mabidan/ganjoor huggingface dataset:
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۱۸۴ - الاسرار
در دیدهٔ ما نگر جمال حق بین
کاین نور حقیقت است و انوار یقین
حق نیز جمال خویش در ما بیند
این فاش مکن که خونت ریزد به زمین
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۱۸۵ - الاسرار
تا با خودم از هر دو جهان بیرونم
چون بی خودم از هر دو جهان افزونم
این حال که هست شرح نتوانم داد
دانم که خوشم ولی ندانم چونم
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۱۸۶ - الاسرار
شبهای دراز با غمت می سازم
پوشیده چنانک کس نداند رازم
میدان بلا و من درو می تازم
دل رفته و می روم نه جان در بازم
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۱۸۷ - الاسرار
ای دل تو درین واقعه دمسازی کن
وای جان به موافقت سراندازی کن
ای صبر تو پای غم نداری بگریز
وای عقل تو کودکی برو بازی کن
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۱۸۸ - الاسرار
هر دل نبود قابل اسرار خدا
در هر گوشی نگنجد اسرار خدا
هستند عقول یکسر ار درنگری
سرگشته و واله شده در کار خدا
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۱۸۹ - الاسرار
آن قوم که راه بین فتادند و شدند
کس را زیقین خبر ندادند و شدند
آن بند که هیچ کس ندانست گشود
یک بند دگر بَرو نهادند و شدند
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۱۹۰ - الاسرار
مردان چو حدیث وصل جانان شنوند
ار زنده بمانند زنقصان شنوند
درد ره عاشقان کمالی دارد
سرّ دو جهان درون جانان شنوند
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۱۹۱ - الاسرار
دُرّی است ثمین که آن به سفتن ناید
سرّی است نهان که آن به گفتن ناید
جان ده که مگر ازو بیابی بویی
کاین کار به خوردن و به خفتن ناید
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۱۹۲ - الاسرار
تا خواجه زنور خویش منفک نشود
در عالم اهل دیده بی شک نشود
رو دیده به دست آر که اسرار خدا
با عقل مزوِّر تو مدرَک نشود
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۱۹۳ - الاسرار
در عالم عشق هر که را یار بود
صندوق وجودش همه اسرار بود
با این همه گر زخود نشانی بدهد
در حال مقامش رسن و دار بود
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۱۹۴ - الاسرار
عقل از ره تو حدیث افسانه برد
در کوی تو ره مردم بیگانه برد
هر لحظه چو من هزار دل سوخته را
سودای تو از کعبه به بتخانه برد
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۱۹۵ - الاسرار
او را زدرون خانه دردی باید
کز قصّه شنیدن این گهر نگشاید
در خانه اگر تو را بود چشمهٔ آب
به از رودی که از آن زجایی آید
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۱۹۶ - الاسرار
در بادیهٔ وصال آن شهره نگار
جانبازانند عاشقان رخ یار
مانندهٔ حلّاج انا الحق گویان
و از هر کنجی هزار سر بر سرِ دار
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۱۹۷ - الاسرار
افتاد مرا با سر زلفین تو کار
عیبم مکن و به کار خویشم بگذار
اندر سر زلف تو دلی گم کردم
جویای دل خودم مرا با تو چکار
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۱۹۸ - الاسرار
هر دل که خبردار شد از اسرارش
گر نور بود سوخته شد در نارش
گر شبه سلامتی کسی را بینی
زان است که او بی خبر است از کارش
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۱۹۹ - الاسرار
کو دل که بگوید نفسی اسرارش
کو گوش که بشنود دمی گفتارش
معشوقه جمال می نماید شب و روز
کو دیده که تا برخورد از دیدارش
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۲۰۰ - الاسرار
زنهار به گفت و گوی [منشین به] او باش
غافل منشین و گم مکن عمر به لاش
خواهی که شود بر تو همه سرّی فاش
با خود می باش و با خود البتّه مباش
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۲۰۱ - الاسرار
چون آینه کرد صفّه ای را نقّاش
تا نقش سه صفّه رو نماید زصفاش
هستی تو چهار صفّهٔ چین علوم
یا قابل نقش باش یا آینه باش
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۲۰۲ - الاسرار
این راز درونی مشمر کاری خُرد
کاینجای نه صاف می گذارند نه دُرد
دنیا داری و عاقبت خواهی بُرد
این به باشد چو عاقبت خواهی مُرد
