mabidan/ganjoor huggingface dataset:
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۹۰
دلم در گوشه چشمش مکین است
نشسته تا ابد منزل گزین است
دل فایز گرفته خوش مقامی
بلی خوشدل دل کوثر نشین است
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۹۱
بتا مثل تو اندر شهر چین نیست
خطا گفتند لیکن این چنین نیست
بت فایز ز صورت پرده بردار
نگوید تا کسی مه در زمین نیست
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۹۲
به دوشش گیسوان خوش دلپسند است
که این مخصوص آن قد بلند است
حمایلهای گیسو یار فایز
تو گویی جنگجویی با کمند است
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۹۳
نه هر رخشنده کوکب آفتابست
نه هر پیغمبری صاحب کتابست
نه هر شیرین شود معشوقه، فایز!
نه هر آب روان بینی گلابست
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۹۴
نه هر آهوی دشت آهوی چین است
نه هر گاوی که بینی عنبرین است
نه هر یاری وفادار است فایز!
وفا در خطه ارمن زمین است
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۹۵
بت زورق نشینم در امان باد
خدایش از بلایا حرز جان باد
به دریا باد فایز یارش الیاس
به صحرا خضر باوی همعنان باد
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۹۶
بت نامهربان دیدی چها کرد
وفا کردیم و او با ما جفا کرد؟
کسی از دلبر فایز نپرسید
که ناحق حکم قتل ما چرا کرد؟
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۹۷
سحر شبنم چو بر گیسویش افتاد
به عالم شورشی از بویش افتاد
خوش آن ساعت که فایز همچو گیسوش
پریشان حال در پهلویش افتاد
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۹۸
بشارت باد ای دل دلبر آمد
به پیشت آن بت مه پیکر آمد
تو فایز جان شیرینت فدا کن
که شیرین با لب پر شکر آمد
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۹۹
نه قاصد نه پیام دلبر آمد
نه شام غم نه عمر من سر آمد
نیامد پیکی از دلدار فایز
نه شاپوری ز ملک من در آمد
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۱۰۰
زمن گشتی جدا ای سرو آزاد
نبودم یک زمانی بی تو دلشاد
چه کردم ای مه فایز که هرگز
نه یادم کردی و نه رفتی از یاد
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۱۰۱
بیا تا برگ گل نارفته بر باد
گلی چینیم و بنشینیم دلشاد
بت فایز مکن تاخیر چندان
که تعجیل است عمر آدمیزاد
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۱۰۲
مرا تا دل به تن تسلیم کردند
همی مهر بتان تعلیم کردند
دل فایز بتان بردند یغما
ببردند و به هم تقسیم کردند
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۱۰۳
بتی کز ناز پا بر دل گذارد
ستم باشد که پا بر گل گذارد
تمنایی که دارد یار فایز
به چشم ما قدم مشکل گذارد
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۱۰۴
به جز من هر که با دلبر نشیند
الهی بر دلش خنجر نشیند
به والله که راضی نیست فایز
اگر با دوست پیغمبر نشیند
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۱۰۵
اگر صد تیر ناز از دلبر آید
مکن باور که آه از دل بر آید
پس از صد سال بعد از مرگ فایز
هنوز آواز دلبر دلبر آید
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۱۰۶
جوانی هست چون گنجی خداداد
خوشا آن کس که این گنجش خداداد
برو فایز که این گنج از تو بگذشت
مزن دیگر تو از دست خدا داد
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۱۰۷
کسی کآگه ز حال ما نباشد
گرم شنعت کند بی جا نباشد
بداند هر که بیند آن پریرو
که فایز بی سبب رسوا نباشد
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۱۰۸
خیالت گر نبودی دل چه می کرد
وگر شوقت نبد حاصل چه می کرد؟
نبود ار عشق جانان فایز این جان
در این ویرانه تن منزل چه می کرد؟
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۱۰۹
سحر چون زهره از مشرق برآمد
نگارم همچو مه از در درآمد
ز فیض مقدم دلدار فایز
بحمدالله شب هجران سرآمد
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۱۱۰
سحر گاهان به گلشن انجمن بود
گل نسرین و سرو و یاسمن بود
همه گلها به گلشن جمع بودند
ولی فایز! نه پیدا یار من بود
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۱۱۱
حصار دوست گر ز آهن بر آرند
به دورش خندقی از اخگر آرند
رساند خود به یار خویش فایز
به راهش گر هزاران لشکر آرند
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۱۱۲
بتم سرپنجه با لوح و قلم زد
زمین و آسمان از نو به هم زد
پس پرده در آمد یار فایز
چو خورشیدی که از مشرق علم زد
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۱۱۳
بهار آمد زمین فیروزه گون شد
به عزم سیر دلدارم برون شد
به گل چیدن در آمد یار فایز
همه گلها ز خجلت سرنگون شد
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۱۱۴
ره عشقست باید ز آن حذر کرد
به اول گام باید ترک سر کرد
نه راه هر کس است این راه فایز!
