mabidan/ganjoor huggingface dataset:
جامی — رسالهٔ اربعین — (۳۳) وَمِنْ کَلَامِهِ صَلَوَاتُ اللهِ عَلَیْهِ وَآلِهِ: الْحَزْمِ سُوءَ الظَّنِّ. (مسند الشهاب للقضاعی)
حَزْم مرد آن بُوَد که در همه وقت
در حقِّ خَلقْ بد گمان باشد
در همه کار احتیاط کند
تا ز هر کید در امان باشد
جامی — رسالهٔ اربعین — (۳۴) وَ مِنْ کَلَامِهِ صَلَّی اللهُ عَلَیْهِ وَسَلَّمَ: ألْعِلْمُ لا یَحِلُّ مَنْعُهُ. (مسند الشهاب للقضاعی)
ای گرانمایه مرد دانشور
که ترا علم دین بُوَد معلوم
مستعدّ را از آن مشو مانع
مستحقّ را از آن مکن محروم
جامی — رسالهٔ اربعین — (۳۵) وَمِنْ کَلَامِهِ صلی الله علیه و سلم: ألْکَلِمَةُ الطَّیِّبَةُ صَدَقَةٌ، صَدَقَ نَبِیُّ اللهِ. (صحیح البخاری)
سخن نرم گوی با سایل
گر ز مالَش نمی دهی نفقه
زآنکه در روی اهل حاجت هست
قول خوش از مقولۀ صدقه
جامی — رسالهٔ اربعین — (۳۶) وَمِنْ کَلَامِهِ صلی الله علیه و سلم: کَثْرَةُ الضَّحِکِ تُمِیْتُ الْقَلْبَ. (سنن ابن ماجه)
خرّم آنکس که بهرِ زنده دلی
زیر لب خنده را بمیراند
خنده کم کن که خندۀ بسیار
صد دل زنده را بمیراند
جامی — رسالهٔ اربعین — (۳۷) وَمِنْ کَلَامِهِ صلی الله علیه و سلم: الْجَنَّةُ تَحْتَ أَقْدَامِ الْأُمَّهَاتِ. (مسند الشهاب للقضاعی)
سر ز مادر مکش که تاج شرف
گردی از راه مادران باشد
خاک شو زیر پای او که بهشت
در قدمگاه مادران باشد
جامی — رسالهٔ اربعین — (۳۸) ألْبَلَاءُ مُوَکَّلٌ بِالْمَنْطِقِ. صَدَقَ رَسُوْلُ اللهِ. (مسند الشهاب للقضاعی)
هر که شد مبتلا به پُرگویی
به بلایی عجب گرفتار است
هر بلایی که می رسد به کسان
بیشتر از مَمَرِّ گفتار است
جامی — رسالهٔ اربعین — (۳۹) النَّظْرَةَ سَهْمٌ مَسْمُومٌ مِنْ سِهَامِ إِبْلِیسَ. (المستدرک للحاکم)
دیدن زلف و خال نامحرم
دانۀ کید و دام تلبیس است
هر نظر ناوکیست زهرآلود
کان ز شست کمان ابلیس است
جامی — رسالهٔ اربعین — (۴۰) وَمِنْ کَلَامِهِ صلی الله علیه و سلم: لَا یَشْبَعُ الْمُؤْمِنُ دُونَ جَارِهِ. (مسند احمد)
هر که در خطّۀ مسلمانی
باشد از نقد دین گرانمایه
کی پسندد که خود بخسبد سیر
بنشیند گرسنه همسایه؟
جامی — رسالهٔ اربعین — تَمَّتْ تَرْجَمَةُ هٰذِهِ الْأرْبَعِیْنَ بِتَوْفِیْقِ مَنْ هُوَ نَاصِرٌ وَّمُعِیْنٌ سَنَةَ سِتٍّ وَثَمَانِیْنَ وَثِمَانمائَةَ. وَالْحَمْدُ لِلهِ عَلَی الْإتْمَامِ وَالصَّلوٰةُ وَالسَّلَامُ عَلٰی مُحَمَّدٍ وَآلِهِ الْبَرَرَةِ الْکِرَامِ.
