mabidan/ganjoor huggingface dataset:
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۳۰
گل روی بت عشوه‌فروشی بوده است
نرگس چشم پیاله نوشی بوده است
خاکی که درین چمن برو میگذریم
پائی و سری چشمی و گوشی بوده است
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۳۱
پیمانه لب پیاله‌نوشی بوده است
خم کالبد باده‌فروشی بوده است
صدبار درین میکده هر مشت گلی
ساغر بکفی سبو بدوشی بوده است
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۳۲
مینای تهی حریف خامی بوده است
پیمانه پر رند تمامی بوده است
جامی که نهاده‌ایم ما لب بلبش
می‌خاره لب بر لب جامی بودهاست
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۳۳
از می که عدو شکار شست من و تست
ساقی فلک بلند و پست من تست
از چرخ میندیش که تا ساغر می
داریم بدست دست دست من و تست
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۳۴
طاقت ثمر ما و جفا حاصل تست
آن درگل ما باشد و این در گل تست
آن شیشه که از سنگ ننالد دل ماست
و آن سنگ که بر شیشه نبخشد دل تست
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۳۵
ای ساده دلی که گفتن حق فن تست
منصور صفت هر که بود دشمن تست
حق گنج بود چو یا بیش پنهان دار
ور فاش کنی خون تو در گردن تست
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۳۶
ای گلبن طفل غنچه پرورده تست
ای گلشن چتر گل سراپرده تست
ای گل دل عندلیب خون کرده تست
ای باد بهار اینهمه آورده تست
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۳۷
ای آنکه جفا عادت دیرینه تست
خالی ز محبت دل پر کینه تست
جر مهر تو نبود آنچه در سینه ماست
جز کینه مانه آنچه در سینه تست
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۳۸
مشتاق جفای یار بهر من و تست
خونخواری آن نگار بهر من و تست
در گلشن عشقش که پر است از گل و خار
گل بهر خسان و خار بهر من و تست
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۳۹
باغیست محبت که شجرهاش خوش است
نخلیست مودت که ثمرهاش خوشست
جان پرورد آنچه غیر گوید از یار
دلاله خوش ار نیست خبرهاش خوشست
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۴۰
با ناله نای غلغل می چه خوشست
با غلغل باده نالی نی چه خوشست
کردن مستی بهانه و شکوه زیاد
پس گریه بهای های هی‌هی چه خوشست
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۴۱
آنرا که زر انباشته صد انبان است
از رفتن ده درم کجا نقصانست
کم مایه رود بر سر اندک ضرری
در خانه مور شبنمی طوفانست
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۴۲
دشمن که برغم بخت وارون منست
یار تو و یار دل محزون منست
می در قدحش ز شک گلگون منست
می نیست که با تو میخورد خون منست
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۴۳
امروز نه خدمت بتان دین منست
این راه و روش مذهب دیرین منست
من عاشق و عشق و رندی و باده‌کشی
دین من و کیش من و آئین منست
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۴۴
پرورده بنفشه‌ای که این موی منست
آورده شمیم جان که این بوی منست
آراسته جنتی که این روی منست
افروخته دوزخی که این خوی منست
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۴۵
هرچند بهر گوشه هزار افسونست
حرفی ز حدیث عشق کی بیرونست
در کوه همین قصه فرهاد بود
در دشت همین حکایت مجنونست
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۴۶
تا عشق چراغ محفل گردونست
هر جا سخنی ز کوه و از هامونست
افسانه شیرین و حدیث لیلیست
حرف فرهاد و قصه مجنونست
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۴۷
ای آنکه سرگشم از غمت گلگونست
حالم ز فراق تو چه گویم چونست
کامم خالی ز شهد و لبریز ز زهر
جامم تهی از باده و پر از خونست
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۴۸
دردشت محبت که گلشن محزونست
ز آواز درائی جگرم پر خونست
بانگ جرس این اثر ندارد گویا
این ناله زار ناله مجنونست
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۴۹
زین باغ که خار او زگل افزونست
در ساغر لاله‌اش می گلگونست
گل از بلبل که قسمت ما خار است
