mabidan/ganjoor huggingface dataset:
فریدون مشیری — تا صبح تابناک اهورایی — آن سوی نیمه شب
آن سوی نیمه شب
در کوچه های باغ میکدۀ ماهتاب و یاس
مستم گرفته بودند
داغ و درفش و داروغه بیدار

در پشت میله های قفس،
			این سوی
من با چهارشاهد
یاس و نسیم و ماه و سپیدار
فریدون مشیری — تا صبح تابناک اهورایی — خط آتش
در پشت میله‌های قفس، از سرِ ملال
با خطِ خوش نوشتم
                                   بیتی به حسب حال
« اول بنا نبود بسوزند عاشقان
آتش به جان شمع فتد کاین بنا نهاد»
                
چشمم میان خط
بر روی لفظ «آتش» لرزید، ایستاد
                       
دیدم: هزار شاخة گل را که بی گناه
در خط آتش‌اند.
بیدادهای مشعله‌افروز جنگ را
با خطّ خون خویش 
بر خاک می کشند! 
             
یک قطره اشک سوزان
                                          بر آتش اوفتاد
فریدون مشیری — تا صبح تابناک اهورایی — در چشم ستاره
در پهنه دشت رهنوردی پیداست
وندر پیِ آن قافله، گردی پیداست
فریاد زدم ـ «دوباره دیداری هست؟»
در چشم ستاره اشک سردی پیداست.
فریدون مشیری — تا صبح تابناک اهورایی — باغ در پنجره
چه غم که در دل این برج‌های سیمانی  
ز باغ و باغچه دورم، در این اتاق صبور
همین درخت پر از برگ سبز تازه و نغز
که قاب پنجره‌ام را تمام پوشانده است 
                                        به چشم من باغی است.
              
وگر هزار درخت 
بر آن بیفزایند 
جمال پنجرة من نمی کند تغییر
که بسته راز تسلای من به صحبت پیر
              
ــ «چو قسمت ازلی بی حضور ما کردند
   گر اندکی نه به وفق رضاست  خرده مگیر»
فریدون مشیری — تا صبح تابناک اهورایی — خورشید، با دو سرخی
سرآمد مگر روز  را سروری،
که شد چهرة دهر نیلوفری؟
حریقی است در بیشه‌زاران آب
مگر گشت پرپر گل آفتاب؟
همه روی دریا گل ارغوان
به هر موج تا بی کران ها روان
چه بوده‌ست خورشید را سرنوشت
که دریا غمش را به خون می نوشت
جمال جهان را تماشا خوش است
تماشای خورشید و دریا خوش است
دو سرخی  برون زاید از آفتاب
که دریا از آن می شود سرخ ناب
شگفتا دو سرخی، حیات و عدم
یکی سرخ  شادی یکی سرخ غم!
یکی صبح، وقت فراز آمدن
گل افشانی جشن باز آمدن
یکی  عصر از اوج شوکت نگون
همه سرخی‌اش سرخی اشک و خون
درین جا که من دارم اکنون مقام
تماشا کنم هر دو را صبح و شام
در آیینه صبح چون بنگرم
همه سرخ شادی بود یاورم
به سرخ غروبم چو افتد نگاه
مرا هست در کام اندوه، راه!
فریدون مشیری — تا صبح تابناک اهورایی — شهر
این صبح تابناک اهورایی
نوباوة «طراوت» و « لبخند» است
این بامداد پاک بهشت آسا
آیینة جمال خدواند است
پیروزه‌گون سپهر درخشانش
چون آسمان آخر اسفند است
آنگونه شسته رفته که از این دور
پیدا در آن شکوه دماوند است
مهری که از نسیم رسد بر گل
همتای مهر مادر و فرزند است
گویی که تار و پود طبیعت نیز
از لطف این مشاهده خرسند است
آیا نسیم روح مسیحا نیست
کز ذره ذرة  زندگی آکنده است؟
دردا که با برآمدن خورشید
دیگر نه آن صفای خوش‌آیند است
دیگر نه این تبسم شیرین است
دیگر نه این ترنم دلبند است
روز است و گرم‌تاز د غلباران
در عرصة تقلب و ترفند است
روز است و های و هوی ریاکاران
هنگامة چه برد و چه بردند است
بازار چند و چون چپاول‌ها
تا:  خونبهای جان بشر چند است؟
بس گونه‌گون فریب، که ایمان است
بس گونه‌گون دروغ که سوگند است
غارتگری به بادیه این سان نیست
نه، نه، که این و آن نه همانند است
تا شب همین بساط فراگیر است
فردا همین روال فزاینده است
آه آن طلوع روشن زیبا را
با این غروب تیره چه پیوند است
این صبح و شام می‌گذرد بر ما
اما بلای جان خردمند است
فریدون مشیری — تا صبح تابناک اهورایی — ایران و جوانان
ایران کهنسال
در عرصة تاریخ
در پهنة علم و ادب و دانش و فرهنگ
همواره درخشده
                     توانمند،
                       توانا
پرورده بزرگانی، نام‌آور
                               دانا
پیران کهن داشته،
                   در عالم یکتا! 
                       
