mabidan/ganjoor huggingface dataset:
احمد پروین — گزیدۀ غزل ها — برق حسرت
یادش آرام دل دیوانه برد
دلبرانه آمد و جانانه برد
خواب دیدم که با زنجیر عشق
دوشم از محراب تا میخانه برد
پای در ماتم سرای دل گذاشت
عبرت بسیار از این ویرانه برد
داستان وصل را آغاز کرد
تا دیار قصه و افسانه برد
دست تقوای مرا بشکسته دید
اندک اندک تا لب پیمانه برد
بوسه ام را با لب زیبا فشرد
برق حسرت تا دل بیگانه برد
داستان کودکان شد شعر من
نام احمد بر در هر خانه برد
احمد پروین — گزیدۀ غزل ها — خاطرۀ وصل
هنوز خاطرۀ وصل توست در گوشم
تو را به هر چه پرستی مکن فراموشم
سکوت دلکش من هم ز یاد صحبت تو
چنان خوش است که تا روز مرگ خاموشم
چو شمع در شب رویای خویش می سوزم
چو اشک بر سر سودای خویش می جوشم
اگر چه با تو حرام است شکوه ، می گویم
اگر چه بی تو حرام است باده می نوشم
به غم بگو که ز آغوش من گریز کند
نثار مقدم عشق کسیست آغوشم
احمد پروین — گزیدۀ غزل ها — نگاه
هزار ناله ناکرده در گلو دارم
هزار بغض فرو خورده پیش رو دارم 
هزار سجده ناکرده در خم ابرو
و صد سلام به آن بت که روبرو دارم
دلم به نیم نگام تو آن شود انگار
که دارد آنچه در عالم من آرزو دارم
تمام خواهش من بوسه ایست بر لب تو 
اگر چه پر هوسم خواهشی نکو دارم
احمد پروین — گزیدۀ غزل ها — معمای دل
من اسیرم ، عاشقم عاشق تر از افسانه ها
با خیال روی تو من ماندم و ویرانه ها
سر خوش استم من اگر با من بمانی تا ابد
گر نمانی وایِ من از طعنۀ بیگانه ها
من نه آن شمعم که با آتش هم آغوشی کنم 
من خود آتش می شوم آتش تر از پروانه ها
حل نمی گردد معمای دلم با عقل تو
صد معما حل شود در محفل دیوانه ها
احمد پروین — گزیدۀ غزل ها — حیرت نامنتها
هزار دردم و درد آشنا ندارم من
بیا که طاقت بار جفا ندارم من
شهاب گم شده ام من در آسمان وجود
رهی به حیرت نا منتها ندارم من
ز شیشه بودن خود عاقبت چنین دیدم
که پیش سنگ دل دوست جا ندارم من
شنیده ام که دل و دین و عقل می خواهی
دوباره خواسته ای آنچه ندارم من
احمد پروین — گزیدۀ غزل ها — خلوت نشین
هرگز نه من ، همیشه تو ، اما برای من
آغاز من میانه ی من ، انتهای من
می خندم از حلاوت رویای وصل تو
درد فراق می چکد از های های من
مست قنوت ، دست دعا خیز خسته ام
سر بر زمین سجده به پای تو پای من
در حیرت است چشم فریبای خوب تو
در سفرۀ نگاه تو از اشتهای من
خلوت نشین کوچۀ هیهات می شوم
شاید سکوت سر کشد از انزوای من
احمد پروین — گزیدۀ غزل ها — معما
نگاهت را مهیا کن من امشب باز می گردم
برایم خیمه بر پا کن من امشب باز می گردم
شبانی بی بیابانم خراب مهربانانم
دلت صحرای سینا کن من امشب باز می گردم
مرا حل کن معمایم که نا پیدای پیدایم
مرا بشناس پیدا کن من امشب باز می گردم
ز جانم آه می آید تبی جانکاه می آید 
مرا با ناله سودا کن من امشب باز می گردم
اجل می گفت می آید که بند از روح بگشاید
کمی امروز و فردا کن من امشب باز می گردم
احمد پروین — گزیدۀ غزل ها — آیین خنده
هرگز سلام بر من مسکین نگفته ای
گفتی برو ولی به کجا این نگفته ای
گفتم خدا مرا برساند به وصل تو
این بود آن دعا که تو آمین نگفته ای
دیوانه ام که می زنی اما نمی روم
دل خوش به این شدم که تو نفرین نگفته ای
خندیده ای فدای شکر خند ناز تو
آیین خنده به من غمگین نگفته ای
گنجشک خسته ام و تو شهباز قصه ها 
با من چرا ز پنجه شاهین نگفته
گفتی سلام ، مثل نسیمی سبک شدم
قبلاً چرا تو این دُر سنگین نگفته ای
ساغر مرا شبیه تو بیخود نمی کند 
راز خودت به ظرف سفالین نگفته ای 
دین غیر سجده نیست به پای بت عزیز
با من چرا روایت این دین نگفته ای
احمد پروین — گزیدۀ غزل ها — ادعای یار