صهبا از گل که روزی ما خونست
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۵۰
آن کس که بود به دلبری فرد اینست
آن گل که نموده چهره‌ام زرد اینست
دردم گر هست بی‌دوا نبود درد
می‌بیند و طعنه می‌زند درد اینست
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۵۱
آخر ثمر مهر تو کین بود ای دوست
سودای تو خصم دل و دین بود ای دوست
نه قاعده محبت این بود ای دوست
نه شیوه دوستی چنین بود ای دوست
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۵۲
این سرکشی ای سرو سهی بالا چیست
زینگونه تغافلت بگو با ما چیست
هرچند که نزا لازم دلبریست
مردیم آخر این همه استغنا چیست
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۵۳
آنرا که امید وصل آن رشک پریست
کارش همه عمر زاری و لابه گریست
روزی نگریست بر رخ او هیهات
هرکس ز فراق روزکاری نگریست
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۵۴
مجنون که ز جان برای جانان بگذشت
جانرا آخر سپرد در دامن دشت
میگشت همیشه بر زبانش لیلی
لیلی میگفت تا زبانش میگشت
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۵۵
زآنچه از ستمت بجان بیتاب گذشت
از چاره مرا کار بهر باب گذشت
رفت آنکه رسیده بود سیلم بکمر
اکنون چکنم که از سرم آب گذشت
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۵۶
دیشب که مرا بصحبت یار گذشت
در جرگ رقیبان دل آزار گذشت
وصلی که مرا از پس عمری رو داد
وآن نیز بکام دل اغیار گذشت
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۵۷
عمرم همه در کشیدن جور گذشت
ایام حیات من باین طور گذشت
رفتم که کنم بساغر از شیشه شراب
پیمانه عمر پر شد و دور گذشت
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۵۸
از سوز غم جگرفروزی که گذشت
غم نیست بلی چه غم ز سوزی که گذشت
امروز که آمد به نشاطش گذران
بیهوده مخور غصه ز روزی که گذشت
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۵۹ - این رباعی دارای صنعت رد عجز علی‌الصدر است
مجنون به هوای کوی لیلی در دشت
در دشت به جستجوی لیلی می‌گشت
می‌گشت همیشه بر زبانش لیلی
لیلی می‌گفت تا زبانش می‌گشت
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۶۰
منصور تنش بدار گردید چو جفت
با مثقب آب دیده این گوهر سفت
زین بیش بود سزاش در مذهب عشق
هرکس گوید آنچه نمی‌باید گفت
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۶۱
ای غبغب دلکش ترا بوی ترنج
وز غیرت او زرد شده روی ترنج
باشد ز نخ تو بر فراز غبغب
سیبی که نهاده‌اند بر روی ترنج
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۶۲
عالم همه هیچ و کار عالم همه هیچ
نفع و نقصان و شادی و غم همه هیچ
با مهروشی دمی زنی گر چون صبح
باشد همه آن دم و جز آن دم همه هیچ
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۶۳
ای روی تو در حدیقه جان گل سرخ
وز عکس تو دیده را بدامان گل سرخ
روی من و تو بهم خزانست و بهار
یا این گل زرد باشد و آن گل سرخ
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۶۴
ما را که بود چه در بخار او چه بلخ
از حسرت شیرین‌دهنان کامی تلخ
بی‌ماه‌وَشی خوش نبود عمر چه سود
کز غره هزار ماه آریم به سلخ
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۶۵
آنم که بود بدامن صحرا باد
تا ره سپرد بکوه پیچد فریاد
سرگشته چنان بکوه و دشتم بیتو
کز لیلی مجنون وز شیرین فرهاد
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۶۶
آنم که بدشت و کوه تا گردد باد
باشم من از آن پریوش حور نژاد
سرگشته بدشت چون ز لیلی مجنون
آواره بکوه چون ز شیرین فرهاد
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۶۷
هرگز ز کسی یار کسی فرد مباد
سرگرم بدشمنان دم سرد مباد
در عشق اگر هزار درد دگر است
باد آن همه دردها و این درد مباد
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۶۸
وصل تو نصیبم ای دل افروز مباد
وز باد زپی هجر غم اندوز مباد
گفتی برت آیم بشب و روز روم
امید که باد آن شب و آن روز مباد
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۶۹
