mabidan/ganjoor huggingface dataset:
سایه — تاسیان — بوسه
گفتمش :
- " شیرین ترین آواز چیست ؟ "
چشم ِ غمگینش به رویم خیره ماند
 قطره قطره اشکش از مژگان چکید
لرزه افتادش به گیسوی بلند
زیر ِ لب غمناک خواند :
 - " ناله ی زنجیرها بر دست ِ من ! "
گفتمش :
-" آنگه که از هم بگسلند ... "
خنده ی تلخی به لب آورد و گفت :
- " آرزویی دلکش است اما دریغ !
 بخت ِ شورم ره برین امید بست
وان طلایی زورق ِ خورشید را
 صخره های ساحل ِ مغرب شکست ! ... "
من به خود لرزیدم از دردی که تلخ
در دل ِ من با دل ِ او می گریست
گفتمش :
- " بنگر درین دریای کور
 چشم هر اختر چراغ ِ زورقی است ! "
 سر به سوی آسمان برداشت گفت :
 - " چشم ِ هر اختر چراغ زورقی ست
لیکن این شب نیز دریای ست ژرف
 ای دریغا شبروان ! کز نیمه راه
 می کشد افسون ِ شب در خواب شان ... "
 گفتمش :
- " فانوس ِ ماه
 می دهد از چشم ِ بیداری نشان ... "
 گفت :
-" اما درشبی این گونه گنگ
 هیچ آوایی نمی آید به گوش ... "
گفتمش :
 - " اما دل ِ من می تپد
 گوش کن ، اینک صدای پای دوست ! "
 گفت :
- " ای افسوس در ایندام ِ مرگ
 باز صید تازه ای را می برند
 این صدای پای اوست ! "
 گریه ای افتاد در من بی امان
 در میان ِ اشک ها ، پرسیدمش :
 - " خوش ترین لبخند چیست ؟ "
 شعله ای در چشم تاریکش شکفت
جوش ِ خون در گونه اش آتش فشاند
 گفت :
 - " لبخندی که عشق ِ سربلند
 وقت ِ مردن بر لب ِ مردان نشاند "
من ز جا برخاستم
بوسیدمش
سایه — تاسیان — هول
باز طوفان ِ شب است
 هول بر پنجره می کوبد مشت
شعله می لرزد در تنهایی :
باد فانوس ِ مرا خواهد کشت ؟
سایه — تاسیان — گریز
از هم گریختیم
 وان نازنین پیاله ی دلخواه را ، دریغ
بر خاک ریختیم
جان ِ من و تو تشنه ی پیوند ِ مهر بود
 دردا که جان ِ تشنه ی خود را گداختیم
 بس دردناک بود جدایی میان ِ ما
 از هم جدا شدیم و بدین درد ساختیم
 دیدار ِ ما که آن همه شوق و امید داشت
اینک نگاه کن که سراسر ملال گشت
 وان عشق ِ نازنین که میان ِ من و تو بود
 دردا که چون جوانی ِ ما پایمال گشت !
 با آن همه نیاز که من داشتم به تو
 پرهیز ِ عاشقانه ی من ناگزیر بود
 من بارها به سوی تو باز آمدم ولی
هر بار دیر بود !
 اینک من و توایم دو تنهای بی نصیب
 هر یک جدا گرفته ره ِ سرنوشت ِ خویش
 سرگشته در کشاکش ِ طوفان ِ روزگار
 گم کرده همچو آدم و حوا بهشت ِ خویش
سایه — تاسیان — سرگذشت
باز باران است و شب چون جنگلی انبوه
از زمین آهسته می روید
 با نواهایی به هم پیچیده زیر ِ ریزش ِ باران
 با خود او را زیر ِ لب نجواست
 سرگذشتی تلخ می گوید
کوچه تاریک است
 بانگ ِ پایی می شود نزدیک
شاخه ای بر پنجره انگشت می ساید
 اشک ِ باران می چکد بر شیشه ی تاریک
من نشسته پیش ِ آتش ، در اجاقم هیمه می سوزد
دخترم یلدا
 خفته در گهواره می جنباندش مادر
 شب گران بار ست و باران همچنان یکریز می بارد
 سایه ی باریک ِ اندام زنی افتاده بر دیوار
 بچه اش را می فشارد در بغل نومید
 در دلش انگار چیزی را
 می کنند از ریشه خون آلود
 لحظه ای می ایستد خم می شود آهسته با تردید ...
 رعد می غرد
 سیل می بارد
 آخرین اندیشه ی مادر :
 - " چه می خواهی شد ؟ ... "
آسمان گویی ز چشم ِ او فرو می بارد این باران ...
 باز باران است و شب چون جنگلی انبوه
 بر زمین گسترده هر سو شاخ و برگش را
 با صداهایی به هم پیچیده دارد زیر ِ لب نجوا
 من نشسته تنگ دل پیش ِ اجاق ِ سرد
دخترم یلدا
خفته در گهواره اش آرام ...
سایه — تاسیان — صبح دروغین
هنوز شب نگذشته ست ای شکیب ِ بزرگ
بمان که بی تو مرا تاب ِ زنده ماندن نیست !
 فروغ ِ صبح ِ دروغین فریب می دهدت
 خروس ِ تجربخ داند که وقت ِ خواندن نیست
سایه — تاسیان — تشویش
بنشینیم و بیندیشیم !
