mabidan/ganjoor huggingface dataset:
نادر نادرپور — زمین و زمان — در قلب این اقلیم بی تاریخ
وقتی که چون آتش جوان بودم 
خورشید سرخ صبحگاهان را 
بر قله ی البرز می دیدم که می خندید 
 دیدار او در چشم من خوش بود 
 وز خنده ی او شادمان بودم 
 اما درین صبح غم آلود کهنسالی 
بی آنکه ابری در افق باشد 
 چشم مرا راهی بدان خورشید خندان نیست
 وین قطره ی سردی که با باد زمستانی 
در می نوردد پشت دستم را 
اشک است و باران نیست 
 زیرا من از اندیشه ی بیگانگی ، هر روز
در سرزمین دیگران سر بر زمین دارم 
ور آستین چونان که می گویند 
جای گواه عاشقان راستین باشد 
 من اشکی از عشق کهن در آستین دارم 
ناچار آماج نگاه من 
 دستی است اشک آلوده بر زانوی تنهایی
 یا بر بلندای سر انگشتان 
 خورشید کان مرده در آفاق ناخن ها 
آه ای خردمندان 
 در فرصتی اندک ، میان زادن و مردن 
تقدیر من چون دیگران این بود 
 فریاد وحشت در نخستین لحظه ی میلاد
  خندیدن خورشید بر گرییدن نوزاد 
جشن بهاران در خزان خاطر مادر
 شیرینی لبخند بعد از تلخی فریاد 
یک چند بر بازوی بیداری پدر خفتن 
یک چند خواب دایه را با گریه آشفتن 
آنگاه درتاب هراس انگیز گهواره
 باز آمدن از عالم رویا به بیداری 
 هنگام آن رجعت 
 چون عقربک های بزرگ و کوچک ساعت 
پل بستن از روی هزاران لحظه ی جاری 
 امروز و فردا را به گامی تند پیمودن 
وز تندرستی رو نهادن سوی بیماری 
 بازو به بازو عشق را نزد خرد بردن
  راهی عبث پیمودن از مستی به هوشیاری 
 آنگاه در ظهر طلایی رنگ اندیشه 
 ابر گمان را در زلال آسمان دیدن 
 حیران شدن در کوچه های خاکی تردید 
تر گشتن از باران پرسشهای بی پاسخ 
دل را هراسان از عبور سالیان دیدن
  وز روبرو اندیشه ی تاریک پیری را
  چون گردبادی در دل صحرا پذیرفتن 
 اما ز بیم مرگ ، خود را نوجوان دیدن 
یک لحظه از جنگ و گریز ابر با خورشید 
 ناگه به یاد سرزمین دیگر افتادن 
در آسمان ذهن خود رنگین کمان دیدن 
زان پس کمان ماه را در سرخی مغرب 
 چون ناخنی براق 
روییده بر انگشت خونین جهان دیدن 
 یا در شبی دیگر 
قرص بزرگ ماه را نازکتر از گلبرگ 
 گلبرگ نیلوفر 
گسترده بر آب زلال کهکشان دیدن 
 آری ، چو گلبرگی که می افتد ز گلبن ها
 آه ای خردمندان 
کنون مرا در قلب این اقلیم بی تاریخ 
 با گردش ایام کاری نیست 
هر چند می دانم که بعد از تیره روزی ها 
 چشمم هنوز آیینه دار ماه و خورشید است 
 اما مرا با این دو سنگین دل قراری نیست 
تنها ، صدایی ناشناس از دور 
 از ایستگاه خالی هجرت 
 می خواندم در لحظه ی بدرود واگن ها
نادر نادرپور — زمین و زمان — آن پرتو سوزان جادویی
در سرزمین ناشناسان ،‌ آن قدر ماندم
  کز من کسی با چهره ای دیگر پدید آمد
  پیرانه سر دیدم که سیمای جوانم را
  آیینه ، هرگز روبرو با من نخواهد کرد
 بیهوده کوشیدم که از آیینه بگریزم 
اما نگاه سرد او بر کوششم خندید 
 وز دیدن آن خنده ی خاموش بی هنگام 
اشکی که در اعماق چشمان داشتم ، خشکید
 خویش گفتم کانچه پیری می کند با من 
دشمن ،‌ به نام جنگ ، با دشمن نخواهد کرد
 در بر جهان بستم
  وز پیش دانستم که در تنهایی غربت 
هم صحبتی غیر از جنون بر در نخواهد کوفت
  وز من ،‌ کسی جز بی کسی دیدن نخواهد کرد
  دیدم که از بام مه آلود سرای من
 اینده پیدا نیست 
 وز گوشه ی ایوان من تا ساحل مغرب 
 جز کوره ی سرخی که در او ، روز می سوزد
چیزی هویدا نیست 
ور مرغ شب در خلوت ماه و سپیداران 
آماده ی خنیاگری باشد 
بر بام من ، اندیشه ی خواندن نخواهد کرد
