mabidan/ganjoor huggingface dataset:
الیار — غزال غزل — داغ دلبر
داغی نشاندی بر دلم ، از خطّ و خالت
 تا شد اسیر جلوه هایی از جمالت
کی می پذیرد دیگر این دل ، رنگ اغیار
 زان رو که رنگی برگرفته ست از خیالت
در بارگاهت بار ده ؛ تا شاید این دل
بر گُرده گیرد رونقی از فیضِ قالت
بگشوده ای خوانی ز جود از بهر عالم
کی بی نصیب آید دلی از این نَوالت
صد شکّر افتد کام جان اندر حیاتم
آرد نسیم ار شمّه ای از وصف حالت
حک می شود خوشبختی اندر جان اِلیار
 گر سینه اش گردد دمی جای مجالت









 پایان
الیار — مقدمه — مقدمه شاعر
به نام خالق مهربان
این مجموعه ی در دست، دوّمین اثر مکتوب بنده است که بعد از « غزال غزل » به زیرِ چاپ رفته است. اشعار این کتاب، تقریباً همزمان با غزلیّات « غزال غزل » سروده شده است. تنوع در قالب، مضامین و موضوعات اشعار، کاملاً ، مشهود است. قالب غالب شعرها ی این اثر، رباعی و دو بیتی است. اشعاری نیز در قالبهای دیگر از قبیل: مثنوی، مسمّط، غزل، تک بیتی، شعر نو، قندیله (ابداعی بنده) و ... در این مجموعه گنجانده شده است. لازم به توضیح است؛ اشعاری که در مورد اشخاص خاص سروده شده؛ برای یادگاری و به قصد قدردانی از
خوبی ها و خدمات ارزنده ی آنان در راستای ترویج فضایل اخلاقی و نیکی ها است نه از روی تملّق یا هر گونه چشم داشتی،از آنجا که این اشعار می تواند پیام و نکات قابل استفاده برای مخاطبان، به همراه داشته باشد؛ آنها را در این کتاب گنجانده ام.
بنده این کتاب را به صُراحی ای تشبیه کرده ام که در آن، اندیشه های حاصل از جان و خرد خویش آموخته ها و تجربیات بشری در زمینه ی عشق و نیکی و آیین انسانیّت را در بستر شعر و ادب پرورانده و بسان شرابی طهور در آن ریخته ام تا بتوانم در گذر زمان، قدح ذوق و ادراک طالبان زیبایی ها و نیکی ها را بدان ،پر سازم. از این روی این کتاب را « صُراحی اندیشه » نام نهادم؛ باشد که حاصل ذوق و فکرت من در راستای کمک به اعتلای فرهنگ های نیک انسانی، احیا و رواج ارزشهای معنوی و اخلاقی، کمک به بهبود زندگی و راهیابی اندیشه های بشری به حیطه ی روشنایی و نیکی و سعادت، مورد قبول و عنایت خوانندگان گرانقدر و آیندگان نیک آیین و دوستداران خوبی و زیبایی باشد. امیدوارم خدای مهربان که توفیق آفرینش این اثر را او به بنده داده است؛ این را بعنوان یک اثر نیک هر چند کوچک از من بپذیرد و ذخیره ی آخرتم گرداند، والسلام...

