mabidan/ganjoor huggingface dataset:
نادر نادرپور — خون و خاکستر — آینده‌ای در گذشته
آن روستای دامنه ی البرز
کز خاوران به چشمه ی خورشید می رسید 
 وز باختر به ماه 
 جغرافیای کودکی من بود 
من ، لحظه های آمدن صبح و شام را 
از تابش سپیده به دیوارهای او 
وز رقص شاخ و برگ سپیدارهای او 
 در نور آتشین شفق می شناختم 
وقتی که نوبهار ،‌ طلوع شکوفه را 
 در آسمان عید نشان می داد 
وقتی که آفتاب مسیحا دم 
انبوه سالخورد درختان را 
 روح جوان و جسم جوان می داد 
 من از درون کلبه ، برون می شتافتم
در کوچه های دهکده ، خمیازه های باد 
با بوی خاک ، توشه ی راهم بود 
 کندوی شهر ، بر کمر تپه های دور 
 بازیچه ی خیال و نگاهم بود 
 گاهی ، کبوتران طلایی را 
 چون کاروان کوچک زنبوران 
 از آسمان نوردی خود ، خرسند 
 گاهی ، مناره های موازی را 
 چون شاخاک دو گانه ی نورانی
بر پشت گنبدی حلزون مانند 
در انتهای منظره می دیدم 
وقتی که تیر ماه ، تنور سپیده را
  ئر آسمان تب زده می افروخت 
 من ، خواستار پونه ی عطر آگین 
 در لابلای نان جوین بودم 
من ، هسته های گوجه ی شیرین را 
 در ظهر تشنگی 
با یک فشار دندان ، می ریختم به خاک 
 من ، گونه های نرم و هوسناک سیب را
 در سرخی غروب 
 با بوسه های شهوت خود می گداختم
  وقتی که گله های پرکنده 
 از جلگه ها به دهکده می رفتند 
وقتی که گاوهای غبار آلود 
 دلو بخار کرده ی سرگین را 
 با ریسمان دم 
از چاه واژگون به زمین می گذاشتند 
 من در سرودخوانی آغاز شامگاه 
با غوک ها مقابله می کردم 
من ، ضربه ی تلنگر آواز خویش را 
 بر جام پر طنین افق می نواختم 
آنگاه ، چون طلایه ی پاییز می رسید 
 من ، برگ زرد و سرخ چناران را 
 چون شیشه های رنگی حمام و روستا 
از پشت بام خاطره می دیدم 
 وقتی که باد سرد زمستانی
سر پنجه های دختر چوپان را 
 در گرگ و میش صبح ، حنا می بست 
وقتی که شیر نور ز پستان آفتاب 
 در سطل آسمان مسین می ریخت 
 البرز در برابر من شیهه می کشید 
من ، شهسوار حادثه ها بودم 
 من ، رو به روشنایی اینده داشتم 
 کنون که بر کرانه ی مغرب نشسته ام 
دیگر ، نه روشنایی اینده روبروست 
دیگر ، نه آفتاب درون رهنمای من 
از خانه ام گریختم و ، خشم روزگار 
 خصمانه داد در شب غربت ، سزای من 
 از راه دور می نگرم خاک خویش را 
 خاکی که محو گشته در او ، جای پای من 
 در آسمان تیره ی او روز ، مرده است 
 بعد از فنای روز ، چه سود از دعای من 
 خرم دیار کودکی سبز من کجاست ؟
 تا گل کند دوباره در او خنده های من 
 خشتی نمانده است که بر خاک او نهم 
ویران شدشت دهکده ی دلگشای من
  البرز کو ؟ که شیهه کنان در میان برف 
از کیقبادها خبر آرد برای من 
 گویی که بانگ ناله ی اندوهناک او 
 گم گشته در گریستن بی صدای من 
آوخ که از رکاب بلندش سوار صبح 
دیگر قدم فرو ننهد در سرای من 
خورشید شامگاه ،‌ در افکنده سایه وار 
 اینده ی بزرگ مرا در قفای من
نادر نادرپور — خون و خاکستر — بر آستان بهار
من آن درخت زمستانی ، بر آستان بهارانم 
که جز به طعنه نمی خندد ،‌ شکوفه بر تن عریانم 
ز نوشخند سحرگاهان ،‌ خبر چگونه توانم داشت 
 منی که در شب بی پایان ، گواه گریه ی بارانم 
شکوه سبز بهاران را ،‌ برین کرانه نخواهم دید
 که رنگ زرد خزان دارد ، همیشه خاطر ویرانم
چنان ز خشم خداوندی ،‌ سرای کودکی ام لرزید 
