mabidan/ganjoor huggingface dataset:
عطار — باب سی و چهارم: در صفتِ آمدن معشوق — شمارهٔ ۳۱
دوشش دیدم چو زلف خود در تابی
میشد چو مرا بدید در غرقابی
گفتا که برِ تو خواهم آمد فردا
گفتم:‌اگر امشبم ببینی خوابی
عطار — باب سی و چهارم: در صفتِ آمدن معشوق — شمارهٔ ۳۲
امشب بَرِ ما مست که آورد ترا
وز پرده بدین دست که آورد ترا
نزدیکِ کسی که بی تو بر آتش بود
چون باد نمیجست که آورد ترا
عطار — باب سی و چهارم: در صفتِ آمدن معشوق — شمارهٔ ۳۳
امشب ز پگاهی به خروش آمده‌ای
چونست که مست‌تر ز دوش آمده‌ای
در بازارت نمی‌رود کار مگر
زانست که در خانه فروش آمده‌ای
عطار — باب سی و چهارم: در صفتِ آمدن معشوق — شمارهٔ ۳۴
دوش آمد و گفت: هیچ آزرمت نیست
در عشق دمِ سرد و دلِ گرمت نیست
گفتم: «برهان مرا ز من، ای همه تو!»
گفتا که کیی تو، خویش را شرمت نیست
عطار — باب سی و چهارم: در صفتِ آمدن معشوق — شمارهٔ ۳۵
دوش آمد و گفت: ای وطن بگرفته
دو کون به هم ز جان و تن بگرفته
چون من همهام تو هیچ شرمت بادا
من آمده و تو جای من بگرفته
عطار — باب سی و چهارم: در صفتِ آمدن معشوق — شمارهٔ ۳۶
دوش آمد و گفت: اگر چه کم می‌آیم
پیش از دو جهان به یک قدم می‌آیم
از ما نتوان گریخت از خود بگریز
کآنجا که روی با تو به هم می‌آیم
عطار — باب سی و چهارم: در صفتِ آمدن معشوق — شمارهٔ ۳۷
دی گفت: چو تو صد به زیانی سوزم
تا می چه کنم که ناتوانی سوزم
چون من به کرشمهای جهانی سوزم
بنگر تو مرا که نیم جانی سوزم
عطار — باب سی و چهارم: در صفتِ آمدن معشوق — شمارهٔ ۳۸
دی گفت: حجب ز پیش برنگرفتم
دو کون ز راهِ خویش برنگرفتم
صد عالمِ تشویر پدیدار آمد
یک پرده کنون ز پیش برنگرفتم
عطار — باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق — شمارهٔ ۱
چون روی تو در همه جهان روی کراست
بی روی تو یک مو سرِ جان روی کراست
خورشید ز خجلتِ رخت پشت بداد
میگشت به پهلو که چُنان روی کراست
عطار — باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق — شمارهٔ ۲
بی موی تونیست موی کس موئی راست
بی روی تو روی دگران روی و ریاست
بی موی تو ای موی میان موی که دید
بی روی تو در روی زمین روی کراست
عطار — باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق — شمارهٔ ۳
تا روی ز زیرِ پرده بنمودی تو
صد پرده دریدی و ببخشودی تو
امروز همه جهان ز تو پُر شور است
زین پیش که داند که کجا بودی تو
عطار — باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق — شمارهٔ ۴
در کوی تو آفتاب منزل بگرفت
وز روی تو یک ذرّهٔ کامل بگرفت
از پرتوِ روی تست گیتی روشن
از بدعتِ خورشیدمرا دل بگرفت
عطار — باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق — شمارهٔ ۵
ای واقعهٔ عشقِ تو کاری مشکل
خورشیدِ رُخَت فتنهٔ جان، غارتِ دل
هرکاو نَفَسی بدید خورشیدِ رُخَت
دیوانه بوَد اگر بماند عاقل
عطار — باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق — شمارهٔ ۶
عشقت به هزار پادشاهی ارزد
وصلِ تو ز ماه تا به ماهی ارزد
آن را که رخی بود بدین زیبائی
انصاف بده که هرچه خواهی ارزد
عطار — باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق — شمارهٔ ۷
ای زلفِ تو صد دامِ ستم افکنده
جانِ همه عاشقان به غم افکنده
هرجا که درین پرده وجودی مییافت
یک پرتو رویت به عدم افکنده
عطار — باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق — شمارهٔ ۸
جانا غم عشقت دل و دینم نگذاشت
یک ذرّه گمانم و یقینم نگذاشت
گفتم که ز دستِ تو کنم بر سرْ خاک
خود عشقِ رخت فرا زمینم نگذاشت
عطار — باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق — شمارهٔ ۹
زلف و رخِ تو که قصدِ جان دارندم
در هر نفسی کار به جان آرندم
از سایهٔ زلفِ تو رخت چون بینم
کز سایه به آفتاب نگذارندم
عطار — باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق — شمارهٔ ۱۰
ای روی چو آفتابِ تو پشت سیاه
بی پشتی تو مه ننهد روی به راه
از روی توآفتاب را پشت شکست
وز روی تو پشتِ دست میخاید ماه
عطار — باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق — شمارهٔ ۱۱
ای پیش تو سرو و ماه پیوسته رهی
با قد چو سرو و با رخ همچو مهی
مه چهره و سرو قد بسی هست ولیک
تابندهتر است ماه بر سروِ سهی
