mabidan/ganjoor huggingface dataset:
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۸۸
چو خسرو از لب شیرین نمی ‌برد کامی
قیاس کن که به فرهاد کوه کن چه رسد
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۸۹
چون دلم کار خاک کم کردی
ننشسته به دامنم گردی
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۹۰
چون مجرد شد او و عریان شد
آفتاب خوشی بر او برتافت
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۹۱
چون من ز راه سلامت نمی رسم به سلامت
مقیم کوی ملامت شدم به خیر و سلامت
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۹۲
چون که پر داد مرغ جان را باز
لاجرم می کند چنین پرواز
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۹۳
چیزی که مراد دل بر آن است
دلخواه من است و دلبر آن است
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۹۴
حرف و معنی جام و می را نوش کن
حلقهٔ این حرف را در گوش کن
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۹۵
حسن حسن است که با حسین است
گر خود حسن است و یا حسین است
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۹۶
حسن خلق و خلق می ‌دانم ز حق
عارفان دانند سر خلق خلق
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۹۷
خانهٔ دل عمارتی می کن
رب خود را زیارتی میکن
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۹۸
خدمت محمود می ‌جستی ایاز
عاقبت محمود شد ما را گرفت
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۹۹
خری بر اسب و عیسی شد پیاده
خر و خر کره شیخ و شیخ زاده
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۱۰۰
خواجه بی ‌عقل است و سرگردان شده
پیچ دستارش گواهی می ‌دهد
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۱۰۱
خواجه‌ای دیدم که می آید ز کیچ
گرچه کیچی بود با ما بود کیچ
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۱۰۲
خوش آب حیاتی است روان از نفس ما
از همدم ما جو نفس همدم ما را
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۱۰۳
خوش خیالی به خواب می ‌بینم
گل وصلش به ذوق میی چینم
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۱۰۴
خوش لب ماست یک زمان بنشین
وز لب من گل دو سر بر چین
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۱۰۵
در آتش محبت خود را بسوز خوش خوش
چون سوختی در آتش ، آتش بسوزد آتش
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۱۰۶
در آینه تمثال جمال رخ اوست
دوری نبود که آینه دارد دوست
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۱۰۷
در آینهٔ تمام اشیا
بنموده جمال جمله اسما
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۱۰۸
در جهانی که عقل و ایمان است
مردن جسم و زادن جان است
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۱۰۹
در چنین خانه گر بیاری یار
طلب و طالبی و هم مطلوب
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۱۱۰
در حضرت او وحدت و کثرت دریاب
در موج و حباب می‌ نگر یعنی آب
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۱۱۱
در حقیقت بنده و سیّد یکی است
گر تو را شک هست ما را بی شکی است
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۱۱۲
در خرابات رند مستی دید
می خمخانه را به او بخشید
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۱۱۳
در دو عالم یکی است عبداللّه 
باطناً آفتاب و ظاهر ماه
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۱۱۴
در دیدهٔ ما نظر کن ای شاه
ای نور دو چشم نعمت‌اللّه
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۱۱۵
در ریاضت مراد خواهی یافت
عاقبت آن گشاد خواهی یافت
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۱۱۶
در زمانی که با خدا باشیم
پادشاهان گدای ما باشند
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۱۱۷
در سمرقند مانده ای تا چند
خوش روان شو چو عارفان تا چند
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۱۱۸
در ظل آفتاب تو چرخی همی زنیم
وز خدمت او مراد ما بندگی است
