mabidan/ganjoor huggingface dataset:
سیاوش کسرایی — آوا — خواب
دریا درون بستر من غوطه می خورد
  وین های و هوی اوست 
فریادهای من 
ازهای من 
 رنگین ترانه های دل انگیز شاد من 
فریادهای من همه از من گریختند
بر گیسوی شکسته امواج بالدار 
 یک شط زهر از بر مهتاب ریختند 
 امشب مرا چه می شود از این شراب خواب ؟
لرزید در کرانه دریا غروب سرخ 
 در جام چشم من شب تلخی چکید و خفت 
 اسبان ابر یکسره کندند در هوا 
گردونه های باد سپیدی ز روز رفت
یک سایه در سیاهی آواره غروب 
 خشکید بر افق 
دریا غریو می کشد از آشیان هنوز 
 در های و هوی او 
 آن گیسوان سبز 
 با رشته های باد 
در کار جست و جوست 
در سیاه ریز شام 
چشمی شکفته می شود از عمق آب ها 
 آرام و نرم نرم 
می بلعدم به کام 
مردی خمیده پشت 
 در قلب کوچه ها
  فانوس می کشید 
 تابوتی از برابر چشمان من گذشت 
 بالا گرفت آب 
لب های من مکید 
این سایه های خشک به دیوار مانده چیست ؟
تصویرهای کیست ؟
 امشب چرا دگر به سرانگشت به مرداب ابرها 
اهریمنان شب 
 کندند روی گرده هر موج قبرها
 گیسو درون زهر به خود تاب می خورد 
می لغزدم به بر 
 می پیچیدم به گردن و می گیریدم دهان 
می رقصدم به چشم 
 می تابدم به دست 
خاموش
رامشگران مست 
خنیاگران شوم 
ای دختران وسوسه کافی است رقص مار
 آرام 
 آرام و بی صدا
  یک سایه بر دریچه من تاب می خورد 
 در آسمان شب
موی سیاه باد به مهتاب می خورد 
 دریا دوباره می کشدم روی ران خویش
موجی به گرد گردون من می دود به ناز 
افسانه های خواب مرا می برد بهپیش
 آنجا هزار دختر چنگی به ماهتاب
 آشفته اند موی
پوشیده اند روی
 آویز گشته اند ز گیسو به چارمیخ 
معشوفگان من ؟
امیدهای من ؟
 من می شناسم این همه را ای وای 
دریا درون بستر من گریه می کند
خاموش و بی صدا 
 تابوت ما می گذرد در سکوت شهر 
شادند سایه ها 
 آهسته یک صدای تب آلود و آشنا 
 از بین های و هو
 می خواندم به پیش
 گوشم ولی نمی شنود گفته های او 
سر می دهم صدا 
 ای دختران شاد برقصیدم در حرم 
رامشگران مست شبستان خلوتم 
آرام و دلنشین بنوازید دربرم 
 قلبم شرابخانه انگورهای اشک 
 یک خوشه زندگی است 
 آذین کنید با همه عشقهای من
  شهر سیاه و دیرگداز سکوت را 
 در دوره های دور می ریخت بال شب 
 می سوخت آشیانه دریا درون تب 
از عمق آبهای سیه چشمهای مرگ
  دم بزرگ می شود و باز پیش تر 
 از پهنه اش ستاره و دریا گریختند
 امواج می کشند مرا باز پیش تر 
دریا به سان جام پر از زهر خوشگوار
 می ایدم به لب 
می بنددم به موج 
 می آردم به روی
 می سایدم به بستر بی انتهای شب 
باد سیاه چون دم جادوگران پیر
بر پیکر شکسته من ورد می دمد 
 تابوت می دود پی من با دهان باز
گیسو به گرد گردن من حلقه می زند
  دستی به سان ریشه خشک درخت ها 
 از پشت سر به دامن من پنجه می کشد 
پاهای من به قیر 
دستان من به گل
  خورشید در سراچه قلبم به اشتعال 
یاران درد من 
 سر می دهم صدا و صدایی نمی کنم
یاران من سپیده سرایان شام من 
یاران درد من همه از هم گریختند 
 الماس های اشک درایید از نگین 
ای اسب بالدار رهایم کن از زمین 
 دریا درون بستر من بال می زند 
امواج می روند
 امواج می رمند 
 امواج می شکوفند 
امواج می پرند 
 تا شاخه می کشند به دامان آسمان 
 من در میان بستر مغروق خود به خواب 
با شب چراغ قلب 
قلب مشوشم
 در لا به لای جنگل امواج می دوم 
فریاد می کشن فریاد می کشم
 روز از میان پنجره پیداتس بر افق
سیاوش کسرایی — آوا — گلدان
دلم گلدان گلهای سیاهی است 
 نشانده ریشه ها درپیکر من
 ز خون سرخ من سیراب گشته 
 شکفته در بهار بی برمن
 درنگی رهگذاران بنگریدش 
گل شبرنگ هم بوییدنی هست 
عروسان را نمی زیبد به پیکر 
 ولی گل هر چه باشد چیدنی هست 
نهالش کنده ام از سرزمینی 
 که در آن آرزوهای من افسرد 
