mabidan/ganjoor huggingface dataset:
نادر نادرپور — سرمۀ خورشید — نیایش
ای آفریدگار 
دیگر به سرد مهری خاکسترم مبین
  امشب ، صفای آبم و گرمای آتشم 
 امشب ، به روی تست دو چشم نیاز من 
امشب ، به سوی تست دو دست نیایشم 
امشب ، ستاره ها همه در من چکیده اند 
 سرب مذاب ، پر شده در کاسه ی سرم 
 هر قطره ای ز خون تنم شعله می کشد 
من آتش روانم ، من آتش ترم 
امشب ، به پارسایی خود دل نهاده ام 
ای آفتاب وسوسه ، در من غروب کن 
آن رودخانه ام که تهی مانده ام ز آب 
 آه ای شب بزرگ ، تو در من رسوب کن 
زین پیش اگر به کفر گشودم زبان خویش
 زین پس برآن سرم که بشویم لب از گناه
 ای آفریدگار 
 در چاه شب ، به سوی تو امید بسته ام 
 تا بشنوی صدای مرا از درون چاه 
هر چند پیش چشم تو کوچک ترم ز مور
بر من بزرگواری پیغمبران ببخش
 جز غم ،‌ هر آنچه را که به من وام داده ای 
بستان و بیشتر کن و بر دیگران ببخش
نام تو بر نگین دلم نقش بسته است 
این خاتم وجود من ارزانی تو باد 
 دانم اگر چه پیشکشی سخت بی بهاست 
شعرم به پاس لطف تو ، قربانی تو باد
نادر نادرپور — سرمۀ خورشید — شیشه و سنگ
 من آن سنگ مغرور ساحل نشینم 
که می ران از خویشتن موج ها را 
خموشم ، ولی در کف آماده دارم 
کلاف پریشان صد ها صدا را 

چنان سهمنکم که از هیبت من 
نیایند سگماهیان در پناهم 
 چنان تیز چشمم که زاغان وحشی
حذر می کنند از گزند نگاهم 

چنان تند خشمم که هنگام بازی
نریزند مرغابیان سایه بر من
 مبادا که خواب من آشفته گردد
 لهیب غضب برکشد شعله در من 

نپوشاندم جامه پرداز دریا 
 از آن پیرهن های نرم حریرش
از آن مخمل خواب و بیدار سبزش
از آن اطلس روشنایی پذیرش

صدف ها و کف ها و شن های ساحل 
 به مرداب رو می نهند از هراسم 
من آن سنگم آن سنگ ، آن سنگ تنها 
که هم‌ آشنایم ، که هم ناشناسم 

غبار مرا گرچه دریا بشوید 
ولی زنگ غم دارد آیینه ی من 
مرا سنگ خوانند و دریا نداند 
که چون شیشه ، قلبی است در سینه ی من
نادر نادرپور — سرمۀ خورشید — تهران و من
هر صبح ، چون زبان تر و خشک برگ ها 
 از نیش ناگهانی زنبور آفتاب 
آماس می کند 
 تهران چو کرم پیر 
 در پیله ای تنیده ز ابریشم غبار 
دار می شود 
دردی نهفته در دلش احساس می کند 
هر ظهر ، چون زبان تب آلود برگ ها 
طعم شراب تلخ و گس آفتاب را 
احساس می کند 
 من همچو کرم پیر 
در پیله ای تنیده ز ابریشم خیال 
 از هوش می روم 
 شعری نگفته در دلم آماس می کند
نادر نادرپور — سرمۀ خورشید — امید یا خیال
از شوق این امید نهان زنده ام هنوز
امید یا خیال ؟ کدام است این ، کدام 
بس شب درین امید ، رسانیده ام به روز
بس روز از این خیال ، بدل کرده ام به شام

ایا شود که روزی از آن روزهای گرم 
 از آفتاب ، پاره سنگی جدا شود ؟
وان سنگ ، چون جزیره ی آتش گرفته ای 
سوی دیار دوزخی ما رها شود 

 ما را بدل به توده ی خاکستری کند 
خاکستری که خفته در او ، برق انتقام ؟
از شوق این امید نهان زنده ام هنوز
امید یا خیال ؟ کدام است این کدام 

ما مرده ایم ،مرده ی در خون تپیده ایم 
ما کودکان زود به پیری رسیده ایم 
ما سایه های کهنه و پوسیده ی شبیم 
ما صبح کاذبیم دروغین سپیده ایم
 ناپختگان کوره ی آشوب و آتشیم 
قربانیان حادثه های ندیده ایم 
بس شب درین خیال ، رسانیده ام به روز
 بس روز ازین ملال ، بدل کرده ام به شام 
ایا شود که روزی از آن روزهای سرد 
 دریا چو جام ژرف براید ز جای خویش؟
در موج های وحشی او غوطه ور شویم 
وز سینه برکشیم سرود فنای خویش
 آنگه چنان ز بیم فنا دست و پا زنیم 
 تا بگسلیم بند اسارت ز پای خویش

