mabidan/ganjoor huggingface dataset:
سلمان ساوجی — قطعات — قطعه شمارهٔ ۱۴۴
صورت لطف الهی شرف ملت و دین 
معدن خلق حسن مظهر حق شاه حسین 
شاه پرویز لقا خسرو جم قدر که هست 
دل و دستش به همه مذهب و کیشی بحرین 
بحر را با دل او عقب قیاسی می‌کرد 
آن قدر بود که از قطره به دریا مابین 
عقل با رفعت او صرفه مه داشت نگاه 
گفت کمتر ز ذراعی نبود تا شرطین 
ای که بوسیدن خاک قدمت شاهان را 
کرده از آب حیات است لبالب شفتین 
طاعت امر تو در مذهب جباران فرض 
طوق فرمان تو در گردن دین داران دین 
چون تن لام کند زخم سنانت تن ناف 
چون دل نون شود از شرم سخایت دل عین 
گفتم ای چرخ برو خاک درش روب به روی 
برد انگشت سوی دیده روشن که بعین 
یرقان است ز بیم کف دستت زر را 
باور ار نیستت اینک بنگر صفرت عین 
تا به نعل سم شبدیز تو یابد نسبت 
هر سر ماه شود ماه سما چون سر عین 
سروری از تو مزین شده چون چشم از نور 
خسروی از تو منور شده چون ماه از عین 
خاطر من نکند درک ثنای تو که یم 
پیش عقل است مبرهن که نگنجد در عین 
تا چو قرص ذهب مهر فتد در دم صبح 
روی آفاق شود لجه درای لجین 
چون بود از زر و یاقوت سری افسر را 
ملک را باد چنان از گهرت زینت وزین
سلمان ساوجی — قطعات — قطعه شمارهٔ ۱۴۵
هر چه تا غایت به نام او مقرر بوده است 
همچنان باشدبه نام او مقرر همچنین
سلمان ساوجی — قطعات — قطعه شمارهٔ ۱۴۶
چشم من جای تو بود ای نور چشم 
رفتی و ماند از تو خالی جای تو 
چشم خود را اگر نمی‌بینم رواست 
چون نبینم بی تو من ماوای تو
سلمان ساوجی — قطعات — قطعه شمارهٔ ۱۴۷
صاحب سلطان نشان دستور اعظم شمس الدین 
ای جلال رفعتت را اوج گردون پایگاه 
چون ز سدر آستان حضرت تو برگذشت 
شاید ار سجده برندش هر زمان خورشید و ماه 
چشمه خورشید را خون گردد از بهر تو دل 
چون کند اندر ضمیر عالم آرایت نگاه 
گردهی رخصت که بوسد آستانت را فلک 
هر زمان از غایت شادی بر اندازد کلاه 
چون به دار الملک حکمت پادشاهی می‌سزد 
گر بود قدر تو را از چرخ اطلس بارگاه 
مدتی شد تا نکردی در خلا و در ملا 
یاد من کارم ازان شوریده شد حالم تباه 
خود نمی‌دانی که از من روی برتابد طرب 
گر نباشد سد اقبالت مرا پشت و پناه 
گر خلاف راستی کردند نقلی نیست غم 
هست بر تصدیق قول من ضمیر تو گواه 
حق همی داند که از من بد نیاید در وجود 
ور در آمد خود کجا شد خلعت ثم اجتباه 
ور همه خود راست است آن بیت یاد‌آور که گفت: 
از بزرگان عفو باشد وز فرو دستان گناه
سلمان ساوجی — قطعات — قطعه شمارهٔ ۱۴۸
همی خرید خر و گاو و گوسفند و گله 
زمان وقف جمال عرب همه ساله 
ولی ولی ولی اندرین دو سه سال 
نکرد حاصل غیر از بهای گوساله
سلمان ساوجی — قطعات — قطعه شمارهٔ ۱۴۹
موجب جمعیت نجوم به عقرب 
کرد از گردون سوال شاه زمانه 
گفت که چون رایتت به عزم توجه 
لشکری آراست کش نبود کرانه 
میر سپاه فلک به بارگه خویش 
کرد امیری طلب زهر در خانه 
تا کند از سروران خیل کواکب 
کوکبه‌ای در مواکب تو روانه
سلمان ساوجی — قطعات — قطعه شمارهٔ ۱۵۰
ای تاج سر همه افاضل 
ای لطف تو روح را سکینه 
هستت ملکی ملک صفاتی 
در طبع عدوت جز سگی نه 
ای قبله مقبلان در تو 
حاجت نه به مکه و مدینه 
شد کعبه فاضلان جنابت 
صیت تو رسد به هر مدینه 
در هجره تو که باد معمور 
باشد همه چیزها بدی نه 
کردیم نشاط بر بساطت 
خوش بود مرا نشاط دینه 
روزی کندت خدای روزی 
از عالم غیب صد خزینه 
تا تو به کرم بر اهل معنی 
آنها همه را کنی هزینه 
فضل و هنر و علوم هستند 
از قدر تو مایه کمینه 
دریای محیط بخششت راست 
بسیار فزونی و کمی نه 
در خاطر توست گنج معنی 
وز فضل تو را بسی دفینه
سلمان ساوجی — قطعات — قطعه شمارهٔ ۱۵۱
بر بتان، حسن و جوانی مفروش 
ای جوان گرچه به غایت خوبی 
بی زرت کار میسر نشود 
گر تو خود یوسف بن یعقوبی 
حلقه بی زر چه زنی بر در دوست 
آهن سرد چرا می‌کوبی
سلمان ساوجی — قطعات — قطعه شمارهٔ ۱۵۲
محیط کوه و قار آفتاب ابر عطا 
که آسمان بزرگی و اختر دادی 
رسوم ظلم و قوانین عدل در عالم 
به تیغ و کلک تو برداشتی و بنهادی 
ز دست خیل سخایت که عادت کان کرد 