 توانم رفت و گل آمد در این شهر
چراغ چشم من در راه پژمرد 
 ببوییدش که دارد عطر اندوه 
 سیه پوش جوانی من این گل 
 اگر چه اختر تاریکفامی است 
 بود خورشید غم پیراهن این گل
هزاران غنچه می سوزد دراین باغ 
 که تا وا می شود یک گل بدین رنگ 
 گل قلب مرا ارزان میگیرید
گران باشد گران باشد گل سنگ
سیاوش کسرایی — آوا — اقیانوس
پای تا سر سینه اما بی نفس بی خاطره گنگ و فراموشی
 هر صدایی در نگاهش گم به چشم ژرف خاموش
پر تپش بی سایه در خود ایستاده 
سر به سر آغوش خشکی را به زیر پا نهاده 
 باز ... باز و بیکرانه دامن افشان دور گستر 
باد ها را همسفر ساحل نشینان را نواگر
 یادها را در سینه اش مغروق چون نعش زنی سیمینه اندام 
 نام ها از لب زدوده تن رها و بی سرانجام 
محو در مه هر سپیده 
 شامگاهان ارغوانی ابر بر رویش دویده 
لکه ها از دید شب ها برتن او 
 بوسه بس روز روشن خفته پیراهن او
  گیسوانش در کرانی شست و شو گر ماسه ها را پای او بر ساحل دور 
 ره نشین ماه شب آبستن خورشید هر روز
بستر توفان مغرور
سیاوش کسرایی — آوا — پاییز ِ درو
پاییز 
پاییز برگریز گریزان ز ماه و سال 
 بر سینه سپیده دم تو نوار خون 
 آویختند 
با صبحگاه سرد تو فریاد گرم دوست 
آمیختند 
پاییز میوه سحری رنگ سخت وکال
واریز قصر اب تو در شامگاه سرخ
  نقش امیدهای به آتش نشسته است 
 دم سردی نسیم تتو در باغ های لخت 
 فرمان مرگ بر تن برگ شکسته است 
 دروازه ها گشودی و تابوت های گل 
از شهر ما گریخت 
عطر هزار ساله امید های ما
  بارنگ سرخ خون 
 بر خاک خشک ریخت
 فردای برف ریز
پاییز 
 هنگام رویش گل یخ از کنار سنگ
ای ننگ ای درنگ 
قندیل های یخ را 
چه کسی ذوب می کند ؟
 وین جام های می را چه کسی آورد به زنگ ؟
 پاییز 
 ای آسمان رقص کلاغان خشک بال 
گل خانه شکسته در شاخه های فقر 
دراین شب سیاه که غم بسته راه دید 
کو خوشه ستاره ؟
کو ابر پاره پاره ؟
 کو کهکشان سنگ فرش تا مشرق امید ؟
 وقتی سوار هست و همآورد گرد هست 
برپهنه نبرد سمندر دلاوران 
 چوگان فتح را 
 امید برد هست 
 آویزهای غمزده برگهای خیس
وی روزهای گس
 چون شد که بوسه هست و لب بوسه خواه نیست ؟
چون شد که دست هست و کس نیست دسترس ؟
در سرزمین ما 
بیهوده نیست بلبل آشفته را نوا 
در هیچ باغ مگر باغ ما سیاه 
 یک سرخ گل نمی شکفد با چنین صفا 
یک سرگشت نیست چنین تیره و تباه 
 در جویبار اگرچه می دود الماس های تر
 و آواز خویش را 
می خواند پر سوزتر شبگیر رهگذر 
لیکن در این زمان
 بی مرد مانده ای پاییز
ای بیوه عزیز غم انگیز مهربان
سیاوش کسرایی — آوا — عاشق کش
چو آن یغماگر از ره آمد و بنشست
 ببرد از چشمهای شمعدان سو را 
  پریشان کرد در شب دود گیسو را
   گرفته چنگ افسون را ساز را در دست 
 چو از راه آمد و بنشست 
  نوا درتارهای چنگ خود انداخت 
  دگرگون پرده ها پرداخت 
  هزاران تار جان بگسست 
  سبو را بر لبان عاشقان بشکست 
  وفا را درنگاه فتنه گر گم کرد 
  طمع در بردن دلهای مردم کرد 
  چو او بازآمد و بنشست
سیاوش کسرایی — آوا — بهار
لاله های گلی
رو کوها درمی آد 
 توی هر دره ای
بوی گلپر می آد
  شکوفه می کنن 
 به ها و بادوما
باز قد می کشن
سبز جو گندما 
چل چله پارسالی 
 می شه مهمون ما 
 لونه شو می گذاره 
لب ایوانما 
 از ده بالایی
باز عروس می برن
  برای شادوماد
 گاو و بز می خرن 
 اون تنور خاموشه
 باز آتیش داره می شه
 ننجونم پا تنور 
 مشغول کار می شه 
 کلاغه غار می زد
یکی حالا می آد
دسی دسی بچه ها 
بابا از را می یاد
سیاوش کسرایی — آوا — باغ
در به روی رهگذران باز بود 
 باغ پامال گروهی مردم بیگانه بود 
 نه نسیمی می وزید
و نهخورشیدی نگاهی سوی این گلخانه داشت
  این نه گلزار این بهارستانی از خاشاک بود 
 بته ها کج 
شاخه ها ژولیده 
 مرغان در پناه خارها 
 بلبلان خاموش