هر کس که دید روی تو تشبیه ماه کرد
اما نه ماه مثل تو باد اشتباه کرد
عاشق اگر بدون وضو برد نام تو 
اندازۀ هزار هزار جنایت گناه کرد
شب بود و ماه بود و هزار ادعای ناز
گیسوی تو در آمد و رویش سیاه کرد
صبح آمدی ز خانه برون چشم های من
آتش گرفت چون به جمالت نگاه کرد
احمد پروین — گزیدۀ غزل ها — غوغای وصل
هر شب از غوغای وصل می شوم بیدارتر
هر دم از دیوانگی می شوم هوشیارتر
مه رخان شنگ و شوخ دلبران شوخ و شنگ
می برند از من توان می کنندم زارتر
بشکند دست فلک از فریب من چه سود
نی به مقصد می رسم نی شوم کم بارتر
هر که بالاتر رود ما به پایین می رویم
هر که می گردد عزیز می شوم من خوارتر
زلف و ابروی تو را قیمت جان می خرم
چون که نفروشی همی قیمتش بسیارتر
احمد از طالع مدار نیک بختی انتظار
طالعت چون آتش است آتشی خونبارتر
احمد پروین — گزیدۀ غزل ها — بخت سیاه
وه که بختی سیاه دارم من
نقد عمری تباه دارم من
همجوار غمم ز صحبت دوست
حرمت غم نگاه دارم من
شکوه ها در حریم خلوت دل
با نسیم پگاه دارم من
نکن از شهد بوسه محرومم 
اشتیاق گناه دارم من
شب بر آمد حجاب بر فکنیم
که لبی بوسه خواه دارم من
احمد پروین — گزیدۀ غزل ها — شب دعا
نگاه تو با چشم من آشناست
حریم نگاه تو باغ خداست
سفر در فراسوی چشمان تو
به معنای رفتن به بی انتهاست
کویر عطشناک احساس من 
ز باران چشم تو باغ صفاست
شب با تو بودن بهشت من است
شب لحظه های قشنگ دعاست
احمد پروین — گزیدۀ غزل ها — نفرین آفرینش
نفرین آفرینش ، دشنام سر نوشتم 
تمثیل شور بختی نا کام سر نوشتم
محکوم رای خوبان در دادگاه حیرت
بر دار روزگاران اعدام سر نوشتم
تلخ است کام هستی از آن چه من چشیدم
زهر سیاه حسرت در جام سر نوشتم
نسیان آفرینش عصیان بخت نا جور 
از یاد رفته صیدی در دام سر نوشتم
تقدیر این چنین شد در غیبت کبوتر
جغد سیاه هستی بر بام سر نوشتم
احمد پروین — گزیدۀ غزل ها — نامه های یادگاری
نامه های یادگاری بوسه های پر حرارت
یاد ایام جوانی پیری آمد با حقارت
مست بودم از تمنا تک سوار شهر رویا
باز خواهم داشت آیا آن انرژی آن جسارت
کوچه گرد آرزویم هم نفس با یاد اویم
مرده آری های و هویم گشته ویران آن عمارت
مانده ام تنهای تنها مانده در تشویش فردا
پرسم از خود آه آقا کو رفیق بی شمارت؟
من جوان بودم که یک دم پیری آمد پشت او خم
با تمسخر گفت آدم این منم پایان کارت
احمد پروین — گزیدۀ غزل ها — رنگ خاکستر
ناله ام جوشید و آهم گریه کرد
چشم های بی گناهم گریه کرد
همصدا با لاله های دشت عشق
نرگس باغ نگاهم گریه کرد
ناله هایم رنگ خاکستر گرفت
شمع شب های سیاهم گریه کرد
در سیه روزی مردان خدا
کفر می گویم خدا هم گریه کرد
احمد پروین — گزیدۀ غزل ها — مزرعۀ خیال
میوۀ خواب می دهد ، مزرعۀ خیال من
می شود آنچه می شود در هوس مهال من
می روم اوج آسمان می دهم عرش را تکان
خلوت عرش می دهد سایه به زیر بال من
مست غرور می شوم از اثر نگاه او
خلوت ناز چشم او عرصۀ دل مجال من
پلۀ ادعا مزن بر سر بام خود دلا
لاف تو می کشد تو را در سفر زوال من
احمد پروین — گزیدۀ غزل ها — مجموعۀ تهی
من مردی از کویر فقیه دل خودم 
بی مشکلم چرا که خودم مشکل خودم
مجنون منم که باز به این حال آمدم 
من جاودان از این تسلسل نا باطل خودم
گرداب می رسد همه را آب می برد
چون عاشقم دوباره لب ساحل خودم
مهمان من خداست و افطار می کنیم
با خرده نان بی کلک منزل خودم
آخر چقدر مسئله را سخت می کنی 
سن مرا مپرس که من غافل خودم
آیا ریاضیات مرا کشف می کند 
مجموعه ای تهی که فقط شامل خودم
مجذور زندگیست همین قطره های اشک
تقسیم من به غایت غم به حاصل خودم
احمد پروین — گزیدۀ غزل ها — خدای مستان
من ماندم و يک خیال واهی 
شاید که ببینمت نگاهی 
