mabidan/ganjoor huggingface dataset:
نادر نادرپور — گیاه و سنگ نه، آتش — در انتظار آن چنان روز
روزی اگر فرمان مرگ اید که ای مرد
 از این همه عضوی که کنون در تن توست 
 یک عضو رابگزین و باقی را رها کن
 می پرسم از تو 
 از بین اعضایی که داری
آیا کدامین عضو را برمی گزینی 
 آیا کدامین را به خدمت می گماری ؟
از بین مغز و قلب و گوش و دیده و دست 
 آیا به دنبال کدامینت نظر هست ؟
 آیا تو مغز خسته را برمی گیزینی ؟
 مغزی که کارش جز خیال بی ثمر نیست 
آیا تو چشم بی زبان را می پسندی ؟
 چشمی که در فریاد خاموشش اثر نیست
  آیا تو قلب شرمگین را دوست داری؟
قلبی که جز عاشق شدن هیچش هنر نیست
  آیا تو گوش بینوا را می پذیری ؟
گوشی که گر از یاوه ها و برنتابد 
رندانه در تحسین او گویند : کر نیست
 زنهار ،‌ زنهار 
زینان مباد هیچ یک را برگزینی 
زیرا که از اینان نصیبت جز ضرر نیست
 زیرا که در اینان هنر نیست
 اما اگر از من بپرسی 
من دست را بر می گزینم 
 دستی که از هر گونه بند آزاد باشد
 دستی که انگشتانش از پولاد باشد 
دستی که گاهی سخت بفشارد گلو را 
دستی که با خون پاس دارد آبرو را
 دستی که آتش ذر سیاهی برفروزد
 دستی که پیش زورگویان مشت گردد
مشتی که لب ها را به دندان ها بدوزد
مشتی که همچون پتک آهنگر بکوبد 
سندان سرد آسمان را 
مشتی که در هم بشکند با ضربه ی خویش
 آیینه ی جادوگران را 
آری ، اگر از من بپرسی
من مشت را بر می گزینم 
شاید که فریادی براید از گلویی
با مشت خشم آلود من پیوند گیرد
 آنگاه ، لبخندی صفای اشک یابد 
آنگاه ، اشکی پرتو لبخند گیرد
 در انتظار آنچنان روز
 بگذار تاپ یمان ببندیم 
بگذار تا با هم بگرییم 
بگذار تا با هم بخندیم 
اشک تو با لبخند من همداستان باد 
مشت تو چون فریاد من بر آسمان باد
نادر نادرپور — گیاه و سنگ نه، آتش — بشنو از نی
نی های خوابنک ،‌ به خمیازه ی نسیم
از یکدیگر به نرمی مژگان جدا شدند
چشم به خواب رفته ی مرداب از آن میان
در آفتاب صبح ، چو ایینه برق زد
آنگه ، نیی بلندتر از مار هفت بند
بیمارتر ز چهره ی مهتاب صبحگاه
در تخم چشم خیره ی مرداب ، سبز شد
چون نیزه ی شکسته رها شد به سوی ماه
شش بند او چو سینه ی غوکان سپید بود
بر گرد بند هفتم او ، طرقه ای سیاه
آن طوقه را ز رنگ شب انگاشت آفتاب
کوشید تا به دست بلورین بشویدش
اما هر آنچه کرد
اما هر آنچه پیکر نی را به نور شست
زهر سیاه ، در تن وی بیشتر دوید
هنگام ظهر : تا به کمرگاه نی رسید
در آستان شب به گلوی سپید وی
نی ، رنگ شب گرفت
شب نیز رنگ نی
چون باد رهگذر خبر از مرگ روز داد
خورشید خشمگین
از شستشوی پیکر نی ناامید شد
با پنجه های خونین ، آهنگ راه کرد
مهتاب از فراز درختان نگاه کرد
با آفتاب گفت
نفرین به شب که هستی نی را تباه کرد
شب در جواب گفت
این زهر من نبود که در خون نی دوید
پوسیده بود ، نی
پوسیده بود و در تن خود خون مرده داشت
این خون مرده بود که وی را سیاه کرد
نادر نادرپور — گیاه و سنگ نه، آتش — از پس دیوار سال ها
 ای کولی کبود نگاه ستاره چشم
 ای با غم غریبی من آشنا هنوز
ای نغمه ساز عشق که با پنجه ی امید
بر می کشی ز چنگ دلم ناله ها هنوز
من بار دیگر از پس دیوار سال ها
  سوی تو آمدم 
سوی تو آمدم که به یاد تو آورم 
آن نغمه را که موج زند در فضا هنوز
همچون صدای ناله ینی از ره دراز 
یاد تو شاد می کندم در شب نیاز 
هر چند نغمه ای نسرودی ز دیرباز 
 در گوش من طنین فکند آن صدا هنوز
 در خواب های تیره ی اندوهگین خویش
 یک شب ترا چو مستی افیون شناختم
  تا در نگین مردمک چشم خود نهم 
نقشی از آن خیال گریزنده ساختم 
نقش تو ماند و ، نام تو در خاطرم نشست 
 اما تو همچو خواب ز چشمم گریختی
چون سایه ای که پر تو ماه آفریندش
 پیوند خود ز ظلمت شب های گسیختی
ای کولی کبود در نگاه ستاره چشم 
 ای در غروب چشم تو خورشیدها به خواب 
 ای گیسوان تو 
 مانند یال اسب ، پر از برق آفتاب 
 ایا شود که یک شب آری ، نه بیشتر
 آغوش آشتی بگشایی برای من ؟
ای کولی کبود نگاه ستاره چشم 
 ای در غم غریبی من ، آشنای من
نادر نادرپور — گیاه و سنگ نه، آتش — شیهه ی خاموش
کوه ، زانو زده چون اسب زمین خورده به راه
  سینه انباشته از شیهه ی خاموش هلاک 
مغز خورشید پریشان شده بر تیزی سنگ 
چون سواری که به یک تیر ، درافتاده به خاک 

