mabidan/ganjoor huggingface dataset:
محمدرضا شفیعی کدکنی — زمزمه ها — اشک زبان بسته
کاش سوی تو دمی رخصت پروازم بود 
 تا به سوی تو پرم بال و پری بازم بود 
 یاد آن روز که از همت بیدار جنون 
 زین قفس تا سر کویت پر پروازم بود 
دیگر کنون چه کنم زمزمه در پرده عشق 
 دور از آن مرغ بهشتی که هماوازم بود 
همچو طوطی به قفس با که سخن ساز کنم 
 دور از آن آینه رخسار که همرازم بود 
 خواستم عشق تو پنهان کنم و راه نداشت 
پیش این اشک زبان بسته که غمازم بود 
رفتی و بی تو ندارد غزلم گرمی و شور
 که نگاهت مدد طبع سخن سازم بود
محمدرضا شفیعی کدکنی — زمزمه ها — سبوی شکسته
شعله ی آتش عشقم منگر بر رخ زردم 
همه اشکم همه آهم همه سوزم همه دردم 
 چون سبویی که شکسته ست و رخ چشمه نبیند 
کو امیدی که دگرباره همآغوش تو گردم 
لاله صبح بهارم که درین دامن صحرا 
 آتش داغ گلی شعله کشد از دم سردم 
کس ندانست که چون زخم جگر سوز نهانی
سوختم سوختم از حسرت و لب باز نکردم 
جلوه ی صبح جوانی به همه عمر ندیدم 
 با خزان زاده ام آری گل زردم گل زردم
محمدرضا شفیعی کدکنی — زمزمه ها — سوخته خرمن
 گر به گلگشت چمن می روی از من یاد آر 
 زین گرفتار قفس ای گل گلشن یاد آر 
 زان که یک عمر به پاداش وفاداری برد 
لاله حسرت ازین باغ به دامن یادآر
هر زمان برق نگاهت زند آتش به دلی
ای گل ناز ازین سوخته خرمن یادآر 
چون هلالم سر شوریده به زانوی غم است 
از شب تار من ای کوکب روشن یادآر 
ای که بی لاله ی داغ تو بهارم نشکفت 
گر به گلگشت چمن می روی از من یاد آر
محمدرضا شفیعی کدکنی — زمزمه ها — گرمی افسانه
خلوت نشین خاطر دیوانه ی منی
 افسونگری و گرمی افسانه ی منی
بودیم با تو همسفر عشق سالها
 ای آشنا نگاه که بیگانه منی
 هر چند شمع بزم کسانی ولی هنوز
آتش فروز خرمن پروانه منی
چون موج سر به صخره ی غم کوفتم ز درد 
 دور از تو ای که گوهر یک دانه منی
خالی مباد ساغر نازت که جاودان 
 شورافکنی و ساقی میخانه منی
آنجا که سرگذشت غم شاعران بود 
 نازم تو را که گرمی افسانه منی
محمدرضا شفیعی کدکنی — زمزمه ها — شهادتگاه شوق
 صد خزان افسردگی بودم بهارم کرده ای
تا به دیدارت چنین امیدوارم کرده ای 
 پای تا سر می تپد دل کز صفای جان چو اشک 
 در حریم شوق ها آیینه دارم کرده ای 
 در شب نومیدی و غم همچو لبخند سحر
 روشنایی بخش چشم انتظارم کرده ای 
در شهادتگاه شوق از جلوه ای آیینه دار
پیش روی انتظارت شرمسارم کرده ای 
 می تپد دل چون جرس با کاروان صبر و شوق 
تا به شهر آرزوها رهسپارم کرده ای 
زودتر بفرست ای ابر بهاری زودتر 
جلوه ی برقی که امشب نذر خارم کرده ای 
 نیست در کنج قفس شوق بهارانم به دل
  کز خیالت صد چمن گل درکنارم کرده ای
محمدرضا شفیعی کدکنی — زمزمه ها — کمینگاه جنون
در اینجا کس نمی فهمد زبان صحبت ما را
مگر ایینه دریابد حدیث حیرت ما را
سزد گر اشک لرزان و نگاه آرزو گویند
به جانان با زبان بی زبانی حالت ما را
نهانی با خیالت بزم ما ایینه بندان بود
به هم زد دود آه دل صفای خلوت ما را
...