که خاک خفته مبدل شد ، به گاهواره ی جنبانم 
درین دیار غریب ای دل ،‌ نشان ره ز چه کس پرسم ؟
 که همچو برگ زمین خورده ، اسیر پنجه ی طوفانم 
 میان نیک و بد ایام ، تفاوتی نتوانم یافت 
که روز من به شبم ماند ،‌بهار من به زمستانم 
نه آرزوی سفر دارد ، نه اشتیاق خطر کردن ،‌
 دلی که می تپد از وحشت ، در اندرون پریشانم 
 غلام همت خورشیدم ، که چون دریچه فرو بندد 
 نه از هراس من اندیشد ، نه از سیاهی زندانم 
کجاست باد سحرگاهان ،‌ که در صفای پس از باران 
 کند به یاد تو ، ای ایران !‌ به بوی خاک تو مهمانم
نادر نادرپور — خون و خاکستر — رشته ی گسسته
خدای جهان سرخوش از آفرینش
مرا ارمغان کرد سازی یگانه 
 من آن ساز را بر دو زانو نشاندم 
سرش را چو کودک فشردم به شانه 
 دو سیمی که بر سینه اش بسته دیدم 
 دو رگ بود از مغز تا دل روانه 
به سر پنجه ام هر دو را آزمودم 
وز آنها به نوبت شنیدم ترانه 
 یکی ،‌ ناله ای داشت پیوسته غمگین 
 یکی دیگرش ، نغمه ای شادمانه 
یکی خوشتر از خواب در صبح مستی 
یکی تلخ ،‌ چون بوسه ی تازیانه 
 من اما دل از ساز خود بر نکندم 
که مهری بدو و بم های ناسازگارش
 سرودی برانگیختم عاشقانه 
 سرودی نه اندوه ، یک سر ،‌ نه شادی
سرودی که از هر دو بودش نشانه 
زهی نغمه ی من در آن روزگاران 
خوشا نوجوانی ، خوشا نوبهاران 
شبی ، آسمان را بر افروخت برقی 
چو رودی که ویران کند بسترش را 
 چنان آتش افکند در آشیانم 
که باد فنا برد خاکسترش را 
من آویختم ساز خود بر درختی
که تا شعله ور ننگرم پیکرش را 
نگاهی بدو کردم از پشت آتش
بدان سان که دلداده ای دلبرش را 
بر آن شاخه ی دور ، وارونه دیدم 
سحرگاه ، اندام افسونگرش را 
هراسان و گریان به سویش دویدم 
به دست نوازش سپردم سرش را 
 دل آنگونه بستم به تار غم او 
که بگسیختم رشته ی دیگرش را 
 اگر بانگ خوش داشت سیم نخستش
مگر نیست تا بشنوم خوشترش را 
 کنون ،‌ ساز من بانگ شادی ندارد
 چو مرغی که گم کرده باشد پرش را 
 به خود گویم ای مرد شوریده خاطر
 ازین پس ،‌ بزن زخمه بر سیم آخر
نادر نادرپور — خون و خاکستر — غزل ۳
مرا عشق تو در پیری جوان کرد 
 دلم را در غریبی شادمان کرد 
به آفاق شبم رنگ سحر داد 
مرا آیینه دار آسمان کرد 
 خوشا مهری که چون در من درخشید 
 جهان را با من از نو مهربان کرد 
 خوشا نوری که چون در اشک من تافت 
نگاهم را پر از رنگین کمان کرد 
هزاران یاد خودش را در هم آمیخت 
مرا گنجینه ی یاد جهان کرد 
غم تلخ مرا از دل به در برد 
تب شوق تو را در من روان کرد
  وزان تب ،‌ آتشی پنهان برافروخت
 که شادی را به جانم ارمغان کرد
 مرا با چون تویی همآشیان ساخت 
 تو را با چون منی همداستان کرد 
گواهی بهتر از حافظ ندارم 
 که قولش این غزل را جاودان کرد
« شب تنهایی ام در قصد جان بود 
 خیالت لطفهای بیکران کرد »
نادر نادرپور — خون و خاکستر — صلیب و ساعت
 در سرزمین غربت من 
در گوشه ای از خاک بی خورشید مغرب 
 در سایه ی سنگین ابری جاودانه 
در کشوری از مویه ی باران ،‌ غم آلود 
 و ز بانگ ناقوس کلیسا ،‌ شادمانه 
 در پایتختی سالخورد از چشم تاریخ 
اما جوان در دیده ی پیر زمانه 
 در شهر دودی رنگ پل ها و شفق ها 
شهر عبور آسمان از رودخانه 
هر شامگاهان 
سیل عظیم رهگذاران موج می زد 
سیلی که می رفت از کران تا بیکرانه 
