mabidan/ganjoor huggingface dataset:
سعدی — مفردات — شمارهٔ  ۷۱
چو نفس آرام می‌گیرد چه در قصری چه در غاری
چو خواب آمد چه بر تختی چه در پایان دیواری
سعدی — مفردات — شمارهٔ  ۷۲
شمع کز حد به در بیفروزی
بیم باشد که خانمان سوزی
سعدی — مفردات — شمارهٔ  ۷۳
تو با این لطف دلبندی چرا با ما نپیوندی
نقاب از بهر آن باشد که روی زشت بربندی
سعدی — مفردات — شمارهٔ  ۷۴
نقاب از بهر آن باشد که بربندند روی زشت
تو زیبایی بنام ایزد چرا باید که بربندی
سعدی — مفردات — شمارهٔ  ۷۵
از دست کسی بستده هر روز عطایی
معذور بدارندش یک روز جفایی
سعدی — مفردات — شمارهٔ  ۷۶
ای گرگ نگفتمت که روزی
بیچاره شوی به دست یوزی
سعدی — مفردات — شمارهٔ  ۷۷
کدام قوت و مردانگی و برنایی
که خشم‌گیری و با نفس خویش برنایی
سعدی — مفردات — شمارهٔ  ۷۸
خدا را در فراخی خوان و در عیش و تن آسانی
نه چون کارت به جان آید خدا از جان و دل خوانی
سعدی — مفردات — شمارهٔ  ۷۹
گهی کاندر بلا مانی ... ... ... خدا خوانی
چو بازت عافیت بخشد سر از طاعت بگردانی
سعدی — مفردات — شمارهٔ  ۸۰
می‌میرم و همچنان نظر بر چپ و راست
تا آنکه نظر در او توان کرد کجاست؟
سعدی — مواعظ — مثلثات
خلیلی الهدی انجی و اصلح
ولکن من هداه الله افلح
نصیحت نیکبختان گوش گیرند
حکیمان پند درویشان پذیرند
گش ایها داراغت خاطر نرنزت
که ثخنی عاقلی ده بار اثنزت
من استضعفت لاتغلظ علیه
من استأسرت لاتکسر یدیه
چه نیکو گفت در پای شتر مور
که ای فربه مکن بر لاغران زور
که منعم بی‌مبر کول ایچ درویش
کوایش می بنی دنبل مزش نیش
دع استنقاص من طال احترامه
فقوس‌الدهر لم تبرح سهامه
جراحت بند باش ار می‌توانی
تو را نیز ار بیندازد چه دانی
ببات این دهر دون را تیر اری پشت
نه هر کش تیر نه کمان بو کسی ای کشت
تأدب تستقم لاطف تقدم
تواضع ترتفع لاتعل تندم
که دوران فلک بسیار بودست
که بخشودست و دیگر در ربودست
نه کت تفسیر وفق خواند است ابهشت
بسم دی که سوری ماند بیده ببدشت
لیعف المهتدی عن سؤ من ضل
ولا یستهزکم من قائم زل
منم کافتادگان را بد نگفتم
که ترسیدم که روزی خود بیفتم
کمسسکی اوت اس بخت آو بهریت
مخن هر دم برای چنداکی بگریت
متی زرت الفتی غبا اجلک
فلا تکثر حبیبک لا یملک
ز بسیار آمدن عزت بکاهد
چو کم بینند خاطر بیش خواهد
عزیزی کت هن‌اش هر دم مدوپش
که دیدر زر ملال آرد بش از بش
تبصر فی فقیر یشتهی الزاد
ولا تحسد غنیا قدره زاد
وگر گویند آن جاه و محل بین
تو پای روستایی در وحل بین
و چه ترش روی کت برغ خوان نی
تزان مسکی خبر هن کش خه نان نی
تلقفت الشوا و البقل بعده
سل الجوعان کیف الخبز وحده
بپرس آن را که جسم از ناقه خونست
که قدر نعمت او داند که چونست
غرش نان هاجه از حلوا نپرست
نن تی گلشکر هن غت بگریت
افق یا من تلهی حول منقل
عن الحطاب فی واد عقنقل
فقیر از بهر نان بر در دعاخوان
تو می‌تندی که مرغم نیست بر خوان
چه داند ای کش سه پخ خوردست و تقتست
که مسکینی و سرما گسنه خفتست
تحب المال لو احببت قدمت
و ان خلفت محبوسا تندمت
منه گر عقل داری در تن و هوش
اگر مردی ده و بخش و خور و پوش
نوا که بیفته از هنجار و رسته
پشیمان به که نم خو توشه بسته
صرفت العمر فی تحصیل مالک
تفکر یا معنی فی مالک
کسی از زرع دنیا خوشه برداشت
که چندی خورد و چندی توشه برداشت
که مپسندت که مو خو از غصه بکشم
که گردم کرد نخرم یا نبخشم
بهاء الوجه مع خبث النفوس
کمصباح علی قبرالمجوسی