مشتاق که نقد دل نهانی بتو داد
جان را آخر ز ناتوانی بتو داد
گفتی دو سه روز شد فلان پیدا نیست
قربان سر تو زندگانی بتو داد
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۷۰
غم بیحد و درد بیشمار و من فرد
یارب چکنم که صبر نتوانم کرد
یا درد باندازه طاقت بفرست
یا حوصله‌ای بده باندازه درد
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۷۱
آخر غم او ازین غم آبادم برد
با جان حزین و دل ناشادم برد
هر قطره که دیده‌ام فشاند آخر کار
جمع آمد و سیلی شد و بنیادم برد
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۷۲
دوران سپهر بیگنه کش گذرد
ایام بگوینده و خامش گذرد
گر عمر هزار سال در یکنفس است
چون میگذرد کو همه ناخوش گذرد
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۷۳
گردون ستیزه کار دیدی که چکرد
ناسازی روزگار دیدی که چکرد
از حرف رقیب عاقبت خونم ریخت
دیدی که چکرد یار و دیدی که چکرد
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۷۴
رفت از برم آن یگانه دیدی که چه کرد
دلبر به سر بهانه دیدی که چه کرد
افکند به صد مرحله‌ام دور از یار
دور فلک و زمانه دیدی که چه کرد
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۷۵
دانم بنشانه ناوک‌ها نخورد
تا حق نشود اشاره فرما نخورد
از ماست که تیری بنشان اندازیم
از ما نبود برو خورد یا نخورد
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۷۶
شد صبح که هرکس پی کاری گیرد
یا آنکه بدوستی قراری گیرد
خوشوقت کسی بود که از خانه برون
آید سر راه انتظاری گیرد
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۷۷
گفتم ز غمت عاشق حیران میرد
گفتا بگذار تا بحرمان میرد
سیراب بسر چشمه ندارد آری
از تشنه خبر که در بیابان میرد
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۷۸
بر لب نه شکایتم ز فردی برسد
از من به فلک نه آه سردی برسد
بیدرد نیم گر نکنم شکوه ز درد
کو صاحب دردی که بدردی نرسد
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۷۹
اندیشه به کنه حق تعالی نرسد
برگرد که پای فکرت اینجا نرسد
اندیشه ما خاروخس و حق دریاست
خاموش که خس به قعر دریا نرسد
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۸۰
گو دی رسد و بهارش از پی نرسد
در خم میم از رسیدن دی نرسد
کافیست گل داغ و می خون دلم
گو موسم گل بیاید و می نرسد
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۸۱
فیضی بمن از چشمه نوشی نرسد
کامم ز لب شکرفروشی نرسد
میگریم و گریه‌ام ندارد اثری
مینالم و ناله‌ام بگوشی نرسد
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۸۲
زان ماه که روزم ز غمش شب باشد
جانم در تاب و جسم در تب باشد
جام دگران از می گلگون لبریز
پیمانه من ز خون لبالب باشد
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۸۳
آنرا که نه دانش و نه عرفان باشد
حاشا که ز معصیت گریزان باشد
از جرم و گنه بیخبران را چه گریز
کج‌کج رفتن لازم مستان باشد
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۸۴
هرکس که بجرگ نکته سنجان باشد
چون من نه خوش آهنگ و خوش‌الحان باشد
در باغ بود هزار بلبل اما
زآن جمله یکی هزار دستان باشد
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۸۵
از جور و جفا چو خار می‌باید شد
آواره ز کوی یار می‌باید شد
آئین وفا بهر دیاری باشد
گرد سر آن دیار می‌باید شد
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۸۶
آنم که نشاط من بکلفت ماند
صاف عیشم بدرد محنت ماند
شهد طربم بزهر حسرت ماند
صبح وطنم بشام غربت ماند
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۸۷
افغان که نه عمر جاودان خواهد ماند
فریاد که نه جسم و نه جان خواهد ماند
در کنج لحد از تن فرسوده ما
فرداست که مشتی استخوان خواهد ماند
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۸۸
نه تاج و نه تخت و نه نگین خواهد ماند
نه سلطنت روی زمین خواهد ماند
ساقی تو ز لطف شیشه و ساغر را
خالی کن و پرکن که همین خواهد ماند
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۸۹
از کوی غم تو سینه ریشان رفتند
