mabidan/ganjoor huggingface dataset:
پژمان بختیاری — دیوان اشعار — فال حافظ
در بستر اوفتادم و دیوان خواجه را
                                    برداشتم که هست مرا وجد و حال ازو
با خاطری ملول گشودم کتاب را
                                    وز لوح دل زدودم رنگ ملال ازو
با شعر او به منظر افلاکیان شدم
                                    پرواز ازو،هدایت ازو بود و بال ازو
گفتم به شوق دیدن آن ماه دیرتاب
                                    گیرم چنانکه رسم جهان‌ست فال ازو
در برزخی که داشتم از بیم و از امید
                                    دل می‌تپید در بر و کردم سوال ازو
شد صفحه باز و مردم امیدوار چشم
                                    خواند آنچه شرمگین شد سحر حلال ازو
«دیدار شد میسر و بوس و کنار هم
                                    از بخت شکر دارم و از روزگار هم»
پژمان بختیاری — دیوان اشعار — زود مرو
ناز من،عشق من،از چشم ترم زود مرو
                                      سر و جانم به فدایت ز برم زود مرو
نکنم شکوه که دیر آمده‌ای بر سر من
                                      لااقل دیر چو آیی به‌سرم زود مرو
چشم پر حسرت من سیر ندیده‌ست ترا
                                      بنشین یک دم و از چشم ترم زود مرو
ترسم ای گل که نبینم دگرت دیر میا
                                      باشد ای جان که نیابی دگرم زود مرو
آفتاب لب بامیم و به یک گردش چشم
                                      بر در و بام نماند اثرم زود مرو
صبرکن تا به خود آیم که ز شوق رخ تو
                                      نه ز خود کز دو جهان بی‌خبرم زود مرو
این تویی یا که خیال بتی آراسته است
                                      گر تویی بهر خدا از نظرم زود مرو
پژمان بختیاری — دیوان اشعار — کمتر
اگر رفتم ز دنیای شما،دیوانهٔی کمتر
                                    ور این کاشانه ویرانه گشت،حسرت‌خانهٔی کمتر
اگر مستی نبخشد ساغر هستی برافشانش
                                    وگر مستی دهد ای سرخوشان پیمانهٔی کمتر
زیان و سود عالم چیست از بود و نبود ما
                                    به دریا قطرهٔی افزون،ز خرمن دانهٔی کمتر
تو شمع محفل‌افروزی و من پروانهٔی مسکین
                                    تو روشن باش گر من سوختم پروانهٔی کمتر
اگر پیمانه‌ام پر شد زیانی نیست یاران
                                    به بزم باده نوشان،گریهٔ مستانهٔی کمتر
حقیقت در نوای توست و در مینای می ساقی
                                    حدیث واعظان گر نشنوی افسانهٔی کمتر
چو کاری غیر بت‌سازی ز زاهد برنمی‌آید
                                    عبادت‌خانهٔی گر بسته شد،بت‌خانهٔی کمتر
جزای خیر بادت در علاج من تغافل کن
                                    درین ویرانه،عقل‌آشنا دیوانهٔی کمتر
پژمان بختیاری — دیوان اشعار — بگویید او را
بگویید آن غایت آرزو را
                               که دیدیم بر آرزوی تو او را
ز آشفتگی‌های من داستان‌ها
                               بگویید آن یار آشفته مو را
ز نومیدی من حکایات شیرین
                               بگویید آن چشمهٔ آرزو را
حدیثی بگویید تا رحمت آید
                               به حال من آن یار بیداد خو را
درازست طومار اندوه و ترسم
                               که آن فتنه کوته کند گفتگو را
ز بی‌تابیم آنچه در گفته آید
                               بگویید او را،بگویید او را
پژمان بختیاری — دیوان اشعار — سگ من
سگی دارم آرام و آراسته
                                  سراپایش آن‌سان که دل خواسته
دلارا سگی،ناز پرور سگی
                                  به خوبی گرو برده از هر سگی
وفادار و باهوش و نعمت شناس
                                  نه چون آدمیزادگان بی‌سپاس
به نان ریزهٔ خوان من ساخته
                                  دل از هرچه گیتی است پرداخته
نرنجد ز من گر برنجانمش
                                  نگیرد کران گر ز خود رانمش
بشر با همه فرّ و فرهنگ او
                                  که گیتی است یکسر فراچنگ او
هنوزش نباشد چنان مایهٔی