 از شوق این امید نهان زنده ام هنوز
امید یا خیال ؟ کدام است این ، کدام ؟
اینجا دوراهه ایست به سوی حیات و مرگ 
این یک به ننگ می رسد آن دیگری به نام
نادر نادرپور — سرمۀ خورشید — شامگاه
شمشیر تیز باد 
 چون سینه ی برآمده ی آب را شکافت 
از آن شکاف ، ماهی خونین آفتاب 
 چون قلب گرم دریا بر ساحل اوفتاد 
دریای پیر ، کف به لب آورد و ناله کرد 
 شب ، ناله را شنید و به بالین او شتافت
نادر نادرپور — سرمۀ خورشید — زنبق
ای دختر شیرین من ، آسوده خفتی
دیشب که بی خوابی نصیب مادرت بود 
 تا صبحگاهان دیده از هم وانکردی
زیرا حریر سینه ی او بسترت بود 

 در لانه ی چشم تو چون تخم کبوتر 
 می خفت خندان مردمک های کبودت 
آه ای طلسم جاودان کبریایی
با من چه ها می کرد جادوی وجودت 

بر پنجه های کوچک بی ناخن تو 
هر بوسه ی من ، قطره ی سیماب می شد
 لبخند تو در خواب ناز بیگناهی
می ماند چندان بر لبت تا آب می شد 

 بوی تنت کز بوی ماهی خام تر بود 
چون مستی افیون ،مرا دیوانه می کرد
  احساس می کردم که کس جز من پدر نیست 
وین حس ، مرا از دیگران بیگانه می کرد

 پیش از تو بس اندیشه در سر پروراندم
 از آن میان ، اندیشه ی آزاد بودن 
 اندیشه ی بی جفت و بی پیوند ماندن 
در گوشه ی تنهایی خود ، شاد بودن 

 اما تو همچون زنبقی در من شکفتی
از عطر شیرینت مرا سرشار کردی
اندیشه های تیره را از من گرفتی
 در من امید خفته را بیدار کردی

در پیش این اعجاز ، سر بر خاک سودم
آن شب که درد زادنت بیداد می کرد 
 هر چند جز یک دل ، از آن مادرت نیست 
آن شب ، درون او ، دو دل فریاد می کرد
نادر نادرپور — سرمۀ خورشید — فالگیر
 کندوی آفتاب به پهلو فتاده بود 
زنبورهای نور ز گردش گریخته 
در پشت سبزه های لگدکوب آسمان 
 گلبرگ های سرخ شفق ، تازه ریخته 

 کف بین پیر باد درآمد ز راه دور 
 پیچیده شال زرد خزان را به گردنش
آن روز ، میهمان درختان کوچه بود 
تا بشنود راز خود از فال روشنش

در هر قدم که رفت ، درختی سلام گفت 
هر شاخه ، دست خویش به سویش دراز کرد
 او دست های یک یکشان را کنار زد 
چون کولیان نوای غریبانه ساز کرد 

آنقدر خواند و خواند که زاغان شامگاه 
 شب را ز لابلای درختان صدا زدند 
از بیم آن صدا ، به زمین ریخت برگ ها
 گویی هزار چلچله را در هوا زدند 

شب همچو آبی از سر این برگ ها گذشت 
هر برگ ، همچو پنجه ی دستی بریده بود 
 هر چند نقشی از کف این دست ها نخواند 
کف بین باد ، طالع هر برگ ، دیده بود
نادر نادرپور — سرمۀ خورشید — داغ صبح
شب است و هیچ کسم راه صبح ننماید 
خدای را ز که گیرم چنین سراغی را ؟
 ستارگان همه فانوس های خاموشند 
 به نورشان نتوان یافت راه باغی را
  کجاست آنکه سر از خانه ای برون آرد 
به راه من فکند پرتو چراغی را ؟
جهان ز خنده ی شیرین آفتاب تهی است 
چه حاجت است به نور آشیان زاغی را 
من از سپیده دمان غیر ازین ندارم چشم 
که از افق شنوم ناله ی کلاغی را
نادر نادرپور — سرمۀ خورشید — پوپک
چون پوپکی که می رمد از زردی غروب 
تا از دیار شب بگریزد به شهر روز 
خورشید هم گریخته است از دیار شب 
 اما پرش به خون شفق می خورد هنوز
من نیز پوپکم 
 من نیز از غروب غم بی امید خویش
خواهم که رو کنم به تو ، ای صبح دلفروز
 اما شب است و دفتر زرکوب آسمان 
با آن خطوط میخی و ریز ستاره ها 
از هم گشوده است و ورق می خورد هنوز
من پوپکم ، گریخته از سرنوشت خویش
 خونین شده ست ککلم از پنجه ی عقاب 
این پنجه ، تاج بخت من از سر ربوده است 
 رنگین شده ست بال من از خون آفتاب 
در چشم من ، غبار شب و دانه های شن 
پرکرده جای خواب فراموش گشته را 
من پوپکم ، گریخته از سرزمین خویش
 در پشت سر گذاشته یاد گذشته را 
کنون شکسته بال تر از مرغ آفتاب 
 از بیم شب به سوی تو پرواز می کنم 
 ای آنکه در نگاه تو خورشید خفته است 
پرواز را به نام تو آغاز می کنم
نادر نادرپور — سرمۀ خورشید — کوچه میعاد
آسمان بی ماه بود آن شب 
بغض باران در گلویش بود 
 ناودان با خویش نجوا داشت
  کوچه گرم از گفتگویش بود