یک یک ز جفای جورکیشان رفتند
گفتی که بگو چگونه ایشان رفتند
جمع آمده بودند پریشان رفتند
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۹۰
روزی که بکوی میفروشان بردند
از جام نخست عقل و هوشم بردند
از باده‌چان دوش خراب افتادم
کز میکده امروز بدوشم بردند
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۹۱
چون موج گروهی که عنان تاب شدند
زین بحر و تن آسوده ز هر باب شدند
تا کشتی خویش را بساحل بردند
سرگشته صدهزار گرداب شدند
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۹۲
شد صبح کاجابت بدعا وابندند
حاشا که در فیض بدلها بندند
آمد شبنم فرود برخیز از خواب
زان پیش که آبرا ز بالا بندند
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۹۳
آنانکه بگفتگو بدانش ثمرند
وآنان که بزهد در جهان نام‌ورند
مشنو ز پرستش حق ار لاف زنند
یاران خداپرست قوم دگرند
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۹۴
شاهان جهان که از صدای کوسند
مست و گه رحلت همه تن افسوسند
با دست تهی روند آخر هرچند
کیخسرو و کیقباد و کیکاووسند
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۹۵
آنانکه نه از خیل خردمندانند
نیک و بد خویش را ز گردون دانند
از چرخ مکن شکوه که هرگردنده
گردد بهمان روش که میگردانند
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۹۶
غم نیست که خلق بت‌پرستم دانند
یا کافر و میخواره و مستم دانند
با کی نبود از آن و این هیچ مرا
ای وای اگر چنانچه هستم دانند
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۹۷
آنان که مرا ز مستمندان دانند
درمان غمم ولی نه چندان دانند
هر بیدردی ز درد من آگه نیست
دردی دارم که دردمندان دانند
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۹۸
آنم که بود محال در دیر وجود
وز جام و سبو دمی توانم آسود
می خورده‌ام و میخورم و خواهم خورد
تا بوده و تا هستم و تا خواهم بود
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۹۹
گفتم ز تو دایمم نه غم خواهد بود
لطفت نه بغیر دمبدم خواهد بود
زان خاری من فزون شد و خواهد شد
او محترم است و محترم خواهد بود
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۰۰
در عشق بلب خموش می‌باید بود
در عالم دل بجوش می‌باید بود
چشمی نه هزار چشم می‌باید بود
گوشی نه هزار گوش می‌باید بود
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۰۱
هر دم ز بتی بداغ می‌باید بود
سرمست ز یک ایاغ می‌باید بود
سرگشته هر شمع نمی‌باید بود
پروانه یک چراغ می‌باید بود
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۰۲
مرغان چو دل از سیر چمن شاد کنید
آنگاه نوای عیش بنیاد کنید
پرواز بگرد سرو و شمشاد کنید
از حال اسیران قفس یاد کنید
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۰۳
یاران چو دل از صحبت هم شاد کنید
جمع آئید و نشاط بنیاد کنید
با دوست بساغر می گلگون ریزید
از حسرت خونابه‌کشان یاد کنید
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۰۴
داغ غمت از افسر ادهم خوشتر
نقش قدمت ز خاتم جم خوشتر
در گوشه غم خوشم بیاد تو که هست
این گوشه مرا ز هر دو عالم خوشتر
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۰۵
چندانکه بود نشاط از غم خوشتر
چندانکه بود سوز ز ماتم خوشتر
در کوی مغانست قدح نوشان را
ساغر خوش و ساغر دمادم خوشتر
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۰۶
جام صهبا ز ساغر جم خوشتر
آب انگور ز آب زمزم خوشتر
آن گوشه که با پریوشی باده‌کشی
صد مرتبه از عالم و آدم خوشتر
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۰۷
غمگین تور است از طرب غم خوشتر
بر ماتمیت ز سوز ماتم خوشتر
از تست چو درد و داغ در جان و دلم
دردم ز دوا داغ ز مرهم خوشتر
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۰۸
درویشیم از خدمت سلطان خوشتر
ترک سرم از منت و سامان خوشتر
خاکستر گلخن و کلاه نمدم
از تخت جم و تاج سلیمان خوشتر
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۰۹
ای سرو تو از سرو روان موزون‌تر
لعلت ز شراب ارغوان گلگون‌تر
