mabidan/ganjoor huggingface dataset:
یغمای جندقی — غزلیات — شمارهٔ  ۳۹
آفتاب و چرخ و دورانی که شادی پرور است
چرخ ساقی آفتاب باده دور ساغر است
مامنی از عالم مستی طلب کآنجا مدام
عهد عهد باده خواران، دور دور ساغر است
خم فلک مستان ملک پیمانه مه می آفتاب
ساحت میخانه گوئی آسمان دیگر است
قد شاهد حلقه مغ زادگان طوبی و حور
روی ساقی باده صافی بهشت و کوثر است
کوی خمار و خم و جام می و بر می حباب
راست پنداری سپهر و برج و ماه و اختر است
میکده بطحا و می وحی و سبوکش جبرئیل
وین صدای قلقل مینا صریر شهپر است
جم که یا آئینه چبود می چه یا سردار کیست
در نورد افراد رامش گاه عرض لشکر است
نفس سگ... یاغی عقل خر... گول
عشق را رای یورش روز جهاد اکبر است
مرد این میدان منم سردار را ز آن ستیز
بشنو از من هر مصافی را سلاحی در خور است
قوس قامت تیر ناله آه زوبین دل سپر
راستی نی اشک خفتان گردن کج خنجر است
با چنان... دشمن و این چنین نادر سلاح
کش تهمتن زال رستاخود رومی معجر است
پیش پوئی حمله ضرغام و قتل مرحب است
پس خرامی حیله فاروق و فتح خبیر است
کیست این سردار و بر کف جام می بااین جلال
نی نپندارم که این آئینه و آن اسکندر است
یغمای جندقی — غزلیات — شمارهٔ  ۴۰
... ون خرم از ریش بلندی که تو داری
گر گوش کنم پهن به پندی که تو داری
با طره وخالت که زند پنجه که سرهاست
در گردن از این گرز و کمندی که تو داری
از بند مسلم برهائی همه آزاد
آزادی ما بسته به بندی که تو داری
بارند هری تا مصر عناب ز بادام
از حسرت آن پسته و قندی که تو داری
پس پس خزر از سردی خالت دل گرمم
آتش بگریزد ز سپندی که تو داری
ما را نپسندی و پسندی همه آفاق
آه از دل ... پسندی که تو داری
تا بنده ... خودی ترک خدا گوی
خود نشنوی این بوی به گندی که تو داری
شیرین عجم ار تاخت به گلگون عرب انداز
آفاق بتازی به سمندی که تو داری
سردار چه دیبا و چه سندان گه پیکار
با آتش سوزنده پرندی که تو داری
یغمای جندقی — غزلیات — شمارهٔ  ۴۱
آن دم سرد از نهاد ناصح نیران ضمیر
آن چنانستی که در دوزخ هوای ز مهر یر
شیخ و صوفی راست در...بگی فرقی فراخ
آن خر این سگ این مور سوز آن ماگیر
تا نشان از چشم و سر در شنعت از پیرو جوان
بر نگیرم از چه از روی جوان وز رای پیر
بر گریبان آستین انداز چشمه چشم خلق
چندو تا کی بردمد دریای خون زان جوی شیر
نی فزایش ز آسمان خواهد نه فیض از آفتاب
هر کرا خم پای مرد افتاد و مینا دستگیر
گر توبت فاش آری آن دبیا چه زآن گلگون پرند
باز پیچد پاک یزدان کعبه در مشکین حریر
تا ز نوشین تنگ شکر رستش آن رنگین نبات
شهر را شیرین و تلخ آمیخت با لوزینه سیر
بر کشد بندم اگر بر خاره دل با صد طناب
تاب آن پیچان رسن چونانکه موئی از خمیر
کس ندیدم غیر آن ... خط ز اصناف شهر
بر ستبرق بوریا بر پرنیان بافد حصیر
جز محیط چشم من کشنید و آن ناف آن ذقن
دجله درماند به چه جیحون نتابد با غدیر
دایره ارواح بی سردار و سرداری مباد
فتنه باشد ملک بی سلطان و لشکر بی امیر
یغمای جندقی — غزلیات — شمارهٔ  ۴۲
آنکه نسرود سخن جز به لب یار منم
و آنکه نشکست گهر در پی دینار منم
آنکه رست ازخطر و بیم به تاکیید یقین
فارغ از کش مکش کلفت پندار منم
گاه دیوان عمل خسرو ایوان صلاح
روز میدان جدل رستم پیکار منم
در ره یار و به پیراهن غیر از درحکم
بارها تجربه شد مور منم مارمنم
چار سوقی است جهان وآنچه درو جور حساب
احتساب همه را شحنه بازار منم
آگهم از عمل شاه و گدا فاش و نهان
نیک و بد را به جزا تخت منم دار منم
خر گله بایره را شیر یله دایره را
طوق زنجیر منم چنبر افسار منم
از در پاس و سرباس همی بر کج و راست
منم افراخته نی تیغ نگو نسار منم
در به چشم از پی باطل نگران حق سپران
