mabidan/ganjoor huggingface dataset:
نادر نادرپور — از آسمان تا رسیمان — از آسمان تا ریسمان
درخت معجزه خشکیده ست
و کیمیای زمان ، آتش نبوت را
 بدل به خون و طلا کرده ست
 و رنگ خون و طلا ، بوی کشتزاران را
 زیاد بدبده
های ترانه خوان برده ست
و آفتاب ، مسیحای روشنایی نیست
 و ابرها همه آبستن زمستانند
 و جوی ها همه در سیر بی تفاوت خویش
 به رودخانه ی بی آفتاب می ریزند
و کوچه ها همه در رفتن مداومشان
 به نا امیدی بن بست ها یقین دارند
 پرنده ها دیگر از گوشت نیستند
 پرنده ها همه از وحشتند و از پولاد
و فضله هاشان از آفت است و از آتش
 اگر به شهر فرو ریزد
دهان به قهقهه ی مرگ می گشاید شهر
 و در فضایش ، چتری سیاه می روید
 و مادرانش ، فرزند کور می زایند
 و دخترانش ، گیسو به خاک می ریزند
 و عابرانش ، در نور تند
می سوزند
و پوست هاشان ، از دوش اسکلت هاشان
 فراخ تر ز شنل ها به زیر می افتد
 و نقش سایه ی آنان به سنگ می ماند
 اگر به دشت فرود آید
 جنین گندم در بطن خاک می گندد
 و تخم میوه بدل می شود به دانه ی زهذ
 و گل به یاد نمی آورد که سبزه کجاست
 اگر
در آب فروافتد
نژاد ماهی ، راهی به خاک می جوید
 و خاک ، دایه ی نامهربانتر از دریاست
 زمین ، سقوطش را هر شب به خواب می بیند
 و بیم مردن ، عشق بزرگ آدم را
 به عقل مور بدل کرده ست
که زندگی را در زیر خاک می جوید
و خانه هایی در زیر خاک می سازد
 چه
روزگار غریبی
 برادری ، سختی بیش نیست
 و معنی لغت آشتی ، شبیخون است
 پسر به خون پدرتشنه ست
 و رودها همه از لاشه ها گرانبارند
 و دام ماهی صیادها پر از خون است
 پیام دست ، نوازش نیست
و پنجه های جوان ، دیگر
به روی ساقه ی نالان نی نمی لغزند
 به روی لوله ی سرد تفنگ می لغزند
 و آنکه سایه ی دیوار ، خوابگاهش بود
به خشت سینه ی دیوار می فشارد پشت
 و برق خنده ی تیر
 نگاه خیره ی او را جواب می گوید
 و او ، دوباره در آغوش سایه می خوابد
 چه روزگار غریبی
سحر ، پیمبر اندوه است
 و شب ، مفسر
نومیدی
و روشنایی در فکر رهنمایی نیست
 شعاع آینه ها ، چشم کاکلی ها را
 به سوی کوری جاوید رهنمون شده است
 و مرد مار گزیده
 ز ریسمان سیاه و سفید می ترسد
که ریسمان ، مار است و مار ، رشته ی دار
 و دار ، نقطه ی اوجی است
 که آسمان را با ریسمان گره
زده است
 و آسمان ، همه در خواب ودار ، بیدار است
 کسی به فکر رهایی نیست
دریچه های جهان ، بسته ست
 و چشم ها همه از روشنی هراسانند
 زمین ، شکوه کریمانیه ی بهارش را
 ز شاخ و برگ درختان دریغ می دارد
 و آسمان ، شب صاف ستارگانش را
نثار خاک دگر
کرده ست
ایا سروش سحرگاهان
 تو روشنی را جاری کن
تو با درختان ، غمخوار و مهربان می باش
تو رودها را جرأت ده
که دل به گرمی خورشید ، بسپرند
تو کوچه ها را همت ده
 که از سیاهی بن بست بگذرند
 تو قلب ها را چندان بزرگواری بخش
که تا چراغ حقیقت را
 دوباره در شب ناباوری برافروزند
تو دست ها را آن مایه هوشیاری بخش
که دوستی را از برگ ها بیاموزند
 تو ، ای نسیم ، نسیم ای نسیم بخشایش
 به ما بوز که گنهکاریم
به ما بوز که گرفتاریم
نادر نادرپور — از آسمان تا رسیمان — از موج تا اوج
پرنده ای که صدایی به صافی شب داشت
شب صدا را در بیشه ها رها می کرد
 مرا ز روزنه ی برگ ها صدا می کرد
پلی گشوده شد از لابلای چند درخت
به پیشواز قدم های سست من آمد
مرا به راز روان بودن آشنا میکرد
چراغ را به سرانگشت شاخه ای بستم
رهنه تر شدم از ماهی طلایی ماه
که در دهانه ی تاریک پل ، شنا می کرد
تن برهنه ی من روح آب را دریافت
میان موج و دل من دریچه ای واشد
ریچه ای که مرا از زمین جدا می کرد
پرنده ای که صدایی به گرمی تب داشت
تب صدا را در خون من رها می کرد
مرا ز روزنه ی ابرها صدا می کرد
نادر نادرپور — از آسمان تا رسیمان — محبوس
ساعتی از نیمه شب گذشت و سیاهی
 چهره بر آن میله های پنجره مالید
باد شب از زیر طاق سبز درختان 
سینه کشان در رسید و غمزده نالید