تو فتنه عالم و ترا پیرو جوان
مفتون و من از پیر و جوان مفتون‌تر
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۱۰
از قتل من خسته روانی بگذر
از خون اسیری چو جوانی بگذر
شکرانه بازوی توانا صیاد
از کشتن صید ناتوانی بگذر
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۱۱
بازآ و هجوم لشکر درد نگر
گرد من و در میانه‌ام فرد نگر
بر لشکر غم تاخته‌ام نیرو بین
تنها بسپاهی زده‌ام مرد نگر
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۱۲
جز فتنه نمیکند جهان طور نگر
جز زهر نمیدهد فلک جور نگر
گیتی نگر و فلک نگر گردش بین
محفل نگر و جام نگر دور نگر
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۱۳
چونتخته نرد است فلک نیک نگر
ما مهره و آسمان بود بازیگر
هر لحظه بنفش کعبتین تقدیر
ما را حرکت دهد بحال دیگر
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۱۴
هر بت که برافروخت رخ از جام غرور
چون با تو دهم نسبتش ای غیرت حور
او برق یما نیست و تو آتش طور
او شعله آتشست و تو شعله نور
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۱۵
ایدلبر بی‌نظیر من دستم گیر
در کشور جان امیر من دستم گیر
افتاده‌ام از پا و نباشد دستی
جز دست تو دستگیر من دستم گیر
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۱۶
آن در مسجد که جسته‌ام حق ز نماز
وین گوشه‌نشین که گشته‌ام محرم راز
اینها همه دام و مکر و تزویر بود
جز می مخور و بغیر معشوق مباز
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۱۷
آن یافته کام دل ز عشق جانسوز
کز طالع فرخنده و بخت فیروز
روزی با مهر طلعتی برده بشب
با ماه وشی شبی رسانیده بروز
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۱۸
زین پیش مرا بود ز بخت فیروز
هرشب شب قدر و روز روز نوروز
افغان که زیادروی و موی صنمی
اکنون نه شبم شبست و نه روزم روز
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۱۹
گیرم که کنم من از مناهی پرهیز
با حکم قضا کر است یارای ستیز
ساقی بکفم نهاده جام لبریز
میگویدم آنگاه که کج دار و مریز
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۲۰
ای جان و دل مرا انیس و مونس
باغی است رخت درو ز گلها مجلس
لب غنچه و خط بنفشه و عارض گل
بینی قلم و نرگس چشمت نرگس
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۲۱
دور از تو مرا رنج و گلابی که مپرس
دردی که مگو غم و ملالی که مپرس
گفتی که چه حال داری از دوری من
دارم ز جدائی تو حالی که مپرس
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۲۲
دل برده ز من تازه نهالی که مپرس
آهو نگه خوش خط و خالی که مپرس
چشمی دارم براه چون حلقه دام
از حسرت رم کرده غزالی که مپرس
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۲۳
ای واقف از آرامش و گشت همه کس
وی از طلبت ز خود گذشت همه کس
بازم گردان بسوی خویش از ره لطف
ای آنکه به تست باز گشت همه کس
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۲۴
ای مرحمتت هادی راه همه کس
فضل و کرمت پشت و پناه همه‌کس
از قهر تو جز درت کجا بگریزم
ای از تو بتو گریزگاه همه کس
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۲۵
گویم نه بهرحال که هستی خوش باش
گر زاهد و گر صنم پرستی خوش باش
زین میکده تا هست ترا مینائی
در دستی و ساغری بدستی خوش باش
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۲۶
از عشق فتد بخرمن صبر آتش
بارد عوض آب از این ابر آتش
برقیست محبت که ازو افتاده است
در جان مسلمان و دل گبر آتش
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۲۷
از سیلی غم چند کنی چهره بنفش
وز سختی راه نالی و تنگی کفش
راضی بقضا باش که با حکم خدا
باشد جدلت ستیزه مشت و درفش
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۲۸
جز خون جگر ز شومی اختر خویش
چون لاله ندیده‌ایم در ساغر خویش
خونابه‌کش محفل خویشیم وزنیم
دوری دو پیاله از دو چشم تر خویش
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۲۹
خوش آنکه کنم خاطر غمدیده خویش
شاد از قدم یار پسندیده خویش
چند آه کشم اشک فشانم برهش
