mabidan/ganjoor huggingface dataset:
داوود ملک‌زاده — دفتر سوم: تقدیمی‌ها — رباعی شمارۀ 3
«منصور! اگر همیشه مستی، خوش باش!»
با خاله‌ی شعر اگر نشستی، خوش باش!
آن چار کتاب*، دار حلاج خرید
انگار رکورد را شکستی، خوش باش!
* زنده‌یاد بنی‌مجیدی(1334 – 1387) در سال 83 چاهار مجموعه‌ی شعر هم‌زمان به نام‌های «قرائت دوم من تویی»، «سهم من همیشه دل‌تنگی‌ست»، «بانوی باد، شب‌نامه پخش می‌کند» و «دیگر نمی‌توانم شاعر بمانم» منتشر کرد.
داوود ملک‌زاده — دفتر سوم: تقدیمی‌ها — رباعی شمارۀ 4
ـ به شهرام پوررستم
شهرام! تو دیوان خودت را بنویس!
و شیشه‌ی دکان خودت را بنویس
دست از سر شعر من تو بردار، عزیز!
اندازه‌ی تمبان خودت را بنویس!
داوود ملک‌زاده — دفتر سوم: تقدیمی‌ها — رباعی شمارۀ 5
ـ به زنده‌یاد دکتر احمدی‌ گیوی
در بحر ادب، برای خود دیوی بود
یا در پی ِ واژه، عوض ِ TV بود
ترکی که «به» فارس‌ها دستور نوشت
دکتر حسن احمدی‌ی گیوی بود
داوود ملک‌زاده — دفتر سوم: تقدیمی‌ها — رباعی شمارۀ 6
ـ برای زنده‌یاد صمد جامی
تا دست به در زدیم، در آمد و رفت
سرگرم شدیم، هم‌سفر آمد و رفت
گفتند: بمانید کسی می‌آید
ماندیم، دریغ «یک نفر آمد و رفت»* 
* «یک نفر آمد و رفت» نام مجموعه‌ی شعر صمد جامی(1358 – 1382) بود که یک سال پس از غرق شدن‌اش در خزر منتشر شد.
داوود ملک‌زاده — دفتر سوم: تقدیمی‌ها — رباعی شمارۀ 7
ـ به دکتر حسن روحانی
حالا که بهت دادن رأی ِ آری
تدبیر به سر، کلید در دس داری
«طوری بکن ای حسن که وقت رفتن»
اعلام کنن با تو ندارن کاری.
داوود ملک‌زاده — دفتر سوم: تقدیمی‌ها — رباعی شمارۀ 8
ـ برای رضای رفیع سابقن بامرام!
دیگر غم نان ندارد او، یا ـ نکند
با از ما بهتران صفاها ـ نکند
او گشته مدیر کل شعر و ـ دیگر
کوکاکولا برای ما وا نکند!
داوود ملک‌زاده — دفتر سوم: تقدیمی‌ها — رباعی شمارۀ 9
* مصرع آخر از صفربیگی
خالو خالو شبیه هرمزگانی
اما نه شبیه چاقوی زنجانی
گفتند که هر انسان شکل میوه‌ست
انگار تو هم شبیه بادمجانی
* مصرع آخر از صفربیگی
داوود ملک‌زاده — دفتر سوم: تقدیمی‌ها — رباعی شمارۀ 10
ـ برای جلیل صفربیگی
پیچیده به سمت شعر بن‌بست خودش
رقصیده به پای عشق، با شست خودش
با این همه عشق و شاعری آخر سر
«خسته شده این جلیل از دست خودش»
داوود ملک‌زاده — دفتر سوم: تقدیمی‌ها — رباعی شمارۀ 11
ـ برای طاهر خیامی
خودکار به جای دسته‌بیل‌ات داری
توجیه برای قال و قیل‌ات داری
ما شانه نداریم برای سرمان
صد شانه برای آن سبیل‌ات داری
داوود ملک‌زاده — دفتر سوم: تقدیمی‌ها — رباعی شمارۀ 12
ـ برای خلیل جوادی
یک روز نوشت از اردبیل آمده است
موسا شده از بستر نیل آمده است
او چاقوی زنجان به زبان‌اش دارد
در «محکمه‌ی خدا»، خلیل آمده است
داوود ملک‌زاده — دفتر سوم: تقدیمی‌ها — رباعی شمارۀ 13
ـ به دکتر «و.ض»
امروز تونل فاصله‌ی او شده است
با شاعر استادش هم‌سو شده است
زن دارد و در فکر شمال است هنوز
این شاعر ترک، سخت پررو شده است!