				                    الحمدُلله
				     با تشکر از خوانندگان گرانقدر
				             جبار محمّدی « اِلیار »
				        ۱۳۸۹/۱/۲۵ هجری شمسی
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۱
شهرهٔ بازار اگر چندی شدی
یا که مفتون شکر خندی شدی
بگسل از پای دلت بند غرور
کام شیرین کن اگر قندی شدی
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره  ۲
به نا حق بچرخد اگر این زبان
چو مشعل فروزان شود در دهان
گرش روغنی آید از فکر بد
نیابد خموشی گر افتد به جان
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره  ۳
ماهی ار چشم طمع دوزد به شست
دمب او صیاد را آید به دست
چون زدریای قناعت روی تافت
از رهایی رست و در ذلت نشست
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۴
مرا ره توشه ای از عشق می ده
وز آن داغی سر پیشانی ام نه
زوالی دل نمی یابد به عشقت
هر آن خواهی تو بر این دل همان به
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره  ۵
رهِ بزم محبت را نشان ده
به هر دلداه ای آنجا بود به
کلاه هر کس آنجا بی کلاهی است
نشیند هر کِهی اندر بَرِ مِه
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره  ۶
مرا کن سائل کوی محبت
رها گردان مرا از بند شهوت
اسیر دلنوازی های خود کن
بیفکن در دل گرداب رحمت
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره  ۷
دیده بردار ای عزیز! از مال غیر
چونکه نایابی از آن اقبال خیر
گر نیاری دستت افسار طمع
کی نهی اندر قناعت پای سِیر
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره  ۸
به تیغت این دلم تاراج اگر شد
به تیرت سینه ام آماج اگر شد
بساز از خون من تاجی در عشقت
سرم نِه، لایق آن تاج اگر شد
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۹
مرا دیوانه ی عشقت بگردان
تو را تا سر نهم بر تیغ فرمان
اگر این عقل من خام حیات است
بَرَش در کوره ای از عشق و ایمان
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره  ۱۰
خاری منشان بر سر راهی
خاموش مکن شمع نگاهی
گر قلب تو آلوده ی غش نیست
سنگی مفکن در دل چاهی
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره  ۱۱
اگر آتش زند هیزم به هیزم
نیارد روشنایی بهر مردم
بر او ماند به غایت رو سیاهی
تبار و اصل او گردد همی گُم
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره  ۱۲
رفیق راستین چون درُّ کمیاب است
به مال و جاه و شهرت کی برآید دست
چنان درّ از دل میخانه برخیزد
پس این دل بر درِ میخانه باید بست
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره  ۱۳
دلت گر با هوس رانی مجاب است
بسازد خانه ای کان روی آب است
زِ شهوت گر بسازی حلقه ای را
نگین لذتش همچون حباب است
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره  ۱۴
دلم تا کام تام از آن مُدام جام دلبر بُرد
سپند جان به مجمر بر رخ مه فام دلبر برد
به سان زهره اندر آسمان با عشق تابان شد
چو شمعش را فروزان از فروغ نام دلبر برد
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره  ۱۵
گرم همیانی از بخت همایون
بدست آید در این چون گوی گردون
جهانی سازم از عشق وگل و مل
بدور از حقّه و نیرنگ و افسون
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره  ۱۶
عشق شیرین تیشه می زد کوه را با نام فرهاد
تا به نیش تیشه پرخون سازد آخر جام فرهاد
جانش آخر در منای عشق شد قربان شیرین
در همین، معنی بگیرد کام و هم فرجام فرهاد
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره  ۱۷
بر گوش لیلی کی رسد فریاد مجنون
کی می رسد لیلی دگر بر داد مجنون
لیلی شود پا بر رکاب زین رحمت
باد ار برد برگوش او اَوراد مجنون
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۱۸
اگر پیچد کسی را دست و بالش
گناهی در عمل یا در خیالش
از آن گر از دلش دوری نجوید
یقین بر گردن آویزد وَبالش
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره  ۱۹
دیده روشن کن عزیز ! آخر سیاهی رفتنی است
حرف حق در هر زمان ، حرفی به غایت گفتنی است
غول باطل عاقبت افتد زبام اعتبار
دُرّ حق هم تا ابد با دست ایمان سُفتنی است
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۲۰
گر رعیت سر بیندازد به زیر
افتد اندر خواب غفلت ناگزیر
دلق چوپانی گزیند گرگ دون
می درند این خلق را شاه و وزیر