عطار — باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق — شمارهٔ ۱۲
چون ماه، به قطع، آب روی تو نداشت
یک ذرّه ز آفتاب روی تو نداشت
خورشید که جملهٔ جهان روشن از اوست
شد زرد از آنکه تابِ روی تو نداشت
عطار — باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق — شمارهٔ ۱۳
گر پرده ز روی دلستان برگیری
هر پرده که هست در جهان برگیری
چون زندگی از عشق تو داریم همه
وقت است که این بدعت جان برگیری
عطار — باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق — شمارهٔ ۱۴
ای گم شده درحسنِ تو هر دیدهوری
گوئی که ز حسنِ خود نداری خبری
خلقی به نظارهٔ تو میبینم مست
تو از چه نظاره میکنی در دگری
عطار — باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق — شمارهٔ ۱۵
تا دیده بر آن عارضِ گلگون افتاد
چشمم ز سرشک چشمهٔ خون افتاد
هر راز که در پردهٔ دل پنهان بود
باخونِ جگر ز دیده بیرون افتاد
عطار — باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق — شمارهٔ ۱۶
گر در همه عمر آرزوئیم بوَد
از وصلِ تو قدرِ سرِ موئیم بوَد
بی روی تو بر روی ازان میگریم
تا پیشِ تو بو که آب روئیم بوَد
عطار — باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق — شمارهٔ ۱۷
ای تُرک! دلم غاشیه بر دوش تو شد
جانم ز جهان واله و مدهوش تو شد
بر سیمِ بناگوش تو چون جملهٔ خلق،
در مینگرند، حلقه در گوش تو شد
عطار — باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق — شمارهٔ ۱۸
تا حلقهٔ آن زلف مشوّش دیدم
دل را به میانه در کشاکش دیدم
تا روی چوآتش تودیدم از دور
دور از رویت به چشم آتش دیدم
عطار — باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق — شمارهٔ ۱۹
در جنب رخت چو ماه میننماید
میگردد و میکاهد و میافزاید
از غیرت روی همچو خورشید تو ماه
دیرست که ماهتاب میپیماید
عطار — باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق — شمارهٔ ۲۰
بی عشق تو زیستن دریغم آید
جز از تو گریستن دریغم آید
چون نیست ز نازکی ترا تاب نظر
در تو نگریستن دریغم آید
عطار — باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق — شمارهٔ ۲۱
ای حسن تو درحدّ کمال افتاده
شرح دهنت کار محال افتاده
خورشید، که در زیر نگین دارد ملک،
از شرم رخ تو در زوال افتاده
عطار — باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق — شمارهٔ ۲۲
خورشید که چرخ در نکوئیش آورد
گوئی که برای یافه گوئیش آورد
چون پیشِ رخِ تو لافِ نیکوئی زد
زان لافِ دروغْ زرد روئیش آورد
عطار — باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق — شمارهٔ ۲۳
ای نرگسِ صفرا زده سودائی تو
تر گشته و تازه پیشِ رعنائی تو
در هیچ نگارخانهٔ چین هرگز
صورت نتوان کرد به زیبائی تو
عطار — باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق — شمارهٔ ۲۴
لعلت که بلای دل و دین آید هم
گه چون گل و گه چو انگبین آید هم
گر خوبی ماهِ آسمان بسیارست
پیشِ رخِ تو فرا زمین آید هم
عطار — باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق — شمارهٔ ۲۵
تا روی چو آفتاب جانان بفروخت
ازحسن جهان بر مه تابان بفروخت
از رشک رخت کمال بسیار خرید
تا بفروزد جمله به نقصان بفروخت
عطار — باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق — شمارهٔ ۲۶
گل را به چمن گونهٔ رخسار تو نیست
مه را به سخن لعل شکربار تو نیست
خورشید جهان فروز را یک ساعت
در هیچ طریق تاب دیدار تو نیست
عطار — باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق — شمارهٔ ۲۷
عشق رخ تو که کیمیای خطرست
از یک جو او دو کون زیر و زبرست
چون سرپیچم از تو چو هر روز مرا
همچون رخ تو، عشق رخت، تازهترست
عطار — باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق — شمارهٔ ۲۸
گاهی ز سرِ زلفِ سیاهت ترسم
گاهی ز کمین گاهِ کلاهت ترسم
گفتی: «به نهان بر تو آیم، یک شب»
از روشنی روی چو ماهت ترسم
عطار — باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق — شمارهٔ ۲۹
کوثر که لبِ ترا ندیم افتادهست
سر بر خطِ سبزِ تومقیم افتادهست
آفاق ز روی تست روشن همه روز
خورشید بهانهای عظیم افتادهست
عطار — باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق — شمارهٔ ۳۰
ماهی که ز رخ یک سرِ مویم ننمود
راهم زد و راهِ سرِ کویم ننمود