                                  نبیند ز معنی مگر سایهٔی
ولی آن سگ،آن سگ که در روزگار
                                  ندیدست تعلیم آموزگار
ز دانستنی آنچه بایسته است
                                  بداند بدان‌سان که شایسته است
بپرهیزد از آتش و آب ژرف
                                  کران گیرد از معبر سیل و برف
ز داوری امراض خود آگه است
                                  بخاید گیاهی که درمان‌ده است
بجوید همی راز چرخ بلند
                                  کز آنش نه راحت رسد نه گزند
نه جغرافیا خواسته،نه نجوم
                                  دل آسوده از جنگ ایران و روم
بداند همی بوی دشمن ز دوست
                                  بدرد بر اندام بدخواه پوست
چو چشم خدایش به خواب اندر است
                                  دو چشمش نگهبان بام و درست
خدایی که فرّ خداییش نیست
                                  ز دنیای محسوس او بیش نیست
درین راه پر پیچ و خم ای شگفت
                                  سگ از آدمی‌زاد پیشی گرفت
درین دار امید و بیم از قدیم
                                  جهان کدخدا بوده امید و بیم
اگر قول پاداش و کیفر نبود
                                  جهان زیر فرمان داور نبود
شدی نیک مردم بد اندیش ما
                                  ز بیگانه،بیگانه‌تر خویش ما
وفا و حق‌اندیشی و مردمی
                                  نه در دام بینی نه در آدمی
ز غوغای دوزخ،به بوی بهشت
                                  نکویی توان دید از بد سرشت
درین چارپایان دست‌آزمود
                                  نمودی است مهر و وفا را نه بود
به سودای اصطبل و تهدید چوب
                                  تکاور شود زیر ران پای‌کوب
ز ترس چماق و به شوق چمن
                                  شود گاوک شاخ‌زن شخم‌زن
به جز سگ که مهر و وفا خوی اوست
                                  محبت هویدا ز هر موی اوست
گرش لقمهٔی نان دهی،جان دهد
                                  به هرجا که تو پا نهی سر دهد
سگ از آدمی‌زاد پر فن به‌ست
                                  نگویم به از توست،از من به‌ست
پژمان بختیاری — دیوان اشعار — ضعف همت
من کیستم نمایشی از ضعف همتی
                                       بیچاره مانده در بر هر قهر و صولتی
گردن نهاده بر خط هر ظلم و ظالمی
                                       تسلیم گشته در بر هر جور و شدنی
سرگشته‌تر ز کودک گم‌کرده مادری
                                       برگشته‌تر ز لشکر برگشته رایتی
چون سنگی از فلاختن گیتی رها شده
                                       پیوسته می‌رویم و نداریم نیتی
هر چیز را به عرصهٔ هستی نهایتی است
                                       ضعف من است آنچه ندارد نهایتی
در راه خدمتی که نکردم به نوع خویش
                                       خواهم ز نوع خویش به هر لحظه خدمتی
خدمت به ملک و ملت ننموده‌ام ولی
                                       نازم بدین صفت که نکردم خیانتی
از سنگ هم خیانت و دزدی ندیده‌ام
                                       وان سنگ را نبوده درین راه عزتی
بس راحتا که برده‌ام از رنج همگنان
                                       وز من به همگنان نرسیدست راحتی
بس نعمتا که خورده‌ام از خوان دوستان
                                       وز خوان من نچیده یکی دوست نعمتی
ای بس حمایتا که ز هم‌صحبتان خویش
                                       دیدیم و کس نیافته از ما حمایتی
بس قصه کز شهامت خود خوانده‌ام ولی
                                       من دانم و خدا که ندارم شهامتی
مستوجب ملامت و درخورد ناسزاست
                                       آن را که نیست همت و برجسته همتی
شایستهٔ ستایش و بایستهٔ ثناست
                                       آن را که در بلا جگری هست و جراتی
مرهم گذار خسته‌دلان شو بدین مناز
                                       کز پنجهٔ تو نیست دلی را جراحتی
شایسته آنکه حاجت مردم روا کنی
                                       ور نیست مر ترا به در خلق حاجتی
پژمان بختیاری — دیوان اشعار — بدست من که نیست
