mabidan/ganjoor huggingface dataset:
سایه — چند برگ از یلدا — تشویش
بنشینیم و بیندیشیم
این همه با همبیگانه
این همه دوری و بیزاری
به کجا آیا خواهیم رسید آخر؟
و چه خواهد آمد بر سر ما با این دلهای پراکنده؟
جنگلی بودیم
شاخه در شاخه همه آغوش
ریشه در ریشه همه پیوند
وینک انبوه درختانی تنهاییم
مهربانی به دل بسته ما مرغی ست
کز قفس در نگشادیمش
و به عذری که فضایی نیست
وندرین باغ خزان خورده
جز سموم ستم آورده هوایی نیست
ره پرواز ندادیمش
هستی ما که چو آینه
تنگ بر سینه فشردیمش از وحشت سنگ انداز
نه صفا و نه تماشا به چه کار آمد؟
دشمنی دل ها را با کین خوگر کرد
دست ها با دشنه همدستان گشتند
و زمین از بدخواهی به ستوه آمد
ای دریغا که دگر دشمن رفت از یاد
وینک از سینه دوست
خون فرو می ریزد
دوست کاندر بر وی گریه انباشته را نتوانی سر داد
چه توان گفتمش؟
بیگانه ست
و سرایی که به جشم انداز پنجره اش
نیست درختی که بر او مرغی
به فغان تو دهد پاسخ زندان است
من به عهدی که بدی مقبول
و توانایی دانایی ست
با تو از خوبی می گویم
از تو دانایی می جویم
خوب من! دانایی را بنشان بر تخت
و توانایی را حلقه به گوشش کن
من به عهدی که وفاداری
داستانی ملال آور
و ابلهی نیست دگر افسوس
داشتن جنگ برادرها را باور
آشتی را
به امیدی که خرد فرمان خواهد راند
می کنم تلقین
وندر این فتنه بی تدبیر
با چه دلشوره و بیمی نگرانم من
این همه با هم بیگانه
این همه دوری و بیزاری
به کجا آیا خواهیم رسید آخر؟
و چه خواهد آمد بر سر ما با این دلهای پراکنده؟
بنششینیم و بیندیشیم
سایه — چند برگ از یلدا — گریه
سایه ها زیر درختان در غروب سبز می گریند
شاخه ها چشم انتظار سرگذشت ابر
و آسمان چون من غبار آلود دلگیری
باد بوی خاک باران خورده می آرد
سبزه ها در رهگذر شب پریشانند
آه اکنون بر کدامین دشت می بارد
باغ حسرتناک بارانی ست
چون دل من در هوای گریه سیری
سایه — یادگار خون سرو — برای روزنبرگ ها
خبر کوتاه بود
« اعدامشان کنید »
خروش دخترک برخاست
لبش لرزید
دو چشم خسته اش از اشک پر شد
گریه را سر داد
و من با کوششی پر درد اشکم را نهان کردم
چرا اعدامشان کردند؟
می پرسد ز من با چشم اشک آلود
عزیزم دخترم
آنجا شگفت انگیز دنیایی ست
دروغ و دشمنی فرمانروایی می کند آنجا
طلا: این کیمیای خون انسان ها
خدایی می کند آنجا
شگفت انگیز دنیایی که همچون قرنهای دور
هنوز از ننگ آزار سیاهان دامن آلوده ست
در آنجا حق و انسان و حرفهایی پوچ و بیهوده ست
در آنجا رهزنی آدمکش خونریزی آزاد است
و دست و پای آزادی ست در زنجیر
عزیزم دخترم
آنان
برای دشمنی با من
برای دشمنی با تو
برای دشمنی با راستی
اعدام شان کردند
و هنگامی که یاران
با سرود زندگی بر لب
به سوی مرگ می رفتند
امیدی آشنا می زد چو گل در چشم شان لبخند
به شوق زندگی آواز می خواندند
و تا پایان ره راه روشن خود با وفا ماندند
عزیزم
پاک کن از چهره اشکت را ز جا برخیز
تو در من زنده ای من در تو ما هرگز نمی میریم
من و تو با هزاران دگر
این راه را دنبال می گیریم
از آن ماست پیروزی
از آن ماست فردا با همه شادی و بهروزی
عزیزم
کار دنیا رو به آبادی ست
و هر لاله که از خون شهیدان می دمد امروز
نوید روز آزادی ست
سایه — یادگار خون سرو — شکست
آسمان زیر بال اوج تو بود
چون شده ای دل که خاکسار شدی؟
سر به خورشید داشتی و دریغ
زیر پای ستم غبار شدی
ترسم ای دلنشین دیرینه
سرگذشت تو هم زیاد رود
آرزومند را غم جان نیست
آه اگر آرزو به باد رود
سایه — یادگار خون سرو — هفتمین اختر
ای دریغا چه گلی ریخت به خاک
چه بهاری پژمرد
چه دلی رفت به باد
چه چراغی افسرد
هر شب این دلهره طاقت سوز
خوابم از دیده ربود
هر سحر چشم گشودم نگران
چه خبر خواهد بود؟
سرنوشت دل من بود درین بیم و امید
آه ای چشمه نوشین حیات
ای امید دلبند
