mabidan/ganjoor huggingface dataset:
محمدرضا شفیعی کدکنی — از زبان برگ — عبور
سفر ادامه دارد و شب از کناره می رود
  گریوه ها و دشت های رهگذر 
دوباره شکل یافتند و روشنی 
که آفریدگار هستی است 
 دوباره آفریدشان 
 سفر ادامه دارد و من از دریچه ی ترن 
 به کوه ها و دشت ها سلام عاشقانه ای 
 که جویبار جاری و 
 جوان روشنی ست 
 در کویر پیر سوختن
  روانه می کنم 
لطافت هوای بانداد را 
 ز گیسوان دختری که از میان پنجره
فشانده موی نرم خویش را به دوش باد 
روایتی رها و عاشقانه می کنم 
 سفر ادامه دارد و در آستان صبحدم 
 درخت های پسته در کنار راه
 سکوت سبز خویش را به آب داده اند 
 و رشد سالیانه ی ستک های ترد را 
 پس از تحمل عبوس یک درنگ قهوه ای 
به ابر و باد و آفتاب داده اند 
سفر ادامه دارد و میان بهت دشت ها
  کبوتران وحشی از میان حلقه های چاه 
نگاه های حیرت اند سوی آسمان 
 که می روند و می روند و می روند
 فراتر از یقین بدان سوی گمان 
 سفر ادامه دارد و 
 پیام عاشقانه ی کویر ها به ابرها 
سلام جاودانه ی نسیم ها به تپه ها 
 تواضع لطیف و نرم دره ها 
غرور پاک و برف پوش قله ها 
صفای گشت گله ها به دشت ها 
چرای سبز میش ها و قوچ ها و بره ها 
سفر ادامه دارد و بهار با تمام وسعتش
مرا که مانده ام به شهر بند یک افق 
به بی کرانه می برد 
 و من به شکر این صفا و 
 این رهایی رهاتر از خدا 
تمام بود خویش را 
که لحظه ای ست از ترنم غریب سیره ای
نثار بی کرانی تو می کنم 
زمان ادامه دارد و سفر تمام می شود
محمدرضا شفیعی کدکنی — از زبان برگ — گل های زندان
گیرم که ابر بامدادان بهشت اینجا 
 بارید و خوش بارید 
 وان روشنی آسمانی را 
 نثار این حصار بی طراوت کرد 
از ساحل دریاچه ی اسفند 
با بی کرانی آیینه اش تابید و خوش تابید
 اما 
 مرغان صحرا خوب می دانند 
گلهای زندان را صفایی نیست 
 اینجا قناری ها ی محبوس قفس پیوند 
 این بستگان آهن و خو کرده با دیوار
بر چوب بست حس معصوم سعادت های مصنوعی
 با دانه ای فنجان آبی چهچهی آوازشان خرسند 
هرگز نمی دانند 
کاین تنگناشان پرده ی شور و نوایی نیست
محمدرضا شفیعی کدکنی — از زبان برگ — سفرنامه ی باران
آخرین برگ سفرنامه ی باران 
 این است 
که زمین چرکین است
محمدرضا شفیعی کدکنی — از زبان برگ — با آب
شب 
 رودخانه
  با کلماتی که گاه گاه 
 آموخت از مکالمه ی ابر و دره ها 
 آهنگ روستایی و سیال آب را 
 پرداخت در ستایش گل های شرم تو 
وینک
 هر جویکی
که می گذرد از کنار من 
 آن نغمه ی نواخته ی عاشقانه را
  تکرار می کند 
 شعر روان جوی
صمیمی شد انچنانک 
 در گوش من 
 به زمزمه 
 تکرار می شود 
همچون ترانه های خراسانی لطیف 
در کوچه های کودکی من 
چندان زلال و ژرف و برهنه ست 
کاینک به حیرتم 
 کاین شعر عاشقانه ی پر شور و جذبه را 
باران سروده است
  یا من سروده ام ؟
 من چون درخت معجز زردشت 
چون سرو کاشمر
با شاخ و برگ سبز بهاران 
قد می کشم به روشنی صبح 
از سایه های رودکناران
 من آن نیم که بودم 
 این لحظه دیگرم
 در خویش می سرایم دریا و صبح را 
تا رودخانه ی سخن نرمساز تو 
 این گونه شاد 
 می گذرد از برابرم 
باران 
 چندان زلال شعر تو امشب 
ایینه تصور و تصویر من شده ست 
 کاینک 
به هر چه عشق و ترانه ست 
دیوان خویش رابه تو تقدیم می کنم
محمدرضا شفیعی کدکنی — از زبان برگ — کوچ بنفشه ها
در روزهای آخر اسفند 
 کوچ بنفشه های مهاجر 
 زیباست 
 در نیم روز روشن اسفند 
 وقتی بنفشه ها را از سایه های سرد
 در اطلس شمیم بهاران 
 با خاک و ریشه 
 میهن سیارشان 
در جعبه های کوچک چوبی 
در گوشه ی خیابان می آورند 
 جوی هزار زمزمه در من
  می جوشد 
 ای کاش 
 ای کاش آدمی وطنش را 