 یدم که در این خاک بی باران 
گل های سرخ اشتیاق من نخواهد رست
ویرانه ی ذهن مرا گلشن نخواهد کرد
 دیدم کزین زندان بی دیوار 
گلبانگ آزاد خروسان بر نخواهد خاست 
را بلوغ نور آبستن نخواهد کرد 
دیدم که در این خواب هول انگیز
 دیگر طلوع هیچ صبحی از بلندی ها
  آفاق تقدیر مرا روشن نخواهد کرد 
باغ قدیم کودکی :‌ دور است 
شهر شگفت نوجوانی در افق : پنهان 
اما قطار باد پیمایی که از اقطار نامعلوم می اید 
آواره ای را از دیار آشنایی ها 
با خویش می آرد به سوی این غریبستان 
من ، میهمان تازه را هشدار خواهم داد
 کز این سفر : آهنگ برگشتن نخواهد کرد 
وان دل که با او هست : در اقلیم بیگانه
 تسکین نخواهد یافت ، یا مسکین نخواهد کرد
 او نیز چون من ، در شب غربت تواند دید 
کان پرتو سوزان جادویی
کز خاوران بر سرزمین مادری می تافت 
از باختر آغاز تابیدن نخواهد کرد
نادر نادرپور — زمین و زمان — همزاد پنهان
 مردی که راز آفرینش را 
در تیشه ی خارا شکاف خود نهان می دید
 مردی که داوود پیمبر را پس از مردن
 در مرمری بیجان حیاتی جاودان بخشید
 می گفت : ای یاران
 تندیس ها در سنگ پنهانند
 من ، لایه های زائد بی شکل مرمر را 
با ضربه های تیشه ام ،‌ از گرد هر تندیس
بر خاک می ریزم که تا او را عیان سازم
  آری ، من تندیسگر جانانه می کوشم
 تا پرده از آن پیکر پنهان براندازم 
زیرا که در چشمت خیال من 
تندیس ها از پشت مرمر ها نمایانند 
کنون که من الفاظ آن پیر توان را 
 در خاطر خود باز می یابم 
پیکر تراش دیگری را نیز می بینم
 کز آسمان با ضربه های تیشه ی جادو 
ذرات اندام مرا بر خاک می ریزد
 تا آن هیولای کریه استخوانی را 
 از ژرفنای من برون آرد 
وان را بسان شاهکاری کوچک و گمنان 
در گوشه ای از کارگاه خویش بگذارد 
چهره پرداز هراس انگیز
 مانند آن پیکر تراش پیر ، می گوید
 ای آدمیزادان !‌ شما را در تن خاکی 
 دشمن به جای دوست ، پنهان است 
من ،‌ لایه های زاید اندامتان را دور می ریزم
 ا دشمن پنهان ، عیان گردد 
 او ، از نخستین لحظه ی هستی 
همزاد انسان است
نادر نادرپور — زمین و زمان — کاخ کاغذین
در بامدادانی که بوی خردسالی داشت
 قتی که خورشید جوان از کوه می آمد
من ، کودکی بودم که با اندیشه ای بیدار
  می دیدمش در روستایی خشتی و خاکی
وقتی که او ، کاشانه ها را نور می بخشید 
من هم ،‌ شتابان در مسیر او 
 با مشتی از گل ، خانه ای بنیاد می کردم 
چرکین تر و ناچیز تر از لانه ی مرغان 
اما بسان نغمه ی آنان : پر از پاکی 
وقتی که او گرمای ظهرش را 
بر خانه ی طفلانه ی نوساز من می ریخت 
تا بام و دیوار ترش را خشک گرداند
 من پیغمبر از نیشخند او 
ن خانه را نزد حریفان کاخ می خواندم 
 وز جایگاهی برتر از عرش خداوندی 
 خود را فزون می دیدم از معمار افلاکی
 آنگاه با چشمی که مشتاق تماشا بود 
آنقدر بر معماری خود خیره می ماندم 
 تا عابری با گام مستانه 
پامال می کردمش به بیبکی
اندوه ویران گشتنش همواره با من بود 
اما جوانی چون به جنگ کودکی برخاست 
من ، بازی طفلانه ی خود را رها کردم
  یکباره ، از آن خانه های کوچک و کوتاه 
دل کندم و ، با خشتهای خام اندیشه 
کاخی گران در گوشه ی ذهنم بنا کردم 
 معماری ام را ماندنی پنداشتم ، لیکن 
 در این گمان ، از فرط خود بینی ، خطا کردم
 زیرا که آن کاخ بلند استوار من 
چون خانه ی خردی که از خشت ورق سازند 
 با سرعت ناگفتنی از هم فرو پاشید 
 گویی که تقدیر از نخستین روز 
 با آنچه من می ساختم ، بیهوده دمشن بود
 مروز در صبح کهنسالی 
 دیدم که زیر آسمان تیره ی مغرب 