خواهم از عشقش نگه دارم ولی
                                 اختیار دل به دست من،که نیست
جان ز مهرش روشن است،اما چه سود
                                 دیده‌ام از روی او روشن،که نیست
با چه امیدی بخندد غنچه‌ام
                                 آن گل خندان درین گلشن،که نیست
صبر تا کی جویم از یک قطره خون
                                 آخر این دل کوهی از آهن،که نیست
با کدامین آب شویم سینه را
                                 در دیارم چشمهٔی روشن،که نیست
از چه رو برچیده دامان مانده سرو
                                 گفتگو از پاکی دامن،که نیست
پژمان بختیاری — دیوان اشعار — دشمن چه می کند؟
راضی کنیم خاطر خود را به یاد تو
                                    ما را اگر ز کرده پشیمان نمی‌کنی
گویی که دشمن تو نی‌ام من بیا بگوی
                                    دشمن چه می‌کند که تو ای جان نمی‌کنی
بی‌پرده کام غیر روا می‌کنی ولی
                                    جانم فدایت باد که پنهان نمی‌کنی
در سستی مبانی پیمان رود به کار
                                    جهدی که در شکستن پیمان نمی‌کنی
شایستهٔ محبت اگر نیست دل بگوی
                                    این خانه را برای چه ویران نمی‌کنی
گر او وفا نمی‌کند ای مدعی تو نیز
                                    چیزی نثار مقدم جانان نمی‌کنی
پژمان بختیاری — دیوان اشعار — آتش بی دود
شد تیره در هوای تو شمع وجود ما
                                      اشکی به دیدهٔ تو نیاورد دود ما
رفتی ز دست ما و نمردیم ای دریغ
                                      تا چیست بی‌وجود تو سود وجود ما
ما موج کوچکیم و درین بحر بی‌کران
                                      نادیده ماند قوس نزول و صعود ما
غیر از دلی شکسته و دستی شکسته‌تر
                                      در ما چه دیده بهر حسادت حسود ما
سودی نهفته در دل هر ذره‌ای است لیک
                                      در خوابگاه نیستی آسوده سود ما
پژمان بختیاری — دیوان اشعار — روح بی کینه
برد آن فرشته صورت نیکو نهاد ما
                                    ما را ز یاد خویش و جهان را ز یاد ما
گیرم میانهٔ من و او داوری کنند
                                    از یار ما چگونه توان خواست داد ما
نه مرد انتقامم و نه اهل کینه‌ام
                                    بدرود باد دشمن نیکو نهاد ما
یاران برون کنید ازین سینه کینه را
                                    کز دود غم سیه نشود روح شاد ما
از خون ما هم ار شده جامی دو نوش کن
                                    تا بگذرد ز بام فلک نوشباد ما
آن طره را به چاک گریبان رها مکن
                                    تا شام ما گرو برد از بامداد ما
پژمان بختیاری — دیوان اشعار — من هم سخنی دارم
در صحبت گل‌رویان جا در چمنی دارم
                                       با این همه گل ای دوست خوش‌انجمنی دارم
صد گونه سخن گفتند شیرین‌دهنان اما
                                       با خویش نمی‌گویند من هم سخنی دارم
پژمان بختیاری — دیوان اشعار — دوری
دیدند جهانیان که یاری دارم
                            با طرهٔ دلکشش قراری دارم
با دست حسادت از تو دورم کردند
                            بازآ و ببین چه روزگاری دارم
پژمان بختیاری — دیوان اشعار — دو گوهر
نزد علم و هنر بهرهٔ کافی دارم
                                نزد جاه و جمال،حظ وافی دارم
آز آنچه بر نام نکویی بخشند
                                یک دیدهٔ پاک و قلب صافی دارم
پژمان بختیاری — دیوان اشعار — پیری و هزار عیب شرعی
عشق است و جنون رشتهٔ پای من و دل
                                           دیدار پری‌رخان دوای من و دل
پیری و هزار عیب شرعی گویند
                                           این نیز یکی ز عیب‌های من و دل
پژمان بختیاری — دیوان اشعار — آخرین شیر بختیاری
ز فرو دست زردکوه آن روز
بیشه ای بود و آبشاری بود
آن طرف تر زیر زانوی کوه
بود غاری و ژرف غاری بود
***
وندر آن غار ژرف،چند سالی
جایگه داشت پیلتن شیری
شد تهیگاه او به دست قضا
ناگه آماج سهمگین تیری
***
او در سر پنجگی در آن بیشه