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۱۱۹
در فضای وجود و اوج شهود
شاهبازم همی کند پرواز
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۱۲۰
در فنا رفت و در بقا آسود
گر چه گفتند بود هیچ نبود
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۱۲۱
در گلستان این چنین خوش رسته‌ای
وانگهی در بزم او گلدسته‌ای
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۱۲۲
در محبت ودود باید بود
حضرت مصطفا چنین فرمود
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۱۲۳
در مظاهر آنچنان پیدا نمود
در همه آئینه‌ای ما را نمود
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۱۲۴
در هر چه نظر کنم توئی در نظرم
وین طرفه که از تو من تو را می نگرم
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۱۲۵
در هوای مجلسش چندان بگریم همچو شمع
کآب چشمم نرم گرداند دل چون آهنش
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۱۲۶
در وحدت اگر کثرت ما محو شود
دریا ماند نه موج ماند نه حباب
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۱۲۷
در وصف و کمال قدر او گفت
لولاک لما خلقت الا فلاک
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۱۲۸
دل حاضر دار با خدایت
تا فیض بیابی از عنایت
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۱۲۹
دل مغرب نور ماه شاهی است
دل مشرق مهر صبحگاهی است
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۱۳۰
دل نرم و کف بخشنده آن گاه
دگر گفتار خوب و روی خرم
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۱۳۱
دلم آئینهٔ حق است از حق
می ‌نماید جمال حق با حق
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۱۳۲
دهن و چشم و لبت هر سه به هم خوب افتاد
راستی خوبی تو جمله به وجه افتاده است
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۱۳۳
دیدهٔ ما چو نور او بیند
هر چه بیند همه نکو بیند
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۱۳۴
ذاتی و چه ذات ، ذات موصوف من است
شک نیست که این ظهور موقوف من است
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۱۳۵
ذر‌ه‌ای نیست که خورشید در او پیدا نیست
قطره‌ای نیست درین بحر که او با ما نیست
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۱۳۶
راز با کاغذ و با خامه نمی ‌یارم گفت
به دو روی و دو زبان راز نگوید عارف
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۱۳۷
رب الارباب رب این مربوب است
در مذهب ما محب و هم محبوب است
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۱۳۸
رب و مربوب خویش می ‌جوید
نعمت‌اللّه سخن چنین گوید
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۱۳۹
رحمی به دلم کن ای برادر
عود دل من ز خود روا بگذر
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۱۴۰
رندی که حریف ماست دایم
افتاده مدام در شراب است
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۱۴۱
رو به آب چشم ما خوشتر شده
روی ما خوش بود از آن خوشتر شده
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۱۴۲
رو طاعت و خیر کن که دین است
دین تو و هم دیانت این است
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۱۴۳
ساغر ما بود تو را در خور
می صافی ز جام ما می خور
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۱۴۴
ستر است و ستایر و ستور است
بردار حجاب اگر چه نور است
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۱۴۵
سخن عارفان به جان بشنو
از همه بشنو و چنان بشنو
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۱۴۶
سرّ دور قمر ز ما بشنو
آفتابی است در قمر پنهان
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۱۴۷
سر آبی نه سرابی طلب از خویش سر آبی
که بیابی ز سرابت سر آیی و سرابی
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۱۴۸
سر کل چون کله نهد بر سر
آن کله هم بلای دستار است
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۱۴۹
سروی است قد ما که کشیده است به بالا
خوش آب حیاتی است روان در قدم ما
