mabidan/ganjoor huggingface dataset:
فروغ فرخزاد — دیوار — موج
تو در چشم من همچو موجی 
خروشنده و سرکش و ناشکیبا 
که هر لحظه ات می کشاند به سویی
نسیم هزار آرزوی فریبا 


تو موجی 
تو موجی و دریای حسرت مکانت 
پریشانِ رنگین افقهای فردا 
نگاه مه آلودهٔ دیدگانت 


تو دائم به خود در ستیزی 
تو هرگز نداری سکونی 
تو دائم ز خود می گریزی 
تو آن ابر آشفتهٔ نیلگونی


چه می شد خدا یا ...
چه می شد اگر ساحلی دور بودم ؟
شبی با دو بازوی بُگشودهٔ خود
تو را می ربودم ... تو را می ربودم
فروغ فرخزاد — دیوار — شوق
یاد داری که زمن خنده کنان پرسیدی 
چه ره آورد سفر دارم از این راه دراز ؟
چهره ام را بنگر تا به تو پاسخ گوید 
اشک شوقی که فرو خفته به چشمان نیاز 


چه ره آورد سفر دارم ای مایهٔ عمر؟
سینه ای سوخته در حسرت یک عشق محال 
نگهی گمشده در پردهٔ رویایی دور 
پیکری ملتهب از خواهش سوزان وصال 


چه ره آورد سفر دارم ... ای مایهٔ عمر ؟
دیدگانی همه از شوق درون پر آشوب 
لب گرمی که بر آن خفته به امید نیاز 
بوسه ای داغتر از بوسهٔ خورشید جنوب 


ای بسا در پی آن هدیه که زیبندهٔ تست 
در دل کوچه و بازار شدم سرگردان 
عاقبت رفتم و گفتم که تو را هدیه کنم 
پیکری را که در آن شعله کشد شوق نهان 


چو در آیینه نگه کردم ، دیدم افسوس 
جلوهٔ روی مرا هجر تو کاهش بخشید 
دست بر دامن خورشید زدم تا بر من 
عطش و روشنی و سوزش و تابش بخشید 


حالیا ... این منم این آتش جانسوز منم 
ای امید دل دیوانهٔ اندوه نواز 
بازوان را بگشا تا که عیانت سازم 
چه ره آورد سفر دارم از این راه دراز
فروغ فرخزاد — دیوار — اندوه ِ تنهایی
پشت شیشه برف می بارد 
پشت شیشه برف می بارد 
در سکوت سینه ام دستی 
دانهٔ اندوه میکارد 


مو سپید آخر شدی ای برف 
تا سرانجامم چنین دیدی
در دلم باریدی ... ای افسوس
بر سر گورم نباریدی 


چون نهالی سست می لرزد 
روحم از سرمای تنهایی 
می خزد در ظلمت قلبم 
وحشت دنیای تنهایی 


دیگرم گرمی نمی بخشی 
عشق ، ای خورشید یخ بسته 
سینه ام صحرای نومیدیست 
خسته ام ، از عشق هم خسته 


غنچهٔ شوق تو هم خشکید 
شعر ، ای شیطان افسونکار 
عاقبت زین خواب درد آلود 
جان من بیدار شد ، بیدار 


بعد از او بر هر چه رو کردم 
دیدم افسونِ سرابی بود 
آنچه می گشتم به دنبالش 
وای بر من ، نقش ِخوابی بود 


ای خدا ... بر روی من بگشای 
لحظه ای درهای دوزخ را . 
تا به کی در دل نهان سازم 
حسرت گرمای دوزخ را ؟


دیدم ای بس آفتابی را 
کو پیاپی در غروب افسرد
آفتاب بی غروب من  !
ای دریغا ، در جنوب ! افسرد 


بعد از او دیگر چی می جویم ؟
بعد از او دیگر چه می پایم ؟
اشک سردی تا بیافشانم 
گور گرمی تا بیاسایم


پشت شیشه برف میبارد 
پشت شیشه برف میبارد 
در سکوت سینه ام دستی 
دانهٔ اندوه می کارد
فروغ فرخزاد — دیوار — قصه ای در شب
چون نگهبانی که در کف مشعلی دارد 
می خرامد شب در میان شهر خواب آلود 
خانه ها با روشنایی های رویایی
یک به یک در گیر و دار بوسهٔ بدرود


ناودانها ناله ها سر داده در ظلمت 
در خروش از ضربه های دلکش باران 
می خزد بر سنگفرش کوچه های دور 
نور محوی از پی فانوس شبگردان 


دست زیبایی دری را می گشاید نرم 
می دود در کوچه برق چشم تبداری 
کوچه خاموشست و در ظلمت نمی پیچد 
بانگ پای رهرُوی از پشت دیواری 


باد از ره میرسد عریان و عطر آلود 
خیس ، باران می کشد تن بر تن دهلیز 
در سکوت خانه می پیچد نفس هاشان 
ناله های شوقشان ارزان و وهم انگیز 


چشمها در ظلمت شب خیره بر راهست 
جوی می نالد که ( آیا کیست دلدارش ؟ )
شاخه ها نجوا کنان در گوش یکدیگر 
( ای دریغا ... در کنارش نیست دلدارش )


