mabidan/ganjoor huggingface dataset:
نادر نادرپور — چشم ها و دست ها — سرگذشت
شب ها ، به کنج خلوت من می گفت
 افسانه های روز جدایی را 
 با خنده های تلخ ، نهان می داشت
  در چشم خویش ، راز خدایی را 

آن آتشی که شعله به جان می زد 
 دیگر نمی شکفت به چشمانش
وز گریه های تلخ پشیمانی
 اشکی نمی نشست به دامانش

شوقی که جاودانه مرا می سوخت 
 دیگر نمی گداخت نگاهش را 
وان قطره های اشک شبانگاهی
از دل نمی زدود گناهش را 

چشمی که با نگاه سخن می گفت 
افسانه های روز جدایی داشت 
 چون غنچه ی کبود سحرگاهی
 از خواب ناز ، دیده گشایی داشت 

در چشم او که آینه ی دل بود 
 دیدم که عشق گمشده پیدا نیست 
دیدم که در نگاه گنهکارش
روز و شبان رفته ، هویدا نیست 

 دیدم که با نگاه ،‌ مرا می راند 
 بی آنکه با امید فراخواند 
دیدم که با سکوت سخن می گفت 
بی آنکه با نگاه سخن راند 

 می خواستم به دامنش آویزم 
تا بشکنم سکوت غم افزا را 
چندان کشم به ظلمت شب ها دست 
 تا وکنم دریچه ی فردا را

 می خواستم به گریه فرو خوانم 
 در گوش او حدیث پریشانی
می خواستم به مویه فرو ریزم 
در پای او سرشک پشیمانی

می خواستم چو ابر سیه دامن
  از چشم ها ستاره فروبارم 
وان اختران گرم فروزان را 
 در آسمان دامن او بارم 

می خواستم به تیرگی شب ها
  شمعی ز چشم روشن او گیرم 
 می خواستم ز وحشت تنهایی
 چون شعله ای به دامن او گیرم 

می خواستم به گونه ی من لغزد 
اشکی ز دیدگان پشیمانش
می خواستم به شانه ی من ریزد
انبوه گیسوان پریشانش

چندان فسانه های عبث خواندم 
 تا خاطرات گمشده باز آرم 
وان عشق دلفریب خدایی را 
 چونان که رفته بود ، فراز آرم 

چشمم چه اشک ها که به دامن ریخت 
 تا با نگاه دوست ، سخن گوید
 وز دل ، غبار تیره ی حرمان را 
با قطره های اشک فرو شوید 

اما نگاه غمزده اش می گفت 
بنگر که آنچه رفت ، هویدا نیست 
 بر گور خاطرات فرومرده 
نوری ز شمع سوخته پیدا نیست 

اینک ، درون محبس شب ها ، من 
سر می کنم حدیث جدایی را 
تا کی به شامگاه گرفتاری
جویم فروغ صبح رهایی را 

 سر می نهم به دامن تنهایی
تا در نگاه چشم وی آویزم 
 وز آتشی که روشنی دل بود 
بار دگر ، شراره برانگیزم 

شاید که یار گمشده باز اید 
 وان ماجرای رفته ز سر گیرد 
تا ناله های وحشت و نومیدی 
 در سینه ام طنین دگر گیرد
نادر نادرپور — چشم ها و دست ها — در چشم دیگری
در آسمان آبی این چشم ناشناس
 چون آسمان خاطره ی من ستاره ایست 
 دیدم ترا که جلوه کنان در نگاه او
  با من چنانکه بود ، هنوزت اشاره ایست 

 می بینمت هنوز درین چشم ناشناس 
این چشم ناشناس که رفت از برابرم 
گویی تویی که باز چو خورشید شامگاه
  می تابی از دریچه ی روزن به خاطرم

  آهنگی از نگاه تو می ایدم به گوش
چون موج های خاطره ، غمگین و دلنواز 
 می سوزدم به مستی و می تابدم ز شوق 
می خواندم به گرمی و می راندم به ناز 

 در ماهتاب خاطره می بینمت هنوز
با آن شکنج زلف که افشانده ای به دوش
گاهی به ناز می گذری از برابرم 
تا از درون سینه برانگیزی ام خروش

می بینمت که گام فرا می نهی به پیش
 در جامه ای سپید که پوشانده پیکرت 
 پیراهنی که دوخته ای از حریر ابر
  چون آبشار نور ، فروریزد از برت 

یک لحظه ، باز می شنوم نغمه ای ز دور 
 آغشته با غبار زراندوز خاطرات
دل می نهم به ناله ی پنهانی نسیم 
تا بشنوم ترانه ی گمگشته ی حیات 

می ایدم به گوش ، صدایی شکسته وار
  کز آن شراب خاطره در جام من بریز 
 زان باده ی نگاه که در جام چشم تست 
چون ساقیان میکده در کام من بریز 

بیچاره من ، که باز به دامان آرزو
 سر می نهم که بشنوم آهنگ دیگرت 
غافل که آن نوای فریبنده ، دیرگاه 
 افسرده در سیاهی چشم فسونگرت 