خزان گلچین کند این باغهای حسرت ما را
نمی سازند با این تنگنای عالم هستی
بلند است آشیان مرغان اوج همت ما را
سری بر زانوی غم داشتم در کنج تنهایی
کمینگاه جنون کردی مقام عزلت ما را
محمدرضا شفیعی کدکنی — زمزمه ها — سپیده آیینه ها
چنین که جلوه کنان درکنار آینه ای 
گل شکفته ی صبح و بهار آینه ای 
نگاه و حیرت آیینه محو جلوه ی توست
سپیده سحر شام تار آینه ای 
 ز نقش روی تو روشن شود شبان غمش 
فروغ دیده ی شب زنده دار آینه ای 
 به گیسوان سیاهت شکست غم مرساد 
 که سرمه ی نگه بی غبار آینه ای
 تو را به کام رقیبان کجا توانم دید 
 دریغ ایدم ای گل که یار آینه ای
محمدرضا شفیعی کدکنی — زمزمه ها — همت بلند
 شد مدتی و یاد تو شد همنشین مرا 
 دارد وفای او همه جا شرمگین مرا 
جز داغ او که گرم گرفته ست با دلم 
یک تن نداشت پاس محبت چنین مرا 
فیض وصال یار به تردامنان رسد 
این ماجرا ز شبنم و گل شد یقین مرا 
آن خار خشک سینه دشتم که فیض ابر 
نسترد گرد حسرت و غم از جبین مرا 
کردی به سان قامت فواره ام نگون 
 ای همت بلند زدی بر زمین مرا
محمدرضا شفیعی کدکنی — زمزمه ها — راه باطل
 من می روم ز کوی تو و دل نمی رود 
 این زورق شکسته ز ساحل نمی رود 
 گویند دل ز عشق تو برگیرم ای دریغ 
کاری که خود ز دست من و دل نمی رود 
گر بی تو سوی کعبه رود کاروان ما 
پیداست آن که جز ره باطل نمی رود 
در جست وجوی روی تو هرگز نگاه من 
 بی کاروان اشک ز منزل نمی رود 
 خاموش نیستم که چه طوطی و آینه 
 آن روی روشنم ز مقابل نمی رود
محمدرضا شفیعی کدکنی — زمزمه ها — در بر رخم مبند
باز از جنون عشق به کوی تو آمدم 
بیگانگی مکن که به بوی تو آمدم 
 در بر رخم مبند که همچون نگاه شوق 
با کاروان اشک به سوی تو آمدم 
 از شهر بند عقل به سر منزل جنون 
 این سان به شوق دیدن روی تو آمدم 
 از رفته عذرخواه و ز اینده بیمناک 
آشفته تر ز حلقه ی موی تو آمدم 
 مانند اشک دور ز دیدار مردمان 
با سر دویده تا سر کوی تو آمدم
محمدرضا شفیعی کدکنی — زمزمه ها — خضر راه
 هر که تاب جرعه ای جام جنون بر دل نداشت 
 وای بر حال دلش کز زندگی حاصل نداشت 
 همچو فرهاد از جنون زد تیشه ای بر فرق خویش
 این شهید عشق غیر از خویشتن قاتل نداشت 
 دل فروشد همچو گردابی به کار خویشتن
 وز کسی چشم گشایش بهر این مشکل نداشت 
شمع را این روشنی از سوز عشقی حاصل است 
 گرمی عشق از نبودش جلوه در محفل نداشت 
 در شگفتم از دلم کاین قطره طوفان به دوش 
 در ره عشق و جنون آسایش منزل نداشت 
خضر راهم شد جنون تا دل به مقصد راه برد 
 کی به جایی می رسید ار مرشدی کامل نداشت ؟،
 در محیط پاکبازان فکر آسایش فناست
 موج ما جز نیستی آرامش ساحل نداشت
محمدرضا شفیعی کدکنی — زمزمه ها — بیابان طلب
 ساغرم ایینگی کرد و جهانی یافتم 
 وان جهان را بی کران در بی کرانی یافتم 
جسته ام آفاق را در جام جمشید جنون 
هر چه جز عشق تو باقی را گمانی یافتم 
 شبنم صبحم که در لبخند خورشید سحر 
خویش را گم کردم و از او نشانی یافتم 
ساحل آسایشی نبود که من مانند موج 
 رفتم از خود تا در این دریا کرانی یافتم 
در بیابان طلب سرگشته ماندم سال ها 
تا دراین ره نقش پای کاروانی یافتم 
روشنی بخش گلستانم چو ابر نو بهار 
وین صفای خاطر از اشک روانی یافتم 
چشم بستم از جهان کز فرط استغنای طبع 
 در دل بی آرزوی خود جهانی یافتم
محمدرضا شفیعی کدکنی — زمزمه ها — مپسند
 آن روز که در عشق سرانجام بمیرم 
 مپسند که دلداده ی ناکام بمیرم 
ایا بود ای ساحل امید که روزی
 چون موج در آغوش تو آرام بمیرم 
 چون شبنم گل ها سحر از جلوه خورشید 
 در پرتو روی تو سرانجام بمیرم 
آن مرغک آزرده ی عشقم که روا نیست 
 در گوشه ی افسرده ی این دام بمیرم 
 مپسند که در گوشه نهایی و غم ها 