 آهوها به دام افتاده 
گل ها برگریز 
 خاک قبرستان افشان رنگهای لال بود 
رنگ ها را پچ پچی در چشم بود 
ریشه ها پا پیچ گل ها بود و گل ها خاکسار گام ها 
باغ پامال گروهی مردم بیگانه بود 
 جست و جو کردم نشان از باغبانش خواستم
  باغبان باغ قالی خفته بود
سیاوش کسرایی — آوا — داغگاه
چون سایه غم آور تنهایی
 سر بر دریچه ام ز چه می سایی ؟
در چشمه سار این شب جوشنده
  افشان مکن دو زلف چلیپایی
بگریز از سیاهی شب هایم 
 ای خوابگرد دختر رویایی
دل داغگاه پیکر امید است
 نه جلوه گاه لاله صحرایی
 اینجا شکفته خار پریشانی
 اینجا شکسته غنچه زیبایی
جز خون نبود هر چه که نوشیدیم
 این موج های ساغر مینایی
بر باد رفت آتش این وادی
کولی ! تویی و بادیه پیمایی
سیاوش کسرایی — آوا — مست
من مستم 
من مستم و میخانه پرستم
راهم منمایید 
 پایم بگشایید 
 وین جام جگرسوز مگیرید ز دستم 
می لاله و باغم 
می شمع و چراغم 
می همدم من همنفسم عطر دماغم 
 خوش رنگ خوش آهنگ
 لغزیده به جامم
از تلخی طعم وی اندیشه مدارید 
 گواراست به کامم
در ساحل این آتش
من غرق گناهم 
همراه شما نیستم ای مردم بنگر 
من نامه سیاهم 
فریاد رسا ! در شب گسترده پر و بال
  از آتش اهریمن بدخو به امان دار 
هم ساغر پرمی
 هم تک کهن سال 
 کان تک زرافشان دهدم خوشه زرین
 وین ساغر لبریز 
اندوه زداید ز دلم با می دیرین 
 با آن که در میکده را باز ببستند
با آن که سبوی می ما را بشکستند 
 با آن که گرفتند ز لب توبه و پیمانه ز دستم
با محتسب شهر بگویید که هشدار
 هشدار که من مست می هر شبه هستم
سیاوش کسرایی — آوا — سکه
خاطرم دریای پر غوغاست 
یاد تو چون سکه ای سیمین رها بر آب این دریاست 
خاطر دریا پریشان است 
سینه دریا پر از تشویش توفان است 
دست من درموج و چشمم سوی ساحل هاست
قلب من منزلگه دل هاست
 نه بر این دریای سکونی
نه به ساحل ها چراغ رهنمونی
 کی براید از افق شمع بلند آفتابم ؟
تا درنگ آرم دمی
تا بیاسایم کمی
تا در این امواج یادی یادگاری را بیابم
 ای درغیا سر به سر موج است و گرداب است یا غرقاب 
 سکه سیمین فروتر می رود در آب
سیاوش کسرایی — آوا — آرزو
سینه سوز است هنوز 
 یاد خونین نبردی که گذشت 
ناله ها پر شد در سینه کوه
  شیهه ها گم شد در خلوت دشت 
همه نامردی و نامردی و ننگ 
 صحنه جولانگه رزم دو همآورد نبود 
زخمی خنجر خویشیم افسوس
جنگ جنگ دو جوانمرد نبود 
سنگر سوخته در پشت سرم
طرح محوی از شهر
نقش در چشم ترم
تنم آغشته به خون
خون از این سینه ویران شده دیگرگون 
کوله بارم بر پشت 
چوب پرچم درمشت 
با همه خستگی و خون ریزی 
با همه درد که می پیچم از آن بر خویش
با همه یاس که صحراست به آن آلوده 
 پیش می ایم ... می ایم پیش
 من بدین گونه نمی خواهم مرگ 
 من بدین گونه نمی خواهم زیست
  من نمی خواهم این تلخ درنگ
من نمی خواهم خاموش گریست 
 شهر این شهر که با میوه صبح
 رنگ انداخته در چشمانم
از سر تپه هویدا و نهان 
می کشاند به خود این پیکر بی سامانم 
 نیست فرمانده من در این راه
  هیچ کس جز دل من 
 هیچ کس نیست بر این راه دراز 
جز دلم قاتل من 
می تواند چون دگران 
ناله ای کرد و دراین وادی خفت 
می توان داشت از این خفتن امید حیات 
می توان رفت ولی چون مردان 
 می توان مرد و به لب هیچ نگفت 
می خزم ب تن این شیب و فراز 
 کاش پا داشت توانیی تن 
کاش با قمات آراسته می رفتم پیش
 کاش می رفتم می رفتم من
سیاوش کسرایی — آوا — در شب پایان نیافته سعدی
چه سپید کوهساری چه سیه ماهتابی
 نرسد به گوش جز رازی و شیون عقابی
همه دره های وحشت به کمین من نشسته
  نه مقدرم درنگی نه میسرم شتابی
به امید همزبانی به سکوت نعره کردم 
بنیامدم طنینی که گمان برم جوابی 
همه لاله های این کوه ز داغ دل قسردند
  چو نکرد صخره رحمی چو نداد چشمه آبی
بنشین دل هوایی که بر آسمان این شب 
