mabidan/ganjoor huggingface dataset:
الیار — غزال غزل — مُهر محبت
نزد بهــاران شدند بلبــل و سرو چمـان
تــا که بخواهند از او پا نهد اندر جهان 
خـوان طــرب گستــرد بهر طبیعت اگر
خیــل گهــر بار ابر آوردش آسمان 
مژده ی رحمت رسید ز ابر بهاری کنون
در پی گل بلبلان، هم شده آب روان     
جلــوه گری گر کند گل ز جمالش به باغ
بلبـــل ســـرمازده گــیرد از او ارمـغــان 
درّه و دشت و چمن زنده کنــون با بهــار
رقص گـل آغـاز شد بلبل از آن شــادمان
مِهــر بهاری دهد، شــادی و روح وجمـال
گیـــرم از او عبـــرتی تا بگشــــایم زبان 
جمله بگویم که ای کودک و پیر و جــوان
بر همـــه تابیــد از آن مهر دل اندر زمان 
نغمــه سرایان اگــر غنچــه گشایی کنند
خنــده برآرند بر، محفـــل غــم دیدگان 
فربه و شـاد و چران، می شودش گوسفند
نغمــه ی نی گـــر بـود بر لب جان شبان 
رسـم خـدایی بود، گــر طـرب آرد کسی
بر دل غــم دیــده ای یا به دل خـــانمان 
همچـو بهاران تو نیز، بقچه ی غـم را ببند
دسـت ضعیفان بگیــــر، تا که شوی پهلوان 
سفـره ی شادی گشــا، پیش رخ بنـدگان
گردن خــودکامگی بشکــن و بگریز از آن 
ساز محبت بزن، قــطره ی رأفت چــکان
ای که  تو خود طالبی، رحمت حق را به جان 
هر که به کوی جهان گوهر مهرش بریخت
بر ســر پیشانــی اش مهر محــبت، نشــان 
راه تـو الیــــار اگــر راه محــبـت بــــود
جمــله برآری به کـف، هردل پیــر و جوان
الیار — غزال غزل — شوق بقا
مــاه تابان را بســامان دیده ام
در غیابش قصه ها بشنیـــده ام      
تا بر آمد پیشم آن فرخنده پی
از لبش من دسته گلها چیده ام   
گفتــمش ای مـاه رؤیاهای من
من زجــام عشق تـو روییـــده ام  
درغم هجـــرتو بودم بی قـرار
همچو سیمابی به کف، غلطیده ام 
بـر سر اسب خیـــالم ســالهـا
در پی ات بهر نشان گــردیده ام  
حالیا چون رو نمودی سوی من
از دمــت من مشکـــها سابیده ام      
ازجمــال عــالـم آرایت کنـون
ســر به دامــان صفـــا ساییده ام   
قلب الیـار از تو  می یابد حیات
دسـت شوقــی بر بقــا یازیده ام
الیار — غزال غزل — تحفهٔ عشق
عشق، مرا جان دهد ای خـدا
سوی تو فرمان دهـد ای خدا
در شب تاریک دل، بر منش
اختـــر تـابـان دهــد ای خدا
روز مــرا نــو کنـــد تا ابـــد
مهــر زرافشـان دهد ای خدا
بهر مـن آب آورد، هـر زمان
تـوی بیــابان دهــد ای خــدا
بر سر درد آورد، جـان اگــر
شربـت درمــان دهد ای خدا
هــم بـرد آرام جان، از دلــم
هم سر و سامان دهد ای خدا
هر چه بخواهد از او، این دلم
عشـق، مـرا آن دهـد ای خدا
گــو مه دلــدار من، بــا دمی
گـوهــر ایمان دهــد ای خدا
بوی تو آرد به من این بهار
چون گل ریحـان دهد ای خـدا
از بــرت آرد خبر یا نشان
چون زر و مرجان دهد ای خـدا
تا رود انــدر دلم، بهر جان
تحفــه ی جـانـان دهد ای خدا
او سر الیـــار را، یک زمان
بهــر تــو قربان دهــد ای خدا
الیار — غزال غزل — مِهر اخلاص
وای و وایم  جام تقوایم در آب افتاده است
بــام زهدم از ریاکاری خــراب افتـاده است
تار و پود آنچــه رشتـــم از عبادت، پنبـه شد
وه! خیـالاتی که می سفتـم، سراب افتاده است
زآنچه می کــردم مــزیّن، حاصل زهد خودم
فکر می کردم که جان در شهد ناب افتاده است
خــواجه کز شیرینی اعمال خود مهمـل بگفت
از سر مستی و غفلت هم به خواب افتاده است
گــر عمـل پیچد به دستــار تفاخـر ای بسا
می برم جامی ز مفرغ در لعاب  افتاده است
گر فروشد مرد دینش زهد وتقوا را به غیر
گــویی اندر خـرمن تقوا شهاب افتاده است
آتــش مــنّّ و ریا غافـــل کنــد از یاد حق
می گدازد لعل ایمان کز حساب افتاده است
گـــر نیــابد مهر اخلاصی کسی انـدر دلش
گویی اندر چشم او مهر حجـاب افتاده است
تا نگیـرد روز مـحشر روسیــاهی دامــنش
قبــل از آن الیـار نالان در عتاب افتاده است
الیار — غزال غزل — یا علی
روشنــی بــام جهـــان، نـــام تو، یـا علی	
باغ دلم گلـــشن از احکام تو، یا علی
بوی عدالــت به جهان در، کنـون، اندکی
باشد اگــر، باشد از ایّــام تو، یـا علی
طعــم خلافــت نبود گـر بحـق، درجهان
تلــخ کنــد ذائقــه ی کام تو، یا علی
بر نشــد ازخــون دل بیـوگان ، آن زمان
خـانه ی کوتاه  تو هم بام  تو، یا علی
عشق فراگیــر تو صیـاد دل، گشته است
گستره ی هر دو جهان دام تو، یاعلی
چشم دل از شوق جمــالت کنـون، منتظر
تا که زند بوسه بر انـــدام تو، یا علی
داده تو را شیر شهــامت همی، آن زمـان
از دل وجانش همه آن مام تو، یا علی 
میکده ی کوی تو بر جان سزد، جان من!
