mabidan/ganjoor huggingface dataset:
حکیم نزاری — رباعیات — شمارهٔ ۴۹
چشم تو ز بس که کرد خون از چپ و راست
در خون چو دلم غرق شد آنک پیداست
گر خون دلم نه غمزه ی شوخ تو ریخت
پس دامن چشم مستت آلوده است؟
حکیم نزاری — رباعیات — شمارهٔ ۵۰
با یار بگفتم به زبانی که مراست
گر آرزوی روی تو جانم برخاست
چون روی تو ماه نیست روشن، گفتم
چون قد تو سرو نیست، می گویم راست
حکیم نزاری — رباعیات — شمارهٔ ۵۱
هر صبح که جام عشق گیرم بر دست
سرمایه نیستی کنم در سر هست
هر لحظه برانگیخت قیامت ز وجود
هر جرعه ز جان تو که در جام بنشست
حکیم نزاری — رباعیات — شمارهٔ ۵۲
دیرست که خواجه مجددین از سر دست
ننوشت و نکرد یاد ما چیزی هست
کو معتمدی که گوید اسباب معاش
گر می شود اطلاق براتی بفرست
حکیم نزاری — رباعیات — شمارهٔ ۵۳
در دامن دوستان دانا زن دست
گر دانایی توان ز نادانی رست
با آنک سخن ز نیستی باید گفت
هرگز نتوان گفت ز هستیت هست
حکیم نزاری — رباعیات — شمارهٔ ۵۴
گویند که ای زمام دل داده ز دست
چونست که شوریده و مستی پیوست
از زلف تو یک حلقه و صد بیدل صد
وز جام تو یک جرعه و صد عاشق ماست
حکیم نزاری — رباعیات — شمارهٔ ۵۵
ای دل چو بدو نیک جهان بر گذرست
شادی کن و غم مخور که دنیا سمرست
سر گشتگی من و تو از چرخ مدان
کو هم ز من و تو نیز سرگشته تر است
حکیم نزاری — رباعیات — شمارهٔ ۵۶
زان روی که روی عاشقان در یادست
یک رو نی، که رویها بسیارست
یک روی شو و روی بگردان ز دو روی
زیرا که دو روی روی در دیوارست
حکیم نزاری — رباعیات — شمارهٔ ۵۷
می گر چه که طبع تلخ، شورانگیز ست
موتی است حقیقت که حیات آمیزست
کندست ازو فهم فرو بسته دهان
با عقلش از آن همیشه دندان تیزست
حکیم نزاری — رباعیات — شمارهٔ ۵۸
با دیده و ره ندیده بسیار کس است
با دیده وری رو اگرت دست رس است
نادیده به خویشتن به جایی نرسی
در خانه اگر کس است این نکته بس است
حکیم نزاری — رباعیات — شمارهٔ ۵۹
گر هیچ هدایتی کند عزمی جست
داریم توکلی و تسلیمی سست
ما گر چه گناهکار و بد کرداریم
یا رب همه امید به بخشایش توست
حکیم نزاری — رباعیات — شمارهٔ ۶۰
دیدار به ما نمود و در پرده نشست
نگشاده ره وصال و در، بر ما بست
با ما نه به صورت و به معنی با ما
آنجا که من نیست، ببین آنجا هست
حکیم نزاری — رباعیات — شمارهٔ ۶۱
کفر از سر زلفین تو در عین حق است
گل از رخ زیبای تو اول ورق است
از مشک جفا لاف مزن گر بینی
کز بوی عرقچین تو چین در عرق است
حکیم نزاری — رباعیات — شمارهٔ ۶۲
بیداد ز عقل و خرد و هوش و دل است
فریاد ز باد و آتش و آب و گل است
گر می خورد و عقل و دل و خوش برد
گر می بیند کو بتر از من بحل است
حکیم نزاری — رباعیات — شمارهٔ ۶۳
تشنیع که می زنند بر من چهار است
بار دل اهل دل هم از نااهل است
چون بوته ز کارگاه برون آرند
روشن بنماید محک زر سهل است
حکیم نزاری — رباعیات — شمارهٔ ۶۴
خودین چه کند چون نظرش کوتاه است
او حب و غریب و بر صراطش راه است
سر رشته مده ز دست تا گم نشوی
با حبل متین باش که ره بر چاه است
حکیم نزاری — رباعیات — شمارهٔ ۶۵
در هر دوری عاشق و معشوقی هست
گویم حکم برفتست ز مبدای الست
از لیلی و مجنون و ز شیرین فرهاد
این رمز بس، ار فهم کنی نکته ی هست
حکیم نزاری — رباعیات — شمارهٔ ۶۶
گوید به من که چونی و حالت چیست
از مرگ بتر که بی تو می باید زیست
در شهر کسی دیگر نمی دانم کیست
کو محنت من شنید بر من نگریست