 من خوب می دیدم که پیش از مردن روز
پیر و جوان ، مانند مورانی شتابان 
با توشه هایی از هراس و حسرت خویش
 سرگشته می رفتند سوی آشیانه 
 گویی که می بردند نومیدانه بر دوش
بار صلیبی را که چشم کس نمی دید 
از دار فانی تا دیار بی نشانه 
 من ، خیره بر آن کار دشوار 
با سایه ای چون خود سبکبار 
 راهی به بیرون می گشودم زان میانه 
آنگاه می رفتم به استقبال مهتاب 
با اشتیاقی عاشقانه 
یک شب ،‌ سرانجام 
وقتی که باران ، کوچه را بدرود می گفت 
وقتی که رنگ آسمان تغییر می کرد 
وقتی که سیب سرخ خورشید 
 از شاخه می افتاد و قانون زمین را 
 در آن بهشت نیلگون تفسیر می کرد 
 وقتی که توپ کوچک ماهوتی ماه 
در لحظه ی بالا پریدن از درختان 
 در لابلای شاخساران گیر می کرد 
من ، در اتاق تیره ی خویش
از دور می دیدم که بر سیمای دیوار 
 رقاصه ی سیمابگون ساعت من 
 سر زمان را بی زبان تعبیر می کرد
  او با شمردن های موزون 
با جنبش گهواره آسای خود از مشرق به مغرب 
در لحظه ی افتادن خورشید از گردون به هامون 
 یا در تب و تاب صعود ماه از هامون به گردون
 گویی صلیبی در فضا تصویر می کرد 
آه این صلیب ناهویدا 
تمثیل پایان جهان بود 
 تمثیلی از اندیشه ی مرگ
 در خاطر پیر و جوان بود 
من ، ناگهان از خویش پرسیدم که : ای مرد 
 ایا درین خاک مسیحایی که هستی 
هرگز صلیبی را به دوش خود کشیدی ؟
ور پاسخت آری است ایا زیر آن بار 
 دیگر چه نقشی در خیالت آفریدی ؟
نفس گناه آلود من در پاسخم گفت 
 من همچنان با گوی ماه و قرص خورشید 
 مانند آن رقاصه ساعت شب و روز
سرگرم بازی های خویشم 
اما سرانجام آن صلیب ناهویدا 
 سنگین به دوشم می نشیند 
آنگاه می بینم که من عیسای خویشم
نادر نادرپور — خون و خاکستر — قاب عکس
روزی که کودکانه ، به تصویر خویشتن
 در چشمه ها و آینه ها دیده دوختم 
پنداشتم که آینه ، همتای چشمه است 
 وین هر دو در نگاه نخستین برادرند
  پنداشتم که هر که در آیینه بنگرد 
 در چشمه نیز ، چهره ی او جلوه می کند 
وان چهره های تیره و روشن ، برابرند 
 پنداشتم که چشمه اگر خفته در چمن 
ایینه ای است عاشق دیدار آفتاب 
وینک ،‌ بر آن سر است که از اوج آسمان 
خورشید را برهنه فرود آورد در آب 
پنداشتم که در شب تار اتاق من 
 آیینه ، چشمه ای است که آرام و بی خروش 
می ریزد از بلندی دیوار بر زمین 
وندر زلال جاری او ،‌ اشتیاق من 
کم کم رسوب می کند و می رود به خواب
 آری ، هزار بار 
تصویر من در آینه و چشمه ،‌ غرق شد
 یا خود در آن دو چشم درخشان ، رسوب کرد 
تا ناگهان ، جوانی ناپایدار من 
 چون آفتاب ، در شب غربت ، غروب کرد 
بعد از غروب او 
وقتی که ماه از دل مرداب آسمان 
سر می کشد برون 
من با رسوب خاطره ، آغشته ام هنوز
من ، چشمه سار آینه را با عصای وهم
  آشفته می کنم که مگر از رسوب او 
تصویر کودکانه ی خود را برآورم 
زیرا که من ،‌ حریص تر از سالیان پیش
در جستجوی صورت گمگشته ام هنوز
 اما در آینه 
 کنون ، به جای چهره ی آن طفل خردسال 
 سیمای سالخورده ی مردی سپید موست 
کز مرگ می هراسد و با خویش ،‌ دشمن است 
ایینه ، چشمه نیست 
ایینه قاب عکس کهنسالی من است
نادر نادرپور — سرمۀ خورشید — سرمه ی خورشید
من مرغ کور جنگل شب بودم
باد غریب ، محرم رازم بود 
 چون بار شب به روی پرم می ریخت 
 تنها به خواب مرگ ، نیازم بود 