به گور گبر ماند زاهد زور
درون مردار و بیرون مشک و کافور
کعارف باد بکاند از جمه نو
اگور جدمنت کش در به از تو
متی عاشرت محلوقی العوارض
اذا قالوا لک اکفر لاتعارض
مرو با ژنده‌پوشان شام و شبگیر
چو رفتی در بغل نه دست تدبیر
چنان تزدم دوت کت خون خه اوکند
که پاکش خورد دیک تی چه او کند
وجد یا صاح و اکفف من ملامه
لعل القوم فیهم ذو کرامه
مگو در نفس درویشان هنر نیست
که گرد مردیست هم زیشان به در نیست
کاحسان بکنه واهروی اصولی
شنه میان زز بخت صاحب قبولی
نعما قال خیاط بموصل
بمأجور له قدر ففصل
سخن سهل است بر طرف زبان گفت
نگه کن کاین سخن هر جا توان گفت؟
غراز مو میشنه واهر کس مگوی راز
کجمی می‌بری خهتر ورانداز
خفی السر لاتودع خلیلک
حذارا منه ان ینسی جمیلک
مگو با دوست می‌گویم چه باکست
که گر دشمن شود بیم هلاکست
تو از دشمن بترسی غافل از دوست
که غت دشمن ببوت ات ببلسد پوست
یقول الراجز ابنی لا تلاعب
اذا لم تحتمل بطش الملاعب
چه خوش گفت آن پسر با یار طناز
تو در نی بسته‌ای آتش مینداز
کری مم دی که ایرو واجونی گفت
مزم تش کت قلاشی نتوتن اشنفت
ان استحسنت هذا القول بعدی
قل اللهم نور قبر سعدی
چه باشد گر ز رحمت پارسایی
کند در کار درویشی دعایی
کخیرت بوازی ثخنی کت اشنفت
بگی رحمت و سعدی باکش ای گفت
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۹
به رنگ زرد قناعت کن از ریاض جهان
که رنگ سرخ به خون جگر شود پیدا
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۰
ز هم جدا نبود نوش و نیش این گلشن
که وقت چیدن گل، باغبان شود پیدا
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۱
ز ابر دست ساقی جسم خشکم لاله زاری شد
که در دل هر چه دارد خاک، از باران شود پیدا
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۲
چنین که همت ما را بلند ساخته‌اند
عجب که مطلب ما در جهان شود پیدا
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۳
من آن وحشی غزالم دامن صحرای امکان را
که می‌لرزم ز هر جانب غباری می‌شود پیدا
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۴
گرفتم سهل سوز عشق را اول، ندانستم
که صد دریای آتش از شراری می‌شود پیدا
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۵
دل عاشق ز گلگشت چمن آزرده‌تر گردد
که هر شاخ گلی دامی است مرغ رشته برپا را
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۶
هوس هر چند گستاخ است، عذرش صورتی دارد
به یوسف می‌توان بخشید تقصیر زلیخا را
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۷
نه بوی گل، نه رنگ لاله از جا می‌برد ما را
به گلشن لذت ترک تماشا می‌برد ما را
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۸
مکن تکلیف همراهی به ما ای سیل پا در گل
که دست از جان خود شستن به دریا می‌برد ما را
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۹
چون گل ز ساده لوحی، در خواب ناز بودیم
اشک وداع شبنم، بیدار کرد ما را
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۲۰
نخل ما را ثمری نیست به جز گرد ملال
طعمهٔ خاک شود هر که فشاند ما را
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۲۱
اگر غفلت نهان در سنگ خارا می‌کند ما را
جوانمردست درد عشق، پیدا می‌کند ما را
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۲۲
ز چشم بد، خدا آن چشم میگون را نگه دارد!