چشـم جهـــان منتظر گام تو، یا علی
دل نکنــی بسته تو بـر سیم وزر، لاجـرم
اسب فریبــای جهــان رام تو، یا علی
مســت کنــد عشـق تـو الیــار را، تا ابـد
نوشد اگر جرعه ای از جام تو، یاعلی
الیار — غزال غزل — آستان مهر
قلب خــود بر آستــان مهــر توساییـده ام
در چمــن زار عبـادت، دیدنی ها دیده ام 
خود خدای عالمی، صاحب لقای روز حشـر
صوت قرآن از دم ذ رات  جان بشنیده ام 
رود جوشان سلامت، از کواکب جاری است
ازکنـــارش من گــل نام محمــد چیده ام    
من در این گرداب عشقت، همچنان آسوده ام
دست خود را هم در آن بهر بقا یازیده ام 
کنــده ام پیـــراهـن چـرکیــن نفســانی ز تن
در رکاب عشق و ایمان همچنان پاییده ام 
جــان بــرم تــا از هـلاک دام شیـــطانی، زدل
از سر تسلیــــم و توبـت برخدا نالیـده ام 
تـا نیـــالایـم خـــودم را بـا حـــطام دنیــــوی
من کلــه خودی ز تقوا بر سرم پوشیده ام 
چون به دست آمد برات رحمت از فیض خدا
از همیــن آب حیاتم، اینچنیـن بالیــده ام 
من کــه الیـــارم، ز دیـــدار رخ سیمیـن بتی
گَرد شادی بر نگــاه عــاشقان پاشیـده ام
الیار — غزال غزل — دست نیکی
خــار غم را از گلستـــان یتیمــان ریشــه کن
شادی آور بــر دل غمــدیدگــان این وطـن 
شکـــر نعمت را به جای آور همـی انفـاق کن
قبل از آنــی که رسـد مر نوبت غسـل وکفن
بوی عطــر مهــر ایزد بـر جهان مستولی است
شمـه ای هم تو بر افشان همچو آهوی ختن 
گر به مردی دست نیکی برگشایی سوی خلق
در لطافـت می ربایی گــوی سبقت از سمـن 
ای خــدا دستــم بگیر و دست گیرم کن همی
تا جهان پر گل شود از خوب و خوبیهای من
در جهــان بشنـو تو « یاهو » از جماد و از نبات
بشنــو آواز خــدا  خـوانـی ز مـوران و زغن  
لحظــه های عمر تو جاری شود از حوض جان
بهــر دیـدن سر بر آور از تمنــاهــای تن 
ای که الیـــاری! اگر خواهان غفرانــی و لطف
سر فرود آور خــدا را چون درختان چمن
الیار — غزال غزل — ای نگار
سلسلــه در  سلسلـه پیوسته ای
زلــف خــودت بردل مــن بسته ای 
با همــه زیبــایی و ناز و جمـــال
مجمــعی از هـر گـل و گل دسته ای       
 نوگلـــی از بـاغ ازل بــــوده ای
از همــه نقصــان و خطــا رستــه ای         
 شهــره ی شهری و شــه با وقار
شـــاهد مــه رویـی و نـی خستـه ای               
 با لب خنـــدان چــو بیـایی برم
رو بـری از هـر گـل و هـر پستـه ای        
خـانـه ی دل بر تو تکــانیــده ام
تا که در آیــی کـه تـو بر جستـه ای              
  بهــر شکـــار دل من در کمین
وه! بـه چـه نـازی کـه تو بنشسته ای             
 می بری از مخزن جان، جام دل
وه! که  چــه دزد قــدم آهستـــه ای
  ای دل الیــــار مـــلامـــت زده
دست خود از شوق، زجان شسته ای
الیار — غزال غزل — قدح غمزه
در خــم گیســوی شکن در شکنـت ای نگار
گشته دل عاشق و سرگشته ی من ماندگار          
 ایـن دل من بلبـــل بستــان تو باشد همی
گرچه به جان می خرد از فرقت روی تو، خار          
 می سپــرم بر دل دلـــداده ی خود تا مرا
آورد از شهـــر شهیــدان رخـت یادگـــار              