کوچه خاموشست و در ظلمت نمی پیچد 
بانگ پای رهرُوی از پشت دیواری 
می خزد در ‌آسمان خاطری غمگین 
نرم نرمک ابر دود آلود پنداری


بر که می خندد فسون چشمش ای افسوس ؟
وز کدامین لب لبانش بوسه می جوید ؟
پنجه اش در حلقهٔ موی ِکه می لغزد ؟
با که در خلوت به مستی قصه میگوید ؟


تیرگیها را به دنبال چه میکاوم ؟
پس چرا در انتظارش باز بیدارم ؟
در دل مردان کدامین مهر جاوید است ؟
نه ... دگر هرگز نمی آید به دیدارم 


پیکری گم می شود در ظلمت دهلیز
باد در را با صدایی خشک می بندد
مرده ای گویی درون حفرهٔ گوری 
بر امیدی سست و بی بنیاد می خندد
فروغ فرخزاد — دیوار — شکستِ نیاز
آتشی بود و فسرد 
رشته ای بود و گسست 
دل چو از بند تو رست 
جام ِجادویی اندوه شکست 

آمدم تا به تو آویزم 
لیک دیدم که تو آن شاخهٔ بی برگی 
لیک دیدم که تو بر چهرهٔ امیدم 
خندهٔ مرگی

وه چه شیرینست 
بر سر گور تو ای عشق نیاز آلود 
پای کوبیدن 

وه چه شیرینست 
از تو ای بوسهٔ سوزندهٔ مرگ آور 
چشم پوشیدن 

وه چه شیرینست 
از تو بگسستن و با غیر تو پیوستن 
در به روی غم دل بستن 
که بهشت اینجاست 
به خدا سایهٔ ابر و لب کشت اینجاست 

تو همان به ، که نیندیشی 
به من و درد روانسوزم 
که من از درد نیاسایم 
که من از شعله نیفروزم
فروغ فرخزاد — دیوار — شکوفهٔ اندوه
شادم که در شرار تو می سوزم 
شادم که در خیال تو می گریم 
شادم که بعد وصل تو باز اینسان 
در عشق بی زوال تو می گریم 


پنداشتی که چون ز تو بگسستم 
دیگر مرا خیال تو در سر نیست 
اما چه گویمت که جز این آتش 
بر جان من شرارهٔ دیگر نیست 


شبها چو در کنارهٔ نخلستان 
کارون ز رنج خود به خروش آید 
فریادهای حسرت من گویی
از موجهای خسته به گوش آید 


شب لحظه ای به ساحل او بنشین 
تا رنج آشکار مرا بینی
شب لحظه ای به سایهٔ خود بنگر 
تا روح بی قرار مرا بینی


من با لبان سرد نسیم صبح 
سر می کنم ترانه برای تو 
من آن ستاره ام که درخشانم
هر شب در آسمان ِسرای تو 


غم نیست گر کشیده حصاری سخت 
بین من و تو پیکر صحراها 
من آن کبوترم که به تنهایی 
پر می کشم به پهنهٔ دریاها 


شادم که همچو شاخهٔ خشکی باز 
در شعله های قهر تو می سوزم
گویی هنوز آن تن تبدارم 
کز آفتاب شهر تو می سوزم 


در دل چگونه یاد تو می میرد 
یاد تو یاد عشق نخستین است 
یاد تو آن خزان دل انگیزی است 
کو را هزار جلوه رنگین است 


بگذار زاهدان سیه دامن 
رسوای کوی و انجمنم خوانند 
نام مرا به ننگ بیالایند 
اینان که آفریدهٔ شیطانند


اما من آن شکوفهٔ اندوهم 
کز شاخه های یاد تو می رویم 
شبها تو را بگوشهٔ تنهایی 
در یاد آشنای تو می جویم
فروغ فرخزاد — دیوار — پاسخ
بر روی ما نگاه خدا خنده می زند 
هر چند ره به ساحل لطفش نبرده ایم 
زیرا چو زاهدان سیه کار خرقه پوش 
پنهان ز دیدگان خدا می نخورده ایم 


پیشانی از داغ گناهی سیه شود 
بهتر ز داغ مهر نماز از سر ریا
نام خدا نبردن از آن به که زیر لب 
بهر فریب خلق بگویی خدا خدا 


ما را چه غم که شیخ شبی در میان جمع
بر رویمان ببست به شادی در بهشت 
او میگشاید ... او که به لطف و صفای خویش 
گویی که خاک طینت ما را ز غم سرشت 


طوفان طعنه خندهٔ ما را زلب نشست
کوهیم و در میانهٔ دریا نشسته ایم 
چون سینه جای گوهر یکتای راستیست 
زین رو به موج حادثه تنها نشسته ایم


ماییم ... ما که طعنهٔ زاهد شنیده ایم
ماییم ... ما که جامهٔ تقوا دریده ایم 
زیرا درون جامه به جز پیکر فریب 
زین راهیان راه حقیقت ندیده ایم 


آن آتشی که در دل ما شعله می کشید 
گر در میان دامن شیخ اوفتاده بود
دیگر به ما که سوخته ایم از شرار عشق
نام گناهکارهٔ رسوا نداده بود 