این همه با هم بیگانه
 این همه دوری و بیزاری
به کجا آیا خواهیم رسید آخر ؟
 و چه خواهد آمد بر سر ِ ما با این دل های پراکنده ؟
 جنگلی بودیم
 شاخه در شاخه همه آغوش
ریشه در ریشه همه پیوند
 وینک ، انبوه ِ درختانی تنهاییم
 مهربانی ، به دل ِ بسته ی ما ،مرغی ست
 کز قفس در نگشادیمش
و به عذری که فضایی نیست
 وندرین باغ ِ خزان خورده
 جز سموم ِ ستم آورده هوایی نیست
 ره ِ پرواز ندادیمش
 هستی ِ ما که چو آیینه
تنگ بر سینه فشردیمش از وحشت ِ سنگ انداز
 نه صفا و نه تماشا به چه کار آمد ؟
دشمنی دل ها را با کین خوگر کرد
 دست ها با دشنه همدستان گشتند
 و زمین از بدخواهی به ستوه آمد
 ای دریغا که دگر دشمن رفت از یاد
 وینک از سینه ی دوست
 خون فرو می ریزد !
 دوست کاندر بر ِ وی گریه ی انباشته را نتوانی سر داد
چه توان گفتمش ؟
 بیگانه ست
 و سرایی که به چشم انداز ِ پنجره اش
 نیست درختی که بر او مرغی
به فغان ِ تو دهد پاسخ
زندان است
 من به عهدی که بدی مقبول
 و توانایی دانایی ست
 با تو از خوبی می گویم
 از تو دانایی می جویم
 خوب ِ من ! دانایی را بنشان بر تخت
 و توانایی را حلقه به گوشش کن !
 من به عهدی که وفاداری
داستانی ست ملال آور
 و ابلهی نیست دگر افسوس !
 داشتن جنگ ِ برادرها را باور
 آشتی را
 به امیدی که خرد فرمان خواهد راند
 می کنم تلقین
وندر این فتنه ی بی تدبیر
با چه دلشوره و بیمی نگرانم من
 این همه با هم بیگانه
 این همه دوری و بیزاری
 به کجا آیا خواهیم رسید آخر ؟
 و چه خواهد آمد بر سر ِ ما با این دل ِ های پراکنده ؟
 بنشینیم و بیندیشیم !
سایه — تاسیان — گریه
سایه ها زیر ِ درختان در غروب ِ سبز می گریند
 شاخه ها چشم انتظار ِ سرگذشت ِ ابر
 و آسمان چون من غبارآلود ِ دلگیری
باد بوی خاک ِ باران خورده می آرد
 سبزه ها در رهگذار ِ شب پریشان اند
 آه ، اکنون بر کدامین دشت می بارد ؟
 باغ ، حسرتناک ِ بارانی ست
 چون دل ِ من در هوای گریه ی سیری ...
سایه — تاسیان — من به باغ گل سرخ
در گشودند به باغ ِ گل ِ سرخ
 و من ِ دلشده را
 به سراپرده ی رنگین ِ تماشا بردند
 من به باغ ِ گل ِ سرخ
با زبان ِ بلبل
خواند
 درسماع ِ شب ِ سروستان
دست افشاندم
 در پریخانه ی پر نقش ِ هزار آینهاش
 خویشتن را
به هزاران سیما
 دیدم
 با لب ِ آینه
 خندیدم
من به باغ ِ گل ِ سرخ
همره ِ قافله ی رنگ و نگار
 به سفر رفتم
 از خاک به گُل
رقص ِ رنگین ِ شکفتن را
 در چشمه ی نور
 مژده دادم به بهار
من به باغ ِ گل ِ سرخ
 زیر ِ آن ساقه ی تر
 عطر را زمزمه کردم تا صبح
 من به باغ ِ گل ِ سرخ
 در تمام ِ شب ِ سرد
 روشنایی را خواندم با آب
 و سحر را
 به گل و سبزه
 بشارت دادم
سایه — تاسیان — زندگی‌نامه
یادها انبوه شد
در سر ِ پر سرگذشت
جز طنین ِ خسته ی افسوس نیست
رفته ها را بازگشت
سایه — تاسیان — طرح
گلوی مرغ ِ سحر را بریده اند و
هنوز
در این شط ِ شفق
آواز ِ سرخ ِ او
 جاری ست ...
سایه — تاسیان — سرخ و سفید
تا نیاراید گیسوی کبودش را
 به شقایق ها
 صبح ِ فرخنده
در آیینه نخواهد خندید
سایه — تاسیان — مرثیه جنگل
امشب همه غم های عالم را خبر کن !
 بنشین و با من گریه سر کن
گریه سر کن !
 ای جنگل ، ای انبوه ِ اندوهان ِ دیرین
 ای چون دل ِ من ، ای خموش ِ گریه آگین
سر در گریبان ، در پس ِ زانو نشسته
 ابرو گره افکنده چشم از درد بسته
 در پرده های اشک ِ پنهان ، کرده بالین !
 ای جنگل ای داد
 از آشیانت بوی خون می آورد باد
بر بال ِ سرخ ِ کشکرک پیغام شومی ست
 آنجا چه آمد بر سر ِ آنسرو ِ آزاد ؟
 ای جنگل ای شب !
