mabidan/ganjoor huggingface dataset:
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۵۱۵
آزرده چو خاطرت ز با ما بودن
اولی باشد ز بودنم، نابودن
رفتم به ته آب چو گوهر، تا کی
چون موج، خراش روی دریا بودن؟
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۵۱۶
در عشق تو دل به شرم خواهد بودن
سختی منما که نرم خواهد بودن
افسرده مشو، که در صف محشر هم
بازار من و تو گرم خواهد بودن
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۵۱۷
از نامه رسی پیش، چه خواهد بودن
آری خبر خویش، چه خواهد بودن
در وادی زودآمدن از خامه شوق
اظهار ازین بیش چه خواهد بودن
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۵۱۸
دلگیر مشو ز شهر یا ده بودن
در کسب هنر پی که و مه بودن
هرچند که به شدی ازان بهتر باش
بهتر ز بهی چیست؟ به از به بودن
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۵۱۹
چون غنچه خراب گردم از خندیدن
پژمردگی‌ام چو گل بود در چیدن
از تابش دل، تن ضعیفم شده است
این رشته زبون‌تر شود از تابیدن
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۵۲۰
از کس نبود کدورتم در باطن
دارم ز ازل چو لولوی تر باطن
دل روشنی‌ام ز صافی شعر ترست
شستم چو صدف به آب گوهر باطن
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۵۲۱
ای نفس، به بندگی سری پیدا کن
ورد شب و ذکر سحری پیدا کن
هرچند که گریه بیشتر زور آرد
ای دیده مترس و جگری پیدا کن
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۵۲۲
از عشق حقیقی، اثری پیدا کن
زین بحر مجازی، گذری پیدا کن
ای دل، تو چو آشیانه مرغ به بام
از سقف به این خانه دری پیدا کن
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۵۲۳
چون باد بگرد و گلشنی پیدا کن
نزدیک چمن، نشیمنی پیدا کن
خواهی بلبل نرنجد و گل بینی:
از خانه به باغ روزنی پیدا کن
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۵۲۴
از خلق جهان، کناره‌ای ساز وطن
هنگام طلب مباش چون اهل ز من
درویشان را کمال در تجریدست
کی دانه کند نشو و نما در خرمن؟
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۵۲۵
شد شهره شهر باده‌پیمایی من
مستم من و عالمی تماشایی من
با هم ز ملامتم نمی‌پردازند
شد پرده عیب خلق، رسوایی من
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۵۲۶
گر عارض دلبرم بود گندم‌گون
رمزی‌ست، برآید آن، شوم راهنمون
او دیده عالم است و عیبی‌ست تمام
گر دیده بود سفید از اندازه برون
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۵۲۷
از دل نرود آه غم‌آلود برون
کو زخم خدنگی که رود زود برون؟
هر خانه که هست، روزنی می‌خواهد
تا نور درآید و رود دود برون
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۵۲۸
هرچند جهد برق حوادث ز کمین
یا فتنه کشد ز هر طرف خنجر کین
گردون نکند فیض‌رسان را پامال
صدپاره شود ابر و نیفتد به زمین
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۵۲۹
باشد ز تو دوست‌تر به تو چرخ برین
داری تو گمان که دشمن توست یقین
گر قصد تو کرد زال گردون، مهراس
ترساندن اطفال، ز مهرست نه کین
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۵۳۰
زلفی شده قید من، نه زنجیرست این
در دل مژه‌ای خلیده کی تیرست این
دیوانه عشق را نصیحت گویی؟
ای عقل، فنا شوی، چه تدبیرست این
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۵۳۱
هر فعل که از تو در شمارست، ببین
گردون به تلافی‌اش سوارست، ببین
دادند به دست چپ عنان راکب را
با راست‌روان چه اختیارست، ببین
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۵۳۲
عمری ز پی دوست نمودم تک و دو
عقلم به هزار جانب انداخت جلو
عشق آمد و هنگامه دیگر سر کرد
آن معرکه برشکست ای عقل برو
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۵۳۳
اوراد من است داستان غم تو
پیداست ز چهره‌ام نشان غم تو
سهل است اگر زیان جانی افتد
یا رب که نبینیم زیان غم تو
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۵۳۴
زاهد، تا چند زرق و خودکامی تو؟
داغ است سراپا دلم از خامی تو
کو نامه اعمال که ظاهر گردد
بدنامی عاشق و نکونامی تو
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۵۳۵
در بزم شهود، ذکر می‌گویی تو
با کعبه به راه کعبه می‌پویی تو
یار از رگ گردن به تو نزدیک‌ترست
ای هیچ نکرده گم چه می‌جویی تو؟
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۵۳۶
گر دلشده‌ای، جان غم‌اندوزت کو؟
در دیده نگاه حسرت‌افروزت کو؟