بگذار تا به طعنه بگویند مردمان 
در گوش هم حکایت عشق مدام ما 
( هرگز نمیرد آنکه دلش زنده شد به عشق 
ثبت است در جریدهٔ عالم دوام ما )
فروغ فرخزاد — دیوار — دیوار
در گذشت پر شتاب لحظه های سرد 
چشمهای وحشی تو در سکوت خویش 
گرد من دیوار می سازد

می گریزم از تو در بیراهه های راه 
تا ببینم دشتها را در غبار ماه 
تا بشویم تن به آب چشمه های نور 
در مه رنگین صبح گرم تابستان 
پر کنم دامان ز سوسن های صحرایی 
بشنوم بانگ خروسان را ز بام کلبهٔ دهقان 

می گریزم از تو تا در دامن صحرا 
سخت بفشارم به روی سبزه ها پا را 
یا بنوشم شبنم سرد علفها را 

می گریزم از تو تا در ساحلی متروک 
از فراز صخره های گمشده در ابر تاریکی 
بنگرم رقص دوار انگیز طوفانهای دریا را 

در غروبی دور 
چون کبوترهای وحشی زیر پر گیرم 
دشتها را ، کوهها را ، آسمانها را 
بشنوم از لابلای بوته های خشک 
نغمه های شادی مرغان صحرا را 

می گریزم از تو تا دور از تو بگشایم 
راه شهر آرزوها را
و درون شهر ...
قفل سنگین طلایی قصر رویا را 

لیک چشمان تو با فریاد خاموشش
راهها را در نگاهم تار می سازد
همچنان در ظلمت رازش 
گرد من دیوار می سازد 

عاقبت یکروز ...
می گریزم از فسون دیدهٔ تردید 
می تروام همچو عطری از گل رنگین رویاها 
می خزم در موج گیسوی نسیم شب
می روم تا ساحل خورشید . 
در جهانی خفته در آرامشی جاوید 

نرم می لغزم درون بستر ابری طلایی رنگ 
پنجه های نور می ریزد بروی آسمان شاد 
طرح بس آهنگ 

من از آنجا سر خوش و آزاد 
دیده می دوزم به دنیایی که چشم پر فسون تو 
راههایش را به چشمم تار می سازد 
دیده می دوزم به دنیایی که چشم پر فسون تو 
همچنان در ظلمت رازش 
گرد آن دیوار می سازد
فروغ فرخزاد — دیوار — ستیزه
شب چو ماه آسمان پر راز 
گرد خود آهسته می پیچد حریر راز 
او چو مرغی خسته از پرواز 
می نشیند بر درخت خشک پندارم 
شاخه ها از شوق می لرزند 
در رگ خاموششان آهسته می جوشد 
خون یادی دور 
زندگی سر می کشد چون لاله ای وحشی 
از شکاف گور 
از زمین دستِ نسیمی سرد 
برگهای خشک را با خشم می روبد 
آه ... بر دیوار سخت سینه ام گویی
نا شناسی مشت می کوبد
( بازکن در ... اوست 
باز کن در ... اوست )

من به خود آهسته می گویم
باز هم رویا 
آن هم اینسان تیره و درهم 
باید از داروی تلخ خواب
عاقبت بر زخم بیداری نهم مرهم 
می فشارم پلکهای خسته را بر هم 
لیک بر دیوار سخت سینه ام با خشم 
ناشناسی مشت میکوبد 
( باز کن در ... اوست 
باز کن در ... اوست )

دامن از آن سرزمین دور برچیده 
ناشکیبا دشتها را نوردیده 
روزها در آتش خورشید رقصیده 
نیمه شبها چون گلی خاموش
در سکوت ساحل مهتاب روییده 
( باز کن در ... اوست )

آسمانها را به دنبال تو گردیده 
در ره خود خسته و بی تاب 
یاسمن ها را به بوی عشق بوییده 
بالهای خسته اش را در تلاشی گرم 
هر نسیم رهگذر با مهر بوسیده 
( باز کن در ... اوست
باز کن در ... اوست )

اشک حسرت می نشیند بر نگاه من 
رنگ ظلمت می دود در رنگ آه من
لیک من با خشم میگویم :
باز هم رویا 
آنهم اینسان تیره و درهم 
باید از داروی تلخ خواب 
عاقبت بر زخم بیداری نهم مرهم 
می فشارم پلکهای خسته را بر هم
فروغ فرخزاد — دیوار — قهر
نگه دگر به سوی من چه می کنی ؟
چو در بر رقیب من نشسته ای 
به حیرتم که بعد از آن فربیها 
تو هم پی فریب من نشسته ای 


به چشم خویش دیدم آن شب ای خدا 
که جام خود به جام دیگری زدی
چو فال حافظ آن میانه باز شد 
تو فال خود به نام دیگری زدی 


برو ... برو ... به سوی او ، مرا چه غم
تو آفتابی ... او زمین ... من آسمان 
بر او بتاب ز آنکه من نشسته ام 
به ناز روی شانهٔ ستارگان 


بر او بتاب زآنکه گریه می کند 
در این میانه قلب من به حال او 
کمال عشق باشد این گذشتها 
دل تو مال من ، تن تو مال او 