هرگز ز لابلای هزاران برگ 
بر من نمی شکفت گل خورشید 
 هرگز گلابدان بلور ماه 
 بر من گلاب نور نمی پاشید 

من مرغ کور جنگل شب بودم 
برق ستارگان شب از من دور 
 در چشم من که پرده ی ظلمت داشت 
 فانوس دست رهگذران ، بی نور 

 من مرغ کور جنگل شب بودم 
در قلب من همیشه زمستان بود 
 رنگ خزان و سایه ی تابستان 
 در پیش چشم من همه یکسان بود 

 می سوختم چو هیزم تر در خویش
 دودم به چشم بی هنرم می رفت 
 چون آتش غروب فرو می مرد 
تنها ، سرم به زیر پرم می رفت 

 یک شب که باد ، سم به زمین می کوفت 
و ز یال او شراره فرو می ریخت
  یک شب که از خروش هزاران رعد 
گویی که سنگپاره فرو می ریخت 

از لابلای توده ی تاریکی
 دستی درون لانه ی من لغزید 
 وز لرزه ای که در تن من افتاد 
 بنیاد آشیانه ی من لرزید 

 یک دم ، فشار گرم سرانگشتش
چون شعله ، بال های مرا سوزاند 
تا پنجه اش به روی تنم لغزید 
قلب من از تلاش تپیدن ماند 

غافل که در سپیده دم این دست 
خورشید بود و گرمی آتش بود 
 با سرمه ای دو چشم مرا وا کرد
  این دست را خیال نوازش بود 

زان پس . شبان تیره ی بی مهتاب 
منقار غم به خاک نمالیدم 
چون نور آرزو به دلم تابید 
در آرزوی صبح ، ننالیدم 

این دست گرم ، دست تو بود ای عشق 
 دست تو بود و آتش جاویدت 
 من مرغ کور جنگل شب بودم 
 بینا شدم به سرمه ی خورشیدت
نادر نادرپور — سرمۀ خورشید — مستی
هوا بارانی و من مست و او مست 
شراب سرخ شیرین در سبو مست 
همه چشم سیاهش سر به سر ناز 
همه زلف درازش مو به مو مست
نادر نادرپور — سرمۀ خورشید — آیینهٔ دق
شب ها که پر پر می زند شمع 
با کوله بار اشک های مرده ی خویش
تنها در آن سوی اتاقم 
شب های پاییزی که پیش از مردن ماه 
آتش به سردی می گراید در اجاقم 
خاموش ، پشت شیشه ی در می نشینم
شمع غمی گل می کند در سینه ی من 
آن قدر زاری می کنم تا جیوه ی اشک 
هر شیشیه ی در را کند آیینه ی من 
آنگه درین آیینه های کوچک دق 
سیمای دردآلود خود را می شناسم 
 سیمای من ، سیمای آن شمع غریب است 
 کز اشک ، باری می کشد بر گرده ی خویش
 من نیز چون او در سراشیب زوالم 
 با کوله بار روزهای مرده ی خویش
در زیر این بار 
اندام خون آلود خود را می شناسم 
اندام من ، اندام شمعی واژگون است 
 کز جنگ با شب ، پای تا سر غرق خون است 
 هر چند نور صبح را می بیند از دور 
هر چند می داند که این نور 
از مرگ با او دورتر نیست 
 اما درین غم نیز می سوزد که افسوس
زان آتش دیرین که در او شعله می زد 
 دیگر خبر نیست 
 دیگر اثر نیست 
شبها که پرپر می زند شمع 
در زیر بار اشک های مرده ی خویش
درش یشه ی در ، نقش خود را می شناسم 
پیری که باری می کشد بر گرده ی خویش
در زیر این بار 
 دیگر نه آن هستم که بودم 
 خالی است از آن آتش دیرین ، وجودم 
پیچیده در چشم فضا ، دود کبودم 
افسوس ، افسوس
 دیگر نه آن هستم که بودم
نادر نادرپور — سرمۀ خورشید — فال
ای بی ستاره مرد 
 در دست های خالی و خشکت نگاه کن 
اینجا کویر گمشده ی بی نشانه ایست 
 زهدان خاک او تهی از هر جوانه ایست 
 یک مو درین کویر به جای علف نرست 
 یک قطره ی عرق خبر از چشمه ای نداد 
وین مار پیچ پیچ که جز زهر غم نریخت 
خط حیات توست که افسوس بر تو باد 
ای بی ستاره مرد 
 در آسمان بخت سیاهت نگاه کن
 روزی اگر بهار دلت بی شکوفه بود
  کنون غروب زندگیت بی ستاره باد 
 ای بی ستاره مرد 
افسوس بر تو باد
نادر نادرپور — سرمۀ خورشید — بیم سیمرغ
سیمرغ قله های کبودم که آفتاب
 هر بامداد ، بوسه نشاند به بال من 
 سر پیش من به خاک نهد کوهسار پیر 
 وز آسمان فرو نیاید خیال من 

چون چتر بال ها بگشایم فراز کوه 
 گویی درختی از دل سنگ آورم برون 
 در سینه ی پرنده ی رنگین کوهسار
 منقار تیز خویش فرو کنم به خون 

در آسمان پاک ، نبیند کسی مرا 
 جز ریزتر ز خال سپید ستاره ای
  آن گونه می پرم که به چشم ستاره ها 
گویی ز کوه می گسلد سنگپاره ای 

مغرورتر ز فله ی در ابر خفته ام 
 از پشت من نمی گذرد سیل بادها 
نقش خجسته ایست به چشمان آسمان 
 سیمای من در آینه ی بامدادها 

چون از فراز کوه نظر می کنم به خاک 
 بال از هراس من نگشاید پرنده ای 
 اشک آورم به چشم تماشاگر حسود 
تا شور کینه را ننشاند به خنده ا ی