 مثل بنفشه ها 
 در جعبه های خاک 
 یک روز می توانست
 همراه خویشتن ببرد هر کجا که خواست 
 در روشنای باران 
 در آفتاب پاک
محمدرضا شفیعی کدکنی — از زبان برگ — راستی ایا
باید از رود گذشت 
باید از رود 
اگر چند گل آلود 
 گذشت 
 بال افشانی آن جفت کبوتر را
 در افق می بینی 
که چنان بالابال 
دشت ها را با ابر 
 آشتی دادند ؟
راستی ایا 
 می توان رفت و نماند 
راستی ایا 
 می توان شعری در مدح 
 شقایق ها خواند ؟
محمدرضا شفیعی کدکنی — از زبان برگ — از دور ‚ در ایینه
 ابری که بر آن دره ها 
 خاموش می بارد 
سیلاب تندش 
 خواب شهر خفتگان را نیز 
آشفته خواهد کرد 
هر دور در آیینه نزدیک است 
 وقتی تو 
 گلهای زمستان خواب گلدان را
 در لحظه ای که عمر را بر آب می دیدند
 بردی کنار پنجره 
 بر سفره ی اسفند 
صبحانه 
 با نور و نسیم کوچه
مهمان سحر کردی
آن ساقه های سرد افسرده 
پشت حصیر ساکت پرده 
 هرگز
اعجاز دستان تو را 
 در خواب می دیدند ؟
محمدرضا شفیعی کدکنی — از زبان برگ — در چار راه رنگ بازی ها
 زیباترین رنگ ها سبز است 
 باغ بهاران صبح بیداران 
 آرامش و شرم سکوت شسته ی صحرا 
 اندیشه ی معصوم گل ها 
 در بهاران در شب باران 
زیباترین رنگ ها سبز است 
وقتی که من سوی تو می ایم 
 از ارتفاع لحظه های شوق 
 یا ژرفنای تلخ و تار صبر 
در پیچ و خم های خیابانهای 
 غرق ازدحام آهن و پولاد
 زیباترین رنگ ها سبز است
  در چار راه رنگ بازی ها 
وقتی که من سوی تو می ایم
 زیباترین رنگ ها سبزاست
 پیغمبر دیدار 
با وحی و الهام سعادت یار 
بخت بلند و طالع بیدار
محمدرضا شفیعی کدکنی — از زبان برگ — چشم روشنی صبح
در منزل خجسته ی اسفند 
همسایه ی سراچه ی فروردین 
با شاخه های ترد بلوغ جوانه ها 
 باران به چشم روشنی صبح آمده ست 
زشت است اگر که من 
 یار قدیم و همدم همساغر سحر 
در کوچه های خامش و خلوت نجومیش
 یا 
 با جام شعر خویش
 خوش آمد نگویمش
محمدرضا شفیعی کدکنی — از زبان برگ — شب درکدام سوی سیه تر
شب های اندلس
شب های قرطبه 
شبهای شاعران اسارت 
شبهای نیل چهر 
 شبهای تیره ای که نمی دانم 
 پستانک کدام ستاره 
 تاریکی شما را 
این گونه شیر می دهد از مهر 
 ای راویان وحشت و ظلمت 
در مادرید زیبا
در مادرید روشن 
 ایا 
 آفاق آسمان شمایان 
 امروز ‚ تنگ تر 
یا آسمان من ؟
در بسته پای خسته سحرگاه بی کلید 
در توس در نشابور
در ری 
 شب تیره تر نماید 
 یا در فضای قرطبه 
در خواب مادرید ؟
محمدرضا شفیعی کدکنی — از زبان برگ — در شمیم صبح
در دور دست آمدن روز
شعر بلند و روشن بیداری
تضمینی از ترانه ی شیرین جویبار 
 ترجیع یک درخت صنوبر 
 با واژه های سیره و سارش
همواره در ترنم 
با صخره های قافیه ای استوار 
 آفاق می سراید 
شعری برای تو 
 شعری برای من 
 و یک هجای روشن خونرنگ 
 گاه گاه 
 در شعر او 
 به شادی 
تکرار می شود 
اینک تمام شعر 
 در ذهن آب و آبی مشرق 
صبح آمده ست و
هستی بیدار می شود
محمدرضا شفیعی کدکنی — از زبان برگ — مرثیه درخت
دیگر کدام روزنه دیگر کدام صبح
خواب بلند و تیره ی دریا را
  آشفته و عبوس
تعبیر می کند ؟
 من می شنیدم از لب برگ
 این زبان سبز 
در خواب نیم شب که سرودش را 
 در آب جویبار 
 بدین گونه شسته بود 
 در سکوت ای درخت تناور 
 ای ‌ایت خجسته ی در خویش زیستن 
 ما را 
حتی امان گریه ندادند 
من اولین سپیده بیدار باغ را 
آمیخته به خون طراوت
 در خواب برگ های تو دیدم
  من اولین ترنم مرغان صبح را 
بیدار روشنایی رویان رودبار 
 در گل افشانی تو شنیدم 
دیدند بادها 
 کان شاخ و برگ های مقدس
این سال و سالیان
که شبی مرگواره بود 
در سایه ی حصار تو پوسید 
دیوار 
 دیوار بی کرانی تنهایی تو 
یا 
