mabidan/ganjoor huggingface dataset:
سیمین بهبهانی — سیمین بهبهانی — پیک بهار
آه! ای پیک دل انگیز بهار
که صفا همره خود می آری
با توأم! با تو که در دامن خود
سبزه و سنبل و سوسن داری
دم به دم بر لب جوی وسرِ کشت
می نشینی ّ و گلی می کاری
آه! ای دخترک افسونکار
پای هرجای نهی، سبزه دمد
دست هرجای زنی، گل روید
در تنت پیچد امواج نسیم
لطف و خوشبویی و مستی جوید.
با بناگوش تو، مهتاب بهار
قصهٔ بوسهٔ عاشق گوید.
آمدی باز و سپاس است مرا.-
دوش تا صبح در آن باغ بزرگ
همه دانند که مهمان بودی،
گاه، سرمست و صراحی در دست
پای کوبان و غزلخوان بودی،
گاه افتاده در آغوش نسیم
شرم ناکرده وعریان بودی.
تا سحر هیچ نیارامیدی.-
خوب دیدم که در آن باغ بزرگ
همه شب ولوله بر پا کردی،
در چمن، زان همه بی آزرمی
چشم و گوش همه را وا کردی!
غنچه ها وقت سحر بشکفتند:
باغ را خرم و زیبا کردی.
هر چه کردی همه زیبایی بود.-
لیک، از خانهٔ همسایه چرا 
گوشت آوای تمنا نشنید؟-
در پس دیدهٔ چندین کودک
دیده ات بارقهٔ شوق ندید،
وین سرانگشت تو در باغچه شان 
هیچ نقش گل و سوسن نکشید
از چه پای تو بدانجا نرسید؟
آه از آن کوزه که با شوق و امید
دستی اندود بر او تخم ِ‌گیاه؛
رفت و آورد سپس کهنهٔ سرخ
تا بدوزد پی آن کوزه، کلاه!
کودکان در بر او حلقه زدند
خیره، بر کوزه فکندند نگاه!
-آخر آن کوزه چرا سبز نشد؟
از چه در خانهٔ آنان اثری 
ننهادی ز دل افروزی ی ِ‌خویش؟
از چه در باغچه شا ن ساز نکرد
بلبلی نغمهٔ نوروزی ی ِ خویش؟
گرم کاویدن و پای افشانی ست
ماکیانی ز پی روزی ی ِ خویش...
یکه تاز سر این سفره همه اوست.-
دانم ای پیک! در آن خانهٔ تنگ
جز غم و رنج دلازار نبود،
این چنین خانهٔ اندوه فزای
در خور آن گل بی خار نبود!
لیک با این همه، این دل شکنی
به خدا از تو سزاوار نبود،
کودکان دیده به راهت دارند...
سیمین بهبهانی — سیمین بهبهانی — درد نیاز
ای دختر فقیر سیه چردهٔ ملیح!
نام تو- ای شکفته گل ِ‌کوچه گرد!- چیست؟
در گردن برهنهٔ چون آبنوس تو
این مهره های آبی گلگون زرد چیست،
در دیدهٔ درشت تو- ای دلفریب شوخ!
پنهان، نشان گمشدهٔ رنج و درد چیست؟
تو کیستی؟ - برهنهٔ با درد همسری.
نادیده شانه گیسوی زیبای خویش را
رندانه زیر پوشش گلگون نهفته ای
ای نوگل شکفته به مرداب زندگی!
با کس ز راز خود، ز چه حرفی نگفته ای؟
نشکفته غنچه ای که ز شاخت بریده اند،
اینک به خاک راه غم و درد، خفته ای:
در بوستان عمر، تو آن شاخ بی بری!
دانی تو را که زاده؟ - نه! اما بدان که او
مانند تو، به خاک تباهی نشسته بود.
او هم ز تازیانهٔ بیداد، پیکرش
چون پیکر نحیف تو، رنجور و خسته بود.
او چون تو بود و، چون تو درین گیر و دار عمر
با سنگ یأس، جام امیدش شکسته بود:
بدبخت زاد، زادهٔ بدبخت دیگری!
از صبح تا به شام به هر سوی می دود
از بهر نان دو چشم سیاه درشت تو...
بر کفش های کودک من بوسه می زنی
شاید که سکه یی بگذارم به مشت تو.
خم کرده ای ز بس بر هر رهنورد، پشت،
باز نیاز و عجز دو تا کرده پشت تو:
از بار خویش دیده ای ایا گران تری؟
زن ها به نفرت از تو نهان می کنند روی
کاینجا نمی کند اثری آه سرد تو،
در جان مردها هوس و شور می دمد
زیبایی ی ِ‌نهفته به زنگار ِ گَرد تو.
وان سکه یی که گاه به مشت تو می نهند
پاداش حسن توست، نه درمان درد تو.
اینش سزاست مرغک بی بال و بی پری!
دردا! درین خرابهٔ دلگیر جانگداز
هرگز تو را به منزل مقصود راه نیست.
هرگز تو را به مدرسه یی یا به مکتبی
یا دامن محبت پاکی، پناه نیست.
