mabidan/ganjoor huggingface dataset:
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۳۸۶
در عشق من و تو هر دو ایمایه ناز
نو شد بجهان قصه محمود و ایاز
دل در خم زلفین تو چونم نطپد
بیچاره کبوتریست در چنگل باز
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۳۸۷
تا کرد در جود کف راد تو باز
در ناز و نعیم غرقه اند آز و نیاز
جود تو جهانیست که در خطه او
دائم بقناعت کرم اموزد آز
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۳۸۸
گفتیم بدانماه کلهدوز امروز
کی طالع دلبری ز حسنت پیروز
بستان زر و آنچنانک آید از تو
از بهر کل ما کلهی سیمین دوز
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۳۸۹
در جستن دوستی که باشد دمساز
عمری چپ و راست گشتم و شیب و فراز
پیدا و نهان بیازمودم همه را
جز سایه خود نیافتم محرم راز
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۳۹۰
پروانه صفت در آتشم زاندم باز
کز باد اجل فروشد آنشمع طراز
در آب دو دیده گر شوم غرقه رواست
چون رفت بخاک آن بت پرورده بناز
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۳۹۱
رفتند و ز رفتگان یکی نامد باز
تا با تو بگوید سخن از پرده راز
کارت ز نیاز میگشاید نه نماز
بازیچه بود نماز بی صدق و نیاز
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۳۹۲
دادم بتو دل بوی تو نشنیده هنوز
نا دیده تمام رنگ تو دیده هنوز
در پرده مشو ز مردم دیده من
کو طفل وشیست خواب نادیده هنوز
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۳۹۳
یا رب تو جمال آن مه مهر انگیز
آراسته ئی بسنبل عنبر بیز
پس حکم همی کنی که در وی منگر
اینحکم چنان بود که کژ دار و مریز
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۳۹۴
با خوش پسری بحسن چونشمع طراز
گشتم نفسی بنرد بازی دمساز
شش ضربه چو از ماه فزون بود بحسن
او برد اگر چه من شدم شاهد باز
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۳۹۵
ای یاد تو مونس روان همه کس
وی نام تو صیقل زبان همه کس
جانم بهوای تست شادان همه عمر
جان من تنها نه که جان همه کس
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۳۹۶
بگرفتمش آن زلف پر از تاب بترس
بوسیدمش آن لب چو عناب بترس
بودم بگه بوسه زدن بر لب او
ماننده مرغی که خورد آب بترس
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۳۹۷
لعل تو که آفرینش گوید همه کس
درج گهر ثمینش گوید همه کس
تا مردم چشم من دهان تو بدید
دریا دل قطره پینش گوید همه کس
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۳۹۸
دارم هوس وصل تو چندانکه مپرس
وان میکشم از هجر تو بر جان که مپرس
دل نزد تو میآید و من میگفتم
چندانش بپرس از من حیران که مپرس
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۳۹۹
خواهی که شوی ای بصفت خیر الناس
سر چشمه نور همچو این زرین طاس
ماننده راووق شو از روی قیاس
صد خار درون دل و پوشیده پلاس
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۴۰۰
ما با رخ و زلفین تو بی ترس و هراس
یک بار دگر عشق نهادیم اساس
با آنک رخ تو هست در سایه زلف
ماننده آفتاب در عقده رأس
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۴۰۱
ناکس نشود بدون نوازی تو کس
ناید بگه کار چناری از خس
شهباز طلب تا بط و غازت گیرد
گز صعوه نیاید بجز از صید مگس
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۴۰۲
ای مونس غم قصه غمخواران پرس
یاری کن و احوال دل یاران پرس
از نرگس خود پرس نشان سر زلف
احوال شب تیره ز بیماران پرس
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۴۰۳
ای پیک چو نامه ام نهی در دستش
صد بوسه نهی ازین رهی بر دستش
وی نامه حسدهاست مرا بر تو از آنک
تو پیش ز من بوسه دهی بر دستش
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۴۰۴
خصم تو که بر سنان باد سرش
در دست اجل موی کشان باد سرش
گر یکسر موی از سرتو کم خواهد
چون استره در شکم نهان باد سرش
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۴۰۵
ای پسته شیرینت شکر خائی خوش
وی در سرم از زلف تو سودائی خوش
در بتکده ها چون تو بتی نتوان یافت
شنگی خوش و شوخی خوش و رعنائی خوش
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۴۰۶