اما هنوز ، در دل این چشم ناشناس
گویی خیال تست که می ایدم به چشم 
می بینمت هنوز ، که می خوانیم به ناز
 می بینمت هنوز ، که می رانی ام به خشم 

 من مانده بر دریچه ی این چشم ناشناس
 چون دزد آشنا که بکاود ز روزنی
شاید چو نور ماه ، درایم به خوابگاه 
بینم که در سیاهی شب ، خیره بر منی
نادر نادرپور — چشم ها و دست ها — از درون شب
تو ، ای چشم سیه !‌ با شعله ی خویش
 شبانگاهان ، دلم را روشنی بخش
بسوزانم درین تاریکی مرگ 
ز چنگال گناهم ایمنی بخش

خدا را ، آسمانا ! در فروبند 
 ز شیون های خاموشم مپرهیز 
به چاه اخترانم سرنگون ساز 
 ز دار کهکشان هایم بیاویز

خدا را ، آسمانا ! پرده بفکن 
مرا از چشم اخترها نهان کن
تنم در کوره ی خورشید بگداز 
مرا پاکیزه دل ، پاکیزه جان کن

 خدا را ، ماهتابا !‌ چهره بفروز
مرا درچشمه ی خود شستشو ده 
به اشک نامرادی آشنا ساز 
 ز اشک پارسایی آبرو ده

 بکوب ای دست مرگ ، ای پنجه ی مرگ 
به تندی بردرم ، تا درگشایم 
تو مرغان قفس را پر گشودی
من این مرغ قفس را پر گشایم 

به تندی حلقه بر در زن ، مگو کیست 
 که در زندان هستی چون منی هست 
 به گوشم در دل شبهای خاموش
 صدای خنده ی اهریمنی هست

  شبم تاریک شد تاریکتر شد 
 نمی تابد ز روزن آفتابی
 نمی تابد درین بیغوله ی مرگ 
 شبانگاهان ، فروغ ماهتابی

خدایانند و اخترها و شب ها 
گواه گریه های شامگاهم 
نمی دانند این بیگانه مردم 
که در خود ، اشک ها دارد نگاهم

 مرا ، ای سوز تب ! در بستر خویش
 بسوزان ، شعله ور کن روشنی بخش
مرا زین لرزش گرم تب آلود 
 خدا را ، لذتی اهریمنی بخش

مرا ، ای دست خون آشام تقدیر 
گریبان گیر و در ظلمت رها کن 
 مرا بر یال استرها فروبند 
 مرا از بال اخترها جدا کن 

 مرا در زیر دندانهای مریخ 
به نرمی خرد کن ، کم کم فرو ریز
 مرا در آسیای کهنه ی چرخ 
 غباری ساز و در کام سبو ریز 

بکوب ای دست مرگ امشب درم را 
که از من کس نمی گیرد سراغی
شب تاریک من بی روشنی ماند 
 تو ، ای چشم سیه !‌ بر کن چراغی
نادر نادرپور — چشم ها و دست ها — ناله ای در سکوت
زین محبسی که زندگی اش خوانند 
 هرگز مرا توان رهایی نیست 
 دل بر امید مرگ چه می بندم 
دیگر مرا ز مرگ ، جدایی نیست 

 مرگ است ، مرگ تیره ی جانسوز است 
این زندگی که می گذرد آرام 
این شام ها که می کشدم تا صبح 
 وین بام ها که می کشدم تا شام 

مرگ است ، مرگ تیره ی جانسوز است 
 این لحظه های مستی و هشیاری
 این شام ها که می گذرد در خواب 
 و آن روز ها که رفت به بیداری

تا چند ، ای امید عبث ، تا چند 
دل برگذشت روز و شبان بستن ؟
با این دو دزد حیله گر هستی
پیمان مهر بستن و بگسستن ؟

 تا کی براید از دل تاریکی
چشمان روشنی زده ی خورشید ؟
 تا کی به بزم شامگهان خندد 
این ماه ، جام گمشده ی جمشید ؟

دندان کینه جوی خدایانست 
چشمان وحشیانه ی اخترها 
خندد چو دست مرگ فروپیچد 
طومار عمر بهمن و آذرها 

دانم شبی به گردن من لغزد 
این دست کینه پرور خون آشام 
 دانم شبی به غارت من خیزد 
 آن دیدگان وحشی بی آرام 

تا کی درون محبس تنهایی
عمری به انتظار فرو مانم 
تا کی از آنچه هست سخن گویم ؟
تا کی از آنچه نیست سخن رانم ؟

جانم ز تاب آتش غم ها سوخت 
ای سینه ی گداخته ، فریادی
ای ناله های وحشی مرگ آلود 
 آخر فرا رسید به امدادی

 سوز تب است و واهمه ی بیمار 
مرگ است و راه گمشدگان درپیش
اشک شب است و آه سحرگاهان 
 وین لحظه های تیرگی و تشویش

در حیرتم که چیست سرانجامم 
زیرا از آنچه هست ، حذر دارم 
زین مرگ جاودانه گریزانم 
در دل ، امید مرگ دگر دارم 