گرچه صد بار دلم از تو شکست
هیچ گاه از لب نوشت نبریدم پیوند
آخر ای صبحدم خون آلود
آمد آن خنجر بیداد فرود
شش ستاره به زمین در غلتید
شش دل شیر فروماند از کار
شش صدا شد خاموش
بانگ خون در دل ریشم برخاست
پر شدم از فریاد
هفتمین اختر صبح سیاه
دل من بود که بر خاک افتاد
سایه — یادگار خون سرو — هول
باز طوفان شب است
هول بر پنجره می کوبد مشت
شعله می لرزد در تنهایی
باد فانوس مرا خواد کشت؟
سایه — یادگار خون سرو — من به باغ گل سرخ
در گشودند به باغ گل سرخ
و من دل شده را
به سراپرده رنگین تماشا بردند
من به باغ گل سرخ
با زبان بلبل خواندم
در سماع شب سروستان دست افشاندم
در پریخانه پر نقش هزار آینه اش
خویشتن را به هزاران سیما دیدم
با لب آینه خندیدم
من به باغ گل سرخ
همره قافله رنگ و نگار
به سفر رفتم
از خاک به گل
رقص رنگین شکفتن را
در چشمه نور
مژده دادم به بهار
من به باغ گل سرخ
زیر آن ساقه تر
عطر را زمزمه کردم تا صبح
من به باغ گل سرخ
درتمام شب سرد
روشنایی را خواندم با آب
و سحر را به گل و سبزه بشارت دادم
سایه — یادگار خون سرو — طرح
گلوی مرغ سحر را بریده اند و هنوز
در این شط شفق آواز سرخ او جاری است
سایه — یادگار خون سرو — سرخ و سفید
تا نیاراید گیسوی کبودش را به
شقایق ها
صبح فرخنده
در آیینه نخواهد خندید
سایه — یادگار خون سرو — فلق
ای صبح
ای بشارت فریاد
امشب خروس را
در آستان آمدنت
سر بریده اند
سایه — یادگار خون سرو — مرثیه جنگل
شب همه غم های عالم را خبر کن
بنشین و با من گریه سر کن
گریه سر کن
ای جنگل ای انبوه اندوهان دیرین
ای چون دل من ای خموش گریه آگین
سر در گریبان در پس زانو نشسته
ابرو گره افکنده چشم از درد بسته
در پرده های اشک پنهان کرده بالین
ای جنگل ای داد
از آشیانت بوی خون می آورد باد
بر بال سرخ کشکرک پیغام شومی ست
آنجا چه آمد بر سر آن سرو آزاد؟
ای جنگل ای شب
ای بی ستاره
خورشید تاریک
اشک سیاه کهکشان های گسسته
آیینه دیرینه زنگار بسته
دیدی چراغی را که در چشمت شکستند؟
ای جنگل ای غم
چنگ هزار آوای باران های ماتم
در سایه افکند کدامین ناربن ریخت
خون از گلوی مرغ عاشق؟
مرغی که می خواند
مرغی که با آوازش از کنج قفس پرواز می کرد
مرغی که می خواست
پرواز باشد
ای جنگل ای حیف
همسایه شب های تلخ نامرادی
در آستان سبز فروردین دریغا
آن غنچه های سرخ را بر باد دادی
ای جنگل ای پیوسته پاییز
ای آتش خیس
ای سرخ و زرد ای شعله سرد
ای در گلوی ابر و مه فریاد خورشید
تا کی ستم با مرد خواهد کرد نامرد؟
ای جنگل ای در خود نشسته
پیچیده با خاموشی سبز
خوابیده با رویای رنگین بهار نغمه پرداز
زین پیله کی آن نازنین پروانه خواهد کرد پرواز؟
ای جنگل ای همراز کوچک خان سردار
هم عهد سرهای بریده
پر کرده دامن
از میوه های کال چیده
کی می نشیند درد شیرین رسیدن
در شیر پستانهای سبزت؟
ای جنگل ای خشم
ای شعله ور چون آذرخش پیرهن چاک
با من بگو از سرگذشت آن سپیدار
آن سهمگین پیکر که با فریاد تندر
چون پاره ای از آسمان افتاد بر خاک
ای جنگل ای پیر
بالنده افتاده آزاد زمینگیر
خون می چکد اینجا هنوز از زخم دیرین تبرها
ای جنگل! اینجا سینه من چون تو زخمی ست
اینجا دمادم دارکوبی بر درخت پیر می کوبد
سایه — یادگار خون سرو — خواب
با گریه می نویسم
از خواب
با گریه پا شدم
دستم هنوز
در گردن بلند تو آویخته ست
و عطر گیسوان سیاه تو با لبم
آمیخته ست
دیدار شد میسر و با گریه پا شدم
سایه — یادگار خون سرو — پرنده می داند
خیال دلکش پرواز در طراوت ابر
به خواب می ماند
پرنده در قفس خویش
خواب می بیند
پرنده در قفس خویش
به رنگ و روغن تصویر باغ می نگرد
پرنده می داند
که باد بی نفس است
و باغ تصویری ست
پرنده در قفس خویش
خواب می بیند
سایه — یادگار خون سرو — سقوط
گردنی می افراشت
سرش از چرخ فراتر می رفت
آسمان با همه اخترهاش