 چون شمع عیان سوزم و گمنام بمیرم
محمدرضا شفیعی کدکنی — زمزمه ها — آیینه بخت
تو می روی و دیده من مانده به راهت 
ای ماه سفر کرده خدا پشت و پناهت
ای روشنی دیده سفر کردی و دارم 
 از اشک روان آینه ای بر سر راهت 
باز ای که بخشودم اگر چند فزون بود 
در بارگه سلطنت عشق گناهت 
ایینه بخت سیه من شد و دیدم 
 اینده ی خود در نگه چشم سیاهت 
 آن شبنم افتاده به خاکم که ندارم 
 بال و پر پرواز به خورشید نگاهت
 بر خرمن این سوخته ی دشت محبت 
ای برق ! کجا شد نگه گاه به گاهت ؟
محمدرضا شفیعی کدکنی — زمزمه ها — پاکبازی شبنم
گر شادی وصال تو یک دم نمی رسد 
 شادم که جز غمت به دلم غم نمی رسد 
 خورشید اگر به مشت زری وصل گل خرید 
 هرگز به پاکبازی شبنم نمی رسد 
 ای ابر رهگذار به برقی نوازشی 
بر کشت زار ما اگرت نم نمی رسد 
 چون مرغکان گلشن تصویر شیونم 
 هرگز به گوش آن گل خرم نمی رسد
  با آن که همچو آینه ام در غبار غم 
 گردی ز من به خاطر همدم نمی رسد
محمدرضا شفیعی کدکنی — زمزمه ها — تو مرو
از کنار من افسرده تنها تو مرو 
دیگران گر همه رفتند خدا را تو مرو 
اشک اگر می چکد از دیده تو در دیده بمان 
موج اگر می رود ای گوهر دریا تو مرو 
 ای نسیم از بر این شمع مکش دامن ناز 
قصه ها مانده من سوخته را با تو مرو 
 ای قرار دل طوفانی بی ساحل من 
 بهر آرامش این خاطر شیدا تو مرو 
سایه ی بخت منی از سر من پای مکش
به تو شاد است دل خسته خدا را تو مرو 
ای بهشت نگهت مایه ی الهام سرشک 
از کنار من افسرده ی تنها تو مرو
محمدرضا شفیعی کدکنی — زمزمه ها — مگذر از من
مگذر از من ای که در راه تو از هستی گذشتم 
با خیال چشم مستت از می و مستی گذشتم 
 دامن گلچین پر از گل بود از باغ حضورت
من چو باد صبح از آنجا با تهی دستی گذشتم 
من از آن پیمان که با چشم تو بستم سال پیشین 
گر تو عهد دوستی با دیگری بستی گذشتم 
چون عقابی می زنم پر در شکوه بامدادان 
من که با شهبال همت زین همه پستی گذشتم 
 پاکبازی همچو من در زندگی هرگز نبینی 
مگذر از من ای که در راه تو از هستی گذشتم
محمدرضا شفیعی کدکنی — زمزمه ها — آیینه شکسته
اشکیم و حلقه در چشم کس آشنای ما نیست 
در این وطن چه مانیم دیگر که جای ما نیست 
 چون کاروان سایه رفتیم ازین بیابان 
زان رو درین گذرگاه نقشی ز پای ما نیست 
ایینه شکسته بی روشنی نماند 
 گر دل شکست ما را نقص صفای ما نیست 
با آن که همچو مجنون گشتیم شهره در شهر 
غیر از غمت درین شهر کس آشنای ما نیست
عمری خدا تو را خواست ای گل نصیب دشمن
عمری خدای او بود یک شب خدای ما نیست
محمدرضا شفیعی کدکنی — زمزمه ها — کاروان سایه
زان درین محفل چو نی ما را نوایی برنخاست 
کز حریفان همدم درد آشنایی بر نخاست 
با همه بیداد ها کز چرخ بر ما می رود 
 زیر محراب فلک دست دعایی بر نخاست 
دیدی ای دل عاقبت زین موج و دریا چون حباب 
کشتی ما غرقه گشت و ناخدایی برنخاست 
رفتم و آگه نگشتی زان که هرگز در سفر 
 کاروان سایه را آواز پایی برنخاست 
هیچ کس در اوج آزادی پری نگشود و باز 
 زین همه مرغان دون همت همایی برنخاست 
شهسوار آرزوی ما به خاک و خون نشست 
 وز کران دشت ها گردی ز جایی برنخاست
محمدرضا شفیعی کدکنی — زمزمه ها — روشن دلان
گر چشم بامداد به خورشید روشن است 
ما را دل از خیال تو جاوید روشن است 
 آوارگی ست طالع ما روشنان عشق 
 وین مدعا ز گردش خورشید روشن است 
 در این شبی که روزنه ها تیرگی گرفت 
ما را هنوز دیده ی امید روشن است 
 در قلب من دریچه به خورشید ها تویی
وقتی که شب ز روزن ناهید روشن است 
 فرجام هر چراغی و شمعی ست خامشی
عشق است و بزم عشق که جاوید روشن است
محمدرضا شفیعی کدکنی — زمزمه ها — دیشب
دوش از همه شب ها شب جان کاه تری بود 