 اینک تو ، ای امید عبث !‌ بازای
وینک تو ، ای سکوت گران ! بگریز 
 ای ماه آرزو که فرو خفتی
بار دگر ، کرشمه کنان برخیز 

 جانم به لب رسید و تنم فرسود 
ای آسمان !‌ دریچه ی شب وکن 
ای چشم سرنوشت ، هویدا شو 
 او را که در منست هویدا کن
نادر نادرپور — چشم ها و دست ها — بر گور بوسه ها
زانجا که بوسه های تو آن شب شکفت و ریخت 
امروز ، شاخه های کهن سر کشیده اند 
نقش ترا که پرتو ماه آفریده بود
 خورشید ها ربوده و در برکشیده اند 

 شب در رسید و ، شعله ی گوگردی شفق
  بر گور بوسه ها ی تو افروخت آتشی
 خورشید تشنه خواست که نو شد به یاد روز 
آن بوسه را که ریخته از کام مهوشی

ماندم بر آن مزار و ، شب از دور پر گشود 
تک تک برآمد از دل ظلمت ، ستاره ها 
خواندم ز دیدگان غم آلود اختران 
از آخرین غروب نگاهت اشاره ها 

چون برگ مرده ای که درافتد به پای باد
  یاد تو با نسیم سبکخیز شب گریخت 
وان خنده ای که بر لب تو نقش بسته بود 
پژمرد و ، در سیاهی شب چون شکوفه ریخت 

دیدم که در نگاه تو جوشید موج اشک 
 گلبرگ بوسه های تو شد طعمه ی نسیم 
دیدم ترا که رفتی و آمد مرا به گوش
آوای پای رهگذری در سکوت و بیم 

بی آنکه بر تو راه ببندد ، نگاه من 
 ای آشنا ! گریختی از من ، گریختی
چون سایه ای که پرتو ماه آفریندش
پیوند خود ز ظلمت شب ها گسیختی

اینجا مزار گمشده ی بوسه های تست 
و آن دورتر ، خیال تو بنشسته بی گناه 
من مانده ام هنوز در ین دشت بی کران 
تا از چراغ چشم تو گیرم سراغ راه
نادر نادرپور — چشم ها و دست ها — چشم ها و دست ها
شب در رسید و ، وحشت آن چشم بی نگاه 
 چون لرزه های مرگ ، تنم را فراگرفت 
در ژرفنای خاطر من ، جستجوکنان 
دستی فروخزید و مرا آشنا گرفت 

در پنجه های وحشی او ماندم از خروش
فریاد من ز وحشت او در گلو شکست 
چشم ستاره ای بدرخشید و ، نور ماه
  چون تیر در سیاهی چشمم فرو نشست 

یک لحظه ، آسمان و درختان و ابرها 
 در هم شدند و محو شدند و نهان شدند
 یک لحظه ، آن دو چشم گنهکار دوزخی
از پشت پرده های سیاهی عیان شدند 

 چون پرده ای که رنگ بر آن می دود به خشم 
گیتی پر از غبار شد و تیرگی گرفت 
 یک لحظه ، هر چه بود خموشی گزید و مرد 
 گفتی هراس مرگ بر او چیرگی گرفت 

تنها دو چشم سرخ ، دو چشمی که می گداخت 
نزدیک شد ، گداخته شد ، شعله برکشید 
 اول ، دونقظه بود که درتیرگی شکفت 
وانگه ، دو نور سرخ از آن هر دو سر کشید 

گفتی ز چشم مرگ ، زمان ، قطره قطره ریخت 
 در قطره های دمبدمش ، زندگی فسرد 
در نور آن دو چشم که لرزید و خیره ماند 
باز آن دو دست سرد ، گریبان من فشرد 

 در پنجه های وحشی او ماندم از خروش
 فریاد من ز وحشت او در گلو شکست 
چشم ستاره ای بدرخشید و ، نور ماه 
 چون تیر ، در سیاهی چشمم فرو نشست 

