mabidan/ganjoor huggingface dataset:
بهرام سالکی — اشعار نو — ۲۰ - پاییز


یادمان باشد
در یک غروبِ مبهم پاییز ،
در آن خیابان مشوّش خاموش ،
وقتی که هوای چشم‌های تو ابری‌ست ،
و صدای هق‌هق باران ،
برگ‌های خشکیدهٔ درختان را
بَدخواب می‌کند .
داستان بیقراری‌هایمان را
به گوش پیچک‌های زردِ چینهٔ دیوار
نجوا کنیم .
      
یادمان باشد
مُشتی گندم 
برای قمری‌های سرگردان آن کوچهٔ تنها
همراهمان ببریم .
       
یادمان باشد
وقتی که دزدیده در من می‌نگری
شعری برای چشم‌هایت بسرایم .
       
یادمان باشد
دست‌های مرا رها نکنی .
تاریکی در راهست .
بادهای پاییزی
شمیم گیسوان تو را
از آغوش من خواهد برد .
و آفتاب 
در پشت درختان بلوط
به خواب خواهد رفت
و شب ، به لانهٔ گنجشک‌ها
خواهد وزید .
       
یادمان باشد
دست‌های هم را رها نکنیم .
               
                      پاییز ۱۳۹۶
بهرام سالکی — اشعار نو — ۲۱ - در شهر ما


در سفره‌هایمان
نان بود و آب بود و حرص
و دغدغهٔ هر روزمان
یافتن چراگاهی سبز .
      
در شهر ما
حنجره‌ها بی‌آوازست
و حلقوم‌ها عقیم 
و سهم‌مان از شادی
فرو خوردن بغضی‌ست کهنه
که در گلویمان رسوب کرده است .
            
در شهر ما ،
رنگ‌ها
طیفی‌ست از سیاهی تا سرخ .
و آبی ،
خاطره‌ایست بر پیشانی آسمان .
           
در شهر ما
مترسک‌ها
با شلاقی در دست
گنجشک‌ها را از باغچه‌ها می‌تارانند .
و چلچله‌ها
در انتهای حافظهٔ خستهٔ درختان
پرواز می‌کنند .
            
هر صبحدم
کفتارهای پیر
خون‌های ماسیده بر سنگفرش‌ها را
حریصانه می‌لیسند .
         
دیشب
صدای هق‌هق شمعی
در کوچه می‌پیچید
عابری هشدار داد
خاموش !
خفاش‌ها بیدارند .
         
در شهر ما ،
تاول‌های فاجعه ،
تن‌پوشیست برای برهنگان
و مرگ ،
گریزگاهیست برای رهیدن .
        
در شهر ما
وجدان مردمانش 
با قرص مُسکنی 
آرام می‌شود .
        
شهر ما پاک است .
پاک از شرافت و وجدان
پاک از نجابت و عشق
پاک از تمام پاکی‌ها
       
                      تابستان ۱۳۹۵
بهرام سالکی — اشعار طنز — ۱ - برایت ای ابوالفضل زرویی
         
این شعر طنز را برای استاد ابوالفضل زرویی نصرآباد سروده‌ام. استاد زرویی از مفاخر ادب و از بزرگان طنز ایرانزمین است. آثار منظوم و منثور این بزرگمرد ،از بهترین نمونه‌های هنر طنزپردازی تاریخ ادب سرزمینمان است.
            

برایت ای ابوالفضل زرویی
دلم غش می‌رود بس که نکویی 
ز مه رویان درین گلزار ، بن کل! (۱)
تو سهم من شدی  ، گل سهم بلبل
رقیب ، حسرت خورد بر روزگارم
که یار نازنینی چون تو دارم
تو خوبی باوفایی خوش ادایی
تو با لفظ محبت آشنایی
قدت چون سرو شیرازی بلند است
لبانت معدن یاقوت و قند است
لطیفی ، خوشگلی ، گیسو کمندی
تو فرهادی ، تو شیرینی ، تو قندی
عزیزی ، نکته سنجی ، خوش بیانی
خلاصه ، آنکه دل خواهد ، همانی
سراپای تو بی‌عیب است و مقبول
و لپ‌های تو خوش طعم است و مأکول
فقط عیبت ، سبیل تاب داده‌ست
که چون دُردی ، درون جام باده‌ست
چو خلقی را به وصلت اشتیاقست
مَه رویت چرا اندر مُحاقست؟ (۲)
مه رویت به پشت ابر تا کِی
مرا و دیگران را صبر تا کِی
ز ابر تیره بزدا ، روی مَه را
و از بالای لعلت ، آن شَبـَه را (۳) 
برو فکر سبیل خویشتن کن
محل را پاک ، بهر بوس من کن


