mabidan/ganjoor huggingface dataset:
امام خمینی — رباعیات — عقل و عشق
ای عشق، ببار بر سرم رحمت خویش
ای عقل، مرا رها کن از زحمت خویش
از عقل بریدم و به او پیوستم
شاید کشدم به لطف در خلوت خویش
امام خمینی — رباعیات — دام دل
افتاده به دام شمع، پروانه دل
حاشا که رها کند غمش، خانه دل
مطرود شود  ز جرگه درویشان
دیوانه وشی که نیست دیوانه دل
امام خمینی — رباعیات — رسوای تو
پروانه شمعِ رُخِ زیبای توام
دلباخته قامت رعنای توام
آشفته‏ام از فراقت، ای دلبر حُسن
برگیر حجاب من که رسوای توام
امام خمینی — رباعیات — غرق کمال
آن روز که عاشقِ جمالت گشتم
دیوانه روی بی‏مثالت گشتم
دیدم، نبود در دو جهان جز تو کسی
بیخود شدم و غرق کمالت گشتم
امام خمینی — رباعیات — بیگانه خویش
تا روی تو را دیدم و دیوانه شدم
از هستی و هر چه هست، بیگانه شدم
بیخود شدم از خویشتن و خویشیها
تا مست، ز یک جرعه پیمانه شدم
امام خمینی — رباعیات — چه کنم؟
فرهادم و سوزِ عشق شیرین دارم
امّید لقاء یار دیرین دارم
طاقت ز کفم رفت و ندانم چکنم
یادش همه شب در دل غمگین دارم
امام خمینی — رباعیات — کوی دوست
گر بر سرِ کوی دوست، راهی دارم
در سایه لطف او، پناهی دارم
غم نیست که راه رفت و آمد باز است
طاعت اگرم نیست، گناهی دارم
امام خمینی — رباعیات — یاد
از دست فراقت، برِ کی داد برم؟
فریاد رس، از تو، به که فریاد برم؟
طوفان غمت رشته هستی بگسیخت
یاد تو شود، یاد خود از یاد برم
امام خمینی — رباعیات — از دست تو
از دست تو در پیش که فریاد برم؟
از دادستان همچو تویی داد برم؟
گر لطف کنی، نوازیم با نظری
صاحب نظران را همه از یاد برم
امام خمینی — رباعیات — آن روز
آن روز که ره به‏سوی میخانه برم
یاران همه را به دلق و مسند سپرم
طومار حکیم و فیلسوف و عارف
فریاد کشان و پای‏کوبان بدرم
امام خمینی — رباعیات — مدد نما
ای دوست، مدد نما که سیری بکنم
طاعت به کناری زده، خیری بکنم
فارغ ز تویی و منی و سرّ و علن
یاری طلبم، روی به دیری بکنم
امام خمینی — رباعیات — واله
گر بر سر کوی تو نباشم، چکنم؟
گر واله روی تو نباشم، چکنم؟
ای جان جهان به تار موی تو اسیر
گر بسته موی تو نباشم، چکنم؟
امام خمینی — رباعیات — گناه
تا چند ز دست خویش، فریاد کنم؟
از کرده خود کجا روم داد کنم؟
طاعات مرا گناه باید شمری
پس از گنه خویش چسان یاد کنم؟
امام خمینی — رباعیات — قطره
من پشّه‏ام، از لطف تو طاووس شوم
یک قطره‏ام، ازیم تو قاموس شوم
گر لطف کنی، پربگشایم چو ملک
آماده پابوس شه طوس شوم
امام خمینی — رباعیات — یاران نظری
یاران، نظری که نیک اندیش شوم
بیگانه ز قید هستیِ خویش شوم
تکبیر زنان رو سوی محبوب کنم
از خرقه برون آیم و درویش شوم
امام خمینی — رباعیات — باغ زیبایی
ای روی تو نور بخش خلوتگاهم
یادِ تو فروغِ دلِ ناآگاهم
آن سرو بلند باغ زیبایی را
دیدن نتوان، با نظر کوتاهم
امام خمینی — رباعیات — فکر راه
طاعت نتوان کرد، گناهی بکنیم
از مدرسه رو به خانقاهی بکنیم
فریاد اناالحق، رهِ منصور بود
یا رب مددی که فکر راهی بکنیم
امام خمینی — رباعیات — شمع محفل
ای روی تو شمع محفل بیماران
وی یاد تو مرهم دل بیماران
بر بستر مرگ ما، طبیبانه بیا
ای دیدِ تو حلّ مشکل بیماران
امام خمینی — رباعیات — خورشید جهان
بیدار شو ای یار، از این خواب گران
بنگر رخ دوست را به هر ذرّه عیان
تا خوابی، در خودیّ خود پنهانی
خورشید جهان بُوَد ز چشم تو نهان
امام خمینی — رباعیات — طور
ای دوست، مرا خدمت پیری برسان
فریاد رَسا، به دستگیری برسان
طورست، هوس در این ره دور و دراز