 خشم زمین جوشید و طغیان کرد 
 طوفان بی رحمی که از دیدار اقیانوس بر می گشت 
در راه خود : آب و درخت و روشنایی را 
با خاک یکسان کرد 
آهنگ دور حمله اش بر ساحل نزدیک 
 دریا و گیسوی درازش را پریشان کرد 
تنها در آن هنگامه ، من بودم که دانستم 
 کز او مرا اندک هراسی در سرا پا نیست 
زیرا که در اقلیم ویران وجود من 
 جایی که آبادش توانم گفت ، پیدا نیست
 آن خانه های کوچک طفلانه در هم ریخت 
 وان کاخ پندار جوانی از میان برخاست
  من رفته و اینده را یک سر تهی دیدم 
نک برون را چون درون ویرانه می بینم
 هر چند می دانم که هنگام تماشا نیست 
 با خویش می گویم که ای آواره تر از باد 
ای آنکه از ویران شدن ، دیگر نمی ترسی
ای کاش ، خاک غربتت جای نشستن بود
نادر نادرپور — زمین و زمان — خطبه ی زمستانی
 ای آتشی که شعله کشان از درون شب
  برخاستی به رقص 
 اما بدل به سنگ شدی در سحرگهان 
ی یادگار خشم فروخورده ی زمین
در روزگار گسترش ظلم آسمان
 ای معنی غرور 
نقطه ی طلوع و غروب حماسه ها 
ای کوه پر شکوه اساطیر باستان 
ای خانه ی قباد 
 ای آشیان سنگی سیمرغ سرنوشت 
ای سرزمین کودکی زال پهلوان 
 ای قله ی شگرف 
گور بی نشانه ی جمشید تیره روز
ای صخره ی عقوبت ضحک تیره جان 
ای کوه ، ای تهمتن ، ای جنگجوی پیر 
ای آنکه خود به چاه برادر فرو شدی 
 اما کلاه سروری خسروانه را 
 در لحظه ی سقوط 
از تنگنای چاه رساندی به کهکشان
  ای قله ی سپید در آفاق کودکی 
چون کله قند سیمین در کاغذ کبود
  ای کوه نوظهور در اوهام شاعری 
 چون میخ غول پیکر بر خیمه ی زمان
 من در شبی که زنجره ها نیز خفته اند
 تنهاترین صدای جهانم که هیچ گاه 
از هیچ سو ، به هیچ صدایی نمی رسم 
من در سکوت یخ زده ی این شب سیاه 
تنهاترین صدایم و تنهاترین کسم 
تنهاتر از خدا 
در کار آفرینش مستانه ی جهان 
تنهاتر از صدای دعای ستاره ها 
در امتداد دست درختان بی زبان 
تنهاتر از سرود سحرگاهی نسیم
  در شهر خفتگان 
 هان ، ای ستیغ دور
 ایا بر آستان بهاری که می رسد 
 تنهاترین صدای جهان را سکوت تو 
کان انعکاس تواند داد ؟
 ایا صدای گمشده ی من نفس زنان 
راهی به ارتفاع تو خواهد برد ؟
 ایا دهان سرد تو را ، لحن گرم من
 آتشفشان تازه تواند کرد ؟
آه ای خموش پاک 
ای چهره ی عبوس زمستانی
 ای شیر خشمگین 
ایا من از دریچه ی این غربت شگفت 
بار دگر برآمدن آفتاب را 
از گرده ی فراخ تو خواهم دید ؟
ایا تو را دوباره توانم دید ؟
نادر نادرپور — زمین و زمان — کسی هست در من
کسی هست پنهان و پوشیده در من 
 که هر بامدادان و هر شامگاهان
 به نفرین من می گشاید زبان را 
مرا قاتل روز و شب می شمارد 
 وزین رو پس از مرگ خونین آن دو 
به من با سر انگشت تهدید و تهمت 
نشان می دهد سرخی آسمان را 
سرانجام در گوش من می خروشد 
که ای ناجوانمرد حکم از که داری ؟
 که در خاک و خون می کشی این و آن را 
من از تهمتش غم ندارم ، ولی او 
درون مرا زین سخن می خراشد
  که ای پیر ، ای پیر خاکسترین مو
به یاد آور امروز ، در خاک مغرب 
 خردی خویش در خاوران را 
 تو بودی که از کودکی تا کهولت
 به قتل شب و روز ،‌ بستی میان را 
تو از نسل اعراب صحرانشینی 
 که در اوج تاریکی جاهلیت 
 به خون می سرشتند ریگ روان را 
 تن دختران را از آغوش مادر 
ه گور فنا می سپردند یکسر 
که تا آن شکمباره ی بی ترحم 
فروبندد از فرط لذت دهان را 
ن از خشم بر می فروزم که : بس کن
  من از مرز و بومی کلام آفرینم 
 که لحن مسیحایی شاعرانش 
 تن مرده را روح می بخشد از نو 
 جوان می کند پیر افسرده جان را