***********
۱ - بن کل به جای بالکُل ، از اصطلاحات طنازانهٔ استاد زرویی‌ست.
۲ - مُحاق	: پوشیده شده ، سه شب آخر ماه قمری که در آن ماه از چشم ناظر زمینی دیده نمی‌شود.
۳ - لعل و شَـبَه: دو سنگ زینتی یکی به رنگ قرمز و دیگری سیاه براق. لعل سنگی پرارزش است اما شَـبَه جزء سنگ های ارزان قیمت محسوب می شود. در این بیت لب و سبیل استاد زرویی به لعل و شبه تشبیه شده است !
از ابیات زیبای شاهنامهٔ فردوسی است:
شبی چون شبه ، روی شسته به قیر
نه بهرام پیدا نه کیوان نه تیر
بهرام سالکی — اشعار طنز — ۲ - عارف ار مست باده و یار است
عارف ار مست باده و یار است
مستی ما به چای و سیگار است
حق کند حفظ این دو از آفات
حق اینان ، به بنده بسیار است
دود این یک ، مُفرّح دل و جان
طعم آن یک ، شفای بیمار است
بی چنین دود ،کار شُش مغشوش
بی چنان طعم ، حال تن زار است
هر که آید به دیدنم ، بی چای
گو میاید ، اگر چه دلدار است
ما و چایی و خضر و آب حیات
هر که بر دلبری گرفتار است

            
***********

                        سال ۱۳۸۱
بهرام سالکی — اشعار طنز — ۳ - تو را از آنچه دارایی و مال است
     
این مثنوی را برای دوستی سروده‌ام که دفتر بازرگانی دارد و انسانی‌‌ست درستکار و فرهیخته ، اما چون
حرفه بازرگانی مانند شغل دربانی جهنم است! مضمونی شد تا این شعر را در وصف حرفهٔ او بسرایم.
  
پیش‌درآمد:
تو را از آنچه دارایی و مال است
چو سنجیدم فقط خونت حلال است
نداری در شجاعت مثل و مانند
نداری ترس حتی از خداوند! (۱)


****
من به وصفت می‌سرایم ای رفیق
یار روز سختی و ایام ضیق (۲)
گر چه دائم غافلی از حال من
غافلی از روز و ماه و سال من
هیچ می‌گویی که‌ «‌ سالک‌ » زنده است
آخر او از دوستان بنده است!؟
ای به بَدجنسی تَک اندر روزگار
شرمگین از خلقتت پروردگار
ای که شیطان از تو اُلگو ساخته
در رقابت با تو ، لنگ انداخته
ماکیاول ، ریزه‌خوار خوان توست (۳)
در کلاس درس ، ابجد‌خوان توست
ای که خون دوستان در جام تو
بی‌وفایی ، ختم شد بر نام تو
ای که دستان همه اطرافیان
رفته از دستت به سوی آسمان
گر که در جنت تو را مأوا شود
در جهنم ، بهر جا دعوا شود!
یک بیابان ، گرگ و مار و سوسمار
جمله اندر دفترت مشغول کار
جملگی ، تمساح آدمخواره‌اند
در شرارت ، عقرب جَرّاره‌اند
یک کُله ، در دست شد ابزارشان
از کُلاهی ، سکه کار و بارشان
از خلایق ، مؤمنون یا مشرکون
بی‌کُله ، ناید از آن دفتر برون
در جهنم ، روح خولی و یزید
شادمان از دست اعمالت « سعید » (۴)


