mabidan/ganjoor huggingface dataset:
فریدون مشیری — آه، باران — انسان باشیم
دانه می چید کبوتر،
                                به سرافشانی بید
لانه می ساخت پرستو،
                               به تماشا خورشید
       
صبح، از برجِ سپیداران ، می آمد باز
روز ، با شادی گنجشکان ، می شد آغاز.
                     
نغمه سازانِ سراپردء دستان و نوا
روی این سبزء گسترده سراپرده رها.
                     
دشت، همچون پر پروانه پرُ از نقش و نگار
پَرزنان هر سو پروانهء رنگین بهار.
                           
هست و من یافته ام در همه ذرات ، بسی
روح شیدای کسی ، نور و نسیم نفسی!
                  
می دمد در همه، این روح نوازشگرِ پاک
می وزد بر همه، این نور و نسیم از دل ِ خاک!
                        
چشم اگر هست به پیدا و به ناپیدا باز
نیک بیند که چه غوغاست در این چشم انداز:
 
مهر، چون مادر، می تابد، سرشاز از مهر
نور می بارد از آینه پاک سپهر
                        
می تپد گرم، هم آوازِ زمانِ ، قلب زمین
موج موسیقی رویش! چه خوش افکنده طنین ،
                  
ابر، می آید سر تا پا ایثار و نثار
سینه ریزش را می بخشد بر شالیزار
                    
رود، می گرید تا سبزه بخندد شاداب
آب، می خواهد جاری کند از چوب، گلاب!
                    
خاک، می کوشد، تا دانه نماید پرواز!
باد، می رقصد تا غنچه بخواند آواز !
                    
مرغ، می خواند تا سنگ نباشد دلتنگ
مهر می خواهد تا لعل بسازد از سنگ !
                    
تاک، صد بوسه ز خورشید رباید از دور
تا که صد خوشه چو خورشید برآرد انگور !
                
سرو ، نیلوفرِ نشکفته نوخاسته را
می دهد یاری کز شاخه بیاید بالا !
                  
سرخوشانند ، ستایشگر خورشید و زمین
همه مهر است و محبت نه جدال است و نه کین .
                    
اشک می جوشد در چشمه چشمم ناگاه
بغض می پیچد در سینه سوزانم، آه !
                   
پس چرا ما نتوانیم که این سان باشیم؟
به خود آییم و بخواهیم که :
                                                   انسان باشیم !
.
http://afasoft.ir/post/۳۷
فریدون مشیری — آه، باران — آه، باران
ریشه در اعماقِ اقیانوس دارد ــ شاید ــ
                      این گیسو پریشان کرده 
                                            بید وحشی باران .
یا ، نه ، دریایی است گویی ، واژگونه ، بر فراز شهر ،
                                                شهر سوگواران .
* 
                 
هر زمانی که فرو می بارد از حد بیش 
ریشه در من می دواند پرسشی پیگیر ، با تشویش :
رنگ این شب های وحشت را 
                                     تواند شست آیا از دل یاران ؟ 
*
                  
چشم ها و چشمه ها خشک اند .
روشنی ها محو در تاریکی دلتنگ ،
همچنان که نام ها در ننگ !
                      
هرچه پیرامون ما غرق تباهی شد .
آه، باران، ای امید جان بیداران !
بر پلیدی ها - که ما عمری ست در گرداب آن غرقیم -
                                آیا‌، چیره خواهی شد ؟
فریدون مشیری — آه، باران — شب های کارون
شب های تاریک 
شب های دلتنگ 
شب های خاموش.  
*
                   
شب های زیر چتر غم 
                   شب های دلگیر      
شب های زندان، 
شب های زنجیر.      
شب های بی فانوس مهتاب                  
شب های مرداب 
شب های سردِ برگ ریزان        
شب های درد مردمی در خود گریزان 
                       
شب های  پشت پرده نُه توی ظلمت   
شب های غربت 
شب های کُنجِ انزوا، بی ذره ای نور        
شب های مجبور
                       
شب های  مرگ زندگی     
                      شب های بیداد        
شب های فریاد. 
               
 *
               
شب ها که چون آوای تندر، نعره ی تیر 
جان می شکافد هر زمان تا بانگ شبگیر 
شب ها که وحشت می خروشد بر در و بام   
شب های سرسام 
شب ها که راه کهکشان        
                           از هُرمِ آتش        
                               سرخ رنگ است. 
شب ها که جنگ است!  
          
