mabidan/ganjoor huggingface dataset:
فیض کاشانی — غزلیات — شمارهٔ ۳۷
ای تو ما را راحت جان الغیاث
دردها را جمله درمان الغیاث
ای سر و سرکرده هر سروری
نیست ما را بی تو سامان الغیاث
قائم آل پیامبر دستگیر!
بی توایم افتان و خیزان الغیاث
کار شرع از دست شد، بیرون خرام
تازه کن آئین ایمان الغیاث
عالمی گردید مالامال شر
از جفا و جور و طغیان الغیاث
خون ما خوردند این دجالیان
مهدی هادیِّ دوران الغیاث
فیض شد دل تنگِ صحرای فراق
مونس دل راحت جان الغیاث
فیض کاشانی — غزلیات — شمارهٔ ۳۸
توئی به جای دو جدت سر جهان را تاج
سزد که از رؤسای جهان ستانی باج
ز چه برآ و جهان را چو آب روشن کن
به روشنائی روشن‏تر از شب معراج
برآی تو ز تو گیرد چراغ عقل فروغ
برآی تا ز تو یابد متاع شرع رواج‏
برآی تا به حضور تو مرده زنده شود
برآی تا به ظهورت شود هبا وهاج‏
سری به ما بکش و کار ما به سامان کن
ز علم خویش رسان درد جهل ما به علاج
برآ که بی تو شبم همچو روز رستاخیز
سیاه بی تو نهارم چو ظلمت شب داج
فتاد در دل فیض اشتیاق چون تو شهی
کمینه بنده خاک در تو بودی کاج
فیض کاشانی — غزلیات — شمارهٔ ۳۹
تو را امام زمان گر در اختفاست صلاح
صلاح ما همه آنست کان تو راست صلاح
نمود غیبت تو سرّ جاعل الظلمات
ظهور کن، بنما سرّ فالق الاصباح
فروغ طلعت تو دیده را کند روشن
حدیث لعل لبت روح را چشاند راح
حضور تو ندهد دست تا نخواهد حق
هزار سال اگر صد چو من کنند الحاح
ز دیده‏ام شده یک چشمه در کنار روان
که آشنا نتواند میان آن ملاح
مرا اگرچه وصال شما میسر نیست
به ذکر و فکر شما هست لیک امید فلاح
به جز حدیث شما بر زبان فیض مباد
همیشه تا که بود گردش مسا و صباح
فیض کاشانی — غزلیات — شمارهٔ ۴۰
ز هجر مهدی هادی است کار و بارم تلخ
گذشت زین غم جانسوز روزگارم تلخ
شراب وصل تو روزی شود مگر روزی
که در خیال جز اینست هرچه آرم تلخ‏
حلاوتی ز عبادت نمی‏چشم بی تو
کجا دهد بر شیرین چو تخم کارم تلخ
بری ز عمر نخوردم که لذتی بخشد
به غیر حرف تو باشد هر آنچه آرم تلخ
دهان به ذکر تو شیرین کنم مگر که به لب
به غیر حرف تو باشد هر آنچه آرم تلخ
نه ذکر تست همانا حلاوت سخنم
که هست حرف دگر هرچه می‏نگارم تلخ
اگرچه شهد خورم زهر باشدم در کام
که همچو فیض بود بی تو کار و بارم تلخ‏
فیض کاشانی — غزلیات — شمارهٔ ۴۱
گر من از باغ تو یک میوه بچینم چه شود
پیش پائی به چراغ تو ببینم چه شود
یارب اندر کنف سایه مولای زمان
که من سوخته یک دم بنشینم چه شود
آخر ای خاتم انوار هدایت آثار
گر فتد عکس تو بر لعل نگینم چه شود
یک نفس جلوه کنی تا که به مرآت رخت
صورت و سیرت جد تو ببینم چه شود
چون به دل مهر تو دارم منگر نیک و بدم
گر چنانم چه بود یا که چنینم چه شود
صرف شد عمر گرانمایه به امید واسف
تا از آنم چه به پیش آید و اینم چه شود
عمرت ای فیض گر اینسان گذرد روز به روز
دانم از پیش که احوال نسیمم چه شود
فیض کاشانی — غزلیات — شمارهٔ ۴۲
دست از طلب ندارم تا کام من برآید
یا تن رسد به جانم یا جان ز تن برآید
بنمای رو که جان‏ها گردد فدای رویت
بگشای لب که فریاد از مرد و زن برآید
هر قوم راست راهی، شاهی و قبله‏گاهی
مائیم و درگه تو تا جان ز تن برآید
از کوی خویش بفرست سوی امیدواران
بوئی چو بوی رحمان کان از یمن برآید
از حسرت وصالت جان دادم و ندیدم
یارب از این سعادت کی کام من برآید
بگشای تربتم را بعد از وفات و بنگر
کز آتش درونم دود از کفن برآید
یارا به حق مهدی گوئید ذکر خیرش
هر جا که فیض نامش در انجمن برآید
فیض کاشانی — غزلیات — شمارهٔ ۴۳
صد شکر که نخل سخنم خوش ثمر افتاد
اظهار غم شوق امامم به سر افتاد
آمد به زبان قصه پر غصه مهدی