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۲۱
کوه را گردن کشی از پستی دشت است
بار قدرت ظالم از مظلومی ما بست
هر که جوید مصلحت را از شب ذلت
گو که شوید در حیات از مردی خود دست
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۲۲
نه پای رفتنت بر خر رسد؛ نی یال و نی زور
چرا این گونه گردن می کشی ای مرد مغرور
اگر خواهی که بر تخت شرافت برنشینی
زخود کبر و غرور و بی وفایی را بکن دور
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۲۳
دلت را غرق در بحر ادب کن
سخن را در دهانت چون رطب کن
کلامت خواهی ار در دل نشیند
بشویش در تفکر پس به لب کن
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۲۴
دمی ای کاش دلبر در برم بود
صراحی در کف آن دلبرم بود
مرا یک جرعه ز آن مِی، می چشانید
که می بُرد آنچه هوش اندر سرم بود
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۲۵
چون که سست است اسب دنیا را بسی زین و زمام
کِی سواری می کند با آن دگر مردی تمام
کس به روی زین آن،جان در ره جانان نبُرد
بس غلامان پادشاه آورده آن، شاهان غلام
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۲۶
دَلو عقلت را بینداز اندرون چاه تاریخ
تا درآری آب عبرت از دل آگاه تاریخ
گر نگیری نکته هایش را بکار اندر حیاتت
سوزِ دیگر بار ه افزون می شود بر آه تاریخ
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۲۷
با سری بالا اگر کس برنشیند محتشم وار
نی به صدر مجلس شاهانه ، بل در پای دیوار
کم نگردد ذره ای از رتبت انسانی او را
کی دهد بالا نشینی ، منزلت بر مردم خوار
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۲۸
هان! مَبر در لانه ی زنبور، چوب
دشمن انگیزی نباشد کار خوب
تا توانی طرحی از همت بریز
گَرد غم را از رخ دلها بروب
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۲۹
اگر نیکی نمودی خلق را ؛ دیگر میازار
مریز این تحفه را از بقچه ی دل صحن بازار
خریداری حقیقی جز خدا بر این گهر نیست
خدا را ! دست از این گوهر فشانیها نبردار
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۳۰
مزرع زیبای گل زندگی، زن بود
زمزمه ی دائم سازندگی، زن بود
راه عفاف ار بگزیند به خود هر زمان
حامی انسان به ره بندگی، زن بود
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۳۱
کوه صبرم صخره ها دارد بسی صعب العبور
خون خورم از جام دل تا جان شود مرد صبور
گر به همت بگذرم زاین صخره های پر خطر
بس گشایش ها مرا در پیش رو یابد ظهور
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۳۲
چون باد صبا رُقعتی از دلبرم آورد
دریای صفا را به کفش در برم آورد
اندیشه ی هجران وی اندر سر من بود
با این کرم اندیشه ی دیگر سرم آورد
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۳۳
کارگر را بنگری اندر سر کاری اگر
گرمی دستان او سازد دلت را پر جگر
پنجه اندر پنجه ی زحمت می اندازد که تا
گوهر آبادی آرد از دلش بار دگر
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۳۴
نکته چین از آسمان است این قلم در دست من
خوشه چین از بهرجان است این قلم در دست من
هم نیاز دل در او ، هم رازهای آسمان
هر دلی را همزبان است این قلم در دست من
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۳۵
ناگه از کار جهان نکته ای آمد یادم
گرچه من از پدرو مادری آدم، زادم
زندگی جام دلم را دمِ سوهان بگرفت
تا بَرد زنگ جهالت ، بشوم من آدم
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۳۶
خورشید خیالش شبی مهمان دلم شد
با جام جمالی پی درمان دلم شد
با قصه ی دلبر مرا از غصه برون کرد
تا قطره ای از عشق او، عمّان دلم شد
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۳۷
مگذار تا بر بام جان هرگز نشیند بوم ذلت
تا برخراشد گوش جان را ناله های شوم ذلت
گر غیر از این باشد بگیرد از دلت دستی ز ابلیس
آزادگی را تا نهد اندر دل حلقوم ذلت
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۳۸
تیغ شادی نِه خدا ! در دست من ،تا غم دَرم
ردّ غم را برزدایم؛ دل به جانانم بَرم
محمل اشک آورم آرایم اندرکوی او
تا عروس شوقی از جانان، برِ جان آورم
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۳۹
آید ار دست جفا؛ یابد مرا در جام دل
تیره گرداند جهان را تا بگردد شام دل
روی امّید از درت هرگز نگردانم ؛ خدا !