نالیدم از هراس و ، در آفاق بی فنا 
گم شد صدای زیر وبم ناله های من 
 ظلمت فرا رسید و نسیم از نفس فتاد
 بشکست در گلوی خموشی ، صدای من
نادر نادرپور — چشم ها و دست ها — در هرچه هست و نیست
 در مرگ عاشقانه ی نیلوفران صبح 
در رقص صوفیانه ی اشباح و سایه ها 
 در گریه های سرخ شفق بر غروب زرد 
 در کوهپایه ها 
در زیر لاجورد غم انگیز آسمان 
 در چهره ی زمان 
در چشمه سار گرم و کف آلود آفتاب 
 در قطره های آب 
 در سایه های بیشه ی انبوه دوردست 
 در آبشار مست 
در آفتاب گرم و گدازان ریگزار 
 در پرده ی غبار 
 در گیسوان نرم و پریشان بادها 
 در بامدادها 
در سرزمین گمشده ای بی نشان و نام 
در مرز و بوم دور و پریوار یادها 
درنوشخند روز
 در زهرخند جام 
در خالهای سرخ و کبود ستارگان 
در موج پرنیان 
 در چهره ی سراب 
 در اشک ها که می چکد از چشم آسمان 
در خنجر شهاب 
در خط سبز موج 
در دیده ی حباب 
 در عطر زلف او 
در حلقه های مو
 در بوسه ای که می شکند بر لبان من
  در خنده ای که می شکفد بر لبان او 
در هرچه هست و نیست 
 در هر چه بود و هست 
در شعله ی شراب 
در گریه های مست 
 در هر کجا که می گذرد سایه ی حیات 
سرمست و پر نشاط
آن پیک ناشناخته می خواندم به گوش
 خاموش و پر خروش
کانجا که مرد می سترد نام سرنوشت 
و آنجا که کار می شکند پشت بندگی
رو کن به سوی عشق 
 رو کن به سوی چهره ی خندان زندگی
نادر نادرپور — چشم ها و دست ها — هوس ها
چو باز اید شبانگاهان آبی
 من و این بام سبز آسمان ها 
 من و این کوهساران مه آلود 
 من و این ابرها ، این سایبان ها 

 دوم در بیشه زاران چون مه سبز
وزم در کوهساران چون دم باد 
 بلغزم در نشیب دره ی ژرف 
به بوی صبح چون خورشید مرداد

 به رقص آرم چو موجی خرمن زرد
 چو بادی خوشه ها گیرم در آغوش
روم پای تهی در کشتزاران 
بنوشم عطر جنگل های خاموش

سرایم با غریو آبشاران 
 شبانگاهان ، سرودی آسمانی
نهم دل بر طنین نغمه ی خویش
 چو لغزد در سکوت جاودانی

شوم مهتاب و پر گیرم شبانگاه 
بر آن دریای ژرف آسمان رنگ
 بر آن امواج خشم آلود ساحل 
 که سر کوبند چون دیوانه بر سنگ 

شوم عطری گریزان و سبکروح
 در آمیزم به باد شامگاهی
بپیچم در مشام اختر و ماه 
بگنجم در جهان مرغ و ماهی

 شوم در جام ظلمت ، باده ی صبح 
بتابم گونه ی شب زنده داران 
 چو برگ مرده ای ، افتان و خیزان 
به رقص ایم کنار جویباران 

 جهان ماندست و این زیبا هوسها 
که هر دم می کشانندم به دنبال 
 چنانم در دل انگیزند غوغا
که با مهتاب ها گیرم پر و بال 

ازین پس ، این من و این شادی عمر 
من و این دشت ها ، این بوستان ها 
 چو بازاید شبانگاهان‌ آبی 
 من و این بام سبز آسمان ها
نادر نادرپور — چشم ها و دست ها — مرداب
شب ها ، در آبگینه ی مرداب های سبز 
 آنجا که نیزه های جگن رفته تا به ماه 
 آنجا که ماهیان درخشان لعلگون 
چشمان گشوده اند به تاریکی سیاه 

 آنجا که عطر وحشی گل های آبزی
پیچید در مشام خدایان تیرگی
آنجا که شهد روشن مهتاب آسمان 
بر زهر شام تیره گرفتست چیرگی

 آنجا که ماه می شکند در دهان موج 
چون قرص آتشی که در آب افکند شرار
  آنجا که خفته اند بر اطراف آبگیر 
 مرغابیان پیر ، در اندیشه ی فرار 

آنجا که نوشخند پرکنده ی نسیم 
 چین افکند به چهره ی مرداب آشنا 
آنجا که از تپیدن امواج بیشمار 
گاهی در آب گل شده ، برگی کند شنا

 آنجا که پشگان درشت بلند پای
مستانه می دوند بر امواج پر غرور 
 آنجا که ناله های غریبانه ی وزغ 
 پیچیده در سکوت چمنزارهای دور 

آنجا که پای رهگذری رانده از حیات 
لغزیده بر کرانه ی نمناک آبگیر 
 آنجا که مژده آورد از مرگ او هنوز
آوای نرم خم شدن ساقه های پیر 

 آنجا در آن سکوت غم انگیز لایزال 
 آنجا که مرگ طعنه زند : کاین مزار تست 
 بانگی نهیب می زندم از درون دل 
 کاین سرنوشت تست که در انتظار تست
نادر نادرپور — چشم ها و دست ها — ملال تلخ
گر از دیار خدایان آسمان بودم 
 ز تنگنای شبم لحظه ای رهایی بود
  ملال تلخ سفر می نشاندم از می عشق 
اگر نگاه ترا با من آشنایی بود

 چه شام ها که سر آمد چه روزها که گذشت 
بدین امید که از عشق بهره ای گیرم 
درین خیال خطا لحظه ها به غفلت رفت 
که بوسه ای ز لبی یا ز چهره ای گیرم

 چه شام ها که دل افسرده از تباهی عمر
 به یاد عشق تو بگریختم ز صحبت خویش
به یاد آن همه شبها که رفت و بازنگشت
 چراغ عشق برافروختم به خلوت خویش