 ای بی ستاره !
 خورشید ِ تاریک !
 اشک ِ سیاه ِ کهکشان های گسسته !
 آیینه ی دیرینه ی زنگار بسته !
 دیدی چراغی را که در چشمت شکستند ؟
 ای جنگل ای غم !
چنگ ِ هزار آوای باران های ماتم !
 در سایه افکند ِ کدامین ناربُن ریخت
 خون از گلوی مرغ عاشق ؟
مرغی که می خواند
مرغی که با آوازش از کنج ِ قفس پرواز می کرد
 مرغی که می خواست
 پرواز باشد ...
از جنگل ای حیف !
 همسایه ی شب های تلخ ِ نامرادی !
در آستان ِ سبز ِ فروردین دریغا
آن غنچه های سرخ را بر باد دادی !
 ای جنگل ای پیسوته پاییز !
 ای آتش ِ خیس !
 ای سرخ و زرد ، ای شعله ی سرد !
ای در گلوی ابر و مه فریاد ِ خورشید !
 تا کی ستم با مرد خواهد کرد نامرد ؟
 ای جنگل ای در خود نشسته !
 پیچیده با خاموشی ِ سبز
 خوابیده با رؤیای رنگین ِ بهار ِ نغمه پرداز
زین پیله کی آن نازنین پروانه خواهد کرد پرواز ؟
ای جنگل ای همراز ِ کوچک خان ِ سردار !
 هم عهد ِ سر های بریده !
 پر کرده دامن
 از میوه های کال چیده !
 کی می نشیند دُرد ِ شیرین ِ رسیدن
 در شیر ِ پستان های سبزت ؟
 ای جنگل ای خشم !
 ای شعله ور چون آذرخش ِ پیرهن چاک !
با من بگو از سرگذشت ِ آن سپیدار
 آن سهمگین پیکر ، که با فریاد ِ تندر
 چون پاره ای از آسمان افتاد بر خاک !
 ای جنگل ای پیر !
 بالنده ی افتاده ، آزاد ِ زمینگیر !
 خون می چکد ینجا هنوز از زخم ِ دیرین ِ تبر ها
 ای جنگل ! اینجا سینه ی من چون تو زخمی ست
 اینجا دمادم دارکوبی بر درخت ِ پیر می کوبد
 دمادم
سایه — تاسیان — کن فیکون
تو به عمر ِ رفته ی من مانی
 که چو روز ِ منتظران طی شد
 به که دست ِ دوستیی بدهیم ؟
 که نه دوست ماند و نه دست افسوس !
تو بگو چه بود و چه شد ؟
 کی شد ؟
سایه — تاسیان — خواب
با گریه می نویسم
از خواب
 با گریه پا شدم
 دستم هنوز
 در گردن ِ بلند ِ تو
 آویخته ست
 و عطر ِ گیسوان ِ سیاه ِ تو
 با لبم
آمیخته است
دیدار شد میسر و ...
 با گریه پا شدم
سایه — تاسیان — قصه
دل ِ من باز چو نی می نالد
 ای خدا خون ِ کدامین عاشق
 باز در چاه چکید ؟
سایه — تاسیان — سقوط
گردنی می افراشت
 سرش از چرخ فراتر می رفت
 آسمان با همه اخترهاش
بوسه می زد بر سرانگشتش
 سکه ی خورشید
بود در مشتش ...
یک سر و گردن
 گاه
نه کم از فاصله ی کیهانی ست
 وز سرافرازی تا خواری
 جز یک سر ِ مو فاصله نیست
 او سری خم کرد
 و آسمان ، با همه اخترهاش
 دور شد از سر ِ او
سایه — تاسیان — پرنده می‌داند
خیل ِ دلکش ِ پرواز در طراوت ِ ابر
 به خواب می ماند
 پرنده در قفس ِ خویش
 خواب می بیند
 پرنده در قفس ِ خویش
 به رنگ و روغن ِ تصویر ِ باغ می نگرد
 پرنده می داند
 که باد بی نفس است
 و باغ تصویری ست
پرنده در قفس ِ خویش
 خواب می بیند
سایه — تاسیان — فلق
ای صبح !
ای بشارت ِ فریاد !
 امشب خروس را
 در آستان ِ آمدنت
 سر بریده اند !
سایه — تاسیان — گریهٔ سیب
شب فرو می افتاد
 به درون آمدم و پنجره ها را بستم
 باد با شاخه در آویخته بود
 من در این خانه ی تنها تنها
 غم ِ عالم به دلم ریخته بود
 ناگهان حس کردم
 که کسی
 آنجا بیرون در باغ
 در پس ِ پنجره ام
 می گرید ...