حکیم نزاری — رباعیات — شمارهٔ ۶۷
بس خلق که بر آمده (و) رفته گریست
نا رفته در این گنبد درد آماده‌ کیست
مستغرق این جهان فانی نشوی
گر بشناسی کامدن و رفتن چیست
حکیم نزاری — رباعیات — شمارهٔ ۶۸
من مستم و مستی من از بی خبریست
ای بی خبران آنک خبر دارد کیست؟
فی الجمله میان مستی و هوشیاری
چیزیست که آن بگویم از دانی چیست
حکیم نزاری — رباعیات — شمارهٔ ۶۹
دیر آمد و زود برفت و ما را بگذاشت
آری سر ما مگر ازین بیش نذاشت
یار از بر ما رفت و کم انگاشت مرا
زین به نظری کند دلم می پنداشت
حکیم نزاری — رباعیات — شمارهٔ ۷۰
جل صبح خمیر خاک آدم که سرشت
زان قوم نیم که ترسم از دوزخ زشت
بیهوده چه غم خورم که معلومم نیست
تا بر سر من در ازل ایزد چه نوشت
حکیم نزاری — رباعیات — شمارهٔ ۷۱
زان طایفه نیستم که نازم به بهشت
بازش که برون کرد و که بردش به بهشت
گوساله سامری سخن گوی که کرد
موسی ز که خشم کرد و نعبان به که هشت
حکیم نزاری — رباعیات — شمارهٔ ۷۲
ای مطلع آفتاب رخشان، رایت
نه طیره ی طلعت جهان آرایت
چون دامنت آفتاب خواهد هر دم
کز روی تفاخر اوفتد در پایت
حکیم نزاری — رباعیات — شمارهٔ ۷۳
ایزد به تو زینت جهانبانی داد
گوش شنوایی و زباندانی داد
امروز بده داد و بترس از داور
زان روز براندیش که نتوانی داد
حکیم نزاری — رباعیات — شمارهٔ ۷۴
هر دم زدنی فلک دگرگون گردد
هر دون سخی ای و هر سخی دون گردد
زاندیشه آنک تا دگر چون گردد
دل در بر زیرکان همی خون گردد
حکیم نزاری — رباعیات — شمارهٔ ۷۵
هر لحظه دمم غمت فرو می‌بندد
در آمد و شد گره برو می‌بندد
دشوار اگر می رود و می آید
ز آنست که درد دل درو می بندد
حکیم نزاری — رباعیات — شمارهٔ ۷۶
هر کز تو برید، کی کجا پیوندد؟
بیگانه به آشنا کجا پیوندد؟
تن حاصل جانست و از تن برود
شک نیست که جان به جان ما بپیوندد
حکیم نزاری — رباعیات — شمارهٔ ۷۷
ما را غم تو زیر و زبر می دارد
هر روز ز هر روز بتر می دارد
صبرم که رسیدست به طاقت کارش
از دست غم تو پای بر می دارد
حکیم نزاری — رباعیات — شمارهٔ ۷۸
ای شمس سرت میل به پستی دارد
چشمت هوس خاک پرستی دارد
باران صبوحی به سرت آمده‌اند
برخیز، اگر هوایِ مستی دارد
حکیم نزاری — رباعیات — شمارهٔ ۷۹
جانست شراب ترک جان نتوان کرد
زو گر چه گرانست کران نتوان کرد
هر رنج که از شراب ظاهر گردد
الا به شراب دفع آن نتوان کرد
حکیم نزاری — رباعیات — شمارهٔ ۸۰
گر عزم شرایع و سن خواهم کرد
ور قصد چمانه و چمن خواهم کرد
در مملکت وجود چه بیش و چه کم
از طاعت و معصیت که من خواهم کرد
حکیم نزاری — رباعیات — شمارهٔ ۸۱
آمد به برم یار و شبیخون آورد
بر دست گرفته جام گلگون آورد
گفتم که مگر به خویشتن باز آیم
یکباره مرا زخویش بیرون آورد
حکیم نزاری — رباعیات — شمارهٔ ۸۲
آن روز نگر که جان کم تن گیرد
یا عادت تو طبیعت من گیرد
آن کن که به حشر دست گیرت باشد
چیزی مکن ای دوست که دامن گیرد
حکیم نزاری — رباعیات — شمارهٔ ۸۳
سودای تو دست در گریبانم زد
اندوه تو چون صاعقه بر جانم زد
تا دست ز هر دو کون کوته نکنم
در کوی زنخدان تو نتوانم زد
حکیم نزاری — رباعیات — شمارهٔ ۸۴
بزمی است که اهل دل چنین جا باشد
کز هشت درش بهشت پیدا باشد
وین طرفه که هر که بایدش لعل مذاب
با کشتی می بر لب دریا باشد
حکیم نزاری — رباعیات — شمارهٔ ۸۵
آنرا که سر و دل ملامت باشد
پیوسته کشنده‌ی غرامت باشد
با خویش کجا رسی به مقصد، هیهات!