تا بگردانی تو این اوضاع را ، بر کام دل
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۴۰
دل از شوق محبت در تب و در تاب باشد
محبت تار جان را بهترین مضراب باشد
بدان آهنگ حاصل، دل شود نرم و مِی آلود
اگر دور از ریا و حقه وچرکاب باشد
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۴۱
شُرب از شراب شهوت
شرم آور است و شدّت
شرّ و شراره از آن
بارد سرِ شرافت
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۴۲
دشمن زندیق بهتر باشد از اهل نفاق
چون نفاق آتش زند برخرمن هر اتفاق
این یکی شمشیر از رو بسته است و بی نقاب
آن دگر،گُرزی به دل دارد نه دستی بر چماق
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۴۳
من اگر چه درویشم ؛به بقا می اندیشم
نبُود چو در کیشم که گَزد دلی نیشم
به سرای عقبی من برسم به خوشبختی
گهری گر از پیشم بفرستم از خویشم
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۴۴
بکوبد سنگیِ دل را به شدّت
گشاید بر دلت درهای رقّت
اگر معنی بگیرد در دل و جان
بهینِ واژگان، واژِ محبّت
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۴۵
اگر در دام صد رنگی بیفتی
یقین! در بستر شهوت بخفتی
پشیمانی بگیرد دامنت را
چرا دُرّ صداقت را نسُفتی
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۴۶
دست ار خسیس بیازد به جیب خود
تا سکّه ای بدهد بر حبیب خود
بیرون نگردد از آن جز حباب آه
شاید که آن نشود هم ، نصیب خود
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۴۷
در این کره ی خاکی
با شیوه ی جان پاکی
هرگز نرود در دل
از حمله ی غم، باکی
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۴۸
پهنه ی گیتی چرا هموار نیست
باغ گل در زندگی بی خار نیست
حکمتی بنهفته در این؛ خود بیاب
ارکه عقل اندر سرت بیکار نیست
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۴۹
با تیر ظلمت گر شبی ، شب، تیر بارانم کند
تا اینکه جان را مُنزوی از جمع یارانم کند
خورشید ایمان گر مرا ،تابان بُود در جام دل
جان سوی جانان می برم، گر سدّ خارانم کند
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۵۰
دشمن ار پیرهن دوست بپوشد؛ چه کنم !؟
من چه سان گیرم از او صولتِ مامِ وطنم ؟
شمع بیداری جان و محک و خنجرِ خون
طلبم تا ز رُخش پرده ی تزویر کَنم
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۵۱
دل اسیر طمعی خام افتاد
در پیِ جاه و زر و نام افتاد
جامی از خاک خیالات بساخت
ناگه از دست قضا جام افتاد
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۵۲
کیسه ی قسمت بگیر از دست تقدیرت ؛برو
درجوانی می برد یا می کند پیرت؛ برو
دست خود بهر طلب سوی خدا بَر، کاین جهان
با سرابی کی کند از تشنگی سیرت ؛ برو
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۵۳
بلبل به عشق گل آید به بوستان
تا گل بگردد از او ،جان و دل سِتان
گل گویدش که دلت را همی برم
جان را ببَر به درِ  جمعِ دوستان
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۵۴
ای جان! تو بر خدمت بکوش
با نیکی و نیکان بجوش
رَو چشمه ی صدق و صفا
جامی شراب از آن بنوش
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۵۵
خانه ی دل را به گل، آرایه بند
برنشان در سفره ی صحبت، تو قند
خنده را پیمانه کن بر عشق خود
تا بروبی غم زدلهای نژَند
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۵۶
اگر آیی به مزارم گل عبرت چینی
و از آیینه ی مرگم ببری آیینی
به کف آری قدحی از مِیِ معنای حیات
مرگ را هم، گذری بر ابدیّت بینی
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۵۷
دل رنجور ضعیفان جهان را بنواز
سویشان نِه قدمی ،با کف و هم با دلِ باز
تا نگردد گم از آن دفتر رحمت، نامت
بر مبادای قیامت ز کرم چاره بساز
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۵۸
امان از فتنه ی دستار بندان
چه ها بنهفته پشتِ روی خندان
اگر تقوی نباشد زیر دستار
به خون مردم آلایند دندان
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۵۹
حضور روبه اندر جلدِ شیران
بوَد بالاترین دردِ دلیران
نقاب از روی او گر بر نیفتد
نه رحمی بر صغیر آرد؛ نه پیران