 ای دل! اگر ناری از آن سو خبری بهر من
می شــوم انــدر عطــش بی خبری نابکـار               
 بربـط جـان سوز تو یارا! زکفم برده دل
دم به دم او را بکشد حلقه ی زلفت به دار
گـرقدمی بر نهی از لطف وکـرم سوی ما
می دهــی انــدر قـدح غمـــزه تمـام بهار                      
جان من از شربت رخسار تو گردد بکام
در پی آنــم که سـر آرم  به کف گـام یار
 جـام دل انـدر دل الیـــار ابـدی می تپد
تا به خدنـگ خـم ابروی تو گــردد شکار
الیار — غزال غزل — بند مرصع
ای فلــک! افســون گــردانت غـــم ما را فزود
روزنـــی هــم بهر عبــرت از بـرای مـا گشــود 
گـرچــه بازیهــای این دهرم  کمر خـم می کند
زینــت رؤیـایـی اش گـــاهی دل مـــا را ربـــود  
ای فلــک زنجیر و بنـدت بس مرصـع کرده ای
تــا در آری بر اســارت، غافـــلان را زود و زود 
عشــوه ها می بافــی انــدر دار فـانــی آن قـدر
تـا کشـــانی دام ذلـــت چــون عروسـان حسود 
این جهان،آرایشش، بهر فریب  است ای کسان
هان نقابش دل فریب است اندرونش همچو دود 
جـان کنــی در قعـر چـاه پستی و تاریـک نفس
گـــر نســـازی این جهـان را نـردبانی بر صعود 
تا رهـانـد عاشقـان را ز این همـه گـرداب دون
تار عبـــرت می نــوازد بس خـدا، از روی جـود 
گـــوش جـان بسپــار بر صوت حزیــن مـرگها
زنگ رحلــت، زنــگ بیداری بود از خواب سود 
هرکـه با دنــدان تقـــوی بر گشــاید بنـد جان
سـربـه تعظیــم خـدای آرد مـدام انـــدر سجود 
آسمــانـی می شـــود انـــدر زمیــن خاکــی، او
می رهــد جــانش ز تـزویر جهان، از هر چه بود 
کوفتم این آسیاب سنگدل، ای دوستان
تا که الیــارش نبردارد نقاب، اندر سرود
الیار — غزال غزل — بوی باران
بگشــای بنــد مشـــکل از کـار مستمندان
بادست اگــر نباشد، شاید بود به دنــدان 
شادی اگر به دل ها، چون جامه پاره گردد
بـردوز و برهم آور چون قـرص ماه تابان 
گــر سکــه ی نکویــی، دادی به دردمندی
از دل بــرون کـن آن را، بنـداز در بیابـان 
ایــزد به مهر و رحمت، برروی تـو گشـاید
دروازه های  رحمت از بهر لطف و جبران 
دل دار و دلبــری کـن در بـرزن غـم آلود
تا در تو شرح گــردد معنای خوب انسان 
مـا مبتــلای عشقیــم، جان بسته بر دل هم
تا دلستــان که باشد، باشد خدای  رحمان 
انـدیشـه ی یتیمــان، شــد همنشیـن جانم
یـارب درآر مــا را در خیــل غـم گساران 
الیــــار! اگــر نبــاری بر مــزرع ضعیـفان
چـون ابر بی بهــاری، خـــالی زبوی باران
الیار — غزال غزل — حلقهٔ می
دوش انــدرون جـانم سودای دیگر آمد
بر کوی می فروشان دل رفت و لب تر آمد
گفتم که از چه رویی، غوغا به جانم افتاد	
گفتــا که با گل و مُل آســـودگــی سر آمد
در حلقــه ی گنــاه عصیــان آدمــم من
از آن درخــت ممنـوع  هر غصه و شر آمد 
« لا تقــربا » نبشنید آدم به بــاغ و جنت
نشنیـــدنی  فــراوان  از روزن  و در آمـــد
دردیر غــم نهــادم پـا در سرای محنت
بس غصه ها سراغــم، در کیسـه ی زر آمد 
درهالــه ای ز جبــر و در دام اختیـــارم
زآن سو گناه  طغیـان بر جان و بر سر آمد
جانم به حلقه ی می دست تمتع انداخت