ناخن از درد فروبرده درون شن گرم 
لب تاول زده اش سوخته از داغ عطش
خونش آمیخته با روشنی بازپسین 
...

 چشمش از حسرت آبی که نیابد همه عمر
  می دود همچو سگی هار ، به دنبال سراب 
بیم دارد که چو لب تر کند از چشمه ی دور
  آتش سرخ زبانش فکند شعله در آب 

آسمان ، کاسه ی براق لعاب اندودی است 
 که ازو قطره ی آبی نتراویده برون
  تشنگی در رحم روسپی پیر زمین 
 نطفه ای کاشته از شهوت سوزان جنون 

 کوره راهی که خط انداخته بر پشت کویر 
جلد ماری است که خالی شده از خنجر خویش
گردبادی که برانگیخته گرد از تن راه 
 غول مستی است که برخاسته از بستر خویش

گون از زور عطش پنجه فروبرده به خاک
تا مگر درد جگر سوز خود آرام کند
 زخم چرکین ترک های زمین منتظر است
 تا مگر مرهمی از ظلمت شب وام کند 

چشمه ای نیست که در بستر خشکیده ی جوی
سینه مالان بخزد چون تن لغزنده ی مار 
کوه و خورشید ، سراسیمه به هم می نگرند 
اسب ، جان می سپرد تشنه ، در آغوش سوار
نادر نادرپور — گیاه و سنگ نه، آتش — طلوعی در غروب
 باران شامگاه ، چو دیواری از بلور 
 گلخانه ی شفق را در برگرفته بود 
 خورشید ، همچو نرگس بیمار آسمان 
در پشت آن حصار بلورین شکفته بود 
خاکستر غروب خزان ، می نهفت گرم 
در دل ، جرقه های هزاران ستاره را
 س بر سینه ی برهنه ی خود می فشرد ماه 
 پنهان ز چشم روز ، شب شیرخواره را 
باران اشک من
گلخانه ی خیال خزان ، دیده ی مرا 
در بر گرفته بود چو دیواری از بلور 
خورشید چشم های تو در اشک من شکفت 
 چون نرگس طلایی گلخانه های دور
نادر نادرپور — گیاه و سنگ نه، آتش — حادثه
مرغی هنوز در قفس صبح می پرد 
مرغ ستاره ای 
شب در درون پوسته اش می خزد چو مار 
 من چون مسافری که فرومانده در غبار 
 نور سپیده در قدح سبز آسمان 
شیر بریده ایست پر از لخته های خون 
 مرغی ز لای پنجره ی خوابگاه من 
 سر می کند برون 
مار سیاه ، پوسته اش را دریده است 
 مرغ سپید ، از قفس خود پریده است
 در من غبار حادثه ای موج می زند 
مرغی نشسته غمگین ، در موج این غبار
  ماری خزیده سنگین ، در راه انتظار
نادر نادرپور — گیاه و سنگ نه، آتش — شعر من و شعر باد
باد مست این شاعر شوریده ی ولگرد 
 پرسه می زد در خیابان های بی عابر
  واژه هایش را میان برگ های ره نشین می جست
واژه ها را از زمین می جست
 توده ی الفاظ رنگین را به هم می زد 
گاه ،‌ این یک را گزین می کرد 
گاه آن یک را قلم می زد 
اندک اندک ، شعر شیوایی رقم می زد 
شهر ، ساکت بود و باغ آسمان ، خاموش
حوری خورشید سیر از لذت آغوش
 تن در استخر بلورین افق می شست 
گاه ،‌ سر از آب مینایی بدر می کرد
شهر را از برق شادی شعله ور می کرد 
 گاه ، عریان ، پای بیرون می نهاد از آب 
حوله ی ابر سپید از پیکر پاکش
عطر گرمی می ربود و در هوا می ریخت
 عطر او با بوی برگ خیس پوسیده 
با گل دیوار باران خورده ، می آمیخت 
شهر ، ساکت بود و باغ آسمان ، خاموش
آفتاب اشفانده زلف شسته را بر دوش
باد مست ، این شاعر شوریده ی رسوا
پرسه می زد در خیابان های پر غوغا 
واژه هایش را میان برگ های نیمه جان می جست 
در غم گنگ خزان می جست 
 من ، کنارش راه می رفتم 
 واژه هایم را میان چهره های زنده می جستم 
 سر به سوی آسمان پاک می کردم 
 پیکر خورشید را در آب می دیدم 
چشم می بستم 
 آفتاب تازه ای را خواب می دیدم 
 شعر من با آفتاب تازه می آمیخت 
 سحر این پیوند 
 برگ ها را روح می بخشید 
 لفظ ها را سادگی می داد 
 واژه ها را مژده ی آزادگی می داد 
 من، برای باد ، شعری تازه می خواندم
  او ، برای شهر ، شعر تازه ای می خواند
 شعر او تر بود
 اما.... راستی .... اما 
این سخن را مایه ای از خود ستایی نیست 
 شعرم از شعرش روانتر بود
نادر نادرپور — گیاه و سنگ نه، آتش — در غبار خنده ی خورشید
خواب می بینم همه شب ، اسب رهوار مرادم را 
یالش از نور سحرگاهان ، طلایی رنگ 
خواب می بینم که برزین بلند او 
راه می پیمایم از فرسنگ تا فرسنگ 
رو به سوی قله های دور می آرم 
قله های دور ، پنهان در غبار خنده ی خورشید 
 می روم آن سان که نعل اسب من از سینه ی هر سنگ لاله ی برقی برویاند
می روم آن سال که گرمای نفس های تب آلودش
 پرده ی ابریشمین آبشاران را بسوزاند 
می روم آنجا که چون چشمم به طاق آسمان افتد
بشکفد در باغ چشمم سوسن خورشید 
 همچو عکس بیشه ها در چشم آهوها 
می روم آنجا که چون اسبم دو چشم از خواب بگشاید
 نقش بندد در نگین مردمک هایش
سایه ی پرواز خاموش پرستوها 
عاقبت زین می کنم روزی به بیداری
اسب رهوار مرادم را 
رو به سوی قله های دور می آرم
 قله های دور ، پنهان در غبار خنده ی خورشید 
می روم آنجا که باغ آفرینش را بهاری هست 
 می روم آنجا که دل ها را شکوه انتظاری هست
نادر نادرپور — گیاه و سنگ نه، آتش — شهادت
بمان مادر ، بمان در خانه ی خاموش خود ، مادر
  که باران بلا می بارد از خورشید 
 در ماتمسرای خویش را بر هیچکس مگشا
  که مهمانی به غیر از مرگ بر در نخواهی دید 