 ندمید اختری کو نشکست چون شهابی 
 به سپهر دیدگاهم به کرانه نگاهم 
 نه بود به شب شکافی و نه از سحر سرابی
تن من گداخت در تب عطشی شکافتم لب 
سر آن ندارد امشب که براید آفتابی
سیاوش کسرایی — آوا — چشم ها
یک یک چراغ خانه ها گردید خاموش
افتاد شهر از جنبش و رفت از تک و توش
 من مانده ام کنون و این چشم سیه پوش
در کوچه ها این چشم ها را دیده ام من
 در آرزویم بارها بوسیده ام من
این شبچراغ قصه تاریک شام است 
 افسانه ای ز افسانه های ناتمام است 
این آخرین سوسوی شمع اشکبار است 
 این چشمهای مردم چشم انتظار است 
 این چشمها را پادشاهان کور کردند 
 این چشم ها را بارها در گور کردند
لیکن گیاه خش بود این چشم بی مرگ
 بشکست اگر باز آتشین آورد گلبرگ
در رامش این شب که آرامش پسند است
فریاد این چشمان ز هر کویی بلند است 
کنون مرا می پاید و دست و لبم را
در این چنین تاریک شب فانوس می گیرد شبم را 
 بر این ره مه خورده خاکستری فام
 بی گفتگو آرام با من می زند گام 
 نیرنگ کردی آسمان تیره نیرنگ
تا از سیاه چشم هایش یافتی رنگ
هم رنگ این چشمان شدی باش
همسنگ این دریا نیی ای آسمان پر ستاره 
 ای چشمها ! با یکدیگر ما آشناییم 
 ما پاسدارماندگار این سراییم 
 در سوسویت من نغمه ام رامی سرایم
راهی در این شب بر نگاهت می گشایم 
 ناآور گلهای مریم
 رنگ آفرین تقش بال شاپرک ها 
 ساز آور این آسمان ها و زمین ها
 در باغهایت گر نشانیی از گل شادی نرویاند 
 پرپر مزن ای دیده بی خواب اندوه 
 در هم مشو ای روزن غم های انبوه 
 شب زنده دار! ای چشم من بیدارتر باش
در زیر این سقف سیه یاد سحر باش
ای منتظر مرغ غمین در ایانه 
 من گل به دستت می دهم من آب و دانه 
 لبخند را ازچشمه های آفتابی
 من می کشانم در نگاهت جاودانه 
 من کهکشان در آسمانت می کشانم 
 رنگین کمان درابرهایت می نشانم
 می کارمت در چشم ها گل نقش امید 
 می بارمت بر دیده ها باران خورشید 
هر دانه اشک تو را پر می کنم من
وان اشک پر گردیده کفتر می کنم 
آنگاه من رم می دهم این کفتران را 
 می سوزم از پروازشان آن اختران آسمان را 
 من می کنم بیدار باش ای چشم خسته 
 من می کنم با این لب و این دست بسته
 من شیر خوار سینه های رنج و دردم 
 همبازی این ببادهای دوره گردم 
من رهنورد دشتهای بی کرانم 
من تکسوار راه های ‌آسمانم
گر کوره ها بگدازم من شعله رنگم
 گر خاموشی سنگم کند من لعل سنگم 
 من گنج غم را از نهادت می ربایم 
فواره های خنده ات را می گشایم
تا سو بگیرد چشم تو خون می کنم من
 شهری ز آتشپاره وارون می کنم 
 دروازه هایت در به گفتارم گشایند 
ناقوس هایت شعر لبهایم سرایند 
ای دست بسته ! لبهای من غم گستر تو
 مه را به دستان می کنم من پاره پاره 
می سازم از آن ها هزاران صد ستاره 
آنگاه در این هنگامه وگردونه تازی
 یک شب به چشمت می کنم سیاره بازی
من می کنم من می کنم بیدارباش ای چشم خسته
  من می کنم با این لب و این دست بسته
 در این شب درماندگی وین راه باریک 
 فانوس غم در راه من همپای من باش
گهواره بی تاب تن آسای من باش
 در خوابگاه آرزو بیدار من باش
ای چشم های غم نشین غمخوار من باش
 یک یک چراغ آسمان گردید خاموش
 افتاد شهر خفته از تو در تک و توش
من مانده ام در صبح این چشم سیهپوش
 بر صخره های ساحلت پرواز کردن
 بر گنج الماس سیه ره باز کردن 
در جادوی ایندیدگان افسون سرودن 
 با مست چشمان توهمپیمانه بودن 
رفتن به شهر خوابها آنجا که دیگر 
 تنها همای مهربانی می زند پر 
می خواهمت ای باغ بی گل 
 می خواهمت ای آسمان بی ستاره
سیاوش کسرایی — آوا — تشویش
سنگین نشسته برف 
غمگین نشسته شب 
اندوه من به دل 
تشویش من به لب 
 آتش اگربمیرد 
 آتش اگر که سایه به صحرا نیفکند 
 در راه گرگ ها به قافله ها می زنند باز 
 سیمای بی نوایی و بی برگ باغ ها 