خوشا آن شیر دل کاو این سفر کرد
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۱۱۵
به دل گفتم مکن این قدر فریاد
که اندر خرمن صبر آتش افتاد
بسوزد هستی فایز سراپا
گهی کان چشم شهلا آیدم یاد
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۱۱۶
دگر شب شد که تا جانم بسوزد
گریبان تا به دامانم بسوزد
برای خاطر دلدار فایز
همی ترسم که ایمانم بسوزد
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۱۱۷
دگر شب شد که دل بی تاب گردد
دو چشمم نا امید از خواب گردد
عجب باریست بر دوش تو فایز
که بر کشتی نهی غرقاب گردد
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۱۱۸
دل من حالت پروانه دارد
ز آتش سوختن پروا ندارد
دل فایز چو مرغ پر شکسته
به هر جا کو فتد پر، وا ندارد
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۱۱۹
نخستین بار باید ترک جان کرد
سپس آهنگ روی گلرخان کرد
نباید در طریق عشق فایز!
حذر از خنجر و تیر و سنان کرد
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۱۲۰
که بر نخل امید من تبر زد؟
که بر مبنای اقبالم حجر زد؟
جدا فایز که کرد از وصل جانان
که بر جانم خدنگ بی خبر زد؟
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۱۲۱
مه ده چار پیشت مضمحل شد
سهیل از گوشه چشمت خجل شد
چو عمر رفته رفتی برنگشتی
که فایز تا قیامت داغدل شد
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۱۲۲
سحرگاهان که شبنم بر گل افتد
زتو شور و فغان در بلبل افتد
بت فایز به یاد نوگل خویش
به جانش صد هزاران غلغل افتد
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۱۲۳
بهار آمد زمردسان زمین شد
در و دشت و چمن صحرای چین شد
بیا بنشین تو هم در پیش فایز
که بلبل با گل خود همنشین شد
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۱۲۴
شما که ساکنان کوی یارید
چرا این نعمت آسان می شمارید؟
دریغا چون شما می بود فایز
که سر بر آستان یار دارید
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۱۲۵
بتا زلف تو سر از سر کشان برد
به میدان گوی حسن از مهوشان برد
بت فایز چو رستم پور دستان
که در میدان «کشانی» ره کشان برد
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۱۲۶
خبر داری به من هجران چها کرد
دلم را ریش و جانم مبتلا کرد؟
ز مردم عشق تو پوشیده فایز
ولی شوق تو رازش بر ملا کرد
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۱۲۷
دو زلف یار عنبر می تراود
جبینش نور اظهر می تراود
مگر فایز لبش را نام بردی
که از لبهات شکر می تراود؟
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۱۲۸
نه یادم می کنی نه می روی یاد
به خیری باد یادت ای پریزاد
عجب نبود کنی فایز فراموش
فراموشی است رسم آدمیزاد
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۱۲۹
دو چشمت چون به چشمانم نگه کرد
لب لعل و رخت روزم سیه کرد
مکن عشوه دگر بر فایز زار
که ابروی کجت جانم تبه کرد
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۱۳۰
سحر، دل ناله های زار می کرد
چنان که دیده را خونبار می کرد
شکایتهای ایام جوانی
به فایز یک به یک اظهار می کرد
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۱۳۱
دلم از فرقت روی تو خون شد
سرشکم چون رخ تو لاله گون شد
به عمری آرزو کردم که گویی
که ای فایز! سرانجام تو چون شد
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۱۳۲
شب هجران مرا جان بر لب آورد
فلک از گردش افتد کاین شب آورد
شب آمد فایز دل خسته از نو
به خاطر یار سیمین غبغب آورد
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۱۳۳
جوانی گر به نرخ جان فروشند
بده جان و بخر کارزان فروشند
اگر داد و ستد رسم است فایز
نپندارم چنین ارزان فروشند
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۱۳۴
خروس عرش دیشب التجا کرد
برای عاشق مسکین دعا کرد
الهی خیر از عمرش نبیند
هر آن کس یار از فایز جدا کرد