وان راز که بر دل بنهفتم به در افتاد
از دشمن ایشان طمع خیر مدارید
کش روز ازل قرعه طینت به شر افتاد
بس تجربه کردم در این دیر مکافات
با آل نبی هر که در افتاد بر افتاد
اصحاب پیمبر همه را نیک مدان فیض
زان قوم بسی بود که از بد بتر افتاد
فیض کاشانی — غزلیات — شمارهٔ ۴۴
نه هر که روی نبی دید سروری داند
نه هر که آینه سازد، سکندری داند
کسی که اکثر عمرش به بت‏پرستی رفت
چسان هدایت دین پیمبری داند؟
کسی که در ره دین کج نهد قدم ز اول
زره برون رود آخر چه رهبری داند
هزار در که هر یک هزار بگشاید
ز علم تا نبود چون کسی سری داند
به جز خدای نداند امام عالم کیست
که قدر گوهر یک دانه گوهری داند
نجات خلق ز غرقاب جهل کار علی است
در این محیط نه هر کس شناوری داند
مقام راهبری گر به حق بود نیکوست
وگرنه هر که تو بینی ستمگری داند
جهان و کار جهان گرچه در هم است ای فیض
ولی مدبّر کل دادگستری داند
فیض کاشانی — غزلیات — شمارهٔ ۴۵
نفس باد صبا مشک‏‌فشان خواهد شد
عالم پیر دگرباره جوان خواهد شد
یعنی این تیره شب غیبت مهدی روزی
از دم صبح حضورش لمعان خواهد شد
عالم ار پیر شد از جور و ستم باکی نیست
از قدوم شه دین امن و امان خواهد شد
مشکلاتی که به دل‏ ها شده عمری است گره
حل آنها همه در لحظه آن خواهد شد
دانش کسبی صد ساله این مدعیان
نزد علمش به مثل برگ خزان خواهد شد
این اباطیل و اکاذیب که شایع شده است
همه را حضرت او محوکنان خواهد شد
طعنه بر حق چه زنی ای که به باطل غرقی
تو به این غرّه مشو نوبت آن خواهد شد
فیض اگر در قدم حضرت او جان بخشد
زین جهان تا به جنان رقص‌‏کنان خواهد شد
فیض کاشانی — غزلیات — شمارهٔ ۴۶
همای اوج سعادت به دام ما افتد
امام را گذر ار بر مقام ما افتد
حباب‏وار براندازم از نشاط کلاه
میئی ز معرفتش گر به جام ما افتد
ز سلسبیل معارف که نوشد او یا رب
که قطره‏ای ز زلالش به کام ما افتد
به بارگاه رفیعش که مهر و مه نرسد
کی اتفاق مجال سلام ما افتد
کند ز مغرب غیب آفتاب او چو طلوع
بود که پرتو نورش به بام ما افتد
خوش آن دمی که خبر آید از قدوم امام
نسیم گلشن جان در مشام ما افتد
چو آفتاب شود نوربخش ذره ما
به ما اگر نظری از امام ما افتد
به ناامیدی از این در مرو بزن فالی
بود که قرعه دولت به نام ما افتد
چه عیش‏ها که کنیم و چه شکرها ای فیض
دمی که او گذرش بر مقام ما افتد
فیض کاشانی — غزلیات — شمارهٔ ۴۷
زهی خجسته زمانی که یار باز آید
به کام غمزدگان غمگسار باز آید
اگر فدای امام زمان نخواهد شد
ز سر چه گویم و سر خود چکار باز آید
به پیش خیل خیالش کشیدم ابلق چشم
به آن امید که آن شهسوار باز آید
دی خفا چه جفاها که کرد و دل بکشید
به بوی آن که دگر نوبهار باز آید
غمین مباد که عمرت در انتظار گذشت
که جان عمر پس از انتظار باز آید
ز نقش بند قضا هست امید آن ای فیض
که آن امید دل بی‏قرار باز آید
فیض کاشانی — غزلیات — شمارهٔ ۴۸
اگر آن نائب رحمان ز درم باز آید
عمر بگذشته به پیرانه سرم باز آید
دارم امید خدایا که کنی تأخیری
در اجل تا به سرم تاج سرم باز آید
گر نثار قدم مهدی هادی نکنم
جوهر جان به چه کار دگرم باز آید
آن که فرق سر من خاک کف پایش باد
پادشاهی بکنم گر به سرم باز آید
کوس نو دولتی از بام سعادت بزنم
گر ببینم که شه دین ز درم باز آید
می‏روم در طلبش کوی به کو دشت به دشت
شخصم ار باز نیاید خبرم باز آید
فیض نومید مشو در غم هجران و منال
شاید ار بشنود آه سحرم باز آید
فیض کاشانی — غزلیات — شمارهٔ ۴۹
کو ره آن که نهم سوی شما گامی چند
محرمی کو که فرستم به تو پیغامی چند
ما بدان مقصد عالی نتوانیم رسید
هم مگر پیش نهد لطف شما گامی چند
گمرهان فضلا ترک جماعت کردند
