mabidan/ganjoor huggingface dataset:
شیوا فرازمند — روادید رؤیا و روسری بنفش — شعر شمارۀ ۴۳
می‌رقصم
با وسوسهٔ چشم‌های تو
سمفونی می‌زند لبخندت
گاه از چپ
گاه
راست
گاه لابه‌لای هزارتوی خانه‌های بی‌نام و نشان
این‌جا
حنجرهٔ داوود هم
افاقه نمی‌کند...
شیوا فرازمند — روادید رؤیا و روسری بنفش — شعر شمارۀ ۴۴
فاتحه می‌خواند
جغد پیر لابه‌لای شاخه‌های بلوط
چشم‌ها / تیز
بر شکار تازه
مرگ / پشت درهای باز
و هرشب
لالایی رفتن
با چمن‌چین مرگ...
.
کسی نیست
آفتاب دشت را
تماشا کند!
شیوا فرازمند — روادید رؤیا و روسری بنفش — شعر شمارۀ ۴۵
دور و نزدیک من!
به درد خو نکرده‌ام هنوز
ساحلم را موج‌باران کن
دردم را می‌گیرد آرامش آبی‌ات
....
دور و نزدیک من!
صدف صدف آواز شو
دریا دریا
موج موج
...
غریبه نیستیم دیگر
نمی‌توانیم
نمی‌شویم
و من تکرار می‌شوم در خواب‌های تو
تو در خواب‌های من
...
صخره نیستم
دور و نزدیک من!
شیوا فرازمند — روادید رؤیا و روسری بنفش — شعر شمارۀ ۴۶
مرا به مسلخ می‌برند
بعد از قربانی شدنم
چشم‌هایم را در آسمان / دست‌هایم را در دریا
و پاهایم را در کوهستان دفن کن!
قلب عاشقم را توی سینه‌ات بگذار!
گیسوانم را هدیه کن به نسیم
سرم را بینداز بین بوته‌های گل سرخ
و تنم را
هزار پاره کن
و برای لاشخورها جشن بگیر 
عزیزکم!
شیوا فرازمند — روادید رؤیا و روسری بنفش — شعر شمارۀ ۴۷
مراعات نظیر است:
دست‌های تو
کالبد من
قبرستان
گل سرخ
شیوا فرازمند — روادید رؤیا و روسری بنفش — شعر شمارۀ ۴۸
حقیقتم را دفن کرده‌اند
بر شیب کوه‌های اندوه
که شب‌نشینی کرکس‌ها
لاشه‌لاشه‌ام را
مزه‌مزه کند
بزم خوش‌نشینی کفتارها برپاست
مگر ندیدی کفتار کوچکی شده‌ام؟ 
جنازه‌ام را می‌خورم؟
خون، لخته شده
لابه‌لای دندان‌هام...
و من دارم به سرزمینی می‌اندیشم
که سال‌هاست در آن مُرده‌ام.
شیوا فرازمند — روادید رؤیا و روسری بنفش — شعر شمارۀ ۴۹
پشت پنجرهٔ سادگی‌هایم
کودکی هست 
هنوز
دنبال بادبادکی
گمشدهٔ برهوت آسمان...
و باران یعنی 
بادبادکم
هنوز
آن‌جاست..!
شیوا فرازمند — روادید رؤیا و روسری بنفش — شعر شمارۀ ۵۰
از دیوانگی‌هایم
تا خواب‌های خرگوشی
راهی نیست
از مسیر عشق می‌گذریم 
تا به دست‌های خدا برسیم.
جنازه‌ام را بردار
بوی علف می‌دهد استخوان‌هایم
و چلک‌چلک آویز می‌شود از طاق خاطره‌ها
نه دیگر کرشمه‌ای
نه نازی
نه چشم‌های خنده
شولای سیاه
دهن‌دره می‌کند در خیزران خون‌پاش
فریاد می‌شود 
دار می‌سازد
دیوانگی‌هایم را 
به تخت می‌بندد.
خرگوش‌هایم را یکی‌یکی سر می‌بُرد
استخوان‌ها
می‌رقصند
و من
برای همیشه در تو می‌میرم
اگر دستم را نگیری...
شیوا فرازمند — روادید رؤیا و روسری بنفش — شعر شمارۀ ۵۱
بزرگ می‌شوم
پشت انارستان لبت
خنک می‌شوم روی وسعت شالیزار
و درو می‌شوم
داس‌هایی را که
تیز 
آب‌دیده
قد می‌کشند زالوهایی مثل دست تاریخ...
خمیده روی اشتباه باستانی زندگی
تا رسوایی کویو*های مرده...
طناب‌پیچ
جمع می‌شود پاهایم
در کوره‌های آدم‌سوزی 
که آدم نه آدم که حوا...
و جن‌هایی را زندگی می‌کنم 
در سایهٔ برنج 
...
باختن 
مدرنیته می‌شود
برق می‌اندازد زره‌ جنگ‌خواه را
وسعت شالیزار داغ می‌شود...
و پیام آخر قد می‌کشد
انارها می‌پوسند...
جنگ، آغاز... .
*کویو = کیو = قسمت‌هایی برجسته در لابه‌لای شالیزارها که برای استراحت و غذا خوردن شالیکاران
کاربرد دارد
شیوا فرازمند — روادید رؤیا و روسری بنفش — شعر شمارۀ ۵۲
بوی قانون
تلخ می‌پیچد
دور حنجرهٔ زن
فردا
برای روزنامه‌ها
تغذیه‌ای عالی
متولد می‌شود...