اربعین های سالکان جامی
هست بهر وصول صدر قبول
نَبْوَد از فضل حق عجیب و غریب
که بدین اربعین رسی به وصول
سلیم تهرانی — غزلیات — شمارهٔ ۹۴۵
کاسهٔ ما ز سفال است، خوش این مسکینی
پنجهٔ ما نبود شانهٔ موی چینی
راه شد بسته به حرفش، که به هم چسبیده‌ست
دو لب او چو زبان قلم از شیرینی
نامه را کاغذ ابری کنم از موج سرشک
شاید آن طفل قبولش کند از رنگینی
سایه ی لوح مزار است مرا سرو چمن
بی قدش می کند از بس به دلم سنگینی
هوس نعمت فغفور خودآرایی کرد
کاسه بر دست گدا داد ز چوب چینی
عجبی نیست ازو گر بگریزند سلیم
سبزوار است خط و بوالهوسان قزوینی
منوچهری — ابیات پراکنده — شمارهٔ  ۱
بکرده راست با مزمار شهرود
بکرده راست با بربط ربابا
منوچهری — ابیات پراکنده — شمارهٔ  ۲
چون قلم بست او میان در هجو تو لیکن دهانش
چون دوات از گفته‌های خویشتن پر لوش باد
منوچهری — ابیات پراکنده — شمارهٔ  ۳
هر که را شاه جهان بردارد و بنوازدش
در سخا گر قطره‌ای باشد چو صد دریا شود
آن نمی‌بینی که در باغ و چمن از خارها
در بهاران ز ابر نیسانی چه گل پیدا شود
منوچهری — ابیات پراکنده — شمارهٔ  ۴
آهو با شیر کی تواند کوشید
جوجگک با باز کی تواند پرید
منوچهری — ابیات پراکنده — شمارهٔ  ۵
زده به بزم تو رامشگران به دولت تو
گهی چکاوک و گه راهوی و گهی قالوس
منوچهری — ابیات پراکنده — شمارهٔ  ۶
درع بش، آتش جبین، گنبد سرین و آتش کتف
مشک دم، عنبر خوی و شمشاد موی و سر و یال
منوچهری — ابیات پراکنده — شمارهٔ  ۷
گر ندانی ز زاغور بلبل
بنگرش گاه نغمه و غلغل
منوچهری — ابیات پراکنده — شمارهٔ  ۸
آرغده بر ثنای تو جان منست از آنک
پروردهٔ مکارم اخلاق تو منم
منوچهری — ابیات پراکنده — شمارهٔ  ۹
چو رستم گشت در کوشش، چو حاتم گشت در بخشش
چو لقمان گشت در حکمت، چو سلمان گشت در عرفان
منوچهری — ابیات پراکنده — شمارهٔ  ۱۰
مهرهٔ ناچخ بکوبد مهره‌های گردنان
نشتر ناوک بکاود عرق‌های سهمگین
منوچهری — ابیات پراکنده — شمارهٔ  ۱۱
نوآیین مطربان داریم و بربط‌های گوینده
مساعد ساقیان داریم و ساعدهای چون فله
منوچهری — ابیات پراکنده — شمارهٔ  ۱۲
عجب دلتنگ و غمخوارم، ز حد بگذشت تیمارم
تو گویی در جگر دارم دو صد یاسیج گرگانی
منوچهری — ابیات پراکنده — شمارهٔ  ۱۳
ز کین تو غمناک گردد عدو
ز داشاب تو شاد گردد ولی
ابوالفرج رونی — رباعیات الحاقی — شمارهٔ ۱
ای دوش فلک را علمت گشته ردا
در گوش فلک ز جود و عدل تو ندا
بادات فدا هر که به گیتی چو منست
تا خلق جهانت همه باشند فدا
ابوالفرج رونی — رباعیات الحاقی — شمارهٔ ۲
تا یک نفس از حیات باقیست مرا
در سر هوس شراب و ساقیست مرا
کاری که من اختیار کردم این بود
باقی همه کار اتفاقیست مرا
ابوالفرج رونی — رباعیات الحاقی — شمارهٔ ۳
از روز نخست کاین دلم رای تو جست
دیده‌ست جفای سخت و پیمانی سست
بودم ز تو دلشکسته از روز نخست
ناید ز دل شکسته پیمان درست
ابوالفرج رونی — رباعیات الحاقی — شمارهٔ ۴
شاهی که جهان را به وجودش ناز است
بر خیل قضا خنجر او طناز است
با رایت او فتح و ظفر دمساز است
عزالدین ابوالعصب خباز است
ابوالفرج رونی — رباعیات الحاقی — شمارهٔ ۵
شاهی که ملوک را ز عدلش بیم است
هفت اندامش صلاح هفت اقلیم است
از ده یک ملک او فلک دو نیم است
سلطان مظفر ملک ابراهیم است
ابوالفرج رونی — رباعیات الحاقی — شمارهٔ ۶
تا جان مرا باده مهرت سوده است
جان و دلم از رنج غمان آسوده است
گر باده به گوهر اصل شادی بوده است
پس چون که ز باده تو رنج افزوده است
ابوالفرج رونی — رباعیات الحاقی — شمارهٔ ۷
چون یار به بوسه دادنم بار گرفت
زلفش بگرفتم از من آزار گرفت
چون یاری من یار همی خوار گرفت
زان خواست به دست من هی سار گرفت
ابوالفرج رونی — رباعیات الحاقی — شمارهٔ ۸