سست جان سخت گهر خاک منم خار منم
سعد و نحس این همه را بی مدد اختر و چرخ
کوکب خفته منم دولت بیدارمنم
زی که یازی و گریزی ز که ... بپای
حاکم قتل منم صاحب زنهار منم
مست و مستور به من بر همه ایمن گذرند
حرم کعبه منم خانه خمار منم
گشت ستوار به من رشته دین چنبر کفر
صورت سبحه منم معنی زنار منم
با همه و ز همه از روی حقیقت نه مجاز
خارج و داخل و پنهان و پدیدار منم
ارتباطی دگر انگیخت ز من شرع و طریق
عارف مست منم زاهد هشیار منم
به تولای فنا از در امکان و وجوب
حایل جبر منم فاعل مختار منم
دایر آمد به من آرام زمین جنبش چرخ
دایره سطح و خط و نقطه پرگار منم
میر غایب شه و شه وارث در موکب وی
خیل ارواح سپه بر همه سردار منم
یغمای جندقی — غزلیات — شمارهٔ  ۴۳
تیره خط در طی روشن روی پنهان پروری
آشکارا اهرمن در جیب یزدان پروری
خط بر آرائی به لعل از طره بطرازی جمال
چند هستی با عدم واجب به امکان پروری
تا به سختی بر درد زنجیر آهن خای عقل
زان خط پولاد پیکر نرم سوهان پروری
گشت ازین آئینه گون دل سنگ تر آهن دلت
نادر اعجازی است این کز شیشه سندان پروری
گر یکی گوید خدای از نیست چون آورد هست
زان دو جان پرور لبش هفتاد برهان پروری
پشت ها خم زان ذقن سرها به پازان طره راست
هم به چوگان گوی هم از گوی چوگان پروری
باردم دریای لعل آن گوهرین دندان ز جزع
عکس عادت را به مروارید نیسان پروری
عقل کل را یوسف آسا چاه در راه است و بند
تا تو از زلف و زنخ زنجیر و زندان پروری
تنگ میدانی است با جولان سردار ای شگفت
گر ز پهنه نه فلک هفتاد میدان پروری
یغمای جندقی — غزلیات — شمارهٔ  ۴۴
مهش رست از خط مشکین نقابی
برآمد آسمانی ز آفتابی
کند کافر به آسانی مسلمان
جز آن...خط مشکل کتابی
زنخدانش ز چشمم شط خون راند
چهی انگیخت دریا از حبابی
گذشتت سنبل از خرمن به خروار
به مشتی خوشه چینان را نصابی
مگر من کت ز لب قانع به هیچم
ندیدم تشنه آسود از سرابی
رخ از شرم خطش خوی کرد و بشکفت
گل رنگینی از مشکین گلابی
مگر سردار کان دل بر دلم سوخت
نسوزد هیچ آتش از کبابی
یغمای جندقی — غزلیات — شمارهٔ  ۴۵
به جز ارواح مکرم که برون زین شمرند
همه...نهاد آنچه ز نوع بشرند
به مگو نسبت هفتاد و دو ملت به قیاس
کآزمودم همه...و ...ترند
کیست ارواح مکرم به حقیقت آنانک
آدمی چهر و ملک سیرت و مردم گهرند
از پیمبر که بدین سلسله سالار آمد
با تنی چند که دانیم و بهر حلقه درند
بیضه نشکسته و بر چرخ برین بال گشای
بال نارسته و پهنای زمین زیر پرند
گر گدا رنج تقاضا به توانگر ندهند
ور غنی عرض گدایان به مناعت نبرند
آتش ار چرخ بسوز کف خاکی گیرند
خاک در غلطد اگر آب به بادی شمرند
خود به اخلاق فزون ار به فضایل اندک
ور به اخلاق کم افزون به کمال و هنرند
بر به صورت اگرت زاغ نمایند و اسیر
در حقیقت همه بازان معانی شکرند
به جز از حلقه آن طره دیوانه پسند
بند گیتی چه گه از چنبر گردون بدرند
بر به هنجار طریقت پی سامان سلوک
بسته بر رشته ستوار شریعت کمرند
نه چو این خررمه...که سگ سان شب و روز
درهم افتاده همی پیش و پس هم بدرند
بسکه...گهر بر ز پی گادن مام
راست چون آب رزان خون برادر بخورند
من چنین پروز... ندیدم به خدای
در فراخای جهان و آنچه در او جانورند
گوهر خود به خریدار دگر کش سردار
کین حریفان همه... و ...ترند
یغمای جندقی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ  ۱ - غزلیات ناتمام سرداریه
دانی از چیست که مردم ره محشر گیرند
تا در آن معرکه ...بگی از سر گیرند
پایمرد ار شودم دست ولایت به خدای
نگذارم که سر از خشت لحد برگیرند
یغمای جندقی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ  ۲
هفتاد و دو ملت را نه کفر و نه دین باید
دین چه و کفر چه، ...چنین باید