رشد می‌کند
در هراس باورهای ادویه‌دار
کوچه
آغوش باز می‌کند
می‌بلعد
غذای هرروزه‌اش را...
شیوا فرازمند — روادید رؤیا و روسری بنفش — شعر شمارۀ ۵۳
آینده 
می‌رقصد با پاهای مرگ
حرف‌های کهنه روزبه‌روز بزرگ‌تر...
چیزی لابه‌لای هیجان‌ها سبک می‌شود
و دستپاچگی‌مان 
معنی می‌دهد کویر
ـ اجازه دارم بزرگ شوم آیا؟
ـ اجازه دارم نفس بکشم آیا؟
ـ ...
آینده
چشم ستاره‌ای می‌شود
که می‌خورد به زمین
شیوا فرازمند — روادید رؤیا و روسری بنفش — شعر شمارۀ ۵۴
این پنج‌شنبه
مثل تمام پنج‌شنبه‌های دیگر نیست
باید اشک‌ها را نگه داشت
از چشم‌انداز خیابان سرخ
که می‌رسد به بلوار پاییز
این پنج‌شنبه 
بوی پیراهنت را دارد
پیرمرد کوهستان‌های دور!
شیوا فرازمند — روادید رؤیا و روسری بنفش — شعر شمارۀ ۵۵
تمام شب
قصه‌های پری دریایی‌ست
آبی بلند
زیر نور ماه
و تفسیر بلندقد صخره
فردا صبح 
ردّ پای مهتاب روی شن‌ها می‌ماند
و شاهزاده
افسون پری‌ها را بلد نیست
اگرچه در ناگهانِ قصه آغاز شود.
شیوا فرازمند — غزلیات — بخت
خانم! سلام! بنده همان اشتباه بخت...
روییده در سیاهی این کوره راه بخت...
خانم! منم که تلخ ترین واژه ی شما م
من،این کنیز گمشده در «چار راه» بخت
بر من حرام هرچه که خوشبخت می کند
بر من حلال سردی جانکاه  چاه  بخت!
دستم نگیر زخمی ام از سر نوشت خود
آری  نشسته  بر دل  من آه...! آه بخت
پیشانی ام که  پر شده از درد روزگار
قلبم  پر از سیاهی  نقش سیاه  بخت
خانم! تمام زندگی ام  وقف  دیگران!
حتی تمام  بودن من در تباه  بخت!
شیوا فرازمند — غزلیات — نقاش
مرا شبیه خودم مثل یک ستاره بکش!
شبیه من که نشد خط بزن دوباره بکش
مرا شبیه خودم در میان آتش و دود
شبیه چشم و دلم غرق صد شراره بکش
و بعد دست بکش بر شراره ام یک شب
بسوز و قلب مرا پاره پاره پاره بکش
و زخم های دلم را ببین و بعد از آن
لباس بر تن این قلب بی قواره بکش
بخند! خنده ی تو شعله می زند بر من
بخند و شعله ی من را به یک اشاره بکش
برای بودن من عشق را نشانه بگیر
و خط رد به تن هرچه استخاره بکش
ببین ستاره شدم با تو ای بهانه ی من
مرا شبیه خودم! مثل یک ستاره بکش!
شیوا فرازمند — غزلیات — رفاقت
باز هم پشت باغ چشمانم ، انتظاری غریب روییده ست
بازهم یک نفس سیاهی و درد، در حیاطم شبانه تابیده ست
هیچ کس نیست باورم بکند ، دست بر زخم شانه ام بکشد
هیچ کس هم ندیده ازسردرد، بغض برگونه هام باریده ست
زخمی   اشتباه   دیرینم  ،   سنگسار  هجوم   باورها
خشم سنگی که بازاز ته دل، پیکرم را شدید بوسیده ست
شاعر زخم خورده ی شعرم ، زیر آوار حس کال خودم
مرگ احساس کهنه ای ست که باز،نسخه ای ازغروب پیچیده ست
هیچ کس هم نخواست تا دیگر، نشوم زیر غصه ها مدفون
آه دیرست و پیکرم این بار، زیر آوار درد پوسیده ست
باورم می کنی رفیق دلم؟ ، من  همان  اشتباه  دیرینم
بی گمان این صدای تقدیراست، که به این حس و حال خندیده ست
شیوا فرازمند — غزلیات — بازیچه
بازیچه نیست این دل غمگین و ساده ام
از بخت بد اسیر توی دیو زاده ام
آرام تر! که خواب مرا تلخ می کنی
دیوانه من که دل به توی دیو داده ام
با قهوه ی قجر به سراغم نیا که من
این روز ها رسیده به پایان جاده ام
من  مثل آفتاب  لب  بام  زندگی
در انتهای  باور  تو  ایستاده ام
طوفان نشو که آخراین جاده عشق نیست
من در مسیر خشم تو جان را نهاده ام
از بخت بد وجود من و تو یکی شده ست
بازیچه نیست این دل غمگین و ساده ام
شیوا فرازمند — غزلیات — ای غم ببار
ای غم ببار امشب ، بر شانه ی خیالم
امشب زقلب خسته ، ای غم بپرس حالم
دنیا پراز ملال است، وقتی غریبه باشیم
درغربت و غم عشق، مرغی شکسته بالم
آهی درون سینه ست، با دیده عهد بسته ست
با اشگ غم نشیند،  بر دیده ی زلالم
ای غم ببار، شاید ،از خط عشق دستم
کولی وش این دل من، با تو گرفته فالم
آمد خزان عمرم ، دیگر دمی نمانده
زردم زدرد غربت، آری ببین زوالم!