نشسته دست گهر در حصار پولادی 
خدایگانا یکبارگی بیفتادم 
ز ضعف حال و تو با حال من نیفتادی 
کنون زمانه که شاگرد رای توست مرا 
ز درگه تو جدا می‌کند به استادی 
ز خانه‌های عناکب خلل پذیرتر است 
مرا سزای اقامت ز سست بنیادی 
قبول کرده ازین بنده کش کنی آزاد 
به جان خواجه که دیشب نخفتم از شادی 
پس از غلامی ده ساله گشته‌ام راضی 
به بندگیت به یک سطر خط آزادی 
بسان سوسن اگر بنده را کنی آزاد 
به صد زبان کنم از بندگیت آزادی 
همیشه تا که جهان و جهانیان باشند 
پناه و پشت جهان و جهانیان بادی
سلمان ساوجی — قطعات — قطعه شمارهٔ ۱۵۳
در ره بغداد کز هر جانبی 
ناله افتاده باری آمدی 
داشتم اسبی که از رفتار او 
بر دلم هر دم غباری آمدی 
اندکی زر نیز بود اما نبود 
آن قدر کاندر شماری آمدی 
زر نماند و مرد ریگ اسبم بماند 
هم نماندی گربه کاری آمدی
سلمان ساوجی — قطعات — قطعه شمارهٔ ۱۵۴
ای وزیری که گر ز کلک تو ابر 
داشتی مایه در چکانیدی 
گر عیال کف تو گشتی آز 
از گداییش وارهاندی 
بر تو گر نیستی مدار جهان 
چرخ گرد جهان نگردیدی 
دوش گفتند درد پایی هست 
خواجه را کاش بنده نشنیدی 
درد چشمش اگر امان دادی 
آمدی پای خواجه بوسیدی
به سرو دیده آمدی پیشت 
دیده بر پای خواجه مالیدی 
دیده خویش را دوا کردی 
درد پایش به دیده بر چیدی
سلمان ساوجی — قطعات — قطعه شمارهٔ ۱۵۵
ایا دریای جود و کان همت 
که گردون مروت را مداری 
ترا زان گوهر نایاب کان است 
به رنگ لعل و بوی مشک تاری 
کرم کن پاره‌ای بفرست پنهان 
اگر داری و می‌دانم که داری
سلمان ساوجی — قطعات — قطعه شمارهٔ ۱۵۶
ز دور دایره این محیط پرگاری
نصیب من همه سرگشتگی است پنداری 
نشسته‌ام به کناری چو چنگ سر در پیش 
فتاده در پس زانو و می‌کنم زاری 
در آتشم چو زر از دوستان قلب دو رو 
ز بی زری همه از من نموده بیزاری 
ز بی زری است اگر چون چراغ بی روغن 
زمان زمان نفسی می‌زنم به دشواری 
برای تلخی عیش حسود و شادی دوست 
کنم به خون چو قدح رنگ چهره گلناری 
عزیز مصر وجودم، نیم اسیر کسی 
درین دیار از اخوان چرا کشم خواری
سلمان ساوجی — قطعات — قطعه شمارهٔ ۱۵۷
ایا کار و بار اعتباری نداری 
بر شاه دلشاد کاری نداری 
سگان را مجال است بر آستانش 
خوشا وقت ایشان تو باری نداری
سلمان ساوجی — قطعات — قطعه شمارهٔ ۱۵۸
به حق المعرفت هر کس چه داند کازر و نی را 
منش دانم بد اندیشی است بد نفسی بد آموزی 
سیه کاری سیه ماری سیه گوشی سیه پوشی 
سیه بختی سیه دستی سیه رویی سیه روزی 
علاهم بهتر است اما قوی کسری است مالک را 
سپردن ملک کسری را به زرد زدی و زر دوزی
سلمان ساوجی — قطعات — قطعه شمارهٔ ۱۵۹
چو بر طلول دیار حبیب بگذشتم 
که کرده بود خرابش جهان ز بی باکی 
مجاوران دیار خراب را دیدم 
در آن خرابه خراب و شکسته و باکی 
به خاک رهگذار حبیب می‌گفتم 
که ای غلام تو آب حیات در پاکی 
کجا شدت گل این باغ و شمع این مجلس 
کجا شد آن طرب و عیش و آن طربناکی 
بسی ازین کلمات و حدیث رفت و نبود 
در آن منازل خاکی به جز صدا حاکی 
زمان زمان به دل و چشم خویش می‌گفتم 
ایا منازل سلمان این سلماکی
سلمان ساوجی — قطعات — قطعه شمارهٔ ۱۶۰
هر که خواهد که بود پیش سلاطین بر پای 
همچو شمعش نگریزد ز ثبات قدمی 
ادب آن است که گر تیغ نهندش بر سر 
بایدش داشت زبان گوش ز هر نیک و بدی 
بعد از آن کارش اگر زانکه فروغی گیرد 
گو مشو غره که ناگه بکشندش به دمی
سلمان ساوجی — قطعات — قطعه شمارهٔ ۱۶۱
مرحبا ای آصف جم قدر کیوان رفعتم 
کز سم اسب به مژگان گرد ره بزدودمی 
بر جگر نگذاشت چرخم آب گونه دیده را 
تا زدی آب رهت سقاییش فرمودمی 
آفتابی سوی مغرب رفته و باز آمده 
کاشکی من سایه وار اندر رکابت بودمی 
من سر و پایی ندارم گر سرم بودی و پا 
زین بشارت پای کوبان بر فلک سر سودمی 
عزم استقبال کردم گشت مانع درد پا 
گر سرم کردی مدد کی درد پا بستودمی 
هست درد پا و در سر نیست سامانی مرا 
گر سرم بودی به ره این ره به سر پیمودمی 
ملک می‌گوید که ظلت کاش بودی جاودان 
بر سر من تا منت در سایه می‌آسود می
سلمان ساوجی — قطعات — قطعه شمارهٔ ۱۶۲
سپهرا من از شادیت غارغم 