آنرا که گهر خاکی با دعوی افلاکی
بالای سپهر ار جای، در زیرزمین باید
صوفی که گه او جوید مفتی که گه من گوید
...ترند این دو نه آن و نه این باید
یغمای جندقی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ  ۳
چه شد ار شد پدری یا پسری می‌آید
رفت ... و ...تری می‌آید
گر تو گویی کهنی رفت و جوانی برخاست
من بر آنم که سگی رفت و خری می‌آید
یغمای جندقی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ  ۴
آنچه در روی زمین زنده ز جنس بشرند
غیر یک تن همه... تر از یک دگرند
یغمای جندقی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ  ۵
آن قدرها که ز صد چاه گل آید بیرون
از زنخدان تو... دل آید بیرون
یغمای جندقی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ  ۶
جهان و آنچه اندرو یکسریکی ...خوانستی
بر این ...خوان...کیهان میهمانستی
فلان...گفتم مرد ارواح است چون دیدم
کمند او و این بام آسمان و ریسمانستی
یغمای جندقی — رباعیات — شمارهٔ  ۱
کثرت افزود، وحدت ار کاست ترا
جرم از سیه و سفید اشیاست ترا
گادن بینی ولی معطل دارد
این طرفه سیاه دانه و ماست ترا
یغمای جندقی — رباعیات — شمارهٔ  ۲
جائی که خورد ناخن مطرب به رباب
و آنجا که بود به دست ساقی می ناب
صد کله کاووس به یک کاسه چنگ
صد جامه جمشید به یک جام شراب
یغمای جندقی — رباعیات — شمارهٔ  ۳
یاران ریا به پرده، چه شیخ و چه شاب
مستانه کشند از لب ساغر می ناب
تا نکهت می به حیلت از وی برود
بی پرده همی کشند سجاده به آب
یغمای جندقی — رباعیات — شمارهٔ  ۴
برغنچه لعلش خار خط دوخت نقاب
بر سوری و نسرینش خسک بست حجاب
دل ها خون کرد از مژه بر خاک افشاند
این خارخسک طرفه گلی داد به آب
یغمای جندقی — رباعیات — شمارهٔ  ۵
سردار اگر چند به شمشیر ادب
خون خوردن این خران جهادی است عجب
خون ریز چو ماکز...ز شهود
نه شیر شتر خواه و نه دیدار عرب
یغمای جندقی — رباعیات — شمارهٔ  ۶
آنجا که زیاد و کم قدح نوش شراب
ساقی به حریف سفله پیما می ناب
خردی و بزرگی منگر می ده از آنک
به یک ده آباد ز صد شهر خراب
یغمای جندقی — رباعیات — شمارهٔ  ۷
زی خمکده خواندم ار فلانکس به شتاب
بی مصلحتی مدان درنگی به عتاب
رسم است که خر بر به عروسی طلبند
چون هیمه همی ضرورت افتد یا آب
یغمای جندقی — رباعیات — شمارهٔ  ۸
می کرد ز قسمت ازل بخت خراب
با دیده جدل قرعه زدند اصل صواب
افتاد به دیده روز و شب بیداری
شد قسمت بخت جاودان قرعه خواب
یغمای جندقی — رباعیات — شمارهٔ  ۹
بگشاد خدا چو خلق آدم را دست
بر پای ستاد چو آمد از نیست به هست
زد تیزی و عطسه ای وزان عطسه و تیز
تمثال ملک نقش بنی آدم بست
یغمای جندقی — رباعیات — شمارهٔ  ۱۰
مفتی که به علم و عدل و عرفان سمراست
دین باره و شرع باز و پرهیزگر است
گر سیمش به سنگ آزمون بر سنجند
...به تر از هزار ...به تر است
یغمای جندقی — رباعیات — شمارهٔ  ۱۱
کعبه که بود به کیش من هستی دوست
چاه زنخش زمزم و محراب ابروست
میراب لبان و مستجارش بالاست
وان سخت سیه دل حجرالاسود اوست
یغمای جندقی — رباعیات — شمارهٔ  ۱۲
آنرا که هماره ذوق ساغر نوشی است
بر شنعت کیهان گله از بیهوشی است
بر هر چه خورند میخ پاسخ متراش
زان در که جواب ابلهان خاموشی است
یغمای جندقی — رباعیات — شمارهٔ  ۱۳
عامی داند ز خود به خود نتوان رست
دور از همه ریش بر دم صوفی بست
ای عامی خر بدین روش من سگ تو
خوش پای که داری دم گاوی در دست
یغمای جندقی — رباعیات — شمارهٔ  ۱۴
در عهد تو قند را عتابی دگر است
اندیشه داد و احتسابی دگر است
از جامه کاغذینش پیداست که باز
با آن لب شیرین شکرآبی دگر است
یغمای جندقی — رباعیات — شمارهٔ  ۱۵
تا دیده همی نگه به دست تو گماشت