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۱۵۰
سعادت همچو ماهی خوش بر آمد
درخت دولت ما در بر آمد
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۱۵۱
سلب و ایجاب در نمی ‌گنجد
شیخ و محراب در نمی گنجد
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۱۵۲
سلطنت بر مزید باد مدام
به محمد و اله و سلام
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۱۵۳
سه شنبه قصد می کن با حجامت
به ریش از مرهمت مرهم همی نه
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۱۵۴
سیّد است او تو بندهٔ او باش
تا که باشی تو عاشق او باش
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۱۵۵
سیّد که بود نعمت‌اللّه به نامش
در آینه بنمود مراتب به تمامش
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۱۵۶
سیّد ما بندهٔ جانی اوست
پیش او سلطان غلام است ای پسر
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۱۵۷
سیّد من بنده را تفیهم کرد
اسم اعظم او به من تعلیم کرد
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۱۵۸
شرک را قلب کن که شکر آن است
شکر می گو که جای شکران است
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۱۵۹
شمامه با شمایل راز می ‌گفت
حدیث عاشقی را باز می گفت
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۱۶۰
شهری که در او شحنه ستمکش باشد
بنگر که در آن شهر چه چربش باشد
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۱۶۱
شیر مردی باید از خود رسته‌ای
وز دو عالم رخت خود بر بسته‌ای
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۱۶۲
صوت داود است و ما خوش نغمه‌ای داریم از آن
مرغ روح ما کند تسبیح با ما جاودان
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۱۶۳
صورت حق معنی هر دو جهان
آن رسول اللّه امام انس و جان
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۱۶۴
طریق عرف سید گفت با تو
تو دانی بعد از این والله اعلم
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۱۶۵
ظاهر و باطن ار کنی کامل
هر دو میراث باشدت حاصل
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۱۶۶
ظاهر و باطن صدف می خوان
سرّ درّ یتیم را می ‌دان
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۱۶۷
ظاهرم در کوبنان و باطنم و در کوه صاف
صوفیان صاف را صد مرحبا باید زدن
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۱۶۸
ظل ید مطلق است این دست
خود دست که را دهد چنین دست
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۱۶۹
عارفان غیر او به او دانند
عاقلان او به غیر او دانند
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۱۷۰
عارفانش خوانده ‌اند این حضرت جمع وجود
از عطای آن حقیقت این حقایق را نمود
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۱۷۱
عاشقانه خوش درین دریا نشین
خوش بر آ با ما دمی با ما نشین
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۱۷۲
عالم و معلوم آنجا هست نیست
خادم و مخدوم آنجا هست نیست
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۱۷۳
عشق است که گوهر محیط است
عشق است که بحر بیکران است
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۱۷۴
عشق او در همه بود ساری
خواه در مصر خواه در ساری
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۱۷۵
عشق چوگان و عالمی گویم
سخن عاشقانه می ‌گویم
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۱۷۶
عقل اگر لشکری کشد بر تو
قوتی کن بر او شکست آور
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۱۷۷
عقل ذاتی عرش الرحمن ما
مستوی بر صورت سلطان ما
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۱۷۸
علی الصباح به میخانه خوش روان گشتیم
شراب ناب بخوردیم و مست از آن گشتیم
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۱۷۹
عیدی هر کسی بود چیزی
عیدی ما لقای محبوب است
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۱۸۰
عین ما چون به عین واصل شد
اسم و رسمی که بود زایل شد