چون نرگس اگر کور نه‌ای، کو اشکت؟
چون آتش اگر نمرده‌ای، سوزت کو؟
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۵۳۷
در بزم جهان، شمع شب‌افروزی کو؟
در هفت فلک، اختر فیروزی کو؟
گویی: نبود به یک روش، سیر فلک
عمری‌ست که شب می‌گذرد، روزی کو؟
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۵۳۸
ای عمر به رفتن چه شتاب است بگو
بی وجه چه رنجش و عتاب است بگو
یک هفته ز عمر گل نرفته‌ست هنوز
ای باد خزان چه اضطراب است بگو
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۵۳۹
ای بی‌جگر، آواز کمانم مشنو
یک حرف به کوی صد زبانم مشنو
پر سوز غم است داستانم مشنو
نازک‌دلی ای صنم، فغانم مشنو
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۵۴۰
بر ماه کنم گر ز سر شوق، نگاه
بر کس نفتد ز سرکشی پرتو ماه
از خانه برون نیاید از ناز، اگر
چون صبح بر آفتاب گیرم سر راه
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۵۴۱
قدسی تا کی آه کشم از دل، آه
بر حال دلم سینه ریش است گواه
در سینه ز بس خلیده خارم، گویی
مرغی‌ست دلم به خاربن برده پناه
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۵۴۲
بی‌برگان را به صد هنر، بی زر و جاه
گردون نشمارد گل‌شان را به گیاه
ننمودن عیب اغنیا از مال است
کجواجی شاخ را بود برگ پناه
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۵۴۳
مشتاق جمال را چه بیگاه و چه گاه
پیوسته بود بر مژه، چون شمع، نگاه
بشتاب که از خیال رویت دارم
یک چشم به نظاره و یک چشم به راه
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۵۴۴
کرد از ره راست چون رسولت آگاه
این ره مگذار و عیش کن خاطرخواه
صحرای فراخ شرع افتاده به پیش
بر راهروان تنگ چرا سازی راه؟
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۵۴۵
جز گفت و شنود زینت هوش مخواه
بحر گوهر، از سکوت، خس پوش مخواه
هنگامه صحبت از سخن گرم شود
بزم‌آرایی ز شمع خاموش مخواه
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۵۴۶
در دهر ز هر انجمنی خلوت به
چون مردم دیده، مرد در عزلت به
با اهل زمان، نداشتن صحبت به
از خلق جهان گرفتن عبرت به
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۵۴۷
دل از سر کوی یار برخاسته به
زان آینه، این غبار برخاسته به
قدسی چو به خاک راه یکسان شده است
چون گرد ازین دیار برخاسته به
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۵۴۸
هر ذره غمت ز عالمی شادی به
ویران‌شده تو از هر آبادی به
از هرکه قبول بندگی کردی ازو
از بندگی‌اش کدام آزادی به؟
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۵۴۹
با مردم روزگار، کم‌جوشی به
گر هوش تو اند خلق، بیهوشی به
از هرچه نه یاد حق، فراموشی به
وز هرچه نه ذکر اوست، خاموشی به
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۵۵۰
آن کز پی عارفان دین برگشته
پیوسته چو پرگار رود سرگشته
در سینه، دلی که خالی از معرفت است
تخمی‌ست که زیر خاک ابتر گشته
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۵۵۱
چون مهرش اگر بود سپر در پنجه
ور پنجه کند چو پنجه‌ور در پنجه
آن را که چو غنچه نیست زر در پنجه
چون تیغ چه سودش از هنر در پنجه؟
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۵۵۲
آوازه من به هند و روم افتاده
من خود به کدام مرز و بوم افتاده
هر سو که رود، ستارگان کوچه دهند
این اختر بخت من چه شوم افتاده
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۵۵۳
بر روی تو چرخ دست رد ننهاده
یک، بر نگرفته‌ست، که صد ننهاده
بنیاد شکایت تو نهادی، ور نه
معمار، بنای خانه بد ننهاده
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۵۵۴
حیرت، تپش از جام خرابم برده
آرام غم تو پیچ و تابم برده
بی‌تابی اگر نمی‌کنم، معذورم
تمکین محبت اضطرابم برده
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۵۵۵
هستی چمن جان و چمن در پرده
زین بیش نگوییم سخن در پرده
زان سان که گلاب در ورق‌های گل است
در انجمنیّ و انجمن در پرده
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۵۵۶
عشقت که به شعله راه پروانه زده
اول آتش در من دیوانه زده
سودای تو در دلم تعلق نگذاشت
این دزد، ره قافله در خانه زده
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۵۵۷
عشقت ره دیوانه و فرزانه زده
این برق بر آشنا و بیگانه زده
از ناخن شانه، در سر زلف تو دل
چون دانه تسبیح بود شانه زده
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۵۵۸
کی دل شود از هوای خود شرمنده
