mabidan/ganjoor huggingface dataset:
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۲۶۹
سحرها در چمن با خواهش گل
نوازد ارغنون در سینه بلبل
بلی این است فایز! رسم معشوق
که خواهد پند عاشق در تزلزل
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۲۷۰
عبث دادم به یار بی وفا دل
به دست خود فکندم در بلا دل
کنون فایز پشیمانست و نادم
که با بی موجبی کشتن چرا دل
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۲۷۱
قدت گل، قامتت گل، کفش پا گل
سخن گل، معرفت گل، مدعا گل
به گل چیدن در آمد یار فایز
سر و گردن گل و نشو و نما گل
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۲۷۲
اگر کاغذ نباشد پرده دل
قلم هم گر نباشد چوب فلفل
مرکب گر نباشد یار فایز
نویسم نامه ای با دوده دل
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۲۷۳
به جز فکر وصال دلبر ای دل!
مده راه خیال دیگر ای دل!
دل فایز رها کن هر دو گیتی
یکی گیر از دو عالم بگذر ای دل
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۲۷۴
سحر با باغبانی گفت بلبل
که گر مردم تو باری بی تامل
ز برگ نسترن بهرم کفن ساز
بکن دفنم به زیر شاخه گل
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۲۷۵
بت گلروی سنبل موی خوشگل
بیا بنشین زمانی در مقابل
مکن باور که فایز تا قیامت
شود یک ساعت از یاد تو غافل
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۲۷۶
همه مه صورتان در برج محمل
بت من کرده جا در محمل دل
چو جانان همسفر فایز! همان به
که تا محشر برم ره سوی منزل
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۲۷۷
بلا شد حسن مه رویان خوشگل
نه از من بود تقصیری نه از دل
بتان کشتند فایز کیست منصف
گنه مقتول کرده یا که قاتل؟
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۲۷۸
مرا جان بر لب آمد از غم دل
نشینم تا به کی در ماتم دل؟
نه در دنیا نه مافیهاش، فایز!
نبینم عالمی جز عالم دل
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۲۷۹
بنال ای بلبل شوریده احوال
بیا یا من بنالم یا تو می نال
تو از بهر خزان فایز زهجران
بنالد ماه تا ماه سال تا سال
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۲۸۰
قمر طلعت پری پیکر نگارم
شکر لب، سرو قد، سیمین عذارم
چو حوری بگذری در پیش فایز
کمی سوزان تن زار و نزارم
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۲۸۱
پس از قرنی به ارمن شد گذارم
پریشان کرد شیرین روزگارم
مکن فایز دگر افغان و زاری
که کردی از تن خود بی قرارم
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۲۸۲
سحرگه برگ گل تر شد ز شبنم
نسیم! آهسته بگشا زلف از هم
بیاور عطر زلفش سوی فایز
مرا فارغ کن از غم‌های عالم
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۲۸۳
سراغ جان جانان از که پرسم
نشان ماه کنعان از که پرسم؟
چو اسکندر به ظلمت رفت فایز
گذار آب حیوان از که پرسم؟
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۲۸۴
پری پیکر بت عیسا پرستم
به یک نظاره دل بردی ز دستم
بیا بنشین به فایز مهربان شو!
که من دین مسلمانی شکستم
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۲۸۵
ندانم از چه رو آشفته حالم
چه کردم کز من آزرده ست یارم؟
طبیبم اوست گاهی حال فایز
نمی پرسد که من بیمار دارم
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۲۸۶
دگر شب شد که مشتاق حضورم
کنم یاد از رفیق گشته دورم
نسوزد هیچ عاشق مثل فایز
خمیر آسا گرفتار تنورم
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۲۸۷
در این دنیا بسی اندوهناکم
که از مردن نباشد هیچ باکم
یقین روز ازل تقدیر فایز
به آب غم عجین گردیده خاکم
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۲۸۸
بهشتی ای صنم دادی نشانم
پس آنگه دوزخی کردی مکانم
به فایز آب کوثر وعده دادی
چرا آتش زدی آخر به جانم؟
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۲۸۹
نه افلاطون کند فکری به حالم
نه جالینوس داند من چه حالم
علاج درد فایز نیست درمان
بیا مطرب بزن تا من بنالم
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۲۹۰
جوانی! رفتی و نایی به سویم
نمی دانم کجایت باز جویم
ز فایز پرس و جو احوال پیری
که تا با تو حکایت بازگویم
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۲۹۱
سه مه پیکر برون آمد به یک دم
سه حوراوش همه پشت سر هم
به یک جلوه دل از فایز ربودند
پری رویان مه سیمای اهرم
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۲۹۲
بت لیلی و شم خورشید عالم
مه برج حیا بانوی اعظم!
