mabidan/ganjoor huggingface dataset:
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۱۳۹
از رأی شمیران غم دل افزون شد
وز جعبه شوم کن جگرها خون شد
چون نوبت آراء لواسان گردید
فریادکنان جان ز بدن بیرون شد
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۱۴۰
دوشینه لوای صلح افراشته شد
در مزرع دل تخم صفا کاشته شد
اصلاح وزیر جنگ با پارلمان
نیکو قدمی بود که برداشته شد
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۱۴۱
ای کاش مرا ناطقه گویا می‌شد
یک لحظه دهان بسته‌ام وا می‌شد
تا این دل سودازدهٔ پرده‌نشین
بی‌پرده میان خلق رسوا می‌شد
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۱۴۲
ای کاش که راز دل مبرهن می‌شد
مقصود و مرام ما معین می‌شد
هرگونه سیاستی که دارد دولت
تا حد لزوم صاف و روشن می‌شد
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۱۴۳ - به مناسبت قتل کلنل پسیان
روزی که شهید عشق قربانی شد
آغشته به خون مفخر ایرانی شد
در ماتم او عارف و عامی گفتند
ایام صفر محرم ثانی شد
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۱۴۴
این قوم که تا کشور ما تاخته‌اند
با رایت خودسری برافراخته‌اند
با این همه های هوی ایشان دیدیم
هنگام عمل وظیفه نشناخته‌اند
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۱۴۵
بس هم‌نفسان نرد غلط باخته‌اند
یک جامعه را به شبهه انداخته‌اند
با آن همه امتحان هنوز این مردم
ما را به ثبات عزم نشناخته‌اند
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۱۴۶
آنان که لوای فقر افراخته‌اند
یکباره سوی ملک فنا تاخته‌اند
بیچاره و چاره‌ساز خلقند تمام
آنان که به دل‌سوختگی ساخته‌اند
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۱۴۷ - در مورد وکلای مجلس
آنان که سوار اسب گلگون شده‌اند
از مکمن ارتجاع بیرون شده‌اند
با آنکه گرو برده به قانون‌شکنی
امروز نماینده قانون شده‌اند
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۱۴۸
ابناء بشر جمله ز یک عائله‌اند
وز حرص دول مدام در غائله‌اند
از آز دول الحذر ای اهل جهان
کآن‌ها همه رهزنان این قافله‌اند
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۱۴۹ - در مورد وثوق‌الدوله
آنان که پریر قلب ما را خستند
دیروز قرار با اجانب بستند
دوشینه یگانه عضو دولت بودند
امروز نماینده ملت هستند
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۱۵۰
آن سلسله ای که از امیران هستند
معمار در این سرای ویران هستند
از چیست که با ثروت هنگفت مدام
اندر صدد غارت ایران هستند
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۱۵۱
تجار ز فقر ناشکیبا گشتند
بی چیز و گدا ز پیر و برنا گشتند
دیگر چه ثمر ز دستگیری وقتی
کز فقر عمومی همه بی پا گشتند
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۱۵۲
آنانکه به عدل و داد مفتون گشتند
تسلیم مقررات قانون گشتند
و آنها که بفرعونی خود بالیدند
ناگاه غریق لجه خون گشتند
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۱۵۳ - راجع به کمپانی نفت و اختلاف آن با دولت
افسوس که دست‌رنج ما را بردند
با بطر، چهار و پنج ما را بردند
ما و تو برنجیم و حریفان زرنگ
بی‌زحمت و رنج، گنج ما را بردند
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۱۵۴
چون عیش و غم زمانه قسمت کردند
ما را غم بیکرانه قسمت کردند
شیخ و شه و شحنه عیش و نوش همه را
بردند و برادرانه قسمت کردند
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۱۵۵
در کعبه خطاکار خطابم کردند
از بتکده رندانه جوابم کردند
آباد شود کوی خرابات مغان
کانجا به یکی جرعه خرابم کردند
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۱۵۶
شادم که پری رخان غمینم کردند
یغمای دل و غارت دینم کردند
چون خال سیاه گوشه ابروی خویش
ناکرده نگه گوشه نشینم کردند
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۱۵۷ - اعتصاب غذای زندانیان زندان قصر
صد مرد چو شیر، عهد و پیمان کردند
اعلان گرسنگی به زندان کردند
شیران گرسنه از پی حفظ شرف
با شور و شعف ترک سر و جان کردند
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۱۵۸
افسوس که دشمنان دلم خون کردند
یاران کهن محنتم افزون کردند
ما را رفقا به جرم دیوانه گری
از دایره عاقلانه بیرون کردند
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۱۵۹
آنانکه ز خون دو دست رنگین کردند
آزادی حق خویش تأمین کردند
دارند در انظار ملل حق حیات
آن قوم که انقلاب خونین کردند
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۱۶۰
هر رأی که با دادن سیم آوردند
آه دل مسکین و یتیم آوردند
صندوق لواسان چو بسی بود علیل
نظار برای او حکیم آوردند
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۱۶۱
آنانکه پریر با عدو یار شدند