بیدادگر نشسته بسی در کمین تو
اما، هزار حیف! کسی دادخواه نیست-
نه راد مردی و نه کریم توانگری...
سیمین بهبهانی — سیمین بهبهانی — فریاد می پرست
پزشک داند و من نیز دانم این مستی
ز بیخ می کند آخر نهال هستی را،
پزشک داند و من هم، ولی چه سود؟ چه سود؟
که من ز کف ندهم نقد می پرستی را.
مرا ز کوی خود ای پیر می فروش، مران!
که جز به کوی توام، هیچ سوی، راهی نست.
به جرم عربده جویی مران، که از در تو
به هر کجا روم از دست غم پناهی نیست.
بریز، ساقی ی ِ ترسا، بریز جام دگر...
که باز شور ز مستی به دل پدید کنم.
بریز تا جسد آرزو به گور نهم
بده پیاله که خون در دل امید کنم!
بریز تا رود از یاد من خیال زنی 
که تنگدستی و فقر مرا بهانه گرفت؛
پرید از قفس تنگ درد پرور من،
به گلشن دگران رفت و آشیانه گرفت.
بریز تا نکند بیش ازین مرا آزار
خیال مردن آن مادری که بیمارست
خیال او که، در آن کلبهٔ کثیف، هنوز
برای کودک بی مادرم پرستار است...
ببَر ز خاطر من رنج و درد طفل مرا
چه غم خورم که سرانجام او چه خواهد شد؟
خوش است در کف نسیان سپارم این دستان-
بگو حکایت ما با سبو چه خواهد شد؟
بریز تا شود آسوده، سر ازین سودا
که از چه نیست درین گیر و دار سامانش.
بریز تا نکنم خون دل به ساغر خویش
ازین فسانهٔ پر غم که نیست پایانش...
مکن حدیث که «این آتش است و آن جگر است!»
که این حکایت دیرین دگر نمی خواهم:
هزار داغ به دل دارم و، علاجش را
به غیر آتش می بر جگر، نمی خواهم.
بریز باده! میندیش کاین عطای ِ تو را
فزون ز دِرهم و دینار من بهایی هست،
بریز! دِرهم و دینار اگر نبود، چه غم؟
هنوز در تن من جامه و قبایی هست...
سیمین بهبهانی — سیمین بهبهانی — مرگ ناخدا
شنیدم که کشتی به دریای ژرف
چو آزرده از خشم توفان شود،
چو بر چهر دریای نیلوفری
شکن ها و چین ها نمایان شود،
براید ز هر سوی موجی چو کوه
که شاید به کشتی شکست آورد،
گشاید ز هر گوشه گرداب کام
که شاید شکاری به دست آورد.
بپیچد چو زرینه مار آذرخش
دمی روشنایی زند آب را.
خروشنده تندر بدزدد ز بیم
ز دل ها توان و زتن تاب را.
ز دل برکشد هر کسی ناله یی،
براید ز هر گوشه فریادها،
بیامیزد اندر دل تیره شب
به فریادها نالهٔ بادها...
پس آنگاه کوشش کند ناخدای
که بر خستگان ناخدایی کند:
به دریا نهد زورق و ساز و برگ
کسان را بدان رهنمایی کند...
چو آسوده شد زانچه بایست کرد،
به بالای کشتی رَوَد مردْوار-
بر آن سینهٔ قهرمان دلیر
نشانهای مردانگی، استوار
فروغی در آن دیدهٔ دلپذیر،
سرودی به لبهای پر شور او...
دمی این چنین چون بر او بگذرد،
دل ژرف دریا شود گور او!
چو فردا به بام سپهر بلند
شود مهر، چون گوی زر، تابناک،
نویسد به پهنای دریا به زر
که: «دریا دلان را ز مردن چه بک؟...»
چنین است ایین مردانگی
که تا بود، این بود و جز این نبود
ز من برچنان قهرمانان سپاس!
ز من بر چنان ناخدایان درود!
سیمین بهبهانی — سیمین بهبهانی — صبر کن ماه دیگر
مزد کار سخت طاقت سوز را
از پی یک ماه، آوردم به چنگ
با دلی از آرزو سرشار و گرم
سوی منزل، روی کردم بی درنگ،
لیک - آوخ - کار مزد اندکم
جملگی، با دست بستانکار، رفت!
تا گشودم دیده را، دیدم که آه
آنچه بود از درهم ودینار، رفت!
کودکم آمد به چشمم خیره ماند-
آن دو چشم چون دو الماس سیاه.
شعله های سینه سوز آرزو 
سر کشید از آن نگاه بی گناه:
«- آه، مادر! گفته بودی ماه پیش
جامه یی بهرم فراهم آوری.
وعده را تمدید کردی، بی گمان
باید اینک هر چه خواهم آوری
جامه هایم پاره شد، آخر کجاست
جامه های نغز و دلخواه دگر؟
شرمگین، آهسته، گفتم زیر لب:
«صبرکن فرزند من! ماه دگر...»
سیمین بهبهانی — سیمین بهبهانی — فریاد
گفتند: « شام تیرهٔ محنت سحر شود،
خورشید بخت ما ز افق جلوه گر شود.»
