mabidan/ganjoor huggingface dataset:
شاه نعمت‌الله ولی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۲۰۷
تا تیغ به عشق از نیام آخته ام
پا و سر و دست عقل انداخته ام
بی زحمت آب و گل من این معنی را
بشناخته ام چنان که بشناخته ام
شاه نعمت‌الله ولی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۲۰۸
تا آتش عشق او بر افروخته ایم
عود دل خود بر آتشش سوخته ایم
دلسوخته ایم و کار آتشبازی
آموخته ایم و نیک آموخته ایم
شاه نعمت‌الله ولی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۲۰۹
شاها نظری کن که فقیران توییم
گر نیک و بدیم هرچه هست آن توییم
فرمان تو را کمر به جان می بندیم
زیرا که همه بندهٔ فرمان توییم
شاه نعمت‌الله ولی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۲۱۰
ما سوخته ایم و بارها سوخته ایم
وین خرقهٔ پاره بارها دوخته ایم
هر شعله که ز آتش ز سر شوق جهد
در ما گیرد از آنکه ما سوخته ایم
شاه نعمت‌الله ولی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۲۱۱
هم جام جهان نمای عالم مائیم
هم آینهٔ روشن آدم مائیم
گر یک نفسی از دم ما مرده شوی
می دان به یقین کاین دم و آن دم مائیم
شاه نعمت‌الله ولی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۲۱۲
آن صورت الطاف الهی مائیم
همجامهٔ جامه دار شاهی مائیم
ما محرم راز حضرت سلطانیم
دانندهٔ اسرار کما هی مائیم
شاه نعمت‌الله ولی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۲۱۳
انگشت زنان بر در جانان رفتیم
پیدا بودیم باز پنهان رفتیم
گوئی که برفت نعمت الله ز جهان
رفتیم ولی به نور ایمان رفتیم
شاه نعمت‌الله ولی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۲۱۴
ما درویشیم پادشاهی بخشیم
ملکی از ماه تا به ماهی بخشیم
عالم چه بود که در زمان بخشش
مجموع خزائن الهی بخشیم
شاه نعمت‌الله ولی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۲۱۵
در کتم عدم قلندر چالاکیم
در ملک وجود مالک افلاکیم
در کوی فنا جام بقا می نوشیم
در مجلس عشق ساقی لولاکیم
شاه نعمت‌الله ولی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۲۱۶
او جمع همه همه تفاصیل وئیم
زان لحظه پی جمع و تفاضیل نئیم
در جام مئیم و گاه در جام شراب
اما همه جا حقیقتاً عین مئیم
شاه نعمت‌الله ولی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۲۱۷
جوهر آبست و گوهرش دُر یتیم
دریاب بیان ما که سریست عظیم
موج است و حباب نزد ما هر دو یکی
بگذر ز دوئی یکی مسازش به دو نیم
شاه نعمت‌الله ولی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۲۱۸
در کتم عدم سریر شاهی داریم
وان مملکت نامتناهی داریم
عالم همه داریم ولیکن چه کنیم
چون گنج معارف الهی داریم
شاه نعمت‌الله ولی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۲۱۹
والله به خدا که ما خدا می دانیم
اسرار گدا و پادشا می دانیم
سرپوش فکنده اند بر روی طبق
سریست در این طبق که ما می دانیم
شاه نعمت‌الله ولی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۲۲۰
ما محرم راز حضرت سلطانیم
احوال درون و هم برون می دانیم
منشی قضا هرچه نویسد مجمل
بر لوح قدر مفصلش می خوانیم
شاه نعمت‌الله ولی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۲۲۱
ما عادت خود بهانه جوئی نکنیم
جز راست روی و نیک خوئی نکنیم
آنها که به جای ما بدی ها کردند
گر دست دهد به جز نکوئی نکنیم
شاه نعمت‌الله ولی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۲۲۲
در نهصد و نه من دو قران می بینم
از مهدی و دجال نشان می بینم
دین نوع دگر گردد و اسلام دگر
این سرّ نهان است عیان می بینم
شاه نعمت‌الله ولی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۲۲۳
تا صورت او در آینه می بینم
معنی همه هر آینه می بینم
آئینهٔ دل به چشم جان می نگرم
وین طرفه که او در آینه می بینم
شاه نعمت‌الله ولی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۲۲۴
ما جمله حروف عالیاتیم مدام
پنهان ز همه به غیب ذاتیم مدام
هر چند کتاب عالمی بنوشتیم
پوشیده ز لوح کایناتیم مدام