تو که مرا به پرده ها کشیده ای 
چگونه ره نبرده ای به راز من ؟
گذشتم از تن تو زآنکه در جهان 
تنی نبود مقصد نیاز من 


اگر بسویت این چنین دویده ام 
به عشق عاشقم نه بر وصال تو 
به ظلمت شبان بی فروغ من 
خیال عشق خوشتر از خیال تو 


کنون که در کنار او نشسته ای 
تو و شراب و دولتِ وصال او ! 
گذشته رفت و آن فسانه کهنه شد 
تن تو ماند و عشق ِبی زوال او !
فروغ فرخزاد — دیوار — تشنه
من گلی بودم 
در رگ هر برگ لرزانم خزیده عطر بس افسون 
در شبی تاریک روییدم 
تشنه لب بر ساحل کارون 

بر تنم تنها شراب شبنم خورشید می لغزید 
یا لب سوزندهٔ مردی که با چشمان خاموشش
سرزنش می کرد دستی را که از هر شاخهٔ سر سبز
غنچهٔ نشکفته ای می چید

پیکرم فریاد زیبایی
در سکوتم نغمه خوان لبهای تنهایی 
دیدگانم خیره در رویای شوم سرزمینی دور و رویایی 
که نسیم رهگذر در گوش من میگفت 
( آفتابش رنگ شاد دیگری دارد )
عاقبت من بی خبر از ساحل کارون 
رخت بر چیدم 
در ره خود بس گل پژمرده را دیدم
چشمهاشان چشمهٔ خشک کویر غم 
تشنهٔ یک قطره شبنم 
من به آنها سخت خندیدم

تا شبی پیدا شد از پشت مِه تردید
تک چراغ شهر رویاها 
من در آنجا گرم و خواهشبار 
از زمینی سخت روییدم 
نیمه شب جوشید خون شعر در رگهای سرد من 
محو شد در رنگ هر گلبرگ 
رنگ درد من 

منتظر بودم که بگشاید به رویم آسمان تار 
دیدگان صبح سیمین را 
تا بنوشم از لب خورشید نور افشان 
شهد سوزان هزاران بوسهٔ تبدار و شیرین را 

لیکن ای افسوس
من ندیدم عاقبت در آسمان شهر رویاها 
نور خورشیدی

زیر پایم بوته های خشک با اندوه می نالند
( چهرهٔ خورشید شهر ما دریغا سخت تاریک است )
خوب می دانم که دیگر نیست امّیدی
نیست امّیدی

محو شد در جنگل انبوه تاریکی
چون رگ نوری طنین آشنای من 
قطرهٔ اشکی هم نیفشاند آسمان تار 
از نگاه خستهٔ ابری به پای من 

من گل پژمرده ای هستم 
چشمهایم چشمهٔ خشک کویر غم 
تشنهٔ یک بوسهٔ خورشید 
تشنهٔ یک قطرهٔ شبنم
فروغ فرخزاد — دیوار — ترس
شب تیره و ره دراز و من حیران 
فانوس گرفته او به راه من 
بر شعلهٔ بی شکیب فانوسش
وحشت زده می دود نگاه من 


بر ما چه گذشت ؟ کس چه می داند
در بستر سبزه های تر دامان 
گویی که لبش به گردنم آویخت 
الماس هزار بوسهٔ سوزان 


بر ما چه گذشت ؟ کس چه می داند
من او شدم ... او خروش دریاها 
من بوتهٔ وحشی نیازی گرم 
او زمزمهٔ نسیم صحراها 


من تشنه میان بازوان او 
همچون علفی ز شوق روییدم
تا عطر شکوفه های لرزان را 
در جام شب شکفته نوشیدم 


باران ستاره ریخت بر مویم 
از شاخهٔ تک درخت خاموشی
در بستر سبزه های تر دامان
من ماندم و شعله های آغوشی 


می ترسم از این نسیم بی پروا 
گر با تنم این چنین در آویزد 
ترسم که ز پیکرم میان جمع 
عطر علف فشرده برخیزد
فروغ فرخزاد — دیوار — دنیای سایه ها
شب به روی جادهٔ نمناک
سایه های ما ز ما گویی گریزانند 
دور از ما در نشیب راه
در غبار شوم مهتابی که می لغزد 
سرد و سنگین بر فراز شاخه های تاک 
سوی یکدیگر به نرمی پیش می رانند 

شب به روی جادهٔ نمناک 
در سکوت خاک عطر آگین 
نا شکیبا گه به یکدیگر می آویزند 
سایه های ما ...
همچو گلهایی که مستند از شراب شبنم دوشین 
گویی آنها در گریز تلخشان از ما 
نغمه هایی را که ما هرگز نمی خوانیم
نغمه هایی را که ما با خشم
در سکوت سینه می رانیم
زیر لب با شوق می خوانند

لیک دور از سایه ها 
بی خبر از قصهٔ دلبستگی هاشان 
از جداییها و از پیوستگی هاشان 
جسمهای خستهٔ ما در رکود خویش 
زندگی را شکل می بخشند

شب به روی جادهٔ نمناک 
ای بسا پرسیده ام از خود 
( زندگی آیا درون سایه هامان رنگ می گیرد ؟
یا که ما خود سایه های سایه های خویشتن هستیم؟ )