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۲۰۳ - الاسرار
در دل سخنت چو جان نگه می دارم
خون می خورم و زبان نگه می دارم
با دل سخن وصل تو می گویم از آن
جان را به اومید آن نگه می دارم
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۲۰۴ - العرفان
از بهر شناختن نکو کن خود را
زیرا که سزا نکو بود نیکو را
بس نادره رسمی است که در راه طلب
تا بی تو نباشی نشناسی او را
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۲۰۵ - القضا و القدر
واقف نشود کسی بر اسرار قضا
بس بوالعجب است کار و بازار قضا
در کوی حقیقت همگان معذورند
کس نیست که او نیست گرفتار قضا
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۲۰۶ - القضا و القدر
در مطبخ عشق پاکبازان قضا
کردند به غربیل بد از نیک جدا
از چشمهٔ غربیل فروشد مقصود
مستی همه بر سر آمد اینک من و ما
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۲۰۷ - القضا و القدر
کار قدر از چون و چرا بیرون است
چونی و چرایی زصفا بیرون است
آن کس که به یک حرف زما برگردد
خطّش در کش کز خط ما بیرون است
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۲۰۸ - القضا و القدر
بنیاد وجود سخت سست افتاده است
وین قابض روح نیک چست افتاده است
با کیست خصومت که حوادث را نیز
بستست که از روز نخست افتاده است
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۲۰۹ - القضا و القدر
نیکی و بدی که در نهاد بشر است
شادی و غمی که در قضا و قدر است
با چرخ مکن حواله کاندر ره دین
چرخ از تو هزار بار سرگشته تر است
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۲۱۰ - القضا و القدر
نقاش ازل چو نقشها می پرداخت
کس نقش سعادت از شقاوت نشناخت
امروز هر آنک از پی مقصودی تاخت
آن یافت که دی قدر برای او ساخت
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۲۱۱ - القضا و القدر
سرّ قدر از جهانیان پنهان است
آن سر به طریق عقل نتوان دانست
در جستن آن نقطه که مقصود آن است
چون دایره هرک هست سرگردان است
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۲۱۲ - القضا و القدر
تا در نرسد وعدهٔ هر کار که هست
سودت نکند یاری هر یار که هست
تقدیر به هر قضاءِ ناچار که هست
در خواب کند هر دل بیدار که هست
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۲۱۳ - القضا و القدر
خوش باش که در ازل بپرداخته اند
نرد من و تو بی من و تو ساخته اند
بر نطع قضا به کعبتین تقدیر
نرد من و تو بی من و تو باخته اند
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۲۱۴ - القضا و القدر
چون سرّ قدر طعمهٔ ابدال شود
آن جملهٔ قال و قیل پامال شود
هم مفتی شرع را جگرخون گردد
هم قاضی عقل را زبان لال شود
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۲۱۵ - القضا و القدر
از قرب بعید شوق باید بودن
پیوسته ملازم تو شاید بودن
لکن به خلاف آنچ رفته است قلم
از دست من و تو برنیاید بودن
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۲۱۶ - القضا و القدر
هر چند که عقل داری و دیده و هوش
ایمن مشو و به دیگران پرده بپوش
کانجا که قضا بر تو کمین بگشاید
نه دیده به کار آیدت آنجا و نه گوش
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۲۱۷ - القضا و القدر
محکوم قضا که بنده خوانند او را
بر بالش شرع کی نشانند او را
گر چرخ به کام تو نگردد بمرنج
کاو نیز چنان رود که رانند او را
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۲۱۸ - القضا و القدر
بر هرچ نهم دل که چنان خواهد بود
ایّامش از آن حال بگرداند زود
چون کار ز اختیار من بیرون شد
تدبیر من و عهد تو کی دارد سود
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۲۱۹ - القضا و القدر
بر رهگذرم هزار جا دام نهی
گویی که بگیرمت اگر گام نهی
یک ذرّه جهان زحکم تو خالی نیست
حکمم تو کنی و عاصیم نام نهی
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۲۲۰ - القضا و القدر
من خواهم راز آشکارا نکنم
والبته هر آنچ هست پیدا نکنم
آن تو همان است که گویی که مکن
چون مقدور است چون کنم تا نکنم
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۲۲۱ - القضا و القدر
شمشیر فلک پاره کند جوشن‌ها