شیوا فرازمند — غزلیات — زنی تنها
امشب کنار پنجره تنها نشسته ست
یک زن که در چشمش شب یلدا نشسته ست
بر هم زده آرامشش را زخم پاییز
توی مسیر سرنوشتش تا نشسته ست!
بازیچهٔ دست غم است و باز امشب
روی نگاهش گردی از غمها نشسته ست
غرق سکوت و خالی از احساس بودن
مثل غباری که تن دنیا نشسته ست
یک پنجره ، یک قلب ، ویران و شکسته
زخمی ترین شعری که در اینجا نشسته ست
شیوا فرازمند — غزلیات — شب‌های روشن  من
شرجی ترین ترانه ی شبهای روشنی
نازک ترین بهانه تو هر لحظه با منی
آیینه پوش شعر و غزلهای هر شبم!
آخر چرا به بال دلم سنگ می زنی؟
با هر طنین قلب تو من زنده می شوم
ناقوس زندگی به تن دشت و گلشنی
دریایی دو چشم مرا چند می خری؟
لایق نگو که نیست به عشق تو دامنی!!
در من چکیده باور تو ای امید محض...
شرجی ترین ترانه ی شبهای روشنی...
شیوا فرازمند — غزلیات — مردی که...
مردی که خواب هر شبش تعبیر عشق است
زخمی نشسته بردلش تقصیر عشق است
پهلوزده غم بر تمام خاطراتش
یعنی: همیشه تا ابد درگیر عشق است
در نقشه ی جغرافیای چشمهایش
یک وسعت بی انتها-پامیر عشق – است
آمیزه ای از دردوغم ، بغض است و فریاد!
مردی که بر پای دلش زنجیر عشق است
شیوا فرازمند — غزلیات — فریب
با دشنه ی فریب به سمتم که تاختند
آنها مرا زجنس نگاهم شناختند
دشنه نبود چاره و بین من و بهار
آری برای فاصله دیوار ساختند
دیوار هم که تاب نگاه مرا نداشت
آنها ببین از اینهمه قدرت گداختند
آواره تر شدند به میدان تیرگی
آهنگ بیقراری و حسرت نواختند
تصمیمشان شکستن فانوس عشق بود
حالا ببین که قافیه را نیز باختند
شیوا فرازمند — غزلیات — زن
پاییزی ام سرشار از زردی این فصلم
تنها برای زردی ام باران شده مرهم
با برگهای خسته می افتم به روی خاک
گم می شوم در لابلای دردها کم کم
آهنگ مرگ و نیستی پیچیده در خوابم
روزی هزاران مرتبه با جمله ای مبهم!
از بازی چرخ و فلک دیگر بدم آمد
دلگیرم از زخم و فریب و قصه ی آدم
حالا غروب چشمهای من تماشاییست
عمری نشسته مادرم – حوا- در این ماتم!
شیوا فرازمند — غزلیات — لبریزم
چندی ست به احساسم خورشید نمی باری
سردست هوایم باز، در لحظه ی بیداری
پاییز شدم بی تو من منتظرم ای مهر
یک معجزه با من باش تا فصل سبک باری
ای عشق اساطیری در من غزلی بنواز
با شعبده ی خواهش این بازی تکراری
در حجم نیاز من ادراک تو روییده
تو معنی خورشیدی در حوصله ام جاری!
لبریز تمنایم ای خوب مرا دریاب
چندی ست به احساسم خورشید نمی باری
شیوا فرازمند — غزلیات — با من بمان
با من بمان ای بهاران با نور همزاد باشیم
سخت است خاموش بودن پیوسته فریاد باشیم
دل میل پرواز دارد این آسمان مال دلهاست
وقت است وقت پریدن باید که آزاد باشیم
کوهی ست این درد پنهان ما تیشه ی عشق داریم
باید برای رسیدن مانند فرهاد باشیم
ویران نباشیم هرگز تفسیر دریا بمانیم
در وسعتی بینهایت یک شهر آباد باشیم
تو ذره ذره رسیدی صد کهکشان استقامت!
حالا بمان تا به نامت با نور همزاد باشیم
شیوا فرازمند — غزلیات — نذری
نذر چشمان تو باشد بیت بیت شعرهایم
من تمام شعرهایم را به نامت می سرایم
تو تمام زندگی هستی و من در جستجویت
مانده بر بهت زمین هرجا پی تو رد پایم
ریشه کرده در گلویم بغض سرگردانی من
با نگاهت می شود آیا کنی یک شب صدایم؟
تا که امشب قصه ی دوری تو پایان بگیرد
دستهایم را به سمت آسمانها می گشایم
ای پر از عطر حضورت باغ یاد خسته ی من
من به نقش چشمهای ساکت تو آشنایم
واژه واژه گفته هایم رنگ و بوی عشق دارد
نذر چشمان تو باشد بیت بیت شعر هایم!
شیوا فرازمند — غزلیات — قرار
قرار بود بیاید به دل امان بدهد
به سنگی دل من با بهار جان بدهد
برای کوچۀ شبهای بی ستارگی ام
ستاره پشت ستاره به آسمان بدهد
دوباره پخش شود روی موج دلتنگی
به نام عشق صدای خوش اذان بدهد
غروب زنده کند ارتفاع دریا را
و ماه بودن خود را به من نشان بدهد
میان باغچۀ راز های سردر گم
برای اوج گرفتن به گل زمان بدهد
برای گفتن این قصه های بی پایان
قرار بود به شب های من زبان بدهد
شیوا فرازمند — غزلیات — گفته بودم...