بوسه می زد به سر انگشتش
سکه خورشید
بود در مشتش
یک سر و گردن
گاه
نه کم از فاصله کیهانی ست
وز سرافرازی تا خواری
جز یک سر مو فاصله نیست
او سری خم کرد
و آسمان با همه اخترهاش
دور شد از سر او
سایه — یادگار خون سرو — گریه سیب
شب فرو می افتاد
به درون آمدم و پنجره ها رابستم
باد با شاخه در آویخته بود
من در این خانه تنها تنها
غم عالم به دلم ریخته بود
ناگهان حس کردم
که کسی
آنجا بیرون در باغ
در پس پنجره ام می گرید
صبحگاهان شبنم
می چکید از گل سیب
سایه — یادگار خون سرو — صبوحی
برداشت آسمان را
چون کاسه ای کبود
و صبح سرخ را
لاجرعه سر کشید
آنگاه
خورشید در تمام وجودش طلوع کرد
سایه — یادگار خون سرو — شاد باش
بانگ خروس از سرای دوست برآمد
خیز و صفا کن که مژده سحر آمد
چشم تو روشن
باغ تو آباد
دست مریزاد
هشت حافظ به همره تو که آخر
دست به کاری زدی و غصه سر آمد
بخت تو برخاست
صبح تو خندید
از نفست تازه گشت اتش امید
وه که به زندان ظلمت شب یلدا
نور ز خورشید خواستی و برآمد
گل به کنار است
باده به کار است
گلشن و کاشانه پر ز شور بهاراست
بلبل عاشق! بخوان به کام دل خویش
باغ تو شد سبز و سرخ گل به بر آمد
جام تو پر نوش
کام تو شیرین
روز تو خوش باد
کز پس آن روزگار تلخ تر از زهر
بار دگر روزگار چون شکر آمد
رزم تو پیروز
بزم تو پر نور
جام به جام تو می زنم ز ره دور
شادی آن صبح آرزو که ببینیم
بوم ازین بام رفت و خوش خبر آمد
سایه — یادگار خون سرو — آزادی
ای شادی
آزادی
ای شادی آزادی
روزی که تو بازآیی
با این دل غم پرورد
من با تو چه خواهم کرد؟
غم هامان سنگین است
دل هایمان خونین است
از سر تا پامان خون می بارد
ما سر تا پا زخمی
ما سر تا پا خونین
ما سر تا پا دردیم
ما این دل عاشق را
در راه تو آماج بلا کردیم
وقتی که زبان از لب می ترسید
وقتی که قلم از کاغذ شک داشت
حتی حتی حافظه از وحشت در خواب سخن گفتن می آشفت
ما نام تو را در دل
چون نقشی بر یاقوت
می کندیم
وقتی که در آن کوچه تاریکی
شب از پی شب می رفت
و هول سکوتش را
بر پنجره فروبسته فرو می ریخت
ما بانگ تو را با فوران خون
چون سنگی در مرداب
بر بام و در افکندیم
وقتی که فریب دیو
در رخت سلیمانی
انگشتر را یکجا با انگشتان می برد
ما رمز تو را چون اسم اعظم
در قول و غزل قافیه می بستیم
از می از گل از صبح
از آینه از پرواز
از سیمرغ از خورشید
می گفتیم
از روشنی از خوبی
از دانایی از عشق
از ایمان از امید
می گفتیم
آن مرغ که در ابر سفر می کرد
آن بذر که در خاک چمن می شد
آن نور که در آینه می رقصید
در خلوت دل با ما نجوا داشت
با هر نفسی مژده دیدار تو می آورد
در مدرسه در بازار
درمسجد در میدان
در زندان در زنجیر
ما نام تو را زمزمه می کردیم
آزادی آزادی آزادی
آن شبها آن شب ها آن شب ها
آن شبهای ظلمت وحشت زا
آن شبهای کابوس
آن شبهای بیداد
آن شبهای ایمان
آن شبهای فریاد
آن شبهای طاقت و بیداری
در کوچه تو را جستیم
بر بام تو را خواندیم
آزادی آزادی آزادی
می گفتم
روزی که تو بازآیی
من قلب جوانم را
چون پرچم پیروزی
برخواهم داشت
وین بیرق خونین را
بر بام بلندتو
خواهم افراشت
می گفتم
روزی که تو بازآیی
این خون شکوفان را
چون دسته گل سرخی
در پای توخواهم ریخت
وین حلقه بازو را
در گردن مغرورت
خواهم آویخت
ای آزادی بنگرآزادی
این فرش که در پای تو گسترده ست
از خون است
این حلقه گل خون است
گل خون است
ای آزادی
از ره خون می آیی اما
می آیی و من در دل می لرزم
این چیست که در دست تو پنهان است؟
این چیست که در پای تو پیچیده ست؟
ای آزادی آیا با زنجیر
می آیی؟
سایه — یادگار خون سرو — بازگشت
بی مرغ آشیانه چه خالی ست
خالی تر آشیانه مرغی
جفت خود جداست
آه ای کبوتران سپید شکسته بال
ینک به آشیانه دیرین خوش آمدید
اما دلم به غارت رفته ست
با آن کبوتران که پریدند
با آن کبوتران که دریغا