صد معنی بکر در صفات رویش،
چون روی نماید، ز چه رویم ننمود
عطار — باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق — شمارهٔ ۳۱
آن ماه که سجده بُرد انجم او را
تا کرد دل از دیدهٔ خود گم او را
از بس که گریست دیده در فرقت او
ازدیده بشد صورت مردم او را
عطار — باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق — شمارهٔ ۳۲
بی لعلِ لبش شکرستان میچکنم
بی ماهِ رخش زحمتِ جان میچکنم
گویند: «جهان بر رخِ او باید دید»
گر پیش آید رخش جهان میچکنم
عطار — باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق — شمارهٔ ۳۳
بگشاده رخ و بسته قبا میآید
سرمست به بازار چرا میآید
میآید و در پوست چو گل میخندد
آری چه توان کرد مرا میآید
عطار — باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق — شمارهٔ ۳۴
آن روز که روی دلستان نتوان دید
از بینایی نام ونشان نتوان دید
او مردم چشم ماست چون میبرود
شک نیست که بعد ازین جهان نتوان دید
عطار — باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق — شمارهٔ ۳۵
شرطِ رَهِ عشق چیست، درخون گشتن
همچون شمعی به فرق بیرون گشتن
از مشعلهٔ روی تو دلگرم شدن
وز سلسلهٔ زلفِ تو مجنون گشتن
عطار — باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق — شمارهٔ ۳۶
ای باد به سوی زلفِ آن یار بتاز
کوتاه مکن دست از آن زلف دراز
آهم به سرِ زلفِ درازش برسان
بوی جگر سوخته در مشک انداز
عطار — باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق — شمارهٔ ۳۷
دوش آمد و بنشست به صد زیبایی
برخاست ز زلفش این دلِ سودایی
میپیمودم زلفش و عقلم میگفت
سودای سیاه است چه میپیمایی
عطار — باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق — شمارهٔ ۳۸
از بادهٔ عشق تو خماری دارم
وز هرچه نه عشقِ تو کناری دارم
می در مکش از من سرِ زلفِ تو که من
با هر شکنِ زلفِ تو کاری دارم
عطار — باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق — شمارهٔ ۳۹
دل، خستهٔ چشم ناوک انداز مدار
جان بستهٔ آن زلفِ فسونساز مدار
شوریدهٔ زنجیر سرِ‌زلفِ توام
زنجیر ز شوریدهٔ خود باز مدار
عطار — باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق — شمارهٔ ۴۰
اول که به پیشِ خویشتن راهم داد
صد وعدهٔ وصل گاه و بیگاهم داد
و آخر ز حیل پردهٔ کژ ساخت ز زلف
یعنی که ترا پردهٔ کژ خواهم داد
عطار — باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق — شمارهٔ ۴۱
زلف تو برفت از نظرم چه توان کرد
برد این دل زیر و زبرم چه توان کرد
گر من کمری ز زلف تو بربندم
زنّار بود آن کمرم چه توان کرد
عطار — باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق — شمارهٔ ۴۲
دل دادم و ترکِ کفر ودینش کردم
گمراهی و مفلسی یقینش کردم
چون نامِ تو نقشِ دلِ من بود مدام
در حلقهٔ زلفِ تو نگینش کردم
عطار — باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق — شمارهٔ ۴۳
زلف تو که بود آرزوئی همه را
جز دیدن او نبود روئی همه را
موئی ز سرِ یک شکنش برکندم
کآویخته بود دل به موئی همه را
عطار — باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق — شمارهٔ ۴۴
دل در خم آن زلف چو زنجیر بماند
سر بر خط تو دو پای در قیر بماند
مشکِ سرِ زلفِ تو دلِ ما بربود
ما را، جگرِ سوخته، توفیر بماند
عطار — باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق — شمارهٔ ۴۵
جانا! ز همه جهان نشستم برتر
سربازان را چو دیده هستم در خور
در باز کن و ببین که هستم بر در
وز دستِ سرِ زلفِ تو دستم بر سر
عطار — باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق — شمارهٔ ۴۶
تا در سر زلفت خم و چین افکندی
بر ماه نقاب عنبرین افکندی
با تو سخنی ز زلف تو میگفتم
در خشم شدی و بر زمین افکندی
عطار — باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق — شمارهٔ ۴۷
زلف تو که چون مشک به هر سوی افتاد
بی مهر از آن است که هندوی افتاد
زان گشت چنین شکسته کز غارت جان
از بس که شتاب کرد بر روی افتاد
عطار — باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق — شمارهٔ ۴۸
دل گفت: «رهِ زلف تو چون کوتاهی است»
چون دید که نیست هر زمانش آهی است
در زلفِ تو میرفت و به زاری میگفت:
«یا رب چه دراز و بس پریشان راهی است!»