چه شام ها که هماهنگ با نشستن روز
نگاه دور ترا نیز آرزو کردم 
در آن غروب گوارا که رنگ مستی داشت 
ز خویش رفتم و با خویش گفتگو کردم 

در آن دو اشک که بر دامنم چکید وگذشت 
نگاه کردم و دیدم غم گذشته ی خویش
 به یک نظاره در آن قطره ها روان دیدم 
 امید رفته و اندوه بازگشته ی خویش

به یاد آن همه شب ها و روزها که گریخت 
مرا به دفتر دل ، نقش یادگاری ماند 
امید گمشده چون کاروان رسید و گذشت 
ز کاروان گریزان او ، غباری ماند 

چو روز شب که دو اسبان کاروان بودند 
تو نیز ، قافله سالار کاروان بودی
 چراغ عمر تو ، هر جا که هست ، روشن باد 
اگرچه عمر مرا ، شمع نیمه جان بودی

 ستارگان همه دانند و آسمان ها نیز 
که هر چه بود ، مرا آرزوی فردا بود 
دریغ و درد ، کزین پیشتر ندانستم 
کز آن سیاه شبم ، سرنوشت ، پیدا بود
نادر نادرپور — چشم ها و دست ها — طغیان
به جز پهنه هایی پر از دود و آتش
 به جز سیل کشتار و بیماری و خون 
به جز ناله هایی پر از خشم و نفرت 
به جز دوزخی واژگون و دگرگون
 به جز تندبادی که آهسته خواند 
 سرود غم خویش در گوش هامون 
به جز انتقامی چنین تلخ و نارس
 بگو با من ای دل ، چه ماندست با کس ؟
شما ای امیران ، شما ای بزرگان
 شما ای همه سرنشینان والا 
شما ای همه کاخداران بی غم 
شما ای همه جنگجویان دانا 
چه نازید بر داستانهای تاریخ ؟
چه بالید بر زورمندان فردا ؟
بمیرید ، زیرا به مردن سزایید
  بمیرید ، زیرا که آفت شمایید 
از آن بیم دارم که آتش فشان ها 
گشایند روزی دهان های خونین 
از آن بیم دارم که دریای وحشی
 دگرگونه سازد یکباره ایین 
همه خانه ها ، شهرها ، کوهساران 
 فرو ریزد و سوزد از شعله ی کین 
ز هم بگسلد آسمان های آبی
فرود اید این گنبد ماهتابی
شگفتا !‌ درین شامگاهان وحشت 
خدایان گشودند بر من دری را 
از آن در ، نگه کردم آهسته در شب
 به هر گوشه دیدم تن بی سری را 
شما ای همه سرزمین های گیتی
رهایی چه بخشید بد گوهری را ؟
ببندید ، چونان که دانید ، راهش
 جهان را مبرا کنید از گناهش
زمین می گدازد ز خشمی نهایی
ز خشمی چو تاریکی شامگاهان 
خوش آن لحظه ی تلخ و ‌آن روز شیرین 
که کیفر دهد خشم او بر گناهان 
به تنگ ‌آمدم زین همه کینه توزی
خوشا زیستن در میان سیاهان 
 که در خاک و خون غوطه ور شد طبیعت 
تمدن گر اینست ، کو بربریت ؟
نادر نادرپور — چشم ها و دست ها — گمراه
چون آخرین ستاره ی گمراه آسمان 
غلتیده ام به دامن بخت سیاه خویش
از دیدگان کور شب افتاده ام چو اشک 
 گم کرده ام درین شب تاریک ، راه خویش

گاهی چو قطره ای که ز ابری فروچکد 
لغزیده ام ز دیده ی بی آرزوی بخت 
گویی سرشک ماهم و می افتمش ز چشم 
چون مرغکان گمشده نالند بر درخت 

تا آخرین پرنده ی شب دم فرو کشد 
بر می کشم به خواهش دل ، ناله های خویش
 من کیستم ؟ پرنده ی شب های بی امید 
 سر داده در سکوت درختان ، صدای خویش

گاهی صدای ریزش دل های عاشقم 
وقتی که با خیال کسی گفتگو کنند 
 وقتی که خنده های خوش از گوشه های لب 
تک بوسه ها ی گمشده را آرزو کنند 

گاهی چو ناله ای که ز دردی خبر دهد 
 پا می نهم به خلوت شب های آشنا 
گویی لهیب گریه ی باران مغربم 
کاتش زنم به خرمن آفاق بی فنا 

گاهی سرشک حسرت اویم که بی دریغ 
 می ریزم از دو گوشه ی چشم سیاه او 
 چون اشک شمع سوخته ، می افتمش به پای
آزرده از ملامت تلخ نگاه او 

چون آخرین ستاره ی گمراه آسمان
  غلتیده ام به دامن بخت سیاه خویش
 از دیدگان کور شب افتاده ام چو اشک 
گم کرده ام درین شب تاریک ، راه خویش
نادر نادرپور — چشم ها و دست ها — سرود خشم
آهنگران پیر ، همه پتک ها به دست 
با چهره های سوخته ، در نور آفتاب 
چون اختران سرخ ، به تاریکی غروب 
چشمان پر از نوید فرح بخش انقلاب 