دل می دود از پی تو هر شب
ای دل تو چقدر سر به راهی
بی یاد تو بودنم گناه است
پس من نکنم دگر گناهی
من مدعی غم تو هستم 
بیچاره دلم کند گواهی
آنِ منی ای خدای مستان 
آخر چه بخواهی و نخواهی
احمد پروین — گزیدۀ غزل ها — کیمیای دل
من در غمت مجال تمنا نداشتم
در سینه ام برای دلم جا نداشتم
عشق تو فرصتی است که دل کیمیا شود
در فرصتی که بود دل اما نداشتم
آرامشی نبود مرا در تمام عمر
خاکسترم که آتش پيدا نداشتم
می رفت بی هراس دلم در کنار مرگ
دیوانه من که دل ز خطر وا نداشتم
دستی نداشتم که کشم دامنت به پیش 
باری برای آمدنم پا نداشتم
طوفان خسته ام نه مجال وزیدنی
موجی که هیچ دولت دریا نداشتم
من بی آبروی جمعیت عشق می شوم
در شهر بی دلان دل رسوا نداشتم
دیدار روی خوب تو در خواب ممکن است
از دست عشق فرصت رویا نداشتم
وصل تو ممکن است ولی در سراب مرگ
آن هم لیاقتی است من آیا نداشتم ؟
آن زندگی که فارغ از اسرار دل گذشت
بیهوده بود عشق تو را تا نداشتم
احمد پروین — گزیدۀ غزل ها — شراب نگاه
من در شراب چشم تو تحقیق می کنم
خود را به بوسه های تو تشویق می کنم
مژگان خوب توست که در لحظۀ خمار
با آن به خویش شوق تو تزریق می کنم
چون جمع می شود دل من با خیال تو
از دل بلای هجر تو تفریق می کنم
چشم زلال تو و شرار نگاه من
آب است و آتش است که تلفيق می کنم
شاید که هیچ ره نبرم در وصال تو
دل را به وعده های تو تحمیق می کنم
احمد پروین — گزیدۀ غزل ها — اذان یار
من در حصار عشق گرفتار آمدم
رفتم زخویش تا به بر یار آمدم
عمریست روزه لب معشوق بوده ام
تا با اذان یار به افطار آمدم
من در هوای خانۀ معشوق نیمه شب
مثل شبح ز کوچه پندار آمدم
چون گفته اند یار به ویرانه می رود
در خود خراب مثل یک آوار آمدم
احمد پروین — گزیدۀ غزل ها — عالم مستی
من در بدر خویشم حیران معمایم
عمریست که مجنونم چندیست که رسوایم
رخساره چو از مستی پر شور و شرر باشد
آیینه نمی گوید آنقدر که زیبایم 
ای ساقی دیوانه پر کن دو سه پیمانه 
هیها کن و هیها کن من باز همی آیم
در عالم سر مستی اسرار همه هستی
در خلوت اشعارم در معنی آوایم
احمد پروین — گزیدۀ غزل ها — پادشاه جم
من در این عالم نبودم عشق در جانم نشست
هر چه بودم کم نبودم عشق در جانم نشست
آدمی از ترس مردم عشق را بلعیده است
من مگر آدم نبودم عشق در جانم نشست
عشق یعنی اوج بودن پس چرا اینگونه غافل 
هم نبودی هم نبودم عشق در جانم نشست
گر بگویم مثل عیسی عشق در جان زاده باشم
من ولی مریم نبودم عشق در جانم نشست
من گدای کوچه هستم ژنده پوش بی هویت
پادشاه جم نبودم عشق در جانم نشست
در ازل مردم تمامی در صف زر بوده اما
من پی درهم نبودم عشق در جانم نشست
احمد پروین — گزیدۀ غزل ها — فریاد سبز
من چون بهار نغمه به گلزار می زنم
بر خاک عشق بوسۀ بسیار می زنم
فریاد سبز می کشم از همت بهار
دیوانه وار نعره انکار می زنم
وهم فراق را نگذارم که سرکشد
رنگ امید بر تن پندار می زنم
من نبض عشق بازی مستان کوچه ام
تا هست خون عشق به تکرار می زنم
فردا از آن ماست اگر مهربان شوی
داروی مهر بر دل بیمار می زنم
احمد پروین — گزیدۀ غزل ها — بام دعا
من پریشانم پریشان زاده ام
من فریب دوست خورده ام ساده ام
گفته بودی عشق مجنون می کند
هر چه بادا باد پس آماده ام
قصد جانم می کند هر شب فراق
خون بهای خویش را من داده ام
از ریا خالیست باور کن عزیز
سجده ام ، پیشانی ام ، سجاده ام
حال دشواریست بغضم در گلو
وقتی از بام دعا افتاده ام
احمد پروین — گزیدۀ غزل ها — شراب آفرین
من امام تمام مستانم
مکتب نا تمام مستانم
من شراب آفرین میخانه
آفرین ، من غلام مستانم
می توانی تلاوتم بکنی
من سراپا کلام مستانم
سعی کن در صفای خلوت من
قبله گاه قیام مستانم