یاری کن و یارِ خوش‏ضمیری برسان
امام خمینی — رباعیات — پناهی نرسید
ای پیر، مرا به خانقاهی برسان
یاران همه رفتند، به راهی برسان
طاقت شدم از دست و پناهی نرسید
فریاد رَسا، پناهگاهی برسان
امام خمینی — رباعیات — راحت دل
ای یاد تو، راحت دل درویشان
فریاد رسانِ مشکل درویشان
طور و شجر است و جلوه روی نگار
یاران! این است حاصل درویشان
امام خمینی — رباعیات — مستی
سرمست ز باده تو خواهم گشتن
بی‏هوش فتاده تو خواهم گشتن
از هوش گریزانم و از مستی، مست
تا شاد ز داده تو خواهم گشتن
امام خمینی — رباعیات — بیدار شو
غیر ره دوست، کی توانی رفتن؟
جز مدحت او کجا توانی گفتن؟
هر مدح و ثنا که می‏کنی، مدحِ وی است
بیدار شو ای رفیق، تا کی خفتن؟
امام خمینی — رباعیات — اسیر
فخر است برای من، فقیرِ تو شدن
از خویش گسستن و اسیرِ تو شدن
طوفان زده بلای قهرت بودن
یکتا هدفِ کمان و تیر تو شدن
امام خمینی — رباعیات — دور فکن
فرهاد شو و تیشه بر این کوه بزن
از عشق، به تیشه ریشه کوه بکن
طور است و جمال دوست همچون موسی
یاد همه چیز را جز او دور فکن
امام خمینی — رباعیات — مفتون
دیوانه شو، این عقال از پا واکن
طاووس، ز جلوه زاغ را رسوا کن
حال دلِ عقل را ز دیوانه مپرس
مفتون عقال و عقل را پیدا کن
امام خمینی — رباعیات — جمال مطلق
فاطی! ز علایق جهان دل برکن
از دوست شدن به این و آن، دل برکن
یک دوست که آن، جمال مطلق باشد
بگزین تو و از کون و مکان دل برکن
امام خمینی — رباعیات — سایه
ای فرّ هما، بر سر من سایه فکن
فریاد رس و وجودم از پایه فکن
طوقی که به گردنم فکنده است، هوس
یارا، تو به گردن فرومایه فکن
امام خمینی — رباعیات — شادی
ای پیر خرابات دل، آبادم کن
از بندگی خویشتن، آزادم کن
شادی بجز از دیدن او، رنج بود
شادی بزدای از دلم، شادم کن
امام خمینی — رباعیات — ای پیر
ای پیر، بیا به حق من پیری کن
حالم دِه و دیوانه زنجیری کن
از دانش و عقل، یار را نتوان یافت
از جهل در این راه مددگیری کن
امام خمینی — رباعیات — هما
طاووس هما، سایه فکن بر سر من
یاری کن و برگشای بال و پر من
فریاد رس، از قید خود آزادم کن
از اختر خود، نیک نما اختر من
امام خمینی — رباعیات — طوفان
فاش است به نزد دوست، راز دلِ من
آشفته دلیّ و رنج بی‏حاصل من
طوفان فزاینده‏ای اندر دل ماست
یا رب! ز چه خاکی بسرشتی گِل من
امام خمینی — رباعیات — بنمای نظری
ای شادی من، غصّه من، ای غم من
ای زخم درون من و ای مرهم من
بنما نظری، به ذرّه ای بی‏مقدار
تا بر سر آفاق رود، پرچم من
امام خمینی — رباعیات — چراغ
ای عقده‏گشای دلِ دیوانه من
ای نوِر رخت، چراغ کاشانه من
بردار حجاب از میان تا یابد
راهی به رخ تو چشم بیگانه من
امام خمینی — رباعیات — یاد تو
ای یاد تو، مایه غم و شادی من
سرو قد تو نهال آزادی من
بردار حجاب از رخ و رو بگشای
ای اصل همه خراب و آبادی من
امام خمینی — رباعیات — راه دیوانگی
فرزانه شو و ز فرّ خود غافل شو
از علم و هنر گریز کن، جاهل شو
طی کن ره دیوانگی و بیخردی
یا دوست بخواه یا برو عاقل شو
امام خمینی — رباعیات — مجنون شو
ای مرغ چمن، از این قفس بیرون شو
فردوس، تو را می طلبد، مفتون شو
طاووسی و از دیار یار آمده ای
یادآور روی دوست شو، مجنون شو
امام خمینی — رباعیات — معرفت
فاطی، تو و حقِّ معرفت یعنی چه؟
دریافت ذات بی‏صفت یعنی چه؟
ناخوانده الف به یا نخواهی رَه یافت
ناکرده سلوک موهبت، یعنی چه؟
امام خمینی — رباعیات — مراد دل
ای پیر، مرا به خانقه منزل ده
از یاد رخ دوست، مراد دل ده
حاصل نشد از مدرسه، جز دوری یار
جانا مددی به عمر بی‏حاصل ده