هرگز به خانه بازنگشتند
سایه — یادگار خون سرو — کیوان ستاره بود
ما از نژاد آتش بویدم
همزاد آفتاب بلند اما
با سرنوشت تیره خاکستر
عمری میان کوره بیداد سوختیم
او چون شراره رفت
من با شکیب خاکستر ماندم
کیوان ستاره شد
تا برفراز این شب غمناک
امید روشنی را
با ما نگاه دارد
کیوان ستاره شد
تا شب گرفتگان
راه سپید را بشناسند
کیوان ستاره شد
که بگوید
آتش
آنگاه آتش است
کز اندرون خویش بسوزد
وین شام تیره را بفروزد
من در تمام این شب یلدا
دست امید خسته خود را
دردستهای روشن او می گذاشتم
من در تمام این شب یلدا
ایمان آفتابی خود را
از پرتو ستاره او گرم داشتم
کیوان ستاره بود
با نور زندگانی می کرد
با نور درگذشت
او در میان مردمک چشم ما نشست
تا ایم ودیعه را
روزی به صبحدم بسپاریم
سایه — یادگار خون سرو — ز بال سرخ قناری
هجوم غرت شب بود و خون گرم شفق
هنوز می جوشید
هنوز پیکر گلگون آفتاب شهید
بر آن کرانه دشت کبود می جنبید
هنوز برکه غمگین به یاد می آورد
پرده رنگی روزی که دم به دم می کاست
تو با چراغ دل خویش آمدی بر بام
ستاره ها به سلام تو آمدند : سلام
سلام بر تو که چشم تو گاهواره روز
سلام برتو که دست تو آشیانه مهر
سلام بر تو که روی تو روشنایی ماست
سلام بر تو که از نور داشتی پیغام
تو چون شهاب گذشتی بر آن سکوت سیاه
توچون شهاب نوشتی به خون روشن خویش
که صبح تازه ز خون شهید خاست
ز بال سرخ تو خواندم در آن غغروب قفس
که آفتاب رها گشتن قناری هاست
سایه — یادگار خون سرو — بیرون شد از گمار
راه در جنگل اوهام گم است
سینه بگشای چو دشت
اگرت پرتو خورشید حقیقت باید
وقتی از جنگل گم
پا نهادی بیرون
و رها گشتی
از آن گره کور گمار
ناگهان آبشاری از نور
بر سرت می ریزد
و آسمان
با همه پهناوری بی مرزش
در تو می آمیزد
ای فراز آمده از جنگل کور
هستی روشن دشت
آشکارا بادت
بر لب چشمه خورشید زلال
جرعه نور گوارا بادت
سایه — تاسیان — گل‌های یاس
دوش آن رشته های یاس که بود
خفته بر سینه ی دل انگیزت
 راست گفتی که آرزوی من است
 که چنان گشته گردن آویزت
با چه لبخندهای ناز آلود
 با چه شیرین نگاه ِ شورانگیز
باز کردی ز گردن و دادی
 به من آن یاس های عطر آمیز
بوسه دادم بسی به یاد ِ تواش
دلم از دست رفت و مست شدم
آن چنانش به شوق بوییدم
که به بوی خوشش ز دست شدم
دوش تا وقت ِ بامداد مرا
 گل ِ تو در کنار ِ بالین بود
 در بر ِ من بخفت و عطر افشاند
 بسترم تا به صبح مشکین بود
 به شگفت آمدم که این همه بوی
ز گلی این چنین عجب باشد
حیرتم زد که راز ِ این گل چیست
که چنینم از آن طرب باشد
 آه ، دانستم ای شکوفه ی ناز !
 راز ِ این بوی مستی آمیزت
 کاندر آن رشته بود پیچیده
 تاری از گیسوی دلاویزت
سایه — تاسیان — گور شب
شب آمد و چیره شد سیاهی
 آرام گرفت مرغ و ماهی
 تنها منم اشک بار و بیدار
 ای شب تو زجان ِ من چه خواهی !
 بشکیب و منال ای شباهنگ
 انده مفزا بر این دل ِ تنگ
 بگذار به درد ِ خود بگریم
در خون ِ دلم فرو مزن چنگ
ای ماه متاب بر من امشب
 آتش به دلم میفکن امشب
 چشمک مزن ای ستاره ، خاموش
 خونم مفشان به دامن امشب
 ای باد به کوی من چه پویی
آزار ِ دل ِ مرا چه جویی
 زان دختر ِ شوخ چشم ِ طناز
با من سخنی دگر نگویی !
نزدیک میا ، خیال ِ او ، دور !
 دور از من ِ دردمند ِ مهجور !
 بگریز ازین شکسته ی درد
 بگذار مرا درین شب ِ گور !
 آه ای شب ِ تب گرغته پیش آی
 و آغوش ِ سیاه ِ خویش بگشای
بفشار مرا به سینه ، بفشار
بربای مرا ز خویش ، بربای
سایه — تاسیان — سراب
عمری به سر دویدم در جست و جوی یار :
جز دسترس به وصل ِ وی ام آرزو نبود
 دادم درین هوس دل ِ دیوانه را به باد
 این جست و جو نبود
 هر سو شتافتم پی ِ آن یار ِ ناشناس
 گاهی ز شوق خنده زدم گه گریستم
 بی آن که خود بدانم ازین گونه بی قرار
 مشتاق ِ کیستم !