با انده جفت گشتم از شادی فرد
ایام وفا چیست ولی چتوان کرد
اندیشه چو دانش است می باید داشت
اندوه چو روزی است می باید خورد
ابوالفرج رونی — رباعیات الحاقی — شمارهٔ ۹
هر تیر که در جعبه افلاک بود
آماج گهش این دل غمناک بود
تا چرخ چنین ظالم و بی باک بود
آسوده کسی بود که در خاک بود
ابوالفرج رونی — رباعیات الحاقی — شمارهٔ ۱۰
ای کرده گران غمت سبکباری من
خندان دو لبت ز گریه و زاری من
دیوانه شدم دریغ هشیاری من
ای خفته میازمای بیداری من
ابوالفرج رونی — رباعیات الحاقی — شمارهٔ ۱۱
چون زور ملک چرخ درآورد به زه
از چرخ ملک بانگ برآورد که زه
خم داد ز شست تیز و برداشت گره
بگشاد گشاد او مسام دو زره
ابوالفرج رونی — رباعیات الحاقی — شمارهٔ ۱۲
از شیرینی چون به سخن بنشینی
وز دو لب خود شکر به دامن چینی
در بوسه مرا لب تو گوید بینی
هرگز شکر لعل بدین شیرینی
امامی هروی — غزلیات — شمارهٔ  ۱۹
بربود دلم، در چمنی، سرو روانی
زرین کمری، سیمبری، موی میانی
خورشید وشی؛ ماه رخی، زهره جبینی
یاقوت لبی، سنگدلی، تنگ دهانی
عیسی نفسی، خضر دمی، خاتم دوران
جم مرتبتی، تاجوری، شاه نشانی
شکر شکرینی، چو شکر در دل خلقی
شوخی نمکینی، چو نمک، شور جهانی
در چشم امل، معجزهٔ آب حیاتی
در باب سخن نادرهٔ سحر بیانی
جادو فکنی، عشوه گری، فتنه پرستی
لشکر شکنی، تیر قدی، سخت کمانی
بیداد گری، کج کلهی، عربده جوئی
آسیب دلی، رنج تنی، راحت جانی
بی زلف و رخت حاصل ترکیب امامی
آهی و سرکشی و بخاری و دخانی
امامی هروی — غزلیات — شمارهٔ  ۲۰
باز بی دین و دلم کرد شبی و سحری
از خم زلف فروغ رخ زرین کمری
بی محابا بسر زلف بلائی، ستمی
بی تکلف بلب لعل، قضائی، قدری
شعله ای، برقی، تا بی، شرری، تیغ زنی
آتشی، آبی، روحی، خردی؛ تاجوری
پرتوی، نوری، حوری، قمری، خورشیدی
شاهدی، شوخی، شنگی، شغبی خوش سیری
ساحری، تندی، جادو فکنی، خیره کشی
فتنه ای، مستی، لشکر شکنی، عشوه گری
حاصل صیت امامی ز حصول غم تست
بی دلی، شیفته ای، سوخته ای، بی سپری
امامی هروی — غزلیات — شمارهٔ  ۲۱
تو که خود مونس روان بودی
چون ز حشم دلم نهان بودی
من خود اندر حجاب خود بودم
ورنه با من تو در میان بودی
از تو می بافتم خبر، بگمان
چون سدم با خبر، گمان بودی
جانم اندر جهان ترا می جست
تو خود اندر میان جان بودی
بی تو در کائنات هیچ نماند
خود تو بودی که بی گمان بودی
ای امامی اگر نشان اینست
پس تو بی نام و بی نشان بودی
امامی هروی — غزلیات — شمارهٔ  ۲۲
کرا آن زهره و این راستگوئی
که گوید او توئی، بی شک تو اوئی
ترا چشم معانی احول آمد
خیالت ز آن کند باوی دو روئی
تو آب روشنی بیرون چشمه
نداری جنبشی تا در سبوئی
سبو شکن مترس اینک لب جوی
چو در جو امدی مطلق تو جوئی
ازین صورت یکی را چون شناسی؟
که تا دست از دو عالم در نشوئی
حقیقت را دو عالم یک نشنانست
بگویم چیست، زشتی و نکوئی
امامی هروی — اشعار ناتمام — شمارهٔ ۱
هر کاو ندید روضه ی فردوس بر زمین
گو بر نگاه خسرو صاحب قران ببین
هم نزهت بهشت بعفو خدایگان
با صحن دلشگای روان پرورش قرین
هم رفعت سپهر، بتائید شهریار
در سقف آسمان صفتش آیتی مبین
انگیخته طراوات اشکال دلبر باش
نقش خجالت از رخ صورتگران چین
آمیخته بدایع تمثال جانفراش
با زر و لاجورد، رخ و زلف حور عین
خورشید را بسایه ی ایوانش بار نیست
در سایه عنایت خورشید ملک و دین
فرمانده جهان، عضدالدین سپهر ملک
حاجی بک آفتاب زمان خسرو زمین
امامی هروی — اشعار ناتمام — شمارهٔ ۲
رخ تو روضه بهشت برین
نقشت آب نگارخانه چین
جام جنت نماشدی که نمود
عکس خلد خیال ماء معین
باغ و دریات در نشیب و فراز
مرغ و ماهیت در یسار و یمین
واعظ قزوینی — معمیات — شمارهٔ ۱
آید به سخن چو یار در محفل ما
روی سخنش نیست نگر با دل ما
واعظ قزوینی — معمیات — شمارهٔ ۲
