mabidan/ganjoor huggingface dataset:
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۷۵
گفتم چو شوم تیغ ترا گفت سپر
گفتم که ز تیرت چه کنم گفت حذر
گفتم که چو اشکم چه بود گفت که سیم
گفتم که چو رویم چه بود گفتا زر
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۷۶
گفتم که برویت چه کنم گفت نظر
گفتم که ز کویت چه کنم گفت گذر
گفتم که غمت چند خورم گفت مخور
گفتم چه بود چاره ی من گفت سفر
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۷۷
گفتم روزم گفت بدین روز مناز
گفتم که شبم گفت مکن قصّه دراز
گفتم زلفت گفت که در مار مپیچ
گفتم خالت گفت برو مهره مباز
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۷۸
ای از لب شیرین تو شوریده شکر
وز لفظ تو در بحر حیا غرقه گهر
مرجان ترا کهینه لالا لولو
ریحان ترا کمینه خادم عنبر
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۷۹
ایدل خبر گنج ز ویرانه بپرس
وز جان خبر دلکش جانانه بپرس
آن یار که بیگانه شمارد ما را
گو حال رخ خویش ز بیگانه بپرس
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۸۰
سوز جگر شمع ز پروانه بپرس
وز باده پرستان ره میخانه بپرس
سروی تو پریچهره و من دیوانه
جانا سخن راست ز دیوانه بپرس
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۸۱
ای از کف دُرپاش تو دریا در جوش
من حلقه بگوش توام ارداری گوش
تشریف چو در بنده ی خود پوشیدی
از روی ترّحم گنهش نیز بپوش
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۸۲
آوازه در افکنده سپهر سرکش
زان پیش کز آب بر فروزد آتش
کای خسرو هندوی شب از جانب شام
با لشگر زنگ آمده در خیل حبش
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۸۳
بی عشق چه ریحان بر عاقل چه حشیش
بی حسن چه بت در ره معنی چه کشیش
باشد طیران طغرل عشق بباد
اما طیران طایر حسن بریش
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۸۴
ای لعبت گلرخ می گلرنگ بکش
وی مطرب چنگ زن رگ چنگ بکش
گر راستی آهنگ عراقست ترا
برخیز و خر رباب را تنگ بکش
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۸۵
خر کرّه ماده را بآخور درکش
یک توبره ی پر از کهش در سرکش
دستیش بپار دم فرو کن وانگه
پالانش نکو بر نه و تنگش برکش
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۸۶
پایم که ز آزار نبودی اثرش
گردی نرسیدی بکس از رهگذرش
بس مالش ازو ز خرده گیران دیدم
آری چه توان کرد که گشتست سرش
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۸۷
ای هندوی تیغت بجهانگیری فاش
در بارگهت خسرو انجم فرّاش
کی بود گمان بنده کز بندگیت
چون پای برون نهد برون آید پاش
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۸۸
فریاد ز چشم یار و جادو گریش
واشوب ز زلف دبر و کافریش
گفتم که بجان که می خرد مهر مهم
خورشید برآمد که منم مشتریش
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۸۹
ای کلّ معانی تو از حسن بدیع
در بندگیت پیر خرد طفل رضیع
وی ساخته بنّای سپهر از سر علم
ذات تو بنای فضل را رکن رفیع
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۹۰
ای ذات شریفت گهر دُرج شرف
بحری چو کفت جهان نیاورده بکف
گفتم که شریفتر خرد گفت خموش
سادات شریفند و معینست اشرف
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۹۱
ای تیغ تو بگرفت جهان الا زنگ
بر خنگ تو راه کهکشان آمده تنگ
در هند نیاید چو حسام تو بدست
یک هندوی یاقوت لب سبز آرنگ
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۹۲
آن فتنه که در سیم نهان دارد سنگ
تیغش باید بدست از آن دارد سنگ
سیم ار ز میان سنگ بیرون آید
سیمین برش از چه در میان دارد سنگ
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۹۳
ای ذات تو گلدسته بستان جلال
وی نام تو سر دفتر دیوان کمال
آن شمس که بر فلک شرف دارد هست
در دور زمانه افتخارش بجمال
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۹۴
ای صیقلی آینه ی روشن دل
پیکان غمت گذشته از جوشن دل
از نغمه ی بلبلان صنعت در رقص
هر سرو سهی که هست در گلشن دل
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۹۵
دلدار مرا بدلبری نیست عدیل
در عین خمار چشمش افتاده علیل
مانند مهی که جبهه ی او بَدرَست
در بلده ندیدم قمری با اکلیل
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۹۶
نادیده تمام روی آن ماه چگل
دل در سر دیده رفت و جان در سر دل