داوود ملک‌زاده — دفتر سوم: تقدیمی‌ها — رباعی شمارۀ 14
ـ برای یاسر قنبرلو
در بند دو چشم زید باید باشی
هر لحظه شبیه عید باید باشی
سجده نکنی، و لو سر جاده
در شهر دخو، ‌عبید باید باشی
داوود ملک‌زاده — دفتر سوم: تقدیمی‌ها — رباعی شمارۀ 15
ـ برای برادرزاده‌ام؛ تداعی
در حسرت تلخ چائی‌ی چشمان‌ات
آوار شده تداعی‌ی چشمان‌ات
جای تو و لب‌خنده‌ی تو بر دیوار ـ
فواره زده رباعی‌ی چشمان‌ات
داوود ملک‌زاده — دفتر سوم: تقدیمی‌ها — رباعی شمارۀ 16
ـ برای روزهای ناخوش نصف جهان
خشکیده به زنده‌گی دچارش بکنند
از زیبایی بر سر ِ دارش بکنند
ترسیده که باز زنده رودی گردد
یک لحظه اسید را نثارش بکنند
داوود ملک‌زاده — دفتر سوم: تقدیمی‌ها — رباعی شمارۀ 17
ـ ایضاً له
یک روز تبسم از لب‌ام قیچیدی
نه حرف خدا، نه حجت‌اش را دیدی
انگار که زنده توی گورم کردند
حالا که اسید روی من پاشیدی
داوود ملک‌زاده — دفتر چاهارم: رباعیات ترکی — رباعی شمارۀ 1
ئو سِئر کی خدواند بیلَر من یازارام
تاریخده یازار یازیچیلر من یازارام
دِیدؤن کی روباعی شعرینین یوخدی دادی؟
گَل گؤر کی نئجه روباعی‌لر من یازارام!
(برگردان: سِرّ خداوندی را می‌دانم / از حرف‌هایی که تاریخ‌نویسان می‌زنند، می‌زنم / می‌گفتی که رباعی، طعم خوبی ندارد / بیا ببین که چه رباعی‌های نابی می‌نویسم.)
داوود ملک‌زاده — دفتر چاهارم: رباعیات ترکی — رباعی شمارۀ 2
عیسا دا گَلَه شَب‌پَرَه‌لر گؤن گؤرمَز
شیطان‌لار آچان دربچه‌لر ئورتولمَز
دِیدیم کی بَکه سَن گَلَسَن ایش دؤزَه‌له
دؤنیا هامی‌سی گلسَه‌ده دای کار وِئرمز
(برگردان: حتا حضرت عیسا هم بیاید این خفاش‌ها بینا نمی‌شوند / دریچه‌هایی که شیطان باز می‌کند، بسته نمی‌شوند / گفتم شاید تو بیایی و اوضاع رو به راه شود / اما حتا کل دنیا هم بیاید فایده‌ای ندارد.)
داوود ملک‌زاده — دفتر چاهارم: رباعیات ترکی — رباعی شمارۀ 3
بیر گؤن ائشیدرسَن کی گئدیب شب‌پره‌لر
بیر گؤن گؤره‌جَک‌سن آچیلیب پنجره‌لر
بیر گؤن داغیلار کهنه‌باشین، کهنه‌سؤزی
صوبح اولسا داهی محو اولاجاک بو قره‌لر
(برگردان: آن زمان که وقت مردن‌ام هست، اجلی در کار نیست / پس کجا مردی ای اجل من؟ بیا و با چاقو مرا بزن! / مثل کسی که در عروسی بگرید و در عزا بخندند / این اجل بدشانس من، اجل بدشانس من، اجل بدشانس من!)
داوود ملک‌زاده — دفتر چاهارم: رباعیات ترکی — رباعی شمارۀ 4
ئوندا کی گره‌ک ئوله‌م، منیم یوخ اجلیم
پس هاردا ئولوب‌سن؟ پیچاقی سوخ اجلیم!
توی‌دا آغلیَر، تشت قاباغیندا گولَر
ئو پُخ اجلیم، پخ اجلیم، پخ اجلیم!
(برگردان: آن زمان که وقت مردن‌ام هست، اجلی در کار نیست / پس کجا مردی ای اجل من؟ بیا و چاقو را در من فرو کن! / مثل کسی که در عروسی بگرید و در عزا بخندند / این اجل بدشانس من، اجل بدشانس من، اجل بدشنانس من!)
داوود ملک‌زاده — دفتر چاهارم: رباعیات ترکی — رباعی شمارۀ 5
دئدی‌لر یارم یارم هامی‌سی
وئردی‌لر آخریندا غم هامی‌سی
داها بئل باغلامارم هئچ کیمه من
قُؤی آچیلسون بوتون عالم هامی‌سی
(برگردان: همه‌گی ادعای یار و همراهی کردند / آخر سر اما باعث غم شدند / دیگر به هیچ‌کس دل نمی‌بندم / بگذار همه‌ی دنیا پی ِ کارشان بروند!)
این شعر پیداست که در وزن رباعی نی‌ست، در وزن دوبیتی هم نی‌ست؛ اما در دو بیت سروده شده و جز کارهای ترکی‌ای هست که دوست‌اش دارم و مصرع چاهارش، تاثیر و ضربه‌ی رباعی را دارد و برای مخاطبان ترک‌زبان ملموس و جالب است و حتا می‌تواند حکم ضرب‌المثل پیدا کند.)