مرا چون توانی که غمگین کنی 
ندارم ز تو هیچ امید و بیم 
اگر مهر وزری و گر کین کنی 
نه میخم که بندم به پیشت کمر 
بدان تا مرا کام شیرین کنی 
نه نرگس که آرم به تو سر فرو 
بدان تا مرا تاج زرین کنی 
اگر خانه‌ام را چو ایران خویش 
به خشت زر و نقره تزیین کنی 
ز بدرم اگر چار بالش نهی 
ز شکل هلالم اگر زین کنی 
نخواهم به پیش تو گردن نهاد 
اگر طوقم از عقد پروین کنی 
نمی‌ارزدم این تنعم بدان 
که در آخرم خشت بالین کنی
سلمان ساوجی — قطعات — قطعه شمارهٔ ۱۶۳
جهنمی زنک زن .......
مشابه است به بی دولتی و بی دینی 
خرست و جاهل و عامی و بی معامله گوی 
ولی چه سود که بیچاره نیست قزوینی
سلمان ساوجی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۱
آمد سحری ندا ز میخانه ما 
کای رند خراباتی دیوانه ما 
برخیز که پر کنیم پیمانه ز می 
زآن پیش که پر کنند پیمانه ما
سلمان ساوجی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۲
ای آنکه تو طالب خدایی به خود آ 
از خود بطلب کز تو جدا نیست خدا 
اول به خود آ چون به خود آیی به خدا 
کاقرار نمایی به خدایی به خدا
سلمان ساوجی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۳
با باد، دلم گفت که بادا بادا 
با یار بگو و هر چه بادا بادا 
کآن کس که مرا ز صحبتت کرد جدا 
شب با غم و رنج روز بادا بادا
سلمان ساوجی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۴
جز نقش تو در نظر نیامد ما را
جز کوی تو رهگذر نیامد ما را
خواب ار چه خوش آید همه را در عهدش
حقا که به چشم در نیامد ما را
سلمان ساوجی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۵
از عهد و وفا هیچ خبر نیست تو را 
جز وعده و دم هیچ دگر نیست تو را 
سازند کمر به دست عشاق به ناز 
چون است کز این دست کمر نیست تو را
سلمان ساوجی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۶
با طبع لطیف از در لطف در آ 
با نفش غلیظ ز ره جور میا 
در هیزم و گل تاملی کن که جهان 
آن را به تبر شکافت و این را به صبا
سلمان ساوجی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۷
گفتم که مگر به اتفاق اصحاب 
در موسم گل ترک کنم باده ناب 
بلبل ز چمن نعره زنان داد جواب 
کای بیخبران برگ گل و ترک شراب؟
سلمان ساوجی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۸
درد آمد و گرد من ز هر سو بنشست 
گه بر سرو چشم و گاه بر رو بنشست 
چون دولت کار او به پایان برسید 
آمد به ادب به هر دو زانو بنشست
سلمان ساوجی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۹
اشکم ز رخ تو لاله رنگ آمده است 
پای دلم از دلت به سنگ آمده است 
آمد دل و در کنج دهانت بنشست 
مسکین چه کند ز غم به تنگ آمده است
سلمان ساوجی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۱۰
من با کمر تو در میان کردم دست 
پنداشتمش که در میان چیزی هست 
پیداست کز آن میان چه بر بست کمر 
تا من ز کمر چه طرف بر خواهم بست
سلمان ساوجی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۱۱
دیدیم که این دایره بی سر و بن 
انگیخت بسی جور نو از دور کهن 
گر بالش چرخ زیر دست تو شود 
زنهار به هیچ رو بر او تکیه مکن
سلمان ساوجی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۱۲
تا با شدم این جان گرامی در تن، 
خواهم به غم عشق تو جان پروردن 
چون زلف تو تا سرم بود بر گردن 
شور تو ز سر بدر نخواهم کردن
سلمان ساوجی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۱۳
بیماری شمع بین و آن مردن او 
تب دارد و می‌رود عرق از تن او 
بر شمع دلم سوخت که در بیماری 
کس بر سر او نیست به جز دشمن او
سلمان ساوجی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۱۴
یاقوت لبا، لعل بدخشانی کو؟
و آن راحت روح و راح ریحانی کو؟
گویند حرام در مسلمانی شد 
تو می‌خور و غم مخور مسلمانی کو؟
سلمان ساوجی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۱۵
این ابر نگر خیمه بر افلاک زده 
صد نعره شوق از دل غمناک زده 
از دست زلیخای هوا یوسف گل 
بر پیرهن حریر صد چاک زده