پیکان قضا تیره کند روشن‌ها
زنهار به مرگ دیگران شاد مشو
دودی است برآید ز همه روزن‌ها
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۲۲۲ - القضا و القدر
چون دایرهٔ وجود من بنهادند
در مشورتم پیام بفرستادند
چون کار مرا قرار بی من دادند
دانم که مراد من درو بنهادند
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۲۲۳ - التّقدیر
از دیده دل من ارچه پرنورتر است
با دیده دل از آفت خود دورتر است
رنج از دل و دیده نیست از تقدیر است
دل معذور است و دیده معذورتر است
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۲۲۴ - التّقدیر
آنها که زاسرار سخن می گویند
و از علم ابد نو و کهن می گویند
بس بی خبرند جمله تقدیر خداست
در هر زه سُخن از سر و بُن می گویند
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۲۲۵ - التّقدیر
یک تن بنمای در جهان از زن و مرد
کاو از ستم زمانه خونابه نخورد
نیک و بد ما جمله به تقدیر خداست
با کار خدا هیچ نمی شاید کرد
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۲۲۶ - التّقدیر
حکمی که ازو چاره نباشد پرهیز
فرموده و امر کرده از وی بگریز
وانگه به میان امر و نهیش عاجز
درمانده جهانیان که کژدار و مریز
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۲۲۷ - التّقدیر
ای دل اگرت هست خرد راهنما
در هر سوری که آیدت بیش نما
ساکن شو و بر متپ که هرگز نشود
تدبیر من و تو دفع تقدیر خدا
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۲۲۸ - الخوف
قد کنت اقول لا ابالی بجفا
کردیم چنانک می بنوشم زوفا
الآن اذاصبّ من الحبّ صفا
ترسم که کدورتیش باشد زقفا
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۲۲۹ - الخوف
آن راهزنان که راه ناگه بزنند
ره بر دل مردمان آگه بزنند
راهی دورست و رهزنان بسیارند
می ترسم از آنک بر تو این ره بزنند
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۲۳۰ - الخوف
انعام تو هر گرسنه را می پرورد
هر تشنه زجوی فضلت آبی می خورد
دل در پی اومید تو شادی می کرد
هم بخت بد از امید نومیدم کرد
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۲۳۱ - الخوف
دم با که زنم کنون که همدم بنماند
دل ریش شد و امید مرهم بنماند
من خوش به امید وصل او می بودم
اکنون به چه خوش شوم که آن هم بنماند
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۲۳۲ - الخوف
من در پی عشق تو چه پویم که کیم
وصلت به کدام مایه جویم که کیم
گر لطف توم دست نگیرد امروز
فردا به کجا روم، چگونه که کیم
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۲۳۳ - الخوف
در عشق زهمنشین بد می ترسم
یعنی که ز مرد بی خرد می ترسم
با تنهایی چنان خوشستم که اگر
در آینه بنگرم زخود می ترسم
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۲۳۴ - الخوف
بی روی تو خونابه چکاند چشمم
کاری به جز از گریه نداند چشمم
می ترسم از آنک حسرت دیدارت
در چشم بماند و نماند چشمم
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۲۳۵ - الخوف
نی همچو منت به عمر یاری خیزد
یاری چو منت به روزگاری خیزد
من خاک توم تو می دهی بر بادم
ترسم که میان ما غباری خیزد
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۲۳۶ - الخوف
او را که همه ملک جهان بس نبود
می دان به یقین کز هرِ خس نبود
کوته نظری مکن سخن کوته کن
معشوق جهان عاشق هر کس نبود
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۲۳۷ - الخوف
گر کس دارد زنیک و بد خواه امید
شاید که من از تو دارم ای ماه امید
گفتی که تو را چرا امید از من نیست
خوی تو و بخت من و آنگاه امید؟
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۲۳۸ - الخوف
دستی نه که از دل گرهی برگیرد
پایی نه که بار گنهی برگیرد
ترسم که زبی دلی سرانجام دلم
از سینه برون رود رهی برگیرد
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۲۳۹ - الخوف
تا رهبر تو طبع بدآموز بود
بخت تو مپندار که پیروز بود
تو خفته به عیش و شب عمرت کوتاه
ترسم که چو بیدار شوی روز بود
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۲۴۰ - الخوف
ای دل طمع وصل به بیهوده مدار
کز دوست جز او نیست کسی برخوردار
هر کس زکمال او [ورا] نیست خبر