  صدا ،‌ پاسخم می دهد با درشتی
که : گر این چنین است ، ای مرد غافل 
چرا سال ها زنده در گور کردی
 شب و روز را ، این دو طفل زمان را ؟
ور از جاهلیت نشانی نبودت 
 چرا ، چون بیابان نوردان وحشی
 به خاک سیه کوفتی روزها را 
 به خون سحر غسل دادی شبان را ؟
چرا در دل شوره زاران غربت 
 پیاپی به گور بطالت سپردی 
پس از کشتن نوبهاران خزان را ؟
من این گفته ها را جوابی نگویم
 مگر آنکه یک روز در پیش داور
  ز دل بر زبان آوردم داستان را
 بدو گویم : آری کسی هست در من 
که از وحشت تلخ در خاک خفتن 
طلب می کنی هستی جاودان را
 ولی چون بدین آرزو ره ندارد
 به جای یقین می نشاند گمان را 
مرا قاتلی سنگدل می شمارد 
 که جان شب و روز را می ستانم 
تو گویی که در پشت این کینه جویی
نهان می کند وحشتی بیکران را
 خدایا !‌ اگر نیکخواه منستی 
 مرا از کمند کلاهش رها کن 
سپس ، ایمن از طعنه ی او 
 به من بازگردان امید و امان را 
وگر رفته را زنده در گور کردم 
به حالم ببخشای ، اما ازین پس 
به من روح عیسای مریم عطا کن 
که عمری دگرباره بخشم جهان را
نادر نادرپور — زمین و زمان — زمزمه ای در شب
اگر سرچشمه های اشک عالم را به من بخشند 
و یا ابری به پهنای زمین در من فرود اید 
 اگر آن اشک سیل آسا 
ره پنهانی دل را به سوی دیده بگشاید 
لهیب درد خاموش مرا تسکین نخواهد داد 
م تلخ مرا از خاطرم بیرون نخواهد برد 
 مگر مرگ اید و راه فراموشیم بنماید 
من از داروی شور اشک در شب های بیداری 
 چه امیدی به غیر از این توانم داشت 
 که درد تازه ای بر دردهای من نیفزاید 
چنان گمگشته در خویشم ک هیچم رهنمایی نیست 
 چنان برکنده از خاکم که از من ، نقش پایی نیست 
نسیمم از دیار خویشتن بویی نمی آرد 
 در اقلیم غریبانم ، نسیم آشنایی نیست 
اگر بانگ خروسم در طلوع کودکی خوش بود 
شب عمر مرا از هیچ سو دیگر صدایی نیست 
چه غم مرا از هیچ سو دیگر صدایی نیست 
چه غم گر چلچراغ ماه ، بزمم را نیاراید
 شبی دارم که در آفاق تاریکش
 تمام روشنایی ها فرو مرده ست 
ختان را ، سکوت مرگ ، در خوابی گران برده ست 
من اما در میان خفتگان ، آن پیر بی خوابم 
که در دستش ، کتاب کهنه ی هستی ورق خورده ست
 و خوابی نیست تا این خسته را از خویش برباید
  کجایی ای دیار دور ، ای گهواره ی دیرین 
که از نو ، تن به آغوشت سپارم در دل شب ها
 به لالای نسیمت کودک آسا دیده بر بندم 
به فریاد خروست دیده بردارم ز کوکب ها 
سپس ، صبح تو را بینم که از بطن سحر زاید 
دیار دور من ای خاک بی همتای یزدانی
خیالت در سر زردشت ومهرت در دل مانی
ترا ویران نخواهد ساخت فرمان تبهکاران 
ترا در خود نخواهد سوخت آتش های شیطانی
اگر من تلخ می گریم چه غم زیرا تو می خندی
 و گر من زود می میرم ، چه غم زیرا تو می مانی
بمان !‌ تا دوست یا دشمن ، تو را همواره بستاید
نادر نادرپور — زمین و زمان — زورق بی سرنشین
در نخستین نیمه ی تاریک شب 
در شبی مانند من : اندوهگین 
آتشی از خانه ی زیرین دمید 
با هزاران شعله ی مرگ آفرین 
 شعله ها از پله بالا آمدند 
 گامشان چون گام دزدان : بی طنین 
در زدند و در گشودم ، وز هراس
قطره های سردم آمد بر جبین 
 دودم از یک سوی در چشمان نشست
آتشم از سوی دیگر در کمین 
شعله ها با پرده رقصیدند و من 
در شگفتی ماندم از رقصی چنین 
ناگهان ، خود را ز قاب پنجره
  همچو عکسی درفکندم بر زمین 
 از بلندا رو نهادم در نشیب 
وز حرارت ، با عرق گشتم عجین 
چو نظر کردم به سوی آسمان
 دوزخی دیدم در آن عرش برین 
آسمانی همچو بحر واژگون 
