mabidan/ganjoor huggingface dataset:
نادر نادرپور — شام بازپسین — غروبی در شمال
شیر دریا خفته در آغوش نیزاران هنوز
بیشه بیدار است از بانگ سپیداران هنوز
دست شب ،‌ نارنج سرخ آسمان را چیده است 
خون او جاری است از دندان کهساران هنوز
با طلوع هر چراغی روز پرپر می شود 
آسمان گلگونتر ست از چشم تبداران هنوز
باد ،‌ سر بر میله های سرد باران می زند 
مانده در زندان او همچون تبهکاران هنوز
موج ،‌ گویی خواب دریا را پریشان می کند 
شیر خواب آلود می غرد به نیزاران هنوز
آه ،‌امشب در من از دریا پریشانتر ،‌ کسی است 
کز خیالش می پریشد خاطر یاران هنوز
حسرت تلخی است در کامش که از می خوشترست 
مستی اش خوابی است دور از چشم بیداران هنوز
گریه ی ی مستانه اش در بزم هشیاران چرا ؟
نم نم باران خوش است آخر به میخواران هنوز
آه این مردی که در من می خروشد کیست ، کیست ؟
رسته از بندی ، در انبوه گرفتاران هنوز
پرده را پس می زنم ، مرغابیان پر می زنند 
گوشه ای از آسمان ، آبی است در باران هنوز
نادر نادرپور — شام بازپسین — در نور چراغ
این باد 
این پنجه ی جادو
این دست شیطانی که از آفاق هول انگیز می اید 
با آن سرانگشتان نرم ناپایدارش
اوراق زرین درختان را تواند کند 
اوراق زرینی که روزی بر درختان زمردگون
 ایات سبز آشنایی بود 
در چشم سعدی دفتری از معرفت های خدایی بود 
اما چه کس با من تواند گفت 
کاین دست بی بازو 
دستی که در نور چراغ از گوشه های میز می اید 
دستی که با رگ های آماسیده ی بیدار بیمارش
با آن سر انگشتان زرد از دود سیگارش
اوراق تقویم مرا بر می کند ، از کیست 
این دست بی بازو که حس رأفتی در پنجه هایش نیست 
اوراق تقویم مرا چون کور با انگشت می خواند 
آنگاه ،‌ برگ خوانده را چون باد از تقویم می راند 
ای دیر یا ای زود 
روزی که این سرپنجه ی بیداد 
اوراق تقویم مرا پایان تواند داد
 ایا کدامین روز خواهد بود ؟
ایا کدامین روز خواهد بود ؟
نادر نادرپور — شام بازپسین — دورنمای شهر
دلی به ظلمت شب دارم 
غمی به وسعت شهر 
در آن ،‌ هزار چراغ از هزار خانه ی دور 
فروغ فسفری یادهای گمشده را 
به عابران خیابان عشق می بخشند 
و عابران ،‌ همه در زیر چشم پنجره ها 
به حسرت از شب تاریک خویش می گذرند
نادر نادرپور — شام بازپسین — شاعر
در ژرفنای آینه ،‌ مردی است 
مردی که با تخیل خورشید گونه اش
دریا و آسمان را تصویر می کند 
او ،‌ صبح را به سرخی آتش
بر می کشد ز خرمن پر دود آسمان 
با این چراغ ، شب را تسخیر می کند 
او ، آفریدگار بهار است 
اندیشه های سبز جوان را 
از خاک مغزهای نیالوده 
تا داربست روشن آفاق می برد 
وان را چو آفتاب ، سرازیر می کند
 او ،‌ شیره ی حیات گیاهان را 
در گردش نهفته ی پیچاپیچ 
از پشت مویرگ ها می بیند 
در جزر و مد موجش تأثیر می کند 
او ،‌ نبض بیقرار جهان را 
چون مهره های کوچک تسبیح 
در دست کبریایی خود دارد 
هر جنبش رگش را تفسیر می کند 
او ، داستان خون شدن لعل را 
در تخمدان آهکی سنگ 
یا سرنوشت عشق صدف را 
از ابتدای نطفگی شن
 تا لحظه ی تولد مروارید 
تقریر می کند 
او ، کیمیای مهر بشر را 
بر لوحه ی فلزی تقدیر می زند 
تقدیر می درخشد و تغییر می کند
 در ژرفنای آینه ،‌ مردی است 
مردی که گرچه چشم جهان بینش 
همتای دیدگان خداوند است 
خط شکستگی را بر لوح آینه 
هرگز نخوانده است 
او ، جاودانگی را تعبیر می کند
نادر نادرپور — شام بازپسین — اسب ،‌هواپیما ،‌رودکی و من
این همایون مرغ زیبای اساطیری
 استخوانخواری که کنون آدمیخوار است 