رویی شکفت چون گل ِ رؤیا و دیده گفت :
" این است آن پری که ز من می نهفت رو
خوش یافتم ، که خوش تر از ین چهره ای نتافت
 در خواب ِ آرزو ... "
هر سو مرا کشید پی ِ خویش در به در
 این خوش پسند دیده ی زیباپرست ِ من
شد رهنمای این دل ِ مشتاق ِ بی قرار
بگرفت دست ِ من
 وان آرزوی گم شده بی نام و بی نشان
 در دورگاهِ دیده ی من جلوه می نمود
 در وادی ِ خیال مرا مست می دواند
 وز خویش می ربود
از دور می فریفت دل ِ تشنه ی مرا
 چون بحر موج می زد و لرزان چو آب بود
 وانگه که پیش رفتم ، با شور و التهاب
 دیدم سراب بود !
 بیچاره من ، که از پس ِ این جست و جو ، هنوز
 می نالد از من این دل ِ شیدا که " یار کو ؟
کو آن که جاودانه مرا می دهد فریب ؟
 بنما ، کجاست او ! ... "
سایه — تاسیان — آنّا
صبح می خندد و باغ از نفس ِ گرم ِ بهار
 می گشاید مژه و می شکند مستی ِ خواب
آسمان تافته در برکه و زین تابش ِ گرم
 آتش انگیخته در سینه ی افسرده ی آب
 آفتاب از پس ِ البرز نهفته ست و ازو
آتشین نیزه برآورده سر از سینه ی کوه
 صبح می آید ازین آتش ِ جوشنده به تاب
باغ می گیرد ازین شعله ی گلگونه شکوه
آه ، دیری ست که من مانده ام از خواب به دور
 مانده در بستر و دل بسته به اندیشه ی خویش
 مانده در بسترم و هر نفس از تیشه ی فکر
 می زنم بر سر ِ خود تا بکنم ریشه ی خویش!
چیست اندیشه ی من ؟ ... عشق ِ خیال آشوبی
 که به بازیم گرفته ست به بیداری و خواب
 می نماید به من ِ شیفته دل رخ به فریب
می رباید ز تن ِ خسته ی من طاقت و تاب
 آنچه من دارم ازو ، هست خیالی که ز دور
 چهره برتافته در آینه ی خاطر ِ من
 همچو مهتاب که نتوانیش آورد به چنگ
 دور از دست ِ تمنای من و در بر ِ من
 می کنم جامه به تن ، می دوم از خانه برون
 می روم در پی ِ او با دل ِ دیوانه ی خویش
 پی آن گم شده می گردم و می آیم باز
 خسته و کوفته از گردش ِ روزانه ی خویش
خواب می آید و در چشم نمی یابد راه :
 یک طرف اشک رهش بسته و یک سوی خیال
نشنوم ناله ی خود را دگر از مستی ِ درد
 آه گوشم شده کر یا که زبانم شده لال ؟
 چشم ها دوخته بر بستر ِ من سحر آمیز
 خواب بر سقف نشسته ست چو جادوی ِ سیاه
آه از خویش تهی می شوم آرام آرام
می گریزد نفس ِ خسته ام از سینه چو آه
 ... بانگ بر می زنم از شوق که " آنا ... آنا ... "
ناگهان می پرم از خواب ، گشاده آغوش
 می شود باز دو دست ِ من و .... می افتد سست
 هیچ کس نیست ، به جز شب که سیاه است و خاموش
سایه — تاسیان — نگاه آشنا
ز چشمی که چون چشمه ی آرزو
 ر آشوب و افسونگر و دلرباست
 به سوی من آید نگاهی ز دور
 نگاهی که با جان ِ من آشناست
 تو گویی که بر پشت ِ برق ِ نگاه
 نشانیده امواج ِ شوق و امید :
 که باز این دل ِ مرده جانی گرفت
 سراسیمه گردید و در خون تپید
نگاهی سبکبال تر از نسیم
 روان بخش و جان پرور و دل فروز
 بر آرد ز خاکستر ِ عشق ِ من
 شراری که گرم است و روشن هنوز
یکی نغمه جوشد هماغوش ِ ناز
 در آن پر فسون چشم ِ راز آشیان
تو گویی نهفته ست در آن دو چشم
 نواهای خاموش ِ سرگشتگان
ز چشمی که نتوانم آن را شناخت
 به سویم فرستاده آید نگاه
 تو گویی که آن نغمه ی موسقی ست
 که خاموش مانده ست از دیرگاه
از آن دور این یار ِ بیگانه کیست
 که دزدیده در روی من بنگرد ؟
 چو مهتاب ِ پاییز غمنگین و سرد
 که بر روی زرد ِ چمن بنگرد
 به سوی من آید نگاهی ز دور
 ز چشمی که چون چشمه ی آرزوست
قدم می نهم پیش ، اندیشناک :
 خدایا چه می بینم ؟ ... این چشم ِ اوست !