امشب از خالیِ تو لبریزم، حال این مُرده را خبر داری؟
باز هم بی‌قراری‌ات را شب، بر کدامین حضور می‌باری؟
گفته بودم: همیشه در منِ من، عشق تو تا همیشه پابرجاست.
گفته بودی که حس آبی تو تا همیشه درونِ من جاری!
گفته بودم: پُرم از این وحشت که بیاید شبی مرا ببرد
گفته بودی: نترس کوچک من!می‌کشم مرگ را به بیزاری.
بی‌حضور تو مرگ می‌اید، امشب از کوچه‌های بی‌پایان
تو ولی نیستی کنارم باز، گرچه در شهر خویش بیداری
راهت آری از این دلم کج شد، پشت درهای بسته‌ات ماندم
زندگی بستر سیاهی شد، ای که بر باد، عشق می کاری
شیوا فرازمند — غزلیات — اشک
تو کز زلال دو چشمم شبانه می‌باری
به من بگو که چرا بی‌بهانه می‌باری؟
ستاره‌ای که دمیدی از آسمان دلم
تو شبنمی که به روی جوانه می‌باری
زنغمهٔ غم و اندوه ِ هق هق‌ات ای اشک
به لحظه لحظهٔ شعرم ترانه می‌باری
به‌روی گونهٔ زردم غبار اندوه است
برای شستن آن عاشقانه می‌باری؟
تجسّم همهٔ درد ِ روح ِ من هستی
از ارغنون دلم جاودانه می‌باری
مجال گفتن شعرم نمانده امّا تو
به طبع شعر دلم دانه دانه می‌باری....
شیوا فرازمند — غزلیات — تلفن
صدای تلفن همراه من که تک می‌زد
به زخمِ لحظهٔ خاموشی‌ام نمک می‌زد
ستاره پشت ستاره، هجومِ یادش بود
که پشتِ هم به دلِ ساده‌ام کلک می‌زد
شبیه تندیِ رگبار و صاعقه، یک‌ریز
به روی گونهٔ بارانی‌ام شتک می‌زد
چنان سکوت مرا سخت و تلخ می‌بارید
که صبر شرجی دل را به خون، محک می‌زد
هوای گریهٔ من را به چشم شب می‌ریخت
و دل به قصهٔ پروازِ قاصدک می‌زد
صدای هق‌هقِ من بود و مشت و یک دیوار
که حس ساده‌‌ی من را به سنگِ شک می‌زد
دوباره بحث حضورش کنار من یا...نه!؟
دوباره تلفن همراه من که تک می‌زد... .
شیوا فرازمند — غزلیات — محاق خون
شایـد برای ثانیه‌هایم غزل شود، آن قصّه‌ای که نقطهٔ پـایـان «منم» در آن
تقصیـر توست آن‌چه نوشتـم نـشد غزل،  بردار بـیت بـیتِ مرا تو از این مکان
جـای تــمام پـنجره‌ها ماه را بـکش،  مثـل پــلنگ در پـی آن مـی‌دوم شبـی
شایـد دویدنم بـشود بـیت یـک غزل، شایـد شـوم شبیـه تـبِ شعر، ناگـهان
مـن  اتـفاق تـازهٔ یـک بـاورم،  ولی؛  آتـش‌ گـرفـته هر ورقـم از دروغِ عمـر
در زندگی که پرشده از شعله‌های خشم، زخمی به‌نام درد‌تو جاری‌ست بی‌امان
می‌ترسم از خیانتِ چشمانِ وحشی‌ات،گر زخم بر دلم بکشد حرف‌هات بـاز
ققنوس‌وار می‌روم از دست‌های تو، وقتی که کارد می‌رسد آری به استخوان
تبعید می‌شوی تو زرویای هرشبم، در یک جزیره، آتش و درد وغم و هـراس
حیران از این پلنگِ سیاهِ درون من، آشفته می‌شود شبِ خوابِ تو بی‌گمان
من رخ‌به‌رخ به‌روی تو هی پنجه می‌کشم، تو ضجّه می‌زنی و تنت غرقِ خون تو
من نعره می‌کشم که:ببین این زبانِ توست، در پنجه‌های من که نشسته‌ست این‌زمان.
تو گریـه می‌کنی و دلـم درد مـی‌شود، دندانِ تیـز می‌کشم از خـشم بر دلت
تو گریه می‌کنی و قسم می‌دهی مرا، مـن فکرِ آخرین شب و پـایـان داستان
حـالا بـیا بـرای دلم فکـر چاره باش...!،  این زخـمیِ پـلنگِ درونِ مرا بـبوس...
آرام کن عزیز دلـم! این پـلنگ را... ؛ با زخـم‌های کـهنهٔ من بـاش مهربان...
دیگـر وجود خستـهٔ من را نزن به میـخ،  دیگـر زبـانِ تـلخ به انـدام من نکش
امـشب برای مـاندنم آغوش بـاز کن، ای عـشقِ آتشیـنِ من ای شوقِ بیکران
شیوا فرازمند — غزلیات — قصه های سفید اشعارت
کاش در باورم همیشهٔ تو؛ زندگی را دوباره جان می‌داد
می‌نشستی کنار شب‌بوها؛ عشق، گهواره‌ام تکان می‌داد
می‌شدم کودکی میان بهار؛ قصه‌های سفید اشعارت-
- توی گوشم ستاره می‌بارید؛ آسمان را به من نشان می‌داد
کاش پرواز، باورم می‌شد؛ یک بغل خواب می‌شدم با تو
با سرانگشت آرزوهایم؛ زندگانی به من زمان می‌داد
کاش لبریز بودم از تو و تو  می‌شدی از تمام من لبریز!