امروز،
ایران به جوانانش نازد که توانند
«اسب شرف از گنبد گردان بجهانند،»
در عرصة میدان جهان نام برآرند
                
ایران،
دیروز به پیران خردمندش نازید
امروز،
ایران به جوانان برومندش نازد
نسلی که تواند
ایران را آزادتر، آبادتر از پیش بسازد
نسلی که ز اوهام و خرافات گسسته است 
اهریمن نادانی را شاخ شکسته است! 
نسلی که به ظلمت‌کدة جهل نمانده ا‌ست
خود را به جهان‌های پر از نور رسانده است
               
فردا همه با نسل جوان است که امروز
هر روز
                    تواناتر و آگاه‌تر از پیش
با تکیه به نیروی امید و خرد خویش
در عرصة میدان جهان راه گشاید
هر روز سرافرازتر از پیش برآید!
فریدون مشیری — تا صبح تابناک اهورایی — با کاروان صبح
گم کرده راه 
در تنگة غروب
از پا درآمدیم
از دست داده همرهی کاروان صبح! 
                
شب همچو کوه بر سر ما ریخت
آواری از سیاهی اندوه 
ما سر به زیر بال کشیدیم
تاکی، کجا، دوباره برآید نشان صبح 
                
پاسی ز شب نرفته هیولای تیرگی
نطع گران گشود
تیغ گران کشید
تا چشم باز کردیم
خون روی نطع او به تلاطم رسیده بود.
                        
گهگاه، آه، انگار
چشم ستاره‌ای
از دوردست‌ها
پیغام می‌فرستاد
خواهید اگر ز مسلخ شب جان بدر برید
                 
خواهید اگر دوباره به خورشید بنگرید
از خواب بگذرید
از خواب بگذرید
ای عاشقان صبح! 
                  
هر چند عمر شوم تو ای نابکار شب 
بر ما گذشت تلخ‌تر از صد هزار شب
من، با یقین روشن،
                               بیدار، پایدار
تا بانگ احتضار تو هستم در انتظار
آغوش باز کرده سوی آسمان صبح.
فریدون مشیری — تا صبح تابناک اهورایی — ستاره و ...
تا سحر از پشت دیوار شب،
                        این دیوار ظلمت‌پوش
دم ‌به دم پیغام سرخ مرگ
می رسد برگوش.
                  
من به خود می پیچم از پژواک این پیغام
من به دل می لرزم از سرمای این سرسام
من فرو می ریزم از هم.
 
می شکافد قلب شب را نعرة رگبار
می جهد از هر طرف صدها شهاب سرخ، زرد
وز پی آن ناله‌های درد
                می پچید میان کوچه‌های سرد
               
زیر این آوار
تا ببینم آسمان، هستی، خدا
                                   خوابند یا بیدار
چشم می‌دوزم به این دیوار
                                    این دیوار ظلمت‌پوش
وز هجوم درد
می‌روم از هوش
                 