سایه — تاسیان — درلبخند او
دیدم و می آمد از مقابل ِ من دوش
 خنده ی تلخی نهاده بر لب ِ پر نوش
 غمزده چون ماهتاب ِ آخر ِ پاییز
 دوخته بر روی من نگاه ِ غم انگیز
 من به خیال ِ گذشته بسته دل و هوش :
... ماه درخشنده بود و دریا آرام
 ساحل ِ مرداب درخموشی و ابهام
 شب ز طرب می شکفت چون گل ِ رؤیا
 عکس ِ رخ ِ مه در آبگینه ی دریا
 چون رخ ِ ساقی که واژگون شده در جام
او به بر ِ من نشسته : عابد و معبود
 دوخته بر چشم ِ من دو چشم ِ غم آلود
 زورق ِ ما می گذشت بر سر ِ مرداب
 چهره ی او زیر ِ سایه روشن ِ مهتاب
 لذت ِ اندوه بود و مستی ِ غم بود
 سر به سر ِ دوش ِ من نهاده و دلشاد
 زمزمه می کرد و زلفش از نفس ِ باد
 بر لب ِ من می گذشت نرم و هوس خیز
 چون می ِ شیرین به بوسه های دل انگیز
 هوش ِ مرا می ربود و مستی می داد
 مست ِ طرب بود و چون شکوفه ی سیراب
بر رخ ِ من خنده می زد آن گل ِ شاداب
 خنده ی او جلوه ی امید و صفا بود
 راحت ِ جان بود ، عشق بود ، وفا بود
 لذت ِ غم می نشست در دل ِ بی تاب
دیدم و می آمد از مقابل ِ من دوش
خنده ی تلحی نهاده بر لب ِ پر نوش
آه کزان خنده آشکار شنفتم :
" بنگر رفتم دگر ز دست ِ تو رفتم ! ... "
ناله فروماند در پس ِ لب ِ خاموش
غمزده ، چون ماهتاب ِ آخر پاییز
دوخته بر روی من نگاه ِ غم انگیز
دیگر در خنده اش امید و صفا نیست
 راحت ِ جان نیست ، عشق نیست ، وفا نیست
دیگر این خنده نیست نغز و دلاویز !
 می نگرم در خیال و می شنوم باز
 می رود و می دهد به گوش ِ من آواز :
" بنگر رفتم دگر ز دست ِ تو رفتم ! ... "
سایه — تاسیان — شب‌تاب
در زیر ِ سایه روشن ِ مهتاب ِ خوابناک
 در دامن ِ سکوت ِ شبی خسته و خموش
 آهسته گام می گذرد شاعری به راه
 مست و رمیده هوش
 می ایستد مقابل ِ دیواری آشنا
 آنجا که آید از دل ِ هر ذره بوی یار ...
در تنگنای سینه دل ِ خسته می تپد
مشتاق و بی قرار
از پشت ِ شیشه می نگرد ماه ِ شب نورد
 آنجا بر آن نگار که خوابیده مست ِ ناز
 در پیشگاه ِ این همه زیبایی و جمال
مه می برد نماز
 دنبال ِ ماهتاب خیال ِ گشاده بال
 آهسته می رود به درون ِ اتاق ِ او
 من مانده همچنان پس ِ دیوار محو و مست
از اشتیاق ِ او
 مه خیره گشته بر وی و آن مایه ی امید
 شیرین به خواب رفته در آن خوابگاه ِ ناز
 وان زلف ِ تابدار ِ پریشان و بی قرار
 از باد ِ عشقباز
در بستر آرمیده چو نیلوفری بر آب
 پاشیده ماهتاب بر او سوده های سیم
 لغزد پرند بر تن ِ او همچو برگ ِگل
 از جنبش ِ نسیم
افتاده سایه روشن ِ مهتاب ِ سیم رنگ
 نرم و سپید چو پر و بال ِ فرشتگان
بر آن دو گوی ِ عاج که برجسته تابناک
از زیر ِ پرنیان
آن سیمگونه ساق که با بوسه ی نسیم
 لغزیده همچو برگ ِ گل از چین ِ دامنش
 وان سایه های زلف که پیچیده مست ِ ناز
 بر گرد ِ گردنش
 آن زلف ِ تاب خورده به پیشانی ِ سپید
چون سایه ی امید در آیینه ی خیال
وان چهر ِ شرمناک که تابیده همچو ماه
 در هاله ی ملال .
آن سایه های در هم ِ مژگان که زیر ِ چشم
 غمگین به خواب رفته همآغوش ِ راز ِ خویش
 وان چشم آرمیده ی رویا فریب ِ او
 در خواب ِ ناز ِ خویش
 من مانده بی قرار و خیال ِ رمیده هوش
 مست ِ هوس گرفته از آن ماه بوس ها
 تا آن زمان که آورد از صبح آگهی
بانگ ِ خروس ها
بر می دمد سپیده و دلداده شاعری
 از گردش ِ شبانه ی خود خسته می رود
 دنبال ِ او پریده و بی رنگ سایه ای
 آهسته می رود ...
سایه — تاسیان — ماه و مریم
رخسار ِ ماه بین که چه زیبا و روشن است
 پاکیزه رو چو مریم ِ پاکیزه دامن است
خوابیده ماه ِ غمزده ، بر تخت ِ آسمان
 بیمار و شرمناک ، مگر مریم ِ من است !
 سیمینه تن نهفته به نیلوفری پرند
چون مریم ِ سپید که آبیش بر تن است
رخسار ِ مریم است مه ِ مانده زیر ِ ابر
 کان زلف ِ تابدار بر آن سایه افگن است
دامان ِ مریم است تو گویی و اشک ِ من
 مهتاب را که خوشه ی پروین به دامن است
 پیشانی ِ برآمده ی مریم است ماه ؟
 یا آن بلور سینه و آن عاج گردن است ؟
 رخسار ِ مریم است و به پاکی و روشنی
آیینه ی جمال نمای ِ دل من است !