گر حرام است این حلال عزیز
من فقیه الحرام مستانم
احمد پروین — گزیدۀ غزل ها — معجون اشک
مشت جنون به سینۀ دیوار می زنم
دل را به جرم بوالهوسی دار میزنم
برقبلۀ خودم به نماز ایستاده ام
بر غیر دوست نعرۀ انکار می زنم
مطرب بیا و خلوت دل را نگاه کن
در طور عشق خوب خدا تار می زنم
امشب گریست کودک حیران جان من
معجون اشک بر دل بیمار می زنم
طعم تبسم تو لبم را حکایتی است
زیبایی تو را به غزل جار می زنم
عکس تو را به خلوت تصویر می کشم
قاب تو را به سینۀ دیوار می زنم
امشب به جان دل که در خانۀ تو را
در شهر خواب کوچۀ پندار می زنم
احمد پروین — گزیدۀ غزل ها — کفش عرفان
مرد شبگرد کوچه های دلم
همه دیدند مبتلای دلم
مثنوی های درد خواهد بود
حجم دیوان های های دلم
کفش هایی برای عرفان داشت
کوچه گرد خیال ، پای دلم
اضطرابی دوباره پنهان است
در تپشهای نا بجای دلم
احمد پروین — گزیدۀ غزل ها — غزل آفتاب
گوهر نازنین ناب منی
گل زیبای باغ خواب منی
تو ز دیوان بی کرانۀ صبح
غزل سرخ آفتاب منی
تویی آن گنج بی نهایت عشق 
که در آواره خراب منی
خوشتر آن کز غم تو جان بازم
برو ای جان که خود حجاب منی
تو حدیث تجسم آبی
که در آوازه سراب منی
تو بزرگی ، معطری ، پاکی 
که مسیح دل کباب منی
احمد پروین — گزیدۀ غزل ها — مرد درویش
مرد درویش منم گمشده در خویش منم
خویش گم کرده ترین آدم درویش منم
کمترین درد من اینست که از خود دورم
مردی آلودۀ غم خستۀ تشویش منم
قلعۀ مردم دیوانه همینجاست ولی
کیست دیوانه ترین مرد ، کم و بیش منم
عاقبت آخر دیوانه شدن رسوائیست
مست دیوانه و ناعاقبت اندیش منم
مثل سربازی فراری شده از یک شطرنج
مثل یک شاه پر آوازه ولی کیش منم
احمد پروین — گزیدۀ غزل ها — عروس آرزو
مرا عشق پری رویان جوان کرد
هم آغوش خیالی جاودان کرد
مرا با بوسه ای تب دار می سوخت
مرا مسحور عشق این و آن کرد
دلم هم گوی چوگان هوس بود
که در تابوت دردش آشیان کرد
عروس آرزو در خلوت عشق
مرا بگذاشت عزم دیگران کرد
خروش شعر احمد بین که امروز
دل نا مهربان را مهربان کرد
احمد پروین — گزیدۀ غزل ها — پریشان
زلف تو از دل بیچاره پریشان تر نیست
صبر نوح از من آزرده فراوان تر نیست
نیمه جانیست مرا خسته اگر می خواهی
هیچ از دادن جان بهر تو آسانتر نیست
عشق آن است که جان بر سر ره بگذاری
بر حذر باش کزین مرتبه ارزانتر نیست
گفته بودند مرا دوش رفیقان در عشق
از دلت خسته تر از چشم تو گریان تر نیست
من خداوند کویرم ز هیاهوی عطش 
شوره زار از جگر خون شده عطشان تر نیست
آه من سنگ گرانمایه بسوزد آخر
صخره از حوصلۀ عشق گرانجان تر نیست
احمد پروین — گزیدۀ غزل ها — تندیش خدا
مثل تندیس خدایی همه نور
چشم بد از قد رعنای تو دور
آتشم زن که سپندت بشوم
چشم بد خواه حسودان همه کور
من اگر دست دهد خاک شوم
که تو بر من بنهی پای عبور
شعر من گوشه ای از مستی هاست
وقت زائل شدن عقل و شعور
شعر من زمزمۀ یک چوپان
در شب سرد تماشایی طور
ذهن من خالی از اندیشۀ خویش
که تو شاید بکنی باز خطور
دل سودا زده ام باز گریخت
خنده ای کرد و ببخشید قصور
احمد پروین — گزیدۀ غزل ها — فرصت فانی
عمری در آرزوی تو دل ریش بوده ایم
آتشفشان منطقۀ خویش بوده ایم
روی نیاز ما به زر هیچ سفله نیست
تا در حریم کوی تو درویش بوده ایم
در کار عشق فرصت فانی غنیمت است
اما دریغ عاقبت اندیش بوده ایم
مثل کبوتران ، لب بام نگاه تو
با سنگ خود همیشه به تشویش بوده ایم
احمد پروین — گزیدۀ غزل ها — خرمن گیسو
لعل لب توست بهترینم
تمثیل خداست در زمینم
در خرمن بی بدیل گیسو
من مرد گدای خوشه چینم
جانم ز غمت چنان بسوزد
کآتش بجهد ز پوستینم
از کوچۀ اضطراب تا من 
راهیست به وسعت یقینم
احمد پروین — گزیدۀ غزل ها — مصرع فردا