شب ها که می لرزد زمین، هر لحظه صد بار 
شب ها که قلب کودکان می افتد از کار،           
شب های رگبار 
              
شب ها که برقِ شعله افکن، دود باروت        
ره می گشاید تا بلندای ستاره. 
            
شب های سنگر های  خونین         
شب های پیکر های پاره 
شب ها که در پهنای بی آرام کارون 
دیگر نه آب است این   
                  که: لب پَر میزند خون! 
                     
شب های غمناک           
شب ها که خیل بیگناهان         
چون برگ میافتد بر خاک 
شب های تلخ بردباری    
شب های سنگین و سیاه سوگواری
              
شب های که قوتِ مادران چشم بر در    
با روح مالامالِ اندوه           
بغض است و فریاد 
«وای» است و زاری. 
                       
شب های حیرت.          
شب های حسرت. 
                     
در تنگنایی این چنین تاریکِ تاریک           
جان را امیدی زنده می دارد که فردا 
-فردای نزدیک- 
این خلقِ خاموش         
با صبح پیروزی کشد بانگ رهایی 
پر می گشاید در بهشت روشنایی.
فریدون مشیری — آه، باران — روی در روی سیاهی
روی در روی سیاهی
                            ایستاده، راست
یکه و تنها، تمام شب
در کلامش، نور
بر زبان، آتش
برلبش، فریاد:
                                  شمع.
*
شعله افزون می کند گر سر به تیغش بر زنند!
تیرگی گم می شود چون شمع ها روشن کنند.
راست ــ هم چون شمع ــ خواهد ایستاد آیا
روی در روی سیاهی
                                یک تن از این جمع؟
فریدون مشیری — آه، باران — همیشه با تو
معنای زنده بودن من، با تو بودن است.
نزدیک، دور
                 سیر، گرسنه
                                    رها، اسیر
دلتنگ، شاد
آن لحظه ای که بی‌ تو سر آید مرا مباد!
مفهوم مرگِ من
در راه سرفرازی تو، در کنار تو
مفهوم زندگی‌ است.

معنای عشق نیز
در سرنوشت من
با تو، همیشه با تو، برای تو، زیستن.
فریدون مشیری — آه، باران — یاد یار مهربان
جویبار نغمه می غلتید، گفتی برحریر
آبشار شعر، گل می ریخت، نغز و دلپذیر
مخمل مهتاب بود این یا طنین بال قو؟
پرنیان ناز، آواز سراپا حال او
نغمه را با سوز دل، این گونه سازش ها نبود
در نوای هیچ مرغی «این نوازش ها نبود»
«بانگ نی» می گشت تا دمساز او
شورها می ریخت از شهناز او
در شب تاریک دوران، بی گمان
چلچراغی بود هر آواز او
برگ گل بود آن چه می افشاند بر ما یا غزل
عاشق سرگشته در کویش  «من، از روز ازل»
لطف را آموخته، چون دفتر گل از «صبا»
مرحبا ای آشنا ی حُسن خوبان ، مرحبا
این نسیم از کوی جانان بوی جان آورده بود
«بوی موی جولیان» را ارمغان آورده بود
تا که می گرداند راه « کاروان » از « دیلمان»
کاروانِ جانِ ما می گشت در هفت آسمان
تا نپنداری که عمری گل به دامن بود و بس
«دشمنش گر سنگ خاره او چو آهن» بود و بس
با تو پیوسته ست، اینک، با تو، ای «آه ، سحر»
نغمه اش را شعله کن در تار و پود خشک و تر
ما به آغوش تو بسپردیم جان پاک او
بعد ازین «ای آتشین لاله» بپوشان خاک او
بعد ازین هر گل که از خاک بنان سر برزند
شور این شیرین نوا در جان عالم افکند
اهل دل در ماتمش با چشم گریان مانده اند
جمع «مشتاقان» او اینک «پریشان » مانده اند
دل به آواز بنان بسپار کز کار جهان
نیست خوشتر هیچ کار از «یاد یار مهربان ۱»
فریدون مشیری — آه، باران — نمی خواهم بمیرم
نمی خواهم بمیرم، با که باید گفت؟
کجا باید صدا سر داد؟
                       در زیر کدامین آسمان،
                                     روی کدامین کوه؟
که در ذرات هستی رَه بَرَد توفان این اندوه
که از افلاک عالم بگذرد پژواک این فریاد!
کجا باید صدا سر داد؟
               