طعمه هایش را که ما بودیم یک یک از زمین برچید 
ناگهان برخاست 
یونسی گشتم که رفتم در دل ماهی
گم شدم در قعر دریای شگرف آسمان با او
 یا سلیمانی شدم بر گرده ی آن دیو درگاهی
پرکشیدم از کران تا بیکران با او
 در دل آفاق آرام شبانگاهی 
از شکاف دیده ی این مرغ یا ماهی
آسمان تیره را در لابلای کهکشان روشنش دیدم 
آب بود ایا که زیر کاه پنهان بود 
یا میان ریگ ها ،‌ رودی پریشان بود ؟
رود گفتم ، رودکی آمد به یاد من 
 در شب تاریخ ( یا تاریک ) او را بر فراز توسنش دیدم 
کز دل جیحون گذر می کرد و این ابیات را می خواند
 آب جیحون با همه پهناش
خنگ ما را تا میان اید
 ریگ آموی و درشتی هاش
زیر پایم پرنیان اید 
خویش را با او 
در ترازوی دقیق عدل سنجیدم 
هر دو از سویی به دیگر سو ،‌روان بودیم 
مرکب او ،‌ یال سیمین داشت 
مرکب من ، بال پولادین 
زیر پای مرکب او ، آب جیحون بود 
زیر بال مرکب من ،‌ آبی گردون 
زیر پای مرکب او ، ریگ آموی و درشتی ها 
زیر بال مرکب من ، رنگ دریاها و کشتی ها 
مرکب او را کف امواج خشم آلود 
تا میان می آمد و ، زود از میان می رفت 
مرکب من ،‌ در کف سیمابگون ابر 
غوطه ها می خورد و ،‌ بیرون می شد و تا بیکران می رفت 
من نمی خواندم و لیکن رودکی می خواند
 آب جیحون با همه پهناش
خنگ ما را تا میان اید 
ریگ آموی و درشتی هاش
زیر پایم پرنیان اید 
رودکی می رفت و این ابیات را می خواند 
رودکی ده گام صد ساله 
از من و از مرکب من پیشتر می راند 
رودکی می تاخت با اسب سپید سیمگون یالش
من به دنبالش
هر دو ،‌ از خود بیخبر بودیم 
ما دو مجنون همسفر بودیم
نادر نادرپور — شام بازپسین — از بهشت ، با حوا
اسبی در آفتاب دلم شیهه می کشد 
اسبی که یال او 
الیاف کهربایی نور است در طلوع 
نعلش ،‌ هلال سیمین در آتش شفق 
بانگش ندای زندگی و نعره ی هلاک 
از پشت ، دختری است فروهشته گیسوان
رویش به سوی آینه ی گرد آفتاب 
پشتش به سوی من 
نزد من از برهنگی خویش ، شرمنک 
خورشید بر برهنگی دخترانه اش
می تابد آنچنان که چراغی در آبگیر 
یا آنچنان که نوری در برگ های تک 
سم می زند به خاک 
صد ها نشان مادگی از ضربه ی سمش
چون دانه های گندم ،‌ از خاک می دمد
 در گندمش ، دو پاره ی خاک و بهشت پاک 
در جستجوی دانه ی شیرین گندمش
چون خوشه ای جدا شدم از ساقه ی دمش
افتادم از بهشت دل آسودگی به خاک 
کنون ، بهشت خود را از دست داده ام 
با او ،‌ دو باره از شکم خاک زاده ام 
این اسب بی عنان 
زینی به پشت دارد از چرم آسمان 
چرمی که من بریده و بر او نهاده ام 
او ،‌ رو به آفتاب سحر شیهه می کشد 
من ، چون سکوت ، در دل شب ایستاده ام
نادر نادرپور — شام بازپسین — سنگی به شکل دل
ساق بلند تو 
تصویر روزهای بلورین است 
در چشمه سار کودکی من 
وقتی که از بلندی می آمدم به زیر 
وقتی که پای سوخته ام را 
در آب های روشن می شستم 
گام تو ، گام آمدن صبح است 
با کفش های نقره ای نوروز
در کوچه باغ های بهاران 
دست تو ،‌ دست دایه ی بخت است 
بر گاهوار زندگی من 
وقتی که در نشاط جهان ، تاب میخورد 
چشم تو ، مژده ای است از اینده 
چشم تو ،‌ لانه ای است برای ستاره ها 
چشم تو ،‌ پاسخی است به لبخند سرنوشت 
آه ای همیشه دورتر از خورشید 
در من طلوع کن 
در من چنان بتاب که آیینه ام کنی
در من چنان بتاب که آب روان شوم 
تا ناگهان تو دست بلورین خویش را 
در جستجوی پاره سنگی به شکل دل 
از آستین برآری و در سینه ام کنی
نادر نادرپور — شام بازپسین — عریضه
آه ای بلیغ سبز 