موج هایی جمله با آتش : قرین 
  خانه ام را از پس دود و شرار 
زورقی پنداشتم : خاکسترین 
عمر من بود آنچه در زورق ،‌ هنوز
شعله می زد چون امید واپسین 
ناگهان بغضی گلویم را فشرد 
پاک کردم اشک خود با آستین
 شعله ها مردند و در شب غرق شد 
خانه ی من : زورق بی سرنشین
نادر نادرپور — زمین و زمان — مردی با دو سایه
من در غروب سرد جهان ایستاده ام 
خورشید سرخ شامگهان سایه ی مرا
  از زیر پای ظهر به تدریج و احتیاط
 بیرون کشیده است و به من باز داده است 
وین سایه ی دراز ، همان آفریده نیست 
کز بامداد ، همسفرم بوده تا غروب 
وز کودکی به پیری من ره گشاده است 
آن سایه را درخشش صبح آفریده بود 
وین سایه را فروغ شبانگاه زاده است 
روزی که ناگهان 
از چارچوب پنجره ی روشن بلوغ
 اینده را طلایی و تابنده یافتم
 آن سایه نیز همره نور آفریده شد 
من ، پا به پای او 
آماده ی صعود بدان قله ی بلند
 ازمنزلی به منزل دیگر شتافتم 
گویی که من : سوارم و عالم : پیاده است 
اما ، ظهور ظهر 
رؤیای صبحگاهی اینده ی مرا 
چون عکس نور دیده سراپا سیاه کرد
 هر سایه را که نقش زمین شد ، تباه کرد 
تنها و ناگهان 
آن سایه ای که در پی من ره سپرده بود 
وز هرم نیمروزی خورشید مرده بود
 جانی دوباره یافت 
وینک در آفتاب گریزان عمر من 
 رو بر گذشته پشت بر اینده پا به گل 
در انتظار مقدم شب ایستاده است
نادر نادرپور — زمین و زمان — نقطه و خط
در زیر طاق نیلی آن آسمان دور 
در شهر یادهای پرکنده ی قدیم 
روزی که از دریچه ی تنگ اطاق درس
پل زد به سوی پنجره ی روبرو نسیم 
استاد پیر هندسه ، بر تخته سیاه 
خطی سفید را 
از نقطه ای به نقطه ی دیگر دواند و گفت 
کوته ترین رهی که میان دو نقطه هست 
چونان پل نسیم ، میان دو پنجره 
خطی است مستقیم 
امروز من به تجربه دانسته ام که : نه 
راه دراز زندگی ناتمام من 
آن خط مستقیم میان دو نقطه نیست 
این راه خوفنک 
از نقطه ی ولادت تا نقطه ی هلاک 
چون آذرخش در شب تاریک آسمان 
خطی است منکسر که ندانم کدام دست 
ترسیم کرده با سر ناخن ، به روی خاک
نادر نادرپور — زمین و زمان — درخت ها و من
آن آتش شبانه که ابلیس بر فروخت 
زان پیشتر که شعله فرستد به آسمان
 شهر فرشتگان زمین را فراگرفت 
ابلیس بار دیگر باغ بهشت را 
با آتش گناهش تسخیر کرده بود 
او ، در شبی سیاه ، به یک جنبش قلم
 بر نقشه ی طبیعی جغرافیای خاک 
 اقلیم خشم و خون را تصویر کرده بود 
او ، در مسیر باد ، هزاران جرقه را 
از آسمان سرخ 
 همراه دوده ایی چون برف قیرگون 
سوی زمین تیره سرازیر کرده بود 
او ، با جرقه های حری شبانه اش 
نسل ستاره را 
 مانند پشه های درخشان فسفرین 
در آبگیر دریا ، تکثیر کرده بود 
در آن شب شگفت 
برگرد من ، گروه عظیم درخت ها 
از هول سوختن 
اندیشه ی فرار به سر داشتند و ، پای 
در انقیاد خاک 
وز باد آتشین که سر آسیمه می گذشت
 بر پیکر برهنه ی خود : لرزه ی هلاک
 من بیخبر ز خویش در آن ازدحام سبز
 از آتش درونی خود می گداختم 
زیرا که رنج ماندن و میل گریز را
 مانند هر درخت 
بیش از تمام آدمیان می شناختم 
در من حریقی خاطره ای شعله می کشید 
وز لابلای دود پریشان سالیان 
می دیدم آن گذشته ی آتش گرفته را
 می دیدم آن طلوع جنون را در آسمان
 وان خاکیان غافل در خواب رفته را 
در آن شب شگفت 
من از اشاره های درختان به پای خویش
دریافتم که مشکلشان : ره سپردن است 
اما من از گریز ، گزیری نداشتم 
زیرا به یک نگاه 
دیدم که آشیانه ی من ، جای دشمن است 
وز خاک خود ، به کشور بیگانه آمدم 
آری ، شبی که هرم نفس های اهرمن 