از خود بدر آمدن قیامت باشد
حکیم نزاری — رباعیات — شمارهٔ ۸۶
از دوست مرا وانگری بس باشد
وز گوشه‌ی چشمش نظری بس باشد
از منزل کثرتم به وحدت بردن
بسیار نگویم قدری بس باشد
حکیم نزاری — رباعیات — شمارهٔ ۸۷
یک نکته گر از لفظ مقدس باشد
با من به از آنک با همه کس باشد
چندانک بگوید به اشارت که هنوز
بر هم زدی هم به همین بس باشد
حکیم نزاری — رباعیات — شمارهٔ ۸۸
پیوند حقیقی کشش جان باشد
نه وصل عنان گیر، نه هجران باشد
گر شخص به من نماید انجاگو باش
جان می‌باید که پیش جانان باشد
حکیم نزاری — رباعیات — شمارهٔ ۸۹
می آینه‌ی خاطر رخشان باشد
جانست وز جان چه خوش‌ترست آن باشد
دانی که کجا بود چنین جان پرور
در خدمت اتسزبن طوغان باشد
حکیم نزاری — رباعیات — شمارهٔ ۹۰
بارم که به خُلق و خَلق نیکو باشد
آرام و قرار دل من او باشد
کان دهنش هست پر از لؤلؤتر
کان دید کسی که پر زلؤلؤ باشد
حکیم نزاری — رباعیات — شمارهٔ ۹۱
با ما نه جهنم و نه مینو باشد
نی بر غلطم که هر دو نیکو باشد
اینجا که منم کس نبود الا من
آنجا دگری نیست همه او باشد
حکیم نزاری — رباعیات — شمارهٔ ۹۲
کُنجی که درو گنج الهی باشد
هر چیز کزان گنج بخواهی باشد
درویش که درویش بود سلطانست
در فقر کمال پادشاهی باشد
حکیم نزاری — رباعیات — شمارهٔ ۹۳
روزی که مرا از تو جدایی باشد
از چرخ نشان بی وفایی باشد
تاریک شود همه جهان بر چشمم
بی نور مرا چه روشنایی باشد
حکیم نزاری — رباعیات — شمارهٔ ۹۴
کی همچو تو مریم آستینی باشد
ممکن نه که در هیچ زمینی باشند
هر گه که تو چین از آستین باز کنی
در هر چینی خراج چینی باشند
حکیم نزاری — رباعیات — شمارهٔ ۹۵
بر من به سر از عمر چنین خواهد شد
بس خون که ز دیده بر زمین خواهد شد
با ما سخن از دنیی و دین می‌گویند
نه آن به حجاب ما نه این خواهد شد
حکیم نزاری — رباعیات — شمارهٔ ۹۶
ای عقل چرا زبون دل باید شد
مفتون بت چین و چگل باید شد
آن روز مرا بزیر ژل باید شد
کز روی محققان خجل باید شد
حکیم نزاری — رباعیات — شمارهٔ ۹۷
می‌ترسم از آن خط که جهان در تو کشد
تیر فلک از حد کمان در تو کشد
گر هیچ سیه کاری زشتت روزی
بر روی افتد خلق زبان در تو کشد
حکیم نزاری — رباعیات — شمارهٔ ۹۸
ای دل سر و کارت ار چه بی‌سامان شد
با یار ز انصاف برون نتوان شد
ابرست رقیب و مه نو روی جیب
چون ابر برآمد مه نو پنهان شد
حکیم نزاری — رباعیات — شمارهٔ ۹۹
این ره روشن مرا ز انفاس تو شد
وین بی‌خبری در سرم از کاس تو شد
در گوش دلم ز حقه ستر انام
درّیست که آن سفته به الماس تو شد
حکیم نزاری — رباعیات — شمارهٔ ۱۰۰
می ده که ز جانم رمقی بیش نماند
صبرم ز دل مصلحت اندیش نماند
حیض همه روزه داشت زان شد مستور
وز دختر رز هیچ که عذر پیش نماند
حکیم نزاری — رباعیات — شمارهٔ ۱۰۱
آن به که ز روزگار نیکی ماند
کز بد همه زشت و مرده ریگی ماند
با اهل صفا پیاله از دست منه
تا در خم روزگار سیکی ماند
حکیم نزاری — رباعیات — شمارهٔ ۱۰۲
دروازه‌ی روزگار اگر بربندند
و اجزای زمین به آسمان بربندند
برمی‌دهد از مهر زمین دل من
تا روز اجل که آیم از سر بندند
حکیم نزاری — رباعیات — شمارهٔ ۱۰۳
در حلقه عشق هر که را جا کردند
دل فارغش از معاد و مبدا کردند
تو دیده نداری که بینی گرنه
سرّیست که بر دو کون پیدا کردند
حکیم نزاری — رباعیات — شمارهٔ ۱۰۴
ای یار به تو گر دگری بفرستند
در هستی خویشت اثری بفرستند
با خویشتنت از دگری نیست خبر
بس بی‌خبری، باخبری بفرستند
حکیم نزاری — رباعیات — شمارهٔ ۱۰۵
مهر و مه اگر مهر نگینت بوسند
هر جا که قدم نهی زمینت بوسند
بر قاعده‌ی خلیفه می شاید اگر
شاهان زمانه آستینت بوسند
حکیم نزاری — رباعیات — شمارهٔ ۱۰۶
این دم همه کس را نبود تا که زند
در عشق منادی تولا که زند؟