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۱۳۵
بلند بالا، بلند قد و لبت قند
بهای بوسه ای برگو به من چند
به قربان وفایت یار فایز
ببوسم دست و پایت قند در قند
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۱۳۶
جوانی کاشکی بیع و شرا بود
که تا این جا شیرینش بها بود
جوانی خوش بهشتی بود فایز
ندانم دوزخ پیری کجا بود؟
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۱۳۷
خداوندا دلم از دین بری شد
اسیر دام زلف آن پری شد
پری دید و پریشان گشت فایز
پری را هر که دید از دین بری شد
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۱۳۸
مسلسل زلف عنبر بار دارد
مکحل نرگس خمار دارد
ز ابروی کمند و تیر مژگان
چو فایز کشته بسیار دارد
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۱۳۹
دلم تاراج روی گلرخان شد
به میدان بتان چوگان زنان شد
علاج درد فایز گوی بر ما
ز هجر گلرخان قدم کمان شد
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۱۴۰
بهشت از روی تو بهتر نباشد
ز حوران حسن تو کمتر نباشد
از آن لعل لب و دندان، فایز
یقین دارم که در کوثر نباشد
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۱۴۱
مرا هم ساق و هم زانو کند درد
کمر با ساعد و بازو کند درد
به هر عضو تا فایز پیری آمد
جوانی رفت و جای او کند درد
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۱۴۲
صنم عشق تو همچون نار نمرود
مرا در منجنیق عشق فرسود
خلیل آسا رود فایز در آتش
تو «قل یا نارکونی برد» کن زود
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۱۴۳
بگو تا دلبر حورم بیاید
سفید و نازک و بورم بیاید
دمی که می رود تابوت فایز
بگو تا بر لب گورم بیاید
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۱۴۴
سهیل اندر یمن بلغار سوزد
دل عاشق ز هجر یار سوزد
سهیل اندر یمن سالی به یک بار
دل فایز دمی صد بار سوزد
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۱۴۵
به صعوه منصب بلبل ندادند
به نیلوفر شمیم گل ندادند
چرا فایز! به جز اولاد هاشم
کسی را رفرف و دلدل ندادند؟
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۱۴۶
نه هر دل عشق جانان قابل افتد
نه این قرعه به نام هر دل افتد
هزاران دل بباید تا یکی دل
چو فایز در محبت کامل افتد
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۱۴۷
وفا دخلی به محبوبی ندارد
جفاهم بیش از این خویی ندارد
بتا زخم دلم را مرهمی نه
که فایز صبر ایوبی ندارد
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۱۴۸
اگر آهی کشم افلاک سوزد
در و دشت و بیابان پاک سوزد
اگر آهی کشد فایز از این دل
یقین دارم گل نمناک سوزد
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۱۴۹
بتا ختم رسل پیغمبری شد
به من روشن صفات دلبری شد
دو مثقال دلی که داشت فایز
به تاراج سر زلف پری شد
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۱۵۰
دلم را جز تو کس دلبر نباشد
به جز شور توام در سر نباشد
دل فایز تو عمدا می کنی تنگ
که تا جای کس دیگر نباشد
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۱۵۱
صبا دوشم ز جانان این خبر داد
که هی هی نخل امیدت ثمر داد
به پای خویش فایز یارت آمد
خدایت دولت بی درد سر داد
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۱۵۲
رفیق ! از وصل جانانم مده یاد
میاور همچو نی بازم به فریاد
حذر کن ز آب چشم و آتش دل
مده تو خاک فایز جمله بر باد
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۱۵۳
سحر شد ناله بلبل نیامد
فغان از عندلیب و گل نیامد
زمژگان پل بسازد فایز زار
چرا دلبر به راه پل نیامد؟
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۱۵۴
سحر سنبل دمید و لاله سر زد
که نرگس خیمه بر کوه و کمر زد
چرا فایز از این غصه نمیرد
که نرگس تاج سلطانی به سر زد
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۱۵۵
عسل از معدن زنبور خیزد
کلام الله ز کوه طور خیزد
اگر نشنیده ای بشنو تو فایز!