ای هزاران روح سرگردان ،  
گرد من لغزیده در امواج تاریکی ، 
سایهٔ من کو ؟
( نور وحشت می درخشد در بلور بانگ خاموشم )
سایهٔ من کو ؟
سایهٔ من کو ؟

من نمی خواهم 
سایه ام را لحظه ای از خود جدا سازم 
من نمی خواهم 
او بلغزد دور از من روی معبرها 
یا بیفتد خسته و سنگین 
زیر پاهای رهگذرها 
او چرا باید به راه جستجوی خویش 
روبرو گردد
با لبان بستهٔ درها ؟
او چرا باید بساید تن 
بر در و دیوار هر خانه ؟
او چرا باید ز نومیدی
پا نهد در سرزمینی سرد و بیگانه ؟!
آه ... ای خورشید 
سایه ام را از چه از من دور می سازی ؟

از تو می پرسم :
تیرگی درد است یا شادی ؟
جسم زندانست یا صحرای آزادی ؟
ظلمت شب چیست ؟
شب ،
سایهٔ روح سیاه کیست ؟

او چه می گوید ؟
او چه می گوید ؟
خسته و سرگشته و حیران 
می دوم در راه پرسش های بی پایان
فروغ فرخزاد — عصیان — عصیان ( خدایی )
نیمه شب گهواره ها آرام می جنبند 
بی خبر از کوچ درد آلود انسانها 
باز هم دستی مرا چون زورقی لرزان 
می کشد پاروزنان در کام طوفانها 


چهره هایی در نگاهم سخت بیگانه 
خانه هایی بر فرازش اشکِ اخترها 
وحشتِ زندان و برق حلقهٔ زنجیر 
داستانهایی ز لطفِ ایزد یکتا 


سینهٔ سرد زمین و لکه های گور 
هر سلامی سایهٔ تاریکِ بدرودی
دستهایی خالی و در آسمانی دور 
زردی ِ خورشید ِ بیمار ِ تب آلودی


جستجویی بی سرانجام و تلاشی گنگ 
جاده ای ظلمانی و پایی به ره خسته 
نه نشان آتشی بر قله های طور 
نه جوابی از ورای این در بسته 


می نشینم خیره در چشمان تاریکی
می شود یک دم از این قالب جدا باشم ؟ 
همچو فریادی بپیچم در دل دنیا 
چند روزی هم من عاصی ِ خدا باشم 


گر خدا بودم ، خدایا ، زین خداوندی
کی دگر تنها مرا نامی به دنیا بود 
من به این تخت مُرصّع پشت می کردم 
بارگاهم خلوتِ خاموش دلها بود 


گر خدا بودم ، خدایا ، لحظه ای از خویش
می گسستم ، می گسستم ، دور می رفتم 
روی ویران جاده های این جهان ِ پیر 
بی رَدا و بی عصای نور می رفتم


وحشت از من سایه در دلها نمی افکند 
عاصیان را وعدهٔ دوزخ نمی دادم 
یا ره ِ باغ ارم کوتاه می کردم 
یا در این دنیا بهشتی تازه می زادم


گر خدا بودم دگر این شعلهٔ عصیان 
کی مرا ، تنها سراپای مرا می سوخت 
ناگه از زندان جسمم سر برون می کرد
پیشتر می رفت و دنیای مرا می سوخت 


سینه ها را قدرتِ فریاد می دادم 
خود درون سینه ها فریاد می کردم 
هستی ِ من گسترش می یافت در هستی
شرمگین هر گه خدایی یاد می کردم 


مشتهایم ، این دو مشتِ سختِ بی آرام
کی دگر بیهوده بر دیوارها می خورد
آن چنان می کوفتم بر فرق دنیا مشت 
تا که (هستی)  در تن دیوارها می مرد


خانه می کردم میان مردم خاکی 
خود به آنها راز خود را باز می خواندم 
می نشستم با گروه باده پیمایان 
شب میان کوچه ها آواز می خواندم 


شمع مِی در خلوتم تا صبحدم می سوخت 
مست از او در کارها تدبیر می کردم 
می دریدم جامهٔ پرهیز را بر تن 
خود درون جام ِ مِی تطهیر می کردم 


من رها می کردم این خلق پریشان را 
تا دمی از وحشت دوزخ بیاسایند 
جرعه ای از بادهٔ هستی بیاشامند 
خویش را با زینت مستی بیارایند


من نوای چنگ بودم در شبستانها
من شرار عشق بودم ، سینه ها جایم 
مسجد و میخانهٔ این دیر ویرانه
پر خروش از ضربه های روشن پایم 


من پیام وصل بودم در نگاهی شوخ 
من سلام مهر بودم بر لبان جام 
من شراب بوسه بودم در شب مستی 
من سراپا عشق بودم ، کام بودم ، کام 


می نهادم گاهگاهی در سرای ِ خویش
گوش بر فریاد خلق بی نوای خویش 
تا ببینم درد هاشان را دوایی هست 
یا چه می خواهند آنها از خدای خویش ؟


گر خدا بودم ، درسولم نام ِ پاکم بود 
این جلال از جامه های چاک چاکم بود 
عشق شمشیر ِ من و مستی کتاب ِ من 
باده خاکم بود ، آری باده خاکم بود 