آه! آنجا:
هر گلوله می‌شود روشن
یک ستاره می شود خاموش!
فریدون مشیری — تا صبح تابناک اهورایی — یک آسمان پرنده
یک آسمان پرنده رها روی شاخه‌ها،
در باغ بامداد. 
یک آسمان پرنده،
                 سرگرم شستشو
در چشمه ‌سار باد!  
یک آسمان پرنده،
در بستر چمن 
آزاد، مست، شاد... 
از پشت میله‌ها،
بغضی به های های شکستم،
                                     قفس مباد!
فریدون مشیری — تا صبح تابناک اهورایی — باد در قفس
داد ترا نمی برم از یاد، در قفس
ای داد بر تو رفت چه بیداد در قفس
گویی زجان و هستی من مایه می‌ گرفت
فریادها که جان تو سر داد در قفس
دیوار و در گشوده نشد، گرچه صدهزار
چون تو زدند پرپر و فریاد در قفس
چون آفتاب رفتی و من دیر چون غروب
چشمم به جای خالی‌ات افتاد در قفس
از آن همه امید گرامی دریغ و درد
دیگر نمانده هیچ، بجز باد در قفس.
فریدون مشیری — تا صبح تابناک اهورایی — گر تو آزاد نباشی
نه همین غمکده، ای مرغک تنها قفس است
گر تو آزاد نباشی همه دنیا قفس است 
تا پر و بال تو و راه تماشا بسته است
هر کجا هست، زمین تا به ثریا قفس است
تا که نادان به جهان حکمروایی دارد
همه جا در نظر مردم دانا قفس است.
فریدون مشیری — تا صبح تابناک اهورایی — افسون
دلم را چشم و ابرویی نبرده ست
حواسم را پریرویی نبرده ست
مرا افسونگری از من ربودست
که هیچ از دوستی بوی نبرده ست
فریدون مشیری — تا صبح تابناک اهورایی — بوی محبوبه شب
ماه تابید و چو دید آن همه خاموش مرا
نرم بازآمد و بگرفت در آغوش مرا
گفت:« خاموش درین جا چه نشستی؟» گفتم:
بوی « محبوبه شب » می برَد از هوش مرا
بوی محبوبه شب، بوی جنون پرور عشق
وه، چه جادوست که از هوش بَرَد بوش مرا
بوی محبوبه شب، نغمه چنگی ست لطیف
که ز افلاک کند زمزمه در گوش مرا
بوی محبوبه شب همچو شرابی گیراست
مست و شیدا کند این جام پر از نوش مرا
بوی محبوبه شب جلوه جادویی اوست
آنکه کرده است به یکباره فراموش مرا.
.
http://afasoft.ir/post/۱۲۴
فریدون مشیری — تا صبح تابناک اهورایی — به سوی جان
ای مرغ به سوی آشیانت برگرد! 
ای دوست به سوی دوستانت برگرد
جان تو در آنجاست کجا می گردی
آه ای همه تن به سوی جانت برگرد!
فریدون مشیری — تا صبح تابناک اهورایی — شرم
از پشت میله های قفس گفتم:
ای درخت!
             این عنکبوت ابر
انگار جای تار
               دیوار می تند
برگی فشاند و گفت:
             خورشید از زیادی خون شرم می کند!
فریدون مشیری — تا صبح تابناک اهورایی — توضیحات
۱۳ ــ تا صبح تابناک اهورایی ــ ۱۳۷۹
.
آن انتظار شیرین: در کلاس های چهارو و پنجم ابتدایی گاهی انشاهایم را به نظم در می آمردم. مادرم از این که فرزندش شعر می گوید لذت می بُرد. و... 
در میدان زندگی: با یاد برتولد برشت شاعر آلمانی
دوباره عشق ...
داستان ابوالعلا مُعری: چون گریزی بر امید راحتی/آن طرف هم هست چندین آفتی.مولانا
گرداب
دو برگ سبز
افسونگر
دنیا به هم نمی خورد ...: اسفند ۱۳۷۶
مادران
آن سوی نیمه شب
خط آتش
در چشم ستاره
باغ در پنجره
خورشید، با دو سرخی
شهر
ایران و جوانان
با کاروان صبح
ستاره و...
یک آسمان پرنده
باد درقفس
گر تو آزاد نباشی
افسون
بوی محبوبه شب
به سوی جان
شرم
.
afasoft.ir
فریدون مشیری — از دریچه ماه — رستگاری
از تو می‌پرسم، ای اهورا
                         ــ می توان در جهان جاودان زیست؟
« می رسد پاسخ از آسمان:»
                         - هر که را نام نیکو بماند،
                                                                جاودانی است
                
از تو می‌پرسم، ای اهورا
                         ــ تا به دست آورم نام نیکو
                          بهترین کار در این جهان چیست؟
« می رسد پاسخ از آسمان:»
                         - دل به فرمان یزدان سپردن 
                          مشعل پر فروغ خرد را
                                سوی جان‌های تاریک بردن
                           
از تو می‌پرسم، ای اهورا
                         ــ چیست سرمایه رستگاری؟
« می رسد پاسخ از آسمان:»
                         - دل به مهر پدر آشنا کن
                            دین خود را به مادر ادا کن
             