سلمان ساوجی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۱۶
ای سایه سنبلت سمن پرورده، 
یاقوت تو را در عدن پرورده، 
همچون لب خود مدام جان می‌پرور 
ز آن راح که روحی است بدن پرورده
سلمان ساوجی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۱۷
در رشته دندان تو ای غیرت مه 
دردی اگر از دود دلی گشت سیه 
از جوهر حسن تو نشد هیچ تبه 
آراسته شد رشته درت به شبه
سلمان ساوجی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۱۸
دیدم صنمی خراب و مست افتاده 
در دست مغان دلربا افتاده 
از می چو صراحی شده افغان خیزان 
وانگه چو قدح دست به دست افتاده
سلمان ساوجی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۱۹
ای سکه‌ای از خاک درت بر هر وجه 
ار سیم رخ تو نیست نازک‌تر وجه 
از هر چه نسیم سحری می‌آورد 
جز خاک درت نمی‌نشیند در وجه
سلمان ساوجی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۲۰
چون حال دل من ز غمت گشت تباه 
آویخت در آن زلف دل آشوب سیاه 
ز آنسان که در آتش سقر اهل گناه 
آرند به مار و کژدم از عجز پناه
سلمان ساوجی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۲۱
با منعم خود برون منه پای ز راه 
عصیان ولی نعم گناهست گناه 
در منعم خود که او دواتست، چو کلک 
بگشاد زبان او سیه گشت سیاه
سلمان ساوجی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۲۲
ای بس که شکست و باز بستم توبه 
فریاد همی کند ز دستم توبه 
دیروز به توبه‌ای شکستم ساغر 
امروز به ساغری شکستم توبه
سلمان ساوجی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۲۳
ای دوست کجائی و کجائی که نئی؟
آخر تو کرائی و کرائی که نئی؟
بیگانگی تو با من افتاد ار نه
تو یار کدام آشنایی که نئی؟
سلمان ساوجی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۲۴
چون چشم سیه بناز می‌گردانی 
بر من غم دل دراز می‌گردانی 
شوخی است عظیم نرگس بیمارت 
خوش می‌گردد چو باز می‌گردانی
سلمان ساوجی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۲۵
در معده خالی ندهد مل ذوقی 
بی ساغر می‌ندارد از گل ذوقی 
بی برگ و نوای عیش حاصل نشود 
از برگ گل و نوای بلبل ذوقی
سلمان ساوجی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۲۶
سوسن ز صبا یافت خط آزادی 
ز آن کرد از آن به صد زبان آزادی 
در پرده صبا دوش ندانم که چه گفت
با غنچه که غنچه بر شکفت از شادی
سلمان ساوجی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۲۷
تا اسب مراد شه صفت می‌تازی 
با حال من پیاده کی‌ پردازی؟
من با تو چو رخ راست روم لیکن تو 
چون فیل و چو فرزین بر شکفت از شادی
سلمان ساوجی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۲۸
دی دیده به دل گفت که چرا پر خونی؟
ز آن سلسله زلف چرا مجنونی؟
من دیده‌ام از برای او پر خونم 
آخر تو ندیده‌ای، چرا پر خونی؟
سلمان ساوجی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۲۹
ای دیده پی بلای دل می‌پوئی
در آب بلای دل، بلا می‌جوئی 
خواهی که به اشک دیده دل پاک کنی 
سودت ندهد که خون به خون می‌شوئی
سلمان ساوجی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۳۰
می‌گفت عماد کاشی از نادانی 
کامسال گرانی بود از بی نانی 
تا بود وجود او گران بود همه 
چون مرد کنون هست بدین ارزانی
سلمان ساوجی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۳۱
زنجیر سر زلف چو می‌جنبانی 
بر دامن ماه مشک می‌افشانی 
چشم سیهت که شوخ می‌خوانندش 
شوخ می‌رود چو باز می‌گردانی
سلمان ساوجی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۳۲
گر زانکه بدین شاهدی و شیرینی 
در خود نگری، بروز من بنشینی 
منگر به جمال خویشتن، ور نگری 
در آینه، هر چه بینی از خود بینی
سلمان ساوجی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۳۳
ای دیده اگر هزار سیل انگیزی 
خاک همه تبریز به خون آمیزی 
از عهده ماتمش نیائی بیرون 
بی فایده آب خود چرا می‌ریزی؟
سلمان ساوجی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۳۴
ای ابر بهار خانه پرورده تست 
