mabidan/ganjoor huggingface dataset:
فریدون مشیری — لحظه ها و احساس — ای وای شهریار
در نیمه‌های قرنِ بشر سوزان ۱ !
در انفجار دائم باروت،
                       در بوته زار انسان،
در ازدحام وحشت و سرسام،
سرگشته و هراسان
                      می خواند !
*
                                     
می خواند با صدای حزینش؛
می خواست تا «صدای خدا ۲ » را
در جان ِ مردم بنشانَد
نامردم ِ سیه دل ِ بدکار را مگر
در راه ِ مردمی بکشانَد …
                    
می رفت و با صدای حزین ا ش می خواند :
ــ در اصل، یک درخت کهن، «آدم»
                                            از بهشت،
آورد در زمین و درین پهن دشت ِکشت ! 
ما شاخهٴ درخت خداییم.
چون برگ و بارِ ماست زیک ریشه و تبار! 
هر یک تبر به دست چراییم؟ 
*
                           
ای آتش،ای شگفت،
در مردم ِزمانهٴ او در نمی گرفت !
آزرده و شکسته،
                               گریان و ناامید
می رفت و با نوای حزینش
می خواند :
ــ «گوشِ زمین به نالهٴ من نیست آشنا، 
من طایرشکسته پر آسمانی ام.
گیرم که آب و دانه درغم نداشتند؛
چون می کنند با غم ِ بی همزبانی ام ۳ !»
* 
دنبال همزبان،
می گشت... 
اما نه با «چراغ»
                       نه بر «گرد شهر»، آه 
با کوله بارِ اندوه،
                         با کوه حرف می زد! 
                                          با کوه :
ــ حیدر بابا سلام ۴  !
فرزند ِ شاعر ِ تو به سوی تو آمده ست.
با چشم ِ اشکبار
ــ غم روی غم گذاشته ــ  عمری ست، شهریار
من با تو درد ِخویش بیان می کنم، تو نیز
برگیر این پیام و از آن قلّهء بلند
پرواز ده !
                 که در همه آفاق بشنوند : 
ــ «ای کاش، جغد نیز،
در این جهان ننالد،
                        از تنگی قفس» 
این جا، ولی نه جغد، که شیری ست دردمند،
افتاده در کمند !
پیوسته می خروشد، در تنگنای دام ،
وز خلق ِ بی مروّت ِ بی درد؛
یک ذره، مهر و رحم، طلب می کند مدام !
* 
                              
می رفت و با صدای حزین اش،
                                      می خواند 
ــ «دیگر مزن دم از «وطن من»، 
وز «کیش من» مگوی به هر جمع و انجمن
بس کن حدیث مسلم و ترسا را، 
در چشم من، «محبت:مذهب»
«جهان : وطن » ۵
*
                             
در کوچه باغ «عشق»
می رفت و با صدای حزینش،
                                       می خواند :
ــ « گاهی گر از ملال ِ محبت برانمت،
دوری چنان مکن که به شیون بخوانمت
پیوند ِ جان جداشدنی نیست ماه من ،
تن نیستی که جان دهم و وارهانمت»۶
*
                                   
زین پیش، گشته اند به گرد ِغزل , بسی
این مایه سوز ِ عشق، نبوده ست در کسی !
                       
می رفت …
تا مرگ ِنابکار، سر ِراه او را گرفت !
تا ناگهان، صدای حزینش،
این بغض سال ها،
این بغض دردهای گران،در گلو گرفت !
در نیمه های قرن بشر سوزان
اشک ِ مجسمّی بود،
 	در چشم ِ روزگاران.
جان مایهٴ محبّت و رقّت...
                                
ای وای ! شهریار !
فریدون مشیری — لحظه ها و احساس — بهارِ خاموش
ندانم این نسیمِ بالْ بسته،
چه خواهد کرد با جان های خسته.
پرستو می رسد غمگین  و خاموش.
دریغ از آن بهاران خجسته!
فریدون مشیری — لحظه ها و احساس — ابر بی باران
شب، غیر هلاکِ جان بیداران نیست.
گلبانگ سپیده بر سپیداران نیست.
در این همه ابر، قطره‌ای باران نیست؟
از هیچ طرف صدایی از یاران نیست...؟
فریدون مشیری — لحظه ها و احساس — بی خبر
یادش به خیر،
                        عهدِ جوان،
                                             که تا سحر،
با ماه می نشستم،
                             از خواب، بی خبر!
اکنون که می دمد سحر، از سوی خاوران
بینم شبم گذشته،
                                    ز مهتاب بی خبر!