والی کوه و شاه وادی بود
دست آهن فشار او همه عمر
فارغ از ضعف و نامرادی بود
***
جفت او پیش تر از او به تیر اجل
شد ز دنیا و او به دنیا ماند
تا به تنهایی از جهان برود
در جهان بزرگ تنها ماند
***
چشم آتش فشان او آن شب
گوش می کرد بر ترانه مرگ
روزگار گذشته در نظرش
بود رقصان در آستانه مرگ
***
با زمان های ناپدید شده
قصه می گفت  بی زبانی او
در غبار گذشته می لغزید
نقش کمرنگ زندگانی او
***
ناله شوم باد بهمن ماه
لرزه بر پیکر شب انداختی
بر تن زخمناک شیر از خشم
شعله ها آتش تب افکندی
***
ساعتی روی دست خسته نهاد
 سر سنگین پر غرورش را
لحظه ای با لب زبان بوسید
زخم سوزان و خون شورش را
***
گفت برخیز و ایستاده بمیر
که جز این در خور دلیران نیست
مرگ در بستر ار سزا باشد
روبهان راست،از بهر شیران نیست
***
جنبشی کرد و با تلاش غرور
تکیه بر دست و پای لرزان داد
مرگ را آستین داد و کشید
جان بدو داد و سخت ارزان شد
***
ماند کردن فراز و دندان را
روی دندان خون گرفته فشرد
غرشی کرد و در سیاهی شب
آخرین شیر بختیاری مرد
***
ای گرفتار زندگانی و مرگ
پند از آن شیر تیر خورده بگیر
گر میسر شود چو شیر بزی
ور میسر نشد چو شیر بمیر
داوود ملک‌زاده — دفتر اول: مانند نوک مدادها می‌شکنم — رباعی شمارۀ 1
آرام و صبور و بی‌صدا می‌شکنم
با یاد تو، من چه بی‌خدا می‌شکنم
کز کرده به گوشه‌ای چه ساده، ارزان
مانند نوک مدادها می‌شکنم
داوود ملک‌زاده — دفتر اول: مانند نوک مدادها می‌شکنم — رباعی شمارۀ 2
دستور، همیشه، حال را می‌گیرد
و فرصت قیل و قال را می‌گیرد
این قاعده‌ها، ماده‌ها، تبصره‌ها
جبری‌ست که احتمال را می‌گیرد
داوود ملک‌زاده — دفتر اول: مانند نوک مدادها می‌شکنم — رباعی شمارۀ 3
خواندند همیشه کرکری شاعرکان
گاهی کردند تک‌خوری شاعرکان
یک‌روز شدند مثل فردوسی، لیک ـ
فی‌الجمله شدند عنصری شاعرکان
داوود ملک‌زاده — دفتر اول: مانند نوک مدادها می‌شکنم — رباعی شمارۀ 4
با هر چه نبود و بود، باید برویم
بی‌دغدغه‌ی وجود، باید برویم
هرچند که تازه اول عاشقی است
دیر آمده‌ایم و زود باید برویم
داوود ملک‌زاده — دفتر اول: مانند نوک مدادها می‌شکنم — رباعی شمارۀ 5
با «آن» بنشین، «این» یکی را دریاب!
نان نه، صله‌های آبکی را دریاب!
دیدار نه، نامه نه، تلفن هم نه
این زنده‌گی‌ی پیامکی را دریاب!
داوود ملک‌زاده — دفتر اول: مانند نوک مدادها می‌شکنم — رباعی شمارۀ 6
از هر طرفی برای او می‌بارد
هر کس که دو هندوانه در کف دارد
باید که به پای لرز آن بنشینید
مردی که همیشه خربزه می‌کارد
داوود ملک‌زاده — دفتر اول: مانند نوک مدادها می‌شکنم — رباعی شمارۀ 7
گفتم که نمی‌خواهم، اما نشنید
هی دور سرم دور سرم هی چرخید
«باید بکشد عذاب تنهایی را»*
آن شخص که تنهایی‌ی من را دزدید
* مصراع سوم از شفیعی‌ی کدکنی
داوود ملک‌زاده — دفتر اول: مانند نوک مدادها می‌شکنم — رباعی شمارۀ 8
هی منت و لابه، روز و شب می‌کردیم
تا این‌که تو را سر ِ قرار آوردیم
ما پای سفر نداشتیم از اول
ای عشق! بیا اول خط برگردیم
داوود ملک‌زاده — دفتر اول: مانند نوک مدادها می‌شکنم — رباعی شمارۀ 9
سرسبزی‌ی باغ از خیارش پیداست
و سفره‌ی شام، از ناهارش پیداست
راه من و تو به سمت ترکستان است
سالی که نکوست، از بهارش پیداست
داوود ملک‌زاده — دفتر اول: مانند نوک مدادها می‌شکنم — رباعی شمارۀ 10
با این که همیشه سر به راه‌اند همه
یک مشت ستاره گرد ماه‌اند همه
این دیکته هر نقطه پر از ایراد است
ای دوست! بگو که اشتباه‌اند همه
داوود ملک‌زاده — دفتر اول: مانند نوک مدادها می‌شکنم — رباعی شمارۀ 11
من نثر، تو نظم، ای فدای تن تو
ای من به فدای چاک پیراهن تو
آهنگ بلم‌ران تو می‌رقصاند
با چرخش تو چین همه دامن تو
داوود ملک‌زاده — دفتر اول: مانند نوک مدادها می‌شکنم — رباعی شمارۀ 12
یک کاسه عسل در شکم خامه کشید
و نام تو را در اول نامه کشید
ما را کارکنان این فلک ساخته‌اند
چشمان تو را خود خدا سرمه کشید
داوود ملک‌زاده — دفتر اول: مانند نوک مدادها می‌شکنم — رباعی شمارۀ 13
ما بی‌خبر از همیشه‌مان خندیدیم
یعنی که به قوم و خویش‌مان خندیدیم
گفتند: «الف»، و راه را پیمودند
گفتیم: «الف»، به ریش‌مان خندیدیم
داوود ملک‌زاده — دفتر اول: مانند نوک مدادها می‌شکنم — رباعی شمارۀ 14
هر چند که سر به راه بودیم همه
از چاله به سمت چاه بودیم همه.