دیباچه به خون دل ز دست تو نگاشت
خوشدل خورو خون ریز، مریزاد آن چشم
وان دست که این حنا به دست تو گذاشت
یغمای جندقی — رباعیات — شمارهٔ  ۱۶
در معرفت مفتی عرفان پرداخت
تا چیست علامتت چو دستار انداخت
آن دیده بجو که بی نشان فهم کنی
تا کی خواهی خر نر از خایه شناخت
یغمای جندقی — رباعیات — شمارهٔ  ۱۷
مفتی بر آن کش همه جهل آئین است
با کفر کذا حدیث علم ودین است
این دور ز نفس کار و آن دیر نفس
افسانه لاف در غریبی این است
یغمای جندقی — رباعیات — شمارهٔ  ۱۸
صوفی کش از ارواح مکرم سخن است
ز نقحبه ز فرق تا قدم ما و من است
با دعوی آنکه جامه جانش قباست
هفتاد و دو ملت به یکی پیرهن است
یغمای جندقی — رباعیات — شمارهٔ  ۱۹
تا ز لگد آرد اسب چون خیزد راست
قچ حمله شاخ جنگی انگیخت چو خاست
ز نقحبگی شاخ و لگد نز در خوست
زآنست که بر به هیات جنس دو پاست
یغمای جندقی — رباعیات — شمارهٔ  ۲۰
لعلت که بشد امید و بیمش باقی است
اوصاف حسن رفت و ذمیمش باقی است
خون دو جهان بخورد یک کاسه و باز
زنقحبه همان دو قورت و نیمش باقی است
یغمای جندقی — رباعیات — شمارهٔ  ۲۱
زاهد چکد اشکی به ریا باد این است
سیلی که بکند دین ز بنیاد این است
تا مرد ز گریه ریا دیده ندوخت
هم خیک درید و هم خر افتاد این است
یغمای جندقی — رباعیات — شمارهٔ  ۲۲
دل در تابت ز پیچش دستار است
سردزد که پیچ و تاب بر تن بار است
چون نیست ز خروار معارف مشتی
آن خرمن اگر به گوشه کاه انبار است
یغمای جندقی — رباعیات — شمارهٔ  ۲۳
سردار مرا بتی که هفت آمد و هشت
وز روی عمل محل بند آمد و کشت
زنهارش به هجر و وصل مستا کاین دو
هفتاد جهنم است و هشتاد بهشت
یغمای جندقی — رباعیات — شمارهٔ  ۲۴
سرمایه کاستی فزود من و تو است
پیرایه ملعنت درود من و تو است
دور از من و تو اگر حقیقت خواهی
ز نقحبه واقعی وجود من و تو است
یغمای جندقی — رباعیات — شمارهٔ  ۲۵
در بوس نهان ضنت لعلت فاش است
وین تنگ روی همی نخود باماش است
از گندم خال جو فروشش عدسی
آنجا مگذر که مته بر خشخاش است
یغمای جندقی — رباعیات — شمارهٔ  ۲۶
تا چند به خود مهر و به یزدان کینت
حق جوئی و کفر و حق پرستی دینت
خود نیز بر آن خرگله کثرت بینی
سگ بچه کند به چشم وحدت بینت
یغمای جندقی — رباعیات — شمارهٔ  ۲۷
آن حسن بدیع را حسابی دگر است
بر طلعت مهر و مه نقابی دگر است
مسرای زمهر و مه که آن جبهه وروی
ماهی دگر است و آفتابی دگر است
یغمای جندقی — رباعیات — شمارهٔ  ۲۸
افزود اگرش به لاله سنبل چه کم است
آمد سوسن طراز سوری چه غم است
فرمان خط از عزل تعلق ما را
سردار مثال مصطفی و رقم است
یغمای جندقی — رباعیات — شمارهٔ  ۲۹
همت به دو کار بر یک انسان نگماشت
وان سفله که خود گرفت یزدان بگذاشت
در هر دو منه پای طلب کز یک دست
زنقحبه دو هندوانه بر نتوان داشت
یغمای جندقی — رباعیات — شمارهٔ  ۳۰
واعظ در باغ سبزش روضه مینواست
وان کرمک پس مرز و خیار لب جو است
افتادش از این بهاره کاری غرض آنک
تا بر سر پالیز کسان گیرد دوست
یغمای جندقی — رباعیات — شمارهٔ  ۳۱
امکان که به واجب از سلاله طین است
نقش دو یمین دیده وارون بین است
هستش همه چیز و نیست هیچش آری
ضرب المثل پیه و پیازک این است
یغمای جندقی — رباعیات — شمارهٔ  ۳۲
بس مردم دیده در هوای تو گریست
چو آذر در گل نقش بر... زیست
سردار اگرت مردمک این است و سرشک
تا چشم زنی جای تر است و بچه نیست
یغمای جندقی — رباعیات — شمارهٔ  ۳۳
آنرا که نه با غیر و نه با خود کار است
مطلق به مراد خویشتن هنجار است
وان کش دم گاوی به کف از کون خوی
مجبورش ستای ارچه همی مختار است
یغمای جندقی — رباعیات — شمارهٔ  ۳۴
با اهل صفا جز سر انکارت نیست
زیبد پی شست و شو چو قصارت زیست
شو جامه آلوده خود زن بر سنگ