 باد در شهر تهی می ریخت 
 بوی شب های بیابان را
 تک چراغی خال می کوبید
 گونه ی خیس خیابان را 

من تهی بودم ، تهی از خویش
من پر از اندوه او بودم 
با خیال دور و نزدیکش
همچنان در گفتگو بودم

 دیدم از حسرت فرولغزید
 اشک بر سیمای غمناکش
روزهای رفته را دیدم 
 در فضای چشم نمناکش

کوچه ی میعاد ما ، هر شب 
 چون رگی از خون ما پر بود
 خنده ها طعمی گوارا داشت 
 بوسه ها گرم و نفس بر بود 

بوی باران خورده ی دیوار 
پلک سنگین مرا می بست 
عطر زلفش در هوا می گشت
 تا به بوی خاک می پیوست 

ناگه از رفتن فرو می ماند 
تن چو پیچک بر تنم می دوخت 
 تا از آن مستی به هوش آیم 
 بوسه لب های مرا می سوخت 

راستی ای مونس دیرین 
یاد از آن شب ها که می دانی
 کوچه های پیج پیج شهر
  روزهای سرد بارانی

آسمان ، امشب ندارد ماه 
بغض باران در گلوی اوست 
 ناودان با خویش در نجواست 
کوچه گرم از گفتگوی اوست
نادر نادرپور — سرمۀ خورشید — تیشه ی برق
برقی دمید و تیشه ی خونین خویش را 
 بر فرق شب نواخت 
طاق بلند شیشه ای آسمان شکست 
 وز آن شکاف ، کوکب تنهای بخت من 
چون شبنمی چکید و به خاک سیه نشست 
 آن مرد بی ستاره شدم کز گناه بخت 
دل در هر آنچه بست ، امدیش ثمر نداشت 
آن مرد بی ستاره شدم کز غم غروب 
رو در شبی نهاد که هرگز سحر نداشت 
ماندم به انتظار که معمار آسمان 
شاید ز نو مرمت طاق کهن کند 
چون اختران سوخته را بشمرد شبی 
یادی هم از ستاره ی خاموش من کند
  اما زمان پیری او در رسیده بود 
 دیگر توان ساختن آسمان نداشت 
 بازوی زورمند وی از کار مانده بود 
 در چشم پیر خویش ، فروغ جوان نداشت 
 نومید از آنچه عاقبتم حاصلی نداد 
اکنون بر آستان شما رو نهاده ام
 ای مرمرین ستون ها ، ای گردبادها 
شمع بلند قامت پیچان خویش را 
در زیر طاق پر ترک آسمان زنید
 زیرا هنوز چشم بلادیدگان خاک 
در جستجوی بخت ، به سوی ستاره هاست 
بر این گروه ، چشم حقارت میفکنید 
گر خاک شد ستاره ی اقبال من ، چه باک
 در آسمان پاک ، هزاران ستاره اند 
وانان که بر ستاره ی خود دل نهاده اند 
 در زیر آسمان خدا ، بی شماره اند
نادر نادرپور — سرمۀ خورشید — گل ماه
این ترک نیست به رخساره ی ما 
اینه گفت 
 چین پیری است 
 تو گفتی
که به سیمای شماست 
بغض او پر شد و در چشم زلالش ترکید 
از غم توست شیاری که به پیشانی ماست 
روز گرداندی و ، اندوه تو بر گونه چکید 
چشم گریان تو بر چهره ی دیوار افتاد 
پاره سنگی چو دل از سینه ی او بیرون جست 
پیش پای تو فرود آمد و از کار افتاد 
آه دیوار 
 تو گفتی
چه شد آن سایه ی من 
 که شبی ماه به رخسار تو رقصانیدش ؟
نیست افسوس
سر از شرم به پایین انداخت 
خنده ی بی سبب ماه نخنداندیش
روز گرداندی و تصویر تو در آب نشست 
 بر که جان !‌ کیست ؟،
 تو پرسیدی و او هیچ نگفت 
می شناسی تو مرا ؟
باز تو پرسیدی و ماه 
رفت و ابر آمد و تصویر تو را پاک نهفت 
 اشک گرم تو فرود آمد و بر گونه چکید 
اشک گرمی که درو شادی و غم پنهان بود 
 آب و آینه و دیوار تو را می جستند 
 دل من نیز به سودای تو سرگردان بود 
 همه را دیدی و نام منت از خاطر رفت 
همه را خواندی و تصویر من از دل راندی
پاریا بودم و چون سوختم از آتش قهر 
مشت خاکسترم از خشم بر آب افشاندی ؟
چون گل ماه که پرپر کندش پنجه ی موج 
غنچه ی یاد تو پرپر شد و بر خاک نشست 
دل من ، آینه ای بود و پاز نقش تو بود 
 دیگر آن آینه کز نقش تو پر بود ، شکست
نادر نادرپور — سرمۀ خورشید — فانوس
فانوس زرد صبح 
در زیر طاق مرمری آسمان شکفت 
کلیل نور او چو به شاخ برهنه ریخت 
مرغی که خفته بود پرید از کنار جفت 
تسبیح شب که مهره ی صد ها ستاره داشت 
در زیر پنجه های تر صبحدم گسست 
 هر مهره اش پرنده شد و بال بر کشید 
دنیا پر از ترانه شد و خاموشی شکست 
اما چه شد که پرتو فانوس شعر من 
دیگر به طاق مرمری خاطرم نتافت ؟
اما چه شد که شاخه ی زرد خیال من 
 از نور ارغوانی او ، بهره ای نیافت ؟
 اما چه شد که صبح برآمد ولی هنوز 
بر بال مرغ من ندرخشیده نور روز ؟
فانوس زرد صبح 
در زیر طاق مرمری آسمان شکفت 
 اما چه روی داد که فانوس شعر من 
چون مرغ نیمه جان ، نفسی بر کشید و خفت
نادر نادرپور — سرمۀ خورشید — تب و عطش
عقاب پیر نگون بخت آفتابم من 
 که شعله های شفق سوخت شاهبالم را 
درین کویر بلا کیست تا تواند راند 
ز گرد لاشه ی من ، کرکس خیالم را 