به قبرت یا محمد نور خیزد
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۱۵۶
پری رویان سلام از من رسانید
که ای سیمین تنان تا می توانید
ز پا افتاده ای را دست گیرید
چو فایز بی دلی از در مرانید
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۱۵۷
سحر دل خود به خود فریاد می کرد
از این فریاد خاطر شاد می کرد
سراپا شمع سان می سوخت فایز
مگر عهد جوانی یاد می کرد
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۱۵۸
سحر دل ناله های زار می کرد
چنان که دیده را خونبار می کرد
شکایتهای ایام جوانی
به فایز یک به یک اظهار می کرد
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۱۵۹
فلک! از جور تو دل پر زخون بود
غم و اندوه من از حد فزون بود
نه اکنونست ظلمش یار فایز
ز هنگام تولد تاکنون بود
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۱۶۰
دل من همچو هدهد در سبا شد
خیالم چون سلیمان در قفا شد
دل فایز ز استحضار بلقیس
مثال آصف بن برخیا شد
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۱۶۱
سر و زلف تو آشوب جهان شد
اسیر زلف تو پیر و جوان شد
هنوزم اول دنیاست فایز!
که بر پا فتنه آخر زمان شد
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۱۶۲
مرا ز آنروز قصه مشکل افتاد
که کار من رجوعش با دل افتاد
ملامتهای خلق و خیر فایز
همه بی صرفه و بی حاصل افتاد
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۱۶۳
سهی سرو این قد و بالا ندارد
گل احمر چنین سیما ندارد
نه در جنت نه باغ خلد فایز
خدا حوری چنین زیبا ندارد
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۱۶۴
شب آمد تا شب وصل آردم یاد
دهد خاک وجودم جمله بر باد
یقین می سوخت فایز ز آتش خشم
نمی کردش گر آب دیده امداد
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۱۶۵
دلا گر زار گریم بر تو شاید
که هر جا تیری آید بر تو آید
دل فایز مگر داری تو گوهر
که هر گلرخ تو را خواهد رباید
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۱۶۶
مرا شب سیل آه از دل بر آید
که یادم از دو زلف دلبر آید
نشیند چشم در ره فایز هر شب
که شاید یارم از سویی در آید
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۱۶۷
ز آب و آتش و از خاک و از باد
خدا رخسار خوبان را صفا داد
چو چشم ما نظر بگشاد، فایز!
غضوا ابصارکم را کرد ارشاد
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۱۶۸
بتا بیهوده منما گریه بسیار
بمیرم تا نبینم گریه ات یار
امیدم بود جانا بعد فایز
بگریی تا قیامت بر من زار
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۱۶۹
خروس از هرزه خوانی دست بردار!
که گردد نازنین از خواب بیدار
به حق کعبه و عرش الهی
یک امشب حرمت فایز نگهدار
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۱۷۰
شدم پیر و ندیدم روی دلدار
جوانی رفت، گل شد در نظر خار
به بزم گلرخان فایز مخوانید
تهیدستم ندارم میل بازار
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۱۷۱
مسلسل حلقه حلقه زلف دلدار
به هر تاری دلی گشته گرفتار
دل فایز اسیر دام زلفش
چو گنجشکان که گرد آیند بر مار
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۱۷۲
به هنگام وداع آن لاله رخسار
ز نرگس ریخت بر گل ژاله بسیار
به گریه گفت فایز عهدت این بود
شکستی عهد و پیمانت به یکبار؟
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۱۷۳
به قصد کشتن این بی دل زار
کنی گیسو گهی عقرب گهی مار
مگر افسونگری ای یار فایز
که از افعی و عقرب نیستت آزار؟
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۱۷۴
خداوندا تو قهاری و جبار
تو ستاری و صباری و غفار
ز تو هر چه سزد با فایز آن کن
وگرنه من جحیمم را سزاوار
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۱۷۵
دو گیسویت فتاده چون سیه مار
اشاره می کنی هر دم به دلدار
اگر خواهی که فایز بنده گردد
نقاب از گوشه مهتاب بردار
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۱۷۶
نیامد دلبر و من مردم آخر
ز هجر یار جان بسپردم آخر
نیامد دلبر خوشخوی فایز
به یک پهلو دو خنجر خوردم آخر
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۱۷۷
سحرگه خوش بود رفتن سوی یار
نهانی از رقیبان و ز اغیار
نهد بر آستینش چهره فایز
کند تسلیم جانان جان افگار
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۱۷۸
کمند زلف گرد چهره یار
تو گویی خفته بر گنجی سیه مار
حذر کن فایز از این زلف و گردن
که هر تاری از آن ماریست خونخوار
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۱۷۹
اگر آهی کشم از فرقت یار
بسوزد ملک هند و اهل تاتار
بنا فایز ز وصلت گشته محروم
کشد از دل همی آه شرربار
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۱۸۰
تو پنداری که تا گشتی ز من دور
ندارم در نظر چشم تو منظور
رود از سر خیالش فایز!آن دم
که آواز سرافیل آید از صور
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۱۸۱
مریضی کز جدایی گشته بیمار
علاجش چیست؟ عناب لب یار
همین باشد علاج درد فایز
مکش زحمت طبیبم را میازار
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۱۸۲