 صبحگاهان
 شبنم
 می چکید از گل ِ سیب
سایه — تاسیان — سروستان
ساحت ِ گور ِ تو سروستان شد
 ای عزیز ِ دل ِ من
 تو کدامین سروی ؟
سایه — تاسیان — صبوحی
برداشت آسمان را
 چون کاسه ای کبود
 و صبح ِ سرخ را
 لاجرعه سر کشید
 آنگاه
 خورشید در تمام ِ وجودش طلوع کرد
سایه — تاسیان — شادباش
بانگ ِ خروس از سرای دوست برآمد
 خیز و صفا کن که مژده ی سحر آمد
 چشم ِ تو روشن
 باغ ِ تو آباد
 دست مریزاد
 همت ِ حافظ به همره ِ تو که آخر
 دست به کاری زدی و غصه سر آمد
 بخت ِ تو برخاست
 صبح ِ تو خندید
 از نفست تازه گشت آتش ِ امید
 وه که به زندانِ ظلمت ِ شب ِ یلدا
 نور ز خورشید خواستی و برآمد
 گل به کنارست
 باده به کارست
 گلشن و کاشانه پر ز شور ِ بهارست
 بلبل ِ عاشق بخوان به کام ِ دل ِ خویش
 باغ ِ تو شد سبز و سرخ گل به بر آمد
 جام ِ تو پرنوش
 کام ِ تو شیرین
 روز ِ تو خوش باد
 کز پس ِ آن روزگار ِ تلخ تر از زهر
 بار ِ دگر روزگار ِ چون شکر آمد
 رزم ِ تو پیروز
 بزم ِ تو پر نور
 جام به جام ِ تو می زنم زره ژ دور
شادی ِ آن صبح ِ آرزو که ببینم
بوم ازین بام رفت و خوش خبر آمد
سایه — تاسیان — بازگشت
بی مرغ آشیانه چه خالی ست
 خالی تر آشیانه ی مرغی
کز جفت ِ خود جداست !
 آه ، ای کبوتران ِ سپید ِ شکسته بال
 اینک به آشیانه ی دیرین خوش آمدید
 اما دلم به غارت رفته ست
 با آن کبوتران که پریدند
 با آن کبوتران که دریغا
 هرگز به خانه بازنگشتند
سایه — تاسیان — آزادی
ای شادی !
 آزادی !
 ای شادی ِ آزادی !
روزی که تو بازآیی
 با این دل ِ غم پرورد
 من با تو چه خواهم کرد ؟
 غم هامان سنگین است
 دل هامان خونین است
 از سر تا پامان خون می بارد
 ما سر تا پا زخمی
ما سر تا پا خونین
 ما سر تا پا دردیم
 ما این دل ِ عاشق را
 در راه ِ تو آماج ِ بلا کردیم
 وقتی که زبان از لب می ترسید
 وقتی که قلم از کاغذ شک داشت
 حتی ، حتی حافظه از وحشت ِ در خواب سخن گفتن می آشفت
 ما نام ِ تو را در دل
 چون نقشی بر یاقوت
می کندیم
وقتی که در آن کوچه ی تاریکی
 شب از پی ِ شب می رفت
 و هول سکوتش را
 بر پنجره ی بسته فرو می ریخت
 ما بانگ ِ تو را با فوران ِ خون
 چون سنگی در مرداب
 بر بام و در افکندیم
 وقتی که فریب ِ دیو
 در رخت ِ سلیمانی
انگشتر رایک جا با انگشتان می برد
 ما رمز ِ تو را چون اسم ِ اعظم
 در قول و غزل قافیه می بستیم
از می از گل از صبح
از آینه از پرواز
 از سیمرغ از خورشید
 می گفتیم
 از روشنی از خوبی
 از دانایی از عشق
 از ایمان از امید
 می گفتیم
آن مرغ که در ابر سفر می کرد
 آن بذر که در خاک چمن می شد
 آن نور که در آینه می رقصید
 در خلوت ِ دل با ما نجوا داشت
 با هر نفسی مژده ی دیدار ِ تو می آورد
 در مدرسه در بازار
در مسجد در میدان
در زندان در زنجیر
 ما نام ِ تو را زمزمه می کردیم
 آزادی!
آزادی !
 آزادی !
آن شب ه، آن شب ها ، آن شب ها
آن شب های ظلمت ِ وحشت زا
 آن شب های کابوس
 آن ش های بیداد
 آن شب های ایمان
 آن شب های فریاد
 آن شب های طاقت و بیداری
در کوچه تو را جُستیم
بر بام تو را خواندیم
 آزادی !
 آزادی !
 آزادی !
 می گفتم :
 روزی که تو بازآیی
من قلب ِ جوانم را
 چون پرچم ِ پیروزی
بر خواهم داشت
 وین بیرق ِ خونین را
 بر بام ِ بلند ِ تو
 خواهم افراشت
 می گفتم :
 روزی که تو باز آیی
این خون ِ شکوفان را
 چون دسته گل ِ سرخی
 در پای تو خواهم ریخت
 وین حلقه ی بازو را
 در گردن ِ مغرورت
خواهم آویخت
ای آزادی !
 بنگر !
 آزادی !
 این فرش که در پای تو گسترده ست
 از خون است
 این حلقه ی گل خون است
 گل خون است ...
ای آزادی !
 از ره ِ خون می آیی
 اما
 می آیی و من در دل می لرزم :
 این چیست که در دست ِ تو پنهان است ؟
 این چیست که در پای تو پیچیده ست ؟
 ای آزادی !
 آیا
با زنجیر
 می آیی ؟ ...