سایه — تاسیان — شب سیاه
بر چید مهر دامن ِ زربفت و خون گریست
چشم ِ افق به ماتم روز ِ سیاه بخت
وز هول ِ خون چو کودک ِ ترسیده مرغ ِ شب
نالید بر درخت
 شب سیاه برفشاند و کلاغان ِ خسته بال
 از راه های دور رسیدند تشنه کام
 رنگ ِ شفق پرید و سیاهی فرو خزید
 از گوشه های بام
من در شکنجه ی تب و جانم به پیچ و تاب
 در دیده ی پر آبم عکس ِ جمال اوست
 بر می جهد ز چشمه ی جوشان ِ مغز ِ من
هر دم خیال ِ دوست
بخند و گیسو ز ناز بریز بر شانه ها
 سبک به هر سو بپر ، بپر چو پروانه ها
 به عشوه دامان ِ خویش برون کش از دست ِ من
 مرا به دنبال ِ خویش دوان چو دیوانه ها !
 ز عشوه ها تازه کن به سر جنون ِ مرا
 به ناله افکن دل ِ چو ارغنون ِ مرا
 چو لب نهم بر لبت لبم به دندان بگیر
 لبم به دندان بگیر بنوش خون ِ مرا !
 گهی به قهرم بسوز چو شمع ِ آتش پرست
 گهی در آغوش ِ من بپیچ چون مار ِ مست
 به بوسه ای زهرناک از آن لبم کن هلاک
 سرم سیاهی گرفت بمان که رفتم ز دست !
 بیا و بنشین بیا گل ِ خرامان ِ من
 سرِ گران از شراب بنه به دامان ِ من
دمی در آغوش ِ من بخواب شیرین ، بهواب
 پرید هوش از سرم مپرس سامان ِ من !
 بریز پر کن بریز ز باده جام ِ مرا
 بر آرا امشب برآر به ننگ نام ِ مرا
سپیده بر می دمد به ناله های خروس
شب ِ سبک سایه رفت نداده کام ِ مرا ...
ببوس آری ببوس لب ِ مرا نوش کن
 مرا بدین چشم و اب خراب و مدهوش کن
 تو هم چو بردی ز دست مرا بدین چشم ِ مست
 برو ز نزدیک ِ من ، مرا فراموش کن !
سایه — تاسیان — زهرخند
بیا نگارا بیا ، بیا در آغوش ِ من
 بزن ز می آتشم ، ببر دل و هوش ِ من
 ز زلف وا کن گره که مست و آشفته به
 بریز این مشک را بریز بر دوش ِ من !
 ازین کمند ِ بلند به گردن ِ من ببند
 بکش به هر سو مرا چو شیر ِ سر در کمند
 به ناز بر من بتاز ، به غمزه کارم بساز
 به ناله ی من برقص به گریه ی من بخند !
بخند و گیسو ز ناز بریز بر شانه ها
 سبک به هر سو بپر ، بپر چو پروانه ها
 به عشوه دامان ِ خویش برون کش از دست ِ من
 مرا به دنبال ِ خویش دوان چو دیوانه ها !
 ز عشوه ها تازه کم به سر جنون ِ مرا
 به ناله افکن دل ِ چو ارغنون ِ مرا
 چو لب نهم بر لبت لبم به دندان بگیر
 لبم به دندان بگیر بنوش خون ِ مرا !
گهی به قهرم بسوز چو شمع ِ آتش پرست
 گهی در آغوش ِ من بپیچ چون مار ِ مست
 به بوسه ای زهرناک از آن لبم کن هلاک
 سرم سیاهی گرفت بمان که رفتم ز دست !
 بیا و بنشین بیا گل ِ خرامان ِ من
 سر ِ گران از شراب بنه به دامان ِ من
 دمی در آغوش ِ من بخواب شیرین ، بخواب
پرید خوش از سرم مپرس سامان ِ من !
 بریز پر ن بریز ز باده جام ِ مرا
 برآر امشب برآر به ننگ نام ِ مرا
 سپیده بر می دمد به ناله های خروس
 شب ِ سبک سایه رفت نداده کام ِ مرا ...
ببوس آری ببوس لب ِ مرا نوش کن
 مرا بدین چشم و لب خراب و مدهوش کن
 تو هم چو بردی ز دست مرا بدین چشم ِ مست
 برو ز نزدیک ِ من ، مرا فراموش کن !
سایه — تاسیان — مرگ روز
می رفت آفتاب و به دنبال می کشید
 دامن ز دست ِ کشته ی خود ، روز ِ نیمه جان
 خونین فتاده روز از آن تیغه خون فشان
 در خاک می تپید و پی ِ یار می خزید
خندید آفتاب که " این اشک و آه چیست
خوش باش روز ِ غمزده ! هنگام رفتن است
چون من بخند خرم و خوش ، این چه شیون است
 ما هر دو می رویم دگر جای شکوه نیست ! "
نالید روز ِ خسته که " ای پادشاه ِ نور !