اما درون سینه ی من بیم خفته ایست 
کز اوج قله های غرور آردم به زیر 
یک روز ، روح کوه که دلبسته ی من است 
فریاد می زند که : مرو !‌ تیر ، تیر ، تیر
نادر نادرپور — سرمۀ خورشید — مسافر
عاقبت از سرزمین گمشده ی خویش
 آمدی ای کوله بار شوق تو بر دوش
شسته ز فیروزه های چشم تو ، خورشید 
 رنگ هزاران غمی که گشته فراموش

آمدی از ره بدین امید که دستی
 باز کند ناگهان به خنده دری را 
 گوش تو کز سردی زمانه فسرده ست
 بشنود آوای گرم منتظری را 

پای نهادی به روشنایی درگاه 
 سایه ی تو همچو قیر گرم به در ریخت
 نعره زنان کوفتی شقیقه ی در را 
لیک ترا خاک انتظار به سر ریخت 

نوری از آن سوی شیشه ها نتراوید
 پنجره ها کورتر ز شب پره ها بود
  باد ، دهان از سرود خویش تهی کرد 
آنچه در این سرزمین نبود ، صدا بود 

پیر شدی ناگه از شگفتی این درد 
 خرد شدی ناگه از گرانی این بار 
 موی تو در یک نفس چو برف فرو ریخت 
 تکیه زدی از هراس خویش به دیوار 

 آمده بودی بدین امید که بر تو 
 باز کند هر دری به خنده دهان را
 آمده بودی که جام گوش تو نوشد 
 جرعه ی گرم صدای منتظران را 

 لیک نیاسوده بازگشتی ازین راه 
 برق امیدی به خاطرت ندرخشید 
 کام ترا آسمان تیره ی این شهر 
جرعه ای از جام آفتاب نبخشید 

ببینمت ای سالخورده مرد مسافر 
 می روی و کوله بار درد تو بر دوش 
در بن فیروزه های چشم تو ، خورشید 
با شفق لعلگون خود شده خاموش
نادر نادرپور — سرمۀ خورشید — نیشخند
دریا به روی سینه ی ساحل خزیده مست 
در بازوان فشرده تنی کامیاب را 
 بر ماسه های نرم طلایی چکیده ماه 
 پر کرده جای پای تر آفتاب را

در کلبه ای که بر سر انبوه ماسه ها
  می لرزد از هراس فرو ریختن هنوز
مردی به یاد زورق خویش است و در خیال
  با ماهیان به کار در آویختن هنوز

او می رود که زیر بخار سیاه شب 
 آنجا که چشم کس نشناسد کرانه را 
 تور درشت خویش سراسر بگسترد 
 تا برکشد ز موج ، شکار شبانه را

بدرود می کند نفسی چند با زنش
زن ، گرم گرم بر دل خود می فشاردش
 این شیر دل زنی است که او در شب دراز 
 تنها درون کلبه ی خود می گذاردش

 اشک از شکاف دیده ی زن جوش می زند 
 مرد از هجوم گریه به شب می برد پناه 
بازوی زن به بازوی در تکیه می کند 
 مرد از درون کلبه قدم می نهد به راه 

دنبال مرد ، سایه ی درهم شکسته اش 
بر ماسه های سوخته چون لکه ی تری است 
 اما زنش ز سایه ی او برگرفته چشم 
زیرا کسی که می رسد از راه ، دیگری است 

شب می رسد به نیمه و رو می کند به صبح
در کلبه جز صدای نفس های شاد نیست 
 زورق نشین هنوز در آغوش آب هاست 
 بیمش ز نعره های خروشان باد نیست 

لختی دگر سپیده دمیده ست و از نسیم 
 دریا شنیده بوی خوش آفتاب را 
 مردی درون کلبه ی صیاد ، خفته مست 
در بازوان فشرده زنی کامیاب را
نادر نادرپور — سرمۀ خورشید — برف
کوبیده برف زیر لگدهایش
 بوی بنفش های بهاران را 
در زیر برف ، خاک تب آلوده 
 در دل نهفته حسرت باران را 

 در گوش کرده پنبه ی برف امشب 
 شهری که جاودانه پر از حرف است 
 چشمان پاک جوی پر از آب است 
 مژگان سبز کاج پر از برف است 

گاهی غبار برف فرو ریزد 
چون اشک من ز شاخه ی مژگان ها 
 بر خشکسال سینه ی من بارد 
 این اشک گرم چون نم باران ها 

من در کنار آینه می گریم 
چشم درشت آینه بیدار است 
 از پشت اشک ، عکس تو می لرزد
 در قاب کهنه ای که به دیوار است 

 لب های سرد آینه می بوسد 
 خال سیاه زیر لبانت را 
من در زلال آینه می بینم 
بغضی که بسته راه دهانت را 

نور نگاه گرم تو می تابد 
از چشم روشنی زده ی تصویر 
می خواهمش ز قاب برون آرم
دیر است ، ای امید گریزان ، دیر 

دیگر دهان آینه بلعیده ست 
نقش ترا چو آب گوارایی
 اما دلم چو کودک بی مادر 
فریاد می کند که تو اینجایی