 فریاد از ین شب چه شب بی سحری بود 
 دور از تو من سوخته تب داشتم ای گل 
وز شور تو در سینه شرار دگری بود 
هر سو به تمنای تو تا صبح نگاهم
 چون مرغک طوفان زده ی در به دری بود
  چون باد سحرگاه گذشتی و ندیدی
 در راه تو از بوی گل آشفته تری بود 
افسوس که پیش تو ندارد هنرم قدر 
ای کاش به جای هنرم سیم و زری بود
محمدرضا شفیعی کدکنی — زمزمه ها — همچو شبنم
تا ز دیدار تو ای آرزوی جان دورم 
 خار خشکم که ز باران بهاران دورم 
 گرچه تا مرز جنون رفته ام از خویش برون
 باز صد مرحله از منزل جانان دورم 
 چون سبو دست به سر زنم می زنم از غم که چرا 
جام بوسیدش و من زان لب خندان دورم 
همچو شبنم دلم آیینه صد جلوه اوست 
گرچه زان چشمه ی خورشید درخشان دورم 
خضر راه من سرگشته شو ای عشق که من 
 می روم راه و ز پایان بیابان دورم 
کی سر خویشتنم باشد و سامان خرد
من که در راه جنون از سر و سامان دورم
محمدرضا شفیعی کدکنی — زمزمه ها — دولت بیدار
وه چه بیگاه گذشتی نه کلامی نه سلامی 
 نه نگاهی به نویدی نه امیدی به پیامی
رفتی آن گونه که نشناختم از فرط لطافت 
کاین تویی یا که خیال است از این هر دو کدامی ؟
 روزگاری شد و گفتم که شد آن مستی دیرین 
 باز دیدم که همان باده جامی و مدامی 
 همه شوری و نشاطی همه عشقی و امیدی 
همه سحری و فسونی همه نازی و خرامی
آفتاب منی افسوس که گرمی ده غیری 
 بامداد منی ای وای که روشنگر شامی
خفته بودم که خیال تو به دیدار من آمد 
 کاش آن دولت بیدار مرا بود دوامی
محمدرضا شفیعی کدکنی — زمزمه ها — بوسه باران
غیر از این داغ که در سینه سوزان دارم 
 چه گل از گلشن عشق تو به دامان دارم ؟
 این همه خاطر آشفته و مجموعه ی رنج
یادگاری ست کزان زلف پریشان دارم 
به هواداریت ای پاک نسیم سحری
شور و آشفتگی گرد بیابان دارم 
مگذر ای خاطره ی او ز کنارم مگذر 
 موج بی ساحل اشکم سر طوفان دارم 
خار خشکم مزن ای برق به جانم آتش
 که هنوز آرزوی بوسه ی باران دارم 
 غنچه آسا نشوم خیره به خورشید سحر 
من که با عطر غمت سر به گریبان دارم
  شمع سوزانم و روشن بود از آغازم 
 که من سوخته سامان چه به پایان دارم
محمدرضا شفیعی کدکنی — زمزمه ها — گلهای نگاه
ای سلسله ی شوق تو بر پای نگاهم 
 سرشار تمنای تو مینای نگاهم 
روی تو ز یک جلوه ی آن حسن خداداد
صد رنگ گل آورده به صحرای نگاهم 
 تو لحظه ی سرشار بهاری که شکفته ست
 در باغ تماشای تو گل های نگاهم 
 بی روی تو چون ساغر بشکسته تراود 
 موج غم و حسرت ز سراپای نگاهم 
 تا چند تغافل کنی ای چشم فسون کار 
 زین راز که خفته ست به دنیای نگاهم 
سرگشته دود موج نگاهم ز پی تو 
 ای گوهر یکدانه دریای نگاهم 
 خوش می رود از شوق تو با قافله ی اشک 
 این رهسپر بادیه پیمای نگاهم
محمدرضا شفیعی کدکنی — زمزمه ها — تحمل خار
آمد بهار و برگی و باری نداشتم
 چون شاخه بریده بهاری نداشتم 
 در این چمن چو آتش سردی که لاله داشت 
 می سوختم نهان و شراری نداشتم 
 گل خنده زد به شاخ و من از خویش شرمسار 
 کاندر بهار برگی و باری نداشتم
دادم ز دست دامنت ای گل به طعنه ای 
 از باغ تو تحمل خاری نداشتم 
 یک دم به آستان تو بختم نبرد راه 
 در کویت اعتبار غباری نداشتم
محمدرضا شفیعی کدکنی — زمزمه ها — پس از من
من که رفتم زین چمن باغ و بهاران گو مباش
بوسه باران و رقص شاخساران گو مباش
چون گل لبخند من پژمرد ابری گو مبار
چون خزان شد عمر من صبح بهاران گو مباش
من که سر بردم به زیر بال خاموشی و مرگ 
نغمه ی شور افکن بانگ هزاران گو مباش
 تیشه را فرهاد از حسرت چو بر سر می زند 
 نقش شیرینی به طرف کوه ساران گو مباش
این درخت تشنه کام اینجا چو در بیداد سوخت 
 کوه ساران را زلال جویباران گو مباش
 گر نتابد اختری بر آسمان من چه غم 