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۱۸۱
عین هر دو یکی بود دریاب
موج و دریا نگر ولی در آب
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۱۸۲
فرق است میان این و آن دریابش
جانانهٔ ما از دل و جان دریابش
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۱۸۳
قال بگذار و بگذر از سر حال
تا بیابی کمال ز اهل کمال
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۱۸۴
قطب عالم خلیفهٔ بر حق
حضرت سیّدم بگو صدّق
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۱۸۵
قطره و بحر هر دو یک آبند
عارفان این رموز دریابند
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۱۸۶
قطره و بحر و موج و جوهر چار
به حقیقت یکی بود ناچار
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۱۸۷
قطره‌ای بود باز بحری شد
خانه‌ ای بود باز شهری شد
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۱۸۸
قول حسینی شنو راه مخالف مرو
راست برو تا حجاز خصم عراقی مشو
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۱۸۹
کون جامع وجود انسان است
این چنین کون شاه کرمان است
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۱۹۰
کی نویسد قلم کلام اللّه
وحده لا اله الا اللّه
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۱۹۱
کردم از وی سؤال و گفت جواب
خوش جوابی لطیف بود چو آب
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۱۹۲
که غیر از انبیا و اولیا کس
نداند سر این علم از مه و که
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۱۹۳
گر بر افروزد آتش دردم
عالمی سوخته شود در دم
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۱۹۴
گر برافتد حجاب ما از ما
قطره و موج و جو بود دریا
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۱۹۵
گر بود خوبی تو از زلف و خال
حسن ما را نیست حاجت با جمال
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۱۹۶
گر بیابی از آن لبش حلوا
مشکلاتت همه شود حل وا
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۱۹۷
گر تو را عزم هست تا دربند
رو به شروان نه و میان دربند
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۱۹۸
گر تو فانی شوی ز جود وجود
آن یکی هست و بود و خواهد بود
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۱۹۹
گر جوهر جان ما بود پاک
ما را نبود ز هیچ کس باک
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۲۰۰
گر چه از چشم خلق شد پنهان
آشکار است نزد درویشان
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۲۰۱
گر زان که تو پاکی ای برادر
هرگز ننهد تو را بر آذر
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۲۰۲
گر عادت است رسم تکلف میان خلق
ما عارفیم و عادت ما ترک عادت است
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۲۰۳
گر کشته حیات جاویدان است
شکرانه بده حیات جاوید آن است
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۲۰۴
گر گدا باشد به یاد پادشه نبود عجب
این عجب بنگر که سلطان می‌کند یاد گدا
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۲۰۵
گرد اندوه من نمی ‌گردم
بر من اندوه گرد می ‌گردد
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۲۰۶
گرد بر گرد عاشقان می ‌گرد
گر ما دایماً روان می گرد
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۲۰۷
گفتم که به نقل نار بهتر یا به
سیب ذقنش گفت که شفتالو به
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۲۰۸
گفتند گلابست بدیدیم گل آب است
هر چند گل آب است تو می ‌گو که گلابست
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۲۰۹
گوهر ار جویی بیا دریا طلب
آن چنان درّی بیا از ما طلب
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۲۱۰
لاجرم تا ز عشق آگاهم
عین معشوق نعمت‌اللّهم
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۲۱۱
لب دلبر خوش است بوسیدن
خوش بود گر به ذوق دریابی
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۲۱۲
لیس فیه الدار غیره دیار