شاه نعمت‌الله ولی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۲۲۵
ترکیب بدن که چار حرف است مدام
زان چار حروف نعمت‌اللّه شده نام
چون حرف ز یاد نعمت‌اللّه برفت
اللّه ظهور کرد و اللّه و سلام
شاه نعمت‌الله ولی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۲۲۶
در عالم عشق منزلی ساخته‌ام
سرمایه و سود جمله درباخته‌ام
من با تو بگویم که چه بشناخته‌ام
بشناخته ام چنان که بشناخته‌ام
شاه نعمت‌الله ولی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۲۲۷
روبند به روی همچو مه بسته بتم
در پرده خوشی نشسته پیوسته بتم
این بت شاه است و عالمی بندهٔ او
برخاسته در خدمت و بنشسته بتم
شاه نعمت‌الله ولی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۲۲۸
دل در سر زلف دلستانش بستم
وز نرگش چشم پر خمارش مستم
من نیست شدم ز هست خود رستم
از هستی اوست هستیم گر هستم
شاه نعمت‌الله ولی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۲۲۹
حمام شدم به گوشه ای بنشستم
با خدمت دلاک بسی پیوستم
دستم بگرفت و بر سر بام نشاند
فی الجمله چه گویم که به مویی رستم
شاه نعمت‌الله ولی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۲۳۰
رفتم به خرابات و خراب افتادم
توبه بشکستم به شراب افتادم
راهی بردم به چشمهٔ آب حیات
تشنه بودم روان در آب افتادم
شاه نعمت‌الله ولی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۲۳۱
بر خاک درش مست و خراب افتادم
همسایهٔ او در آفتاب افتادم
گفتم که منم که نور او می‌نگرم
کشتی بشکست و من در آب افتادم
شاه نعمت‌الله ولی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۲۳۲
با شمع رخش دمی چو دمساز شدم
پروانهٔ مستمند جانباز شدم
آن روز که این قفس بباید پرداخت
چون شهبازی به دست شه باز شدم
شاه نعمت‌الله ولی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۲۳۳
در کوی خرابات حضوری دارم
سرمستم و از عشق سروری دارم
با من بنشین که نیک روشن گردی
کز نور خدا تمام نوری دارم
شاه نعمت‌الله ولی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۲۳۴
گویی که توکل و رضایی دارم
تسلیم و ریاضت و صفایی دارم
این جمله از آن تو مبارک بادت
من در دو جهان یکی خدایی دارم
شاه نعمت‌الله ولی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۲۳۵
هر آینه ای که آید اندر نظرم
تمثال جمال روی او می ‌نگرم
در جام جهان نما نگاهی کردم
مجموع کمال در یکی می‌ شمرم
شاه نعمت‌الله ولی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۲۳۶
تا جان دارم به می خوری می‌ کوشم
در کوی مغان مدام می می‌ نوشم
صد صومعه را به نیم حبه نخرم
من دیر مغان به این بها نفروشم
شاه نعمت‌الله ولی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۲۳۷
تا جان باشد به می خوری می‌ کوشم
خوش آب حیاتی است روان می ‌نوشم
مویی ز سر زلف بتی یافته ام
زنار کنم به عالمی نفروشم
شاه نعمت‌الله ولی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۲۳۸
گفتم چه کنم که می گو چه کنم
گفتم جویم گفت که می جو چه کنم
گفتا می رو چنانکه من می کارم
گفتم آری اگر نَرویم چه کنم
شاه نعمت‌الله ولی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۲۳۹
هر گه که دل از خلق جدا می‌ بینم
احوال وجود با نوا می‌ بینم
و آن لحظه که بی خود نفسی بنشینم
عالم همه سر به سر خدا می‌ بینم
شاه نعمت‌الله ولی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۲۴۰
در خلوت دل یار نهان می ‌بینم
پیداست به علم او روان می ‌بینم
ازدیدهٔ کور روشنائی مطلب
عینی است عین و من عیان می‌ بینم
شاه نعمت‌الله ولی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۲۴۱
گر صوفی صفهٔ صفا را بینم
ور عاشق رند بینوا را بینم
گر خود نگرم وگر شما را بینم
در هر چه نظر کنم خدا را بینم
شاه نعمت‌الله ولی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۲۴۲
در ذات همه جلال او می ‌بینم
در حسن همه جمال او می ‌بینم
بینم همه کاینات در عین کمال
این نیز هم از کمال او می‌ بینم
شاه نعمت‌الله ولی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۲۴۳