گفتند: « پنجه های لطیف نسیم صبح
در حجله گاهِ خلوت گل پرده در شود.»
گفتند :« برگ های سپید شکوفه ها
با کاروانیان صبا همسفر شود.»
گفتند:« این شرنگ که دارم به جام خویش
روزی به کام تشنه، چو شهد و شکر شود.»
گفتند:« نغمه های روان پرور امید
زین وادی ی ِ خموش به افلاک بر شود.»
گفتند:«ساقی از می باقی چو در دهد،
گوش فلک ز نغمهٔ مستانه کر شود.»
گفتند:« هست خضری و او رهنمای ماست؛
ما را به کوی عشق و وفا راهبر شود.»
گفتند: «بی گمان بُت چوبین زور و زر
از شعله های آه کسان شعله ور شود»
گفتند: «جغد نوحه گَر از بیم جان دهد؛
قُمری میان بزم چمن نغمه گر شود»
گفتند و، گفته ها همه رنگ فریب داشت-
شاخ فریب و حیله کجا بارور شود؟
آنان که دم ز پاکی دامان خود زدند،
ننگین ز ننگشان همهٔ بحر و بر شود.
نام آوران خالق فریبند و نامشان
دشنام کودکان سر رهگذر شود.
اندوهشان نبود ز خود کامی و عناد
کاین بی پدر بماند و آن بی پسر شود.
ای آفتاب عشق و امید! از حجاب ابر
ترسم به در نیایی و جانم به در شود.
ای شام قیرگون که سحر از پی تو نیست.
دانم به سر نیایی و عمرم به سر شود!...
ای چشم خونفشان، مددی! تا ز همتت
انشای این چکامه به خون جگر شود.
سیمین! حکایت غم خود بیش ازین مکن-
بگذار شرح ماتم ما مختصر شود.
سیمین بهبهانی — سیمین بهبهانی — با درد بسازم
ای امید، ای اختر شب های من!
نغمه ات افسرد بر لبهای من.
شمع من آغاز خاموشی گرفت،
عشق من گرد فراموشی گرفت.
در نگاهم شعله های شوق مرد،
در درونم آتش پنهان فسرد.
غنچهٔ شاداب من بی رنگ شد،
گوهر نایاب من چون سنگ شد.
روزگاری بود و روزم سر رسید؛
روزها بگذشت و شامم در رسید.
کس چه می داند شبم چون می رود،
از دو چشمم جویی از خون می رود.
دوستان! فریاد من فریاد نیست؛
غیر آهی از دل ناشاد نیست.
تا ز یاران بی وفایی دیده ام،
جسم و جان را در جدایی دیده ام.
آشنایان آشنایی شان کجاست؟
همدمان از هم جدایی شان چراست؟
عشق را وقف هوس ها ساختند،
گاه ِ سختی دوستی نشناختند.
ای امید، ای اختر شب های من!
نغمه ات افسرد بر لب های من.
ای امید، از نو شبم را روز کن؛
روز کن وان روز را پیروز کن!
راحتی ده این روان خسته را،
گرم کن این پیکر یخ بسته را.
همچو مهتاب از دل شامم درآ،
ورنه می میرم درین ظلمت سرا.
وه! که دیگر نغمه هایم زنده نیست؛
از من اینسان نغمه ها زیبنده نیست.
چون مُرکب رنگ زن بر خامه ام؛
اندک اندک جلوه کن در نامه ام.
باز در گوشم نواها ساز کن،
این چنین با من سخن آغاز کن:
کان دلت از دشنه های درد، ریش!
بی محابا می خوری از خون خویش.
گر دو تن پیمان خود بگسسته اند
دیگران پیمانه را نشکسته اند
گر دو تن آلوده دامان زیستند
دیگران آلوده دامان نیستند.
باوفا یاران فراوانند باز
همچو مَه پاکیزه دامانند باز
مهربانان مهربانی می کنند
گاه ِ سختی سخت جانی می کنند.
ای امید، ای اختر شام دراز!
گر نسازم من، تو با دردم بساز.
ای امید، ای گلشنم را آفتاب؛
رخ متاب از من- خدا را- رخ متاب!
ای امید، ای جان من قربان تو،
بعد ازین دست من و دامان تو...
سیمین بهبهانی — سیمین بهبهانی — جواب
دلم، یاران! ز غم در اضطراب است
امیدم نقش بی حاصل بر آب است.
دگر از چشمهٔ خورشید قهرم
که آبش - آنچه دانستم - سراب آست.
حریف آشنایی ها غریب است؛
همای نیکبختی ها غُراب است.
دریغا! رهبر مستان کسی بود
که خود از جام خودکامی خراب است.
درخشیدن، گذر کردن، خموشی،
خدایا! نیست اختر، این شهاب است.
سخن از «تابش خورشید» گویی،
کجا این تشت پر خون آفتاب است؟
ز پشت پرده خنجر می درخشد،
تو می گویی: «هلال اندر سحاب است»!
بر آهن می خراشد پنجه را دیو،
تو می رقصی که: «این بانگ رباب است»!