سایه — تاسیان — کیوان ستاره بود
ما از نژاد ی آتش بودیم
 همزاد ِ آفتاب ِ بلند اما
 با سرنوشت ِ تیره ی خاکستر
 عمری میان کوره ی بیداد سوختیم
 او چون شراره رفت
 من با شکیب ِ خاکستر ماندم
کیوان ستاره شد
تا بر فراز ِ این شب ِ غمناک
امید ِ روشنی را
 با ما نگاه دارد
 کیوان ستاره شد
 تا شب گرفتگان
 راه ِ سپیده را بشناسند
 کیوان ستاره شد
 که بگوید
 آتش
 آنگاه آتش است
کز اندرون ِ خویش بسوزد
وین شام ِ تیره را بفروزد
من در تمام ِ این شب ِ یلدا
دست ِ امید ِ خسته ی خود را
 در دست های روشن ِ او می گذاشتم
 من در تمام ِ این شب ِ یلدا
 ایمان ِ آفتابی ِ خود را
از پرتو ِ ستاره ی او گرم داشتم
کیوان ستاره بود
 با نور زندگانی می کرد
 با نور در گذشت
 او در میان ِ مردمک ِ چشم ِ ما نشست
 تا این ودیعه را
 روزی به صبحدم بسپاریم
سایه — تاسیان — ز بالِ سرخ قناری…
هجوم ِ غارت ِ شب بود و خون ِ گرم ِ شفق
 هنوز می جوشید
 هنوز پیکر ِ گلگون ِ آفتاب ِ شهید
 بر آن کرانه ی دشت ِ کبود می جنبید
 هنوز برکه ی غمگین به یاد می آورد
 پریده رنگی ِ روزی که دم به دم می کاست ...
تو با چراغ ِ دل ِ خویش آمدی بر بام
ستاره ها به سلام ِ تو آمدند :
 سلام !
 سلام برتو که از نور داشتی پیغام !
 سلام بر تو که چشم ِ تو گاهواره ی روز
 سلام بر تو که دست ِ تو آشیانه ی مهر
 سلام بر تو که روی تو روشنای ماست !
تو چون شهاب گذشتی بر آن سکوت ِ سیاه
تو چون شهاب نوشتی به خون ِ روشن ِ خویش
 که صبح ِ تازه ز خون ِ شهید خواهد خاست
 ز بال ِ سرخ ِ تو خواندم در آن غروب ِ قفس
که آفتاب رها گشتن ِ قناری هاست
سایه — تاسیان — بیرون شد از گُمار
ره در جنگل ِ اوهام گم است
 سینه بگشای چو دشت
 اگرت پرتو ِ خورشید ِ حقیقت یابد
 وقتی از جنگل ِ گم
پا نهادی بیرون
و رها گشتی
 از آن گره ِ کور ِ گمار
ناگهان آبشاری از نور
 بر سرت می ریزد
و آسمان
 با همه پهناوری ِ بی مرزش
 در تو می آمیزد
 ای فراز آمده از جنگل ِ کور !
 هستی ِ روشن ِ دشت
 آشکارا بادت !
 بر لب ِ چشمه ی خورشید ِ زلال
جرعه ی نور گوارا بادت !
سایه — تاسیان — دیباچه خون
نه ، هراسی نیست
 من هزاران بار
 تیرباران شده ام
 و هزاران بار
دل ِ زیبای مرا از دار آویخته اند
 و هزاران بار
 با شهیدان ِ تمام ِ تاریخ
 خون ِ جوشان ِ مرا
 به زمین ریخته اند
 سرگذشت ِ دل ِ من
 زندگی نامه ی انسان است
 که لبش دوخته اند
 زنده اش سوخته اند
 و به دارش زده اند
 آه ای بابک ِ خرم دین
 تولومومبا را می دیدی
 و لومومبا می دید
 مرگ ِ خونین مرا در بولیوی
 راز ِ سرسبزی ِ حلاج این است :
 ریشه در خون شستن
 باز از خون رُستن
در ویتنام هزاران بار
 زیر ِ تیغ ِ جلاد
 زخم برداشته ام
 وندر آن آتش و خون
 باز چون پرچم ِ فتح
قامت افرشته ام
 آه ، ای آزادی
 دیرگاهی ست که از اندونزی تا شیبی
 خاک ِ این دشت ِ جگر سوخته با خون ِ تو می آمیزد
 دیر گاهی ست که از پیکر ِ مجروح ِ فلسطین شب و روز
خون فرو می ریزد
 و هنوز از لبنان
 دود بر می خیزد
 سال ها پیش ، مرا با کیوان کشتند
 شاه هر روز مرا می کشت
 و هنوز
 دست ِ شاهانه دراز است پی ِ کشتن من
 هم از آن دست ِ پلید است که در خوزستان
در هویزه ، بستان ، سوسنگرد
 این چنین در خون آغشته شدم
 و همین امروز
 با مسلمانان ِ جوانی که خط ِ پشت ِ لبش
 تازه سبزی می زد کشته شدم
 نه ، هراسی نیست
 خون ِ ما راه ِ دراز ِ بشریت راگلگون کرده ست
 دست ِ تاریخ ، ظفرنامه ی انسان را
 زیب ِ دیباچه ی خون کرده ست
 آری ، از مرگ هراسی نیست
 مرگ ِ در میدان این آرزوی هر مرد است
 من دلم از دشمن کام شدن می سوزد
مرگ ِ با دشنه ی دوست ؟
 دوستان ! این درد است
 نه ، هراسی نیست
 پیش ِ ما ساده ترین مسئله ای مرگ است
 مرگ ِ ما سهل تر از کندن ِ یک برگ است
 من به این باغ می اندیشم
 که یکی پشت ِ درش با تبری تیز کمین کرده ست
 دوستان گوش کنید
 مرگ ِ من مرگ ِ شماست
 مگذارید شما رابکشند
 مگذارید که من بار ِ دگر
 در شما کشته شوم
سایه — تاسیان — آه آینه
او راز گیسوان ِ بلندش شناختند
 ای خاک این همان تن ِ پاک است ؟
 انسان همین خلاصه ی خاک است ؟
 وقتی که شانه می زد
 انبوه ِ گیسوان ِ بلندش را
تا دوردست ِ آینه می راند
 اندیشه ی خیال پسندش را
 او با سلام صبح
خندان ، گلی ز آینه می چید
 دستی به گیسوانش می برد
 شب را کنار می زد
 خورشید را در آینه می دید
 اندیشه ی برآمدن ِ روز
 بارانی از ستاره فرو می ریخت
 در آسمان ِ چشم ِ جوانش
آنگاه آن تبسم ِ شیرین
 در می گشود بر رخ ِ آیینه
 از باغ ِ آفتابی ِ جانش
 دزدان ِ کور ِ آینه ، افسوس
آن چشم ِ مهربان را
 از آستان ِ صبح ربودند !