کاوه سوخک لاری (شکیب) — غزلیات — غزل اول
خرده سنگی که دل از شیشه فراوان شِکَنَد
هم چنان است که این مُغ بچه پیمان شِکَنَد
خود نفرمود که بر عهدِ گران است هنوز؟
ساعتی بعد چرا عهدِ خود ارزان شکند؟
ناصحی گفت حذر دار از او کز سَرِ زُهد
گاه اربابِ طمع را بُنِ دندان شکند
گر عیار و شرفِ عهد نداند چه عجب
پدرش حرمتِ ممنوعهِ رضوان شکند
صبر می دار و توکّل که بر احوالِ قدیم
عاقبت یادِ گنه توبه ایشان شکند
طاق را آیِنه آرای که این فخرفروش
شانه برگیرد و گیسوی پریشان شکند
اسبِ نَر تازَد و تَردَست به میدانِ هنر
شیشهِ عمرِ غم از ضربتِ چوگان شکند
قامتِ لاله وشان گرچه بلند است شکیب
چون غرور از مَدَدِ وسوسه آسان شکند
کاوه سوخک لاری (شکیب) — غزلیات — غزل شماره ۲
شبی در کوی ما سر کُن که قصدی تازه در کار است
بنوشانم ز صهبایی که او را سالْ بسیار است
نمازِ صبحِ فردا را به گاهِ ظهر می خوانم
که فردا را سحرخیزی نه کارِِ مردِ هشیار است
سیه مویی و سیمین تن، بُتی غمّاز و تَر دامن
مرا آغازِ هر سال از شب یلدای دیدار است
نظربازانِ رسواییم و شب کارانِ این برزن
ز ما اصرار بر ماندن از او بسیار انکار است
مرا تاویلِ فالِ آخر به چشمِ دوست می افتد
به چشمانِ قدح نوشان غزل خواندن سزاوار است
دعای خیر درویشان به گوشم باز می پیچد
که یلدا بی سحر باشد در آغوشی که دلدار است
شکیبت شکر می گوید که دور از چشمِ بدخواهان
رعایای جوان بختیم و اینجا شاهْ خَمّار است
کاوه سوخک لاری (شکیب) — غزلیات — غزل شماره ۳
این پاره پاره دل چو به زیرِ لَحَد برند
نذر است سهمِ ما که به نزد اَحَد برند
اشکی که از دو دیده بی تاب می چکد
بس لاله های سرخ به رنگش حسد برند
زنهار چون زمانه یوسف ز نام ما
از آبرو هر آنچه زلیخا بَرَد برند
فردا چو بگذری عجب از گورِ ما مَدار
دزدان اگر شبانه کفن از جسد برند
مرغان ز شاخه های بلندم ثمر خورند
رندان هر آنچه دست بر او می رسد برند
هم سرمه را به حَنجر ِفرهاد کرده اند
هم خسروانه حَظّ ِ خود از باربَد برند
داغی که مُهر سینه اَحرار می کنند
نقشش بر استخوانِ سیه تا ابد برند
چرخِ هنر چو رامِ شکیب است ناکسان
هیهات گر خیال کُله زین نَمَد برند
کاوه سوخک لاری (شکیب) — غزلیات — غزل شماره ۴
مَبادت شمعی افروزی که ما را خصمْ بسیار است
حسودان را از این خلوت چو خارِ چشمْ آزار است
صبا را بی خبر بگذار اگر هم عافیت جویی
که این باد خبرکِش را ندانستن سزاوار است
بیاور جامِ مردافکن که از ترسِ خداترسان
به خلوت کامجو بودن نه کارِ مردِ هشیار است
چنان آهسته نوشانم که آه از جام بَر ناید
که حَدّ ِ شاد نوشی را تحمّل سخت دشوار است
بد اندیش است خوش نامی که عیب از رند می جوید
نظر باز است رُهبانی که از سالوس بیمار است
مرا تدریسِ استادان "الهی عفو" آموزَد
ولی در وقتِ تفسیرش سَری بر منبرِ دار است
شکیب از روی یکرنگی ثنا گوییِ جانان کن
که اینجا در هواداری هوای نفس معیار است
کاوه سوخک لاری (شکیب) — غزلیات — غزل شماره ۵
کنون که بختْ هواخواه و باده ها ناب است
به باغْ نوبرِ دلخواه و چهره ها شاب است
زهی سعادت آن کس که با عنایت چرخ
زِ نازِ شاهدِ نازک صداش بی تاب است
به درس بود و چو گفتم اساس توبه کجاست
بیاضِ روی به مِی شست و گفت بر آب است
هزار همچو شما هم هزار توبه شکست
چو دید خال نگاری که نیک آداب است
ندید کس که خردمندِ رند بگریزد
زِ خوابگاه جوانی که سخت جذّاب است
بیار جام صبوحی و کام جویی کن
که باز وقتِ ثواب است و شیخ در خواب است
ز صوفیان خداجو به روزگار شکیب
قبای زهد بِکندند و کارها باب است!