امام خمینی — رباعیات — مجنون
یا رب، نظری ز پاکبازانم ده
لطفی کن و ره به‏دلنوازانم ده
از مدرسه و خانقهم، باز رهان
مجنون کن و خاطرِ پریشانم ده
امام خمینی — رباعیات — شیفتگان
این شیفتگان که در صراطند، همه
جوینده چشمه حیاتند، همه
حق می‏طلبند و خود ندانند آن را
در آب به دنبال فُراتند، همه
امام خمینی — رباعیات — رهروان
برخیز که رهروان به راهند، همه
پیوسته به سوی جایگاهند، همه
آنجا که بجز دوست، ز کس یادی نیست
افسرده دلان روی سیاهند، همه
امام خمینی — رباعیات — ای مهر
ای مهر، طلوع کن که خوابیم، همه
در هجر رُخت در تب و تابیم، همه
هر برزن و بام از رخت روشن و ما
خفّاش وشیم و در حجابیم، همه
امام خمینی — رباعیات — کوی غم
ای دوست، به عشق تو دچاریم، همه
در یاد رُخ تو داغداریم، همه
گر دور کنی یا بپذیری ما را
در کوی غم تو پایداریم، همه
امام خمینی — رباعیات — دوست
غیر از در دوست، در جهان کی یابی؟
جز او به زمین و آسمان کی یابی؟
او نور زمین و آسمانها باشد
قرآن گوید، چنان نشان کی یابی؟
امام خمینی — رباعیات — فرزانه من
از دیده عاشقان، نهان کی بودی؟
فرزانه من، جدا ز جان کی بودی؟
طوفان غمت ریشه هستی برکند
یارا، تو بریده از روان کی بودی؟
امام خمینی — رباعیات — عیان
فارغ اگر از هر دو جهان گردیدی
از دیده این و آن، نهان گردیدی
طومار وجود را به هم پیچیدی
یار از پس پرده‏ها عیان گردیدی
امام خمینی — رباعیات — جام
عاشق نشدی، اگر که نامی داری
دیوانه نه‏ای، اگر پیامی داری
مستی نچشیده‏ای، اگر هوش توراست
ما را بنواز تا که جامی داری
امام خمینی — رباعیات — ای عشق
ای دیده، نگر رُخش به هر بام و دری
ای گوش، صداش بشنو از هر گذری
ای عشق، بیاب یار را در همه جا
ای عقل، ببند دیده بی‏خبری
امام خمینی — رباعیات — خبر
ای دوست، به روی دوست بگشای دری
صاحب نظرا، به مستمندان، نظری
ما بی‏خبرانیم ز منزلگه عشق
ای با خبر از بی‏خبر آور خبری
امام خمینی — رباعیات — اسیر نفس
فاطی، اگر از طارم اعلا گذری
از خاکْ گذشته، از ثریا گذری
هیهات که تا اسیر دیو نفسی
از راه دَنی سوی تَدَلّی گذری
امام خمینی — رباعیات — فریاد رس
در هیچ دلی، نیست بجز تو هوسی
ما را نبود به غیر تو دادرسی
کس نیست که عشق تو ندارد در دل
باشد که به فریاد دل ما برسی
امام خمینی — رباعیات — محفل دوست
در محفل دوست، نیست جز دود و دمی
در حلقه صوفیان، نه لا، نه نعمی
گر شادی و غم می‏طلبی، بیرون شو
اینجا نتوان یافت، نه شادی، نه غمی
امام خمینی — رباعیات — خار راه
این فلسفه را که علم اعلا خوانی
برتر ز علوم دیگرش می‏دانی
خاری زره سالک عاشق نگرفت
هر چند به‏عرش اعظمش بنشانی
امام خمینی — رباعیات — خودبین
گر نیست شوی، کوس اَنَاالحق نزنی
با دعوی پوچ خود، معلق نزنی
تا خود بینی تو، مشرکی بیش نه‏ای
بی‏خود بشوی که لاف مطلق نزنی
امام خمینی — رباعیات — لاف اَنَاالحَق
تا منصوری، لاف انا الحق بزنی
نادیده جمال دوست، غوغا فکنی
دک کن جبل خودی خود، چون موسی
تا جلوه کند جمال او بی ازلی
امام خمینی — رباعیات — لاف عرفان
طوطی صفتی و لاف عرفان بزنی
ای مور، دم از تخت سلیمان بزنی
فرهاد ندیده‏ای و شیرین گشتی
یاسر نشدی و دم ز سلمان بزنی
امام خمینی — رباعیات — خورشید
بردار حجاب تا جمالش بینی
تا طلعت ذات بی‏مثالش بینی
خفّاش! ز جلد خویشتن بیرون آی
تا جلوه خورشیدِ جلالش بینی
امام خمینی — رباعیات — فارغ
فرّخ روزی که فارغ از خویش شوی
از هر دو جهان گذشته، درویش شوی
طغیان کنی و خرمن هستی سوزی
یا حق گویان، رسته ز هر کیش شوی
امام خمینی — رباعیات — بردار حجاب!
