mabidan/ganjoor huggingface dataset:
رودکی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۷۱
نهاد روی به حضرت، چنان که روبه پیر
بتیم وا تگران آید از در تیماس
رودکی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۷۲
حسودانت را داده بهرام نحس
ترا بهره کرده سعادت زواش
رودکی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۷۳
بت، اگرچه لطیف دارد نقش
نزد رخسارهٔ تو هست خراش
رودکی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۷۴
از چه توبه نکند خواجه؟ که هر کجا که بود
قدحی می بخورد راست کند زود هراش
رودکی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۷۵
تو چگونه جهی؟ که دست اجل
به سر تو همی زند سر پاش
رودکی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۷۶
بر هبک نهاده جام باده
وان گاه ز هبک نوش کردش
رودکی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۷۷
همی تا قطب با حورست زیر گنبد اخضر
شکر پاشش ز یک پله است و از دیگر فلا سنگش
رودکی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۷۸
بسا کسا! که جوین نان همی نیابد سیر
بسا کسا! که بره است و فرخشه بر خوانش
رودکی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۷۹
بانگ کردمت، ای فغ سیمین
زوش خواندم ترا، که هستی زوش
رودکی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۸۰
ای دریغا! که موردزار مرا
ناگهان باز خورد برف وغیش
رودکی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۸۱
هر کو برود راست نشستست به شادی
و آن کو نرود راست همه مرده همی دیش
رودکی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۸۲
چون جامهٔ اشن به تن اندر کند کسی
خواهد ز کردگار به حاجت مراد خویش
رودکی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۸۳
آه! ازین جور بد زمانهٔ شوم
همه شادی او غمان آمیغ
رودکی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۸۴
با دو سه بوسه رها کن این دل از درد خناک
تا به من احسانت باشد، احسن الله جزاک
رودکی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۸۵
کافور تو با کوس شد و مشک همه ناک
آلودگیت در همه ایام نشد پاک
رودکی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۸۶
بس عزیزم، بس گرامی، شاد باش
اندرین خانه بسان نو بیوک
رودکی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۸۷
یک به یک از در درآمد آن نگار
آن غراشیده ز من، رفته به جنگ
رودکی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۸۸
خشک کلب سگ و بتفوز سگ
آن چنان که نجنبید او را هیچ رگ
رودکی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۸۹
چو هامون دشمنانت پست بادند
چو گردون دوستان والا همه سال
رودکی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۹۰
یار بادت توفیق، روزبهی با تو رفیق
دولتت بادا حریف، دشمنت غیشه و نال
رودکی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۹۱
ای شاه نبی سیرت، ایمان تو محکم
ای میر علی حکمت، عالم به تو در غال
رودکی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۹۲
لبت سیب بهشت و من محتاج
یافتن را همی نیابم ویل
رودکی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۹۳
چرا همی نچمم؟ تا چرا کند تن من
که نیز تا نچمم کار من نگیرد چم
رودکی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۹۴
گر کند یاریی مرا به غم عشق آن صنم
بتواند زدود زین دلم غم خواره زنگ غم
رودکی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۹۵
تا درگه او یابی مگذرد به در کس
زیرا که حرامست تیمم به لب یم
رودکی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۹۶
بام‌ها را فرسب خرد کنی
از گرانیت، گر شوی بر بام
رودکی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۹۷
بر رخ هزار زهرهٔ ثامور برشکفت
ایدون ز باغ قطرهٔ شبنم نیافتم
رودکی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۹۸
آرزومند آن شده تو به گور
که رسد نان پاره‌ایت برم
رودکی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۹۹
هنوز با منی و از نهیب رفتن تو