این سان، که خواب غفلتم، از راه مبرد
ترسم که بگذرد ز سرم آب، بی خبر!
فریدون مشیری — لحظه ها و احساس — قهر
در آمد از در،
                      بیگانه وار، سنگین، تلخ!
نگاه منجمدش،
به راستای افق، مات، درهوامی ماند.
نگاه منجمدش رابه من نمی تاباند!
*
                          
عزایِ عشق کهن را سیاه پوشیده!
رُخش همان سمنِ شیرِماه نوشیده!
نگاه منجمدش، خالی ازنوازش و نور،
نگاه منجمدش کور!
                            ازغبارغرور!
                                هزارصحراازشهرآشنایی دور!
*
                                
نگاه منجمدش
همین نه بر رخم،ازآشتی دری نگشود،
که پرس وجویِ دونا آشنادر آن گم بود!
                         
*
                             
                         
نگاه منجمدش رانگاه می کردم.
تنم ازاین همه سردی به خودمی پیچید.
دلم ازاین همه بیگانگی فروپاشید!
                     
*
                            
نگاه منجمدش رانگاه می کردم
چگونه آن همه پیوند را زخاطر برد؟
چگونه آن همه احساس رابه هیچ شمرد؟
چگونه ان همه خورشیدرابه خاک سپرد؟!
*
                                
درین نگاه،
                درین منجمد، درین بی درد!
مگرچه بود، که پای مرابه سنگ آورد؟
مگرچه بودکه روح مراپریشان کرد!
*
                       
به خویش می گفتم:
چگونه می برّرّد از راه، یک نگاه تو را؟
چگونه دل به کسانی سپرده ای، که به قهر،
رهاکنندوبسوزندبی گناه تورا؟!
*
                            
نگاه منجمدش رانگاه می کردم.
چگونه صاحب این چهره،سنگدل بودست؟!
                             
دلم، به ناله آمد:
                        ـ ای صبورِملول!
درون سینه ی اینان،نه دل ،
                                 که گِل بودست!
فریدون مشیری — لحظه ها و احساس — بیهودگی
امروز را به باد سپردم.
             
امشب، کنار پنجره، بیدار مانده ام
دانم که بامداد،
امروز دیگری را با خود می آورد
تا من دوباره آن را
                        بسپارمش به باد!
فریدون مشیری — لحظه ها و احساس — سحر
بهترین لحظه های روز و شبم
لحظه های شکفتن سحر است
که سیاهی شکسته پا به گریز
روشنایی گشوده بال و پر است.
فریدون مشیری — لحظه ها و احساس — ذرّه ای در نور
گلِ نگاه تو، در کار دلربایی بود.
فضای خانه پُر از عطر آشنایی بود
                
به رقص آمده بودم چو ذرّه ای در نور
ز شوق و شور،
                       که پرواز در رهایی بود.
                      
چه جای گل، که تو لبخند می زدی با مهر
چه جای عمر، که خواب خوش طلایی بود!
                
هزار بوسه به سوی خدا فرستادم
از آنکه دیدن تو قسمت خدایی بود.
                            
شب از کرانه دنیای من جدا شده بود
که هر چه بود تو بودیّ و روشنایی بود
فریدون مشیری — لحظه ها و احساس — لحظه و احساس
تنها،
             غمگین،
                     نشسته با ماه .
در خلوتِ ساکت شبانگاه .
اشکی به رُخم دوید، ناگاه 
روی تو شکفت در سرشکم 
دیدم که هنوز عاشقم ، آه !
فریدون مشیری — لحظه ها و احساس — از اوج
باران، قصیده‌واری،
ـ غمناک ـ
                      آغاز کرده بود.
                  
می‌خواند و باز می‌خواند،
بغض هزار ساله دردش را،
                                    انگار می‌گشود.
                
اندوه زاست زاری خاموش!
ناگفتنی است ...،
                   این همه غم؟!
                             ناشنیدنی است!
               