ای پدر، ای گرانمایه مادر
جان فدای صفای شما باد
با شما از سر و زر چه گویم 
                               هستی من فدای شما باد!
با شما، صحبت از «من» خطا رفت
                               من که باشم؟ بقای شما باد!
فریدون مشیری — از دریچه ماه — ای اهورا
من که امروز، در باغ گیتی؛ چون درختی همه برگ و بارم
رنج‌های گران پدر را، با کدامین زبان پاس دارم؟!
سر به پای پدر می گذارم
جان به راه پدر می سپارم
یاد جان سوختن‌های مادر، لحظه‌ای از وجودم جدا نیست
پیش پایش چه ریزم؟ که جان را، قدر یک موی مادر بها نیست
او خدا نیست، اما وفایش
کمتر از لطف و مهر خدا نیست...
فریدون مشیری — از دریچه ماه — پوزش
گفته بود پیش از این‌ها:
                                دوستی ماند به گل 
دوستان را هر سخن، هرکار، بذر افشاندن است
در ضمیر یکدگر
                      باغ گل رویاندن است
                                
گفته بودم: آب و خورشید و نسیمش مهر هست
باغبانش، رنج تا گل بردمد
گفته بودم گر به بار آید درست
زندگی را چون بهشت
                    تازه، عطرافشان و گل‌ باران کند
                                
گفته بودم، لیک، با من کس نگفت
خاک را از یاد بردی!
                                 خاک را
لاجرم یک عمر سوزاندی دریغ
                                  بذرهای آرزویی پاک را
                     
آب و خورشید و نسیم و مهر را
زانچه می‌بایست افزون داشتم
شوربختی بین که با آن شوق و رنج
                            « در زمین شوره سنبل» کاشتم!
- گل؟
چه جای گل، گیاهی برنخاست
در پی صد بار بذرافشانی‌ام
باغ من، اینک بیابان است و بس
وندر آن من مانده با حیرانی‌ام!
                   
پوزشم را می‌پذیری،
بی گمان
عشق با این اشک‌ها
                   بیگانه نیست
دوستی بذری‌ست، اما هر دلی
درخور پروردن این دانه نیست.
فریدون مشیری — از دریچه ماه — پرتو تابان
در آن ستاره کسی ست
که نیمه شب‌ها همراه قصه‌های من است
ستاره‌های سرشک مرا، که می بیند
به رمز و راز و نگاه و اشاره می پرسد
که آن غبار پریشان چه جای زیستن است؟
                   
در آن ستاره کسی‌ست
که در تمامی این کهکشان سرگردان
چو قتلگاه زمین، دوزخی ندیده هنوز
چنین که از لب خاموش اشک او پیداست 
میان دوزخیان نیز، کارگاه قضا
شکسته ‌بال‌تر از ما نیافریده هنوز!
                         
در آن ستاره کسی‌ست
                                           که نیک می‌ بیند
نه سرخی شفق
                این خون بیگناهان است
که همچو باران از تیغ‌های کین جاری‌ست
نه بانگ هلهله
                   فریاد دادخواهان است
که شعله‌وار به سرتاسر زمین جاری‌ست 
نه پایکوبی و شادی که جنگ تن به‌تن است
              
همه بهانه دین و فسانه وطن است 
شرار فتنه درین جا نمی‌شود خاموش
که تیغ‌ها همه تازه ا‌ست و
                                    کینه‌ها کهن است.
                        
هجوم وحشی اهریمنان تاریکی‌ست
ز بام و در، که به خشم و خروش می ‌بندند
به روی شب‌زدگان روزن رهایی را
سیه‌دلان سمتگر به قهر تکیه زدند
                
به زیر نام خدا مسند خدایی را
چنین که پرتو مهر
به خانه خانه این ملک می‌شود خاموش
دگر به خواب توان دید روشنایی را
                                   
میان این همه جان به خاک غلتیده
چگونه خواب و خورم هست؟!
                                               شرم می‌کشدم
چگونه باز نفس می‌کشم، نمی‌دانم.
                
چگونه در دل مرداب‌های حیرت خویش
صبور و ساکت و دل‌مرده، زنده می‌مانم؟!
شبانگهان که صفیر گلوله تا دم صبح
هزار پاره کند لحظه لحظه خواب مرا
خیال حال تو، ای پاره پاره خفته به خاک
به دست مرگ سپارد توان و تاب مرا
تنت، که جای به جا، چشمه چشمه خون شد
به رنگ چشمه خون کرد آفتاب مرا
در آن ستاره کسی‌ست
که جز نگاه پریشان او درین ایام
کسی نمی‌دهد از آسمان جواب مرا
                                       
به سنگ حادثه، گر جام هستی تو شکست 
فروغ جان تو با جان اختران پیوست 
همیشه روح تو در روشنی کند پرواز
همیشه هر جا شمع و چراغ و آینه هست
همیشه با خورشید
                              همیشه با ناهید
همیشه پرتویی از چهره تو تابد باز
                            