ای سهل ممتنع 
ای سوره ی نگاشته بر پرنیان شب 
ای ایه ی نوشته به لوح سحرگهان 
ای چامه ی سروده به مدح چهار فصل 
ای دفتر گشوده بر اوصاف آسمان 
ای بر حروف موج تو ، هر مرغ نقطه ای 
ای از پیام ابر تو ،‌ هر قطره ، ایتی
ای از غم غیاب و حدیث حضور تو 
هر لحظه بر صحیفه ی ساحل ، حکایتی
ای سبز ،‌ ای فصیح 
ای مطلع بلند تغزل 
ای معنی عمیق حماسه 
ای زادگاه واژه ی خورشید 
ای تکیه گاه قافیه ی ماه 
ای ایت رسایی و شیوایی بیان 
ای بحر با دو معنی و یک صورت 
ای محمل تبانی الفاظ
ای مجلس سماع معانی
ای مفصل گسستن و پیوستن کلام 
ای معنی شکستن اوزان
 ای جمله ی دراز درخشان 
گنجیده در میان هلالین شرق و غرب 
ای حرف ربط جنگل با کوه و کهکشان 
ای شهر واژگونه ی آفاق 
با آن کتیبه های نگونسار 
با آن کتیبه های پر از شوکت و شکست
 پوشیده از خطوط و نقوش ستارگان
 ای آسمان سبز معلق 
ای هم تو طاق بستان ، هم باغ باستان 
ای شعر ،‌ ای عصاره ی جوشان 
سیال تر ز شیره ی جادویی حیات 
در ریشه ی درخت 
در من ، طنین بانگ ترت را فرو فکن 
ای شیر ،‌ ای نجیب خروشان 
افشانده یال در وزش بادهای سخت
 جسم مرا فروکش ، روح مرابنوش
نای مرا به دندان بخراش و برخروش
زنجیر انقیاد مرا از زمین بکن 
وین زورق وجود هراسنده ی مرا 
بر صخره ی طلایی خورشید درشکن 
ای پستی ، ای بلندی ،‌ ای خوف ،‌ ای خطر 
ای سبز ،‌ ای خزر
نادر نادرپور — شام بازپسین — از دور و از نزدیک و از دور
تو وقتی که دور از منستی
خیال تو از خلوت من 
ازین شامگاه زمستانی غربت من 
مرا می برد تا دیاری
که در آن طلوعی طلایی است آری
طنین قدم های تو در دل شب 
تپش های قلبی است در آستان تولد 
عبور درختی ز مرز شکفتن 
تو چون در شب تیره ، رخ می نمایی
دری بر من از روشنی می گشایی
تو چون می نشینی مرا می ربایی
تو وقتی که پیش منستی
چراغی پس چهره داری
چراغی که خط های پنهانی گونه ات را 
چو رگ های برگی جوان ،‌ می نماید 
تو وقتی که پیش منستی
فروغی در اعماق شب می درخشد 
نسیمی در اقصای شب می سراید 
تو وقتی که پیش منستی 
زمین ، زیر پایم نمی لرزد آری
زمین ، استوار است و آفاق ،‌ روشن 
تو وقتی که پیش منستی
بهار است و ، خورشید و ، آیینه و ، من 
تو چون جامه برگیری از پیکر خود 
سراپای آیینه ، چشمی است حیران
 که در او ،‌ تو چون مردمک ، بی قراری
فراموش بادا ترا عزم رفتن 
اگر چند ، چون روی برتابی از خلوت من 
صدای تو می اید از دوردستان 
در آغوش شب ،‌ پیکر آبشاری
تو وقتی که دور از منستی
خیال تو از شامگاه زمستانی غربت من 
مرا می برد تا دیاری
که در آن طلوعی طلایی است ،‌آری 
تو ،‌ روح بهاری
نادر نادرپور — شام بازپسین — توفان نوح
مشتی شکوفه را 
بر آب ریختم 
یک آسمان ستاره پدید آمد 
پس ، زورقی به کوچکی دست 
از کاغذی به نازکی برگ ساختم 
وز موم ناخدایی کوچکتر از خدا 
بر آن گماشتم
 او زورق مرا 
با خود به دور برد
 تا آن شکوفه ها 
تا آن ستاره ها
 تا آن جزیره های پر از عطر و نور برد 
نزدیک هر کدام ، زمانی درنگ کرد 
گفتی که با یکایک آن جمع ، آشناست 
آنگاه بادی از افق باختر وزید 
زورق ، حباب وار ، نگونسار شد بر آب 
وان ناخدا ، عنان به کف موج ها سپرد 
کنون ، جهان کوچک من خالی از خداست
نادر نادرپور — شام بازپسین — شام بازپسین
باد از کرانه های شب ناشناخته
  بوی تن برشته ی مردان را 
 بر سفره ی گشاده ی ما می ریخت 
 ما ،‌ جام های خود را بر هم نواختیم 
 اما ، سبوی ایمان درما شکسته بود 
ما ، هیچ یک به چهره ی هم ننگریستیم