دیروز به اغیار مددکار شدند
آماده چو کردند سیه روزی ما
امروز به روز ما گرفتار شدند
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۱۶۲
چون مرتجعین آلت نیرنگ شدند
آزادی و ارتجاع در جنگ شدند
القصه بنام حفظ اسلام ز کفر
یک دسته ز روی سادگی رنگ شدند
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۱۶۳
ابناء جهان که زاده بوالبشرند
آن توده اصل زارع و کارگرند
صنف دگری معاونند آنها را
باقی همه جمع فرعی و مفت خورند
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۱۶۴
آنانکه بپا بنای هستی دارند
بر مال وطن دراز دستی دارند
چون منفعت از برایشان بیشتر است
بیش از دگران وطن پرستی دارند
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۱۶۵
آنانکه تو را دو سال یکبار خرند
هر چند گران شوی بناچار خرند
ارزان مفروش خویش را ای توده
چون مردم کم فروش بسیار خرند
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۱۶۶
این پول که صاحبان القاب خورند
خون دل ماست چون می ناب خورند
تا کی عرق جبین یک ملت را
بگرفته و قطره قطره چون آب خورند
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۱۶۷
بر بام فلک بیرق کین برق زند
آشوب صلا بر ملل شرق زند
در لجه خون فرشته صلح و صفا
افتاده و داد از خطر غرق زند
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۱۶۸
جمعی ز غنا صاحب افسر باشند
یک دسته ز فقر خاک بر سر باشند
باید که بر این فزود از آن یک کاست
تا هر دو برادر و برابر باشند
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۱۶۹
ما طالب آنکه کار مطلوب کند
خود را بر خوب و زشت محبوب کند
ما دوست نداریم نمائیم انکار
گر دشمن ما هم عمل خوب کند
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۱۷۰ - درباره منصورالسلطنه
عدلیه که داد باید از داد کند
از چیست که جای داد بیداد کند
ای داد که از عدلیهٔ منصوری
بر هرکه نظر بیفکنی داد کند
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۱۷۱
سرمایه اغنیا اگر کار کند
با زحمت دست کارگر کار کند
جانم به فدای دست خون آلودی
کز بهر سعادت بشر کار کند
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۱۷۲
دستی که به پرده کعبه را دیر کند
بیگانه خودی یگانه را غیر کند
بیرون شده ز آستین شهر آشوبی
از دست چنین بشر خدا خیر کند
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۱۷۳
ملت چو شراب بی خودی نوش کند
یا پند معاندین خود گوش کند
هر عیب و هنر دید نمی آرد یاد
هر خوب و بدی دید فراموش کند
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۱۷۴
هر کس می بی حقیقتی نوش کند
هر قول که می دهد فراموش کند
یک رشته حقیقت آشکارا گفتم
گر دولت ما به حرف حق گوش کند
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۱۷۵
از عدل اگر وکیل توصیف کند
روزنامه نگار مدح و تعریف کند
زین پس به خلاف پیشتر جا دارد
گر پارلمان ادای تکلیف کند
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۱۷۶
آن کیست که پرده خطا چاک کند
آسوده و شاد جان غمناک کند
با حربه برنده قانون امروز
از عدلیه قطع دست ناپاک کند
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۱۷۷
هرگز دل من شکایت از غم نکند
شادی ز مسرت دمادم نکند
دانی که بود مرد هنرپیشه راست
آنکس که ز بار غم کمر خم نکند
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۱۷۸
عاقل که جز اقدام لزومی نکند
غمناک دل غریب و بومی نکند
داند که حکومتی نگردد ثابت
تا تکیه بر افکار عمومی نکند
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۱۷۹
آنانکه بقانون شکنی مشغولند
پیش وکلا ز خوب و بد مسئولند
آنروز که اعتماد مجلس شد سلب
از شغل وزارت همگی معزولند
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۱۸۰
آن قوم که با عاطفه و انسانند
با قید اصول بنده احسانند
چون نیست اصول اقل و اکثر همگی
در چشم اصول بین ما یکسانند
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۱۸۱
آنانکه ترا به خویش ترغیب کنند
ترغیب اثر چو کرد ترعیب کنند
اول قدم اختناق آزادی را
در جلسه به اتفاق تصویب کنند
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۱۸۲ - بازداشت قوام‌السلطنه و محاکمهٔ او
آنان که اصول را مراعات کنند
عنوان مکافات و مجازات کنند
خوبست خطاکاری بدکاران را
در محکمه صالحه اثبات کنند
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۱۸۳
موقعی که شماره از طوفان توقیف گردید بعوض آن، شماره اول روزنامه پیکار را که مدیر آن موسوی زاده یزدی بوده منتشر ساخت و رباعی زیر را بمناسبت سرمقاله همان روزنامه حراج در وزارتخانه ها درج نمود و پس از انتشار، این روزنامه هم توقیف شد که بعوض آن برای مشترکین روزنامه طوفان، شماره روزنامه قیام فرستاده شد.