او در پس پرده مانده ما در پندار
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۲۴۱ - الخوف
بردار نظر زدیگران تا خود باش
وز مکر خدا حذر کن و با خود باش
ور زانک نجات آخرت می طلبی
تو نیک شو و جمله جهان گو بد باش
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۲۴۲ - الخوف
ماییم که دم عشق تو پیوسته زنیم
وز هجر تو دست بر دل خسته زنیم
وصل تو دری نمی گشاید ما را
پس سر همه عمر بر در بسته زنیم
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۲۴۳ - الخوف
فریاد از آنچ نیست و می خوانندم
زاهد نیم و بزهد می خوانندم
گر زانک درون برون بگردانندم
مستوجب آنم که بسوزانندم
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۲۴۴ - الخوف
تا ظن نبری کز آن جهان می ترسم
وز مردن وز کندن جان می ترسم
چون مرگ حقیقت است چرا ترسم ازو
من نیک نزیستم از آن می ترسم
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۲۴۵ - الخوف
هرگز به وصال چون تو یاری برسم
بیرون زغمت به هیچ کاری برسم
زین سان که منم میان دریای فراق
هرگز بینی تا به کناری برسم
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۲۴۶ - الخوف
انصاف همی دهم که بس بی کارم
عمری است که عمری به زیان می آرم
هنگام رحیل آمد و من بی حاصل
نه بدرقه ای نه زاد راهی دارم
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۲۴۷ - الخوف
ماییم درِ هیچ صوابی نزده
با تو نفسی به هیچ بابی نزده
ترسم که به خاک در شوم باد به دست
بر آتش سودای تو آبی نزده
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۲۴۸ - الخوف
رخسار به خون دیده باید شستن
کانجا گل بی خار نخواهد رستن
با نیک و بد زمانه می باید ساخت
تا خود به چه زاید این شب آبستن
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۲۴۹ - الرجاء
آنجا سخنی زهر نوایی نخرند
بی حاصلیی زهر گدایی نخرند
نومید مشو بهر چه داری پیش آی
کانجا همه چیزی به بهایی نخرند
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۲۵۰ - الرجاء
بنیاد دل ما غم تو ویران کرد
ما را هوس عشق تو سرگردان کرد
زآنجا که تویی مگر که لطفی بکنی
پیداست کز اینجا که منم چه توان کرد
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۲۵۱ - الرجاء
با هر درمم اگر دو صد بدره بود
با مهر کرامت تو یک ذرّه بود
گر کفر همه وجود در من باشد
با بحر عنایت تو یک قطره بود
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۲۵۲ - الرجاء
بی جام چو جمشید نمی شاید بود
بی شام چو خورشید نمی شاید بود
گیرم که به طاعت تو مشغول نیم
از لطف تو نومید نمی شاید بود
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۲۵۳ - الرجاء
بی ذل کسی به پادشایی نرسد
هرگز به دُرست مومیایی نرسد
گر رهرو را به فعل خود وادارند
پس کَس به مقام پیشوایی نرسد
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۲۵۴ - الرجاء
با رنگ ز تیغ او دلم نزداید
می باشم از آن گونه که او فرماید
نومید نیم ز فضل او زیرا کاو
هرگه که دری ببست صد بگشاید
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۲۵۵ - الرجاء
چون قطرهٔ مهر او چکیدن گیرد
دل جامهٔ عافیت دریدن گیرد
چون باد عنایتش وزیدن گیرد
اسباب بلا زمن بریدن گیرد
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۲۵۶ - الرجاء
آن کس که نبوّت به شبانی بخشد
سلطانی را به پاسبانی بخشد
چون هست امید تو بدو دل خوش دار
کاو هر نفسی بتازه جانی بخشد
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۲۵۷ - الرجاء
چون کار به جهد و جدّ تو برناید
دلتنگ مشو که آنچنان می باید
چون نور فراز شد جهان بگشاید
کز دامن صبح روز روشن زاید
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۲۵۸ - الرجاء
راه تو به جز تو دیگری ننماید
بی حکم تو کس را نفسی برناید
بگشای در بستهٔ شادی بر ما
هرگه که دری ببست صد بگشاید
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۲۵۹ - الرجاء
چون از سر جد پای نهادی در کار
سررشتهٔ خود به دست عشقش بسپار
می کوش به قدر جهد و دل خوش می دار
کاو چارهٔ کار تو بسازد ناچار
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۲۶۰ - الرجاء
از لطف تو هیچ بنده نومید نشد