هی دور به دور خودمان چرخیدیم
دنبال «نخودسیاه» بودیم همه
داوود ملک‌زاده — دفتر اول: مانند نوک مدادها می‌شکنم — رباعی شمارۀ 15
گفتند به عشق تو هوایی هستند
مانند شکر، داخل چایی هستند
«این جمعه و جمعه‌های دیگر حرف است»
یاران تو با تو تا نیایی هستند
داوود ملک‌زاده — دفتر اول: مانند نوک مدادها می‌شکنم — رباعی شمارۀ 16
در دست تمام شهر، یک زنبیل است
از غصه‌ی نان، معاشقه تعطیل است
در باغ کتاب، پرفروش است «خزان»
انگار زمانه‌ی الک‌غربیل است
داوود ملک‌زاده — دفتر اول: مانند نوک مدادها می‌شکنم — رباعی شمارۀ 17
هم راه فرار، بسته و باریک است
هم پنجره‌های کوچه‌ها تاریک است
با این همه شب، دوباره می‌آید روز
گفتند کمی صبر، سحر نزدیک است
داوود ملک‌زاده — دفتر اول: مانند نوک مدادها می‌شکنم — رباعی شمارۀ 18
این تیر ـ بدون شک ـ کمان می‌خواهد
این تیر کمان همین زمان می‌خواهد
این پنجره، بی‌نور، دل‌اش می‌گیرد
این پنجره ـ قطعن ـ آسمان می‌خواهد
داوود ملک‌زاده — دفتر اول: مانند نوک مدادها می‌شکنم — رباعی شمارۀ 19
من یار ندارم چه کسی یار مرا
من کوله ندارم چه کسی بار مرا
یک کوه پر از سفر، پر از عشوه و ناز
یک بار تو بردار، تو بردار مرا
داوود ملک‌زاده — دفتر اول: مانند نوک مدادها می‌شکنم — رباعی شمارۀ 20
دیوانه و بی‌تاب تو بودم امشب
پیشانی‌ی سرد و پای زخمی از تب
از حسرت من کسی خبردار نشد
یارب! یارب! یارب! یارب! یارب!
داوود ملک‌زاده — دفتر اول: مانند نوک مدادها می‌شکنم — رباعی شمارۀ 21
نوروز دوباره می‌رسد از پس ِ باغ
سبزی به تن و گرفته در دست، چراغ
ماندیم بهار دیگر از راه رسید
دیدیم هزار و سی‌صد و اندی داغ
داوود ملک‌زاده — دفتر اول: مانند نوک مدادها می‌شکنم — رباعی شمارۀ 22
هی قصه، گلایه، اشک، تکرار، شروع
لب‌خند، نگاه، عشق، انکار، شروع
یک‌عالمه انتظار، یک عالمه راه
دارد همه‌چی تمام، انگار شروع
داوود ملک‌زاده — دفتر اول: مانند نوک مدادها می‌شکنم — رباعی شمارۀ 23
گفتند به پایان آمد عمر زمان
یک گوشه برو، سوار شو، ورد بخوان
نه زلزله آمد، و نه سیلی، اما
من تا برسم به تو، تمام است جهان
داوود ملک‌زاده — دفتر اول: مانند نوک مدادها می‌شکنم — رباعی شمارۀ 24
افتاده به دام زنده‌گی، سرگردان
از ماه خودش دور، ولی در گردان
من مترسک همان حوالی هستم
من را به سر ِ مزرعه‌ام برگردان
داوود ملک‌زاده — دفتر اول: مانند نوک مدادها می‌شکنم — رباعی شمارۀ 125
احساس تماشا، من و تو نوستالوژی
یک عمر تمنا، من و تو، نوستالوژی
این قصه هزار و بی‌نهایت شده است
تا آخر دنیا، من و تو، نوستالوژی
داوود ملک‌زاده — دفتر اول: مانند نوک مدادها می‌شکنم — رباعی شمارۀ 26
افسرده، تکیده، خسته و دل‌سردیم
انگار که با زمانه، بد تا کردیم
ما اهل زمین نبوده‌ایم از اول
ای عشق! بیا به آسمان برگردیم
داوود ملک‌زاده — دفتر اول: مانند نوک مدادها می‌شکنم — رباعی شمارۀ 27
یک مانع کاذب است پیراهن تو
تو بی‌منی و من شده‌ام بی‌من تو
یک نقطه، دو نقطه، بی‌نهایت نقطه
باید برسم به نقطه‌چین تن تو
داوود ملک‌زاده — دفتر اول: مانند نوک مدادها می‌شکنم — رباعی شمارۀ 28
شب، با شبح سیاه می‌آید ماه
با پیرهن و کلاه می‌آید ماه