در آن ستاره کسی‌ست
                                       که نیک می‌داند
سپیده‌دم‌ها شرمنده‌اند از این همه خون
که تا گلوی برادرکشان دل‌سنگ است
یکی نمی‌برد از میان خبر به خدا
که بین امت پیغمبران او جنگ است 
یکی نمی‌کند از بام کهکشان فریاد
که جای مردم آزاده در زمین تنگ است
                                 
در آن ستاره کسی‌ست
چون من، نشسته کنار دریچه، 
           تنهایی
                 دل گداخته‌ای،
                                جان ناشکیبایی
که نیمه شب‌ها همراه غصه‌های من است
در آن ستاره، من احساس می‌کنم، همه شب
کسی به ماتم این خلق، در گریستن است.
فریدون مشیری — از دریچه ماه — البرز
البرز سالخورده، مانند زال زر
موی سپید را
                          افشانده تا کمر
رنجیده از سپهر
            
برتافته نگاه خود از روی ماه و مهر
بر زیر پای خویش
                             می‌افکند نگاه
          
بر چهره گداخته، سیلاب اشک را
شاید به بیگناهی خود می‌کند گواه
            
سیمرغ سال‌هاست که از بام قله‌هایش
پرواز کرده است
پرهای چاره‌گر را
              همراه برده است
فر هما که بر سر او سایه می‌فکند
اورنگ خویش را به کلاغان سپرده است!
            
در زیر پای او
قومی ستم‌ کشیده، پریشان و تیره‌روز
در چنگ ناکسان تبهکار کینه‌توز
                                         جان می ‌کند هنوز!
      
این قوم سرفراز غرورآفرین، دریغ
دیری‌ست کز تهاجم دشمن، فریب دوست!
چون لشکری رها شده، از هم گسیخته!
جمعی به دار شده، جمعی گریخته!
وان همت و غرور فلک‌سای قرن‌ها
                                              بر خاک ریخته!
        
وین جمع بازمانده گم کرده اصل خویش
خو کرده با حقارت تسلیم 
نومید و ناتوان
                             دربند آب و نان!
             
البرز سالخورده، افسرده و صبور
جور سپهر را
بر جان دردمندش
                 هموار می‌کند
گاهی نظر در آینه قرن‌های دور
گاهی گذر به خلوت پندار می‌کند:
- «آیا کدام تندر،
                   این جمع خفته را
بیدار می‌ کند؟
آیا کدام رستم، افراسیاب را
در حلقه کمند گرفتار می‌کند؟
آیا کدام کاوه، ضحاک را به دار نگونسار می‌کند؟
آیا کدام بهرام، آیا کدام سام،
آیا کدام گمنام...؟»
             
البرز سالخورده
در پیچ و تاب گردش ایام،
رنجیده از سپهر
برتافته نگاه خود از روی ماه و مهر
بر زیر پای خویش
می‌ افکند نگاه،
                        تا کی طلایه‌دار رهایی رسد ز راه؟
فریدون مشیری — از دریچه ماه — با خون شعرهایم
با دیدگان بسته، در تیرگی رهایم
ای همرهان کجایید؟ ای مردمان کجایم؟
پر کرد سینه‌ام را فریاد بی شکیبم
با من سخن بگویید ای خلق، با شمایم!
شب را بدین سیاهی، کی دیده مرغ و ماهی
ای بغض بی‌گناهی بشکن به های‌هایم
سرگشته در بیابان، هر سو دوم شتابان
دیو است پیش رویم، غول است در قفایم
بر توده‌های نعش است پایی که می‌گذارم
بر چشمه‌های خون است چشمی که می‌گشایم
در ماتم عزیزان، چون ابر اشک‌ریزان
با برگ همزبانم، با باد هنموایم
آن همرهان کجایند؟ این رهزنان کیانند
تیغ است بر گلویم، حرفی‌ست با خدایم
سیلابه‌های درد است رمزی که می‌نویسم
خونابه‌های رنج است شعری که می‌سرایم
چون نای بینوا، آه، خاموش و خسته گویی
مسعود سعد سلمان، در تنگنای نایم
ای همنشین دیرین، باری بیا و بنشین
تا حال دل بگوید، آوای نارسایم
شب‌ها برای باران گویم حکایت خویش
با برگ‌ها بپیوند تا بشنوی صدایم
دیدم که زردرویی از من نمی‌پسندی
من چهره سرخ کردم با خون شعرهایم
روزی از این ستمگاه خورشیدوار بگذر
تا با تو همچو شبنم بر آسمان برآیم.
فریدون مشیری — از دریچه ماه — توضیحات
۱۴ ــ از دریچه ماه ــ ۱۳۸۴
.
رستگاری
ای اهورا
پوزش: در پاسخ به شعر دوستی سروده شده است.
پرتو تابان
البرز
با خون شعرهایم
.
afasoft.ir
فریدون مشیری — نوایی هماهنگ باران — بوی عشق
شب، همه دروازه‌هایش باز بود
آسمان چون پرنیان ناز بود 
گرم، در رگ های‌ ما، روح شراب
همچو خون می‌گشت و در اعجاز بود
با نوازش‌های دلخواه نسیم
نغمه‌های ساز در پرواز بود
در همه ذرات عالم، بوی عشق
زندگی لبریز از آواز بود
بال در بال کبوترهای یاد
روح من در دوردست راز بود
فریدون مشیری — نوایی هماهنگ باران — مرثیه‌های غروب
افق می گفت: - « آن افسانه ‌گو  »
ــ آن افسانه گوی شهر سنگستان،
              به دنبال « کبوترهای جادوی بشارت‌گو»
                                             سفر کرده‌ست
شفق می گفت:
     «من می‌دیدمش، تنها، تکیده، ناتوان، دلتنگ،
          ملول از روزگارانی که در این شهر سر کرده‌ست».
 	                  