 دیوار باستانی تردیدهای من 
نگذاشت شاخه های تو دیگر 
 در خنده ی سپیده ببالند 
حتی 
 نگذاشت قمریان پریشان 
اینان که مرگ یک گل نرگس را
  یک ماه پیش تر 
آن سان گریستند 
 در سکوت ساکت تو بنالند
 گیرم 
 بیرون ازین حصار کسی نیست
 گیرم دران کرانه نگویند 
کاین موج روشنایی مشرق 
بر نخل های تشنه ی صحرا 
بمن عدن 
یا آبهای ساحلی نیل 
 از بخشش کدام سپیده ست 
اما 
 من از نگاه آینه 
 هر چند تیره ‚ تار 
شرمنده ام که : آه
در سکوت ای درخت تناور 
 ای ایت خجسته ی در خویش زیستن 
 بالیدن و شکفتن 
 در خویش بارور شدن از خویش
در خاک خویش ریشه دواندن
ما را 
 حتی امان گریه ندادند
محمدرضا شفیعی کدکنی — از زبان برگ — تصویر
زلال روشن چشمانش
 آبشار کبود 
 که ایتی ست 
به تصویر بیم و شرم و شکوه
 نگاه ترد گوزنی ست 
کز بلند ستیغ 
 در آب می نگرد 
عبور سایه ی صیاد را 
 ز دامن کوه
محمدرضا شفیعی کدکنی — از زبان برگ — برگ از زبان باد
این چرخ چاه کهنه ی کاریز 
با ریسمان پر گره خویش
 این یادگارهای صد قهر و آشتی
یادآور شفاعت دستان روستایی
این خشک دشت را سیراب می کند ؟
 در هر گره نشان امیدی ست 
 وان سوی هر امیدی یأسی
در جمع این گره ها 
 پیوند اشنایی دیرینه استوار 
 آن سو درخت تشنه لبی 
 برگ هاش را 
 از تشنگی فشرده به هم کرده گوش ها 
تا بشنود ترانه ی جویی که خشک شد
  اما دریغ زمزمه ای نیست 
 وان سوی تر شیار افزار
 با تخته پاره های شکسته
 در هرم نیم روز
خیل هزارگان ملخ ها 
این مرکبان تندرو قحط و خشک سال 
 از دور و دور دست فراخای دشت را 
 محدود می کنند 
 ای باد !‌ ای صبورترین سالک طریق 
ای خضر ناشناس 
 که گاهی به شاخ بید 
گاهی به موج برکه و 
گاهی به خواب گرد 
دیدار مینمایی و پرهیز می کنی
 ایام تشنه کامی ما را 
از یاس های ساحل دریاچه ها مپرس
آنجا که از شکوفه شکر ریز می کنی
محمدرضا شفیعی کدکنی — از زبان برگ — تنهایی ارغوان
در خلوت بامدادی باران
 بیداری روشن خروس صبح
  خواب خوش قریه را سلامی داد
  در جنگل بی کرانه مرغی خواند 
 با نغمه ی خرد روشنی 
 پرشور 
 تنهایی ارغوان چه شیرین است 
بر یال گریوه های دشت دور
محمدرضا شفیعی کدکنی — از زبان برگ — خاموشی گلوله سربی
ای چشم نیلگونه ی دریا
 ترکیب روشنایی شبگیر رستخیز 
با ظلمت شبان پس از مرگ
ایینه نگاه غزالان و آهوان 
 بی رحمی سکوت تو 
 امشب 
 در پاسخ ترنم این شور و اشتیاق 
خاموشی گلوله ی سربی ست 
 در خون گرم سینه ی قرقاول جوان
محمدرضا شفیعی کدکنی — از زبان برگ — چه بگویم
چه بگویم که دل افسردگی ات 
از میان برخیزد ؟
نفس گرم گوزن کوهی
چه تواند کردن ؟
سردی برف شبانگاهان را
  که پر افشانده به دشت و دامن ؟
محمدرضا شفیعی کدکنی — از زبان برگ — در حضور باد
 کلماتم را 
در جوی سحر می شویم
لحظه هایم را 
 در روشنی باران ها 
 تا برای تو شعری بسرایم روشن
  تا که بی دغدغه بی ابهام
 سخنانم را 
 در حضور باد 
 این سالک دشت و هامون 
 با تو بی پرده بگویم 
که تو را 
 دوست می دارم تا مرز جنون
محمدرضا شفیعی کدکنی — از زبان برگ — قصد رحیل
من عاقبت از اینجا خواهم رفت 
 پروانه ای که با شب می رفت 
این غال را برای دلم دید 
 دیری ست 
 مثل ستاره ها چمدانم را 
 از شوق ماهیان و تنهایی خودم 
 پر کرده ام ولی 
 مهلت نمی دهند که مثل کبوتری
در شرم صبح پر بگشایم 
 با یک سبد ترانه ولبخند 
خود را به کاروان برسانم 
اما 
 من عاقبت از اینجا خواهم رفت 
پروانه ای که با شب می رفت 
این فال را برای دلم دید
محمدرضا شفیعی کدکنی — از زبان برگ — برای باران
 باران !‌ سرود دیگری سر کن 
من نیز می دانم که در این سوک 
یاران را 
یارای خاموشی گزیدن نیست 