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۶۰
ماه خود را شهره ی آفاق دیدم
چهره اش را چون گهر، برّاق دیدم
تا دل آمد پشت چشمان تماشا
طاقت دل را زِ رویش، طاق دیدم
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۶۱
جهان در فرار است و جان بی قرار
قرار ی نیابی از این «در فرار »
بیا بند دل بگسل از دامنش
خدا را بیاب و بدو دل سپار
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۶۲
اگر بنگری نیک در کار مور
بیابی تو جدّیت و نظم و شور
بدست آوری سازِ سامانِ کار
درآری گر آیینش اندر امور
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۶۳
نوازد موج را بادی اگر پشتِ کمر
به نازش می برد بر سخره کوبد فرقِ سر
تو را باد هوس هم موج وش با خود بَرَد
خطر ها در کمین دارد حذر باید؛ حذر
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۶۴
شخم و تخمت در جهان باشد؛ دِرَو ، در آخرت
جامه ی جانت بگردد خوب و نو، در آخرت
گر نشانی تخم تلخی در جهان از بهر خود
جانت اندر تلخی اش باشد گرو، در آخرت
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۶۵
مدامم بر زبان صد آفرین باشد
تو را گرتا قیامت دل، قرین باشد
مرا یک لحظه غمّازی نمایی گر
همان دم، بهتر از باغِ برین باشد
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۶۶
مرا آزادی اندر قید دلبر
دلم خواهد که گردد صید دلبر
سر اندازی کنم در کوی جانان
اگر گردد میسّر عید دلبر
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۶۷
ناامیدی در دلم چون کوه بود
جانم اندر ماتم اندوه بود
من شکستم این دل مأیوس را
گر چه دل بشکستنم مکروه بود
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۶۸
سرِ پروانه به سنبل دیدم
در رُخش رنگ تأمّل دیدم
دلش اندر طلب روزیِ جان
غرق در بحر توکّل دیدم
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۶۹
بلبلان را به ترنّم سرِ بُستان دیدم
شور و شوق و شعفی در شبِ مستان دیدم
ناگهان این دل حیرت زده را در جانم
فاتحِ مُنشعفِ جنگِ زمستان دیدم
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۷۰
صداقت گوهر کمیاب دهر است
دروغ اندر دهن چون آب زهر است
هر آنکس کاو صداقت پیشه دارد
مر او را رحمتی گسترده، بهر است
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۷۱
هر آن کاو را دروغش گردن آویز
زبانش باشد آخر فتنه انگیز
اگر آتش فشاند در میانه
همان آتش بگیرد دامنش نیز
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۷۲
اگر اکسیر ایمان در دل آری
حیات بهتری بر این گِل آری
دلت را گر به تن دیوانه بُردی
به اکسیرش به جانت عاقل آری
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۷۳
طمع گر این دل دیوانه را بیالاید
عروس فتنه گری از جهان می آراید
دل ار به وصلت این فتنه گر رضا بدهد
از او سُلاله ی غفلت بر او ،همی زاید
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۷۴
به نیش تیشه ی عشق ار کَنم ز دل ،غم را
به جای غم بنشانم ز دلبر این دَم را
ملالتی نرسد بر کسی ز باده ی عشق
مُراد دل به کف آید ز باده، آدم را
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۷۵
گفتا بیا نازت دهم
در عشق پروازت دهم
با عشق اگر آیی بَرم
گنجینه ی رازت دهم
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۷۶
در تعلّم نکته ای از من نیوش
بهر دانش در جوانی ،سخت کوش
تا دلت از دام ظلمت بر جهَد
دائماً با علم و با ایمان بجوش
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۷۷
ز بلبلان چمن من شنیدم این پیغام
در این جهان که در آن، زندگی بُود یک نام
چو باغ گل، نبپاید بقای بهمن هم
تو زاین میانه، توانی به نیکی آور کام
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۷۸
گر چه من ابری خموشم بی دریغ از آبِ باران
دستِ مِهرِ آسمانم ، جان نشان از سوی جانان
لب به تسبیحش گشاید هر چه اندر عالم آمد
لب گَزانم من ولی از غفلت و کفرانِ انسان
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۷۹
سرای غم است این جهانت
ز دریا نَم است این جهانت
تو گر قدر خود را بدانی
برایت کم است این جهانت
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۸۰