سایه ی کمرنگی از سپیدی مهتاب 
روشنی افکند بر قیافه ی محبوس
چین و شکن های چهره اش همه جان یافت 
چون رگه ی سنگ زیر پرتو فانوس

در پی هم ضربه های ساعت زندان 
زنجرگان را ز خواب ناز برانگیخت 
چشمه ی آوازشان ز حنجره جوشید 
نغمه ی آنها به بانگ باد درآمیخت

در دل زندان سرد ، وحشت و سرما 
چرخ زنان در سکوت و واهمه می گشت 
ظلمت شب با درنگ دوزخی خویش
همهمه می کشت و بین همهمه می گشت 

در دل دیوار نم کشیده ی زندان 
جانوران را هزار گونه صدا بود 
وز بن سوراخ های گمشده ی سقف 
غلغله ای پخش در سکوت فضا بود 

رشته طنابی ز نور غمزده ی ماه 
روزنه را می گشود و سر زده می تافت 
در بن سرداب می گرفت به میخی
ماه ، بدیناسان کلاف واشده می بافت 

چهره ی محبوس زیر پرتو مهتاب 
آبله گون و پریده رنگ و کسل بود
 عرصه ی پیشانی اش فشرده و کوتاه
 چین جبینش نشان عقده ی دل بود

 در گره ی ابروان پهن و سیاهش 
 راز نهانش نهفته بود و هویدا 
اشک فرو می چکیدش از بن مژگان 
آه برون می دویدش از دل شیدا 

قطره ی اشکی چو خشک و یخ زده می شد 
بر رخش آهسته می گشود نواری
بر مس سیمای او که رنگ شفق داشت 
زنگ غم کنون فشانده بود غباری

شانه ی یخ کرده و کرخ شده ی او 
 خم شده بود از فشار پنجه ی سرما
 از تن او رفته بود طاقت فریاد 
در دل او مانده بود حسرت گرما 

همچو درختی که از نسیم بلرزد 
خسته و خاموش بود و در هیجان بود 
پیکر بیمار او ، نحیف و خمیده 
از پس پیراهنی دریده عیان بود

 موی پریشان او ز شیطنت باد 
یک نفس آرامش و قرار نمی دید 
از وزش باد شب که قهقهه می زد
 پیکر زارش به جز فشار نمی دید 

با همه اندیشه ها و با همه غم ها 
خواب به چشمان او چکید و فرورفت
ز هر جگر سوز یأس در دل او ماند 
مرغ سبک بال هوش از سر او رفت 