جان سوخت، چو آمد سخن لعل تو بر لب
دل رفت، چو دیدیم رخ ماه تو درشب
واعظ قزوینی — معمیات — شمارهٔ ۳
منفعل نرگس از نگاهت شد
گل خجل پیش روی ماهت شد
واعظ قزوینی — معمیات — شمارهٔ ۴
برو کمان ما را هر دیده نیست قابل
ابروی یار را من، دیده بدیده دل
واعظ قزوینی — معمیات — شمارهٔ ۵
شد وقت کوچ کوچ، بنال ای دل حزین
شد عمر پوچ، پوچ بکش آه بعد از این
امیرخسرو دهلوی — چند رباعی — شمارهٔ ۱
عشق آمد و گرد فتنه بر جایم ریخت
عقلم شد و صبررفت و دانش بگریخت
این واقعه هیچ دوست دستم نگرفت
جز دیده که هر چه داشت درپایم ریخت
امیرخسرو دهلوی — چند رباعی — شمارهٔ ۲
ایزد که به زلفت شکن و تاب نهاد
در لعل لبت لولوی خوشاب نهاد
وان خال سیاه برسر ابرویت
هندوست که پا بر سر محراب نهاد
امیرخسرو دهلوی — چند رباعی — شمارهٔ ۳
خشخاش که آرایش حلواش کنند
گه در کف و گاه در دهن جاش کنند
برند برای ریزهٔ چند سرش
وانگه سر زیر و پای بالاش کنند
امیرخسرو دهلوی — چند رباعی — شمارهٔ ۴
بی معرفت سخن مسلسل چه کنم
بی قوت عقل نکته را حل چه کنم
خواهم خود را درست بینم لیکن
آیینه کج است و دیده احول چه کنم
امیرخسرو دهلوی — چند رباعی — شمارهٔ ۵
ای صوفی سیمی به صفایی نرسی
تا جان ندهی به خونبهایی نرسی
تو رهرو و منزلت در خواجه و میر
این ره که تو می‌روی به جایی نرسی
سلیم تهرانی — غزلیات — شمارهٔ ۹۴۶
لب لعلش ز میگونی لب جام است پنداری
به رویش حلقه های زلف، گلدام است پنداری
فریب آمیز با هرکس نگاهی آنچنان دارد
که آن آهوی وحشی با همه رام است پنداری
عجب جمعیتی اهل هوس در محفلت دارند
ازین تردامنان، بزم تو حمام است پنداری
کلام پخته ای هم در تلاش وصل می باید
همین سرمایه ی آن نقره ی خام است پنداری
ز تابوت آن سوار اسب چوبین کیست حیرانم
که می تازد به سوی گور، بهرام است پنداری
سلیم از بلبلان خوش‌نوا خالی‌ست باغ امروز
دگر در خانهٔ صیاد ما دام است پنداری
سلیم تهرانی — غزلیات — شمارهٔ ۹۴۷
صراحی را منه ساقی به پیش چشم من خالی
که نتوان دید جای دوستان در انجمن خالی
تنم را از ضعیفی چون غبار افشاند از دامن
دل خود را چنین کرد آخر از من پیرهن خالی
ز تیشه دست اگر برداشت، دامنگیر شیرین شد
محبت کی تواند دید دست کوهکن خالی؟
چو خامه نکته پردازی مرا در صفحه ی بزمی ست
که دایم چون نگین آنجا بود جای سخن خالی
بهشتی چون قفس در عالم ای بلبل نمی باشد
عجب دامی ست اینجا، جای مرغان چمن خالی!
به ملک هند از بس خاک غربت دلنشینم شد
وجودم کرد دامان خود از خاک وطن خالی
سلیم آن کس که گل بر خاک ما در مستی افشاند
مبادا از گل و می هرگزش دست و دهن خالی
سلیم تهرانی — غزلیات — شمارهٔ ۹۴۸
آب آتش تلاش یعنی می
شعلهٔ خوش‌قماش یعنی می
حسن را جلوهٔ ظهور دهد
آزر بت‌تراش یعنی می
همچو لاله به آبرو دایم
می‌کنم من معاش یعنی می
عقل هردم به گوش من گوید
می‌خور و شاد باش یعنی می
نشکفد طبع بی‌شراب، سلیم
مایهٔ انتعاش یعنی می
صفای اصفهانی — غزلیات — شمارهٔ ۱۳۴
با دوصد ناز ز من دوش به راه عجبی
برده ماه عجبی دل به نگاه عجبی
طالب زلف تو دل بود شد ایدر ز نخست
به گناه عجبی رفت به چاه عجبی
من و چشم سیهش روز جهان کرد خراب
من ز آه عجبی او ز نگاه عجبی
تا شدم خاک نشین در میخانه عشق
دستگاه عجبی دارم و جاه عجبی
سر برآورد ز خم ساغر می این عجبست
که ز چاه عجبی سر زده ماه عجبی
تکیه زد پادشه حسن تو بر بالش ناز
تکیه گاه عجبی بین تو ز شاه عجبی
خال هندوی بتی زد ره ایمان صفا
دزد راه عجبی گشت به چاه عجبی
امیرعلیشیر نوایی — غزلیات — شمارهٔ ۲۸۱ - تتبع میر
اگر فرهاد و شیرین هر دو در دوران من بودی
یکی شرمنده از من آن یک از جانان من بودی
اگر مجنون به دشت عشق همراهم شدی یکره
به جان ز آشفتگی های دل ویران من بودی
مگو کز اشک در کوی وفا روید نهال وصل