تا جـــان رسد به جانان، اینگونه سرور آمد
عشـــق است آب پاکی بر دامن گناهان
هر کــاو بخــورد جـامی، با کـرّ و با فر آمد
جــان بر به کـوی جانان، الیـار اگرتوانی
آنجــا که هر شهیــدی بی بال و بی پر آمد
الیار — غزال غزل — گوهر عشق
من زنده گــردم با گهــر، با گوهـری از کان تو
دارم به جــان سرمـایـه ای  از مایه هـای جان تو 
آن کان تو ارکان دل، در خــانه ای ازآب وگـل
رویــد اگــر نوری در آن، از دیــده ی فتـان تو 
روشـن شود پنهانـی ام، من خسته ی درمانی ام
هر نسخــه ای از بهــر جان، بنوشته ای ازآن تو 
در برگــی از باد خزان، بودی تو نـورانی در آن
تر می شود خشکیــده ها روزی درآن عمـان تو 
در اشتیــاق روی تـو، پــرّان شــوم برکـوی تو
تا گــردنم گــردن کشد  بر تیغـــه ی فرمان تو 
ای کاش من جان دردهم سستی نباشد در رهم
فی الجمله مشتاقان کنون، جان برکف وقربان تو
من ســـر فرازم با دمــت، جـــانم نثـار مقدمت
مستــم کنـد لعــل لبت، هم غمزه ی چشمان تو 
ما را ز  بهدینان کنــی، همــراه گلچینــان کنی
جانـــی دگــر بخشـــد مرا شـه مایه ی ایمان تو 
الیار باشد زار تو، سر می دهد بر دار تو
او سر سپارد تا ابد، بر رشته ی پیمان تو
الیار — غزال غزل — صفای دل
رو غبــار کیـن دل را پاک کن
خار غم را بر کن از جان، خاک کن 
خـانـه ی دل را بیـارای از کرم
در صفــایش، شهـره ی افلا ک کن 
تا نشیـند گوهر عشق اندر آن
با گـــلاب صـدق جان نمنــاک کن 
دست همت را بر آر از آستین
بهر خـــدمت سینه ات را چاک کن 
بهر یاری در حـوادث سر برآر
نـی سـرت را مخفی انــدر لاک کن 
گر شرنگی آید اندر جـام دهر
مهــر جــان بر مردمان تریاک کن 
تا توانی از کرم گل هــدیه کن
و از بــدی ها و جفــا امســاک کن 
تا ز چرکاب هوس جانت رهد
عشق و ایمــان را بر آن دلاک کـن 
ای خدا دست دعایـــم را بگیر
از سخــا الیــــار را بــی بــاک کن
الیار — غزال غزل — بهار
نوبت پایان زمستـان رسید
هلهله از جانب مستــان رسید 
مژده رسانی ز عروس بهار
داد خبر کاو به گلستان رسید 
بــوی بهـــاران همه جـا شد روان
بر تن بی جان جهان، جــان رسید
نغمـــه ی نوروز جهـــانگیــر شد
بلبــل سرگشتــه به بستـان رسید
بـــاز حیـــاتی  دگــر  آغــاز  شد
آیتــی از وعــده ی قــرآن رسید
جنبــش مور و ملــخ از سرگرفت
دست طبیعت همه برخوان رسید 
خـوان کـرم را به طبیعت  کشـاند
روزی اش از صاحب کیهان رسید 
بام جهـان یکسـره شد شور و نور
طفــل خیــالـم به دبستــان رسید
گــل همـه خندیـد به روی جهـان
آدمیــان  را  همــه درمــان رسید
هر گــل و نوروز نشـان خـداست
هـدیه ای از خـالق رحمــان رسید 
گشته رها، زندگی از خواب مرگ
بوی گـــل یوسـف کنعــان رسید
صــولـت شبهــا به ســرآمـد دگر
تیـرگـی انــدر دل شیطــان رسید
بر دل الیـــار خـزان دیــده هـــم
مُلهِمــی  از رویـش انســان رسید
الیار — غزال غزل — نشان یار
سرم به صخره بسایم به چشم اشک آلود
جهــانِ بـی تو برایـم بگشتـه دود اندود 
زمانه در گذر است و سرم بسامان نیست
فــراق روی  تو پیـرم نمود و درد افزود 
امــان زجـور حســودان روی ماهـت یار!