 اما تو می دانی که در این شب 
 دیوارهای خسته را 
 تاب شنیدن نیست 
 من نیز می دانم که یاران شقایق را
 دستی بنفرین 
 از ستک صبح پرپر کرد 
من نیز می دانم که شب افسانه ی خود ر ا
 در گوش بیداران مکرر کرد 
اما نمی گویم 
دیگر نخواهد رست در این باغ 
خونبرگ آتشبوته ای 
چون قامت یاد شهیدانش
یا گل نخواهد داد 
پیوند دست ناامدیانش
باران !‌ سرود دیگری سر کن 
شعر تو با این واژگان شسته 
 غمگین است 
ترجیع محزون تو 
 امشب نیز 
 چون ترجیع دوشین است 
شعری به هنجاری دگر بسرای
 آوای خود را پرده دیگر کن 
باران ! سرود دیگری سر کن
محمدرضا شفیعی کدکنی — از زبان برگ — نماز خوف
میان مشرق و مغرب  ندای محتضری ست 
که گاه می گوید 
من از ستاره ی دنباله دار می ترسم 
 که از کرانه ی مشرق ظهور خواهد کرد 
به رنگ دود در آیینه ها نمودار است 
و در رواق مساجد شکاف افتاده ست 
و در کیسه ی گل های ساده ی مریم 
کجال شوق و نیایش 
 نمی دهد ما را 
 طلوع صبحدمان خروج دجال است 
 که آب را گل و لاله راه می بندد 
و روشنی را 
 در جعبه های ماهوتی
 به روی شاخه ی گردوی پیر شانه سری
 نماز می خواند 
 نماز خوف 
مگر چیست ؟
 غبار و دود مسلسل بر آسمان سحر 
 کسوف لبریزی ست 
 تو نیز همره دجال می روی هشدار
 به رودخانه بیندیش
 که آسمان را در خویش می برد سیال 
 تو پاک جانی اما 
هوای شهر پلید است 
 اگر یکی ز شهیدان لاله 
 کشته ی تیر 
ز خاک برخیزد 
 به ابر خواهد گفت 
 به باد خواهد گفت 
که این فضا چه پلید است و آسمان کوتاه 
و زهر تدریجی 
عروق گل ها را از خون سالم سیال 
چگونه خالی کرده ست
من و تو لحظه به لحظه 
کنار پنجره مان 
 بدین سیاهی ملموس
خوی گر شده ایم 
کسی چه می داند بیرون چه می رود در باد
 تمام روزنه ها بسته ست 
من و تو هیچ ندانستیم 
 درین غبار 
 که شب در کجاست روز کجا 
 و رنگ اصلی خورشید و
  آب و گل ها چیست 
 درخت ها را پیوند می زنند 
 چنانک 
 به روی شاخه ی بادام سیب می بینی 
به روی بوته ی بابونه 
 لاله های کبود 
چه مهربانی هایی
 اگر به آب ببخشی
 حباب خواهد شد 
 من و تو هیچندانستیم 
 که آن درخت تنومند روشنایی را 
کجا به خاک سپردند 
 یا کجا بردند ؟
بلور شسته ی هر واژه آنچنان آلود
  که از رسالت گل 
خار و خس رواج گرف 
میان مشرق و مغرب ندای محتضری ست 
 که گاه می گوید 
من از ستاره ی دنباله دار می ترسم 
عذاب خشم الاهی ست 
نماز خوف بخوانیم 
 نماز خوف
محمدرضا شفیعی کدکنی — از زبان برگ — ملال
در کنار جوی
 من نشسته 
 آب در رفتار 
در تمام هفته 
 خسته 
 انتظار جمعه را دارم
 در تمام جمعه 
 باز از فرط تنهایی
انتظار شنبه است و کار 
 من نشسته 
 آب در رفتار
محمدرضا شفیعی کدکنی — از زبان برگ — مناجات
 خدایا 
 خدایا 
 تو با آن بزرگی
 در آن آسمانها 
چنین آرزویی
 بدین کوچکی را
  توانی برآورد 
 ایا ؟
محمدرضا شفیعی کدکنی — از زبان برگ — دو خط
دیروز 
چون دو واژه به یک معنی
از ما دو نگاه 
 هر یک سرشار دیگری
 اوج یگانگی
 و امروز
چون دو خط موازی
در امتداد یک راه 
 یک شهر یک افق 
 بی نقطه ی تلاقی و دیدار 
 حتی در جاودانگی
محمدرضا شفیعی کدکنی — از زبان برگ — شب به خیر
شب به خیر ای دو دریای خاموش
شب به خیر ای دو دریای روشن 
شب به خیر ای نگاه پر آزرم 
 باز امشب 
در کدامین خلیج شمایان 
بادبان سحر می گشاید ؟
 آه دیری ست 
 دیری ست
 دیری ست
من درین سوی این ترعه ی خون 
تو در آن سوی آن باغ آتش
وز دگر سوی 
 ابر و باران 
 ابر و باران و تنهایی من 
راه باریک و 
 شب ژرف و تاریک 
 هیچ نشناختم با که بودم 
هیچ نشناختی با که بودی
لیک می دانم 
 اینجا 
 در شمار شهیدان این باغ 
یک تنم 
 ارغوانی شکسته 
 هر چه هستم همانم که بودم 