تو بعد از فایز شیرین زبانت
مشو با مردم ناجنس محرم
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۲۹۳
به شب نالم شب شبگیر نالم
گهی از بخت بی تدبیر نالم
بنالم چون پلنگ تیر خورده
گهی چون شیر در زنجیر نالم
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۲۹۴
چو آید فکر یار اندر ضمیرم
بسوزد خرمن ماه از نفیرم
نه فایز پیر عمر ماه و سالست
غم هجران جانان کرده پیرم
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۲۹۵
به راه دوست دست از جان کشیدم
به همراهت به غربتها دویدم
به امیدی که باشی یار فایز
بحمدالله به مطلبها رسیدم
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۲۹۶
بتا از دوریت حالی ندارم
زعین و شین و قافت بی قرارم
به ت و ب گرفتارم شب و روز
به غیر از لام وب درمان ندارم
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۲۹۷
خداوندا تو کردی لامکانم
تو دادی راه غربت را نشانم
چه بد کردم من مسکین فایز
که کردی پایمال این استخوانم؟
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۲۹۸
مسلمانان گرفتار دلستم
ضعیف المال و بیمار دلستم
نبود این قدر فایز بی بصیرت
کنون در مانده در کار دلستم
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۲۹۹
خداوندا که در نزع روانم
مگردان لال از ذکرت زبانم
به فایز این قدرها مهلتی ده
که تا خود را به کوی او رسانم
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۳۰۰
مگر یار آمده بر پشت بامم
که بوی جنت آید بر مشامم؟
فرود آ گر چه فایز نیست قابل
بیا بنشین نگه دار احترامم
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۳۰۱
فراق لاله رویان ساخت کارم
ربود از کف عنان اختیارم
پس از صد سال بعد از فوت فایز
گل حسرت بروید از مزارم
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۳۰۲
چرا از دلبر حورا سرشتم
چو آدم دور از باغ بهشتم؟
به کام دل نشد فایز از او دور
بشد روز ازل این سرنوشتم
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۳۰۳
ندانم خواب یا بیدار بودم
ز شوقش مست یا هشیار بودم
به باغ خلد فایز بود گویا
و یا سر در کنار یار بودم
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۳۰۴
نشد ز آمد شد نظاره مفهوم
به لب دندان بود یا در منظوم
دهانش نون تنوین است فایز!
که آید در حساب و نیست معلوم
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۳۰۵
فغان کز کوی جانان دور ماندم
ز فیض صحبتش مهجور ماندم
شکسته پا تن بیمار فایز
طبیبم دور و من رنجور ماندم
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۳۰۶
ندانم در چه حالم در کجایم
کجایم می کشاند ناخدایم
رود فایز چنین راهی به ناچار
برد آن جا که می خواهد خدایم
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۳۰۷
بتا کی دست در پستانت آرم
فرا کی میوه در بستانت آرم
بگیر آرم فایز! کاین دل آرام
لبش زیر لب و دندانت آرم
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۳۰۸
اگر جانان به هنگام تکلم
دهد بیجاده را اذن تبسم
به شکر خنده ای فایز تواند
کند احیا همه اموات مردم
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۳۰۹
گهی که سرنهادم تا بخوابم
هماندم دلبرم آمد به یادم
به یاد آورد فایز دلبر خود
نیامد خواب در چشم پر آبم
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۳۱۰
نه من امروز پابند تو هستم
که من پا بست پیمان الستم
که فایز! دست پیمانی محالست
برم این عهد در جایی که هستم
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۳۱۱
به هنگام تبسم های جانان
شکر ریزد ز مروارید و مرجان
از آن ترسم که گوید یار فایز
که من هم معجزی داریم نمایان
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۳۱۲
رخ و زلف و لب و دندان جانان
گل است و سنبل است و لعل و مرجان
ز چشم و مژه و ابروش فایز!
