mabidan/ganjoor huggingface dataset:
آشفتهٔ شیرازی — غزلیات — شمارهٔ ۴۵۹
آن چه گردون که چنین اختر تابان دارد
وان چه باغیست که این نوگل خندان دارد
تند می‌راند سمند و به تکبر می‌گفت
بر سر باد صبا تکیه سلیمان دارد
آن غلامی تو که بیرون کشی از جنت حور
باغ فردوس کجا همچو تو غلمان دارد
عشق کاین شور و نوا در همه عالم افکند
نمکی زآن لب شیرین بنمکدان دارد
جادوی بابلی این سحر نه خود تنها کرد
با سر زلف چلیپای تو پیمان دارد
پیکرش چیست مگوئید که یک گردون ماه
همه تن سرو و گل و سنبل و ریحان دارد
کی شنیدی که کند مه بسر سرو طلوع
یا کجا ماه قد سرو خرامان دارد
بیم دارند زشیطان همه مردم ایشوخ
بیم از مردم چشمان تو شیطان دارد
این امید است که آشفته زدامت برهد
چون به سر شوق در شاه خراسان دارد
آشفتهٔ شیرازی — غزلیات — شمارهٔ ۴۶۰
معاشران دغل صاف عشق می‌نوشند
به تک‌پرده اصحاب راز می‌کوشند
نه صاحبان نظر راست بینشی کامل
لباس عشق هوس‌پیشگان چه می‌پوشند
صبوصفت به فغان مدعی ولی عشاق
چو خم لبالب و در جوش صاف و خاموشند
به کیش اهل هوس کام‌جویی است روا
که عاشقان تو از یاد خود فراموشند
مده شراب به مستان عشق ای ساقی
که این گروه از آغاز مست و مدهوشند
ز هوشمندی خود ای حکیم مغروری
نه آن دو جادوی عیار رهزن هوشند
همه اسیر چو آشفته در خم مویی
کدام سلسله این قوم حلقه‌درگوشند
چه کم ز تو اگرت عیب‌جو بود منکر
تو آفتابی و این کوردیدگان موشند
تو شاه کشور معنی علی و مظهر حق
که بندگان تو با پادشاه هم‌دوشند
آشفتهٔ شیرازی — غزلیات — شمارهٔ ۴۶۱
مرغ نوآموز تنگ حوصله باشد
زآن سبب از گل مدام درگله باشد
سلسله جنبان عشق گشت چو لیلی
گفت بمجنون که میر سلسله باشد
چون تو پسر خواهد از خدای دوباره
مریم اگر بر مسیح حامله باشد
ابروی تو چیست پیش صورت زیبا
سوره نور است و مد بسلمله باشد
چنگ بغلغل که شیخ شهر بخوابست
پنبه چرا در دهان بلبله باشد
تا چه ای صرصر فراق عزیزان
کز تو بعالم مدام زلزله باشد
بدر فلک گرچه خود بحسن تمامی
کی بمه من تو را مقابله باشد
شعله زنان آه من بکوی تو هر شب
هیچ نپرسیدی این چه مشعله باشد
از سرو جان بگذر و برو بر جانان
هستی تو در میانه فاصله باشد
عشق بیاموز ورند باش و قدح نوش
خوشتر ازینت بگو چه مشغله باشد
شیوه آشفته مدح حیدر و آل است
عاشق صادقبعشق یکدله باشد
آشفتهٔ شیرازی — غزلیات — شمارهٔ ۴۶۲
یار با ما در انجمن باشد
عیش خلوت نصیب من باشد
نفس سالک اگر بود سیاح
گو سیاحت در انجمن باشد
گفت روح الله مجرد فاش
یار بر دوش روح تن باشد
مرده و زنده هر دو در کسوت
گرچه جامه است یا کفن باشد
حسن گلرا بوصف شد ممتاز
صوت بلبل از آن حسن باشد
شمع را گو مریز اشک مدام
کار پروانه سوختن باشد
شمع خواهی تو بگذر از فانوس
سد پروانه پیرهن باشد
جای سلمی و خیمه لیلی
گاه در ربع و گه دمن باشد
نکند آرزوی جنت و حور
هر که را میکده وطن باشد
تا که گل لاف زد به پیش رخت
غنچه را خنده در دهن باشد
از خود آشفته را مران ای گل
گرچه او خار آن چمن باشد
هر که جز وصف عشق حیدر گفت
بایدش خاک در دهن باشد
آشفتهٔ شیرازی — غزلیات — شمارهٔ ۴۶۳
ز باغ وصل تو بوی فراق می‌آید
ز نخل تو ثمر افتراق می‌آید
مگر شرار فراق تو زد به باغ که باز
دلم چو لاله‌ای در احتراق می‌آید
به شام هجر اگر شهد ریزیم در کام
چو صبر و حنظلم اندر مذاق می‌آید
نفاق‌پیشه سپهرا تو سخت بی‌مهری
ز دوستی تو بوی نفاق می‌آید
کنند عرضه به تو برگ کاهی ار ز فراق
اگر که کوه شوی طاقتت به طاق آید
چو نی اگر ببری بندبند من در گوش
نوای عاشقی و اشتیاق می‌آید
گرفته حسن تو ای ماه چارده چو کمال