***********
۱ - این دو بیت به عنوان پیش درآمد و به وزن دیگری سروده شده است.
۲ - ضیق: سختی - تنگنا
۳ - نیکولو ماکیاولی سیاست‌مدار و فیلسوف ایتالیایی (۱۴۶۹-۱۵۲۷) که نظریه‌ای سیاسی را برای حکومت به مردم ارائه داد.
     وی اساس اخلاقیات را واژگون کرد. ماکیاول در این نظریه به کار بردن هر وسیله‌ای را در سیاست برای پیشبرد اهداف مجاز می‌شمارد.
     من به شوخی ، اعتقاد به چنین نظریه‌ای را به امور اقتصادی هم تعمیم داده‌ام.
۴ - نام دوست بازرگان شاعر
باقر فداغی لارستانی — دوبیتی‌ها — شمارۀ ۱ - حلقه دماغ و میل در پا
سر  برکه بدیدم یار شش تا 
همه حلقه دماغ و میل در پا
نظر برهشت و چار افکند باقر
غمم بر دل که یار من نه پیدا
باقر فداغی لارستانی — دوبیتی‌ها — شمارۀ ۲ - عمو! ندادی دخترت را
ایا عمو ندادی دخترت را 
بگوش کردی سخنهای زنت را
سرپل صراط و روز محشر 
بگیرد آه باقر دامنت را
باقر فداغی لارستانی — دوبیتی‌ها — شمارۀ ۳
شب و لیل زمستان است امشب
بهار از نوگلستان است امشب
کبابی از دل باقر بسازید
که سرو نازنین مهمان است امشب
باقر فداغی لارستانی — دوبیتی‌ها — شمارۀ ۴
سرم برسنگ و فرشم را زمین است
خدا کرده که تقدیرم چنین است
خدا تقدیر باقر این چنین کرد
که دلخون از فراق نازنین است
باقر فداغی لارستانی — دوبیتی‌ها — شمارۀ ۵
دم دروازه شیراز تنگست
بیاض گردن باقر قشنگ است
شنیدم خلعتی دادن به باقر 
ندانم خلعت شاهان چه رنگست
باقر فداغی لارستانی — دوبیتی‌ها — شمارۀ ۶ - ولم
ولم سرشست و گیسوها زنو بافت
دل شورید را باقر زنو باخت
دو هشت و چار افکنده به دوشش 
دو ده تای دیگر زیر سر انداخت
باقر فداغی لارستانی — دوبیتی‌ها — شمارۀ ۷ - گلو مارتین، زبان چل فشنگ
شلیل گردنت خیلی قشنگ است
گلو مارتین زبانت چل فشنگ است
برای کشتن بیجاره باقر
زره پوشیده ای  میلت بجنگ است
باقر فداغی لارستانی — دوبیتی‌ها — شمارۀ ۸
سرت نازم سرانداز تو تور است
شکر گرد لبانت تلخ و شوراست
تویک ناری و صد بیمار داری 
اگر باقر نمی خواهی نه زور است
باقر فداغی لارستانی — دوبیتی‌ها — شمارۀ ۹ -  درد مفلسی
چه سازم گربدستم سیم و زر نیست 
به پهلویم نگار لب شکر نیست
اگر نشنیده ای بشنو زباقر
که درد از مفلسی چیزی بتر نیست
باقر فداغی لارستانی — دوبیتی‌ها — شمارۀ ۱۰ - یارم جامۀ نامرد می‌شست
ولم دیدم سر چه رخت می شست 
به دست انگشتر و صابون پر از مشت
چرا باقر از این غصه نمیرد 
که یارش جامه نامرد می شست
باقر فداغی لارستانی — دوبیتی‌ها — شمارۀ ۱۱
نه هر بالا بلندی ماهتابست
نه هر سنگ و گلی درخوشابست
نه هرکه یار گویی باقر است او
نه هر ترکی زبان افراسیابست
باقر فداغی لارستانی — دوبیتی‌ها — شمارۀ ۱۲ - جنگ زرگری
همانند قد سروت پری نیست
محبتهات مثل دیگری  نیست
اگر باقر نمیخواهی بگو فاش
دگر حاجت به جنگ زرگری نیست
باقر فداغی لارستانی — دوبیتی‌ها — شمارۀ ۱۳
نگارا بخت من کج زلف ول کج 
فلک کج مدخل و مخرج بود کج
عجب بختی به باقر رونهاده
که مسکین را میسر کی شود حج
باقر فداغی لارستانی — دوبیتی‌ها — شمارۀ ۱۴ - ول شکرلب
گذارم با ول شکر لب افتاد 
که روزم وعده داد و برشب افتاد
به روی سینه دلدار باقر 
نه بارش آمد و نه شبنم افتاد
باقر فداغی لارستانی — دوبیتی‌ها — شمارۀ ۱۵
نگارم تا که ابرو برهم افکند 
کمان از دست زال و رستم افکند
زبس هی زد جهان برقلب باقر
چو جام از دست جمشید جم افکند
باقر فداغی لارستانی — دوبیتی‌ها — شمارۀ ۱۶
تو که میلت به من یک جو نباشد
تو که راهت به من یک سو بناشد
نگارا گر نداری میل باقر
شتر دزدین و کوکو نباشد
باقر فداغی لارستانی — دوبیتی‌ها — شمارۀ ۱۷
به خواب دیدم ول سیمین تن آمد
چوشیرینی قریب ارمن آمد
برای مردن بیچاره باقر 
صدای وای وای از گلخن آمد
باقر فداغی لارستانی — دوبیتی‌ها — شمارۀ ۱۸
سحر زلف ولم گنجاله گردد 
دل ریشم زغم پرناله گردد
تبسم گرکند دلدار باقر