این درد همیشه من دوا می ‌بینم
در قهر و جفا لطف و وفا می بینم
در صحن زمین به زیر نه سقف فلک
در هر چه نظر کنم خدا می‌ بینم
شاه نعمت‌الله ولی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۲۴۴
زان باده نخورده ام که هشیار شوم
آن مست نیم که باز بیدار شوم
یک جام تجلّی بلای تو بَسَم
تا از عدم و وجود بیدار شوم
شاه نعمت‌الله ولی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۲۴۵
ملک و ملکوت و جسم و جانند به هم
وین سیّد و بنده شه نشانند به هم
جامی ز حباب است و پر از آب حیات
نیکو نظری کن که چو آنند به هم
شاه نعمت‌الله ولی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۲۴۶
پای چپ و راست دردمندند به هم
وین هر دو عزیز مستمندند به هم
بنگر که چگونه باشد ای یار عزیز
حال دو شکسته را که بندند به هم
شاه نعمت‌الله ولی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۲۴۷
این اسم غنی و اول و آخر هم
محض نسب است ای برادر فافهم
قدوس و سلام غیر نسبی می دان
این قسم تو اسم ذات می دان فاعلم
شاه نعمت‌الله ولی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۲۴۸
سمع و بصر و لسان و دست و پایم
چون او باشد به لطف او بر پایم
از جود وجود او وجودی دارم
جاوید به آن وجود او می‌ پایم
شاه نعمت‌الله ولی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۲۴۹
تا آتش عشق او برافروخته‌ ایم
عود دل خود بر آتشش سوخته‌ ایم
دل سوخته‌ ایم و کار آتشبازی
آموخته ‌ایم و نیک آموخته‌ ایم
شاه نعمت‌الله ولی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۲۵۰
از دُردی درد ما دوا یافته ‌ایم
در کنج فنا گنج بقا یافته ‌ایم
چیزی که جهانیان به جان می ‌طلبند
ما یافته ‌ایم و نیک وایافته‌ ایم
شاه نعمت‌الله ولی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۲۵۱
در دور قمر چو ماه پیدا شده ‌ایم
وز نور ظهور نیک بینا شده ‌ایم
ما موج و حباب و قطره بودیم ولی
جمع آمده ایم و جمله دریا شده ‌ایم
شاه نعمت‌الله ولی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۲۵۲
گر چه زخمی رسیده است بر پایم
من بی سر و پا به خدمتت می‌ آیم
در راه تو از سر قدمی می‌ سازم
پایی چه بود که تا به پایی آیم
شاه نعمت‌الله ولی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۲۵۳
در کوی مغان مست و خراب افتادیم
توبه بشکسته در شراب افتادیم
سر بر در میخانه نهادیم دگر
رندانه به ذوق بی حجاب افتادیم
شاه نعمت‌الله ولی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۲۵۴
در کوی خرابات خراب افتادیم
رندانه به ذوق در شراب افتادیم
در بحر محیط کشت ای می ‌راندیم
کشتی بشکست و ما در آب افتادیم
شاه نعمت‌الله ولی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۲۵۵
مانندهٔ گرد ، گرد مأوا گردیم
تا خاک در خانهٔ او وا گردیم
چون آب روان روی به دریا داریم
دریا بودیم و باز دریا گردیم
شاه نعمت‌الله ولی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۲۵۶
در کتم عدم سریر شاهی داریم
وان مملکت نامتناهی داریم
عالم همه داریم ولیکن چه کنیم
چون گنج معارف الهی داریم
شاه نعمت‌الله ولی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۲۵۷
یک جو غم ایام نداریم خوشیم
گر چاشت رسد شام نداریم خوشیم
چون پخته به ما می ‌رسد از عالم غیب
یک جو طمع خام نداریم خوشیم
شاه نعمت‌الله ولی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۲۵۸
توحید به توحید نکو می دانیم
خود را به خدا و او به او می ‌دانیم
خود را و تو را به او شناسیم ای عقل
تا ظن نبری که او به تو می ‌دانیم
شاه نعمت‌الله ولی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۲۵۹
عمری است که زنده به حیات اویم
پوشیده به تشرف صفات اویم
از روی وجود چون نکو می ‌نگرم
پیشم بنشین که عین ذات اویم
شاه نعمت‌الله ولی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۲۶۰
از لوح وجود بخوان تو حافظ قرآن
وز لوح قدر باز بگیرش فرقان
در مکتب عقل و نفس کلیه را
هم مجمل و هم مفصل از هر دو بخوان
شاه نعمت‌الله ولی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۲۶۱