سخنی گفته ‌ام چو آب زلال
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۲۱۳
ما بین دو عین راست از نون تا میم
بینی الفی کشیده بر صفحهٔ سیم
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۲۱۴
ما را به وجود خود نباشد بودی
گر زان که به ما بدی کجا می ‌بودی
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۲۱۵
ما همه ذره ‌ایم و او خورشید
ما چو جامیم و حضرتش جمشید
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۲۱۶
ما و ساقی نشسته مست خراب
خیز اگر عاشقی بیا دریاب
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۲۱۷
ما و ماهان و خطهٔ کرمان
سعدی و لولیان شیرازی
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۲۱۸
ما و همان دلبران و جام شبانه
تو و همین دوغ به او ترک و ترانه
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۲۱۹
مایی ما بر افتاد اویی او عیان شد
او را به دیدهٔ او خوش بی حجاب دیدم
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۲۲۰
مجلس عشق است و ما مست خراب
جام می نوشیم دایم بی حساب
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۲۲۱
مجموعهٔ مجموع کمال است که در وی
ساقی بتوان دید چو در ساغر می می
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۲۲۲
محب آل محمد چو بایزید بود
اگر چنانکه چنین نیست بایزید بود
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۲۲۳
محو ما شد قطره و دریا و جو
کل شی هالک الا وجهه
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۲۲۴
مخلصانه به صدق بی ‌اکراه
خوش بگو لا اله الا اللّه
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۲۲۵
مرشدی کو خبیر این راه است
به یقین دان که نعمت‌اللّه است
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۲۲۶
مرغکی سرگشته گردد کو به کو
یار او با او و می ‌گوید که کو
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۲۲۷
مژدگانی که روز عید آمد
عید بر عاشقان به عید آمد
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۲۲۸
مشکل ما جمله حلوا کرده‌اند
صحن ما را پر ز حلوا کرده‌اند
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۲۲۹
معانی خوشی جانا بیان کن
توجه میکنی باری چنان کن
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۲۳۰
مقصود ز بندگان همه خدمت اوست
و ز خدمت او مراد ما بندگی است
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۲۳۱
مقصود من تویی چه کنم نعمت بهشت
عمری است تا دلم به هوایت هوا بهشت
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۲۳۲
ملکوتست عالم ارواح
نیز غیب مضاف می ‌خوانند
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۲۳۳
من سوخته‌ام بقیه‌ای گر یابی
در آتشم انداز که سوزم به تمام
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۲۳۴
موج و بحر و حباب ای دانا
گر طلب می‌کنی بجو از ما
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۲۳۵
می به رندان ده به زاهد می مده
شیشه پیش پای نابینا منه
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۲۳۶
می دار به دست خود ترازو
تا ره نزند کسی تو را زو
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۲۳۷
نام نیک است یادگار بشر
نام نیکت به خیر به که به شر
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۲۳۸
نان گندم نزد آدم خوش بود
گر چه جو نزد خران خوشتر است
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۲۳۹
نبی بیت اللّه و باش علی دان
اگر بر در نیابی در نیابی
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۲۴۰
نزد ما او خلیفة‌اللّه است
باطناً مهر و ظاهراً ماه است
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۲۴۱
نشان اهل دوزخ نیز چار است
هم از قول نبی آن روح اعظم
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۲۴۲
نشان جملهٔ مردم همین است
که بگزینند جنت بر جهنم
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۲۴۳
نشان زمرهٔ جنت چهار است
به قول بهترین هر دو عالم