  ما ، لقمه های خونین در کام داشتیم
  هر لقمه ، بغض گریه ی ما بود 
 کز ضربه های خنده ی بیگاه می شکست 
 ما ، در طنین خنده ی خود می گریستیم 
ما ،‌در شبی که بوسه خیانت بود 
 سیمای مهربان و سرسبز دوست را
  در هاله ی سپید نبوت 
 با آن زبان سرخ تر از شعله سوختیم 
 ما ، عشق را به بوسه ی نفرت فروختیم 
 ما ، یار را که نعره ی حق می زد
  در پای داردوزخی دشمن 
 با سنگ بی تمیزی آزردیم
 ما ،‌ بایزید را به یزیدی گماشتیم 
 ما ، پارساتر از همه ناپاکان 
 ناخن به خون دوست فروبردیم 
 ما ، کرسی بلند تفکر را
  مانند نه سپهر معلق 
در زیر پای لنگ تملق گذاشتیم 
ما ، برج ها ز جمجمه ها برفراشتیم 
 ما ،‌ فتحنامه ها به کفن ها نگاشتیم
  ما ،‌ کوردیدگان 
در جستجوی جوهر دانایی
انگشت های کورتر از دل را 
 بر واژه ها و خط ها لغزاندیم 
 چندان که نام هفت خطان زمانه را 
 برجسته تر ز خال بتان خواندیم
  ما ،‌ خشت ها بر آب زدیم آری
ما ، سنگ ها به آینه افکندیم
 ما ، گور دختران فضیلت را 
 مانند تازیان بیابانگرد
  در شوره زار جهل و جنون کندیم 
 ما ، لاشه های خود را بر دوش داشتیم 
 ما ،‌دانه های اشک و عرق را 
 در کشتزار خوف و خجالت 
می کاشتیم و می درویدیم 
ما ، روح را به خدمت تن می گماشتیم 
ما ،‌ در قمارخانه ی تاریخ 
میراث نسل های کهن را 
 چون ننگ و نام ،‌ باخته بودیم
 ما ،‌ لذت اسیر شدن را 
 در دام اقتضای زمانه 
 چون طعم می ، شناخته بودیم 
 در آسمان ، طلایه ی صبحی عیان نبود 
 زخم عمیق خنجر خورشید 
 چون یادگار کهنه ای از سالیان دور 
 دل های سرد ما را می سوزاند 
باران ،‌ گیاه عافیت ما را 
با ریزش مدامش می پوساند 
 ما ، ریزه خوار خوان زمین بودیم 
 ما ، پاره های پیکر یاران را 
 در کاسه های خون زده بودیم 
 ما ،‌ در شب سیاه یهودایی
 مهمان شام بازپسین بودیم
نادر نادرپور — شام بازپسین — مکث عکس
تردید نیست : آینه بیدار است 
 آیینه ای که ساعت شماطه ی مرا 
 با ضربه های زنگش تحقیر می کند 
با هر تکان عقربه ، خطی در آینه 
 رقص دقیقه ها را تصویر می کند 
 طیفی ز نقش های پیاپی
 بین دو قطب نیمرخ و رخ گشاده است 
عکس مرا در آینه تکثیر می کند 
من در نگاه روشن آیینه 
 خود را چنانکه هستم می بینم 
 پوشیده و برهنه و خام و گداخته 
 پوشیده چون امید سحر در شب جهان 
 عریانتر از تولد خورشید 
 خام آنچنان که خالق در خلقت درخت 
کامل بسان صنعت هر چه ساخته 
 آیینه این دو گانگی ناگریز را
  با حیرت نگاهش تفسیر می کند 
 اندیشه می کنم که چه خواهد شد 
گر ناگهان در آینه این تصویر 
ثابت تر از فسیل شود در دل زمین 
 آه این خیال شوم ، مرا پیر می کند
نادر نادرپور — شام بازپسین — دعایی در طلوع
 ای سرخ پوست !‌ در شب قطبی چگونه ای ؟
 ایا سکوت این شب ظلمانی
 چشم تو را به خواب گران برده ست ؟
 یا سردی سیاه فراموشی
سودای روزهای سپید گذشته را 
در ذهن هوشیار تو افسرده ست ؟
ایا دگر به یاد نداری
 آن ظهرهای روشن مرداد ماه را 
 وقتی که از دهان درخشان سرخ تو 
 برق بنفش قهقهه ای می تافت
بر روکش طلایی دندانت ؟
 وقتی که آسمان و زمین می سوخت 
 از آتش تنفس پنهانت ؟
ای سرخپوست ! در شب قطبی ، کدام دست 
 خون تو را به صخره ی یخ پاشید ؟
ای خفته در حصار شب دشمن 
 هرگز به روز حشر نیازت نیست 
 بیدار شو به بانگ دعای من 
با آن کلاه پوستی پردار 
بار دگر ، قیام کن ای خورشید
نادر نادرپور — شام بازپسین — تصویر دیگر
 گرچه نرگس نیستم تا در زلال برکه ی ساکن 