عشق سر می‌کشیدی و طعمش؛ سرخوشی‌های بی‌کران می‌داد
حیف اما غریبه می‌دانی؛ عطر پاییزی وجودم را
کاش هر قطره قطره خاطره‌ام؛ آن‌چه می‌خواستی همان می‌داد...
شیوا فرازمند — غزلیات — احساس
نکند از همهٔ پنجره‌ها دور شوی!؟
نکند گریه کنی، گریه کنی؛ کور شوی؟
نکند آخر این قصه به بن‌بست رسد؟
و تو با حادثه‌ها دوست شوی؛ جور شوی!؟
بزنی مشت به فانوس تماشات شبی
مانع آمدن قافیهٔ نور شوی!؟
نکند بندگی عشق فراموش کنی؟
نکند با کلک شعبده مسحور شوی؟!
نکند پا نکشی از شب ناکامی‌ها؟
و به چشمان شب غم‌زده مشهور شوی؟
تو پر از قاصدک و پنجره و آوازی
باید آکنده از احساس و شر و شور شوی!
شیوا فرازمند — غزلیات — سلام عشق
کیفیت نگاه تو جاری به جام عشق
لبریز از سکوت تو حتی کلام عشق!
با هر سکوت سرد تو من بی قرار تر
حالم شبیه کفترِ پرانِ بام عشق...
تو اخم می‌کنی و دلم گیج می‌شود
شاید خراب می‌شود امشب نظام عشق!
هر شب برای خواب تو یک قصه می‌شوم
یک شب تمام می‌شوم اما به نام عشق
تو عشق می‌زند به سرت کوچ می‌کنی
تا او- همان که هست برای تو، کام عشق.
من عشق می‌زند به سرم کوچ می‌کنم
تا او- خدای قصهٔ دلها : سلام عشق...
شیوا فرازمند — غزلیات — داستان غزل
جنون‌جنون غمِ عشقت دوباره پیدا شد
هوای خانهٔ قلبم پر از تمنا شد
غروب خونیِ چشمت نشست در یادم
به روی بوم سفیدم، نگاهِ تو جا شد
همان نگاهِ گریزان، همان نگاهِ غریب
که عاقبت به فریبی، اسیر دنیا شد
شکستنی‌تر از این روحِ من نمی‌یابی
ببین چگونه شکستم که عشق، رسوا شد
قسم به غنچهٔ گل‌ها، قسم به باران‌ها
که رفتی و همه‌جا بی‌تو مثل صحرا شد
دوباره پر شده از تو تمام ابیاتم
ببین ببین که چگونه غزل، مهیا شد!
شیوا فرازمند — غزلیات — سکوت سفالی
ببین که غرقِ سکوتی سفالی‌ام با تو
پر از طراوت باران، شمالی‌ام با تو
تو مثلِ پاکیِ آبی، ببار بر تن من
که من صداقتِ سرسبزِ شالی‌ام با تو
تو از اهالیِ عشقی تغزلت زیباست
نشسته عاطفه در قابِ خالی‌ام، با تو
شکسته غربتِ دل را سرود چشمانت
و با ترنم چشمت چه حالی‌ام با تو!
بخوان برای دل من ترانه‌ای از عشق
بخوان که غرقِ سکوتی سفالی‌ام با تو
شیوا فرازمند — غزلیات — از دست عشق
بوتهٔ زرد و خستهٔ گَوَنم
دارم از دست عشق می‌شکنم
شیرهٔ تلخ در شبم جاری‌ست
زخم برداشته‌ست تاکِ تنم
غرق یک اشتباهِ بی‌پایان!
رخنه کرده غروب در وطنم!
چشم‌هایم نشسته در باران
داغ، روئیده زیرِ پیرهنم
کاش یک روز با تو تازه شود
گلِ سرخِ شکفته در بدنم
تا به کِی انتظار دستانت؟
تا به کِی سمت جاده زل بزنم؟
من همان اتفاق بی‌خوابم
که خدا قصه ساخت با دهنم
سیب و گندم حضورِ تلخ من است
باید از آن بهشت دل بکنم
شیوا فرازمند — غزلیات — سلام
آهای ای همهٔ هستی‌ام، سلام و درود!
دل از دریچهٔ چشمان تو ستاره ربود
سلام بر تو و احساس زخمی‌ات ای خوب!
کدام درد به سمت تو باز، بال گشود؟
کدام فاجعه بارید سمت باغ دلت؛
گلوی فکر تو را هم به بغض‌ها آلود؟
هنوز داغی خورشید از تو می‌بارد
اگرچه باز غروب آمده‌ست بر تو فرود...
تو شاه‌بیتِ غزل‌های زندگی هستی
و عشق، شوقِ حضور تو را به شعر، سرود!