*
                  
فضا خاموش و درگاه قضا دور است
زمین کر، آسمان کور است
نمی خواهم بمیرم، با که باید گفت؟
                  
*
                   
اگر زشت و اگر زیبا
اگر دون و اگر والا
من این دنیای فانی را
هزاران بار از آن دنیای باقی دوست تر دارم
                  
به دوشم گرچه بار غم توانفرساست
وجودم گرچه گردآلود سختی هاست
نمی خواهم از این جا دست بردارم!
تنم در تار و پودِ عشقِ انسان های خوبِ نازنین بسته ست.
دلم با صد هزاران رشته، با این خلق
                                    با این مهر، با این ماه
                                    با این خاک با این آب ...
                                                                 پیوسته است.
                                    
مراد از زنده ماندن، امتداد خورد و خوابم نیست
توان دیدنِ دنیای ره گم کرده در رنج و عذابم نیست
هوای همنشینی با گل و ساز و شرابم نیست.
                     
جهان بیمار و رنجور است.
دو روزی را که بر بالین این بیمار باید زیست
اگر دردی ز جانش برندارم ناجوانمردی است.
*
                      
نمی خواهم بمیرم تا محبت را به انسانها بیاموزم
بمانم تا عدالت را برافرازم، بیفروزم
                        
خرد را، مهر را تا جاودان بر تخت بنشانم
به پیشِ پای فرداهای بهتر گل برافشانم
چه فردایی، چه دنیایی!
                 جهان سرشار از عشق و گل و موسیقی و نور است ...
                    
نمی خواهم بمیرم، ای خدا!
                             ای آسمان!
                                   ای شب!
نمی خواهم
                  نمی خواهم
                                      نمی خواهم
                                                        مگر زور است؟
فریدون مشیری — آه، باران — باغ
باغ بود، اما، فضایش سهمناک
باغ، اما، سروهایش سر فرو برده به خاک!
                
باغ، اما، سنگ بر جای چمن، روییده در هم 
                                                                تنگ، تنگ
باغ ,اما,نارون ها نسترن ها زیر سنگ!
*
                     
با، اما عطر نابودی در آن مزد نفس
باغ، اما مرغ خاموشی در آن می خواند و بس
باغ، اما خاک صحرای عدم در چشم برگ
باغ، اما، هر قدم پیغامی از دنیای مرگ!
*
               
ژرفنای خاک بود جانِ بسیاران در او
ناله های باد و گیسو کندن باران دراو
آتش دل های یاران در غم یاران او!
*
            
ای کدامین دست نا پیدا درین هفت آسمان!
تا کجا می گستری این دام را؟
تا یه کی می پروری این مرگ خون آشام را؟
کی به پایان می رسانی این ربودن های بی هنگام را؟
*
                  
سنگ را می شست باران تا بشوید نام را!
فریدون مشیری — آه، باران — چراغ چشم تو ...
تو کیستی ، که من اینگونه ، بی تو بی تابم؟
شب از هجوم خیالت نمی برد خوابم.
                
تو چیستی، که من از موج هر تبسم تو
بسان قایق سرگشته، روی گردابم!
*
                    
تو در کدام سحر، بر کدام اسب سپید؟
تو را کدام خدا؟
تو از کدام جهان؟
تو در کدام کرانه، تو از کدام صدف؟
تو در کدام چمن، همره کدام نسیم؟
تو از کدام سبو؟
* 
                      
من از کجا سر راه تو آمدم ناگاه!
چه کرد با دل من آن نگاه شیرین، آه!
مدام پیش نگاهی، مدام پیش نگاه!
*
                     
کدام نشأه دویده است از تو در تن من؟
که ذره های وجودم تو را که می بینند،
به رقص می آیند،
                             سرود می خوانند!
*
چه آرزوی محالی است زیستن با تو
مرا همین بگذارند یک سخن با تو:
               
به من بگو که مرا از دهان شیر بگیر!
به من بگو که برو در دهان شیر بمیر!
بگو برو جگر کوه قاف را بشکاف!
ستاره ها را از آسمان بیار به زیر؟
                 
تو را به هر چه تو گویی، به دوستی سوگند
هر آنچه خواهی از من بخواه، صبر مخواه.
             