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۲۴۴
نعمت‌اللّه را طلب کن از خدا
ذوق او از طالب قابل طلب
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۲۴۵
نعمت‌اللّه نعمتی دارد تمام
کاین چنین دیوانه‌ای دارد به دست
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۲۴۶
نقش و خیالی است حدوث از قدیم
بسم اللّه الرحمن الرحیم
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۲۴۷
نقطه ای که الف نقش بست 
بر در محجوبهٔ احمد نشست
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۲۴۸
نه اسقاط و نه اثبات است اینجا
ز هست و نیست بگذر جان بابا
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۲۴۹
نه فقر بماند و غنا هم
نه حکم فنا و نه بقا هم
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۲۵۰
نور اللّه رسید و ظلمت رفت
رحمت‌اللّه رسید و زحمت رفت
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۲۵۱
نور خود در نار موسی را نمود
در همه اشیا چنین ما را نمود
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۲۵۲
نیست ما را روز بر کس بوسهٔ ما طرح نیست
هر که را دل می‌کشد می‌‌آید و جان می‌دهد
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۲۵۳
وجود علم و عمل چون عطای حضرت اوست
جزاء علم و عمل محض لطف و سنت اوست
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۲۵۴
وقت آن آمد که پروازی کنم
وز کریمان عزم شیرازی کنم
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۲۵۵
ویران شده از رئیس ده ده
از بس که طلب کند که ده ده
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۲۵۶
ها نظر کن که در نظر دارم
از هویت چنین خبر دارم
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۲۵۷
هر چند رئیس ما گزیر است
اما چکنم که ناگزیر است
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۲۵۸
هر چه باشند ما همان باشیم
هر چه پاشند ما همان پاشیم
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۲۵۹
هر چه داری به عشق او در باز
تا کند او به روی تو در باز
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۲۶۰
هر چه داریم ما از او داریم
لاجرم چیزها نکو داریم
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۲۶۱
هر دم تویی در چشم من هم خویش را هم خود ببین
غیر تو باشد دیگری از دیده‌ها بیرون کنم
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۲۶۲
هر زمان صنعی نماید در نظر
می ‌برد خلقی و می ‌آرد دگر
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۲۶۳
هر کجا صورت بود معنی بود
صورتی نبود که بی ‌معنی بود
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۲۶۴
هر کس که به قول خویش ثابت ناید
او را تو اگر یار نخوانی شاید
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۲۶۵
هر کسی را که باشدش سر کل
صحبت او همه بود کل کل
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۲۶۶
هر کسی کو دلیل او باشد
بد نباشد بگو نکو باشد
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۲۶۷
هر که او رو ز غیر او بر تافت
پرتو نور او بر او برتافت
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۲۶۸
هر که بر نور رفت و باز آمد
شک ندارم که او پشیمان است
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۲۶۹
هر که در بند نفس حیوان است
بندهٔ آب و چاکر نان است
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۲۷۰
هر که دریافت آن از انسان است
لاجرم این فقیر از آن ‌سان است
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۲۷۱
هر که سلطان خویش نشناسد
عزت او تمام کی دارد
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۲۷۲
هر کس که نهد تاج سر ما بر سر
فارغ شود از درد سر هر دو سرا
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۲۷۳
هر یار که ثابت نبود در یاری
شاید که ورا به یاریش نشماری
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۲۷۴
هرچه داری به عشق او درباز
تا کند او به روی تو در باز