حذر کن ترک با تیر است و پیکان
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۳۱۳
اگر هنگام مردن دلبر من
نهد از مهر بر زانو سر من
بگیرد یار فایز را در آغوش
بسا آسان رود جان از تن من
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۳۱۴
خم ابروست یا شمشیر بهمن
مژه یا نیزه یا تیر تهمتن
بت فایز منیژه سان به یکبار
به چاهم در فکن مانند بیژن
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۳۱۵
ز کشت و پیچ این شلوار رنگین
خرامان رفتن و آن وضع سنگین
کند مجبور فایز را در آخر
که مجنون وار خارج گردد از دین
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۳۱۶
خوش از جور و جفای مه جبینان
خوش از زجر و عتاب نازنینان
خوش از عهد جوانیهای فایز
که بودم همدم خلوت نشینان
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۳۱۷
از این ره می روی رویت به من کن
جوانی کشته ای فکر کفن کن
تو فایز کشته ای با تیر مژگان
بنه لب بر لب و جانم به تن کن
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۳۱۸
لا نتوان به زلفش آرمیدن
از این زنجیر بهتر پا کشیدن
تو ای فایز مکن بازی به زلفش
که این مار آخرت خواهد گزیدن
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۳۱۹
خیالت آورد بر من شبیخون
شبیخون خوان احسانت شبیخون
شبیخون زد به فایز لشکر غم
شبی آب آید از چشمم شبی خون
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۳۲۰
دلم از هجر تو شد دجله خون
بشد آن دجله هم از دیده بیرون
قد رعنای فایز چون الف بود
بشد از هجر رویت همچنان نون
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۳۲۱
سر راهم دو تا شد وای بر من
رفیق از من جدا شد وای بر من
جدا شد از من آن دلدار فایز
به غربت آشنا شد وای بر من
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۳۲۲
شده خاموش شمع محفل من
دریغا زحمت بی حاصل من
کسی از حال فایز باخبر نیست
به جز من دانم و داند دل من
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۳۲۳
اجل دانی کی آیی بر سر من؟
ستانی جان محنت پرور من؟
در آن ساعت که یار فایز از لطف
گذارد در کنار خود سر من
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۳۲۴
خیال کشتن من داشت جانان
کدامین سنگدل کردش پشیمان؟
ندانست عید فایز آن زمانست
که گردد در منای دوست قربان
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۳۲۵
مرو ای جان شیرین از بر من
توقف کن که آید دلبر من
بده فایز به تلخی جان شیرین
که جانانت بگیرد سر به دامن
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۳۲۶
لبت شکر شکن مژگان صف اشکن
فتاده گیسوانت تا به دامن
به حسن روی دلدار تو فایز !
به پا بوس آیدش شیرین ز ارمن
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۳۲۷
مکحل چشم مست کافرش بین
دو مژگان تیر و ابرو خنجرش بین
مسخر کرده فایز چین زلفش
زهندو فوج فوج لشکرش بین
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۳۲۸
بلندی سیر عالم می کنم من
به جای عیش ماتم می کنم من
رفیقان دور فایز جمع گردید !
که فردا درد سر کم می کنم من
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۳۲۹
سحر از بس که نالیدم ز هجران
بر احوالم ترحم کرد جانان
خرامان مو پریشان سویم آمد
به فایز بست از نو عهد و پیمان
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۳۳۰
نه هر چشمی ز جسمی می برد جان
نه هر زلفی دلی سازد پریشان
نه هر دلبر ز فایز می برد دل
رموز دلبری سریست پنهان
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۳۳۱
مرا یک دل بود مطلب هزاران
دریغا بود عمرم روزگاران
تو مطلب ، مطلب فایز که این خاک
دهد بر باد مطلبهای یاران
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۳۳۲
به سیر باغ رفتم باختم من
نظر بر نو گلی انداختم من
الهی دیده فایز شود کور
که دلبر آمد و نشناختم من
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۳۳۳
تو بر من بگذری چون برق رخشان
منت چون رعد اندر پی خروشان
ز باران سرشک چشم فایز
بروید لاله چون فصل بهاران
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۳۳۴
پس از ببریدن و پیوند جانان
مرا خوش آمده از دادن جان
پس از مرگ جوانی همچو فایز
تو را خوش باد صحبت با رقیبان
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۳۳۵
مه بالا نشین پایین نظر کن
به مسکینان کلامی مختصر کن
بتا فایز غریب این دیار است
محبت با غریبان بیشتر کن
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۳۳۶
دلم ایکاش بیرون می شد از تن
دریغا دست بر می داشت از من
کسان دارند فایز دشمن از دور
من مسکین بود در خانه دشمن
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۳۳۷
مکش شانه به این زلفان پرچین
مران افواج هندو را به ماچین
همی ترسم سپاه کفر فایز !