عطار — باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق — شمارهٔ ۴۹
شب نیست که جان بی تو به لب مینرسد
روزی نه که در غصّه به شب مینرسد
زلفِ تو چنین دراز و من در عجبم
تا دست بدو از چه سبب مینرسد
عطار — باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق — شمارهٔ ۵۰
در زلف اگرچه جایگاهی سازی
با این دلِ سرگشته نمیپردازی
با تو سخنِ زلف تو مینتوان گفت
زیرا که ورا از پسِ پشت اندازی
عطار — باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق — شمارهٔ ۵۱
زان خط که به گردِ شکر آوردی تو
خوندلم و قفای خود خوردی تو
گفتم که مکن به دلبری زلفت کژ
دیدی که بتافتی و کژ کردی تو
عطار — باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق — شمارهٔ ۵۲
بوئی که ز زلف مشکبوی تو رسد
دل در طلبش بر سر کوی تو رسد
آن زلف سیاهِ تو بلایی سیه است
ترسم که نیاید که به روی تو رسد
عطار — باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق — شمارهٔ ۵۳
چون گشت دل من از سر زلف تو مست
هرگز بندادم ز سر زلف تو دست
گفتی سر زلف من کرا خواهد بود
دانی که سر زلف تو دارم پیوست
عطار — باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق — شمارهٔ ۵۴
در عشق رخت چون رخ تو بیشم نیست
قربان تو گردم که جز این کیشم نیست
بردی دل من به زلف و بندش کردی
زانست که یک لحظه دل خویشم نیست
عطار — باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق — شمارهٔ ۵۵
گر لعل لب تو آب حیوانم داد
ور چشم خوش تو قوت جانم داد
زلف تو به دست سخت میخواهم داشت
من این شیوه ز دست نتوانم داد
عطار — باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق — شمارهٔ ۵۶
هرکاو رخ تو بدید حیران ماند
وز لعل لب تو لب به دندان ماند
وانکس که سرِ زلفِ پریشانِ تو دید
کافر باشد اگر مسلمان ماند
عطار — باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق — شمارهٔ ۵۷
ای خاصیتِ لعل تو جان پروردن
تا کی ز سر زلف تو غارت کردن
چون من دو هزار عاشق بی سر و بن
هر دم سر زلفت فکند در گردن
عطار — باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق — شمارهٔ ۵۸
دل در سر زلف چون توحسن افروزی
چون شمع دمی نمیزید بی سوزی
برکش سر زلفت که بلایی است سیاه
ترسم که به گرد تو درآید روزی
عطار — باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق — شمارهٔ ۵۹
مشکین رسنت چو پردهٔ ماه شود
بس پرده نشین که زود گمراه شود
ور چاهِ زنخدانت ببیند بیژن
دانم که بدان رسن فراچاه شود
عطار — باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق — شمارهٔ ۶۰
چون چشمِ تو تیرِ غمزه محکم انداخت
هر لحظه هزار صید بر هم انداخت
چون زلف تو سر بستگی آغاز نهاد
سرگشتگیی در همه عالم انداخت
عطار — باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق — شمارهٔ ۶۱
گفتی که اگر میطلبی تدبیری
هرچت باید بخواه بیتأخیری
زلفت خواهم ازانکه در میباید
دیوانگی مرا چنان زنجیری
عطار — باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق — شمارهٔ ۶۲
دل روی بدان زلفِ سرافراز آورد
با هر شکن زلف تو صد راز آورد
روزی زسرِ زلفِ تو موئی سرتافت
سودای تواش موی کشان باز آورد
عطار — باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق — شمارهٔ ۶۳
گه لعلِ تو از قند دلم خواهد تافت
گه زلفِ تو از بند دلم خواهد تافت
از زلفِ درازِ تو دلم میتابد
تابش در ده چند دلم خواهد تافت
عطار — باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق — شمارهٔ ۶۴
تا زلف ترا به خونِ دل، رای افتاد
دل در سرِ زلفِ تو به صد جای افتاد
از بس که سرِ زلفِ تو کردند به خم
دیدم که سرِ زلفِ تو در پای افتاد
عطار — باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق — شمارهٔ ۶۵
در زلفِ تو صد حلقهٔ دیگرگون است
هر حلقهٔ او تشنهٔ صدصد خون است
مینتوان گفت وصفِ زلفت چون است
باری ز حساب عقل ما بیرون است
عطار — باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق — شمارهٔ ۶۶
ای بیخبر از رنج و گرفتاری من
شادم که تو خوشدلی به غمخواری من
تا غمزه به خونِ دلِ من بگشادی
در زلف تو بسته است نگونساری من
عطار — باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق — شمارهٔ ۶۷
گر کشته شوم کشته به نامِ تو شوم
ور بندهٔ کس شوم غلام تو شوم
چون دست به دامِ زلفِ تو مینرسد
هم آن بهتر که صیدِ دامِ تو شوم