هر طرف که از میان او بربستم
بیرون ز کمر هیچ نیامد حاصل
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۹۷
کاوس سرادق جلالست جمال
طاوس حدایق جمالست جمال
از عین کمال دور بادا حسنش
زانروی که او را بکمالست جمال
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۹۸
بر گلشن روی عالم افروز تو خال
گوئی که ندا می زند از خلد بلال
ترکی تو و خال عنبرینت حبشی
بدری تو و حاجب تو پیوسته هلال
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۹۹
ای شعر تو سرمایه ی دیوان کمال
از شعر تو بی بها شود سحر حلال
یک قطره ز بحر لطف طبعت بیقین
برتر باشد ز چشمه ی آب زلال
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۲۰۰
ای کلک تو تیز کرده بازار جلال
وی رای تو کشف کرده اسرار کمال
هرگز اثر باد خزانش مرساد
آن گلبن نو رسته بازار جمال
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۲۰۱
خون شد جگرم ز دل که خون باد این دل
پیوسته چو بخت من نگون باد این دل
از دست دل از پرده برون افتادم
کز پرده ی عافیت برون باد این دل
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۲۰۲
ای صیت تو آب برده از باد شمال
وز لفظ تو غرق در عرق آب زلال
در عین کمالی بمعالی و جلال
یا رب مرسادت خطر از عین کمال
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۲۰۳
چون شمع بجز سوز جگر نپسندم
خود را برسن بر آتشت می بندم
می خندم و بر خنده خود می گریم
می گریم و بر گریه ی خود می خندم
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۲۰۴
تا کی دل شوریده مشوّش داریم
رخساره بخون دل منقّش داریم
چون نیست یقین که حال فردا چه شود
امروز بنقد عیش خود خوش داریم
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۲۰۵
ای بس که ز دیده خون دل می بارم
کز دست برون رفت بدستان یارم
با ما اگر امروز ببازی ناید
فردا چو ببینمش ببازی آرم
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۲۰۶
چون جان و دل از برای دلبر دارم
از دلبر خود چگونه دل بردارم
بی سر و قدی که از من آزاد آمد
مانند چنار دست بر سر دارم
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۲۰۷
آن سر که ز بهر تیغ تیز تو نهم
بر پای سمند گرم خیز تو نهم
جانرا بلب ارزخ بنمائی چو شکر
در پسته ی شور قند ریز تو نهم
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۲۰۸
ساقی بده آن باده که ما مستانیم
در باغ فرح بلبل خوش دستانیم
ما را بجهان اگر بیک جو نخرند
ما ملک جهانرا بجوی نستانیم
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۲۰۹
هر نکته ی چون آب که می راند چشم
یک یک همه چون آب فروخواند چشم
وز بهر نثار قدمت هر نفسی
دامن دامن گهر برافشاند چشم
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۲۱۰
من ملک جهانرا بسخن می گیرم
وین بس بود از سخنوری تو فیرم
زین دست که نظم من گرفتست کمال
در کشور شعر تا نمیرم میرم
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۲۱۱
من حلقه بگوش حلقه ی گوش توام
بسته دهن از پسته ی خاموش توام
دوشم همه دوش دوش بر دوش تو بود
و امشب همه شب در هوس دوش توام
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۲۱۲
ای از دو جهان وصل تو مقصود دلم
بیرون ز غم تو نیست موجود دلم
ترسم که مبادا سحری از سر سوز
در آتش روی تو رسد دود دلم
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۲۱۳
ای لفظ تو آب برده از دُرّ یتیم
خلق تو نشانده باد انفاس نسیم
وه وه که قیامتست شور سخنت
هر چند قیامت نبود پیش حکیم
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۲۱۴
هر لحظه که یاد آن جفا کیش کنم
از ناله دل خلق جهان ریش کنم
از بسکه زنم بر سر از اندوه فراق
بنشینم و خود سرزنش خویش کنم
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۲۱۵
چون نامه دلی پر از شکایت دارم
چون خامه از آن بود نوشتن کارم
باری بخیال رخ و نقش خط تو
روزی بکتابتی بشب می آرم
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۲۱۶
یک چند مقیم کُنج میخانه شدیم
یکچند بزهد و توبه افسانه شدیم
تا دست دل اندر سر زلف تو زدیم
از پای در آمدیم و دیوانه شدیم
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۲۱۷
ای سرو قد لاله رخ عبهر چشم
زر شد رخم و نیست ترا بر زر چشم
هر چند جهان ز اشک ما دریا شد
شک نیست که دریات نیاید در چشم
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۲۱۸