در این سرای کهن، روشنی ز رویت بود 
کنون به میکده ی رهروان نهادم روی
کـــه درد بــی خبــری را، بــر آورم بهبـود 
من از حــوالی درگـــاه و کوی جانانم
خوشم بر این که، پر آرم به سوی یارم زود 
مرا به غیــر تو جـانا! چه حاجتی دیگر
کـه در جبیـن تو چون گم نمــوده ام مقصود
نشان خود، بنشـــان بر سر دل الیـــار
کـــه تـا به روز قیــامت، تو را کنـــد معبود
الیار — غزال غزل — در سیر جان
اسب عنــایت به دور جهان من جهانــده ام
در تیــه جهل، به شوکت خاران، نمانده ام               
 بـا نردبـان عشق، ز فلــک، من گذشتـه ام
مرغ از قفس تا به بام جهان، من پرانده ام 
در سیــر جــان پای خود بنهادم به منظری
آن منظـــره، جز به خط نگارم نخوانده ام           
از ذرّه تــا بــه فلــک اثــر و ردپــای یــار
دیدم، برآن جلوه، ناوک چشمم نشانده ام 
 از آن زمانی که تیر نگاهش به دل نشست
ابلیــس نفس ز سـاحت این دل رمانده ام 
در ســایه ســار حقیــقت جانان دلم خزید
اینگونه جان را به جـانب جانان کشانده ام 
ز آن آن که من بر شمایل  او کرده ام نظر
صد  بار ز شـوق بر قدمش جان فشانده ام
ای دل اگـــر دیــده از زر دنیا به هــم نهی
الیـــار از آن به رتبـه ی زرّین رسانـده ام
الیار — غزال غزل — باد نوروزی
بـاد نوروزی می آید سوی گل، بربط زنان
تا که گــل لب وا کند، بلبل نشینـد شاخ آن 
محفـــل شادی بپا دارند و بر رقص آورند
خیل عـاشق پیشگان را جمله از پیر و جوان 
نـازنازان گــل گشــاید دفتــر طنّازی اش
بلبلان را خون جگر سازد به نازش هر زمان         
یک طرف چشمان نرگس ناوک اندازی کند
تـا نشانـد تیر غمّـازی به دل چــون دلبران  
جـامــی از خون شقــایق پر کنـد باد وزان
تحفــه ای آرد به جــای می به بـاغ ارغوان  
نستــرن با یاسمـن هم سنبل افشـانی کند
چهــره آرایــد گــل سوسـن لب آب روان
جمله گلها پای کوبان دستشان در دست هم
می زداینـــد از طبیعــت گــرد نـاشی ازخزان
گل گل آرد، جان فــزاید، مجلس آرایی کند
جــام رأفـت، زینتـی دیگــر ببـخشد بر جهان
گــل نشانی از محبت، بوی عشق انـدر دلش
او مـدام انــدر قـدح دارد به دستش این نشان 
ما زگــلها کــم نبــاشیم ار بــدانی بــرتریم
پس چرا دیگر نداریم عرضه جان، از بهر جان 
می وزانـــد بـاد نوروزی، خـدا بر ایـن جهان
تـا یقیـن آرد بـه دل، بر جـای تـردیـد وگمان 
ای خـدا بادی وزان، از کـوی خود بر جان ما
بـاده ی رحمـت بر آرد، دل بگـرددگـل فشان 
جــان الیـــار ار نشــاند مهرت اندر جام دل
می شـود بر صـدق و ایمـانش به دنیـا پاسبـان
الیار — غزال غزل — آتش شمایل
مـا را سرشــت جـانـان  انـدر نقـابی از گِل
جـامی در انـدرونـش، بنهـاد نـام آن دل 
او عـرضـه کــرد مـا را، والاتــرین امــانت
عشقی چو گوهر اندر آن دل نمود منزل 
جام جهان نما شد ز این گوهرش دل آنگه
صـدآفریــن به جـانـان، ما را نمود قـابل 
جــان را نمــوده تـابـان، بـا آفتـاب جانش
در مـا عیـان نمـاید، اوصـاف شـاه عـادل 
دارم سپـاست ای جـان پـاس از ره عبادت
تیـر از رخـت ببـاران، شـاها تو از مقابل 
از روزن هــوایـم، ابلــیس رخنــه گـر شد
جـان بـردن از هوا را، بنمود کـار مشکل
کـن پـاره بنـد شیطان مـا را از او بگــردان
برگیـر رشته ی جان، ما را ز دام او هِـل
در این سرای محنت، دل غرق آب رحمت
گردان خدای خوبم! کن توشه ی حمایل
از جلــوه هــای نابــت، برجان من درانداز
الیــار  را  بســوزان، درآتــش  شمـایـل
الیار — غزال غزل — مجروح تیر ناوک
درگـذرگاه جهـان، اندر گـذارم روز و شب
بـر در آن شـاه خوبان سـربدارم روز و شب 
دم به دم ساقی ز رویش شهد نابم می دهد
با مـی او در خـرابـاتش خمــارم  روز و شب
من مـدام انــدر خرابـات رخ جانـان خورم
زآن مدام اندر دلم، در داد وجارم روز وشب