ما هیچ به خود نه‌ایم و با او همه‌ایم
آری لِمَنِ المُلک به جز ما که زند؟
حکیم نزاری — رباعیات — شمارهٔ ۱۰۷
آن‌ها که همیشه در قیامت باشند
پیوسته کشنده‌ی غرامت باشند
از دل همه روزه در غرابت افتند
وز بد همه ساله در ملامت باشند
حکیم نزاری — رباعیات — شمارهٔ ۱۰۸
با ما نه کند مگر از آنها که کند
گر چه نبود عجب چنان ها که کند
نه روی شفاعت خطاها که کنیم
نه طاقت صبر امتحان ها که کند
حکیم نزاری — رباعیات — شمارهٔ ۱۰۹
عشقی که چو عشق ماست نقصان نکند
آن به که زیاده روی پنهان نکند
خاصیّت عشقی که مجازی نبود
دردیست که جستجوی درمان نکند
حکیم نزاری — رباعیات — شمارهٔ ۱۱۰
ناهید زرشک پیرهن پاره کند
کز دور نظر تیز درین باره کند
خورشید که صنعتش مرصّع کاریست
زیبد که نگین‌هاش سیاره کند
حکیم نزاری — رباعیات — شمارهٔ ۱۱۱
هر جا که گدایی و شهی خواهد بود
هر یک زدوگانه را رهی خواهد بود
بیدادی برمی‌کشم و می‌گویم
نیکست که هم داد گهی خواهد بود
حکیم نزاری — رباعیات — شمارهٔ ۱۱۲
آن کو زمی شبانه مخمور بود
نزدیک خرد ز زندگی دور بود
دل سوخته آتش غم را مرهم
خونیست که نامش آب انگور بود
حکیم نزاری — رباعیات — شمارهٔ ۱۱۳
در فطرت من گر گل و گر خار بود
اینجا سخن بیهده بسیار بود
حق می‌گویم که دوست با دوست رسد
من می دانم که یار با یار رسد
حکیم نزاری — رباعیات — شمارهٔ ۱۱۴
هرگز دل من زبخت خشنود نبود
می خواست ولی زعشق پر سود نبود
بگذشت شب عمر و در و حاصل من
چون اول افسانه همه بود و نبود
کمال خجندی — غزلیات — شمارهٔ ۱
آنکه دل در هوس روز وصال است او را
خواب شب در سر اگر هست خیال است او را
دل ز چشمش چه شد ار کرد سوال نظری
چون نظرهاست در آن جای سوال است او را
خال لبهاش به خون دل صاحب نظران
تشنه از چیست چو در پیش زلال است او را
دل بیمار من از دال و الف خالی نیست
تا قد چون الف و زلف چو دال است او را
به جگر خوردن بسیار به کف کرد غمش
خون عشاق بخور گو که حلال است او را
آفتاب از هوس آنکه شود همسر او
ایستد راست و زان بیم زوال است او را
به کمال است و بس این جور و جفا و ستمش
این صفتها که شنیدی به کمال است او را
کمال خجندی — غزلیات — شمارهٔ ۲
از پیرهنت بویی آمد به گلستان‌ها
کردند پر از نکهت گل‌ها همه دامان‌ها
با رشته همه چاکی شد دوخته وین طرفه
کز رشته زلف تست این چاک گریبان‌ها
تا خوان جمالت را آراست به سبزی خط
افکند لب لعلت شوری به نمکدان‌ها
گر زلف برافشانی در پا فکنی سرها
چون لب به حدیث آری بر باد دهی جان‌ها
دیدار رقیب از دور افزود مرا گریه
از ابر سیه باشد افزونی باران‌ها
بیمار ترا محرم شربت دهد و مرهم
بی‌چاشنی دردت فریاد ز درمان‌ها
عیش و طرب عاشق درد و غم یار آمد
گر نیست گمان اینها باشد دگرت آن‌ها
عید است و کمال ار یار دارد سر قربانی
ما نیز یکی باشیم از جمله قربان‌ها
کمال خجندی — غزلیات — شمارهٔ ۳
از تو یک ساعت جدایی خوش نمی آید مرا
با دگر کس آشنایی خوش نمی آید مرا
گویی ام رو زین در وسلطان وقت و خویش باش
بعد سلطانی گدایی خوش نمی آید مرا
چاکرانت را نمی گویم که خاک آن درم
با بزرگان خود ستایی خوش نمی آید مرا
گفتمش در آب عارض عکس جان با ما نمای
گفت هر دم خود نمایی خوش نمی آید مرا
از لب لعلت نپرهیزم بدور آن دو چشم
پیش مستان پارسایی خوش نمی آید مرا
منکر زهدم برویت تا نظر باز آمدم
پاکبازم من دغایی خوش نمی آید مرا
صوفیان گویند چون ما خیز و در رقص آ کمال
حالت و وجد ریایی خوش نمی آید مرا
کمال خجندی — غزلیات — شمارهٔ ۴
از عاشقی همیشه جوان است پیر ما
خالی مباد عشق بتان از ضمیر ما
با آنکه چون چراغ سحر شد جوانه مرگ
هم دیر زیست مدعی زودمیر ما
صد جان ما ستاند و به یک بوسه وعده داد
بسیار بخش دلبر اندک پذیر ما