 زمین گرم است از باران خون ، امروز
ولی دل ها درون سینه ها سرد است 
مبند امروز چشم منتظر بر حلقه ی این در 
 که قلب آهنین حلقه هم کنده از درد است 

نگاه خیره را از سنگفرش کوچه ها بردار 
که در زیر فشار گام ها نابود خواهد شد 
 متابان برق چشمت را به دیوار خیابان ها 
 که همچون شعله ای در زیر باران ، دود خواهد شد 

 تلنگر می زند بر شیشه ها سر پنجه ی باران 
نسیم سرد می خندد به غوغای خیابان ها 
 دهان کوچه پر خون می شود از مشت خمپاره 
فشارد درد می دوزد لبانش را به دندان ها

 زمین گرم است از باران خون ، امروز
زمین ازش اشک خون آلوده ی خورشید ، سیراب است
 ببین آن گوش از بن کنده را در موج خون ، مادر 
که همچون لاله از لالای نرم جوی در خواب است 

ببین آن چشم را چون جوجه ای در خاک و خون خفته
 که روزی استخوان کاسه ی سر آشیانش بود 
 ببین آن مشت را ، آن دست دورافتاده از تن را
 که روزی چون گره می شد ، حریف دشمنانش بود 

ببین آن مغز خون آلوده را ، آن پاره ی دل را 
 که در زیر قدم ها می تپد بی هیچ فریادی
سکوتی تلخ در رگ های سردش زهر می ریزد 
بدو با طعنه می گوید که بعد از مرگ ، آزادی