 بانگ کلاغ ها
سیاوش کسرایی — آوا — پرواز
 سال ها شد تا که روزی مرغ عشق
  نغمه زد برشاخه انگشت من 
آشیان آسمان را ترک گفت
لانه ای آراست او در مشت من
 دست من پر شد ز مروارید مهر 
 دست من خالی شد از هر کینه ای
  دست من گل داد و برگ آورد و بار 
چون بهار دلکش دیرینه ای 
سینهاش در دست هایم می تپید 
 از هراس دامهای سرنوشت
 سخت می ترسید از پایان وصل
 وز پلیدی های خاطرهای زشت 
 آه اگر روزی بمیرد عشق ما 
وای اگر آتش به یخبندان کشد
 خنده امروز ما در شان یاس
اختران اشک در چشمان کشد
 من نوازشگر شدم آن بال و پر 
 من ستایشگر شدم آواز او 
خواستم بوییدم و بوسیدمش
با نیازی بیشتر از ناز او
عاشقان هر کس که دارد از شما 
مرغ عشقی بر فراز شاخسار 
 پاسداری بایدش هر روز و شب 
 چشم ترسی بایدش از روزگار 
هر کجا در هر خم این رهگذر 
 درکمین بدخواه سنگ انداز هست 
عشق من پرداشت آه ای عاشقان 
 پربرای جنبش و پرواز هست 
در غروب یک زمستان سیاه 
 مرغک من ز آشیان خود گریخت 
دور شد در اشک چشمم محو شد 
 بعد از او هم سقف این کاشانه ریخت 
در بهار پر گل این بوستان
 دست من تک ساقه پاییز ماند 
 برگهای خشک عشقی سوخته
 بر فراز شاخه ها آویز ماند 
 گرچه دیگر آٍمان ها تیره است 
 شب ز دامان افق سر می کشد 
 باز با پرواز مرغان بهار
 آرزویی در دلم پر می کشد 
 می فریبد دل به افسون ها مرا 
می سراید بر من این آواز ها 
بال دارد مرغ عشق 
 باز خواهد کرد او پروازها
سیاوش کسرایی — آوا — انسان
پایان گرفت دوری واینک من
 با نام مهر لب به سخن باز می کنم 
 از دوست داشتن 
آغاز می کنم 
انگار آسمان و زمین جفت می شوند 
انگار می برندم تا سقف آسمان 
 انگار می کشندم بر راه کهکشان
 در دشت های سبز فلک چشم آفتاب 
 گر دیده رهنما 
 در قصر نیلگون 
فانوس ماهتاب افکنده شعله ها 
 با بالهای عشق 
 پرواز می کنم 
 با من ستارگان همه پرواز می کنند 
 دستم پر از ستاره و چشمم پر از نگاه 
 آغوش می گشایم 
 دوشیزگان ابر به من ناز می کنند 
 پرواز می کنم 
 در سینه می کشم همه آبی آسمان 
 می آمدم به گوش نوای فرشتگان 
انسان مسیح تازه 
انسان امید پاک  در بارگاه مهر
  اینکه خدای خاک
 در مسجد می شوند به هر سو ستارگان 
 پر می کشم ز دامن شط شهاب ها
 می بینم آن چه بوده به رویا و خوابها 
سرمست از نیاز چو پروانه بهار 
سر می کشم به هر ستاره و پا می نهم بر آن
 تا شیره ای بپرورم از جست و جوی خویش
 تامیوه ای بیاورم از باغ اختران
چشم خدای بینم
بیدار می شوم 
 دست گره گشایم در کار می شود
 پا می نهم به تخت
سر می دهم صدا 
 وا می کنم دریچه جام جهان نما 
 تا بنگرم به انسان درمسند خدا
  این است عاشقان که من امشب 
 دروازه های رو به سحر باز می کنم
 این است عاشقان که من امروز
 از دوست داشتن 
 آغاز می کنم
سیاوش کسرایی — آوا — آرزوی بهار
در گذرگاهی چنین باریک
 در شبی این گونه دل افسرده وتاریک
کز هزاران غنچه لب بسته امید
 جز گل یخ، هیچ گل در برف و در سرما نمی روید 
 من چه گویم تا پذیرای کسان گردد 
 من چه آرم تا پسند بلبلان گردد
من در این سرمای یخبندان چه گویم با دل سردت
من چه گویم ای زمستان با نگاه قهرپروردت
 با قیام سبزه ها از خاک
 با طلوع چشمه ها از سنگ 
با سلام دلپذیر صبح
با گریز ابر خشم آهنگ
سینه ام را باز خواهم کرد 
 همره بال پرستوها 
 عطر پنهان مانده اندیشه هایم را 
باز در پرواز خواهم کرد 
گر بهار اید 
گر بهار آرزو روزی به بار اید 
 این زمینهای سراسر لوت 
 باغ خواهد شد 
سینه این تپه های سنگ
از لهیب لاله ها پر داغ خواهد شد 
آه... اکنون دست من خالی است
 بر فراز سینه ام جز بُُته هایی از گل یخ نیست 
 گر نشانی از گل افشان بهاران بازمی خواهید 
 دور از لبخند گرم چشمه خورشید 
 من به این نازک نهال زردگونه بسته ام امید .