یا نفس ز مدعای خود شرمنده
شرمنده‌ام از خدای خود من که مباد
کافر هم، از خدای خود شرمنده
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۵۵۹
فریاد ز دست صبر نافرموده
چون شمع ز گریه شد تنم فرسوده
با گریه شوقم چه کند صبر تنک؟
باران تندست و بام نااندوده
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۵۶۰
ای همچو خرد در همه فن سنجیده
نام تو کس از من به بدی نشنیده
دشنام نویسی تو و من همچو دعا
برخوانم و بوسم و نهم بر دیده
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۵۶۱
در غربتم استخوان چو نی نالیده
کاهیده نشاط و محنتم بالیده
محروم ز ارض طوس صحرای دلم
دشتی‌ست ز سیل غربتم مالیده
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۵۶۲
در عشق، چه دل‌هاست کباب از شعله
سرگرمی عشق برده تاب از شعله
تمکین ز دل است و بی‌قراری از عشق
آرام ز شمع و اضطراب از شعله
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۵۶۳
هرگز نشدم جرعه‌کش از جام گله
در زیر لبم شکست پیغام گله
دارد چو دلم تاب جفای همه‌کس
شرمم بادا ز بردن نام گله
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۵۶۴
از خلق جهان، چه نیک و بد، یک قلمه
حق در دنیا برآورد کار همه
هرچند که باشد رمه غافل ز شبان
غافل نشود شبان ز احوال رمه
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۵۶۵
ای ذکر تو مقصود ز گفتار همه
درد تو دوای دل بیمار همه
هر ذره هواخاه بود مهر تو را
گرم است ز سودای تو بازار همه
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۵۶۶
شادم به دل خراب در ویرانه
مجنون‌شدن است باب در ویرانه
بی دیده دل از عشق شد آباد، که نیست
روزن طلب آفتاب در ویرانه
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۵۶۷
دیوانه رهد ز رنج در ویرانه
جغدست ترانه‌سنج در ویرانه
در سینه، ز دل، مهر تو شوریده‌ترست
زنجیر گسسته گنج در ویرانه
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۵۶۸
از گردش و سیر فلک حادثه‌زای
مانده‌ست هنوز دوره‌ای چند به جای
چندان که فکند نعل مه، توسن چرخ
بستند به میخ اخترش باز به پای
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۵۶۹
ای تازه نهال سایه‌پرور بازآی
شهباز من از صید کبوتر بازآی
چون نور نظر که بازگردد به مژه
در چشم زدن به دیده تر بازآی
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۵۷۰
ای مرکز نه سپهر اعظم بازآی
ای روشنی دیده عالم بازآی
چون لعل به کان، چو در به دریا برگرد
از لب چو نفس به سینه در دم بازآی
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۵۷۱
همت طلبی، به تربت مجنون آی
با دیده نمناک و دل پرخون آی
خواهی نگذاری دل پروانه ز دست
در خانه چراغ بر کن و بیرون آی
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۵۷۲
ای جان و جهان، جهان و جان همه‌ای
یار همه‌ای و مهربان همه‌ای
عشاق به هر کناره می‌جویندت
با آن که همیشه در میان همه‌ای
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۵۷۳
ای عشق، حیات جاودان همه‌ای
ای عقل چه گویمت، زبان همه‌ای
هر تیر ملامت که به زه پیوستند
ای سینه طرب کن که نشان همه‌ای
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۵۷۴
ای دوست چرا در دل دیوانه نه ای
بیگانه چه خوانمت، که بیگانه نه ای
خود باش دلیل ره که چونت یابم
این خانه پُرست از تو و در خانه نه ای
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۵۷۵
عشق آن تو شد، تواش کجا می‌طلبی
با توست ازین و آن چرا می‌طلبی
با آن که چو غنچه رسته گل در بغلت
تو نکهتش از باد صبا می‌طلبی
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۵۷۶
هرگز نشدم کام‌ور از مطلوبی
این صبر کجاست کار هر ایوبی
از ضعف، دلم در تن لاغر ماند
پیچیده چو برگ کاه در مکتوبی
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۵۷۷
ای آن که کمر به جستن حق بستی
زین هستی موهوم چو رستی، رستی
غیر از تو حجاب در میان چیزی نیست
از خود چو بریدی، به خدا پیوستی
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۵۷۸
بگذار حدیث جزو و کل در مستی
آسان نتوان رفت ز پل در مستی
با عشق، ز جسم عنصری دست بدار
زیر آی ز اسب چارجل در مستی
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۵۷۹
ای عشق جدا ز وصل یارم کشتی
ناخورده می از رنج خمارم کشتی
بازم به نسیم دامنی جان دادی
چون آتش اگر هزار بارم کشتی
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۵۸۰
رنجورم و خسته‌دل، طبیبان مددی!
