مویم
مدهوش ز پیمانه ................................ می افتم و می خیزم
تا آنکه تو را یابم ................................می گردم و می جویم
سر بر در آن خانه ................................ می افتم و می خیزم
 چو شمع شب عاشق ................................ می سوزم و می گریم
از عشق چو پروانه ................................ می افتم و می خیزم
گر دست دهد روزی ................................ تا خاک رهت گردم
 در پای تو جانانه ................................ می افتم و می خیزم
گفتی که ز جان برخیز ................................ در ملک عدم بنشین
زینروست که مستانه ................................ می افتم و می خیزم
من مست قدح نوشم ................................ از چشم تو مدهوشم
سلانه به سلانه ................................ می افتم و می خیزم
دیوانه رویت من ................................ چون گردم به کویت من
ای دلبر فرزانه ................................ می افتم و می خیزم
 بازای و گرنه می ................................ هستی ز کفم گیرد
اینسان که به میخانه ................................ می افتم و می خیزم
حمید مصدق — سالهای صبوری — سپاه درم
ایینه دلم ز چه زنگار غم گرفت
 تار امیدها همه پود الم گرفت
 گفتم مرا نیاز به نازش نمانده است
فرصت طلب رسید و سخن مغتنم گرفت
او را که با سخن به دلش ره نبرده ام
از ره رسیده ای به سپاه درم گرفت
اشک از غرور گرچه ز چشمان من نریخت
هنگام رفتنش نگهم رنگ نم گرفت
یک عمر گشتم از پی آن عمر جاودان
 گشت زمانه عمر مرا دم به دم گرفت
 نازم بدان نگاه که او با اشاره ای
نام مرا ز دفتر هستی قلم گرفت
من با که گویم این غم بسیار کو مرا
در خیل کشتگان رخش دست کم گرفت
برگرد ای امید ز کف رفته تا به کی
 هر شب فغان کنم که خدایا دلم گرفت
 در سینه ام نهال غمش نشاند عشق
باری گرفت شاخ غم و خوب هم گرفت
تا بگذرد ز کوه غم عشق او حمید
دستی شکسته داشت به پای قلم گرفت
حمید مصدق — سالهای صبوری — چند گویم من از جدایی ها
هان چه حاصل از آشنایی ها
گر پس از آن بود جدایی ها
من و با تو، چه مهربانی ها
تو و بامن، چه بیوفایی ها
من و از عشق راز پوشیدن
تو و با عشوه خودنمایی ها
در دل سرد سنگ تو نگرفت
 آتش این سخنسرایی ها
چشم شوخ تو طرفه تفسری ست
 کارا به بی حیایی ها
مهر روی تو، جلوه کرد و دمید
 در شب تیره روشنایی ها
گفته بودم که دل به کس ندهم
تو ربودی به دلربایی ها
 چون در آیینه روی خود نگری
 می شوی گرم خودستایی ها
موی ما هر دو شد سپید وهنوز
تویی و عاشق آزمایی ها
 شور عشقت شراب شیرین بود
ای خوشا شور آشنایی ها
حمید مصدق — سالهای صبوری — خاموشی
 آنچنان خواهند خاموشم کنند
 تا خلایق هم فراموشم کنند
طرفه حیلتها کنند این ساحران
تا غلام حلقه در گوشم کنند
خود نمی ریزند خونم تا مباد
شهره مانند سیاووشم کنند
بس بخوانندم به گوش افسانه ها
تا به خواب خوش چو خرگوشم کنند
لطفشان قهر است اگر مهرم کنند
شهدشان زهراست اگرنوشم کنند
گاه می گویم بهل تا لعبتان
 با شراب بوسه مدهوشم کنند
لیک می بینم که خلق بی زبان
باز خوانندم که چاووشم کنند
عاقبت دانم به دوران حیات
در عزای خود سیه پوشم کنند
حمید مصدق — ای کاش شوکران شهامت من کو ؟ — بخش۱
با سروهای سبز جوان در شهر