 چنان به حسرت پرواز خو گرفته دلم 
 که سرنوشت خود از خاکیان جدا بینم 
چنان به شوق پریدن ز خود رها شده ام 
که عکس خویش در آیینه ی هوا بینم 

من استخوانم ، من پاره استخوانی سرد 
 که دستی از بدن گرم شب بریده مرا 
من آسمان شبم در حباب سربی ابر 
 که جلوه ای ندهد پرتو سپیده مرا 

 دلم پر است ولی دیده ام ز اشک تهیدست
 چه آفتی است غمین بودن و نگرییدن 
چه آفتی است که چون شاخه ی خزان دیده 
در آفتاب ، ز سرمای خویش لرزیدن 

تبی نماند که در من عطش برانگیزد 
عرق نشست بر آن تن که همچو آتش بود 
چه شد که شعله ی سوزان به دست باد سپرد 
شبی که در نفسش گرمی نوازش بود 

 کنون به خویش نظر می کنم چو ماه در آب 
تنم ز روشنی سرد خویش می لرزد 
جهنمی که درو سوختم ، فروزان باد 
که شعله اش به نسیم بهشت می ارزد 

شکسته بال عقابم تپیده در شن گرم 
نگاه تشنه ی من در پی سرابی نیست 
دلم به پرتو غمناک ماه خرسند است 
که در غبار افق ، برق آفتابی نیست
نادر نادرپور — سرمۀ خورشید — نامگذاری
باد صبح از بستر نرم چمن برخاست 
کوه ، پیشانی به تاج آفتاب آراست 
 جیوه ی آب روان در جوی می لغزید 
پلک من چون پره های بینی غنچه 
از هجوم عطر های تازه می لرزید 
عطر تند سنجد کوهی
عطر ترد شبدر وحشی
عطر خاک آلود ترخان ها 
عطر باران بیابان ها 
پوپکی از راه دور آمد 
بر لب آب روان بنشست 
خواست تا گرد سفر از پر بیفشاند
  خواست تا لبخند اندام جوانش را
 در نگاه آب بنشاند 
خم شد و تصویر او در آب جو افتاد 
شانه اش از سر رو افتاد 
 قطره ای در چشم او پاشید 
 سر به سوی آسمان برداشت 
شانه اش را دید 
 همچو تاجی برق می زد بر سر خورشید 
 دخترم از خواب نوشین سحر برخاست 
 جامه بر اندام خویش آراست 
 خواست تا گرد شب از پیکر بیفشاند 
خواست تا لبخند اندام جوانش را 
بر لب آینه بنشاند 
 رفت و از بالای رف آیینه را برداشت 
گیسوان خود پریشان دید 
 شانه را برداشت 
برقی از آیینه در چشمان او تابید 
دیده بر هم زد 
بر سر گیسو به جای شانه تاجی دید 
 تاج زرینی که می تابید بر پیشانی خورشید 
 پوپکی از راه دور آمد 
 خواست تا تصویر خود را در دل آب روان بیند 
 شانه اش از سر فرولغزید 
تاجش از تارک فروافتاد 
دخترم از خواب خوش برخاست 
 خواست تا با شانه گیسو را بیاراید 
 آفتابش تاج بر سر زد 
 آسمانش نام پوپک داد
نادر نادرپور — سرمۀ خورشید — بر ستون بسته
در آن شهر تاریک از یاد رفته 
 که ویران شد از فتنه ی روزگاران 
 شبی بر ستون بسته ای دید سعدی 
که نامش نپرسید از رهگذاران 