عطار — باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق — شمارهٔ ۶۸
چون نیست ز عقل ذرّهای توفیرم
تا می چه کنم عقل، کمش میگیرم
دیوانگی عشقِ توام میباید
تا بو که ز زلفِ تو رسد زنجیرم
عطار — باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق — شمارهٔ ۶۹
تا زلفِ زره ورت به هم تافته شد
گوئی که هزار نافه بشکافته شد
زنجیرِ سرِ طرهٔ مشکین رنگت
از تابشِ خورشید رخت تافته شد
عطار — باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق — شمارهٔ ۷۰
تا در سرِ زلفت خم و تاب افکندی
این سوخته را دل به عذاب افکندی
از زلفِ سیاهِ تو جهان تیره از آنست
کان زلفِ سیه بر آفتاب افکندی
عطار — باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق — شمارهٔ ۷۱
چون مشکِ خط تو سایه‌ور می‌افتد
خورشید به زیرِ سایه درمی‌افتد
زیبنده‌ترست موی و بالا باری
کان موی به بالای تو برمی‌افتد
عطار — باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق — شمارهٔ ۷۲
زلف تودگر ز دست نگذارم من
تا بو که دل از شست برون آرم من
گویم که دلِ مرا چراندهی باز
گوئی که برو دلِ تو کی دارم من
عطار — باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق — شمارهٔ ۷۳
ای پردهٔ دل پرده نوازت بوده
جان هم نَفَسِ پردهٔ رازت بوده
من چون سرِ زلفِ تو به خاک افتاده
دست آویزم زلفِ درازت بوده
عطار — باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق — شمارهٔ ۷۴
بیچاره دلِ من که غمِ جانش نیست
در درد بسوخت و هیچ درمانش نیست
گفتم که سرِ زلفِ تو دستش گیرد
در پای فکندی که سر آنش نیست
عطار — باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق — شمارهٔ ۷۵
گر لعلِ لبِ تو دَرِّ شهوارم داد
زلف تو ز پی شکست بسیارم داد
با لعلِ لبِ تو کارِ ما چون زر بود
زلفت به ستیزه تاب در کارم داد
عطار — باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق — شمارهٔ ۷۶
تا کی کمرِ عهد و وفا باید بست
زنّارم ازان زلفِ دو تا باید بست
چون کارِ من از لبِ تو مینگشاید
دل در سرِ زلفِ تو چرا باید بست
عطار — باب سی و ششم: در صفت چشم و ابروی معشوق — شمارهٔ ۱
هر روز سرِ زلفِ تو کاری نهدم
در حلقهٔ خویش باکناری نهدم
چشم تو که خارِ مژه در جان شکند
هر لحظه ز مژگانِ تو خاری نهدم
عطار — باب سی و ششم: در صفت چشم و ابروی معشوق — شمارهٔ ۲
لعلت به صواب هیچ کس دم نزند
رای شکری با همه عالم نزند
وین نادرهتر که چشم تو از شوخی
صد تیر زند که چشم بر هم نزند
عطار — باب سی و ششم: در صفت چشم و ابروی معشوق — شمارهٔ ۳
چشمِ سیهت که فتنهٔ آفاق است
جانم ز میان جان بدو مشتاق است
و ابروی تو ریخت آب رویم بر خاک
کابروی تو پیوسته به خوبی طاق است
عطار — باب سی و ششم: در صفت چشم و ابروی معشوق — شمارهٔ ۴
هر دم به حیل زخمِ دگر سانم زن
وز نرگسِ مست تیرِ مژگانم زن
تیرِ مژه چون کشیدهای در رویم
دل خود بردی بیا و بر جانم زن
عطار — باب سی و ششم: در صفت چشم و ابروی معشوق — شمارهٔ ۵
هم زلف تو از برونِ دل در تاب است
هم خطِّ تو از چشمهٔ دل سیراب است
وان نرگسِ نیم مستِ شوریدهٔ تو
گر باده نخوردست چرا پرخواب است
عطار — باب سی و ششم: در صفت چشم و ابروی معشوق — شمارهٔ ۶
در عشقِ تو عقل و هوش مینتوان داشت
جان مست و زبان خموش مینتوان داشت
عقلِ منِ دلسوخته را چشم رسید
کز چشمِ تو عقل گوش مینتوان داشت
عطار — باب سی و ششم: در صفت چشم و ابروی معشوق — شمارهٔ ۷
تا ابروی طاقِ تو کماندار افتاد
تیرِ مژه جفتِ او سزاوار افتاد
در من نگر و گره بر ابروی مزن
کز ابرویت گره برین کار افتاد
عطار — باب سی و ششم: در صفت چشم و ابروی معشوق — شمارهٔ ۸
دردی که ز تو به حاصلم می‌آید
دور از رویت دل‌گسلم می‌آید
تیرِ مژه از کمانِ ابرو آخر
چند اندازی که بر دلم می‌آید
عطار — باب سی و ششم: در صفت چشم و ابروی معشوق — شمارهٔ ۹
تا غمزهٔ چشم رهزنت راهم زد
صد تیرِ جفا بر دلِ آگاهم زد
بس سنگدل و ستمگرت میبینم
بشتاب که سنگ و سیم را خواهم زد
عطار — باب سی و ششم: در صفت چشم و ابروی معشوق — شمارهٔ ۱۰
چون خطِّ رخت هست روان چندینی
تا چند کنی قصد به جان چندینی
ابروی تو بر من که کمانی شدهام
از بهرِ چه میکشد کمان چندینی
عطار — باب سی و ششم: در صفت چشم و ابروی معشوق — شمارهٔ ۱۱
زلفِ تو به هم در اوفتاده عجب است
گه سرکش و گاه سر نهاده عجب است
جانا! مژهٔ من است در آب مدام
تیرِ مژهٔ تو آب داده عجب است!