شکر بی قرب در بنگاله گردد
باقر فداغی لارستانی — دوبیتی‌ها — شمارۀ ۱۹
جمالش چون جمال یار گردد
به شب گر سرزند انهار گردد
زند لبخند اگر دلدار باقر
شکر صد من به یک دینار گردد
باقر فداغی لارستانی — دوبیتی‌ها — شمارۀ ۲۰
بهار آمد زمین فیروزه گون شد 
به عزم سیل دلدارم روون شد
به گل چیدن درآمد یار باقر
گلستانها زخجلت سرنگون شد
باقر فداغی لارستانی — دوبیتی‌ها — شمارۀ ۲۱
بهار آمد زمین گل جوش گردید
درآمد یار و اطلس پوش گردید
چو آمد یار باقر با جوانی
گل و بلبل به هم بیهوش گردید
باقر فداغی لارستانی — دوبیتی‌ها — شمارۀ ۲۲
رخ قرص ولم رخشنده گردد 
شکر گرد لبش پرخنده گردد
نداری همچو اول میل باقر
یقینم آب یکجا گنده گردد
باقر فداغی لارستانی — دوبیتی‌ها — شمارۀ ۲۳ - الف، لام، ب، ...
الف دیدم کفش چون لام و ب بود
به شیرینی چو شین و کاف و ر بود
دهان یار باقر چون صدف باز
صدف بشکن میانش دال و ر بود
باقر فداغی لارستانی — دوبیتی‌ها — شمارۀ ۲۴
ولم دست حنائی بر کلک زد 
جمالش طعنه بر ماه و فلک زد
سیه مار سردوش تو دلبر
زده برجان باقر که خیک زد
باقر فداغی لارستانی — دوبیتی‌ها — شمارۀ ۲۵
ولم از کنج منظر سر درآورد
دل بی طاقم آهی برآورد
دمادم بود باقر ول ببیند
دریچه بی وفا سر برهم آورد
باقر فداغی لارستانی — دوبیتی‌ها — شمارۀ ۲۶
دلم تنگست کس دلتنگ نباشد 
رخم زرد است کس چون من نباشد
عجب دردی که باقر مبتلا شد 
نصیب هر بنی آدم نباشد
باقر فداغی لارستانی — دوبیتی‌ها — شمارۀ ۲۷
شما که میروید نامم بگوئید
زاحوال و سرانجامم بگوئید
سخنهایی که باقر با شما گفت
یکایک با گلندامم بگوئید
باقر فداغی لارستانی — دوبیتی‌ها — شمارۀ ۲۸
بیا باقر نه وقت مردنت بود
نه وقت مار و مورا خوردنت بود
به باغ زندگی چون گل شکفتی
نه وقت زیر گل پوسیدنت بود
باقر فداغی لارستانی — دوبیتی‌ها — شمارۀ ۲۹
گلستان بی رخت سیلی ندارد
جمال و حسن تو لیلی ندارد
رفیقان می زنند طعنه به باقر
که دلبر با تو یک میلی ندارد
باقر فداغی لارستانی — دوبیتی‌ها — شمارۀ ۳۰
چه غم بودم چه غم بودم چه غم بود
که خامه غرق در آب عدم بود
همه برگ درختان کاغذش بود 
هنوزا  شعار باقر دمبدم  بود
* مصرع چهارم «اشعر» تایپ شده بوده که به گمان اشتباه تایپی با «اشعار» جایگزین شد
باقر فداغی لارستانی — دوبیتی‌ها — شمارۀ ۳۱
ولم گل بود و گل شیرازه می کرد
نگاهی بر در دروازه می کرد
دو چشمش برمن و دستش به سوزن 
دمادم زخم باقر تازه می کرد
باقر فداغی لارستانی — دوبیتی‌ها — شمارۀ ۳۲
چشم از راه دوری منتظر ماند 
نیامد دلبرم داغش به دل ماند
نیامد دلبر شیدای باقر
دوپایم تا کمر بندم به گل ماند
باقر فداغی لارستانی — دوبیتی‌ها — شمارۀ ۳۳
سحر شد ناله بلبل نیامد
چرا بوی ول چون گل نیامد
بروی دیدگان پل بست باقر
چرا دلبر به روی پل نیامد
باقر فداغی لارستانی — دوبیتی‌ها — شمارۀ ۳۴
دو زلفانت بسم عنبر نباشد
لبت کافی بگو شکر نباشد
به عیش و نوش باقر ارزشی نیست 
در آن گر صحبت دلبر نباشد
باقر فداغی لارستانی — دوبیتی‌ها — شمارۀ ۳۵
سهیل اندر یمن بلغار سوزد
دل باقر زبهر یار سوزد
سهیل اندر یمن سالی است یکبار
دل باقر دمی صدبار سوزد
باقر فداغی لارستانی — دوبیتی‌ها — شمارۀ ۳۶
اگر دورم من از تو ای پریزاد
فراموشم مکن ما را مبر یاد
همان عهدی که با تو بست باقر
وفا دارم اگر نابردی از یاد
باقر فداغی لارستانی — دوبیتی‌ها — شمارۀ ۳۷ - سمبل، لاله، شب انبو و نرگس
سحر سمبل دمید و لاله پرزد
شب انبو خیمه بر کوه و کمرزد
چرا باقر از این غصه نمیرد 
که نرگس تاج سلطونی به سرکرد
باقر فداغی لارستانی — دوبیتی‌ها — شمارۀ ۳۸
به قرص ماه ماند صورت یار
چهل زنگی به دور مه گرفتار
دو چشم یار باقر چون سهیل است
که هرساله زند آتش به بلغار
باقر فداغی لارستانی — دوبیتی‌ها — شمارۀ ۳۹
به زیر پیرهن پستان دلبر
نمایان می کند چون حقۀ زر
غزالون گرد باقر صف کشیدن