ای خار درون غنچه خون کرده تست 
ای غنچه عروس باغ در پرده تست 
این باد صبا این همه آورده تست
سلمان ساوجی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۳۵
قسم تو اگر مراد گر حرمان است، 
حظ تو اگر درد و اگر درمان است، 
از گردش آسمان بباید دانست 
کونیز بحال خویش سرگردان است
سلمان ساوجی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۳۶
در طیره‌ام از باد که آمد سویت 
وز شانه که دست می‌زند در مویت 
خود سایه که باشد که فتد در پیشت؟
خورشید که باشد که جهد در کویت؟
سلمان ساوجی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۳۷
با مهر رخ تو بیش از این تابم نیست
وز دست خیالت هم شب خوابم نیست
از دیده به جای اشک از آن می‌ریزم
من خون جگر که در جگر آبم نیست
سلمان ساوجی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۳۸
آتش ز دهان شمع دیشب می‌جست 
ناگاه سپیده دم زبانش بشکست 
سر رشته به پایان شد و تابش بنماند 
روزش به شب آمد و بروزم بنشست
سلمان ساوجی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۳۹
ما هم که رخش روشنی خور بگرفت 
گرد خط او دامن کوثر بگرفت 
دلها همه چاه زنخدان انداخت 
و آنگه سر چاه را به عنبر بگرفت
سلمان ساوجی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۴۰
تا ناله بلبلم به گوش آمده است 
دل با سر عیش نای و نوش آمده است 
رگ از تن خشک تاک برخاسته است 
خون در تن جام می‌ بجوش آمده است
سلمان ساوجی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۴۱
با لعل لبت شراب را مستی نیست 
با قد تو سرو را به جز پستی نیست 
ما را دهن تو نیست می پندارند 
با آنکه به یک ذره در او هستی نیست
سلمان ساوجی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۴۲
در معرض رویت قمر آمد بشکست 
در رشته لعلت شکر آمد به شکست
موی تو ز بالا به قفا باز افتاد 
ناگاه سرش بر کمر آمد به شکست
سلمان ساوجی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۴۳
با آنکه دو چشم شوخ او عربده جوست 
در شوخی و دلبری خم ابروی اوست 
بالای تو چشم است که می‌یارد گفت 
با دوست که بالای دو چشمت ابروست
سلمان ساوجی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۴۴
آن یار که بی نظیر و بی مانند است 
عقل و دل و جان به عشق او در بند است 
در یک نظر از مقام عالی جان را 
بر خاک نشاند و جان بدین خرسند است
سلمان ساوجی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۴۵
آورد بهم تیر و کمان را در دست 
تیر آمد و در خانه خویشش بنشست 
آمد به سر تیر کمان خانه فرو 
انصاف که نیک از آن میان بیرون جست
سلمان ساوجی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۴۶
دیشب سر زلف یار بگرفتم مست 
کز دست من دلشده چون خواهی رست 
گفتا که شب است دست از دستم بدار 
تا با تو نگیردم کسی دست به دست
سلمان ساوجی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۴۷
قسمم همه درد است و دوا چیزی نیست 
در سینه به جز رنج و عنا چیزی نیست 
درد است گرفته سر و دستم در دست 
دردا که به جز درد مرا چیزی نیست
سلمان ساوجی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۴۸
مقصود ز احسان درم و دینار است 
چندم دهی امید که زر در کار است؟
از بخشش اگر وعده امید است تو را 
امید به دولت شما بسیار است
سلمان ساوجی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۴۹
این اشک گریز پا که خونی من است 
در خون من از عین زبونی من است 
با اینهمه کز چشم من افتاد، دلم 
با اوست که یار اندرونی من است
سلمان ساوجی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۵۰
گل بین که ز عندلیب بگریخته است 
با دامن با قلی در آمیخته است 
بگذشته ز سبحان سخنی چون بلبل 
وز دامن باقلی در آویخته است
سلمان ساوجی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۵۱
شاها ز تو چشم سلطنت را نور است 
در سایه چتر تو جهان معمور است 
المتنه الله که عدو مقهور است 
بر رغم عدوی تو ولی منصور است
سلمان ساوجی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۵۲