باد ، دگرباره ناله کرد و سرانجام 
از تب و تاب اوفتاد و همهمه کم شد 
دیده ی محبوس ناگهان به هم آمد 
بی حرکت در کنار پنجره خم شد
نادر نادرپور — از آسمان تا رسیمان — از میان چناران
فانوس ، آرام زیر پنجره می سوخت
پله ی چوبی به سوی باغ روان بود
نجره در شاخه های افرا می خواند
زمزمه ی باد ، سرگذشت جهان بود
آینه
بیدار می شد از نفس شب
انده به پیشانی اش رطوبت خوابی
گوش به زنگ دریچه بود گل سرخ
 تا شنود از دهان صبح ، جوابی
دختر ، در خواب می شنید که مردی
او را می خواند از میان چناران
لحن صدایی که می شنید ، جوان بود
آه ، جوان تر ز برگ در شب باران
دختر غلتید و ، روشنایی
فانوس
سایه ی مژگان خفته را به لبش ریخت
از لب او گفته ای چکید و ، گل سرخ
گفته ی او را به گوش مضطربش ریخت
کاش سواری ز گرد راه درآید
با شنل سرخ و چکمه های سیاهش
صبح در الماس چشم او بدرخشد
آینه ها بشکند ز برق نگاهش
نادر نادرپور — از آسمان تا رسیمان — از نیمه ای به نیمه ی دیگر
آه ای تمام شوکت هستی
ای شادی بزرگ
 ای روح جاودانه ی مادینه
در ژرفنای ظلمت این شب
چون شط روشنایی ، جاری باش
 ای
جامد مذاب
ای شکل ناپذیرتر از آتش
ای گرمی همیشه صمیمانه
با من یگانه ، از من بیگانه
من در تو ، نیمه ی دگرم را
 می جویم
ز عطر تو سرخ بلوغم را
می بویم
با من همیشه بر سر یاری باش
چون شط مهربانی ، جاری باش
تا با تو جاودانه در آمیزم
یک تن شو ، ای
تجسم روح یگانگی
 یک زن شو ، ای تمامی ذات زنانگی
نادر نادرپور — از آسمان تا رسیمان — با چراغ سرخ شقایق
مسی به رنگ شفق بودم
 زمان ، سیه شدنم آموخت
در امید زدم یک عمر
نه در گشاد و نه پاسخ داد
در دگر زدنم آموخت
چراغ سرخ
شقایق را
رفیق راه سفر کردم
به پیشواز سحر رفتم
سحر ، نیامدنم آموخت
کنون ، هوای سفر در سر
نشسته حلقه صفت بر در
به هیج سوی نمی رانم
حدیث خویش نمی دانم
خوشم به عقربه ی ساعت
که چیره می گذرد بر من
درون آینه ها پیری است
که خیره می نگرد در من
که
خیره می نگرد در من
نادر نادرپور — از آسمان تا رسیمان — برف و خورشید
سر کرده در برف غبارآلود پیری
 آموخته از کبک ، رسم سر به زیری
 با او چه خواهم گفت آن روز ؟
با او که خورشیدی جوان است
با او که سر بر
می کشد چون پیچک تر
از خاک خشک هستی من
خاکی که زیر برگ پاییزی نهان است
با او چه خواهم گفت آن روز ؟
آیا توانم تکیه بر بازوی او کرد ؟
آیا غم چشمش نخواهد خرمنم سوخت ؟
آیا نخواهد گفت با من
بازوی تو هرگز به بازی من ای پیر
تا طفل بودم ، تکیه کردن را نیاموخت ؟
با او چه خواهم گفت آن روز ؟
چشمم چو نتوانست خواندن نمه ی دوست
آیا توانم خواست از او خواندنش را ؟
 آیا نخواهد گفت : این کار از که خواهی ؟
از آن که یک شب هم ندیدی
رنج قلم بر لوح کاغذ راندنش را ؟
آیا چو بگشاید کتاب کهنه ی من
بر نام من ، خطی نخواهد زد به نفرین ؟
در شعر من چون آرزوی مرگ بیند
در دل نخواهد گفت : آمین ؟
آیا نگاه من تواند خواست از او
حرمت نهان موی برفین پدر را ؟
آیا نگاهش را تواند داد پاسخ
چشمی که نتوانست دیدن دورتر را ؟
 با من چهخواهد گفت آن روز؟
چندان به چشمم خیره خواهد شد که تا شرم
با پنجه های
گریه بفشارد گلویم
بر گونه ام ، اشک روان خواهد شد آنگاه
از تابش خورشید رویش ، برف مویم
او ، گرچه در آیینه ی پیشانی من
نقشی تواند دید از بیزاری خویش
من ، بی خجالت گریه خواهم کرد آن روز ؟
گرییدنی مستانه در هوشیاری خویش
نادر نادرپور — از آسمان تا رسیمان — بهانه ی دوست
چه شد که ماه مراد از کرانه ای نرسید
شبی رسید و حریف شبانه ای نرسید
از نکه نام خوشش نقش لوح گردون بود
به دست خاک نشینان ، نشانه ای نرسید
 چگونه ریخت شفق خون روشنایی را
که پای صبح به هیچ آستانه ای نرسید
چنان ز پنجه ی بیداد ، شور نغمه گریخت
که بانگ چنگ به داد ترانه ای نرسید
 غبار غصه بر آیینه ها فرود آمد
ولی نسیم نشاط از کرانه ای نرسید
به اشک پنجره ، دمسردی خزان خندید
لهیب آه گل از گرمخانه ای نرسید