به روز وقت شمارم، به شب ستاره شمارم
رودکی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۰۰
من بدان آمدم به خدمت تو
که برآید رطب ز کانازم
رودکی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۰۱
داری مرا بدان که فراز آیم
زیر دو زلفکانت به نخچیزم
رودکی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۰۲
چون برگ لاله بوده‌ام و اکنون
چون سیب پژمرده بر آونگم
رودکی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۰۳
سرو بودیم چندگاه بلند
کوژ گشتیم و چون درونه شدیم
رودکی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۰۴
بت پرستی گرفته ایم همه
این جهان چون بتست و ما شمنیم
رودکی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۰۵
کنه را در چراغ کرد سبک
پس درو کرد اندکی روغن
رودکی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۰۶
یکی آلوده‌ای باشد، که شهری را ببالاید
چو از گاوان یکی باشد، که گاوان را کند ریخن
رودکی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۰۷
گر همه نعمت یک روز به ما بخشد
ننهد منت بر ما و پذیرد هن
رودکی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۰۸
گر کس بودی که زی توام بفگندی
خویشتن اندر نهادمی به فلاخن
رودکی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۰۹
میلاو منی، ای فغ واستاد توام من
پیش آی و سه بوسه ده و میلاویه بستان
رودکی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۱۰
بسی خسرو نامور پیش ازین
شدستند زی ساری و ساریان
رودکی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۱۱
از پی الفغده و روزی به جهد
جانورسوی سپنج خویش جویان و روان
رودکی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۱۲
خواسته تاراج گشته، سر نهاده بر زیان
لشکرت همواره یافه، چون رمهٔ رفته شبان
رودکی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۱۳
خود غم دندان به که توانم گفتن؟
زرین گشتم برون سیمین دندان
رودکی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۱۴
به نوبهاران بستای ابر گریان را
که از گریستن اوست این زمین خندان
رودکی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۱۵
به آتش درون بر مثال سمندر
به آب اندرون بر مثال نهنگان
رودکی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۱۶
کیر آلوده بیاری و نهی در کس من
بوسه ای چند برو بر نهی و بر نس من
رودکی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۱۷
هرگز نکند سوی من خسته نگاهی
آرنگ نخواهد که شود شاد دل من
رودکی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۱۸
تلخی و شیرینیش آمیخته است
کس نخورد نوش و شکر با پیون
رودکی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۱۹
ای خریدار من ترا بدو چیز:
به تن و جان و مهر داده ربون
رودکی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۲۰
گرفته روی دریا جمله کشتی‌های بر تو
ز بهر مدح خواهانت زشروان تا به آبسکون
رودکی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۲۱
هر آن که خاتم مدح تو کرد در انگشت
سر از دریچهٔ رنگین برون کند زرین
رودکی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۲۲
به سرو ماند، گر سو لاله دار بود
به مورد ماند، گر مورد روید از نسرین
رودکی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۲۳
گیتیت چنین آید، گردنده بدین سان هم
هم باد برین آید و هم باد فرودین
رودکی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۲۴
به چنگال قهر تو در، خصم بد دل
بود همچو چرزی به چنگال شاهین
رودکی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۲۵
ازان کوز ابری باز کردار
کلفتش بسدین و تنش زرین
رودکی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۲۶
چنان که خاک سر شتی به زیر خاک شوی
نیات خاک و تو اندر میان خاک آگین
رودکی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۲۷
آن رخت کتان خویش من رفتم و پردختم
چون گرد بماندستم تنها من و این باهو
رودکی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۲۸
چرا عمر کرکس دو صد سال؟ ویحک!