ای همچو شکر پسته شیرین تو خوش
وی همچو قمر عارض رنگین تو خوش
دردی که ز عشق تو کشم درمانست
هم مهر توام خوشست و هم کین تو خوش
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۴۰۷
هان ابن یمین ز کار آگه میباش
چون عقل ز کژ ر وی منزه میباش
چون سوسن و نرگس ار همه چشم و زبان
گشتی دو سه روزا بکم و ابکه میباش
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۴۰۸
خواهی که ترا هیچ بدی ناید پیش
تا بتوانی سخن مگوی از کم و بیش
زیرا که ز ناگفته پشیمان نشوی
وی بس که پشیمان شوی از گفته خویش
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۴۰۹
ایدل اگرت هست سر دلبر خویش
موئی ز سر نگار سیمینبر خویش
با مشک سیه گلیم نسبت نکنی
کامد بخطا از شکم مادر خویش
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۴۱۰
آن بت که رخی بود ز مه خوبترش
از دور فلک ببین چه آمد بسرش
دی طوطی جان بود مگس بر شکرش
امروز مگس کشند در زیر سرش
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۴۱۱
زهریست فراقت که دلم میچشدش
پا زهر وصال ار نبود میکشدش
خون شد دل زار من بیکروزه فراق
دانی چه شود اگر بماهی کشدش
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۴۱۲
ای زلف دلاویز تو بر روی تو خوش
وی شعبده نرگس جادوی تو خوش
آیا بود آنکه با تو بینم خود را
سر سوی سر آورده چو ابروی تو خوش
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۴۱۳
پیوسته از آن مصحف قرآن در پیش
دارم که چو هست رحلت جان در پیش
تا درگه رفتن بسوی دار بقا
این از پس و آن میرود از پیشاپیش
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۴۱۴
دهقان بچه ئی داد می نابم دوش
گفتم که حرام باشد این گفت خموش
من از رز خویش چیده ام انگورش
تشویش مکن می حلالست بنوش
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۴۱۵
آن بت که دلم شیفته شد بر چشمش
مستست بسان نرگس تر چشمش
گه گه بکرشمه میزند چشم بهم
یارب مرساد چشم بد در چشمش
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۴۱۶
تا از گل سیراب تو بر رست حشیش
بی بهره شدم از تو چو از خلد کشیش
ریشت بدمید و مرغ حسنت بپرید
شک نیست که باشد پرش مرغ بریش
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۴۱۷
بیا ای ساقی مهوش بیار آن آب چون آتش
بگو ایمطرب خوشگو نواهای خوش دلکش
ببزم سرور گیتی علاء ملک و دین هندو
که ترک آسمان بندد بخدمت بردرش ترکش
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۴۱۸
استاد حسین ای بصفا همچو سروش
با نطق تو سحبان شود از عجز خموش
در بیشه مردمی و مردی و هنر
تو شیر نری که نام کردت خرگوش
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۴۱۹
گر خوش گذرانی گذرد عمر تو خوش
ور کم بزنی نقش تو آید همه شش
چون میگذرد عمر بهر حال که هست
خوش میگذران و بار اندوه مکش
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۴۲۰
آنکس که مهیا بودش وجه معاش
وز دور فلک نباشدش هیچ خراش
دانم بکمالش نرسد نقصانی
بر خاطر اگر بگذرد اندیشه ماش
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۴۲۱
روزیکه بود صحت و اسباب معاش
زنهار غنیمت شمر و خوش میباش
زیراک چو وقت فرصت از دست رود
زانپس نکند سود ترا گفتن کاش
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۴۲۲
اینخطه اگر چه هست با نزهت و روض
در وی نه باختیار خود کردم خوض
گشتست در او طبیعت نازک من
چون آب که بسیار بماند در حوض
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۴۲۳
ایروی دلارای تو رخشنده چو شمع
بفروز شبی کلبه من بنده چو شمع
گر خنده زنم بیتو بر آن خنده گری
کز گریه خویش میزنم خنده چو شمع
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۴۲۴
آنخواجه که دارد کف دربار چو میغ
و آن گرد که خون چکانداز میغ بتیغ
دارد خبر از من که زمن لاشه خرم
جو خواهد و که گرچه بدو هست دریغ
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۴۲۵
چون آتش و آب گر نشستی در میغ
هم دست اجل بر تو کشد ناگه تیغ
رو چاره کار خویشتن کن امروز
ز آن پیش که گویند که بیچاره دریغ
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۴۲۶
از کوی تو دلفکار رفتیم دریغ
با ناله زار زار رفتیم دریغ