چو ماری که بر دوش ضحک خفته 
گره خورده زنجیر بر بازوانش
عطش ، آتش افشانده در تار و پودش
غضب ، لرزه افکنده در زانوانش

گذر کرد و از او نپرسید سعدی
که ای مرد برگشته ایام چونی ؟
 ندانست کاین بر ستون بسته هر شب 
 چو فرهاد نالیده در بیستونی

ندانست سعدی که این مرد تنها 
 ز روز ازل بر ستون بسته بوده
  ندانست کز روزگاران پیشین 
 همه شب پریشان و دلخسته بوده

 بسا کس که از گردش آسمان 
 درین خاکدان زاده و درگذشته 
 ولی این نگون بخت ، بر جای مانده 
 چو سنگی که سیلابش از سر گذشته 

شگفتا !‌ که این مرد شوریده خاطر
ز فریاد خود بافت ، زنجیر خود را 
 نه تقدیر او بند بر پای او زد 
 که در دست خود داشت تقدیر خود را 

من آن بر ستون بسته ی شوربختم 
که بازیچه ی دست بیداد خویشم 
 مگر شعر ،‌ زنجیر فریاد من شد
  که خودش بر ستون بست فریاد خویشم
نادر نادرپور — سرمۀ خورشید — شمع مهر
تا جرعه ای ز خون دلم نوش می کنی
مستانه ، عهد خویش فراموش می کنی
آن شمع مهر را که به جان برفروختم 
از باد قهر ، یکسره خاموش می کنی
هر دم مرا به بوی دلاویز موی خویش
 از دست می ربایی و مدهوش می کنی
 ترسم که همچو طبع تو سوداییم کند
این طره ای که زیب بر و دوش می کنی
راز نهان عشق خود از چشم من بخوان 
تا چندش از زبان کسان گوش می کنی
گر یک نظر به جوش درون من افکنی
کی اعتنا به خون سیاووش می کنی
ای ماه !‌ رخ مپوش که چون شب ، دل مرا 
 در سوگ هجر خویش ، سیه پوش می کنی
 ما را که بر وصال تو دیگر امید نیست 
 کی با خیال خویش همآغوش می کنی
گفتار نغز سایه ی ما گرچه نادر است 
 اما به از دری است که در گوش می کنی
نادر نادرپور — سرمۀ خورشید — از ویس به رامین
تو ای رامین تو ای دیرینه دلدارم 
چو می خواهم که نامت را نهانی بر زبان آرم 
 صدا در سینه ام چون آه می لرزد 
چو می خواهم که نامت را به لوح نامه بنگارم 
قلم در دست من بیگاه می لرزد 
نمی دانم چه باید گفت 
نمی دانم چه باید کرد 
به یاد آور سخنهای مرا در نامه ی پیشین
 سخن هایی که بر می خاست چون آه از دلی غمگین 
چنین گفتم در آن نامه
 اگر چرخ فلک باشد حریرم 
ستاره سر به سر باشد دبیرم 
هوا باشد دوات و شب سیاهی
حرف نامه : برگ و ریگ و ماهی
 نویسند این دبیران تا به محشر 
امید و آرزوی من به دلبر
به جان من که ننویسند نیمی
 مرا در هجر ننماید بیمی
من آن شب کاین سخن ها بر قلم راندم
ندانستم کزین افسانه پردازی چه می خواهم 
 ولی امروز می دانم 
 نه می خواهم حریر آسمان ، طومار من گردد
 نه می خواهم ستاره ترجمان عشق افسونکار من گردد
دوات شب نمی اید به کار من 
نه برگ و ریگ و ماهی غمگسار من 
 حریر گونه ام را نامه خواهم کرد 
سر مژگان خود را خامه خواهم کرد 
 حروف از اشک خواهم ساخت 
 مگر اینسان توانم نامه ای اندوهگین پرداخت
نادر نادرپور — شعر انگور — طلسم
ای شعر !ای طلسم سیاهی که سرنوشت 
عمر مرا به رشته ی جادویی تو بست
  گفتم ترا رها کنم و زندگی کنم 
 اما چه توبه ها که درین آرزو شکست 

گویی مرا برای تو زادند و آسمان 
 دیگر ترا نخواست که از من جدا کند 
دیگر غمش نبود که چون ناله برکشم 
گوش گران به ناله ی من آشنا کند 

سوگند من به ترک تو بشکست بارها
  اما طلسم طالع من ناشکسته ماند
ای شعر ، ای طلسم کهن ، ای طلسم شوم 
 پای من ای دریغ ، به دام تو بسته ماند 

کنون درین نشیب بلاخیز عمر من 
کز زندگی به جانب مرگم کشیده است 
دیگر مرا امید رها کردن تو نیست 
زیرا که هر چه بود به پایان رسیده است 