نماند فزون تر ز سالی پرستو؟
رودکی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۲۹
عاجز شود از اشک و غریو من
هر ابر بهارگاه بابختو
رودکی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۳۰
دلبرا، زوکی مجال حاسد غماز تو
رنگ من با تو نبندد بیش ازین ملماز تو
رودکی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۳۱
ای دریغ! آن حر، هنگام سخا حاتم فش
ای دریغ! آن گو، هنگام وفا سام گراه
رودکی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۳۲
هفت سالار، کندرین فلکند
همه گرد آمدند در دو و داه
رودکی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۳۳
نیست از من عجب که: گستاخم
که تو کردی باولم دسته
رودکی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۳۴
گاه آرامیده و گه ارغنده
گاه آشفته و گه آهسته
رودکی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۳۵
منم خو کرده بر بوسش، چنان چون باز بر مسته
چنان بانگ آرم از بوسش، چنان چون بشکنی پسته
رودکی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۳۶
از مهر او ندارم بی خنده کام و لب
تا سرو سبز باشد و بار آورد پده
رودکی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۳۷
آتش هجر ترا هیزم منم
و آتش دیگر ترا هیزم پده
رودکی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۳۸
به جای هر گران مایه فرومایه نشانیده
نمانیدست ساراوی و کرهٔ اوت مانیده
رودکی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۳۹
گر نعم‌های او چو چرخ دوان
همه خوابست و خواب بادفره
رودکی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۴۰
در راه نشابور دهی دیدم بس خوب
انگشتهٔ او را نه عدد بود و نه مره
رودکی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۴۱
جعدی سیاه دارد، کز کشی
پنهان شود بدو در سرخاره
رودکی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۴۲
کز شاعران نوندمنم و نوگواره
یک بیت پرنیان کنم از سنگ خاره
رودکی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۴۳
ای خون دوستانت به گردن، مکن بزه
کس برنداشتست به دستی دو خربزه
رودکی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۴۴
بتگک ازان گزیده‌ام این کازه
کم عیش نیک و دخل بی اندازه
رودکی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۴۵
یک سو کشمش چادر، یک سو نهمش موزه
این مرده اگر خیزد، ورنه من و چلغوزه
رودکی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۴۶
ناگاه برآرند ز کنج تو خروشی
گردند همه جمله و بر ریش تو شاشه
رودکی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۴۷
خوش آن نبیذ غارچی با دوستان یکدله
گیتی به آرام اندرون، مجلس به بانگ و ولوله
رودکی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۴۸
ماه تمامست روی دلبرک من
وز دو گل سرخ اندر و پر گاله
رودکی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۴۹
ای بار خدای، ای نگار فتنه
ای دین خردمند را تو رخنه
رودکی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۵۰
بزرگان جهان چون بند گردن
تو چون یاقوت سرخ اندر میانه
رودکی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۵۱
زلفینک او نهاده دارد
بر گردن هاروت زاولانه
رودکی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۵۲
ندارد میل فرزانه به فرزند و به زن هرگز
ببرد نسل این هر دو، نبرد نسل فرزانه
رودکی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۵۳
ایا خورشید سالاران گیتی
سوار رزم ساز و گرد نستوه
رودکی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۵۴
گه ارمنده‌ای و گه ارغنده‌ای
گه آشفته‌ای و گه آهسته‌ای
رودکی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۵۵
مهر جویی ز من و بی مهری
هده خواهی ز من و بیهده‌ای
رودکی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۵۶
بر تو رسیده بهر دل تنگ چاره‌ای
از حال من ضعیف بیندیش چاره‌ای
رودکی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۵۷
گه در آن کندز بلند نشین
گه بدین بوستان چشم گشای
رودکی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۵۸
کار بوسه چو آب خوردن شور
بخوری بیش، تشنه‌تر گردی