زلیخا بود و شیرین و سمنبر
باقر فداغی لارستانی — دوبیتی‌ها — شمارۀ ۴۰
خوشا باقر خوشا رفتار باقر
فلک برهم زده بازار باقر
کسانی که نداشتن حق و بهری
بخوردن برۀ پروار باقر
باقر فداغی لارستانی — دوبیتی‌ها — شمارۀ ۴۱
شما که می روید بر سیل گلزار 
کنید آهسته و آرام این کار
نشاید نامرادی ول ببیند
شود مثل من باقر گرفتار
* در مصرع سوم «ببنید» تایپ شده بود به گمان اشتباه تایپی با «ببیند» جایگزین شد
باقر فداغی لارستانی — دوبیتی‌ها — شمارۀ ۴۲
به تابستان بت اخضر میاور
به جامم می برمستان میاور
مزن دست بر دل مجروح باقر
به یاد فیل هندستان میاور
باقر فداغی لارستانی — دوبیتی‌ها — شمارۀ ۴۳
قلم از هند و کاغذ از ملهبار
مرکب از صفاهون کاتب از لار
شبی که لیلة القدر است باقر 
نویسم واجب العرضی به دلدار
باقر فداغی لارستانی — دوبیتی‌ها — شمارۀ ۴۴
مو که مردم به شهر آوازه منداز 
نمک شوره به زخم تازه منداز
نمک شوره به جسم و جان باقر 
تن باقر دم دروازه منداز
باقر فداغی لارستانی — دوبیتی‌ها — شمارۀ ۴۵
به دعوت مهوشان رنگانه امروز 
درآمد از همه بیگانه امروز
بلند بالای باقر جات خالی
نشینم با دل تنگانه امروز
باقر فداغی لارستانی — دوبیتی‌ها — شمارۀ ۴۶
دلم دالون به دالون آمد امروز
چو شاهون عزم تالون آمد امروز
برای کشتن بیچاره باقر 
خودش با چند غزالون آمد امروز
باقر فداغی لارستانی — دوبیتی‌ها — شمارۀ ۴۷
سهیل آساد و چشمان سپاهش
اگر برعاشقان افتد نگاهش 
بود بی شک بلای جان باقر
دمادم نیزه داران سپاهش
باقر فداغی لارستانی — دوبیتی‌ها — شمارۀ ۴۸ - ای ول
ترا می بینم و می سوزم ای ول 
زدیده اشک و خون می ریزم ای ول
ترا می بیند این بیچاره باقر
همه غربال غم می بیزم ای ول
باقر فداغی لارستانی — دوبیتی‌ها — شمارۀ ۴۹
غلط کردم که خوردم زهر قاتل
غلط کردم که دادم دل به جاهل
غلط کردم نشستم بر سر راه
غلط باقر که برده رنج باطل
باقر فداغی لارستانی — دوبیتی‌ها — شمارۀ ۵۰
نگارینا سرت بالاکن ای ول
علاج درد من حالا کن ای ول
تن باقر چو طفل گر گرفته
بجنبان و بگو لالا کن ای ول
باقر فداغی لارستانی — دوبیتی‌ها — شمارۀ ۵۱
ول کوته قد گیسو درازم
خط ابروت محراب نمازم
به چرکینی تو دل بردی ز باقر
اگر با ساز و برگ آیی چه سازم
باقر فداغی لارستانی — دوبیتی‌ها — شمارۀ ۵۲
ول مه طلعت بلبل عذارم
شش و پنج و سه باشد سن یارم
خ و میم و کمان شد پشت باقر
زبسکه سال و مه در انتظارم
باقر فداغی لارستانی — دوبیتی‌ها — شمارۀ ۵۳
به زیر تیشۀ نجار گشتم 
اسیر ظالم و خونخوار گشتم
به پیش چشم باقر این ستم نیست 
ستم اینه که دور از یار گشتم
باقر فداغی لارستانی — دوبیتی‌ها — شمارۀ ۵۴
سرت بردار سراندازت ببینم
رخت بنما که روبازت ببینم
غلامت میشود صد سال باقر
بیا برخیز کاندامت ببینم
* در مصرع چهام «بیا بر خیر» به گمان اشتباه تایپی با «بیا برخیز» جایگزین شد
باقر فداغی لارستانی — دوبیتی‌ها — شمارۀ ۵۵
دو تا سرو روان بودیم باهم
جداگشتیم و هر دو می خوریم غم
نه باقر دسترسه شاخی بچیند
نه آن سرو بلند سر میکند خم
باقر فداغی لارستانی — دوبیتی‌ها — شمارۀ ۵۶
بیا از در درا تا شاد گردم
بیا تا من  زغم آزاد گردم
به قربان قد و بالای تو باقر
دوصد چندان فدای پات گردم
باقر فداغی لارستانی — دوبیتی‌ها — شمارۀ ۵۷
به سر دستمال درد یار دارم
نه شب خواب و نه روز آرام دارم
نباشد قاصدی باقر فرستد
برآن یاری که زان پیغام دارم
باقر فداغی لارستانی — دوبیتی‌ها — شمارۀ ۵۸
نخوردم نار و رنگ نار دارم 
نچیدم بادوم و خمار دارم
نکردم خواب شیرین جان باقر
از آن که مدعی بسیار دارم
باقر فداغی لارستانی — دوبیتی‌ها — شمارۀ ۵۹ - غم
ولم غم مونسم غم همدمم غم
غمم هم صحبت و همراز و همدم
غم خود با که گوید جان باقر
مریزا بارک اله مرحبا غم
باقر فداغی لارستانی — دوبیتی‌ها — شمارۀ ۶۰
سرم گر درد گیره با که گویم
رخم گر زرد گرده با که گویم