که صبر، راه درازی به مرگ پیوسته ست!
تو آرزوی بلندی و، دست من کوتاه
تو دوردست امیدی و پای من خسته ست.
             
همه وجود تو مهر است و جانِ من محروم
چراغِ چشم تو سبزست و راه من بسته است. 
.
http://afasoft.ir/post/۴۰
فریدون مشیری — آه، باران — توضیحات
۸ ــ آه، باران ــ ۱۳۶۷
.
انسان باشیم:  http://afasoft.ir/post/۳
آه، باران!
شب های کارون
روی در روی سیاهی
همیشه با تو...: به ایرانم، ایران جاودانه ام.
یاد یار مهربان: برای بنان استاد هنرمند آواز ــ ۱ـ آنچه در گیومه آمده، نام آواز ها و ترانه هایی است که این هنرمند بزرگ خوانده است.
نمی خواهم بمیرم!
باغ
چرا چشم تو...: http://afasoft.ir/post/۴۰
.
afasoft.ir
فریدون مشیری — از دیار آتشی — نقش
نقش پایی مانده بود از من، به ساحل، چند جا
ناگهان، شد محو، 	
   با فریادِ موجی سینه سا!
آنکه یک دم، بر وجود من، گواهی داده بود؛
از سرِ انکار، می پرسید: کو؟ کی؟
                                                 کِی؟ کجا؟
                
ساعتی بر موج و برآن جای پا حیران شدم
از زبانِ بی زبانان می شنیدم نکته ها:
         
این جهان: دریا،
                    زمان: چون موج،
                                      ما: مانند نقش،
لحظه ایی مهمانِ ای هستی دِهِ هستی رُبا!
*
              
یا سبک پروازتراز نقش، مانند حباب،
برتلاطم های این دریای بی پایان رها
                
لحظه ایی هستیم سرگرم تماشا ناگهان،
یک قدم آن سوی تر، پیوسته با باد هوا!
*
باز می گفتم: نه! این سان داوری بی شک خطاست.
فرقِ بسیارست بین نقش ما، با نقش پا.
            
فرقِ بسیارست بین جانِ انسان و حباب
هر دو بربادند، اما کارشان از هم جدا؛
                
مردمانی جانِ خود را بر جهان افزوده اند
آفتاب جانِ شان در تارپود جانِ ما!
                 
مردمانی رنگِ عالم را دگرگون کرده اند
هر یکی در کار خود نقش آفرین همچون خدا!
*
                        
هر که بر لوحِ جهان نقشی نیفزاید ز خویش،
بی گمان چون نقش پا محو است در موج فنا
                           
نقش هستی ساز باید نقش بر جا ماندنی
تا چو جانِ خود جهان هم جاودان دارد تو را!
.
http://afasoft.ir/post/۲۴
فریدون مشیری — از دیار آتشی — پنجره
تو تنها دری هستی،ای همزبان قدیمی
که در زندگی بر رخم باز بوده ست.
تو بودیّ و لبخند مهر تو، گر روشنایی
به رویم نگاهی گشوده ست.
            
مرا با درخت و پرنده،
                            نسیم و ستاره،
تو پیوند دادی.
تو شوق رهایی،
به این جانِ افتاده در بند، دادی.
*
                    
تو آ غوشِ همواره بازی
بر این دستِ همواره بسته
تو نیروی پرواز و آواز من، بر فرازی 
ز من نا گسسته.
*
                  
تو دروازه ی مهر و ماهی!
تو مانند چشمی،
                         که دارد به راهی نگاهی
تو همچون دهانی، که گاهی
رساند به من مژده ی دلبخواهی.
*
                    
تو افسانه گو، با دل تنگ من، از جهانی
من از بادهء صبح و شام تو مستم
وگرچند، پیمانه ای کوچک، از آسمانی
*
                        
تو با قلب کوچه،
                      تو با شهر، مردم،
تو با زندگی همنفس، همنوایی
تو با رنج آن ها
                        که این سوی درهای بسته،
              به سر می برند آشنایی.
*
                        
من اینک، کنار تو، در انتظارم
چراغِ امیدی فرا راه دارم.
گر آن مژده ای همزبان قدیمی 
                      به من در رسانی
به جان تو،
جان می دهم، مژدگانی.
فریدون مشیری — از دیار آتشی — یک آسمان پرنده
یک آسمان پرنده، رها، روی شاخه‌ها،
در باغِ بامداد.
یک آسمان پرنده،
                           سرگرم شستشو،
در چشمه‌سارِ باد! 
                