چون کلّه نشین عالم راز آیم
با خوش نفس روح بپرواز آیم
کبکم ز چه با مگس هم آوا گردد
بازم بچه با پشّه بپرواز آیم
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۲۱۹
ساقی بده آن باده که خون شد جگرم
باشد که بمی ز دست غم جان ببرم
گر خلق جهان بکشتنم برخیزند
می وا خورم وز هیچ کس وا نخورم
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۲۲۰
من دل بوفای دلستانی بدهم
وز بهر دلش ترک جهانی بدهم
گفتم که بده کام من ای سرو روان
گفتا که بده جان که روانی بدهم
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۲۲۱
در بتکده چون قابل ایمان گشتیم
از طاعت سی ساله پشیمان گشتیم
در روی بتان چو نور وحدت دیدیم
زنّار بریدیم و مسلمان گشتیم
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۲۲۲
دلبر برخ دلکش و چشم نائم
شطرنج جفا باخته با من دائم
چون اسب فرو راند که شهمات کند
رخ بر رخ او نهادم و شد قائم
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۲۲۳
وقتست که خیمه سوی گلزار زنیم
بر نغمه ی زیر ناله ی زار زنیم
در صومعه تا چند توان بود مقیم
یکچند بیا تا در خمّار زنیم
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۲۲۴
بر روی تو هر دم نگران می گردم
در کوی غمت جامه دران می گردم
با دل گفتم که گرد گیسوش مگرد
در تاب شد و گفت در آن می گردم
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۲۲۵
در راه مراغه با گروهی مردم
کردم دل خسته بر در زنگان گُم
گفتم برخیزم از سر ملک عراق
کاشان همه گفتند بیکبار که قم
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۲۲۶
خفّاش نیم کز آفتاب اندیشم
یا آتش سوزنده کز آب اندیشم
گر زانک شهاب نجم ثاقب گردد
من دیو نیم که از شهاب اندیشم
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۲۲۷
گفتم که دمم چند دهی گفت چه دم
گفتم که غمم نمی خوری گفت چه غم
گفتم که نظر درچه کنم گفت کتاب
گفتم که سخن با که کنم گفت قلم
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۲۲۸
گفتم که دمم چند دهی گفت چه دم
گفتم گه غمت چند خورم گفت چه غم
گفتم چه بود در عدمم گفت جنون
گفتم چو وجودم چه بود گفت عدم
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۲۲۹
ای دانه ی خال سیهت دام دلم
وی پسته ی تنگ دهنت کام دلم
گم گشت در ایام غمت نام دلم
تا خود بکجا رسد سرانجام دلم
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۲۳۰
ای پایه ی قدر تو زادراک برون
و اقبال تو همچو ماه نو روز افزون
احکام همایون امیرت فرّخ
تشریف مبارک وزیرت میمون
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۲۳۱
آنکس زختاست اصل و ابر و از چین
چون نافه شکم دریده باد از سرکین
چون شمع دمی در نفس باز پسین
یا رب منشیناد کسش بر بالین
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۲۳۲
ای دل چه روی در طلب دلخواهان
بشتاب که رفتند کنون همراهان
شاهان که هوای خاک کرمان کردند
در نار فتادند ز کرمانشاهان
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۲۳۳
گفتم چه خورم در طلبت گفت که خون
گفتم چه بود حال دلم گفت جنون
گفتم که مرا کی بکشی گفت کنون
گفتم که ز دستت بجهم گفت که چون
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۲۳۴
گفتم بچه مانده مژه ات گفت سنان
گفتم که چو قدّم چه بود گفت کمان
گفتم چو بیائی چه بری گفت که دل
گفتم چه دهم تا نروی گفت که جان
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۲۳۵
گفتم که چه خواهی که دهم گفتا جان
گفتم چه نخواهی که دهی گفت امان
گفتم که چه گیری ز برم گفت کنار
گفتم که چه داری چو تنم گفت میان
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۲۳۶
در باغ چو زد هزار دستان دستان
داد دل شوریده ز بستان بستان
هنگام سپیده دم بر اطراف چمن
جز ساغر می ز دست مستان مستان
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۲۳۷
ای ماه رخت فزوده مهر دل من
و آمیخته شور شکرت با گل من
گویند که در عشق چه داری حاصل
بیحاصلیست در غمت حاصل من
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۲۳۸
هر لحظه کمان ابروان زه می کن
در خسته دلان نگاه ازین به می کن
ای سیب زنخ گرت مجالی باشد
بر یاد رخم نظر درین به می کن
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۲۳۹
ای شکل و شمائلت چو شعرم موزون
وی حسن رخت چو مهر من روز افزون
زنگی شکر فروش خالت مقبل