دوای درد باقر دست یاره
کنون که غیض کرده با که گویم
باقر فداغی لارستانی — دوبیتی‌ها — شمارۀ ۶۱
زتو امر و اطاعت کردن از من 
زتو فرمان و فرمان بردن از من
تو شیرینی و باقر همچو فرهاد 
زتو جان خواستن جان دادن از من
باقر فداغی لارستانی — دوبیتی‌ها — شمارۀ ۶۲
نگه بر کل عالم می کنم من
به جای عیش ماتم می کنم من
تو یک روز دگر باقر نگه دار
که فردا دردسر کم می کنم من
باقر فداغی لارستانی — دوبیتی‌ها — شمارۀ ۶۳
به سیل باغ رفتم باختم من 
نظر بر نوگلی انداختم من
الهی دیدۀ باقر شود کور
که دلبر آمد و نشناختم من
باقر فداغی لارستانی — دوبیتی‌ها — شمارۀ ۶۴
ولم از دعوت آمد دل پراز کین
قدم آهسته بر می داشت سنگین
چو جلادان خونخوار آن پریزاد
که دست از خون باقر کرده رنگین
باقر فداغی لارستانی — دوبیتی‌ها — شمارۀ ۶۵
موکه مردم کفن در معبرم کن 
به خیاط ده بدوزد دربرم کن 
ببندین قبر باقر در سه راهی
دو پستانت دو سنگ الحدم کن
باقر فداغی لارستانی — دوبیتی‌ها — شمارۀ ۶۶ - دخت عمو
صدای دخت عمو می زنم من
نفس از قالب جو می زنم من
برای دخت عمو هست باقر
که الحق و هیاهو می زنم من
باقر فداغی لارستانی — دوبیتی‌ها — شمارۀ ۶۷
عزیزا با رفیق بد مکن خو
گل پس مونده مردم مکن بو
برای مال دنیایی تو باقر
به حاجت پیش نامردان مزن رو
باقر فداغی لارستانی — دوبیتی‌ها — شمارۀ ۶۸
قسم خوردم به والله و به بالله
دگر بر آیه نصر من الله
که غیر از تونگیرد یار باقر
اگر دنیا شود زیرش به بالا
باقر فداغی لارستانی — دوبیتی‌ها — شمارۀ ۶۹ - یورد باقر
ول کوته قد گیسو شلاله
به دنبالت کشم صد آه و ناله
اگر یک شب به یورد باقر آئی
خودم ساقی شوم چشمم پیاله
باقر فداغی لارستانی — دوبیتی‌ها — شمارۀ ۷۰
ولم از کنج منظر سرکشیده 
دو ابرویش خضاب ترکشیده
دوچشمانش مثال آهوانی 
نفس از جان باقر درکشیده
باقر فداغی لارستانی — دوبیتی‌ها — شمارۀ ۷۱
چرا باقر کنی بر من بهانه
کسی چون تو نخواهد بی غمانه
کف مشتم حنای نیمرنگ است
چطو باید برون آیم زخانه
باقر فداغی لارستانی — دوبیتی‌ها — شمارۀ ۷۲
الا اسب سیاه یال بریده
مگر باقر سوار تو نبیده
بیا و از دل باقر بمن گو
کدوم ناکس سر باقر بریده
باقر فداغی لارستانی — دوبیتی‌ها — شمارۀ ۷۳ - شکایت
خداوندا به خر اوسار دادی
به هر ناکس رسیدی یار دادی 
جوانی مثل باقر بی نصیبه
خیار خوب برکفتار دادی
باقر فداغی لارستانی — دوبیتی‌ها — شمارۀ ۷۴ - جام جهانی
دریغا که نمی‌ماند جوانی 
دریغا زود رفت این عمر فانی
جوانی رفت از دست  تو باقر
چو جمشیدی و آن جام جهانی
باقر فداغی لارستانی — دوبیتی‌ها — شمارۀ ۷۵
به شیرینی چو شیر و شکرستی
زخوشبوئی چو مشک و عنبرستی
چقدر وصف جمالت گفت باقر
دوصد حیف که یار دیگرستی
باقر فداغی لارستانی — دوبیتی‌ها — شمارۀ ۷۶
بلند بالا ندیدم چون تو یاری 
شدم مشتاق دیدار تو باری
فراوان انتظارت داشت باقر
بت کافر نیاوردی گذاری
باقر فداغی لارستانی — دوبیتی‌ها — شمارۀ ۷۷
منم باقر ولی اسمم نظامی
به دلبر داده ام خط غلامی
همه دارن غلام زرخریدی
من باقر غلام بالتمامی
باقر فداغی لارستانی — دوبیتی‌ها — شمارۀ ۷۸
بیا باقر بسی خاری کشیدی 
به فصل قامت پیری رسیدی
کلید باغ گل دادم به دستت 
پشیمانی که آخر گل نچیدی
باقر فداغی لارستانی — دوبیتی‌ها — شمارۀ ۷۹ - مثنوی دوبیتی
بیا باقر نزن بی پی به دریا
نخور غم از برای مال دنیا
نخور غم که هلاکت می کند غم
چو لاله سرنگونت می کند غم
باقر فداغی لارستانی — دوبیتی‌ها — شمارۀ ۸۰
چشم در راه دلم در انتظار است
اگر مه سرزند گویم نگارست
اگر مه سرزند از برج اقبال
بگویم قاصد زیبا نگار است
باقر فداغی لارستانی — دوبیتی‌ها — شمارۀ ۸۱ - نگه از زیر چادر کردنت
تو که ره می روی استادن از چیست
تو که استاده ای خندیدن از چیست
تو که با ما سروکاری نداری
نگه از زیر چادر کردنت چیست
باقر فداغی لارستانی — دوبیتی‌ها — شمارۀ ۸۲