بر وصالش مرغ دل در سینـه ام پر می زند
در بـه در انـدر پی یـار و نگــارم روز و شب
بــدو خلقت گشتــه ام مجــروح تیــر ناوکش
در کمنـد گیسوانش من شکارم روز و شب
جان خود هابیل اگر در عشق جانان داده است
زآن شهیــد اولـینش یادگــارم  روز و شب
گــر به تیــر جـور خـود دوزد مـرا بـر دام تن
دستـم از دامان پاکش بـر ندارم روز و شب
مدعــی گــر با زغـال آید به کـوی وصف یـار
وصف او بر لـوح دل با زر نگارم روز و شب
جان الیـــار ازگــل بستـان رویش عاشق است
در گلستان جمالش چون هزارم روز و شب
الیار — غزال غزل — محراب عشق
دل نمــی گنجــد زشــوق رویش اندر خانه اش
تــرک جـانـم می کند اندر ره جـانـانـه اش 
تـا بـدیـدش کــوی او، حـوض شــراب نـاب را
بر سر آن شد که ز آن می، پرکند پیمانه اش 
چــون چشیــد از آن مــی کـوثـر نشـان جام او
چـون پرستویی که بینـد زیر دامی دانه اش 
اوفتــاد  انـــدر  کمنــد  زلــف  و  دام  خـال  او
بر نمـی گــردد دگر هرگز سرکـاشانه اش 
دل بــرفـت افســار جــانم را بــدست او سپـرد
تا کَنَـد جـان، دل ز دنیـا وز رخ افسـانه اش 
گــر بــرم فـرمـان از آن دلبـــر، بپـویـم راه او
حک بگردد نام من در سی دی  رایـانه اش 
گــر هجـوم آرد بـلا از ســوی اردوگــاه نفــس
زیـر چتــرش می برد از دشمـن دیوانه اش 
دل درآن محراب عشقش،گشته چون خلد آشیان
می برد الیــار! اگر خواهی تو را در لانه اش
الیار — غزال غزل — غزال غزل
بـا غـزل هم مـن غـزال آرم به بستـان دلت
تـا بـه دیدارش بیـارایم جمال خوشگلت
نـافـه ای از نـاف اشعــارم تــراود تـا مگــر
پاشم از مشک کـلامم بر نگارین سنبلت 
من گــل اشعــار خـود را از لبـانت چیده ام
می فشانم تا گل اندر گل شود روی گلت      
کـودک شعـرم مرید و ترجمان زلف توست
تا مگــرتـاری زمـویت را رسـاند منزلت 
مـی روم منـزل به منزل با کتــاب شعر خود
تا کنـم افشـا جمـالت ره بـرم تا ساحلت 
کلــک پلــکم را بیـالایـم به خــونــاب دلم
تـا که دیـوانی بـر آرم از نمــای محملت 
هم تو ای الیار! اگر جان پای جانان می بری
دفتـر ذهنت بشوی از فکر خـام و باطلت
الیار — غزال غزل — سوی جانان
با چشـم مِی پالای خود تا چشمه سـاران می روم
انـدر زلال چشمه ها، من سوی جانان می روم
گــر کــوزه ی  دل  پـرکنـم از آن زلال  دلــربا
بر پیش معشوقم دگر چون شیخ صنعان می روم
غــدار  بی رحم جهــان، انــدر  نقاب  مـه رخان
پیوسته در بندم کشد، ز آن دیده گریان می روم
دست ار بیازم دامنش، گویم که ای معشوق جان
انــدر پنـاه  مهــر تو تـا مـرز  باران  مـی روم
ابــری بر آر از رحمتــت، ممنــون لطف و منتت
تا سـایبان گــردد مـرا، کـاندر بیابان می روم
هان قبله گاهم روی تو، پر می کشم بر سوی تو
بـر آسمان عشق خـود، بـا بال ایمـان می روم
درراه عشقت ار وزد، بـاد نفاق از هر طرف
من سر به فرمانت نهم، در باد و طوفان می روم 
الیار! اگر نالد دلت، از دست آب و از گلت
گو مـی رسانم منـزلت، بی مکر شیطان می روم
الیار — غزال غزل — شور قیامت
عشق تو انـدر دل مـن جـا گرفت
شـور قیــامت همــه بـالا گرفت  
جـذبـه ی جان پرورت آمد شبی
جــان مــرا صـورت زیبا گرفت  
جـان مـن از خستــگی افتاده بود
بار دگــر از دم تــو پــا گـرفت  
در صــف غمـدیده ی دلـدادگان
نـام من از دست تو امضا گرفت  
جـان من از تیــغ نگاهت بخست
مرهمــی از چشــم فریبا گرفت  
کندمـش آن جـامه ی ژولیـده را
جـان زکفـت اطلـس دیبا گرفت  
دست دلم وا شد از این قید چون
مشعلــه از گنبـــد مینــا گرفت  
پردگیــان هلـهـله بر هـم زدنــد
پرده ی جانم همه غوغــا گرفت  
دســت عنــایت ســر الیــار نــه
کز غم عشقت کمرش تا گرفت
الیار — غزال غزل — از در مرانم
توای ماه مهان! از در مرانم
توشاهی بر جهان از در مرانم
تو را بگزیده ام از جان و از دل