 از روز پیش وعده دیدار داشتم
 دیوانگی ست
 نیست ؟
اینک تو نیستی که ببینی
با هر جوانه خنجر فریادی ست
 افسوس
 خاموش گشته در من
آن پر شکوه شعله خشم ستاره سوز
 ای خوبتربیا
 این شعله نهفته به دهلیز سینه را
 چون آتش مقدس زردشت برفروز
ای خوبتر بیا
 که محنت برادر من غرق در الم
 کوهی ست بر دلم
 گفتی که
 آفتاب طلوعی دوباره خواهد کرد
 اینک امید من تو بگو آفتاب کو ؟
 در خلوت شبانه این شهر مرده وار
هشدار گام به آهستگی گذار
اینجا طنین گام تو آغاز دشمنی ست
یک دست با تو نه
 یک دست با تو نیست
دیدم امید من برخاست
خشمناک
 خندید
ندید و خیل خوف
 در خلوت شبانه من موج می گرفت
با هق هق گریستن من
 دیدم طنین خنده او اوج می گرفت
 افروخت مشعلی
 شب را به نور شعله منور ساخت
 و پشت پلک پنجره ها داد بر کشید
از پشت پلکتان بتکانید
 گرد فرون مانده به مژگان را
 فریاد کرد و گفت
ای چشمهایتان خورشید زندگی
خورشید از سراچه چشم شما شکفت
اما
یک پنجره گشوده نشد
یک پلک چشم نیز
و راه
 راهی نه جز ادامه اندوه
و خیل خواب خستگی و رخوت
افتاده روی پلک کسان چون کوه
حمید مصدق — ای کاش شوکران شهامت من کو ؟ — بخش۲
امشب
خاک کدام میکده از اشک چشم من
 نمناک می شود ؟
و جام چندمین
 از دست من نثاره خاک می شود ؟
ای دوست در دشتهای باز
 اسب سپید خاطره ات را هی کن
اینجا
تا چشم کار می کند آواز بی بری ست
 در دشت زندگانی ما
 حتی
 حوا فریب دانه گندم نیست
من با کدام امید ؟
 من بر کدام دشت بتازم ؟
مرغان خسته بال
 خو کرده با ملال
 افسانه حیات نمی گویند
و آهوان مانده به بند
 از کس ره گریز نمی جویند
 دیوار زانوان من کنون
 سدی ست
 در پیش سیل حادثه اما
این سوی زانوان من از اشک چشمها
 سیلی ست سهمنک
 این لحظه لحظه های ملال آور
ترجیع بند یک نفس اضطرابهاست
افسانه ای ست آغاز
انجام قصه ای
 اینجا نگاه کن که نه آغازی
 اینجا نگاه کن که نه انجامی ست
این یک دو روزه زیستن با هزار درد
 الحق که سخت مایه بدنامی ست
حمید مصدق — ای کاش شوکران شهامت من کو ؟ — بخش۳
 ای تشنه کام پیوسته در تلاش چه هستی ؟ نام
دیگر زمین محبت خود را
 از نسل ما سلاله پاکان گرفته است
 مردی که رستگاری خود را
 با روزه های صُمت
 در طول سالیان به ریاضت
 می ساخت
 با من یک پیاله می
 هفتاد سال طاعت خود را باخت
وقتی که سخت سخره گرفتند پاکبازان را
من مثل برکشیده حصاری
 بر پای ایستادم و خواندم
ساده ترین ترانه پاکی را
امشب امید رفته ز دستم
با من به یک پیاله محبت کن
من
 از نسل از سلاله پاکانم
من عاشق قدیمی ایرانم
حمید مصدق — ای کاش شوکران شهامت من کو ؟ — بخش۴
دیدم صدای هلهله هایی که آشنا
 می خواندم به جاده پیکار زندگی
 گفتم نفیر نی لبک من
آواز مردم است
گفتم که واژههای تراویده از وجود
 دمساز مردم است
 اما
 این گوژپشت رنج کشیده
یعنی من
 این ز خویش بریده
آ?ا ز نو ترانه از یاد رفته را
آغاز می کند ؟
این مرغ پر شکسته به کنج قفس اسیر
 ایا دوباره از قفس سرد عمر سوز
پرواز می کند؟
حمید مصدق — ای کاش شوکران شهامت من کو ؟ — بخش۵
ای کاش انفجار
 فرجام اگرچه تلخ
ما مومنان ساحت نومیدی
 نومید و بی شهامت
 حتی شهامتی نه
 که نوشیم شوکران
در برزخ زمین
آونگ لحظه های زمانیم
 اینجا کهمرز مرز گزینش بود
 ایا کسی فرمان انهدام مرا می خواند ؟
فریاد می زنم نه صدایی
بر من نه پاسخی نه پیامی