تا کوس اَنَاالحق بزنی، خودخواهی
در سرّ هویّتش تو ناآگاهی
بَردار حجاب خویشتن از سر راه
با بودن آن، هنوز اندر راهی
امام خمینی — رباعیات — پناه
فریادرس ناله درویش تویی
آرامی بخش این دل ریش تویی
طوفان فزاینده مرا غرق نمود
یادآور راه کشتی خویش، تویی
امام خمینی — قصاید — مدیحه نوریْن نیّرین فاطمه زهرا و فاطمه معصومه، سلام اللّه علیهما
ای ازلیّت به تربت تو، مخمر
وی ابدیّت به طلعت تو، مقرّر
آیت رحمت ز جلوه تو هویدا
رایت قدرت در آستین تو مُضْمَر
جودت هم بسترا به فیض مقدس
لطفت هم بالشا به صدرِ مُصَدّر
عصمت تو تا کشید پرده به اجسام
عالَم اجسام گردد عالَم دیگر
جلوه تو نور ایزدی را مَجْلی
عصمت تو سرّ مختفی را مَظهر
گویم واجب تو را، نه آنَتْ رتبت
خوانم ممکن تو را، ز ممکن برتر
ممکن اندر لباس واجب پیدا
واجبی اندر ردای امکان مَظْهر
ممکن؛ امّا چه ممکن، علت امکان
واجب؛ اما شعاع خالق اکبر
ممکن؛ امّا یگانه واسطه فیض
فیض به مهتر رسد وزان پس کهتر
ممکن؛ اما نمود هستی از وی
ممکن؛ اما ز ممکنات فزونتر
وین نه عجب؛ زانکه نور اوست ز زهرا
نور وی از حیدر است و او ز پیمبر
نور خدا در رسول اکرم پیدا
کرد تجلّی ز وی، به حیدر صفدر
وز وی، تابان شده به حضرت زهرا
اینک ظاهر ز دخت موسیِ جعفر
این است آن نور کز مشیّت کُنْ کرد
عالم، آن کو به عالم است منّور
این است آن نور کز تجلّی قدرت
داد به دوشیزگان هستی، زیور
شیطانْ عالِم شدی، اگر که بدین نور
ناگفتی آدم است خاک و من آذر
آبروی ممکناتْ جمله از این نور
گر نَبدی، باطل آمدند سراسر
جلوه این، خود عَرَض نمود عَرَض را
ظلّش بخشود جوهریّت جوهر
عیسی مریم به پیشگاهش دربان
موسیِ عمران به بارگاهش چاکر
آن یک چون دیده بان فرا شده بردار
وین یک چون قاپقان معطی بر در
یا که دو طفلند در حریم جلالش
از پی تکمیل نفس آمده مضطر
آن یک انجیل را نماید از حفظ
وین یک تورات را بخواند از بر
گر که نگفتی امام هستم بر خلق
موسی جعفر، ولّی حضرت داور
فاش بگفتم که این رسول خدای است
معجزه اش می بوَد همانا دختر
دختر، جز فاطمه نیاید چون این
صُلب پدر را و هم مشیمه مادر
دختر، چون این دو از مشیمه قدرت
نامد و ناید دگر هماره مقدّر
آن یک، امواج علم را شده مبدا
وین یک، افواج حلم را شده مصدر
آن یک موجود از خطابش مَجْلی
وین یک، معدوم از عقابش مُسْتَر
آن یک بر فرق انبیا شده تارک
وین یک اندر سرْ اولیا را مغفر
آن یک در عالم جلالت کعبه
وین یک در مُلک کبریایی مَشْعر
لَمْ یَلِدم بسته لب وگرنه بگفتم
دخت خدایند این دو نور مطهّر
آن یک، کوْن و مکانْش بسته به مَقْنَع
وین یک، مُلکِ جهانْش بسته به معْجَر
چادر آن یک، حجاب عصمت ایزد
معْجرِ این یک، نقاب عفّت داور
آن یک، بر مُلک لا یزالی تارُک
وین یک، بر عرش کبریایی افسر
تابشی از لطف آن، بهشت مُخَلّد
سایه‏ای از قهر این، جحیم مُقَعّر
قطره‏ای از جود آن، بحار سماوی
رشحه‏ای از فیض این، ذخایر اغیر
آن یک، خاکِ مدینه کرده مزّین
صفحه قم را نموده، این یک انور
خاک قم، این کرده از شرافتْ، جنّت
آب مدینه نموده آن یک، کوثر
عرصه قم، غیرت بهشت برین است
بلکه بهشتش یَساولی است برابر
زیبد اگر خاک قم به عرش کند فخر
شاید گر لوح را بیابد همسر
خاکی عجب خاک آبروی خلایق
ملجا بر مسلم و پناه به کافر
گر که شنیدندی این قصیده هندی
شاعر شیراز و آن ادیب سخنور
آن یک طوطی صفت همی نسرودی
ای به جلالت ز آفرینش برتر
وین یک قمری نمط هماره نگفتی
ای که جهان از رخ تو گشته منوّر
امام خمینی — مسمط — حدیث دل
بر سر کوی تو ای می زده، دیوانه شدم
عقل را راندم و وابسته میخانه شدم
دور آن شمع دل افروز چو پروانه شدم
به هوای شکن گیسوی تو شانه شدم
درد دل را به که گویم که دوایی بدهد
من که درویشم، میخانه بود منزل من
دوستیّ رُخش آمیخته اندر گِل من
از همه مُلک جهان، میکده شد حاصل من
حق سرافکنده شود در قِبَل باطل من
کاش میخانه به این تشنه صفایی بدهد
مژده ای ساکن بتخانه که پیروز تویی
یارِ آتشکده مستِ جهانسوز تویی
خادم صومعه فتنه برافروز تویی
واقفِ سرّ صنمخانه مرموز تویی
شاید آن شاه، نوایی به گدایی بدهد
س و سرّی است مرا با صنم باده فروش
گفت و گویی است که نایش برسد بر دل گوش
پیر صاحبدل ما گفت: ازین رمز، خموش !