کاوه سوخک لاری (شکیب) — غزلیات — غزل شماره ۶
نرم دستی، شاهدی، نازک قبا شوخی که مست
ساق عریان می نمود آنگه که بر بالا نشست
گفت زنهارت دهم گر چاره نندیشیده ای
شیشه خوشنامی ات با سنگِ رسوایی شکست
دوش رفتی بی خطر، باز از چه اینجا آمدی؟
رند را هوش است و ناید سوی آن دامی که رست
گفتم عیب از ما مگیر ای قطب میخواران شهر
راه باید بر مسیر خانه خَمّار بست
تا مرا دست است و تا بر پاست این تر دامنی
دست بر دامانِ تو گر باز هم می داد دست
گفت گفتی حال ما، تا چرخ گردون را بقاست
طبع گرم نازداران را هوس بسیار هست
کار آسان می شود گر منزلی سازد شکیب
در پناه شهریار شادنوش می پرست
کاوه سوخک لاری (شکیب) — غزلیات — غزل شماره ۷
ز شوقِ وصل اگر چاره جز شتاب نبود
به جز هوای تو میراثم از شباب نبود
حریصِ بوسه نقدیم تا ببخشایی
اگر سلامِ تو را فرصتِ جواب نبود
سپاس دارَمَت ای شاهِ بنده پرورِ من
وصالِ حورِ تو را حاجتِ ثواب نبود
نگار باده فروشی که وقت پیمودن
کریم بود و در اندیشه حساب نبود
به پاس صبر گر آیینه دار چشم تو ام
سزای بهتر از این خَمرِ بی شراب نبود
بر آسمانِ تو نایَد جز اخترانِ سعید
به مُلکِ حُسنِ تو یک خانه خراب نبود
شکیب و طبع زلالش رهین دولت دوست
که جز به نام تو اش نامه در کتاب نبود
کاوه سوخک لاری (شکیب) — غزلیات — غزل شماره ۸
هر که را چرخِ فَلک دست زِ درمان می شُست
آن پری زاده اش از چشمهٔ حیوان می شست
آب از کوزهٔ امّید بر ایوان می ریخت
دست از توبهٔ تزویر فراوان می شست
بخت بر کنگرهٔ کاخِ سلیمان می بست
خاک را از قدمِ هاتفِ یزدان می شست
زُهد را از مَدَدِ وسوسه درمان می کرد
ننگ را در شرفِ میکده دامان می شست
هوش بودش که شکایات زِ نادان می کرد
لطف بودش که مکافات به احسان می شست
حُسن را جلوه در آیینهٔ جانان می دید
موی را طُرّه در اندیشهٔ مهمان می شست
باز احوالِ شکیب از همه پنهان می خواست
باز هم نامِ خود از اوّلِ دیوان می شست
کاوه سوخک لاری (شکیب) — غزلیات — غزل شماره ۹
مرا که بخت ندارد مگر نشانِ سیاه
زِ نای حنجره خیزد به شب فغانِ سیاه
حریق سُرخ تو سوزد کفن به قامتِ من
مگر که رحم ندارد بر استخوانِ سیاه
مرا بهانه دیدن جمالِ مهرِ تو بود
به دیده بی تو چه حاجت در این جهانِ سیاه
دریغ و حسرت ما شد که رعیت از بَرِ شاه
به سالِ قحط ندارد مگر خزانِ سیاه
زِ دودِ آتشِ غم بود و هیزمِ تَرِ چشم
که رَختِ حُزن به تن دارد آسمان سیاه
مرا چه جای شکایت که بر مدارِ فلک
ز طاقِ چرخ سیاه است تا کرانِ سیاه
حدیث و نالهِ درد است بر لبانِ شکیب
دهان تلخ چه دارد مگر زبان سیاه
کاوه سوخک لاری (شکیب) — غزلیات — غزل شماره ۱۰
سروِ عریانِ تو را هر که قبا پوش کُنَد
لاف می بافد اگر داعیۀ هوش کند
صبح بر کنگرۀ مشرق و ایوانِ مرا
سایه نازکِ اندام تو مفروش کند
مرحمت باشد اگر ساعتی آن غنچه دهن
کار بگذارد و اغیار فراموش کند
گرچه در دیدۀ ما شوق تماشاست ولی
چشم کِی می کُنَد آن کار که آغوش کند
صبر می ورزم و امّید کز الطاف شما
صابر از سینۀ رَز نوبرِ مِی نوش کند
سِترِ خورشید نه با بستنِ چشمانِ من است
کو حجابی که تو را شَعشَعه خاموش کند
آشکار است شکیب از همه خوبان جهان
حلقۀ بندگی حُسنِ تو در گوش کند
کاوه سوخک لاری (شکیب) — غزلیات — غزل شماره ۱۱
عید است و در حریفِ قدح نوش همّت است
دادیم زحمتی و شنیدیم رحمت است
گفتیم دست و سیب زنخدانت ای کریم
فرمود بوسه از لب خندان غنیمت است
اربابِ زَرع حاتم و امسال خوشه چین
بِنشسته بر سریر و سراپاش نعمت است
بَستَست حُسن او ره غمّازِ کم فروش
عدل است در پیاله و خُرما به قیمت است
سهل است کار ما که چنین است یار ما
شاب است و پر شتاب به پاداشِ خدمت است
سُکر است در ارادت و ناب است کهنه اش
امن است در نهان و به اِفشاش زحمت است
گویند هر غزل که به نظم آوَرَد شکیب
حُسنش ز بایِ بِسمُکَ تا تایِ تَمَّت است
کاوه سوخک لاری (شکیب) — غزلیات — غزل شماره ۱۲
ترمه قبا دَهَن دَهن بوسۀ ناب می دهد
لعلِ لَبش کُهَن کُهَن بوی شراب می دهد
کار رسیده بر ثمر، میوۀ او شِکَر شِکَر
خوشه به خوشه حاصل از تاکِ شباب می دهد
کوی به کوی می بَرَد باد سلامِ لاله را
غنچه به غنچه بشکفد او که جواب می دهد