پرسیدم این نوای حزین در عزای کیست؟
گفتند اگر تو نیز،
از اوج بنگری،
خواهی هزار بار ازو تلخ‌تر گریست!
فریدون مشیری — لحظه ها و احساس — هر که با ما نیست...
گفته می‌ شد: «هر که با ما نیست با ما دشمن است»!
 گفتم: آری، این سخن فرموده اهریمن است!              
اهل معنا، اهل دل، با دشمنان هم دوستند،
ای شما، با خلق دشمن! قلب تان از آهن است؟!
فریدون مشیری — لحظه ها و احساس — مثل باران
من نمی‌ گویم درین عالم 
گرم پو، تابنده، هستی بخش
                                  چون خورشید باش
تا توانی،
           پاک، روشن،
                          مثل باران،
                                     مثل مروارید باش
فریدون مشیری — لحظه ها و احساس — بهاری پر از ارغوان
تو را دارم ای گل، جهان با من است.
تو تا با منی، جانِ جان با من است.
چو می‌ تابد از دور پیشانی‌ات 
کران تا کران آسمان با من است.
چو خندان به سوی من آیی به مهر
بهاری پُر از ارغوان با من است !
کنار تو هر لحظه گویم به خویش 
که خوشبختی بی‌ کران با من است.
روانم بیاساید از هر غمی 
چو بینم که مهرت روان با من است.
چه غم دارم از تلخی روزگار،
شکر خنده آن دهان با من است.
فریدون مشیری — لحظه ها و احساس — یاد و کنار
روزهایی که بی تو می ‌گذرد
گرچه با یاد توست ثانیه‌هاش
آرزو باز می کشد فریاد:
در کنار تو می‌گذشت، ای کاش!
فریدون مشیری — لحظه ها و احساس — عشق
عشق، هر جا رو کند آنجا خوش است.
گر به دریا افکند دریا خوش است.
گر بسوزاند در آتش، دلکش است.
ای خوشا آن دل، که در این آتش است.
تا ببینی عشق را آیینه‌وار
آتشی از جان خاموشت برآر!
هر چه می‌خواهی، به دنیا در نگر
دشمنی از خود نداری سخت‌تر!
عشق پیروزت کند بر خویشتن 
عشق آتش می‌زند در ما و من.
عشق را دریاب و خود را واگذار
تا بیابی جان نو، خورشیدوار.
عشق هستی‌زا و روح‌افزا بود
هر چه فرمان می‌دهد زیبا بود.
فریدون مشیری — لحظه ها و احساس — هیچ و باد...
هیچ و باد است جهان؟
                        گفتی و باور کردی!؟
کاش، یک روز، به اندازه «هیچ»
غم بیهوده نمی‌خوردی!
            
کاش، یک لحظه، به سرمستی باد
شاد و آزاد به سر م بردی!
فریدون مشیری — لحظه ها و احساس — نوایی تازه
شنیدم مصرعی شیوا، که شیرین بود مضمونش
« منم مجنون آن لیلا که صد لیلاست مجنونش‌«
به خود گفتم تو هم مجنون یک لیلای زیبایی 
که جان داروی عمر توست در لبهای میگونش 
بر آر از سینه جان شعر شورانگیز دلخواهی
مگر آن ماه را سازی بدین افسان افسونش! 
نوایی تازه از ساز محبت، در جهان سرکن،
کزین آوا بیاسایی ز گردش‌های گردونش.
به مهر آهنگ او روز و شبت را رنگ دیگر زن
که خود آگاهی از نیرنگ دوران و شبیخونش.
ز عشق آغاز کن، تا نقش گردون را بگردانی،
که تنها عشق سازد نقش گردون را دگرگونش، 
به مهر آویز و جان را روشنایی ده که این آیین
همه شادی است فرمانش، همه یاری است قانونش 
غم عشق تو را نازم، چنان در سینه رخت افکند
که غم‌های دگر را کرد از این خانه بیرونش!
غرور حسنش از ره می‌برد، ای دل صبوری کن!
به خود باز آورد بار دگر شعر فریدونش.
فریدون مشیری — لحظه ها و احساس — در بیشه زار یادها
شب بود و ابر تیره و هنگامه باد
ناگاه برگ زرد ماه از شاخه افتاد!
من ماندم و تاریکی و امواج اوهام
                                               در جنگل یاد!
               