تنها تویی که در خم این راه پر هراس
خواهم ترا به ناله ی خویش آشنا کنم
 دیگر تو آن طلسم نئی ، سای ی منی
 آخر چگونه سایه ی خود را راها کنم
نادر نادرپور — شعر انگور — چاره
 او بود ، او که زندگیم را تباه کرد 
او بود کانچه بود به باد فنا سپرد 
 او بود کانچه در دل من خانه کرده بود
از من ربود و برد و ندانم کجا سپرد 

 او بود ، او که زندگیم را به خون کشید
  وانگه بر آنچه کرد ، نگه کرد و خنده کرد 
چون ‌آفتاب صبح که بر مرگ تیرگی
 خندید و شمع سوخته را سرفکنده کرد 

گفتم که شور عشق وی از سر بدر کنم 
 اما خدا نخواست ، دریغا !‌ خدا نخواست 
 وان شیوه های نغز که عقلم به کار بست
 بر عشق من فزود و ز اندوه من نکاست

دیدم که سرنوشت سیاهم جز این نبود 
آری ، جز این نبود که پابند او شوم 
چونناله ای که بفشردش پنجه ی سکوت
از لب برون نیامده در دل فروشوم 

کنون من و خیال من و انتظار من 
وین شام تیره دل که در او یک ستاره نیست 
 گر بایدم گریختن از چنگ این خیال 
 جز مرگ چاره سوز مرا راه چاره نیست
نادر نادرپور — شعر انگور — دیدار
من او را دیده بودم 
 نگاهی مهربان داشت 
 غمی در دیدگانش موج می زد 
 که از بخت پریشانش نشان داشت 
 نمی دانم چرا هر صبح ، هر صبح 
 که چشمانم به بیرون خیره می شد 
 میان مردمش می دیدم و باز 
 غمی تاریک بر من چیره می شد 
شبی در کوچه ای دور 
 از آن شب ها که نور آبی ماه
 زمین و آسمان را رنگ می کرد 
از آن مهتاب شب های بهاری
که عطر گل فضا را تنگ می کرد 
در آنجا ، در خم آن کوچه ی دور 
 نگاهم با نگاهش آشنا شد 
 به یک دم آنچه در دل بود ، گفتیم 
سپس چشمان ما از هم جدا شد 
از آن شب ، دیگرش هرگز ندیدم 
 تو پنداری که خوابی دلنشین بود
 به من گفتند او رفت 
نپرسیدم چرا رفت 
ولی در آن شب بدرود ، دیدم 
که چشمانش هنوز اندوهگین بود
نادر نادرپور — شعر انگور — آشتی
ای آشنای من 
 برخیز و با بهار سفر کرده بازگرد 
تا پر کنیم جام تهی از شراب را 
 وز خوشه های روشن انگورهای سبز 
 در خم بیفشریم می آفتاب را 
برخیز و با بهار سفر کرده بازگرد 
تا چون شکوفه های پرافشان سیب ها 
گلبرگ لب به بوسه ی خورشید وا کنیم
 وانگه چو باد صبح 
 در عطر پونه های بهاری شنا کنیم 
 برخیز و بازگرد 
 با عطر صبحگاهی نارنج های سرخ 
از دور ، از دهانه ی دهلیز تک ها 
 چون باد خوش ، غبار برانگیز و بازگرد
 یک صبح خنده رو 
 وقتی که با بهار گل افشان فرارسی
 در بازکن ، به کلبه ی خاموش من بیا 
بگذار تا نسیم که در جستجوی تست 
 از هر که در ره است ، بپرسد نشانه هات 
آنگاه ، با هزار هوس با هزار ناز 
برچین دو زلف خویش 
 آغاز رقص کن 
 بگذار تا بخنده فرود اید آفتاب 
 بر صبح شانه هات
 ای آشنای من 
 برخیز و با بهار سفر کرده بازگرد
تا چون به شوق دیدن من بال و پر زنند
 بر شاخه ی لبان تو ، مرغان بوسه ها
  لب بر لبم نهی
تا با نشاط خویش مرا آشنا کنی
 تا با امید خویش مرا آشتی دهی
نادر نادرپور — شعر انگور — برده
بوته ی خشکیده ام ز بوسه ی خورشید
 غنچه ی مرگم که عطر زندگیم نیست 
بنده ی پیرم که از نهیب حوادث
راه رهایی ز دام بندگیم نیست 

 تار پر از ناله ام، به زخمه مکوبم
رنجه مدارم ازین شکنجه ، خدا را
  برده ی پیرم که برده ام همه بر دوش 
ناله کنان ، تخته سنگ های بلا را

 ناله ی من رخنه کند به دل سنگ 
ناخن من لطمه کی زند به تن کوه
 چنگ تهی مانده ام که زخمه ی تقدیر
  پر کندم از هزار نغمه ی اندوه 

اشک فریبم ، نه اشک شادی و ماتم 
اشک گناهم ، نه اشکی پاکی و پرهیز
 ای غم شیرین ! مرا به خویش میالای
ای دل غمگین !‌ مرا به خویش میاویز 