ای دریغا لحظه ای آمد که لبهایم 
سخت خاموشند و بر آنها کلامی نیست 
خواهمت بدرود گویم تا زمانی دور 
زانکه دیگر با تو اَم شوق ِ سلامی نیست 


زانکه نازیبد زبون را این خدایی ها 
من کجا وزین تن ِ خاکی جدایی ها 
من کجا و این جهان ، این قتلگاه ِ شوم 
ناگهان پرواز کردن ها ، رهایی ها 


می نشینم خیره در چشمان تاریکی
شب فرو می ریزد از روزن به بالینم
آه ، حتی در پس دیوارهای عرش 
هیچ جز ظلمت نمی بینم ، نمی بینم 


ای خدا ، ای خندهٔ مرموز مرگ آلود 
با تو بیگانه ست ، دردا ، ناله های من 
من تو را کافر ، تو را منکر ، تو را عاصی 
کوری ِ چشم تو ، این شیطان ، خدای من
فروغ فرخزاد — عصیان — عصیان ِ خدا
گر خدا بودم ملائک را شبی فریاد می کردم
سکهٔ خورشید را در کورهٔ ظلمت رها سازند 
خادمان باغ دنیا را ز روی خشم می گفتم
برگِ زرد ماه را از شاخهٔ شبها جدا سازند


نیمه شب در پرده های بارگاه کبریای خویش 
پنجهٔ خشم خروشانم جهان را زیر و رو می ریخت 
دستهای خسته ام بعد از هزاران سال خاموشی 
کوه ها را در دهان ِ باز دریاها فرو می ریخت 


می گشودم بند از پای هزاران اختر تبدار 
می فشاندم خون آتش در رگ خاموش جنگلها 
می دریدم پرده های دود را تا در خروش باد 
دختر آتش برقصد مست در آغوش جنگلها 


می دمیدم در نی افسونی باد شبانگاهی 
تا ز بستر رودها ، چون مارهای تشنه ، برخیزند 
خسته از عمری به روی سینه ای مرطوب لغزیدن 
در دل مردابِ تار آسمان شب فرو ریزند 


بادها را نرم می گفتم که بر شط ِ تبدار
زورق سرمست عطر سرخ گلها را روان سازند
گورها را می گشودم تا هزاران روح سرگردان 
بار دیگر ، در حصار جسمها ، خود را نهان سازند 


گر خدا بودم ملائک را شبی فریاد می کردم 
آب کوثر را درون کوزهٔ دوزخ بجوشانند
مشعل سوزنده در کف ، گلهٔ پرهیزکاران را 
از چراگاه بهشت سبز ِ تَردامن برون رانند 


خسته از زهد خدایی ، نیمه شب در بستر ابلیس 
در سراشیب خطایی تازه می جستم پناهی را 
می گزیدم در بهای تاج زرین خداوندی 
لذت تاریک و درد آلود ِ آغوش ِ گناهی را
فروغ فرخزاد — عصیان — شعری برای تو
این شعر را برای تو می گویم 
در یک غروب تشنهٔ تابستان 
در نیمه های این ره ِ شوم آغاز 
در کهنه گور این غم ِ بی پایان


این آخرین ترانه لالاییست 
در پای گاهوارهٔ خواب تو 
باشد که بانگ وحشی این فریاد 
پیچد در آسمان شباب تو 


بگذار سایهٔ من ِ سرگردان 
از سایهٔ تو ، دور و جدا باشد 
روزی به هم رسیم که گر باشد 
کس بین ما ، نه غیر خدا باشد 


من تکیه داده ام به دری تاریک 
پیشانی ِ فشرده ز دردم را 
می سایم از امید بر این در باز
انگشتهای نازک و سردم را 


آن داغ ننگ خورده که می خندید 
بر طعنه های بیهده ، من بودم 
گفتم : که بانگ هستی ِ خود باشم 
اما دریغ و درد که (زن)  بودم 


چشمان بی گناه تو چون لغزد
بر این کتاب در هم بی آغاز 
عصیان ریشه دار زمانها را 
بینی شکفته در دل هر آواز


اینجا ستاره ها همه خاموشند 
اینجا فرشته ها همه گریانند 
اینجا شکوفه های گل مریم 
بی قدرتر ز خار بیابانند 


اینجا نشسته بر سر هر راهی 
دیو دروغ و ننگ و ریا کاری 
در آسمان تیره نمی بینم 
نوری ز صبح روشن بیداری 


بگذار تا دوباره شود لبریز
چشمان من ز دانهٔ شبنم ها 
رفتم ز خود که پرده براندازم 
از چهر ِ پاک حضرتِ مریم ها 


بگسسته ام ز ساحل خوشنامی
در سینه ام ستارهٔ توفانست 
پروازگاه ِ شعلهٔ خشم من 
دردا ، فضای تیرهٔ زندانست 


من تکیه داده ام به دری تاریک 
پیشانی ِ فشرده ز دردم را 
می سایم از امید بر این در باز
انگشتهای نازک و سردم را 


با این گروه ِ زاهد ِ ظاهر ساز 
دانم که این جدال نه آسانست 
شهر من و تو ، طفلک شیرینم 
دیریست کاشیانهٔ شیطانست 