مقبول تو جز مقبل جاوید نشد
لطفت به کدام ذرّه پیوست دمی
کان ذرّه به از هزار خورشید نشد
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۲۶۱ - الرجاء
گر در عمل عشق به کاری برسم
از بادهٔ وصلت به خماری برسم
در بحر وصال تو بسی خواهم بود
آخر به لبی یا به کناری برسم
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۲۶۲ - الرجاء
تا چند به هجر تو مشوش باشم
در دست هوای تو بر آتش باشم
گیرم که وصال تو میسّر نشود
آخر به امید ساعتی خوش باشم
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۲۶۳ - الرجاء
بنگر که چنین ما به چه تدبیر شدیم
گشتیم گدای دَرِ او میر شدیم
ما زانک به طاعتش نکردیم قیام
با حلقهٔ بندگیّ او پیر شدیم
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۲۶۴ - الرجاء
دعوی طلب گرچه مجاز است از تو
سرنامهٔ دهر بی نماز است از تو
گر معصیتت هزار چندان باشد
نومید مشو چو نی نیاز است از تو
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۲۶۵ - الرجاء
ماییم به عشق تو تولّا کرده
وز طاعت و معصیت تبرّا کرده
آن را که عنایت تو باشد باشد
ناکرده چو کرده، کرده چون ناکرده
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۲۶۶ - الرجاء
ملک تو نکاهد ار مرا بنوازی
و افزون نشود اگر مرا بگدازی
نومید نیم ز لطف تو آخر کار
جایی برساندم به بازی بازی
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۱ - الشریعة
اصل همه اوست و هر چه جز او فرع است
هر کس که جز این داند او را صرع است
در تارکیت شمع و چراغی باید
جسمت شمع است و آن چراغت شرع است
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۲ - الشریعة
هر چند که عقل رهبر آگاه است
اندر ره شرع پای او کوتاه است
در بارگهی که شرع شاهنشاه است
رهبر که نه پیروی کند گمراه است
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۳ - الشریعة
جان آید و راه عشق می پیماید
ره دشوار است رهبری می باید
عقل آمد و ره به خود نمی داند رفت
شرع آمده است تا رهش بنماید
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۴ - الشریعة
عقل آن باشد که شرع را برتابد
بی رهبر شرع عقل گمره یابد
عقل است چو خانه شرع چون روزن او
روزن باید که روشنی در تابد
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۵ - الشریعة
هر چند به عقل راه می شاید دید
بی رهبر شرع کس به جایی نرسید
سرگردان بود عقل بی رهبر شرع
سردار وجود شد چو در شرع رسید
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۶ - الشریعة
عقل از ره جان به نور شرع آگه شد
در شرع آویخت و رهشناس آنگه شد
گر عقل به هر واقعه رهبر بودی
پس کافر عاقل چه سبب گمره شد؟
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۷ - الشریعة
گر زانک تو را هست ز تحقیق خبر
جز بر سر پول شرع مپسند گذر
در صومعه چون تو بوی معنی یابی
پس نام خرابات ادب نیست، مبر
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۸ - الشریعة
خیز از سخن سرّ خود و کل بگذر
و از خوی که عزّت است وز ذل بگذر
سیل است عقول و شرع پل بسته بَرو
در سیل مَیُفت و بر سر پل بگذر
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۹ - الشریعة
آیین قلندر ار نظر کوتاهی است
ترتیب ادب علامت آگاهی است
چون سِر به زبان شرع می شاید گفت
گفتن به زبان دیگری گمراهی است
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۱۰ - الشریعة
هر کاو زحقیقت وجود آگاه است
با او سخن دراز بس کوتاه است
در عالم امر شرع شاهنشاه است
وین جمله برون زپردهٔ این راه است
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۱۱ - الشریعة
چون دیدهٔ عقل راهرو بگشاید
در ظلمت شب همی چراغش باید
چشم ارچه که روشن است از نور بصر
جز شرع ره راست بد و ننماید
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۱۲ - الشریعة
از عقل مجرّد به دوایی نرسی
بی شرع به برگی و نوایی نرسی
شرع است که آن تو را رساند به خدا
ورنی تو بدین عقل به جایی نرسی
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۱۳ - الشریعة
چون ما به هوای طبع و عادت گرویم
بی شرع ز عقل این سخن کی شنویم
چون عقل درین واقعه سرگردان است
آن اولی تر که از پی شرع رویم