یک آسمان پرنده،
                   در بستر چمن،
آزاد، مست، شاد؛
از پشت میله‌ها،
بغضی به های های شکستم،
                              قفس مباد!
فریدون مشیری — از دیار آتشی — با زبان اشک، اینک ...
من، از زبان آب، پرنده، نسیم، ماه 
با مردم زمانه سخن ها سروده ام
                   
من، از زبانِ برگ
درد درخت را
                    
در زیر تازیانهء بیداد برق و باد
درپیش چشم مردمِ عالم گشوده ام
                  
من از زبان باران،
                    غمنامه ءبلند،
بسیار خوانده ام
                     
تا از زبان صبح
نور امید را به شما ارمغان کنم،
شب های بی ستاره
                         بیدار مانده ام!
*
اینک،
ــ خدای داند ــ دیریست، با شما 
من، با همین زبانِ شما
                              با همین کلام
هر جا رسیده ام سخن از مهر گفته ام
آوخ ، که پاسخی به سزا کم شنفته ام
                               
من، واژه واژه، مثل شما حرف میزنم
من، سال هاست بین شما، با همین زبان
فریاد میکنم :
                       ــ اینگونه یکدیگر را در خون میفکنید
پرهای یکدیگر را،	
                       اینگونه مشکنید !
مرگ است این گلوله چرا می پراکنید؟
            
ننگ است...
                             برای چه میزنید ؟
*
                  
آیا شما،
یک لحظه، یک نفس، نه، که یک بار ،
در طول زندگانیِ تان  فکر می کنید؟
                
سوگند می خورم همه با هم برادرید،
در چهره ی برادر با مهر بنگرید!...
*
               
من، از زبان باران،
                        من، از زبان برگ،
من، از زبانِ باد، نمیگویم این سخن
من ،واژه واژه مثل شما حرف میزنم
من ،
با زبان اشک، اینک...
آیا شما، به خواهش من، پی نمی برید؟
فریدون مشیری — از دیار آتشی — دوستی
دل من دیر زمانی است که می پندارد ؛
« دوستی » نیز گُلی است؛
مثل نیلوفر و ناز ،
ساقهء تُردِ ظریفی دارد .
بی گمان سنگدل است آنکه روا می دارد
جان این ساقه نازک را
                              ـ دانسته ـ
                        بیازارد !
                 
*
                     
در زمینی که ضمیر من و توست ،
از نخستین دیدار ،
هر سخن، هر رفتار ،
دانه هایی ست که می افشانیم .
برگ و باری است که می رویانیم
آب و خورشید و نسیمش «مهر» است
                  
گر بدان گونه که بایست به بار آید،
زندگی را به دل‌انگیزترین چهره بیاراید .
آنچنان با تو در آمیزد این روحِ لطیف،
که تمنای وجودت همه او باشد و بس .
بی‌نیازت سازد ، از همه چیز و همه کس .
*
                 
زندگی ، گرمی دل های به هم پیوسته ست
تا در آن دوست نباشد همه درها بسته ست .
*
                     
در ضمیرت اگر این گُل ندمیده است هنوز ،
عطر جان‌پرور عشق
گر به صحرای نهادت نوزیده است هنوز
دانه ها را باید از نو کاشت.
                         
آب و خورشید و نسیمش را از مایهء جان
خرج می باید کرد .
رنج می باید برد .
دوست می باید داشت !
                      