تا رمیدند ز رسم و ره دین عامی چند
جمعه و عید و مصلا همه را در بستند
رهزن عام فریبی بد خوش نامی چند
پیروان نبی و آل و خدا یار شماست
چشم انعام مدارید ز انعامی چند
مصلحت‏هاست در اخفای امام ایزد را
نفی حکمت مکن از بهر دل عامی چند
سعی کن فیض که خود را برسانی به امام
تا بسوزند ز رشک تو خس و خامی چند
فیض کاشانی — غزلیات — شمارهٔ ۵۰
چو باد عزم سرای امام خواهم کرد
نفس به بوی خوشش مشک‏فام خواهم کرد
هر آبروی که اندوختم ز دانش و دین
نثار خاک ره آن امام خواهم کرد
به هرزه می‏گذرد عمر بی‏ملازمتش
به جد و جهد دگر اهتمام خواهم کرد
چو سوختم و روشنم شد این نکته
که عمر در سر این طمع خواهم کرد
شود شود نشود سر نهم در این سودا
بطالتم پی تحصیل کام خواهم کرد
چو فیض در طلبش دائما به ناله و آه
به جای ورد سحر با امام خواهم کرد
فیض کاشانی — غزلیات — شمارهٔ ۵۱
مرا شوق حضور او ز سر بیرون نخواهد شد
قضای آسمان است این و دیگرگون نخواهد شد
نه من تنها که خلقی از خدا این آرزو دارند
مگر آه سحرخیزان سوی گردون نخواهد شد
مرا روز ازل کاری به جز شوقش نفرمودند
هر آن قسمت که آن‏جا رفت دیگرگون نخواهد شد
گلستان جهان پژمرده شد از جور عیاران
به عدلش کی شود خرم اگر اکنون نخواهد شد
مراد من همین باشد که خاک پای او گردم
حدیث همنشینی‏ها چه گویم چون نخواهد شد
مگر تحصیل قرب او به علم معرفت بتوان
وگرنه وصل حاصل را به این افسون نخواهد شد
تو در تقوی و طاعت کوش و علم و معرفت ای فیض
که دیدارش به نفسی از هوا مشحون نخواهد شد
فیض کاشانی — غزلیات — شمارهٔ ۵۲
به کوی مهدی هادی گذر توانی کرد
هوای نفس ز سر گر به در توانی کرد
تو غرق معصیتی در مقام آسایش
به کوی عصمت او کی گذر توانی کرد
به عزم دیدن رویش به راه تقوی پوی
که سودها کنی ار این سفر توانی کرد
گل مراد تو آنگه نقاب بگشاید
که خدمتش چو نسیم سحر توانی کرد
ز مخلصان حقیقی نهفته نیست رخش
غبار ره بنشان تا نظر توانی کرد
ز مهر رویش اگر بر تو پرتوی افتد
چو شمع خنده‏زنان ترک سر توانی کرد
گدائی درِ آل پیمبر اکسیری است
گر این عمل بکنی خاک زر توانی کرد
بر آستان امامت دهند راه ای فیض
اگر غبارش کهل بصر توانی کرد
فیض کاشانی — غزلیات — شمارهٔ ۵۳
سال‏‌ها دل طلب وصل تو از ما می‏‌کرد
به دعا دست برآورده خدایا می‌‏کرد
گر که بودم بر او یافتمی راه سخن
تا کی اسرار نهان جمله هویدا می‏‌کرد
هاتفی گفت اگر قابل آن می‏‌بودی
حق تعالی به تو این دولت اعطا می‌‏کرد
مشکل خود به احادیث نبی کردم عرض
که به آن گفته خدا هر گرهی وا می‏‌کرد
دیدم آن‏جا ز علوم نبوی شهری بود
بر درش بود امامی که سلونا می‏‌کرد
داخل شهر شدم زان در و بحری دیدم
که ملک غوص در آن بحر تمنا می‌‏کرد
از دُر و گوهر آن بحر گرفتم مشتی
دل چو دید آن به فغان آمد و زِدنا می‌‏کرد
تشنه‏‌تر شد دل و جان در طلب شاه زمان
تا به حدی که چو فیض این همه غوغا می‌‏کرد
فیض کاشانی — غزلیات — شمارهٔ ۵۴
پیشتر زانکه خدا خشت و گل آدم زد
نور پیغمبر و آلش ز تجلّی دم زد
کرد تسبیح و ملک از دم او گویا شد
نعره نَحنُ نُسَبِّح زد و بر آدم زد
آدم از پرتو آن نور شناسا شد و گفت
سدّ اسما به ملک طنطنه اعلم زد
دل آدم هوس منزلت ایشان داشت
دست رد آمد و بر سینه نامحرم زد
نور ایشان سبب سجده آدم گردید
دیو پیدا شد و آتش به همه عالم زد
شیعه آل نبی نیست مگر راه روی
که قدم بر سر اسباب دل خرم زد
فیض اگر در ره تقوی قدمش سست آمد
دست اخلاص به دامان شما محکم زد
فیض کاشانی — غزلیات — شمارهٔ ۵۵
نقدها را بود آیا که عیاری گیرند؟
تا همه شیعه نمایان پی کاری گیرند؟
هان مکن دعوی ایمان و تشیع فاسق!
زانکه رسوا شوی آن دم که عیاری گیرند!