بمان مادر !‌ بمان درخانه ی خاموش خویش امروز
 که باران بلا می بارد از خورشید 
 دو چشم منتظر را تا به کی بر آستان خانه می دوزی ؟
که دیگر سایه ی فرزند را بر در نخواهی دید
نادر نادرپور — گیاه و سنگ نه، آتش — در کنار پنجره
خورشید ، پشت پنجره ی من 
 چتر سیاه ابری بر سر کشیده بود 
 در زیر سیل باران ، خاموش می گریست 
 من ، در فروغ شامگهان ، طرح کوچه را
 می دیدم و به آینه پیوند می زدم 
 در پیچ کوچه ، نارونی پیر 
 تنها نشسته بود 
 درکنده اش نسیم ، نفس می زد 
 باران ، وجود خالی خشک درخت را 
می دید و با نسیم ، همآغوش می گریست 
خورشید ، پشت پنجره ی من 
چتر سیاه ابری بر سر کشیده بود
  در زیر سیل باران ،‌ خاموش می گریست 
 من ، در کنار پنجره لبخند می زدم
نادر نادرپور — گیاه و سنگ نه، آتش — درختی در اندیشه ی من
از خاک آسمان مه آلود
  رویید واژگونه درختی
با شاخه های نقره ای برق 
با برگ های سبز ستاره 
 با میوه ی طلایی خورشید
 از قاب تنگ پمجره ، سنگ نگاه من 
 چون مرغ ، پر کشید 
بر شاخ آن درخت کهن خورد 
برگ ستاره ها به زمین ریخت
 در گل نشست میوه ی خورشید 
در کوچه ، راه می روم اینک 
خورشید در نشیب غروب است و ، چتر ابر 
 همچون درخت بر سر من سایه افکن است 
چتری که دسته اش 
چون شاخه های صیقلی برق آسمان 
همرنگ آهن است 
چتری که گنبدش 
چون طیف هفتگانه ی خورشید ، روشن است 
این چتر و آن درخت در اندیشه ی من است
نادر نادرپور — گیاه و سنگ نه، آتش — حماسه ای در غروب
ز پناهگاه جنگل های خاموش خزان دیده
  به سویت باز خواهم گشت ، ای خورشید ،‌ ای خورشید 
ترا با دست ، سوی خویش خواهم خواند 
ترا با چشم ، سوی خویش خواهم خواند 
 تو را فریاد خواهم کرد ،‌ ای خورشید ، ای خورشید 
 من کنون قطره های ریز باران را 
 که همچون بال زنبوران خواب آلود می ریزد 
به روی غنچه ی چشمان خود احساس خواهم کرد 
 من کنون برگ ها را چون ملخ ها از زمین پرواز خواهم داد 
من اسفنج کبود ابرها را لمس خواهم کرد 
وزان آبی به روی آتش پاییز خواهم ریخت 
سپس آهنگ دیدار تو خواهم کرد ، ای خورشید ، ای خورشید 
 من کنون کوله باری سهمگین بر دوش خود دارم 
عجائب کوله باری تلخ و شیرین را بهم کرده
  عجائب کوله باری هدیه ی روزان بیماری
 در او گنج نوازش ها
  در او رنج نیایش ها 
در او فریادهای مستی و هستی
در او اندوه ایام تهیدستی
من کنون کوله بار بسته ام را پیش چشمت باز خواهم کرد 
 ای خورشید ، ای خورشید 
من از خمیازه های دره ها و خواب خندق ها
 من از آشوب دریاها و از تشویش زورقها
  سخن آغاز خواهم کرد 
 من از تاریکی شب ها و از تنهایی پل ها
  من از نجوای زنبوران و از بی تابی گل ها 
سخن آغاز خواهم کرد 
من از سوسوی فانوسی که پشت شیشه می سوزد
  من از برقی که کوه و آسمان را با نخی باریک میدوزد 
من از بیلی که بر دوش نحیف آبیاران است 
من از گیلاسبن های گل آورده 
 که در صبح بهاران پایکوب باد و باران است 
 ترا آگاه خواهم کرد ، ای خورشید ، ای خورشید 
 من کنون در خزانی بی بهار آواز می خوانم
 من کنون در شب تنهایی خود پیش می رانم 
 شب بی ماه در من لانه می سازد 
 عصایم در گل نرم بیابان ریشه می بندد 
درختی در کنار راه می روید 
 درختی درکنارم راه می پوید 
عصای کوری اش در دست و بار پیری اش بر دوش
عصای کوری ام در مشت و بار پیری ام بر پشت 
به رفتن ، هر دو می کوشیم 
من و او هر دو خاموشیم 
 من و او هر دو از خاک بیابان آب می نوشیم 
 من از این همسفر روزی ترا آگاه خواهم کرد ، ای خورشید ، ای خورشید 
افق خالی است ، اما من پر از ابرم
 پر از غبار افشان بی باران 
درون چشمه ، نقش خویش را بر آب می بینم 
کنار چشمه ، آب زندگی را خواب می بینم
 ازین خوابی که می نوشد وجودم را
 شبی بیدار خواهم شد 
شتاب آلوده ، در گودال دستم آب خواهم خورد 
هجوم ماهیان تشنه را از یاد خواهم برد 
نهالی تازه در من ریشه خواهد کرد 
 و بازوی بلند شاخسارش را 
 به دور گردن من حلقه خواهد کرد ، ای خورشید ، ای خورشید 
ترا گم کرده بودم من 
ترا در خواب های کودکی گم کرده بودم من 
ترا بار دگر جستم 
درون آخرین فریادهای ناهشیواری
ترا در خود رها کردم 
ترا از نو صدا کردم 
ترا جستم میان مرزهای خواب و بیداری
وزین پس با تو خواهم زیست ، ای خورشید ، ای خورشید 
من کنون در غروب انتظارم راه می پویم 
ترا همچون حریفی در کران این شب تاریک می جویم 
و در پایان این شب زنده داری ها 
و در آن سوی این چشمانتظاری ها 
 ترا بار دگر در خویش خواهم دید ، ای خورشید ، ای خورشید 
 در آن شب در شب دیدار 
غباری نرم تر از آنچه در شبهای طوفانی
 ز روی کشتزاران سپید پنبه بر می خاست
میان تپه های ماهتابی خیمه خواهد زد 
 و من در پشت آن خیمه 
بسان شعله ای در خرمن پنبه 
به رقصی آتشین آغاز خواهم کرد ، ای خورشید ، ای خورشید 
و در پایان آن شب آن شب دیدار 
 ز پناهگاه جنگل های خاموش خزان دیده 
به سویت باز خواهم گشت 
 ترا با چشم ، سوی خویش خواهم خواند 
 ترا با دست ، سوی خویش خواهم خواند 
 ترا آواز خواهم داد 
 ترا فریاد خواهم کرد ، ای خورشید ، ای خورشید
نادر نادرپور — گیاه و سنگ نه، آتش — کتاب پریشان
امید زیستنم ، دیدن دوباره ی توست 
 قراربخش دلم ، تاب گاهواره ی توست 
 تو ، ای شکوفه ی ایام آرزومندی 
 بمان که دیده ی من روشن از نظاره ی توست 
 نگاه پاک توام صبح آفتابی بود
  کنون چراغ شبم چشم پر ستاره ی توست 
 به یک اشاره ، مرا رخصت پریدن بخش
مه مرغ وحشی دل ،‌ رام یک اشاره ی توست 
 به پاره کردن اوراق هر کتاب مکوش
 دلم کتاب پریشان پاره پاره ی توست 
شبی نماند که بی گریه ام به سر نرسید
 زلال اشک پدر ، برق گوشواره ی توست 
دلم چو موج ، به سر می دود ز بیم زوال 
 کرانه ای که پناهش دهد ، کناره ی توست 
خجسته پوپک من ای یگانه کودک من
 امید زیستنم ، دیدن دوباره ی توست
نادر نادرپور — گیاه و سنگ نه، آتش — پنجره ی خاموش
تو هر غروب ، نظر می کنی به خانه ی من 
 دریغ ! پنجره خاموش و خانه تاریک است 
 هنوز یاد مرا پشت شیشه می بینی
که از تو دور ، ولی با دل تو نزدیک است 