هست گل هایی در این گلشن که از سرما نمی میرد 
و اندرین تاریک شب تا صبح 
 عطر صحرا گسترَش را از مشام ما نمی گیرد
سیاوش کسرایی — آوا — بند باز
 او بند باز بود
و اندر تمام شهر بدین پیشه 
او یکه تاز بود 
 آرام چون پلنگ
آزاد چون نسیم 
در آسمان چشم تماشاگران خویش
می گسترید نقش
 می آفریدبیم 
 همچون عقاب قله نشین بلند رای
بر بند می نشست
 آنگاه با هزار فسون هراس خیز 
 بر حاضران نفس را 
 در سینه می شکست
در زیر آسمان 
سرمایه ای نداشت به جز جان و ریسمان 
لیکن چه جان که بود سراپا خراب دل 
 دل پای بند مهری بی پا و جان گسل 
افسوس بر پلنگ که مهتابش عاقیت 
از صخره می کشاند بر دره هلاک 
اندوه بر عقاب که او را شکار خرد
 از قله های سر به فلک می کشد به خاک 
یک روز روی بند 
 در جست و خیز بود 
بر رهگذار زندگی ومرگ و نام و ننگ
با سرنوشت خویشتن اندر ستیز بود 
دختر میان مردم دیگر نشسته بود 
یک چشمه مانده بود 
آغوش ها گشود و به یم پای ایستاد 
سر را بلند کرد و به سوی ستارگان 
 با دست بوسه داد 
 فواره زد غریو تماشاگران او 
 صد پاره شد سکوت بلورین جایگاه 
خم گشت تا ستایش فتح غرور را 
 در چشم هایی دختر زیبا کند نگاه
لغزید روی بند 
افتاد از طناب 
افسوس برپلنگ
 اندوه بر عقاب
امام خمینی — غزلیات — عید نوروز
باد نوروز وزیده است به کوه و صحرا
 جامه عید بپوشند، چه شاه و چه گدا
بلبل باغ جنان را نبود راه به دوست
 نازم آن مطرب مجلس که بود قبله نما
صوفی و عارف ازین بادیه دور افتادند
 جام می گیر ز مطرب، که رَوی سوی صفا
همه در عید به صحرا و گلستان بروند
 من سرمست، ز میخانه کنم رو به خدا
عید نوروز مبارک به غنی و درویش
 یار دلدار، ز بتخانه دری را بگشا
گر مرا ره به در پیر خرابات دهی
 به سر و جان به سویش راه نوردم نه به پا
سالها در صف ارباب عمائم بودم
 تا به دلدار رسیدم نکنم باز خطا
امام خمینی — غزلیات — حُسن ختام
الا یا ایها الساقی! ز می پُر ساز جامم را
که از جانم فرو ریزد، هوای ننگ و نامم را
از آن می ریز در جامم که جانم را فنا سازد
برون سازد ز هستی، هسته نیرنگ و دامم را
از آن می ده که جانم را  ز قید خود رها سازد
به خود گیرد زمامم را، فرو ریزد مقامم را
از آن می ده که در خلوتگه رندان بیحرمت
به هم کوبد سجودم را، به هم ریزد قیامم را
نبودی در حریمِ قدسِ گلرویان میخانه
که از هر روزنی  آیم، گلی گیرد لجامم را
روم در جرگه پیران از خود بی‏خبر، شاید
برون سازند از جانم، به می افکار خامم را
تو ای پیک سبکباران دریای عدم، از من
به دریادارِ آن وادی، رسان مدح و سلامم را
به ساغر ختم کردم این عدم اندر عدم نامه
به پیرِ صومعه برگو: ببین حُسن ختامم را
امام خمینی — غزلیات — جان جهان
به تو دل بستم و غیر تو کسی نیست مرا
جُز تو ای جان جهان، دادرسی نیست مرا
عاشق روی توام، ای گل بی مثل و مثال
به خدا، غیر تو هرگز هوسی نیست مرا
با تو هستم، ز تو هرگز نشدم دور؛ ولی
چه توان کرد که بانگ جرسی نیست مرا
پرده از روی بینداز، به جان تو قسم
غیر دیدار رخت ملتمسی نیست مرا
گر نباشی برم، ای پردگی هرجایی
ارزش قدس چو بال مگسی نیست مرا
مده از جنت و از حور و قصورم خبری
جز رخ دوست نظر سوی کسی نیست مرا
امام خمینی — غزلیات — شرح جلوه
دیده‏ای نیست نبیند رخ زیبای تو را
نیست گوشی که همی‏نشنود آوای تو را
هیچ دستی نشود جز بر خوان تو دراز
کس نجوید به جهان جز اثر پای تو را