مائیم ز خود وجود پرداختگان
و آتش به وجود خود در انداختگان
پیش رخ چون شمع تو شبهای دراز
پروانه صفت وجود خود باختگان
شاه نعمت‌الله ولی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۲۶۲
ای خواجه به جامهٔ کسان ناز مکن
بی حسن و کرشمه ناز آغاز مکن
چون نیست ترا قماش بزازی هیچ
اندر سر بازار دکان باز مکن
شاه نعمت‌الله ولی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۲۶۳
در هر نفسی کسب کمالی می کن
بر لوح دلت نقش خیالی می کن
بر چشمهٔ چشم ما نظر می‌ فرما
اما طلب آب زلالی می کن
شاه نعمت‌الله ولی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۲۶۴
گفتم شاهم گفت که از دولت من
گفتم ماهم گفت که از طلعت من
گفتم خواهم که پادشاهی گردم
گفتا گردی ولیکن از خدمت من
شاه نعمت‌الله ولی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۲۶۵
دل مغز حقیقت است تن پوست ببین
در کسوت روح صورت دوست ببین
هر ذره که او نشان هستی دارد
یا سایهٔ نور اوست یا اوست ببین
شاه نعمت‌الله ولی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۲۶۶
در سایهٔ او تو آفتابش می ‌بین
تمثال جمال او در آبش می‌ بین
جز نقش خیال او نبینی در خواب
گر می خواهی برو به خوابش می ‌بین
شاه نعمت‌الله ولی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۲۶۷
جانا لب زیرین تو به یا زبرین
نیمی عسلین آمد و نیمی شکرین
من فرق میان این و آن تنوانم
صد رحمت ایزدی بر آن باد و بر این
شاه نعمت‌الله ولی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۲۶۸
آن شاه که او قسیم نار است و جنان
در ملک و ملک صاحب سیف است و سنان
ملک دو جهان مسخر اوست بلی
آن را به سنان گرفت و این را به سنان
شاه نعمت‌الله ولی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۲۶۹
بواب از آن نشانده اند بر در او
تا وا گردد هر که ندارد سر او
صد جان به جوی است نزد جانانهٔ ما
جانی چه بود که باشد آن در خور او
شاه نعمت‌الله ولی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۲۷۰
وقتی که نباشد این خیال من و تو
او باشد و او باشد و او باشد و او
این است بیان لی مع اللّه بر ما
گر عارف کاملی بدانش نیکو
شاه نعمت‌الله ولی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۲۷۱
در ساغر ما به جز می ناب نبو
با عاشق مست عقل مخمور که بو
گویی ز فلان چشمه روان آب خوش است
با بحر محیط قطرهٔ آب چه بو
شاه نعمت‌الله ولی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۲۷۲
ای مظهر ذات را صفات آمده تو
بل عین صفات را چو ذات آمده تو
بی ذات و صفات کاینات است عدم
ای ذات و صفات کاینات آمده تو
شاه نعمت‌الله ولی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۲۷۳
در بحر در آ درّ یتیم از ما جو
آن درّ یتیم از چنین دریا جو
اسمای اله گنج بی ‌پایان است
گنج ار طلبی از همهٔ اشیا جو
شاه نعمت‌الله ولی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۲۷۴
در بحر در آ و عین ما از ما جو
آن درّ یتیم را در این دریا جو
گویی که کجا مراد خود خواهم یافت
جا را بگذار و جای آن بی جا جو
شاه نعمت‌الله ولی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۲۷۵
گر شه خواهی محرم آن شاه بجو
در راه در آ و یار همراه بجو
گر بنده و سیّدی به هم می‌ طلبی
برخیز و بیا و نعمت‌اللّه بجو
شاه نعمت‌الله ولی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۲۷۶
اسم و صفت و مظاهر و مظهر کو
خود نام و نشان و باطن و ظاهر کو
معشوقه و عشق و عاشق آنجا نبود
منظور کجا نظر کجا ناظر کو
شاه نعمت‌الله ولی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۲۷۷
شبخیز که راز او نگوید با او
شب خیزی او سهل بود ای نیکو
بر خیز به شب راز بگو و بشنو
مقصود ز شبخیزی ما را می گو
شاه نعمت‌الله ولی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۲۷۸
بگذر ز حدوث و قدم هیچ مگو
بگذار وجود وز عدم هیچ مگو
از جام جهان نما می عشق بنوش
با ما ز شراب جام جم هیچ مگو
شاه نعمت‌الله ولی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۲۷۹