که در هر گردشی مست تماشا می‌کند ما را
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۲۳
به ماه مصر ز یک پیرهن مضایقه کرد
چه چشمداشت دگر از وطن بود ما را؟
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۲۴
چو تخم سوخته کز ابر تازه شد داغش
ز باده شد غم و اندوه بیشتر ما را
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۲۵
چنان به فکر تو در خویشتن فرو رفتیم
که خشک شد چو سبو دست زیر سر ما را
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۲۶
فغان کز پوچ مغزی چون جرس در وادی امکان
سرآمد عمر در فریاد بی‌فریادرس مارا
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۲۷
تا می‌توان گرفتن، ای دلبران به گردن
در دست و پا مریزید، خون حلال ما را
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۲۸
که می‌آید به سر وقت دل ما جز پریشانی؟
که می‌پرسد بغیر از سیل، راه منزل ما را؟
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۲۹
ندارد مزرع ما حاصلی غیر از تهیدستی
توان در چشم موری کرد خرمن حاصل ما را
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۳۰
کمان بیکار گردد چون هدف از پای بنشیند
نه از رحم است اگر بر پای دارد آسمان ما را
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۳۱
به چشم ظاهر اگر رخصت تماشا نیست
نبسته است کسی شاهراه دلها را
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۳۲
نسیم صبح از تاراج گلزار که می‌آید؟
که مرغان کاسهٔ دریوزه کردند آشیانها را
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۳۳
دل منه بر اختر دولت که در هر صبحدم
مشرق دیگر بود خورشید عالمتاب را
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۳۴
عشق در کار دل سرگشتهٔ ما عاجزست
بحر نتواند گشودن عقدهٔ گرداب را
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۳۵
طاعت زهاد را می‌بود اگر کیفیتی
مهر می‌زد بر دهن خمیازهٔ محراب را
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۳۶
ای گل که موج خنده‌ات از سرگذشته است
آماده باش گریهٔ تلخ گلاب را
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۳۷
چشم دلسوزی مدار از همرهان روز سیاه
کز سکندر، خضر می‌نوشد نهانی آب را
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۳۸
عنان به دست فرومایگان مده زنهار
که در مصالح خود خرج می‌کنند ترا
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۳۹
طالعی کو، که گشایم در گلزار ترا؟
مغرب بوسه کنم مشرق گفتار ترا
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۴۰
دست از جهان بشوی که اطفال حادثات
افشانده‌اند میوهٔ این شاخ پست را
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۴۱
دنیا به اهل خویش ترحم نمی‌کند
آتش امان نمی‌دهد آتش‌پرست را
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۴۲
شبنم نکرد داغ دل لاله را علاج
نتوان به گریه شست خط سرنوشت را
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۴۳
به دشواری زلیخا داد از کف دامن یوسف
به آسانی من از کف چون دهم دامان فرصت را؟
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۴۴
ضیافتی که در آنجا توانگران باشند
شکنجه‌ای است فقیران بی‌بضاعت را
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۴۵
درین زمان که عقیم است جمله صحبتها
کناره‌گیر و غنیمت شمار عزلت را
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۴۶
در سر مستی گر از زانوی من بالین کنی
بوسه در لعل شراب آلود نگذارم ترا
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۴۷
از نگاه خشک، منع چشم من انصاف نیست
دست گل چیدن ندارم، خار دیوارم ترا
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۴۸
آنقدر همرهی از طالع خود می‌خواهم
که پر از بوسه کنم چاه زنخدان ترا!