به جامت بس شرنگ تلخ کردند،
تو می نوشی که : «این شهد و شراب است»!
جگر ها بر سر آتش ز کف رفت،
تو می خندی که : ‌«این بوی کباب است»!
رفیقان جمله از ره بازگشتند،
تو می گویی که : «این راه صواب است»!
به گوشم قصهٔ امّید خوانی-
فغان! کاین قصه یی پُر آب و تاب است.
امیدی من نمی بینم، دریغا! -
عروس قصه هایت در حجاب است؟
خداوندا! مگر کور است چشمم؟
خداوندا! مگر عقلم به خواب است؟
«خدایا زین معما پرده بردار»،
دعای دردمندان مستجاب است.
تو می دانی که جانم بی شکیب است،
تو می دانی که دردم بی حساب است.
نه کس را گفته یی با کرده همراه،
نه کس را سوی مقصودی شتاب است
مرا، ای دوست، پند و قصه کافی است
که جانم زین سخن ها در عذاب است.
«شتابی، کوششی، جهدی، تلاشی...»
مرا- گر عاقلی - اینها جواب است.
سیمین بهبهانی — سیمین بهبهانی — در آفتاب پشت پرچین
کبوتر جان، کبوتر جان، کبوتر
تنت مرمر، نُکت مرجان، کبوتر
بزن بالی که برخیزد نسیمی
که دارم آتشی بر جان، کبوتر.
کبوتر جان، برآور یکریمی
که دارم طُرفه کاری با کریمی
مکرّر کن مگر گوید جوابم
درین دنیای وانفسا کریمی.
کبوتر، دانه برچین، دانه برچین
بِچَم در آفتاب‌ِ پشت‌ِ پَرچین 
مرا دیدی، ندیدی، کورو کر باش
که می گردد به دنبالم خبرچین.
کبوتر جان، دلیری کن، خطر کن
شبی با آدمی زادان سحر کن
که شب عاشق، سحر فارغ ز عشقند
جز این دیدی اگر، ما را خبر کن.
کبوتر، کاکلت را تاب دادی
ز گردن سوی بالا خواب دادی
به سر یک خوشه سنبل حلقه کردی
که در آغوش برفش آب دادی.
کبوتر، دیده بانی کن به بامم
خبر ده گر اجل پرسد ز نامم
اجل گو محلتم بخشد که چندان
نمیرم تا بگیرم انتقامم.
سیمین بهبهانی — سیمین بهبهانی — ترانه ها
شب مهتاب و ابر پاره پاره 
به وصل از سوی یار آمد اشاره
حذر از چشم بد، در گردنم کن
نظر قربانی از ماه و ستاره.
دلی دارم به وسعت آسمانی
درو هر خواهشی چون کهکشانی
نمیری، شور ِ خواهش ها، نمیری
بمانی، عشق ِ خواهش زا، بمانی!
نسیم کاکل افشان توأم من
پریشان گرد ِ سامان توأم من
پریشان آمدم تا آستانت
مران از در! که مهمان توأم من.
فلک با صدهزاران میخ ِ نوری
نوشته بر کتیبه شرح ِ دوری
اگر خواهی شب دوری سراید
صبوری کن، صبوری کن، صبوری...
شب مهتاب اگر یاری نباشد
بگو مهتاب هم، باری، نباشد
نه تنها مهر و مه، بل چشم ِ روشن
نباشد، گر به دیداری نباشد.
زمین پوشیده از گُل، آسمان صاف
میان ما جدایی، قاف و تا قاف
به امید تو کردم زیب ِ قامت
حریر ِ خامه دوز و تور ِ گلبافت.
شب مهتاب یارم خواهد آمد
گُلم، باغم، بهارم خواهد آمد
به جام چِل کلید گل زدم آب
گشایش ها به کارم خواهد آمد.
چو از در آمدی، رنگ از رُخم رفت
نه تنها رنگ ِ رخ، بل رنگِ «هر هفت»
چنان لرزد دلم در سیم ِ سینه
که لرزد سینه در دیبای زربفت.
شب مهتاب یارم از در آمد
چو خورشید فلک روشنگر آمد
به خود گفتم شبی با او غنیمت
به محفل تا درآمد شب سرآمد.