زنقحبه به گازران ری کارت چیست
یغمای جندقی — رباعیات — شمارهٔ  ۳۵
ثروت سامان عامی شیطان راست
خواری شنعت عارف یزدانی راست
این حادثه خود تازه نه کز عهد قدیم
کس خرقانی جریمه میغانی راست
یغمای جندقی — رباعیات — شمارهٔ  ۳۶
از منبر شیخ را دل رستن نیست
جز با محراب ساز پیوستن نیست
پیدا شد از این که گاوعامان به گزاف
مسجد گویند جای خر بستن نیست
یغمای جندقی — رباعیات — شمارهٔ  ۳۷
مدح ار چه در او ذم شد از وی مفتوح
بگرا به غزل، غزل بود قوت روح
کآمد به قصیده راست تفصیل غزل
آن مایه که معشوق براست از ممدوح
یغمای جندقی — رباعیات — شمارهٔ  ۳۸
جدگیر مراین لطیفه بی هزل و مزاح
قصابی نوع بشر ار نیست مباح
سگ زن تراز این خرگله بسیار شنید
چون بر دگری نرفت تکلیف نکاح
یغمای جندقی — رباعیات — شمارهٔ  ۳۹
ز نقحبه ای ار زهر اجل در نوشد
تشریف بر افکند کفن در پوشد
زن قحبه تنش نرفته در خاک هنوز
زنقحبه تری به جای او برجوشد
یغمای جندقی — رباعیات — شمارهٔ  ۴۰
این خر خلفان پسر که مادر گهرند
هر چند که ...زپشت پدرند
لیک از در انتساب نقصان و کمال
یاران گزاف باف...ترند
یغمای جندقی — رباعیات — شمارهٔ  ۴۱
از پسته چو شکرت نمک ریز آید
جان بخشد و خوبتر زجان نیز آید
جز آن لب زنقحبه که چشمش مرساد
کشنید که از هیچ همه چیز آید
یغمای جندقی — رباعیات — شمارهٔ  ۴۲
آنرا که بطی دو باده در چنگ آید
پست ار چه مگس به پایه سیرنگ آید
چشم من و توتیای خشت سرخم
زین باره سرمه سای اگر سنگ آید
یغمای جندقی — رباعیات — شمارهٔ  ۴۳
می خور که روانت حکمت افزون روید
راز تن و سر دل به قانون روید
زان خم که مراست کاسه گر جام کشی
خاکت عوض سبزه فلاطون روید
یغمای جندقی — رباعیات — شمارهٔ  ۴۴
زین جنس دوپا هر آنکه بر سر گردد
غفرانش طلب تات میسر گردد
...بتر رفت همی ترسم از آنک
برگردد و...بترتر گردد
یغمای جندقی — رباعیات — شمارهٔ  ۴۵
ز آن طره به جز شکست بر دل نرسد
و آسیب به دیوانه و عاقل نرسد
با این کژی کارش همی بینم راست
حرف است که بار کج به منزل نرسد
یغمای جندقی — رباعیات — شمارهٔ  ۴۶
این پخته که سفله خام تعبیر کند
نامش غم دین نهاده تکفیر کند
صد مرحله زین گفته از آن گوینده
...تر آن بود که تقصیر کند
یغمای جندقی — رباعیات — شمارهٔ  ۴۷
چون کاسه می شکسته قانون گردد
کم ظرفان را بدگلی افزون گردد
کوزه شکم انباشتن ار فضلستی
خم بایستی همی فلاطون گردد
یغمای جندقی — رباعیات — شمارهٔ  ۴۸
مفتی اگرت ز ترک دستار افتاد
کم پیچ کز این علاقه بسیار افتاد
کف زن که ز بند این مظالم رستی
پاکوب که از گردنت این بار افتاد
یغمای جندقی — رباعیات — شمارهٔ  ۴۹
آن طره به ما جهود سار استیزد
با عنف نهفته گیر و دار انگیزد
بعد از دو جهان دراز دستی بیداد
سر گردد و در دامن یار آویزد
یغمای جندقی — رباعیات — شمارهٔ  ۵۰
بر خون من آن ترک شکرلب گذرد
و افکنده به پا زلف معقرب گذرد
گفتم دیه ده، چو ریختی خونم، گفت
من کشته خونی که بر او شب گذرد
یغمای جندقی — رباعیات — شمارهٔ  ۵۱
این خرگله مغز جو که سگ های ترند
وین سگ رمه پوست بوکه خشکان خرند
گفتی که که به، یا که که بد، زین دو گروه
خشک چه، تر چه، هر دو... ترند
یغمای جندقی — رباعیات — شمارهٔ  ۵۲
آن قوم که بر به ذوق بعضی دلیند
وان زمره که بر به کیش برخی ولیند
یک حلقه به جز دایره داران زن و مرد
در مرتبه دختران خادم علیند
یغمای جندقی — رباعیات — شمارهٔ  ۵۳
هر فیض که آب زندگانی بخشد
بر عکس شراب ارغوانی بخشد
آن زندگی جوان به پیری آرد
این پیران را زنوجوانی بخشد
یغمای جندقی — رباعیات — شمارهٔ  ۵۴
جز این دل دوزخ دم دریا پالود
این گرم نوا در آب و آذر که سرود
عهد است که از دجله همی خیزد سیل