که گر بودی چنین از دیده گریان من بودی
چو گل چاک گریبانم نگشتی هر سحر ظاهر
چو در اشک اگر آنشوخ در دامان من بودی
هزاران شب به بیداری به روزم نامدی در هجر
شبی گر آن مه نامهربان مهمان من بودی
ز ناز و غمزه گاهی چشم اگر وا کردی آن مهوش
ز حیرانی که دارم در رخش حیران من بودی
وفا را در دل خوبان اثر گر بودی ای فانی
نبودی یار از آن بی‌وفایان زان من بودی
سعدی — مفردات — شمارهٔ ۸۱
از روی نکو صبر نمی‌شاید کرد
لیکن نه به اختیار می‌باید کرد
سعدی — مفردات — شمارهٔ ۸۲
می‌شنیدم به حسن چون قمری
چون بدیدم از آن تو خوبتری
سعدی — مفردات — شمارهٔ ۸۳
و رب غلام صائم بطنه خلا
و میزانه من سؤ فعلته امتلا
سعدی — مفردات — شمارهٔ ۸۴
علیک سلام الله ما لاح کوکب
و ما طلعت زهر النجوم و تغرب
سعدی — مفردات — شمارهٔ ۸۵
و کل بلیغ بالغ السعی فی دمی
اذا کان فی حی الحبیب حبیب
سعدی — مفردات — شمارهٔ ۸۶
دع الجواری فی الدماء ماخرة
ان الرواکد تحتاج المقاذیفا
سعدی — مفردات — شمارهٔ ۸۷
سلام علیکم اهل بیت کرامة
و مقصد محتاج و مأمن خائف
سعدی — مفردات — شمارهٔ ۸۸
و لو ان حبا بالملام یزول
لسمعت افکا یفتریه عذول
سعدی — مفردات — شمارهٔ ۸۹
تبعته العیون حیث تمشی
و علی مثله من العین یخشی
سعدی — مفردات — شمارهٔ ۹۰
تلتقی ارضا بأرض و بدیلا عن بدیل
انما یثقلنی من فضلکم قید الجمیل
سعدی — مفردات — شمارهٔ ۹۱
کتبت لیبقی الذکر امم بعدی
فیاذا الجلال اغفر لکاتبه السعدی
سعدی — ملحقات و مفردات — شمارهٔ ۲۸
از روی نکو صبر نمی‌شاید کرد
لیکن نه به اختیار می‌باید کرد
سعدی — ملحقات و مفردات — شمارهٔ ۲۹
خفتی و به خفتنت پراکنده شدیم
برخاستی و به دیدنت زنده شدیم
سعدی — ملحقات و مفردات — شمارهٔ ۳۰
نقاب از بهر آن باشد که بربندند روی زشت
تو زیبایی به نام ایزد چرا باید که بربندی؟
سعدی — ملحقات و مفردات — شمارهٔ ۳۱
می‌شنیدم به حسن چون قمری
چون بدیدم از آن تو خوب‌تری
صامت بروجردی — کتاب المواد و التاریخ — شمارهٔ  ۲۳
دنیا به کسی خط امانی نسپرد
هرکس که بزدا عاقبت باید مرد
آن سنگ که نام نامی وی اجلست
بر شیشه عمر همه کس خواهد خورد
صامت بروجردی — کتاب المواد و التاریخ — شمارهٔ  ۲۴
هر کس که در این دار فنا منزل کرد
اوضاع کمی به خون دل حاصل کرد
تا رفته که کنج راحتی بنشیند
مرگ آمد و اندیشه او باطل کرد
صامت بروجردی — کتاب المواد و التاریخ — شمارهٔ  ۲۵
آن قوم کز الفت جهان خرسندند
بر دوستیش چگونه دل می‌بندند
آنان که بر آدمی سر افراز شدند
دندان محبت جهان را کندند
صامت بروجردی — کتاب المواد و التاریخ — شمارهٔ  ۲۶
تا لعل نبخشی به تو گوهر ندهند
گر تو ندهی سیم تو را زر ندهند
بنا صفت ار بکار خشتی ننهی
در دست تو بازخشت دیگر ندهند
صامت بروجردی — کتاب المواد و التاریخ — شمارهٔ  ۲۷
صد شکر که دفترم به پایان آمد
اکنون سر شوریده به سامان آمد
جن و بشر و ملک و ملک می‌گویند
کامروز ز دنیا به درک رفته یزید
صامت بروجردی — کتاب المواد و التاریخ — شمارهٔ  ۲۸
افسوس که اولاد علی زار شدند
در چنگ یزید دون گرفتار شدند
در کوفه و شام عترت پیغمبر
سرگرد سر کوچه و بازار شدند
صامت بروجردی — کتاب المواد و التاریخ — شمارهٔ  ۲۹
چون تیر که از کمان هوادار شود
گاهی به نشان گهی به سنگ آمده‌ام
صامت بروجردی — کتاب المواد و التاریخ — شمارهٔ  ۳۰
ز ابنای زمانه آنچنان رنجیدم
کز لطف کسان بریده شد امیدم
ده ناخن من تمام بر ریشه فتاد
از چند که پنبه قبا برچیدم
صامت بروجردی — کتاب المواد و التاریخ — شمارهٔ  ۳۱
در سایه رحمت تو تا جا دارم
از زشتی کار خود چه پروا دارم
من عاصی‌ام و تو ملجا هر عاصی
از آتش دوزخت چه پروا دارم
صامت بروجردی — کتاب المواد و التاریخ — شمارهٔ  ۳۲
ای راه‌نمای خلق گم شد راهم