*
                             
با نگاهی که در آن شوق برآرد فریاد
با سلامی که در آن نور ببارد لبخند
دست یکدیگر را
بفشاریم به مهر
جام دل هامان را
                    مالامال از یاری ، غمخواری
بسپاریم به هم
بسراییم به آواز بلند :
ـ شادی روی تو !
                     ای دیده به دیدار تو شاد
باغِ جانت همه وقت از اثر صحبت دوست
تازه ،
            عطر افشان
                             گلباران باد .
.
http://afasoft.ir/post/۵۴
فریدون مشیری — از دیار آتشی — گرگ
گفت : دانایی که : گرگی خیره سر،
هست پنهان در نهاد هر بشر!
لاجرم جاری است پیکاری سترگ
روز و شب، مابین این انسان و گرگ
زور و بازو چارهء این گرگ نیست
صاحبِ اندیشه داند چاره چیست
ای بسا انسان رنجورِ پریش
سخت پیچیده گلوی گرگ خویش
وی بسا زور آفرین مرد دلیر
هست در چنگال گرگِ خود اسیر
هرکه گرگش را در اندازد به خاک
رفته رفته می شود انسان پاک
آنکه با گرگش مدارا می کند
خلق و خوی گرگ پیدا می کند
و آن که از گرگش خورد هر دم شکست
گرچه انسان می نماید گرگ هست!
در جوانی جان گرگت را بگیر!
وای اگر این گرگ گردد با تو پیر
روز پیری، گرکه باشی همچو شیر
ناتوانی در مصافِ گرگ پیر
مردمان گر یکدیگر را می درند
گرگ هاشان رهنما و رهبرند
این که انسان است این سان دردمند
گرگ ها فرمانروایی می کنند،
و آن ستمکاران که با هم محرم اند
گرگ هاشان آشنایان هم اند
گرگ ها همراه و انسان ها غریب
با که باید گفت این حال عجیب؟...

http://afasoft.ir/post/۱۳
فریدون مشیری — از دیار آتشی — یوسف
ــ « دردی اگر داریّ و همدردی نداری،
با چاه آن را در میان بگذار!
                                             با چاه!
غم روی غم اندوختن دردی ست جانکاه! »
*
گفتند این را پیش از این اما نگفتند،
گر همرهان در چاهت افکندند و رفتند؛
آنگاه دردت را کجا فریاد کن.
                                                آه!
فریدون مشیری — از دیار آتشی — دست هامان نرسیده ست به هم ...
از دل و دیده،گرامی تر هم
                                            آیا هست؟
ــ دست،
                        آری، ز دل و دیده گرامی تر:
                                                     دست!
*
                                 
زین همه گوهرِ پیدا و نهان در تن و جان،
بی گمان دست گران قدرتر است.
             
هرچه حاصل کنی از دنیا،
                                        دستاوردست!
هرچه اسباب جهان باشد، در روی زمین،
دست دارد همه را زیر نگین!
سلطنت را که شنیدست چنین؟!
*
شرفِ دست همین بس که نوشتن با اوست!
خوش ترین مایه ی دلبستگی من با اوست.
*
در فروبسته ترین دشواری،
در گرانبارترین نومیدی،
بارها بر سر خود بانگ زدم:
ــ هیچت ار نیست مخور خون جگر،
                                                دست که هست!
بیستون را یاد آور،
دستهایت را بسپار به کار،
کوه را چون پرِ کاه از سر راهت بردار!
*
وه چه نیروی شگفت انگیزیست،
دست هایی که به هم پیوسته ست!
به یقین، هرکه به هر جای در آید از پای
دست هایش بسته ست!
*
                    
دست در دست کسی،
                                    یعنی: پیوند دو جان!
دست در دست کسی،
                                        یعنی: پیمان دو عشق!
دست در دست کسی داری اگر،
                                           دانی، دست، 
چه سخن ها که بیان می کند از دوست به دوست،
                  
لحظه ای چند که از دست طبیب،
گرمیِ مهر به پیشانی بیمار رسد،
نوشداروی شفابخش تر از داروی اوست!
*
                            
چون به رقص آیی و سرمست برافشانی دست،
پرچم شادی و شوق است که افراشته ای!
لشکرِ غم خورد از پرچم دست تو شکست!
*
                         
دست، گنجینه ء مهر و هنر است:
خواه بر پردهءساز، 
خواه در گردن دوست، 
خواه بر چهرهء نقش،
خواه بر دنده ء چرخ
خواه بر دسته ء داس، 
                 
خواه در یاری نابینایی
خواه در ساختن فردایی!
                 
*
             
آنچه آتش به دلم می زند، اینک، هردم
سرنوشت بشرست،
داده با تلخیِ غم های دگر دست به هم!
                