 یا در آب چشمه ی جاری
 عکس خود را بینم و مبهوت بنشینم 
 لیک خود را بیش ازو بازیچه ی آیینه می بینم 
صبح امروز این حقیقت را مسلم یافتم ، آری
 خیره در تصویر خود بودم 
فکر من می گفت کاین آیینه ،‌ نقاشی است بد فرجام 
در هنر یکتا ولی نکام 
مهر گمنامی به نامش خورده از بی مهری ایام 
انتقامش را ز ما خواهد گرفت آرام 
با قلم موی زمان ، تصویر ما را آنچنان تغییر خواهد داد 
کز جوانی هر چه در یاد است ،‌ ویران گردد از بنیاد 
 با چنین اندیشه ، چینی بر جبین خویش افزودم 
آه ، شاید در ضمیر صاف آیینه 
 نرگسی بودم که نقش خویش را بر آب می بیند 
 یا کهنسالی که تمثال عزیز نوجوانی را 
 واژگون در قاب می بیند 
ناگهان در برکه ی شفاف آیینه 
چشمه ای آشوبگر جوشید 
 عکس من صد پاره شد ، هر پاره را موجی فرو پوشید 
 چشم من ، گویی که این هنگامه را در خواب می بیند 
لحظه ای دیگر 
 پاره های عکس من ظاهر شد از اطراف آیینه 
 جمع شد ، تصویر دیگر شد 
 چشم ،‌ گویی چشم پیشین بود 
 گونه ، گویی گونه ی دیرین 
لیک در ترکیب ،‌ با تصویر اول نابرابر شد 
هر چه در بیگانگی کوشید 
 با من از او آشناتر شد 
من در آن تصویر ، سیمایی نجیب و نازنین دیدم 
 آه ، سیمایی که موهوم است اما جز حقیقت نیست 
 در دل چشمش ، هزاران چشم شوخ شرمگین دیدم 
 آه، چشمانی که در ابعاد تنگ هیچ صورت نیست 
من در آن تصویر ، مهر و کینه را با هم قرین دیدم 
 گرچه این اضداد را هرگز به صورت ، هیچ وحدت نیست 
 من در آن آیینه ی روشن 
 صبحگاهان این چنین دیدم 
 لیکن کنون ، شامگاهان است 
برکه ی آیینه ، همچون صبح رخشان است 
هیچ آشوبی در اعماقش نمی روید 
 من اگر گامی گذارم پیش
 عکس رخسارم در آفاق زلالش باز خواهد تافت 
 لیک با من ، آن ضمیر خفته ی بیدار می گوید 
 گرچه نرگس نیستی ، اما غریقی در وجود خویش
چشمه ای باید که در آیینه یا در سینه ات جوشد 
چشمه ای باید که موجش عکس رویت را فرو پوشد 
تا به جای خویش آن سیمای پاک پرتو افشان را توانی یافت
نادر نادرپور — شام بازپسین — مرثیه ی بهار
نوبهاران کو ، که با خود بوی باران آورد 
 خرم آن باران که بوی نوبهاران آورد 
 نونهالان چمن از تشنگی خشکیده اند 
 زانکه ابری نیست تا یک جرعه باران آورد
 نم نم باران اگر خوش بود بر میخوارگان 
یادش کنون اشک در چشم خماران آورد 
با نسیم نغمه خوان برگی نمی اید به رقص
باد این سامان ، سکون در شاخساران آورد 
باید اندر قصه ها دید این کرامت را که باد 
 در سکوت شب ، سرود آبشاران آورد
 در همه آفاق عالم ، اختری بیدار نیست 
 ماه کو ، تا نامی از شب زنده داران آورد 
 شب چنان سنگین فرود آمد که یک تن جان نبرد
 تا خبر از کشتگان زی سوگواران آورد 
 چشمه پنهان گشت و ما در تیرگی حیران شدیم 
 خضر باید ،‌ تا نشان از رستگاران آورد 
باغ را تا شمع سرخ لاله ها روشن شود 
مشعلی باید که برق از کوهساران آورد 
 خانه خالی شد و لیکن منزل جانان نشد 
حافظی کو ، تا اسف بر حال یاران آورد 
 خانه ویران است و پرسد خواجه حال صور 
نقش ایوان پاسخ از صورت نگاران آورد 
لفظ ، در بند است و بیم معنی از دیدار او 
شاعران را در شمار شرمساران آورد 
کاشکی خورشید بیداری برآرد سر ز خواب 
 در شب مستان ، سلام از هوشیاران آورد 
 کاش برقی برجهد از نعل اسبی بی سوار 
 ورنه اسبی نیست تا بانگ سواران آورد
 گرنه طوفان بلا برخیزد از آفاق دور 
 ابر رحمت کی گذر بر کشتزاران آورد
نادر نادرپور — شام بازپسین — چراغی در شب دریا