مُشک به مُشک بوی تَن، اطلسِ لطف بر بدن
خشت به خشت کوی او عِطرِ گلاب می دهد
چنگ به چنگ می زند مُطرب و طُرفه یار من
سرو قدش کَمَر کَمَر چرخش و تاب می دهد
می دهدم صَلا که من لب به لب از جوانی ام
گوش مرا هَوَس هَوَس پندِ شتاب می دهد
پردۀ شرم می دَرَد زُهدِ شکیب می بَرَد
وَه که گُنَه عسل عسل طعمِ ثَواب می دهد
کاوه سوخک لاری (شکیب) — غزلیات — غزل شماره ۱۳
فالِ ما عاقبت اندر کفِ دلدار فِتاد
وقتِ تعبیرِ شد و هِلهِله در کار فِتاد
سروِ آزاده بُتی طُرفه میانی که از او
نامِ رسوای من اندر سَرِ بازار فِتاد
ساعتِ عید شُد و قاصدِ نوروز رسید
تا که بر غنچۀ او خنده بسیار فِتاد
مژده دادند مرا کَز مَدَدِ ذِکرِ سحر
کارِ بدخواه دِگَر در رهِ دشوار فِتاد
جورِ دِی دیدم و مرداد طلب می کردم
بختِ مِی بود که رَز در خُمِ اِصرار فِتاد
عطرِ یاس است که در جامه ما می پیچد
از مُرادی که به دستِ شَهِ عَیّار فِتاد
شُکر با روی تو گفتم که در ایّامِ شکیب
یوسفِ مصر در آیینۀ تِکرار فِتاد
کاوه سوخک لاری (شکیب) — غزلیات — غزل شماره ۱۴
تهنیت گفت مرا بخت که مِی ارزان شد
تا که در خواب بُدی خانه غم ویران شد
صبح امید برآمد ز سراپرده شب
هوس آلوده بُتی مِی زده بر ایوان شد
تا مَهِ سیم تنان لافِ هنر بگذارد
جامه شرم درید و هنرش عریان شد
عهد فرمود دگر نازِ گران نفروشد
پرده دار حَرَمش شاهدِ بر پیمان شد
پای در آب زد و نرم چو بگذشت ز جو
جوی بر پسته رسید و لب او خندان شد
رسمِ سوغات شنید و چو به دیدار آمد
میوه سرخ لبش تُحفه تابستان شد
گفت با ما سخن از دوش اَگَرت هست بگو
گفتم آن شِکوِه که در دفتر دل پنهان شد
بختِ چشمانِ شکیب از غمِ خود بگشودی
نرگس باکره دیده که خون افشان شد
کاوه سوخک لاری (شکیب) — غزلیات — غزل شماره ۱۵
من اگر که عهد کردم به نمک بها گذارم
تو مرا نمک به زخمی قَدَمت به چشم دارم
به صلای شادنوشی بَرِ رند می نشستی
نظرت نبود با من که حریفِ تازه کارم
به شب آتشی فروزی که رُخَت تمام بینم
دگرم کجا شکایت چو بیفکنی به نارم
تو به سوگ اگر نشستی به سراغ من فرستی
من اگر به بزم باشم بِنشانمت کنارم
همه شُکر با تو گفتم که مرا پناه دادی
چو مرا نبود باور که به فتنه ات شکارم
سَرِ آبرو ندارم که سری بلند دارم
صنما چه باکِ گردن که به دار می سپارم
نَفَحاتِ عید شاید که شکیب زنده دارد
قَدِ لاله می شکافد مَهِ فرودین مزارم
کاوه سوخک لاری (شکیب) — غزلیات — غزل شماره ۱۶
به دو گوش اگر شنیدی سحری خطاب ما را
دِگَرَت روا نباشد نَدهی جوابِ ما را
قَدَمت به چشم دارم چو بیفکنی زِ رحمت
نظری زِ گوشه چشمی وطنِ خرابِ ما را
خَبَرت رِسد زِ اشکی که به خاک می سپارم
اَگَرَت به خواب بینی کفنِ پُر آبِ ما را
غمِ خود به لاله گفتم که زِخاک من بِروید
پذیر از او به مِنَّت سخنِ حسابِ ما را
چو به تُربَتَم گذشتی چه ملامَت است با کس
به تَبَرُّک اَر بخواهد کَفی از تُرابِ ما را
صَنَما سَبو شکستی همه نذرِ خاکِ ما کُن
که زلالِ باده شویَد رُخِ بی نقابِ ما را
زِ شکیب اگر هُمامی بِرِسانَدَت سلامی
به جوابِ ما زِ بَر خوان خَطی از کتابِ ما را
کاوه سوخک لاری (شکیب) — غزلیات — غزل شماره ۱۷
آن زلفِ تابداده که در بندِ او دل است
دام است بر جماعت و ما را چو منزل است
تا هست فصلِ غنچه شاداب روی یار
بهتر از آبِ گُل ز لبانش چه حاصل است
پولادِ زهد گرچه به پرهیز پرورند
جنسش میانِ دست تو انگار از گِل است
ما را هوای وصل تو در سینه می دوید
مِی در میانه هست که پیمانه قابل است
حاشا شبی ز کوی تو هشیار بگذریم
رِندی که وقت وسوسه مست است عاقل است
چشمم حدیثِ آینه در روبروی توست
چشمت چرا ز حُسنِ خداداد غافل است
جام از شکیب هر چه گرفتی سَبُک بگیر
ماهت چو قرصِ چهره برافروخت کامل است
کاوه سوخک لاری (شکیب) — غزلیات — غزل شماره ۱۸
ما کارِ درس و مساله را ساده می کنــیم
گر خون بهای زهدِ خود از باده می کنیم
شوخ است یار و باده چو ریزَد به فرشِ گُل
در لحظه نذرِ صاحبِ سجّاده می کنـیم
ما آن هنر که در رَهِ دلدار کرده ایم
در کارگاهِ وسوسه آماده می کنیم
وین رازِ سر به مُهر که عِطر از وصالِ اوست
پنهان به زیرِ جامه و لَبّاده می کنـیم
دل را غرورِ عشقِ تو بر چرخ می رِسَد
تقلید اگر زِ مردمِ افتاده می کنـیم