 پتک گران به دست و دهان ها پر از خروش
فریادشان گسسته در آفاق شامگاه
 روییده در دیار افق خوشه های خشم 
افسرده بر لبان شفق ، بوسه های ماه 

پنداشتی غریو خدایان آسمان 
 پیچیده در کرانه ی خاموش زندگی
بگرفته از فروغ شفق ، رنگ انتقام
 آن گونه های سوخته از شرم بندگی

پنداشتی که خشم فروخورده ی قرون
  جوشیده از خرابه ی فرتوت روزها 
پنداشتی که شیون قربانیان جنگ 
آتش فکنده در دل آتش فروزها

 از سینه ها رسیده به لب ها سرود خشم 
افکنده در حریم دل آسودگان هراس
گفتی بر آستانه ی این شامگاه تلخ 
در هم خزیده سایه ی مردان ناشناس

در چشمشان طلیعه ی طوفانی شفق 
آرد خبر ز خنده ی خونین صبحگاه 
فریادشان گسیخته در آسمان شهر 
خشم سیاهشان همه جوشیده در نگاه 

در هم شکسته است تو گویی سکوت مرگ 
در رستخیز این شب تاریک واپسین 
برقی دمیده از دل آفاق دوردست 
تا سایه ی کبود شب افتاده بر زمین 

خواند به پاس روز ظفر ، باد شامگاه 
 شکرانه ی گسستن زنجیر بندگی
آهنگران پیر ، همه پتک ها به دست 
 در چشمشان طلیعه ی خورشید زندگی
نادر نادرپور — چشم ها و دست ها — خوشه های تلخ
بر کشتزارهای خزان دیده ی افق 
 هان ، ای خدا !‌ شبان سیه را فرو فرست 
تا از مزار گمشدگانت خبر دهند 
 مرغان باد را همه شب سو به سو فرست 

اینک ، غروب روز نبرد است و ، ای دریغ 
کز آن سپاهیان دلاور نشانه نیست 
 آنان به زیر خاک سیه خفته اند و ، مرگ 
جز پاسبان این افق بیکرانه نیست 

این ابرها که می گذرند از کنار کوه 
وان تک درخت پیر که می لرزد از هراس
گریند ، چون تنوره کشد سرخی شفق
 بر گور بی نشان شهیدان ناشناس

تا بذر کشتگان زمین بارور شود 
تا خوشه های تلخ بروید ز سینه ها 
 باید ز چشم هرزه ی این ابرهای سرخ 
 باران خون ببارد و باران کینه ها 

این ماهتاب ها که درخشیده بی امید 
بر سنگهای تشنه و بر خاک های سرد 
وین بادهای تر ، که بر افشانده ریگ ها 
 بر گور خفتگان بلا دیده ی نبرد 

این اشک ها که دیده ی مادر فشانده گرم 
 بیهوده بر مزار جگر گوشه ها ی خویش
 فردا ، گواه جنبش خشمند و انتقام 
خشمی که زود می درود خوشه های خویش

 آنان که بذر آدمیان را فشانده اند 
 بر داس خشمگین اجل بوسه می نهند 
وان خوشه های تلخ که از کینه ها دمید 
می پژمرد ، چو مژده ی اینده می دهند 

هان ، ای خدا ! شبان سیه را فرو فرست 
تا ننگ وحشیان زمین را نهان کنند 
بر دشت ها ، سیاهی شب را بگستران 
 تا کشتگان به گنهش سایبان کنند 

این گورهای نو که دهان باز کرده اند 
تا لقمه های گمشده را در گلو برند 
فردا ، به جانیان و خسان روی می کنند 
 تا طعمه های تازه ی خود را فرو برند
نادر نادرپور — چشم ها و دست ها — برف و خون
 شب ، در آفاق تاریک مغرب 
خیمه اش را شتابان برافراشت 
آسمان ها همه قیرگون بود 
برف ، در تیرگی دانه می کاشت 

من ، هراسان در آن راه باریک 
با غریو درختان تنها
می دویدم چو مرغان وحشی
 بر سر بوته ها و گون ها

 گاهی آهنگ پای سواری
 می رسید از افق های خاموش
بادی آشفته می آمد از دور 
تا مگر گیرد او را در آغوش

من زمانی نمی ماندم از راه 
گویی از چابکی می پریدم 
 بوته ها ، سایه ها ، کوهساران 
می دویدند و من می دویدم 

در دل تیرگی کلبه ای بود 
دود آن رفته بر آسمان ها 
پای تنها چراغی که می سوخت 
در دلش ، راز گویان شبا ن ها 

لختی از شیشه دیدم درون را 
خواستم حلقه بر در بکوبم 
ناگهان تک چراغی که می سوخت 
مرد و تاریکتر شد غروبم 