رسم است که از کنده همی آید دود
یغمای جندقی — رباعیات — شمارهٔ  ۵۵
سردار پی زاهد خودبین گردد
واندر طلب ملت و آئین گردد
عذرش بگذارید و ملامت نکنید
کز جبر بود که مرد بیدین گردد
یغمای جندقی — رباعیات — شمارهٔ  ۵۶
زآنان که نشاط باده و باغ کنند
و اندیشه صید و رامش و راغ کنند
گر بوی کبابی رسدت رنگ مباز
ظن قوی آن است که خر داغ کنند
یغمای جندقی — رباعیات — شمارهٔ  ۵۷
صورت نگران به بندگی خویش درند
معنی سپران بر از خدا بی خبرند
زین هر دو گره میانه خود و خدای
انصاف بده کدام...ترند
یغمای جندقی — رباعیات — شمارهٔ  ۵۸
زانم چه که خم باده گلگون جو شد
یا شاخ شکوفه ها دگرگون جو شد
دیگی که به طمع خام ما نارد جوش
گر خود همه کام پخته در خون جو شد
یغمای جندقی — رباعیات — شمارهٔ  ۵۹
گر جام کشی مایه شینت دانند
ور طره زبون ثقلینت دانند
چون من به خطی سبزولبی سرخ گرای
تا کامروای نشاتینت دانند
یغمای جندقی — رباعیات — شمارهٔ  ۶۰
این خر گله بی وجود مردم ایجاد
تا آدم راستین نگردد به جهاد
البته قیام تو نگردد نزدیک
از دوریت ای قیامت کبری داد
یغمای جندقی — رباعیات — شمارهٔ  ۶۱
صوفی و مفتی خود از دوئیت بریند
چون کون خری بیفتند یکسریند
ایشان دو برادران و این خرگله گاو
اندر جدل نعمتی و حیدریند
یغمای جندقی — رباعیات — شمارهٔ  ۶۲
زی سنبل خط زخالش بردم فریاد
کم گندم وی خوشه تن دانه نهاد
صد خرمن از آن گفت به یک جو خواهی
تا کی این کاه کهنه ها داد بباد
یغمای جندقی — رباعیات — شمارهٔ  ۶۳
یزدان به زلل نز در اعزاز نهاد
بر آذر و آب و باد و خاکت بنیاد
گردت به هوا یک نم تف و این همه تف
آبت آتشی یک کف خاک این همه باد
یغمای جندقی — رباعیات — شمارهٔ  ۶۴
جای زه از آن سخت کمان ابرو داد
کم زاد رگ و پی سست تر از موی افتاد
با این خمشم که پیش حلاجی وی
تا چک زده پنبه و پشم است به باد
یغمای جندقی — رباعیات — شمارهٔ  ۶۵
گر زاهد خر ز خوی خود برگردد
یا صوفی سگ سیاق دیگر گردد
خود شرع و طریق را چه نقصان چه کمال
گر زانکه سگی خشک و خری تر گردد
یغمای جندقی — رباعیات — شمارهٔ  ۶۶
آدم مایه گسستن آمد ز وجود
احمد آویز بستن آورد ز جود
کی نقد عیار این دو با هم سنجند
وصل آنکه ز فضل داند از خسران سود
یغمای جندقی — رباعیات — شمارهٔ  ۶۷
این جنس دو پا گر همه گل خار ارزد
ور مهره به فر خاصیت مار ارزد
گر نیست عدم به از وجودش به چه وجه
چون کشته شود هزار دینار ارزد
یغمای جندقی — رباعیات — شمارهٔ  ۶۸
گاوان گلین که نفس شاخ و لگدند
نه کار خدا نه بار خود را مددند
پس چون خردیزه سخت در سست رگی
راضی به زیان صاحب و مرگ خودند
یغمای جندقی — رباعیات — شمارهٔ  ۶۹
مشنو که ز نیست هست و بودی زاید
یا نقد دغل ضنت و جودی زاید
سودای وجودی به عدم فرض انگار
تابو که از این زیانت سودی زاید
یغمای جندقی — رباعیات — شمارهٔ  ۷۰
سردار اگر از سر صفا برخیزد
چار اسبه به هنجار وغا برخیزد
ده مرده زند پنجه بدین خیک دو پای
مشکل که ز یک دست صدا برخیزد
یغمای جندقی — رباعیات — شمارهٔ  ۷۱
تا از مژه آب خاک فرسود آید
از دل همه باد آذر اندود آید
تا آن در نم به تاب اگر این نشگفت
رسم است که از هیزم تر دود آید
یغمای جندقی — رباعیات — شمارهٔ  ۷۲
آنکو به سپیدی رخ دلبند ستود
تنها مگرش ذوق می سرخ نبود
گو یکه متاز در بدین پهنه کمیت
زآنجا که کهر هم نبود کم ز کبود
یغمای جندقی — رباعیات — شمارهٔ  ۷۳
زین خر گله کاندر همه عالم گردد
صد بفزاید اگر یکی کم گردد
هفتاد هزار سگ زنند این ددگان
تابو خری از کروری آدم گردد
یغمای جندقی — رباعیات — شمارهٔ  ۷۴
صوفی ز صراط با توکل گذرد
مفتی به علاقه توسل گذرد
تا گاو مریدان خجل از هم نزنند
امید که هر دو را خر از پل گذرد