شهر فرشتگان زمین را به شعله سوخت 
من در میان آتش پنهان خاطره 
وان دوزخی که در دل شب جلوه می فروخت
 بر جای مانده بودم و بی انکه بشنوم 
فریاد می زدم که : هلا ای درخت ها 
ای بستگان خاک 
ایا من از برابر این آتش بزرگ
 با پای چابکی که هنوزش نبسته اند
 دیگر کجا روم ؟
راهی به غیر ازین نشناسم که ناگهان 
همراه باد نیمه شبان از سر حریق 
چون دود ، پر گشایم و سوی فنا روم
نادر نادرپور — زمین و زمان — عکس فوری
بانگاهان تاریک زمستانی 
در آن میخانه ی کوچک
کنار سرزمین باختر ،‌ برساحل دریا 
صدای دوردست گریه ی باران 
و بانگ خنده ی گیتار در غوغای میخانه 
و دودی تلخ و عطر آگین 
و مغز چلچراغ سقف در سرسام مستانه 
و سرمای فلز پیشخوان در دست میخواران 
و بادی شوخ در آغوش گرم پرده ی مخمل 
و رقص خوابنک پرده درچشان بیداران 
 و جادوی حضور دختری تنها 
میان جمع مستان پریشانگو
و لب های تر او در تب و تاب سخن گفتن 
و من ، در اشتیاق گفتگو با او 
و او ، نزدیک با آن جمع بیگانه 
ولی دور از نگاه مهربان من 
و در پایان ،‌ گریز ناگهان او از آن مجلس 
 و نام نازنین او : جوانی بر زبان من
نادر نادرپور — زمین و زمان — کشف حجاب
 شب ،‌ در سکوت سبز درختان نشسته بود 
اما هنوز ،‌ باد
 لحنی پر از خروش و خشونت داشت 
با شاخه ها مشاجره می کرد 
با کوه ، آمرانه سخن می گفت 
وز اوج صخره ها 
بی اعتنا به قهقهه ی کودکان موج 
سیلی به گوش ساحل خاموش می نواخت 
وز لحظه ی نخست 
در گفتگوی دائم خود با پرندگان 
لفظ تو را به لفظ شما چیره کرده بود 
گویی که جز تو واژه ی دیگر نمی شناخت
 اما همین که همهمه ی او فرو نشست 
دریا چنان برهنه در آغوش خاک خفت 
کز خود خبر نیافت مگر در سحرگهان
 آری تمام شب 
دریای عاشق از تب شوریدگی گداخت 
وان گاه زیر چشم هوسناک آسمان 
خود را برهنه کرد 
تن را در آفتاب طلایی برشته ساخت
نادر نادرپور — زمین و زمان — زمین و زمان
جوی بزرگ دهکده ی زادگاه من 
کز کوچه های خاکی و خاموش می گذشت 
آبی به روشنایی باران داشت 
وز لابلای توده ی انبوه خار و سنگ 
خندان و نغمه خوان 
سیری بسان باد بهاران داشت 
در عمق آفتابی او : رنگ ریگ ها 
 با طیف های نیلی و نارنجی و کبود 
نقشی به دلربایی فرش آفریده بود 
جوی بزرگ دهکده ی زادگاه من 
در نور نقره فام سحرگهان 
عکس کبوتران مهاجر را 
از پشت شاخ و برگ سپیداران 
بر سطح موجدار درخشانش
مانند طرح پارچه جان می داد 
در روزهای تیره ی بی باران 
تصویر گیسوان دست حنا بسته ی چنار 
یا : عکس دام شیشه ای عنکبوت را
 با قطره های شبنم شفاف صبحدم 
بر بال های زبر و درخشنده ی مگس
در لابلای سبزی انبوه شاخسار 
بر لوح پاک خویش نشان می داد 
وان جاری زلال در آغوش تنگ او 
همواره از دو سو 
 با پونه های وحشی و با ریشه های پیر 
آمیزی مدام و ملایم داشت 
در حفره های خاک فرو می رفت 
در لایه های سنگ نهان می شد 
وانگه دوباره سوی زمین های دوردست 
آرام و بی شتاب روان می شد
 جوی بزرگ دهکده ی زادگاه من
 پنداشتی که جوی زمان بود 
کز لابلای خاطره های عزیز عمر 
با رنگ های نیلی و نارنجی و کبود 
سنگین تر و غلیظ تر از جوی انگبین 
در گلشن بهشت 
راهی به سوی وادی اینده می گشود 
کنون همان زلال که آب است یا زمان 
در جوی های محکم سیمانی 
از سرزمین غربت ما : سالخوردگان
 چون برق می گریزد و چون باد می رود 
زیرا که راه او 
از لابلای توده ی سنگ و گیاه نیست 
میلش به هیچ خاطره در طول راه نیست 
او ،‌ پشت هیچ ریشه توقف نمی کند 
یا پیش هیچ پونه نمی ماند 