آنانکه ز بس خزانه تاراج کنند
ما را به عدو ز فقر محتاج کنند
دیگر ز چه شغل دولتی را دایم
با چوب هوای نفس حراج کنند
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۱۸۴
نظار چو قفل جعبه را باز کنند
از خواندن رأی نغمه آغاز کنند
کم غصه و پر شوق و شعف دانی کیست
آن را که فزون از همه آواز کنند
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۱۸۵
آنانکه خطای خویش تکمیل کنند
خواهند به ما فشار تحمیل کنند
ای وای به مجلسی که در آن وکلا
از روی غرض «فرونت » تشکیل کنند
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۱۸۶
خوش باش که ارباب یقین شک نکنند
از لوح ضمیر نام حق حک نکنند
اثبات گناهان خطاکاران را
در محکمه بی منطق و مدرک نکنند
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۱۸۷
ما را متمولین گدا می خواهند
بیچاره و بی برگ و نوا می خواهند
با بودن این مجلس اشرافی باز
یکدسته ستمکار «سنا» می خواهند
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۱۸۸
آن را که نفوذ و اقتدارات بود
در دست تمام اختیارات بود
از چیست ندانست که بدبختی ما
یکسر ز خرابی ادارات بود
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۱۸۹
در راستی آنکه بی کم و کاست بود
سرسبز و سرافراز بهر جاست بود
دانی ز چه سرو، سرافراز است به باغ
از آنکه بلند همت و راست بود
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۱۹۰
طوفان که طرفدار صفا خواهد بود
معدوم کن جور و جفا خواهد بود
گر جنگ کند برای حیثیت خویش
نسبت بعقیده باوفا خواهد بود
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۱۹۱
گر دور زمانه این چنین خواهد بود
نااهل به اهل جانشین خواهد بود
بحران اگر امتداد یابد چندی
حال تو و من بدتر ازین خواهد بود
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۱۹۲
جان چند گهی گوشه نشین خواهد بود
دل مشعل آه آتشین خواهد بود
گر طول کشد دوره فترت چندی
حال تو و من بدتر از این خواهد بود
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۱۹۳
آن را که درستی عمل، کیش بود
زان کرده خوب، دشمن خویش بود
هر کس که خطاکاری او بیش بود
پیش همه کس در همه جا پیش بود
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۱۹۴
ای کاش من و تو را کمی مدرک بود
خودخواهی هر دو پر نبود اندک بود
جای همه نام‌های حزبی ای کاش
این مردم خودپرست را مسلک بود
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۱۹۵ - در مدح مستوفی‌الممالک
رسم و ره مستوفی اگر خوب نبود
نزد همه کس این همه محبوب نبود
هنگام زمامداری او باید
از داخله و خارجه مرعوب نبود
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۱۹۶
آن روز که در ارض و سما هیچ نبود
جز طاعت حق مرام ما هیچ نبود
ما راهرو طریق عرفان بودیم
آن روز که نام رهنما هیچ نبود
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۱۹۷
ایکاش بشهر شحنه را زور نبود
ملت ز فشار ظلم مقهور نبود
یک شمه ز قانون شکنی می گفتم
گر نامه ما اسیر سانسور نبود
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۱۹۸
گر شیخ ریا رند قدح نوش نبود
گر شحنه شهر مست و مدهوش نبود
یک شمه ز بی مهری او می گفتم
گر مهر مرا بر لب خاموش نبود
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۱۹۹
از دست تو گر دل ز غمت چاک نبود
از طعنه این و آن مرا باک نبود
راز دل دوستان نمی کردم فاش
گر نقشه دشمنان خطرناک نبود
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۲۰۰
ایکاش که جز رنگ صفا رنگ نبود
مسکین ز غنی این همه دلتنگ نبود
در بین بشر صلح و صفا داشت دوام
سرمایه اگر مسبب جنگ نبود
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۲۰۱
هر خانه که شادیش بجز غم نبود
ویرانی آن خرابه پر کم نبود
نقش در و دیوار ندارد حاصل
از بهر عمارتی که محکم نبود
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۲۰۲
هر چند افق زمانه روشن نبود
تکلیف جهانیان معین نبود