شیوا فرازمند — غزلیات — مادر
مادرم دست‌های خستهٔ من، پر شد از پینه‌های هرسالم
نیمهٔ عمر من گذشت وندید، فال‌بین،عشق را،در این فالم
مادرم کوچه‌ها پر از نور است، وقتِ تابیدنِ بهشت شده
در دلم زخمِ خنجری‌ست عمیق، می‌کِشد درد را به‌دنبالم
باید امشب تو را بهانه کنم، گریه‌گریه ، عمیق گریه کنم
آه مادر! کجاست دامنِ تو؟ هر شب از زخمِ غیر، بدحالم
باز هم فصلِ رویش گل‌هاست، فصل باریدن خداست ولی
هر چقدری که می‌روم بالا، باز هم مثلِ میوه‌ای کالم
دستی از دور بر سرم داری؟ بر وجودم غرور می‌باری؟
آه مادر! بیا و مرهم باش، بی‌حضورتو، بی‌پر و بالم
شیوا فرازمند — غزلیات — تغرل چشمت
زنده‌ام در تغزل چشمت، روحِ طوفانی‌ام پر از فریاد
جسم من گُر گرفته از یادت، از تو، تا آتشی به جان افتاد
این منم، بخت سرکشِ دردی، که نشسته به فالِ قهوهٔ تو
تلخ و شیرین قهوه‌ات گم شد، تا ببینی که هرچه باداباد
ذره‌ذره سقوط باریدی، در سراشیبیِ حضور خودت
زخم‌های عمیقِ رفتنِ تو، بی‌قراری به قصه‌هایم داد
پر شدم از هراس بی‌پایان، شعرِ شب‌های من شده چشمت
آرزو می‌کنم که برگردی، تا شوم از حصار غم، آزاد
شیوا فرازمند — غزلیات — شاعری دردی‌ست...
می‌شناسم با دلت گل‌واژه‌های عشق را
سوز جان‌سوزی که می‌بارد ز ساز لحظه‌ها
می‌نشینم در کنار سبزه‌زارِ دفترم
می‌کشم طرحی شبیه عشق تو، بی‌انتها
قطره‌قطره درد و آه و گریه ‌می‌بارم ولی
می‌زنم لبخند و می‌رقصم در آغوش صبا
می‌سپارم رقص موهای بلندم را به باد
دست‌افشان، پای‌کوبان، عاشق و بی‌ادعا
بر تنِ بالابلندت شعله می‌بارم شبی
آتشی در سبزه‌زار دفترم تا شد رها_
_با نگاهت باز می‌سازم غزل‌هایی سپید؛
شاعری دردی‌ست مالامال از عشق و دعا
شیوا فرازمند — غزلیات — قصهٔ سبز بهار
بو برده‌است عشق؛ به اسرار یارها
دل‌بسته‌ام به قصهٔ سبز بهارها
دارم همیشه حسرتِ یک لحظه پَر زدن
در آسمانِ پُر شده از رازِ سارها
من هفت‌خوانِ عشق به‌سر می‌روم ولی
در خوانِ هفتمت که نشسته‌ست بارها؟
گلدان شدم برای حضورِ بهاری‌ات
در من شکفته خاطرهٔ سبزه‌زارها
حق با تو اَست ای همه خوبی، تو ای صبور
جادوی چشمِ سبز تو جادوی مارها
با من چه کرده‌ای که شدم مبتلای تو؟
آکنده از تلاطم و آوازِ تارها
اَمّن یُجیبُ... آه، همین‌است عاشقی
باید بشویم از دلم امشب غبارها
شیوا فرازمند — غزلیات — احساس
چندی‌ست به احساسم، خورشید، نمی‌باری
سردست هوای من، ای لحظهٔ بیداری
پائیز شدم بی‌تو، من منتظرم ای عشق
یک‌معجزه با من باش، تا فصل سبک‌باری
ای عشق اساطیری، در من غزلی بنواز
با شعبدهٔ خواهش، این بازی تکراری...
بگذار مرا در من، با شطّ زلال نور!
تو معنی خورشیدی، از حوصله سرشاری
در حجم خیال من، ادراک تو روئیده
ای عطر بهارانت در کالبدم جاری!
لبریز تمنایم، ای خوب مرا دریاب!
چندی‌ست به احساسم خورشید، نمی‌باری
شیوا فرازمند — غزلیات — سوناتی از تب پروانه ها
امشب بیا و عشق را از ابتدا بنویس
زیباترین احساس خود را، بی‌ریا بنویس
خودکار را بردار و با عشقی خیال‌انگیز
بر گل سوناتی از تبِ پروانه‌ها بنویس
بر سطرسطر زندگی در سبک اعجازت
شعری شبیه چشم‌هایت_باصفا_ بنویس
آتش گرفته سرنوشت من، قلم بردار
از ذهن دستانم بیا فال مرا بنویس
تکرار پروازت به سمت قلهٔ نور است
در دفتر شعرم نگاهت را بیا بنویس
شیوا فرازمند — اشعار سپید — این رسمش نیست
این رسمش نیست
پنجره‌ها را می‌بندی که چه؟
وقتی
گاهی به‌ میهمانی کوه می‌آوری
دریا را 
گاهی آسمان را به زمین می‌دوزی...
تا فاصله‌ها را برنداریم
مزهٔ درد همین است...
در من کودکی‌ست که
چهل سال آزگار چله‌نشین چشم‌های توست...
من امپراتوری بادبادک‌ها را 
در نام‌خانوادگی تو زیستم
و سرزمینم را
در قدم‌های سربازان تو
دلیر شدم.
هیچ‌کس نمی‌داند قایق آب‌های آزاد، 
چشم‌های توست 
وقتی دریا را...
وقتی آسمان را...
اکنون خیابان‌های سرزمین من
برای لمس سفتی قدم‌های سربازانت
منتظر است...