روزی رسد که چشم تو با حسرت 
لغزد بر این ترانهٔ درد آلود 
جویی مرا درون سخنهایم 
گویی به خود که مادر  ِ من او بود
فروغ فرخزاد — عصیان — پوچ
دیدگان تو در قاب اندوه 
سرد و خاموش 
خفته بودند 
زودتر از تو ناگفته ها را 
با زبان ِ نگه گفته بودند 

از من و هرچه در من نهان بود
می رمیدی
می رهیدی
یادم آمد که روزی در این راه 
ناشکیبا مرا در پی خویش 
می کشیدی
می کشیدی

آخرین بار 
آخرین بار
آخرین لحظهٔ تلخ دیدار 
سر به سر پوچ دیدم جهان را 
باد نالید و من گوش کردم
خش خش برگهای خزان را 

باز خواندی 
باز راندی 
باز بر تخت عاجم نشاندی 
باز در کام موجم کشاندی 
گر چه در پرنیان غمی شوم 

سالها در دلم زیستی تو 
آه ، هرگز ندانستم از عشق 
چیستی تو
کیستی تو
فروغ فرخزاد — عصیان — دیر
در چشم ِ روز خسته خزیده است 
رویای گنگ و تیرهٔ خوابی
کنون دوباره باید از این راه 
تنها به سوی خانه شتابی 


تا سایهٔ سیاه تو ، این سان 
پیوسته در کنار تو باشد 
هرگز گمان مبر که در آنجا 
چشمی به انتظار تو باشد 


بنشسته خانهٔ تو چو گوری
در ابری از غبار درختان 
تاجی به سر نهاده چو دیروز 
از تارهای نقرهٔ باران 


از گوشه های ساکت و تاریک 
چون در گشوده گشت به رویت 
صدها سلام خامُش و مرموز 
پر می کشند خسته به سویت 


گویی که می تپد دل ظلمت 
در آن اتاق کوچک غمگین 
شب می خزد چو مار سیاهی 
بر پرده های نازک رنگین 


ساعت به روی سینهٔ دیوار 
خالی ز ضربه ای ، ز نوایی
در جرمی از سکوت و خموشی 
خود نیز تکه ای ز فضایی 


در قابهای کهنه ، تصاویر 
این چهره های مضحک فانی 
بیرنگ از گذشت زمانها 
شاید که بوده اند  زمانی


آیینه همچو چشم بزرگی 
یک سو نشسته گرم تماشا 
برروی شیشه های نگاهش 
بنشانده روح عاصی شب را 


تو خسته چون پرندهٔ پیری 
رو می کنی به گرمی بستر 
با پلک های بستهٔ لرزان 
سر می نهی به سینهٔ دفتر


گریند در کنار تو گویی 
ارواح مردگان گذشته 
آنها که خفته اند بر این تخت 
پیش از تو در زمان گذشته 


ز آنها هزار جنبش خاموش 
ز آنها هزار نالهٔ بی تاب 
همچون حبابهای گریزان 
بر چهرهٔ فشردهٔ مرداب 


لبریز گشته کاج کهنسال 
از غارغار شوم کلاغان 
رقصد به روی پنجره ها باز 
ابریشم معطر باران 


احساس می کنی که دریغ است 
با درد خود اگر بستیزی 
می بویی آن شکوفهٔ غم را 
تا شعر تازه ای بنویسی
فروغ فرخزاد — عصیان — صدا
در آنجا ، بر فراز قلهٔ کوه 
دو پایم خسته از رنج دویدن 
به خود گفتم که در این اوج دیگر 
صدایم را خدا خواهد شنیدن 


به سوی ابرهای تیره پر زد 
نگاه روشن امّیدوارم 
ز دل فریاد کردم کای خداوند 
من او را دوست دارم ، دوست دارم 


صدایم رفت تا اعماق ظلمت 
به هم زد خواب شوم اختران را 
غبار آلوده و بی تاب کوبید 
در زرین قصر آسمان را 


ملائک با هزاران دست کوچک
کلون سختِ سنگین را کشیدند 
ز طوفان صدای بی شکیبم 
به خود لرزیده ، در ابری خزیدند 


ستونها همچو ماران پیچ در پیچ
درختان در مه سبزی شناور 
صدایم پیکرش را شستشو داد 
ز خاک ره ، درون ِ حوض کوثر 


خدا در خواب رویابار خود بود 
به زیر پلکها پنهان نگاهش 
صدایم رفت و با اندوه نالید
میان پرده های خوابگاهش 


ولی آن پلکهای نقره آلود 
دریغا تا سحر گه بسته بودند
سبک چون گوش ماهی های ساحل 
به روی دیده اش بنشسته بودند 


صدا صد بار نومیدانه برخاست
که عاصی گردد و بر وی بتازد 
صدا می خواست تا با پنجهٔ خشم 
حریر خواب او را پاره سازد 


صدا فریاد می زد از سر درد 
به هم کی ریزد این خواب طلایی ؟
من اینجا تشنهٔ یک جرعهٔ مهر
تو آنجا خفته بر تخت خدایی