هنوز ، پرده تکان می خورد ز بازی باد 
ولی دریغ که در پشت پرده نیست کسی
در آن اجاق کهن ، آتش نمی سوزد 
در آن اتاق تهی ، پر نمی زند مگسی

هنوز بر سر رف ، برگ های خشکیده 
 نشان آن همه گل های رفته بر باد است
  هنوز روی زمین ، پاره عکس های قدیم 
 گواه آن همه ایام رفته از یاد است 

درخت پیچک ایوان ما ، رمیده ز ما 
گشوده سوی درختان دوردست آغوش
ستاره ها ، همه درذ قاب شیشه محبوسند 
 قناریان ، همه در گوشه ی قفس خاموش

درون خانه ی ما ، گرمی نفس ها نیست
 درون خانه ی ما ، سردی جدایی هاست 
 درون خانه ی ما ، جشن دوستی ها نیست
  درون خانه ی ما ، مرگ آشنایی هاست 

چه شد ، چگونه شد ، ای بی نشان کبوتر بخت 
 که خواب ما به سبکبالی سپیده گذشت
جهان کر است و من آن گنگ خوابدیده هنوز
چه ها که در دل این گنگ خوابدیده گذشت 

به گوش میشنوم هر شب از هجوم خیال 
 صدای گرم ترا در سکوت خانه هنوز
برای کودک گریان ترانه می خواندی
 مرا ز خواب برانگیزد آن ترانه هنوز

تو هر غروب ، نظر می کنی به خانه ی من 
دریغ ! پنجره ، خاموش و خانه تاریک است 
 خیال کیست در آن سوی شیشه های کبود 
که از تو دور ، ولی با دل تو نزدیک است 