در آرد در تصرف کشور دین
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۳۳۸
دگر طعن رقیب و جور دشمن
نباشد باعث رسوایی من
به مردم گشته ظاهر عشق فایز
به عینه قصه کار دهل زن
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۳۳۹
جفا از تو بتا! خون خوردن از من
ز تو جور و تحمل کردن از من
تو را با گریه فایز چه مطلب؟
دل از من، دیده از من دامن از من
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۳۴۰
به گردن زلف یا زنجیرش است این
مژه یا زهر داده تیرش است این؟
به وسمه سبز کرده فایز ابروش
و یا خود جوهر شمشیرش است این؟
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۳۴۱
رخ و زلف و لب و دندان جانان
گلست و سنبلست و در مرجان
شنیدم در صدف فایز بود در
که در دیده است در لعل بدخشان
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۳۴۲
بیا جانا دمی ترک جفا کن
دل خون گشته ما را دوا کن
ببین آمیزش پروانه با شمع
بت فایز تو هم رحمی به ما کن
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۳۴۳
سحر دلبر چو آمد بر سر من
خدا داند چه آمد بر سر من
قیامت قامت فایز چو بنشست
ز نو برخاست شور محشر من
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۳۴۴
پس از مرگم بگو با گلعذاران
به خاکم بگذرند چون سوگواران
به آیین نوا این چامه خوانند
که:«فایز رفت ملحق شد به یاران»
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۳۴۵
که گفته چشم شهلا سرمه سا کن؟
که گفته زیب رخ زلف دو تا کن؟
بت فایز که گفته برقع از رخ
برافکن عالمی را مبتلا کن؟
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۳۴۶
مده یادم ز روز وصل جانان
مده بر یاد آدم باغ رضوان
گذشت ایام وصل دوست فایز!
ندارد سود دیگر آه و افغان
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۳۴۷
بهای این لب و دندان جانان
دهم ملک یمن، شهر بدخشان
چنین سودا مکن فایز! که روزی
از این سودای خود گردی پشیمان
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۳۴۸
شدم رسوای عالم بهر جانان
ندیدم من زوصلش غیر هجران
بت فایز چو قرص آفتابی
به زیر ابر رفت و گشت پنهان
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۳۴۹
به دل تخم تمنا کاشتم من
از این حاصل امیدی داشتم من
درو کردند محصول تو فایز
دریغا خرمنی نگذاشتم من
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۳۵۰
دلا دیدی جدایی زیستی تو
نه فولاد و نه سنگی چیستی تو؟
نمردی از خدنگ رستم هجر
به ای رویین تن آخر کیستی تو؟
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۳۵۱
مسلسل زلف عنبرسا مکن تو
مکحل نرگس شهلا مکن تو
تو فایز کرده ای رسوای عالم
خلایق مثل من رسوا مکن تو
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۳۵۲
دل از من چشم شهلا دلبر از تو
لب خشکیده از من کوثر از تو
بنه بر جان فایز منت از لطف
سر از من سینه از من خنجر از تو
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۳۵۳
نگفتم جا مده بر چهره گیسو
مسوزان اندر آتش بچه هندو؟
بت فایز گمانم کافرستی
که با آتش پرستی کرده ای خو؟
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۳۵۴
دلا تا چند در آزارام از تو
گهی نالان گهی بیمارم از تو
تو فایز در جهان بدنام کردی
برو ای دل که من بیزارم از تو
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۳۵۵
دو گیسو را به دوش انداختی تو
زملک دل دو لشکر ساختی تو
به استمداد چشم و زلف و رخسار
به یکدم کار فایز ساختی تو
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۳۵۶
نسیم! امشب عجب دفع غمی تو
یقین دارم نه از این عالمی تو
شمیم زلف یار فایزستی
و یا ز انفاس ابن مریمی تو؟
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۳۵۷
خوش الحان مرغکی وقت سحرگاه
مرا بیدار کرد از صوت دلخواه
زدی هی بال خواندی شعر فایز
که برتو باد رحمت بارک الله
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۳۵۸
به زیر زلف برق گوشواره
زده بر خرمن عمرم شراره
بیا فایز که از نو آتش طور
تجلی کرده بر موسی دوباره
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۳۵۹
دلم از بس که دنبال تو گشته
دل خون گشته پامال تو گشته
مگر در وقت کشتن خون فایز
ترشح کرده و خال تو گشته
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۳۶۰
به مژگان خاک روبم زین گذرگاه
که شاید بگذرد دلبر از این راه
به آب دیده نم پاشیده فایز
که گرد راه ننشیند بر آن ماه
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۳۶۱
مرو دنبال آهوی رمیده
مرو دنبال کبک دام دیده
برو فایز! دل آرام دگر جو
که هرگز دام صیادان ندیده
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۳۶۲
بر ابر ماه تابانم نشسته
بت غارتگر جانم نشسته
یقین بر عزم قتل فایز زار
نگار نامسلمانم نشسته
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۳۶۳
به هر محفل که آن دلبر نشسته
تو گویی حور با زیور نشسته
میان جمع خوبان یار فایز
چو مه در مجمع اختر نشسته
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۳۶۴
بتا عشقت مرا واله نموده
دلم را داغ چون لاله نموده
زهجران سینه بیچاره فایز
بر آتش همچو جواله نموده
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۳۶۵
مکحل چشم شورانگیز کرده
چو شیرین عشوه با پرویز کرده
تن فایز چو فرهاد کمر کن
لگدکوب سم شبدیز کرده
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۳۶۶
که گفتت زلف بر رخ جابه جا نه
به طرف یاسمن مشک ختا نه؟
بت فایز برای زاد عقبا
از آن لب منتی بر جان ما نه
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۳۶۷
کسی که آن پری رخسار دیده
بر احوال دل من وا رسیده
پری دیده است آن دیوانه فایز!