در دل به قدر ذره نگنجد خیال غیر
کز مهر او پر است ضمیر منیر ما
تا کی دعای وصل کمان ابروان کنم
چون بر نشانه هیچ نیفتاد تیر ما
جان را چو نیست از تن و تن را ز جان گریز
از ما جدا مشو دگر ای ناگزیر ما
داریم صبر اندک و بیش از شمار شوق
پوشیده نیست از تو قلیل و کثیر ما
روز حساب غم نخوریم از گنه کمال
گر عقد زلف یار بود دستگیر ما
کمال خجندی — غزلیات — شمارهٔ ۵
از باد مکش طره جانانه ما را
زنجیر مجنبان دل دیوانه ما را
آن شمع چگل گو که برقص آرد و پرواز
این سوخته دلهای چو پروانه ما را
کردند زیان آنکه به صد گنج فریدون
کردند بها گوهر یکدانه ما را
دیدند سرشکم همه همسایه و گفتند
این سیل عجب گر نبرد خانه ما را
دل گر چه خرابست ز غم چون تو درائی
آباد کنی کلبه ویرانه ما را
خواب خوش صبحت برد از دیده مخمور
شب گر شنوی نعره مستانه ما را
خواهد گله ها کرد کمال امشب از آن زلف
شبهای چنین گوش کن افسانه ما را
کمال خجندی — غزلیات — شمارهٔ ۶
ای خط تو سبزی خوان بلا
خال سیاه تو نشان بلا
لعل لبت کان دل من کرد خون
خوانمش از درد تو کان بلا
زاهد خود بین به امید عطاست
عاشق مسکین نگران بلا
داد نشانم کمرت زان میان
باز فتادم به میان بلا
دور ز پیش تو بلا زان ماست
پیش تو ما نیز از آن بلا
چون نکشم آه اگر برکشی
از مژه ها تیغ و سنان بلا
رو بدعا آر ز چشمش کمال
تا رهی از فتنه زمان بلا
کمال خجندی — غزلیات — شمارهٔ ۷
ای روشنی از روی تو چشم نگران را
این روشنی چشم مبادا دگران را
یا حسن تو و ناز تو سوزی و نیازی
جان نگران را دل صاحب نظران را
زاهد ز تو پوشد نظر و عقل فروشد
آن بی خبران را نگر این بی بصران را
از پیش من آن جان جهان را گذرانید
تا خوش گذرانیم جهان گذران را
جان از سر کوی تو ندارد سر پرواز
مرغی که چمن یافت نجوید طیران را
گفتم بحق آن دل سنگین که وفایی
وقعی نبود پیش تو سوگند گران را
بنما بکمال آن لب و خون خوردن او بین
کآن باده حلال است چنین نقل خوران را
کمال خجندی — غزلیات — شمارهٔ ۸
ای زغمت دل به جفا مبتلا
بی تو به صد گونه بلا مبتلا
ساکن کوی تو به چنگ رقیب
چون به سگ خانه گدا مبتلا
همچو دل خون شده در دست تو
با رخ و با آن کف پا مبتلا
با تو چه گویم که چه ها میکشد
دایم از آن زلف دو تا مبتلا
غصه خط یا غم خالت خورم
بین که شد این دل به چه ها مبتلا
کرد در آیینه نظر حسن تو
دید به خود نیز ترا مبتلا
هجر بسر شد به نیاز کمال
یافت رهایی به دعا مبتلا
کمال خجندی — غزلیات — شمارهٔ ۹
ای سراپرده سلطان خیالت دل ما
کرده درد و غم تو خانه در آب و گل ما
سر به فردوس نیاریم چون زلف تو فرود
تا به خاک سر کوی تو بود منزل ما
مشکل ما دهن تست که هست آن یا نیست
جز به منطق لب تو حل نکند مشکل ما
شمع خود را سزد ار بر نکشد چون قندیل
شب چو از طلعت خود نور دهی محفل ما
بکن ای شیخ دعایی که بمیریم همه
تا دگر ننگ چنین خون نکشد قاتل ما
دیده چندانکه براند سخن از گوهر اشک
یار در گوش نیارد سخن نازل ما
دید سیل مژه در پیش کمال آن مه و گفت
در به دامن برد ار گریه کند سائل ما
کمال خجندی — غزلیات — شمارهٔ ۱۰
ای غمت یار بی نوایی ها
با من از دیرش آشنایی ها
از چراغ رخت به خانه چشم
در شب تیره روشنایی ها
گفت پای از رهت گریزانم
تا به کی این گریز پایی ها
سگ کویت به من نمود رقیب
بودش این هم ز خود نمایی ها
مفلسانیم مست و باده طلب
می کنیم از لبت گدایی ها
نه سمرقندئی نه زاهد چیست
خنکی ها و پارسایی ها
پاکبازی بشوی دست کمال
به می روشن از دغائی ها
کمال خجندی — غزلیات — شمارهٔ ۱۱
این چه مجلس چه بهشت این چه مقام است اینجا
عمر باقی رخ ساقی لب جام است اینجا
دولتی کز همه بگذشت ازین درنگذشت
شادئی کز همه بگریخت غلام است اینجا
چون در آبی به طربخانه ما با غم دل