خَلقی صلاة بسته و در دینِ خود اسیر
ما اقتدا بر آن بُتِ آزاده می کـنیم
او را شکیب کارِ جدا گشت در نظر
صد شُکرِ اعتبارِ خداداده می کنیم
کاوه سوخک لاری (شکیب) — غزلیات — غزل شماره ۱۹
ای نوجوان، نهال شِکَر بارِ این چمن
ای قندِ سرخِ نامِ تو بنشسته در دهن
آوازِ حُسنِ چهره ات آفاق می گرفت
اخبارِ مُشک بوی تو می رفت تا خُتن
بر گونه سیبِ گُلرخ و دندان مثالِ دُر
بر لب انارِ خنده و بَر دست، دستِ من
شاید نمک به قامتِ طنّاز بسته ای
آخر حدیث قدّ ِ تو شور است در سخن
گیسوی تابدارِ تو یلدای بی سحر
اندام سیم سای تو موزون و بت شِکَن
در جمع گر حدیثِ خود انکار می کنم
ذکریست محرمانه و عهدیست از کهن
حاشا شکیب و ساعتِ دیدار جُز گُنه
در صلح سر به شانه و در جنگ، تن به تن
کاوه سوخک لاری (شکیب) — غزلیات — غزل شماره ۲۰
آفرین بادَت که ما را سینه پر خون کرده ای
حالِ ما را حسرتِ احوالِ مجنون کرده ای
آسمان آیینۀ چشمانِ نیشابوری ات
آبیِ فیروزه اش بر طاقِ گردون کرده ای
آرشِ چشمانت اَر کشورگشایی می کند
ای کمان ابرو هدف بر رودِ جیحون کرده ای
مردمان از قیمتِ شِکَّر شکایت می کنند
بوالهوس کانِ شِکَر در کامِ مِی گون کرده ای
شرح فرهادَت اگر با سنگ هم می گفتمی
می سُرود افسانه ها زان کَس که افسون کرده ای
مَدْرَسِ تزویر بَستی، مُهرِ مِی بُگشوده ای
زاهِدان را هم دگر از شهر بیرون کرده ای
سخت می تازَد شکیب اندر پیِ آهوی تو
نوجوان گر فتنه ها در کارِ مفتون کرده ای
کاوه سوخک لاری (شکیب) — غزلیات — غزل شماره ۲۱
امروز عروسِ بخت رَدا از سحر کند
دامادِ فَر جلیقه دیبا به بر کند
آنان که حُسن روی تو دیدند گفته اند
غمّاز را که غمزه خود مختصر کند
ما را جنون به دامِ گنه کار می کِشَد
مجنون کجا ز خلوتِ لیلا حَذَر کند
داعی که نقدِ مِی، سحر از دست می دهد
خام است و نابکار، بباید سفر کند
کو دستِ بی نمک که به زخمی دوا نَهَد
کو چشمِ بی نظر که به زیبا نظر کند
پرسیدم از سروش کز اسرارِ غیبِ خود
ما را ز حال توبه شکن ها خبر کند
فرمود با شکیب که احرارِ آسمان
تا روزِ حشر سجده بر اهلِ هنر کند
کاوه سوخک لاری (شکیب) — غزلیات — غزل شماره ۲۲
هر شاهکارِ حُسن که در کارگاهِ اوست
ناب است زان سلیقه که اندر نگاهِ اوست
دیریست آدمیم و عَدَن ترک کرده ایم
ما را تمامِ عُمر رضا در گناهِ اوست
شیرین نویدِ قند به کسری اگر دِهَد
بر مدعّای قند دهانش گواهِ اوست
بنیانِ صبر و چشم به راهی بَر اَفکنیم
بر مصرِ حُسن مژده که کنعان به راهِ اوست
جمشید را نَظَر همه بر جامِ چشمِ مست
بِلقیس بر جمال و سلیمان به جاهِ اوست
دکّانِ مِی اگر چه بِبَستَند بختِ ما
صدها دگر گُشود چو مِی در پناهِ اوست
وقت است روزه را که به پایان بَرَد شکیب
بر گوش اذانِ عید و به هر چشم ماهِ اوست
کاوه سوخک لاری (شکیب) — غزلیات — غزل شماره ۲۳
بِنشست عاقبت به بلندای قابِ صبح
خورشید بر اَریکۀ پُر التهابِ صبح
می چید پادشاهِ ظَفَرمندِ مُلکِ شرق
از گونه های سرخِ فَلَک سیبِ نابِ صبح
یک نیل ژاله بر رُخِ صحرا همی دوید
می شُست چشمِ او زِ تَمَنّای خوابِ صبح
دامادِ شوخ چشمِ صبا شانه می کشید
بر زُلفِ آب خوردۀ پُر پیچ و تابِ صبح
آوازِ دُختِ صبح به دلکش رسید و داد
ماهور در کِرِشمۀ نَرمَش جوابِ صبح
قَدقامتِ الصَلاةِ مرا لاله تا شنید
لاجُرعه سَر کشید چو کافَر شرابِ صبح
فرمود با شکیب در آیینِ قُدسیان
در عیبِ خَمر آیه ندارد کتابِ صبح
کاوه سوخک لاری (شکیب) — غزلیات — غزل شماره ۲۴
از یوسُفانِ حُسن چه میراث برده است 
آن شوخ کز پیالۀ احساس خورده است
با طوطیانِ هند واگو که باغِبان
شهدی به کامِ دوست زِ خُرما فشرده است
بختی که بَست پرتوی حُسنش زِ لاله ها
بَستَست تا کلید به عَنقا سپرده است
گفتم به ماهِ عید که پُشتَت چه خَم نمود؟
گفتا که بارِ جِلوِۀ ایشان به گُرده است
یحیی اگر حدیثِ تو نشنید زنده نیست
خِضر اَر زِ جامِ بوسه ننوشید مُرده است
اردیبهشتِ مژدۀ دیدار زنده کرد
باغی که زَمهَریرِ فِراقش فِسُرده است
اِقبال بر جبینِ شکیب است زانکه او
ما را زِ صاحبانِ ارادت شمرده است
کاوه سوخک لاری (شکیب) — غزلیات — غزل شماره ۲۵
کارَش تباه آنکه به صبر اقتدا کند
او خود نمازِ ظهر دو رکعت ادا کند !