گویی صدای پای تو نزدیک است 
 پیموده سنگفرش خیابان را 
آورده باد تازه نفس از دور 
 بوی بنفشه های بیابان را
نادر نادرپور — سرمۀ خورشید — حسرت
گونه ی شب شسته بود از گریه ی مهتاب
  بسترم بی موج ، چون مرداب
  می رمید از دیدگانم خواب
 می گشودم پلک های بسته را از خشم 
می شمردم تیرهای سقف را با چشم 
بار اول طاق می شد بار دوم جفت 
خواب ، گویی چون پرستوها 
 در میان تیرها می خفت 
ناگهان گهواره ی بی جنبش شب را 
دست گرم نغمه ای جنباند 
 این زن همسایه ی ما بود 
کر کنار بستر طفلش 
لای لایی آشنا می خواند 
 آنچه او می خواند ، آواز دل من بود 
 در نهادم ، آتش اندوه روشن بود 
کاشکی من نیز طفلی داشتم چون او
  در کنارش تا سحر بیدار می ماندم
  کاشکی در خلوت شب های مهتابی
بر سر بالین او آواز می خواندم 
 کمکم از افسون آن آواز 
چشم طفلم جرعه ای از خواب می نوشید
  وز شکاف پلک های من 
 جویبار اشک می جوشید 
کودکم در خواب می خندید 
 از تبسم های او مهتا می خندید 
بوسه ها از گونه هایش می ربودم من 
زیر لب ، گریان و خندان می سرودم من
 چون هوا را بازی دست تو بشکافد 
خیره در رگ های آبی رنگ بازوی تو میگردم 
ناگهان در چون دهانی گرم وا می شد 
مادرش از دور با من هم صدا می شد
  از تنت چون بوی شیر تازه برخیزد
 مست از بوی تو می گردم 
بسترم بیگانه بود از خواب
  چینی شب می درخشید از لعاب نیلی مهتاب 
مادری گهواره می جنباند 
لای لایی آشنا می خواند 
 ماه در آیینه ی چشم تو می سوزد
 همچو شمعی شعله ور درش یشه ی فانوس
 ناله ای از سینه ام برخاست 
 کودک من نیستی ، افسوس
نادر نادرپور — سرمۀ خورشید — گوماتای آسمان
یک شب ز تخت عرش فرو می کشم ترا 
ابلیس ، ای کشنده ی پنهانی خدا 
گر در گمان خلق ، تو ابلیس نیستی 
 من دانم ای خدای پلیدان ، تو کیستی
از دودمان پاک خدایان پیشتر 
 یک تن هنوز در حرم عرش زنده بود 
 یک تن که چشم در پی آزار ما نداشت 
میلی به سوی فتنه و مرگ و بلا نداشت 
 پاکیزه تر ز اشک زلال ستاره بود 
 بخشنده تر ز ابر سپید بهاره بود 
 بر بندگان خویش ، ستم ها روا نداشت
 یک شب تو ، ای کس که جز ابلیس نیستی
دزدانه سوی خوابگه او شتافتی
او را درون بستر خود خفته یافتی
با تیغ تیز ، سینه ی گرمش شکافتی
آنگاه خود به تخت نشستی ، خدا شدی
وز راه و رسم مردمی او جدا شدی
هشدار ، ای کسی که جز ابلیس نیستی 
خلق جهان هنوز نداند که کیستی
 هر چند تکیه بر سر جای خدا زدی
در گوش خلق ، بانگ خوش آشنا زدی
یک شب ز تخت عرش فرو کشم ترا 
ابلیس ، ای کشنده ی پنهانی خدا
نادر نادرپور — سرمۀ خورشید — گریه
 ابر گریان غروبم که به خونابه ی اشک 
می کشم در دل خود ، آتش اندوهی را 
 سینه ی تنگ من از بار غمی سنگین است 
پاره ابرم که نهان ساخته ام کوهی را 

آسمان گریه ی مستانه کند بر سر خاک 
بینوا من که درین گریه ی من ، مستی نیست 
همچو مه ، کاهش من از غم بی فردایی است 
همچو نی ، وحشتم از باد تهیدستی نیست 

آسمان ، بستری افکنده ز خاکستر ابر 
 آتش ماه درین بستر سرد افتاده ست 
دل خونین مرا بستر غم خوابگه است 
خال سرخی است که بر گونه ی زرد افتاده ست 

 در دل این شب تاریک ، تو فانوس منی
گرد تو ، خرمن باران زده ی هاله ی تست 
آبی و ناله ی تو یخ زده در سینه ی سنگ 
چشمه ی خشک دلم منتظر ناله ی تست 