مگر بهار جوان را سلامت از کف رفت
که پیر گشت و به وصل جوانه ای نرسید
زمین ، سخاوت خورشید را به سخره گرفت
که آب صافی نورش به دانه ای نرسید
چنان پرنده ی مهر از خدنگ کینه گریخت
که هر چه رفت به هیچ آشیانه ای نرسید
مرا به پاس وفا پایمال دشمن کرد
به دست دوست ، به از این ، بهانه ای نرسید
نادر نادرپور — از آسمان تا رسیمان — خطبه های بهاری
بهار با نفس گرم بادها آمد
زمین ، جوانی ازو جست و آسمان از او
گلوی خشک درخت
چنان فشرده شد از بغض دردناک بلوغ
که برگ ، سر بدر آورد چون
زبانی از او
بنفشه ، بوی سحرگاه خردسالی را
به کوچه های مه آلود بی چراغ آورد
نگاه نرگس همزاد خاکی خورشید
به راه خیره شد و صبح را به باغ آورد
طلای روز در آیینه های جوی چکید
چمن ز روشنی و آب ، تار و پود گرفت
شکوفه ها همه چون پیله ها شکافته شد
هوا لطافت ابریشم
کبود گرفت
ایا بهار ، الا ای مسیح تازه نفس
 که مردگان نباتی را
به یمن معجزه ای ، رشک زندگان کردی
نهال لاغر بیمار را شفا دادی
رخت پیر زمینگیر را جوان کردی
ایا بهار ، الا ای بشیر تازه ی طور
ایا پیمبر فصل
تو ، ای که آتش نارنج را ز شاخه ی سبز
به یک نسیم ،
برافروزی و برویانی
سپس ، به حکم عصایی که سرسپرده ی تست
اف در دل امواج نیل شب فکنی
ه تا قبیله ی خورشید را بکوچانی
 مرا به وادی سرسبز خردسالی بر
 مرا به خامی آغاز زندگی بسپار
ایا بهار ، الا ای بشیر تازه ی طور
ایا بهار ، الا ای مسیح سبز بهار
نادر نادرپور — از آسمان تا رسیمان — درخت می گوید
امسال امسال ، در سکوت خزانی
 نغمه ی هیزم شکن به گوش نیامد
سایه ی تاریک او به بیشه نیفتاد
 جاده نلرزید زیر هر قدم او
 دست دعا خوان من به سوی بهار است
 پایم در گل نشسته تا سر زانو
 بر سرم انبوه ابرهای مهاجر
 بر جگرم داغ روشنایی خورشید
 بر کمرم یادگار کهنه ی چاقو
 در قفس سینه ی من است که هر شب
مرغی فریاد می کشد که تبر کو ؟
نادر نادرپور — از آسمان تا رسیمان — دریچه ای رو به شب
دریچه باز بود
و در صفای شامگاه باغ
سلام کاج بود و خنده ی ستاره ها
پرسش نسیم از درخت : زنده ای؟
و پاسخ درخت : زنده ام
و موج رقص
در تن درخت
و دست عاشق نسیم و گردن درخت
و مرد ، در پس دریچه ایستاده بود
میان پرسشی ز خویش و پاسخی به خویش
در تو آنکه بود ، هست ؟
 در من ، آنکه بود نیست
چراغ ، مرده بود در سرای مرد
و سایه ای نبود در قفای مرد
و دست هیچ کس به روی شانه های مرد
سکوت بود و
آن صدا که گفته بود : در من آنکه بود ، نیست
 در سقوط آبشار بی صدای پرده ها
دلی به مرگ خویش می گریست ، می گریست
نادر نادرپور — از آسمان تا رسیمان — دعایی در ژرفای شب
هان ، ای شب وسیع تر از ابر
در زیر آسمان تو ، یک شاخه ی ستبر
چون گردن بریده ی آهو
اوراد واپسین را می خواند
خون سپید باران
زیر گردن بریده روان است
آه ای نسیم معجزه ی صبح
در این شب شگرف ، رها شو
ای دست کهربایی خورشید
دروازه های گمشده را بر شب
درهای ناشناخته را بر من
بگشای در هراس جهان بگشای
بگشای ، در هراس جهان بگشای
نادر نادرپور — از آسمان تا رسیمان — رستخیز
تاج خروس های سحر را بریده اند
 در خاک کرده اند
از خاک ، رسته خرمن انبوه لاله ها
ای باد ، گوش کن
این لاله های خونین فریاد می کشند
بیداری ای سحر ؟
آیا هوای دیدن ما داری ای سحر ؟
نادر نادرپور — از آسمان تا رسیمان — روح القدس
درخت باکره ، از روح صبح بار گرفت
پرنده از رحم سبز او تولد یافت
 به سوی روزنه ی سرخ آفتاب شتافت
خوشا پرنده که با روشنی برادر بود
نادر نادرپور — از آسمان تا رسیمان — زنی چراغ به دست
زنی چراغ به دست ازسپیده دم آمد
 زنی که موی بلندش در آستان طلوع
غبار روشنی سرخ شامگاهان داشت
 بر آستانه نشست
ز پشت مردمکش
آفتاب را دیدم
که از درخت فراتر رفت
 به روی گونه ی گلرنگ صبح پنجه کشید
 نگاه روشن زن
خراش پنجه ی خورشید را نشانم داد
عبور عقربه ای ، ساعت طلایی را
 آسمان ، به دو قسمت کرد
زن از مدار زراندود نیمروز گذشت