نادیده جمال یار رفتیم دریغ
نومید ازین دیار رفتیم دریغ
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۴۲۷
ای حکم ترا مطیع از قاف بقاف
وی جمله شهانرا سر کوی تو مطاف
با همچو توئی روا بود همچو منی
پیوسته دوان در طلب قدر کفاف
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۴۲۸
بگذر به چمن موسم گل جام به کف
تا رخ نهد آفتاب عیشت به شرف
بنگر تو به نرگس ار ندیدی که بود
پیرامن آفتاب پروین زده صف
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۴۲۹
روی تو فروغ آفتابست بلطف
یا عکس گل تازه در آبست بلطف
برگرد بناگوش تو خوشبو عرقت
چون بر سمن افشانده گلابست بلطف
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۴۳۰
کنجی ورفاغی و فراغی از خلق
حاصل کن و بگذر ز سر اطلس و دلق
از آب قناعت ار برای غسلی
آتش کند از تو دفع چون روغن طلق
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۴۳۱
فریاد ز ناوک جگر دوز فراق
و ز آتش جانگداز دلسوز فراق
چون زلف تو کو شبی دراز ایدلبر
تا با تو کنم شکایت روز فراق
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۴۳۲
شب تیره و صبح گشته روشن زافق
چون عارض دلدار ز پیروزه تتق
دریاب صبوح را و نومید مباش
کافزون ز شمارست بدادار طرق
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۴۳۳
ای در سر تو فتاده سودای عراق
بد بود که افتاد ترا رأی عراق
تو تا ز خراسان شده ئی بر دم تو
کس می نزند دم بجز از نای عراق
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۴۳۴
ای ریخته از شرم کفت ابر عرق
بر جمله جهان جسته بهر کار سبق
در مسند سروری و صدری ننشست
هرگز چو تو سرور گهر بخش بحق
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۴۳۵
این گنبد سبز از شفق مرجان رنگ
دانی بچه ماند ایدل با فرهنگ
طاسیست زمردین مرصع بعقیق
جامیست جهان نما پر از باده و بنگ
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۴۳۶
با جمله هنروران بکین است فلک
وز خلق زمانه بهگزینست فلک
من زاهل هنروین بر او عیب تمام
آری چه توان کرد چنین است فلک
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۴۳۷
چون خواجه بشد چه نام باقی و چه ننگ
چون ماند بوارثان چه یاقوت و چه سنگ
باز آمدنت نیست بمقصود شتاب
روزی دو که در جهانت افتاد درنگ
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۴۳۸
دلدار من ار سر بفرازد چون چنگ
کار من دلخسته بسازد چون چنگ
هر چند همی زند قضا همچو دفم
روزی باشد که مینوازد چون چنگ
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۴۳۹
مائیم و می روح فزا چون دم مشک
لیکن بر اهل عصر چه مشک و چه پشک
در پای عوام کشته گشتند خواص
آتش چو در افتاد نه تر ماند و نه خشک
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۴۴۰
ای پیکر تو گنج روان همه فضل
عقل تو مرا داده نشان همه فضل
هر نکته ز تو عالم جانی همه لطف
هر یکسر موی تو جهان همه فضل
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۴۴۱
دی شاه بتان سوار اسبی چون پیل
می‌کرد به هر گوشه چو فرزین تحویل
خورشید پیاده در رکابش می‌رفت
می‌کرد رخ خاک به خدمت تقبیل
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۴۴۲
با نیک و بد زمانه در ساز ایدل
وز دشمن خویش دوست بر ساز ایدل
خواهی که شود منظر تو روضه قدس
از خار مغیلان گل تر ساز ایدل
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۴۴۳
ز ابروی تو و روی تو در ملک جمال
حالی عجب افتاد و چگویم که چه حال
دیدند ز روی و ابرویت خلق جهان
یک غره مه که باشد او را دو هلال
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۴۴۴
تا غالیه گون خال مه مهر گسل
پروانه صفت فتاد بر شمع چگل
در دیده و دل جای گرفتست چنانک
در دیده سوادست و سویدا در دل
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۴۴۵
امروز بگرما به بت مهر گسل
آلود بگل عارض چون ماه چگل
خلقی بتعجب نگران میگفتند
بیرون ز تو خورشید که اندوده بگل
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۴۴۶
گفتم بجهم ز زلف جانانه بعقل
گویند رهد مردم فرزانه بعقل
عشقش ز درم آمد و گفتا با طنز
مشهور بود مردم فرزانه بعقل
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۴۴۷