چون در سر زلف تو صبا می‌پیچد 
سودای وی اندر سر ما می‌پیچد 
چون زلف تو عقل سر پیچید از ما 
دریاب که عمر نیز پا می‌پیچد
سلمان ساوجی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۵۳
خالت که بر آن عارض مهوش زده‌اند 
یارب که چه دلگشا و دلکش زده‌اند 
ای بس که در آرزوی رویت خود را 
چشم و دل من بر آب و آتش زده‌اند
سلمان ساوجی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۵۴
سیمین ز نخت که جان از آن بنماید 
سییبی است که دانه از میان بنماید 
در خنده بار دانه ماند لب تو 
کز دانه لعلش استخوان بنماید
سلمان ساوجی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۵۵
گل افسری از لعل و گهر می‌سازد 
زر دارد و این کار به زر می‌سازد 
یک سفره بر آراست به صد برگ و نوا 
دریاب که سفره سفر می‌سازد
سلمان ساوجی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۵۶
این عمر نگر چه محنت افزای آمد 
وین درد نگر چه پای بر جای آمد 
درد از دل و چشم من به تنگ آمده بود 
کارش چو به جان رسید در پای آمد
سلمان ساوجی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۵۷
در وصف لبت نطق زبان بسته بود 
پیش دهنت پسته زبان بسته بود 
ابروی تو آن سیاه پیشانی دار 
پیوسته به قصد سرمیان بسته بود
سلمان ساوجی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۵۸
آن را که می و مطرب دلکش باشد 
در موسم گل چرا مشوش باشد 
گل نیست دمی بی می و مطرب خالی 
ز آنروی همیشه وقت گل خوش باشد
سلمان ساوجی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۵۹
گل زر به کف و شراب در سر دارد 
در گوش ز بلبل غزلی تر دارد 
خرم دل آنکسی که چون گل به صبوح 
هم مطرب و هم شراب و هم زر دارد
سلمان ساوجی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۶۰
چون قسم تو آنچه عدل قسمت فرمود، 
یک ذره نه کم شود نه خواهد افزود، 
آسوده ز هر چه نیست می‌باید زیست 
و آزاد ز هر چه هست می‌باید بود
سلمان ساوجی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۶۱
دی سرو به باغ سرفرازی می‌کرد 
سوسن به چمن زبان درازی می‌کرد 
در غنچه نسیم صبحدم می‌پیچید 
با بید و چنار دست بازی می‌کرد
سلمان ساوجی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۶۲
زلف سیهت که بر مهت می‌پوید 
در باغ رخت سنبل و گل می‌بوید 
بر گوش تو سر نهاده و اندر گوشت 
احوال پریشانی ما می‌گوید
سلمان ساوجی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۶۳
هر لحظه ز من ناله نو می‌خیزد 
پیری ز تنم خرابه‌ای انگیزد 
پوسیده شدست خانه آب و گلم 
هر جه که نهم دست فرو می‌ریزد
سلمان ساوجی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۶۴
جان در طلب رطل گران می‌گردد 
تن بر سر بازار مغان می‌گردد 
مسواک به عهدم نرسیده است به کام 
تسبیح به دست من به جان می‌گردد
سلمان ساوجی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۶۵
زلف تو همه روز مشوش باشد 
خال تو از آن روی برآتش باشد 
چشم خوش بیمار تو در خواب خوش است 
بیمار که خواب خوش کند خوش باشد
سلمان ساوجی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۶۶
ترکم که مهش به پیش زانو می‌زد 
با شاه فلک به حسن پهلو می‌زد 
دل می‌طلبید و من بر ابرویش دل 
می‌بستم و او گره به ابرو می‌زد
سلمان ساوجی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۶۷
... م که همیشه آب خود می‌ریزد 
افتاده ز پا، وز آن نمی‌پرهیزد 
بر پای کنش به دست خویش از سر لطف 
ای یار، که از دست تو برمی‌خیزد
سلمان ساوجی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۶۸
سلمان، زر و اسب و کار و بارت بردند 
سرمایه روز و روزگارت بردند 
بعد از همه چیز داشتی وقتی خوش 
آن وقت خوشت نیز به غارت بردند
سلمان ساوجی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۶۹
ای خواجه دوای درد ما کی باشد؟
وین وعده و انتظار تا کی باشد؟
گویند که آخرین دوا کی باشد
راضی شدم آخر آن دوا کی باشد؟
سلمان ساوجی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۷۰