رهرو عشقم و از خرقه و مسند بیزار
به دو عالم ندهم روی دل آرای تو را
قامت سرو قدان را به پشیزی نخرد
آنکه در خواب ببیند قد رعنای تو را
به کجا روی نماید که تواش قبله نه‏ای؟
آنکه جوید به حرم، منزل و ماوای تو را
همه جا منزل عشق است؛ که یارم همه جاست
کور دل آنکه نیابد به جهان، جای تو را
با که گویم که ندیده است و نبیند به جهان
جز خم ابرو و جز زلف چلیپای تو را
دکه علم و خرد بست، درِ عشق گشود
آنکه می‏داشت به سر علّت سودای تو را
بشکنم این قلم و پاره کنم این دفتر
نتوان شرح کنم جلوه والای تو را
امام خمینی — غزلیات — دریای جمال
سر زلفت به کناری زن و رخسارگشا
تا جهان محو شود، خرقه کشد سوی فنا
به سر کوی تو ای قبله دل، راهی نیست
ورنه هرگز نشوم راهی وادیّ مِنا
از صفای گل روی تو هر آن کس برخورد
بَرکَند دل  ز حریم و نکُند رو به صفا
طاق ابروی تو محراب دل و جان من است
من کجا و تو کجا؟ زاهد و محراب کجا؟
ملحد و عارف و درویش و خراباتی و مست
همه در امرِ تو هستند و تو فرمانفرما
خرقه صوفی و جام می و شمشیر جهاد
قبله‏گاهی تو و این جمله، همه قبله نما
رَسَم آیا به وصال تو که در جان منی؟
هجر روی تو که در جان منی، نیست روا
ما همه موج و تو دریای جمالی ای دوست
موج دریاست، عجب آنکه نباشد دریا
امام خمینی — غزلیات — ملک نیستی
جزعشق تو، هیچ نیست اندر دل ما
عشق تو سرشته گشته اندر گلِ ما
اسفار و شفاء ابن سینا نگشود
با آن همه جرّ و بحثها مشکل ما
با شیخ بگو که راه من باطل خواند
بر حقّ تو لبخند زند باطل ما
گر سالک او منازلی سیر کند
خود مسلک نیستی بود منزل ما
صد قافله دل، بار به مقصد بستند
بر جای بماند این دل غافل ما
گر نوح ز غرق سوی ساحل ره یافت
این غرق شدن همی بود ساحل ما
امام خمینی — غزلیات — لب دوست
گرچه از هر دو جهان هیچ نشد حاصل ما
غم نباشد، چو بود مهر تو اندر دل ما
حاصل کونْ و مکان، جمله ز عکس رخ توست
پس همین بس که همه کوْن و مکانْ حاصل ما
جمله اسرار نهان است درونِ لب دوست
لب گشا! پرده برانداز ازین مشکل ما
یا بکش یا برَهان زین قفس تنگ، مرا
یا برون ساز ز دل، این هوس باطل ما
لایق طوْف حریم تو نبودیم اگر
از چه رو پس ز محبت بسرشتی گِل ما؟
امام خمینی — غزلیات — خانقاهِ دل
الا یا ایها الساقی! برون بر حسرت دلها
که جامت حل نماید یکسره اسرار مشکلها
به می بر بند راه عقل را از خانقاه دل
که این دارالجنون هرگز نباشد جای عاقلها
اگر دل بسته‏ای بر عشق جانان، جای خالی کن
که این میخانه هرگز نیست جز ماوای بیدلها
تو گر از نشئه می کمتر از آنی به خود آیی
برون شو بید رنگ از مرز خلوتگاه غافلها
چه از گلهای باغ دوست رنگ آن صنم دیدی
جدا گشتی ز باغ دوست دریاها و ساحلها
تو راه جنت و فردوس را در پیش خود دیدی
جدا گشتی ز راه حق و پیوستی به باطلها
اگر دل داده‏ای بر عالم هستی و بالاتر
به خود بستی ز تار عنکبوتی بس سلاسلها
امام خمینی — غزلیات — آفتاب نیمه‌شب
ای خوب رخ که پرده نشینی و بی‏حجاب
ای صدهزار جلوه‏گر و باز در نقاب
ای آفتابِ نیم شب، ای ماهِ نیمروز
ای نجم دوربین که نه ماهی، نه آفتاب
کیهان طلایه دارت و خورشید سایه‏ات
گیسوی حور خیمه ناز تو را طناب
جانهای قدسیان همه در حسرتت به سوز
دلهای حوریان همه در فرقتت کباب
انموذج جمالی و اسطوره جلال
دریای بیکرانی و عالم همه سراب
آیا شود که نیم نظر سوی ما کنی
تا پر گشوده کوچ نماییم از این قِباب