قطب زمینم که آفتاب نبینم 
شام خزانم که جز ملال ندانم 
باد سیاهم که چون ز راه درایم
 غیر غبارت به دیدگان نشانم 

 بار خدایا !‌ نشاط زندگیم نیست 
 گرچه دلم بارها ز مرگ هراسید 
 ای همه مردم !‌ مرا چنانکه منستم 
باز ببینید و باز هم نشناسید
نادر نادرپور — شعر انگور — شعر خدا
ابلیس ، ای خدای بدی ها !‌ تو شاعری
 من بارها به شاعریت رشک برده ام 
شاعر تویی که این همه شعر آفریده ای 
غافل منم که این همه افسوس خورده ام 

عشق و قمار شعر خدا نیست ، شعر تست 
هرگز کسی به شعر تو بی اعتنا نماند 
 غیر از خدا که هیچ یک از این دو را نخواست 
در عشق و در قمار کسی پارسا نماند 

زن شعر تست با همه مردم فریبی اش
 زن شعر تست با همه شور آفریدنش
 آواز و می که زاده ی طبع خدا نبود 
این خوردنش حرام شد ، آن یک شنیدنش

 در بوسه و نگاه تو شادی نهفته ای
  در مستی و گناه تو لذت نهاده ا ی
 بر هر که در بهشت خدایی طمع نبست 
دروازه ی بهشت زمین را گشاده ا ی

اما اگر تو شعر فراوان سروده ای 
شعر خدا یکی است ، ولی شاهکار اوست 
شعر خدا غم است ، غم دلنشین و بس
 آری ، غمی که معجزه ی آشکار اوست 

دانم چه شعرها که تو گفتی و او نگفت 
یا از تو بیش گفت و نهان کردم نام را 
 اما اگر خدا و ترا پیش هم نهند 
 ایا تو خود کدام پسندی ، کدام را ؟
نادر نادرپور — شعر انگور — چشم بخت
بی تو ، ای که در دل منی هنوز
داستان عشق من به ماجرا کشید 
بی تو لحظه ها گذشت و روزها گذشت 
بی تو کار خنده ها به گریه ها کشید 

بی تو ، این دلی که با دل تو می تپید
وه که ناله کرد و ناله کرد و ناله کرد
  بی تو ، بی تو دست سرنوشت کور من 
 اشک و خون به جای باده در پیاله کرد

 عمر من شبی سیاه و بی ستاره بود 
دیدگان تو ، ستارگان او شدند 
 لحظه ای ز بام ابرها برآمدند 
لحظه ای به کام ابرها فروشدند

 در فروغ این ستارگان بی دوام 
روزگار شادی و غمم فرا رسید 
 آن ، به جز دمی نماند و این همیشه ماند
  این ، همیشه ماند و آن به انتها رسید

 آسمان حسود بود و چشم بخت من 
 چون ستارگان چشم تو دمید و مرد 
بی تو ، از لبان من ترانه ها گریخت 
بی تو ، در نگاه من شراره ها فسرد 

 آری ای که در منی و با منی مدام 
 وه که دیگر امید دیدن تو نیست 
 تو گلی ، گل بهار جاودان من 
زین سبب مرا هوای چیدن تو نیست
نادر نادرپور — شعر انگور — تقدیر
آزرده از آنم که مرا زندگی آموخت 
آزرده تر از آنکه مرا توش و توان داد
  سوداگر پیری که فروشنده ی هستی است 
 کالای بدش را به من ، افسوس ، گران داد 

گفتم که زبان درکشم و دیده ببندم 
دیدم که دریغا !‌ نه مرا تاب درنگ است 
 وه کز پی آن سوز نهان در رگ و خونم 
 خشمی است که دیوانه تر از خشم پلنگ است 

خشمی است که در خنده ی من ، در سخن من 
چون آتش سوزنده ی خورشید هویداست 
خشمی است که چون کیسه ی زهر از بن هر موی
 می جوشد و می ریزد و سرچشمه اش آنجاست 

من بندی این طبع برآشفته ی خویشم 
 طبیعی که در او زندگی از مرگ جدا نیست 
هم درغم مرگ است و هم آسوده دل از مرگ
 هم رسته ز خویش است و هم از خویش رها نیست 

با من چه نشینی که من از خود به هراسم 
 با من چه ستیزی که من از خود به فغانم 
 یک روز گرم نرمتر از موم گرفتی
امروز نه آنم ، نه همانم ، نه چنانم 

 یک روز اگر چنگ دلم ناله ی خوش داشت
امروز به ناخن مخراشش که خموش است 
 یک روز اگر نغمه گر شادی من بود 
امروز پر از لرزه ی خشم است و خروش است 