مهی از قبله آمد در شب تار
شفق روشن شده از حسن دلدار
ز استشمام روی یار فایز
جهان یکسر بسوزد همچو بلغار
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۱۸۳
بتا اخگر به تابستان میاور
تو جام می بر مستان میاور
مزن دست دل مجروح فایز
به یاد فیل، هندوستان میاور
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۱۸۴
مرا شب تا سحر این چشم خونبار
نمی خسبد ز هجران رخ یار
شب و روز از فراق یار فایز
چو مدهوشان نه در خوابم نه بیدار
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۱۸۵
خوشا برنایی و نیسان و آزار
که بد با گلعذارانم سر و کار
سحر در دست فایز زلف جانان
چو سبحه می نمودم تار با تار
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۱۸۶
سفر بر من دگر سخت است و دشوار
که می بایست کردن پشت از یار
نمی آید دل خون گشته فایز
گرفتم آن که خود رفتم به ناچار
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۱۸۷
سحرگه ز آرزوی شوق دیدار
کشاندم خویش بر بالین دلدار
ادب نگذاشت فایز بوسدش لب
همی سودم به زلفش چشم خونبار
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۱۸۸
سحرگه بی خبر ای کاش دلبر
ز در چون ماه خاور می زدی سر
چو بی هوشان خروشان فایز از شوق
گهی بوسد لبش گه چشم عبهر
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۱۸۹
اگر دورم من از تو ای پریزاد
فراموشم مکن زنهار زنهار
همان عهدی که با تو بست فایز
وفا دارم اگر هستی وفادار
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۱۹۰
به زیر زلف مشکین عارض یار
نمایان چون قمر اندر شب تار
چنان جلوه کند بر چشم فایز
که زاغی برگ گل دارد به منقار
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۱۹۱
سحر در خواب دیدم با دل زار
که سر بنهاده ام در دامن یار
نبودم راضی از این خواب فایز
که تا محشر شوم والله بیدار
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۱۹۲
دلا از بی وفایان دست بردار
برو با نیک خویان کن سر و کار
که فایز از جفاهای زمانه
شده در دست مهرویان گرفتار
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۱۹۳
عجب دارم ز سرو قامت یار
که مشک و لعل و گوهر آورد بار
دو گیسوهاش فایز مشک نابست
لبانش لعل و دندان در شهوار
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۱۹۴
گذشت ایام گل ای بلبل زار
بکن چون من ز هجران ناله بسیار
گل تو سر زند هر ساله از نو
گل فایز نمی روید دگر بار
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۱۹۵
سحرگه چون ز مشرق ماه خاور
برون آید جهان گردد منور
خوش آن ساعت مه فایز ز مغرب
برون آید چو حوران بسته زیور
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۱۹۶
گهی که یادم آمد صحبت یار
لب و دندان و زلف و چشم و رخسار
دل و دین و قرار و صبر فایز
فکندند در طلسم چار در چار
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۱۹۷
شدم پیر و ندیدم روی دلدار
به پیری پا نهادم سوی گلزار
بدیدم یار فایز در گلستان
گل و سرو و صنوبر جمله شد خار
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۱۹۸
به زیر پیرهن پستان دلبر
نمایان چون گهر در حقه زر
کسی نادیده و نشنیده فایز
که سرو ناز لیمو آورد بر
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۱۹۹
اگر صد پاره ام سازی به خنجر
نمی گردم من از دلبر مکدر
معاذالله کشد دست از تو فایز
بتا امروز و فردا روز محشر
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۲۰۰
سحر پرسیدم از گیسوی دلبر
که تو خوشبوتری یا مشک عنبر؟
بگفتا:«فایزا می رنجم از تو
مرا با مشک می سازی برابر؟»
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۲۰۱
نه از مژگان سیاهی خورده ای تیر
نه از ابروی یاری زخم شمشیر
تو که دردی نداری همچو فایز
ندارد ناله بی درد تاثیر
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۲۰۲
گرفتم آن که اقبالم شود یار
شود این بخت من از خواب بیدار
شکسته قامت فایز ز پیری
دگر شاخ شکسته کی دهد بار
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۲۰۳
خدایم گر کند فردای محشر
مخیر از بهشت و وصل دلبر
بر آرد بانگ مشتاقانه فایز
که ما را وصل یار از هر چه بهتر
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۲۰۴
ز تاثیر هوا خوی بر رخ یار
شده جاری چو در فردوس انهار
اگر از آن عرق یک قطره فایز
چکد بر تو جوان گردی دگر بار
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۲۰۵
فراق روی تو ای لاله رخسار
برد گاهی به چینم گه به فرخار
به یک جا چشم و فایز یک طرف زلف
میان ترک و هندویم گرفتار
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۲۰۶
سحرگاهان ز غم با باد شبگیر
کنم یعقوب سان این قصه تقریر
به مصر تن زلیخای خیانت
گرفته یوسف دل کرده زنجیر
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۲۰۷
لبت کوثر، قدت طوبی، رخت حور
به غیر از تو بهشتم نیست منظور
بهل فایز دمی پیشت نشیند
مکن چون آدمم از جنتت دور
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۲۰۸
دو گیسوی تو جانا لیله القدر
بیاض گردن تو مطلع الفجر
ملایک تهنیت گویند فایز!