آن قدر اسب شوق تو را سخت تازَمی
تا تازیانه بند زِ بندش جدا کند
نامَت چنان به گنبدِ دَوّار بر کِشَم
تا چرخ هم به بانگِ بلندت صدا کند
حاشا قیاسِ زلفِ تو با تاجِ خسرَوی
ابله خطابِ شاه به هر کدخدا کند
خامَست زاهدی که به آتش نشسته را
صد نکته در تفاوتِ جهل از هدی کند
بس ماجرا به مطلعِ شُکر است در غزل
رسم است تا که حَمد، کتاب ابتدا کند
لیکن مرا طریقتِ شُکر است تا ابد
عهد است با شکیب و تو را مقتدی کند
کاوه سوخک لاری (شکیب) — غزلیات — غزل شماره ۲۶
هیچَت خبر زِ خلوتِ دلدار کرده اند؟
یا بَر حَذَر زِ حیلتِ اَغیار کرده اند؟
دیدی دو دستِ غیر به کف رویِ او گرفت؟
آه از گلوی لاله که بَر دار کرده اند
هر چند لافِ صدق و وفا سخت می زنند
دائِم فریب و وسوسه در کار کرده اند
ظُهر اَر به زُهدِ نافله اِصرار می کنند
شامَش نِشاط و هِلهِله بِسیار کرده اند
ما را همیشه حسرتِ آب از سرابِ او
ایشان نَبیدِ کهنه اَش اَنبار کرده اند
صَد مصرِ تِشنه در صفِ اِنفاقِ نیلِ او
وَصفَش به کارِ رونقِ بازار کرده اند
حاشا اگر شکیب تَمَنّای وی کُنَد
ما را عزیزِ مَحضَرِ اَحرار کرده اند
کاوه سوخک لاری (شکیب) — غزلیات — غزل شماره ۲۷
ما را اگر مَدیحهٔ بسیار بر لب است
گاهی ریا زِ ساکنِ دربار‌، اوجب است
چَشمَم به پیچ و تابِ تَمَنّا همی بَرَد
دستم زِ رَگ به گَردَنَش اِنگار اَقرب است
در گفتگو اگرچه سلام است و سرخوشی
ما را طَمَع به بَسترِ تب دار اَغلب است
با بی خبر چه فایده اِنشای حُسنِ او
وصفش چنان عجیب و تماشایش اَعجَب است
داغ است کارِ او زِ تَقَلّای داغِ ما
گویا طَبیبِ حاذِقَش این بار در تَب است
او را اگر چه چرخِ بُلند است، بختِ ما
در آسمانِ هفتمِ دلدار، کوکب است
هر عصر رختِ تازه به تن کرده ایم اگر
در نزدِ او شکیب، شرفیابِ هر شب است
کاوه سوخک لاری (شکیب) — غزلیات — غزل شماره ۲۸
ما را شتابِ فتنه دلدار کج کلاه
هیهات از ملامت پیران توبه خواه
در کار بخت ما به غزل های چشم او
فالی نشسته در یک و در دیگری گواه
او خشم می فروشد و ما را بر او درود
او چشم می ستاند و ابصارنا فِداه
او را نشاط از مِی و ما را نشاط از او
او را گناه در مِی و ما را در او گناه
هرچند مکر کهنه خود بر ملا کند
ما قصد کرده ایم به تکرار اشتباه
صیدی که او ز حیلت صیّاد با خبر
سوداگری که رهزن خود را دهد پناه
عذر است با شکیب اگر آزادگی کند
هرگز ندیده فایده در کار شیخ و شاه
کاوه سوخک لاری (شکیب) — غزلیات — غزل شماره ۲۹
از بختِ تیره دارد بر دیده توتیا را
مسکین نمی شناسد آداب اغنیا را
ما بوسه نسیه بردیم او جانِ نقد خواهد
شاید حلال داند اندر ربا ریا را
سیماب چهره ها را هرچند زَر نماید
لاف است گر بگوید اسرار کیمیا را
صدها بهانه باشد در دام لاله رویان
حوّا فریبد آدم، سر خِیل انبیا را
کرمانِ دست ما را قابل نمی شناسد
امّا پسند دارد از غیر بوریا را
ما را چه حاصل است از شب ها وضو نمودن
گر دست ما نگیرد دامان کبریا را
پند از شکیب اگر کس بر گوش او بخواند
شاید که ترک گوید کردار اشقیا را
کاوه سوخک لاری (شکیب) — غزلیات — غزل شماره ۳۰
با لبی تشنه اگر چشم پر آب است مرا
جانِ بی تاب و دلی غرق عتاب است مرا
رنگ رخساره ما بارِ امانت ببرد
گونه سرخ از لت و ریشی ز خضاب است مرا
بخت ناپاک مرا غالیه مشکین نکند
خضر اگر آب دهد آب سراب است مرا
شهره زانم که مرا قاطبه انکار کند