عجب نباشد اگر در محاق می‌آید
گرفتم ای گل رعنا هزار یارت هست
ولیک همچو منت یار اتفاق می‌آید
چو روز عید شمارم به خود همایونش
شبی که ماه من اندر وثاق می‌آید
صبوری از غم هجران یار آشفته
مرا به جان همه تکلیف شاق می‌آید
به وصل خود به نوازش وگرنه آشفته
ز پارس شکوه‌کنان در عراق می‌آید
به آستان شه لافتی ولی خدا
که روز حشر به صد طمطراق می‌آید
آشفتهٔ شیرازی — غزلیات — شمارهٔ ۴۶۴
رقیب دعوی عامی بصحن بستان کرد
ولی ببوی گلی خود هزار دستان کرد
گرفت وعده زدشمن بشوق مقدم دوست
هوای گل نظرش وقف خار بستان کرد
زتیز هوشی اهل نظر نداشت خبر
عبث به بیهده یک عمر صرف مهمان کرد
فکند دامی وز اطراف دام دانه بریخت
فتاد باد بدستش زدانه خسران کرد
بکیش اهل طرقت نبود خدعه حلال
مگر بشیوه زهاد و غیر عنوان کرد
فریب نفس مخور گر تو آدمی هشدار
که آنچه کرد بانسان فریب شیطان کرد
بآن طمع که سر زلف تو بچنگ آرد
خیال خام وی آشفته را پریشان کرد
تو را چه کار که تو مدح خوان مولائی
هر آنچه کرد خطا با علی عمران کرد
آشفتهٔ شیرازی — غزلیات — شمارهٔ ۴۶۵
قضای عشرت ماه صیام باید کرد
شراب سی شبه امشب بجام باید کرد
بریخت خون خم ار زاهدی زتیغ هلال
بحکم شرع از او انتقام باید کرد
تو را چه سود زسی روز و شب قیام و قعود
قعود زآن و بر این یک قیام باید کرد
مدام خشک لب از روزه بودنت تا کی
دوای خشکی لب از مدام باید کرد
هلال عید چو از طرف بام رخ بنمود
چو ماه جلوه بر اطراف بام باید کرد
بود حرام می و میکده است بیت حرام
الا طواف به بیت الحرام باید کرد
کدام میکده میخانه محبت عشق
بکدیه جرعه آن می بجام باید کرد
شدی چو مست از آن باده همچو آشفته
بکوی ساقی کوثر سلام باید کرد
آشفتهٔ شیرازی — غزلیات — شمارهٔ ۴۶۶
دلی زینش مژه گر جراحتی دارد
کجا جز آن لب پر نوش راحتی دارد
ببوسد آن لب نوش و بنالد این دلریش
بنالد از نمک آن کاو جراحتی دارد
مگو که چون خم زلف تو شب بود تاری
و یا که صبح چو رویت صباحتی دارد
زکبر بگذری و ننگری بدرویشان
مگر غریب نوازی قباحتی دارد
شکر زلعل نمک خیز تو حلاوت یافت
نمک زشکر آن لب ملاحتی دارد
زرنگ و بوی تو گل دم زد و قبیح بود
به پیش چشم تو نرگس وقاحتی دارد
تو نور ایزد و زانوار تست کون و مکان
کدام عنصر زین سان سماحتی دارد
از آن شکر دهن آشفته گوید این سخنان
کجاست طوطی هندار فصاحتی دارد
مدیح خوان علی شد خموش و ناگویا
ولیک گفت رهی خوش صراحتی دارد
سیاه نامه و جز حب تو عمل نبود
چرا که نفس شریرم وقاحتی دارد
ولی نسوزدم آتش که دوستدار توام
باو محب علی کی اباحتی دارد
آشفتهٔ شیرازی — غزلیات — شمارهٔ ۴۶۷
مطرب این نغمه که بر ساز طرب می‌بندد
از نوا راست عرب را به عجم می‌بندد
نه خود از خویش نوا سنجد و نه نغمه ز ساز
از مسبب بود ار کس به سبب می‌بندد
باغبان بینی و نخلی که رطب بار آرد
که بود آنکه حلاوت بر طب می‌بندد
عارفان مست از آن نشئه‌فروش ازلی
زاهد ار مایه مستی به عنب می‌بندد
زآن قصب پوش همه چابکی این جلوه‌گر است
نه از آنست که این تار قصب می‌بندد
قوت نامیه از شاخ شکوفه آرد
که بود کاین حرکت را به حَطَب می‌بندد
زدیش نقش عجب مانی نقش به ناز
کیست کاز اصل خود این نقش عجب می‌بندد
تاری و روشنی از زلف و بناگوش تو بود
غلط آشفته که بر روز و به شب می‌بندد
فخر آشفته بود بندگی خسرو طوس
هرکه خود را به حسب یا به نسب می‌بندد
آشفتهٔ شیرازی — غزلیات — شمارهٔ ۴۶۸
عید است مطرب را بگو چنگی به مزمر برکشد
تا زهره در بزم فلک از وجد معجر برکشد
ساقی صلا زد محتسب می در قدح کن برملا
صوفی شکسته توبه و خواهد که ساغر برکشد
زاهد که بودی زرد رو میدیدمش در جستجو