سیمین بهبهانی — سیمین بهبهانی — ای عشق دیر آمدی
هنگام ناشناس دلی،  دارم بگو ، بگو چه کنم ؟ 
  پرهیز عاشقی نکند، پروای آبرو چه کنم ؟
  این ساز پر شکایت من ، یک لحظه بی زبان نشود 
ای خفتگان ، درین دل شب ، با ناله های او چه کنم ؟
 گوید که وقت دیدن او دست تو باد و دامن او 
گویم که می کشد ز کفم ،  با آن ستیزه جو چه کنم ؟
گرید چنین خموش ممان ،  از عمق جان برآر فغان 
گویم که گوش کرده گران ،  بیهوده های و هو چه کنم ؟
۰۰۰
  جوشیده و گذشته ز سر ،صهبای این سبو ، چه کنم ؟
 معشوق کور باطن من،  پروای رنجشم نکند 
من نرم تر ز برگ گلم ، با این درشت خو چه کنم ؟
ای عشق ، دیر آمده ای ،از فقر خویشتن خجلم
 در خانه نیست ما حضری، بیهوده جست و جو چه کنم ؟
سیمین بهبهانی — سیمین بهبهانی — سبز و بنفش و نارنجی
سبز و بنفش و نارنجی،   زرد و کبود و گلناری
 آویز لاله ها لرزان ،  جوبار رنگ ها جاری
 رقص هزار پروانه،   بر سبزه های پر شبنم 
نقش هزار نیلوفر ،  بر موج های زنگاری
با پلک نیمه باز امشب ،  خیل سیاه مژگانم 
نخ ها کشیده در سوزن ، از جنس خواب و بیداری
 از نور پیکری دارم ،  با پای نرم چابک پو 
 سرگرم سرسرک بازی،  در پهنهٔ سبکباری
ای عشق ، نوجوان بودم، هفده بهار گل با من
هفده بهار یغما شد ، در ترکتاز تاتاری
 مردی ز راه دور آمد ، پوزار قرن ها با او 
هفده بهار با او شد ،  هفتاد سال بیزاری
 من چند ساله ام امشب ،  می دانم و نمی دانم 
 با این شراب می باید ،  دفع بلای هشیاری
 ای عشق جای رویا کن ، این پلک نیمه بازم را 
 تا ماه و تیله هایش را ،  از آسمان فرود آری
ای تلیه باز سرگردان ،  من بکر خانه پروردم 
 مینای سر به مهرم را،  سر ناگشوده نگذاری
 ای عشق در سرم امشب ،  گرداب نور می چرخد 
 سبز و بنفش و نارنجی، زرد و کبود و گلناری
سیمین بهبهانی — سیمین بهبهانی — که چی؟
 که چی ؟ که بمانم دویست سال،   به ظلم و تباهی نظر کنم 
 که هی همه روزم به شب رسد،   که هی همه شب را سحر کنم 
که هی سحر از پشت شیشه ها،   دهن کجی ی آفتاب را 
 ببینم و با نفرتی غلیظ ، نگاه به روزی دگر کنم 
 نبرده به لب چای تلخ را ،  دوباره کلنجار پیچ و موج 
که قصهٔ دیوان بلخ را ، دوباره مرور از خبر کنم 
قفس ، همه دنیا قفس ، قفس ،  هوای گریزم به سر زند 
 دوباره قبا را به تن کشم ،  دوباره لچک را به سر کنم 
کجا ؟ به خیابان؟ نه؟ کجا؟ میان فساد و جمود و دود 
 که در غم هر بود یا نبود ،  ز دست ستم شکوه سر کنم 
 اگر چه مرا خوانده اید باز ،  ولی همه یاران به محنتند 
 گذارمشان در بلای سخت ،  که چی ؟ که نشاطی دگر کنم 
که چی ؟ که پزشکان خوبتان،   دوباره مرا چاره یی کنند 
خطر کنم و جامه دان به دست ،  دوباره هوای سفر کنم 
بیایم و این قلب نو شود،   بیایم و این چشم بی غبار 
بیایم و در جمعتان ز شعر ،  دوباره به پا شور و شرکنم 
 ولی نه چنان در غبار برف ،  فرو شده ام تا برون شوم 
گمان نکنم زین بلای ژرف ،  سری به سلامت به در کنم 
رفیق قدیمم ، عزیز من ، به خواب زمستان رهام کن 
مگر به مدارای غفلتی ،  روان و تن آسوده تر کنم 
 اگر به عصب های خشک من ،  نسیم بهاری گذر کند 
 به رویش سبز جوانه ها ،  بود که تنی بارور کنم
سیمین بهبهانی — سیمین بهبهانی — از عشق وسوسه می سازی
 از عشق وسوسه می سازی،تا پیش پام بیندازی
 یعنی : بزن !‌ و نمی دانی کز یاد رفته مرا بازی
در این چمن به گل افشانی،  بس دیده ای که چه می کردم 
خشکم کنون و نمی دانم،  کز چوب خشک چه می سازی 
 زین اعتراف نپرهیزم ، کاین دل هنوز نفس دارد 
 اما نه این که تو بتوانی،  بازش به کار بیندازی
 می بایدم دگری جز تو ، پر شور و پر شرری جز تو 
 افسوس ، رانده مرا از دل ،  آن طرفه مرشد شیرازی