هندوی عبیر سای زلفت میمون
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۲۴۰
ای بلبل خوش نغمه ی بستان سخن
در باغ هنر هزار دستان سخن
آری سخن آیتیست از عالم غیب
در شأن تو نازل و تو در شأن سخن
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۲۴۱
هر لحظه شکن بر شکن مو مفکن
وان زلف شکن باز بر رو مفکن
بر خاطرت ار زما غباری بنشست
از بهر خدا گره بر ابرو مفکن
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۲۴۲
آن سرو سهی چو خیمه می زد بیرون
می کرد سمن برگ ز نرگس گلگون
ابروش بشکل نون و چشم سیهش
در بحر فتاده بود همچون ذوالنون
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۲۴۳
ای دل چو بنامه می دهی شرح جنون
کلک از مژه آورد سیاهی از خون
با خامه از آنرو که زبانش سیهست
بسیار سخن مگو که نبود میمون
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۲۴۴
ای شعر خوشت نتیجه ی جان سخن
الفاظ صحیح تست برهان سخن
یک بیت ز اشعار تو چون کشف شود
روشن گردد ظاهر و پنهان سخن
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۲۴۵
گفتند که در کوی خرابات مرو
رفتیم و بنیم جرعه گشتیم گرو
آنرا که ببغداد جوی نیست بدست
او را که خرد بسوق سلطان بدوجو
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۲۴۶
ای رافع نه منظره ی شش در تو
وی صانع چار ارقم نه سر تو
وی عالم هستی عرض و جوهر ما
وی عالم سرّ عرض و جوهر تو
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۲۴۷
ای خاتم ملکت بقا را جم تو
وی گوهر دُرج کبریا را یم تو
آن نیست که هست داخل عالم ما
و آن هست که نیست غافل از عالم تو
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۲۴۸
بر بود دلم یک نظر از منظر او
جان در سر دل رفت و دلم در سر او
چشمم بکنار از آن گهر می بخشد
کاین چیز سرشته اند در گوهر او
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۲۴۹
ای کام دل از جنّت اعلی همه تو
مقصود من از دنیی و عقبی همه تو
در عالم معنی و نکو درنگری
عالم همه صورتستو معنی همه تو
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۲۵۰
پیری دیدیم جمله ی وردش یا هو
گفتیم بگو تو کیستی گفتا هو
گفتیم که لا آله را معنی چیست
گفتا نشنیدیم ز کس الّا هو
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۲۵۱
ای بسته دم عیسی مریم دم تو
تو همدم آدمی و آدم دم تو
دم در کش از آنک شمع ایوان وجود
وابسته یک دمست و آن دم دم تو
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۲۵۲
تو کعبه قدسی و روان زمزم تو
تو قبله عالمی و دل عالم تو
گر آدم و عیسی دم از آن دم زده اند
تو آدم این دمی و عیسی دم تو
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۲۵۳
نارست جهان بگرد پیراهن او
خارست گلش بباد ده خرمن او
تا گنبد نه روزن شش در کردند
بس دود دلی که پر شد از روزن او
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۲۵۴
ای طوطی روح را غذا شکّر تو
شب حلقه ی ئی از عنبر سر چنبر تو
سنگی که چو آبگینه نازک باشد
آن چیست دل سخنت ستم پرور تو
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۲۵۵
چون لعبت باغ پرده بگشود از رو
و افکند بنفشه تاب در حلقه ی مو
با فاخته گفتم که بهار آمد باز
فریاد بر آورد که کوکو کوکو
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۲۵۶
گر باز نبینیم رخ چون خور او
جان در سر دل کنیم و دل در سر او
داریم ز مهر روی مه پیکر او
جان بر کف و کف بر دل و دل در بر او
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۲۵۷
رفتم بعراق بر در جانانه
چون باد برون دوید یار از خانه
گفتا پی دل میا بدین نوش آباد
گفتم کاشان گفت که قم کاشانه
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۲۵۸
ای لفظ ترا لؤلؤ لالا بنده
بهرام ترا چاکر و دارا بنده
دینار که سکّه اش درستست بگو
کاقبال تواش روان کند با بنده
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۲۵۹
گنجست غم عشقش و دل دیوانه
دامست شکنج زلف و خالش دانه
ما سوخته و ساخته با آتش دل
پروانه مثال و شمع را پروانه
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۲۶۰
گفتم که چو رویت چه بود گفت که ماه
گفتم که چو رنگم چه بود گفت که کاه
گفتم چونست روز من گفت سیاه
گفتم چون شد حال دلم گفت تباه
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۲۶۱
گفتم چه زنم در غم تو گفت که آه