غربت شده دشمنم، حبیبان مددی!
حب‌الوطنم ز جای برداشته دل
وقت آمده، ای شام غریبان مددی!
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۵۸۱
از دوری خود، بی پر و بالم کردی
دانسته گرفتار ملالم کردی
رفتی ز نظر، ولی نرفتی از یاد
دیوانه سودای محالم کردی
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۵۸۲
خشنود به مژده وصالم کردی
ناآمده، مشتاق جمالم کردی
وصل چو تویی مرا نیاید باور
دیوانه سودای محالم کردی
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۵۸۳
ناصح به نصیحت چه پی ما گردی؟
آن به، که ازین راه غلط واگردی
دستار به سر نهی و عاشق نشوی
گرد سر معجر زلیخا گردی
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۵۸۴
خواهی که معزز و مکرم گردی
آن کن که به راز فقر محرم گردی
سلطانی چند کوره ده را بگذار
درویشی جو که شاه عالم گردی
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۵۸۵
بد نیز مباش اگر نه خود به گردی
چون نگذازی تن از چه فربه گردی؟
گیرم که گدای شهر نشمارندت
باری مکن آنچه خواجه ده گردی
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۵۸۶
چون باصره در عشق مجازی ماندی
چون ناطقه در زبان‌درازی ماندی
قانع به صفات گشتی از جوهر ذات
چون آینه در جمال‌بازی ماندی
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۵۸۷
گر زان که خرد بیخودی افزا بودی
کیفیت عشق او هم از ما بودی
از خویش تهی شدی گهر گر چو حباب
او نیز حباب روی دریا بودی
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۵۸۸
گر دونان را دست عطا می‌بودی
وین فرض محال هم روا می‌بودی
گردون نظری به زیردستان کردی
گر ناخن پا، گره‌گشا می‌بودی
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۵۸۹
ای دل، ستم و جفای مردم دیدی؟
در آینه‌ات صفای مردم دیدی؟
بیگانه و خویش از تو بریدند همه
قدسی دیدی وفای مردم؟ دیدی؟
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۵۹۰
با آن که خبر ز حال زارم داری
سویم نگذاری قدم از پرکاری
بیمار غمت را نفسی هست هنوز
دریاب اگر میل تلافی داری
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۵۹۱
ای غم نتوان گرفت هر دم یاری
چون شعله مباش گرم با هر خاری
جز بر سر قدسی مرو ای اختر عشق
حیف است این گل بر سر هر دیواری
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۵۹۲
گر شعر نگویم نه ز شعرم عاری
دارم سخنی گوش به من گر داری
فکرم بسیار و هر یکی سبقت‌جوی
بیکار چرا نمانم از پرکاری؟
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۵۹۳
از عالم اگر عمل نیاید باری
عبرت گیرند خلق ازو بسیاری
در سینه بی عمل، بود گوهر علم
چون آینه گرفته در دیواری
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۵۹۴
از عشق بگو مقاله‌ای گر داری
در دل مگذار ناله‌ای گر داری
آهنگ نواخانی بلبل رسدت
چون دفتر گل، رساله‌ای گر داری
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۵۹۵
در دست، ز صلح کل پشیزی داری
بی‌چیز، به خود گمان چیزی داری
با نیکان نیک و با بدان بد می‌باش
تا خلق بدانند تمیزی داری
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۵۹۶
ای عشق، چه بر سرم ز افسون آری
هر رنگ بری دلم، دگر گون آری
از رد و قبول تو کس آگاه نشد
کاین خون‌شده را چرا بری، چون آری
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۵۹۷
این ره که تو سر کرده‌ای از مغروری
مشکل که نجات بخشدت از دوری
چون شام عسل، تمام چاه است این راه
پوشیده سرش به پرده زنبوری
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۵۹۸
پُر پیش فتاده‌ای، قفایی نخوری
پای غلط از چون و چرایی نخوری