دی‌روز شبیه هر چه زیبایی بود
امروز شبیه ماه می‌آید ماه
داوود ملک‌زاده — دفتر اول: مانند نوک مدادها می‌شکنم — رباعی شمارۀ 29
یک روز دویدیم از تنهایی‌مان
تا کوچه‌ رسیدیم از تنهایی‌مان
از خود نگذشتیم و گذشتیم از او
یک عمر کشیدیم از تنهایی‌مان
داوود ملک‌زاده — دفتر اول: مانند نوک مدادها می‌شکنم — رباعی شمارۀ 30
زنهار که اشتباه از بر نکنی
یا در سر ِ ما قصه‌ی دیگر نکنی
این شهر عجیب ماست‌مالی شده است
حال همه خوب است، تو باور نکنی
داوود ملک‌زاده — دفتر اول: مانند نوک مدادها می‌شکنم — رباعی شمارۀ 31
دنیا همه هیچ در حضور یک تن
یک تن یعنی دو روح، یک پیراهن
تو تو تو، تو تو تو، تو تو تو، تو
من من من، من من من، من من من، من
داوود ملک‌زاده — دفتر اول: مانند نوک مدادها می‌شکنم — رباعی شمارۀ 32
بوی خوش اسکناس‌های عیدست
مجنون شده‌ام موی سیاه‌اش بیدست
او شعر سپید روزگار تاریک
ای ماه! نتاب! او خودش خورشیدست
داوود ملک‌زاده — دفتر اول: مانند نوک مدادها می‌شکنم — رباعی شمارۀ 33
گاهی خوب‌ایم، بیش‌تر بد هستیم
در بازی‌ی عشق «بی‌یقین» رد هستیم
در فتح جزیره‌های سرگردانی
ما دن‌کیشوت بدون درصد هستیم
داوود ملک‌زاده — دفتر اول: مانند نوک مدادها می‌شکنم — رباعی شمارۀ 34
بی‌حرف و حدیث، راه باید برود
بر دوش لب و نگاه باید برود
با قلقلک ترنج‌ها، لیموها
این برج، درون چاه باید برود
داوود ملک‌زاده — دفتر اول: مانند نوک مدادها می‌شکنم — رباعی شمارۀ 35
با توبه و استخاره برمی‌گردم
با گوشه‌ی یک اشاره برمی‌گردم
با این‌که نگفتی و نمی‌گویم هیچ
برمی‌گردم، دوباره برمی‌گردم
داوود ملک‌زاده — دفتر اول: مانند نوک مدادها می‌شکنم — رباعی شمارۀ 36
نه بوی تو را می‌دهد این پیرهن‌ام
نه دل دارم که از شما دل بکنم
نه راه پسی، نه راه پیشی مانده
مانند خری که توی گل مانده من‌ام
داوود ملک‌زاده — دفتر اول: مانند نوک مدادها می‌شکنم — رباعی شمارۀ 37
با آن‌که پیاده‌ی سوارم بی‌خود
هم قاضی و هم، سر به دارم بی‌خود
من آن شمن‌ام که می‌پرستد خود را
من حوصله‌ی کسی ندارم، بی‌خود!
داوود ملک‌زاده — دفتر اول: مانند نوک مدادها می‌شکنم — رباعی شمارۀ 38
با آن‌که همیشه «خوب و خرم» هستیم
با آن‌که نمی‌خوریم اما مست‌ایم،
ما خط خطا کجا کشیدیم که ما ـ
در جاده‌ی باز هم، ته ِ بن‌بست‌ایم؟!
داوود ملک‌زاده — دفتر اول: مانند نوک مدادها می‌شکنم — رباعی شمارۀ 39
انگار زدی به سینه‌ی من مشتی
راه‌ام بردی از در ِ تنگ ِ پشتی
لعنت به خودم که کرم قلاب شدم
لعنت به تو که ترانه‌ام را کشتی
داوود ملک‌زاده — دفتر اول: مانند نوک مدادها می‌شکنم — رباعی شمارۀ 40
دو پنجره یک نگاه، یعنی پایان
اصرار بر این گناه، یعنی پایان
هرچند مقصرم ولی می‌دانم
اقرار به اشتباه، یعنی پایان
داوود ملک‌زاده — دفتر اول: مانند نوک مدادها می‌شکنم — رباعی شمارۀ 41
آن شاخه‌ی جامانده‌ی ازگیل من‌ام
در تاب و تب افتاده ز تعجیل من‌ام
هر روز شبیه جمعه‌های متروک
داوود ملک‌زاده‌ی تعطیل من‌ام
داوود ملک‌زاده — دفتر اول: مانند نوک مدادها می‌شکنم — رباعی شمارۀ 42
با این‌که نداشت نقشه‌ای یا جنگی
می‌خوانْد همیشه از سر ِ دل‌تنگی
ای بچه‌ی ماهی‌صفت خرچنگی!