گفتم چه کنم در پی تو گفت نگاه
گفتم که کجا روم ز دست غم تو
گفتا که بتون و طنجه و آب سیاه
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۲۶۲
ای برده ضمیرت از مه و مهر فَرِه
وی گشته مطیعت زن و مرد و که و مه
چون تیر خدنگ در کمان پیوستی
می کرد کمان چرخ بر تیر تو زه
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۲۶۳
آنکو ز بنفشه بر گل افکنده زره
سیب زنخش بدست مشتاقان به
از عشق کمان ابرویت پیوسته
هر گه که گریبان بدرم گوید زه
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۲۶۴
ماهی که ببرد از مه و خورشید فَرِه
پرسید ز من که ای مطیعت که و مه
از فاعل و مفعول کدامین بهتر
گفتم که بنزد بنده مفعولُ به
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۲۶۵
بیمار غم تو گر نگردد به به
ور لاغر عشقت نشود فربه به
بی سیب زنخدان تو دانم که مرا
هرگز نشود گونه ی همچون به به
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۲۶۶
تا غالیه بر برگ سمن بیخته ئی
پیوند من سوخته بگسیخته ئی
چندانک در اوصاف رخت می نگرم
یا رب که چه بر کار دلم ریخته ئی؟
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۲۶۷
گر صد رهم از خویش جدا داشته ئی
ور زانک مرا بهیچ انگاشته ئی
تا در تنم از جان رمقی خواهد بود
دست از تو ندارم تو چه پنداشته ئی
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۲۶۸
در میکده گرنه پای بند میمی
محروم ز خاک آستانت کیمی
در بزم تو نی نواخت می یابد و من
در حسرت آنکه کاشکی من نیمی
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۲۶۹
گفتم جانم گفت ز جان سیر برای
گفتم بنگر گفت که رویم منمای
گفتم بنشین گفت ز پیشم برخیز
گفتم که بیا گفت برو ژاژ مخای
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۲۷۰
در ساغر زر لعل بدخشان داری
یا جوهر جان در گهر کان داری
آن خون سیا و شست یانی سرخاب
در دور تو آب شد ز میدان داری
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۲۷۱
گفتم چشمت گفت مکن بی بصری
گفتم جانم گفت ز دستم نبری
گفتم عقلم گفت که بر عقل بخند
گفتم که تنم گفت که بر تن بگری
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۲۷۲
گفتم قمرت گفت بچشمش گردی
گفتم شکرت گفت بچشمم خردی
گفتم بازا گفت که باز آوردی
گفتم مردم گفت کنون جان بردی
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۲۷۳
گفتم جانم گفت بمیر ار مردی
گفتم مردم گفت که نیکو کردی
گفتم چشمم گفت که بس بی آبی
گفتم نفسم گفت مکن دم سردی
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۲۷۴
گر با تو فلک دم زند از سرداری
چون شمع سزد اگر سرش برداری
از بحر و بر ار خراج خواهی رسدت
زیرا که دلی چو بحر در برداری
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۲۷۵
گفتم چه کند دفع غمم گفت که می
گفتم چه زند راه دلم گفت که نی
گفتم که تو داری دل من گفت که کو
گفتم ز غمت جان بدهم گفت که کی
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۲۷۶
ای آنکه برخ آتش و گیسو عودی
هر چند که در قصد دلی مقصودی
دیوان سلیمانی و زلفت چون باد
سازند بر آتش زره ی داودی
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۲۷۷
ای دل تو مرا درین عذاب افکندی
کز صورت حال من نقاب افکندی
وی دیده تو هم چرا بخون ریختنم
یکباره سپر بر سر آب افکندی
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۲۷۸
آن لحظه که سر مست من بی سر و پای
زان پرده سرا برون شدم پرده سرای
گفتم که ز پایه پای بر چرخ نهم
پایم بشد از جا و بماندم بر جای
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۲۷۹
ای شمع اگر سر نفرازی چه کنی
ور بر سر نطع سرنبازی چه کنی
سازندت اگر زانک بسوزی چه کنند
سوزندت اگر زانک نسازی چه کنی
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۲۸۰
گر طرّه ی مشکبار بر رو فکنی
ور زانک شکن برشکن مو فکنی
بی آنکه دلت ز صحبت ما بگرفت
هر لحظه چرا گره بر ابرو فکنی
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۲۸۱
بودی که کسی از تو نشانم دادی
تا خون دلم ز دیده باز استادی
یک روز میان من و اندوه فراق
یا رب چه بدی اگر فراق افتادی
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۲۸۲
روح ملکی ساجد و مسجود توئی
نفس فلکی عابد و و معبود توئی
در راه هوای تو بسر سیر کنان
ذرّات جهان قاصد و مقصود توئی
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۲۸۳