ای که در خلوت من بوی تو پیچیده هنوز
یاد شیرین تو تا مرگ همآغوشم باد 
 ابر تاریکم و از گریه ی اندوه پرم 
حسرت دیدن خورشید فراموشم باد
نادر نادرپور — سرمۀ خورشید — در پایان
با ماهی سرخ رنگ لب هایش
 در آب پریده رنگ سیمایش
 آهسته و بی صدا شنا کردم
 از طارمی سیاه و مژگانش
ره سوی در دو چشم او بردم 
آن را به هزار حیله وا کردم
 در نقب گلوی تشنه اش جستم 
سرداب سیاه سینه ی او را
 دل را ، دل خفته را ، صدا کردم
 دل ماهی آبهای گلگون بود 
سرداب سیاه سینه ، پرخون بود 
وان نقب که ره به سینه ی او داشت
 چون راه نهان گنج قارون بود 
 پس ، سیل سرشک را رها کردم
نادر نادرپور — سرمۀ خورشید — تیغ دو سر
تو آن دره ی سبز بی آفتابی
که مه بر سر افشاندت نو بهاران
تو فریاد مرغابی جفت جویی
که پر می گشاید به دنبال یاران 

تو ابری ، تو آن ابر اندوهگینی
که اشکی به رخساره ی کوه پاشی
تو خورشید بیمار پیش از غروبی
که بر خاطرم گرد اندوه پاشی

تو پیشانی کوهساران صبحی
که تاجی است از خنده ی ‌آفتابت
تو گهواره ی شاخساران مستی
که هر دم نسیمی دهد پیچ و تابت 

ترا از جهانی دگر می شناسم 
 ترا شیر داد از ازل دایه ی من 
 درین تیره شب ها که فردا ندارد
تو فانوسی و عشق تو ، سایه ی من 

خدا این دو دل را به تیغی دو سر دوخت 
ازین یک ، رهایی نداد آن دگر را 
طلسم است و ، با اشک نتوان زدودن 
 ازین تیغه ی سرد ، خون جگر را
نادر نادرپور — سرمۀ خورشید — کابوس
مهتاب رو به ساحل مغرب نهاده بود 
در خلوت اتاق به جز من کسی نبود 
قلب سیاه ساعت شماطه می تپید 
شب می گذشت و لحظه ی میعاد می رسید 
 ناگه صدای دور سگی در فضا شکست 
 ازپ شت قاب پنجره ، برق تلنگری
بر شیشه ی کبود ترک خورده نقش بست 
ساعت ز کار خویش فرو ماند و گوش داد 
 آونگ او چو مردمک چشم مردگان 
 از گردش ایستاد 
در پشت من ، دهان دری نیمه باز شد 
 نوری سفید ، همچو غبار گچ از هوا 
در خوابگاه ریخت 
آنگه صدای لغزش پایی به روی فرش
تار سکوت را چو نخی بی صدا گسیخت 
من میهمان هر شبه ام را شناختم 
اما هنوز طاقت برگشتنم نبود 
قلبم درون سینه ی تاریک می تپید 
نور از شکاف پنجره چون موم می چکید 
ناگه دو دست سوخته ی استخوان نما 
 از پشت ، بر خمیدگی شانه ام نشست 
 برگشتم از هراس
این روح ناشناس 
 روحی که چون شمایل شوم مقدسان 
 در زیر روشنایی ماه ایستاده بود 
صورت نداشت ، لیک لبی چون شکاف زخم
 تا زیر گوش های درازش کشیده داشت 
خندید و بیم خنده ی او در دلم نشست
فریاد من چو زوزه ی سگ در گلو شکست
نادر نادرپور — سرمۀ خورشید — میدان
شب چون گلی سیاه ، پر افشانده در فضا 
 باران ریز ریز 
 عطر اقاقیا 
 بر بازوان چرب خیابان روبرو
خال چراغ ها 
 ساق سپید و لخت زنان ، چون گلوی قو 
در پیش چشم من 
در پیش پای من 
 خمیازه های من
نادر نادرپور — سرمۀ خورشید — ستاره ی دور
 تصویر ها در آینه ها نعره می کشند
 ما را از چارچوب طلایی رها کنید 
ما در جهان خویشتن آزاد بوده ایم 
 دیوارهای کور کهن ناله می کنند 
ما را چرا به خاک اسارت نشانده اید ؟
ما خشت ها به خامی خود شاد بوده ایم 
تک تک ستارگان ، همه با چشم های در 
دامان باد را به تضرع گرفته اند 
 کای باد !‌ ما ز روز ازل این نبوده ایم 
ما اشک هایی از پی فریاد بوده ایم 
 غافل ، که باد نیز عنان شکیب خویش
 دیریست کز نهیب غم از دست داده است 
 گوید که ما به گوش جهان ، باد بوده ایم 
من باد نیستم 
اما همیشه تشنه ی فریاد بوده ام 
دیوار نیستم 
اما اسیر پنجهی بیداد بوده ام 
نقشی درون آینه ی سرد نیستم 
زیرا هر آنچه هستم بی درد نیستم 
 اینان به ناله ، آتش درد نهفته را 
 خاموش می کنند و فراموش می کنند 
 اما من آن ستاره ی دورم که آبها
 خونابه های چشم مرا نوش می کنند
نادر نادرپور — سرمۀ خورشید — ابر
 دیگر نه آتشی است ، نه داغی ، نه سوزشی
 فریاد من درون دلم خاک می شود 
 دیگر زمان به گریه ی من خنده می زند 
اشکم به یک اشاره ی او پاک می شود 