سفر سختست و ترک یار سختست
جمال یار دیدن مرد و بختست
شزان ترسم بمیرم در غریبی 
که مردن در فراق یار سختست
باقر فداغی لارستانی — دوبیتی‌ها — شمارۀ ۸۳ - آوازه
گذارم بر دم دروازه افتاد
دو تاچشمم به یار تازه افتاد
هنوز دستم به دستش نارسیده
دراین شهر خراب آوازه افتاد
باقر فداغی لارستانی — دوبیتی‌ها — شمارۀ ۸۴ - به از اسلامبول و شیراز
کلاغی که به من دمساز باشد 
به از شاهین و چرخ و باز باشد
هر آن ویرانه ای که دل بگیرد
به از اسلامبول و شیراز باشد
باقر فداغی لارستانی — دوبیتی‌ها — شمارۀ ۸۵ - خاک دامنگیر
به غربت رفتنم تعجیل دارد
فلک در گردنم زنجیر دارد
فلک زنجیر کن از گردونم دور
که غربت خاک دامنگیر دارد
باقر فداغی لارستانی — دوبیتی‌ها — شمارۀ ۸۶
هر اونکس عاشق است از جان نترسد 
نه از کندو و نه از زندان نترسد
چو گرگ گشنه ای اندر بیابان 
که هرگز از هی چوپان نترسد
باقر فداغی لارستانی — دوبیتی‌ها — شمارۀ ۸۷
سرم چون گوی میدان گر بگردد
دلم از عهد و پیمان برنگردد
اگر دنیا به نامردان دهد کام
نشینم تا به من دوران بگردد
باقر فداغی لارستانی — دوبیتی‌ها — شمارۀ ۸۸
جوانی را چه خوش باشد شب تار
کمر بندم روم در خدمت یار
زنم زانو به پهلویش نشینم 
کنم آن نازنین از خواب بیدار
باقر فداغی لارستانی — دوبیتی‌ها — شمارۀ ۸۹
اجل آنگه شود برمن  فراموش 
که گیرم نار پستانش درآغوش
نهم  لب بر لبش تا جان سپارم
بیفتم همچو گیسویش به پهلوش
باقر فداغی لارستانی — دوبیتی‌ها — شمارۀ ۹۰ - سبب کوتاه قامتی
میان جمع خوبان شاهی ای ول 
همه چون اختر و تو ماهی ای ول
تو کوته قامتی دانی سبب چیست
تو چون عمر منی کوتاهی ای ول
* مضمون این دوبیتی یادآور این رباعی -اگر اشتباه نکنم از آن جمال الدین اصفهانی- است (نقل از حافظه، ممکن است تحریف لفظی روی داده باشد):
ای آن که به حسن و در لطافت ماهی
هر چند که کوتاه‌قدی دلخواهی
بخت منی از پستی خود شرم مدار
عمر منی از بهر همین کوتاهی
محمدی (گنجور)
باقر فداغی لارستانی — دوبیتی‌ها — شمارۀ ۹۱
دلم تنگه به تنگی چشم غربال
رخم زرده به زردی کاه دیوال
تنم کوهی بد و مویی  نمانده 
همه از غصه نادیدن یار
باقر فداغی لارستانی — دوبیتی‌ها — شمارۀ ۹۲
به دور قلعه می گردم چو بلبل 
میان قلعه دارم خرمن گل
دو تا دشمن به کار من حریفند
نمی گذارند بچینم غنچه ار گل
باقر فداغی لارستانی — دوبیتی‌ها — شمارۀ ۹۳
سه تایی که گذشت از کنارم 
من از یار میانی گله دارم
شوم قربان آن یار جلوکش
دو دست برگردن دنبالی دارم
باقر فداغی لارستانی — دوبیتی‌ها — شمارۀ ۹۴
بگفتم یار گفت لبیک جانم
بگفتم بوسه خواهم گفت لبانم 
بگفتم جای خوابیدن کجا کو
اشاره کرد روی دیدگانم
باقر فداغی لارستانی — دوبیتی‌ها — شمارۀ ۹۵
دلم خواهد که کفش پات باشم
قدم برداری و همرات باشم
چو دکمه سرنهم من روی سینه ات 
چو سرمه مرهم چشمات باشم
باقر فداغی لارستانی — دوبیتی‌ها — شمارۀ ۹۶
نخوردم نارو رنگ نار دارم
نخوردم باده و خمار دارم
نکردم خواب شیرینی بر یار
زبس که مدعی بسیار دارم
باقر فداغی لارستانی — دوبیتی‌ها — شمارۀ ۹۷
سلام و صدسلام ای کبک مستم
میان کبک ها دل بر تو بستم
تمام کبک ها رفتن به بازی
من بیچاره پا بست تو هستم
باقر فداغی لارستانی — دوبیتی‌ها — شمارۀ ۹۸
شب دیشب به خواب آمد نگارم
نشسته بی تکبر درکنارم 
اول دست محبت گردنم کرد
دوم پرسید از حال و روزگارم
باقر فداغی لارستانی — دوبیتی‌ها — شمارۀ ۹۹
خوش از وقتی که چارده ساله بودیم 
گل سرخ و سفید و لاله بودیم
چمن تا پشت پا و گل تا زانو 
همیشه پیش گل خوابیده بودیم
باقر فداغی لارستانی — دوبیتی‌ها — شمارۀ ۱۰۰
اگر زر داشتم ول می گرفتم
جوانی چون تو خوشکل می گرفتم
به روی سینه نرم دلارام 
کبوتر وار منزل می گرفتم
باقر فداغی لارستانی — دوبیتی‌ها — شمارۀ ۱۰۱
بهار آمد که من شیدا بگردم 
چو مرغابی لب دریا بگردم 
پلنگ درکوه و آهو در بیابان