رودکی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۵۹
بتا، نخواهم گفتن تمام مدح ترا
به شرم دارد خورشید اگر کنم سپری
رودکی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۶۰
من کنم پیش تو دهان پر باد
تا زنی بر لبم تو زابگری
رودکی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۶۱
باغ ملک آمد طری از رشحهٔ کلک وزیر
زان که افشک می‌کند مر باغ و بستان را طری
رودکی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۶۲
چه نیکو سخن گفت؟ یاری بیاری
که: تا کی کشم از خسر ذل و خواری؟
رودکی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۶۳
نیل دمنده تویی به گاه عطیت
پیل دمنده به گاه کینه گزاری
رودکی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۶۴
مرا با تو بدین باب تاب نیست
که تو راز به از من به سر بری
رودکی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۶۵
آهو ز تنگ کوه بیامد به دشت و راغ
بر سبزه باده خوش بود اکنون، اگر خوری
رودکی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۶۶
از خر و پالیک آن جای رسیدم که همی
موزهٔ چینی می‌خواهم و اسب تازی
رودکی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۶۷
جهانا، همانا کزین بی‌گناهی
گنه کار ماییم و تو بی کنازی
رودکی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۶۸
به جمله خواهم یک ماهه بوسه از تو، بتا
به کیچ کیچ نخواهم که فام من توزی
رودکی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۶۹
ای آن که از عشق تو اندر جگر خویش
آتشکده دارم سد و بر هر مژه ای ژی
رودکی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۷۰
ازو بی اندهی بگزین و شادی با تن آسانی
به تیمار جهان دل را چرا باید که بخسانی؟
رودکی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۷۱
شدم پیر بدین سان و تو هم خود نه جوانی
مرا سینه پر انجوخ و تو چون چفته کمانی
رودکی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۷۲
زر خواهی و ترنج، اینک این دو رخ من
می خواهی و گل و نرگس، از آن دو رخ جوی
رودکی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۷۳
سرو است آن یا بالا؟ ماه است آن یا روی؟
زلف است آن یا چوگان؟ خال است آن یا گوی؟
رودکی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۷۴
آمد این نوبهار توبه شکن
پرنیان گشت باغ و برزن و کوی
رودکی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۷۵
شاعر شهید و شهره فرالاوی
وین دیگر به جمله همه راوی
رودکی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۷۶
جز برتری ندانی، گویی که آتشی
جز راستی نجویی، ماناتر از وی
رودکی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۷۷
ای مایهٔ خوبی و نیک نامی
روزم ندهد بی تو روشنایی
رودکی — ابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامه — بخش ۱
هرکه نامخت ازگذشت روزگار
نیز ناموزد ز هیچ آموزگار
رودکی — ابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامه — بخش ۲
از خراسان آن خورِ طاووس وش
سوی خاور می‌خرامد شاد و خوش
کآفتاب آید به بخشش زی بره
روی گیتی سبز گردد یکسره
مهر دیدم بامدادان چون بتافت
از خراسان سوی خاور می‌شتافت
نیم روزان بر سر ما برگذشت
چون به خاور شد ز ما نادید گشت
رودکی — ابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامه — بخش ۳
هم چنان سرمه که دخت خوب روی
هم به سان گرد بردارد ز روی
گرچه هر روز اندکی برداردش
بافدم روزی به پایان آردش
رودکی — ابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامه — بخش ۴
شب زمستان بود، کپی سرد یافت
کرمکی شبتاب ناگاهی بتافت
کپیان آتش همی پنداشتند
پشتهٔ هیزم برو بر داشتند
رودکی — ابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامه — بخش ۵
آن گرنج و آن شکر برداشت پاک
وندر آن دستار آن زن بست خاک
باز کرد از خواب زن را نرم و خوش
گفت: دزدانند و آمد پای پش
آن زن از دکان فرود آمد چو باد
پس فلرزنگش به دست اندر نهاد
شوی بگشاد آن فلرزش، خاک دید
کرد زن را بانگ و گفتش: ای پلید
رودکی — ابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامه — بخش ۶
دمنه را گفتا که تا: این بانگ چیست؟
با نهیب و سهم این آوای کیست؟
دمنه گفت او را: جزین آوا دگر