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۴۹
خنده چون مینای می کم کن، که چون خالی شدی
می‌گذارد چرخ بر طاق فراموشی ترا
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۵۰
آنچنان کز خط سواد مردمان روشن شود
سرمه گویاتر کند چشم سخنگوی ترا
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۵۱
در گشاد کار خود مشکل‌گشایان عاجزند
شانه نتواند گشودن طرهٔ شمشاد را
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۵۲
یک ره ای آتش به فریاد سپند من برس
در گره تا چند بندم ناله و فریاد را؟
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۵۳
چرخ را آرامگاه عافیت پنداشتم
آشیان کردم تصور، خانهٔ صیاد را
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۵۴
دریا بغل گشاده به ساحل نهاد روی
دیگر کدام سیل گسسته است بند را؟
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۵۵
می زیر دست خود نکند هوشمند را
پروای سیل نیست زمین بلند را
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۵۶
یوسف ما ز تهیدستی خلق آگاه است
به چه امید به بازار رساند خود را؟
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۵۷
هوشمندی که به هنگامهٔ مستان افتد
مصلحت نیست که هشیار نماید خود را
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۵۸
راه خوابیده رسانید به منزل خود را
نرساندی تو گرانجان به در دل خود را
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۵۹
نهان از پرده‌های چشم می‌گریم، نه آن شمعم
که سازم نقل مجلس، گریهٔ مستانهٔ خود را
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۶۰
فرو خوردم ز غیرت گریهٔ مستانهٔ خود را
فشاندم در غبار خاطر خود، دانهٔ خود را
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۶۱
دربهاران، پوست بر تن، پردهٔ بیگانگی است
یا بسوازن، یا به می ده جبه و دستار را
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۶۲
چشم ترا به سرمه کشیدن چه حاجت است؟
کوته کن این بهانهٔ دنباله‌دار را!
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۶۳
از همان راهی که آمد گل، مسافر می‌شود
باغبان بیهوده می‌بندد در گلزار را
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۶۴
چون زندگی بکام بود مرگ مشکل است
پروای باد نیست چراغ مزار را
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۶۵
ز دلسیاهی آب حیات می‌آید
که تشنه سر به بیابان دهد سکندر را
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۶۶
شکوه مهر خامشی می‌خواست گیرد از لبم
ریختم در شیشه باز این بادهٔ پرزور را
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۶۷
ریشهٔ نخل کهنسال از جوان افزونترست
بیشتر دلبستگی باشد به دنیا پیر را
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۶۸
در دل آهن کند فریاد مظلومان اثر
ناله از زندانیان افزون بود زنجیر را
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۶۹
کشور دیوانگی امروز معمور از من است
من بپا دارم بنای خانهٔ زنجیر را!
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۷۰
از هایهای گریهٔ من، چون صدای آب
خواب غرور گشت گرانسنگ، ناز را
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۷۱
دیدن گل از قفس، بارست بر مرغ چمن
رخنهٔ زندان کند دلگیرتر محبوس را
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۷۲
دوام عشق اگر خواهی، مکن با وصل آمیزش
که آب زندگی هم می‌کند خاموش آتش را
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۷۳
این زمان در زیر بار کوه منت می‌روم
من که می‌دزدیدم از دست نوازش دوش را
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۷۴
یا خم می، یا سبو، یا خشت، یا پیمانه کن
بیش ازین در پا میفکن خاکسار خویش را
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۷۵
پرواز من به بال و پر توست، زینهار
مشکن مرا که می‌شکنی بال خویش را
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۷۶
هر سر موی تو از غفلت به راهی می‌رود
جمع کن پیش از گذشتن کاروان خویش را
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۷۷
کاش وقت آمدن واقف ز رفتن می‌شدم
تا چو نی در خاک می‌بستم میان خویش را
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۷۸
دل را حیات از نفس آرمیده است
بیماری نسیم دهد جان، چراغ را
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۷۹
به بوی گل ز خواب بیخودی بیدار شد بلبل
زهی خجلت که معشوقش کند بیدار عاشق را
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۸۰
خیرگی دارد ترا محروم، ورنه گلرخان
همچو شبنم از هوا گیرند چشم پاک را
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۸۱
این زمان بی‌برگ و بارم، ورنه از جوش ثمر
منت دست نوازش بود بر من سنگ را
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۸۲
کم نشد از گریهٔ مستانه، خواب غفلتم
سیل نتوانست کند از جای خود این سنگ را
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۸۳
با تهی‌چشمان چه سازد نعمت روی زمین؟