تردید بود و من
 این تلخوش شرنگ شماتت را
 قطره قطره
 باری به جام کردم و نوشیدم
 دیدم که می جوند
 دیوار اعتماد مرا موریانه ها
اینک من آن عمارت از پای بست ویرانم
 ایا دوباره بازنخواهی گشت ؟
 نمی دانم
حمید مصدق — ای کاش شوکران شهامت من کو ؟ — بخش۶
 هر چند
شب با تمام توش و توان و طلابتش
 بر سرزمین تب زده آویخت
 دیدم
 سیماب صبحگاهی
 از سر بلندترین کوهها
 فرو می ریخت
گفتم
 امید من
برخیز وخواب را
 برخیز و باز روشنی آفتاب را
سیاوش کسرایی — با دماوند خاموش — باور
 باور نمی کند دل من مرگ خویش را 
 نه نه من این یقین را باور نمی کنم 
 تا همدم من است نفسهای زندگی 
 من با خیال مرگ دمی سر نمی کنم 
آخر چگونه گل خس و خاشاک می شود ؟
 آخر چگونه این همه رویای نو نهال 
 نگشوده گل هنوز 
 ننشسته در بهار 
 می پژمرد به جان من و خاک می شود ؟
 در من چه وعده هاست 
 در من چه هجرهاست 
 در من چه دستها به دعا مانده روز و شب 
 اینها چه می شود ؟
آخر چگونه این همه عشاق بی شمار 
 آواره از دیار 
 یک روز بی صدا 
در کوره راه ها همه خاموش می شوند ؟
 باور کنم که دخترکان سفید بخت 
بی وصل و نامراد 
 بالای بامها و کنار دریچه ها 
 چشم انتظار یار سیه پوش می شوند ؟
باور نمی کنم که عشق نهان می شود به گور
 بی آنکه سر کشد گل عصیانی اش ز خاک 
باور کنم که دل 
روزی نمی تپد 
نفرین برین دروغ دروغ هراسناک 
 پل می کشد به ساحل اینده شعر من
 تا رهروان سرخوشی از آن گذر کنند
  پیغام من به بوسه لبها و دستها 
 پرواز می کند 
باشد که عاشقان به چنین پیک آشتی
یک ره نظر کننند 
در کاوش پیاپی لبها و دستهاست 
کاین نقش آدمی
  بر لوحه زمان 
جاوید می شود 
این ذره ذره گرمی خاموش وار ما 
یک روز بی گمان 
 سر می زند جایی و خورشید می شود 
تا دوست داری ام 
تا دوست دارمت 
 تا اشک ما به گونه هم می چکد ز مهر 
 تا هست در زمانه یکی جان دوستدار
  کی مرگ می تواند 
 نام مرا بروبد از یاد روزگار ؟
بسیار گل که از کف من برده است باد 
 اما من غمین 
 گلهای یاد کسی را پرپر نمی کنم 
من مرگ هیچ عزیزی را 
 باور نمی کنم 
 می ریزد عاقبت 
 یک روز برگ من 
یک روز چشم من هم در خواب می شود 
 زین خواب چشم هیچ کسی را گریز نیست 
 اما درون باغ 
همواره عطر باور من در هوا پر است
سیاوش کسرایی — با دماوند خاموش — آوازی از پنجره ماه
آدم 
 ای رفته از بهشت 
 ای مانده در زمین 
 عریان و پاک و بکره و تفته مانده ام 
هانم برشو و ببین 
تا اوج قله هاش همه خواهش است و بس 
این سینه ها در آرزوی باروز شدن 
وین ساقه های سنگ ستم می کشند سخت 
از جان خشک خویش و غم بی ثمر شدن 
 دیری است یاوه مانده و بی تاب و بی قرار 
نه خنده می زنم 
 نه گریه می کنم 
بگرفته در گلوی من آواز چشمه سار 
بی ککل گیاه هوس بی نسیم عشق 
بی حاصل است مزرعه سبز ماهتاب 
بیهوده است جنبش گهواره های موج 
بی رونق است جلوه آیینه های آب 
بر گونه های من 
 شط گیسوان خویش پریشان نمی کند 
وین آسمان خشک 
 بسته است در نگاهم و باران نمی کند
در هر کران من 
خالی است جای تو 
 اینجا نشان معجزه دستهات نیست 
 اینجا نشان معجزه دستهات نیست 
اینجا نشانه نیست هم از جای پای تو 
تنها نمی تپد دل من از جدایی ات 
شب را ستاره هاست 
 زین زردگونه ها 
 آدم 
 کوته مکن نوازش دست خدایی ات 
شبها در آسمان 