یا رب دانی که من بگاه و بیگاه
جز در تو نکردم ز چپ و راست نگاه
حسن تو چو ماه و شاهدان چون آبند
در آب نظر می کنم و بینم ماه
شاه نعمت‌الله ولی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۲۸۰
یارم ز سر ناز نقابی بسته
بگشوده و زلف و خوش حجابی بسته
در دیدهٔ ما خیال روی خوبش
نقشی است که بر عارض آبی بسته
شاه نعمت‌الله ولی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۲۸۱
در کتم عدم عقل خیالی بسته
در پردهٔ آن خیال خوش بنشسته
وهم آمده و مزاحم عقل شده
کوری و کری به همدگر پیوسته
شاه نعمت‌الله ولی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۲۸۲
رند است کسی که از خودی وارسته
پیوسته یگانه با یکی پیوسته
برخاسته از هر دو جهان رندانه
در کوی خرابات مغان بنشسته
شاه نعمت‌الله ولی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۲۸۳
ای در طلب گره گشایی مرده
در وصل فتاده وز جدایی مرده
ای بر لب بحر تشنه در خواب شده
ای بر سر گنج وز گدایی مرده
شاه نعمت‌الله ولی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۲۸۴
ای هست همه ز هست تو هست شده
وی هر دو جهان از می تو مست شده
یاری که ز دست تست آن دستان یافت
زان دست هزار بار از دست شده
شاه نعمت‌الله ولی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۲۸۵
ساقی می خمخانه به ما پیموده
در هر جامی می دگر بنموده
جاوید اگر شراب بخشد ما را
نوشیم و بپوشیم چنین فرموده
شاه نعمت‌الله ولی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۲۸۶
دیدم صنمی جام میی نوشیده
از نقش خیال جامه ای پوشیده
گفتم ز کجا شراب نوشی گفتا
از خم میی که خود به خود جوشیده
شاه نعمت‌الله ولی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۲۸۷
موجود به واجب الوجودیم همه
هستیم ولی هیچ نبودیم همه
از جود وجود عشق موجود شدیم
بی جود وجود بی وجودیم همه
شاه نعمت‌الله ولی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۲۸۸
در هر دو جهان غیر یکی باشد نه
در بودن آن یکی شکی باشد نه
گر زان که یکی در دگری می نگرد
در مذهب عشق نیککی باشد نه
شاه نعمت‌الله ولی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۲۸۹
ما را می کهنه باید و دیرینه
از روز ازل تا به ابد سیری نه
خم از عدم و صراحی از جود وجود
او تلخ نه و شور نه و شیرین نه
شاه نعمت‌الله ولی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۲۹۰
حرص و حسد و بعض و ریا و کینه
اوصاف بشر طبیعت دیرینه
حقا که به گرد هیچ مردی نرسی
تا پاک نگردت از اینها سینه
شاه نعمت‌الله ولی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۲۹۱
مستم ز خرابات ولی از می نه
نقلم همه نقل است و حریفم شی نه
ای عالمیان نشان ولیکن پی نه
عالم همه در من است و من در وی نه
شاه نعمت‌الله ولی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۲۹۲
اسرار سعادت نه به عادت زده ‌ای
وز گنج همه روزه زیادت زده‌ ای
این چشم سیه سرخ بر ابرو که تو راست
پیداست که از سر ارادت زده ‌ای
شاه نعمت‌الله ولی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۲۹۳
گر معرفت نامتناهی یابی
درعین همه نور الهی یابی
بیرون ز تو نیست خویشتن را بشناس
از خود بطلب هر آن چه خواهی یابی
شاه نعمت‌الله ولی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۲۹۴
گر زان که تو الطاف الهی یابی
وین بحر محیط ما کماهی یابی
هر چند گدا و بینوایی ای یار
اندیشه مکن که پادشاهی یابی
شاه نعمت‌الله ولی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۲۹۵
یاری دارم یگانهٔ سرمستی
هستی که جز او نیست به عالم هستی
گویند بگیر دست او را در دست
دستش گیرم اگر بیابم دستی
شاه نعمت‌الله ولی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۲۹۶
داماد بیاید و کند دامادی
غمها برود به ما رسد آن شادی
گویی که منم بندهٔ سلطان جهان
از ما بطلب تو خط آن آزادی
شاه نعمت‌الله ولی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۲۹۷
با آنکه تو اندر پی مقصود خودی
نه واجد غیری و نه موجودی خودی
مقصود تو از طاعت معبود اگر