کار تو نه هست و سهمی بیشتر
آب هر چه بیشتر نیرو کند
بند ورغ سست بوده بفگند
دل گسسته داری از بانگ بلند
رنجکی باشدت و آواز گزند
رودکی — ابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامه — بخش ۷
گفت: هنگامی یکی شهزاده بود
گوهری و پر هنر آزاده بود
شد به گرمابه درون، اِستاد غوشت
بود فربی و کلان، بسیارگوشت
رودکی — ابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامه — بخش ۸
کشتیی بر آب و کشتیبانش باد
رفتن اندر وادیی یکسان نهاد
نه خله باید، نه باد انگیختن
نه ز کشتی بیم و نه ز آویختن
رودکی — ابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامه — بخش ۹
بانگ زله کرد خواهد کر گوش
وایچ ناساید به گرما از خروش
برزند آواز دونانک به دست
بانگ دونانک سه چند آوای هست
رودکی — ابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامه — بخش ۱۰
وز درخت اندر، گواهی خواهد اوی
تو بدانگاه از درخت اندر بگوی:
کان تبنگوی اندرو دینار بود
آن ستد ز یدر که ناهشیار بود
رودکی — ابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامه — بخش ۱۱
همچنان کَبتی که دارد انگبین
چون بماند داستان من بر این:
کبت ناگه بوی نیلوفر بیافت
خوشش آمد سوی نیلوفر شتافت
وز بر خوشبوی نیلوفر نشست
چون گهِ رفتن فراز آمد، نَجَست
تا چو شد در آب نیلوفر نهان
او به زیر آب ماند از ناگهان
رودکی — ابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامه — بخش ۱۲
هیچ شادی نیست اندر این جهان
برتر از دیدار روی دوستان
هیچ تلخی نیست بر دل تلخ تر
از فراق دوستان پر هنر
رودکی — ابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامه — بخش ۱۳
تا جهان بود از سر آدم فراز
کس نبود از راز دانش بی‌نیاز
مردمانِ بخرد اندر هر زمان
راهِ دانش را به هر گونه زبان
گِرد کردند و گرامی داشتند
تا به سنگ اندر همی بنگاشتند
دانش اندر دل چراغ روشنست
وز همه بد بر تن تو جوشنست
رودکی — ابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامه — بخش ۱۴
گفت با خرگوش خانه خان من
خیز خاشاکت ازو بیرون فگن
چون یکی خاشاک افگنده به کوی
گوش خاران را نیاز آید بدوی
رودکی — ابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامه — بخش ۱۵
آن که را دانم که: اویم دشمنست
وز روان پاک بدخواه منست
هم به هر گه دوستی جویمش من
هم سخن به آهستگی گویمش من
رودکی — ابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامه — بخش ۱۶
کار چون بسته شود بگشایدا
وز پس هر غم طرب افزایدا
رودکی — ابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامه — بخش ۱۷
بار کژ مردم به کنگرش اندرا
چون ازو سودست مر شادی ترا
رودکی — ابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامه — بخش ۱۸
آفریده مردمان مر رنج را
بیش کرده جان رنج آهنج را
رودکی — ابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامه — بخش ۱۹
اندر آمد مرد با زن چرب چرب
گنده پیر از خانه بیرون شد بترب
رودکی — ابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامه — بخش ۲۰
شاه دیگر روز باغ آراست خوب
تخت‌ها بنهاد و بر گسترد بوب
رودکی — ابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامه — بخش ۲۱
خود ترا جوید همه خوبی و زیب
هم چنان چون تو جبه جوید نشیب
رودکی — ابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامه — بخش ۲۲
پس تبیری دید نزدیک درخت
هر گهی بانگی بجستی تند و سخت
رودکی — ابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامه — بخش ۲۳
با کُروز و خرمی، آهو به دشت
می خرامد چون کسی کو مست گشت
رودکی — ابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامه — بخش ۲۴
خایگان تو چو کابیله شدست
رنگ او چون رنگ پاتیله شدست
رودکی — ابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامه — بخش ۲۵
چون درآمد آن کدیور، مرد زفت
بیل هشت و داس گاله برگرفت
رودکی — ابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامه — بخش ۲۶
آمد این شبدیز با مرد خراج
دربجنبانید با بانگ و تلاج
رودکی — ابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامه — بخش ۲۷
دست و کف و پای پیران پر کلخج
ریش پیران زرد از بس دود نخج