 من از دریچه ، ترا در خیال می بینم 
که خیره می نگری ماه شامگاهی را 
سپس به اشک جگر سوز خویش ، می شویی
ز چشم کودکم اندوه بی پناهی را
نادر نادرپور — گیاه و سنگ نه، آتش — نقاب و نماز
ز لابلای ستون ها ، سپیده بر می خاست 
و من در آینه ، خود را نگاه می کردم 
 بسان تکه مقوای آبدیده ی زرد 
نقاب صورتم از رنگ و خط تهی شده بود 
 سرم چو حبه ی انگور زیر پا مانده 
 به سطح صاف بدل گشته بود و حجم نداشت 
و در دو گوشه ی ان صورت مقوایی
دو چشم بود که از پشت مردمک هایش
 زلال منجمد آسمان هویدا بود 
ز پشت شیشه ، افق را نگاه می کردم 
سپیده از رحم تنگ تیرگی می زاد 
 و آسمان سحرگاهان 
 بسان مخمل فرسوده ، نخ نما شده بود 
 ستاره ها ، همه در خواب می درخشیدند
 و من ، به بانگ خروسان ، نماز می خواندم 
حضور قلب من از من رمیده بود و ، نماز 
به بازی عبث لفظ ها بدل شده بود
  و لفظ ها همگی از خلوص ، خالی بود 
نماز ، پایان یافت
 و من در آینه ، تصویر خویش را دیدم 
حصار هستی ام از هول نیستی پر بود 
 هوار حسرت ایام ، بر سرم می ریخت
و من ، چو برج خراب از هراس ریزش خویش
 به زیر سایه ی نسیان پناه می بردم
  وزان دریچه که از عالم غریبی من 
 رهی به سوی افق های آشنایی داشت 
بدان دیار مه آلوده راه می بردم
  بدان دیار مه آلوده 
 که آفتاب در آن نور لاجوردی داشت 
 و برگ و ساقه ی گل ها به رنگ باران بود 
پناه می بردم 
در آن دیار مه آلوده ، روز جان می داد 
 و من ، نگاه به سیمای ماه می کردم 
 و بازگشت هزاران غم گریخته را 
 چو گله های گریزان سارهای سیاه
  ز لابلای ستون ها نگاه می کردم 
در آن دیار مه الوده روز جان می داد
 و شب چو کودکی از بطن روشنی می زاد 
من از سپیده به سوی غروب می راندم 
و با صدای مؤذن ، نماز می خواندم 
حضور قلب من از من رمیده بود و ، نماز 
به بازی عبث لفظ ها بدل شده بود 
 و لفظ ها همگی از خلوص خالی بود
 نماز ، دیر نپایید 
 و نیمه کاره رها شد 
و من در آینه ، تصویر خویش را دیدم 
 بسان تکه مقوای آبدیده ی زرد 
 نقاب صورتم از رنگ و خط تهی شده بود 
 و برق ناخوش چشمم ز تب خبر می داد 
 سکوت آینه ، سنگین بود 
 و من ، به خواب فرورفتم 
 وقاب آینه از عکس من تهی گردید 
 نسیم ، پنجره را بست 
و بانگی از دل آیینه تهی برخاست 
که ای به خواب فرورفته 
 نقاب مندرس خویش را ز چهره برانداز 
 و آن نماز رها کرده را دوباره بیاغاز
 دهان پنجره ، از مژده ی سحر پر بود 
 سپیده از رحم تنگ تیرگی می زاد 
 من از غروب به سوی سپیده می راندم 
 و با صدای خروسان ، نماز می خواندم
نادر نادرپور — گیاه و سنگ نه، آتش — رؤیایی در آفتاب
فواره ی کشیده ی اندامش
 در باغ چشم من 
 تا آسمان پرید 
 فواره ی کشیده ی اندامش
با شاخه های نازک پاها و دست ها 
 ابریشم هوا را تا آسمان درید 
 در موی او که گرد پریشان آب بود 
 خورشید ، سبز و قرمز ، رنگین کمان نهاد 
فواره ی کشیده ی اندامش از غرور 
 تا شب ، به روی یک پا ، چون مرغ ، ایستاد
 توپ بزرگ خورشید از بام آسمان 
 در کوچه پرت شد
 باغ خیال من تهی از آفتاب گشن 
 قرقاولان ز شاخه پریدند 
 مرغابیان ز برکه رمیدند 
 برج کبوترم به نسیمی خراب گشت
 با مشعل گداخته ، پاییز در رسید 
 گوگرد برگ ها 
 باروت شاخه ها
  از شعله های مشعل او سوخت ناگهان
 چون چوب بست آتشبازی ، درخت ها
 در نور کهربایی خورشید ، شعله زد 
رنگ طلا گرفت 
خمپاره های گل به هوا رفت و بازگشت 
باد از میان اسکلت شاخه ها گذشت 
اما ، بهار را نفس او 
 بار دگر به باغ من آورد 
بار دگر به دیدن خورشید ، شاخه ها 
 آغوش مادرانه گشودند 
 شیر شکوفه جوش زد از سینه هایشان
 زنجیر بغض زنجره ها در گلو گسست 
پر شد فضای خالی باغ از صدایشان 
 فواره ی کشیده ی اندامش
 در من گشوده شد 
 در من پرش گرفت
نیروی ناشناخته ای ، چون تب شراب 
 با مستی گداخته اش در سرم دوید 
 رگ های من گشوده شد و ، او چو خون پاک 