آسیمه سر، در بیشه زاران می ‌دویدم.
فریادها بر می ‌کشیدم.
درد عجیبی چنگزن در تار و پودم.
من، ماه خود را،
                         گم کرده بودم!
                                         
از پیش من صف‌های انبوه درختان می گذشتند
«ــ ... بی ماه من این ها چه زشتند...!»
                 
       ــ آیا شما آن ماه زیبا را ندیدید؟
       ــ آیا شما، او را نچیدید؟...
                    
ناگاه دیدم فوج اشباح 
دست کسی را می کشند از دور، با زور
پیش من آوردند و گفتند:
اهریمن است این!
                           خودکامه باد!
دیوانه مستی که نفرین‌ها بر او باد!
                  
ماه شما را
این سنگدل از شاخه چیده‌ست!
او را همه شب تا سحر در بر کشیده‌ست!
آنگاه تا اعماق جنگل پر کشیده‌ست.
                          
من دستهایم را به سوی آن سیه‌چنگال بردم 
شاید گلویش را فشردم! 
چیزی دگر یادم نمی‌آید ازین بیش 
از خشم، یا افسوس، کم‌ کم رفتم از خویش! 
          
دربیشه‌زار یادها، تنهای تنها
افتاده بودم، باد در دست!
در آسمان صبحدم، ماه،
می رفت سرمست!
فریدون مشیری — لحظه ها و احساس — حرف طرب انگیز
 هیچ جز یاد تو رویای دلاویزم نیست
هیچ جز نام تو حرف طرب انگیزم نیست
عشق می ورزم و می سوزم و فریادم نه
دوست می دارم و می خواهم و پرهیزم نیست
نور می بینم و می رویم و می بالم شاد
شاخه می گسترم و بیم ز پاییزم نیست
تا به گیتی دل از مهر لبریزم هست
کار با هستی از دغدغه لبریزم نیست
بخت آن را که شبی پاک تر از باد سحر
با تو ای غنچه نشکفته بیامیزم نیست
تو به دادم برس ای عشق که با این همه شوق
چاره جز آنکه به آغوش تو بگریزم نیست
فریدون مشیری — لحظه ها و احساس — راز نگهدارترین
 تو با روح من از روز ازل یارترین
کودک شعر مرا مهر تو غم خوارترین
گر یکی هست سزاوار پرستش به خدا
تو سزاوارترینی تو سزاوارترین
عطر نام تو که در پرده جان پیچیده ست
سینه را ساخته از یاد تو سرشارترین
ای تو روشنگر ایام مه آلوده ی عمر
بی تماشای تو روز و شب من تارترین
در گذرگاه نگاهِ تو گرفتارانند
من به سرپنجه مهر تو گرفتارترین
می توان با دل تو حرف غمی گفت و شنید
گر بود چون دل من راز نگهدارترین
فریدون مشیری — لحظه ها و احساس — روح چمن
ای دوست چه پرسی تو که، سهراب کجا رفت
سهراب سپهری شد و سر وقت خدا رفت
او نور سحر بود کزین دشت سفر کرد
او روح چمن بود که با باد صبا رفت
همراه فلق در افق تیره این شهر
تابید و به آنجا که قدر گفت و قضا، رفت
ناگاه چو پروانه سبک خیز و سبکبال
پیدا شد و چرخی زد و گل گفت و هوا رفت
ای جامه شعرت نخ آواز قناری
رفتی تو و از باغ و چمن نور و نوا رفت
فریدون مشیری — لحظه ها و احساس — از صدای سخن عشق
 زمان نمی گذرد عمر ره نمی سپرد
صدای ساعت شماطه بانگ تکرار است
نه شب هست و نه جمعه
نه پار و پیرار است
                     ــ جوان و پیر کدام است
                     ــ زود و دیر کدام است
        
اگر هنوز جوان مانده ای به آن معناست
که عشق را به زوایای جان صلا زده ای
ملال پیری اگر می کشد تو را پیداست
که زیر سیلی تکرار
             دست و پا زده ای
                                  زمان نمی گذرد
                