پیری رسیده است و درختان خمیده اند 
 مرغابیان شاد به ماتم نشسته اند 
آبادی از جهان خدا رخت بسته است 
ویرانه ها به ماتم عالم نشسته اند 

 من بر بهار مرده ی خود گریه می کنم
 اما کسی به گریه ی من دل نمی دهد 
جز بوته های هرزه و گل های بی نشاط
این دانه های ریخته حاصل نمی دهد 

دیگر سبوی باده ی لذت تهی شده 
دیگر زمان خنده ی مستی گذشته است 
 زان پس که شادی از دل من پر کشیده است 
 اندوه ، سوی لانه ی خود باز گشته است 

بگذار تا چو ابر بگریم به سوگ خویش
 بگذار تا غبار غمی در هوا کنم 
بگذار تا چو شبنمی از گل فرو چکم 
خورشید را به حسرت خود آشنا کنم
نادر نادرپور — سرمۀ خورشید — پیکره ها
ای پیکره هایی که نهان در دل سنگید 
 افسوس که سرپنجه ی خاراشکنی نیست 
 نقشی اگر از تیشه ی فرهاد به جا ماند
  جز تیشه ی نفرین شده ی گورکنی نیست 

هر پیکره ، چون نطفه ی نوری است که خورشید 
 با تابش خود در رحم سنگ نهاده ست
هر تیشه که دندان فشرد بر جگر کوه 
ره سوی جگر گوشه ی خورشید گشاده ست 

کس نیست که با پنجه ی سودازده ی خویش
 از سنگ برون آورد این پیکره ها را 
 خاراشکنی نیست ولی گورکنی هست 
تا در شکم خاک نهد پیکر ما را 

دنیای تب آلوده کویری است که در او 
 هر گام که بیراهه نهی ، دام هلاک است 
 هر خار که می روید ازین کهنه نمکزار
  گیسوی سواران فرورفته به خاک است 

آن کیست که پهنای بیابان بشکافد 
در خلوت این گمشدگان راه بجوید 
آن کیست که چون تیشه زند بر جگر کوه 
اندام تراشیده ای از سنگ بروید 

من کوهم و من سینه ی سوزان کویرم
  از هم بشکافید دلم را و سرم را 
تا در دل من صد هوس گمشده بینید 
 وندر سر من ، پیکره های هنرم را
نادر نادرپور — سرمۀ خورشید — نگاه
بر شیشه ، عنکبوت درشت شکستگی
تاری تنیده بود 
 الماس چشم های تو بر شیشه خط کشید 
 وان شیشه در سکوت درختان شکست و ریخت
چشم تو مانده و ماه 
وین هر دو دوختند به چشمان من نگاه
نادر نادرپور — سرمۀ خورشید — زنده در گور
بهار امسال ، خاموش است 
نه شمع غنچه ای در شمعدان شاخه ها دارد
  نه آتشبازی سرخ و بنفش ارغوان ها را 
 بهار امسال ، بغضی در گلو دارد 
فروغ خنده از سیمای او دور است 
عروس آفتابش زنده در گور است 
مگر سیلاب اشکش پاک گرداند 
ز لوح سینه ی او حسرت رنگین کمان ها را
نادر نادرپور — سرمۀ خورشید — پیوند
من بی خبر به راه سفر پا گذاشتم
آگاهی از نیاز عزیزان نداشتم 
 در کوره راه های تهی می شتافتم 
چون سوسمار مست به دنبال آفتاب 
در زیر پنجه های ترم ، ریگ های خشک 
فریاد می زدند که ما تشنه ایم ، آب 
شرمنده می گذشتم و آبی نداشتم 
در زیر روشنایی لیمویی غروب 
از خواب نیمروزی ، بیدار می شدم 
از گوشوار نقره ای ماه می پرید 
برق ستاره ای 
مرغابیان وحشی فریاد می زدند 
پس آن ستاره کو ؟
من جز نگاه خویش جوابی نداشتم 
در شهر ناشناخته ای پرسه می زدم 
 دیوارهای شهر مرا می شناختند 
اما ز آشنایی خود دم نمی زدند 
گوی نقاب ترس به رخساره داشتند
 من جز سکوت خویش ، نقابی نداشتم
 ای ریگ های تشنه ی خورشید سوخته 
 این بار اگر به سوی شما رخت برکشم 
از چشمه های آب روان مژده می دهم
 ای کاروان وحشی مرغابیان شب 
این بار اگر نگاه به سوی شما کنم 
 از کوکب سپیده دمان مژده می دهم 
ای قامت خمیده ی دیوارهای شهر 
این بار اگر به خلوت راز شما رسم 
از روزگار امن و امان مژده می دهم 
من با امید مهر شما زنده ام هنوز
پیوند آشنایی ما ناگسسته باد 
گر فارغ از خیال شما زندگی کنم 
چشمم بر آفتاب و بر آفاق ، بسته باد