 شادی از آن ِ توست نه از آن ِ من ، بلی
 ما هر دو می رویم ازین رهگذر، ولی
تو می روی به حجله و من می روم به گور ! "
سایه — تاسیان — می‌خواهم از تو شنوم
می خواهمت سرود بت ِ بذله گوی من
 روی لبش شکفت گل ِ آرزوی من
 خندید آسمان و فرو ریخت آفتاب
 در دیده ی امیدم باران ِ روشنی
جوشید اشک ِ شادی ازین پرتوافکنی
بخشید تازگی به گل ِ گلشن ِ شباب
 می خواهمت شنفتم و پنداشتم که اوست
 پنداشتم که مژده ی آن صبح ِ روشن است
 پنداشتم که نغمه ی گم گشته ی من است
 پنداشتم که شاهد ِ گمنام آرزوست !
 خواب ِ فریب باز ز لالایی امید
 در چشم ِ آزمایش ِ من آشیانه ساخت
 نای امید باز نوای هوس نواخت
 باز از برای بوسه دل ِ خواهشم تپید
 می خواهمت شنفتم و دنبال ی این سرود
 رفتم به آسمان ِ فروزنده ی خیال
دیدم چو بازگشتم ازین ره شکسته بال
 این نغمه ، آه ! نغمه ی ساز ِ فریب بود
می خواهمت بگو و دگرباره ام بسوز
 در شعله ی فریب ِ دم دلنشین خویش
 تا نو کنم امید ِ شکیب آفرین ِ خویش
 آری تو هم بگو که درین حسرتم هنوز
پایان این فسانه ی ناگفته ی تو را
 نیرنگ این شکوفه ی نشکفته ی تو را
 می دانم و هنوز ز افسون ِ آرزو
 در دامن ِ سراب ِ فریبنده ی امید
 در جست و جوی مستی ِ این جام ناپدید
 می خواهم از تو بشنوم ، ای دلربا ، بگو !
سایه — تاسیان — ژاله
شب همه شب به بزم باغ ، گلی
به صبا بوسه داد و کام گرفت
هوسی راند و باده ای پیمود
 حاصل از عمر ِ بی دوام گرفت
دامن از دست داد و مست افتاد
 تا شرابی ز جام ِ وصل چشید
 بلبل ِ بی نوا ز حسرت و سوز
 تا سحر ناله کرد و آه کشید
 روی دامان ِ چاک ِ گل ، ژاله
یادگاری ز قصه ی دوش است
گل سرافگنده ، صبح می خندد
بلبل ِ دل شکسته خاموش است
سایه — تاسیان — عشق گم‌شده
آن شب که بوی زلف ِ تو با بوسه ی نسیم
مستانه سر به سینه ی مهتاب می گذاشت
 با خنده ای که روی لبت رنگ می نهفت
 چشم ِ تو زیر ِ سایه ی مژگان چه ناز داشت !
در باغ ِ دل شکفت گل ِ تازه ی امید
 کز چشمه ی نگاه ِ تو باران ِ مهر ریخت
 پیچید بوی زلف ِ تو در باغ ِ جان ِ من
پروانه شد خیالم و با بوی گل گریخت
... آنجا که می چکید ز چشم سیاه ِ شب
 بر گونه ی سپید ِ سحر و اشک ِ واپسین
وز پرتو ِ شراب ِ شفق بر جبین ِ روز
 گل می نمود مستی ِ خندان ِ آتشین
 آنجا که می شکفت گل ِ زرد ِ آفتاب
 بر روی آبگینه ی دریاچه ی کبود
وز لرزه های بوسه ی پروانگان ِ باد
می ریخت برگ و بازگل ِ نو شکفته بود
 آنجا که می غنود چمنزار ِ سبزپوش
در بستر ِ شکوفه ی زرین ِ آفتاب
 وز چنگ ِ باد و بوسه ی پروانگان ِ مست
 دامان ِ کوه بود چو گیسو به پیچ و تاب
 آنجا که مهر ِ کوه نشین مست و سرگران
 بر می گرفت از ره ِ شب دامن ِ نگاه
 در پرنیان ِ نازک ِ مهتاب می شکفت
 نیلوفر ِ شب از دل ِ استخر ِ شامگاه
 آنجا که می چکید سرشک ِ ستاره ها
 بر چهر ِ نیلگون گل ِ شبتاب ِ آسمان
در جست و جوی شبنم لغزنده ی شهاب
مهتاب می کشید به رخسار ِ گل زبان ...
 در پرتو ِ نگاه ِ خوشت ، شبرو ِ خیال
 راه ِ بهشت ِ گم شده ی آرزو گرفت
 چون سایه ی امید که دنبال ِ آرزوست
 دل نیز بال و. پر زد و دنبال ِ او گرفت
 آوخ ! که در نگاه ِ تو آن نوشخند ِ مهر
 چون کوکب ِ سحر بدئرخشید و جان سپرد
خاموش شد ستاره ی بخت ِ سپید ِ من
 وز نو امید ِ غمزده در سینه ام فسرد
 برگشتم از تو هم که در آن چشم ِ خودپسند
آن مهر ِ دلنواز دمی بیشتر نزیست
 برگشتم و درون ِ دل ِ بی امید ِ من
 بر گور ِ عشق ِ گم شده یاد ِ تو می نگریست !