مهر پیغمبر و آلش به زبان ناید راست
پای تا سر همه باید که قراری گیرند
شیعه بودن که بود پیروی آل رسول
پیروی چه، که ز پرهیز حصاری گیرند
مصلحت دید من آنست که این مدعیان
ترک گفتار نموده پی کاری گیرند
صاحب امر چو ظاهر شود این بوالهوسان
از خجالت ز میان جمله کناری گیرند
نگذارید چنین وضع جهان را ای فیض
در همه کار حسابی و شماری گیرند
فیض کاشانی — غزلیات — شمارهٔ ۵۶
کی باشد آن که مهدی ما پرده‌‏در شود
وین راز سر به مهر به عالم سمر شود
گویند کار ما ز قدومش نکو شود
آری شود ولیک به خون جگر شود!
ای خوش دمی که در قدم او بود سرم
از دست غم خلاص من آن دم مگر شود
از هر کرانه تیر دعا کرده‌‏ام روان
باشد کز آن میانه یکی کارگر شود
آن رفعتی که هست جناب تو را امام
کی با تو دست کوته من در کمر شود
وین قصر سلطنت که توأش ماه منظری
سرها بر آستانه آن خاک در شود
از کیمیای مهر تو زر گشت روی من
آری به یمن لطف شما خاک زر شود
در تنگنای حیرتم از اهل روزگار
یارب مباد اهل ستم معتبر شود
گر بد شده است وضع جهان در فراق او
رو شکر کن مباد که ازین بد بتر شود
غیر از تشیع به زبان نکته‏‌ها بسی
باید که تا کسی به خدا راهبر شود
شکر خدا که فیض به آن نکته‏‌ها رسید
روزی کند خدا که به آن کارگر شود
فیض کاشانی — غزلیات — شمارهٔ ۵۷
جان بی‏لقای مهدی ذوقی چنان ندارد
وانکس که این ندارد حقا که آن ندارد
ذوقی چنان ندارد بی‏خدمتش عبادت
بی‏خدمتش عبادت ذوقی چنان ندارد
با هیچ کس نشانی از حضرتش ندیدم
یا کس خبر نبخشد، یا او نشان ندارد
در سرّ غیبت او بس عقل‏ها فرو ماند
دردا که این معما شرح و بیان ندارد
عمری که بی‏حضورش بگذشت اهل دل را
ماند به جوی بی‏آب یا تن که جان ندارد
مثل تو پادشاهی، معصوم لوحش اللّه
چشم جهان ندیده، دور زمان ندارد
گرچه بسی ز وصلش ای فیض بی‏نصیبند
کس مبتلای حرمان چون من گمان ندارد
فیض کاشانی — غزلیات — شمارهٔ ۵۸
آنان که خاک را به نظر کیمیا کنند
آیا بود که گوشه چشمی به ما کنند
یک دم چه می‏شود که ز ما یاد آورند
آنان که پنج وقت به او اقتدا کنند
پنهان ز دشمنان چه شود گر رهم دهند
خیر نهان کسان ز بهر خدا کنند
معلوم نیست وقت حضورش چو بر کسی
هر کس حکایتی به تصور چرا کنند
دردم نهفته به ز طبیبان مدعی
باشد که از خزانه غیبش دوا کنند
در دست کس چو نیست حصول لقای او
آن به که کار خود به عنایت رها کنند
حالی درون پرده ز مهرش زنند لاف
از آن زمان که پرده برافتد چها کنند
گر طالب لقای امامی به علم کوش
اهل نظر معامله با آشنا کنند
وصل امام فیض میسر نمی‏شود
شاهان کم التفات به حال گدا کنند
فیض کاشانی — غزلیات — شمارهٔ ۵۹
بخت از قدوم دوست نشانم نمی‏‌دهد
دولت خبر ز راز نهانم نمی‌‏دهد
جان می‏‌دهم برای لقایش به صدق دل
اینم نمی‏‌ستاند و آنم نمی‌‏دهد
مردم ز اشتیاق در این پرده راه نیست
یا هست پرده‏‌دار نشانم نمی‌‏دهد
دانم به صبر دست دهد کام دل ولی
بدعهدی زمانه امانم نمی‌‏دهد
چندان که بر کنار چو پرگار می‌‏روم
دوران چو نقطه ره به میانم نمی‏‌دهد
گفتم روم به خواب و ببینم جمال دوست
از آه و ناله فیض امانم نمی‏‌دهد
فیض کاشانی — غزلیات — شمارهٔ ۶۰
گداخت جان که شود کار دل تمام و نشد
بس سوختیم در این آرزوی خام و نشد
هزار حیله برانگیختیم تا شاید
بریم ره به سراپرده امام و نشد
به معرفت نرسی تا به وصل او نرسی
که من به خویش نمودم صد اهتمام و نشد
فغان که در طلبش عمر رفت و یک ساعت
ز وصل دلکش او کام خواستیم و نشد
دریغ و درد که در جستجو سرآمد عمر
شباب و شیب در این کار شد تمام و نشد
در آرزوی لقایش بسوختیم ای فیض
گداخت جان که شود کار دل تمام و نشد
فیض کاشانی — غزلیات — شمارهٔ ۶۱
نفس برآید و مقصود بر نمی‌‏آید