پر تو شمعی به شام سوگواران گو مباش
محمدرضا شفیعی کدکنی — زمزمه ها — برکه
 ملال خاطرم از عقده ی جبین پیداست 
شرار سینه ام از آه آتشین پیداست 
صفای عشق درین برکه خزانی بین 
اگرچه بر رخش از غم هزار چین پیداست 
 فروغ عشق ز من جو که همچو چشمه ی صبح 
صفای خاطرم از پاکی جبین پیداست 
من آن شکوفه از بوستان جدا شده ام
شب خزان من از صبح فروردین پیداست 
مرا چو جام شکستی به بزم غیر و هنوز
ز چشم مست تو آثار قهر و کین پیداست
محمدرضا شفیعی کدکنی — زمزمه ها — بر خاک و خار و خارا
سر گرم جلوه دیدم آن شهسوار خود را 
 دادم عنان به طوفان صبر و قرار خود را 
 آن شهسوار تمکین مست از برم چو بگذشت 
 کردم نثار راهش مشت غبار خود را 
 فرهاد پاکبازم کز برق تیشه ی عشق 
 افروختم به حسرت شمع مزار خود را 
من بودم آن گل زرد کز جلوه ی نخستین 
ایینه خزان دید صبح بهار خود را 
 آن رهرو جنونم کز خون خود نوشتم 
 بر خاک و خار و خارا هر یادگار خود را 
 خوش باد وقت آن کو ز آغاز جاده ی عشق 
چون شمع کرد روشن پایان کار خود را 
 کو دشت بی کرانی تا سر دهم چو مجنون 
 این های های زار دیوانه وار خود را
محمدرضا شفیعی کدکنی — زمزمه ها — معراج فنا
در کوی محبت به وفایی نرسیدیم 
رفتیم ازین راه و به جایی نرسیدیم 
هر چند که در اوج طلب هستی ما سوخت
چون شعله به معراج فنایی نرسیدیم 
با آن همه آشفتگی و حسرت پرواز 
 چون گرد پریشان به هوایی نرسیدیم 
 گشتیم تهی از خود و در سیر مقامات 
 چون نای درین ره به نوایی نرسیدیم 
 بی مهری او بود که چون غنچه ی پاییز 
 هرگز به دم عقده گشایی نرسیدیم 
 ای خضر جنون ! رهبر ما شو که در این راه 
 رفتیم و سرانجام به جایی نرسیدیم
محمدرضا شفیعی کدکنی — زمزمه ها — گلهای شوق
باز احرام طواف کعبه دل بسته ام 
در بیابان جنون بر شوق محمل بسته ام 
 می فشارم در میان سینه دل را بی شکیب 
 در تپیدن راه بر این مرغ بسمل بسته ام 
می کنم اندیشه ی ایام عمر رفته را 
بی سبب شیرازه بر اوراق باطل بسته ام 
 دیر شد باز آ که ترسم ناگهان پرپر شود 
 دسته گلهایی که از شوق تو در دل بسته ام
من شهید تیشه ی فرهادی خویشم سرشک 
 از چه رو تهمت بر آن شیرین شمایل بسته ام ؟
محمدرضا شفیعی کدکنی — زمزمه ها — پیغام
 مستیم و دل به چشم تو و جام داده ایم 
 سامان دل به جرعه فرجام داده ایم 
محرم تری ز مردمک دیدگان نبود 
زان بانگاه سوی تو پیغام داده ایم 
چون شمع اگر به محفل تو ره نیافتیم 
 مهتاب وار بوسه بر آن ببام داده ایم 
دور از تو با سیاهی شب های غم گذشت 
این مردنی که زندگی اش نام داده ایم 
 با یاد نرگس تو چو باران به هر سحر 
 صد بوسه بر شکوفه بادام داده ایم 
وز موج خیز فتنه دل بی کشیب را 
در ساحل خیال تو آرام داده ایم
محمدرضا شفیعی کدکنی — زمزمه ها — آرزو
گر دلی آسوده ز آشوب زمن می داشتم
خاطری خندانتر از صبح چمن می داشتم 
تا زدم چون غنچه دم بر باد رفتم همچو گل 
کاشکی مهر خموشی بردهن می داشتم 
اشک لرزانم که افتادم ز چشم آشنا
کاش یک بار دگر روی وطن می داشتم
  داستان عشق من شیرین تر از فرهاد بود 
گر نگفتم پاس عشق کوهکن می داشتم 
 همچو خورشید سحر بودی اگر مشتی زرم
 جای در آغوش گل های چمن می داشتم 
سود و سودایم کجا بودی به تدبیر جنون 
 گر هراس نام و ننگ خویشتن می داشتم
محمدرضا شفیعی کدکنی — زمزمه ها — شرمنده برق
در سیر طلب رهرو کوی دل خویشم 
چون شمع ز خود رفتم و درمنزل خویشم 
جز خویشتنم نیست پناهی که در این بحر 
 گرداب نفس باخته ام ساحل خویشم 
در خویش سفر می کنم از خویش چو دریا 
 دیوانه دیدار حریم دل خویشم 
بر شمع و چراغی نظرم نیست درین بزم 
آب گهرم روشنی محفل خویشم
در کوی جنون می روم از همت عشقش 
دلباخته ی راهبر کامل خویشم 