«شب وصلت ز الف شهر بهتر»
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۲۰۹
گهی که یادم آمد صحبت یار
لب و دندان و چشم و زلف و رخسار
زمین تر شد ز آب چشم فایز
بسوزد عالم از آه شرربار
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۲۱۰
به گردن هشته ای زلف چو زنجیر
گنه من دارم این گردن چه تقصیر
به گردن زلف چون زنجیر بردار
مکن فایز زجان و زندگی سیر
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۲۱۱
بت نامهربان، یار ستمگر
جفا جو، سنگدل، بیرحم، کافر!
بیا از کشتن فایز بپرهیز
بیندیش از حساب روز محشر
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۲۱۲
مسلسل حلقه حلقه روی دلبر
دو گیسویش فتاده همچو عنبر
دل فایز فشرده تار زلفش
چو رستم در نبرد هفت لشکر
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۲۱۳
به دل گفتم مرو در کوی دلبر
ره خود گیر از این سودا تو بگذر
دل فایز مگر تو پور زالی
که داری تاب جنگ هفت پیکر؟
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۲۱۴
قدت طوبا، لبت کوثر، رخت حور
از این حسن خدایی چشم بد دور
بت فایز زخوبی بی نیاز است
بود سر تا قدم نور علی نور
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۲۱۵
معنبر گیسوی مشکین دلبر
سحرگاهان ز شبنم چون شود تر
به استشمام زلف یار فایز
برآرد مردگان از خاکدان سر
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۲۱۶
اگر خواهی جهان سازی مسخر
بده جنبش ز گیسو چار لشکر
سپهسالار لشکر ساز مژگان
چو فایز، عالمی از پا در آور
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۲۱۷
سحر چون ماه سر بر زد زخاور
دریغا یار هم سر می زد از در
برای انتظار دوست، فایز
نشینم منتظر تا روز محشر
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۲۱۸
زحسن رویت ای نادیده مهجور
شدم پیر و حزین و زار و رنجور
بت فایز تجلی کرد یک بار
همان نوری که بد در وادی طور
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۲۱۹
دو نرگس مست و بی باک و ستمگر
ز هندو جمع کرده چار لشکر
بدان عزمند فایز تا سحرگاه
شبیخون آورد بر شهر کشمر
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۲۲۰
شب دیجور و من مهجور وره دور
رقیبان در کمین و یار مستور
نه فایز می توان رفتن نه قاصد
چه باید کرد المهجور معذور
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۲۲۱
به هر جا بگذرد آن ماه رخسار
گریزد دین ز در ایمان ز دیوار
دخیل ای یار فایز رخ بپوشان
ز مردم روی خود پوشیده میدار
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۲۲۲
من از عهد جوانی تا شدم پیر
نکردم در وفای دوست تقصیر
چرا فایز وفا کرد و جفا دید
کنم با کوکب بختم چه تدبیر؟
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۲۲۳
دل من در خم زلفت گره گیر
چنان شیری که افتاده به زنجیر
ترحم کن دمی بر فایز زار
مگر در مذهبت کردم چه تقصیر؟
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۲۲۴
دل و شوق و خیال و میل هر چار
کشانندم همی تا منزل یار
تو را این چار فایز! دشمنانند
از این خصمان به مردی خود نگه دار
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۲۲۵
عجب دارم از این ابریشمین تار
که نازرده چرا پستان دلدار
بگو فایز، چپانی را که دیده
که یابد پرورش از جامه یار؟
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۲۲۶
غم دنیا خورم یا حسرت یار
و یا گریه کنم من با دل زار
همی ترسم شود دیوانه فایز
چو مجنون رونهم بردشت و کهسار
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۲۲۷
تو را دل می دمد کاین سنبل تر
معذب داریش دایم در آذر
دل فایز فدای پیچ زلفت
که از حکمت نمی پیچد گهی سر
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۲۲۸
که والشمس الضحی روی تو ای یار
شب دیجور گیسوی تو ای یار
که فایز با همه بالانشینی
فدای حلقه موی تو ای یار
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۲۲۹
نگفتم جا مده بر چهره عنبر
سپاه زنگ بر ماچین میاور؟
همی ترسم که جیش کفر، فایز!