کس خلد و حجیم را ندیدست ایدل
کو کس که از آنجهان رسیدست ایدل
امید و هراس ما بچیزیست کزان
جز نام نشانی نه پدیدست ایدل
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۴۴۸
هر غم که گذشت شد بدلها همه سهل
ناآمده را غم نخورد مردم اهل
غافل مشو از یکدمه حالی که تراست
کین یکدمه را هم نبود چندان مهل
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۴۴۹
خواهد شدن از تن نظر جان زایل
ناگشته بجز حسرت و ارمان حاصل
یا رب ز جهان مرا چنان بر که هنوز
باشند بصحبتم عزیزان مایل
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۴۵۰
افسوس که آفتاب عمرم بزوال
نزدیک رسید و دیده در خواب و خیال
بشناس دلا قیمت اینعمر که هست
باز آمدن عمر دگر باره محال
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۴۵۱
تا مردم چشم پر نمم روز وصال
دیدست رخ انصنم زهره جمال
با سوزن مژگان همه شب مشغولست
بر کار گه دیده بتحریر خیال
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۴۵۲
هم عاشق آنروی چو مه دارم دل
هم بسته آنزلف سیه دارم دل
گفتم که تو داری دل من گفتا نه
من نیستم آنکس که نگهدارم دل
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۴۵۳
در حال حیاتم ای بت مشکین خال
هرگز نکنی یاد من مسکین حال
ز آنپس که شود سوخته پروانه چه سود
گر شمع بر او اشک فشاند همه سال
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۴۵۴
در پای گل از دست منه ساغر مل
بیمل نتوان برد بسر موسم گل
اکنون نکنی نشاط کی خواهی کرد
شاهد گل و گردان مل و مطرب بلبل
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۴۵۵
در حیرتم از روی تو ایماه چکل
کآن صورت زیبا ز چه آبست وز گل
تا داد مرا حسن تو پروانه عشق
چون شمع بسر میرودم دود ز دل
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۴۵۶
زیبا صنمی بناز کی آب زلال
تذکیر همیگفت بصد غنج و دلال
در مجلس او شد بره رشد و ضلال
یکقوم بوعظ او و یکقوم بحال
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۴۵۷
پیوسته ز رویت ایمه مهر گسل
پروانه نور میبرد شمع چکل
گر خون دلم خوری حلالت کردم
لیکن نکنم هجر دلازار بحل
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۴۵۸
دریای وجود را یکی دان بمثل
زو رفته بهر سوی هزاران جدول
تو راست نگر کانهمه در اصل یکیست
از کژ نظری یکی دو بیند احوال
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۴۵۹
علمی که ترا می نرساند بکمال
مالی که ترا می نکند نیکو حال
بگریز از آنعلم و از آنمال ببر
کآن علم ضلال آمد و آنمال و بال
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۴۶۰
در چشم تو باشد سخنم سحر حلال
و اندر دهنت سخن بود تنگ مجال
و آنگه که سخن زان تن نازک رانم
باشد سخنم لطیف تر ز آب زلال
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۴۶۱
دارد صنم ماهوش زهره جمال
خالی بمیانه دو ابرو و چه خال
گوئی که مگر ستاره ئی منکسف است
افتاده میان مشک پیکر دو هلال
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۴۶۲
در خطه سبزوار دیدم امسال
حالی که نماند بر فرزانه مجال
در رسته بازار کلهدوزانش
برجیست درو جمع بهم بدر و هلال
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۴۶۳
روزی که دلم شدی بخوبان مایل
بودی ز وصالشان مرادم حاصل
آنروز چنان شد که نمیاید باز
و آن میل که داشت همچنان دارد دل
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۴۶۴
هر کو بحسد بسته همی دارد دل
از صدمت غم خسته همی دارد دل
خرم دل آنکه تا حیاتش باشد
از بند حسد رسته همی دارد دل
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۴۶۵
ما بر در شکریم و قناعت همه سال
فارغ شده از نیک و بد اهل جدال
نی دل سوی ماضی و نه بر مستقبل چشم
در کلبه عزلتیم مشغول بحال
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۴۶۶
ایدل طلب گذشته امریست محال
امید بنا آمده باشد ز خیال
چون زین دو بدست نیست الا بادی
من خاک توام اگر نگردی از حال
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۴۶۷
آن بت که بقد سرو روانش گفتیم
وز غایت نازکی روانش گفتیم
سفتیم بالماس تفکر لعلش
در حال که سفته شد دهانش گفتیم
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۴۶۸