با جلوه اش از خویش برون آمدم و باز 
 آیینه صفت پیش رخش حایل خویشم 
 خاکستر حسرت شد و بر باد فنا رفت 
شرمنده برق سحر از حاصل خویشم
حمید مصدق — آبی، خاکستری، سیاه  — سیب
و به من خندیدی
 و نمی دانستی
 من به چه دلهره از باغچه همسایه
 سیب را دزدیدم
 باغبان از پی من تند دوید
 سیب را دست تو دید
 غضب آلوده به من کرد نگاه
سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک
 و تو رفتی و هنوز ،
 سالهاست که در گوش من آرام،
 آرام
 خش خِش گام  ِ تو تکرار کنان ،
 می دهد آزارم
 و من اندیشه کنان
 غرق این پندارم
 که چرا ،
 - خانه کوچک
 ما سیب نداشت
حمید مصدق — با خویشتن نشستن در خود شکستن — بخش۱
نه نه نه
 این هزار مرتبه گفتم نه
 دیگر توان نمانده توانایی
در بند بند من
 از تاب رفته است
 شب با تمام وحشت خود خواب رفته است
و در تمام این شب تاریک
تاریک چون تفاهم من با تو
انسان افسانه مکرر اندوه و رنج را
 تکرار می کند
 گفتی
 امیدهاست
 در نا امید بودن من
 اما
 این ابر تیره را نم باران نبود و نیست
 این ابر تیره را سر باریدن
انسان به جای آب
 هرم سراب سوخته می نوشد
گلهای نو شکفته
 این لاله های سرخ
گل نیست
 خون رسته ز خاک است
 باور کن اعتماد
 از قلبهای کال
 بار رحیل بسته
 و مهربانی ما را
 خشم و تنفر افزون
 از یاد برده است
 باورنمی کنی ؟
که حس پاک عاطفه در سینه مرده است
حمید مصدق — با خویشتن نشستن در خود شکستن — بخش۲
دیگر تبار تیره انسان برای زیست
 محتاج قصه های دروغین خویش نیست
 ما ذهن پاک کودک معصوم را
 با قصه های جن و پری
و قصرهای نور
 آلوده می کنیم
ایا هنوز هم
دلبسته کالسکه زرینی ؟
 ایا هنوز هم
 در خواب ناز قصر های طلایی را
می بینی ؟
حمید مصدق — با خویشتن نشستن در خود شکستن — بخش۳
شب مثل شب شریر و سیاه است و پر ز درد
 در شب شرارتی است که من گریه می کنم
و صبح بر صداقت من رشک می برد
 با خوابهای خاطره خوش بودم
 هر چند خواب خاطره ام تلخ
دیگر تو را به خواب نمی بینم
 حتی خیال من
 رخساره تو را
از یاد برده است
 دیروز طفل خواهرم از روی میز من
 تصویر یادبود تو را
 ای داد برده است
حمید مصدق — با خویشتن نشستن در خود شکستن — بخش۴
بعد از تو در شبان تیره و تار من
دیگر چگونه ماه
 آوازهای طرح جاری نورش را
تکرار می کند
 بعد از تو من چگونه
این آتش نهفته به جان را
 خاموش میکنم ؟
این سینه سوز درد نهان را
 بعد از تو من چگونه فراموش می کنم؟
من با امید مهر تو پیوسته زیستم
بعد از تو ؟ این مباد که بعد از تو نیستم
بعد از تو آفتاب سیاه است
دیگر مرا به خلوت خاص تو راه نیست
بعد از تو
 در آسمان زندگیم مهر و ماه نیست
 بعد از من آسمان آبی است
 آبی مثل همیشه
 آبی
حمید مصدق — با خویشتن نشستن در خود شکستن — بخش۵
می آیم
 خسته
 از این و آن گسسته
 از دشتهای غمزده
 از پیش پونه وحشی
 بر جو کنارها
و از کنار زمزمه چشمه سارها
از پیش بیدهای پریشان
از خشم بادها
می ایم
از کوههای سامت
 با درههای مغموم
در های و هوی باد
 می ایم
با گردباد
 ویران کن هرآنچه به چنگش دراوفتاد
 ز بنیاد
 می ایم با دشنه نشسته دشمن به پشت من
 می ایم و به یاد تو می آرم
 افسانه جنون را
 آمیزههای آتش و خون را
حمید مصدق — با خویشتن نشستن در خود شکستن — بخش۶
گفتم بهار
خنده زد و گفت
 ای دریغ
 دیگر بهار رفته نمی اید
گفتم پرنده ؟
گفت اینجا پرنده نیست
اینجا گلی که باز کند لب به خنده نیست
 گفتم
درون چشم تو دیگر ؟
گفت دیگر نشان ز باده مستی دهنده نیست
 اینجا به جز سکوت سکوتی گزنده نیست
حمید مصدق — با خویشتن نشستن در خود شکستن — بخش۷
اندک نسیمی از سر افسوس
 چندان که برگ برگ درختان باغ را
 با سوزناک زمزمه ای آشنا کند
 خاموشی شگرف
ابهام پر ابهت دریا را