نماید ملک دین یکسر مسخر
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۲۳۰
شب ابر است و باران گهر بار
سگان خاموش و در خوابند اغیار
همین امشب برد گرگ از گله میش
تو هم فایز رسان خود را به دلدار
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۲۳۱
معاذالله دهم زآن زلف، یک تار
به ملک تبت و ماچین و تاتار
اگر شهر ختن هم بر تو بخشند
مده فایز زیان کاری زیان کار
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۲۳۲
خودم این جا دلم در پیش دلبر
خدایا این سفر کی می رود سر
خدایا کن سفر آسان به فایز
که بیند بار دیگر روی دلبر
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۲۳۳
سحرگه از نوای مرغ گلزار
سرم پرشور گشت و دیده بیدار
به هر گل بلبلی فایز نواخوان
«چه خوش باشد نشستن یار با یار»
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۲۳۴
مکش سرمه به چشم ناز پرور
مکن روز مرا از شب سیه تر
نمی سوزد دلت از بهر فایز
چه خواهی گفت فردا روز محشر؟
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۲۳۵
بتا! بیژن صفت در چه گرفتار
منیژه وار اگر هستی وفادار
کمند زلف بگشا، چون تهمتن
تو فایز را ز چاه غم برون آر
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۲۳۶
دلم در حلقه زلفش گره گیر
چو دزدان گرفتار به زنجیر
بپرسید ای هواداران فایز
از آن زنجیربان، ما را چه تقصیر؟
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۲۳۷
دو زلفانت فتاده چون سر مار
نمایان می کنی هر دم به دلدار
اگر خواهی که فایز بنده گردد
نقاب از چهره مهتاب بردار
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۲۳۸
ذلیل و خوار و زارم کردی آخر
پریشان روزگارم کردی آخر
به فایز بستی اول عهد و پیمان
به غربت رهسپارم کردی آخر
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۲۳۹
بدی زلف سیاهت لیله القدر
شب وصلت زالف شهر بهتر
هر آن کس یار فایز دید گفتا:
«سلام هی حتی مطلع الفجر»
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۲۴۰
منه بر رخ دو گیسوی معنبر
مسوزان اندر آتش سنبل تر
به افسرده شب فایز بیندیش
که سرما خورده داند قدر آذر
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۲۴۱
شود فردا که منشیان تقدیر
نویسند جرم عصیانم به قطمیر
در آن محضر ندارد عذر فایز
به جز امید عفو و رحم تقصیر
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۲۴۲
صنم صورت منور کردی امروز
جوانان جمله کافر کردی امروز
بیا بوسی بده بر فایز زار
که گویا حج اکبر کردی امروز
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۲۴۳
جهان را عنبر افشان کرده ای باز
مگر کاکل پریشان کرده ای باز؟
برآوردی فغان از جان فایز
که همچون گل گریبان کرده ای باز
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۲۴۴
به ایما گفت چشمش با من این راز
که هستم در نهانی با تو دمساز
ولی فایز از این گیسو حذر کن
که همندویش رسن باز است و غماز
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۲۴۵
به گردن هشته این زلف دلاویز
که یعنی از کمند من بپرهیز
بتا فایز اسیر این کمند است
وفا کن یا بکش با خنجر تیز
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۲۴۶
دخیلا شانه بر زلفت میاویز
مزن بر سنبل تر دشنه تیز
مبادا کس ببیند تار زلفت
ز آزار دل فایز بپرهیز
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۲۴۷
به تیر ناوک مژگان دل دوز
هدف گشته دل صد پاره امروز
خمیده قامتت فایز سبب چیست؟
«نظر بر زلف کج دارم شب و روز»
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۲۴۸
پی تعظیم قدر دلبر امروز
زخاور خور فرود آرد سر امروز
برون آرند بهر یار فایز
زکه زر و ز دریا گوهر امروز
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۲۴۹