وز هیچ برگ مرده نمی ترسد 
اینجا : زمان و خاطره بیگانه از همند 
وز یکدگر بسان شب و روز می رمند 
آری، درین دیار 
در غربتی به وسعت اندوه و انتظار 
ما ،‌ با زمان به سوی فنا کوچ می کنیم 
بی هیچ اشتیاق 
بی هیچ یادگار
نادر نادرپور — زمین و زمان — شب آمریکایی
تبعیدگاه من 
شهریست بر کرانه ی دریای باختر 
با کاج های کهنه و با کاخ های نو 
کز قامت خیالی غولان رساترند 
این شهر در نگاه حریص زمینیان 
جای فرشته هاست 
اما جهنمی است به زیبایی بهشت 
کز ابتدای خلقت موهوم کائنات 
ابلیس را به خلوت خود راه داده است 
وین آدمی وشان که در آن خانه کرده اند 
غافل ز سرنوشت نیکان خویشتن 
در آرزوی میوه ی ممنوع دیگرند 
امروز شامگاه 
خورشید پیر در تب سوزنده ی جنون 
از قله ی عظیم ترین آسمان خراش
خود را به روی صخره ی دریا فکند و کشت 
اما هنوز ، پنجره های بلند شهر 
مرگ سیاه او را باور نمی کنند
 گویی که همچنان 
در انتظار معجزه از سوی خاورند 
بعد از هلاک او 
در آسمان این شب غربت : ستاره نیست 
زیرا ستاره ها همه در دود گرم ابر 
گم گشته اند و برق لطیف نگاهشان 
در قطره های کوچک باران نهفته است 
وین قطره ها به پاکی چشم کبوترند 
من در شبی برهنه تر از مرمر سیاه 
 بر فرش برگ های خزان راه ی روم
اما نگاه من به عبور پرنده هاست 
وین اشک بی دریغ که از طاق آسمان 
در دیدگان خیره ی من چکه می کند 
مانند شیشه ایست که از ماورای آن
  سنگ و گیاه و جانور و آدمی : ترند
 من ، از نسیم سرد خزان ، بوی خاک را 
همچون شراب تلخ 
هر دم به یاد خانه ی ویران مادری
می نوشم و گریستن آغاز می کنم 
وین بار چشم من 
از پشت اشک خویش نه از پشت اشک ابر 
می بیند آشکار که در هر دو سوی راه 
تصویرهای رنگی صد ها چراغ شهر 
بر آب های رکد باران : شناورند 
من در میان همهمه ی شاخه های خیس
از کوچه های خالی این شهر پر درخت 
راهی به سوی خانه ی خود باز می کنم 
 وز بانگ پای رهگذری ناشناخته 
آشفته می شوم 
 زیرا کسی که در دل شب ، همره من است
 با من یگانه نیست 
 هر چند گام های من و او : برابرند
 ناگاه ،‌ بر فراز درختان دوردست 
دود غلیظ ابر 
از حمله های باد ، پرکنده می شود 
شب نیز ناگهان 
سیمای ماه عشوه گر بی نقاب را
 با چهره ی مهاجم دزدی نقابدار 
رندانه در مقابل من جای می دهد 
من ، خیره بر طپانچه ی این مرد راهزن 
پی می برم که در دل شهر فرشتگان 
اهریمن و اهورا با هم برابرند
نادر نادرپور — زمین و زمان — سفری از انجام به آغاز
آن قهوه های تلخ دهن سوز
وان حلقه های دود پریشان 
بر پیشخوان کافه ی میعاد 
در شهر دوردست جوانی
آن قلب کودکانه ی ساعت 
بر سینه ی برهنه ی دیوار 
وان ساعت تپنده ی پنهان
 درماورای پیرهن من 
هر یک ز شوق لحظه ی دیدار 
در اوج اضطراب نهانی
آن بوسه ی درشت نخستین
 بر سرخی عطش زده ی لب 
با خنده ای به گسترش موج 
بر چهره ای به روشنی آب 
در لحظه ای که افتد و دانی
 آن بانگ گام های هماهنگ 
در کوچه های خاکی و خاموش
وان گفتگوی زنجره با ماه 
از لابلای برگ درختان 
در جمله ای دراز و نفس گیر
 با لکنت شدید زبانی
آن یادهای دور کهنسال 
آن پاره عکس های قدیمی 
همراه بادهای حوادث 
 سوی دیار گمشده رفتند
 سوی کرانه ای که از آنجا 
هرگز نه هیچ گونه خبر هست 
 هرگز نه هیچ گونه نشانی
کنون درین خیال شگفتم 
کز انهدام جیوه ی هستی آیینه ی زلال ضمیرم 
خالی ز نقش خاطره گردد 
چون آسمان نیلی مغرب 
از آفتاب زرد خزانی 
 آنگاه من در آن شب نسیان 
نوزاد سالخورده قرنم 
کز بخت بد به خاطر من نیست 