صدای ساعت شماطه بانگ تکرار است
خوشا به حال کسی
که لحظه لحظه اش از بانگ عشق سرشار است
فریدون مشیری — لحظه ها و احساس — ای جان به لب آمده
 ای چشم ز گریه سرخ خواب از تو گریخت
ای جان به لب آمده از تو گریخت
با غم سر کن که شادی از کوی تو رفت
با شب بنشین که آفتاب از تو گریخت
فریدون مشیری — لحظه ها و احساس — ای داد
 ای داد دوباره کار دل مشکل شد
نتوان ز حال دل غافل شد
عشقی که به چند خون دل حاصل شد
پامال سبک سران سنگین دل شد
فریدون مشیری — لحظه ها و احساس — تا لب ایوان شما
 نرسد دست تمنا چون به دامان شما
می توان چشم دلی دوخت به ایوان شما
از دلم تا لب ایوان شما راهی نیست
نیمه جانی است درین فاصله قربان شما
فریدون مشیری — لحظه ها و احساس — حاصل عشق
یک لحظه نشد خیالم آزاد از تو
یک روز نگشت خاطرم شاد از تو
دانی که ز عشق تو چه شد حاصل من
یک جان و هزار گونه فریاد از تو
فریدون مشیری — لحظه ها و احساس — ای خفته روزگار
 روی چمن از شکوفه ها رنگین شد
وز عطر اقاقیا هوا سنگین شد
در نغمه هر چلچله پیغامی هست
کای خفته روزگار فروردین شد
فریدون مشیری — لحظه ها و احساس — آه آن همه خاک
بر خاک چه نرم می خرامی ای مرد
آن گونه که بر کفش تو ننشیند گرد
فردا که جهان کنیم بدرود به درد
آه آن همه خاک را چه می خواهد کرد
فریدون مشیری — لحظه ها و احساس — آیا
 ای طفل بی گناه که راحت نبوده ای
بیست و چهار ساعت ازین بیست و چار سال
گیرم که پیر گردی و در تنگنای دهر
با مردم زمانه بسازی
                          هزار سال
آیا میان این همه اندوه و درد و رنج
هرگز تفاوتی کند
امسال و پارسال
فریدون مشیری — لحظه ها و احساس — آیا برادرانیم؟
 جانی شکسته دارم از دوستی گریزان
در باورم نگنجد بیداد از عزیزان
وایا ستیزه جویان با دشمنان ستیزند
آیا برادرانیم با یکدیگر ستیزان؟
آه آن امیدها کو چون صبح نوشکفته
 تا حال من ببینند در شام برگ ریزان
از جور دوست هرچند از پا افتادگانیم
ما را ازین گذرگاه ای عشق بر مخیزان
فریدون مشیری — لحظه ها و احساس — ترنم رنگین
 یک کهکشان شکوفه گیلاس
نقشی کشیده بود بر آن نیلگون پرند
شعری نوشته بود بر آن آبی بلند
     
موسیقی بهار
چون موجی از لطافت شادی نشاط نور
در صحنه فضا مترنم بود
    
تالار دره راه
تا انتهای دامنه می پیمود
هر ذره وجود من از شور و حال مست
    
بر روی این ترنم رنگین
                       آغوش می گشود
اردیبهشت و دره دربند
تا هر کجا بود مسیر نگاه گل
بام و هوا درخت زمین سبزه راه گل
تا بی کران طراوت
                             تا   دلبخواه گل
              
با این که دست مهر طبیعت ز شاخسار
                                                 گل می کند نثار
در پهنه خزان زده روح این دیار
یک لب خنده بازنبینم درین بهار
یک دیده بی سرشک نیابی به رهگذر
آیا من این بهشت گل و نور و نغمه را
                                                  نادیده بگذرم
                    