آه ای بهار ِ سوخته
 خاکستر ِ جوانی
تصویر ِ پر کشیده ی آیینه ی تهی
 با یاد ِ گیسوان بلندت
 آیینه در غبار ِ سحر آه می کشد
 مرغان باغ بیهده خواندند
هنگام ِ گل نبود
سایه — تاسیان — ارغوان
ارغوان ! شاخه ی همخون ِ جدامانده ی من
 آسمان ِ تو چه رنگ است امروز ؟
 آفتابی ست هوا ؟
 یا گرفته ست هنوز ؟
من در این گوشه که از دنیا بیرون است
 آسمانی به سرم نیست
از بهاران خبرم نیست
 آنچه می بینم دیوارست
 آه ، این سخت ِ سیاه
آن چنان نزدیک است
 که چو بر می کشم از سینه نفس
 نفسم را بر می گرداند
 ره چنان بسته که پروازِ نگه
در همین یک قدمی می ماند
 کورسویی ز چراغی رنجور
 قصه پرداز ِ شبِ ظلمانی ست
 نفسم می گیرد
 که هوا هم اینجا زندانی ست
 هر چه با من اینجاست
 رنگ ِ رخ باخته است
 آفتابی هرگز
 گوشه ی چشمی هم
 بر فراموشی ِ این دخمه نینداختهاست
 اندرین گوشه ی خاموش ِ فراموش شده
 کز دم ِ سردش هر شمعی خاموش شده
یاد ِرنگینی در خاطر ِ من
 گریه می انگیزد :
 ارغوانم آنجاست
 ارغوانم تنهاست
 ارغوانم دارد می گرید
 چون دل ِ من که چنین خون آلود
 هر دم از دیده فرو می ریزد
ارغوان !
 این چه رازی ست که هر بار بهار
با عزای دل ِ ما می آید
 که زمین هر سال از خون ِ پرستوها رنگین است
 وین چنین بر جگر سوختگان
 داغ برداغ می افزاید
ارغوان ، پنجه ی خونین ِ زمین !
 دامن ِ صبح بگیر
 وز سواران ِ خرامنده ی خورشید بپرس
کی بر این دره ی غم می گذرند
ارغوان ، خوشه ی خون !
 بامدادان که کبوترها
بر لب ِ پنجره ی باز ِ سحر غلغله می آغازند
 جان ِ گل رنگ ِ مرا
 بر سر ِ دست بگیر
 به تماشاگه ِ پرواز ببر
آه ، بشتاب که همپروازان
 نگران ِ غم ِ همپروازند
 ارغوان ، بیرق ِ گلگون ِ بهار !
 تو برافراشته باش
 شعر ِ خونبار ِ منی
 یاد ِ رنگین ِ رفیقانم را
بر زبان داشته باش
تو بخوان نغمه ی ناخوانده ی من
 ارغوان ، شاخه ی همخون ِ جدامانده ی من !
سایه — تاسیان — کوچ
نقشی که باران می زند بر خاک
 خطی پریشان
 از سرگذشت ِ تیره ی ابرست
 ابری که سرگردان به کوه و دشت می راند
تا خود کدامین جویبارش خُرد
روزی به دریا بازگردانَد
سایه — تاسیان — تصویر
خانه ی خالی ِ تنهایی
 مثل ِ آیینه ی بی تصویر
 در شب ِ تنگ ِ شکیبایی
عکسی آویخته بر دیوار
 مثل ِ یادی سبز
 مانده در ذهن ِ شب ِ پاییز
دختری
 گردن افراشته ، با بارش ِ گیسوی بلند
 پسری
در نگاهش غم خاموش ِ پدر
 و زنی رعنا ، اما دور ...