گویا طبیبش گفته کاو زآن راح احمر برکشد
هل من مزید صوفیان از بزم شد بر آسمان
هر کو کشیده ساغری خواهد مکرر برکشد
چون آفتاب او میکشد پرده زعارض بر فلک
چون هندوان خور بر جبین خط مزعفر برکشد
چون نوبت پیر مغان گویند بر بام حرم
نبود عجب واعظ که می بر فوق منبر برکشد
آن میفروش بزم دل آن ماورای آب و گل
آنکو فلک را متصل گردن بچنبر برکشد
آن شهسوار لافتی آن تاجدار هل اتی
کز دست قدرت درو غادر را زخیبر برکشد
چون دستاو شد دست حق نبود عجب کز معجزه
در مشرق از مغرب اگر خورشید خاور برکشد
آشفتهٔ شیرازی — غزلیات — شمارهٔ ۴۶۹
گلبنان انجمن خاص بیاراسته‌اند
بلبلان خوش به نواسنجی برخاسته‌اند
شاهدان چمن از لطف تقاضای بهار
غازه کردند رخ خویش و خود آراسته‌اند
لیک گلچهره‌بتان در همه فصل و همه وقت
آنچنانند نه خود یک سر مو کاسته‌اند
عارفانی که به گل نغمه چو بلبل سنجند
گلبنانند که از گلبن دل خاسته‌اند
همه درویش تو آشفته‌صفت ای مولا
کسوت مهر تو بر خویش به پیراسته‌اند
آشفتهٔ شیرازی — غزلیات — شمارهٔ ۴۷۰
گرجان نبود زنده بجانانه توان بود
جانان چونباشد به چه افسانه توان بود
پیمان که به بستیم که پیمانه ننوشیم
پیمانه شکستیم بپیمانه توان بود
در کعبه نبردیم بسر عمر بسالوس
گر عمربود بر در میخانه توان بود
در صومعه با ذکر نشد زیست میسر
در میکده بانعره مستانه توان بود
عشق آن گهر پاک که از بحر فنا خاست
با جان پی آن گوهر یکدانه توان بود
ای شیخ زعشاق مجو عقل و فراست
با عشق کجا عاقل و فرزانه توان بود
ای ترک پریزاده که از خلق نهانی
تا چند بسودای تو دیوانه توان بود
آشفته باین جرم ثناخوان علی شد
آسوده بآن همت مردانه توان بود
آشفتهٔ شیرازی — غزلیات — شمارهٔ ۴۷۱
تا مهم از خانه سر بر می‌زند
آفتابش بوسه بر در می‌زند
شکوه از صیادم این باشد که تیر
تا چرا بر صید دیگر می‌زند
از کمان ابروی او جستم چو تیر
ترک چشم او به خنجر می‌زند
من نشاندم نونهالی را به چشم
باغبان گر دم ز عرعر می‌زند
عاشق آن نخل رطب آور بود
کاو نگارش سنگ بر سر می‌زند
جان فزاید غمزه‌ات در هر نظر
بر رگ جان گرچه نشتر می‌زند
عشق چون مستور ماند کآفتاب
هرچه پوشی پرده سر بر می‌زند
شرح عشق آشفته با خامه مگو
کاین نیم آتش به دفتر می‌زند
شمع را چون آتش پنهان بود
لاجرم وقتی به سر در می‌زند
کیست آن شاعر که در اقلیم شعر
همچو سعدی سکه بر زر می‌زند
اوست حلوایی و هرکس چون مگس
بر دکانش دست بر سر می‌زند
بر جسارت‌های آشفته ببخش
کاو رقم بر نام حیدر می‌زند
آشفتهٔ شیرازی — غزلیات — شمارهٔ ۴۷۲
وه که بیدار دلان خواب از افسانه شدند
آشنایان طریقت همه بیگانه شدند
یارب آنان که زند دی دم عقل و حکمت
تا چه افتاد که از راه بافسانه شدند
زاهدان کاین همه پیمانه می بشکستند
باز پیمان شکن اندر سر پیمانه شدند
بفلک خیل ملک آمده از ذکر خموش
تا خبردار از آن نعره مستانه شدند
دل دیوانه زبس بسته در آن سلسله موی
میتوان گفت که یک سلسله دیوانه شدند
نافه خون میخورد و عود در آتش چو عبیر
تا که آگه زسیه کاریت ای شانه شدند
عاقلان راه بآن زلف پریشان بردند
چون کنم با من دیوانه چو همخانه شدند
شیخ و زاهد که مقیمند بکعبه همه عمر
بنگر همچو مغان عابد بتخانه شدند
جان پروانه و شمع است سبیل ره عشق
جان خود باخته تا محرم جانانه شدند
رنگ سالوس و دغل جز سوی مسجد نبرند
پاکبازان بصفا محرم میخانه شدند
پیر ما گفت می عشق فزاید دلکش
میکشان واقف از این پند حکیمانه شدند
همچو آشفته گدایان بدر پیر مغان
همه مستغنی از آن همت مردانه شدند
پیر آتشکده عشق علی صاحب سر
آن که هندوی درش کعبه و بتخانه شدند
پیروانش همگی محرم اسرار یقین