 با یاد او چه کبوترها ،  پر می گشود ازین دفتر 
 من خیره مانده و در حیرت ،  زین گونه شعبده پردازی
آن شعر و نامه نوشتن ها ،  نقش بهار به دل می زد 
اندیشه جفت صبا می شد ، در باغ گل به سبکتازی
کنون تو شور منت در سر ،  بازیچه می فکنی در پا 
 بس کودکانه هوس داری،  تا ناشیانه بیاغازی
بر بام خانه مبند آذین ،  من با تو عشق نمی بازم 
 گر صد چراغ برافروزی،  گر صد درفش برافرازی
سیمین بهبهانی — سیمین بهبهانی — گفت و گو
 تازگی چه خبرها ؟کهنه هم خبری نیست 
 جز گرفتن و بستن ،  کار تازه تری نیست 
شور و شوق و تحرک ؟ طرفه یی که ندیدیم 
 هر چه بود ، همان هست ،  تحفهٔ دگری نیست 
 پیش بینی ی فردا ؟ تلخ کامی ی دیروز
 در مجال تصور ،  شهدی وشکری نیست 
 کو کرامت و عصمت ،  دم مزن که درین شهر 
غیر ناخن و دامن ،  هیچ خشک و تری نیست 
عصمتی به دو تا نان ؟ گر گرسنه بمانی
 در معامله دانی ،  آنچنان ضرری نیست 
 شهر نکبت و خواری،  بی مجامله آری
 جز عفونت ازین گند ، سودی و ثمری نیست 
 شب به روز رسد باز ؟ روز ؟ هرگز و هرگز 
 در تلاطم ظلمت ،  ساحل سحری نیست 
ساز کن قوقولی قو ،  کو تسلط و تاجم ؟
 من کلاغم و با من ،  این چنین هنری نیست 
 ای کلاغ بدآواز ،  با شمایل ناساز
گرچه آیهٔ یأسی ،در منت اثری نیست 
 باش تا نفس صبح ،  درفساد بگیرد 
 بیشه زار خشونت ، خالی از شرری نیست
سیمین بهبهانی — سیمین بهبهانی — به کاسهٔ خالی
به کاسهٔ این خالی،  چه بوده ، که دیگر نیست؟
 تفکر و هشیاری،  که نیست ، سرم سر نیست 
 تفکر و هشیاری ؟ چه بیهوده می گویی
 که دشمن آسایش،  ازین دو فراتر نیست 
خوشا که چنین مستم ،  ز خویش برون هستم 
به کو به مفرسا در ، که کس پس این در نیست 
 که خفته چنین با من ،  تو پیرهنی یا تن 
که با تو مرا خفتن ، پذیرهٔ باور نیست 
ز باور وناباور ،  به یاوه سخن گفتم 
مراد من از معنا ،  به لفظ میسر نیست 
تمامی ی تن حسم،  و در تب آغوشت 
به منطقم از عصیان ،  خلاص مقدر نیست 
به کاسهٔ این خالی ، کنون ز جنون سرشار 
 تجاسر کودک هست ،  تعقل مادر نیست 
سزد که تو از یاری، حریم نگه داری
 نیاز عطشناک ،  به خون کبوتر نیست
سیمین بهبهانی — سیمین بهبهانی — فرمان پذیر آتش باش
هی قرص ،‌ هی دوا ، ول کن،   این زندگی ست؟ آری ؟نه
 بهبود جسم ویران را ،  هیچ انتظاری داری ؟ نه 
فردا چگونه خواهد بود ؟ دنیا درست خواهد شد ؟
 خورشید رقص خواهد کرد ،  از بعد سوگواری ؟ نه 
مهتاب در سرابستان ،  هر شب حریر خواهد بافت ؟
صبح از ستیغ خواهد تافت،   با شال نقره کاری ؟ نه 
 فقر و فساد و فحشا را ،  از این خرابه خواهی راند 
تا عیش و امن و تقوا را ،  سوی سرا بیاری ؟  نه 
مقتوله های مسکین را ،  کز بغض خویش نان خوردند 
 بر گور اگر گذر کردی ،  نان دگر گذاری ؟  نه 
هی قرص ، هی دوا ، بس کن ،  این شرق شرق شلاق است 
 هر ضربه را یقین دارم ،  با نبض می شماری ، نه ؟
بالا بلند پویا را ،  ننگ است ضعف و بیماری 
گر آخرین دوا خواهی ، مرگ است و شرمساری ، نه ؟
 برخیز و چهره رنگین کن ،  تا باز نوجوان باشی
 پیش عدوی بدخواهت ،  خواری مباد و زاری نه 
 در آخرین نبرد، ای زن ،  فرمان پذیز آتش باش
 دست به خود گشودن هست ،  گر پای پایداری نه
سیمین بهبهانی — سیمین بهبهانی — ارهاب
گوشهٔ چشمم ستاره یی ست،   دیده ای آن را ؟ندیده ام 
حبهٔ انگور از آسمان ،  دست فرا برده ، چیده ام 
  حبهٔ انگور از آسمان ؟ پس تو زمین را ندیده ای 
بستر خون است و آتش است ،  این که در او آرمیده ام 
 گوشهٔ چشم مرا ببین ، خنجر بهرام سرخ ازوست 
 روی زمین از چکیده هایش،  نقشهٔ دریا کشیده ام 
گریهٔ خونبار توست ؟ نه ،  بحر گدازان دوزخ است 