گاه از دل خویش و گاه از دیده خویش
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۳۰
صبح است ز باده می‌پرستان در رقص
رندان ز می طرب غزلخوان در رقص
جانان ز فروغ روی جانان در رقص
ذرات ز آفتاب تابان در رقص
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۳۱
ای کرده به خویش یک روش دایم فرض
بشنو سخنی کامده در معرض عرض
باید چو برون شد آخر از صفحه ارض
گردی چه بطول راه‌پیما چه بعرض
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۳۲
ای رهرو نادان که روانی چون شط
گیرم نروی برون چو از مسطر خط
چون نیست ز دانش چه صواب و چه خطا
نبود چو ز بینش چه درست و چه غلط
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۳۳
مخور نگشته از می ناب چه حظ
نادیده شب سیه ز مهتاب چه حظ
هجران نکشیده را چه لذت ز وصال
آنرا که عطش نباشد از آب چه حظ
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۳۴
ای مانده بمحفل تو پا در گل شمع
گریان ز تو هم زدیده هم از دل شمع
سوز تو مرا بجان چو در بزم چراغ
داغ تو بدل مرا چو در محفل شمع
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۳۵
بر خصم ظفر همیشه در روز مصاف
یابم ز دل روشن و از سینه صاف
آنم که نیامدست و ناید هرگز
تیرم ز کمان برون و تیغم ز غلاف
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۳۶
پیوسته دلم کباب میخواهد عشق
دایم چشمم پرآب میخواهد عشق
ویران‌تر از آنچه گوئیم کرد و هنوز
زین بیشترم خراب میخواهد عشق
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۳۷
امروز نکرده است اندیشه عشق
جا در دل من چو در گلم ریشه عشق
از باده نداشت رنگ پیمان نه حسن
روزی که شدم مست من از شیشه عشق
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۳۸
کو بر زبردست تو دستی ای عشق
تا باز کند آنچه تو بستی ای عشق
سنجم بچه پایه‌ای ترا از رفعت
بالاتر از آنچه هست هستی ای عشق
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۳۹
بس رشته جان‌ها که گسستی ای عشق
بس شیشه دل‌ها که شکستی ای عشق
دست همه را به پشت بستی ای عشق
دستی ای عشق و پشت دستی ای عشق
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۴۰
ای کاوردت ز نطفه‌ای ایزد پاک
وآخر دهدت جا به یکی تیره مغاک
می‌نوش و بزی شاد که بس چون من و تو
پیدا شد از آب و گشت پنهان در خاک
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۴۱
تنها نه زمین ز صید گاهت گلرنگ
از خون دل منست چون عرصه جنگ
صد مرغ دل از تیغ جفایت بر خاک
افتاده بسان طایر خورده خدنگ
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۴۲
تا چند رقیب در برش گیری تنگ
خواهیم یکی زین دو ز گردون دورنگ
یا سنگ آید بشیشه هستی ما
یا شیشه هستی تو اید بر سنگ
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۴۳
از نام تو کعبه را چسان نبود ننگ
در کعبه تو و دل بکلیسای فرنگ
بیرون و درون تو بود چندان رنگ
یا رومی روم باش یا زنگی زنگ
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۴۴
در راه بتان که صلحشان باشد جنگ
تا چند خروشم چو جرس از دل تنگ
لب بندم ازین بس که بسی سختتر است
سنگ دل این سنگدلان از دل سنگ
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۴۵
در کوی غمت که فتنه بارد صد رنگ
تنها نه تر است دامن ناله بچنگ
در هر بن خار هست و در هر سر سنگ
نالان چو جرس تنگدلی از دل تنگ
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۴۶
هستیست گلی کزوست ما را دل‌تنگ
ما دامن او چو خار داریم به چنگ
باد ار بردش بهرچه افسوس خوریم
زین گل که نبود ازو نه آب و نه رنگ
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۴۷
با ما ز در صلح درآ تا کی جنگ
ورنه ز جفایت چو جرس از دل تنگ
نالیم بناله‌ای که خون از اثرش
جوشد ز دل سخت تو چون چشمه ز سنگ
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۴۸
ای موی تو در برون دل‌ها همه چنگ
وی روی تو در فریب جان‌ها همه رنگ
ظلیست ز موی تو چه هندو چه حبش
عکسیست ز روی تو چه روم و چه فرنگ
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۴۹