افکند کشاکش امل در چاهم
جرمم ز کرم ببخش زانروی که من
گوینده لا اله الا اللاهم
صامت بروجردی — کتاب المواد و التاریخ — شمارهٔ  ۳۳
هر چند ز غم چهره کاهی دارم
در حشر متاع روسیاهی دارم
با این همه معصیت خدا می‌داند
کامید به رحمت الهی دارم
صامت بروجردی — کتاب المواد و التاریخ — شمارهٔ  ۳۴
من نامده‌ام که جان ز میدان ببرم
آب آمده‌ام برای طفلان ببرم
جان گر بدهم برای آبی سهل است
آب ار ببرم به است تا جان ببرم
صامت بروجردی — کتاب المواد و التاریخ — شمارهٔ  ۳۵
هر چند ز معصیت گران شد بارم
امید نجات نیست در کردارم
چون خوار خورد به پای گل آب چه باک
در پای گل یل محمد خارم
صامت بروجردی — کتاب المواد و التاریخ — شمارهٔ  ۳۶
نه غزه به طاعت و نه ننگ و نامم
خالی بود از می حقیقت جامم
اسباب امیدواری من این است
کامروز سواد لشگر اسلامم
صامت بروجردی — کتاب المواد و التاریخ — شمارهٔ  ۳۷
نه کار بدین و نه به ایمان دارم
نه خصلت مومن نه مسلمان دارم
دامان محبت علی را اما
بیرون ننکم ز دست تا جان دارم
صامت بروجردی — کتاب المواد و التاریخ — شمارهٔ  ۳۸
یا رب خجل از نعمت و احسان توام
من عاصی و مسحق غفران توام
هر گلّه که باشد به سگی محتاج است
من هم سگ گلّهٔ محبان توام
صامت بروجردی — کتاب المواد و التاریخ — شمارهٔ  ۳۹
یا رب اگر از اهل گناهم چه کنم
یا عاصیم و گمشده راهم چه کنم
حاشا نتوان نمود خود می‌دانم
مردود و لئیم و روسیاهم چه کنم
صامت بروجردی — کتاب المواد و التاریخ — شمارهٔ  ۴۰
گر لقمه نان شود به یکصد تومان
هرگز نکنم دعا که گردد ارزان
بنده به سراغ بندگی باید رفت
رزاق خدا بود چه ارزان چه گران
صامت بروجردی — کتاب المواد و التاریخ — شمارهٔ  ۴۱
هر چند تلاش کردم اندر ثقلین
از بهر علاج درد خلق کونین
دیدم که بود تمام درها مسدود
از هر طرفی به غیر درگاه حسین
صامت بروجردی — کتاب المواد و التاریخ — شمارهٔ  ۴۲
هرچند که بر غمم سبب گشت حسین
چون نور ز دیده محتجب گشتن حسین
صد شکر که اندر سفر کرب و بلا
قربان حسین تشنه لب گشت حسین
صامت بروجردی — کتاب المواد و التاریخ — شمارهٔ  ۴۳
شاهنشه کربلا حسین است حسین
قربان ره خدا حسین است حسین
فریادرس تمام خلق عرصات
فردا به صف جزا حسین است حسین
صامت بروجردی — کتاب المواد و التاریخ — شمارهٔ  ۴۴
جانا به من ارجو کنی افزون کن
زین بیش مرا به عشق خود مفتون کن
شکرانه اینکه چون منی در دامت
مرغان دیگر را ز قفس بیرون کن
صامت بروجردی — کتاب المواد و التاریخ — شمارهٔ  ۴۵
یا رب سگ نفس را مسلمانش کن
در آخر کار از اهل ایمانش کن
بسته است کمر که در جهنم بروم
از این عمل زشت پشیمانش کن
صامت بروجردی — کتاب المواد و التاریخ — شمارهٔ  ۴۶
ای آنکه بود لطف و کرم عادت تو
افتاده سرم به زیر از خجلت تو
از جمله کار و بار خود نومیدم
اما دارم امید بر رحمت تو
صامت بروجردی — کتاب المواد و التاریخ — شمارهٔ  ۴۷
از کتم عدم چه آشکارم کردی
مختار تمام کار و بارم کردی
خواهی گرم از گنه بسوزی به چه رو
بر بخشش خود امیدوارم کردی
صامت بروجردی — کتاب المواد و التاریخ — شمارهٔ  ۴۸
خواهی به تمام سروران سر باشی
آسوده ز گیر و دار محشر باشی
باید ز صفا و صدق و اخلاص و ادب
خاک قدم آل پیمبر باشی
صامت بروجردی — کتاب المواد و التاریخ — شمارهٔ  ۴۹
هر کس زده دست خود به دامان کسی
جسته است برای درد خود ملتمسی
من هم به حسین بن علی دارم چشم
چون نیست جز او به حشر فریادرسی
صامت بروجردی — کتاب المواد و التاریخ — شمارهٔ  ۵۰
یا رب به من و روی سیاهم نظری
کز خیر نمانده در وجودم اثری
گر عفو تو شامل گنه‌کاران است
دیگر نبود ز من گنه‌کارتری
صامت بروجردی — کتاب المواد و التاریخ — شمارهٔ  ۵۱
ایهشت بهتش رحمتت را سببی
دوزخ ز لهیب غضب بو لهبی