به شامگاه رسید
ز پشت مردمکش آفتاب را
دیدم
که از درخت فرود آمد
به روی گونه ی بیرنگ خاک پنجه کشید
نگاه خیره ی زن
خراش پنجه ی خورشید را نشانم داد
 زمان ، زمان عزیمت بود
زنی چراغ به دست از حصار شب می رفت
مرا ، اشاره کنان ، از قفای خود می برد
زنی که موی بلندش در آستان غروب
شکوه روشنی سرخ
صبحگاهان داشت
زنی که آینه ای در نگاه ، پنهان داشت
نادر نادرپور — از آسمان تا رسیمان — سرزنشی در ستایش
آنکو دل ما به اشک و خون
 آغشت
از خاک مزار ما بسازد خشت
در ملک یقین او گمانی نیست
دیدی که بهشت را به آدم هشت
هان ! ای که تمام خوبی
ممکن
در پیش رخ تو می نماید زشت
ای آنکه کرامت جهانگیرت
برمی آرد ز شوره زاران کشت
انگم ز درخت و انجم از گردون
انگور ز تاک و آتش از انگشت
یک لحظه به چشم نکته بین بنگر
اندر قلمی که لوح را بنوشت
بافنده ببین که دیبه را چون بافت
ریسنده نگر که رشته را چون رشت
افتد که چو بنگری ، ز خود پرسی
این کیست که خاک را به خون آغشت
افتد که فغان کنی و برگیری
از زیر سرغنوده ات بالشت
آنگاه ندیده را توانی دید
آنگاه ، نکشته را توانی کشت
نادر نادرپور — از آسمان تا رسیمان — سرگذشت
مرغ سیاه بر سر تخم سپید خفت
با نطفه ای که در دل او می تپید گفت
زهدان آهکین من ای تخم چشم من
زندان تیره نیست
سرشار از فروغ زلال سپیده
است
پوشیده تر ز مردمک چشم خفتگان
خورشید در سپیده ی آن آرمیده است
شب ، غرق در فروغ زلال سپیده شد
بانگ خروس ، تا افق صبحگاه رفت
زان پیشتر مه زرده ی خورشید بردمد
دستی در آشیانه ی تاریک دیده شد
 تخم سپید از بر مرغ سیاه رفت
نادر نادرپور — چشم ها و دست ها — شب در کشتزاران
چراغ خرمنی از دور پیداست 
 شب مهتاب ، در آن سوی جاده 
 صدای پر طنین سم اسبی 
 شود هر لحظه در صحرا زیاده 
درختانند با بادی به نجوا 
 سر از مستی به گوش هم نهاده 
 کنار جاده ها مسکن گزیده 
 سیاهیشان چو دزدان پیاده 
غریو دوردست آبشاری
 چو بانگ مست خیزد بی اراده 
سگان نر برآرند از جگر بانگ
به پاسخگویی سگ های ماده 
 نمای قریه در تاریکی شب 
چو کندوییست بر پهلو فتاده 
 به طاق کلبه هایش پرتو ماه 
 تو گویی طاقه ی دیبا گشاده 
 به چشم اید رخ دهقان پیری 
که زیر نور فانوس ایستاده 
نمایان کرده نور صورتی رنگ 
خطوطی را در آن سیمای ساده 
خطوطی را که جای پای غم هاست
غم شبها و اشک صبحدم هاست 
چو برخیزند مرغان بیابان 
 ز روی سیم ها در رهگذرها 
 درخشد سیم ها در نور مهتاب 
چنان برق مجسم در نظر ها 
 صدای محو آوازی از آن دور
  نهد تا لحظه ای از خود اثرها
 طنین افکن شود در شام خاموش
ز سیاحی غریب آرد خبرها
 دمد پاتی کنان دهقان فرتوت
 غباری تیره در کوه وکمرها
 غباری چون بخار گرم آهک
و یا دودی که خیزد از شررها 
جدا سازد نسیمی گندم از کاه 
براند کاه و بردارد ثمرها 
نهد در یک طرف تلی ز گندم 
 دهد رجحانش از زردی به زرها 
براید چون غبار از ریزش کاه
 صدایی نرمتر از بانگ پرها 
برد بادی در آن خاموشی شب 
ز خرمن ها ، سرود برزگرها 
 بهم ریزد سکوت شب سرانجام 
ز آهنگی نشاط انگیز و آرام 
صفیر داس دهقانان شبخیز 
هیاهو می کند در کشتزاران 
ز رقص خوشه موج افتد به خرمن 
چنان کز بادها در چشمه ساران 
 به گندم زار ها تابیده مهتاب 
 چو بارانی که بارد در بهاران 
سرود چند دهقان دروگر
درآمیزد به بانگ جویباران
  طنین مبهم زنگ شترها 
 به گوش اید هماهنگ قطاران 
سواد قلعه ای ویران غمگین 
به دل جا داده راز روزگاران 
 ز هم پاشیده چون دودی غم آلود 
سیاهی های موهوم چناران 
رسد عطر خیال انگیز صحرا 
به کنه خاطرات رهگذاران 
مکان گیرد در آن گنجینه ی راز
 چو در گنج نهان ، انبوه ماران
  به گوش اید هنوز از خرمنی دور
صدای گفتگوی آبیاران 
زند چشمک دو اختر بر سر کوه 
در اعماق سیاهی های انبوه
نادر نادرپور — چشم ها و دست ها — درود بر شب
توده های سیاه درختان 
 ساکن اندر خموشی چو کوهند 
شب به خوابست و در آسمان ها 
اختران ، روشن و با شکوهند 