هر دو عالم نکشد ب-ار امانت بر دوش
دست‏تقدیر به میخواره نوایی بدهد
ای گل باغ وفا، درد مرا درمان کن
جرعه ای ریز و مرا بنده نافرمان کن
راز میخوارگی‏ام از همه کس پنهان کن
گوشه چشم به حال من بی‏سامان کن
باشد آن شاهد دلدار سرایی بدهد
یادگاری که در آن منزل درویشان است
درد عشاق قلندر به همین درمان است
طایر قدس بر این منزلِ دل، دربان است
حضرت روحِ قُدُس منتظر فرمان است
تا که درویش خرابات صلایی بدهد
پرده برداشت ز اسرار ازل، پیر مغان
باز شد در برِ رندان، گره فاشِ نهان
راز هستی بگشود از کرم درویشان
غم فرو ریخت ز دامان بلند ایشان
دوست شاید که به دریوزه ردایی بدهد
ساغر از دست من افتاد،  دوایی برسان
راه پیدا نکنم، راهنمایی برسان
گر وفایی نبود در تو، جفایی برسان
از من غمزده ب-ر پیر، ندایی برسان
که به این می زده در میکده جایی بدهد
امام خمینی — ترجیع‌بند — نقطه عطف
خم را بگشا به روی مستان
بیزار شو از هوا پرستان
از من بپذیر رمز مستی
چون طفل صبور، در دبستان
آرام ده گُل صفا باش
چون ابر بهار در گلستان
تاریخچه جمال او شو
بشنو خبر هزار دستان
بردار پیاله و فرو خوان
بر می زدگان و تنگدستان
ای نقطه عطف راز هستی
بر گیر ز دوست، جام مستی
من شاهد شهر آشنایم
من شاهم و عاشق گدایم
فرمانده جمع عاشقانم
فرمانبر یار بیوفایم
از شهر گذشت نام و ننگم
بازیچه دور و آشنایم
مست از قدح شراب نابم
دور از برِ یار دلربایم
سازنده دیر عاشقانم
بازنده رند بینوایم
این نغمه بر آمد از روانم
از جان و دل و زبان و نایم
ای نقطه عطف راز هستی
بر گیر ز دوست، جام مستی
رازی است درون آستینم
رمزی است برون ز عقل و دینم
در زمره عاشقان سر مست
بی قید ز عار صلح و کینم
در جرگه طیر آسمانم
در حلقه نمله زمینم
در دیده عاشقان، چنانم
در منظر سالکان، چنینم
دلباخته جمال یارم
وارسته ز روضه برینم
با غمزه چشم گلعذاران
بیزار ز ناز حور عینم
گویم به زبان بی‏زبانی
در جمع بتان نازنینم
ای نقطه عطف راز هستی
بر گیر ز دوست، جام مستی
برخاست ز عاشقی، صفیری
می خواست ز دوست دستگیری
او را به شرابخانه آورد
تا توبه کند به دست پیری
از عشق، دگر سخن نگوید
تا زنده کند دلش فقیری
درویش صفت، اگر نباشی
از دوری دلبرت بمیری
میخانه، نه جای افتخار است
جای گنه است و سر به زیری
با عشوه بگو به جمع یاران
آهسته، و لیک با دلیری
ای نقطه عطف راز هستی
بر گیر ز دوست، جام مستی
ای صوت رسای آسمانی،
ای رمز ندای جاودانی،
ای قله کوه عشق و عاشق،
وی مرشد ظاهر  و  نهانی،
ای جلوه کامل انا الحق
در عرش مُرفّع جهانی،
ای موسی صَعْق دیده در عشق
از جلوه طور لامکانی،
ای اصل شجر، ظهوری از تو
در پرتو سرّ سَرمدانی،
بر گوی به عشق، سرّ لاهوت
در جمع قلندران فانی
ای نقطه عطف راز هستی
بر گیر ز دوست، جام مستی
ای دور نمای پور آزر،
نادیده افول حق ز منظر
ای نار فراق، بر تو گلشن
شد بَرد و سلام از تو آذر
بردار حجاب یار از پیش
بنمای رُخش چو گل مصوّر
از چهره گلعذار دلدار
شد شهر قلندران، منّور
آشفته چه گشت پیچ زلفش
شد هر دو جهان، چو گل معطّر
بر گوش دل و روان درویش
بر گوی به صد زبان مکرّر
ای نقطه عطف راز هستی
بر گیر ز دوست، جام مستی
در حلقه سالکان درویش
رندان صبور دوراندیش
راهب صفتان جام بر کف
آن می زدگان فارغ از خویش
در جمله زاهدان و می‏نوش
در صورت عالمان و بد کیش
در راه رسیدن به دلدار
بیگانه بود ز نوش یا نیش
فارغ بود از جهان، به جامی
در خلوت می‏خورانِ دلریش
فریاد زند ز عشق و مستی
بر پاکدلان مرده از پیش
ای نقطه عطف راز هستی
بر گیر ز دوست، جام مستی
امام خمینی — قطعات و اشعار پراکنده — جام چشم