ای جلوه ات جمالْ دهِ هرچه خوبرو
ای غمزه ات هلاکْ کنِ هر چه شیخ و شاب
چشم خرابِ دوست خرابم نموده است
آبادی دو کوْن به قربان این خراب
امام خمینی — غزلیات — دریا و سراب
ما را رها کنید در این رنج بی‏حساب
با قلب پاره پاره و با سینه‏ای کباب
عمری گذشت در غم هجران روی دوست
مرغم درون آتش، و ماهی برون آب
حالی، نشد نصیبم از این رنج و زندگی
پیری رسید غرق بطالت، پس از شباب
از درس و بحث مدرسه ام حاصلی نشد
کی می‏توان رسید به دریا از این سراب
هرچه فراگرفتم و هرچه ورق زدم
چیزی نبود غیر حجابی پس از حجاب
هان ای عزیز، فصل جوانی بهوش باش
در پیری، از تو هیچ نیاید به غیر خواب
این جاهلان که دعوی ارشاد می کنند
در خرقه شان به غیر منم تحفه‏ای میاب
ما عیب و نقص خویش، و کمال و جمال غیر
پنهان نموده‏ایم، چو پیری پس خضاب
دم در نی‏آر و دفتر بیهوده پاره کن
تا کی کلام بیهده گفتار ناصواب
امام خمینی — غزلیات — درگاه جمال
هر کجا پا بنهی حسن وی آنجا پیداست
هرکجا سر بنهی سجده‏گه آن زیباست
همه سرگشته آن زلف چلیپای ویند
در غم هجر رُخش، این همه شور و غوغاست
جمله خوبان برِ حُسن تو سجود آوردند
این چه رنجی است که گنجینه پیر و برناست؟
عاشقان، صدرنشینانِ جهانِ قدسند
سرفراز آنکه به درگاه جمال تو گداست
فارغ از ما و من است آنکه به کوی تو خزید
غافل از هر دو جهان، کی به هوای من و ماست؟
بر کن این خرقه آلوده و این بت بشکن
به در عشق فرود آی که آن قبله نماست
امام خمینی — غزلیات — سخن دل
عاشق دوست ز رنگش پیداست
بیدلی از دل تنگش پیداست
نتوان نرم نمودش به سخن
این سخن، از دل سنگش پیداست
از در صلح برون ناید دوست
دیگر امروز، ز جنگش پیداست
مَی زده است، از رُخ سرخش پرسید
مستی از چشم قشنگش پیداست
یار، امشب پی عاشق کشی است
من نگویم؛ ز خَدَنگش پیداست
رازِ عشق تو نگوید هندی
چه کنم من که ز رنگش پیداست
امام خمینی — غزلیات — مکتب عشق
آنکه دامن می زند بر آتش جانم، حبیب است
آنکه روز افزون نماید درد من، آن خود طبیب است
آنچه روح افزاست، جام باده از دست نگار است
نی مدرّس، نی مربّی، نی‏حکیم و نی خطیب است
سرّ عشقم، رمز دردم در خم گیسوی یار است
کی به جمع حلقه صوفیّ و اصحاب صلیب است؟
از فتوحاتم نشد فتحیّ و از مصباح، نوری
هر چه خواهم، در درون جامه آن دلفریب است
درد می جویند این وارستگان مکتب عشق
آنکه درمان خواهد از اصحاب این مکتب، غریب است
جرعه‏ای می خواهم از جام تو تا بیهوش گردم
هوشمند از لذّت این جرعه می، بی نصیب است
موج لطف دوست، در دریای عشق بی کرانه
گاه در اوُج فراز و گاه در عمق نشیب است
امام خمینی — غزلیات — رخ خورشید
عیب از ما است، اگر دوست ز ما مستور است
دیده بگشای که بینی همه عالم طور است
لاف کم زن که نبیند رخ خورشید جهان
چشم خفاش که از دیدن نوری کور است
یا رب، این پرده پندار که در دیده ماست
باز کن تا که ببینم همه عالم نور است
کاش در حلقه رندان خبری بود ز دوست
سخن آنجا نه ز ناصر بود از منصور است
وای اگر پرده ز اسرار بیفتد روزی
فاش گردد که چه در خرقه این مهجور است
چه کنم تا به سر کوی توام راه دهند؟
کاین سفر توشه همی‏خواهد و این ره دور است
وادی عشق که بی هوشی و سرگردانی است
مدعی در طلبش بوالهوس و مغرور است
لب فرو بست هر آن کس رخ چون ماهش دید
آنکه مدحت کند از گفته خود مسرور است
وقت آن است که بنشینم و دم در نزنم
به همه کون و مکان مدحت او مسطور است