از شمع جمال تو دلم تاب کشد 
از جام لبت خرد می ناب کشد 
این مردمک دیده تر دامن من 
تا چند ز چاه ز نخت آب کشد؟
سلمان ساوجی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۷۱
روزی که سمن بر لب جو بر روید 
خرم دل آنکس که لب جو جوید 
از مطرب آب بشنود ناله که او 
بر رود خوشک ترانه‌ای می‌گوید
سلمان ساوجی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۷۲
سوز تو جگر کباب می‌گرداند 
اندوه تو دل خراب می‌گرداند 
از حسرت مجلس تو ساقی شب و روز 
در چشم پیاله آب می‌گرداند
سلمان ساوجی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۷۳
دستت چو به کارد کلک را بتراشید 
دانی سر انگشت تو چون بخراشید؟
چون گوهر مواج کف و گل بودند 
تیغت ز تحیر سر انگشت گزید
سلمان ساوجی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۷۴
دیشب که نگار دلستان می‌رقصید 
با او به موافقت جهان می‌رقصید 
هر دم به هوای او دلم بر می‌جست 
هر لحظه بیاد او زمان می‌رقصید
سلمان ساوجی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۷۵
بر زلف تو چون باد وزیدن گیرد 
از هر طرفی مشک وزیدن گیرد 
چون در لبت اندیشه باریک کنم 
خون از رگ اندیشه چکیدن گیرد
سلمان ساوجی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۷۶
دل با رخ تو سر تعشق دارد 
چون سوختگان داغ تشوش دارد 
در وجه رخ تو جان نهادیم نه دل 
کان وجه به نازکی تعلق دارد
سلمان ساوجی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۷۷
یک زخم غمت هزار مرهم ارزد 
خاک قدمت تاج سر جم ارزد 
چشم تو سواد ملک حسن است از آنک 
یک گوشه به ملک هر دو عالم ارزد
سلمان ساوجی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۷۸
خواهم که مرا مدام آماده بود 
جام و می و شاهدی که آزاده بود 
چندان بخورم باده که چون خاک شوم 
این کاسه سر هنوز پر باده بود
سلمان ساوجی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۷۹
ز آن رو که هوا، بوی خوشت می‌گیرد 
دی را دمی از باد هوا نگریزد 
بر باد هوا بید به بویت ارزد 
در پای صبا شمع به عشقت میرد
سلمان ساوجی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۸۰
آن یار که مشک بر قمر می‌ساید 
از لعل لبش در و گهر می‌زاید 
هر چند که خائیده سخن می‌گوید 
شیرین دهنش ولی شکر می‌خاید
سلمان ساوجی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۸۱
اسبی که مرا خواجه بر آن اسب نشاند 
هر کس که بدید اسب شطرنجش خواند 
چون راندمش در اولین گام بماند 
بد جانوری بود، ندانم به چه ماند
سلمان ساوجی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۸۲
ای خواجه فلان الدین که ریشت ... باد 
ریشت نفسی نیست ز دندان آزاد 
بر ریش تو یک گوزگره خواهم زد 
زآنان که به دندان نتوانیش گشاد
سلمان ساوجی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۸۳
ابر است گهر بار و هوا عنبر بیز
عاشق ز هوا چون کند آخر پرهیز؟
ساقی سپهر بر کف نرگس مست 
بنهاده پیاله‌ای که کج‌دار و مریز
سلمان ساوجی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۸۴
از جام توام بهره خمار آمد و بس 
وز باغ توام نصیب خار آمد و بس 
از هر چه در آید به نظر مردم را 
در ددیده من خیال یار آمد و بس
سلمان ساوجی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۸۵
رویت که ازو گرفت نیرو آتش 
از فتنه بر افروخت به هر سو آتش 
با روی تو در ستمگری زد پهلو 
زلف تو و کرد زیر پهلو آتش
سلمان ساوجی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۸۶
دل خواستم از زلف سمن پوش تو دوش 
گفتا که چه دل؟ دل که؟ دل چیست؟ خموش 
زلف تو اگر چه حال ما می‌ماند 
لیکن طرف دوش تو می‌دارد گوش
سلمان ساوجی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۸۷
گل بین که دریدند همه پیرهنش 
کردند برهنه بر سر انجمنش 
در چوب شکافتند همه پیرهنش 
کردند به صد پاره میان چمنش
سلمان ساوجی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۸۸
دذر راه بسر همی پوید شمع 
پروانه‌ای از حسن تو می‌جوید شمع 