که بر تن جامه را صد جا دریده
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۳۶۸
به عارض طره سنبل فکنده
زسنبل سایه ای بر گل فکنده
بت فایز ز وضع و طبع گفتار
نوا در قمری و بلبل فکنده
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۳۶۹
غمت در دل چنان ماوا گرفته
که دل ز آن جا ره صحرا گرفته
دل فایز زبس خود کرده با یار
ببین او کینه هم با ما گرفته
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۳۷۰
به زلفت مرغ دل ماوا گرفته
ز عشقت در جهان غوغا گرفته
بکش خنجر دل فایز بکن چاک
ببین در دل چه واویلا گرفته
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۳۷۱
سر و روی تو تا غبغب رسیده
در اول روز و آخر شب رسیده
به عارض زلف شبرنگ تو فایز!
چو مه دنباله عقرب رسیده
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۳۷۲
غم و غصه تن و جانم گرفته
فراق یار دامانم گرفته
به کشتی اجل فایز سوار است
میان آب توفانم گرفته
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۳۷۳
پری رویان به ما کردند نظاره
یکی چون ماه و باقی چون ستاره
کمان ابرو و مژگان تیر کردند
زدند بر جان فایز چون هزاره
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۳۷۴
نسیم! آهسته آهسته سحرگاه
روان شو سوی یار از راه و بیراه
بجنبان حلقه زنجیر زلفش
ز حال زار فایز سازش آگاه
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۳۷۵
نمی بینم ز مردم آشنایی
نمی آید ز کس بوی وفایی
مده فایز به وصل گلرخان دل
که آخر می کشندت از جدایی
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۳۷۶
بتا در گوش، گوش آویز داری
لب می گون شکر ریز داری
بشارت می دهد این دل به فایز
دلی در سینه مهرانگیز داری
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۳۷۷
ندانم ای غزالم از چه دشتی؟
در ایام جوانی خوش گذشتی
گذشتی از بر چشمان فایز
چو عمر رفته، رفتی، برنگشتی
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۳۷۸
به قامت مظهر سرو رسایی
به طلعت دلفریب و جانفزایی
تو با این قامت و حسن خدا داد
هزار افسوس ای مه بی وفایی
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۳۷۹
خروس امشب بداده هرزه خوانی
مگر وقت سحر امشب ندانی؟
اگر بیدار گردد یار فایز
به بالت تیر تا شهپر نشانی
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۳۸۰
تو آتش رخ دلم پروانه کردی
زخون ناحقم پروا نکردی
تو دیدی دام زلف یار فایز
چرا ای مرغ دل پروا نکردی؟
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۳۸۱
بیا جانا که مردم از جدایی
ز حد بگذشت ظلم و بی وفایی
گرت که قتل فایز هست مقصود
اشارت کن به انگشت حنایی
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۳۸۲
خداوندا گل ناز آفریدی
تو کبک و بلبل و باز آفریدی
چرا فایز از این غصه نمیرد؟
پری رخسار و شهباز آفریدی
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۳۸۳
صباحی دلبر گیسو بلندی
به زیر لب به من زد نیمه خندی
که هی هی دور شو فایز از این جا
به بازار جوانان ناپسندی
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۳۸۴
چه بد کردم که مهر از من بریدی
نمی دانم بدی از من چه دیدی؟
پشیمان می شوی روزی دو صد بار
که در دنبال فایز می دویدی
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۳۸۵
در اول مستم از پیمانه کردی
چو مرغم آشنا با دانه کردی
گرفتی انس با فایز ولیکن
به خون آشامیم پروا نکردی
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۳۸۶
به بالا بنگری مهتاب بینی
گل خوشبو کنار آب بینی
برو فایز! سزای تو همین است
پری مثل من اندر خواب بینی
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۳۸۷
صنم سرخیل ترسازادگانی
مهی اما نه اندر آسمانی
مسیحا مردگان را زنده می کرد
تو هم جان می دهی هم جان ستانی
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۳۸۸
نسیم! عنبر شمیمی از کجایی؟
که آمد از تو بوی آشنایی
تو غمها از دل فایز زدودی