 در این حرمسرای نه سلطانش از ازل 
چشم هزار اختر دیگر به سوی توست 
 وین پچ پچ همیشگی دختران بام 
در هر کنارگوشه همه گفتگوی توست 
آدم 
 بیرون شو از زمین 
 چونان که از بهشت 
تو دستکار رنجی و پرورده امید 
راحت بنه! گریز دگر کن ز سرنوشت 
 حوا هووی پاکدل آفرینش است 
با او بیا به راه 
با او بیا که عشق دهان وکند به شعر 
 کاو از او ز پنجره ماه دلکش است
سیاوش کسرایی — با دماوند خاموش — گرمسیر
عشق پرستو است 
 عشق پرستویی پر گشا به همه سو است 
عشق پیام آور بهار دل آراست
حیف که از سرزمین سرد گریز است 
روزی همراه بادهای بیابان
 بال سیاه سپید سینه پرستو 
 می رسد از راه 
 ولوله می افکند به خلوت هر کو 
 سر زده بر بامهای کاگلی ما 
 بال فرو می کشد به جستن لانه 
 می ریزد پایه ای به قالب یک جان 
 می سازد لانه با هزار ترانه 
می اید می رود تلاش و تکاپوست 
 مرغ هیاهوگر بهار پرستوست 
روزی هم در غروب سرد که روید
  لاله پر گستر کرانه مغرب 
 چلچله ها می پرند از لب این بام
  بال کشان دور می شوند از این شهر 
 داغ سیه می نهند بر ورق شام 
قلب من ! ای گرمسیر مهر پرکن 
 پنجره بگشا به باغع در هم پاییز 
 بگشا بال و پری به تاب و تکاپوست 
بگشا ! بگشا !‌ یکی فسرده پرستوست
سیاوش کسرایی — با دماوند خاموش — غزل برای درخت
 تو قامت بلند تمنایی ای درخت 
 همواره خفته است در آغوشت آسمان 
 بالایی ای درخت 
دستت پر از ستاره و جانت پر از بهار 
 زیبایی ای درخت 
وقتی که بادها 
 در برگهای در هم تو لانه می کنند 
 وقتی که بادها 
 گیسوی سبز فام تو را شانه می کنند 
 غوغایی ای درخت 
وقتی که چنگ وحشی باران گشوده است 
 در بزم سرد او 
 خنیاگر غمین خوش آوایی ای درخت 
 در زیر پای تو 
 اینجا شب است و شب زدگانی که چشمشان 
 صبحی ندیده است 
 تو روز را کجا ؟
 خورشید را کجا ؟
 در دشت دیده غرق تماشایی ای درخت ؟
چون با هزار رشته تو با جان خاکیان 
 پیوند می کنی 
 پروا مکن ز رعد 
پروا مکن ز برق که بر جایی ای درخت 
 سر بر کش ای رمیده که همچون امید ما 
 با مایی ای یگانه و تنهایی ای درخت
سیاوش کسرایی — با دماوند خاموش — دیوانگی
ای طفل شوخ چشم 
 بنما مرا به علت دیوانگی به خلق 
 سنگم بزن به هلهله دنبال من بیفت 
 بر من روا بدار سخنهای ناپسند 
 اما مخند بیهوده بر اشک من مخند
بر اشک من مخند که این اشک بی امان
  اشک ستوه نیست ز سنگ جفای تو 
 اشکی است بر گرسنگی کوچه های شهر
 اشکی است بر برهنگی چشمهای تو
سیاوش کسرایی — با دماوند خاموش — طرح
پیراهنش چو فلس
 تابیده بود با تن آتش گرفته اش 
 او ماهی رمیده ای از موج شعله بود 
 تنها نشست و دست تکان داد وچای خواست 
 سیگار می کشید 
 سیگار می کشید و به دریای دودها 
 امواج شب گرفته گیسوی درهمش 
بی رنگ می شدند 
چشمش نمی دوید 
آن سبز سایه دار 
 او منتظر نبود 
از گفتگوی و همهمه کافه دور بود
 محو چه چیز بود تماشای لحظه ها ؟
برق نگاه آینه از کیف او دمید 
 ماتیک تند او
 گل کرد ناگهان
  در باغ دستهایش و پر ریخت بر لبش 
بعد از کمی درنگ 
همچون نوار عطر خوشش از برم گذشت 
در پرده های دود 
 تک قطره های گنگ پیانو هنوز هم 
 از سقف می چکید
سیاوش کسرایی — با دماوند خاموش — پیوند
هر خانه را دری است
  هر در به کوچه ای لب خود باز می کند 
 هر کوچه سرگذشت به دستآوریده را 
 با پیچ و تاب در گلوی شاهراه ها 