رودکی — ابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامه — بخش ۲۸
گر خوری از خوردن افزایدت رنج
ور دمی مینو فراز آوردت و گنج
رودکی — ابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامه — بخش ۲۹
گفت: خیز اکنون و سازه ره بسیچ
رفت باید، ای پسر، ممغز تو هیچ
رودکی — ابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامه — بخش ۳۰
آهو از دام اندرون آواز داد
پاسخ گرزه به دانش باز داد
رودکی — ابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامه — بخش ۳۱
پادشا سیمرغ دریا را ببرد
خانه و بچه بدان تیتو سپرد
رودکی — ابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامه — بخش ۳۲
اندر آن شهری که موش آهن خورد
باز پرد در هوا، کودک برد
رودکی — ابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامه — بخش ۳۳
از فراوانی، که خشکا مار کرد
زن نهان مر مرد را بیدار کرد
رودکی — ابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامه — بخش ۳۴
آنگهی گنجور مشک آمار کرد
تا مرو را زان بدان بیدار کرد
رودکی — ابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامه — بخش ۳۵
چونکه مالیده بدو گستاخ شد
کار مالیده بدو در واخ شد
رودکی — ابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامه — بخش ۳۶
چون که نالنده بدو گستاخ شد
تن درستی آمد و در واخ شد
رودکی — ابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامه — بخش ۳۷
کرد روبه یوزواری یک زَغَند
خویشتن را زان میان بیرون فگند
رودکی — ابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامه — بخش ۳۸
مرد دینی رفت و آوردش کَنَند
چون همی مهمان درِ من خواست کند
رودکی — ابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامه — بخش ۳۹
گنبدی نهمار بر برده، بلند
نه ستونش از برون، نه زیر بند
رودکی — ابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامه — بخش ۴۰
روز جستن تازیانی چون نوند
روز دن چون شست ساله سودمند
رودکی — ابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامه — بخش ۴۱
روز جستن تازیانی چون نوند
بیش باشد تا تو باشی سودمند
رودکی — ابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامه — بخش ۴۲
گر بزان شهر با من تاختند
من ندانستم چه تنبل ساختند؟
رودکی — ابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامه — بخش ۴۳
نان آن مدخل ز بس زشتم نمود
از پی خوردن گوارشتم نبود
رودکی — ابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامه — بخش ۴۴
گفت دینی را که: این دینار بود
کین فراکن موش را پروار بود
رودکی — ابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامه — بخش ۴۵
زن چو این بشنیده شد خاموش بود
کفشگر کانا و مردی لوش بود
رودکی — ابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامه — بخش ۴۶
سرخی خفچه نگر از سرخ بید
معصفر گون، پوشش او خود سفید
رودکی — ابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامه — بخش ۴۷
چون کشف انبوه غوغایی بدید
بانگ وژخ مردمان، خشم آورید
رودکی — ابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامه — بخش ۴۸
سر فرو بردم میان آبخور
از فرنج منش خشم آمد مگر
رودکی — ابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامه — بخش ۴۹
خور به شادی روزگار نوبهار
می گسار اندر تکوک شاهوار
رودکی — ابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامه — بخش ۵۰
داشتی آن تاجر دولت شعار
صد قطار سار اندر زیر بار
رودکی — ابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامه — بخش ۵۱
مرد مزدور اندر آغازید کار
پیش او دوستان همی زد بی کیار
رودکی — ابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامه — بخش ۵۲
آشکوخَد بر زمین هموار بر
همچنان چون بر زمین دشوار بر
رودکی — ابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامه — بخش ۵۳
از تو دارم هر چه در خانه خنور
وز تو دارم نیز گندم در کنور
رودکی — ابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامه — بخش ۵۴
گرسنه روباه شد تا آن تبیر
چشم زی او برده، مانده خیر خیر
رودکی — ابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامه — بخش ۵۵
آتشی بنشاند از تن تفت و تیز