بهبود خود است پس تو معبود خودی
شاه نعمت‌الله ولی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۲۹۸
گفتم که منم گفت حجابی داری
گفتم نه منم گفت خرابی داری
گفتم که وصال تو کجا یابم من
گفتا که برو خیال خوابی داری
شاه نعمت‌الله ولی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۲۹۹
اللّه یکی صفات او بسیاری
وز هر صفتی به عاشقی بازاری
یاری که به هر صفت ورا باشد یار
یاری باشد چو سید ما باری
شاه نعمت‌الله ولی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۳۰۰
گفتم مستم گفت چنین پنداری
گفتم هشیار گفت تو نه هشیاری
گفتم چه کنم گفت که می گو چه کنم
گفتم تا کی گفت که تا جان داری
شاه نعمت‌الله ولی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۳۰۱
تا با خبرم ز تو ندارم خبری
وز مایی و وز منی نمانده اثری
بی خود نگرم به خود خدا می ‌بینم
اینست نظر به چشم ما کن نظری
شاه نعمت‌الله ولی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۳۰۲
از فقر به عالم معانی برسی
از ترک به ذوق آن جهان برسی
گر ترک وجود ما سوی اللّه کنی
چون خضر به آب زندگانی برسی
شاه نعمت‌الله ولی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۳۰۳
گر زانکه نه در بند هوا و هوسی
با ما نفسی بر آ اگر همنفسی
این یک نفس عزیز را خوار مدار
دریاب که بازماندهٔ یک نفسی
شاه نعمت‌الله ولی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۳۰۴
خواهی که درین زمانه اوحد باشی
در حضرت ذوالجلال مفرد باشی
دارم سخنی که عقل گوید احسن
چون نیک توان بود چرا بد باشی
شاه نعمت‌الله ولی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۳۰۵
گر عالم سر لی مع اللّه شوی
دانندهٔ راز بنده و شاه شوی
گر صورت و معنی جهان دریابی
واقف ز رموز نعمت اللّه شوی
شاه نعمت‌الله ولی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۳۰۶
بی رنگ اگر ز رنگ آگاه شوی
دانندهٔ سرّ صبغة‌اللّه شوی
گر نعمت او بی حد و عد بشناسی
حقا که تو نیز نعمت‌اللّه شوی
شاه نعمت‌الله ولی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۳۰۷
گر مست شراب اذکروا اللّه شوی
گویا به دم انطقنا اللّه شوی
وز نعمت حق را تو به حق بشناسی
حقا که تو نیز نعمت اللّه شوی
شاه نعمت‌الله ولی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۳۰۸
هم تازه گلی هم شکری هم نمکی
بر برگ گل سرخ چکیده نمکی
خوبان جهان به جملگی چون نمکند
شیرین نبود نمک تو شیرین نمکی
شاه نعمت‌الله ولی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۳۰۹
گفتم به لبانت که سراسر نمکی
گفتا تو چه دانی لب من تا نمکی
گفتم که درین مدینه هستی تو رسول
گفتا که محمدم ولیکن نه مکی
شاه نعمت‌الله ولی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۳۱۰
زنهار دلا مکوش جز بر نیکی
زیرا که زیان نکرد کس در نیکی
گر زان که کسی به جای تو نیک نکرد
تو نیکی کن به جای او گر نیکی
شاه نعمت‌الله ولی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۳۱۱
گر زان که به ذوق علم ما را دانی
خود را بشناسی و خدا را دانی
گر دُردی درد دل چو ما نوش کنی
آن دُردی درد دل دوا را دانی
شاه نعمت‌الله ولی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۳۱۲
ای آنکه طلبکار جهان جانی
جانی و دلی و بلکه خود جانانی
مطلوب توئی طلب توئی طالب تو
دریاب که بی تو هر چه جویی آنی
شاه نعمت‌الله ولی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۳۱۳
وقتی که توکلت فراموش کنی
با دلبر من دست در آغوش کنی
ور زان که سبو کشی و منت داری
جامی ز می توکلم نوش کنی
شاه نعمت‌الله ولی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۳۱۴
بردار ز پیش پردهٔ خود بینی
زین سان که تویی اگر کنی خود بینی
ابلیس سزای خود ز خود بینی دید
تو نیز مکن و گر کنی خود بینی
شاه نعمت‌الله ولی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۳۱۵
تا جامع اسرار الهی نشوی
شایستهٔ تخت پادشاهی نشوی
تا غرقهٔ دریا نشوی همچون ما
دانندهٔ حال ما کماهی نشوی
شاه نعمت‌الله ولی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۳۱۶