در شب ِ تنگ ِ شکیبایی ، مردی تنها
 مثل ِ آیینه ی بی تصویر
 خالی ِ خانه ی تنهایی
 سایه ای خاموش
 در شب ِ آینه می گرید
 آه ، هرگز صد عکس
 پر نخواهد کرد
 جای یک زمزمه ی ساکت ِ پارا بر فرش
 این که همراه ِ تو می گرید آیینه ست
 تو همین چهره ی تنهایی
سایه — تاسیان — پند رودکی
گفتم اگر پدر نتوانست یا نخواست
 من
 هموار کرد خواهم گیتی را
 فرزند ِ من به عُجب ِ جوانی تو این مگوی
 من خواستم ولی نتوانستم
 تا خود چه خواهی و چه توانی
سایه — تاسیان — شاعر
شبی ...
 - کدام شب ؟
 شبی ...
شبی ستاره ایدهان گشود
- چه گفت ؟
نگفت ، از لبش چکید
- سخن چکید ؟
 سخن نه ، اشک
 ستاره می گریست
- ستاره ی کدام کهکشان ؟
 ستاره ای که کهکشان نداشت
 سپیده دم که خاک
 در انتظار ِ روز ِ خرم است
ستاره ای که در غم شبانه اش غروب کرد
 نهفته در نگاه ِ شبنم است
سایه — تاسیان — زندگی
چه فکر می کنی ؟
 که بادبان شکسته زورق ِ به گل نشسته ای ست زندگی ؟
 در این خراب ِ ریخته
 که رنگ ِ عافیت ازو گریخته
به بن رسیده راه ِ بسته ای ست زندگی ؟
 چه سهمناک بود سیل ِ حادثه
 که همچو اژدها دهان گشود
زمین و آسمان ز هم گسیخت
 ستاره خوشه خوشه ریخت
 و آفتاب در کبود ِ دره های آب غرق شد
 هوا بد است
 تو با کدام باد می روی ؟
 چه ابر ِ تیره ای گرفته سینه ی تو را
 که با هزار سال بارش ِ شبانه روز هم
 دل ِ تو وانمی شود
 تو از هزاره های ِ دور آمدی
 درین درازنای ِ خون فشان
 به هر قدم نشان ِ نقش ِ پای ِ توست
 درین درشتناک ِ دیولاخ
 ز هر طرف طنین ِ گام های ره گشای توست
 بلند و پست ِ این گشاده دامگاه ِ ننگ و نام
 به خون نوشته نامه ی وفای توست
 به گوش ِ بیستون هنوز
صدای ِ تیشه های توست
 چه تازیانه ها که با تن ِ تو تاب ِ عشق آزمود
چه دارها که از تو گشت سربلند
 زهی شکوه ِ قامت ِ بلند ِ عشق
 که استوار ماند در هجوم ِ هرگزند
 نگاه کن
 هنوز آن بلند ِ دور
 آن سپیده آن شکوفه زار ِ انفجار ِ نور
 کهربای آرزوست
 سپیده ای که جان ِ آدمی هماره در هوای اوست
 به بوی یک نفس در آن زلال دم زدن
 سزد اگر هزار بار
 بیفتی از نشیب ِ راه و باز
 رو نهی بدان فراز
 چه فکر می کنی ؟
 جهان چو آبگینه ی شکسته ای ست
 که سرو ِ راست هم در و شکسته می نمایدت
چنان نشسته کوه در کمین ِ دره های ِ این غروب ِ تنگ
 که راه بسته می نمایدت
زمان ِ بی کرانه را
 تو با شمار ِ گام ِ عمر ِ ما مسنج
به پای او دمی ست این درنگ ِ درد و رنج
 به سان ِ رود
 که در نشیب ِ دره سر به سنگ می زند
رونده باش
امید ِ هیچ معجزی ز مرده نیست
 زنده باش
سایه — تاسیان — تاسیان
خانه دل تنگ ِ غروبی خفه بود
 مثل ِ امروز که تنگ است دلم
 پدرم گفت چراغ
 و شب از شب پر شد
 من به خود گفتم یک روز گذشت
 مادرم آه کشید
 زود بر خواهد گشت
 ابری آهسته به چشمم لغزید
 و سپس خوابم برد
 که گمان داشت که هست اینهمه درد
 در کمین ِ دل ِ آن کودک ِ خرد ؟
آری آن روز چو می رفت کسی
داشتم آمدنش را باور
 من نمی دانستم
 معنی هرگز را
 تو چرا بازنگشتی دیگر ؟
 آه ای واژه ی شوم
 خو نکرده ست دلم با تو هنوز
 من پس از این همه سال
 چشم دارم در راه
 که بیایند عزیزانم، آه !