لحظه ها می گذرد روزنه ای پیدا نیست
شعر امروز مرا مصرعی از فردا نیست
بی کسی زندگی سرد مرا می سوزد
هیچ کس مثل دل خستۀ من تنها نیست
کینه انباشته در سینۀ یاران افسوس
عشق را عاطفه را در دل یاران جا نیست
لحظه ها در بدر و ثانیه ها آواره
این پریشانی از آنجاست که او با ما نیست
چشم می شویم و یک بار دگر می خندم
تا نگویی که در اندیشه من غوغا نیست
احمد پروین — گزیدۀ غزل ها — کیش مهربانان
گفتم بیا که مستم گفتی بگو بگو نیست
بی آبرو شدم من ، این آب ، آب جو نیست
گفتم به گریه اما با خنده طعنه کردی
در کیش مهربانان این رسم گفتگو نیست
دریای اشک چشمم خشکیده ، قحط آب است
خشکیده چشمم اما هرگز بی آبرو نیست 
گفتم بیا بنوشان گفتی نمی شود نه
ذوق قدح ندارم گفتی تب سبو نیست
در آسمان چشمت یک آسمان ستاره
می میرد آنکه آنجا سرگرم جستجو نیست
گفتم نگو که با من ذوق طرب ندارم
اینقدر بد شنیدن از چون تویی نکو نیست
احمد پروین — گزیدۀ غزل ها — فصل سخت
گفتم به تو انتظار سخت است
دیر آمدن نگار سخت است
خود را به خطر نیازمائید
عاشق نشوید کار سخت است
پاییز اگر چه فصل سختی است
بی غنچه بهار ولی سخت است
بگریخت ز دست من جوانی
من لنگم و او سوار سخت است
می خواستمت ببوسم اما
پنهان بد و آشکار سخت است
درگیر خودم عجب جدالیست
از دست خودم فرار سخت است
از سینه برون جهیده قلبم
قلب این همه بی قرار سخت است
رفتی که دوباره باز گردی
بد عهدی روزگار سخت است
در حجم تن لطیف نازت
قلبی ست که بی شمار سخت است
ای کاش همیشه جام پر بود
پایان شب خمار سخت است
احمد پروین — گزیدۀ غزل ها — وصف هجران
گیسو بیفشان تا سر ببازم
دریای نازی غرق نیازم
از این معما با کس نگفتم
خاک مزارم صندوق رازم
بودی که بودم ، هستی که هستم
گر در نشیبم ، گر در فرازم
در وصف هجران گوید دمادم
شرحی بر آتش سوز و گدازم
گفتی از این ره صد توبه باید
گیرم که کردم با دل چه سازم
احمد پروین — گزیدۀ غزل ها — ستایش گیسو
گفتی لبم برای لبت شیرین بیان کنم
عالیست جان من بگذار امتحان کنم
شیرین و تلخ هر چه که باشد لبت گل است
پروانه وش ز شهد لبت نوش جان کنم
ترسم کسی بدزد عزیزم لب تو را
باید لبت میان لب خود نهان کنم
گفتی لبت قساوت سنگ است وای من
باید به ناز بوسه ، دلت مهربان کنم
خاک زمین منم و تو زیبای آسمان
طوفان شوم مگر که سر از آسمان کنم
باشد که در ستایش گیسوی ناز تو
چون شانه خدمت تو و آن گیسوان کنم
احمد پروین — گزیدۀ غزل ها — تیر افسون
گلشن اندیشه را با بوی او
رونقی دیگر دهم در کوی او
رهگذار وصل را آبی زنیم
اشک دل مژگان من گیسوی او
تیر افسون می رسد بر دل هنوز
دام عشق است و کمان ابروی او
ای گل ار بازار تو بی رونق است
دست خلقت بین و حسن روی او
عاقل از راه ملامت می رود
تا نیفتد در کمند موی او
درد روز فرقتش دارم عیان
تا نهم سر بر سرَ زانوی او
احمد از لطف سواران نسیم
عالمی مجنون شود در کوی او
احمد پروین — گزیدۀ غزل ها — روستای تنهایی
مقصدم روستای تنهایی است
جاده ها سنگلاخ رسواییست
کوچ مردان آفتابی عشق 
تا فراسوی شرق داناییست
تا رسيدن به کوچه های خدا
دشت اخلاص و کوچ شیدایست
سربداران خسته می آیند
هر کجا جمع بی سرو پاییست
در لب پاک دختران بهشت
شعر من آیه های رویاییست
احمد پروین — گزیدۀ غزل ها — خمار چشم
گفتم عزیز من دل در غمت نشست
گفتی که بشکند چه کنم من ؟ همین که هست
دل نیست مثل دف که زند دار در کفت
بیداد می کند اگرش وا نهی ز دست 
پیرم جوان شوم تو اگر مهربان شوی
خورشید می برد ز سرم برف اگر نشست 
باور نمی کنم می شود بی تو مست شد
تنها خمار چشم تو باید که بود مست 
آخر خدا نکرده مگر من چه کرده ام ؟ 
تقصیر من چه بود که بند دلم گسست