من همه شب در گدازه هاش ،  همچو حبابی تپیده ام 
 دود جسد ها ز روی خاک ، تا دل افلاک می دود 
رقص کنان در فضای آن ،  سایهٔ ابلیس دیده ام 
پیش نگاهم تمام شب ،  چشم ز وحشت دریده یی ست 
از دل آوار هر سحر ،  جیغ جنون زا شنیده ام 
 دست تو انگور چیده است ،  از دل من خون چکیده است 
 گر تو بهشت آفریده ای ،  من به جهنم رسیده ام
سیمین بهبهانی — سیمین بهبهانی — برای انسان این قرن
 برای انسان این قرن،  چه آرزو می توان کرد 
 که در نخستین فراگشت ، خراب و خون ارمغان کرد 
 ببین که در مغز پوکش ،  چه فتنه یی شعله انگیخت 
 ببین که در دست شومش ،  چه کوهی آتشفشان کرد 
ببین که با خون و وحشت ، عجین به چرک و عفونت 
به هر کلان شهر عالم ، چگونه سیلی روان کرد 
تنورهٔ آتشینش ،  شراره ها بر زمین ریخت 
 خراش در عرش افکند ،  خروش در آسمان کرد 
گرسنهٔ نیمه جان را ،  گلوله ها در شکم ریخت 
گروه لب تشنگان را ، گدازه ها در دهان کرد 
 نه ساقی و جام عدلی ،  نه غیرتی با گدایی
یکی ستم از جهان برد ، یکی ستم بر جهان کرد 
هجوم رایانه ها را ،  به فال فرخ نگیرم 
که در پساپشت هر یک ،  نحوستی آشیان کرد 
 به فتح نیروی ذرات ،  چگونه خرسند باشم 
بسا که معموره ها را ، خرابه و خاکدان کرد 
خدای من ! این چه قرنی ست ،  که بخش دیباچه اش را 
 به خون و زرداب زد مهر ،  به ننگ و نفرت نشان کرد 
 به عرصهٔ جنگ و وحشت ، فکنده سجاده بر خون 
برای انسان این قرن ،  چه آرزو می توان کرد ؟
سیمین بهبهانی — سیمین بهبهانی — جامه دران
 یک رودخانه تحرک ،  یک بامداد جوانی
یک آفتاب درخشش ،  یک ماه نقره فشانی
دل : با هزار کبوتر ، در جنبش و تپش و شور 
تن : با هزار تمنا ، در التهاب نهانی
یک اتفاق : که هرگز از خاطرم نگریزد 
یک اعتماد :‌ وزان پس ،  آنی که افتد و دانی
 لب : با هزار شراره ،  شب : با هزار ستاره 
 بر گیسوان من و شب ،  از بوسه مانده نشانی
عریان دو روح که بودیم ، در هم تنیده دو اندام 
چونان دو لپهٔ بادام، تفسیر این دو همانی
ای ذهن خسته ، مدد کن ،  گویی به عالم خوابم 
 از روی آینه برگیر ، گردی ، اگر بتوانی
 امشب کجای جهانم ؟  نی بر زمین و نه بر ابر 
 ای عشق گمشدهٔ من ، امشب کجای جهانی ؟
ای چتر پیچک پر گل ،  با عطر زرد و سپیدت 
 کو راه چاره که ما را ،  در سایه ات بنشانی؟
 مطرب ! به سیم جنونت ،  آهنگ جامه دران کن 
کامشب ز حسرت عشقی ،  ماییم و جامه درانی
سیمین بهبهانی — سیمین بهبهانی — وقتی زمانه جوان است
وقتی زمانه جوان است،   حس می کنم که جوانم 
 آبم که روشن و لغزان ، در رودخانه روانم 
 حس می کنم که سرا پا ،  شور و شتاب و تلاشم 
موجم که در دل دریا ، جانی پر از هیجانم 
فواره ام که به صورت ،  همتای بید بلورم 
رقصان و شاد و غزلخوان ،  پیوسته در فورانم 
 دارم هوای دویدن ،  همپای باد سبک پو 
بر آن سرم که برایم ، از آزمون توانم 
صد بوسه دارم و یک لب ،  کو آن غنچه بچیند 
مات از بلوغ بهاری،  در برگ ریز خزانم 
سیاره یی که زمین است ، خواهم که سعد بچرخد 
وز نحس دور بماند ،  این جرم و آن دگرانم 
چشمم به راه که پیکی ،  با صلحنامه دراید 
جنگ یهود و مسلمان ،  آتش فکنده به جانم 
 من جز یگانه ندیدم ،  پروردگار جهان را 
هم جز یگانه نیامد ،  در دیده خلق جهانم 
 ای هر که نام و به هر جا ،  پیشانی از تو لب از من 
 بگذار از دل تنگت،  شیطان و کینه برانم
سیمین بهبهانی — سیمین بهبهانی — آنان که خاک را
تمام دلم دوست داردت، تمام تنم خواستار توست 
 بیا و به چشم قدم گذار ،  که این همه در انتظار توست 
 چه خوب و چه خوبی ، چه نازنین ،  تو خوب ترینی ، تو بهترین 
 چه بخت بلندی ست یار او ،  کسی که شبی در کنار توست 