یقین از عطر زلف یار مایی
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۳۸۹
به گیتی هر چه کردم جستجویی
به گلزارش ندیدم رنگ و بویی
ز اوضاع نشاط و عیش فایز
ندیدم هیچ غیر از گفتگویی
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۳۹۰
اگر ماهی به زیر ابر تا کی؟
مسلمانی به دین گبر تا کی؟
اگر دانی که فایز کشتنی هست
بکش ای بی مروت! صبر تا کی؟
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۳۹۱
خدایا زلف و گردن آفریدی
یقین بهر دل من آفریدی
یقین بهر دل بیچاره فایز
بت پاکیزه دامن آفریدی
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۳۹۲
دو چشمان تو دارد میل یاری
ولی ز ابروت می ترسم به زاری
شنیدم زلف در گوشت چه می گفت
تو فایز می کشی اما به خواری
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۳۹۳
نه از من سر بزد دلبر خطایی
نه از تو بود جانا بی وفایی
بت فایز مقدر این چنین شد
چه باید کرد؟ تقدیر الهی
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۳۹۴
بیا کز حد گذشت ایام دوری
کنم تا کی زمهجوری صبوری
اگر چه دوری از چشمان فایز
ولی با دل تو دائم در حضوری
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۳۹۵
ز پیشم رفتی ای عهد جوانی
مرا شد تیره بی تو زندگانی
خبر داری که پیری کشت فایز
بیا کز وی مگر خونم ستانی
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۳۹۶
خداوندا تو رحمان و رحیمی
به اسرار و ضمیر من علیمی
از آن فایز گنه کرده که دانست
که تو غفار و ستار و کریمی
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۳۹۷
ذلیل و زار و بیمارم نمودی
به پیش دشمنان خوارم نمودی
گرفتی برقع از رو پیش فایز
به تار مو گرفتارم نمودی
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۳۹۸
سیه زلفان به رخ ماوا نمودی
تو زاغی چون به جنت جانمودی؟
به دوش یار فایز کرده ای جا
مکان در شاخه طوبا نمودی
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۳۹۹
بتا! گر زنده بودی فتنه بودی
وگر جان داشتی دل می ربودی
به ایمان و قرار و صبر فایز
به لبخندی تمسخر می نمودی
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۴۰۰
به دل بردن تو جانا! خوش دلیری
که دایم با کمان و تیغ و تیری
دل فایز ببرد آن چشم شهلا
نباشد رسم آهو شیرگیری
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۴۰۱
دو چشمان گفت ابرو فتنه جویی
همیشه کج نشین راز گویی
بت فایز از این ابرو حذر کن
ز تیرانداز ترک تندخویی
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۴۰۲
پس از مرگم نخواهم های هایی
نه فریاد و نه افغان و نوایی
بگویی گشته فایز کشته دل
ندارد کشته دل خون بهایی
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۴۰۳
بیا تا گویمت شرح جدایی
حدیث صبر و سوز و بی نوایی
تو خود گفتی که:«آیم سوی فایز»
ولی ترسم بمیرم تو نیای
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۴۰۴
مرا جان بر لب آمد از جدایی
به سوی من نمی آیی، کجایی؟
نمی ترسی که بعد از قتل فایز
بگویندت تو یار بی وفایی؟
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۴۰۵
دلا! امشب نه بر جای خودستی
کجا رفتی، بگو با کی نشستی؟
دل فایز چو گل در دست خوبان
فتاد و رفت از دستی به دستی
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۴۰۶
ز دستم رفتی ای حور بهشتی
مرا در دوزخ هجران، بهشتی
نگفتی: «فایزی هم داشتم من»
بریدی بی سبب تخمی که کشتی
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۴۰۷
الا ای آسمان از من چه دیدی؟
که از کین یار من از من بریدی؟
دو هفته بود وصل یار فایز
تو عمری انتقام از من کشیدی
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۴۰۸
چنان زارم که از فرط نزاری
نه از من ناله می آید نه زاری
به کوی فایز ار آید دهد جان
نوای مرغ زار از مرغزاری
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۴۰۹
شب مهتاب و حوت و برج ماهی
جوانی و بت مژگان سیاهی