جز یاد دلخراش تولد 
با گریه ای به دشت فریاد 
در بستر سکوت جهانی
نادر نادرپور — زمین و زمان — خون و ناخون
من ،‌ خون روزهای جوانمرگ خویش را 
آسان تر از شراب کهنسال خانگی
در کاسه ی بلور افق نوش می کنم 
وز مستی شگرف و سیاهش به ناگهان 
خود را و خواب را 
در خلوت شبانه ، فراموش می کنم 
 اما اگر هنوز
شیر غلیظ در بدن طفل خردسال 
ز مهر مادرانه بدل می شود به خون 
در جسم سالخورده ی من ، خون روزها 
در سیر باژگونه ، بدل می شود به شیر
 وان شیر نقره گون 
فکر مرا سپید تر از موی می کند 
وز پنجه های دست 
یا ، پنجه های پایم سر می کشد برون
 این خون و شیر ، روز من و ناخن مرا 
در ظلمت ضمیرم ترکیب کرده اند 
حس می کنم که خون شفق فام روزها 
همرنگ شیر گشته و از پنجه ها ی من 
لختی برون دویده و بر جای مانده است
 گویی که از هراس فرو ریختن به خاک 
یخ بسته در هوای زمستانی درون 
وقتی که شب نگاه مرا تیره می کند 
من خیره بر برهنگی سرخ آسمان
 از خون روز و ناخن خود یاد می کنم 
وز خشم تند قیچی در لحظه ی جنون
نادر نادرپور — زمین و زمان — ونیز .... ونیز
ز چشم تنگ هواپیما 
در آن غروب هراس آور زمستانی
ونیز را دیدم که همچو نقش نگونسار آسمان بر آب 
جهان تازه ی دیگر بود 
ونیز چون خزه ای سبز در مسیر نسیم 
به رقص دایره مانن موج می پیوست 
و از نسیم رهاتر بود 
نه ریشه داشت که پیوند با زمین گیرد 
نه پایه داشت که از موج در امان باشد
 ولی به شکل هزاران حباب نورانی
میان همهمه ی موج ها شناور بود 
و من که از در پنهانی تخیل خویش
در آن غروب هراس آور زمستانی
به سوی غربت امروز خود شتافته ام 
ونیز را همه جا در خیال می بینم 
و نیز در شب پیری به خویش می نگرم 
اگر ز نیش نگاه ستارگان ، شبها 
ونیز را سر خفتن نیست 
منم که چشم به چشم ستاره می دوزم 
و تا سپیده براید : ستاره می دوزم
 و تا سپیده براید : ستاره می شمردم
 منم که در دل دریای بی کران چون او 
جزیره های پرکنده ی پریشانم 
وزین قلمرو تاریک در نمی گذرم
 منم که تیره تر از آسمان طوفانی
به یاد خاک دل افروز آفتابی خویش
در آستان سحر : دل به گریه می سپردم
نادر نادرپور — زمین و زمان — عقرب و عقربک
در پس شیشیه ی باران زده ی خاطره های من 
حلقه ی آتش سوزانی است 
که شبی کودک همسایه 
در جلوخان سرای من 
زیر آن کهنه چنار افروخت 
او که از روز بیابان به شب دهکده بر می گشت 
عقربی را که به بازیچه شباهت داشت 
لحظه ای چند ، در آن حلقه ی نورانی
رقص دشوار هلاک آموخت 
رقص ، در همهمه ی شعله ی تلود یافت 
عقرب از واهمه ی مردن بی هنگام 
آن قدر بی خبر از خویش میان عطش و آتش 
رفت و باز آمد و لغزید و فرو افتاد 
که توانایی خود را همه از کف داد 
وز سر خشم و پریشانی 
دم انباشته از زهر زلالش را 
بر وجود عبث خویش فرود آورد 
وز جهان ، چشم طمع بردوخت 
لاشه اش نیز در آن دایره ی سرخ درخشان سوخت
 آه ، ای عقربک ساعت 
که تو را بی خبر از کار جهان هر روز در پس شیشه ی شفاف قفس مانند
 در دل حلقه ی جادویی اعداد توانم دید 
هر چه سر بر در و دیوار زمان کوبی 
راه ازین دایره ی تنگ به بیرون نتوانی برد 
بهتر آن است که از وحشت بیداری 
دم انباشته از زهر ملالت را 
ناگهان بر تنه ی خویش فرود آری 
تا تو را خواب خدایانه فراگیرد 
وندر آن خفتن مستی بخش
نیمروزان را چون نیمشبان بینی 
وانچه را لحظه شمارند ، تو نشماری
  آه ، ای عقرب جانباخته در دایره ی آتش
آه ، ای عقربک ساعت دیواری
کاش راه ابدیت را 
که کلافی است سر اندر گم 
روز و شب ،‌ بیهوده نسپاری