در من دو بال، روئیده
تا بین زمین و آسمان
یا میان کوه ودریا
در لحظهٔ قدم‌های تو 
حاضر شوم...
این رسمش نیست
چشم‌هایت را بسته‌ای که چه؟!
شیوا فرازمند — اشعار سپید — پیراهن چهارخانه
تمام راه‌ها 
به ابدیت پیراهن چهارخانهٔ  تو ختم می‌شود
لبخند می‌زنی 
و پرنده‌ها را
دعوت می‌کنی به میهمانی چشم‌هایت؛
کسی نمی‌تواند نفس‌های من را بشمارد
وقتی در آغوش پرنده‌ها 
اوج می‌گیرم
همین یک تکه از زمین
برای من کافی‌ست
همین‌جا که تو لبخند می‌زنی...
شیوا فرازمند — اشعار سپید — آمدن تو
روزها را می‌شمارم
شاخه به شاخه؛
حوالی همین آفتاب
خواهی‌آمد
بال‌هایم را بوسیده
من را به آسمان
آسمان را به بهشت
بهشت را به چشم‌هایت پیوند خواهی‌زد...
شیوا فرازمند — اشعار سپید — برای عشق
دنیایم لبریز از رویای مرتفع توست
که پرنده پرنده
اوج می‌گیرد؛
و عشق
با رنگ آسمان
جاری می‌شود در چشم‌هایم
از تو...
دست‌هایت را دور من حلقه کن!
جایی پشت همین خیال‌های سبز
نفس‌هایت را 
می‌شنوم،
خیره  در عسلی چشمانت
"دوستت دارم" را 
زمزمه می‌کنم
و در هرم آغوش امن تو آرام می‌گیرم
با بوسه‌هایت
دوباره و دوباره و دوباره
آرام
و این‌چنین لبریزم از تو...
کنارم بنشین
دست‌های سردم را بگیر
و خورشیدی‌ات را بتابان بر من!
گرم
مهربان
همیشگی
شیوا فرازمند — اشعار سپید — هیاهو
در من تنیده راز خیال‌های مبهم تو
آنجا که حلزون‌های لزج
لابلای برگ‌هایم می‌لولند آرام...!
منتظر ماندم دست‌هایت را باز کنی
صدایم بزنی
انگشت‌هایت را بلغزانی بر ساقه‌هایم؛
حلزون‌ها را برداری و به کوچه بسپاری
منتظر ماندم
پر از هیاهوی تکرار ساعت
پر از دشنام عشق
پر از ترس
اضطراب
دلتنگی
درد
راستش را بگو
پشت پرچین باغ چه کسی داری سیب می خوری؟
شیوا فرازمند — اشعار سپید — پاییز
روی شیب تند خاطره‌ها
بر برگریز نارنجستان
در محراب بارانی آبان...
در یائسگی چشم‌های من
حضورت ستاره‌ای‌ست
همیشه‌روشن؛
دور
دور
دور
شیوا فرازمند — اشعار سپید — مقابله
نه 
گوشم به این حرف‌ها بدهکار نیست؛
من قرار نیست
در چنبرهٔ بی‌واژگی‌ها رخت بشویم
 و هیجان‌انگیزترین قهقهه‌ها را
در 
چشم‌غرهٔ رودخانه‌ها بیافرینم.
این است که تصمیم دارم
پلک‌های شب را در چشمانم پیوند بزنم
و آفتاب را آویز کنم از گردنم
برای خاطره‌هایم
شیوا فرازمند — اشعار سپید — تابلو
در ابعاد معلق افکارم
بیتوته کردی
شاید هزار نسل بعدی
تو را بیرون بکشند 
از نقاشی‌های آبسترهٔ من؛
خوب نگاه کن
این خاکستری/بنفش
شاید خنده‌های توست،
شاید حرف‌هات،
شاید چشم‌هات
...
خوب نگاه کن
خورشید بالا آمده
و هنوز قلب من خوابیده‌است
شیوا فرازمند — اشعار سپید — قصهٔ تو
در این کرانهٔ تلخ 
تنها دست‌های توست که من را می‌فهمد
و بهار را با سرانگشت‌ آب‌های جهان
سر ریز می‌کند بر شاخه‌هایم،
تا هزار بار زنده شوم
از باد و باران 
با هزار ستاره بر بال‌هایم.
چای بنفشه دم می‌کنیم
سرشار از عطر لیمو 
که افشرده‌ایم بر نفس‌هایمان؛
زیر درخت نارنج...
و تو با من که اشک‌ریزانم سایه‌نشین می‌شوی!
دست‌های معجزه‌ات
عشق در آستین دارد
شیرین کن این کرانه‌ را!
تنها چشم‌های توست که من را می‌شناسد
و مرواریدباران می‌کند
سینی مرصع لحظه‌هایم را...
تنها قلب توست که با سنت دریا
من را به خواب‌های ماه می‌کشد؛
و تو دم به دم برایم می‌خوانی:
بهار که بیاید...
بهار که بیاید...
بهار که بیاید...
شیوا فرازمند — اشعار سپید — رفتن تو
خیال تو که جاری می‌شود
منقبض می‌شود رگ‌هایم؛ 
حوصله‌ام درد می‌گیرد 
و یاد رفتن تو پراکنده در چهارفصل وجودم
شعرهای وحشی‌ام را
آمادهٔ تاخت می‌کند.
تو نفس نفس می‌زنی تا انتهای من...