 باری به دوش داشتی از دور دست ها 
 باری پر از غرور و درستی 
باری که دسترنج کمال و کلام بود 
تصویری می کشیدی بر پرده ی سپید 
تصویری از همیشه و هرگز
تصویر ناتمام تو ،‌ نقش تمام بود 
افسانه می سرودی با لفظ ناشناس
 لفظی نقابدار معانی
بدرود در کلام تو ، عین سلام بود 
در لحظه ی هجوم جوانی
زخمی به سینه یافتی از هجر آفتاب 
زخمی که لطمه هاش پس از التیام بود 
شب را همیشه دشمن خود می شناختی
 اما ، به نیروز میانسالی
 مغز تو را ستاره مسخر کرد 
 این انتقام شب بود ، این انتقام بود 
آه ای برادر ، ای به سفر رفته 
 گویی ترا ز بندر پنهان صدا زدند 
شاید که گمرهان شب دریا 
 حاجت به نور سرخ چراغ تو داشتند 
 آری ، چراغ قلب تو یاقوت فام بود
نادر نادرپور — شام بازپسین — در باغ سبز
شب از گریه ی ابر ، مست است و ماه 
فروبرده سر در گریبان خویش
به کردار شب ، باغ چشمان او 
ندارد چراغی در ایوان خویش

در باغ سبزی است مژگان او 
 کزان جز به سرگشتگی راه نیست 
 درین باغ ، شب بی چراغ است و ، کس 
از اعماق تاریکش آگاه نیست 

به خود گویم : ای مرد شوریده بخت
  نظر چند دوزی بر آفاق باغ ؟
 نمی یابی آن را که دلخواه توست 
چه می جویی از این شب بی چراغ ؟

بهل تا بگرید دل تنگ ابر 
 بر این باغ غمناک بی روشنی
که تقدیر او نیست جز آنچه هست 
 در بسته و نرده ی آهنی
نادر نادرپور — شام بازپسین — خطبه ای برای آب
آه ای زلال گرم
  ای روح آفتاب 
ای جوهر تجلی الماس و آینه 
ای آهن گداخته ، ای آتش مذاب 
از دگمه های مخملی سینه های نرم
 رفتار کودکانه ی خود را مکن دریغ 
بگذار تا دهان تر شیرخوار تو 
 زان دگمه ها بنوشند شیر بلوغ را 
آنگاه ، با لبان کف آلوده بستر 
 از سینه های شسته ، لعاب فروغ را 
بگذار تا خشونت دیوانه وار تو 
چنگ افکند به منحنی لخت شانه ها
 باشد که نیش ناخن تیزت به جا نهد 
بر شانه های سرخ تر از مس ، نشانه ها
 بگذار تا در افکند از لرزه مورمور 
سر پنجه ات به طاسک لغزان گوشتین 
 بگذار تا نوازش انگشت های تو 
 جاری شود ز ساق فروهشته برزمین 
بگذار تا رسوخ کند موج های تو 
 در لانه ای که پونه در او هست و مار نیست 
وانگه بر آن دو قرص بلورین فروتند 
 ابریشمی که هیچ در او پود و تار نیست 
بگذار تا که شیطنت کودکانه ات 
 چندان شود که دست به زلف زنان زند 
 هر طره را به گرد گلویی در افکند 
 تنگ آنچنان کشد که نفس نیز بشکند 
تا سر فرو برند پری پیکران در آب 
 تا لاشه های خیس بگندد در آفتاب 
 آه ای زلال گرم 
 ای آتش مذاب
نادر نادرپور — شام بازپسین — نقشه ی طبیعی
او ،‌ پاره ای ز پیکر عریان خاک بود
  خاک سپید نرم 
با آن دو تپه ای که در آغوش آفتاب 
 می سوخت گرم گرم 
با آن دو رودخانه ی بازو 
 جاری به سوی دره ی آزرم 
 آن دره ای که سبزه ی نمناک انتهاش
 از چشمه ای به سرخی لبخند رسته بود 
من ، در غروب دره ی تنگش گریستم
نادر نادرپور — شام بازپسین — شبی در کارگاه تندیسگر
 اندیشه و تیشه ام مهیا بود 
 چون لوح و قلم ، کنار یکدیگر 
وان سنگ سپید ، روبروی من 
 تا پیکری از دلش برآرد سر 
آن لحظه ی پاک آفریدن بود 
 آن لحظه ی تالی خدا بودن 
 با هستی کائنات پیوستن 
 از عالم خاکیان جدا بودن
چون تیشه ی من به فرق سنگ آمد
  از دست کسی دو ضربه بر در خورد 
بلیس نباشد این که می اید ؟
 این گفتم و خنده بر لبم پژمرد 
اندیشه کنان به سوی در رفتم 
گفتم : تو که ای ، فرشته ای یا شیطان ؟
من خالق آدمی دگر هستم 
 سرخم کن و مزد طاعتت بستان 
در چون دهنم گشوده ماند از بهت 