ای آنک تو مانی و نمانی بکسی
کونین ز بوستان صنع تو خسی
از رایحه ی لطفت و انوار جمال
عیسی نفسی یافت و موسی قبسی
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۲۸۴
ای پیکرم از مهر مهی ماه نوی
گر خرمن من بسوخت بروی بجوی
سیم زنخش در خم چوگان سیاه
افتاده چو گوئی و در آن گوی گوی
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۲۸۵
بی یار هزار باغ و گلشن بجوی
ور دست بود هزار دشمن بجوی
گفتم بنگر کز رخ گندم گونت
چون کاه شدم گفت که بر من بجوی
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۲۸۶
دی صبحدم آن غیرت سرو چمنی
با من بسر کرشمه از کبر و منی
می گفت بخشم
کای مردم دیده ی تو سقّای رهم
باز آی که تا خاک رهم آب زنی
گفتم که بچشم
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۲۸۷
می آیم و در بروی من می بندی
می گریم و بر گریه من می خندی
پشتم چو کمان کردی و چون تیر مرا
در خویش کشیدی و بدور افکندی
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۲۸۸
شرطست دلا کز سر جان برخیزی
وز بند غم عشق بنان نگریزی
چون آب تو می رود ز نادیدن دوست
ای دیده بهر زه آب خود می ریزی
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۲۸۹
ای دیده زانوار تو موسی قبسی
وی یافته ز انفاس تو عیسی نفسی
روی تو ز بس نهانی و پیدائی
در دیده ی هر کسی و نادیده کسی
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۲۹۰
ای خواجه که سرمایه دین ودادی
داریم باقبال تو دائم شادی
با بنده بطرف باغ سوسن می کرد
از بندگی تو صد هزار آزادی
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۲۹۱
ای پیک مبارک ز کجا می آئی
گوئی ز دیار یار ما می آئی
وی هدهد میمون که پیام آوردی
آخر چه خبر گر ز سبا می آئی
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۲۹۲
ای بنده ی درگاه تو هر آزادی
هر ذرّه ی سنگی ز غمت فرهادی
وی در ره وحدت تو آدم خاکی
وز گلشن قدرت تو عیسی بادی
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۲۹۳
تا چند ز مهر مه آن غالیه موی
چون سایه روم در بدر و کوی بکوی
با نامه و خامه باز گفتم غم دل
این هم دو زبان آمدی و آن نیز دو روی
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۲۹۴
رفت آنک بباغ و راغ کردیمی جای
بودیم بهر پرده سرا پرده سرای
کان پای که پایمرد بودی ما را
زین دست ز دستش اوفتادم از پای
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۲۹۵
هر چند که در ملک فصاحت میری
چون شمع زبان مکش که در دم می ری
تا چند زنی لاف که میر سخنم
بر سبلت خویش تا نمیری میری
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۲۹۶
هر چند که ما را فلک بی سر و پای
یک روز نداد بر در مکنت جای
گر قافله ی آز بیک ره برسد
از درگه ما بانگ برآید که درآی
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۲۹۷
در حال من از نگاه ازین به نکنی
باید که کمان ابروان زه نکنی
زانرو که برنگ روی زردم ماند
دانم که تو خود نظر درین به نکنی
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۲۹۸
ای غرّه بفضل و خالی از دانائی
ما را بچه انکار کنی کز مائی
محمود کنم نام تو یاد محمود
زان رو که در اسهال نکو می آئی
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۲۹۹
ای حلقه که هم پای سر اندازانی
پیوسته می اندار رسن بازانی
هر چند که نیستت سرو پای پدید
گردنکش حلقه ی سرافرازانی
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۳۰۰
ای مشک تتار از سر زلفت تاری
در هر طرفی ز نرگست بیماری
بر عارضت آن خال سیه دانی چیست
زنگی بچه ئی نشسته در گلزاری
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۳۰۱
ای کرده خور از خجلت رخسار تو خوی
این ناز و کرشمه با حریفان تا کی
چشم خوش میگون تو مستی در خواب
لعل لب نوشین تو جامی پی می
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۳۰۲
آن موی میان که تا میان دارد موی
از مردم چشم من نهان دارد روی
گفتم سر زلف تو پراکنده چراست
گفتا که سخنهای پراکنده مگوی
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۳۰۳
در خانه دلم تنگ شد از تنهائی
رفتم بچمن چو بلبل شیدائی
چون دید مرا سرو سری جنبانید
یعنی به دلخوشی ببستان آئی
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۳۰۴
وقتی گرت افتد اتفاق سفری
زنهار نگیری خر هر خیره سری
..............................