نگفتم دل از آن گیسو بپرهیز؟
تو زخم آلوده با غیری میامیز
دل فایز گرفته خو به زلفش
شب است این زلف و دل مرغ شباویز
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۲۵۰
دلا دلدارت آمد با خبر باش
زتشویش جدایی بر حذر باش
دل فایز شده فارغ ز هجران
دلا آسوده بی شور و شرر باش
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۲۵۱
گهی در خواب بینم قد و بالاش
گهی یاد آورم زلف چلیپاش
اگر بخشد به فایز حور و کوثر
به غیر از یار خود نبود تمناش
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۲۵۲
سحر از شوق جانان مست و مدهوش
رسانیدم همی دستم به گیسوش
ز بوی عطر زلف یار فایز
دو دستم تا قیامت می دهد بوش
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۲۵۳
سحر! امشب دمی بر جای خود باش
که من ترسانم از تو همچو خفاش
بهل فایز دمی آسوده خوابد
مکش تیغ و دل غمدیده مخراش
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۲۵۴
دلا خون شو مکن افشای رازش
بکش گر کوه باشد بار نازش
مرنج از ناز دلبر فایز! خیز
که بی موجب نباشد احترازش
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۲۵۵
مسلسل حلقه حلقه زلف خوشبوش
کمند آسا فکنده بر سر دوش
ربوده دل ز فایز پنج حسنش
رخ و چشم و لب و دندان و ابروش
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۲۵۶
فغان از امشب و یاد از شب دوش
که با دلبر ببودم دوش بر دوش
نمکهای لبت چشمش بگیرد
اگر فایز کند یک دم فراموش
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۲۵۷
شب عید است و هر کس با عزیزش
کند بازی به زلف مشک بیزش
به جز فایز که دلداری ندارد
نشیند با دل خونابه ریزش
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۲۵۸
شدم غافل اسیر چشم مستش
به نادانی بدادم دل به دستش
به دست طفل فایز شیشه دل
چرا دادی که تا دادی شکستش؟
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۲۵۹
نه از دل می رود بیرون خیالش
نه از یادم رود یک دم وصالش
معاذالله رود از یاد فایز
لب و دندان و چشم و زلف و خالش
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۲۶۰
در آمد یار از رخ نور ساطع
منور کرده آفاق از لوامع
پریشان مو برای قتل فایز
من الروناس مخضوب الاصابع
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۲۶۱
زهجرت سینه و دامن کنم چاک
روان سازم سرشک از دیده بر خاک
هنوز سر بر لحد ننهاده فایز
که مهرش را ز دل بنموده ای پاک
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۲۶۲
زره پوشیده ای با من کنی جنگ
کنی پهنای گیتی را به من تنگ
ندارد تاب جنگت فایز پیر
مزن بر شیشه عمر مرا سنگ
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۲۶۳
زاسب افتادم و شد کار مشکل
سراپا معجری شد در مقابل
بزیر معجرش آهسته می گفت
« که فایز رفت و داغش ماند بر دل»
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۲۶۴
تو که ملای قرآن خوانی ای دل
تو که درد دلم می دانی ای دل!
به بخت مردمانی شیخ و ملا
به بخت فایزت نادانی ای دل!
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۲۶۵
مرا تن زورق است و ناخدا دل
در این زورق بود فرمانروا دل
برد فایز به ساحل یا شود غرق
ندانم می برد ما را کجا دل
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۲۶۶
زما آن چشم و ابرو می برد دل
لب و دندان و گیسو می برد دل
بت فایز ز وضع طرز و رفتار
نه من دل داده ام او می برد دل
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۲۶۷
خوشا روزی که گل بودی و بلبل
تو گفتی صبر کن کردم تحمل
الهی دشمن فایز بمیرد
گل از بلبل برید و بلبل از گل
فایز — دوبیتی‌ها — شمارهٔ ۲۶۸
غراب عشق اندر بندر دل
علم زد بهر فتح کشور دل
از این فوج عرب غم فایز آخر
خدا داند چه آرد بر سر دل