یک کهکشان شکوفه گیلاس را دریغ
باید ز پشت پرده ای از
                                           اشک بنگرم
فریدون مشیری — لحظه ها و احساس — حصار
بیرون شدن نداند
این رهرو غریب
         ازاین حصار سربی
این تنگه غروب
فریدون مشیری — لحظه ها و احساس — خوش آمد بهار
 خوش آمد بهار
گل از شاخه تابید خورشید وار
چو آغوش نوروز؛ پیروز بخت
گشوده رخ و بازوان درخت
گل افشانی ارغوان
نوید امید است در باغِ جان
که هرگز نماند به جای
                           زمستان اهریمنی
بهاران فرا میرسد
                          پرستیدنی
سراسر همه مژده ایمنی
درین صبح فرخنده تابناک
که از زندگی دم زند جان خاک
بیا با دل و جان پاک
همه لحظه ها را به شادی سپار
نوایی هم آهنگ یاران برآر
                                          خوش آمد بهار
فریدون مشیری — لحظه ها و احساس — درس معلم
در کلاس روزگار
درسهای گونه گونه هست
درس دست یافتن به آب و نان
درس زیستن کنار این و آن
درس مهر
                درس قهر
                           درس آشنا شدن
درس با سرشک غم ز هم جدا شدن
       