جمع است ز مهربانی عشق، دلت
یا رب ز فریب عقل، پایی نخوری
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۵۹۹
خواهم که به دل، چو عشق، مسکن گیری
چون روح، مرا قرار در تن گیری
در قید افتم، گرم به خود بگذاری
آزاد شوم، مرا گر از من گیری
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۶۰۰
هرچند نباشد خبرت از رازی
گوشی بگشا چو کوک گردد سازی
آهنگ و مقام هم اگر نشناسی
آخر کم از آن که بشنوی آوازی؟
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۶۰۱
ای عشق، تو ما را به جهان می‌ارزی
دشمن رویی و دوستی می‌ورزی
از پی دارد بریدنت، دوختنی
بی سوزن و مقراض نباشد درزی
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۶۰۲
شمعی تو، ولی ز انجمن پرهیزی
جانی و ز صحبت بدن پرهیزی
من با تو یکیّ و تو ز من پرهیزی
من بعد مگر ز خویشتن پرهیزی
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۶۰۳
تجرید گزین تا به نوایی برسی
بگسل ز تعلق که به جایی برسی
بگریز ز کوچه بند نی چون نغمه
شاید که به گوش آشنایی برسی
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۶۰۴
بر آسایش، مدار ننهاد کسی
بی رنج، قدم به کار ننهاد کسی
تا چون قلمش در استخوان مغز نکاست
سر بر خط روزگار ننهاد کسی
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۶۰۵
خرسند بود چند به نام از تو کسی
بخرام، که نگرفته خرام از تو کسی؟
هرچیز که داری تو، ز هم خوب‌ترست
خود گو که طلب کند کدام از تو کسی
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۶۰۶
نی عزت و اعتبار ماند به کسی
نی خواری و انکسار ماند به کسی
هر چیز که داده‌اند خواهند گرفت
جز عشق که پایدار ماند به کسی
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۶۰۷
در وحدت ذات، گفته گوهرپاشی
رمزی که بود فاش‌تر از هر فاشی:
نقاش اگر به نقش در می‌آمد
هر نقش ز کلک او شدی نقاشی
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۶۰۸
گر از یاری، مدام از خود باشی
ور زان خودی، به نام از خود باشی
یک ذره‌ات از خود نبود، تا به خودی
بیخود چو شوی، تمام از خود باشی
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۶۰۹
ای جان چه شود که مونس تن باشی
وی گل چه بود که زیب گلشن باشی
گیرند زکات، ابر و دریا از من
ای گوهر نایاب اگر از من باشی
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۶۱۰
در پرده به هر دل آشنا می‌باشی
از ما پنهان در بر ما می‌باشی
هستی همه جا و نیست جاییت مقام
ای در همه جا بوده، کجا می‌باشی؟
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۶۱۱
بی شعله، چو باده خود به خود می‌جوشی
غفلت به تو داده داروی بیهوشی
لعب هوست است ز عشق دور افکنده
ماند ز سبق، طفل ز بازیگوشی
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۶۱۲
یابی چو ز اهل فضل، شخصی عاصی
نیکو نبود به فضل بی‌اخلاصی
خود گو که زیان به اصل گوهر چه رسد
گر بدگهری پیشه کند غواصی
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۶۱۳
محروم ز وصل یار بودن تا کی
نومید و امیدوار بودن تا کی
بی نشئه، گل خمار چیدن تا چند
بی وعده در انتظار بودن تا کی
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۶۱۴
در ملک وجود، خوار بودن تا کی؟
بیهوده درین دیار بودن تا کی؟
برخیز که تنگ ازین جهان برخیزد
موی لب روزگار بودن تا کی؟
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۶۱۵
روزن متعددست و مهتاب یکی
بیداردلان شوند در خواب یکی
فرداست که روح بی‌قراران با هم
گردیده چو قطره‌های سیماب یکی
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۶۱۶
از مردم حال، اهل حال است یکی
زین قوم، نشان ده کمال است یکی