 هر چه بودم همینم که هستم 
شب به خیر ای دو دریای خاموش
شب به خیر ای دو دریای روشن 
 می رود باد بارن ستاره 
می رود آب 
 آیینه ی عمر 
 می روی تو 
 سوی آفاق تاریک مغرب 
 آسمان را بگویم که امشب
  یاسهای ره کهکشان را 
بر سر رهگذرارت فشاند 
 یک سبد لاله 
 از تازه تر باغ سرخ شفق
در نخستین سحرگاه هستی
تا درین راه تنها نباشی
 در کنارت نشاند 
شب به خیر ای دو دریای روشن 
شب به خیر ای دو دریای خاموش
 گاه می پرسم : از خویش بی خویش
 شاید آنجا در آن سوی سیلاب 
خواب بی گریه ی سبز مرداب 
برگ را با نسیم سحرگاه 
 گفت و گویی نبود و نبوده ست 
 باز می گویم 
ای چشم بیدار 
پس درین خشک سال ترانه
آن همه واژگان پر آزرم 
بر لب لاله برگان صحرا 
ترجمان کدامین سرود است ؟
 شب به خیر ای دو دریای خاموش
شب به خیر ای دو دریای روشن 
شب به خیر ای نگاه پر آزرم 
 این سرود درود است و بدرود
محمدرضا شفیعی کدکنی — از زبان برگ — آواز بیگانه
اینجا دگر بیگانه ای 
 آواز می خواند 
گاهی که گاهی نیست 
 خاموش می ماند 
 و باز می خواند 
 او می سراید
 در حضور شب 
به رنگ جویبار باغ 
خونبرگ گل ها را
 که می بالند فردا 
 از شهادتگاه عاشق ها 
او می سراید
  در تمام روز چون من
 غربت یک قدس مهجور الاهی را
  در روشنا برگ شقایق ها 
او می ستاید عشق را 
 در روزگار قلب مصنوعی
 او می ستاید صبح را 
 در قعر شب با لهجه ی خورشید 
در قرن بی ایمان 
او می ستاید کلبه های ساده ی ده را 
 در روزگار آهن وسیمان 
او می ستاید لاله عباسی و 
 شبدر را شقایق را 
با گونه شان پر شرم 
در ازدحام کاغذین گل های بی شرمی 
که می میرند 
 اگر ابری ببارد نرم 
اینجا چنین بیگانه ای 
 آواز می خواند 
 گاهی 
 خاموش می ماند 
و باز می خواند 
 و باز می خواند
محمدرضا شفیعی کدکنی — از زبان برگ — مزامیر گل داوودی
هیچ کس هست که با قطره ی باران امشب 
 همسرایی کند و روشنی گل ها را 
 بستاید تا صبح 
 که براید خورشید ؟
هیچ کس هست که در نشئه ی صبح 
 ساغر خود را بر ساغر آلاله زند 
 به لب جوباران 
و بنوشد همه جامش را 
 شادی کام گیاهی که ننوشیده از ابر کویر 
 ساغر روشنی باران ؟
 هیچ کس هست که با باد بگوید 
 در باغ 
 آشیان ها را ویرانه مکن 
جوی 
 آبشخور پروانه ی صحرا را 
 آشفته مدار 
 و زلالش را 
کایینه ی صد رنگ گل است
 با سحرگاهان بیگانه مکن
هیچ کس هست که از خط افق 
 گرد صحرا را 
 دریا را 
 مرزی بکشد 
 نگذارد که عبور شیطان 
 از پل نقره ی موج 
 عصمت سبز علقزاران را
 تیره و نحس و شب آلود کند ؟
هیچ کس هست در اینجا که بگوید 
 من 
 روحی هستی را 
در روشنی سوسن ها 
و مزامیر گل داوودی 
بهتر از مسجد یا صومعه می بینم ؟
هیچ کس هست که احساس کند
 لطف تک بیتی زیبایی را 
 که خروس شبگیر 
 می سراید گه گاه ؟
 هیچ کس هست 
 که اندیشه ی گل ها را 
از سرخ و کبود 
بنگرد صبح در آیینه ی رود 
یا یکی هست 
 درین خانه 
 که همسایه شود
 با سرودی که شفق می خواند 
بر لب ساحل بدرود و درود ؟
محمدرضا شفیعی کدکنی — از زبان برگ — درین شب ها
 درین شب ها 
 که گل از برگ و برگ از باد و باد از ابر می ترسد 
 درین شب ها 
 که هر آیینه با تصویر بیگانه ست 
و پنهان می کند هر چشمه ای
  سر و سرودش را 
چنین بیدار و دریاوار 
 تویی تنها که می خوانی
 تویی تنها که می خوانی
 رثای قتل عام و خون پامال تبار آن شهیدان را 
تویی تنها که می فهمی 
زبان و رمز آواز چگور ناامیدان را 
بر آن شاخ بلند 
 ای نغمه ساز باغ بی برگی
بمان تا بشنوند از شور آوازت 
درختانی که اینک در جوانه های خرد باغ 
 در خواب اند 
بمان تا دشت های روشن آیینه ها
  گل های جوباران 
تمام نفرت و نفرین این ایام غارت را 