او آمده بود و شمع در دستش
 دل گفت : فرشته است و شیطان نیست 
در از پی او دوید و ،‌ او بستش
بر توده ی سنگ تکیه زد خندان
  گفتا چه درین جماد می جویی ؟
 گفتم : آدم به خنده گفت : اینک 
 حواست برابرت ، چه می گویی ؟
فریاد زدم که : پس ، بهشت اینجاست 
 نالیدکه : از بهشت بیزارم 
برگیر مرا و بر زمین افکن 
تا دل به گناه عشق بسپارم 
آنگاه ، تن از حریر ،‌ عریان کرد 
گفتا که : مرا بیافرین از تو 
آن حرمت زاهدانه را بشکن 
وین خواهش عاشقانه را بشنو 
شمعی که به کف گرفته بود افسرد
 من تیشه ز دست خود رها کردم
 آنگاه تن برهنه ی او را 
با خون و خیالم آشنا کردم 
از کالبدش ، گلی فراهم شد 
آغشته به مهر ، چون دل آدم 
از حد جمال محض ، لختی بیش
وز حد کمال عشق ، چیزی کم 
چون پیکر تازه اش پدید آمد 
 دیدم که به هر چه هست می ارزد 
 چون دست به گوی سینه اش بردم 
دیدم که ز فرط لطف می لرزد 
سر در بر او به سجده خم کردم 
هنگام نماز صبحگاهی بود 
او شمع به شام تیره ام آورد 
بخشایش روشن الهی بود
نادر نادرپور — شام بازپسین — فصل پنجم
 برف خیال تو 
در دست های دوستی من 
بیش از دمی نماند 
ای روح برفپوش زمستان 
پنداشتم که پیک بهاری
پیراهنت به پاکی صبح شکوفه هاست 
پنداشتم که می رسی از راه 
فرخنده تر ز معنی الهام 
در لفظ زندگانی من ، خانه می کنی
پنداشتم که رجعت سالی 
 از بعد چهار فصل 
 با بعثت خجسته ی خورشید 
در شام جاهلیت یلدا 
اما ،‌تو فصل پنجم عمر دوباره ای 
ای روح سردمهر زمستان 
دیگر از آن طلوع طلایی چه مانده است 
جز این غروب زرد ؟
 روز خوشی که دیدم ایا به خواب بود ؟
شب با هزار چشم 
خندد به من که : خواب خوشی بود روز تو 
روزی که شمع مرده در آن ،‌ آفتاب بود
نادر نادرپور — شام بازپسین — خانه تکانی
زمین ، زمین تر است امشب 
 هوا ، هوای زمستانی
 دلی به ظلمت شب دارم 
 غمی به وسعت ویرانی
کسم به در نزند انگشت 
 جز این درخت پریشان حال 
 که سرنوشت مرا دارد 
 شب برهنگی اش در پیش
خزان پیری اش از دنبال 
کسم به شیشه نکوبد مشت 
 به غیر ماه سراسیمه
  که در شکوه تمامیت 
 شکسته می شود از نیمه
  به بانگ پای که دارم گوش
میان مستی و هشیاری؟
 که در رواق سرم پیچید 
صدای ساعت دیواری
چراغ را نتوانم کشت 
 که صبح پنجره ، روشن نیست 
 به هیچ سو نتوانم رفت 
اگرچه جای نشستن نیست 
 چنان در آینه تنهایم
  که غیر خویش نمی بینم 
به جستجوی که برخیزم ؟
در انتظار که بنشینم ؟
ز صبح پنجره نومید 
 خوشم به باد که خواهد خواند 
 تو ، گرد خانه تکانی ها 
در آستانه ی نوروزی
 ترا از آینه خواهم راند
نادر نادرپور — شام بازپسین — خطبه ی نوروزی
شگفتا ! نخستین شب فروردین 
 بزاد از پسین روز اسفندماه
  حریق شفق ، قفس سال را 
ز نو ،‌ زاد در خرمن شامگاه 

ازین شب که بوی زمستان در اوست
  نیاید بهاران نو ، باورم 
الا ای درختان تاریک شب 
من از روح باران پریشانترم 

شما لرزه های تن خویش را 
 فرو می تکانید در هم هنوز
من اما ، ز سوز زمستان دل 
نیفشرده ام دیده بر هم هنوز

الا ای درختان تاریک شب 
 شما در نخستین دم کائنات 
زمین را به زیر قدم داشتید
  زمینی چو پایان شطرنج ، مات

 شما چون سپاهی به هنگام فتح 
به هر گام ، بیرق برافراشتید 
ولی چون به گوش آمد آوای ایست 
 همه ، پای خود در زمین کاشتید 

چو در پیش تقدیر زانو زدید 
شما را جهان دست یاری گرفت 
شما چاره را در سکون یافتید 
 مرا دل ، ره بیقراری گرفت 

شما را سکون گر دل آسوده کرد 