 مغشوش کرده است
ما
 چون م اهیان فتاده به دریا
بر آبها رها
با ضربه های موج ز هم دور می شویم
با بازوان باز
 امواج آب را
 تسخیر می کنیم
 مغرور می شویم
 اما
ناگه اگر دوباره به هذیان شود دچار
 دریای نیلگون
 بر ما چه می رود
 چونماهیان فتاده به دریا
 بر موجها  رها ؟
حمید مصدق — با خویشتن نشستن در خود شکستن — بخش۸
دیگر زمان زمانه مجنون نیست
فرهاد
 در بیستون مراد نمی جوید
زیرا بر آستانه خسرو
بی تیشه ای به دست کنون سر سپرده است
 در تلخی تداوم و تکرار لحظه ها
 آن شور عشق
عشق به شیرین را
از یاد برده است
تنهاست گردباد بیابان
 تنهاست
 و آهواندشت
پاکان تشنگان محبت
چه سالهاست
دیگر سراغ مجنون
آن دلشکسته عاشق محزون رام را
 از باد و از درخت نمی گیرند
زیرا که خاک خیمه ابن سلام را
خادم ترین و عبدترین خادم
 مجنون دلشکسته محزون است
 در عصر ما
 عصر تضاد عصر شگفتی
لیلی دلاله محبت مجنون است
 ای دست من به تیشه توسل جو
 تا داستان کهنه فرهاد را
از خاطرات خفته برانگیزی
 ای اشتیاق مرگ
 در من طلوع کن
من اختتام قصهمجنون رام را
 اعلام میکنم
حمید مصدق — با خویشتن نشستن در خود شکستن — بخش۹
گوی
شب را پگاه نیست
هر سو سکوت هست
 سکوتی هراسناک
 ای کاش
تا شیشه دریچه این خانه بشکند
 سنگی ز دست کودک کوچه رها شود
ای کاش
دست ستم کشیده به سنگ آشنا شود
من از حصار سخت گذشتم
 در آن سوی حصار حصین شادی ست
در آن سوی حصار شور رهایی و آزادی ست
 ایا جهان به وسعت فکر ما
 ایا جهان به وسعت زندان است؟
 دیدم تو را که وسعت روحت را
به دوستاقبانی دلقکها
 در آن بهار عمر
 غافل ز بازگشت بهاران
گماشتی
ایا جهان به وسعت دلتنگی ست ؟
از آن حصار سخت گذشتم
 اما حصار خاطره ها را
 این حنظل همیشه به کامم ویران که می تواند ؟
اینک تو رفته ای و نمی دانم
 ایا کدام هلهله ات شاد می کند
ایا کدام عاشق صادق
 نام تو را شبانه
 در کوچه های شب زده
 فریاد می کند
 من از حصار تیره گذشتم
 دیدم
 سیماب صبحگاهی
 از سر بلندترین کوهها فرو می ریخت
حمید مصدق — در رهگذار باد — درآمد
بشکن طلسم حادثه را
بشکن
 مهر سکوت از لب خود بردار
 منشین به چاهسار فراموشی
 بسپار گام خویش به ره
 بسپار
 تکرار کن حماسه خود تکرار
چندان سرود سوگ
چه می خوانی ؟
 نتوان نشست در دل غم نتوان
 از دیده سیل اشک چه می رانی ؟
سهرابمُرده راست، غمی سنگین
اما
غمی که افکند از پا نیست
برخیز
 رخش سرکش خود زین کن
 امید نوشداروی تو از کیست ؟
سهرابمرده ای و غمت سنگین
بگذر ز نوشداروی نامردان
 چشم وفا و مهر نباید داشت
 ای گرد دردمند ز بی دردان
 افراسیاب خون سیاوش ریخت
 بیژن به دست خصم به چاه افتاد
کو گردی تو ای همه تن خاموش
 کو مردی تو ای همه جان ناشاد
اسفندیار را چه کنی تمکین ؟
 این پرغرور مانده به بند من
تیر گزین خود به کمان بگذار
 پیکان به چشم خیره سرش بشکن
چاه شغاد مایه مرگ توست
 از دست خویش بر تو گزند اید
 خویشی که هست مایه مرگ خویش
 باید شکست جان و تنش باید
گیرم که آب رفته به جوی اید
با آبروی رفته چه باید کرد ؟
سیماب صبحگاهی از سربلندترین کوهها فرو می ریخت
 برخیز و خواب را
 برخیز و باز روشنی آفتاب را
حمید مصدق — درفش کاویان — پیش در آمد
و چیزها اندر این نامه بیابد
که سهمگین نماید
 و این نیکوست
 چون مغز او بدانی
 تو رادرست گردد و دلپذیر اید
 چون ماران که از دوش ضحک برآمدند
این همه درست اید به نزدیک دانایان و بخردان به معنی
 و آن که دشمن دانش بود این را زشت گرداند
 و اندر جهان شگفتتی است
مقدمه شاهنامه ابومنصوری
حمید مصدق — درفش کاویان — درآمد
شبی آرام چون دریا بی جنبش
 سکون ساکت سنگین سرد شب
 مرا در قعر این گرداب بی پایاب می گیرد
 دو چشم خسته ام را خواب می گیرد
 من اما دیگر از هر خواب بیزارم