تاراج کرد روی گلش، هستی مرا
افزود چشم می‏زده‏اش، مستی مرا
افروخت آتشی به روانم، ز غمزه‏اش
بر باد داد سرکشی و پستی مرا
افشاند زلف خم خم و چین چین خویش را
خم کرد قامت من و تردستی مرا
آن دم که با صراحی می، سوی من دوید
بر کند هستی من و سرمستی مرا
امام خمینی — قطعات و اشعار پراکنده — مایه ناز
دست من بر سر زلفیْن تو بند است، امشب
با خبر باش که پایم به کمند است، امشب
جان من درخور یک بوسه ای از لعل تو نیست
قدس من! باز بگو بوسه به چند است امشب؟
لب من بر لب چون لعل تو ای مایه ناز
مگسی سوخته بنشسته به قند است، امشب
امام خمینی — قطعات و اشعار پراکنده — نوش باد
فروغ روی تو در جام میْ فتاد، امشب
ز آفتاب شنیدیم نوش باد امشب
می و چغانه و روی نگار طَرْفِ چمن
خدای هر چه از او خواستیم، داد امشب
امام خمینی — قطعات و اشعار پراکنده — نازْپرورد
قامتت نازم که از سرو سهی، دلکش‏تر است
نوک مژگانت، همی خونریزتر از خنجر است
از سرشکم گر به پاخیزد ز نو، طوفان نوح
ای خدایا، ناخدا اندر میانه رهبر است
ناز پروردی که در بازار حسن و دلبری
قیمت یک طاق ابرویش ز یوسف، برتر است
امام خمینی — قطعات و اشعار پراکنده — آب زندگانی
قد دلجویت اندر گلشن حسن
یکی سروی است کاندر کاشمر نیست
در آیینه من، آب زندگانی
از آن شیرین دهن، پاکیزه تر نیست
سری کان گوی چوگانت نباشد
به چوگانش زنم آن را؛ که سر نیست
اگر تخم محبّت جز تو کارد
ز بیخش بر کَنَم، کان با ثمر نیست
نهال عشقت اندر قلب هندی
به غیر از آه و حسرت، بارور نیست
امام خمینی — قطعات و اشعار پراکنده — باده
ماه رمضان شد، می و میخانه برافتاد
عشق و طرب و باده به وقت سحر افتاد
افطار به می، کرد برم پیر خرابات
گفتم که تو را روزه به برگ و ثمر افتاد
با باده وضو گیر که در مذهب رندان
در حضرت حق، این عملت بارور افتاد
امام خمینی — قطعات و اشعار پراکنده — اگر بگذارد …
قم بدکی نیست از برای محصِّل
سنگک نرم و کباب، اگر بگذارد
حوزه علمیّه دایر است و لیکن
خانِ فرنگی مآب، اگر بگذارد
هیکل بعضی شیوخ، قدس مآب است
عینک با آب و تاب، اگر بگذارد
ساعت ده، موقع مطالعه ما است
پینکی و چُرت و خواب، اگر بگذارد
امام خمینی — قطعات و اشعار پراکنده — بلای هجران
هیچ دانی که ز هجران تو حالم چون شد؟
جگرم، خون  و دلم، خون و سرشکم، خون شد
لب شیرین تو ای می‏زده، فرهادم کرد
جانم از هر دو جهان، رسته شد و مجنون شد
تار و پودم به هوا رفت و توانم بگسست
تا به تار سر زلف تو، دلم مفتون شد
امام خمینی — قطعات و اشعار پراکنده — گلبرگ تر
ای پریروی که گُلبرگِ تَرَت ساخته‏اند
ز چه رو، قلبِ ز خارا بَتَرت ساخته‏اند؟
پسر خاک بدین حسن و لطافت؟ عجب است!
ز بهشتی، نه ز خاک پدرت ساخته‏اند
ثمر خوبرخی، بوسه شیرین باشد
آخر ای سرو! برای ثمرت ساخته‏اند
امام خمینی — قطعات و اشعار پراکنده — برای احمد
احمد است از محمّد مختار
که حمیدش نگاهدار بُود
فاطی، از عرش بطن فاطمه است
فاطِر آسمانْش یار بُوَد
حسن این میوه درخت حسن
محسنش یار پایدار بُوَد
یاسر، از آل پاک سبطین است
سرّ احسان ورا نثار بُوَد
علی از بوستان آل علی است
علی عالی‏اش شعار بُوَد
پنج تن از سلاله احمد
شافع جمله هشت و چار بُوَد
دخترم شعر تازه خواست ز من
مِعر گفتم که یادگار بُوَد
امام خمینی — قطعات و اشعار پراکنده — ناله هزار
ز سبزه زار چمن، بوی نو بهار آید
ز ابر، چشمه‏ای از چشم اشکبار آید
هزار از غم دلدار ناله‏ها سرداد
ز غنچه، آه دل زار صد هزار آید
امام خمینی — قطعات و اشعار پراکنده — استخاره
بهار آمده، دستار زهد پاره کنید!