هرچند که پنجه را بود پنج انگشت
مخصوص اشارت به هلال است یکی
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۶۱۷
بی‌فیضان را چه باک از بی‌برگی؟
فیّاض شود هلاک از بی‌برگی
درویشان را بس این خسارت کز نخل
سایه نفتد به خاک از بی‌برگی
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۶۱۸
عاشق نشود هلاک از بی‌برگی
کی نخل فتد به خاک از بی‌برگی؟
باشد غم سامان خرداندیشان را
مجنون‌شده را چه باک از بی‌برگی؟
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۶۱۹
گر بتوانی، به نفس خود کن جدلی
سلطانی راست فقر، نعم‌البدلی
زین هستی موهوم خرابی، ور نه
ویرانه نیستی ندارد خللی
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۶۲۰
آن رند که در مثل ندارد بدلی
دی گفت برای اهل عرفان مثلی
جز بندگی از خداشناسان نسزد
از علم چه سود اگر نباشد عملی
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۶۲۱
از عشق که نیست در جهانش بدلی
صد فرد چو غنچه است در هر بغلی
بگذر ز سر صلاح و تقوی در عشق
این راه به سر نبرد هر کور و شلی
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۶۲۲
آن کز ازلش آمده فطرت عالی
کی شکوه به گردون برد از بدحالی
بی‌حوصلگان فلک پرستند، آری
محتاج به خم بود سبوی خالی
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۶۲۳
بی فیض ازل رتبه نگردد عالی
این حال درین محیط باشد حالی
صد خوف و رجاست گوشه‌گیران را هم
کشتی به کنار پر شود یا خالی
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۶۲۴
بی ساغر عیش، مردم از بی‌حالی
گویند حریفان که چرا می‌نالی
تا شیشه فتاد از نظرم چون عینک
از نور بود خانه چشمم خالی
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۶۲۵
آنها که خرید عشقشان از خامی
پنهان ز نظر، کنند بی‌آرامی
من نالم و تهمت‌زده مرغ چمن است
من سوزم و پروانه کشد بدنامی
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۶۲۶
زین هستی موهوم، جدا باش دمی
با حق‌طلبان هم‌آشنا باش دمی
گاه از عجبی، گه از ریا، گاه از رزق
زاهد به خدا که از خدا باش دمی
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۶۲۷
سوز جگرم نمی‌برد درمانی
کی گرمی عشق را بود پایانی؟
چون لاله گر اجزای من از هم پاشد
هر جزو بر آتشم بود دامانی
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۶۲۸
حیرت‌زده را چه غم ز سرگردانی
از بی‌برگی چه باک و بی‌سامانی
از محنت هجر و لذت وصل، دلم
آسود، که آسوده شود حیرانی
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۶۲۹
در شعر شوی گر انوری را ثانی
تحسین تو کس نمی‌کند تا دانی
آن به، که چو اطفال به مکتب‌خانه
خود خوانی و بر خویش سری جنبانی
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۶۳۰
خوش در پی عقل و هوش افراختنی
هموراه به فکر خام پرداختنی
از شاخ بریده و گل چیده چو طفل
پیوسته خراب گلستان ساختنی
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۶۳۱
رمزی‌ست حدیث عشق، دریافتنی
این رشته نیامد ز ازل، تافتنی
ای عقل مکن ستیزه با عشق، که نیست
سرپنجه آفتاب برتافتنی
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۶۳۲
شد نغمه، وبال از فغانم بر نی
می‌سوزد ازین واسطه جانم بر نی
بی منت نایی شود و نالد زار
پیوند کنی گر استخوانم بر نی
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۶۳۳
در بام شریعتی، دگر پر نزنی
خاک در علمی، در دیگر نزنی
گر قدر مقام خویش را بشناسی
گامی دگر از فلک فروتر نزنی
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۶۳۴
ای دل، می تجرید تمنا نکنی
بی‌پروایی، مباد پروا نکنی
سیر چمن قدس به خاطر داری