همه گویند مخور غم که حرام است اینجا
ما به فلکیم از بر ما گر بروی
برو آهسته که جام و لب بام است اینجا
نیست در مجلس ما پیشگه و صف نعال
شاه و درویش ندانند کدام است اینجا
صف عود همه سوخته و گرم رویم
بجز از زاهد افسرده که خام است اینجا
چند پرسی چه مقام است کمال اینکه تراست
این مقامی که نه منزل نه مقام است اینجا
کمال خجندی — غزلیات — شمارهٔ ۱۲
ایها العطشان فی الوادی الهوا
جوی جویبان جانب دریا بیا
آب را پیش لب هر تشنه ای
مالت الاکواب قل قل قولنا
از سقاهم ربهم ابریقهاست
ما به لب پیش لب ما و شما
گریه تا چند از عطش ای نور چشم
پیش چشمت آب چشمی برگشا
لو وجدت الخضر عینا فانتبه
کیف یحیی النون فی عین البقا
از نسیت الحوت اگر یادیت هست
همچو آن ماهی بخضری آشنا
گر طلبکاری مشو دور از کمال
لم تجد بعدی ولیا مرشدا
کمال خجندی — غزلیات — شمارهٔ ۱۳
بعد از امروز آشکارا دوست می دارم ترا
از تو چون پوشم نگارا دوست میدارم ترا
در وجود من ز هستی هر سر مویی که هست
دوست میدارد مرا تا دوست میدارم ترا
خواه در دل باش ساکن خواه درجان شو مقیم
گر در اینجایی ور آنجا دوست میدارم ترا
عارم آید پیش سرو و لاله رفتن در چمن
تا بدان رخسار و بالا دوست میدارم ترا
گر نباشی دوست دارم دوست دارم همچنان
ز آنکه من بی این تمنا دوست میدارم ترا
دیده و دل هر یکی تنها ترا دارند دوست
خود من بی دل نه تنها دوست می دارم ترا
گفته ای خون ریزمت تا دشمنم داری کمال
من خود از بهر چنین ها دوست میدارم ترا
کمال خجندی — غزلیات — شمارهٔ ۱۴
بگذار در آن کوی من اشک فشان را
تا دیده دهد آب گل و سرو روان را
مپسند بران رخ که فتد سایه گلبرگ
گلبرگ تحمل نکند بار گران را
دشوار کشد نقش دو ابروی تو نقاش
آسان نتوانند کشیدن دو کمان را
گفتم که لبت زیر دو دندان چو بگیرم
دارم نگهش گفت نگه دار زبان را
غیر از دل عاشق چو نشد چیز بتان گم
این طرفه چه کردند دهان را و میان را
بوسی دو لبش گفت بیا و ذقن یار
شد ضامن آن وعده هم این را و هم آن را
بگرفت کمال آن ذقن اکنون به تقاضا
آری بدل خصم بگیرند ضمان را
کمال خجندی — غزلیات — شمارهٔ ۱۵
بی غمت شاد مباد این دل غم پرور ما
غمخور ای دل که بجز غم نبود در خور ما
دردمندیم و خبر می دهد از سوز درون
دهن خشک و لب تشنه و چشم تر ما
مفلسانیم که در دولت سودای غمت
حاصل هر دو جهان هیچ نیرزد بر ما
گر تو در مجمره غم دل ما سوزانی
همچنان بوی تو یابند ز خاکستر ما
میکنم شاهی از آن روز که گفتی به رقیب
کاین گدا کیست که هرگز نرود از در ما
دل ما گم شد و جز باد نیابیم کسی
که شود رنجه و آرد خبر دلبر ما
قیمت صحبت ما دان که همین دم باشد
که برد هجر تو از کوی تو دردسر ما
عذر صاحب‌نظرانش شود آن دم روشن
که ببیند مه روی تو ملامتگر ما
صفت روی تو تا در قلم آورد کمال
گل برد نسخه حسن از ورق دفتر ما
کمال خجندی — غزلیات — شمارهٔ ۱۶
تو خود به گوش نیاری حدیث زاری ما
که در تو کار نکردست درد کاری ما
شنوده ام که گشودی زبان بدشنامم
عزیز من چه گشاید ترا ز خواری ما
گر ای نسیم شبی بگذری بر ان سر زلف
به گوش او برسان ذکر بی قراری ما
هزار بار به جان بار محنتت بردیم
به هیچ بر نگرفتی تو بردباری ما
اگر چه از دو جهان کردیم قطع امید
به لطف و رحمت تو هست امیدواری ما
سزد که ذیل کرم بر گناه ما پوشند
به روز حشر چو بینند شرمساری ما
کمال در سگ کویش علو همت بین
که عار آیدش از همدمی و یاری ما
کمال خجندی — غزلیات — شمارهٔ ۱۷
جانا ز گرد درد پر باد دامن ما
وین دلق گرد خورده صد پاره در تن ما
دل ساکنی ندارد بی خاک آستانت
ای خاک آستانت تا حشر مسکن ما
ما چشم خویش روشن دیدن نمی توانیم
تا تو نمی نشینی بر چشم روشن ما
گفتم تیغ بر کش گفتی گناه باشد