گر زانکه درین خاک بمانم همه ی عمر
 یا رخت اقامت ببرم از وطن خویش
 تقدیر من اینست که آرام نگیرم 
جز در بن تابوت خود و در کفن خویش
نادر نادرپور — شعر انگور — شعر انگور
چه می گویید ؟
کجا شهد است این آبی که در هر دانه ی شیرین انگور است ؟
کجا شهد است ؟ این اشک 
اشک باغبان پیر رنجور است 
 که شب ها راه پیموده 
همه شب تا سحر بیدار بوده
  تاک ها را آب داده 
 پشت را چون چفته های مو دو تا کرده 
دل هر دانه را از اشک چشمان نور بخشیده 
تن هر خوشه را با خون دل شاداب پرورده 
چه می گویید ؟
کجا شهد است این آبی که در هر دانه ی شیرین انگور است ؟
کجا شهد است ؟ این خون است 
خون باغبان پیر رنجور است 
چنین آسان مگیریدش
چنین آسان منوشیدش
 شما هم ای خریداران شعر من 
 اگر در دانه های نازک لفظم
 و یاد ر خوشه های روشن شعرم 
شراب و شهد می بینید ، غیر از اشک و خونم نیست 
کجا شهد است ؟ این اشک است ، این خون است
  شرابش از کجا خوانید ؟ این مستی نه آن مستی است 
شما از خون من مستید 
از خونی که می نوشید 
از خون دلم مستید 
مرا هر لفظ ، فریادی است کز دل می کشم بیرون 
مرا هر شعر دریایی است 
دریایی است لبریز از شراب خون
 کجا شهد است این اشکی که در هر دانه ی لفظ است ؟
کجا شهد است این خونی که در هر خوشه ی شعر است ؟
چنین آسان میفشارید بر هر دانه ی لبها را و بر خوشه دندان را ؟
مرا این کاسه ی خون است 
 مرا این ساغر اشک است 
چنین آسان مگیریدش
 چنین آسان منوشیدش
نادر نادرپور — شعر انگور — باران
 آن شب ، زمین سوخته می نوشید 
آب از گلوی تشنه ی نودانها
  وز کوچه ها به گوش نمی آمد
 جز هایهای زاری بارانها 

بر لوح آسمان مسین می ریخت
 طرح کلاغ پر زده ای از بام 
پلک ستاره ها همه بر هم بود
 چشم سیاه پنجره ها ، آرام 

من در اتاق کوچک او بودم 
بر گردنم حمایل بازویش
 در هر نفس ، مشام مرا می سوخت 
عطر بهار تازه ی گیسویش

آن شب ، دلی گرفته تر از شب داشت
  چشمش در آرزوی چراغی بود 
آن شب ، نسیم بی سر و سامان را 
 گویی ز عشق رفته ، سراغی بود 

بر شیشه های پنجره می لغزید 
رگبار قطره های گل اندوده 
بر شیشه های دیده ی او می ریخت 
باران اشک های غم آلوده 

می خواند و می گریست به دلتنگی
وز آنچه کرده بود ، پشیمان بود 
 از نیش یادها جگرش می سوخت 
وین درد را نه چاره ، نه درمان بود 

س امشب دلم گرفته تر از ابر است 
چشمم در آرزوی چراغی نیست 
دانم که در چنین شب نافرجام 
 کس را از آنکه رفته ، سراغی نیست 

در این اتاق کوچک دربسته 
می افشرم به سینه خیالش را 
 بیهوده در دلی که پشیمان است 
می پروردم امید وصالش را

 امشب ، زمین سوخته می نوشد 
آب از گلوی تشنه ی نودانها 
 وز کوچه ها به گوش نمی اید 
جز هایهای زاری بارانها
نادر نادرپور — شعر انگور — دزد آتش
پای به زنجیر بسته زخمی پیرم 
 کاین همه درد مرا امید دوا نیست 
مرهم زخمم که چون شکاف درخت است 
 جز مس جوشان آفتاب خدا نیست 

 نشتر خونریز خارهای پر از زهر 
 می ترکاند حباب زخم تنم را 
خاک به خون تشنه از دهانه ی این زخم
 می مکد آهسته شیره ی بدنم را 

کرکس پیری که آفتابش خوانند 
بیضه ی چشم مرا شکسته به منقار 
 پنجه فروبرده ام به سینه ی هر سنگ
ناخن تیزم شکسته در تن هر خار 

مانده به کتفم نشانی از خط زنجیر 
چون به شن تر ، شیاری از تن ماری
 تا به زمین پاشد آسمان نمک نور 
برکشد از رخم شانه هام ، دماری

من مگر آن دزد آتشم که سرانجام
 خشم خدایان مرا به شعله ی خود سوخت 
بر سر این صخره ی شکسته ی تقدیر 
چارستونم به چارمیخ بلا دوخت 

بر دل من آرزوی مرگ ، حرام است 
 گرچه به جز مرگ ، چاره ی دگرم نیست 
بر سرم ای سرنوشت !‌ کرکس پیری است 
 طعمه ی او غیر پاره ی جگرم نیست 

موم تنم در آفتاب بسوزان 
مغز سرم را به کرکسان هوا ده 
آب دو چشم مرا بر آتش دل ریز 
خاک وجود مرا به باده فنا ده