ترسم که در آن باغ، گلی وا نکنی
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۶۳۵
با فقر و فنا، چون فقرا سر چه کنی؟
از باده تقلید، گلو تر چه کنی؟
چون نیست تو را ترشح رحمت حق
مانند سحاب، خرقه در بر چه کنی؟
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۶۳۶
ای پنجه‌قوی شکار لاغر چه کنی
از ذلت نفس، خاک بر سر چه کنی
بر اوج محبت چو هما بسیارست
در چاه هوس، صید کبوتر چه کنی
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۶۳۷
تقریر ز حالی که نداری چه کنی
آهنگ خیالی که نداری چه کنی
در هر محفل، با عدم استعداد
اظهار کمالی که نداری چه کنی
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۶۳۸
هر نیک و بدی که می‌کنی، می‌بینی
پیوسته گل تلافی‌اش می‌چینی
صد صور دمیدند و نگشتی آگاه
نشنیده کسی خواب به این سنگینی
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۶۳۹
هر نقش که بر سپهر اعلا بینی
هر چیز به دنیا و به عقبی بینی
تا سر حقیقت و طریقت به تمام
در ضمن شریعت است چون وا بینی
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۶۴۰
زنهار به فکر خواهش از جا نروی
غافل نشوی ز سهو و عمدا نروی
گر خون عوض آب دهندت چو شفق
چون ابر به دریوزه دریا نروی
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۶۴۱
گاهی نخود سبزی هر دیگ شوی
گه در ته جوی این و آن ریگ شوی
بر معرفتت بگو چه خواهد افزود
گیرم که تو نیز خواجه ... شوی
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۶۴۲
گر سوخته آتش بی دود شوی
هرچند زیانی، همه سر سود شوی
کنجی بنشین و نیستی جوی و مترس
بود تو کدام است که نابود شوی؟
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۶۴۳
تا کی مشغول عالم خاک شوی
وز بود و نبود شاد و غمناک شوی
زین هستی موهوم اگر پاک شوی
از خیل مجردات افلاک شوی
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۶۴۴
گیرم ز مقربان درگاه شوی
وز معتکفان درگه شاه شوی
تا پرده هستی ندری، ممکن نیست
کز راز درون پرده آگاه شوی
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۶۴۵
با حرص و هوا، کی بود روزبهی؟
محفوظ نگردی، از هوا تا نرهی
از نفس بد ایمنی به ترک هوس است
خود را نزند موش به انبان تهی
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۶۴۶
هرچند که دارد آسمان مهر و مهی
از جای درآردش ز چشمت نگهی
در بحر، ز هر قطره تنک ظرف ترست
با آن که حباب را چو دریاست تهی
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۶۴۷
از کس نبود هراس در تنهایی
امن است دلم ز پاس در تنهایی
از خلق کناره‌گیرم اما چه کنم
چون جمع شود حواس در تنهایی
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۶۴۸
ای قد تو سرو چمن دلجویی
روی تو گل گلشن نیکورویی
سودایی زلف خویش کردی چو مرا
عذرم بپذیر در پریشان‌گویی
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۶۴۹
با رستم گُرد اگر هماورد تویی
یا در صف کینه‌آوران فرد تویی
مردی نبود برآمدن با چو خودی
با نفس خود ار برآمدی، مرد تویی
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۶۵۰
در خانقه کون و مکان پیر تویی
این صومعه را باعث تعمیر تویی
باشد ز تو ارشاد جوان‌بختان را
چون صبح دوم، پیر جهانگیر تویی
قدسی مشهدی — رباعیات — شمارهٔ ۶۵۱
ای پیرو کاملان عرفان که تویی
از ایشانی و نه چو ایشان که تویی
چون باد، ازین بحر، سبک نگذشتی
چون موج، سبک‌روح گران‌جان که تویی
قدسی مشهدی — مثنوی‌ها — شمارهٔ ۱ - دیباچه جلالای طباطبایی بر مثنویاتی که کلیم و قدسی در تعریف کشمیر سروده‌اند
به نام پادشاه پادشاهان
سرافرازی ده صاحب کلاهان
خداوندی که زیب کن فکان داد