در قرن طلائی نکند آدم روی
در مملکتی که راه آهن نبود
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۲۰۳
گر هادی ما ز جهل گمراه نبود
گمراهی او در همه افواه نبود
کابینه نمی شد متزلزل هرگز
گر «لیدر» خودپسند خودخواه نبود
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۲۰۴
آزادی اگر تیول یکدسته نبود
ملت ز دو سر چو مرغ پابسته نبود
از ماهی برجسته نمی رفت سخن
در مجلس اگر ناطق برجسته نبود
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۲۰۵
اسرار سراچه کهن تازه نبود
غوغای حیات غیر آوازه نبود
این جامه زندگی که خیاط ازل
از بهر من و تو دوخت، اندازه نبود
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۲۰۶
هر شر اگر از امور خیریه نبود
خون فقرا وجوه بریه نبود
حال علمای خوب کی بود چنین
گر عالم بد طالب شهریه نبود
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۲۰۷
بر دوره فترت اعتباری نبود
با مجلس پنجم افتخاری نبود
در فاصله این دو، به صد مأیوسی
یک ذره مرا امیدواری نبود
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۲۰۸
دیروز توانگری زر اندوخته بود
دوشینه بدهر آتش افروخته بود
امروز به چشم عبرتش چون دیدم
چون شمع زسر تا به قدم سوخته بود
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۲۰۹
دیشب که به پای دل مرا سلسله بود
از دست سر زلف تو ما را گله بود
چون موی تو عاقبت پریشانم کرد
موئی که میان من و دل فاصله بود
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۲۱۰
روزی که دل غمزده را شادی بود
دل شادیم از پرتو آزادی بود
زان پیش که برزگر شود خانه خراب
از گنج در این خرابه آبادی بود
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۲۱۱
در کشور دیگران که بیداری بود
از علم چو سیل معرفت جاری بود
تعلیم عمومی و نظام اجباری
این هر دو اصول مملکت داری بود
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۲۱۲
هر جا سخن از سیم و زر ناب رود
کی لرد طلا پرست در خواب رود
ایکاش که این جزیره آتش خیز
خاکش ز نزول باد در آب رود
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۲۱۳
گر رشته سعی و کار پیوند شود
افکار عموم شاد و خرسند شود
با بودجه کافی و جدیت ما
باید بلدیه آبرومند شود
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۲۱۴
گر درد و غم قدیم تجدید شود
یا دوره ارتجاع تمدید شود
بهتر که ز آراء لواسان خراب
آزادی ما یکسره تهدید شود
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۲۱۵
دولت چو بفکر خویش تشکیل شود
ناچار نفوذ غیر تقلیل شود
با فکر خودی اگر نگردد تشکیل
بر آن نظر خارجه تحمیل شود
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۲۱۶ - در مورد کابینهٔ مستوفی‌الممالک
گویند که کابینه چو تشکیل شود
بیداد به عدل و داد تبدیل شود
ما نیز همه به سهم خود منتظریم
کاین وضع جگرخراش تعدیل شود
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۲۱۷
تا چون من و شانه باد شیدا نشود
در زلف تو عقده دلم وا نشود
کی سعی و عمل پیشه که بی زحمت و رنج
از بهر کسی گنج مهیا نشود
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۲۱۸
گر عامل جور حاکم ما نشود
در عدلیه ظلم حکمفرما نشود
حکمی که بود بر له یکمشت ضعیف
تا دست قوی قویست اجرا نشود
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۲۱۹
هرگز به هما، بوم برابر نشود
با بلبل باغ، زاغ همسر نشود
از حمله یک طایفه بی ایمان
این مؤمن سالخورده کافر نشود
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۲۲۰
تا جرأت و پشتکار توأم نشود
شیرازه کارها منظم نشود
گیرم نشد این بنای ویران آباد
بی شبهه از این خرابتر هم نشود
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۲۲۱
فکری که سقیم گشت سالم نشود
محکوم بحکم غیر حاکم نشود
گر داد کنی وگر نمائی فریاد
آن خائن خود پرست خادم نشود
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۲۲۲
ثروت سبب وحی سماوی نشود