فغان که بخت من از خواب بر نمی‏‌آید
کسی ز مهدی هادی نشان نمی‌‏بخشد
به سوی ما ز خیالش خبر نمی‌‏آید
به آب دیده شب و روز تربیت کردم
نهال گلبن شوقش به بر نمی‌‏آید
در این خیال به سر شد زمان عمر و هنوز
زمان محنت هجرش به سر نمی‌‏آید
صبا به چشم من انداخت خاکی از کویش
که آب زندگیم در نظر نمی‌‏آید
ز شست صدق گشادم هزار تیر دعا
وزان میانه یکی کارگر نمی‏‌آید
چه سعی‌‏ها که نمودیم فیض در ره او
دریغ کار ز ما این قدر نمی‌‏آید
فیض کاشانی — غزلیات — شمارهٔ ۶۲
خستگان را چو طلب باشد و قوت نبود
دوست را چاره به جز مرهم رحمت نبود
خیره آن دیده که گریان نبود در غم تو
تیره آن دل که در او شمع محبت نبود
دولت از مهدی هادی طلب و سایه او
هر که را عدل نباشد فر دولت نبود
پادشاهی نرسد جز نبی و عترت او
زانکه عصمت دگری را و طهارت نبود
چون طهارت نبود کعبه و بتخانه یکیست
نبود خیر در آن خانه که عصمت نبود
دانش اندوز و ادب ورز که در مجلس او
هر که را نیست ادب لایق صحبت نبود
فیض از نائب حق در ره حق همت خواه
که در این عصر جز او صاحب همت نبود
فیض کاشانی — غزلیات — شمارهٔ ۶۳
شوقت نه سرسریست که از سر به در شود
مهرت نه عارضی است که جای دگر شود
شوق تو در ضمیرم و مهر تو در دلم
نوعی نیامده است که با جان به در شود
دردیست درد هجرت تو کاندر علاج آن
هرچند سعی بیش نمائی بتر شود
اول منم که در غم هجر تو هر شبی
دود دلم به گنبد افلاک پر شود
جانی که بوی برد ز گلزار وصل تو
او را چگونه بی‏گل رویت به سر شود
گوشی که شرح وصف کمال رخت شنید
شاید که از حدیث لبت پرگهر شود
چون کیمیای مهر تو با فیض همره است
روزی امید هست که این خاک زر شود
فیض کاشانی — غزلیات — شمارهٔ ۶۴
لاف محبت او، بر قدسیان توان زد
از سوز شوقش آتش، در انس و جان توان زد
بر آستان مهدی، گر سر توان نهادن
گلبانگ سربلندی، بر آسمان توان زد
گر دولت وصالش، خواهد دری گشادن
سرها بدین تخیل، بر آستان توان زد
بر جویبار چشمم، گر سایه افکند دوست
بر خاک رهگذارش، آب روان توان زد
عدلش چو رو نماید، ظلم و ستم بسوزد
بی‏حضرتش چکاری، بر ظالمان توان زد
علم و کتاب و سنت، بی او چه ذوق بخشد
جام می مغانه، هم با مغان توان زد
سبط رسول و قرآن، فهم درست و ایمان
چون جمع شد معانی، گوی بیان توان زد
یا رب به وصل مهدی بر فیض مرحمت کن
باشد که گوی دولت، با دوستان توان زد
فیض کاشانی — غزلیات — شمارهٔ ۶۵
بود آیا که در وصل شما بگشایند ؟
گره از کار فروبستهٔ ما بگشایند ؟
اگر از خوفِ ستم‏های اعادی بِـسِتند ؛
دارم امید که از بهر خدا بگشایند
به صفای دل صاحب قدمان در مذهب
بس در بسته به مفتاح دعا بگشایند
نامه تسلیت اهل ستم بنویسید
تا در عدل و امان بر رخ ما بگشایند
پر شد از جور و ستم روی زمین ای مهدی
وقت آن شد که درِ عدل شما بگشایند
در دل فیض غم هجر تو گردیده گره
این گره را بود آن کز دل ما بگشایند
فیض کاشانی — غزلیات — شمارهٔ ۶۶
صاحب الامر مگر باز گذاری بکند
راه بنماید و با عدل قراری بکند
در غمش هر در و لعلی که دلم داشت بریخت
مگر از گریه شادیش نثاری بکند
دوش گفتم بکند وعده وفا، قائم حق
هاتف غیب ندا داد که آری بکند
عصر خالی شده از عدل بود کز طرفی
مهدی از غیب برون آید و کاری بکند
ره ندارم بر او تا بدهم شرح غمش
مگرش باد صبا گوش و گذاری بکند
وصل او یا خبر مرگ اعادی یا عدل
یک دعائی ز کسی زین دو سه کاری بکند
تو در این غمکده ای فیض بمان روزی چند
که گذر بر سرت از گوشه کناری بکند
فیض کاشانی — غزلیات — شمارهٔ ۶۷
مهدی چو به عدل دست گیرد
بازار ستم شکست گیرد
چون رایت حق بلند گردد
باطل همه راه پست گیرد
علم و تقوی چون کمال یابد
جهل و عدوان شکست گیرد
این هست و شان شوند فانی
زان نیست نما چو هست گیرد