زخیــل دلبـــران از در مـــرانم
من آن رنجــور دورانـم حبیبـا
تـو یـاری مهـربان از در مـرانـم
غریبـی خسته و سودائی ام من
شبـی کـن میهمـان از در مرانـم
دلـی آورده ام بر کــوی رویت
مـرا کـن امتـحـان از در مـرانـم
شـرابم ده از آن بحــر نگاهت
مـدام و هـر زمـان از در مـرانـم
دلــم را با خـدنـگ نرگسـانت
به یک دم کن نشان از در مرانم
زعشقت داغی اندر جـان من نه
گـل ابــرو کمـان! از در مـرانـم
تویـی آن کعبــه ی روی نمازم
مـرا سویت بخـوان از در مرانـم
نسیــم گیســوانت هــر زمانی
کنــد دل را جـوان از در مـرانـم
سـرم بسپـرده ام بــر آستانت
مـرا از خـود بـدان از در مـرانـم
دل الیـــار اگــر از در بــرانـی
کنــد داد و فـغـان از در مـرانـم
الیار — غزال غزل — عکس یار
عکست اندر دانه پنهان و نمایان درگل است
نغمــه ی اوصــاف رویت بر لبان بلبـل است
روزنـی بـاشــد به گلــزار جمــالت هر گـلی
جان بلبل هم از آن رو بی قرار هر گل است
دانــه ی تقــدیر ما را مخفی از ما کــرده ای
چون گلی پوشیده اندر دانه های سنبل است 
این جهان و رنگ ورویش را نمی خواهد دلم
جامه ی ژولیده ای باشد مرا همچون جل است
جانــم از جــام جمــالت برنمــی دارد لبـش
جلـوه های روی ماهت هر دلی را چون مل است
باغی از گلهـای رویت بر دل آذین بستـه ای
کــان نصیــب پیـروان شهســوار دلــدل است
هم تو ای الیـــار اگر خواهی بیابی ره در آن
ز این سـرا تا جنّتش کردار و ایمانت پـل است
الیار — غزال غزل — بهار باقی
ای خـدا مـا را به جمع خیــل مستـانت  ببر
مـا مریـدان جمــالت را به بستـانت ببر 
از کویــر پسـت دنیــا وز دل گــرداب آن
جان ما را برکــش و سوی گلستانت ببر
جان ما آزرده شد از دست همراهان پست
سوی کوی حیدر و آن زاد دستـانت ببر 
در  بهــاری باقی اندر جرگه ی گلچهرگان
از جهــان فـانــی و سوز زمستــانت ببر 
گو به مام عشقت ار هر طفل عاشق را بدید
بر دهانش شیر عشق از راه پستانت ببر 
در گذر از جرم الیــــار و دلش را شاد کن
باده ای ده دست او، با می پرستانت ببر
الیار — غزال غزل — شهرهٔ آسمانی
شهـره ی آسمـانی گــم شده درزمین منم
در صف عاشقان او چـهره ی بـرترین منم 
برده فرشتگان همه سجده به امر حق براو
وآنکه بدو خلافتش داده در این زمین منم 
آنکـه در آفـرینشش، گفتــه خدای لامـکان
بر خود وآفریده اش، به به و آفرین منم 
نیکــم اگــر بـه بنــد او سـربنهـم زبنــدگی
ورنه سری هوائی ام، آفت داد و دین منم 
آنکه رجیم درگهش کرده بر او کمین و هم
تا بـه قیامتش براو برده کمان کیـن منم 
داده خـدای حـق مرا، گوهر عشق و معرفت
گـرنه دلی بیاورم، گمره دل حـزین منم 
شربـت وصـل اخـروی، لـذت هجــر دنیوی
معرفتـی بیابـم ار، صاحب آن و این منم 
کل جماد و جان وگل، مومن ودر ستایـشش
جملـه زخیل حامدان، افسـر مؤمنین منم 
از در اختیــار اگــر،  ره نبــرم  بـه کـوی او
در ستمـی بزرگـم و اسفـل سافـلین منم 
سر زملــک بر آورم، گــر شـوم از مقـربون
می شوم از بهشتیان، خالد آن برین منم 
او شده خالق جهان صاحب کون و هر مـکان
حاصـل جبر و اختیار آمده بر جبین منم 
گر بود الیــار! تو را دست عنــایتــی به ســر
ره بود ادعـا کنـی، بـر گهرش امین منم
الیار — غزال غزل — حاکم هستی
خدایا هر دو عالم را تو خواهی هر چه خواهی
زمین و آسمان و ماه و کیـوان را تو شاهی 
شب ار زیبـا رخـان گـل به سر، گرد هم آیند
توشمـع جمـع آنـانی، مـرا در دل تو ماهی     
گهـی از روی حکمت نطـع نعمت می گشـایی
گهی از روی تقدیرت ز خوان خود بکاهی      
خداونـدا  تـویی  گـردونه  دار گـرد  گـردون
تو بر اسرار انـدر پرده در کیهان گــواهی       
گشـایشگر تویـی هـر ذره را تـا کهــکشانها
نمودی هردلی را در جهان، خود رسم و راهی          
 تویی یارب مراد و جان، مرا در هر دو عالم