چون زمانی بگذرد، گردد گمیز
رودکی — ابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامه — بخش ۵۶
وز چکاوک نوف بینی رستخیز
دشت برگیرد بدان آوای تیز
رودکی — ابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامه — بخش ۵۷
چون گل سرخ از میان پیلگوش
یا چو زرین گوشوار از خوب گوش
رودکی — ابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامه — بخش ۵۸
شیر خشم آورد و جست از جای خویش
و آمد آن خرگوش را الفغده پیش
رودکی — ابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامه — بخش ۵۹
ابله و فرزانه را فرجام خاک
جایگاه هر دو اندر یک مغاک
رودکی — ابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامه — بخش ۶۰
موی سر جغبوت و جامه ریمناک
از برون سو باد سرد و بیمناک
رودکی — ابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامه — بخش ۶۱
زد کلوخی بر هباک آن فزاک
شد هباک او به کردار مغاک
رودکی — ابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامه — بخش ۶۲
از دهان تو همی آید غشاک
پیر گشتی ریخت مویت از هباک
رودکی — ابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامه — بخش ۶۳
خشم آمدش و همان گه گفت: ویک
خواست کورا برکند از دیده کیک
رودکی — ابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامه — بخش ۶۴
ماده گفتا: هیچ شرمت نیست، ویک
بس سبکباری، نه بد دانی، نه نیک
رودکی — ابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامه — بخش ۶۵
دم سگ بینی ابا بتفوز سگ
خشک گشت، کش نجنبد هیچ رگ
رودکی — ابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامه — بخش ۶۶
چون فراز آید بدو آغاز مرگ
دیدنش بیگار گرداند مجرگ
رودکی — ابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامه — بخش ۶۷
ایستاده دیدم آن جا دزد و غول
روی زشت و چشم‌ها همچون دو غول
رودکی — ابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامه — بخش ۶۸
چون که زن را دید فغ، کرد اشتلم
همچو آهن گشت و نداد ایچ خم
رودکی — ابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامه — بخش ۶۹
تا به خانه برد زن را با دلام
شادمانه زن نشست و شادکام
رودکی — ابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامه — بخش ۷۰
نزد آن شاه زمین کردش پیام
دارویی فرمود زامهران به نام
رودکی — ابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامه — بخش ۷۱
بس که برگفته پشیمان بوده‌ام
بس که بر ناگفته شادان بوده‌ام
رودکی — ابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامه — بخش ۷۲
کرد باید مر مرا و او را رون
شیر تا تیمار دارد خویشتن
رودکی — ابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامه — بخش ۷۳
پس شتابان آمد اینک پیرزن
روی یکسو، کاغه کرده خویشتن
رودکی — ابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامه — بخش ۷۴
زش ازو پاسخ دهم اندر نهان
زش به بیداری میان مردمان
رودکی — ابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامه — بخش ۷۵
چون بگردد پای او از پایدان
خود شکوخیده بماند هم چنان
رودکی — ابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامه — بخش ۷۶
مار و غنده کربشه با کژدمان
خورد ایشان گوشت روی مردمان
رودکی — ابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامه — بخش ۷۷
تاک رز بینی شده دینارگون
پرنیان سبز او زنگارگون
رودکی — ابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامه — بخش ۷۸
از همالان وز برادر من فزون
زان که من امیدوارم نیز یون
رودکی — ابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامه — بخش ۷۹
گر درم داری، گزند آرد بدین
بفگن او را گرم و درویشی گزین
رودکی — ابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامه — بخش ۸۰
مرد را نهمار خشم آمد ازین
غاو شنگی به کف آوردش، گزین
رودکی — ابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامه — بخش ۸۱
ار همه خوبی و نیکی دارد او
ماده ور بر کار خویش ار دارد او
رودکی — ابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامه — بخش ۸۲
تنگ شد عالم برو از بهر گاو
شور شور اندر فگند و کاو کاو
رودکی — ابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامه — بخش ۸۳