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۲۷۵
هرکه رو را ز غیر او بر تافت
پرتو نور او بر او برتافت
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۲۷۶
همچو غنچه تمام بگشوده
نور خود را به عین خود دیده
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۲۷۷
همه پابند آن دلارامند
مرغ و دانه تمام در دامند
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۲۷۸
همه تسبیح حضرتش گویند
همه ناطق به رحمت اویند
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۲۷۹
همه حق است و خلق اینجا نیست
خلق ما جو که خلق با ما نیست
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۲۸۰
همه را رو به دوست از همه رو
وحده لا اله الا هو
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۲۸۱
همه عالم به نور او روشن
نظری کن به نور دیدهٔ من
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۲۸۲
همه عالم تن است و او جان است
جام گیتی نمای سلطان است
شاه نعمت‌الله ولی — مفردات — شمارهٔ ۲۸۳
یا رب که تو را چنین دلی حاصل باد
دایم به مقام جمع خود واصل باد
عرفی — غزلیات — غزل شمارهٔ ۵۱۸
پیش بردم در قمار عشق جانان باختن
صد شکافم بر دل است و یک گریبان باختن
گوی میدان وفا را زخم چوگان بشکند
گر در این میدان سپهر آید به چوگان باختن
بردن جان دیده عشق و چیده بازی، هوش دار
با حریف پیش بین مستانه نتوان باختن
بی دل و دینم، وگر نه من کجا، سهو از کجا
از تهی دستی دلیرم، در پریشان باختن
نشأه صد ساله ام از یک درشتی کم شود
کی به یک تلخی توان صد شکّرستان باختن
دست عرفی از گریبان، کس جدا هرگز ندید
خواهد آخر دست در چاگ گریبان باختن
عرفی — غزلیات — غزل شمارهٔ ۵۱۹
خوش آن ساعت که می رفتی و طاقت می رمید از من
تغافل از تو می بارید و حسرت می چکید ازمن
خوش آن ساعت که هرگز بر مراد ما نبود، اما
نصیحت های بی تابانه گاهی می شنید از من 
خوش آن غیرت که می افزود بیدادش اگر گاهی
حدیث شکوه آمیزی به گوشش می رسید از من 
ز ذوق کشتن ما گرم خون گشتی و می دانم
که ممنونند فردای قیامت صد شهید از من 
دلا امشب کجا بودی که محرم بودم و عرفی
چه زهرآلود نشترها به جانش می خلید از من
عرفی — غزلیات — غزل شمارهٔ ۵۲۰
به چه رو به جلوه آید، طلب نیازمندان
نه دل نیاز خرم، نه لب امید خندان
گله از تهی کمندی، نه روا بود، همین بس
که غزال ما نیفتد به کمند صید بندان
چه کند زبون شکاری، ز چنین شکارگاهی
که خم کمند بوسد، لب عنبرین کمندان
چه گمان باطل است این، که بود عزیز صیدی
که به عجز بسته گردد، به کمند ارجمندان
به کرشمه ای بنازم که ز باد دامن او
زده موج زهر آفت، به گلوی نوشخندان
چه دل است، آه از آن دل، که ز حسن و عشق، در وی
نه علامتی ز ناخن، نه جراحتی ز دندان
نه چنان بتاز عرفی، که رود عنان ز دستت
تو هم این حدیث می گوی، به سبک عنان سمندان
عرفی — غزلیات — غزل شمارهٔ ۵۲۱
دانی که چیست مصلحت ما؟ گریستن
پنهان ملول بودن و تنها گریستن
بی درد را به صحبت ارباب دل چه کار
خندیدن آشنا نبود با گریستن
دایم به گریه غرقم و چون نیک بنگرم
زین گریه ره دراز بود تا گریستن
عمری به گریه های هوس آلود صرف شد، کنون
عمری به تازه بایدم و واگریستن
درمان من ز مسیحا مجو که هست
دردم جفای یار و مداوا گریستن
گاهی به یاد سرو قدی، گریه هم خوش است
تا کی ز شوق سدرهٔ طوبا گریستن
هر کس که هست گریه به جانش رواست و بس
نتوان به عالمی تن تنها گریستن
عرفی ز گریه دست نداری که در فراق
دردت ز دل نمی برد الا گریستن
عرفی — غزلیات — غزل شمارهٔ ۵۲۲
دلا رنجی ببر، کز دردمندان می توان بودن
مکش گردن که خاک سربلندان می توان بودن
دمی کان غمزه صیدی را به خون غلتان کند
که مشتاق کمند صید بندان می توان بودن
اگر دندان فشردن بر جگر این چاشنی دارد
فدای لذت هر زخم دندان می توان بودن
پی بالا نشینی، واعظا، می را مکن ضایع
بیا در دیر هم صدر لوندان می توان بودن
اگر گاهی لب امید عرفی تلخ می خندد
لبی می خوش ز خیل زهرخندان می توان بودن
عرفی — غزلیات — غزل شمارهٔ ۵۲۳
خوش در خور است، حسرت تو با گریستن
بی یاد تو حلال مبادا گریستن
بی گریه دوستدار تو آرام گیر نیست
یا کاو کاو دیده و دل یا گریستن