باد گرمی چو لرزان نفس ها 
می خورد بر لب و گونه هایم 
می کشد نور رؤیایی ماه 
سایه ای نیمرنگ از قفایم 

ای شبی کافریدی خدایان 
بر لبان کبودم چه نرمی 
ای شبی کز تو مهتاب ها زاد 
در خم گیسوانم چه گرمی

در من امشب نفوذ تو چون بود 
کز بهار تو آبستنم من 
زاید از من گلان شکفته 
زانکه گر گل نیم ، گلشنم من 

باد گرمی که می اید از دور 
از من خسته ، سوزان نفس هاست 
بوی عطری که پر کرده صحرا 
آرزوها و زیبا هوس هاست 

اختران در دو چشم منستند 
چون درخشد فروغ نگاهم 
بانگ تو ناله ی گنگ دریاست 
یا که خاموشی شامگاهم 

در نمی یابم این نغمه ی تو 
گرچه تأثیر آن کرده مستم 
سر چو در پایم اندازد آرام 
آب چشمان بشوید دو دستم
نادر نادرپور — چشم ها و دست ها — دیوانه
شبح ، کم کم ، قدم ‌آهسته تر کرد 
نگاهش لای تاریکی درخشید 
صدای غرش بادی که برخاست 
شبح را اضطرابی تازه بخشید 

 درختان ، سینه ها بر هم فشردند 
نفس ها منجمد شد در گلوها 
 گهی می تافت چشم یک ستاره 
 گهی می بست چشم از جستجو ها 

نسیم سرد و حزن آلود پاییز 
 فرو می رفت در برگ درختان 
 درخت از درد می نالید و می خواند 
 به گوشم داستان تیره بختان

 شب مهتابرو ، خاموش و محزون 
 مکان در کوچه ی مهتابرو داشت 
نم مهتاب ، با تاریکی خشک
نمی جوشید و با او گفتگو داشت 

 فروغ ماه ، از لای درختان 
 زمین و سایه ها را خال می کوفت 
چو بر دیوارهای کوچه می تافت 
 سیاهی می زدود و سایه می روفت 

هوا از بسکه روشن بود و شفاف 
نمی آسود ماه از رهنوردی
نمایان بود پرواز فرشته 
 در اعماق سپهر لاجوردی

 صدایی از بهم ساییدن بال 
 به گوشم می رسید از آسمان ها 
 نسیم دلکشی از جنبش پر 
 به بازی بود و با تن ها و جان ها 

 هزاران تن از اشباح خیالی
در آن تاریکی شب می دویدند 
 خروس نیمه شب کز دور می خواند
  صدایش را هراسان می شنیدند 

به بام خانه ای در پیچ کوچه
 شباهنگ پریشان می سرایید 
چراغی در اتاق خانه می سوخت
 ولی کم کم به خاموشی گرایید 

شبح ، نزدیکتر آمد ، به در زد 
 صدای در ، طنین در خانه انداخت 
 به آهنگ صدا بیدار شد ماه 
 نگاهی خیره بر دیوانه انداخت 

هیاهو در سکوت خانه گم شد 
ولی از آن ، صدایی بر نیامد 
کسی از پشت در ، چیزی نپرسید
  سری هم از میانش درنیامد 

شبح ، لختی توقف کرد و آنگاه 
به در ، یکبار دیگر سخت تر زد 
صدای پایی از دهلیز برخاست 
 کسی از پشت در ، دستی به در زد 

 شبح ، با چابکی از کوچه بگریخت 
 سپس در پیچ تاریکش نهان شد 
 سری از لای در ، در کوچه خم گشت 
 نگاهش در سیاهی ها روان شد 

 صدای کیست ؟ رعب انگیز و سنگین 
 کسی را در سیاهی جستجو کرد 
چو باد شوخ و بازیگوش خندید 
 صدای بدگمان ، دنبال او کرد

 درون کوچه ی خاموش ، تنها 
 نسیم مهر ، برگ از شاخه می چید 
چو مرد درگشا ، در را فروبست 
صدای خنده ای در کوچه پیچید
نادر نادرپور — چشم ها و دست ها — محبوس
ساعتی از نیمه شب گذشت و سیاهی
 چهره بر آن میله های پنجره مالید
باد شب از زیر طاق سبز درختان 
سینه کشان در رسید و غمزده نالید

سایه ی کمرنگی از سپیدی مهتاب 
روشنی افکند بر قیافه ی محبوس
چین و شکن های چهره اش همه جان یافت 
چون رگه ی سنگ زیر پرتو فانوس

در پی هم ضربه های ساعت زندان 
زنجرگان را ز خواب ناز برانگیخت 
چشمه ی آوازشان ز حنجره جوشید 
نغمه ی آنها به بانگ باد درآمیخت

در دل زندان سرد ، وحشت و سرما 
چرخ زنان در سکوت و واهمه می گشت 
ظلمت شب با درنگ دوزخی خویش
همهمه می کشت و بین همهمه می گشت 

در دل دیوار نم کشیده ی زندان 
جانوران را هزار گونه صدا بود 
وز بن سوراخ های گمشده ی سقف 
غلغله ای پخش در سکوت فضا بود 