جدا از حاسدان دور از رقیبان
همین فایز به است از تاج شاهی
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۴۱۰
خداوندا تو یاری کن تو یاری
که از من بر نیاید هیچ کاری
بود فایز زیانکار دو عالم
اگر او را به جای خود گذاری
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۴۱۱
ندانم آفتابی یا که ماهی
من این معنی نمی دانم کماهی
بمیرد فایز ار دور از تو باشد
به تو محتاج تر زآبم که ماهی
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۴۱۲
نکردم در وفاداری قصوری
نه در صبر و شکیبایی فتوری
جفا هر چند دیدم فایز از یار
نکردم از جفاهایش نفوری
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۴۱۳
نه خسرو خواهم و نه خسروانی
نه شیرین خواهم و حسن جوانی
نمی خواهد بجز دلدار، فایز
نه اسکندر نه آب زندگانی
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۴۱۴
پس از پیری و ضعف و ناتوانی
دریغا، باز می آمد جوانی
جوانی رفته از دست تو فایز
نخواهم بی جوانی زندگانی
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۴۱۵
به ظاهر گر زچشمانم جدایی
بباطن همنشین جان مایی
شب و روز ای پری رخسار فایز
تو اندر پرده دل می نمایی
فایز — نسخه بدلهای دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۱
به ما هجرت چو رستم در عتابست
چو توران ملک صبرم زان خرابست
رقیب گرسیوز و فایز سیاوش
فرنگیس عشق و دل افراسیابست
فایز — نسخه بدلهای دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۲
نه چشم است آن که چشمانش ندیده‌ست
نه گوش است آن که صوتش ناشنیده‌ست
بپرس از چشم فایز حسن دلبر
که شبها رنج بی خوابی کشیده‌ست
فایز — نسخه بدلهای دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۳
بهشت است این زمین یا کوی یار است
که خاکش نافه مشک تتار است
اگر فایز بود مدفون آن خاک
نه بیمش از سوال و نه فشار است
فایز — نسخه بدلهای دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۴
تو سروی آن پریرخ سرو ناز است
تو خوبی او زخوبی بی نیاز است
مرنج از راستی دلدار فایز
تو بازی آن پریرخ شاهباز است
فایز — نسخه بدلهای دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۵
انیس من به جز آه سحر نیست
غذای من به جز خون جگر نیست
ز آه و ناله فایز بترسید
که آه دردمندان بی اثر نیست
فایز — نسخه بدلهای دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۶
عرق بر چهره یا بر گل گلابست
و یا پروین به دور ماهتابست
فشانده یار فایز نقره بر آل
و یا بر آتش تر خشک آبست؟
فایز — نسخه بدلهای دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۷
بیا جانا نشین با ما بگو راست
گهی کج می نهی زلفت گهی راست
بگفتا بهر بیم خصم فایز
که یعنی مار و عقرب هر دو مار است
فایز — نسخه بدلهای دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۸
بت زورق نشینم در امان باد
خدایت در بلاها حفظ جان باد
به دریا باد فایز یارش الیاس
به صحرا خضر با او همعنان باد
فایز — نسخه بدلهای دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۹
بتی کز ناز پا بر دل گذارد
ستم باشد که پا بر گل گذارد
ز استغنای طبع دوست فایز
قدم بر چشم ما مشکل گذارد
فایز — نسخه بدلهای دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۱۰
به دل گفتم مکن این قدر فریاد
که اندر خرمن صبر آتش افتاد
بسوزم شمع سان فایز سراپا
گهی کآن چشم شهلا آورم یاد
فایز — نسخه بدلهای دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۱۱
سحرگاهان که شبنم بر گل افتد
ز نو شور و فغان در بلبل افتد
سحر فایز به یاد نو گل خویش
به جانش صد هزاران غلغل افتد
فایز — نسخه بدلهای دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۱۲
به زیر ابر گیسو گردن یار
نمایان چون شفق اندر شب تار
نماید در بر چشمان فایز
که زاغی برگ گل دارد به منقار
فایز — نسخه بدلهای دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۱۳
سحر کردم سوال از زلف دلبر
که تو خوشبوتری یا مشک عنبر؟