به پیش پیر مغان، رفته استشاره کنید!
سزد ز دانه انگور سُبحه ای سازید!
برای رفتن میخانه، استخاره کنید!
امام خمینی — قطعات و اشعار پراکنده — پیام بلبل
بوسه زد باد بهاری به لب سبزه، به ناز
گفت در گوش شقایق، گل نسرین صد راز
بلبل از شاخه گل، داد به عشّاق پیام
که: در آیید به میخانه عشّاق نواز
امام خمینی — قطعات و اشعار پراکنده — کوثر
بر لب کوثرم ای دوست؛ ولی تشنه لبم
در کنار منی، از هجر تو در تاب و تبم
روز من با تو به شب آمد و شب با تو به روز
در فراقِ رخ ماهت، گذرد روز و شبم
امام خمینی — قطعات و اشعار پراکنده — دریای وصال
مست صهبای تو می‏باشم و اندر هوسم
غرق دریای وصال توام و در طلبم
پرتو نور چو خورشید تو اندر همه جااست
جستجو در حرم و بتکده ؟! اندر عجبم
امام خمینی — قطعات و اشعار پراکنده — خراب چشم
به یاد روی تو، بیرون ز آشیانه شدم
خراب چشم تو دیدم، خرابْ خانه شدم
برای دیدن مه طلعتانِ محضر شیخ
نیازمند به تسبیح دانه دانه شدم
امام خمینی — قطعات و اشعار پراکنده — تکرار مکرّرات
به آخر کلام رسیدیم ۱
ای وازده، ترّهات بس کن
تکرار مکرّرات بس کن
بر بند، زبان یاوه گویی
بشکن قلم و دوات، بس کن
ای عاشق شهرت، ای دغل‏باز
بس کن تو خُزعبلات، بس کن
گفتار تو از برای دنیااست
پیگیری مهملات، بس کن
بردار تو دست از سر ما
تکرار مکرّرات بس کن
تکرار مکرّرات بس کن
تکرار مکرّرات بس کن(۲)
و سلام بر بندگان خداوند که بی نام و نشانند
اولیائی تحت قبا بی‏لایعرفهم غیری
۱.حضرت امام - قدس سرّه - این اشعار را در دفترچه های گوناگون و در حاشیه نامه‏ها و گاهی روزنامه نوشته‏اند؛ لذا این جمله در پایان یک جلد از دفترها نوشته شده است.
امام خمینی — قطعات و اشعار پراکنده — بشارت باد
گرفتم ساغری، از دست مستی
تعالی اللّه، چه مستی و چه دستی!
بشارت باد خاصان حرم را!
که قصد کعبه دارد، بت پرستی۱
۱. این دو بیت، منسوب به امام(س) است و نسخه‏ای دستنویس به خطّ ایشان، از این شعر موجود نیست؛ در نقلی دیگر بیت دوم چنین آمده:
مگر از ننگِ چون من بت پرستی
بُتی چون تو کجا در پرده ماند
امام خمینی — قطعات و اشعار پراکنده — عبادت
عیب خود گویم، به عمرم من نکردم بندگی
این عبادتها بود سرمایه شرمندگی
دعوی ایّاک نعبد یک دروغی بیش نیست
من که در جان و سرم باشد هوای بندگی
آنکه حمد از غیر حق مسلوب سازد در نماز
………
امام خمینی — قطعات و اشعار پراکنده — علی (ع)
فارغ از هر دو جهانم، به گل روی علی
از خُم دوست جوانم، به خَم موی علی
طی کنم عرصه ملک و ملکوت از پی دوست
یاد آرم به خرابات، چو ابروی علی
امام خمینی — قطعات و اشعار پراکنده — دخترم
فاطی، از فاطمه خواهد سخنی
بین، چه می‏خواهد  از مثل منی؟
آن که جبریل، پیام آور اوست
عارف منزلتش داورِ اوست
کیست در جمع رسل، جز احمد
کاتب وحی وی از سوی احد؟
دخترم، دست بدار از دل من
عشق من جوی در آب و گل من
امام خمینی — قطعات و اشعار پراکنده — تک بیت
با عشق رُخت، خلیل را ناری نیست
جویای تو، با فرشته‏اش کاری نیست
امام خمینی — قطعات و اشعار پراکنده — تک بیت
روی تو، کعبه دلِ عشّاقِ زنده است
دل‏مرده آن که طیّ طریق حجاز کرد
امام خمینی — قطعات و اشعار پراکنده — تک بیت
بسترم بر در میخانه فکن تا ساقی
ساغری آرد و دردم همه درمان سازد
امام خمینی — قطعات و اشعار پراکنده — تک بیت
کاش، از حلقه زلفت گرهی وا می‏شد
تا چو من، زاهد دل گمشده، رسوا می‏شد
امام خمینی — قطعات و اشعار پراکنده — تک بیت
شاعر اگر سعدی شیرازی است
بافته های من و تو بازی است
امام خمینی — قطعات و اشعار پراکنده — تک بیت