از حرف وصال تو بمن گردد حال
آری بفراق دیدگان حرف وصال
با مخمور است قصه باده صاف
با تشنه جگر حکایت آب زلال
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۵۰
رندی به بغل صراحی و در کف جام
با واعظ شهر گفت کای شیخ انام
چون هر دو بود زآب عنبر و سرکه و می
آن بهر چه شد حلال و این گشت حرام
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۵۱
زاهد که بخون خوردن خلقست مدام
باکش نبود نه از هلال و نه حرام
این طرفه که باشد او مسلمان تمام
ما سوختنی کشتنی از یک دو سه جام
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۵۲
من عهد و وفات سست می‌دانستم
در راه جفات چست می‌دانستم
از تیغ فراق اینکه آخر خونم
می‌ریختی از نخست می‌دانستم
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۵۳
پیمان تو کی درست می‌دانستم
عهد تو همیشه سست می‌دانستم
من سستی عهد تو مپندار کنون
دانستم کز نخست می‌دانستم
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۵۴
دیریست جدا ز عالم لاهوتم
زندانی این کالبد ناسوتم
این پیکر خشک تخته‌بندم کرده است
ایمرگ بیا که زنده در تابوتم
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۵۵
یک چند منت دوست گمان میکردم
وز شوق فدایت دل و جان میکردم
از تیغ جفا عاقبتم کشتی و کاش
زآغاز ترا من امتحان میکردم
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۵۶
کی دور ز آستانه‌ات می‌گردم
گر تیر زنی نشانه‌ات می‌گردم
هر شام چو پروانه شمع فانوس
تا صبح به گرد خانه‌ات می‌گردم
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۵۷
عمریست که مهر دلفروزی دارم
در دل‌سوزی و طرفه‌سوزی دارم
از خال سیاهی و خط مشکینی
تاریک شبی و طرفه‌روزی دارم
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۵۸
از غم دل بی‌صبر و سکونی دارم
آزرده‌تر از برون درونی دارم
هرکس که خورد زخم نهان نگهی
داند چه دل غرقه بخونی دارم
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۵۹
پیوسته تن خاک‌نشینی دارم
در کوی غمت گل زمینی دارم
امید اثر ز ناله‌ام هست که باز
مینالم و ناله حزینی دارم
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۶۰
هر ناله که از غمت بلب می‌آرم
زو آتش را بتاب و تب می‌آرم
از روز جزا بمجرمان صعب‌تر است
روزی که من از غمت بشب می‌آرم
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۶۱
پیوسته ذلیل آشنا و خویشم
بیوفر نموده چرخ بیش از پیشم
در دیده هیچ‌کس نیایم آخر
نه عیب غنی نه هنر درویشم
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۶۲
از ناله مرغ بی‌پروبال دلم
احوال من آشفته چو احوال دلم
نالد دل من چنانکه غیر از دل تو
سوزد دل هر که هست بر حال دلم
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۶۳
نه ساکن باغ و نه مقیم چمنم
جغدم که خرابه‌ایست دایم وطنم
هرگز بسرم کس نکند آمد و رفت
بیکس‌تر ازین کسی مبادا که منم
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۶۴
من شیوه آن بهانه جو می‌دانم
بی‌مهر و وفاست خوی او می‌دانم
گفتی یابی به صبر وصلم هیهات
من طالع خویش را نکو می‌دانم
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۶۵
ناگاه طلسم جسم را میشکنم
این لوح تهی زاسم را میشکنم
جاوید بقید تن نخواهم ماندن
من عاقبت این طلسم را میشکنم
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۶۶
کو مرغ باین بی‌پروبالی که منم
کس نیست باین شکسته حالی که منم
ای گل بودت بلبل نالان بسیار
اما نه باین ضعیف نالی که منم
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۶۷
زاهد توئی و فضائل کسب علوم
در پرده دلت طالب این دنیی شوم
هشدار که این دو جمع با هم نشوند
یا زنگی زنگ باش یا رومی روم
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۶۸
با فقر ز دنیا نه عبث ساخته‌ایم
وز کشور دولتش برون تاخته‌ایم
کین سنگ غلط کرده ز گوهر در خاک
برداشته‌ایم و باز انداخته‌ایم
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۶۹
پیدا چو گهر ز قطره آب شدیم
وانگاه نهان چون در نایاب شدیم
بودیم بخواب در شبستان عدم