 ز آواز تو دریابند 
 تو غمگین تر سرود حسرت و چاووش این ایام 
تو بارانی ترین ابری 
 که می گرید 
به باغ مزدک و زرتشت 
 تو عصیانی ترین خشمی که می جوشد 
ز جام و ساغر خیام 
درین شب ها 
 که گل از برگ و 
 برگ از باد  و
 ابر از خویش می ترسد 
 و پنهان می کند هر چشمه ای 
 سر و سرودش را
 درین آفاق ظلمانی 
چنین بیدار و دریاوار 
تویی تنها که می خوانی
محمدرضا شفیعی کدکنی — از زبان برگ — میان جنگل آتش
چه دل گرفته بهاری 
 پرنده ها همه آهن 
نسیم 
 موج غباری
به گوش منتظر طفل روستا نرسید 
میان جنگل آتش
سرود سریده و ساری 
غروب خسته ی شهر 
بنفشه هایی پیوسته با نخی تاریک 
به روی سنگ مزاری
محمدرضا شفیعی کدکنی — از زبان برگ — نشانی
من از خراسان و
  تو از تبریز و 
 او از ساحل بوشهر 
با شعرهامان شمع هایی خرد 
 بر طاق این شبهای وحشت بر می افروزیم 
 یعنی که در این خانه هم
چشمان بیداری
باقی ست 
 یعنی در اینجا می تپد قلبی و 
 نبض شاخه ها زنده ست
 هر چند 
با زهر سبز آلوده و از وحشت کنده ست
 این شمع ها گیرم نتابد 
در شبستان ابد در غرفه ی تاریخ 
 گیرم فروغ فتح فردایی نباشد 
لیک 
گر کور سو 
گر پرتو افشان 
هر چه هست این است 
 یاد آور چشمان بیداری ست 
وز زندگانی 
 گرچه شامی شوکران کند 
 باری نموداری ست
محمدرضا شفیعی کدکنی — از زبان برگ — از پشت این دیوار
بگذار بال خسته ی مرغان 
 بر عرشه ی کشتی فرود اید
  در برگ زیتونی
 که با منقار خونین کبوترهاست 
آرامش نزدیک واری را نمی بینم 
آب از کنار کاج ها 
تنها 
نخواهد رفت 
این منطق آب ست 
 قانون سرشاری و لبریزی ست 
سیلاب 
 در بالاترین پرواز 
 هر گنبد و گلدسته و
 هر برج و باروی مقدس را
تسخیر کرده از لجن 
از لوش کنده 
این آخرین قله ست 
بیچاره آن مردی که آن شب 
 زیر سقف شب 
 با خویشتن می گفت 
 من پشت تصویر شقایق ها 
 و در پناه روح گندم زار خواهم ماند
  من تاب این آلودگی ها را ندارم 
 آه 
 بیچاره آن مردی که این می گفت 
پیمانه ی لبریز تاریکی
 درین بی گاه 
 لبریز تر شده 
 آه 
 می بینی 
مستان امروزینه 
 هشیاران دیروزند 
ای دوست 
 ای تصویر 
ای خاموش
از پشت این دیوار 
 در رگبار 
آخر بپرس از رهگذاری
  مست یا هشیار 
زان ها که می گریند
  زان ها که می خندند 
 کامشب 
درخیمه ی مجنون دلتنگ کدامین دشت 
بر توسنی دیگر 
 برای مرگ شیرین گوارایی
زین و یراق و برگ می بندند ؟
منخواب تاتاران وحشی دیده ام امشب 
 در مرزهای خونی مهتاب 
 بر بام این سیلاب
خوابم نمی اید 
خوابم نمی اید 
تو گر تمام شمع های آشنایی را کنی خاموش
 و بر در و دیوار این شهر تماشایی
صد ها چراغ خواب آویزی
با صد هزاران رنگ 
 خوابم نخواهد برد 
 وقتی افق با تیرگی ها آشتی می کرد
 خون هزاران اطلسی 
تبخیر می شد 
در غروب روز 
 که نام دیوی روی دیوار خیابان را 
آلوده تر می کرد 
 باران سکوت کاج را می شست 
در آخرین دیدارشان 
 پیمانه های روشنی لبریز 
شب خویش را 
در شط خاموشی رها می کرد 
خواب بلند باغ را مرغی
 با چهچهه کوتاه خود تعبیر ها می کرد 
آن سیره ی تنها که سر بر نرده ی سرد قفس می زد 
آگاه بود ایا که بالش را 
در خیمه ی شبگیر کوته کرده بود آن مرد ؟
شاید بهانه می گرفت این سان 
شاید 
اما چه پروازی 
چه آوازی 
در برگ زیتونی
 که با منقار خونین کبوترهاست 
آرامش نزدیک واری را نمی بینم 
بگذار بال خسته ی مرغان 
 بر عرشه ی کشتی فرود اید
محمدرضا شفیعی کدکنی — بوی جوی مولیان — دیباچه
می خواهم 
 در زیر آسمان نشابور
چندان بلند و پاک 
 بخوانم که هیچ گاه 
 این خیل سیلو وار مگس ها 
 نتوانند 
روی صدای من بنشینند 
می خواهم 
 در مزرع ستاره زنم شخم 
و بذرهای صاعقه را یک یک