با فقر و غنا قطع دعاوی نشود
هرگز نشود بین بشر ختم نزاع
تا قیمت اوقات مساوی نشود
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۲۲۳
پولی که ز خون خلق آماده شود
صرف بت ساده و بط و باده شود
افسوس که دسترنج یک مشت فقیر
چون جمع شود حقوق شهزاده شود
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۲۲۴
آن اهل خطا که با خطاکار نمود
با کار خطا شبهه در افکار نمود
بر رغم مدافعین بیگانه پرست
آخر به خطای خویش اقرار نمود
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۲۲۵
روزی به نبرد صف شکستن باید
بر خصم ره فرار بستن باید
روز دگری بقصد یک حمله سخت
از موقع خود عقب نشستن باید
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۲۲۶
با پاک دلان پاک نهادی باید
از مختلسین قطع ایادی باید
یا آنکه ز ورشکستگی باید مرد
یا چاره فقر اقتصادی باید
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۲۲۷
گر ما و تو را دفع اعادی باید
وز دشمن خود قطع ایادی باید
با خصم قوی به حالت صلح و صفا
آماده جنگ اقتصادی باید
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۲۲۸
از سنگلج آوای غم اندوز آید
بانگ خشنی ولی دل افروز آید
یک لحظه در آن حوزه اگر بنشینی
صد مرتبه فریاد جهانسوز آید
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۲۲۹
بس ناله جغد غم در این بوم آید
نشگفت اگر فر هما شوم آید
یک لحظه اگر کسی کند باز دو گوش
از چار طرف صدای مظلوم آید
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۲۳۰
اوضاع نجومی چو به تقویم آید
این جمله برجسته به تنظیم آید
کز جانب کابینه امروزی ما
از روز نخست بوی ترمیم آید
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۲۳۱
از سطح افق شعله گلگون آید
وز رنگ شفق ترشح خون آید
یک پرده بسیار مهمی بالاست
تا از پس این پرده چه بیرون آید
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۲۳۲
از چیست که باد فتنه انگیخته‌اید
وین رشته اتحاد بگسیخته‌اید
ای دسته کهنه‌کار افسونگر رند
گویا که دگر طرح نوی ریخته‌اید
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۲۳۳
طوفان که ز توقیف برون می‌آید
جان در تن ارباب جنون می‌آید
زین سرخ کلیشه کن حذر ای خائن
اینجاست که فاش بوی خون می‌آید
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۲۳۴
ای مجلسیان دگر چه رنگی دارید
در حمله شتاب یا درنگی دارید
دیشب زده اید تیغ خود را صیقل
امروز مگر خیال جنگی دارید
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۲۳۵
اول بخطا پیشه مماشات کنید
قانع چو نشد خطایش اثبات کنید
اثبات چو شد خطا بحکم قانون
بر کیفر آن خطا مجازات کنید
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۲۳۶ - نمایشگاه امتعهٔ داخله
گویم سخنی اگر که تصدیق کنید
آن را به جوان و پیر تزریق کنید
روزی‌ست که صنعتگر ایرانی را
از راه خرید جنس تشویق کنید
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۲۳۷
خیزید و چو شیر شرزه اقدام کنید
خفتان پلنگ زیب اندام کنید
هرجا نگرید گرگ خونخواری را
با حربه انتقام اعدام کنید
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۲۳۸
ای دسته پابند هوی رحم کنید
بر مردم بی برگ و نوا رحم کنید
مستأجر اگر بنده مزدور شماست
بر حالت او بهر خدا رحم کنید
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۲۳۹
تا چند به جور و ظلم تصمیم کنید
در کیسه خویشتن زر و سیم کنید
هر منفعتی که حاصل مملکت است
خوبست که عادلانه تقسیم کنید
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۲۴۰ - درباره دولت مستوفی‌الممالک
بی‌مهری اگر با من شیدا نکنید
یا کینه دیرینه هویدا نکنید
با این همه عیب بهتر از مستوفی
بی‌شبهه در این محیط پیدا نکنید
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۲۴۱
یاران ز می غرور، مستی نکنید
چون پای دهد دراز دستی نکنید
اکنون که شدید «سوسیالیست » مآب
خودخواهی و اشراف پرستی نکنید