 حرامم باد خواب و راحت و شادی
 حرامم باد آسایش
 من امشب باز بیدارم
میان خواب و بیداری
 سمند خاطراتم پای می کوبد
به سوی روزگارکودکی
دوران شور و شادمانیها
 خوشا آن روزگار کامرانیها
 به چشمم نقش می بندد
زمانی دور همچون هاله ابهام ناپیدا
در آن رویا
 به چشم خویش دیدم کودکی آسوده در بستر
 منم آن کودک آرام
تهی دل از غم ایام
ز مهر افکنده سایه بر سر من مام
 در ان دوران
نه دل پر کین
نه من غمگین
 نه شهر این گونه دشمنکام
دریغ از کودکی
 آن دوره آرامش و شادی
 دریغ از روزگار خوب آزادی
 سر آمد روزگار کودکی اینک دراین دوران دراین وادی
 نه دیگر مام
 نه شهر آرام
 دگر هر آشنا بیگانه شد با آشنای خویش
 و من بی مام تنها مانده در دشواری ایام
تو اما مادر من مادرناکام
 دلت خرم روانت شاد
که من دست نیازی سوی کس هرگز نخواهم برد
 و جز روح تو این روح ز بند آزاد
مرادیگر پناهی نیست دیگر تکیه گاهی نیست
نبودم این چنین تنها
 و ما در دل شبها
 برایم داستان می گفت
 برایم داستان از روزگار باستان می گفت
 و من خاموش
سراپا گوش
 و با چشمان خواب آلود در پیکار
نگه بیدار و گوش جان بر آن گفتار
در آن شب مادر من داستان کاوه را می گفت
در آن شب داستان کاوه آن آهنگر آزاده را می گفت
حمید مصدق — درفش کاویان — قسمت ۱
زمانی دور
 در ایرانشهر
 همه در بیم
 نفس در تنگنای سینه ها محبوس
 همه خاموش
 و هر فریاد در زنجیر
و پای آرزو در بند
هزار آهنگ و آوای خروشان بود و شب خاموش
فضای سینه از فریاد ها پر بود و لب خاموش
 و باد سرد
 چونان کولی ولگرد
 به هر خانه به هر کاشانه سر می کرد
 وبا خشمی خروشان
 شعله روشنگر اندیشه را می کشت
شب تاریک را تاریکتر می کرد
 نه کس بیدار
 نه کس را قدرت گفتار
 همه در خواب
 همه خاموش
به کاخ اندر
که گرداگرد آن را برج و بارو
تا دل قیرگون دریای وارون بود
 نشسته اژدهک دیوخو
 بر روی تخت خویشتن هشیار
 مبادا کس شود بیدار
 لبانش تشنه خون بود
 نمانده دور
ز چشم و گوش او پنهان ترین جنبش
 لبش را می فشرد آهسته با دندان
 غمین پژمان
 چنین با خویشتن نجوای گنگی داشت
 جز اینم آرزویی نیست
 که ریزم زیر تیغ خویش خون مردمان هفت کشور را
ولیکن برنمی آورد هرگز آرزویش را
 اردویسور آناهیتا
که نیک است او
 که پاک است او
 که در نفرت ز خوی اژدهک است او
در آن دوران در ایرانشهر
 همه روزش چو شبها تار
 همه شبها ز غم سرشار
 نه در روزش امیدی بود
نه شامش را سحرگاه سپیدی بود
 نه یک دل در تمام شهر شادان بود
 خورک صبح و ظهر و شام ماران دو کتف اژدهک پیر
 مدام از مغز سرهای جوانان این جوانمردان ایران بود
 جوانان را به سر شوری است توفانزا
 امید زندگی در دل
 ز بند بندگی بیزار
 و این را اژدهک پیر می دانست
از اینرو بیشتر بیم و هراسش از جوانان بود
حمید مصدق — درفش کاویان — قسمت ۳
گل خورشید وا می شد
شعاع مهر از خاور
نوید صبحدم میداد
شب تیره سفر می کرد
جهان ازخواب بر می خاست
و خورشید جهان افروز
شکوهش می شکست آنگه
 خموشی شبانگاه دژم رفتار
 و می آراست
 عروس صبح رازیبا
 وی می پیراست
جهان را از سیاهیهای زشت اهرمن رخسار
زمین را بوسه زد لبهای مهر آسمان آرا
و برق شادمانیها
به هر بوم و بری رخشید
 جهان آن روز می خندید
 میان شعله های روشن خورشدی
پیام فتح را با خود از آن ناورد
نسیم صبح می آورد
سمند خسته پای خاطراتم باز می گردید
 می دیدم در آن رویا و بیداری
 هنوز آرام
 کنار بستر من مام
 مگر چشم خرد بگشاید و چشم سرم بندد
برایم داستان می گفت
 برایم داستان از روزگار باستان می گفت
سرشکی می فشانم من به یاد مادر ناکام
دریغی دارم از آن روزگاران خوش آغاز
سیه فرجام
هنوز اما
مرا چشم خرد خفته است در خواب گرانباری
 دریغا صبح هشیاری
 دریغا روز بیداری