باد این گنه همیشه از تو به گردن ما
دی می شدم در آن کو آمد ندا ز هر سو
کای عاشق سر و زر مگذر به گلشن ما
دانی چه گفت عیسی با عاشقان دنیی
چندین حجاب بیند از نیم سوزن ما
شب با کمال ای تن در خواب شو که آن ماه
آید به دزدی دل بر بام و روزن ما
کمال خجندی — غزلیات — شمارهٔ ۱۸
جهانی پر ز مقصود است راهی روشن و پیدا
دریغا تشنه لب خواهیم مردن بر لب دریا
کسی مز طلعت خورشید جز گرمی نمی بیند
دلا معذور می دارش که دارد چشم نابینا
به بوی وصل او می خور غم هجران که خوش باشد
کشیدن زحمت خارا برای راحت خرما
جناب عشق بسی عالی است موسی همتی باید
که نتوان بر چنان طوری شدن بی همت والا
چون با خود همسفر باشی در این ره بارها افتی
که بارت آبگینه است و رهت پر خار و پر خارا
گرت دانستن علم حروفست آرزو صوفی
نخست افعال نیکو کن چه سود از خواندن اسما
ز چشم و زلف او عاشق کجا باید حضور دل
که در هر گوشه ای فتنه است و در هر حلقه ای غوغا
ز خورشید جمال او شب زنده دلان روشن
به دور قد او بگرفت کار عاشقان بالا
مگر اصحاب دل رفتند و شهر عشق شد خالی
جهان پر شمس تبریزست مردی کو چو مولانا
به کنج ایمنی نتوان نشست از چشم و زلف وی
که در هر جانبی شور است و در خانه ای یغما
بنا اهل ارنشان دادی کمال از خاک درگاهش
کشیدی کحل بینایی ولی در دیده اعما
کمال خجندی — غزلیات — شمارهٔ ۱۹
چشمت از گوشه تقوا بدر آورد مرا
مست و غلطان سوی اهل نظر آورد مرا
خرقه ارزق من باز به می گلگون شد
عشق هر دم به دگر رنگ برآورد مرا
داده پیش از دگران جام میم پیر مغان
آن تهی ناشده جام دگر آورد مرا
باده هر چند که خوردم به لبش تشنه ترم
تشنگی نقل و شکر بیشتر آورد مرا
خواهد امد به سرم مست صبوحی زده باز
سحری هاتف غیب این خبر آورد مرا
اشکم از بهر نثار قدم دوست به چشم
مردمی کرد و بدامن گهر آورد مرا
جستم از حال دل رفته نشانی ز نسیم
بوی یار آمد و از جان خبر آورد مرا
جان چاشنی ای زان لب شیرین طلبید
غم هجر آمد و خون جگر آورد مرا
باده بی نرگس مخمور توام کرد خراب
مشگ بی طره تو دردسر آورد مرا
مست و سودا زده چون نرگس ساقیست کمال
مگر آن می زلب چون شکر آورد مرا
کمال خجندی — غزلیات — شمارهٔ ۲۰
چشمت به غمزه کشن من بیگناه را
خود زلف را چه گویم و خال سیاه را
با آه و روی زرد ز خالت شدیم دور
باد آمد و ز دانه جدا کرد کاه را
مردم ز مه حساب گرفتند سالها
نگرفت در حساب جمال تو ماه را
جوهر که قیمتی است کشندش به احتیاط
من هم به دیده می کشم آن خاک راه را
از همت گدای تو باشد فرو هنوز
بی عرش اگر کشند شهان بارگاه را
سلطان حسن گو سوی دلها نظر گمار
ملک آن اوست کو بنوازد سپاه را
نام کمال خواجه که درویش خوانده ای
درویش خوانده ای به غلط پادشاه را
کمال خجندی — غزلیات — شمارهٔ ۲۱
چشم تو از حد می برد با عاشقان بیداد را
از ناله مرغان چه غم آن دل سیه صیاد را
مردم به دور روی تو در گریه اند از آه من
شرطست باران ریختن در موسم گل باد را
گفتی ز بنیاد افکنم آن را که بر من دل نهد
گر جرم این باشد نخست از من بنه بنیاد را
حاشا که از غم های تو من بنده باشم در گله
هست از غمت آزادگی هم بنده هم آزاد را
بوسی به شیرین کاری ار کردم تراش از تو چه شد
عیبی نباشد سوی خود تیشه زدن فرهاد را
ذکر بلند قامتش می آیدم در گوش جان
ای پارسا بهر خدا آهسته خوان اوراد را
منع کمال از عاشقی جان برادر کی توان
پند پدر مانع نشد رسوای مادر زاد را
کمال خجندی — غزلیات — شمارهٔ ۲۲
چشم و ابروی تو گویند که در مذهب ما
حق بود کشتن عشاق و علیه الفتوی
با رقیب ار بسر من تو شبیخون آری
او میا گو بسر من همه وقتی تو بیا
مثل است اینکه بود مردن با یاران عید
کشت غم وامق و مجنون تو بکش نیز مرا
هر چه خواهم من از آن لب تو بلا دفع کنی