..............................
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۳۰۵
ای شب مگر آن زلف سمن فرسائی
زینسان که شدی بر رخ او سودائی
وی چشمه ی خورشید مگر عین زری
زان روی که از سنگ برون می آئی
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۳۰۶
آن لعبت نی زن من اگر با ویمی
زینگونه جگر خسته ولیکن کیمی
لب بر لب نی نهاد و من می مردم
در حسرت آنک کاشکی من نیمی
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۳۰۷
تا چند چو خور بر سر عالم لرزی
گر بگذری از جهان جهانی ارزی
خسرو توئی ار شکّر شیرین بوسی
کسری توئی ار مهر نگارین ورزی
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۳۰۸
دیشب صنمی سرو قد شیرازی
زلفش همه در بند کمند اندازی
با طرّه شبی دراز بازی می کرد
خورشید ندیدم که کند شب بازی
خواجوی کرمانی — معمّیات — شمارهٔ ۱
آنک هستم ز خاک درگه او
من دلخسته روز و شب محروم
وطنش در میان جان منست
نی درون دل ار کنی معلوم
خواجوی کرمانی — معمّیات — شمارهٔ ۲
آنک بر سر و عارض چو گلیست
قطره ئی آب در میان جُلیست
خواجوی کرمانی — معمّیات — شمارهٔ ۳
سالکی را که دید پیوسته
اربعینی نشسته در عیدی
گفته شد نام ماهرخساری
که جهانرا بروی ما دیدی
خواجوی کرمانی — معمّیات — شمارهٔ ۴
آنک نبود غمش ز مثل منی
سر دستیست در میان زنی
خواجوی کرمانی — معمّیات — شمارهٔ ۵
گفتمش ای ماهرو نام تو خود چیست
گفت گوشه ی ابرو مرا بر طرف مه نگر
خواجوی کرمانی — معمّیات — شمارهٔ ۶
پریروئی که از ما ناورد یاد
چو نامت بنگری هشتست و هفتاد
خواجوی کرمانی — معمّیات — شمارهٔ ۷
بستان ز کتاب حرف اول
وانگاه بیا بدل فرو خوان
تا نام کسی شود که ما را
درد غم عشق اوست درمان
خواجوی کرمانی — معمّیات — شمارهٔ ۸
حرف سوم سه چون بیندازی
وانگاه دو حرف از ابروی تازی
در اول آن در آوری نامیست
گر زانک ترا بگفتنش کامیست
خواجوی کرمانی — معمّیات — شمارهٔ ۹
نام صنمی که می نبینم بازش
ببسای بریشم و بزن بر سازش
خواجوی کرمانی — معمّیات — شمارهٔ ۱۰
آنک جعدش مرغ دل را دام بود
شکل زلفش در کشیدن نام بود
خواجوی کرمانی — معمّیات — شمارهٔ ۱۱
آنچه ما راست بریمین و یسار
سر دستست و کاسه ی زانو
نام او گفته شد که زلف کژش
زنگبارست و خال و لب هندو
خواجوی کرمانی — معمّیات — شمارهٔ ۱۲
هفتاد و هشت نام یکی حور پیکرست
کورارخی چو جنت و لعلی چو کوثرست
خواجوی کرمانی — معمّیات — شمارهٔ ۱۳
سر سگ بر کفن و باقیش مضاعف گردان
وانگهش قلب کن و نام نگارم برخوان
خواجوی کرمانی — معمّیات — شمارهٔ ۱۴
دندان کلب چون شکنی جز وقالبش
با قلب سی چو یار شود نام او شود
خواجوی کرمانی — معمّیات — شمارهٔ ۱۵
آیا چه خوش بود بگه صبح در چمن
گل در میان مجلس و ما در میان گل
خواجوی کرمانی — معمّیات — شمارهٔ ۱۶
سرو قبا پوش من قباش بگردان
ای شده اسرار غیب پیش تو روشن
باز ز سیصد بگیر شست و نگه دار