گویی که یاد می کنمت گه گهی، ولی
بیهوده نیست در دل شب ها گریستن
نازم به غمزهٔ تو که یک گام کرده است
صد ساله ره ز دیدهٔ من تا گریستن
من خود کی ام که گریه به حالم کنی، ولی
می زیبدت به نرگس شهلا گریستن
گر کام دل ز گریه میسر شود، ز دوست
صد سال می توان به تمنا گریستن
عرفی حریف دیدهٔ تر نیستی، ولی
بسیار گریه آورد این نا گریستن
عرفی — غزلیات — غزل شمارهٔ ۵۲۴
میرم ز هجر و گویم، یا رب به حسرت من
کز داغ دل مسوزان، کس را به محنت من
هنگام نزع این است، مقصود من که گر یار
چیزی اگر نگردد، فهم از اشارت من
خوش ساعتی که می کرد، منعم ز گریه، محرم
گردش به چین ابرو، منع از نصیحت من
از ناوک تو عمداً، دشوار می دهم جان
تا در دلت بماند، یاد، این شهادت من
رفنم که بهر صلحش، عجزی کنم به عرفی
گو دل بکش به طعنم، این است طاقت من
عرفی — غزلیات — غزل شمارهٔ ۵۲۵
بوستان پژمرده گردد، از دل ناشاد من
یاسمن را خنده بر لب سوزد از فریاد من
باغبان عشق می گوید که خاکستر شود
شانهٔ باد صبا در طرهٔ شمشاد من
گفتم آیین مغان پر ذوق بر باز آمدن
عشق گفت آیین مجنون من و فرهاد من
کفر نی، اسلام نی، اسلام کفر آمیز نی
حکمت ایزد ندانم چیست در ایجاد من
صد بت از هر ذره نشناسی و ماند مایه ای
گر کنی ای برهمن گلگشت کفر آباد من
عرفی از من گر ملولی سعی در خونم مکن
سیل غم را التفاتی نیست با بنیاد من
عرفی — غزلیات — غزل شمارهٔ ۵۲۶
نام حسنت چون برم، بر آسمان آید گران
گر به گل بادی وزد بر باغبان آید گران
شهسوار حسن را، سر، مست باید بود، لیک
نی چنان مستی که در دستش عنان آید گران
دست بر دل مانده از درد خردمندی بسی
آن که بر دست و دلش رطل گران آید گران
بی گناهی بین که ان بدخو به قصد کشتنم
چون به زه بندد خدنگی بر کمان آید گران
گر متاع وصل شیرین را بدان نتوان خرید
بر دل پرویز گنج شایگان آید گران
ترک دلجویی کند چون منفعل گردم ز لطف
بر کریمان شرم روی میهمان آید گران
در غمی زد غوطه عرفی، کان غم لذت سرشت
بر دل یاران سبک، بر دشمنان آید گران
عرفی — غزلیات — غزل شمارهٔ ۵۲۷
نه رو از ناز می تابد، گه نظاره ماه من
ندارد از لطافت عارضش تاب نگاه من
به فتوای کسی خون مرا ریزی که در محشر
کنم گر دعوی خون، باز خواهد شد نگاه من
مرا کشتی که خوش حالی به آن غایت که پنداری
تو خواهی بود، فردای قیامت، دادخواه من
به نزدیک شما، ای کشته گان عشق، می آیم
به درد حسرت آرایش کنید آرامگاه من
ز حسرت می روم سوی تو، از غیرت نمی بینم
که از رویت مبادا لذتی یابد نگاه من
ز عشق کوهکن شیرین به خود می نازد و خسرو
به این خوش دل که دارد این غرور از عز و جاه من
بر افکن پرده از حیرت، چو عرفی بی زبانم کن
چرا بسیار می کوشی در اثبات گناه من
عرفی — غزلیات — غزل شمارهٔ ۵۲۸
تا تیغ به کف یابی، بر نفس دو دستی زن
تا سنگ به دست آید، بر شیشهٔ هستی زن
چون مرغ چمن تا کی بر آّب و هوا کوشی
پروانه صفت خود را بر شعله پرستی زن
اندوه مسلط کن بر شادی دون فطرت
شمشیر بلندی را بر تارک پستی زن
نا دیده عدم، خامی، در زن به وجود آتش
چون سیر عدم کردی، باز آ، در هستی زن
در راه طلب، عرفی، با هوش و سبک می رو 
چون هوش ز پی ماند، در کوچهٔ مستی زن
عرفی — غزلیات — غزل شمارهٔ ۵۲۹
بیار شیشهٔ می، بر گل و کلاه فشان
فروغ می به گریبان مهر و ماه فشان
ز باغ همت ما زهرخنده می روید
به دست ماه بچین و به روی جاه فشان
مجاوران حرم را در آستانهٔ عشق
غبار ناصیه آشوب بر جباه فشان
وکر به مشهد عشق آستین فشان آیی
سر قصب بفشان و به خاک راه فشان
بسوز گریهٔ من، ای بهشت بر در وصل
که مشت شبنم و برگ گلاب شاه فشان
کرشمه ای که نگیرم به جیب حسن آرام
بسوز پرده ای و در دامن نگاه فشان
دمید صبح فنا، دیده باز کن عرفی
بسوز دامن دود و به صبحگاه فشان
عرفی — غزلیات — غزل شمارهٔ ۵۳۰
ای گریه، خون دل به کنار هوس مکن
گلبرگ باغ قدس به دامان خس مکن
یک ره به کعبه داری و صد ره به سومنات
باریک شارعیست، نگه باز پس مکن
صد شاهباز گرسنه پرواز می کنند
ای کبک پر شکسته کنار از قفس مکن
این دشت لاله زار فریب است، زینهار
خضری بجو، گوش به بانگ جرس مکن
فریاد ناسرشته به خون کی دهد اثر
آزار دل مجوی و عذاب نفس مکن