زبانم را خدا! در روزِ رفتن
مگردان عاجز از توحید گفتن
چو در بیداری ام دستم گرفتی
به فریادم بِرس هنگام خفتن
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۸۱
سالها بردی فلک ! در این جهان ، بس رشک من
تا درآوردی تو آخر با جفایت اشک من
مَشک خود عمری نمودم پر به آبِ آرزو
ناگه از قوس قضا تیری زدی بر مَشک من
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۸۲
گرفته دامن دل را غباری از اندوه
چنان مِهی که نشیند به دامنی از کوه
اگر چه باد هوس اسبِ غم برانگیزد
اسیرِ او نکند دل، مجاهدی نستوه
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۸۳
بر صاحبان دِرایت ز کِهان و هم از مِهان
دارم اشارت باریکتری، کاندر این جهان
جز از گریز ، گزیری نبُود چون ز ابلهان
ابله تر آنکه دهد بر دهنِ ابلهان ، دهان
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۸۴
هان! غروبِ مرگ را باشد طلوعی تابناک
روشنی در آخرت زیبنده ی مردان پاک
مشعلی روشن کن از اعمال نیکو در جهان
تا نیفتد پای تقدیرت به اُخری در مَغاک
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۸۵
گر رو نمایم بر درت؛ از مویت آویزان کنی
وانگه بگیری جان من، کار دلم میزان کنی
گرلب گشایی همچو نِی، چنگم کنی چون ارغنون
چون می نوازی دلبرا؛ جان را تو گلریزان کنی
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۸۶
سبوی دل ار پر کنی ز شربت عشق
کَنی ز دلت گر تو خارِ غربت عشق
که تا بنشانی درخت صلح و صفا
به کشور انسان بری زِ تربت عشق
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۸۷
شور شورا گر فِتد در جان ما
آورد بخت سعادت چون هما
گر زنیم افکارِ هم را روی هم
گل شکوفد، خوار گردد خارها
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۸۸
اگر زِ صاد صداقت ، رسی به صاد خلوص
وگر زِ باغ سخاوت ، بَری گُلی مخصوص
به روزگارِ قیامت ، به پیشگاه خدا
رَوی به پرده ی امنی ، چو بنیه ای مرصوص
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۸۹
بر انقلاب چمنها بهانه می کارم
بهانه را به گلاب زمانه می کارم
درون خانه ی ویرانِ جان خود، دیگر
به راه مرغ دل از عشق ، دانه می کارم
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۹۰
من اندر فکر و سودای جهان باقی ام ساقی !
مرید چشم فتّان و کلام ساقی ام ساقی !
برات عاشقی را گر سپاری دست من روزی
توانم گفتن آخر من مریدی راقی ام ساقی!
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۹۱
چون امینی،گوهر دانش وجودت را سزاست
هرکه چسبد دامن دانش؛ ز تاریکی رهاست
اسب دانش را به چنگ آری اگر اندر زمین
تا ثریّا پیش تازی؛ بی سواد اندر قفاست
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۹۲
با کلنگ تیز تحقیق ار کَنی کوه حِکَم
بر جهان روشنایی راه یابی بیش و کم
دست رغبت گر گشایی بهر خدمت در جهان
می شوی محبوب عالم ، در عرب هم در عجم
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۹۳
هر که اندر دامن ذلّت نشست
می دهد دامان آزادی ز دست
جز به نیروی دَمِ آزادگی
کس ز رویِ جویِ خواری ها نجَست
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۹۴
بهر نانی گر نریزی بس عرق
می نهی نان حرام اندر طَبق
بگذرد این چند روزِ ارتزاق
وای بر روزی که برگردد ورق
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۹۵
کور سازد چشم را برق ریا
هان! جگر می سوزد از سَمّ ربا
آتشِ این هر دو، آویزد به جان
پیش از آنکه محشری گردد به پا
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۹۶
ای دل از دفتر نیکی تو بخوان آیت عشق
تا که هر رهگذری پای نهد ساحت عشق
هر که را کاو به دل آرد هوس هاله ی عشق
گو در این دایره، پایی نرسد غایت عشق
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۹۷
دستِ یاری تا مرا، یاری گشود
تیرگی را از دل و جانم زدود
روشن آمد این دلم از خوبی اش
مِهر او جانی دگر بر جان فزود
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۹۸
هر که اندر سینه اش یادِ الهی نقش بست
پرچم حق را به گیتی ،او همی گیرد به دست
گرچه جانم چرخ زَد در چرخه ی گرداب دهر
دل به بال عشق او از ورطه ی گرداب ،رَست