سایه — تاسیان — میراث
پدر جان در دل ِ تنگت چه ابری بود
 که من چندان که می گریم
 هنوزش هیچ پایان نیست
 چه صبری داشتی ، اما
 از آن دندان که بر هم می فشردی
 همچنان خون ِ دلم جاری ست
غمت با من
درین شب های ابری
 زنده ماند ، اما
 نمی دانم امیدم در دل ِ تنگ ِ که خواهد زیست ؟
سایه — تاسیان — آواز غم
در من کسی پیوسته می گرید
این من که از گهواره با من بود
 این من که با من
 تا گور همراه است
 دردی ست چون خنجر
 یا خنجری چون درد
 همزاد ِ خون در دل
ابری ست بارانی
 ابری که گویی گریه های قرن ها را در گلو دارد
 ابری که در من
یکریز می بارد
 شب های بارانی
 او با صدای گریه اش غمناک می خواند
 رودی ست بی آغاز و بی انجام
 با های های گریه اش در بی کران ِ دشت می راند
 پیری حکایت گوست
کز کودکی با خود مرا می برُد
در باغ های مردمی گریان
 اما چه باغی ؟ دوزخی کانجا
 هر دم گلی نشکفته می پژمرد
مرغی ست خونین بال
 کز زیر ِ پر چشمش
 اندوهناک ِ سنگباران هاست
 او در هوای مهربانی بال می آراست
- کی مهربانی باز خواهد گشت ؟
 - نه ، مهربانی
 آغاز خواهد گشت
از عهد ِ آدم
 تا من که هر دم
 غم بر سر ِ غم می گذارم
 آن غمگسار ِ غمگساران را به جان خواندیم
وز راه و بی راه
 عاشق وش از قرنی به قرنی سوی او راندیم
 وان آرزوانگیز ِ عیار
 هر روز صبری بیش می خواهد ز عاشق
 دیدار را جان پیش می خواهد ز عاشق
 وانگه که رویی می نماید
 یا چشم و ابرویی پری وار
 باز نمی دانند
 نقشش نمی خوانند
 دل می گریزانند ازو چون وحشتی افتاده در آیینه ی تار !
 هرگز نیامد بر زبانم حرف ِ نادلخواه
اما چه گفتم ؟ هر چه گفتم ، آه
پای سخن لنگ است و دست واژه کوتاه است
 از من به من فرسنگ ها راه است
 خاموشم اما
 دارم به آواز ِ غم خود می دهم گوش
وقتی کسی آواز می خواند
 خاموش باید بود
 غم داستانی تازه سر کرده ست
 اینجا سراپا گوش باید بود :
 - درد از نهاد ِ آدمیزاد است !
 آن پیر ِ شیرین کار ِ تلخ اندیش
 حق گفت ، آری آدمی در عالم ِ خاکی نمی آید به دست ، اما
 این بندی ِ آز و نیاز ِ خویش
هرگز تواند ساخت آیا عالمی دیگر ؟
 یا آدمی دیگر ؟ ...
- ای غم ! رها کن قصه ی خون بار !
چون دشنه در دل می نشیند این سخن اما
 من دیده ام بسیار مردانی که خود میزان ِ شأن ِ آدمی بودند
وز کبریای روح برمیزان ِ شأن ِ آدمی بسیار افزودند
 - آری چنین بودند
 آن زنده اندیشان که دست ِ مرگ را بر گردن ِ خود شاخ ِ گل کردند
 و مرگ را از پرتگاه ِ نیستی تا هستی ِ جاوید پُل کردند
 - ای غم ! تو با این کاروان ِ سوگواران تا کجا همراه می آیی ؟
 دیگر به یاد ِ کس نمی آید
 آغاز ِ این راه ِ هراس انگیز
 چونان که خواهد رفت از یاد ِ کسان افسانه ی ما نیز !
 - با ما و بی ما آن دلاویز ِ کهن زیباست
 در راه بودن سرنوشت ِ ماست
روز ِ همایون ِ رسیدن را
 پیوسته باید خواست
 - ای غم ! نمی دانم
 روز ِ رسیدن روزی ِ گام ِ که خواهد بود
 اما درین کابوس ِ خون آلود
 در پیچ و تاب ِ این شب ِ بن بست
 بنگر چه جان های گرامی رفته اند از دست !
دردی ست چون خنجر
یا خنجری چون درد
 این من که در من
 پیوسته می گرید
 در من کسی آهسته می گرید
نادر نادرپور — از آسمان تا رسیمان — در میان سرخ و سبز
راننده در گشوده و مرا پیش خود نشاند
برگشتم و نگاه به او بستم
با شانه های خم شده در زیر بار سر
با گرد آسیای زمان بر شقیقه ها
چون لک لکی شکسته و لرزان بود
نزدیک چار راه
یک دم ، چراغ سرخ به ما هر دو ایست داد
چشمم به آسمان ، غروب افتاد
خاکستری بر آب ، پریشان بود
شهر از پس غبار
بوم بزرگ و خالی نقاش
با رنگی از ملال زمستان بود
موج پیادگان
فوجی ز مورهای گریزان
با طعمه های ریز
به دندان
لاغر ، سیاه ، افتان ، خیزان بود
لغزنده طاس کوچک خورشید
در خاک نرم مغرب ، پنهان بود
ناگه ، بر این زمینه ی تاریک
یک قطره رنگ روشن لغزید
اندام سرخ پوش زنی چابک و جوان
قلب پیاده رو را چون نیزه ای شکافت
نزدیک شد به من
چون نور ، از ستوت نگاهم
عبور کرد
آنگه ، چراغ سبز به راننده راه داد
من ، در میان عابر و راننده
چون وقفه در میان علامات سرخ و سبز
حیران نشسته بودم
آیینه ، حیرتم را در خود پناه داد
نادر نادرپور — از آسمان تا رسیمان — آهوانه
آی تبار مردمی من
از نسل آهوان گرسنه ست ؟
 نسلی که اندرون تهیاز طعام را
با چشم سیر پاسخ می گوید
وین وصلت گرسنگی و سیری
در دیده ی
گرسنه دلان ، آهوست
در چشم سیر آهو ، زیبایی