احمد پروین — گزیدۀ غزل ها — گدای خفته
گدای خفته در منزل تو من بودم
و کوچه گرد شب محفل تو من بودم
تو شاهزادۀ افسانه های من بودی 
و قصه گوی پریشان دل تو من بودم
جفای تو و وفای من است قصۀ شهر 
تسلسل غلط باطل تو من بودم
تو از کمال خدایی رواست هر چه کنی
که نقص سلسلۀ کامل تو من بودم
احمد پروین — گزیدۀ غزل ها — کافر عشق
کافر عشقم و توحید غمت در پیش است 
صبر رنجور ورا محنت پیش از بیش است
آیۀ مهر تو جاری شده در زمزم دل
غم حدیثی است که در سینۀ پاک اندیش است
آسمان زمزمۀ عشق تو بارید مگر
آسمان آینه گردان دل درویش است
آنچه در عقدۀ دل همسفر اشک نبود
تیر آهی است که از محنت او در کیش است
احمد پروین — گزیدۀ غزل ها — تمنا
کاش که دل جای تمنا نبود
یا که اگر بود دل ما نبود
کاش دل اینگونه که بی آبرو است
حداقل پیش تو رسوا نبود
قافلۀ نور سواران گذشت
خواسته بودم بروم جا نبود
ریختن خون دلم واجب است
گر چه مرا جرأت فردا نبود
این دل بی خاصیت پر خطر
هیچ در اندیشۀ پروا نبود
راز تو را هیچ نفهمیده ام
هوش مرا درک معما نبود
می روم اما دل من خسته است
حیف مرا فرصت اما نبود
احمد پروین — گزیدۀ غزل ها — تکاپوی خدا
کاش در خاطره ها گم می شد
وسط دشت بلا گم می شد
کاش در هاله ای از وهم سیاه
در تکاپوی خدا گم می شد
گر نبودی تو خدا می داند
دل بیچاره کجا گم می شد
هر چه گم کرده امش بیم مباد
آه از آن دم که وفا گم می شد
احمد پروین — گزیدۀ غزل ها — چشم خراب
کاش امشب ثواب می کردی
حاجتم مستجاب می کردی
خواهشم را جواب می دادی
چهره ات بی حجاب می کردی
کاش حرفم قبول می آمد
روی قولم حساب می کردی
وقت مرگم دوباره می آیی
کاش یک کم شتاب می کردی
حال مرا چنان که می خواهی
مثل چشمت خراب می کردی
احمد پروین — گزیدۀ غزل ها — قطار لحظه
قطار لحظه واگن ثانیه ها چه تند گذشت
در ایستگاه زمان گرد انتظار نشست
مسافری که نیامد و مهلتی که نبود
و کودکی که به آجر غرور لحظه شکست
سوار واگن خویشم و حسرت دیروز
قطار می رود افسوس کاش بر می گشت
قطار رفت و نماند مگر غبار خیال 
به روی بوته رویا ، میان باور دشت
احمد پروین — گزیدۀ غزل ها — خلوت آیینه
قاب دل خالیست تصویرت کجاست
عکس تو در خلوت آیینه هاست
لحظه هایت را برایم هدیه کن 
هدیه خواهم کرد آنچه مال ماست
کوچه ها مستند از بوی عبور
یا عبور توست یا بوی خداست
قصۀ تقدیر این باشد که هست
کار خوبان وعده کار ما وفاست
احمد پروین — گزیدۀ غزل ها — عطر دامن
فقط سکوت می کنم اگر مرا صدا کنی
مگر دوباره ای صنم ندای احمدا کنی
قیام میکند دلم برای بوسه های تو
اگر ببوسدت شبی ، قیامتی بپا کنی
من آن مریض خسته ام اگر برانیم ز خود
مگر به عطر دامنت دوباره ام دوا کنی
صفای چشم مست تو مرا به سعی می کشد
و مست می شوی اگر که سعی در صفا کنی
دعا کنم اگر شبی مرا بخاطر آوری
به یاد عشق پاک من برای من دعا کنی
اسیر زلف سر کشم مرا مران ز درگهت
چگونه می شود که تو اسیر خود رها کنی
نمی شود که یاد تو جدا شود ز جان من
مگر تن نحیف من ز جان من جدا کنی
تو ای خدای بوسه ها مرا رسالتی بده
بگو که می توانیم اسیر بوسه ها کنی
احمد پروین — گزیدۀ غزل ها — گل اخلاص
فرصت نمی شود که ز حیرت فرار کرد
باید که عشق وقف دل بی قرار کرد
باغ خیال نشئۀ عطر است ای عزیز
وقتی که خاطرات تو از من گذار کرد
باید نوشت یک غزل از واژه های تو
آنرا به پیشگاه عزیزت نثار کرد
پاییز می شوم اگر از عشق بگذرم
با عشق می توان همه جا را بهار کرد
دل می گریخت گاه از روزن هوس
باید اگر دلیست در آتش مهار کرد
بشنو مرا وگرنه به دل یاد داده ام
بایست در مناره حسرت هوار کرد
من را ببخش چون که دلم در هوای تو
پنهان گناه توبه ولی آشکار کرد
وقتی بناست زنده بمانم بدون تو 