بار این درد و دریغ است که ما،
تیرهامان به هدف نیک رسیدست،ولی
دست هامان، نرسیدست به هم!!! 
.
http://afasoft.ir/post/۳۵
فریدون مشیری — از دیار آتشی — با عشق
به خارزار جهان، گل به دامنم، با عشق.
صفای روی تو، تقدیم می کنم، با عشق
درین سیاهی و سردی بسانِ آتشگاه،
همیشه گرمم همواره روشنم با عشق.
همین نه جان به ره دوست می فشانم شاد،
به جانِ دوست، که غمخوار دشمنم، با عشق.
به دست بسته ام ای مهربان، نگاه مکن
که بیستون را از پا درافکنم، با عشق
دوای درد بشر یک کلام باشد و بس
که من برای تو فریاد می زنم: با عشق
فریدون مشیری — از دیار آتشی — توضیحات
۹ ــ از دیار آتشی ــ ۱۳۷۱
.
نقش: http://afasoft.ir/post/۲۴
پنجره
یک آسمان پرنده
با زبان اشک، اینک ...
دوستی: http://afasoft.ir/post/۵۴
گرگ: http://afasoft.ir/post/۱۳  ــ . سگی بگذار، ما هم مردمانیم ...، مولانا جلال الدین بلخی ... قصابی گوسپند خبه شده را نذر خانقاه کرده بود ، درویشان چند روز بود چیزی بکار نبرده بودند ، گرسنگی غالب بود چون بر سر سفره نشستند ابوسعید ، گفت : دست ازین طعام بِدارید ، که مردار است! ... قصاب به پای شیخ افتاد و پوزش ها خواست مریدان شیخ را گفتند : از کجا دانستی که مردار است ؟ ابوسعید گفت : سگ نفس عظیم رغبت می کرد ، ... "خلاصه شده از اسرار التوحید"
یوسف
دست هامان نرسیده ست به هم...: http://afasoft.ir/post/۳۵
با عشق
.
afasoft.ir
فریدون مشیری — با پنج سخن سرا — همراه آفتاب
همراه آفتاب جوانی٬
وقتی جوانه می زد در من نهال عشق٬
دست دلم به دامن شعرش رسیده بود.
                            
میخانهٴ غزل !
شعری که عشق٬
                  ــ گرم و درخشان ــ چو آفتاب٬
از مشرق طلایی آن سرکشیده بود.
شعری که آن زمان و، همیشه
در چشم من «ز رحمت محض آفریده» بود.
* 
پر می شکید روح پر التهاب من
از تشنگی به سوی غزل های او، نخست
در مکتب محبّت او٬ حرف عشق را
تا درس پاک سوختن٬ آموختم درست.
                       
در دفتر ستایش نیکویی٬
در نامه پرستش زیبایی٬
آموختم چگونه به محبوب بنگرم!
آموختم چگونه به سودای یک نگاه
از جان و مال و زندگی خویش بگذرم.
آموختم چگونه
در پیش او بمیرم و دم بر نیارم !
                   
آموختم چگونه بر اندام واژه ها
از سوز آرزو آتش
در افکنم
آموختم که
                شور درون را
شیرین بیان کنم
*
                        
همراه آفتاب جوانی٬
ان عاشقانه های دلاویز،
آرام ، چون نسیم،
در تار و پود جان و دل من وزیده بود.
*
                         
زان پس که هرچه قول و غزل داشت٬ همچو جان٬
در پرده های حافظه در خاطرم نشست؛
راه مرا به بوی «گلستان» خویش بست!
چندی در آن بهشت طربناک٬ مست مست٬
چون او برفت دامنم از بوی گل ز دست.
                        