بی آینه تمثال نماید هی هی
بی مهر به شب ماه بر آید هی هی
سوزد سبحات وجه او دیدهٔ ما
گر پردهٔ وجه برگشاید هی هی
شاه نعمت‌الله ولی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۳۱۷
با عقل حدیث عشق گویی هی هی
در کتم عدم وجود جویی هی هی
جامی و شراب و عاشق و معشوقی
یک دم به خود آ که خود تو اویی هی هی
شاه نعمت‌الله ولی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۳۱۸
در کتم عدم وجود جویی هی هی
با ما سخنی ز ذات گویی هی هی
موجی و حباب نزد ما هر دو یکی است
بر آب نشسته آب جویی هی هی
شاه نعمت‌الله ولی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۳۱۹
با عقل حدیث عشق گوئی هی هی
در کتم عدم وجود جوئی هی هی
جامی و شراب و عاشق و معشوقی
یکتا به خود آ که خود تو اوئی هی هی
شاه نعمت‌الله ولی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۳۲۰
در عالم حسن بر همه شاه تویی
خوبان همه چون ستاره و ماه تویی
ای نور دو چشم و ای خلیل‌اللّه من
سجاده نشین نعمت‌اللّه تویی
شاه نعمت‌الله ولی — رباعیات — رباعی شمارهٔ ۳۲۱
از بهر خدا اگر خدا می ‌جویی
می دان که خدا را به هوا می ‌جویی
او را بطلب تا که بیابی او را
غیرش چه کنی غیر چرا می ‌جویی
شاه نعمت‌الله ولی — دوبیتی‌ها — دوبیتی شمارهٔ ۱
سر محبوب را مکن پیدا
گرچه پیداست در همه اشیا
راز حق را بپوش از همه خلق
این نصیحت قبول کن از ما
شاه نعمت‌الله ولی — دوبیتی‌ها — دوبیتی شمارهٔ ۲
در ازل زنده کرد او دل ما
دیده زنده دلی ما آنجا
تا ابد زندهایم چون ز ازل
زندگی یافتیم ما ز خدا
شاه نعمت‌الله ولی — دوبیتی‌ها — دوبیتی شمارهٔ ۳
از صفات خود اگر یابی فنا
حضرت باقی تو را بخشد بقا
جز صفات او نیابی در نظر
گر ببینی نور چشم ما به ما
شاه نعمت‌الله ولی — دوبیتی‌ها — دوبیتی شمارهٔ ۴
به نور غیب روشن شد دل ما
منور شد به نورش منزل ما
تجلی کرد بر ما حضرت او
چه خوش لطفی که آمد حاصل ما
شاه نعمت‌الله ولی — دوبیتی‌ها — دوبیتی شمارهٔ ۵
هر نفس آئینه ای از غیب بنماید به ما
گر نظر داری ببین آئینهٔ گیتی نما
این چنین علم شریفی می کنم تعلیم تو
ذوق اگر داری قدم نه سوی درویشان بیا
شاه نعمت‌الله ولی — دوبیتی‌ها — دوبیتی شمارهٔ ۶
نور خورشید می دهد ما را
درد جاوید می دهد ما را
هر بلائی که او به ما بخشید
ملک جمشید می دهد ما را
شاه نعمت‌الله ولی — دوبیتی‌ها — دوبیتی شمارهٔ ۷
قلعهٔ دل خوشتر است از قلعهٔ این شهریار
همت ما این چنین فرمان دهد بر پادشاه
قلعهٔ دل گر بگیری جاودان ایمن شوی
لشکر همت بیاید تا بگیرد شهر شاه
شاه نعمت‌الله ولی — دوبیتی‌ها — دوبیتی شمارهٔ ۸
دعانی من الکرمان ثم دعانیا
فان هواها مولع بهوا نیا
ولا تذکرونی ماءِ ماهان نه
بماهان بی فی الجسم ماکان هانیا
شاه نعمت‌الله ولی — دوبیتی‌ها — دوبیتی شمارهٔ ۹
در ازل زنده کرد او دل ما
دید زنده دلی ما آنجا
تا ابد زنده ایم چون ازل
زندگی یافتیم ما به خدا
شاه نعمت‌الله ولی — دوبیتی‌ها — دوبیتی شمارهٔ ۱۰
نور خورشید می دهد ما را
درد جاوید می‌دهد ما را
هر بلائی که او به ما بخشید
ملک جمشید می‌ دهد ما را
شاه نعمت‌الله ولی — دوبیتی‌ها — دوبیتی شمارهٔ ۱۱
از صفات خود اگر یابی فنا
حضرت باقی تو را بخشد بقا
جز صفات او نیابی در نظر
گر ببینی نور چشم ما به ما
شاه نعمت‌الله ولی — دوبیتی‌ها — دوبیتی شمارهٔ ۱۲
به نور غیب روشن شد دل ما
منوّر شد به نورش منزل ما
تجلّی کرد بر ما حضرت او
چه خوش لطفی که آمد حاصل ما
شاه نعمت‌الله ولی — دوبیتی‌ها — دوبیتی شمارهٔ ۱۳
هر نفس آئینه ای از غیب بنماید به ما
گر نظر داری ببین آئینهٔ گیتی نما
این چنین علم شریفی می کنم تعلیم تو
ذوق اگر خواهی قدم نه سوی درویشان ما
شاه نعمت‌الله ولی — دوبیتی‌ها — دوبیتی شمارهٔ ۱۴
قلعهٔ دل خوشتر است از قلعهٔ این شهر ما
لشکر همت بباید تا بگیرد ملک ها
قلعهٔ دل گر بگیری جاودان ایمن شوی
همت ما اینچنین فرمان دهد بر پادشا
شاه نعمت‌الله ولی — دوبیتی‌ها — دوبیتی شمارهٔ ۱۵
الهی انت غفار الخطایا
غفور الذنب ستار الخفایا
کسانی کز درت برتافتند رو
کدامین در طلب کردند آیا
شاه نعمت‌الله ولی — دوبیتی‌ها — دوبیتی شمارهٔ ۱۶