سرکشان رهش از دین همه بیگانه شدند
آشفتهٔ شیرازی — غزلیات — شمارهٔ ۴۷۳
زاهدان بی‌حد خلل در کار مستان می‌کنند
میکده بستند و منع می‌پرستان می‌کنند
گویی آگه نیستند از بینش پیر مغان
کاین همه قلب و دغل در کار مستان می‌کنند
مطرب عشاق دستان ساز کن از تار عشق
گو بهل در کار ما چندان که دستان می‌کنند
می‌کشد در روز روشن رند بازاری قدح
زاهدان این کار را اندر شبستان می‌کنند
عرض روبه بازی زاهد بنایی می‌کنم
لاجرم شیران مکان اندر نیستان می‌کنند
پیش ازین طفلان مزن تو لاف از حکمت حکیم
گر فلاطونی تو را طفل دبستان می‌کنند
چون خلیل آشفته داری صبر اگر اندر بلا
آتش نمرود را بر تو گلستان می‌کنند
جست برق ذوالفقار از دست پیر می‌فروش
زد به آنانی که عیب می‌پرستان می‌کنند
آشفتهٔ شیرازی — غزلیات — شمارهٔ ۴۷۴
بی رقیبت شبی ار وصل میسر گردد
در بهشت ابدت حور مقدر گردد
گرد هر شمع چو پروانه چه گردی زهوس
سگ نه بینی که همه عمر بیک در گردد
در دونان چه زنی خواجه پی لقمه نان
روزی ار روز تو باقیست مقرر گردد
مهر و کین آتش و مشکست نهان در دل مرد
زان درون سوزد وز آن بزم معطر گردد
پاک کن پاک تو خود لوح دل از نقش خلاف
کاینه لاجرم از زنگ مکدر گردد
نیست از حلقه خط تو برون راه دلم
گرچه پرگار در این دایره با سر گردد
نظر غیر نهانی چو به بستم با دوست
مژه ام بر رک دیده همه نشتر گردد
خون آشفته حرام است که صید حرم است
بر در و بام علی همچو کبوتر گردد
آشفتهٔ شیرازی — غزلیات — شمارهٔ ۴۷۵
آتشین مرغ دلم چون به سخن می‌آید
شمع‌سان آتشم از دل به دهن می‌آید
من نخواهم که شکایت بنویسم که قلم
آتشی دارد و هرشب به سخن می‌آید
از شهیدان خوددار خواسته باشی تو نشان
کشته عشق تو دودش ز کفن می‌آید
هرکه در چاه غم عشق چو یوسف افتاد
نتوان گفت که عارش ز رسن می‌آید
صحبتش یافته اصحاب ولیکن به لباس
بوی رحمٰن سوی احمد ز یمن می‌آید
کرم شب تاب مزن لاف بر ماه تمام
کی خسی جلوه‌کنان سوی چمن می‌آید
قدر نشناخته یاران ز پیمبر غم نیست
مژده اکنون که اویسی ز قَرَن می‌آید
شکرستان لبت خال سیاهی بگرفت
جای طوطی ز چه مأوای زغن می‌آید
دل در آن حلقه خط مانده و بیرون نرود
مور بیچاره برون کی ز لگن می‌آید
آهوان تو دوجین مشک به دنباله کشند
این خطا گفت که این‌ها ز ختن می‌آید
ای بسا داغ که بر خاک گذارد سلمی
تا دگرباره سوی ربع و دمن می‌آید
مطلب کار علی را تو ز یاران دگر
کار مردان تو نگویی که ز زن می‌آید
روح آشفته چو پرواز کند سوی نجف
چون غریبی است که او سوی وطن می‌آید
چون حسین و حسنش هست شفیع عرصات
روسیَهْ رفته و با وجه حسن می‌آید
آشفتهٔ شیرازی — غزلیات — شمارهٔ ۴۷۶
شیخ زدین شه زاحتشام بنازد
عاشق درویش از کدام بنازد
مور ضعیف و شکستگی است نهادش
گرچه سلیمان زاحتشام بنازد
رند سحرخیز را زآه سپاه است
میر سپهبد گر از نظام بنازد
من بت جان بخش برده در حرم دل
برهمن ار از بت رخام بنازد
دولت باقی عشق باد سلامت
گر کسی از مال بی دوام بنازد
مژده قتل ارچه از زبان رقیب است
عاشق مشتاق از آن پیام بنازد
همت پیر مغان خم است مرا جام
این همه جمشید اگر زجام بنازد
رند خرابات هم زننگ نترسد
شیخ نکوکار اگر زنام بنازد
یوسف ما عشق و مصر اوست دل زار
بانوی مصری گر از غلام بنازد
نازش آشفته از مدیح علی بود
نه زر زروسیم چون لئام بنازد
گر همه نازند از امیر و وزیری
شیعه صادق همه از امام بنازد
آشفتهٔ شیرازی — غزلیات — شمارهٔ ۴۷۷
زلیلی حسن کس افزون ندارد
خبر زین جلوه جز مجنون ندارد
نوای عشق را تار دگر هست
اگر ساقی می گلگون ندارد
حریفی گر بود مست محبت
هوای باده و افیون ندارد
بدل دستی مرا ننهد طبیبی