لحظه ای ایستادم به تردید
گفتم این خانه ی مردگان است
  گویی آن دم کسی در دلم گفت 
فکر شب کن که ره بیکران است 

در زدم - در گشودند و ناگاه 
 دشنه ای در سیاهی درخشید
 شیون ناشناسی که جان داد 
کلبه را وحشتی تازه بخشید 

کورمالان قدم پس نهادم 
چشم من با سیاهی نمی ساخت 
تا به خود آمدم ضربتی چند 
در دل کلبه از پایم انداخت 

خود ندانم کی از خواب جستم 
لیک ، دانم که صبحی سیه بود 
 در کنارم سری نو بریده 
 غرق خون بود و چشمش به ره بود
نادر نادرپور — چشم ها و دست ها — ویرانه ی قرون
گویی سکوت قرن ها بود 
 در دخمه های تیره اش ، در آسمانش
در ابرهایش ، در شبان سهمگینش
 در بادهایش ، در فضای بیکرانش

چون نعره بر می داشت باد سرد مغرب 
 گویی که بر می خاست بانگ ارغنون ها
آنجا که می افتاد روزی قهرمانی
 امروز ، می افتد به خاموشی ستون ها 

آنجا که روزی بال و پر می زد عقابی
امروز ، شبکوریست جنبان در سکوتش
آنجا که زلف دختران در پیچ و خم بود 
 امروز ، لرزد تار و پود عنکبوتش

آن دخمه ها ، آن سایه ها ، آن آسمان ها 
وان رازداران شگرف خلوت او 
 آن خنده های باد در بیغوله ی شب 
 وان غول ها در تیرگی هم صحبت او 

 آن سقف ها ، آن پیشخوان ها ، آن ستون ها 
 آن طاق های ریخته در ظلمت شام 
آن برق چشم گربه های سهمگین روی
وان نور اخترها در آفاق شبه فام 

آن کوره راه بیکرانه 
 راهی که می لغزد به جنگل های خاموش
راهی که می پیچد چو ماری بر تن شب 
 راهی که می گیرد افق ها را در آغوش

 آن شعله های آتش دزدان دریا 
 بر ریگ ها ، بر ریگ های خشک ساحل 
در لابلای تکدرختان زمین گیر 
در سایه های قلعه های تیره گون دل 

اینها همه ، می خواندم چون قاصد مرگ 
 بار دگر با خنده ی پر مایه ی خویش
 من کیستم ؟ بیگانه ای گم کرده مقصود 
یا رهروی نا آشنا با سایه ی خویش
نادر نادرپور — چشم ها و دست ها — تک درخت
شب ها گریختند و ، تو چون بادهای سرد 
همراه با سیاهی شب ها گریختی
در راه خود ، ز شاخه ی زرد حیات من 
عشق مرا چو برگ خزان دیده ریختی

من چون غباری از دل شب های بی امید 
برخاستم که خوش بنشینم به دامنت 
آواره بخت من !‌ که تو چون نوعروس باد 
رفتی ، چنانکه کس نشد آگه ز رفتنت 

 شب ها گریختند و ، تو چون یادهای دور 
هر لحظه از گذشته ی من دورتر شدی
با آنچه رفته بود و نیامد دوباره باز 
در سرزمین خاطر من ، همسفر شدی 

تنها ، درین غروب غم انگیز زندگی
افتاده ام چو سایه ی گمگشتگان به راه 
لرزم چو شاخ و برگ نهالان نیمه جان 
 در زیر تازیانه ی باران شامگاه 

بس روزها که شعله ی نارنجی شفق 
 سوزاندم در آتش رنگین خویشتن 
 چون در رسد کبوتر ماه از فراز کوه 
گنجاندم به سایه ی غمگین خویشتن 

از تک درخت زندگی بی امید من 
مرغان روزها همه یک یک پریده اند 
 شب ها چو توده های کلاغان شامگاه 
از دور ، از دیار افق ها ، رسیده اند
نادر نادرپور — چشم ها و دست ها — شب بیمار
 شب بیماری ام تا صبح پایید 
سحرگاهم ربود از دست ، خوابی
 همه شب سر به سر بیدار بودم 
 به امیدی که خیزد آفتابی

چراغم خفت ، شمع بسترم خفت 
نتابیدم به بالین پرتو ماه 
تو گویی ماه - مرغ آسمان - مرد 
چو لب بستند مرغان شبانگاه 

شمردم نرم نرمک لحظه ها را 
 نه آغازی در آن دیدم نه انجام 
فرورفتم سپس نومید و خاموش
 در آن تاریکی نیلوفری فام 

شمردم اختران آسمان را 
که شاید برهم افتد دیده ی من 
 ولی دردا که یاد دیده ی او 
 نرفت از خاطر شوریده ی من 

ز بستر جستم و افروختم شمع 
کز آن بیگانه جویم آشنایی
ولی شمع خیالم زودتر تافت 
دلم تاریک شد زان روشنایی

به رقص سایه روشن دوختم چشم 
که از غم وارهانم خویشتن را 
ولی شمع از نسیم نیمه شب مرد 
نهاد از دست کار سوختن را 