مرا بی قراری ، مرادی نداد 
زمین چون مرا مست خورشید دید
 به نامردی ام بند برپا نهاد 

هم کنون شما در پسین روز سال 
 من اندر نخستین شب فروردین 
 درختیم ،‌ اما ، یکی بی بهار 
 یکی ، گل برآورده از آستین 

 بگویید تا صبح اردیبهشت 
براید ز آفاق تاریک من 
مگر برکشد غنچه ی آفتاب 
 سر از شاخساران باریک من
نادر نادرپور — شام بازپسین — سفید و سیاه
ای شما ، پرندگان دور 
 سالیان سبز 
 سالیان کودکی
سالیان سبزی ضمیر و سبزی زمین 
روزگار خردسالی من و جهان 
 سالیان خاکبازی من و نسیم 
تیله بازی من و ستارگان 
تاب خوردن من و درخت با طناب و نور 
ای پرندگان جاودانه در عبور 
سالیان سبز ، سالیان کودکی
 سالیان قصه های ناشنیده ای که دایه گفت 
قصه های دیو قصه های حور 
 سالیان شیر و خط و سالیان طاق و جفت 
 سالیان گوجه های کال و تخمه های شور 
 سالیان خشم و سالیان مهر 
سالیان ابر و سالیان آفتاب 
 سالیان گل میان دفتر سفید 
پر میان صفحه ی کتاب 
 سالیان همزبانی قلم
  با مداد سوسمار اصل
 سالیان جامه های کازرونی چهار فصل
  چهره های ساده ی عروسکی 
 سالیان سبز 
 سالیان کودکی
سالیان رفتن علی کنار حوض
 طوطی رضا 
آش ، سرد شد
 سار از درخت پر کشید 
 سالیان فتح رستم و شکست اشکبوس
 جنگ موش و گربه ی عبید 
 بوی جوی مولیان رودکی
 سالیان صبح خیزی بزرگمهر 
کامرانی برادران برمکی
 سالیان سبز 
سالیان کودکی
 سالیان باغ بی درخت مدرسه 
 ترکه های تازه ی انار 
 دست های کوچک کبود 
سالیان خنده و سلام و بازی و سرود 
سالیان آن کلاس درس
 آن دژ گشاده بر طلایه ی افق 
 آن در گشوده بر سپیده ی بهشت 
 سالیان آن یگانه تخته ی سیاه 
 با گچ سفید سرنوشت 
سالیان خامی خیال 
 سالیان پاکی سرشت 
ای شمار پرندگان دور 
 سالیان بی نشان کودکی
 سالیان مهربانی خدا 
من کجا ، شما کجا ؟
من دگر نه آن کسم که پیش چشم اوستاد 
 بر جبین تخته ی سیاه ، داغ واژه ی سفید می نهاد
  حالیا ، منم که در حضور سرنوشت 
 با سر سفید ، شرمم اید از سیاهی سرشت 
می هراسم از سوال و می گریزم از نگاه 
با لب خموش ، می رسم به انتهای راه 
 آری ای پرندگان سالیان دور 
ای ستارگان آسمان صبحگاه 
بنگرید ‌ این منم 
 بر ضمیر لوحه ای سفید 
 نقش نقطه ای سیاه
نادر نادرپور — شام بازپسین — شهر رمضان
 شهر از فراز بام هویداست 
 پاییز ، برگ های درختان را 
 با دست های لرزان اوراق کرده است 
 چشمش هنوز در پی هر برگ می دود 
 باران ، نوار پهن خیابان را 
 چون کفش عابرانش ، براق کرده است 
 وز هر دو سوی ، حاشیه ی این نوار را 
دندان برگ های خزان خورده می جود 
انواع سوسک های فلزین ، بر این نوار
 همواره از دو سوی روانند 
این رهروان زنده ی بی جان 
 با چشم های گرد درخشان 
 با شاخ های نازک نورانی 
 بی اعتنا به آدمیانند 
 من ، از فراز چتر درختان 
 همراه این نوار نگاهم را 
 تا دور می فرستم 
آنجا که خانه های پرکنده 
 مانند جعبه های پر کبریت 
 در پنجه ی حریق خزانند 
آنجا که نورهای پس پرده 
سیگارهای شامگهانند 
آنجا که روشنایی چشمک زن چراغ
سر فصل رفتن است و سر آغاز آگهی
آنجا که عمر آدمی و قامت درخت
 در پیشگاه منزلت آسمانخراش
رو می نهند از سر خجلت به کوتهی
آنگه ، من از فراز درختان دور دست 
 بار دگر به سوی خود آرم نگاه را 
 در آستان ، نظاره کنم شامگاه را 
بینم که زیر بارش ابر سیاه مست 
شهر از صدا پر است ولی از سخن ، تهی
بانگ اذان به گنبد افلاک می خورد 
اما ، کلام حق 
در انزوای خانه ی من ، ‌خاک می خورد