در غم دوری رویش، همه در تاب و تبند
همه ذرّات جهان، در پی او در طلبند
امام خمینی — قطعات و اشعار پراکنده — تک بیت
حاصل عمر صرف شد در طلب وصال تو
با همه سعی اگر به خود، ره ندهی چه حاصلم؟
امام خمینی — قطعات و اشعار پراکنده — تک بیت
پیوسته‏تر از ابروی تو، یافت نگردد
مشکین تری از گیسوی تو، یافت نگردد
امام خمینی — قطعات و اشعار پراکنده — تک بیت
آشفته‏تر از حال منِ زار نباشد
بلبل از دوری گل، ناله و افغان بکند
امام خمینی — قطعات و اشعار پراکنده — قتیل دلبر
اسیر عشقم و این رتبه، پادشاه ندارد
قتیل دلبرم و همچو جاه، شاه ندارد
اگر در آینه بینی جمال خویش، بگویی
اسیر عشق من آن کس که شد، گناه ندارد
اگر به گوشه قلبم نظر کنی، تو ببینی
لوای عشق به جایی زدم که راه ندارد
قسم به عشق که هر عاشقی، اسیر تو گردد
گرش برانی از این در، دگر پناه ندارد
امام خمینی — قطعات و اشعار پراکنده — بُت عشوه‌گر
رندانه، گاه از سر کویت گذر کنم
شاید به زیر چشم، به رویت نظر کنم
تسبیح پارسایی و سجاده ریا
در رهن باده، چون نبود سیم و زر، کنم
آمد شدن به مدرسه‏ام نیست بعد از این
جز آنکه جستجوی بتی عشوه‏گر کنم
در صحن مسجدم نبود راه، غیر از آنک
بر کوی میْ فروش از آن ره، گذر کنم
امام خمینی — قطعات و اشعار پراکنده — جُور
از جور رضا شاه، کجا داد کنیم؟
زین دیو بَرِ که ناله بنیاد کنیم؟
آن دم که نفس بود، ره ناله ببست
اکنون نفسی نیست که فریاد کنیم
احمد پروین — گزیدۀ غزل ها — باور می کرد
عاشق اینگونه در این شهر که باور می کرد
من چنین عاشق و او قهر که باور می کرد
شوکران می چکد از صحبت دل آزارش
لب چنین قند و سخن زهر که باور می کرد
مثل من منتظری خسته ولی چشم به راه
نه کنون در همه دهر که باور می کرد
سیل آمد ز فراوانی اشکم امروز
چشم خشکیده چنین نهر که باور می کرد
احمد پروین — گزیدۀ غزل ها — دست نوازش
توی ناپیدای غم من را تو پیدا می کنی
خلوت آیینه وارم را تماشا می کنی
گفته بودی بر سرم دست نوازش می کشی
چون به دار آمد سرم اینگونه حاشا می کنی
از دلم راز من دیوانه می پرسی چرا ؟
دل به بازی برده ای طرح معما می کنی
در زلال چشم تو شفاف شبنم می شوم
ادعای قطره را هم وزن دریا می کنی
از عبور لحظه های بی تو بودن خسته ام
عمر من با وعده هایی وقف فردا می کنی
احمد پروین — گزیدۀ غزل ها — ماورای شنیدن
صدای قلب من از تاب گوش بیرون رفت
و پیر نبض دلم گریه پوش بیرون رفت
صدای ناله من بس که در گلو پیچید
به ماورای شنیدن خموش بیرون رفت
صدای وحی تو آمد که گریه کن یارا
تمام حوصله با این سروش بیرون رفت
در آستان پیاله تنم به رقص آمد
سزا که جان ز تن باده نوش بیرون آمد
کپک زد آتش دل ، سینه گر نمی گیرد
به پا قدوم یخ کینه ، جوش بیرون رفت
احمد پروین — گزیدۀ غزل ها — فانوس تفکر
اهل  مه  غلیظ  توهم  شدیم  ما
در جاده های حیرت و غم گم شدیم ما
فانوس کور سوی تفکر به یک نسیم
خاموش شد که قحط تبسم شدیم ما
رسوای دل شدیم و بی آبروی عشق
وقتی شبیه اغلب مردم شدیم ما
از فرط طعنه ها که ز مردم شنیده ایم
انگار اسیر لشکر کژدم شدیم ما
احمد پروین — گزیدۀ غزل ها — بید مجنون
روی بام خانه ام مهتاب می بارد بیا
آسمان امشب بساط عاشقی دارد بیا
بید سحر آمیز مجنون حیاط خانه ام
روی پشت شاپرک انگور می کارد بیا
بیقراری های دل در جشن رقص صاعقه
از سر دل  ، از دل ما دست بردارد بیا
چادری همرنگ شب بر دوش سر مستی بزن
باز اگر بند تعصب نیز بگذارد بیا
امشب اینجا ماه را هم نامزد کردم برقص
تا اجل بر گردنم انگشت نفشارد بیا
حلقۀ خورشید بر انگشت سردم می کنم
کهکشان افسار دست عشق بسپارد بیا