باید نبود و مرد و به مرگ افتخار کرد
کمیاب می شود گل اخلاص عاقبت 
باید به حکم عقل کمی احتکار کرد
احمد پروین — گزیدۀ غزل ها — فانوس اشک
فانوس اشک ، طاقچه انتظار ، خانه صبر
امید وصل تو تنها مرا بهانه صبر
در مغازۀ تقدیر می روم همه روز
مگر که قیمت غم کم کنم ز چانه صبر 
درخت خشک تبر خورده ام مگر چه شود
که آب اشک دهم او دهد جوانه صبر
فقط رباعی غم ، شعر تب ، قصیدۀ دل 
به ساز دل ، نی دلخوان بخوان ترانه صبر
برای طفل دلم این یتیم بد هنگام
به رسم هدیه بخوان شعر کودکانه صبر
احمد پروین — گزیدۀ غزل ها — اسیر خلسه
غم تو کار دلم را خراب خواهد کرد
تمام هستی من را بر آب خواهد کرد
دلت شبیه مسیحا و من در اوج صلیب
گمان نکن که بمیرم ثواب خواهد کرد
به پاست آتش منقل کمی تعارف کن
دلم برای تو خود را کباب خواهد کرد
اجل برای من امروز نقشه ای دارد 
اگر تو دیر بیایی شتاب خواهد کرد
اسیر خلسه خویشم و بی نیاز حشیش
خیال چشم تو کار شراب خواهد کرد
مرا اگر تو ببخشی که بی تو می مانم
خودم همیشه خودم را عذاب خواهد کرد
احمد پروین — گزیدۀ غزل ها — هیچ آباد
غریب غربت خویشم ز حسرت خیز تنهایی
که از تنها بپرهیزم به حکم پیر شیدایی
فریب خویش را خوردم که در خود اینچنین مردم
که از بیگانگان این سان نخوردم تیر رسوایی
دل مردم گریزی هست و عزم نا کجا رفتن
ز هیچ آباد بگذشتن ، گذشتن از من و مایی
کدامین جاده خواهد رفت تا سر حد بی خویشی
که سر بگذارم اندر آن به شور بی سرو پایی
احمد پروین — گزیدۀ غزل ها — عروج
عیار عشق تو چند است دلبرم می گفت
دلم به پای که بند است دلبرم می گفت
دلم نه لایق عشق است پیش موی بتان
کم است یا به کمند است دلبرم می گفت
کجاست فرصت تقصیر در نوازش باغ
بهار رو به گزند است دلبرم می گفت
بها نمی دهد اینجا کسی به ناز غزل
غزل بلوغ چرند است دلبرم می گفت
حدیث حضرت مجنون و شرح حال فراق
هزار تجربه پند است دلبرم می گفت
بحیله ره نتوان برد تا کرانه عرش
عروج کار سپند است دلبرم می گفت
احمد پروین — گزیدۀ غزل ها — شوکران
عمر کوتاه بسر شد و نیاورد کسی
زخم جان سوز مرا مرهم فریاد رسی
آنکه پنداشته بودم که رفیقم باشد
استخوانم به گلو ، چشم مرا بود خسی
من در این فاجعه زاری که جهانش نامند
شوکران خورده ام از ساغر هر دوست بسی
مهلت رفتن از این منزل فانی به سر آ
بشنوم کاش ز ناقوس اجل من جرسی
مبتلا بوده ام من از اول خلقت به بلا
بر نیامد همه عمرم به حلاوت نفسی
احمد پروین — گزیدۀ غزل ها — عهد اولین
عمر مرا ستانده ای خون ز دلم چکانده ای
باز بگو برای من اشک چرا فشانده ای
می زنی ام که خود برو هر چه زنی نمی روم
در سر عشق و عاشقی درس مرا نخوانده ای
گفته ام و نگفته ای آنچه ز عشق می شوی
بر سر عهد اولین مانده ام و نمانده ای
می شکنی شکسته را احمد جان گسسته را 
تا به کجا و تا به کی می کشی و کشانده ای
احمد پروین — گزیدۀ غزل ها — صدای غم
عشق دارد ریشه در اندیشه ام
در کویر عشق بازی ریشه ام
بیشه زاری هست دشت بی دلی
من تمام رونق این بیشه ام
با تو در بازار سرمستان شهر
سر خوش سر مست بازی پیشه ام
من که خود دل سنگ صحرای غمم
گر تو سنگم می زنی من شیشه ام
احمد پروین — گزیدۀ غزل ها — شب یلدا
عشق با دیوانگی خو کرده بود
بینوایی سوی من رو کرده بود
عشق با بیچارگی هم خانه بود
بی دلی هم رو بدین سو کرده بود
روز او همچون شب یلدا سیاه
هر که روزی رو بدان کو کرده بود
غیر احمد کز ازل آواره بود 
هر که را آواره بود او کرده بود
احمد پروین — گزیدۀ غزل ها — حراج عشق
عاشق شدم که پیر کوچه به من پوزخند زد
می خواست پند دهد که حرف چرند زد
قلبم شکست طعم بد طعنه های او
می گفت می شود دل بشکسته بند زد