بدرود! حنای تو ندارد رنگی
داوود ملک‌زاده — دفتر اول: مانند نوک مدادها می‌شکنم — رباعی شمارۀ 43
ما حلقه‌به‌دست تا خیابان رفتیم
یا حلقه‌به‌دست تا خیابان رفتیم
انگار نمودیم که دنیا ما را
تا حلقه‌به‌دست تا خیابان رفتیم
داوود ملک‌زاده — دفتر اول: مانند نوک مدادها می‌شکنم — رباعی شمارۀ 44
عمری‌ست پی نان و خدا، در به دریم
یعنی که به راه یک نفر، منتظریم
هی می‌گویند جمعه می‌آید او
او آمده و رفته و ما بی‌خبریم
داوود ملک‌زاده — دفتر اول: مانند نوک مدادها می‌شکنم — رباعی شمارۀ 45
از شرم ترنج و پیرهن آمده‌ام
از تردی‌ی بوسه‌های زن آمده‌ام
می‌سازم و باز می‌شود نقش بر آب
من توبه به لب، توبه ‌شکن آمده‌ام
داوود ملک‌زاده — دفتر اول: مانند نوک مدادها می‌شکنم — رباعی شمارۀ 46
یک روز دوباره بی‌خبر خواهد شد
در نیست اگر چه در به در خواهد شد
شیطان که بیاید سر سطر اول
قدیسه‌ی شب چهل‌پدر خواهد شد
داوود ملک‌زاده — دفتر اول: مانند نوک مدادها می‌شکنم — رباعی شمارۀ 47
راه پیش و پسی ندارم جز تو
پرونده و بررسی ندارم جز تو
من پرنده‌ی همین حوالی هستم
من حوصله‌ی کسی ندارم جز تو
داوود ملک‌زاده — دفتر اول: مانند نوک مدادها می‌شکنم — رباعی شمارۀ 48
بی‌قصه‌ی اختیار، هستیم همه
یک چرت، نخوابیده و مست‌ایم همه
یک صندلی‌ی بزرگ جبرست جهان
مختار به اجبار، نشستیم همه
داوود ملک‌زاده — دفتر اول: مانند نوک مدادها می‌شکنم — رباعی شمارۀ 49
انداخت به جان بیشه‌ها زالوها را
بالای سرش نشاند یابوها را
«باید بکشد عذاب تنهایی را»
شیری که گرسنه کرد آهوها را
داوود ملک‌زاده — دفتر اول: مانند نوک مدادها می‌شکنم — رباعی شمارۀ 50
ما قامت این حادثه را می‌شکنیم
حیثیت این حادثه را می‌شکنیم
هر چند که خرداد پر از حادثه است
ما عادت این حادثه را می‌شکنیم
داوود ملک‌زاده — دفتر اول: مانند نوک مدادها می‌شکنم — رباعی شمارۀ 51
نو کهنه، شکسته، دست چندم بشود
داخل به خرابه‌های مردم بشود
بد می‌چرخد حال زمین‌ام به خدا
این عید بیاید برود گم بشود
داوود ملک‌زاده — دفتر دوم: آدم‌نامه — رباعی شمارۀ 1
یک عده فقط به فکر خواب و آب است
یک عده ـ ندانسته ـ ته مرداب است
ای آن‌که به فکر هدیه در روز زنی؛
ای مرد! بدان که سهم تو جوراب است
داوود ملک‌زاده — دفتر دوم: آدم‌نامه — رباعی شمارۀ 2
ای آدم خوب! نان و آب‌ات کم بود؟
آن روز مگر نشانی از آدم بود؟
در غار خودت نشسته بودی خوش‌حال
حوا در زد: چرک‌نویس غم بود
داوود ملک‌زاده — دفتر دوم: آدم‌نامه — رباعی شمارۀ 3
هرچند همیشه ناله و آخی داشت
در ذهن، حرم‌سرایی و کاخی داشت
یک عمر به سوراخ شده آویزان
جوراب پدر همیشه سوراخی داشت
داوود ملک‌زاده — دفتر دوم: آدم‌نامه — رباعی شمارۀ 4
حوای عزیز! از تو باید پرسید
آن کی‌ست که در هیکل آدم‌ها رید؟
یک دشنه به دست جدمان داد خدا
آن مادر نقطه‌چین، گرفت از ته چید
داوود ملک‌زاده — دفتر دوم: آدم‌نامه — رباعی شمارۀ 5
هی موی پریشان را کج شانه نکن!