همه جفتند و من تنها بگردم
باقر فداغی لارستانی — دوبیتی‌ها — شمارۀ ۱۰۲
مو که مردم تو هی هی بیشتر کن
بکن زاغی و سماجی به برکن
پس از مرگ حیات شیر مردان
توهر خاکی که می خواهی به سرکن
باقر فداغی لارستانی — دوبیتی‌ها — شمارۀ ۱۰۳
پسینی که برفتم سوی خانه 
ولم سرشسته دیدم کرده شانه
هرآن قطره که شز گیسوش می ریخت
بچیدم مروی وار دانه دانه
باقر فداغی لارستانی — دوبیتی‌ها — شمارۀ ۱۰۴
نویسم نامه ای بر برگ چاهی
ببندم بر پر مرغ هوایی 
کدام ملاکه این نامه بخواند
بگوید داد و بیداد از جدایی
باقر فداغی لارستانی — دوبیتی‌ها — شمارۀ ۱۰۵
گل باغ منی یا رب بمانی
بسی کردم زهجرت باغبانی
دریغا که شدی دستمال دیگر
ندارم با تو یار ای زبانی
باقر فداغی لارستانی — دوبیتی‌ها — شمارۀ ۱۰۶
نه اینجائی نه آنجائی کجائی
نه پیدائی نه پنهانی چرائی
نه خود آئی نه کاغذ مینویسی
مگر تو با رقیبان آشنائی
الیار — غزال غزل — مقدمه
به نام خداوند مهر گستر
سلام می فرستم به تمامی پیامبران الهی، امامان، وارستگان، آزادگان جهان و تمامی کسانی که پای برعرصه ی اعتلای فرهنگ و صفات والای انسانی و گسترش روح نشاط و حس زیبایی و مهرورزی نهاده اند. مجموعه اشعاری که مخاطبین و خوانندگان بزرگوار، انشاء الله دراین مجموعه از سر ذوق مورد عنایت قرار خواهند داد، حاصل تراوشات ذهنی و فکری، احساسات و عوا طف وتخیلات ادبی بنده است که از دریای زلال آیین الهی،تعلیمات وتجارب انسانی سرچشمه می گیرد که با سرانگشت فکرت و ذوق شاعری به قدر بضاعت و توان در قالب غزل گنجانده ام تا بتوانم دسته گلی از افکار و اندیشه و احساس شادی و نشاط بسازم و آن را به رسم تقدیر، به همه ی نیک اندیشان باغ انسانیّت که مرا به همراه افکارم در دامان خود پرورانده و یاری نموده اند؛ تقدیم دارم. باشد که به دیدهٔ لطف، آن را پذیرا باشند.ازخداوند منّان تشکر می کنم و سر تعبّد بر آستان الوهیتش می سایم که هرچه داریم ازخزانه کرامت اوست و از همه دوستان و همکاران بخصوص آقایان
عسگر خلیلی و اسماعیل ابراهیمی و همسر عزیزم سکینه گل محمد نژاد که مرا در تهیه و تدوین و تنظیم این اثر یاری نمودند؛ کمال تشکر را دارم .
جبار محمدی « الیار »
الیار — غزال غزل — نظر مهر
چون زمهرش به گِلم یک نظری نازل شد
گِل برآمـــد قدح بی بدلی بردل شد
روحی آن حضرت باری چو دمیدم درگِـل
برنشان گـــهر عشق دلم مایـــل شد
جان بر آمـد به تماشای رخ جانـانم
به مقامی زکرامات خدا نایل شد
شبنمی از یَم نورش به گِـل جان بچکید
ذی شعور آمد از آن جان ودگر عاقل شد
هرکه غافل شد از این مایه ی ظلمت شکـنش
تار ظلمت بتنیدش به تن و جاهل شد
دولت عشقش ازآیینه ی بختم تابید
برقدومش دل ویرانه ی من قابـــل شـد
سرد شد کوره ی نفسم چودل آتش بگـرفت
گوهر عشقی ازاین آتش جان حاصل شد
 جرعه ای جان من ازکوثر فضـلش بچشید
زآن، دراین ملعبه ی دار فنا فاضل شد
مُهر سرداری شیطان زدر بندگـی اش
 با طلوع مه شهنامی من باطل شد
گویی از بندگی آنـکس که نبرد ازدردوست
همچو ابلیس به دام هوسی داخل شد
جهد کن ای دل ازاین درگه جانان ببـری
رتبتی را که خدا بر بشرش قایل شد
غمزه ای دیگـر از اوآید اگر؛ دل بنـهد
قفسی را که صباحی به رخش منزل شد
هان! بـجز خوبی دلـبـر نشناسد الیـار
زآن زمانی که دلش بر در او سایل شد
الیار — غزال غزل — جان مبتلا
شـکر ریزد لبانـت کـام گوشــم
کـلام شـکّـرینت مــی نیوشـم
گهی هوش از سر من مـی ربایی
گهـی  مـی آوری بربام هـوشم
مرا بـر آب سقایان، چه حــاجت
مدام ازجام چشمت مِی بنوشم
ازآن جامـی که خـوردم ازلبـانت
زشادی در فـراسوی خـروشـم
چوشهد شکـّرین از غنـچه ریزد
 به تـن پیـراهن ازرق  بپوشـم  
بریـدم بعد ازاین ازغیـر جـانـان 
که دایـم با نِـی و بامِی بجوشـم
بـلای عـشق راجـان مبتــلا شــد
چوحامل شد امانـت ازسروشم
 دلت الیار! اگـر بیــگانـه مـی بود
نمی گفتی امانـت نه به دوشـم