در پیکرم دوید 
فواره ی کشیده ی اندامش 
در باغ چشم من 
 رقصید و چون کلاف ، گره شد به دست باد 
 در موی او که گرد پریشان آب بود 
 خورشید ، سبز و قرمز ، رنگین کمان نهاد
نادر نادرپور — گیاه و سنگ نه، آتش — دو ایینه
من ، از تو بهاران 
 من، از تو با درختان 
 من ، از تو با نسیم سخن گفتم 
من ، از تو دور بودم 
من ، بی تو کور بودم 
من ، چون تو ، راز شیفتگی را 
در تنگنای سینه نهفتم 
رازی که خواندنش نتوانستی
رازی که گفتنش نتوانستم
  وز بیم آنکه در کف نامحرم اوفتد
 بس شب که تا سپیده نخفتم 
امروز ، چون دو آینه ی روبروی هم 
 برق نگاه خود را در هم فکنده ایم 
تا بوته ی گناه نروید ز باغ دل 
 بنیاد هر هوس را از سینه کنده ایم
نادر نادرپور — گیاه و سنگ نه، آتش — از بهشت تا دوزخ
از آغاز آنچه کردم ، بی ثمر بود 
 همه سودم درین سودا ضرر بود 
 چه حاصل بردم از این بازی بخت 
که انجامش از آغازش بتر بود 
نه هرگز تن به راحت آشنا شد 
 نه هرگز دل ز شادی با خبر بود
  بد و خوب آنچه گفتم ، بی اثر ماند 
 شب و روز آنچه کردم بی ثمر بود 
بهار زندگی زودم خزان گشت 
که عمرم چون نسیمی تیزپر بود 
به هر در ، حلقه ای کوبید و کوچید
 مرا قسمت گدایی دربه در بود
گمان را از یقین برتر شمردم 
که چشم و گوش عقلم کور و کر بود
  به کار دیگران خندیدم از کبر
ز بس اندیشه ی بکرم به سر بود 
به شعر آویختم ، چون برگ در باد 
 ندانستم که باد آشوبگر بود 
بنای هستی ام را واژگون کرد 
که اینم گوشمالی مختصر بود 
حریفان ، خانه ها بنیاد کردند 
مرا خشت قناعت زیر سر بود 
رفیقان نعره ی مستی کشیدند 
 مرا فریاد خونین از جگر بود
 به بیدردان سپردم خوشدلی را 
 که نوش دیگرانم نیشتر بود 
 بسا شب ها که از آشفته حالی
چو سر بر آسمان کردم ، سحر بود 
 بسا ایام کز شوریده بختی
 دل غمگینم از شب تیره تر بود 
 بهشت شادخواران ، جای من نیست
  مرا از آتش دوزخ گذر بود 
 گرم برگشت ممکن بود ازین راه 
 و یا در طالعم راهی دگر بود
  بدینسانش نمی پیمودم ای مرد 
که در این راه پیمودن ، خطر بود 
برین عمر به باطل رفته ، نفرین 
 خدایا ! بس کن این بیداد ، آمین
نادر نادرپور — گیاه و سنگ نه، آتش — گیاه و سنگ نه ، آتش
با شکوه شوربختی ام 
با سرشت خاک و طبیعت درختی ام 
 در کویر خشک غربت زمینیان 
از سلاله ی نجیب آفتاب ، زاده ام 
 با سکون سنگ و با تلاش باد 
 با شتاب آتش و شکیب آب ، زاده ام 
 زیر گنبد طلایی غروب 
 دست ها به سوی آسمان گشاده ام 
 در جلال شامگاهی کویر 
آخرین مسافر پیاده ام 
ریشه ی من درخت این درخت پیر 
این کبیر سالخورده ی کویر 
از عصاره های رایگان پر است 
از عصاره های هر گیاه زنده ، هر گیاه مرده ، هر گیاه نیمه جان پر است
 ریشه ی من درخت این درخت پیر 
 این دلیر سرکش کناره گیر
 از جوانی جوانه ها 
از طراوت ترانه ها
  از رسوب رودخانه ها 
 از زلال نیلگون آسمان ، پر است
 میوه های تازه ام ، پرندگان کوچکند 
قطره های شبنمم ، ستارگان روشنند 
 این پرندگان روز
 این ستارگان شب 
 چون سر از شکاف سینه ی فراخ من برآورند 
ارمغان دوستی ، مرا 
نغمه های نوتر و اشاره های خوشتر آورند 
باد ، همچو مادری که از میان گیسوی سیاه دخترش
 تار چندگانه ی سپید را جدا کند 
 برگ های زرد را 
 از میان برگ های سبز من تکانده است 
آسمان ، فراز شاخسار من 
نرمتر ز سینه ی کبوتران 
مخمل کبود گسترانده است 
گرچه سخت تر ز صخره ای گران 
 در مسیر گردباد سالیان 
 مانده ام هنوز و ، ایستاده ام هنوز
دستها به سوی آسمان گشاده ام هنوز 
 لیکن آهن و گیاه و سنگ نیستم 
بی خبر ز نام و ننگ نیستم 
 آتشم که شعله می کشم 
 عاری از شتاب و عاجز از درنگ نیستم
 سال ها گذشته است وچشم انتظار من 
همچنان به سوی آسمان گشاده است 
آسمان ، مرا به معجزه ی بزرگ وعده داده است 
روزی از کنار من ، مسافری گذشت 
 رفت و برنگشت 
آسمان ، مرا به بازگشت او نوید داده است 