رشته طنابی ز نور غمزده ی ماه 
روزنه را می گشود و سر زده می تافت 
در بن سرداب می گرفت به میخی
ماه ، بدیناسان کلاف واشده می بافت 

چهره ی محبوس زیر پرتو مهتاب 
آبله گون و پریده رنگ و کسل بود
 عرصه ی پیشانی اش فشرده و کوتاه
 چین جبینش نشان عقده ی دل بود

 در گره ی ابروان پهن و سیاهش 
 راز نهانش نهفته بود و هویدا 
اشک فرو می چکیدش از بن مژگان 
آه برون می دویدش از دل شیدا 

قطره ی اشکی چو خشک و یخ زده می شد 
بر رخش آهسته می گشود نواری
بر مس سیمای او که رنگ شفق داشت 
زنگ غم کنون فشانده بود غباری

شانه ی یخ کرده و کرخ شده ی او 
 خم شده بود از فشار پنجه ی سرما
 از تن او رفته بود طاقت فریاد 
در دل او مانده بود حسرت گرما 

همچو درختی که از نسیم بلرزد 
خسته و خاموش بود و در هیجان بود 
پیکر بیمار او ، نحیف و خمیده 
از پس پیراهنی دریده عیان بود

 موی پریشان او ز شیطنت باد 
یک نفس آرامش و قرار نمی دید 
از وزش باد شب که قهقهه می زد
 پیکر زارش به جز فشار نمی دید 

با همه اندیشه ها و با همه غم ها 
خواب به چشمان او چکید و فرورفت
ز هر جگر سوز یأس در دل او ماند 
مرغ سبک بال هوش از سر او رفت 

باد ، دگرباره ناله کرد و سرانجام 
از تب و تاب اوفتاد و همهمه کم شد 
دیده ی محبوس ناگهان به هم آمد 
بی حرکت در کنار پنجره خم شد
نادر نادرپور — چشم ها و دست ها — مرگ پرنده
شب ، باد پر شکسته 
می رفت و ناله می کرد 
مستانه در سیاهی
هر سو کشاله می کرد 