سیری از خرمن نباشد دیدهٔ غربال را
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۸۴
بر جرم من ببخش که آورده‌ام شفیع
اشک ندامت و عرق انفعال را
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۸۵
ده در شود گشاده، شود بسته چون دری
انگشت ترجمان زبان است لال را
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۸۶
هر چند حسن را خطر از چشم پاک نیست
پنهان ز آب و آینه کن آن جمال را
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۸۷
از کوه غم اگر چه دو تا گشته قامتم
نشکسته است آبله در زیر پا مرا
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۸۸
غافل مشو که وقت شناسان نوبهار
چون لاله بر زمین ننهادند جام را
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۸۹
در گردش آورید می لعل‌فام را
زین بیش خشک لب مپسندید جام را
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۹۰
دل چو شد افسرده، از جسم گرانجان پاره‌ای است
رنگ برگ خویش باشد میوه‌های خام را
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۹۱
پای به خواب رفتهٔ کوه تحملم
نتوان به تیغ کرد ز دامن جدا مرا
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۹۲
بوسه را در نامه می‌پیچد برای دیگران
آن که می‌دارد دریغ از عاشقان پیغام را
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۹۳
ازان چون موی آتش دیده یک دم نیست آرامم
که آتش طلعتان دارند نبض پیچ و تابم را
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۹۴
کسی به موی نیاویخته است خرمن گل
غم میان تو دارد به پیچ و تاب مرا
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۹۵
جنون به بادیه پرورده چون سراب مرا
سواد شهر بود آیهٔ عذاب مرا
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۹۶
به دامان قیامت پاک نتوان کرد خون من
همین جا پاک کن ای سنگدل با خود حسابم را
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۹۷
سیاه در دو جهان باد، روی موی سفید!
که همچو صبح گرانسنگ ساخت خواب مرا
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۹۸
نیست ممکن راه شبنم را به رنگ و بو زدن
این کشش از عالم بالاست مجذوب مرا
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۹۹
درین ستمکده آن شمع تیره روزم من
که انتظار نسیم سحر گداخت مرا
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۰۰
مکش ز دست من آن ساعد نگارین مرا
که خون ز دست تو بسیار در دل است مرا
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۰۱
جنون دوری من بیش می‌شود از سنگ
درین ستمکده حال فلاخن است مرا
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۰۲
گر چه چون آبله بر هر کف پا بوسه زدم
رهروی نیست درین راه که نشکست مرا
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۰۳
منم آن نخل خزان دیده کز اسباب جهان
هیچ در بار به جز برگ سفر نیست مرا
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۰۴
همه شب قافلهٔ نالهٔ من در راه است
گر چه فریادرسی همچو جرس نیست مرا
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۰۵
زنگیان دشمن آیینهٔ بی‌زنگارند
طمع روی دل از تیره‌دلان نیست مرا
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۰۶
روزگاری است که با ریگ روان همسفرم
می‌روم راه و ز منزل خبری نیست مرا
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۰۷
گر چه چون سرو تماشاگه اهل نظرم
از جهان جز گره دل ثمری نیست مرا
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۰۸
آن نفس باخته غواص جگرسوخته‌ام
که به جز آبلهٔ دل، گهری نیست مرا
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۰۹
ز فیض سرمهٔ حیرت درین تماشاگاه
یکی شده است چو آیینه خوب و زشت مرا
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۱۰
درین بساط، من آن آدم سیه‌کارم
که فکر دانه برآورد از بهشت مرا
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۱۱
به بوی پیرهن از دوست صلح نتوان کرد
کجا فریب دهد جلوهٔ بهشت مرا؟
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۱۲
چو برگ، بر سر حاصل نمی‌توان لرزید
کجاست سنگ، که دل از ثمر گرفت مرا
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۱۳
می‌شوم گل، در گریبان خار می‌افتد مرا
غنچه می‌گردم، گره در کار می‌افتد مرا
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۱۴
بس که دارم انفعال از بی‌وجودیهای خویش
آب گردم چون کسی از خاک بردارد مرا
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۱۵
چندان که پا ز کوی خرابات می‌کشم
آب روان حکم قضا می‌برد مرا
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۱۶
غمگین نیم که خلق شمارند بد مرا
نزدیک می‌کند به خدا، دست رد مرا
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۱۷
ز زندگانی خود، چرخ سیر کرد مرا
دم فسردهٔ این پیر، پیر کرد مرا
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۱۸
گرفت نفس غیور اختیار از دستم
مدد کنید که کافر اسیر کرد مرا!