نقش بسته این نوید خوش به لوح خاطرم 
 روز و شب در انتظار بازگشت آن مسافرم
نادر نادرپور — گیاه و سنگ نه، آتش — دو روز یا ده سال ؟
همیشه با منی ای نیمه ی جدا از من
 بریده باد زبانم ، چه ناروا گفتم 
تو نیمه نیستی ای جان ، تمام من هستی
 اگر به قهر بگیرد ترا خدا از من 
چگونه بی تو توانم زیست ؟
چگونه بی تو توانم ماند ؟
چگونه بی تو سخن بر زبان توانم راند ؟
همیشه در من بودی ، همیشه می خواندی
 صدای گرم تو در استخوان من می گشت 
همیشه با من بودی ، همیشه دور از من 
همیشه نام خوشت بر زبان من می گشت 
 غروبگاهان ، در کوچه های خلوت شهر 
 که بوی پیچک ، هذیان عاشقی می گفت 
تو در کنار من آهسته راه می رفتی
و در کرانه ی چشمان کهربایی تو 
بهار ، در چمن سبز باغ ها می خفت 
شبی که باران در کوچه ها فرو می ریخت 
تو می رسیدی و ، باران موی تو بر دوش
ز موی خیس تو ، عطری غریب بر می خاست
 من از تنفس عطر غریب او ، مدهوش
در آن خیابان ، شب های سبز فروردین 
صدای پای تو و پای من طنین می بست 
 نسیم ، بوسه ی ما را به آسمان می برد
 و سایه های من و تو ز روشنایی ماه 
 چه نقش ها که در آیینه ی زمین می بست 
چه نیمه شب ها کز پشت شیشه های کبود
 ستاره ها را با هم شماره می کردیم 
و چون زبان من و تو ز گفتگو می ماند 
 نگاه می کردیم و اشاره می کردیم 
 دو روز یا ده سال ؟
نمی توانم ، هرگز نمی توانم گفت 
 ازین خوشم که فروبست ریشه در دل ما
 گلی که از پس ده سال یا دوروز شکفت 
 ز من مپرس که ایا زمان چگونه گذشت 
که من حساب شب و روز را نمی دانم 
من از تو ، یک تپش دل جدا نمی مانم
 من از تو ، روی نخواهم تافت 
 من از تو ،‌ دل نتوانم کند 
 تو نیز دانم کز من نمی بری پیوند
  همیشه با منی ای نیمه ی جدا از من 
مباد آنکه بگیرد ترا خدا از من
نادر نادرپور — گیاه و سنگ نه، آتش — بهار نزدیک
سپیداران خاک آلود
 بی خم کردن اندام 
 پا در جوی می شویند 
و خورشید هوسران ، از میان شاخساران 
ساق مرمرفامشان را گرم می بوسد 
و انبوه عظیم ریشه ها 
 از حسرت سوزان خود 
در خاک می پوسد 
 و باد از باغ ها می آورد بوی بهاران را 
هلا ، ای باد آرام سحرگاهی
 کنون وقت است تا از برگ های حسرت دیرین بپیرایی
چمنزار فراخ و دلگشای یادگاران را 
 کنون هنگام آن است ای ترنج قرمز خورشید 
 که عکس خویش در آیینه های آب بنمایی
و برق زندگی بخشی نگاه چشمه ساران را
نادر نادرپور — گیاه و سنگ نه، آتش — از من تا خورشید
شفق تنوره کشید 
و دست وحشی باد 
دریچه ها را مانند سنج بر هم کوفت
 و من ، نگاه به سوی درخت ها کردم 
در استخوان های لخت سینه شان ، خورشید 
بزرگ و خونین می کوفت ، می تپید هنوز
و این تپیدن ، در ذزه های ریز هوا
  و در میان رگ سرخ سیم های مسین
 و در تنفس و در نبض و در شقیقه ی من 
 طنین طبل سیاهان داشت 
دیدم میان خورشید 
 این قلب آتشین و بزرگ درخت ها 
و قلب کوچک و گرم من ارتباطی هست
 دیدم میان نبض من و ذره های ریز هوا 
 و سیم ها 
 که ریل صداها و نورها هستند 
و تیک تک ساعت دیواری 
 پیوند ناشناخته ای هست 
دیدم از آفتاب ، جدا نیستم 
 از آب و از درخت و زمین هم 
از پشت پنجره ، مردی گذشت 
پاهای او 
با قلب و نبض من سفر آغاز کرده بود 
 او ، در قلب من تنفس می کرد
  او ، با نبض من قدم برمی داشت 
اما ، دلش 
 همراه و همصدای دل خورشید 
در استخوان سینه ی لخت درخت ها
 می کوفت ، می تپید 
غروب ، سایه دواند 
 نگاهم از صف دور درخت ها برگشت 
 و سوی آینه آمد 
 صدای قلب من آیینه را ز هم ترکاند
نادر نادرپور — گیاه و سنگ نه، آتش — از نقطه تا دایره
لحظه ای چند به خورشید نگه کردم
پس از آن 
 دیده را بستم 
زیر پلک من 
نقطه ای گرد و سیاه 
 چرخ زد ، چرخ زد و چرخ زد و دایره شد 
مثل سنگی که در آب اندازی
و ازو دایره ها برخیزد 
و ازو دایره ها بگریزد 
نقطه ای گرد وسیاه 
چرخ زد ، چرخ زد و چرخ زد و دایره شد
 چشم وکردم و خورشید شدم