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۲۴۲
ای توده بی صدا خموشی نکنید
بر پرد دریده پرده پوشی نکنید
از مرتجعین پول بگیرید ولیک
در موقع رأی خودفروشی نکنید
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۲۴۳
ای دوده جم قیام یکباره کنید
بیچارگی عموم را چاره کنید
زنجیر اسارتی که در پای شماست
خوبست بدست خویشتن پاره کنید
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۲۴۴
قمری سخن از سرو چمن می گوید
بلبل غم دل به گل چو من می گوید
این هر دو زبانشان یکی نیست بلی
هر کس به زبان خود سخن می گوید
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۲۴۵ - سردار سپه
اسرار نهفته گر نگفتی بهتر
وین راز نگفته گر نهفتی بهتر
کز بهر زمامدار امروزی نیست
سرمایه‌ای از پوست کلفتی بهتر
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۲۴۶ - در مورد رأی اعتماد مجلس به دولت قوام
ای سست عقیده، سخت شادی دیگر
خرسند ز رأی اعتمادی دیگر
خواهی چو برادرت مهیا سازی
از بهر وطن قراردادی دیگر
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۲۴۷
ای غافل نشناخته زنگی از حور
وز جهل نداده فرق ظلمت از نور
عالم همه پر صدا ولی گوش تو کر
دنیا همه با ضیا ولی چشم تو کور
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۲۴۸ - در انتقاد از دادگستری
این خانه ویرانه که تا نفخه صور
چون جغد کند در آن نشیمن منصور
عدلیه بود به اسم و ظلمیه به رسم
بر عکس نهند نام زنگی کافور
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۲۴۹
از بهر مجازات و مکافات وزیر
قانع نشوم به نفی و اثبات وزیر
این است که از پارلمان باید خواست
بگذشتن قانون مجازات وزیر
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۲۵۰
ای مرد جوان، تجربه از پیر بگیر
در دست یلی قبضه شمشیر بگیر
حق تو اگر در دهن شیر بود
با جرأت شیر از دهن شیر بگیر
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۲۵۱ - در مورد انتخابات
صندوق دهن بسته درش چون شد باز
افکند میان این و آن غلغله باز
آراست فقط طایر اقبال و همه
گویند به فرق ما نشیند این باز
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۲۵۲ - درباره شکست قیام خیابانی
طوفان بشنو چو نی، نوای تبریز
وز دیده ببار خون برای تبریز
تا جبهه نای و قامت چنگ چو نی
کن ناله برای نینوای تبریز
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۲۵۳
دهقان پسر کارگری کهنه لباس
آمد پی دعوتم ز شب رفته دو پاس
با پای برهنه راضی از دست و چکش
با فرق شکسته شاکر از بازو داس
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۲۵۴
گل نیست دلم که رنگ و بو خواهد و بس
در باغ چو من نام نکو خواهد و بس
با خاک نشینی نکند ناله و آه
از دولت اشک آبرو خواهد و بس
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۲۵۵
در مملکت انقلاب می باید و بس
وز خون عدو خضاب می باید و بس
خواهی تو اگر شوی موفق فردا
امروز دگر شتاب می باید و بس
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۲۵۶
شهزاده آزاد چو شد حارس فارس
خونریزی و اغتشاش شد جالس فارس
بس تاخت به فارس از ره جور فرس
ای وای به فارسی از این حارس فارس
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۲۵۷
ای دل تو همیشه راه حق پوی و مترس
با مسلک حق رضای حق جوی و مترس
کن پیشه خویش پاکی و چون طوفان
با داخله و خارجه حق گوی و مترس
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۲۵۸
امروز که گشته هر غمینی دلخوش
وز مقدم نوروز جهان مینووش
تبریک صمیمانه خود را طوفان
تقدیم کند به توده زحمتکش
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۲۵۹
با کجروی خلق جعلق خوش باش
با کشمکش گنبد ازرق خوش باش
دی با سیه و سفید اگر خوش بودی
امروز به کابینه ابلق خوش باش
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۲۶۰
ای دوست به فکر جنگجوئی کم باش
در صلح عمومی علم عالم باش
با هر که زنی لاف محبت یکروز