که دایم آستین پرخون ندارد
عبث میخانه را بگشوده خمار
خبر از آن لب میگون ندارد
لبت را غنچه خواندم قامتت سرو
که نیکوئی جز این مضمون ندارد
خرد گفتا که غنچه کی سخن گفت
ببین سرو آن قد موزون ندارد
بمانی چهره بنما تا نگویند
جز او کس صحف انگلیون ندارد
حریف از زور بازو گشته مغرور
خبر از پنجه بیچون ندارد
علی دست خدا سرپنجه حق
که کس قدرت از او افزون ندارد
مرا آشفته سودائی بسر هست ‏
که این سودا به جز مجنون ندارد
آشفتهٔ شیرازی — غزلیات — شمارهٔ ۴۷۸
گر اهل عقل کار به تدبیر بسته‌اند
دیوانگان مدار به تقدیر بسته‌اند
بر کف نهاده ما سر تسلیم پیش دوست
گر عاقلان قرار به تدبیر بسته‌اند
ما خوانده سر عشق ز رخسار نیکوان
قومی اگر به مصحف و تفسیر بسته‌اند
چندین اثر که گفته حکیمان در آب رز
تا بر شراب عشق چه تأثیر بسته‌اند
ایمان و کفر سبحه و زنار نیست نیست
بر خود عبث عبادت و تکفیر بسته‌اند
همچون که خضر زنده آب بقا بود
جان‌های عاشقان بدم تیر بسته‌اند
چشمان سحر ساز تو از طره رسا
آشفته را به دام و به زنجیر بسته‌اند
ما را نظر به دست خدا مرتضی بود
مردم دل ار چه بر کرم پیر بسته‌اند
آشفتهٔ شیرازی — غزلیات — شمارهٔ ۴۷۹
این دیده باشی هندویی کز مهر و مه بستر کند
یا جادویی کز مشک تر خورشید در چنبر کند
گیرم تویی خورشید و مه این دو کی از زلف سیه
تاجی ز عنبر برنهد وز مشک تر افسر کند
سروی کی آید از چمن در رقص اندر انجمن
ماهی کجا گوید سخن کی گل قبا در برکند
آشفتهٔ شیرازی — غزلیات — شمارهٔ ۴۸۰
پیر میخانه پی دعوت مستان چو درآید
حق کند عفو گناهان در رحمت بگشاید
پرده برجا نگذارد همه افلاک بسوزد
آه مستی سحر از سینه سوزان چو برآید
ساقیا ما همه عطشان و تو خود خضر زمانی
تو مسیحی و همه خلق چنین مرده نشاید
این چه جلاد که کس از دم تیغش نگریزد
وین چه صیاد که وحشی بکمندش بگراید
آشفتهٔ شیرازی — غزلیات — شمارهٔ ۴۸۱
باز در پرده دل پرتو دلدار رسید
پرده داران خبری نوبت دیدار رسید
سر حق گفت چو منصور گذشت از سر جان
تا بمعراج حقیقت بسر دار رسید
مژده ده ای دل بیمار پرستانرا
که طبیبی زوفا بر سر بیمار رسید
آه عشاق بود گرد رخت نه خط سبز
تا بر آئینه بدانی زچه زنگار رسید
شاید ار شیخ برهمن شود و هندوی بت
تا که در کعبه عیان آن بت فرخار رسید
عشق حیدر شدت اکسیر مراد آشفته
که زر قلب تو امروز بمعیار رسید
آشفتهٔ شیرازی — غزلیات — شمارهٔ ۴۸۲
دوش سودای جنونم بسوی صحرا برد
کرد مجنونم و اندر طلب لیلا برد
غافل از اینکه بود در حشم دل لیلی
بی سبب شور جنونم بسوی صحرا برد
ساحت خیمه لیلی همه بر مجنون بود
من گمانم که باین کار مرا تنها برد
من زآغاز دل ودین خرد باخته ام
دزد اول قدم از دست من این کالا برد
عقل را کوه شمردم بره موجه عشق
وه که آن سیل دمان کوه گران از جا برد
گرچه سودای دو زلف تو بخاکم افکند
سوی معراج مرا جلوه آن بالا برد
وه چه معراج سر کوی علی غیرت عرش
کز بلا آدم و هم نوح پناه آنجا برد
ثمر از حب علی جوی نه مهر دگران
کس بجز نخل کی از خار بنی خرما برد
همه سوداست بسودای تو او را نه زیان
سر آشفته اگر عشق در این سودا برد
آشفتهٔ شیرازی — غزلیات — شمارهٔ ۴۸۳
مگر که شهر دگر باز در نظر دارد
کز این دیار مه من سر سفر دارد
گشود مملکت پارس را به نیم الارض
بفتح ترک و عرب تا چه در نظر دارد
دو روز نیست فزون تر بمنزلی ساکن
مهم به تندروی حالت قمر دارد
خبر زحال دلم داد اشک خونینم
که تازه آمده از خانه و خبر دارد
هر آن دعا که پی ماندنش رقم کردم
ببین زبخت بدم واژگون اثر دارد
ثمر بغیر دهد نونهال نوسفرم
دریغ نخل محبت که این ثمر دارد