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۹۹
گر نهال خوبی اندر مزرع دل پروری
گل ببار آرد که تا بر جانب یاران بری
گر نهی یک دل به جام گُل دهی بر مردمان
در قبالش صد دل از آنان به کف می آوری
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۱۰۰
درگهت را دستی از عمق نیاز آورده ام
توبه کردم توبتی با چشم باز آورده ام
تا دهی گوش اجابت بر دعاهای دلم
بهر سوگند اسمی از شاه حجاز آورده ام
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۱۰۱
به یادت این دلم بحران نبیند
گزندی ناپسند از آن نبیند
به دریایت دگر این کِشتی جان
به باد مهر تو طوفان نبیند
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۱۰۲
نکاهد جان عاشق را هوای رفتن از دنیا
که عاشق داند از دنیا بُود عقبی، بسی زیبا
مر او را ترک این دنیا رهایی باشد از هجران
بدین فرصت نهد پا را به روی رتبتی والا
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۱۰۳
بزن مضراب پلکت را به جانم
تو اِی گلچهره ی ابرو کمانم
به چوب غمزه در چوگان عشقت
بگردان گوی دل را هر زمانم
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۱۰۴
به ساز دلبری طنّاز و خوشرو
به ناز گلپری غمّاز و خوشبو
هوای عاشقی اندر سر افتاد
دویدم کو به کو اندر پی او
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۱۰۵
شکوفا گر شود علم و توانت
به رنج و همّت و هوشِ جوانت
زنی بر بربطِ نو آوری ها
به سازش نو شود روح و روانت
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۱۰۶
گل چو در خیمه ی خرداد اقامت بگُزید
بلبل از صولت رویش لب حیرت بگَزید
خبر بعثت گل در همه عالم پیچید
خوار شد خار و پسِ پرده ی خجلت بخزید
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۱۰۷
ای اِستاده در پایگاهی ستُرگ
بترس از خداوندگار بزرگ
به هوش! ا ر که چوپان شدی یک زمان
که نسپاری ات گلّه را دست گرگ
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۱۰۸
دلی نالد مدام از درد مسکین
که خود گردد تهی از نفرت و کین
نهد آن مرهمی از مِهر بر این
که یابد درد دل، با مِهر تسکین
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۱۰۹
چو گل باش کز فیض رخسار گُل
به جوش آید اندر جهان جام مُل
زِ سیلاب نفرت که تا بگذری
بساز از طناب محبت تو پُل
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۱۱۰
میان خارزار ار یک گل آید
همان کافی بود تا بلبل آید
نمیرد شمع مردی ها به مردی
گر او چون شهسوار دُلدُل آید
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۱۱۱
زِ پایه های صداقت تو بندِ دل مگسل
به آسمان برسی تا به نردبان عمل
به صید نیکی اگر جان بری به شَستِ خلوص
رسی به پای تکامل؛ بر انتهای قُلل
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۱۱۲
من این جان را به جانان می سپارم
از او باشد هر آن چیزی که دارم
مِیستان شد مرا این جان به بویِ
شرابِ نرگسِ چشمِ نگارم
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۱۱۳
ای رحیم ! ای آنکه علّام الغیوب
ای کریم! ای آنکه ستّار العیوب
توت اَلیم؛ عشقوندا جان چوخ اَلَّشیب
تا کی دونیا جیلوه سین گوزدن قُیوب
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۱۱۴
ای دل بِهِل این دنیا را
آسوده کن از آن، ما را
تا زیرِ تماشا گیرد
چشمان توام عُقبی را
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۱۱۵
ظاهری یک رنگ دارد چاپلوس
باطنی صد رنگ چون دمب خروس
تا که گیرد سکّه ی مقصود را
می کند خامت به گفتاری ملوس
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۱۱۶
نشوم جدا ز تو ای خدا
که من از توام، تو بی انتها
همه رحمتی، چه کرامتی!
به کسی زِ تو نرسد جفا
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۱۱۷
کرده اندر منظر چشمم جلوس
دلبرِ خوش قامتی همچون عروس
بر تحیّر بسته این دل را به جان
با لبی خندان و با چشمی ملوس
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۱۱۸
توئی مُنعم؛ منم درویش
در آور جانم اندر کیش
مرا آب حیات از توست
ندارم قطره ای از خویش
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۱۱۹
ای کرمش بی کران!
ای غنی از دیگران!