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۱۹
خانه بر دوش‌تر از ابر بهاران بودم
لنگر درد تو، چون کوه گران کرد مرا
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۲۰
سبک از عقل به یک رطل گران کرد مرا
صحبت پیر خرابات جوان کرد مرا
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۲۱
گر چو خورشید به خود تیغ زنم، معذورم
طرفی نیست درین عالم نامرد مرا
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۲۲
وادی پیموده را از سر گرفتن مشکل است
چون زلیخا، عشق می‌ترسم جوان سازد مرا
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۲۳
می‌کنم در جرعهٔ اول سبکبارش ز غم
چون سبو هر کس که بار دوش می‌سازد مرا
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۲۴
فیض صبح زنده‌دل بیش است از دلهای شب
مرگ پیران از جوانان بیشتر سوزد مرا
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۲۵
برنمی‌آیم به رنگی هر زمان چون نوبهار
سرو آزادم که دایم یک قبا باشد مرا
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۲۶
تا ننوشانم، نگردد در مذاقم خوشگوار
در قدح چون خضر اگر آب بقا باشد مرا
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۲۷
چون ز دنیا نعمت الوان هوس باشد مرا؟
خون دل چندان نمی‌یابم که بس باشد مرا
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۲۸
در طریقت، بار هر کس را که نگرفتم به دوش
چون گشودم چشم بینش، بار بر دل شد مرا
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۲۹
قامت خم برد آرام و قرار از جان من
خواب شیرین، تلخ ازین دیوار مایل شد مرا
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۳۰
نخل امید مرا جز بار دل حاصل نبود
حیف ازان عمری که صرف باغبانی شد مرا
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۳۱
ز من به نکتهٔ رنگین چو لاله قانع شو
که از برای درودن نکشته‌اند مرا
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۳۲
فنای من به نسیم بهانه‌ای بندست
به خاک با سر ناخن نوشته‌اند مرا
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۳۳
نیست جز پاکی دامن گنهم چون مه مصر
کو عزیزی که برون آورد از بند مرا؟
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۳۴
فغان که همچو قلم نیست از نگون‌بختی
به غیر روسیهی حاصل از سجود مرا
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۳۵
چون گل، درین حدیقه که جای قرار نیست
برگ نشاط، برگ سفر می‌شود مرا
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۳۶
نیرنگ چرخ، چون گل رعنا درین چمن
خون دل از پیالهٔ زر می‌دهد مرا
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۳۷
مانند لاله، سوخته نانی است روزیم
آن هم فلک به خون جگر می‌دهد مرا
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۳۸
روی تلخ دایه نتواند مرا خاموش کرد
طفل بدخویم، شکر در شیر می‌باید مرا
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۳۹
از نسیم گل پریشان گردد اوراق حواس
خلوتی چون غنچهٔ تصویر می‌باید مرا
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۰
برنمی‌دارد به رغم من، نظر از خاک راه
می‌فشاند بر زمین جامی که می‌باید مرا
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۱
گران نیم به خریدار از سبکروحی
به سیم قلب، چو یوسف توان خرید مرا
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۲
ز حسن عاقبت عشق چشم آن دارم
که صبح وصل شود دیدهٔ سفید مرا
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۳
پیری مرا به گوشهٔ عزلت دلیل شد
بال شکسته شد به قفس راهبر مرا
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۴
عشقم چنان ربود که دنیا و آخرت
افتاد چون دو قطرهٔ اشک از نظر مرا
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۵
بس که دیدم سردمهری از نسیم نوبهار
باده خون مرده شد چون لاله در ساغر مرا
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۶
بر خاطر موج است گران، دیدن ساحل
یارب تو نگه دار ز منزل سفرم را!