می خواست راز عشق مرا بر ملا کند
آنقدر خیره بود سر انجام گند زد
من خسته از نصیحت مردم کلافه ام
بر زخم من کسی نمک زهر پند زد
قیمت گذاشت یار عزیزم دل مرا
در این حراج عشق مرا چوب چند زد
قلبم گریز داشت از او ابتدای کار 
زان طرۀ سیاه دلم را کمند زد
احمد پروین — دوبیتی ها — اردیبهشت
با تو مثل خدا شدم آخر خندۀ سرنوشت یعنی این
خانه از عطر دامنت پر شد رویش گل ز خشت یعنی این
لذت گرم ظهر تابستان خنکای قشنگ پاییزی
برف دی ماجرای پیکر تو  ، با تو اردیبهشت یعنی این
احمد پروین — دوبیتی ها — سیب سرخ
ای سیب سرخ گرچه نصیبم نمی شوی
با صدهزار جاذبه سیبم نمی شوی
اما هنوز دلخوشی ام می شود که تو
دور از دل همیشه غریبم نمی شوی
احمد پروین — دوبیتی ها — باطل
عمریست که لحظه می شمارم باطل
با اخم تو عمر و اعتبارم باطل
هرجا بروم غم تو پیدا کندم
با دیدۀ خونی استتارم باطل
احمد پروین — دوبیتی ها — بی تو
مثل مخروطهای معکوسم
جای پای تو خاک می بوسم
هر نسیمی که می وزد بی تو
می دمد مرگ را به فانوسم
احمد پروین — دوبیتی ها — کلبۀ کاغذی
چشم تو مرا به یاد مهتاب انداخت
چون ماهی سرخ برکه از خواب انداخت
در کلبه کاغذین خود خوش بودم
عشق تو به زندگانی ام آب انداخت
احمد پروین — دوبیتی ها — زنگ زد
زنگ زد چشمهای نمزده ام با خیال دو چشم خاموشت
بوسه در دسترس نمی باشد یا که من گشته ام فراموشت
دل دریایی ام چه میخواهد غیر ازین داستان رویایی
مثل یک قطره در دل دریا محو باشم میان آغوشت
احمد پروین — دوبیتی ها — حصار
باید بروم حصار را بردارم  
محدودیت بهار را بردارم
از هرچه کتاب شعر دارد دنیا     
این واژۀ انتظار را بردارم
احمد پروین — دوبیتی ها — مترسک
ای جمع پرنده ها مترسک تا کی  
کوچ از سر ترس چون چکاوک تا کی
شد حاصل جمع حلقه ها زنجیری   
ما را سر اعتراض تک تک تا کی
احمد پروین — دوبیتی ها — آن شب
آن شب که لب تو بوسه زد بر لب من
تا صبح بسوخت پیرهن در تب من
فردا شد و من شدم و صد قصه نو
ای کاش سحر نمی شد آن شب ، شب من
احمد پروین — دوبیتی ها — ابر بهاری
دلم می سوزد ای ابر بهاری
چنان خورشیدم از چشم انتظاری
دلم بند تو بارت روی دوشم
نمی آید به ما بی بند وباری
احمد پروین — مثنوی ها — طعم خورشید
طعم خورشید و عطر باران داشت
بوسه هایی که بر لبم می کاشت
چشمهایش روایت شب بود
باغ صد گل و غنچه لب بود
می شد از بوسه های او انگار
کودک جان خسته ام بیدار
سر عشق است و راز شیدایی
چشم آن آفتاب زیبایی
باورم کن ، اگر چه هیچ هستم
هیچم اما ز هیچ بگذشتم
احمد پروین — مثنوی ها — خواهش
نفسم توی گیسوانش رفت
نرم و بی باک و مست و بازیگوش
داغ داغ است شرح این بازی
تن من کوره ایست دائم جوش
گل پیراهنش دوباره شکفت
چونکه گرمای خواهش من دید
روح بیغوله کرد توی تنم
لذتی ناب توی آن تن دید
سینه ام بالش خیالش بود
توی آغوش من رها می شد
مثل یک بت عصارۀ آتش
پیش چشمم خود خدا می شد
ناگهان انفجار یک ساعت
زیر و رو کرد شهر رویایم
گریه کردم چرا نمی میرم
ای خدا من چقدر تنهایم
احمد پروین — مثنوی ها — مرد شبگرد
باز روزی دیگر و دردی دگر
قصه های مرد شبگردی دگر
باز من با غصه ای بی انتها
مانده در تشویش و حیرانی رها
وه ! چه تنها مانده ام من با خودم
ره چه بسیار است از دل تا خودم
هیچکس هرگز نمی فهمد مرا
جمله از بیگانگان تا آشنا
این منم تنهاترین مجروح دل
مانده در طوفان ، کجا شد نوح دل
احمد پروین — مثنوی ها — خلوت لوت
اندوه نهفته دارم ای دوست 
صد درد نگفته دارم ای دوست
در هاله ای از سکوت غرقم
در خلوت خوب لوت غرقم
ای دوست همه بهانه از تو 
این حیرت جاودانه از تو
من مدعی جنون عشقم 
من عاشق سرنگون عشقم
من خانه به دوش ملک مستی
درویشی و کوله بار مستی