فروغ فرخزاد — تولدی دیگر — دیدار در شب
و چهرهٔ شگفت 
از آن سوی دریچه به من گفت
( حق با کسیست که می بیند 
من مثل حس گمشدگی وحشت آورم 
اما خدای من 
آیا چگونه می شود از من ترسید ؟
من ، من که هیچ گاه 
جز بادبادکی سبک و ولگرد 
بر پشت بام های مِه آلود آسمان 
چیزی نبوده ام 
و عشق و میل و نفرت و دردم را 
در غربت شبانهٔ قبرستان 
موشی به نام مرگ جویده است . )

و چهرهٔ شگفت
با آن خطوط نازک دنباله دار ِ سست 
که باد طرح جاریشان را 
لحظه به لحظه محو و دگرگون می کرد 
و گیسوان نرم و درازش 
که جنبش نهانی شب می ربودشان 
و بر تمام پهنهٔ شب می گشودشان 
همچون گیاه های ته دریا 
در آن سوی دریچه روان بود
و داد زد :
( باور کنید 
من زنده نیستم )

من از ورای او تراکم تاریکی را 
و میوه های نقره ای کاج را هنوز
می دیدم ، آه ، ولی او ...

او بر تمام این همه می لغزید 
و قلبِ بی نهایت او اوج می گرفت 
گویی که حس سبز درختان بود 
و چشمهایش تا ابدیت ادامه داشت . 

حق با شماست 
من هیچ گاه پس از مرگم 
جرأت نکرده ام که در آیینه بنگرم
و آن قدر مُرده ام 
که هیچ چیز مرگ مرا دیگر ثابت نمی کند 
آه 
آیا صدای زنجره ای را 
که در پناه شب ، به سوی ماه می گریخت 
از انتهای باغ شنیدید ؟

من فکر می کنم که تمام ستاره ها 
به آسمان گمشده ای کوچ کرده اند 
و شهر ، شهر چه ساکت بود 
من در سراسر طول مسیر خود 
جز با گروهی از مجسمه های پریده رنگ 
و چند رفتگر 
که بوی خاکروبه و توتون می دادند 
و گشتیان خستهٔ خواب آلود 
با هیچ چیز روبرو نشدم 

افسوس 
من مرده ام 
و شب هنوز هم 
گویی ادامهٔ همان شب بیهوده ست .

خاموش شد 
و پهنهٔ وسیع دو چشمش را 
احساس گریه ، تلخ و کدر کرد 

آیا شما که صورتتان را 
در سایهٔ نقاب غم انگیز زندگی 
مخفی نموده اید 
گاهی به این حقیقت یأس آور اندیشه می کنید 
که زنده های امروزی 
چیزی به جز تفالهٔ یک زنده نیستند ؟
گویی که کودکی
در اولین تبسّم خود پیر گشته است 
و قلب - این کتیبهٔ مخدوش 
که در خطوط اصلی آن دست برده اند  -
به اعتبار ِ سنگی خود دیگر
احساس اعتماد نخواهد کرد 

شاید که اعتیاد به بودن 
و مصرف مدام مسکن ها 
امیال پاک و سادهٔ انسانی را 
به ورطهٔ زوال کشانده ست 
شاید که روح را 
به انزوای یک جزیرهٔ نامسکون
تبعید کرده اند 
شاید که من صدای زنجره را خواب دیده ام 
پس این پیادگان که صبورانه 
بر نیزه های چوبی خود تکیه داده اند 
آن بادپا سوارانند ؟
و این خمیدگان لاغر افیونی 
آن عارفان پاک بلند اندیش ؟
پس راست است ، راست ، که انسان 
دیگر در انتظار ظهوری نیست
و دختران عاشق 
با سوزن دراز برودری دوزی 
چشمان زود باور خود را دریده اند ؟

اکنون طنین جیغ کلاغان 
در عمق خواب های سحرگاهی 
احساس می شود
آیینه ها به هوش می آیند 
و شکل های منفرد و تنها 
خود را به اولین کشالهٔ بیداری 
و به هجوم مخفی کابوس های شوم 
تسلیم می کنند . 

افسوس من با تمام خاطره هایم 
از خون ، که جز حماسهٔ خونین نمی سرود 
و از غرور ، غروری که هیچ گاه 
خود را چنین حقیر نمی زیست
در انتهای فرصت خود ایستاده ام 
و گوش می کنم : نه صدایی 
و خیره می شوم : نه ز یک برگ جنبشی 
و نام من که نَفَس ِ آن همه پاکی بود 
( دیگر غبار مقبره ها را هم 
بر هم نمی زند )

لرزید 
و بر دو سوی خویش فرو ریخت 
و دستهای ملتمسش از شکاف ها 
مانند آه های طویلی ، به سوی من 
پیش آمدند 

( سرد است 
و بادها خطوط مرا قطع می کنند 
آیا در این دیار کسی هست که هنوز 
از آشنا شدن به چهرهٔ فناشدهٔ خویش 
وحشت نداشته باشد ؟
آیا زمان آن نرسیده ست 
که این دریچه باز شود  باز  باز  باز 
که آسمان ببارد 
و مَرد بر جنازهٔ مَرد خویش 
زاری کنان نماز گزارد ؟ )

شاید پرنده بود که نالید
یا باد ، در میان درختان 
یا من ، که در برابر بن بست قلب خود 
چون موجی از تأسف و شرم و درد 
بالا می آمدم 
و از میان پنجره می دیدم 
که آن دو دست ، آن دو سرزنش تلخ 
و همچنان دراز به سوی دو دست من 
در روشنایی سپیده دمی کاذب 
تحلیل می روند 
و یک صدا که در افق سرد 
فریاد زد :
( خداحافظ . )