تا ز آتش لعل تو سخن گوید شمع 
هر لحظه دهان به آب می‌شوید شمع
سلمان ساوجی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۸۹
ای داده غمت بباد جانم چو شمع 
تا کی ز غمت اشک فشانم چون شمع؟
گر می‌کشی‌ام بکش که خود را همگی 
من با تو نهاده، در میانم چون شمع
سلمان ساوجی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۹۰
از باغ جمالت ار آگه بودی گل 
این راه پر از خار نپیمودی گل 
با این همه خارها که در پا دارد 
چون آمد و چون بدین زودی گل؟
سلمان ساوجی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۹۱
امسال مکرر است وقت گل و مل 
وز غم سر و برگ ندارد بلبل 
با آن همه شوکت ز پریشانی وقت 
بی تیغ و سپر برون نمی‌آید گل
سلمان ساوجی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۹۲
ای کارگزاران درت شمس و زحل، 
در مملکت تو سایه‌ای میر اجل 
ای شمه‌ای از لطف تو درباره نحل 
وی آیتی از صنع تو در شان عسل
سلمان ساوجی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۹۳
توفیق نمی‌شود به زاری حاصل 
وز عمر عزیز است چه خواری حاصل 
چون باد ز گردیدن بیهوده چه چیز 
کردیم به غیر جانسپاری حاصل؟
سلمان ساوجی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۹۴
در باغ بهشت اگر نباشی خوشدل 
می‌دان به یقین که خوش نیاید منزل 
بی برگ نوای عیش و عشرت چه بود 
از برگ و گل و نوای بلبل حاصل
سلمان ساوجی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۹۵
بیمارم و کس نمی‌کند درمانم 
خواهم که کنم ناله ولی نتوانم 
از ضعف چنانم ک اگر ناله کنم 
با ناله بر آمدن بر آید جانم
سلمان ساوجی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۹۶
شعر تو که هست قوت جان مردم 
آورد به ما رقعه رسان مردم 
بر مردمک دیده نهادم سخنت 
مشهور شد این سخن میان مردم
سلمان ساوجی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۹۷
در وصل نماند بیش ازین تدبیرم 
پیشم بنشین دمی که پیشت میرم
چون اشک ز چشم من جدا خواهی شد 
آخرکم آنکه در کنارت گیرم
سلمان ساوجی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۹۸
سرمایه دین و دل به غارت دادم 
سود دو جهان را به خسارت دادم 
سوگند ز می هزار پی خوردم و باز 
می‌خوردم و ایمان به کفارت دادم
سلمان ساوجی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۹۹
دوش آن بت شوخ دلربا گفت به چشم:
با دل که نیایی بر ما، گفت: به چشم 
اما به چه رو توانم آمد پیشت 
اول تو به ما رهی نما، گفت: به چشم
سلمان ساوجی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۱۰۰
نی دولت آنکه یار غارت بینم 
نی فرصت آنکه در کنارت بینم 
ماهی که همه وقت ز دورت بینم 
عمری که همیشه در گذارت بینم
سلمان ساوجی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۱۰۱
تا کی چو گل از هوا مشوش باشیم؟
چند از پی آبرو در آتش باشیم؟
چون جان عزیز ما به دست قدر است 
تن را به قضا دهیم و دلخوش باشیم
سلمان ساوجی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۱۰۲
من باغ ارم بر سر کویت دیدم 
من روز طرب در شب مویت دیدم 
ابروی کج تو راست دیدم چو هلال 
فرخنده هلالی که به رویت دیده‌ام
سلمان ساوجی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۱۰۳
از دوست مرا چون نگریزد چه کنم؟
هر عذر که گویم نپذیرد چه کنم؟
آهو صفتم گرفت صحرای غمش 
چون دوست مرا به سگ نگیرد چه کنم؟
سلمان ساوجی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۱۰۴
در مجلس تو ز گل پراکنده‌ترم 
وز نرگس مخمور، سرافکنده‌ ترم 
از غنچه گل اگر چه دل زنده ترم 
از غنچه به خون جگر آکنده ترم
سلمان ساوجی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۱۰۵
درویش، ز تن جامه صروت بر کن 
تا در ندهب به جامه صورت تن 
رو کهنه گلیم فقر بر دوش افکن 
در زیر گلیم طبل سلطانی زن
سلمان ساوجی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۱۰۶
دارم عجب از غنچه دل تنگ که چون 
از دل رخ نازنین گل کرد برون 
در خون دل غنچه اگر نیست چراست؟
گل را همه پره‌های دامن پر خون