تو را که خرمن حسنست در کمال نصاب
زخوشه چین گدائی کجا ضرر دارد
اگر چه گلشن حسن تو را خزانی نیست
زبرق آه سحرگاهی صد شرر دارد
تو سنگدل که زآتش نمیکنی پرهیز
بترس زآتس آهی که در جگر دارد
بکن رعایت درویش گرچه سلطانی
کز آه مور سلیمان بسی حذر دارد
بکن بحلقه گیسوی خویشتن رحمی
کز آه سینه آشفته بس خطر دارد
بکن رعایت درویش خویش ای سلطان
که او زمهر علی کسوتی ببر دارد
اگر رقیب بود حیله ساز چون روباه
مگو بسوز که این بیشه شیر نر دارد
آشفتهٔ شیرازی — غزلیات — شمارهٔ ۴۸۴
دل دیوانه ز زلفت چو رها می‌گردد
هست مرغی که ز کاشانه جدا می‌گردد
تا که مهر رخ تو شمع درونست مرا
مه چو پروانه به گرد سرما می‌گردد
لیک آن را که بود مهر تو با جان پیوند
حاش لله که ز دام تو رها می‌گردد
این قماری که دلم باخت حریفان در عشق
در همه عمر پی نقش وفا می‌گردد
دل آشفته گر از زلف تو پیوست بخط
از پی خاصیت مهر و گیا می‌گردد
زاهد ار طوف کند خانه کعبه به گمان
لیک عارف ز پی خانه خدا می‌گردد
سعی در مروه ندارد به قیاس این مقدار
گرد میخانه چو رندی به صفا می‌گردد
در میخانه توحید علی آن که سپهر
به طواف در او بی‌سر و پا می‌گردد
آشفتهٔ شیرازی — غزلیات — شمارهٔ ۴۸۵
عاشق آنست که در هجر شکیبا نشود
گر شکیبد بشبی باز بفردا نشود
گو بگردن ننهد سلسله زلف بتان
هر که او خواهد دیوانه و شیدا نشود
دیدمش خرقه و دستار بمیخانه گرو
صوفی شهر که میخواست که رسوا نشود
گرچه اسباب طرب جمله مهیاست مرا
بی تو ای شمع چگل عیش مهیا نشود
بعد از این فکر خردمندی و دانش دارم
فتنه پشم تو گر رهزن دانا نشود
خواست گل جامه برنگ تو بپوشد در باغ
هر که در کسوت زیبا شد زیبا نشود
گر چمد در چمن و سر بکشد بر افلاک
سرو چون قامت رعنای تو والا نشود
مده آن گوهر یکدانه بدست غیار
خواهی ار دیده عشاق تو دریا نشود
نکنی سود دلا در سفر عشق بتان
تا متاع دل و دینت همه یغما نشود
سر آشفته رودگر بسر سودایت
محو صرف غمت او را زسویدا نشود
زاغ طوطی نه و روبه نشود شیر ژیان
مدعی چون علی عالی اعلا نشود
آشفتهٔ شیرازی — غزلیات — شمارهٔ ۴۸۶
خیزید و به می دفتر پرهیز بشویید
حرفی به جز از زمزمه عشق مگویید
ای بوالهوسان نقش حقیقت ندهد رنگ
این نقش بتان را زدل و دیده بشویید
مانند خضر در طلب چشمه حیوان
چون سبزه بهر جوی از این بعد مرویید
کعبه به قفا مانده و این راه کنشت است
بی‌فایده در وادی خونخوار مپویید
دنیاست یکی طرفه نمکزار نه باغست
ریحان و گل و لاله در این شوره مجویید
از تربت آشفته اگر لاله بروید
سودا و جنون آرد زنهار مبویید
از وسوسه عشق مجازی بگریزید
جز مدح علی هیچ مخواهید و مگویید
آشفتهٔ شیرازی — غزلیات — شمارهٔ ۴۸۷
روزگاری‌ست که ارباب ریا معتبرند
اهل تزویر بر اصحاب صفا مفتخرند
بی‌بصر بوالهوسان بس که شده محرم راز
همه در سرزنش و شنعت اهل نظرند
موی‌سان عاشق صادق پی دلجویی دوست
کام‌جویان ز میان دست هوس در کمرند
خفتگان را زده سر کوکب طالب ز افق
شب‌نشینان هواخواه ستاره شمرند
نوبت بال‌فشانی همه با مرغ شب است
آه از این قوم در این دور که صاحب‌نظرند
جام اغیار لبالب ز می وصل نگار
خیل عشاق همه خسته و خونین‌جگرند
بس که بیگانه فراوان شده در کشور عشق
آشنایان وفاپیشه به فکر سفرند
هرکجا سر بنهی پای نهندت بر سر
گویی این طایفه مردن نه ز جنس بشرند
هرکجا مال کنی بذل پی جان تواند
تو به آنان که دهی نفع تو را بر ضررند
یک جهان خیل منافق شده در شهری جمع
اولیای تو همانا که به ملک دگرند
دست آشفته بگیر ای که تویی دست خدا
کاین حریفان دغل جمله مطیع عمرند
آشفتهٔ شیرازی — غزلیات — شمارهٔ ۴۸۸
عزت شمرا ار یار تو را خوار پسندد