سپیدار کهن پرسید:
« ــ به فریادش رسید آیا،«حریق و سیل یا آوار»؟
صنوبر گفت:
        « ـــ توفانی گران‌تر زان‌چه او می‌خواست،
         پیرامون او برخاست
         که کوبیدش به صد دیوار و پیچیدش به هم طومار!»
سپاه زاغ‌ها از دور پیدا شد
سکوتی سهمگین بر گفتگوها حکم‌فرما شد.
                
پس از چندی، پر و بالی به هم زد مرغ حق،
         آرام و غمگین خواند:
« ــ دریغ از آن سخن سالار
                  که جان فرسود، از بس گفت تنها
                                    درد دل با غار...!»
توانم گفت او قربانی غم‌ های مردم شد
صدای مرغ حق در های و هوی شوم زاغانی که،
                 همچون ابر،
                     رخسار افق را تیره می‌کردند، کم‌کم محوشد، گم شد!
                    
گل سرخ شفق پژمرد،
                        گوهرهای رنگین افق را تیرگی‌ها برد
صدای مرغ حق، بار دگر چون آخرین آهی که از چاهی برون آید
        «چه جای چاه، از ژرفای نومیدی» چنین برخاست:
« ــ مگر اسفندیاری، رستمی، از خاک برخیزد
که این دل‌مرده شهر مردمانش سنگ را
               زان خواب جاودیی برانگیزد.»
 
پس از آن، شب فرو افتاد و با شب
            پرده سنگین تاریکی، فراموشی
پس از آن، روزها، شب‌ها گذر کردند
               
سراسر بهت و خاموشی
پس از آن، سال‌های خون دل نوشی
               
هنوز اما، شباهنگام
شباهنگان گواهانند
که آوایی حزین از جای جای شهر سنگستان
بسان جویباری جاودان جاری‌ست...
 	   	              
مگر همواره بهرامان ورجاوند، می‌ نالند، سر درغار
«کجایی ای حریق، ای سیل، ای آوار ! »
فریدون مشیری — نوایی هماهنگ باران — در پی هر خنده
خنده را تا یاد دارم، شاد و شیرین و شکرریز است 
چهره‌هایی هست اما این زمان
پیش چشم ما و پیرامون‌مان
خنده‌هاشان شوم و تلخ و نفرت‌انگیز است
 
خنده پیروزی یغماگران
سنگدل جمعی که می‌خندند خوش،
                                      بر گریه‌های دیگران!
غافل‌اند اینان که چشم روزگار
با سرانجام چنین خوش خنده‌هایی آشناست
گریه‌هایی در پی این خنده‌هاست!
فریدون مشیری — نوایی هماهنگ باران — در پی هر گریه
من، بر این ابری که این سان سوگوار
                                         اشک بارد زار زار
دل نمی‌سوزانم ای یاران، که فردا بی‌گمان
در پی این گریه می‌خندد بهار.
 
ارغوان می‌ رقصد، از شوق گل‌ افشانی
نسترن می‌تابد و باغ است نورانی
بید، سرسبز و چمن، شاداب، مرغان مست مست 
گریه کن! ای ابر پربار زمستانی
گریه کن زین بیشتر، تا باغ را فردا بخندانی!
 