با دستهای خویش بپاشم 
وقتی حضور خود را دریافتم 
دیدم تمام جاده ها از من 
 آغاز می شود
ای حاضران غایب از خود
ای شاهدان حادثه از دور 
 من عهد کرده ام 
 حتی اگرچه یک شب 
رم را 
 پس از نرون 
به تماشا روم نرون
دیوانه ای که می خواهد 
 زنجیر را به گردن تندر درافکند
محمدرضا شفیعی کدکنی — بوی جوی مولیان — منطق الطیر
به هیچ خنجر 
 این ریسمان نمی گسلد 
 صدا می اید 
 یک ریز 
 روز و شب از باغ 
 چیو چیو 
 چ چ 
 چه چه 
 چیو چیو 
 چه چه 
زلال زمزمه 
 جاری است زان سوی دیوار 
جلال می پرسد 
 این مرغ را گلو هرگز
ز کار خواندن و خواندن نمی شود خسته
  که با نوایش در هرم روز و سایه ی شب 
نگاه می دارد این باغ و بیشه را بیدار ؟
ببین که 
 می گویم 
 این سحر عاشق است و سحر
یکی نرفته هنوز 
 آن دگر کند آغاز 
 صدا یکی ستولیکن پرندگان بسیار
محمدرضا شفیعی کدکنی — بوی جوی مولیان — خطاب
اینک بهار بر در قلب تو می زند 
 اما تو آن طرف 
بیرون قلب خویشتن 
استاده ای هنوز
 صبحی که روی شانه ی زیتون 
در حالت هبوط است 
 فردا 
از نخل های سوخته 
 بالا خواهد رفت 
اما 
یک شاخه گل برای تو کافی ست
  تا فاصله شود 
بین تو و هزار ستاره 
بین تو و حضور سپیده 
بین تو هیاهوی شهری که هر سحر
در سربی صفیری بیدار می شود
محمدرضا شفیعی کدکنی — بوی جوی مولیان — در بادهای امشب و هرشب
این بادهای هر شب و امشب
  این باد آسیایی این باد مشرقی
وا می کنند پنجره ها را به روی تو 
 و فصل را دوباره ورق می زنند 
 در بادهای هر شب و امشب 
از بهر این هیولا 
این لاشه ی بزک شده در باران 
گوری به عمق چند هزارانسال 
 در یک دقیقه حفر خواهد شد 
 این بادهای هر شب و امشب 
 با کیمیای عشق و با سیمیای مستی
نسجی ز آب و آتش ترکیب می کنند 
 و تا زباله دان 
 اوراق روزنامه های محلی را
  تعقیب می کنند
محمدرضا شفیعی کدکنی — بوی جوی مولیان — ایه های شنگرفی
در سربی و ستاره و سرما 
 کبوترها 
 میدان را می دانند 
 هر چند روزنامه نخوانند 
 شوق عبور از پل طوفان و هر چه باد 
 این پیغمبران کوچک را 
تسخیر کرده است 
 آه 
 پیغمبران کوچک ؟
هرگز
این صاحبان عزم و عزیمت
  این انبیای مرسل 
این خیل عاشقان اولوالعزم 
با سحرشان سحرها 
معنای دیگری ست که در واژه می دمند 
اینان 
بر جا نمی گذارند از خود 
جز ایه ای شگرف 
واندر حضور حادثه 
 شنگرف روی برف
محمدرضا شفیعی کدکنی — بوی جوی مولیان — با سبزنای گندم چنگیز
اینجا غبار صورتی و سبزی
 پاشیده اند روی درختان دوردست 
 که در هوا
 هنوز شناور 
معلق است 
از راه دور 
 بوی بهار تو را هنوز
آمیخته به خون خزانی
احساس می کنم 
 ای جلگه ای که رایحه ی هجرت
 از برگ برگ باغ و
بهار تو می وزد 
می بینم 
آه 
 اینجا 
گنجشک ها 
که بر لب پاشوره های حوض
با ماهیان سرخ 
 سخن از مهاجرت 
 می گویند 
با سبزه نای گندم چنگیز
دهقان توس و تبریز 
 نوروز باستانی فرخنده باد
محمدرضا شفیعی کدکنی — بوی جوی مولیان — قصه الغربه الغربیه
نیلوفری شدم 
 بر آبهای غربت بالیدم 
 نالیدم 
 گفتم
با انقراض سلسله ی سرما
 این باغ مومیایی بیدار می شود
  وانگاه آن چکاوک آواره 
حزن درخت ها را 
 در چشمه سار سحر سرودش
خواهد شست 
 وینک 
 درمانده ام که امشب 
در زیر برف پر حرف 
نعش سروده های شبانگاهی اش را 
ایا کجا به خاک سپردند ؟
محمدرضا شفیعی کدکنی — بوی جوی مولیان — بودن
پیمانه های برگ نیلوفران قدسی پر شد
 مستان 
 یک یک 
 از پای اوفتادند 
اما یکی از ایشان 
 با سایه اش هنوز
در حذبه ی سماع است 
 در نور سرخ کژتاب 
دو خط : سیاه و سربی
بر سطح ارغوانی آرام می گذشت 
پرواز محو زاغچه ای با کبوتری
شاید به سوی نور و 
 شاید به سوی خواب 