گل را نبود قدر چو او خار پسندد
مردود بود سبحه اگر دوست نخواهد
مقبول بود یار چو زنار پسندد
می خور بهمه روزه گرت یار بخواهد
در عید بکن تو به چو هشیار پسندد
چون چنگ دو تا کن کمری از پی طاعت
چون نی بنوای آی چو مزمار پسندد
تاریک چو شب روز اگر چهره بپوشد
از روز بسی به چو شب تار پسندد
بندم دهن از گفتن اگر خواست خموشی
صحت نکنم یاد چو بیمار پسندد
مالک بودش عشق پی حسن فروشی
گر یوسف خود بر سر بازار پسندد
مشغول چو خواهد بهمه شغل در آمیز
بگذار همه کار چو بیکار پسندد
هر صاحب حسنی نبود یوسف مصری
مقبل بود آن کاو که خریدار پسندد
در حق علی سر حقیقت مکن افشا
منصور شو آشفته اگر دار پسندد
آشفتهٔ شیرازی — غزلیات — شمارهٔ ۴۸۹
هر که با موی و میان تو میانی دارد
میتوان گفت که از عشق نشانی دارد
آن که منظور نظر هست در این خوبان نیست
شاهد ماست که این دارد و آنی دارد
بی نشان است مرا یار به تهمت گفتند
کاین نشان هست که بهمان و فلانی دارد
بر در میکده بس خضر روانبخش بود
گر بظلمات خضر آب روانی دارد
گلشن حسن بنازم که در او نیست خزان
ورنه هر باغ که بنی تو خزانی دارد
آرش از آن خم ابرو قدر اندازی یافت
این که گویند که او تیر و کمانی دارد
توسن بخت شدش رام و سمند گردون
نفس را هر که زعشق تو عنانی دارد
حل نشد مسئله جزء حکیمان گرچه
وهمم اندر دهن دوست گمانی دارد
لامکانست بفتوای خرد حضرت عشق
حرف بیجاست که او جای و مکانی دارد
نی کلکم زشکرخند لبانت دم زد
زآن شکر ریز و گهرخیز بیانی دارد
شاید آشفته نخوانند تو را اهل خرد
نظمت ار زلف پریشان چو نشانی دارد
دست فتنه بود از دامن امنش کوتاه
هر که از دست خدا خط امانی دارد
آشفتهٔ شیرازی — غزلیات — شمارهٔ ۴۹۰
نفس وصل تو تمنا می‌کند
پشه میل صید عنقا می‌کند
ساعد و سرپنجه‌ات رنگین ز خون
با گواهی چند حاشا می‌کند
هست لیلی را حشم در چشم و دل
از چه مجنون طوف صحرا می‌کند
شاهد مادر نگنجد در خیال
جلوه در سلمی و لیلا می‌کند
هرکه را در سر های لؤلؤات ‏
کی حذر از موج دریا می‌کند
آه گر با ماه رویت آن کند
آنچه آهم با ثریا می‌کند
ناوک دلدوز ترک غمزه‌ات
رخنه‌ها در سنگ خارا می‌کند
گفتیم چشمم چه کرده با لبت
آنچه اسکندر به دارا می‌کند
شاهدان در پرده شاهد باز و مست
عاشق این‌ها بی‌محابا می‌کند
هرچه می‌پوشم حدیث عاشقی
اشک و آهم باز رسوا می‌کند
گفت لب سوداییان عشق را
از دو عنابی مداوا می‌کند
لیک این سودایی آشفته را
چاره زآن زلف چلیپا می‌کند
عکس حیدر دیده چون در آفتاب
پیش او سجده چو حربا می‌کند
کرده‌ای افشای سر منصوروار
باش تا دارت مهیا می‌کند
آشفتهٔ شیرازی — غزلیات — شمارهٔ ۴۹۱
نقاب از زلف مشکین چون به روی چون قمر بندد
حجابی از شب تیره به روی روز بربندد
کند چنبر چو زلف عنبرین باده هلال آن مه
تو گویی چنبری بر گردن شمس و قمر بندد
میان و موی او را فرق نتوانم ز باریکی
مگر آن دم که بر قتلم ز روی کین کمر بندد
به شوق خرمنی کز برق گرد دشت می‌گردد
مرا خرمن ز شوق سوختن ره بر شرر بندد
کشیده لشکری از خط زهر سو ترک چشم تو
کز این جادو به روی مردمان راه نظر بندد
خط سبزت عبث بر آن لب شیرین نپیوسته
بلی طوطی زند پرتا که خود را بر شکر بندد
رخت خواندم گل کابل قدرت را سروی از کشمر
که نتواند کسی تشبیه زاین دو خوب‌تر بندد
گل کابل کجا آید میان انجمن خندان
کمر کی در میان خلق سرو کاشمر بندد
به جز تو سجده بر رویی نمی‌آرم که چشمانم
نظر از تو نمی‌گیرد که بر جای دگر بندد
تویی کعبه تویی قبله تویی مقصد ز بیت الله
خلیفه جز تو نبود حق که بر خیر البشر بندد
حدیث زلف او گفتم ز شعرم بوی خون آید