عطار — باب سی و ششم: در صفت چشم و ابروی معشوق — شمارهٔ ۱۲
چشمِ خوشِ تو که مذهبِ عبهر داشت
بس شور که هر مژهٔ او در سر داشت
تیر و مژهات گرچه به هم میمانست
اما مژهٔ تو مزهٔ دیگر داشت
عطار — باب سی و ششم: در صفت چشم و ابروی معشوق — شمارهٔ ۱۳
از زلفِ شکن بر شکنت میترسم
وز نرگسِ مستِ پرفنت میترسم
من میخواهم که راه گیرم در پیش
از غمزهٔ چشمِ رهزنت میترسم
عطار — باب سی و ششم: در صفت چشم و ابروی معشوق — شمارهٔ ۱۴
گر عفو کنی به لطف جرمی که مراست
آسان ز سرِ وجود برخواهم خاست
با قدّ تو راست است هر چیز که هست
با ابرویت هیچ نمیآید راست
عطار — باب سی و ششم: در صفت چشم و ابروی معشوق — شمارهٔ ۱۵
از زلفِ تو دل چو در عقابین افتاد
نقدش همه از نرگس تو عین افتاد
و آخر حجر الاسودِ خالت چو بدید
از ابرویت به قاب قوسین افتاد
عطار — باب سی و ششم: در صفت چشم و ابروی معشوق — شمارهٔ ۱۶
خطّت دام است و خالت او را دانه است
با دانهٔ تو مرغِ دلم همخانه است
بیمارستانِ چشمِ‌بیمارِ ترا
در زلفِ چو زنجیرِ تو بس دیوانه است
عطار — باب سی و ششم: در صفت چشم و ابروی معشوق — شمارهٔ ۱۷
گفتم: خط مشکین تو بر ماه خطاست
گفتا:‌به خطا مشک ز من باید خواست
گفتم که زه این کمان ابرو که تراست!
گفتا که چنین کمان به زه ناید راست
عطار — باب سی و ششم: در صفت چشم و ابروی معشوق — شمارهٔ ۱۸
گفتم: «کس را روی تو و موی تو نیست
تیر مژه و کمان ابروی تو نیست»
چشمش به زبانِ حال گفتا: «از تیر
مگریز که این کمان به بازوی تو نیست»
عطار — باب سی و ششم: در صفت چشم و ابروی معشوق — شمارهٔ ۱۹
چون غمزهٔ تو جادویی آغاز نهد
ممکن نبود که هیچ غمّاز جهد
بر هم زدهای همه جهان در نفسی
آخر که جهان به دست تو باز دهد
عطار — باب سی و ششم: در صفت چشم و ابروی معشوق — شمارهٔ ۲۰
دایم گهر وصل تو میجویم باز
وز هجر تو رخ به اشک میشویم باز
تا نرگسِ مستِ نیم خوابت دیدم
هم مستم و هم ز خواب میگویم باز
عطار — باب سی و هفتم: در صفت خط و خال معشوق — شمارهٔ ۱
بر لب، خط فستقیش، پیوسته بماند
و آن پسته دهان با جگری خسته بماند
ازتنگی پسته مغز را گنج نبود
از پوست بجست و بر در بسته بماند
عطار — باب سی و هفتم: در صفت خط و خال معشوق — شمارهٔ ۲
ای مورچهٔ خط! بدمیدی آخر
برگرد مهش خط کشیدی آخر
گویند که در مه نرسد هرگز مور
ای مور! به ماه چون رسیدی آخر
عطار — باب سی و هفتم: در صفت خط و خال معشوق — شمارهٔ ۳
بی برگ گلش جامه قبا خواهم کرد
باری بنپرسی که چرا خواهم کرد
آمد خط او و ورق گل بگرفت
یعنی که من این ورق فرا خواهم کرد
عطار — باب سی و هفتم: در صفت خط و خال معشوق — شمارهٔ ۴
گفتم: دل من ببردی ای جادو وش!