فیصل یابد همه مهمات
دستش چو گشاد بست گیرد
از پای درآورد عدو را
چون تیغ علی به دست گیرد
مستیم همه ز جام غفلت
کو محتسبی که مست گیرد
در پاش فتاده‏ام به زاری
آیا بود آن که دست گیرد
در بحر فتاده‏ام چو ماهی
باشد که مرا به شست گیرد
از فیض امام فیض شاید
جامی ز می الست گیرد
فیض کاشانی — غزلیات — شمارهٔ ۶۸
گفتم کیم به طلعت تو شادمان کنند؟
گفت آن زمان که وقت شود فکر آن کنند
گفتم که چیست سرّ نهان بودن شما؟
گفت این حکایتی است که با نکته‏دان کنند
گفتم که جان دهند و رضای شما خرند
گفتا در این معامله کمتر زیان کنند
گفتم ز گفتگوی شما شاد می‏شوم
گفتا خوش آن کسان که دلی شادمان کنند
گفتم مسیح بهرچه آید ز آسمان؟
گفتا که اقتدا به امام زمان کنند
گفتم چو از جهان بروم من چه سود از آن؟
گفتا که رجعتی است که پیر و جوان کنند
گفتم که دوستان تو رجعت چرا کنند؟
گفتا که تا معاونت مستعان کنند
گفتم همیشه فیض دعای تو می‏کند
گفت این دعا ملائک هفت آسمان کنند
فیض کاشانی — غزلیات — شمارهٔ ۶۹
دوش از جناب مهدی پیک بشارت آمد
کز حضرت الهی عشرت اشارت آمد
یعنی حضور باشد جسم زمانه را کام
ویرانه جهان را وقت عمارت آمد
این شرح بی‏نهایت کز وصف ما شنیدی
حرفی است از هزاران کاندر عبارت آمد
امروز جای هر کس پیدا شود ز خوبان
کان ماه مجلس‏افروز اندر صدارت آمد
آلودگان عصیان در آب توبه غسلی
معصوم منتظر را وقت زیارت آمد
از یمن مقدم او رونق گرفت طاعت
اجناس معصیت را هنگام غارت آمد
فیض کاشانی — غزلیات — شمارهٔ ۷۰
رسید مژده که ایام غم نخواهد ماند
چنان نماند و چنین نیز هم نخواهد ماند
پیام مهدی هادی رسید خوش باشید
که نقش حور و نشان ستم نخواهد ماند
شب فراق بسازید با ستمکاران
گه این معامله تا صبحدم نخواهد ماند
به قسط و عدل جهان را چو ما بیارائیم
ز جور بر ورق آن رقم نخواهد ماند
سروش هاتف غیبم بشارتی خوش داد
که کس همیشه گرفتار غم نخواهد ماند
غنیمتی شمر ای فیض انتظار فرج
به نامه تو از این به رقم نخواهد ماند
چه انتظار و چه غم هین ز هاتف غیبم
رسید مژده که ایام غم نخواهد ماند
فیض کاشانی — غزلیات — شمارهٔ ۷۱
مژده ای دل که مسیحانفسی می‌‏آید
که ز انفاس خوشش بوی کسی می‌‏آید
از غم هجر مکن ناله و فریاد که من
زده‌‏ام فالی و فریادرسی می‌‏آید
کس ندانست که منزلگه آن دوست کجاست
این قدر هست که بانگ جرسی می‌‏آید
از ظهور برکاتش نه منم خرّم و بس
عیسی اینجا به امید نفسی می‌‏آید
همه اعیان جهان چشم به راهش دارند
هر عزیزی ز پی ملتمسی می‏‌آید
فیض دارد سر آن کو به رهت جان بازد
هرکس این‏جا به امید هوسی می‌‏آید
دوست را گر سر پرسیدن بیمار غم است
گو بیا خوش که هنوزش نفسی می‏‌آید
فیض کاشانی — غزلیات — شمارهٔ ۷۲
بیا که رایت آن نائب آله رسید
نوید فتح و بشارت به مهر و ماه رسید
جمال بخت ز روی ظفر نقاب انداخت
کمال عدل به فریاد دادخواه رسید
سپهر دور خوش اکنون زند که ماه آمد
جهان به کام دل اکنون شود که شاه رسید
ز قاطعان طریق این زمان شود ایمن
قوافل دل و دانش که مرد راه رسید
عزیز مصر به رغم برادران غیور
ز قعر چاه برآمد به اوج جاه رسید
کجاست دشمن دجال فعل ملحد شکل
بگو بسوز که مهدیّ دین پناه رسید
صبا بگو که چها بر سرم ز فرقت تو
ز آتش دل سوزان و دود آه رسید
ز شوق روی تو جانا بدین اسیر فراق
همان رسید که ز آتش به روی کاه رسید
غزل خوش آمد و منصور بود و نور نداشت
چو در ثنای تو خواندم به مهر و ماه رسید
به هر که هرچه رسید از سعادت و اقبال
ز یمن ورد شب و درس صبحگاه رسید
ز یمن ورد شب و درس صبحگاهی فیض
شناخت آل نبی را به عِزّ و جاه رسید
فیض کاشانی — غزلیات — شمارهٔ ۷۳
بهر مهر تو به فردوس براتم دادند
وز جهنم به ولای تو نجاتم دادند