بلی در ناف آهو نافه از خون جگر بندد
گریزد در پناه حضرتت آشفته در محشر
در آن معرض که آتش راه را بر خشک و تر بندد
آشفتهٔ شیرازی — غزلیات — شمارهٔ ۴۹۲
در سینه بازم آتش نمرود می‌رود
زآن آتشم چو شمع به سر دود می‌رود
نمرود کو که از نم چشمم حذر کند
کز این نمم به دجله و شط رود می‌رود
پاکست همچو آینه قلبش زآب و می
رندی اگر که خرقه می‌آلود می‌رود
زاهده عمل به شرک برد پیش صیرفی
بنگر دغل که قلب زراندود می‌رود
نه طالب نعیم نه در بیم از جحیم
عاشق پی رضای تو خشنود می‌رود
او را به دل ز نور محبت اثر نبود
با تو اگر ز کوی تو مردود می‌رود
هرکاو نوای بربط عشقش بود به گوش
از ره کجا ز چنگ و نی و عود می‌رود
شیخی که روی تافت ز میخانه بر حجاز
کورانه رو به کعبه مقصود می‌رود
آشفته را گناه فزونست از حساب
اما روان به بارگه جود می‌رود
حیدر که با ولایت او از طرب خلیل
خندان چو گل در آتش نمرود می‌رود
دست تهی است تحفه بر صاحب کرم
زان بنده بی‌عمل بر معبود می‌رود
آشفتهٔ شیرازی — غزلیات — شمارهٔ ۴۹۳
زاهد و محتسب و شیخ بهم پیوستند
تا در میکده را بر رخ رندان بستند
گر به بندند در میکده یا بگشایند
خیل مستان خم عشق تو بی می مستند
جملگی عقرب جراره و با نیش جفا
بتقاضای طبیعت دل مستان خستند
تا که رفته ززمین جانب افلاک امشب
کز پی رقص ملایک بهوا می جستند
غمزه و خال و خط و زلف تو اندر ره دل
آه کاین سلسله طرار بهم همدستند
گر زمستان تو گستاخ زند سر سختی
که سلامیت بگویند و دعا بفرستند
نام سامان نبری در بر عشاق ایدل
که چو آشفته بآن سلسله مو پیوستند
عارفان کز خم زلف تو کمندی دارند
جمله زنجیر تعلق زجهان بگسستند
دست افتاده زپایان ره عشق بگیر
زآنکه تو دست خدائی و همه بی دستند
آشفتهٔ شیرازی — غزلیات — شمارهٔ ۴۹۴
کس نمک با شکر برآمیزد
یا بمه مشک تر برآمیزد
لعل تو این کند بشیرینی
چون رطب با قمر برآمیزد
چون تو غلمان حوروش زاید
کز پری یا بشر برآمیزد
کی بود تاب جلوه تو مها
خس کجا با شرر برآمیزد
کفر و اسلام را زچهره و زلف
یار با یکدیگر برآمیزد
فتنه حسن است گرچه خواهد شد
حسن چون با نظر برآمیزد
هر که لب بی لبت بجام برد
می بخون جگر برآمیزد
ناله شبگیر و آه عرش مسیر
کاشکی با اثر برآمیزد
عارفان بچشم خود دیدند
شیخ گر با خبر برآمیزد
برخوری از نهال عیش جهان
بید گر با ثمر برآمیزد
فکر یعقوب چیست در همه عمر
که دمی با پسر برآمیزد
گر درآئی تو نیمه شب از در
شب ما با سحر برآمیزد
هیچ در دست جز خیالش نیست
هر که با آن کمر برآمیزد
هر که آشفته تاجر عشق است
همه جا با ضرر برآمیزد
آهوی مست آن بت چینی
همه با شیر نر برآمیزد
جز علی کیست از بشر ممکن
که بخیر البشر برآمیزد
آشفتهٔ شیرازی — غزلیات — شمارهٔ ۴۹۵
فرخنده بسملی که به تیر نظر کشد
کاو را دهد حیات باین تیر اگر کشد
خضر آورد حیات ابد نازشست او
گر داندش که یار بتیر نظر کشد
عشاق جان بکف بره ناوک نظر
فریاد گر مرا بطرق دگر کشد
شیرین که هست خسرو شکر لبان عصر
فرها را چرا زاجل تلختر کشد
زهری کشنده تر نبود از فراق دوست
آوخ که تیر طعن رقیبم بتر کشد
عاشق زهجر و طعنه اغیار جان نداد
یارش بضرب تیغ تغافل مگر کشد
آهوی جان شکار تو صیاد مردمست
صیاد گر بدشت همی جانور کشد
مرد ار حکیم بر سر سر نهان غیب
ما را خیال آن دهن وآن کمر کشد
عشاق را زنظره قاتل دیت دهند
زرنیست خونبها چو بت سیمبر کشد
گر کشتگان بداوری آیند روز حشر
باکیست داوری چو شه دادگر کشد
آشفته گو کبوتر بام حرم شود
صیاد ما چو صید حرم بیشتر کشد
نازم بدست و بازوی شاهی که یکنفس
از خاوران گرفته تا باختر کشد
سلطان عصر و شبل اسد قائم بحق
آنکه چو نوح خلق بیک لاتذر کشد