بیدار شدیم و باز در خواب شدیم
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۷۰
اکنون نه ز نخل عشق برخورداریم
وز دیده برنگ شمع آتش باریم
در کوره غم بسان آتش‌کاران
ما سوخته و برشته این کاریم
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۷۱
هر شب ز غم تو سیمتن می‌گریم
تنها به میان انجمن می‌گریم
یاران زده حلقه از نشاط و تا صبح
چون شمع در آن میانه من می‌گریم
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۷۲
از جور سپهر واژگون می‌گریم
هردم ز دم دگر فزون می‌گریم
چون شیشه که گردد پر و خالی ز شراب
خون می‌خورم از حسرت و خون می‌گریم
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۷۳
در وحدت آن جان جهان هست سخن
هرچند که دارد از شمار افزون تن
خواهی گرت این دقیقه گردد روشن
نظاره نور مهر کن در روزن
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۷۴
تن مایل درد و روح مایلتر از آن
جان بیدل و دل ز هجر بیدل‌تر از آن
چندانکه بوصل مرگ مشکل باشد
صد بار بهجر زیست مشکلتر از آن
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۷۵
درد تو بود نهفته در جان کردن
در پنبه نهان آتش سوزان کردن
مشکل باشد غم تو پنهان کردن
وین مشکل تر که فاش نتوان کردن
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۷۶
یکروز بوصل کامرانی کردن
بهتر ز حیات جاودانی کردن
حقا که برابر است با عمر ابد
یکدم بمراد زندگانی کردن
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۷۷
نه دم ز بلندی و نه از پستی زن
نه حرف ز نیستی نه از هستی زن
زین کوچه ره برون شدن نیست ترا
جامی بکش و بکوچه مستی زن
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۷۸
از عشق بتی شور چو قلزم میکن
میکن شور و نهان ز مردم میکن
ظاهر بحرم میرو و میگردان راه
از کعبه به بتخانه و پی گم میکن
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۷۹
روشن کند اشک لاله‌گون دل من
سوز غم ز اندازه برون دل من
پیکیست ز آتش درون دل من
چون اشک کباب جوش خون دل من
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۸۰
باشد ز سرشگ لاله‌گون دل من
چون شیشه می جوش درون دل من
دور از تو شرابی و کبابی که مراست
لخت جگر منست و خون دل من
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۸۱
رفتی تو و اشک لاله‌گون دل من
شد سلسله جنبان جنون دل من
چون گل که دمد ز خاک و خون دل من
خرگاه برون زد از درون دل من
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۸۲
گو همره اشک لاله‌گون دل من
بیرون نرود ز دیده خون دل من
پیداست که چیست در درون دل من
چون شیشه باده از برون دل من
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۸۳
طفلی که چو اشک لاله‌گون دل من
در جوش ازو بود درون دل من
با آنکه جگرگوشه مردم باشد
پرورده چو اشک من بخون دل من
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۸۴
از نعت نبی است در جنان مسکن من
وز منقبت علی است جان در تن من
از مهر محمد و علی هر دو بهم
بادام دو مغز است دل روشن من
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۸۵
ایگل که ترا هست عذار گلگون
گر باد برد بوی تو از شهر برون
خواهد ز هوای تو بکوه و هامون
شیرین فرهاد گشت و لیلی مجنون
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۸۶
بود از لیلی بسکه جگر خون مجنون
چون لیلی و هم لیلی ازو چون مجنون
تا صبح قیامت رسد از تربتشان
لیلی لیلی بگوش مجنون مجنون
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۸۷
از کوشش غیر ای تو از حوری به
آئی چو برم از تو مرا دوری به
وصلی که دهد دست بامداد رقیب
زان وصل هزار بار مهجوری به
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۸۸
ای کوی تو از خلد و تو از حوری به
سیمین بدنت ز شمع کافوری به
زلف مشکین و عارض گلگونت
وز عنبر سار او گل سوری به
مشتاق اصفهانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۸۹
ای نور تو شمع بزم مردم گشته
در نور تو ذرات جهان گمگشته
این پرتو حسن تست کز پرده برون
افتاده و مهر و ماه و انجم گشته