در گوشه های تاریک 
در سایه های نمناک 
می سود پنجه بر سنگ 
می کوفت سینه بر خاک 

می برد شاخه ها را 
بازیکنان به هر سو 
می راند سایه ها را 
چون گله های آهو 

خاموش بود صحرا 
مهتاب روشنی بخش
می کرد نور خود را 
بر سینه ی زمین پخش 

از لای شاخساران 
سر می کشید و می دید 
تاریکی زمین را 
در زیر سایه ی بید 

اسرار نیمه شب را 
 می جست و خنده می کرد 
 برگی ز شاخه می جست 
 بادش پرنده می کرد 

تنها با شاخ فندق 
می خواند سهره ی پیر 
می بافت نغمه اش را 
چون دانه های زنجیر 

در زیر آسمان کوه 
سرد و سیاه و سنگین 
پر کرده بود دامن
از سایه های رنگین 

اندام آهنینش
در روشنایی ماه 
چون قلعه های جادو
می بست بر نظر راه 

دامان موجدارش
از دور دیده می شد 
تا گوشه های صحرا 
با شب کشیده می شد 

بالایش آسمان ها 
با اختران در هم 
چون کشت نو دمیده 
با قطره های شبنم 

مرغان نیمه وحشی
بر شاخه ی درختان 
آهسته می نشستند 
غمگین چو تیره بختان 

گاهی پیاده می گشت 
لی لی کنان نسیمی 
صحرای بیکرانه 
 پر می شد از شمیمی

خم می شد از نهیبش 
هر لظحه شاخ و برگی
 می زد نسیم خاموش
شیون ز بیم مرگی

 دنبال باد ولگرد 
بازیکنان نگاهم 
می رفت و شمع مهتاب 
 تنها چراغ راهم

 ناگه به لرزه آمد 
انگشت شاخساری
مرغی تپید و افتاد 
در موجی از غباری

بر خاک نرم و نمناک 
غلتید و پرپری زد 
بادی که ناله می کرد 
آهنگ دیگری زد 

 یک لحظه ایستادم 
خاموش و سرفکنده 
 تا دیده بر نگیرم 
از جنبش پرنده 

چشمم چو آشنا شد 
با سایه و سیاهی
 دیدم پرنده بر خاک
جان می کند چو ماهی

برگی سپس عقب رفت 
تابید نور مهتاب 
 گویی که مرغ خفته 
زد غوطه در دل آب 

 آنگاه چشم من دید 
 گنجشکی آرمیده 
در تیرگی خزیده 
از روشنی رمیده 

از حلقه های یاران 
 رخت سفر گرفته 
 در زیر بارش ماه 
 سر زیر پر گرفته 

 آن روز شامگاهان
  او بود و همسفرها 
کانگونه می گشودند 
مستانه بال و پرها 

از روی کوهساران 
 چون برق می پریدند 
ابر سیاه شب را 
 با سینه می دریدند

 گویی به یادشان بود
  آن همرهان هشیار 
 از دره های خاموش
افسانه های بسیار 

ناگه پرید و برخاست 
سنگی ز یک فلاخن 
 از ضربتش زیان دید 
بال پرنده ی من 

 افتاد چون ستاره 
 در پنجه ی درختی
 بر شاخه ای برهنه 
 مسکن گرفت لختی

 چون طاقتش ز کف رفت 
 زان شاخه سرنگون شد 
در پیش پایم افتاد 
 غلتید و غرق خون شد 

 اینک پرنده ی من 
 دیگر نفس نمی زد 
قلب تپنده ی او 
با صد هوس نمی زد 

اشک ستاره و ماه 
با اشک من درآمیخت 
چون قطره های شبنم
بر بال او فروریخت
نادر نادرپور — چشم ها و دست ها — پرده ی ناتمام
چشمه در تاریکی شب ، برق می زد
 باد ، رقصان با سرود اهرمن ها 
 سایه های خفته چون دزدان رهزن 
تک درختان ، چون نگهبانان تنها
 ماه ، گاهی ناهویدا ، گاه پیدا 
خنده ی تلخ و غم انگیز نسیمی
نقش می شد بر لب موج گریزان 
دست و پا می زد که بگریزد درختی
باد می آمد به قصد برگ ریزان 
 برق شلاقش به تاریکی هویدا 
روح ناپیدای شب در بیشه زاران 
 گاه پاورچین و گاهی پر هیاهو
سایه ها را می دوانید از پی هم 
بیشه در هم می کشید از خشم ، ابرو 
برق می زد دیدگان اهرمن ها 
خاربن ها ، خیره بر تاریکی شب 
با هزاران چشم مرموز و خیالی
 شب پریشان از غم تنهایی خود 
ناله می زد در نیستان های خالی
تا نسیمی سر کند آهسته آوا 
باد عابر ، در سیاهیی سوت می زد
 نغمه ها در سوت او در هم فشرده 
 همچو دزدان با علامت ها سخنگو 
 رهروان را با سرانگشتان شمرده 
 عابران از وحشت دزدان ، به نجوا 
چشمه می خندید و ذرات ستاره 
در دهانش همچو پولک های ماهی
یا چو دندان ها ز مروارید غلتان 
با شکرخند نسیم شامگاهی
 در سیاهی می درخشید آشکارا
جام ماه از شهد شیری رنگ مملو
 نور آن چون خنده های نیکبختان
 می چکید از کام شهد آلود ظلمت 
چشمه سار تشنه در پای درختان 
 می گرفت از دست شب جامی گوارا 
طبل کوبان ، زنگیان آدمی کش
با هزاران چشم سرخ شعله افکن
 نقطه ها می ساختند از روشنایی
در فضا چون برق مشعل های روشن
  یا چو آتشپاره در دود صحرا 
 تکدرختی می سرود از شادمانی
زیر لب ، افسانه های عاشقانه 
 در میان حلقه ی تنگ چناران 
باد می زد بر درختان تازیانه 
 چشمه گریان می شد از هول تماشا 
در مسیر باد خواب آلوده ی شب 
 برگ ها پر می زدند از شاخساران 
چون وزغ ها بر زمین افتان و خیزان 
 سایه ها بازیکنان در جویباران 
 بیشه از باد شبانگاهان به غوغا
گاه کف می زد به تنهایی درختی
باد می آمد به قصد گوشمالش
چون زنی بر شانه ها می ریخت گیسو
چشمه ساران خیره بر نقش جمالش
ماه چون آوارگان خاموش و تنها
 پنجه های تکدرختان ، باز می شد
 با هیاهویی خیال انگیز و مبهم 
می گذشت از شاخساران با تأنی
رشته های سیم ، چون برق مجسم 
دود شب از شاخه ها می رفت بالا 
 برق چشم ماه نو ، چون بندبازان
 بر فراز سیم ها جولان گرفته
یا نگاهی از تنی در هم شکسته
  پر زده ، بر سیم نازک جان گرفته 
در افق سوسوکنان چشمان فردا 
چون نگهبانان دهشتناک ظلمت 
در کنار چشمه ی وحشی ، چناران 
گاه می آمد صدای باد رهزن 
می دوید آن سو ، نگاه پاسداران 
 باد می افتاد و می ماند از تقلا
 جاده در خاموشی شب دور می شد 
 چشمه در تاریکی شب برق می زد
 ماه با دندان موجی خرد می شد
  باد شیون ها ز بیم غرق می زد 
 می نهاد آهسته در هنگامه ها ، پا 
در افق ، چون پنبه ها بر صورت شب 
ابرها آغشته شد با روشنایی
در فضا ، چون برج خاموشی شناور
 پر ز وحشت ، پر ز اسرار خدایی
 آسمان با چهره ی غمگین دریا