آن سرو بلند کز غمش پست شدم
جامی ز کفش خوردم و از دست شدم
از غایت لطف می ندیدم در جام
گفتی که من از جام تهی مست شدم
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۴۶۹
ایدل اگرت کار جهان نیست بکام
خوشباش که ناخوش نبود محنت عام
جامست که اصل خوشدلیهاست ببین
کاندر دل او نیز چه خونهاست مدام
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۴۷۰
ای سرو روان بر چمن و باغ دلم
وی لاله نو شکفته در داغ دلم
رفتی و نماند یادگار ایدل و جان
از آتش رخسار تو جز داغ دلم
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۴۷۱
ایشاه بتان در دل و جان جات کنیم
تا بو که رخی با رخ زیبات کنیم
شطرنج هوس با تو از آن میبازم
تا اسب در افکنیم و شهمات کنیم
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۴۷۲
ایدل چو نمی شکیبی از روی بتم
زنهار وبهش تانروی سوی بتم
کز فتنه آن دو چشم جادوی بتم
صد جان بجوی است در سر کوی بتم
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۴۷۳
ایقد تو سرو جویبار چشمم
دندان تو در آبدار چشمم
گر با تو کنم بیخودیی خرده مگیر
من مست خراب آن خمار چشمم
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۴۷۴
ایدوست بیا تا نفسی شاد شویم
وز بند غم زمانه ازاد شویم
بر آتش اندوه زنیم آب طرب
ز آن پیش که همچو خاک بر باد شویم
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۴۷۵
ای بس که درینمقام دمها زده ایم
واندر پی کام دل قدمها زده ایم
در وی ببد و نیک بسی شام و سحر
بر دفتر اعمال ورقها زده ایم
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۴۷۶
آنها که حلال زادگانند و کرام
کردند نکاح دختر کرم حرام
از عیش مدام نام در ننگ مزن
زیرا که حرامست هم این عیش مدام
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۴۷۷
آن کز پی وصل او بجان میپویم
او با من و من جمله جهان میجویم
نی نی که من اویم او من اما- من و او
از تنگ مجالی سخن میگویم
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۴۷۸
ای سرو سهی قامت خوش رفتارم
دریاب که شد گر چه نهان میدارم
از زلف لفیف تو مضاعف دل من
وز وعده اجوف تو ناقص کارم
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۴۷۹
ای برده سر زلف تو از جای دلم
و افکنده سر زلف تو بر پای دلم
درمان دلم لعل لبت گر نکند
پس وای دلم وای دلم وای دلم
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۴۸۰
آهو چشمی که میرباید هوشم
چون شیر بصید کردنش میکوشم
بر کار کنم حیله رو به چندانک
در دیده گرگ آورد خرگوشم
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۴۸۱
افتاد گره بر تن مجروح سقیم
چون قطره اشک بر رخ زرد یتیم
زینسان که منم مرا مسیحی باید
تا به کند از رنج تن زار الیم
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۴۸۲
گر عشق تو چون آب براند خونم
وز دیده چو اشک اگر فشاند خونم
از کشتن خود نترسم و ترسم از آنک
در گردن نازکت مگر بماند خونم
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۴۸۳
دلدار بیامد دو سه گامی ز پیم
پنداشت مگر که هست در جام میم
چون دید مرا کیسه تهی همچو رباب
برگشت و دمی داد بکردار نیم
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۴۸۴
هر دم غم جانان المی میدهدم
عشق کهنش ز نو غمی میدهدم
بر دف زند دشمن و اینطرفه که دوست
پیوسته بسان نی دمی میدمدم
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۴۸۵
هر چند بر نهال دانش رفتم
طاقم ز نشاط دل و با غم جفتم
عیبم بجز این نیست که من در هنر
بسیار بالماس تفکر سفتم
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۴۸۶
در لهو و لعب عمر بسر برد دلم
گوی از همه شاطران بدر برد دلم
یکچند نظاره جهان کرد ولیک
زو کافرم ار حظ نظر برد دلم
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۴۸۷
گر دل بهوای گوهر و در ندهم
بر جان غم غرق و زحمت پرندهم
تا مرغ دل از دانه شهوت نپرد
از دام چهار تیر عنصر نرهم
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۴۸۸
فرزند گرامی حسن ایجان و دلم
ایحاصل عمر و زبده آب و گلم
با دل رگ سودای تو خواهم پیوست
روزیکه ز جان علاقه تن گسلم