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۱۴ - الطّاعة
زان پیش که از جمله فرو مانی فرد
آن کن که نبایدت پشیمانی خورد
امروز بکن که می توانی کاری
فردا چه کُنی که هیچ نتوانی کرد
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۱۵ - الطّاعة
گر عاقلی آن بکن که یزدان فرمود
و آن چیز که خیر تُست او آن فرمود
سبحان چو تو را حساب خواهد کردن
شاید گفتن تو را که سلطان فرمود
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۱۶ - الطّاعة
در کار آویز و گفت و گو را بگذار
کز گفت نشد هیچ کسی برخوردار
از گفت چه سود، کار می باید کرد
باری بکنی به که بگویی صد بار
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۱۷ - العبودیة
گر مایهٔ همّت است در گوهر تو
الّا به خدا فرو نیاید سر تو
گردِ در حق طواف کن از سر صدق
تا کعبه کند طواف گردِ در تو
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۱۸ - العبودیة
جز با تو حوالتت نباشد فردا
جز فعل تو آلتت نباشد فردا
بنگر که خدا با تو چه کرده است امروز
آن کن که خجالتت نباشد فردا
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۱۹ - العبودیة
زآن جان و جهان تا هوس[ی] در سر ماست
این عقل عقیله از کجا درخور ماست
مادام که خاک در او افسر ماست
سلطان همه جهان گدای در ماست
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۲۰ - العبودیة
در غمکدهٔ بندگیت شادیهاست
آن را که زبندگیت آزادیهاست
شاگرد هوس نداند این معنی را
در دانش این واقعه اُستادیهاست
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۲۱ - العبودیة
بگریز ز خلق اگر توانی بگریخت
در دامن حق اگر توانی آویخت
در هر چه تو را مراد باشد دل بند
ناچار تو را از آن بخواهند گسیخت
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۲۲ - العبودیة
خواهی که دم تو را مبارک دارند
نام تو چو یاسین و تبارک دارند
خاک در او بوس که شاهان جهان
از خاک در تو تاج تارک دارند
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۲۳ - العبودیة
آن کن که توانگران گدای تو شوند
صاحب نظران جمله برای تو شوند
بر خاک درش چو سر نهی از سر صدق
هر جا که سری است خاک پای تو شوند
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۲۴ - العبودیة
در دهر هر آنک تخم خدمت پاشد
رخسار دلش به خار غم نخراشد
مخدوم از آن شدی که خادم بودی
مخدوم بود کسی که خادم باشد
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۲۵ - العبودیة
با صدق اگر دل تو همره گردد
از معرفت دو عالم آگه گردد
گردِ در حق گردِ اگر می خواهی
تا با تو غم دراز کوته گردد
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۲۶ - العبودیة
گر بد داند و گر نکو او داند
گر جرم کند و گر عَفو او داند
تا زنده ام از وفا نگردانم روی
من بر سر آنم آن او او داند
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۲۷ - العبودیة
می دان که اگر او دمی آن تو شود
کار دل تو به کام جان تو شود
خود را باشی تو را به خود باز هلد
او را شو تا او همه آن تو شود
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۲۸ - العبودیة
گر کم کوشی به کار خود گر بسیار
جز کردهٔ او برون مَیا از سر کار
بگذار تو اختیار و با خواجه بساز
تو بنده ای و بنده نباشد مختار
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۲۹ - العبودیة
چون از در او هیچ مرا نیست گزیر
ای دل درِ او گیرو در آن درگه میر
زنهار ازو بادگری روی مکن
ما را درِ او بس مَه امیر و مَه وزیر
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۳۰ - العبودیة
او را به کف آور کم اینها همه گیر
کز جمله گزیر است وزو نیست گزیر
خود رابی او امیر عالم شده گیر
هم او گوید تو را که ای میر بمیر
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۳۱ - العبودیة
دل را دیدم شیفته در راه هوس
وز غایت غم نه پیش می دید و نه پس
گفتم که تو را خلق چنین عاجز کرد
درگاه خدا گزین کزین درگه بس
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۳۲ - العبودیة
هرگاه که آنچنان کَت افتد باشی
هر چند که نیک می کنی بد باشی
در بندگیش چو نفع خود می طلبی
بی هیچ گمان تو بندهٔ خود باشی