یغمای جندقی — رباعیات — شمارهٔ  ۷۵
سردار تو گرگ شیری از گربه مخور
چو ببردمان یکی چه کم کربه چه پر
مگذار که روبهان شغالان زایند
سگ کش به در حجله سر گربه ببر
یغمای جندقی — رباعیات — شمارهٔ  ۷۶
هستی باغی و ممکن نیست گهر
بر رسته در او هیچ خسی پوچ ثمر
لیکن نتوان درودش چون نتوان یافت
گلبن بی خار و بوستان بی سر خر
یغمای جندقی — رباعیات — شمارهٔ  ۷۷
از هر می لعل گوهر آن لب خوشتر
و آن لعل به آن خط معقرب خوشتر
آن خط چو همی شب آمد آن لعل شراب
انده نخورم شراب در شب خوشتر
یغمای جندقی — رباعیات — شمارهٔ  ۷۸
با قد بلند یار پستی خوشتر
زان نرگس هوشخواره مستی خوشتر
از هستی این دو نیست شو در دهنش
کآن نیستی از هزار هستی خوشتر
یغمای جندقی — رباعیات — شمارهٔ  ۷۹
با زفت سرین کز همه بالا و بزیر
آویز میان لاغرش خام مگیر
تا نانش همی پخته برآید ز تنور
...به پای کته کرده است خمیر
یغمای جندقی — رباعیات — شمارهٔ  ۸۰
رایم به روش سپرد هنجار دگر
سبکم به سخن سرود گفتار دگر
بعد از من و عهد من بدین گفت و گزار
میدان دگر باید و سردار دگر
یغمای جندقی — رباعیات — شمارهٔ  ۸۱
عقل و دل و دین بستم از آن زلف دراز
بر رخ در فردوسم از آن خال فراز
ای دانه تو گندم آدم خواره
وی سنبل تو خوشه خرمن پرداز
یغمای جندقی — رباعیات — شمارهٔ  ۸۲
زاهد چو به گردن افکنی گاه نماز
شاره میزر چو خر سر افسار دراز
یک پاردمت نیفکند حلقه به حلق
صدر انکی ار زآسمان افتد باز
یغمای جندقی — رباعیات — شمارهٔ  ۸۳
ای بر به وجود عاریت مرکب ساز
تا کی متصرفانه این توسن تاز
روزی سه چهاری چو سوار خر غیر
... دو پای خود به یک سو انداز
یغمای جندقی — رباعیات — شمارهٔ  ۸۴
خورشید بسی شد به حمل چهر افروز
تا ماه در آمد به بغل مهر اندوز
آری دو هزار قرن افزون باید
تا در سالی به شنبه افتد نوروز
یغمای جندقی — رباعیات — شمارهٔ  ۸۵
غم ایلاوس و رنج آنم افسوس
دارد ز نشاط زندگانی مایوس
می خور که به فتوای فلاطون خرد
از باده کنند چاره ایلاوس
یغمای جندقی — رباعیات — شمارهٔ  ۸۶
با یک هستی چه گوئی ای سرد نفس
چون نیست بود آن همه چیز این همه کس
...بگی ار ز این و آن سلب آرند
پیدا پنهان بار خدا ماند و بس
یغمای جندقی — رباعیات — شمارهٔ  ۸۷
سردار مر این دفتر تحقیق اساس
هرسو چه پراکنی به تخمین و قیاس
ز آن طایفه بستان و به این سلسله بخش
...ز ارواح مکرم بشناس
یغمای جندقی — رباعیات — شمارهٔ  ۸۸
مرد و زن آفاق سپردم پس و پیش
دیدم چپ و راست پادشه تا درویش
...خران و آستین بوس سگان
سردار و سجود گوشه دامن خویش
یغمای جندقی — رباعیات — شمارهٔ  ۸۹
سردار نهان و فاش نامی کم و بیش
مسرای ز هفتاد و دو ملت پس و پیش
...گنگی به زبان آر که خیر
خود راه برد به خانه صاحب خویش
یغمای جندقی — رباعیات — شمارهٔ  ۹۰
با نفس مصالحت به یزدان پرخاش
دین از تو به کفر اینت معاد آنت معاش
بالفطره چو ز ارواح مکرم نشدی
... به طبع این همه... مباش
یغمای جندقی — رباعیات — شمارهٔ  ۹۱
کوچک شده سر بزرگ با دستارش
زین کاستی افزود ولی پندارش
پریده به نسر چرخ از باد و بروت
گوئی که کلاغ ریده بر دیوارش
یغمای جندقی — رباعیات — شمارهٔ  ۹۲
در میکده گه جزو خدا نالان باش
گه در مسجد مرید خودبالان باش
تابو که کشی اسب مراد اندر زین
دوران همه هر که خر تواش پالان باش
یغمای جندقی — رباعیات — شمارهٔ  ۹۳
در دولت دیر پای سلطان ملوک
خاقان که دو کیهانش یکی شهر و بلوک
گشتیم به همت کله گوشه فقر
بی منت تاج و تخت سلطان سلوک
یغمای جندقی — رباعیات — شمارهٔ  ۹۴
گفتی که به مشت هاک من بعد هلاک
غفران بارد به عهد خود ایزد پاک
خاک است آری در خور بخشایش لیک
...تو کان آتشی نی کف خاک
یغمای جندقی — رباعیات — شمارهٔ  ۹۵