مردانه و ثابت قدم و محکم باش
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۲۶۱
از درد و غم زمانه افسرده مباش
وز کجروی سپهر آزرده مباش
ور گردش آسمان زمینت بزند
چون مردم سرگشته کله خورده مباش
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۲۶۲
در بیشه دهر، شیر با دندان باش
هم پیشه پنجه هنرمندان باش
گر شام کند خار چمن خون به دلت
چون غنچه صبحدم دمی خندان باش
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۲۶۳
ای خامه راست رو حقیقت جو باش
با خوردن خون دل حقیقت گو باش
گر سر ببرندت ز حقیقت گوئی
با دشمن و دوست یک دل و یکرو باش
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۲۶۴
در پای گلی شبی نهاده سر خویش
دادم به چمن آب ز چشم تر خویش
آنگاه چو مرغ  در قفس، با اندوه
کردم سر خویش را بزیر پر خویش
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۲۶۵
تنها نه منم غمین برای دل خویش
کس نیست که نیست مبتلای دل خویش
آن را که تو شادکام می پنداری
او داند و درد بی دوای دل خویش
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۲۶۶ - یعنی کشک
موقعی که یکی از دوستان فرخی (آقای رضای گلشن یزدی) برای خداحافظی نزد وی رفته بود از مرحوم فرخی می پرسد که اگر در یزد فرمایشی دارید انجام دهم. فرخی در جواب می گوید قلم را از جیب در بیاور و یادداشت کن تا بگویم و رباعی ذیل را بالبداهه گفت:
ای آنکه ز جود تست دریا در رشک
افلاک همی گرید و می‌ریزد اشک
اولاد بنی آدم و با این همه جود
شرمنده احسان توام یعنی کشک
آقای گلشن پس از نوشتن رباعی بدون توجه به مقصود فرخی گله می کند. فرخی جواب می دهد، منظور اهانت نبود، بلکه منظور فرستادن کشک یزدی می باشد که در تهران مطلوب و کمیاب است و به مناسبت شعر لفظ کشک گفته شده که کشک یزدی بفرستی.
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۲۶۷
چون عامل ماضی است منصورالملک
در داخله قاضی است منصورالملک
ملت زهر آن شقی که ناراضی بود
دیدیم که راضی است منصورالملک
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۲۶۸
از یک طرفی مجلس ما شیک و قشنگ
از یک طرفی عرصه به ملیون تنگ
قانون و حکومت نظامی و فشار
این است حکومت شتر گاو پلنگ
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۲۶۹
آن رند دغل بازگه با مکر و حیل
با لفظ قرارداد، می کرد جدل
دیدی که چسان عاقبت اندر مجلس
بگرفت قرارداد، ناطق به بغل
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۲۷۰
کابینه اگر بود ز بحران تعطیل
دیروز به مجلس آمد و شد تشکیل
اما به رئیس الوزرا یک دو نفر
آخر ز فشار وکلا شد تحمیل
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۲۷۱
ماده تاریخ ذیل را بمناسبت قتل میرزاده عشقی مدیر روزنامه قرن بیستم و شاعر شهید آزادیخواه ایران سروده است
دیو مهیب خودسری، چون ز غضب گرفت دم
امنیت از محیط ما، رخت ببست و گشت گم
حربه وحشت و ترور، کشت چو میرزاده را
سال شهادتش بخوان «عشقی قرن بیستم »
هزار و سیصد و چهل و دو
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۲۷۲ - درباره قوام‌السلطنه و وثوق‌الدوله
بدبختی ایران ز دو تن یافت دوام
این نکته مسلم خواص است و عوام
آن دولت انگلیس را بود وثوق
این سلطنت هنود را هست قوام
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۲۷۳
چندی ز هوس باده پرستی کردم
می خوردم و از غرور مستی کردم
چون پای امیدواریم خورد بسنگ
دیدم که عبث دراز دستی کردم
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۲۷۴
هنگام جوانی به خدا پیر شدم
از گردش آسمان زمینگیر شدم
ای عمر برو که خسته کردی ما را
وی مرگ بیا ز زندگی سیر شدم
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۲۷۵
عمری به هوس گرد جهان گردیدم
از دشمن و دوست خوب و بد بشنیدم
سرمایه زندگی همین بود که من
با دیده بسی ندیدنیها دیدم
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۲۷۶
یک چند گرفتار خطر گردیدم