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۴۸۹
منزلگه خویش و دوستان جمله بکام
وز دشمن و حاسد نه نشان باد و نه نام
انرا که خرد یار بود دار سلام
اینست و جزین نیست اگر هست مدام
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۴۹۰
لقمان که حکیمان جهانراست امام
فرمود بحفظ چار در چار مقام
دل در گه طاعت و زبان وقت کلام
دیده گه دیدن و شکم وقت طعام
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۴۹۱
در هر دو جهان عاشق آن رومائیم
در راه طلب روان بهر سو مائیم
ای انک سر سگان آن کوداری
با ما بنشین مقیم ان کومائیم
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۴۹۲
شطرنج هوس با صنم طنازم
میبازم و با او بخوشی میسازم
رخ بر رخ او همی نهم بوک مگر
قائم کنم و کنم که شاهد بازم
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۴۹۳
تا دست در آنزلف مشوش زده ام
عاشق نیم ارانک دمی خوش زده ام
برخیز و قدم رنجه کن ایدوست ببین
کز دست تو در خویشتن اتش زده ام
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۴۹۴
هر چند بود عارض تو در نظرم
هر لحظه بود شوق رخت بیشترم
خواهم که شود هر سر مویم چشمی
تا بهر تماشا بتو در مینگرم
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۴۹۵
عمری بهوای جاه گمراه شدیم
هم شکر خدایرا که اگاه شدیم
از خواری بندگی چو یوسف رستیم
در مصر عزیزان بنوی شاه شدیم
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۴۹۶
گر با تو بکام دل وصالی یابم
تشنه جگرم آب زلالی یابم
نالیدن شبها شودم در باقی
روزیکه بلطف از و مثالی یابم
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۴۹۷
یکجرعه ز جام لبش ار نوش کنیم
غمهای جهان جمله فراموش کنیم
گر جنگ کند باز خوشم آید ازو
تا وقت صفا دست در اغوش کنیم
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۴۹۸
فرزند اعز محمد ایجان و دلم
مقصود توئی ز هستی آب و گلم
در جان زده ئی چنگ و گر نه ز غمت
بیم است که هر دمش ز تن بر گسلم
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۴۹۹
گر من نظری کنم بدان ماه تمام
باید که ملامت نکند شیخ و امام
معشوقه دلربای چون هست بکام
خواهی بحلال باش خواهی بحرام
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۵۰۰
گر سر طلبی ز من روانی بدهم
یک بوس ترابها روانی بدهم
گر غمزه تو بخون من تشنه شود
از چشم خودش خون روانی بدهم
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۵۰۱
سید بود آن تن چو سیمت بینم
خود را بمراد دل ندیمت بینم
در صدف لطافت و حسن توئی
باشد که بسان در یتیمت بینم
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۵۰۲
چندانکه درین کهنه رباطیم بهم
بو تا نشویم از غم ایام دژم
چون میگذرد عمر بهر حال که هست
تو خواه بشادی گذران خواه بغم
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۵۰۳
پیوسته اگر با می و با معشوقیم
بر ما چه ملامت چو برآن مرزوقیم
کار می معشوق میسر ما را
زانست که ما ز بهر آن مخلوقیم
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۵۰۴
من صحبت جانانه از ان میخواهم
کارام دل و راحت جان میخواهم
با دوست گرم خلوتکی دست دهد
از مردم دیده هم نهان میخواهم
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۵۰۵
با دلبر خود همیشه همدم مائیم
در بزم وصال یار محرم مائیم
انکس که بیکنظر دو عالم بفروخت
میدان بیقین که در دو عالم مائیم
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۵۰۶
گفتم که من شیفته بیمار توام
درمان دلم کن که دل افکار توام
خون دلم از دیده روان کرد و بطنز
گفتا بنگر چگونه در کار توام
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۵۰۷
گفتم که شراب ارغوانی نخورم
می گر شود آب زندگانی نخورم
گفتند که آشکارکردی توبه
گفتم نه چنان که هم نهانی نخورم
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۵۰۸
من سوخته دل نزد تو از خامانم
وز خوی بدت بیسرو بی سامانم
نزد همه کس به نیکنامی فاشم
جز نزد تو که از جمله بد نامانم
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۵۰۹
رخسار ترا ماه ختن میگویم
بالای ترا سرو سمن میکویم
هر کس که ترا دید همین میگوید
اول سخنی نیست که من میگویم