مگر چندان تواند اوج گیرد
صدایی دردمند و محنت آلود ؟
چو صبح تازه از ره باز آمد 
صدایم از (صدا) دیگر تهی بود 


ولی اینجا به سوی آسمانهاست 
هنوز این دیدهٔ امّیدوارم 
خدایا این صدا را می شناسی ؟
من او را دوست دارم ، دوست دارم
فروغ فرخزاد — عصیان — بلور ِ رویا
ما تکیه داده نرم به بازوی یکدگر 
در روحمان طراوت مهتاب عشق بود 
سرهایمان چو شاخهٔ سنگین ز بار و برگ 
خامُش ، بر آستانهٔ محراب عشق بود 


من همچو موج ابر سپیدی کنار تو 
بر گیسویم نشسته گل مریم سپید 
هر لحظه می چکید ز مژگان نازکم 
بر برگ دستهای تو آن شبنم سپید 


گویی فرشتگان خدا در کنار ما 
با دستهای کوچکشان چنگ می زدند 
درعطر عود و نالهٔ اسپند و ابر دود 
محراب را زپاکی خود رنگ می زدند 


پیشانی بلند تو در نور شمع ها 
آرام و رام بود چو دریای روشنی 
با ساقهای نقره نشانش نشسته بود 
در زیر پلکهای تو رویای روشنی 


من تشنهٔ صدای تو بودم که می سرود
در گوشم آن کلام خوش ِ دلنواز را 
چون کودکان که رفته ز خود گوش می کنند 
افسانه های کهنهٔ لبریز راز را 


آنگه در آسمان نگاهت گشوده گشت
بال بلور قوس و قزح های رنگ رنگ 
در سینه قلب روشن محراب می تپید 
من شعله ور در آتش آن لحظهٔ درنگ 


گفتم خموش (آری)  و همچون نسیم صبح 
لرزان و بی قرار وزیدم بسوی تو 
اما تو هیچ بودی و دیدم هنوز 
در سینه هیچ نیست به جز آرزوی تو
فروغ فرخزاد — عصیان — ظلمت
چه گریزیت ز من ؟
چه شتابیت به راه ؟
به چه خواهی بردن 
در شبی این همه تاریک پناه ؟

مرمرین پلهٔ آن غرفهٔ عاج 
ای دریغا که زما بس دور است 
لحظه ها را دریاب 
چشم فردا کور است 

نه چراغیست در آن پایان 
هر چه از دور نمایانست 
شاید آن نقطهٔ نورانی 
چشم گرگان بیابانست 

مِی فرومانده به جام 
سر به سجاده نهادن تا کی
او در اینجاست نهان 
می درخشد در مِی

گر به هم آویزیم
ما دو سرگشتهٔ تنها ، چون موج 
به پناهی که تو می جویی ، خواهیم رسید 
اندر آن لحظهٔ جادویی اوج !
فروغ فرخزاد — عصیان — گره
فردا اگر ز راه نمی آمد
من تا ابد کنار تو می ماندم 
من تا ابد ترانهٔ عشقم را 
در آفتاب عشق تو می خواندم 


در پشت شیشه های اتاق تو 
آن شب نگاه سرد سیاهی داشت 
دالان دیدگان تو در ظلمت 
گویی به عمق روح تو راهی داشت 


لغزیده بود در مِه آیینه 
تصویر ما شکسته و بی آهنگ 
موی تو رنگ ساقهٔ گندم بود 
موهای من ، خمیده و قیری رنگ 


رازی درون سینهٔ من می سوخت 
می خواستم که با تو سخن گوید 
اما صدایم از گره کوته بود 
در سایه ، بوته هیچ نمی روید 


ز آنجا نگاه خستهٔ من پر زد 
آشفته گرد پیکر من چرخید 
در چارچوب قاب طلایی رنگ 
چشم مسیح بر غم من خندید 


دیدم اتاق درهم و مغشوش است 
در پای من کتاب تو افتاده 
سنجاقهای گیسوی من آنجا 
بر روی تختخواب تو افتاده 


از خانهٔ بلوری ماهی ها 
دیگر صدای آب نمی آمد 
فکر چه بود گربهٔ پیر تو 
کاو را به دیده خواب نمی آمد 


بار دگر نگاه پریشانم 
برگشت لال و خسته به سوی تو 
می خواستم که با تو سخن گوید
اما خموش ماند به روی تو 


آنگاه ستارگان سپید اشک 
سو سو زدند در شب مژگانم 
دیدم که دستهای تو چون ابری 
آمد به سوی صورت حیرانم 


دیدم که بال گرم نفسهایت 
ساییده شد به گردن سرد من 
گویی نسیم گمشده ای پیچید 
در بوته های وحشی ِ درد من 


دستی درون سینهٔ من می ریخت
سرب سکوت و دانهٔ خاموشی 
من خسته زین کشاکش درد آلود
رفتم به سوی شهر فراموشی 


بردم ز یاد اندُه فردا را 
گفتم سفر فسانهٔ تلخی بود 
نا گه به روی زندگیم گسترد
آن لحظهٔ طلایی عطر آلود


آن شب من از لبان تو نوشیدم 
آوازهای شاد طبیعت را 
آن شب به کام عشق من افشاندی 
ز آن بوسه قطرهٔ ابدیت را