 چو پر شد جام چشمم از می خواب 
 صدای ساعت بیدار برخاست 
به زنگش گوش دادم لحظه ای چند 
 شمردم ضربه ها را تا فروکاست 

 نمی دانم ، خدایا !‌ صبح چون شد 
ولی دانم که مرغ صبح نالید 
تنم زین سخت جانی در عجب ماند 
 به خود بالید و بر من نیز بالید 

 همه شب سر به سر بیدار بودم 
سحرگاهم ربود از دست ، خوابی
شب بیماری ام تا صبح پایید 
به امیدی که خیزد آفتابی
نادر نادرپور — چشم ها و دست ها — یاد دوست
بر گور روزهای سیه ، بوته های عشق 
پژمرد و غنچه های امید گذشته مرد 
در حیرتم هنوز که ایا چگونه بود 
 آن روزها که مرد و ترا جاودانه برد 

خوابی گذر نکرد ، دریغا ، گذر نکرد
در چشم من ، شبان سیه ، بی خیال تو 
ای آنکه دل به رنج غریبی سپرده ای 
گریم به حال خویش و نگریم به حال تو 

یاد آرمت هنوز ، هنوز ای امید دور 
ای آنکه در زوال تو بینم زوال خویش
 چون بنگرم هنوز در انبوه روزها 
 یادآورم ورود ترا در خیال خویش

 گویی در آن غروب بهاری گشوده شد 
 درهای تنگ معبد تاریک خاطرات 
همراه با بخور خوش و زخمه های چنگ 
در دل طنین فکند مرا ضربه های پات 

 با من چنان به مهر درآمیختی که بخت
چون در تو بنگریست ، لب از شکوه ها بدوخت 
وان قطره ی نگاه تو چون در دلم چکید 
چون اشک گرم شمع ، مرا زندگی بسوخت 

اینک ، تو نیز رفتی و بر گور روزها 
 شمعی ز یاد روشن خود برفروختی
ای آفتاب عمر ! درین وادی غروب 
 هر سو مرا کشاندی و لب تشنه سوختی

بازآ که بی فروغ تو ، این روزهای تار 
 بر من چنان گذشت که بگذشت شام من 
ای دیو شب ! فرشته ی خورشید را بکش
تا صبحدم دوباره نیاید به بام من
نادر نادرپور — چشم ها و دست ها — یاد ونیز
هان ، ای ونیز من
  ای دختر خیال 
چون از حریر نازک مهتاب های دور
  پیراهن سپید عروسان به بر کنی
چون آسمان به سر نهدت نیمتاج ماه 
وز غرفه ی کبود افق سر به در کنی
مانی به انتظار که از بام آسمان 
 پاشند بر تو پولک و نقل ستاره ها 
آنگه ، من از دیار خود ایم به دیدنت 
تا صبح را سلام دهیم از مناره ها
پندارم ای ونیز که می بینمت هنوز
از روی بام های سفالین سرخ فام 
یاد آورم که در تو بگذشتست چون نسیم 
آن روزهای گمشده ی بی نشان و نام 
بر قبه های آبی و بر بام های سرخ 
بر آبهای روشن دریای نیلگون
 بر آن جزیره های تک افتاده ی کبود 
بر یادگارهای پرکنده ی قرون 
بر برج های زنگ که از آهن است و سنگ
بر زنگ ها که می شکند 
دنگ دنگ دنگ 
بر خنده های ریز و درخشان موج ها 
بر چتر آفتابی خورشید رنگ رنگ 
 بر هر چه در فضای تو می ایدم به یاد 
بینم نشانه هایی از آن روزهای دور 
آن روزهای ساخته از نور و از بلور 
 اینک ، در آرزوی تو ، ای شهر نوعروس
آن روزها که در پی شب ها گریختند
 آنها که چون شکوفه ی گیلاس های سرخ 
در دامن نسیم گریزنده ریختند 
 یک یک فرا رسند ، نواخوان و پایکوب 
با تاج شهریاری خورشید بی غروب
نادر نادرپور — چشم ها و دست ها — دیگر نمانده هیچ
دیگر نمانده هیچ به جز وحشت سکوت 
 دیگر نمانده هیچ به جز آرزوی مرگ 
 خشم است و انتقام فرومانده در نگاه 
 جسم است و جان کوفته در جستجوی مرگ 

تنها شدم ، گریختم از خود ، گریختم 
تا شاید این گریختنم زندگی دهد 
 تنها شدم که مرگ اگر همتی کند 
شاید مرا رهایی ازین بندگی دهد 

تنها شدم که هیچ نپرسم نشان کس 
تنها شدم که هیچ نگیرم سراغ خویش
 دردا که این عجوزه ی جادوگر حیات 
بار دگر فریفت مرا با چراغ خویش

اینک شب است و مرگ فراراه من هنوز
آنگونه مانده است که نتوانمش شناخت 
اینک منم گریخته از بند زندگی
با زندگی چگونه توانم دوباره ساخت ؟