زدل می جـویم  از درگـاه  تکـریمت  نگـاهی  
 زجرمم در گـذر جانم بسامان کن ز رحمت
زمهــرت بر مـن آور سـایبـان و ســرپنـاهی  
خـدا! گـر پرده و پیمـانه ای از مــی نمی بود
نه مـی مانـد آبرویی بر من و نــی پایگـــاهی 
 اگر دستم بیازم از دل انــدر حلقـه ی عشق
نزیبــد دیگــرم دنیــا و رنگ و نـام و جـاهی 
بسـوزان تیـرگیهای زمـان را هر شب از دل
مرا با خـود ببـر، نـو کـن دلـم را هـر پگـاهی 
 نشـان؛ مُهـری زمِهرت بر جبین، الیـار را تا
کـه در محشـر به محضـر ناید او با روسیـاهی
الیار — غزال غزل — گوهر کمیاب
مرا در عشق خود بی تاب گردان
بری از خورد و نام و خواب گردان 
غـزل در سینـه ام جـوشـد برایت
دلــم را از غــزل پـر آب گــردان
رهــم ده در حــریم بـارگــاهت
مـریــد حلقــه ی احبــاب گـردان 
دلم را گوهـری از کـان خـود ده
امیــن گــوهــر کمیـــاب گـردان 
تکـانی ده، دلـم ریــزد غبــارش
مهیــا  بـر  شـراب  نـاب  گــردان    
تو بشکاف اندرونم هسته ی عقل
مــرا جــزو  اولــوالالـباب  گردان 
من از شهــد لبــانت می بنــوشم
مرا زآن شهـد لب سیـراب گردان 
تو آن سر حلقه ی عشقی در عالم
مرا در حلقه ات سیماب گردان 
 بـــزن  شــلاق  درد  اشتیـــاقـم
روان از دیـده ام خوناب گردان 
تـو را بـاشـد چهـی انـدر زنخـدان
دلـم را در چهت پرتاب گردان 
تـو را زلفـی بـود پرچین و پرتاب
دلـم را صید آن پرتاب گـردان 
تو دست رستـم از خنجـر بگردان
رهـایش از غم سهـراب گردان 
دل  الیــار  را  در  جــوی  مویـت
به قابـی برده و بی قـاب گردان
الیار — غزال غزل — تخت مرصع
از درت سهـم کـرامـت ببـرد مرد کفور
لاجـرم چشـم من انــدر کرمت  روز نشور 
کـی فراموش کنـی قسمت ما دلشدگان
آنـی  از  یـاد  نبـردی  طلـب  بلبـل  و مور 
چون که نزیکتری از رگ گردن به دلم
مـن صدایـت بکنـم از ره نـزدیک چه دور 
منشـأ جـود و وجـودیّ و سخـائی و صفا
زیبـد اسمـاء نکو بر تو که رحمان و غفـور 
گشتـه ذرات وجـود از ره تدبیر و کـرم
وز فیوضات درت، صاحب ادراک و شعـور 
گویمـت حمـد و ثنـا و گهــر جان طلبم
بر نـدارم ز درت دسـت دعـا، تا  لب گـور 
جان من گـر نبدوزد  به درت چشم نیاز
گرده از حدقه برون آر و بگردان سر کور 
مرد اخلاص، رضایت طلبد از در دوست
گر نبـاشد به دلش چشم طمع  بر لب حور 
تـا تجـلای تو مـدهـوش کنـد  جـان مـرا
بچشان  از می عشقم  برسان  قله ی طور 
قـــدحی  از  مـی  دیـدار فـرستـا بـه درم
رخصتی ده به دلم تا  بچشد شهد  حضور 
تاج عشقی سر من نه که  شوم  مرد کمال
تا  زنم تکیه بر آن تخت  مرصع ز سرور 
بر سر  عالم از آن  طره ی افشان  مه ات
اوفتاد این همه فکر طلب و شادی و شور 
هان!  نباشد  زر دنیا  به  جز  از  ملعبه ای
کان بود  مایه ای از فخر و متاعی ز غرور
تو نمودی به دلم هر دو ره  کفر و سپاس
دست الیـــار بگیــر و ببـرش راه شـکور
الیار — غزال غزل — آفتاب دل
تنــگنــای دل تـاریــک مـرا خـورشیــدی
انــدرون، جــام دل جـان مرا جمشیـدی
با تـو تـاریک نشـد نقطـه ای اندر خم دهر
بــه جهــان از دل ذرات جهـان تابیـدی
هستـی از بطن عدم «کن فیکون» تو گرفت
بذر حکمت تو دل کون و مکان پاشیدی
کـس نیـارست گشـاید گـره از کـار جهان
تـو به تـدبیر بر آن دست توان یازیدی 
گـل گـلچیـن خـلایـق شدن و  حسن کمال
از میـان همه خوبان، تو به من بخشیدی 
بهر من غنچه گشودی همه گل را به جهان
زنـدگـی دادی و عشق و شرف و امّیدی 
شکرت ای خالق  رحمان  و حکیم و پرمهر
بهر من این همه خوبی تو تدارک دیدی 
گـوش جـانم زالست از تو بـه فرمان بـوده
کاین وفاداری ام آن روز زمن پرسیدی 
این دل از غیر تو کند و قدمی سوی تو برد
پیش پایش تو مدام از کرمت گل چیدی 
هان! تو الیــار! مگردان سرجان از حرمش
در حـریم کـرم  او تــو  سـر  جـاویـدی