جهان را زینت از شاه جهان داد
چراغ سلطنت از رویش افروخت
قبای معدلت بر قامتش دوخت
ز قدرش قصر گردون را برافراشت
ز حلمش کوه را بی‌بهره نگذاشت
به عهدش ملک را رشک ارم کرد
به تسلیمش فلک را پشت خم کرد
ز خوانش داد روزی را نواله
به عفوش کرد عصیان را حواله
بقا را با عطایش توامان کرد
کفش را دشمن دریا و کان کرد
نگین را بهر نامش نامور ساخت
به مهر خطبه‌اش منبر برافراخت
زد از بهر بقای جاودانی
به نامش سکه صاحب‌قرانی
کریمش کرد و عالم را نوا داد
رحیمش خواند و عصیان را صلا داد
ز حلمش کوه را پا بر زمین دوخت
ز عزمش برق را تفسیر آموخت
ز انصافش جهان را کرد معمور
حوادث را ز ملکش خیمه زد دور
به عهدش عافیت را جامه نو کرد
به نسیان فتنه را صد جا گرو کرد
به دستش داد نسبت بحر و کان را
تهی کرد از تهیدستی جهان را
ز لطفش قطره را در بحر در کرد
محیط آز را پیمانه پر کرد
به دورانش طلب را داد مقصود
ز ایامش طرب را کرد موجود
به لطفش کرد شاهان را سرافراز
به پابوسش سران را ساخت ممتاز
فکندش ماهی توفیق در شست
به دستش داد شرع و عدل را دست
ز تختش بخت را فرخندگی داد
بقا را از بقایش زندگی داد
ز خلقش گلستان را مایه بخشید
ز عدلش ملک را پیرایه بخشید
قسم را بست بر خاک درش پای
هما را داد زیر سایه‌اش جای
کرم را بست از دستش کمر چست
ستم را ز آب شمشیرش ورق شست
در از لطفش به باغ عیش بگشاد
ز خلقش بوی گل را قسمتی داد
ستم را کرد در عهدش چنان پاک
که در دشت فراموشی بود خاک
به لطفش کرد محکم، لطف را پشت
ز برق تیغ قهرش، قهر را کشت
به نام دولتش تخم بقا کشت
برای دشمنش تار فنا رشت
ز دستش بحر و کان را منفعل کرد
به تیغش خون دشمن را بحل کرد
زبان خنجرش را کرد گویا
به ذکر آیه انّا فتحنا
حیاتش را بقای جاودان داد
ز دولت آنچه میبایستش آن داد
ز مدحش کرد پر مغز سخن را
که نگذارد زبان خالی دهن را
زبان را کرد مامور دعایش
سخن را ساخت مربوط ثنایش
به مدحش داد گویایی بیان را
ثنایش آفرید، آنگه زبان را
کند بر خلق تا ظاهر وقارش
به میزان می‌برد سالی دو بارش
به وصفش زد قلم بر دُرّ مکنون
ز وزنش طبع‌ها را کرد موزون
صدف را از ثنایش پر گهر ساخت
جهان را با وجودش مختصر ساخت
مسلم ساختش در پادشاهی
مطیعش کرد از مه تا به ماهی
جهان را از وجودش داد مایه
به ذات خویش پیوستش چو سایه
الهی چون نهالش خود نشاندی
جهان را زو به کام دل رساندی
به دولت در جهانش کامران دار
بهار دولتش را بی‌خزان دار
چو دادی سایه ذاتت قرارش
چو ذات خویشتن پاینده دارش
قدسی مشهدی — مثنوی‌ها — شمارهٔ ۴ - تعریف باغ و بهار و سرسبزی کشمیر
چرا افسرده‌ای قدسی و دل‌گیر؟
نظر بگشای، کشمیرست، کشمیر!
تماشا کن که هنگام تماشاست
خریدار متاع عین، اینجاست
زند مرغ چمن هر سو منادی
که فصل گل، بود ایام شادی
سر دیوارش از گل رشک چین است
سر سبزی که می‌گویند، این است
به جای سبزه، در دامان کهسار
کشیده سرو، سر بر چرخ دوّار
نوایی بلبلش در چنگ دارد
که در یک پرده صد آهنگ دارد
درختانش ز بس دارند آزرم
چنارش ساق خود پوشیده از شرم
گلش را یک به یک می‌بردمی نام
زبان را گر بقا می‌بود در کام
قدسی مشهدی — مثنوی‌ها — شمارهٔ ۶ - بازآمدن به تعریف کشمیر
اگر این است نزهت‌گاه کشمیر
هزاران جان فدای راه کشمیر!
چمن جوید زکات از کوهسارش
که باشد بر کمر نقد بهارش
سراسر کوه در سرو و صنوبر
درختان کرده خارا را مشجّر
لباس کوه، سامان دگر داشت
مشجّر ابره، خارا آستر داشت
ز بس سرو و صنوبر گشته انبوه
قیامت هست قایم بر سر کوه
ز نخل پایه پایه، بسته منبر
به گرد کوه چون بار صنوبر
شد از سرو و صنوبر ناپدیدار
لباس باغ در بر کرده کهسار
کسی از فیض بستانش چه گوید
کز آب تیغ کویش سرو روید
طریق حق به از رضوان که پوید؟
که در فردوس پاکشمیر گوید!