تا شودت نام آن نگار معین
خواجوی کرمانی — معمّیات — شمارهٔ ۱۷
اگر نام یارم ندانی که چیست
بگردان سپر نام شود روشنست
خواجوی کرمانی — معمّیات — شمارهٔ ۱۸
نسخهای مصحّف مغلوب
نام آن یار خوب روی منست
خواجوی کرمانی — معمّیات — شمارهٔ ۱۹
تصحیف شکوفه را بدست آر
تا ماه مرا درو ببینی
خواجوی کرمانی — معمّیات — شمارهٔ ۲۰
بدری که بود در شب گیسوش قمر
نامش سر صندوق بود بر سر در
خواجوی کرمانی — معمّیات — شمارهٔ ۲۱
کام جانم هیچ می دانی که چیست
در میان مهر و مه آبی و بس
خواجوی کرمانی — معمّیات — شمارهٔ ۲۲
قلب قلب قلب با قلب جگر
نام خورشیدی بود زرّین کمر
خواجوی کرمانی — معمّیات — شمارهٔ ۲۳
نام آن لاله روی عنبر موی
قلب زلفست بر کناره ی روی
خواجوی کرمانی — معمّیات — شمارهٔ ۲۴
کاف را بستان و در زا ضرب کن
تا شود نام نگاری ضرب زن
خواجوی کرمانی — معمّیات — شمارهٔ ۲۵
شست در هنگامه می باید فکند
تا که افتد ماهئی ناگه ببند
خواجوی کرمانی — معمّیات — شمارهٔ ۲۶
معین با تو گفتم گر بدانی
که نام یار من هفتاد و هشتست
خواجوی کرمانی — معمّیات — شمارهٔ ۲۷
با زرده ی خایه یارکن ضم
وانگاه مصحّفش فرو خوان
خواجوی کرمانی — معمّیات — شمارهٔ ۲۸
پس نام پیمبری بدست آر
وان نیز ردیف نام او دان
خواجوی کرمانی — معمّیات — شمارهٔ ۲۹
کسی که زربکسان داد و دستگیری کرد
معینست که زر در سر دلیری کرد
خواجوی کرمانی — معمّیات — شمارهٔ ۳۰
آنک مرغ جان مشتاقان اسیر دارم اوست
سی و یک در چل ببین تا چند باشد نام اوست
خواجوی کرمانی — معمّیات — شمارهٔ ۳۱
بدری که سایه بر سرش افکنده است شب
چشم و زبان و قامت و زلفش بود لقب
خواجوی کرمانی — معمّیات — شمارهٔ ۳۲
یاری که نام او نتوان گفت پیش کس
ما در میان سی و سه گفتیم نام او
خواجوی کرمانی — معمّیات — شمارهٔ ۳۳
نیمه دخنه بفکن از ار زیز
وانگهش زر بیار و بر سر ریز
تا بدانی که نام یارم چیست
راحت جان بیقرارم کیست
خواجوی کرمانی — معمّیات — شمارهٔ ۳۴
نیزه ی مقلوب را تصحیف کن
وانگه آنرا در میان تیر بند
تا بدانی نام مه روئی که هست
بر مهش زنجیر و در رنجیر بند
خواجوی کرمانی — معمّیات — شمارهٔ ۳۵
در دست بردار پدر بین
تا نام نگار من بدانی
خواجوی کرمانی — معمّیات — شمارهٔ ۳۶
چو سر برزد از برج شیر آفتاب
مرا نام او گشت روشن چو روز
خواجوی کرمانی — معمّیات — شمارهٔ ۳۷
چون بر آرد آفتاب از قلب دریا ماهئی
دیدم اندر قعر و نام یار شد روشن مرا
خواجوی کرمانی — معمّیات — شمارهٔ ۳۸
نام آن ماه که خورشید پری رویانست
آفتابیست که از برج اسد می تابد
خواجوی کرمانی — معمّیات — شمارهٔ ۳۹
گر پدر را ای پیر چون کودکان بابا نخوانی
گوشه ی ابرو بکش بروی که تا نامش بدانی
خواجوی کرمانی — معمّیات — شمارهٔ ۴۰
آهو بره را چون سر و دم ببریدم
در پیش برادر پدر نامی شد
خواجوی کرمانی — معمّیات — شمارهٔ ۴۱
نام صنمی که مثل او دیده ندید
صادست ولی در اول قلب جدید