بر برکه ی غروب نشستن 
 و اضطراب بودن را دیدن 
در پیچ و تاب سایه ی نیلوفری بر آب
محمدرضا شفیعی کدکنی — بوی جوی مولیان — هویت جاری
فیروزه های منتشر سرد سرمدی
آب است و آب و آبی بی ابر 
بر آسمان جاری واژون 
اسکندریه مثل هلالی است 
بر موج ها گریز ستیزای فرصت ست 
و مرغکان چیره ی ماهی خوار 
۷۷ و 
۷ و 
 فراوان ۷ 
در انتشار هندسی خویش
 بر موج ها هجوم می آرند
  و من طنین پویه و پرواز و پنجه را
 بر سطح این هویت جاری
در واجموج هایم 
تصویر می کنم
محمدرضا شفیعی کدکنی — بوی جوی مولیان — آواره یمگان
کیست در آنجا 
 کنتار چشمه
  که خود را 
 از گره موج می گشاید تصویر 
موی سپیدش : غبار لشکر ایام 
 ذهنش :‌ آیینه ای موازی شبگیر 
تیشه ی طوفان و تندباد نکاهید 
هیچ ازین صخره 
 این شکوه تناور 
 اینک فریاد اوست از پس ده قرن 
بر سر خیزاب و تندباد شناور 
 اسبش آنجا رهسات 
 نظم رهایی است 
 می چمد ‌آنجا که نثر ساده ی شبدر
  ریخته در شعر آب و شیری مهتاب
 صبح شقایق کنار عصر اساطیر 
 شعر فروشان روزگار من و او 
 اینک بعد از هزار سال ببینید
  شاعر و شمشیر را و 
 بیشه ای از شیر
محمدرضا شفیعی کدکنی — بوی جوی مولیان — ایینه ای برای صداها
ایینه ای شدم 
 آیینه ای برای صدا ها 
فریاد آذرخش و گل سرخ 
و شیهه شهابی تندر 
 در من 
 به رنگ همهمه جاری است 
ایینه ای شدم 
 آیینه ای برای صدا ها
 آنجا نگاه کن
فریاد کودکان گرسنه
  در عطر اودکلن 
آری شنیدنی ست ببینید 
 فریاد کودکان 
 آن سو به سوک ساکت گلبرگ ها 
وزان 
خنیای نای حنجره ی خونی خزان 
 آیینه ای شدم 
ایینه ای برای صداها
محمدرضا شفیعی کدکنی — بوی جوی مولیان — نیویورک
او می مکد طراوت گل ها و بوته های افریقا را 
 او می مکد تمام شهد گلهای آسیا را 
 شهری که مثل لانه ی زنبور انگبین 
تا آسمان کشیده 
 و شهد آن دلار 
یک روز  در هرم آفتاب کدامین تموز
موم تو آب خواهد گردید 
 ای روسپی عجوز ؟
محمدرضا شفیعی کدکنی — بوی جوی مولیان — سرود
گره می زنم تار ابریشم سرخگون را
 به آوای تندر 
 به آوای باران 
 می آمیزم این شبنم پرتپش را 
 به دریای یاران 
اگر چند کوتاه اما 
 گره می زنم این صدا را 
 درین کوچه آخر 
به هیهای بالنده بالای یاران
محمدرضا شفیعی کدکنی — بوی جوی مولیان — درخت
زیباتر از درخت در اسفند ماه چیست ؟
 بیداری شکفته پس از شوکران مرگ 
 زیباتر از درخت در اسفند ماه چیست ؟
 زیر درفش صاعقه و تیشه ی تگرگ
 زیباتر از درخت در اسفند ماه چیست ؟
عریانی و رهایی و تصویر بار و برگ
محمدرضا شفیعی کدکنی — بوی جوی مولیان — شطح اول
 با همین واژه هایی که هرگز
دعوی سحر و اعجازشان نیست 
مثل سار و قناری و قمری
که اگر چند پیغمبران اند 
ایه ای غیر آوازشان نیست 
بر من این لحظه وحی آمد از صبح 
 کان که بودی تو در انتظارش
جز تو خود هیچ کس نیست باری
دیگران گر ندانند این را 
 بی گمان دیده ی بازشان نیست
محمدرضا شفیعی کدکنی — بوی جوی مولیان — شطح دوم
شهری که آن سوی شقایق می شود طالع 
در جاده ی جادوی ابریشم 
 دروازه های عالمی دیگر 
 به روی آدمی دیگر 
 آن عالم و آدم که حافظ آرزو ی کرد 
 نزدیک است 
 آنک 
 شهری که از دروازه های آن 
 هم بوی جوی مولیان خیزد
هم یاد یار مهربان اید
محمدرضا شفیعی کدکنی — بوی جوی مولیان — مرثیه
دران سپیده ی ناپایدار
 تو مثل کرگدن 
از بیشه پا برون هشتی
و آسمانه ی شب را 
 چو آسمان سحر 
شکافتی و 
 شکفتی به سوی بی سویی
دران سپیده ی ناپایدار مرغی را 
 به همسرایی خود خواندی
 و مرغ هیچ نگفت
و خون ز شاخه فرو ریخت 
 و مرغ پر زد و از ریسمان باد آویخت 
دران سپیده ی ناپایدار مردانی
 ز دور می خواندند 
 هنوز نعش صداشان بر آبها جاری ست