گفته بودند از پس هر گریه آخر خنده‌ای‌ست 
این سخن بیهوده نیست
زندگی مجموعه‌ای از اشک و لبخند است
خنده شیرین فروردین
بازتاب گریه پربار اسفند است.
 
ای زمستان! ای بهار
بشنوید از این دل تا جاودان امیدوار:
گریه امروز ما هم،  ارغوان خنده می‌آرد به بار
فریدون مشیری — نوایی هماهنگ باران — عدالت
گفت روزی به من خدای بزرگ
نشدی از جهان من خشنود! 
این همه لطف و نعمتی که مراست
چهره‌ات را به خنده‌ای نگشود!
این هوا، این شکوفه، این خورشید
عشق، این گوهر جهان وجود
این بشر، این ستاره، این آهو
این شب و ماه و آسمان کبود!
این همه دیدی و نیاوردی
همچو شیطان، سری به سجده فرود!
در همه عمر جز ملامت من
گوش من از تو صحبتی نشنود!
وین زمان هم در آستانه مرگ
بی‌شکایت نمی‌کنی بدرود!
گفتم: آری درست فرمودی
که درست است هرچه حق فرمود
خوش سرایی‌ست این جهان، لیکن
جان آزادگان در آن فرسود
جای این‌ها که بر شمردی، کاش
در جهان ذره‌ای عدالت بود.
فریدون مشیری — نوایی هماهنگ باران — شادی
غم دنیا نخواهد یافت پایان
خوشا در بر رخ شادی‌گشایان
خوشا دل‌های خوش، جان‌های خرسند
خوشا نیروی هستی ‌زای لبخند
خوشا لبخند شادی‌آفرینان
که شادی روید از لبخند اینان
نمی‌دانی- دریغا- چیست شادی
که می‌گویی: به گیتی نیست شادی
نه شادی از هوا بارد چو باران
که جامی پر کنی  از جویباران
نه شادی را به دکان می‌فروشند
که سیل مشتری بر آن بجوشند
چه خوش فرمود آن پیر خردمند
وزین خوشتر نباشد در جهان پند
اگر خونین دلی از جور ایام
«لب خندان بیاور چون لب جام»
به پیش اهل دل گنجی‌ست شادی
که دستاورد بی رنجی ست شادی 
به آن کس می‌دهد این گنج گوهر
که پیش آرد دلی لبخندپرور
به آن کس می‌رسد زین گنج بسیار
که باشد شادمانی را سزاوار
نه از این جفت و از آن طاق یابی
که شادی را به استحقاق یابی
جهان در بر رخ  انسان نبندد
به روی هر که خندان است خندد
چو گل هرجا که لبخند آفرینی
به هر سو رو کنی لبخند بینی
چه اشکت همنفس باشد، چه لبخند
ز عمرت لحظه لحظه می‌ ربایند
گذشت لحظه را آسان نگیری
چو پایان یافت پایان می ‌پذیری
مشو در پیچ و تاب رنج و غم گم
به هر حالت تبسم کن، تبسم!
فریدون مشیری — نوایی هماهنگ باران — گام نخستین
با من سخن می ‌گوید این بید کهن‌سال
می‌بیندم سرگشته  و برگشته احوال
                                این چهره در گیسو نهفته
این در گذرگاه زمان، با رهگذاران
روزی هزاران قصه ناگفته، گفته.
             
گر گوش جانت هست هر برگش زبانی‌ست
با هر زبانش داستانی‌ست
من هر سحر می‌خوانمش، چونان کتابی
می ‌تابد از او در وجودم آفتابی
هر روز در نور و نسیم بامدادان 
 با اولین لبخند خورشید
با من سخن می‌گوید این بید:
«می‌دانی، ای فرزند، روزی، روزگاری
فرمان پاک اورمزدت کارفرما
آیین مهرت رهنما بود؟
نیروی تدبیر تو، نور دانش تو
بر نیمی از روی زمین فرمانروا بود؟
              
اندیشه نیکت چو خورشیدی فرا راه
گفتار نیکت، پرتوی از جان آگاه 
کردار نیکت، سروری را رهگشا بود
              
آن روزگاران کهن را یاد داری؟
می‌بینی اکنون در چه حالی، در چه کاری؟
می‌دانی آیا تخت و ایوانت کجا بود؟ 
ای مانده اینک، بسته در زنجیر تحقیر
زنجیر تقدیر
                  زنجیر تزویر
                                    زنجیر...
کی جان آزادت به دوران‌های تاریخ
با این همه خواری، زبونی آشنا بود؟
                     