در شب هجر تو بودم چو خضر در ظلمات
تا که از چشمه شوق آب حیاتم دادند
سرخوش از دوستی آل پیمبر گشتم
باده از جام تجلّی صفاتم دادند
بی‏خود از شعشعه پرتو ذاتم کردند
یعنی از نور ولاشان لمعاتم دادند
من همان روز ز اسلام شدم برخوردار
که به دل نور ولای حضراتم دادند
گر شدم عالم و عارف به ولاشان چه عجب
مستحق بودم و اینها به زکاتم دادند
فیض از اهل نجات است یقین می‏دانم
گو چرا زانکه در این شیوه ثباتم دادند
فیض کاشانی — غزلیات — شمارهٔ ۷۴
درخت مهر اهل البیت نور دل به بار آرد
نهال بغض ایشان رنج‏‌های بی‏‌شمار آرد
مشو غافل ز جاه سروری وز رتبه ایشان
که درد سرکشی آخر از این مستی خمار آرد
به جای صاحب کوثر، قسیم جنت و نار است
نه آن کز عار بگریزد خلایق را به نار آرد
امام هادی ما را که با نیکان نظر دارد
خدایا در دل اندازش که بر ما هم گذار آرد
بهار ما لقای اوست ورنه این چمن هر سال
چو نسرین صد گل رعنا و چون سوسن هزار آرد
چو او هرگز نبودست و نخواهد بود امامی فیض
فلک هرچند گردد جمعه و لیل و نهار آرد
فیض کاشانی — غزلیات — شمارهٔ ۷۵
به علم و سیف و نسب کس به یار ما نرسد
تو را در این سخن انکار کار ما نرسد
اگرچه پادشهان در جهان بسی بودند
کسی به علم و به نصرت به یار ما نرسد
به حسن خلق و وفاداری و جهانگیری
کسی به راهبر حق‏گزار ما نرسد
هزار نقش برآید ز کلک صنع و یکی
به دل‏پذیری نقش نگار ما نرسد
هزار نقد به بازار کائنات آرند
یکی به سکه صاحب عیار ما نرسد
ز ابتدای زمان تا به انتهای جهان
کسی به پادشه کامکار ما نرسد
ولی دریغ که شد از نظر چنان پنهان
که بوی او به هوای دیار ما نرسد
دلا ز طعنه منکر مرنج و واثق باش
که بد به خاطر امیدوار ما نرسد
چنان بزی که جناب امام را ای فیض
غبار خاطری از رهگذار ما نرسد
فیض کاشانی — غزلیات — شمارهٔ ۷۶
شاه دین گوی فلک در خم چوگان تو باد
ساحت کون و مکان عرصه میدان تو باد
زلف هندوی هنر شیفته پرچم تست
دیده فتح و ظفر عاشق جولان تو باد
ای که انشای عطارد صفت شوکت تست
عقل کل چاکر طغراکش دیوان تو باد
طرّه جلوه خوبی، قد چون سرو تو شد
عشرت خلد برین ساحت ایوان تو باد
نه به تنها حَیوانات و نباتات و جماد
هرچه در عالم امر است به فرمان تو باد
حافظ ار این سخنان گفت برای دگری
فیض خواندش ز برای تو و گفت آن تو باد
پادشاهان جهان جمله گدای در تست
هر که را هر که کند مدح همه زان تو باد
فیض کاشانی — غزلیات — شمارهٔ ۷۷
تو را امام ز اعدا خدا نگه دارد
فرشته‌‏ات به دو دست دعا نگه دارد
ز دیده خواه نهان باش و خواه عیان
خدات در همه حال از بلا نگه دارد
صبا به درگه او گر دل مرا بینی
ز روی لطف بگویش که جا نگه دارد
ز درد دوست نگویم حدیث جز با دوست
که آشنا سخن آشنا نگه دارد
سر و زر و دل و جانم فدای مهدی باد
که حقِّ خدمت اهل وفا نگه دارد
غبار راه گذارش نشان دهید که فیض
به یادگار نسیم صبا نگه دارد
خرد ز فتنه آخر زمان حذر فرمود
ز دست بنده چه خیزد خدا نگه دارد
فیض کاشانی — غزلیات — شمارهٔ ۷۸
وقت آشوب جهان شد العیاذ
فتنه آخر زمان شد العیاذ
می‏رسد دجّال اعور الحذر
نوبت دجّالیان شد العیاذ
ممتلی شد عالم از ظلم و ستم
راز سفیانی عیان شد العیاذ
قتل نفس محترم خواهد شدن
این سخن در نص بیان شد العیاذ
از پی هم فتنه‏ها خواهد رسید
نک زمان امتحان شد العیاذ
فیض را یا رب نگهدار از فتن
ورنه کارش در زیان شد العیاذ
فیض کاشانی — غزلیات — شمارهٔ ۷۹
بلینا بالفتن فی لیلة الهجر
ظلام فیه حتّی یطلع الفجر
امامی انت بدّلها الی القدر
لتسلم فیه حتی مطلع الفجر
برآی ای صبح روشندل خدا را
که بس تاریک می‏بینم شب هَجر
سرآمد عمر من بی‏حضرت تو
فغان از این تطاول آه از این زَجر
من از شوقت نخواهم گشت فاتر
ولو ادّ بتنی بالهجر و الحجر