در کنار این معلمان و درسها
در کنار نمره های صفر و نمره های بیست
یک معلم بزرگ نیز
                      در تمام لحظه ها تمام عمر
در کلاس هست و در کلاس نیست
نام اوست : مرگ
و آنچه را که درس می دهد
                                         زندگی است
فریدون مشیری — لحظه ها و احساس — دریچه
 وقتی ستاره نیز
سو سوی روزنی به رهایی نیست
آن چشم شب نخفته چرا پشت پنجره
با آن نگاه غمگین
ژرقای آسمان را
                           می کاوید
آنگاه بازمی گشت
                      نومید
                                 می گریست
فریدون مشیری — لحظه ها و احساس — آن سوی مرز بهت و حیرت
 با برق اشکی در نگاه روشن خویش
 ما را گذر می داد در احساس آهو
ما را خبر می داد از بیداد صیاد
 من این میان مجذوب شور و حالت او
از راز هر نفش
                 با ما سخن گفت و ما
زنجیریان برج افسوس
                  در ما نظر می کرد و ما
 سرگشتگان شهر جادو
می راندمان رندانه از آن پرده سرخ
ویرانه جنگ
رنگین به خون بی گناهان
می خواند مان مستانه
با آرامش مهر
در آبی صبح صفاهان
می بردمان از کوچه باغ
                                     دور تاریخ
همراه خیل دادخواهان
یکراست تا دربار کوروش شاه شاهان
شهنامه را در نقش هایی جاودانی
                                               از نو شنیدیم
محمود را در پیشگاه شاعر توس
                                                بر تخت دیدیم
در هر قدم جان های ما شیداتر از پیش
در قلم احساس او نازکتر از مو
از تار و پود نقش ها
موسیقی رنگ
می زد به تار و پود ما چنگ
تالار می رقصید انگار
بر روی بال این همه آواو آهنگ
گفتم که این رسام مانی است
آورده نقشی تازه همچون نقش ارژنگ
آن سوی مرز بهت و حیرت
ما مات از پا می نشستیم
در پیش آن اعجوبه ذوق و ظرافت
                                            می شکستیم
مبهوت آن همت هنر احساس نیرو
رسام بود و حاصل اندیشه او
بیرون ازین هنگامه های رنگ و تصویر
پیوند تار و پود جان ها پیشه او
دنبال این صیاد دلها
                         همراه آهو
ما با زبان بی زبانی
                             آفرین گو
فریدون مشیری — لحظه ها و احساس — با یاد دل که آینه ای بود
آیینه چون شکست
قابی سیاه و خالی
                           از او به جای ماند
با یاد دل که آینه ای بود
در خود گریستم
بی آینه چگونه درین قاب زیستم
فریدون مشیری — لحظه ها و احساس — برف شبانه
بی صدا شب تا سحر
یاران خود را خواند و گرد آورد
جا به جا
              در راه ها
                          بر شاخه ها
                                        بر بام گسترد
صبحگاهان
شهر سرتا پا سیاه از
تیرگی های گنهکاران
ناگهان چون نوعروسی در پرندین پوشش پاک سپید تازه
                                                                    سر بر کرد
شهر اینک دست نیروهای نورانی است
در پس این چهره تابنده
اما
باطنی تاریک دودآلود ظلمانی است
گر بخواهد خویشتن را زین پلیدی هم بپیراید
همتی بی حرف همچون برف می باید
فریدون مشیری — لحظه ها و احساس — به یاران نیمه راه
کجایی ای رفیق نیمه راهم
که من در چاه شبهای سیاهم
نمی بخشد کسی جز غم پناهم
نه تنها از تو نالم کز خدا هم
فریدون مشیری — لحظه ها و احساس — بهار خاموش
ندانم این نسیم بال بسته
چه خواهد کرد با جان های خسته
پرستو می رسد غمگین و خاموش
دریغ از آن بهاران خجسته
فریدون مشیری — لحظه ها و احساس — در کوه های اندوه
 از دره های حیرت
در کوههای اندوه
با بغض سنگی ام
خاموش می گذشتم
با هر چه درد در جگرم بود
فریاد می کشیدم
                      محمود
                                     گفتم
که از غریو من اینک
بر سقف رود می درد این چادر کبود
گفتم لهیب سرکش این بانگ دردناک
این صخره های سر به فلک برکشیده را
می افکند به خاک
                         اما غریو من
از پشت بغض سنگی من ره برون نبرد
یک سنگریزه نیز
از جا تکان نخورد
اما آوار درد بود که می آمد
از قله
ها و دامنه ها بر سرم فرود
از دره های حیرت
در کوه های اندوه
با بغض سنگی ام
تاریک می گذشتم
گفتم که چشمهای من
این چشمه های خشک
روشن کند دوباره مرا با زلال اشک
جاری کند دوباره مرا پا به پای رود
دیوار بهت من  اما
راهی به روی موج سرکشم نمی گشود
از دره های حیرت
درکوههای اندوه با بغض سنگی ام
 می رفتم و به زمزمه می گفتم
یک سیب یک ترنج نبودی
که گویمت
دستی شبانه آمد و ناگه تو را ربود
ای جنگل عضیم محبت
محمود
از دره های حیرت
در کوههای اندوه
آهسته خسته بسته شکسته
می رفتم و به زمزمه می گفتم
سرگشته ای که هیچ نیاسود
پوینده ای که هیچ نفرسود
تا هر زمان که در ره آزاد زیستن
پیوند دوستی گامی توان نهاد
حرفی توان نوشت
شعری توان سرود
با قلب مهربانش
با قامت بلندش
با روح استوارش
همواره در کنار تو خواهد بود
فریدون مشیری — لحظه ها و احساس — دل تنگ
 سر خود را مزن اینگونه به سنگ
دل دیوانه تنها
                      دل تنگ
منشین در پس این بهت گران
مدران جامه جان را مدران
مکن ای خسته درین بغض درنگ
دل دیوانه تنها
                      دلتنگ
پیش این سنگدلان
                  قدر دل و سنگ یکی است
قیل و قال زغن و بانگ شباهنگ یکی است
دیدی آن را که تو خواندی به جهان یارترین
سینه را ساختی از عشقش سرشارترین
آنکه می گفت منم بهر تو غمخوارترین
چه دل آزارترین شد
          چه دل آزارترین
نه همین سردی و بیگانگی از حد گذراند
نه همین در غمت اینگونه نشاند
با تو چون دشمن دارد سر جنگ
دل دیوانه تنها
                     دل تنگ
ناله از درد مکن
آتشی را که در آن زیسته ای
                                             سرد مکن
با غمش باز بمان
سرخ رو با ش ازین عشق و سرافراز بمان
راه عشق است که همواره شود از خون رنگ
دل دیوانه تنها
                           دل تنگ
فریدون مشیری — لحظه ها و احساس — لبخند سحرخیزان
 باران همه شب سرشک غم ریزان است
شب مضطرب از وای شباویزان است
چیزی به سحر نمانده برخیز که صبح
در مطلع لبخند سحرخیزان است
فریدون مشیری — لحظه ها و احساس — مثل باران
 من نمی گویم در عین عالم
گرم پو تابنده هستی بخش
                                 چون خورشید باش
تا توانی پاک روشن مثل باران
مثل مروارید باش
ناگهان جوانه می کند
 این درخت بارور که سالهاست
بی هوا و نور مانده است
بازوان هر طرف گشوده اش
 از نوازش پرندگان مهربان
وزنوای دلپذیرشان
                                دورمانده است
                