با گفتن حق گرد ضرر گردیدم
گوش شنوا نداشت کس، گشتم گنگ
فریاد ز بسکه بود کر گردیدم
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۲۷۷
من حسرت آب زندگانی نخورم
وز خوان جهان جز کف نانی نخورم
چون زندگیم غم جهان خوردن بود
مردم که دگر غم جهانی نخورم
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۲۷۸
من حسرت آب زندگانی نخورم
در خوان جهان جز کف نانی نخورم
چون زندگیم غم جهان خوردن بود
مردم که دگر غم جهانی نخورم
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۲۷۹
با دیده سرخ و چهره زرد خوشم
با سینه گرم و ناله سرد خوشم
یاران همه شادی از دوا می طلبند
تنها منم آنکه با غم و درد خوشم
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۲۸۰
از روز ازل عاشقی آموخت دلم
از عشق چو شمع شعله افروخت دلم
تا خاک مرا دهد بباد آتش عشق
از دیده نریخت آب تا سوخت دلم
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۲۸۱
آن روز که حرف عشق بشنفت دلم
شب تا به سحر میان خون خفت دلم
از بسکه خزان نامرادی دیدم
صد بار بهار آمد و نشکفت دلم
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۲۸۲
دارم سر آنکه عیش پاینده کنم
جبران گذشته را در آینده کنم
بگذارد اگر باد حوادث چون گل
یک صبح به کام دل خود خنده کنم
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۲۸۳
آن سبزه که ترک این چمن گفت، منم
آن لاله که از اشک به خون خفت، منم
وآن غنچه لب بسته که از تنگدلی
صد بار بهار آمد و نشکفت، منم
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۲۸۴
با فکر قوی گرسنه چون شیر، منم
وز چار طرف بسته زنجیر منم
جز خون نخورم ز دست هر دشمن و دوست
در معرکه چون برهنه شمشیر منم
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۲۸۵
آن خم که بود مدام در جوش، منم
آن مرغ که شد به شام خاموش، منم
در حلقه رندان خراباتی خویش
آن پاک نشین خانه بر دوش، منم
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۲۸۶
از بسکه چو سرو چمن آزاده منم
چون سایه سرو خاک افتاده منم
گر عیب نبود راستی پس از چیست
بی چیز و تهی دست و گدازاده منم
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۲۸۷
از رنگ افق من آتشی می‌بینم
در خلق جهان کشمکشی می‌بینم
اما پس از این کشمکش امروزی
از بهر بشر روز خوشی می‌بینم
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۲۸۸
در موسم گل طرف چمن می‌خواهم
با خویش گلی غنچه‌دهن می‌خواهم
دیروز دلم شکست و کردم توبه
و امروز دل توبه‌شکن می‌خواهم
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۲۸۹
تا چند ز آه سینه دل چاک شوم
تا کی ز سرشک دیده غمناک شوم
این آتش و آه و آب چشمم باقیست
تا از اثر باد اجل خاک شوم
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۲۹۰
با دشمن و دوست گر شدی نرم چو موم
چون نقش نگین شوی مکن شرم چو موم
با خصم هماره باش سرسخت چو سنگ
با دوست همیشه باش دل نرم چو موم
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۲۹۱
تا درس محبت تو آموخته‌ایم
در خرمن عمر آتش افروخته‌ایم
بی‌جلوه شمع رویت از آتش غم
عمری‌ست که پروانه‌صفت سوخته‌ایم
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۲۹۲
ما بیرق صلح کل برافرشته‌ایم
ما تخم تساوی به جهان کاشته‌ایم
القصه سعادت بشر را یک بار
در سایه این دو اصل پنداشته‌ایم
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۲۹۳
از دست تو ما ساغر صهبا زده‌ایم
بر فرق فلک ز بی‌خودی پا زده‌ایم
دنیا چو نبود جای شادی زین رو
غم نیست که پشت پا به دنیا زده‌ایم
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۲۹۴
تا بر سر حرص و آز خود پا زده‌ایم
لبخند به دستگاه دنیا زده‌ایم
با کشتی طوفانی بشکسته خویش
شادیم از آنکه دل به دریا زده‌ایم
فرخی یزدی — رباعیات — شمارهٔ ۲۹۵
عمریست که بر عاطفه مفتون شده‌ایم
از عالم کبر و کینه بیرون شده‌ایم
زانو زده در برابر کرسی عدل
تسلیم مقررات قانون شده‌ایم