دلا در شوق او ثابت قدم باش
که در این ره نباشد کار بی‏اجر
وفا خواهی جفا باید کشیدن
فانّ الربح والخسران فی التجر
درخت مهرش ار در دل نشانی
که بس چینی ثمرها فیض از این شَجر
فیض کاشانی — غزلیات — شمارهٔ ۸۰
ای خرم از نوید قدومت بهار عمر
پژمرد در مفارقتت لاله‏‌زار عمر
این یک دو دم که دولت دیدار ممکن است
دریاب کار ما که نه پیداست کار عمر
گیریم عمر خویش ز سر در زمان تو
روز فراق را که نهد در شمار عمر
از دیده گر سرشک چو باران رود رواست
کاندر غمت چو برق بشد روزکار عمر
بگذشت بی امام زمان روزگار ما
بر بی‏سعادتی است همانا مدار عمر
بگذشت دور آل نبی همچو نوبهار
گویی به خواب بود مرا روزگار عمر
پیش از وجود ما بگذشتند اهل بیت
بیچاره فیض هیچ ندید از گذار عمر
فیض کاشانی — غزلیات — شمارهٔ ۸۱
روی بنمای اماما و ره منبر گیر
بگشا منطق و دل از در دل‏ها برگیر
دین اسلام و شریعت که کهن گشت و خراب
یک به یک در دل ما تازه کن و از سر گیر
پر کن از امن و امان عالم آشفته ما
ظلم و طغیان و خرابی ز ممالک برگیر
بهر رفع ستم و جور به لطف شمشیر
از موالی همه نصرت ز اعادی برگیر
حقِّ آنست جهان کو همگی دشمن گیر
او چو یاری کندت روی زمین لشکر گیر
کن شفیعأ لموالیک خصوصا للفیض
چون شود کشته به پای تو ز خاکش برگیر
فیض کاشانی — غزلیات — شمارهٔ ۸۲
به حدیث آی و علوم خودم از یاد ببر
خرمن دانش ما را همه گو باد ببر
تا که از لفظ دُر افشان تو علم آموزیم
گو بیا سیل و کتب خانه ز بنیاد ببر
به ولایت زده‏ام دست شفاعت محکم
همره خود به بهشت آیدم و شاد ببر
روز مرگم نفسی وعده دیدار بده
وانگهم تا به لحد فارغ و آزاد ببر
گر بمیرم من از این درد به وصلش نرسم
به سر رهگذرش خاک من ای باد ببر
سخت در حیرتی از غیبت مهدی ای فیض
این وساوس ز دل، این دغدغه از یاد ببر
فیض کاشانی — غزلیات — شمارهٔ ۸۳
مهدی آخر زمان آید به دوران غم مخور
کلبه احزان شود روزی گلستان غم مخور
این دل غمدیده حالش به شود دل بد مکن
وین سر شوریده باز آید به سامان غم مخور
بی‏حضورش چند روزی دور گردون گر گذشت
دائما یکسان نباشد حال دوران غم مخور
هان مشو نومید چون واقف نه‏ای ز اسرار غیب
باشد اندر پرده حکمت‏های پنهان غم مخور
چون امید وصل او هر لحظه هست و ممکن است
در فراقش صبر کن با درد هجران غم مخور
حال ما در فرقت پیغمبر و اولاد او
جمله می‏داند خدای حال گردان غم مخور
فیض اگر سیل فنا بنیاد هستی برکند
کشتی آل نبی داری ز طوفان غم مخور
در جهان گر از حضورش دور باشی فیضیا
روز موعودش رسد دستت به دامان غم مخور
فیض کاشانی — غزلیات — شمارهٔ ۸۴
ای صبا نکهتی از خاک در یار بیار
ببر اندوه دل و مژده دیدار بیار
یعنی از نائب حق مژده وصلی برسان
نامه خوش خبر از عالم اسرار بیار
تا معطر کنم از لطف نسیم تو مشام
نغمه‏ای از نفحات نفس یار بیار
گردی از رهگذر سرور ارباب نظر
بهر بی‏تابی این دیده خونبار بیار
حال زار دل این خسته افکار بگو
خبری از بر آن مونس غمخوار بیار
روزگاریست که دل چهره مقصود ندید
لمعه نور از آن مجمع انوار بیار
بهر آرام دل فیض ز خاک در او
بی‏غباری که پدیدار از اغیار بیار
فیض کاشانی — غزلیات — شمارهٔ ۸۵
عید است روز جمعه و یاران در انتظار
یا رب امام را به مصلّی کن آشکار
شاید که یک نماز که با او ادا کنیم
گردیم مستحق که کنی مغفرت نثار
خوش دولتی است خرّم و خوش خسرو کریم
یا رب ز چشم زخم زمانش نگاه‏دار
زانجا که پرده‏پوشی عفو کریم تست
بر قلب ما بپوش که نقدیست کم عیار
ترسم که روز حشر عنان در عنان رود
طاعات دشمنان و گناهان دوستدار
جز نقد جان به دست ندارم، امام کو؟
کان نیز بر غبار ره او کنم نثار
ای آبروی دور زمان بی تو سوخت فیض
پا در رکاب آر که از دست رفت کار