گفتا: چکنم تو دل ندادی خوش خوش
گفتم: رخت آتش است و خطّت دودست
گفتا که تو دود دیدهای از آتش
عطار — باب سی و هفتم: در صفت خط و خال معشوق — شمارهٔ ۵
گفتم: ز خط تو بوی خون می‌آید
وز خطّ تو عقل در جنون می‌آید
گفتا که خط از برای زر می‌آرم
گفتم که زر از سنگ برون می‌آید
عطار — باب سی و هفتم: در صفت خط و خال معشوق — شمارهٔ ۶
گه در خط دلبران شیرین نگرم
گه در خد و خال و زلفِ مشیکن نگرم
از بس که رخِ سیم بران میبینم
حیرت شدهام تا به کدامین نگرم
عطار — باب سی و هفتم: در صفت خط و خال معشوق — شمارهٔ ۷
زین خط که لعل تو کنون می‌آرد
دل خود که بود که جان جنون می‌آرد
سبزی خط تو سرخ‌رویی من است
کان سبزه مرا خطّ به خون می‌آرد
عطار — باب سی و هفتم: در صفت خط و خال معشوق — شمارهٔ ۸
از تیرِ غمت بسی جگر دوخته‌ای
بر مشک خطت بسی جگر سوخته‌ای
مگذار که خطّ تو ز دستم بشود
چون دست مرا بدان خط آموخته‌ای
عطار — باب سی و هفتم: در صفت خط و خال معشوق — شمارهٔ ۹
گفتی: «خطم از لبم جدا خواهد شد
وین وعده که میدهم وفا خواهد شد»
طوطی لبت به شکّر و آب حیاة
منقار فرو برده کجا خواهد شد
عطار — باب سی و هفتم: در صفت خط و خال معشوق — شمارهٔ ۱۰
ای زلفِ تو دامن قمر بگرفته
ماه تو به مشک سر به سر بگرفته
طوطی خط فستقیت بر عناب
حلقه زده و گردِ شکر بگرفته
عطار — باب سی و هفتم: در صفت خط و خال معشوق — شمارهٔ ۱۱
یا رب چه خط است این که درآوردی تو
تادست به بیداد برآوردی تو
دی خطّ به خون من همی آوردی
و امروز خطی پر شکر آوردی تو
عطار — باب سی و هفتم: در صفت خط و خال معشوق — شمارهٔ ۱۲
تا خط تو پشت بر قمر آوردست
عقل از دل من روی به درآوردست
طوطی خط زمردینت بر لعل
خطّی است که بر تنگ شکر آوردست
عطار — باب سی و هفتم: در صفت خط و خال معشوق — شمارهٔ ۱۳
چون خط تو باعث گنه خواهد شد
هر روز هزار دل ز ره خواهد شد
زین شیوه که خط تو محقق افتاد
دیوان من از خطت سیه خواهد شد
عطار — باب سی و هفتم: در صفت خط و خال معشوق — شمارهٔ ۱۴
اندیشهٔ ابروی تو پیوسته مراست
وز حلقهٔ زلفت دل بشکسته مراست
چون خط تو رسته است و دهانت بسته
عشقی است که بر رسته و بر بسته مراست
عطار — باب سی و هفتم: در صفت خط و خال معشوق — شمارهٔ ۱۵
از پستهٔ تو سبزهٔ خط بر رسته است
یا مغز ز پستهٔ تو بیرون جسته است
بر رسته دگر باشد و بر بسته دگر
این طرفه که بر رستهٔ تو بربسته است
عطار — باب سی و هفتم: در صفت خط و خال معشوق — شمارهٔ ۱۶
تا خط تو بر خون جگر میخوانم
گوئی که غم دلم زبر میخوانم
از من ببری دلی چو خط آوردی
زیرا که من از خط تو بر میخوانم
عطار — باب سی و هفتم: در صفت خط و خال معشوق — شمارهٔ ۱۷
آن پسته میان مغز چون افتادست
یا آن خط فستقی کنون افتادست
یا مغز دران پسته نمیگنجیدست
وز تنگی جایگه برون افتادست
عطار — باب سی و هفتم: در صفت خط و خال معشوق — شمارهٔ ۱۸
دوش آمد و گفت: «آمده‌ام حور سرشت
تاختم کنم ملکت حوران بهشت»
گفتم: «به خطی سرخ بر آن زیر نویس»
رویش به خطی سبز در آن زیر نوشت
عطار — باب سی و هفتم: در صفت خط و خال معشوق — شمارهٔ ۱۹
از خجلت خط، رخت اگر پر عرق است
بر جملهٔ خوبان جهانت سبق است
گر از ورق گلت خطی پیدا شد
خط را ورقی باید و خط بر ورق است
عطار — باب سی و هفتم: در صفت خط و خال معشوق — شمارهٔ ۲۰