این‌قدر تو فکر خارج از خانه نکن!
زن باش که «زیر» ابتدای کلمه‌ست
زن باش و ادعای مردانه نکن!
داوود ملک‌زاده — دفتر دوم: آدم‌نامه — رباعی شمارۀ 6
سر را که به شانه تکیه زد، خواب‌اش برد
لولو ممه را گرفت و با آب‌اش برد
بی‌چاره پدر ندید هیچ‌ از مادر
در حسرت بوسه، بوی جوراب‌اش برد
داوود ملک‌زاده — دفتر دوم: آدم‌نامه — رباعی شمارۀ 7
از صبح نشسته تا به شب، تنهایی
شب‌های سیاه‌سرفه، تب، تنهایی
دارایی‌ی مرد از تمام دنیا
یک خانه به قد یک وجب تنهایی
داوود ملک‌زاده — دفتر دوم: آدم‌نامه — رباعی شمارۀ 8
افسوس که زود، پای در دام شدی
با یک شب جمعه، زود آرام شدی
یک عمر شدی پیک خرید خانه
گفتند که مردی، پدری، خام شدی
داوود ملک‌زاده — دفتر دوم: آدم‌نامه — رباعی شمارۀ 9
با قصه‌ی آب و گل، مرا کشتی تو
با حقه‌ی عشق و دل مرا کشتی تو
تو نیمه‌ی دیگرم نبودی حوا
یک روز در این دوئل مرا کشتی تو
داوود ملک‌زاده — دفتر دوم: آدم‌نامه — رباعی شمارۀ 10
یک روز تو با عشق ربودی ما را
هم نیمه‌شب و صبح، تو بودی ما را
هر چند که من «مرد»م و «دارم» اما ـ
با این‌که ضعیفه‌ای نمودی ما را
داوود ملک‌زاده — دفتر دوم: آدم‌نامه — رباعی شمارۀ 11
بی‌ماه و ستاره، من تو را می‌خواهم
بی‌هیچ اشاره، من تو را می‌خواهم
شب‌های دراز عاشقی تا خود صبح
با ... پاره، من تو را می‌خواهم
داوود ملک‌زاده — دفتر دوم: آدم‌نامه — رباعی شمارۀ 12
یک‌روز به فرق‌ام قمه‌ای خواهم زد
در زیر زمین همهمه‌ای خواهم زد
اندام تو دیوانه نموده ما را
با یاد تو شب، ......‌ای خواهم زد
داوود ملک‌زاده — دفتر دوم: آدم‌نامه — رباعی شمارۀ 13
بی‌چاره پدر در دم در خوابیده
ما در تشک لطیف‌پر خوابیده
در جمعه‌شبی کل جهان بیدار است
بخت پدر و ... پدر خوابیده
داوود ملک‌زاده — دفتر دوم: آدم‌نامه — رباعی شمارۀ 14
هی شعر و ترانه و پیامک دادیم
گفتیم: «ز هر چه رنگ غم آزادیم»
اما خبری نبود در داخل آن
از هول حلیم، توی دیگ افتادیم
داوود ملک‌زاده — دفتر دوم: آدم‌نامه — رباعی شمارۀ 15
ـ به ابررند آفاق و هم‌‌شهری‌اش محمد خادمی
انگار هوای عاشقی بر کام است
یک دست به زلف و دست دیگر کام است
فعلن غزل و قصیده و نو تعطیل
امروز شب رباعی و خیام است
داوود ملک‌زاده — دفتر سوم: تقدیمی‌ها — رباعی شمارۀ 1
ـ برای اکبر اکسیر
مهمان عزیز برده آب و تاب‌ام
آمد، وَ نشست وُ خورد وُ من در خواب‌ام
بر لشگر آجیل، شبیخون زد و رفت
از پسته‌ی لال*، پر شده بشقاب‌ام
* «پسته‌ی لال، سکوت دندان‌شکن است» نام مجموعه‌ی شعری‌ست از اکبر اکسیر
داوود ملک‌زاده — دفتر سوم: تقدیمی‌ها — رباعی شمارۀ 2
ـ به دکتر شفیعی‌ی کدکنی و «مفلس کیمیا فروش‌»اش
ای «انوری‌»ی عزیز! با مدح و غزل
گاهی شکرآلوده شده جام عسل
این «کدکنی»ی عزیز، هم‌شهری‌ی تو
با وصف تو انداخته ما را به هچل!