 آواز می کند 
از راه کوچه هاست که هر تنگخانه ای 
با قلب شهرها 
پیوند نازکانه ای آغاز می کند 
غمخانه ام پر از 
 آوازهای عشق 
 اما دریغ هر در این خانه بسته اند 
 اما دریغ هر رگ این کو بریده اند 
پیوند ها همه 
 یک جا شکسته اند 
در زیر سقف خویش وز همسایگان جدا 
 هر تنگدل ز روزنه ای مویه می کند 
 من از کدام در ؟
 من در کدام کو ؟
من با کدام راه ؟
سیاوش کسرایی — با دماوند خاموش — زایندگی
 هر شب ستاره ای به زمین می کشند و باز 
این آسمان غمزده غرق ستاره هاست
سیاوش کسرایی — با دماوند خاموش — در آستانه
 برخاست از برابرم و ایستاد
  دلگیر و ملتهب 
لختی چو دود و شعله به آیینه تکیه داد
  دیگر بر او فضای تنی خسته تنگ بود 
من سنگ سخت بودم و او آب و رنگ بود
 بگذشت از میان اتاقم شتابناک 
بی سایه ای به خاک 
در آستان در 
 یک لحظه ایستاد و نگاه نوازشش 
روی کتابهای من و شعرهای من 
 بر روی میز و قالی و گلدان و پرده ها 
 افسرده پرسه زد 
آنگاه بی صدا 
از پله ها گذشت و ز دالان عبور کرد 
صد شمع صد چراغ از این خانه دور کرد 
 سر کردم از دریچه و در کوچه دیدمش
 انبان یادهای من افکنده روی دمش 
می رفت چون نسیمی و بر رهگذار او
در شام سرخ پوش
 پاییزم برگ سوخته می ریخت در هوا 
 بستم دریچه را دل آزرده تر ز پیش 
 تار سپید موی نهفتم ز اینه
سیاوش کسرایی — با دماوند خاموش — خر درچمن
دریای دشت را 
 شاداب کرده شبنم و عطر گیاه خام 
 بر دیدگاه دامنه ای او لمیده است 
 چون زورقی سپید بر امواج سبزفام 
 قوس ز سر رمیده گوش دراز او
چونان دو بادبان 
 پهلو به باد داده و در راه هر نواست 
 اما درون دشت 
 هر چیزی بی صداست 
از یاد برده محنت دشنام و رنج یار 
از یاد برده محنت دشنتم و رنج بار
آزاد از گزند 
 دل داده بر نوازش گرمای آفتاب 
خمیازه می کشد 
 با چشم نیم خواب 
 دم را چو باد بیزن ابریشمین کلاف 
 بر ساق و بر سین و دل و دست می کشد 
 و آنگاه عرعری 
با هر چه اش که قوت و جان هست می کشد 
نیشی به آٍمان 
 وا می کند به خنده و یک پاره از شعف 
 گسترده بستر علفی زرد می کند
هی غلت می زند 
 وا غلت می زند 
تا خستگی خواب ز تن طرد می کند 
شاداب از بر آمدن آفتاب و روز 
 می ایستد به پا 
آنگه به سوی بیشه بالای تپه ها 
 رو می نهد به راه 
آهسته گام می زند و می کند چرا 
مشتاق و نازکانه لب چشمه می مکد 
سیراب می شود 
 می بیند عکس خویش در آیینه های آب 
 محو نگه در آینه آب می شود 
به به چه قامتی 
چه زلف و ککلی 
چه سینه ای سری نگه پر صلابتی
 رم می کند ز جا 
ور می جهد به پا 
 از خش خشی که باد در آن بیشه می کند
  تصویر های آینه آشفته می شوند 
بعد از کمی درنگ 
 اندیشه می کند 
 ترسم چه نابجاست 
 کس نیست در کمین 
این پچ پچ نسیم به انبوه برگهاست
 گرگان بی حیا 
 دیری است کز قلمرو بی انتهای ما 
یا کوچ کرده اند 
 یا با تفنگ سرپر ارباب یک به یک 
در خون تپیده اند 
 در بیشه گرگ نیست 
 یک گرگ در تمامی دشت بزرگ نیست 
 رو می کند به دشت 
 در بادبان گوش درازش همه غرور
دل می زند به سینه امواج عطر بیز
  سنگین و پر نمود 
بالا گرفته پوزه و دم را شکوهمند 
 سر می دهد سرود 
در دشت گرگ پرور بی انتها رواست 
 کورا رها کنیم به آوازهای خویش
وندر درازنای شب سرد دیرپا 
 پر گل کنیم آتش پژمرده اجاق 
این گفت و بر گرفت لب از قصه پیر ما