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۵۱۰
درد دل زار و زردی رخ دارم
صد موکبه غم بر پی صد موکب غم
لطف صنم شنگ کند بیخ غمم
نیکو شکند بسعی صهبا تب غم
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۵۱۱
ما با همه کس بر در استیناسیم
مشهور جهان چون خضر و الیاسیم
ما را همه کس شناسد اما کس را
تا شهره نباشد بیقین نشناسیم
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۵۱۲
تا چند نهد برگ گلت خار دلم
تا کی طلبد نرگست آزار دلم
عیسی نفسا سبحه و سجاده مگیر
وز طره بده صلیب و زنار دلم
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۵۱۳
دارد هوس وصل دلارام دلم
بی او نفسی ندارد آرام دلم
آخر چه دل و کدام دل بیچاره
یکقطره خونست ولی نام دلم
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۵۱۴
کردند بجای من بدی جمع لئام
گفتم که نمایم بمکافات قیام
عقلم بشنید گفت ای ابن یمین
از تو نسزد خلاف آئین کرام
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۵۱۵
زین پیش که سودای جنون داشت سرم
بودی هوس مشغله و شور و شرم
با عامه از این پس آبحیوان نخورم
گر ز آتش تشنگی بسوزد جگرم
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۵۱۶
هر چند که در هستی خود مینگرم
معنیم یکی و در هزاران صورم
جز خاک نیم ولیکن از غایت لطف
آبم که بهر جام برنگی دگرم
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۵۱۷
بربود مرا پسته تو خواب از چشم
وافشاند سرشک همچو عناب از چشم
ماننده شمعم از هوای رخ تو
کز آتش دل میچکدم آب از چشم
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۵۱۸
نه روح درین زمانه نی تن مائیم
نی تیره در این زمانه نه روشن مائیم
رفتم من و جملگی دگر دوست شدم
کارم بگذشت زانکه آن من مائیم
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۵۱۹
در صورت اگر چه غیر اغیار نه ایم
از روی حقیقت بجز ازیار نه ایم
مستم ز می تجلی یار مدام
یک لحظه درین میکده هشیار نه ایم
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۵۲۰
از اهل زمانه مرد بیغم مائیم
با یار همیشه شاد و خرم مائیم
تا کی پی او بهر طرف میگردیم
بر ما نگر و ببین که او هم مائیم
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۵۲۱
عاشق که باو دوست بنازد مائیم
آن نی که گهی یار نوازد مائیم
آن رند قمار خانه یا میر بساط
کو در یک داو خود ببازد مائیم
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۵۲۲
گه رنگ رخت ز عارض گل طلبیم
گه بوی خوشت ز برگ سنبل طلبیم
گه نغمه دلفریب روح افزایت
از ناله جان فزای بلبل طلبیم
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۵۲۳
شد دعوی دوستی در ایام حرام
الفت ز که مردمی کجا دوست کدام
دامن ز همه کشیده میباید داشت
وز دور بهر کسی سلامی و تمام
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۵۲۴
ایگل مشو از بلبل خوشگوی نهان
آخر چه کنی از گل خود روی نهان
شمعی تو و پروانه جانسوز منم
کی شمع ز پروانه کند روی نهان
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۵۲۵
ایدل طلب وصل دلارام مکن
خو را و مرا سخره ایام مکن
سودای وصال یار تا چند پزی
ایسوخته آخر طمع خام مکن
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۵۲۶
آنکس که بدو بود دلم نازستان
میکرد ازو کلاغ پرواز ستان
داد از کرم خود زر و سیمم بسیار
گر تو بکرم ازو کمی باز ستان
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۵۲۷
ای از تو جهان برون تو بیرون ز جهان
پروانه شمع رخ تو طوطی جان
هم لطف تو دیده نرگس نابینا
هم شکر تو گفته سوسن بسته زبان
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۵۲۸
ای ابن یمین چند ز می پیمودن
جانرا بغم بیخردی فرسودن
می رانه همین عیب که چون مست شوی
نتوان نفسی از هنرت آسودن
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۵۲۹
ای گشته جهان ز نور رایت روشن
گلخن شود از نسیم خلقت گلشن
با عدل تو نشگفت اگر ماهی و ماه
آن یک سپر اندر آرد این یک جوشن
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۵۳۰
ای زاده خاطر من از تاب و توان
بگرفته چو خورشید فلک جمله جهان
چون شمع بهر انجمن از زخم زبان
آتش کنم افروخته از آب روان