سرّ محبوب خود مکن پیدا
گر چه پیداست در همه اشیا
راز حق را بپوش از همه خلق
این نصیحت قبول کن از ما
شاه نعمت‌الله ولی — دوبیتی‌ها — دوبیتی شمارهٔ ۱۷
دعانی من الکرمان ثم دعانیا
فان هواها مولع بهوانیا
ولا تذکرنی ماء ماهان انه
بماهان بی فی الجسم ما کان هانیا
شاه نعمت‌الله ولی — دوبیتی‌ها — دوبیتی شمارهٔ ۱۸
همه مستهلکند موج و حباب
نظری کن به چشم ما در آب
عین آبیم و آب می جوئیم
عین ما را به عین ما دریاب
شاه نعمت‌الله ولی — دوبیتی‌ها — دوبیتی شمارهٔ ۱۹
ضاد و نقطه به همدگر دریاب
معنی ضاد ای پسر دریاب
معنی نازکش به این کردیم
گر تو دریافتی دگر دریاب
شاه نعمت‌الله ولی — دوبیتی‌ها — دوبیتی شمارهٔ ۲۰
درّهٔ بیضا ز بحر ما طلب
آنچنان گوهر ازین دریا طلب
عین ما جویی به عین ما بجو
طالب و مطلوب را از ما طلب
شاه نعمت‌الله ولی — دوبیتی‌ها — دوبیتی شمارهٔ ۲۱
این بهشت از آشنای او طلب
جنّت المأوا برای او طلب
زاهدانه گر همی جوئی بهشت
بشنو از بهر رضای او طلب
شاه نعمت‌الله ولی — دوبیتی‌ها — دوبیتی شمارهٔ ۲۲
دردمندانه طبیبی می ‌طلب
زان شفاخانه نصیبی می‌ طلب
دُرد دردش نوش می کن همچو ما
خوش دوایی از حبیبی می‌ طلب
شاه نعمت‌الله ولی — دوبیتی‌ها — دوبیتی شمارهٔ ۲۳
هر بلائی که باشد از محبوب
آن بلا خود مرا بود مطلوب
در بلا صبر کن که تا باشی
مبتلای بلاش چون ایوب
شاه نعمت‌الله ولی — دوبیتی‌ها — دوبیتی شمارهٔ ۲۴
دردمندانه طبیبی می طلب
زان شفاخانه نصیبی می طلب
دُرد دردش نوش می کن همچو ما
خوش دوائی از طبیبی می طلب
شاه نعمت‌الله ولی — دوبیتی‌ها — دوبیتی شمارهٔ ۲۵
درهٔ بیضا ز بحر ما طلب
آن چنان گوهر از این دریا طلب
عین ما جوئی به عین ما بجو
طالب و مطلوب را از ما طلب
شاه نعمت‌الله ولی — دوبیتی‌ها — دوبیتی شمارهٔ ۲۶
این بهشت از آشنای او طلب
جنت المأوا برای او طلب
زاهدانه گر همی جوئی بهشت
بشنو و بهر رضای او طلب
شاه نعمت‌الله ولی — دوبیتی‌ها — دوبیتی شمارهٔ ۲۷
همه مستهلکند موج و حباب
نظری کن به چشم ما دریاب
عین آبیم و آب می جوئیم
عین ما را به عین ما دریاب
شاه نعمت‌الله ولی — دوبیتی‌ها — دوبیتی شمارهٔ ۲۸
انسان کامل است که مجلای ذات اوست
مجموعه ای که جامع ذات و صفات اوست
او چشمهٔ حیات و همه زنده اند از او
او حی جاودان به بقای حیات اوست
شاه نعمت‌الله ولی — دوبیتی‌ها — دوبیتی شمارهٔ ۲۹
دل تو خلوت محبت اوست
جانت آئینه دار طلعت اوست
آینه پاک دار و دل خالی
که نظرگاه خاص حضرت اوست
شاه نعمت‌الله ولی — دوبیتی‌ها — دوبیتی شمارهٔ ۳۰
دل آینه دار حضرت اوست
دل بندهٔ خاص خدمت اوست
دل مظهر حضرت الهی است
دل منزل نزل نعمت اوست
شاه نعمت‌الله ولی — دوبیتی‌ها — دوبیتی شمارهٔ ۳۱
زبان دل و جان به فرمان اوست
به اسمای ذاتی ثناخوان اوست
چو تعظیم مطلق به جا آوری
مقید در آن ضمن هم آن اوست
شاه نعمت‌الله ولی — دوبیتی‌ها — دوبیتی شمارهٔ ۳۲
بر همه صورتی مصور اوست
بر همه نورها منور اوست
بندهٔ حضرت خداوند است
پادشاه تمام کشور اوست
شاه نعمت‌الله ولی — دوبیتی‌ها — دوبیتی شمارهٔ ۳۳
در حقیقت فاعل افعال اوست
جمله افعال از آن وجهی نکوست
لطف او بر این و آن هادی بود
هست ما را بس امید از لطف دوست
شاه نعمت‌الله ولی — دوبیتی‌ها — دوبیتی شمارهٔ ۳۴
جام می از بهر می داریم دوست
این و آن از عشق وی داریم دوست
دوست را در آینه بینیم ما
آینه بی دوست کی داریم دوست
شاه نعمت‌الله ولی — دوبیتی‌ها — دوبیتی شمارهٔ ۳۵
همه عالم جمال حضرت اوست
او جمیل و جمال دارد دوست
هم محب خود است و هم محبوب
عشق و معشوق و عاشق نیکوست
شاه نعمت‌الله ولی — دوبیتی‌ها — دوبیتی شمارهٔ ۳۶
هر چیز که آن متاع دنیاست
بیگانه ز ماست بشنو این راست
گر گندم دهر کاه گردد
بر ما بجوی چو یار با ماست
شاه نعمت‌الله ولی — دوبیتی‌ها — دوبیتی شمارهٔ ۳۷
جام و می را گر دو می گوئی رواست
ور یکی خوانی بخوان کان قول ماست
از حباب و موج و دریا آب جو
غیر آبی در نظر دیگر که است
شاه نعمت‌الله ولی — دوبیتی‌ها — دوبیتی شمارهٔ ۳۸
یوسف گل پیرهن برهان ماست
این چنین خوش گلستانی آن ماست
لاجرم هر بلبلی کامد بباغ
او همی نالد که او جانان ماست