بگفتا: «فایزا می رنجم از تو
مرا با مشک می سازی برابر؟»
فایز — نسخه بدلهای دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۱۴
به گل شبنم و یا خوی بر رخ یار
بود جاری که در جنات انهار
اگر از آن عرق یک قطره فایز
چکد بر تو جوان گردی به یکبار
فایز — نسخه بدلهای دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۱۵
به قد طوبا، به لب کوثر، به رخ حور
بدین حسن خدایی چشم بد دور
بت فایز ز خوبی بی نیاز است
بود سر تا قدم نور علی نور
فایز — نسخه بدلهای دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۱۶
شب عید است و هر کس با عزیزش
کند بازی به زلف مشک ریزش
بجز فایز که او یاری ندارد
نشیند با دل خونابه ریزش
فایز — نسخه بدلهای دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۱۷
همه مه طلعتان در برج محمل
مه من کرده جا در محمل دل
به جانان همسفر باشم، نخواهم
که گردد تا ابد قطع مراحل
فایز — نسخه بدلهای دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۱۸
به هنگام تبسمهای جانان
شکر ریزد ز مروارید و مرجان
لبانش آب حیوانست فایز
دهم اندر کنارش تشنه لب جان
فایز — نسخه بدلهای دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۱۹
لبت گاه تکلم شکر افشان
شکر زاییده گویی لعل جانان
شنیدم در صف فایز بود در
که دیده لؤلؤ اندر لعل و مرجان؟
فایز — نسخه بدلهای دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۲۰
بهای این لب و دندان جانان
دهم ملک یمن، شهر بدخشان
چنین سودا مکن فایز که آخر
یقین دانم که می گردی پشیمان
فایز — نسخه بدلهای دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۲۱
به هر محفل که آن دلبر نشسته
تو گویی حور با زیور نشسته
میان گلرخان دلدار فایز
چو مه در مجمع اختر نشسته
فایز — نسخه بدلهای دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۲۲
به عارض طره سنبل فکنده
ز سنبل سایه ای بر گل فکنده
بت فایز ز وضع و طرح رفتار
نوا در قمری و بلبل فکنده
فایز — نسخه بدلهای دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۲۳
در اول مستم از پیمانه کردی
چو مرغی آشنا با دانه کردی
چو خسرو فایز آمد در جوارت
چو شیرین در برویم وانکردی
فایز — نسخه بدلهای دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۲۴
نسیم! عنبر شمیمی از کجایی؟
زما چین ختن یا از ختایی
به فایز این چنین جان داد این بو
یقین از گیسوان یار مایی
فایز — نسخه بدلهای دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۲۵
نه از من سر زد ای دلبر خطایی
نه از تو بود یارا بی وفایی
بت فایز مقدر این چنین شد
چه باید کرد با حکم الهی؟
فایز — نسخه بدلهای دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۲۶
ز دستم رفتی ای عهد جوانی
مرا شد تیره بی تو زندگانی
خبر داری که پیری کشت فایز
دریغا باز می آمد جوانی
فایز — نسخه بدلهای دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۲۷
چنان زارم که از فرط نزاری
نه از من ناله می آید نه زاری
به گوش فایز ار آید دهد جان
نوای مرغ زار از مرغزاری
فایز — اشعار غیر دوبیتی — شعری در قالب غزل در مدح امام حسین(ع)
ای نام تو آرایش هر مسجد و منبر
وای ذکر تو زینت ده هر محفل و محضر
بی نام تو مسجد چه بود، طرح مهندس
بی ذکر تو محفل چه بود، نقش مصور
آفاق پر از زمزمه نام تو باشد
نام تو شفابخش همه عاجز مضطر
گر تیغ تو در کرب و بلا جلوه نمی کرد
تا حشر بدی خلق جهان یکسره کافر
آن جلوه که شمشیر علی کرد به خندق
ضرب تو فزونتر بود از ضربت حیدر
زیرا که نبی بود و علی بود و سپاهی
عمرو آمد و تنها به علی گشت برابر
شاه شهدا یک تنه با خلق جهانی
آن کرد که حیدر نکند در صف خیبر
فریاد از آن دم که گرفت او به کمر دست
دیدش که فتاده به زمین نعش برادر
بی خود شد و از اسب بیفتاد به زاری
زآنسان که برفت طاقت و هوش از تن و از سر
ای ماه بنی هاشم و ای صف شکن من
ای در همه احوال مرا مونس و یاور
فایز! به عزای شه لب تشنه فغان کن
تا شافع جرم تو شود در صف محشر