ای صوفی و مفتی از من راست مقال
درگوهر و خوی خود مبافید سوال
دیوانه تری در همه حال از همه کس
...تری از همه کس در همه حال
یغمای جندقی — رباعیات — شمارهٔ  ۹۶
سردار که بی نظام و سرهنگ و جدال
در بست بهم سپه وران را دم ویال
با آن همه یال بندیش رم کرده است
زان توپ نگاه و تیپ زلف و خط و خال
یغمای جندقی — رباعیات — شمارهٔ  ۹۷
از بنگه اعتقاد نز راه حیل
آنرا که موافق اوفتد گفت و عمل
کامل شمریم و رستگار اندیشیم
خود خویش پرست اگر خدای عزوجل
یغمای جندقی — رباعیات — شمارهٔ  ۹۸
یغما من و بخت و شادی وغم با هم
کریدم سفر به ملک هستی ز عدم
چون نو سفران ز گرد ره بخت بخفت
شادی سر خود گرفت من ماندم و غم
یغمای جندقی — رباعیات — شمارهٔ  ۹۹
در وسمه کشی چو ابروی خنجر فام
افزون گردد خیره کش و خون آشام
شمشیر یلان کشد چو یازی ز غلاف
تیغ تو خورد خون چو در آید به نیام
یغمای جندقی — رباعیات — شمارهٔ  ۱۰۰
ایزد دهد ار دولت دارای ریم
وان گه بخلی فزون ز کاووس کیم
با بخل چنین دولت سرشار چنان
بینی به دو روز رهن یک جرعه میم
یغمای جندقی — رباعیات — شمارهٔ  ۱۰۱
کج کج منگر در من شمشیر نیم
وحشت مکن از شکار من شیر نیم
با آنکه سگم، بر آستان بارم ده
بیگانه مشو که آشناگیر نیم
یغمای جندقی — رباعیات — شمارهٔ  ۱۰۲
سردار اسرار مسالک آن سه مقام
کآن هر سه نشان بر بدل افتادش بنام
این جمع ندانند مگر وایابی
از تفرقه و سوخته وپخته و خام
یغمای جندقی — رباعیات — شمارهٔ  ۱۰۳
سردار ز روی ذوق نز سوق کلام
در مشرب من بهشت ره باده حرام
بی شاهد و بی ندامه با کار و به ترس
افراط می نه پخته با سفله خام
یغمای جندقی — رباعیات — شمارهٔ  ۱۰۴
بیش از همه کس و از همه کس کم مائیم
رانده و مانده دوده آدم مائیم
قومی به عرب غریب و قومی به عجم
غربت زده در تمام عالم مائیم
یغمای جندقی — رباعیات — شمارهٔ  ۱۰۵
از پیر خرابات نبرم به ستم
در شیخ مناجات نبندم به کرم
چون برم چون کفر و پس آنگه به خدای
کی بندم کی سجود و آنگه به صنم
یغمای جندقی — رباعیات — شمارهٔ  ۱۰۶
شیخ خشک از صوفی تر نشناسم
وز بی بصری کور ز کر نشناسم
در پوزش من اسب متازید ایراک
دیری است که تا گاو ز خر نشناسم
یغمای جندقی — رباعیات — شمارهٔ  ۱۰۷
از آتش نی دوزخی افروخته‌ام
وز آن آتش بهشت‌ها توخته‌ام
این پایگه بلند از آن خدمه پست
زآن است که... در او سوخته‌ام
یغمای جندقی — رباعیات — شمارهٔ  ۱۰۸
در مشرب شور و تلخ پا بستش بین
از باده نای و نوش سرمستش بین
پا بر سر عرض اگر نهد عذرش به
مسکین سر خیک شیره در دستش بین
یغمای جندقی — رباعیات — شمارهٔ  ۱۰۹
زین خر گله میش پوش افزون طلبان
بز گیر وجوه وقف روزان و شبان
غافل کش از این قوچ شدن مالد شاخ
سگ را چو اجل رسد خورد نان شبان
یغمای جندقی — رباعیات — شمارهٔ  ۱۱۰
زان زلف و ذقن چیست فلک پیمودن
با ناله و از اشک زمین فرسودن
این در پی آن باد به چنبر بستن
آن از غم این آب به هاون سودن
یغمای جندقی — رباعیات — شمارهٔ  ۱۱۱
نه شکوه ز مستقبل و نز ماضی کن
خود را به مکافات عمل راضی کن
خواهی بکنی چکمه و کفشت نبرند
...کلاه خویشتن قاضی کن
یغمای جندقی — رباعیات — شمارهٔ  ۱۱۲
دنیا نکند ریع به کسب من و تو
عقبی نشود بیع به حسب من و تو
دست ار دهد آن جهان جان هر دو جهان
با هر چه در او به ...یر اسب من و تو
یغمای جندقی — رباعیات — شمارهٔ  ۱۱۳
زاهد به کتابی و کتاب من و تو
سنگ است و صراحی انتساب من و تو
تو مرده کوثری و من زنده می
مشکل که به یک جو رود آب من و تو
یغمای جندقی — رباعیات — شمارهٔ  ۱۱۴
مفتی ز در خم شکنی خمکده کاو
چار اسبه چو دزد نقب زن بر زر ساو
بوی قدح از کون خری رستش ریش
پیش آر سبو که ماند در خم سر گاو