افسوس
             افسوس
              
زهر سیاه ناامیدی
این قوم را مسموم کرده‌ست
احساس شوم ناتوانی
آن عزم چون پولاد را چون موم کرده‌ست
                 
دیری‌ست دل‌ها و روان‌ها
از پرتو خورشید دانش دور مانده‌ست
وان دیده در هر زبان بیدار، انگار
دور از جهان روشنایی، کور مانده‌ست
              
زنجیر صد بندت بر اندام است هرچند
هرچند می‌ساید تو را زنجیر صد بند
هرچند دشمن
                  مانند بیژن
                       در بند چاهت نشانده‌ست
بیرون شدن زین هفتخوان را چاره مانده‌ست
                               
گام نخستین: همتی در خود برانگیز
برخیز ! در دامان فردوسی بیامیز
شهنامه او می‌نماید گوهرت را
اندیشه او می‌گشاید شهپرت را
            
جانداری او می‌رهاند جانت از رنج
یکبار دیگر بر می‌افرازی سرت را
              
فردوسی، این دانای بینای بشردوست
باغ خرد را در گشوده‌ست
در مکتب «دانا تواناست»
راه رهایی را نموده‌ست
در هر ورق نیروی دانش را ستوده‌ست
          
شهنامه‌اش، آزادگی را زادگاه است 
آزادگان پاک جان  را زاد راه است
نیکی، درستی، مهر، پاکی، مکتب اوست
نادانی و سستی، کژی، اندیشه بد
در پیشگاه او گناه است
              
بر رسم و راه داد می‌ خواهد جهان را
همواره سوی داد خواند مردمان را
دشت سخن را طبع سرشارش سمند است 
پندی اگر می‌بایدت دنیای پند است
هرگز نه اهل ماتم و تسلیم و خواری
هرگز نه اهل ناله و نفرین و زاری
حتی در آن دوران که پیری مستمند است
سوی پدید آرنده گردون گردان
                          چون رعد، فریادش بلند است!
           
خورشید شعرش، خون تازه‌ست
در پیکر پژمرده تو
گفتار نغزش نور و نیروست
در هستی سردرگریبان برده تو!
برخیز! در دامان فردوسی بیاویز
گام نخستین است و گام آخرین است
راهی که از چاهت برون آرد همین است.
فریدون مشیری — نوایی هماهنگ باران — نور عشق
رهروان کوی جانان سرخوش‌اند
عاشقان در وصل و هجران سرخوش‌اند
جان عاشق، سر به فرمان می ‌رود
سر به فرمان، سوی جانان می‌ رود
راه کوی می‌فروشان بسته نیست
در به روی باده‌نوشان بسته نیست
باده ما ساغر ما عشق ماست
مستی ما در سر ما عشق ماست
دل ز جام عشق  او شد می پرست
مست مست از عشق او شد مست مست
ما به سوی روشنایی می ‌رویم
سوی آن عشق خدایی می ‌رویم
دوستان! ما آشنای این رهیم
می‌رویم از این جدایی وارهیم
نور عشق پاک او در جان ما
مرهم این جان سرگردان ما
فریدون مشیری — نوایی هماهنگ باران — توضیحات
۱۵ ــ نوایی هماهنگ باران  ــ ۱۳۸۴
.
بوی عشق
مرثیه های غروب: با یاد مهدی اخوان ثالث 
در پی هر خنده
در پی هر گریه
عدالت
شادی
گام نخستین
نور عشق
.
afasot.ir
سایه — غزل — به نام شما
زمان قرعه ی نو می زند به نام شما
خوشا که جهان می رود به کام شما
درین هوا چه نفس ها پر آتش است و خوش است
که بوی خود دل ماست در مشام شما
تنور سینه ی سوزان ما به یاد آرید
کز آتش دل ما پخته گشت خام شما
فروغ گوهری از گنج خانه ی دل ماست
چراغ صبح که بر می دمد ز بام شما
ز صدق آینه کردار صبح خیزان بود
که نقش طلعت خورشید یافت شام شما
زمان به دست شما می دهد زمام مراد
از آن که هست به دست خرد زمام شما
همای اوج سعادت که می گریخت ز خاک
شد از امان زمین دانه چین دام شما
به زیر ران طلب زین کنید اسب مراد
که چون سمند زمین شد سپهر رام شما
به شعر سایه در آن بزمگاه آزادی
طرب کنید که پر نوش باد جام شما