آه اینک از نسیم تازه تبسمی
ناگهان جوانه میکند
از میان این جوانه ها
جان او چو مرغکی ترانه خوان
سر برون ز آشیانه میکند
در چنین فضای دلپذیر
دل هوای شعر عاشقانه می کند
فریدون مشیری — لحظه ها و احساس — زبان بی زبانان
غنچه با لبخند
می گوید تماشایم کنید
گل بتابد چهره همچون چلچراغ
یک نظر در روی زیبایم کنید
        
سرو ناز
         سرخوش و طناز
                         می بالد به خویش
گوشه چشمی به بالایم کنید
               
باد نجوا می کند در گوش برگ
سر در آغوش گلی دارم کنار چتر بید
                        راه دوری نیست پیدایم کنید
          
آب گوید
زاری ام را بشنوید
گوش بر آوای غم هایم کنید
             
پشت پرده باغ اما
                               در هراس
باز پاییز است و در راهند آن دژخیم و داس
        
سنگ ها
هم حرفهایی می زنند
گوش کن
                 خاموش ها گویا ترند!!!
از در و دیوار می بارد سخن
تا کجا دریابد آن را جان من
در خموشی های من فریاد هاست
آن که دریابد چه می گویم کجاست
آشنایی با زبان بی زبانان چو ما
                                          دشوار نیست
چشم و گوشی هست مردم را دریغ
گوش ها هشیار نه
                     چشم ها بیدار نیست
فریدون مشیری — لحظه ها و احساس — زبان معیار
 با هر زبان که من بتوانم
شعری به دلفریبی ناز نگاه تو
                            شیرین و دلنشین
                                                  بسرایم
و آن نغز ناب را
مثل تیسم تو
             که شعر نوازش است
روزی هزار بار بخوانم
آنگاه
پیش رخت زبان بگشایم
فریدون مشیری — لحظه ها و احساس — زبانم بسته است
عشق تو به تار و پود جانم بسته است
بی روی تو درهای جهانم بسته است
از دست تو خواهم که برآرم فریاد
در پیش نگاه تو زبانم بسته است
فریدون مشیری — لحظه ها و احساس — سحر ها همیشه
 دو خورشید زرد
می دمید از بلندای بام
بر آن پرده روشن لاجورد
چو از بام ایوان می افراخت قد
چو از لای پیچک می افروخت چشم
به گنجشک ها
               درمی افکند هول
ز پروانه ها بر می انگیخت گرد
سبک مخملی بود هنگام مهر
گران آتشی بود هنگام خشم
هم آهنگ باد
                     به وقت گریز
همانند برق
                  به گاه نبرد
                         
پلنگی که ناگه فرو می جهید
چو آوار از آٍمان بردرخت
کنون پیش پایم فتاده ست زار
شکسته ست سخت
دو خورشید زردش به حال غروب
نگاهش گلی زیر پای تگرگ
تنش گوییا از بلندای بام
                                  فروجسته
اما نه روی شکار
که درکام مرگ
سحرها هنوز
 سحرها همیشه
دو خورشید زرد
 بر آن پرده لاجورد
فریدون مشیری — لحظه ها و احساس — سرود
 کلام سرود را
                 همانند یک سلاح
بیندیش و آنگه بکاربر
که با حرف سربی
بر اندام کاغذ
                   توانی نوشت گل
و با سرب آتشین
بر اندام آدمی
               توانی زدن شرر
فریدون مشیری — لحظه ها و احساس — سرود کوه
بسوی کوه
بسوی قله های باشکوه
بسوی آبی سپهر
به راه زر نشان مهر
چو آرزوی ما
               هوا خوش است و پاک
            
به روی قله ها
تن از غبار تیرگی رها
برآ چو جان تازه بر بلند خاک
                               همیشه بر فراز
                                             همیشه سرافراز
فریدون مشیری — لحظه ها و احساس — شکوه روشنایی
 افق تاریک
                 دنیا تنگ
نومیدی توان فرساست
 می دانم
 ولیکن ره سپردن در سیاهی
رو به سوی روشنی زیباست
 می دانی
        به شوق نور در
                        ظلمت قدم بردار
 به این غم های جان آزار دل مسپار
که مرغان گلستان زاد
که سرشارند از آواز آزادی
 نمی دانند هرگز لذت و ذوق رهایی را
و رعنایان تن در تورپرورده
نمی دانند در پایان تاریکی شکوه روشنایی را