«یا من سبقت رحتمک من غضبک»
رحمت چه بود دگر نماند غضبی
صامت بروجردی — کتاب المواد و التاریخ — شمارهٔ  ۵۲ - در مدح حضرت رضا(ع)
ای سرور دین خسرو اقلیم رضا
سلطان خراسان و غریب الغربا
در شان تو این بس که رضا در اعداد
یکسان شده با هزار و یک نام خدا
صامت بروجردی — کتاب المواد و التاریخ — شمارهٔ  ۵۳ - تاریخ مرحوم نوائی
آن مونس فرزانه که ما را بود استاد
چون ملک جهان را ز پی خلد ز کف داد
(صامت) بنوشت از پی تاریخ وفاتش
رضوان به نوا جای نوایی به جنان داد
صامت بروجردی — کتاب المواد و التاریخ — شمارهٔ  ۵۴ - خیز کاین جای تو نیست
نیست دردی که ز هر گوشه مهیای تو نیست
خیز کاین جای تو نیست
شمیر نیلی کند که از ظلم رخ دختر تو
کودک مضطر تو
مگر این سوخته دل دخت دل‌آرای تو نیست
خیز کاین جای تو نیست
تنت امروز چنین سرمه صفت می‌نگرم
خاک عالم به سرم
با خبر خواهرت از امشب و فردایت و نیست
خیز کاین جای تو نیست
به جز از چشم من و چشمه زخم بدنت
جان به قربان تنت
خون فشان چشم کسی بهر تماشای تو نیست
خیز کاین جای تو نیست
غیر زنجیر که در بستن ما بسته کمر
ای شه تشنه جگر
هیچکس نیست که دربند سروپای تو نیست
خیز کاین جای تو نیست
خسروا (صامت) محزون ز عزایت شب و روز
گویند از ناله سوز
کارزوئی به دلم غیرتمنای تو نیست
خیز کاین جای تو نیست
صامت بروجردی — کتاب المواد و التاریخ — شمارهٔ  ۵۵ - ماده تاریخ
به عرش سود سر فخر خویشتن را فرش
از این شرافت بی‌منتهای فیض عظیم
نمود گوهر پاکی مقام در دل خاک
که در بهاء بها بود همچو در یتیم
به نور وادی ایمن چه طور سینا گشت
محل امن خواص و وام در تعظیم
رقم نمود به تاریخ مرقدش (صامت)
صفای خلد ببین و مقام ابراهیم
صامت بروجردی — کتاب المواد و التاریخ — شمارهٔ  ۵۶ - دو بیت دیگر
به وصف روی تو گفتم که این گل خودروست
هزار آتشم اندر جگر ز شعله اوست
چه آوری بسرم ای صنم اگر گویم
خدا نکرده که بالای چشم تو ابروست
صامت بروجردی — کتاب المواد و التاریخ — شمارهٔ  ۵۷ - دو بیت دیگر
هرچه از من زدوا بروی تو بیداد رود
مشکل آن دوستی رفته‌ام از یاد رود
دل رسد رقص‌کنان پیش خدنگت آری
صیدرا چون اجل آید سوی صیاد رود
صامت بروجردی — کتاب المواد و التاریخ — شمارهٔ  ۵۸ - دو بیت دیگر
تا بود در دریده اشک امشب مجال خواب نیست
خواب آید آن زمان در دیده کورا آب نیست
بزم من شبهاست روشن از خیال روی تو
خانه درویش را شمعی به از مهتاب نیست
صامت بروجردی — کتاب المواد و التاریخ — شمارهٔ  ۵۹ - دو بیت دیگر
دلم ز دست جفایت ز بس به تنگ آمد
ز آه نیمه شب چاره‌ای به چنگ آمد
ولی عجب کنم از سختی دلت که ز آه
هزار تیر فکندم مگر به سنگ آمد
صامت بروجردی — کتاب المواد و التاریخ — شمارهٔ  ۶۰ - دو بیت دیگر
در حشر رسولان خلف روی خراشند
بر آتش وانفسی خود اشک بپاشند
اندر غم خویش و خبر از امتشان نیست
چون تیشه تمام از طرف خویش تراشند
صامت بروجردی — کتاب المواد و التاریخ — شمارهٔ  ۶۱ - دو بیت دیگر
توانگران که هم سیم و زر زیاده کنند
برای راحت میراث خود نهاده کنند
دهند نسیه خوران را حواله سادات
چراغ ریخته انذر امامزاده کنند
صامت بروجردی — کتاب المواد و التاریخ — شمارهٔ  ۶۲ - دو بیت دیگر
ز مسخرجات خیالات من
یکی مطلب نغز عنوان شده
به قانون ابجد به بوفق عدد
نجاسات عینیه عثمان شده
سنایی — غزلیات — شمارهٔ ۴۳۶
صبحدمان مست برآمد ز کوی
زلف پژولیده و ناشسته روی
ز آن رخ ناشستهٔ چون آفتاب
صبح ز تشویر همی کند روی
از پی نظارهٔ آن شوخ چشم
شوی جدا گشته ز زن زن ز شوی
بوسه همی رفت چو باران ز لب
در طرب و خنده و درهای و هوی
بهر غذای دل از آنوقت باز
بوسه چنانست لبم گرد کوی
ریخت همی آب شب و آب روز
آتش رویش به شکنهای موی
همچو سنایی ز دو رویان عصر
روی بگردان که نیابیش روی