گفت: فردا بینی‌ام در پیش تو
خود بیاهنجم ستیم از ریش تو
رودکی — ابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامه — بخش ۸۴
کاش آن گوید که باشد بیش نه
بر یکی بر چند بفزاید فره
رودکی — ابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامه — بخش ۸۵
هیچ گنجی نیست از فرهنگ به
تا توانی رو هوا زی گنج نه
رودکی — ابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامه — بخش ۸۶
روی هر یک چون دو هفته گرد ماه
جامه‌شان غفه، سموریشان کلاه
رودکی — ابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامه — بخش ۸۷
اخترانند آسمانشان جایگاه
هفت تابنده دوان در دو و داه
رودکی — ابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامه — بخش ۸۸
سوس پرورده به می بگداخته
نیک درمانی زنان را ساخته
رودکی — ابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامه — بخش ۸۹
پر بکنده، چنگ و چنگل ریخته
خاک گشته، باد خاکش بیخته
رودکی — ابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامه — بخش ۹۰
نزد تو آماده بدو آراسته
جنگ او را خویشتن پیراسته
رودکی — ابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامه — بخش ۹۱
سنجد چیلان بدو نیمه شده
نقطهٔ سرمه به یک یک برزده
رودکی — ابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامه — بخش ۹۲
هست از مغز سرت، ای منگله
همچو رش مانده تهی از کشکله
رودکی — ابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامه — بخش ۹۳
بهترین یاران و نزدیکان همه
نزد او دارم همیشه اندمه
رودکی — ابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامه — بخش ۹۴
پس بیو بارید ایشان را همه
نی شبان را میش زنده، نی رمه
رودکی — ابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامه — بخش ۹۵
جای کرد از بهر بودن کازه‌ای
زان که کرده بودشان اندازه‌ای
رودکی — ابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامه — بخش ۹۶
گفت: ای من، مرد خام کل درای
پیش آن فرتوت پیر ژاژخای
رودکی — ابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامه — بخش ۹۷
بینی و گنده دهان داری و نای
خایگان غر، هر یکی همچون درای
رودکی — ابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامه — بخش ۹۸
پیسی و ناسور کون و گربه پای
خایه غر داری تو، چون اشتر درای
رودکی — ابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامه — بخش ۹۹
آبکندی دور و بس تاریک جای
لغز لغزان چون درو بنهند پای
رودکی — ابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامه — بخش ۱۰۰
زشت و نافرهخته و نابخردی
آدمی رویی و در باطن بدی
رودکی — ابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامه — بخش ۱۰۱
من سخن گویم، تو کانایی کنی
هر زمانی دست بر دستی زنی
رودکی — ابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامه — بخش ۱۰۲
دستگاه او نداند کز چه روی؟
تنبل و کنبوره در دستان اوی
رودکی — ابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامه — بخش ۱۰۳
شو، بدان گنج اندرون خمی بجوی
زیر او سُمجی است، بیرون شد بدوی
رودکی — ابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامه — بخش ۱۰۴
چون یکی جغبوت پستان‌بند اوی
شیر دوشی زو به روزی دو سبوی
رودکی — ابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامه — بخش ۱۰۵
خم و خنبه پر ز انده، دل تهی
زعفران و نرگس و بید و بهی
رودکی — ابیات به جا مانده از مثنوی بحر متقارب — پاره ۱
به اندا نمودند وخشور را
بدید آن سراپا همه نور را
رودکی — ابیات به جا مانده از مثنوی بحر متقارب — پاره ۲
کفن حله شد کرم بهرامه را
کز ابریشم جان کند جامه را
رودکی — ابیات به جا مانده از مثنوی بحر متقارب — پاره ۳
به کوه اندرون گفت: کمکان ما
بیا و بکن، بگسلد جان ما
رودکی — ابیات به جا مانده از مثنوی بحر متقارب — پاره ۴
توانی برو کار بستن فریب
که نادان همه راست ببند و ریب
رودکی — ابیات به جا مانده از مثنوی بحر متقارب — پاره ۵
گرفت آب کاشه ز سرمای سخت
چو زرین ورق گشت برگ درخت
رودکی — ابیات به جا مانده از مثنوی بحر متقارب — پاره ۶
ز قلب آنچنان سوی دشمن بتاخت
که از هیبتش شیر نر آب تاخت