بسکه زنّارِ بر اصحاب کتاب است مرا
هر شب از بستر خود تا به سحر بگریزم
ترس کابوس دگر از پی خواب است مرا
کام تفدیده من جز غم حسرت نچشد
گرچه بر لب سخن از باده ناب است مرا
داغِ بسیارِ شکیب آتش دل تازه کند
تا ابد شعله ای از عهد شباب است مرا
کاوه سوخک لاری (شکیب) — غزلیات — غزل شماره ۳۱
عمری اگر به حسرت دیدار طی شود
ما را حذر ز یار گنه کار کی شود
ما در طریق خواهش و انکار رسم او
انگور خفته در خم اصرار مِی شود
عقلم به دارِ وسوسه صد بار می کشد
دل ناقه ای شریفه که صد بار پی شود
هر صبح چشم ما به امانت صبا برد
پرسد کجا برم به همانجا که وی شود
شهداد در نبود تو سردابِ می کنم
مرداد از فراق تو انگار دی شود
تارم حدیثِ زخمه اغیار می کند
نای از نفیرِ غصه دلدار نی شود
خرما مجو شکیب و حذر کن ز نانِ کس
وای از طمع که مقصد خونخوار ری شود
کاوه سوخک لاری (شکیب) — غزلیات — غزل شماره ۳۲
ساعت که صفر می شود از راه می رسد
با قامتی خمیده و کوتاه می رسد
نِخوت دوباره سینه جمشید می دَرَد
ضحّاک در مدیحه افواه می رسد
یک چشم گرم باده و یک چشم هم هوس
بنشسته بر سریرِ شهنشاه می رسد
مست است و لاف جلوه مهتاب میزند
شاید که ماه نخشبش از چاه می رسد
جهل آتشی به خرمن افکار می شود
چون رعد می خروشد و جانکاه می رسد
روزش ملخ به چهره خورشید می پرد
شامش هجوم آبله تا ماه می رسد
بیگاه می رود ره خود را شکیب اگر
رهزن همیشه راس بزنگاه می رسد
کاوه سوخک لاری (شکیب) — غزلیات — غزل شماره ۳۳
از اعتصاب از بند خود امشب خطابش می کنم
گر آب و نان از غیر او باشد جوابش میکنم
فرمود اگر هم تشنه لب تا پای ایوانش روم
تنها سبویم را پر از مشتی سرابش می کنم
هرگز خراسانم مجو چنگیزِ چشمانم مجو
آبادِ نیشابور اگر بینم خرابش میکنم
شبها که می بوسد یکی دلداده در رویای خود
تا بوسه بستانم از او من قصد خوابش می کنم
پرسد که نامم را چرا هر دم به اب می آوری
گویم گلو را تازه با جامی شرابش می کنم
در سینه دارم ماه دی، شیراز جان افروز وی
این سینه سردابی پر از صهبای نابش می کنم
با طعنه می پرسد شکیب از جان خود هم بگذری؟
می داند اندر پای او ارزان حسابش می کنم
کاوه سوخک لاری (شکیب) — غزلیات — غزل شماره ۳۴
دوباره وحشت شبهای سرد می آید
نفیر قافله هایی ز درد می آید
صدای قهقهه هایی غریب و غمگین از
عبور فاجعه ای دوره گرد می آید
ز ناسزای فلک فرش بخت می بافد
مخنّثی که به اطوار مرد می آید
نصیب سفره اگر حنظل است و خاکستر
ز کانِ سفله مگر لاجورد می آید
ز خون حنجره ضحّاک باده می نوشد
کسی که کودک ما مثله کرد می آید
برهنه دست نجیب است و تیغ بدنامی
صدای قهقهه ها از نبرد می آید
به چهره رنگ مِی افکند گر شکیب امشب
جلای باده به رخسار زرد می آید
کاوه سوخک لاری (شکیب) — غزلیات — غزل شماره ۳۵
امشب اگر که ماه من نقره پاره آورد
زهره خالِ بر لبش گر به اشاره آورد
رونق سکّه می بَرَد دختر سینه چاک شب
پولک گیسوان اگر هم به شماره آورد
ماه و پلنگ چشم او سبزه چشم یشم او
از کف سرمه سای شب باغ ستاره آورد
راه لبانش امشب از خلوتِ ژاله بگذرد
تا خنکای بوسه اش بار بهاره آورد
قافله های قمصرش بر همه جای پیکرش
غنچه پیاده می برد لاله سواره آورد
خلعت شاه مست شب، چرخ کبود و دست شب
جامه سرو قامتش تا به قواره آورد
دست شکیب و دست او، تا مِی چشم مست او
بر تن خفتگان شب جان دوباره آورد