زاین دلِ درمانده ام
در گذر از خود مَران
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۱۲۰
هر که دل در دامن خار افکند
عاقبت خارش همی خوار افکند
عاشق از بد عهدیِ ایّام، دل
در کف دلدارِ غمخوار افکند
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۱۲۱
قطره ای عشق تو گر در دل من جا گیرد
همه ی جان مرا،گَرده ی غوغا گیرد
رو به دریا ی تو آرم که زنم دل به دلش
تا که جان، جای در آن دامن دریا گیرد
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۱۲۲
هر که دل در گروِ پرده ی شهناز کند
جان سبک بار و دل اندر پی پرواز کند
دامن از غم بتکاند به لبِ بامِ نشاط
به عروج آید از آن دل، به جهان ناز کند
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۱۲۳
ای مزیّن به ریا دامن تزویر مکِش
نقش وارونه زِ خود بر درِ تقدیر مکش
بویش آید زِ دهن هر که خورَد سیرِ ریا
جانت اینگونه دل آزار به تصویر مکش
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۱۲۴
در آسمان عشقم شد کوکبی نمایان
این طوطی دل من ز آن، گشت قندخایان
شد کشتی حیاتم راهی به سوی مقصد
کشتی بدو سپردم، از دست ناخدایان
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۱۲۵
ای صاحبان زر و زور و ارتزاق!
بنشستگان به تفاخر سرِ رواق!
تا فرصتی است شما را، نشان دهید
از بهر لطف و کرم، شور و اشتیاق
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۱۲۶
گوشَت به شاعر آور و دِه بر هر آنچه گفت
زورت به رخ مکش دگر ای گردنش کلفت
گر لکّه ای نشیند از آن، روی دامنت
با آب زمزمش نتوانی از آن برُفت
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۱۲۷
دل را به صافیِ ایمان، زلال کن
جان را روانه ی رزقی حلال کن
خواهی که گنج سعادت به خود بری
با این دو نکته به دور از ملال کن
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۱۲۸
ای مه! به تماشات کشانم
تا مهر تو در دل بنشانم
گر نور تو در جانِ من اُفتَد
در زُمره ی مستان و خوشانم
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۱۲۹
دیری است من از فرقت تو ، زهر چشانم
دستی بِنما، در صف یاران بکشانم
قربانگهی ار بر منِ دلداده نمایی
بی وقفه به پایت سر و جان را بِفِشانم
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۱۳۰
شافع شود به روز جزا روی رحمتت
دستی امیدوار برم، سوی رحمتت
زِ آن رو دلم به رحمت تو محکم است چون
پیچیده در تمام جهان، بوی رحمتت
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۱۳۱
از غنچه ی لبهایش ،صد گونه رطب ریزد
هر دم شَکرِ شادی از پسته ی لب ریزد
زلف سیه اش را گر افشان کند آن دلبر
با این سیهی هیبت، از گُرده ی شب ریزد
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۱۳۲
روزن امّیدی اندر آسمان بر طاق نور
می کنی یأس سیاهی را، زِ دلهامان بدور
عکس خورشید اِی مَه اندر قاب تو بس دیدنی است
در تو معنی می شود، قرآن و انجیل و زبور
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۱۳۳
فرق شب را می شکافی با دمِ تیغت چه باک!
سهم نور آری تو بر شب دیدگانِ روی خاک
پیک خورشیدی تو اندر ظلمت شبها مرا
سرفرازی تن به ظلمت کی دهی ای ماه پاک!
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۱۳۴
خارت اندر لای گُل دنیا! تو بر دل می زنی
روزن دل را، به روی غیر خود گِل می زنی
محملی آرایی اندر دل تو با خیلِ خیال
آتشی را عاقبت دامان محمِل می زنی
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۱۳۵
ای جهان! دستی زِ شیطان دست تو
جمله بی عقلانِ عالم، مست تو
ماهیِ جان بر خدا بسپرده ام
تا بگرداند رها از شَست تو
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۱۳۶
مارت ای دنیا! تو اندر باغ گل می پروری
گُل نمایی می کنی بر ما که از ما دل بری
می بری آهسته دستم را به دامان خودت
تا که مسمومم کنی، با نیش مارِ خودسری
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۱۳۷
دلم که تنگیِ این قفس بهانه گرفت
به سر ، هوای رحیلِ آشیانه گرفت
برون شد از ظلمات تنگنای زمان
جواز سیرِ مسیر جاودانه گرفت