اهلی شیرازی — غزلیات — شمارهٔ ۱۳۸۸
بناوکی که مرا رخنه در درون کردی
کدورتهمه عمر از دلم برون کردی
تو سرو ناز که گل را بناز میبویی
کجا بری دل ما را که غرق خون کردی
چو گل بخرمن من عمر که خواهی آتش زد
که نوبهار رخ از باده لاله گون کردی
رهم بسلسله زلف چون نمیدادی
مرا ز بهر چه سر حلقه جنون کردی
دلم که شهره عالم به نیک نامی بود
فسانه همه شهرش بیک فسون کردی
درین چمن همه جامیست ایفلک چونست
که جام نرگس مخمور سرنگون کردی
ز دام هجر بمردن رسیده ام اهلی
مگو که چون برهاندت بگو که چون کردی
عارف قزوینی — نامه ها و اشعار متفرقه — شمارهٔ ۲۰
باز نموده است ز خلوت دری
دل،به رخ عادل خلعتبری
عارف قزوینی — نامه ها و اشعار متفرقه — شمارهٔ ۲۱
ز حال طره آشفته‌اش مگو سخنی
کزین مقوله به آشفته حال، نتوان گفت
عارف قزوینی — نامه ها و اشعار متفرقه — شمارهٔ ۲۲
هیچ کاری نشد اسباب سرافرازی من
آبرومندتر است از همه، سگ‌بازی من
عارف قزوینی — نامه ها و اشعار متفرقه — شمارهٔ ۲۳
ز بیداد توام، این مانده در یاد
که گویم دم به دم، ای داد و بیداد
عارف قزوینی — نامه ها و اشعار متفرقه — شمارهٔ ۲۴
با این محیط فاسد و این مردم دنی
احمق کسی که تن دهد اندر «فروتنی »
عارف قزوینی — نامه ها و اشعار متفرقه — شمارهٔ ۲۵
تو که شادی و خوش، چه میدانی
بمن از دست زندگی چه گذشت؟!
ابوالحسن فراهانی — قطعات — شمارهٔ ۴۵
رد صله ی خواجه نه زان بود که کم بود
حقا که چنین است خدایا تو گواهی
منت نتوانم به کم و بیش کشیدن
چون بر نتوان داشت چه کوهی و چه کاهی
صائب تبریزی — متفرقات — شمارهٔ ۶۷۹
یکی هزار شد از خط سبز، شهرت او
ازین غبار بلندی گرفت رایت او
اگر چه بود گلوسوز آن لب شکرین
شد از خط عسلی بیشتر حلاوت او
فروغی بسطامی — تضمین‌ها — شمارهٔ ۱۷
بشنو ای تازه غزال این غزل تازهٔ شاه
تا شود خوش‌دلی هر دو جهان حاصل تو
در ازل چون بسرشتند ملایک گل تو
حیف و صد حیف که کردند چو آهن دل تو
همه جایی و ندانیم کجایی ای دوست
هیچ کس پا ننهاده‌ست به سر منزل تو
دل عشاق به امید وصال تو خوش است
ره ندارند به جایی به جز از محفل تو
هر کجا رو کنی ای دوست همه مشتاقان
هم چو مجنون بدوند از عقب محمل تو
دوش پیش دهنت مشکل خود را گفتم
گفت کز تنگی حل می نشود مشکل تو
عقل در چارهٔ سودای تو بی چاره بماند
وقت آن است که دیوانه شود عاقل تو»
فروغی بسطامی — تضمین‌ها — شمارهٔ ۱۸
پنج بیت از شه والاست در این تازه غزل
که بود هوش ربایندهٔ هر دانایی
ای که چون حسن تو نبود به جهان کالایی
چو قد سرو روانت نبود بالایی
تنم آن روح ندارد که تو تیرش بزنی
خونم آن قدر ندارد که تو دست الایی
باغ فردوس نخواهند مقیمان درت
نیست خوش‌تر ز سر کوی تو دیگر جایی
چهرهٔ هم چو مهت را همه شب زیر نقاب
هر چه پنهان کنی ای دوست به ما پیدایی
تا تو منظور منی دیده فرو دوخته‌ام
که نیفتد نظرم بر رخ هر زیبایی
گر چه روی تو ندیدیم ولی خوشنودیم
که ندیده‌ست تو را دیدهٔ هر بینایی
لب شیرین تو گویا به حدیث آمد باز
که برآورده بسی شور ز هر شیدایی
دست در زلف رسای تو کسی خواهد زد
که سرش را ننهد بر سر هر سودایی
گر قدم بر سر شعرا نهی ای مه شاید
زان که خوانندهٔ اشعار شه والایی
نکته پرداز سخن سنج ملک ناصر دین
که به تحقیق ندارد سخنش همتایی
خسروا طبع فروغی به همین خرسند است
که سخن سنج و سخن‌دان و سخن آرایی
مجد همگر — قطعات — شمارهٔ ۱۱۸
ای آن زمین وقار که بر آسمان فضل
ماه خجسته منظر و خورشید منظری
قومی ز ناقدان سخن گفته ظهیر
ترجیح می نهند بر اشعار انوری
جمعی دگر بر این سخن انکار می کنند
فی الجمله در محل نزاعند وداوری
ترجیح یکطرف تو بدیشان نما که هست
زیر نگین طبع تو ملک سخنوری
ما را در این مجادله فریاد رس تو باش
نه پادشاه ملک سخن مجدهمگری