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۵۳۱
از بهر نشاط و طرب ای ابن یمین
با دختر رز تا بتوانی منشین
کوام خبائث است و از خاطب خویش
جز گوهر عقل می نخواهد کاوین
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۵۳۲
ای عاجز از ادراک کمال تو گمان
هرچ آن نه ره تست گرفتم کم آن
جز قدرت دست تو در آفاق که کرد
از یک سر ماه تیر و از سری هم دو کمان
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۵۳۳
اسبی که بمن داد امیر میران
کس یاد نداردش چوان از پیران
شهباز هنر نشیمن خود نکند
اسبی که بود لایق گرگین گیران
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۵۳۴
ای گردش چرخ نیلگون تا کی ازین
کردی جگرم ز غصه خون تا کی ازین
یک لحظه بکار کس نمی پردازی
از تربیت ناکس و دون تا کی ازین
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۵۳۵
آورد بر من آن نگار من از بستان
شفتالو و به کز دو یکیرا بستان
گفتم که به از تو خواستن بی لطفیست
شفتالو اگر همی دهی لطفست آن
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۵۳۶
ای ترک بیار باده و در گردان
وز خطه دل عنان غم بر گردان
ز آنروز که گردنامه ئی بنوشتی
بر ماه بخط خود شدم سرگردان
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۵۳۷
آمد خبریکه جان برون رفت ز تن
از واقعه زبده دوران و زمن
یعنی که نظام دولت و دین کش بود
هم صورت و هم سیرت و هم نام حسن
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۵۳۸
ای عادت من مهر رخت ورزیدن
واندر طلبت گرد جهان گردیدن
تو نور دو چشم منی ایجان جهان
پس بیتو جهان چگونه یارم دیدن
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۵۳۹
ای ابن یمین مشقت کلک ببین
بگریز از او و راحت ملک ببین
گر در نشانده در زمرد خواهی
در غنچه بیا شکوفه بلک ببین
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۵۴۰
از عشق ویم منع نکو نیست مکن
تکلیف مرا بر آن که خونیست مکن
مائیم و دل فرو گرفته غم عشق
گنجای نصیحت اندرو نیست مکن
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۵۴۱
یک لحظه خیال رویت ایدلبر من
بیرون نرود بهیچ رو از سر من
در سایه خورشید رخت خواهد خاست
از خال لحد گر گذری پیکر من
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۵۴۲
باشد بتو دیده رهنمون دل من
جز مرکز غم نیست درون دل من
مسکین دلم از دیده بجان آمد از آنک
جز دیده کسی نریخت خون دل من
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۵۴۳
چون بهر نشاط و خرمی شاه جهان
بگرفت بدست خسروی تیر و کمان
تیرش ز کمان میشد و میگفت خرد
خورشید شهاب از مه نو کرد روان
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۵۴۴
در حیرتم از قاضی احکام کهن
کز حکم ویند اهل جهان بی سر و بن
محکم سجلی بسته که اینکار تو نیست
پس حکم همی کند که اینکار بکن
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۵۴۵
خوشباش که روزی رسد ای ابن یمین
حاجت نبود مگر بکوشش چندین
از دست طمع محنت و خواری چه کشی
قانع شو و با راحت و عزت بنشین
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۵۴۶
هرگز دهنت ایصنم سیم سرین
با پسته برابر نکند ابن یمین
زیراک میان هر دو فرقیست تمام
اینرا لب نوشین بود آنرا شکرین
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۵۴۷
یا رب بچه موجب بمن بیسر و بن
هر لحظه غمی نو دهد اینچرخ کهن
دارم بقضا رضا ولی میگویم
دردم چو تو داده ئی دوا نیز تو کن
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۵۴۸
دی گفت مرا یکی که ای عهد شکن
نه گفته بدی که می نخواهم خوردن
دل گفت بدین رسن فرو چه نشوی
گر کون خری ز نخ زند گو میزن
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۵۴۹
دوری ز من ای یار پسندیده من
وی روشنی دیده غمدیده من
آنروز که جان من شدی دانستم
کز روی تو محروم بود دیده من
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۵۵۰
خواهی که شوی با طرب و عیش قرین
زنهار که بر حضر سفر را مگزین
از خانه بگلزار سفر میکن و بس
مرد سفر دور نئی ابن یمین
ابن یمین — رباعیات — شمارهٔ ۵۵۱
هستم ز خیالت ای بت سیم سرین
پیوسته قرین حور در خلد برین
با عشق من و حسن رخت بلبل و گل
این طعنه زند بران و آن خنده برین