بخششی کن به گدایی که کند دفع بلا
همه کس ناز تو جویند نه چون من به نیاز
همه دشنام تو خواهند نه چون من به دعا
به سلامت که نخواهم رود سوی تو باد
حیفم آید که سلام تو فرستم به صبا
قصه درد جدایی چو نویسیم کمال
دل جدا ناله کند خامه جدا نامه جدا
کمال خجندی — غزلیات — شمارهٔ ۲۳
چو زلف تو بود از تکبر دوتا
به بادی بیفتاد مسکین ز پا
گشودن ز زلفت گره مشکل است
درین شیوه مو می شکافد صبا
بکش دامن حسن چون گل ز ناز
که بر قد تو دوختند این قبا
کس آن خاک ره جز به مژگان نرفت
به چشم از پی آن رود توتیا
کجا می دهد دستم از بخت ید
که پایش ببوسم پس از مرحبا
مرا زان نظر انقدر چشم هست
که در چشم عاشق بود خوش حیا
دهان تو میم است و بالا الف
خدا آفرید آن دو از بهر ما
مکن پیش من ذکر حلوای لب
چو کردی بکن رحمتی بر گدا
گدای در ماست گفتی کمال
چنین است شی الله ای پادشا
کمال خجندی — غزلیات — شمارهٔ ۲۴
چه رها کنی به شوخی سر زلف دلربا را
که ازو بهم برآری همه وقت حلقه ها را
به دوصد ادب برآن در چو خطاست برگذشتن
حرکات نامناسب ز چه رو بود صبا را
نشود ز گرد فتنه سر کوی دوست خالی
بدو زلف اگر بروبد همه عمر خاک پا را
شب و روز غیر دردی نخورم بر آستانت
که دوای خوبرویان نرسد من گدا را
چه دهی دلم که بخشم ز بلای خود امانت
به عطا مکن حوالت به بلا سپار ما را
چو بدست خویش تیغم بزنی دمی رها کن
که ز ساعدت بگیرم به حواله خون بها را
مدهید گو طبیبان به کمال مرهم جان
چو سپرد جان به جانان چه کند دگر دوا را
کمال خجندی — غزلیات — شمارهٔ ۲۵
حلال باد می خلد و حور زاهد را
که واگذاشت به رندان شراب و شاهد را
مبر ز گردن صوفی قلاده تسبیح
گذار تا ببرد گردن مقلد را
ز فکر و ذکر و ریاضت دماغ را خلل است
بگیر جام و بمان فکرهای فاسد را
برغم زاهد خود بین چو می کشم از جام
به آبگینه کشم میل چشم حاسد را
مشو به میکده غایب ز چشم پیر مغان
که با مرید نظرهاست پیر مرشد ما
عجب که شحنه نگشت از امام واقف ما
که خرج کرد به می وقف های مسجد را
کمال لاف عبادت مزن که چشم بنان
به یک نظر برد از ره هزار عابد را
کمال خجندی — غزلیات — شمارهٔ ۲۶
دام دلهاست زلف دلبر ما
خوانمش دام ظله ابدا
صید از آن دام زلف چو بجهد
زآنکه دامی است پیچ پیچ و دوتا
تا جدا ساختی ز بند دو زلف
دل من ساختی ز بند جدا
گه کشم ناز و گه کشم زلفت
بنگر کز تو می کشیم چها
ریخت خونهای تازه در کویت
تا بریدند سر دو زلف ترا
گوید آن زلف لا چو خواهم وصل
چند گوید سیاه رو لالا
خاک راه تو شد کمال و تو زلف
هم نکردی به خاک راه رها
کمال خجندی — غزلیات — شمارهٔ ۲۷
در چمن می رفت ذکر قامت دلدار ما
سرو دامن بر زد و آمد به بستان راست پا
تا چرا پیراهن اول آن تن نازک بسود
می کند از غیرت آن در برش گرمی قبا
ما نکو دانیم شکر نعمت و حق نمک
زیر آن لب از تو یک دشنام و از ما صد دعا
گفته ای دستت برم گر مرحبا خواهی زمن
گر بدان ساعد کشی تیغت هزارت مرحبا
دل به انگشت تخیل بسکه زلفت می کشد
عاقبت خواهد دریدن بر سر او تارها
غمزه ات گر آشنایی را کشد نبود عجب
جان من نشنوده ای قصاب جوید آشنا
وعده نازیم کردی این همه تاخیر چیست
آن نخواندی در بلا بهتر که در بیم بلا
چند گویی شد به دریا سیل مژگانت کمال
ای ملالت گو رها کن یک زمان ما را به ما
کمال خجندی — غزلیات — شمارهٔ ۲۸
دل بردی و دین رواست اینها
ای جان جهان چهاست اینها
بندم ز غمت جدا شد از بند
از جور و ستم جداست اینها
گفتی دهمت هزار دشنام
دشنام مگو دعاست اینها
خاک ره و گرد پاش گرد آر
ای دیده که توتیاست اینها
بر روی تو خال های مشکین
بر دل همه داغ هاست اینها
چشم خوش و خال خوش خط خوش
از جمله بتان کراست اینها
دل شد ز کمال غایب و عقل
گر نیست به تو کجاست اینها