تا انتهای دور...
تا دور...
آمادهٔ رفتن می‌شوی
من اشک می‌رقصم
و مثل یک اتفاق بد آویزان می‌شوم از تو 
این‌بار متورم می‌شود رگ‌هایم
آبستن از التماس‌های مکرر نرفتن 
...
کوله‌ات را جابه‌جا می‌کنی
اشک می‌رقصی
می‌روی!
شیوا فرازمند — اشعار سپید — خوشی من
خوشبختی
شنیدن آهنگِ خنده‌های توست
من یک دنیا عشق می‌شوم
تو یک آسمان، شعر
شیوا فرازمند — اشعار سپید — می‌رویم
بار سفر می‌بندم
و تاریکی مطلق جهان را
می‌سپارم به چشم‌های دریدهٔ روزگار
و بغض فروخورده‌ام را
در سطرهای سپید می‌بارم
دست‌هایت را بده به من
باید برویم
باید برویم
بار سفر ببند
باید برویم...
باید برویم و همسایهٔ آب و آفتاب شویم
بین خودمان باشد:
انتهای این جاده
کوچه‌ای‌ست که به چشم‌های تو می‌رسد...
بیا
با من بیا
برسیم به چشم‌های تو!
شیوا فرازمند — اشعار سپید — بارانی
باران،
صدای تو بود
چکاچک،
روی شیروانی احساسم.
هنوز منتظرم 
آنقدر بباری تا یک شب در تو
غرق شوم
برای همیشه
شیوا فرازمند — اشعار سپید — همیشگی
تو کشف تازه‌ای نیستی
چهار فصل در تسخیر توست
از پلک پرنده‌ها آغاز شدی 
و من قد کشیدم در شفق چشم‌های تو 
به سرزمین من که آمدی
در میان دست‌هایت
رویاهایم زنده شدند
و اینگونه نفس کشیدم تا تو؛
تو کشف تازه‌ای نبودی
تو همیشگی
همیشگی
همیشگی
.
.
شیوا فرازمند — اشعار سپید — زنانگی
اسیر شده‌ام
لا‌به‌لای نفس‌های تند جهان
که هر بازدمِ آن
تکه‌ای از من را قیچی‌ می‌کند؛
تکه‌ای از من را 
پیشکش می‌کند به قفس؛
تکه‌ای از من را 
پنهان می‌کند در پستو؛
تکه‌ای از من را خاک می‌کند؛
تکه‌ای از من را برمی‌دارد 
و جشن می‌گیرد.
شیوا فرازمند — اشعار سپید — عاشقانه‌های من
دیروز هرچه داشتم
پای چنار پیر دفن کردم
تا دربهاری دیگر
از اعجاز گرم تو
ناگزیر شوم به روئیدن
و هاشور بزنم بر کمرکش کوه
تا بنفشه بروید از غوغای بهاری‌ات؛
دیروز نام تو را
نبض می‌زد تنم
و من جز تو به هیچ اعتیادی نمی‌اندیشیدم.
و امروز نام تو را 
در گوش شهر فریاد می‌زنم
و می‌پرسم
لحن شیرین عاشقانه‌های من کو؟
شیوا فرازمند — اشعار سپید — ولی‌عصر
خیابان ولی‌عصر
پرشده از عطر بهاریِ خاطره‌ها!
صبح‌گاه
درخت‌ها
بر قدم‌گاهمان تعظیم می‌کنند
و من هرگز نمی‌میرم
حتی
آن‌گاه که مرده‌ام
شیوا فرازمند — اشعار سپید — طواف دل
ای تو...
رمز دیرسال رفتارهای ساده‌ام!
حق با تو بود
دستم را از دهان اژدها بیرون که کشیدم
درد نبود
درد خط کشیده‌بود بر حضور گذشته‌ام
رفته‌بود...
حق با تو بود روشنی خیال من!
فریادم را که شنیدی می‌دانستی:
«این نیز بگذرد»
گذشت
پشت تمام نعره‌هایم
و من از موضع تب‌های سربی پایین آمدم...
تو با بادهای شرجی در من جریان داری
و برگ‌های تازه رسته‌ام
رنگ تو را دارد
رازهایم را می‌دانی
من در افق لاجوردی عشق 
دنبال طایفهٔ بهار بودم
حق با تو بود خوب من!
بهار آمده بود به طواف دل...
شیوا فرازمند — اشعار سپید — نمایش
نمایش ویژه داریم
زنی
هستی‌اش را آتش زد
شیوا فرازمند — اشعار سپید — طوفان
آن روز که تمام پنجره‌هایم را بستم 
خودم ماندم و دنیایی از تو؛
تو که تمام قصه‌هایت
 گریه‌های شهر بود و دود و رفتن...
تو که پای تمام ثانیه‌هایم 
از رفتن نوشتی...
از دور شدن...
از پرواز...!
از من عبور کردی و شیشه‌ها را شکستی...
طوفان گرفت 
و من دست در دست عروسکم،
بادها را رقصیدم...! 
و من غرق در صدای باد 
چقدر گریه کردم...!
حالا 
فقط منتظرم
پشت لالایی قصه‌ها
زیر باران دود...
شیوا فرازمند — اشعار سپید — قدم‌هایت
آهنگ قدم‌هایت
حال و هوای بهار را جویبار می‌شود
در سرزمینی به وسعت تنهایی‌هایم...
روزهایم
زیر سایه‌بان یاد تو
نبض می‌زند
بهار می‌خندد
تو می‌آیی...