از عشقِ خط تو سرنگون میگردم
وز خال تو در میان خون میگردم
تا روی نمود نقطهٔ خال توام
چون پرگاری به سر برون میگردم
عطار — باب سی و هفتم: در صفت خط و خال معشوق — شمارهٔ ۲۱
خال تو که جاودان بدو بتوان دید
بر روی تو روی جان بدو بتوان دید
گر مردمک دیدهٔ زیبائی نیست
پس چون که همه جهان بدو بتوان دید
عطار — باب سی و هشتم: در صفت لب و دهان معشوق — شمارهٔ ۱
لعلت که خجل کرد گل رعنا را
از پسته نمود خالِ مشک آسا را
میخواستم از پستهٔ سبزت شکری
تو بر در بسته خط نوشتی ما را
عطار — باب سی و هشتم: در صفت لب و دهان معشوق — شمارهٔ ۲
چون دیده به روی تو نظر بگشاید
از هر مژهای خون جگر بگشاید
در صد گره‌ام ز زلف خم در خمِ تو
تا پسته به یک تنگ شکر بگشاید
عطار — باب سی و هشتم: در صفت لب و دهان معشوق — شمارهٔ ۳
جانم که به لب از لب لعل تو رسید
دل تحفه به پیش لب لعل تو کشید
خوی خشک نمیکند زخون چون گل لعل
زان سنبل ترکز لب لعل تو دمید
عطار — باب سی و هشتم: در صفت لب و دهان معشوق — شمارهٔ ۴
زلفِ تو سرِ درازدستی دارد
چشمِ تو همه میل به مستی دارد
امّا دهنت که ذرّهای را ماند
یک ذرّه نه نیستی نه هستی دارد
عطار — باب سی و هشتم: در صفت لب و دهان معشوق — شمارهٔ ۵
ای کرده پسند از دو جهان چاره منت
حقّا که دریغ دارم از خویشتنت
چون بیخورشید ذرّه را نتوان دید
بیروی تو در چشم کی آید دهنت
عطار — باب سی و هشتم: در صفت لب و دهان معشوق — شمارهٔ ۶
بنگر که دلم چه گونه مظلوم نمود
گر زلف تو در وجود معدوم نمود
گر زلف ترا حال پریشانی داشت
از رستهٔ دندان تو منظوم نمود
عطار — باب سی و هشتم: در صفت لب و دهان معشوق — شمارهٔ ۷
لعل تو براتِ کامرانی دهدم
منشور به عمر جاودانی دهدم
بر روی تو صد بار بمردم هر روز
تا لعلِ تو آبِ زندگانی دهدم
عطار — باب سی و هشتم: در صفت لب و دهان معشوق — شمارهٔ ۸
چون توبهٔ تو گناه خواهد افتاد
بس کس که به تو ز راه خواهد افتاد
ای ماه! به صَدْقَه یک شکربخش مرا
کاین صَدْقه به جایگاه خواهد افتاد
عطار — باب سی و هشتم: در صفت لب و دهان معشوق — شمارهٔ ۹
زانگه که مرا سوی تو آهنگ افتاد
صبر از دلِ من هزار فرسنگ افتاد
هر کز دهنِ تو یک شکر کرد سؤال
تا در نگریست در دمی تنگ افتاد
عطار — باب سی و هشتم: در صفت لب و دهان معشوق — شمارهٔ ۱۰
فرسودنِ لعلِ آبدارت بر من
بنمودنِ زلفِ بیقرارت بر من
یک بوسه بخواهم و صدم عشوه دهی
وآنگه گویی ازین هزارت بر من
عطار — باب سی و هشتم: در صفت لب و دهان معشوق — شمارهٔ ۱۱
ای جانِ همه جهان زکوةِ لبِ تو
رسته ز شکر برون نباتِ لبِ تو
دل در ظلماتِ زلفت از دست برفت
آه ار نرسد آبِ حیاتِ لبِ تو
عطار — باب سی و هشتم: در صفت لب و دهان معشوق — شمارهٔ ۱۲
دل نیست کز آن ماه برنجد هرگز
کانجا دل کس هیچ نسنجد هرگز
هرکس سخن دهان او میگوید
لیکن سخنی درو نگنجد هرگز
عطار — باب سی و هشتم: در صفت لب و دهان معشوق — شمارهٔ ۱۳
ای ماه به چهره یا گلی یا سمنی
وز خوش بوئی شکوفه یا یاسمنی
شیرین لب و پسته دهن و خوش سخنی
المنة للَّه که به دندان منی!
عطار — باب سی و هشتم: در صفت لب و دهان معشوق — شمارهٔ ۱۴
از وعدهٔ کژ دل به غمت میافتد
وز کژگوئی راست کمت میافتد
جانا! سخن شکسته زان میگوئی
کز تنگی جان برهمت میافتد