دریایی از لطافت و دنیایی از هنر
آمیخته به آن سخنان گزیده بود.
*
اما٬ تمام عمر٬
من بودم و هوای خوش «بوستان» او
روشنترین ستاره
                        در کهکشان او
«آرام جان و انس دل و نور دیده» بود.
در نغمه های بر شده از ساز جان او،
آیین رستگاری انسان، دین جهان٬
گلبانگ آدمیت٬
                   قانون مردمی٬
راه رهایی بشریت.
دنیای آرمانی٬
                در شأن آدمی٬
گفتی مگر کلام و پیام پیمبران
در گوهر زبان و بیانش دمیده بود
*
او پادشاه ملک سخن بود٬
                        بی گمان.
«روی زمین گرفته به تیغ سخنوری»
با منکرش بگو که بیا روبرو کنیم!
با مدعی بگو٬ بنشیند به داوری.
*
حیران بی نیازی اویم
                               که با نیاز
«وجه کفاف»بود اگر نامعین انش
«سیمرغ» بود و «قاف قناعت» نشیمنش
با «دست سلطنت» که بر اقلیم شعر داشت؛
«پای ریاضتش همه در قید دامنش»!
می گفت با غرور:
«اگر گویی ام که سزنی از سفله ای بخواه٬
چون خارپشت بر بدنم موی سوزن است !
صد ملک سلطنت به بهای جوی هنر٬
منت برآنکه می دهد و حیف بر من است»!
روحی بزرگ ٬در تن او٬ آرمیده بود
*
طبعی بلند، پاک
 آزاده،
همتای آفتاب ٬و لیکن
افتاده٬ همچو خاک!
                                      
هرگز کسی نبود چو او در سخن دلیر،
حق گوی و حق پذیر.
می گفت شاه را
در پردهء نصیحت و مهر و فروتنی ــ
بخت تو هم بلند٬ که هم عصر با منی ۱
آن شاعر رونده ی بیدار ره شناس
تنها همین نه راهبر نوجوانی ام.
همواره و هنوز و همیشه
آموزگار٬ در سفر زندگانی ام.
                   
*
              
بانگ بلند اوست٬
                  از پشت قرن ها:
«دنیا نیرزد آنکه پریشان کنی دلی
زنهار بد مکن که نکرده ست عاقلی»
                       
بانگ بلند اوست که اینک جهانیان
هرجا به احترام ازو نام می برند:
فرزندان یک پدر و مادرند خلق
اعضای یک تن اند٬ که یک پیکرند خلق
از یک تبار و یک گهرند و برابرند
از یکدیگر نه هیچ فروتر نه برترند.
در روزگار ما که «بنی آدم»- ای دریغ-
چون گرگ یکدگر را
                     هر روز میدرند؛
بر من چو آفتاب جهانتاب روشن است
دنیا به این تباهی و درماندگی نبود٬
یک بار اگر نصیحت او را شنیده بود!
فریدون مشیری — با پنج سخن سرا — توضحیات
۱۰ ــ با پنج سخن سرا ــ ۱۳۷۲
.
حافظ: کوکب بخت مرا هیچ منجم نشناخت/یا رب از مادر گیتی به چه طالع زادم.حافظ ــ ۱ـ این مصراع از شعر «نیایش» اثر گوینده این کتاب آورده شده است.
همراه آفتاب ... : دنیا نیرزد آن که پریشان کنی دلی/ زنهار بد نکن که نکرده ست عاقلی.سعدی ــ ۱ـ هم از بخت فرخنده فرجام توست/که تاریخ سعدی در ایام توست(بوستان، بابا نخست)
.
فریدون مشیری — لحظه ها و احساس — دل افروزانِ شادی
نسیم صبح، بوی گل پراکند
افق دریایی از نور است و لبخند
دل افروزانِ شادی را صلا زن
سیه‌کاران غم را فروبند.
فریدون مشیری — لحظه ها و احساس — هدیه دوست
گُلی را که دیروز، 
به دیدار من، هدیه آوردی ای دوست 
ــ دور از رخ نازنین تو ــ
                          امروز پژمرد!
همه لطف و زیبایی‌اش را 
                       ــ که حسرت به روی تو می‌خورد و 
                      هوش از سر ما به تاراج می‌بُرد؛ ــ
گرمای شب بُرد!
*
                   
صفای تو امّا، گلی پایدار است 
بهشتی همیشه بهار است.
گل مهر تو، در دل و جان 
                                         گل بی خزان، 
گُلِ تا که من زنده‌ام ماندگار است.
فریدون مشیری — لحظه ها و احساس — محیط زیست
به لطف کارگزاران عهدِ ظلمت و دود
ــ که از عنایتشان می‌رسد به گردون آه ــ
کبوتران سپید.
بَدَل شوند پیابی به زاغ های سیاه!