 نظر نه به سود و زیان کنم ، هر آنچه بگویی همان کنم 
 بگو که بمان ، یا بگو بمیر ،  ارادهٔ من اختیار توست 
 به گوشهٔ چشمی نگاه کن ،  ببین چه به پایت فکنده ام 
 مگر به نظر کیمیا شود ،  دلی که چنین خاکسار توست 
 خموشی ی شب های سرد من ،  چرا نشود پر ز شور عشق 
که لغزش آن دست های گرم ،  به سینهٔ من یادگار توست 
ز میوهٔ ممنوع حیف و حیف ،  که ماند و به غفلت تباه شد 
 وگرنه تو را می فریفتم ،  که سابقه یی در تبار توست 
چنین که ملنگم ، چنین که مست ،  که برده حواس مرا ز دست ؟
 بدین همه جلدی و چابکی ، غلط نکنم ،‌ کار کار توست 
 به دار و ندارم نگاه کن ، که هیچ به جز عاشقی نماند 
 تمام وجودم همین دل است ،  تمام دلم بی قرار توست
سیمین بهبهانی — سیمین بهبهانی — گو آفتاب برآید
آیات مصحف عشقم،  کس خواندنم نتواند 
 وان کس که مدعیم شد ،  غیر از دروغ نخواند 
چونان سیاوش پاکم ، از دود و شعله چه باکم 
آتش به رخت سفیدم ،  خاکستری نفشاند 
 دل را برابر یاران،   چون گل به هدیه نهادم 
 دیوانه آن که به تهمت ،  خون از گلم بچکاند 
 آن شبنمم که سراپا ، در انتظار طلوعم 
گو آفتاب براید ،  وز من نشانه نماند 
 جان را به هیچ شمردم ،  این است رمز حضورم 
 دشمن بداند و دردا،  کاین نکته دوست نداند 
رویای باغ بهشتم ،  در نقش پردهٔ خوابت 
شیطان به کینه مبادا ، این پرده را بدراند 
 چون صبح آیت حقم،  تصویر طلعت حقم 
عاقل طلیعهٔ حق را ،  در گل چگونه کشاند ؟
 جز آفتاب و به جز من ،  ظلمت زدا و صلا زن 
پیغام نور و صدا را ،  سوی شما که رساند ؟
گفتی چرا نکشندم ،  زیرا هر آن که به کشتن 
 جسم مرا بتواند ،  شعر مرا نتواند
سیمین بهبهانی — سیمین بهبهانی — صدای تو
 صدای تو گرم است و مهربان،   چه سحر غریبی درین صداست 
 صدای دل مرد عاشق است ،  که این همه با گوشم آشناست 
صدای تو همچون شراب سرخ ، به گونهٔ زردم دوانده خون 
 چنین که مرا مست می کنی ،  نشانی ی میخانه ات کجاست ؟
به قطرهٔ شبنم نگاه کن ،  نشسته به گلبرگ مخملی 
به مخمل آن نیمتخت سرخ ، اگر بنشانی مرا به جاست 
 صدای تپش های قلب من ،  به گوش تو می گوید این سخن 
 که عاشقم و درد عاشقی ،  چگونه ندانی که بی دواست ؟
 ز جک جک گنجشک های باغ ،  تداعی صد بوسه می کنم 
 بیا و ببین در خیال من ،  چه شور و چه هنگامه یی به پاست 
چه بی دل و بی دست و پا منم ، چنین که شد از دست دامنم 
چرا به کناری نیفکنم ،  ز چهره حجابی که از حیاست 
دلم همه شد آب، آب آب،  که سر بگذارم به شانه ات 
مگر بنوازی و دل دهی ،  که فاش کنم آنچه ماجراست 
 به زمزمه گوید زمان عمر ،  که پای منه در زمین عشق 
 به غیر هوای تو در سرم ،  زمین و زمان پای در هواست
سیمین بهبهانی — سیمین بهبهانی — با قهر چه می کشی مرا
با قهر چه می کشی مرا،   من کشتهٔ مهربانیَم 
یک خنده و یک نگاه بس ،  تا کشتهٔ خود بدانیم 
 ای آمده از سراب ها ،  با خواب و خیال آب ها 
 دارد ز تو بازتاب ها ،  آیینهٔ زندگانیم 
 گر نیست به شانه ام سرت ، یا از دگری ست بسترت 
غم نیست که با خیال تو ،  همبستر شادمانیم 
 شادا !‌ تن بی نصیب من ،  افسون زدهٔ فریب من 
 مست است و ملنگ و بی خبر ، از دست و دل خزانیم 
انگار درون جان من ،  سازی ست همیشه نغمه زن 
گوید به ترانه صد سخن ،  از تاب و تب جوانیم 
افتاده چنین به بند تو ،  می خواست مرا کمند تو 
 گفتی که رهات می کنم ، دیدم که نمی رهانیم 
ای یار ، تبم ز عشق تو ،  شورم ، طلبم ز عشق تو 
 اما ز پیت نمی دوم ، بیهوده چه می کشانیم 
 فریاد ، که جمله آتشم ،  تا عرش لهیب می کشم 
با این همه نیست خواهشم ،  تا شعله فرو نشانیم 
 نزدیک ترین من ! همان ،  در فاصله از برم بمان 
تا پاک ترین بمانمت،  تا دوست ترین بمانیم