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۷
عمر شد در گوشمالم صرف، گویا روزگار
می‌کند ساز از برای محفل دیگر مرا
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۸
پرتو منت کند دلهای روشن را سیاه
می‌کشد دست حمایت شمع مغرور مرا
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۹
تا در کمند رشتهٔ هستی فتاده‌ام
دل خوردن است کار چو عقد گهر مرا
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۵۰
سیل از ویرانهٔ من شرمساری می‌برد
نیست جز افسوس در کف، خانه‌پرداز مرا
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۵۱
از نوازش، منت روی زمین دارد به من
چرخ سنگین‌دل زند گر بر زمین ساز مرا
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۵۲
می‌کشم تهمت سجادهٔ تزویر از خلق
گرچه فرسوده شد از بار سبو دوش مرا
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۵۳
مرا ز کوی خرابات، پای رفتن نیست
مگر به خانه برد محتسب به دوش مرا
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۵۴
چنان ز تنگی این بوستان در آزارم
که صبح عید بود روی گلفروش مرا
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۵۵
گر بدانی چه قدر تشنهٔ دیدار توام
خواهی آمد عرق‌آلود به آغوش مرا!
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۵۶
شب زلف سیه افسانهٔ خوابم شده بود
ساخت بیدار دل آن صبح بناگوش مرا
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۵۷
نکرده بود تماشا هنوز قامت راست
که شد خرام تو سیلاب عقل و هوش مرا
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۵۸
اگر تپیدن دل ترجمان نمی‌گردید
که می‌شناخت درین تیره خاکدان غم را؟
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۵۹
عشق سازد ز هوس پاک، دل آدم را
دزد چون شحنه شود، امن کند عالم را
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۶۰
کی سبکباری ز همراهان کند غافل مرا؟
بار هر کس بر زمین ماند، بود بر دل مرا
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۶۱
هر که می‌بیند چو کشتی بر لب ساحل مرا
می‌نهد از دوش خود، بار گران بر دل مرا
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۶۲
چه حاجت است به رهبر، که گوشهٔ چشمش
کشد چو سرمه به خویش از هزار میل مرا
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۶۳
از عزیزان جهان هر کس به دولت می‌رسد
آشنایی می‌شود از آشنایان کم مرا
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۶۴
دل چو رو گرداند، بر گرداندن او مشکل است
روی دل تا برنگردیده است، بر گردان مرا
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۶۵
شور و غوغا نبود در سفر اهل نظر
نیست آواز درا، قافلهٔ شبنم را
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۶۶
حرصی که داشتم به شکار پری رخان
چون باز، بیش شد ز نظر دوختن مرا
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۶۷
در بیابانی که از نقش قدم بیش است چاه
با دو چشم بسته می‌باید سفر کردن مرا
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۶۸
با چنین سامان حسن ای غنچه‌لب انصاف نیست
از برای بوسه‌ای خون در جگر کردن مرا
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۶۹
صورت حال جهان زنگی و من آیینه‌ام
جز کدورت نیست حاصل از دل روشن مرا
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۷۰
خون هزار بوسه به دل جوش می‌زند
از دیدن حنای کف پای او مرا
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۷۱
خضر آورد برون ز سیاهی گلیم خویش
ای عقل واگذار به سودای او مرا
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۷۲
می‌داشت کاش حوصلهٔ یک نگاه دور
شوقی که می‌برد به تماشای او مرا
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۷۳
صد کاسه خون اگر چه کشیدم درین چمن
زردی نرفت چون گل رعنا ز رو مرا
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۷۴
چو گردباد به سرگشتگی برآمده‌ام
نمی‌رود دل گمره به هیچ راه مرا
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۷۵
هزار لطف طمع داشتم ز ساده‌دلی
نکرد چشم تو ممنون به یک نگاه مرا
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۷۶
آشنایی به کسی نیست درین خانه مرا
نظر از جمع به شمع است چو پروانه مرا
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۷۷
کو عشق تا به هم شکند هستی مرا
ظاهر کند به عالمیان پستی مرا
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۷۸
تا آتش از دلم نکشد شعله چون چنار
باور نمی‌کنند تهیدستی مرا
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۷۹
چون فلاخن کز وصال سنگ دست‌افشان شود
می‌دهد رطل گران از غم سبکباری مرا
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۸۰
با دل بی آرزو، بر دل گرانم یار را
آه اگر می‌بود در خاطر تمنایی مرا
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۸۱
غم عالم فراوان است و من یک غنچه‌دل دارم
چسان در شیشهٔ ساعت کنم ریگ بیابان را؟
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۸۲
اگر تو دامن خود را به دست ما ندهی
ز دست ما نگرفته است کس گریبان را