mabidan/ganjoor huggingface dataset:
جامی — ترجیعات — شمارهٔ ۴ - این نیز طریقه مجاز است
ای روی تو ماه عالم آرای
چون ماه ز پرده روی بنمای
چون طره تو شکسته حالیم
بر حال شکستگان ببخشای
گفتی سخنی و لب گزیدی
طوطی نبود چنین شکرخای
خال تو بلای جان بسنده ست
بر لب خط عنبرین میفزای
از گریه تلخ سوخت جانم
شیرین لب خود به خنده بگشای
تو جان درون جان گرفته
من می جویم تو را به هر جای
تا پای بود ره تو پویم
ور در ره تو درآیم از پای
بنشینم و با غم تو سازم
پنهان ز تو با تو عشق بازم
مویی شدم از غم میانت
مردم ز دو چشم ناتوانت
جانم به لب آمد و ندیدم
کامی ز لب شکر فشانت
گشتم ز تو بی نشان چون ذره
یک ذره نیافتم نشانت
گفتم به سخن ز من میا تنگ
تنگ آمد ازین سخن دهانت
دور از تو زندگی به جانم
سوگند همی خورم به جانت
ای خاک در تو گرچه امروز
دورم ز جفای پاسبانت
فردا که رود به باد خاکم
چون گرد آیم بر آستانت
بنشینم و با غم تو سازم
پنهان ز تو با تو عشق بازم
ای مانده ز وصل تو جدا من
هجر تو ببین چه کرد با من
رانده ز برون در مرا تو
جا کرده درون جان تو را من
خلقی چو صبا به بوی تو خوش
بویی نشنیده از صبا من
من ذره تو آفتاب تابان
هیهات کجا تو و کجا من
بالای خوشت بلای جان هاست
جان داده برای آن بلا من
گفتی بنشین و با غمم ساز
ور نی کشمت به صد جفا من
بنشین نفسی و آتشم را
بنشان به زلال وصل تا من
بنشینم و با غم تو سازم
پنهان ز تو با تو عشق بازم
از ناز به سوی ما نبینی
سبحان الله چه نازنینی
از مه تا تو همین بود فرق
کو بر فلک و تو بر زمینی
خورشید ز خرمن جمالت
خرسند شده به خوشه چینی
ایام به خون من کمر بست
بسم الله اگر تو هم بر اینی
تیر مژه در کمان ابرو
پیوسته نشسته در کمینی
از غمزه بلای صبر و هوشی
وز عشوه فریب عقل و دینی
چون نیست امید آنکه هرگز
با هیچ کسی چو من نشینی
بنشینم و با غم تو سازم
پنهان ز تو با تو عشق بازم
دل جستم ازان دو چشم جادو
دادند مرا نشان به ابرو
ابرو سوی خال کرد اشارت
یعنی که نشان دل ازو جو
من هیچ نشان نجسته آن خال
می گفت کدام دل کجا کو
گر خال تو نقد دل ز من برد
دزدی چه عجب بود ز هندو
بنما رخ خوب خویش وز خال
دل را بستان به وجه نیکو
زینسان که ره امید بسته ست
بر من غم عشق تو ز هر سو
آن به که به کنج ناامیدی
پا در دامان و سر به زانو
بنشینم و با غم تو سازم
پنهان ز تو با تو عشق بازم
ای قد تو سرو نازپرور
دلداده قامتت صنوبر
گیرم که به سدره سرکشد سرو
با قد تو کی شود برابر
نگرفته به بر نهال قدت
از نخل امید چون خورم بر
عمری به غمت نشسته بودم
با اشک چو سیم و روی چون زر
می بود به سینه راز عشقت
از هر چه گمان برم نهان تر
صبر از دل من رمید و آن راز
از پرده برون فتاد یکسر
گر صبر رمیده رام گردد
دارم سر آنکه بار دیگر
بنشینم و با غم تو سازم
پنهان ز تو با تو عشق بازم
هر صبح سرود غم کنم ساز
با مرغ سحر شوم هم آواز
تا چند نهفته باشی ای گل
چون غنچه درون پرده ناز
خوان پیش خودم درون پرده
یا پرده ز روی خود برانداز
با آتش دل مرا سری هست
چون شمع مرا بسوز و بگداز
گفتی که به کنج صبر یک چند
بنشین جامی و با غمم ساز
بگشای نقاب تا کنم من
دیده به نظاره رخت باز
وانگه شب و روز با خیالت
در خلوت انس و پرده راز
بنشینم و با غم تو سازم
پنهان ز تو با تو عشق بازم
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۱
سبحانک لا علم لنا الا ما
علمت و الهمت لنا الهاما
ما را برهان ز ما و آگاهی ده
از سر معینی که داری با ما
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۲
دردا و هزار بار دردا دردا
کامروز ندارم خبری از فردا
فردا که شوم فرد ز بیگانه و خویش
رب ارحم لی ولا تذرنی فردا
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۳
گه باده و گاه جام خوانیم تو را
گه دانه و گاه دام خوانیم تو را
جز نام تو بر لوح جهان حرفی نیست
آیا به کدام نام خوانیم تو را
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۴
عمری به شکیب می ستودم خود را
در شیوه صبر می نمودم خود را
چون هجر آمد کدام صبر و چه شکیب
المنة لله آزمودم خود را
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۵
گر شاخ صبوری به بر آید چه عجب
ور محنت دوری به سر آید چه عجب
چون دل که خلاصه وجود است آنجاست
تن نیز اگر بر اثر آید چه عجب
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۶
درج دهنت که هست تنگ و نایاب
در وی درج است سی و دو در خوشاب
رنگین لب تو بود پی ضبط حساب
بر وی رقم «لام » و «بی » از لعل مذاب
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۷
ای رحمت تو شامل ملک و ملکوت
خاص تو ردای کبریا و جبروت
جان را به تو قوت است و دل را به تو قوت
انت الباقی و کل شی ء سیموت
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۸
من ناحیة الوصال هبت نفحات
فارتاح فؤادنا لشم الفوحات
در وادی هجر تشنه لب می مردیم
آمد ز سحاب لطف جانان رشحات
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۹
توحید حق ای خلاصه مخترعات
باشد به سخن یافتن از ممتنعات
رو نفی وجود کن که در خود یابی
سری که نیابی ز فصوص و لمعات
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۱۰
یک ذره ز ذرات جهان پیدا نیست
کز نور تو لمعه ای در آن پیدا نیست
از غیر نشان تو همی جستم دی
و امروز ز غیر تو نشان پیدا نیست
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۱۱
همسایه و همنشین و همره همه اوست
در دلق گدا و اطلس شه همه اوست
در انجمن فرق و نهانخانه جمع
بالله همه اوست ثم بالله همه اوست
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۱۲
در صورت آب و گل عیان غیر تو کیست
در خلوت جان و دل نهان غیر تو کیست
گفتی که ز غیر من بپرداز دلت
ای جان و جهان در دو جهان غیر تو کیست
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۱۳
بر شکل بتان رهزن عشاق حق است
لا بلکه عیان در همه آفاق حق است
چیزی که بود ز روی تقیید جهان
والله که همان ز وجه اطلاق حق است
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۱۴
زین پیش برون ز خویش پنداشتمت
در غایت سیر خود گمان داشتمت
اکنون که تو را یافتم آنی دانم
کاندر قدم نخست بگذاشتمت
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۱۵
کردم توبه شکستیش روز نخست
چون بشکستم به توبه ام خواندی چست
القصه زمام توبه ام در کف توست
یکدم نه شکسته اش گذاری نه درست
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۱۶
آن کس که لبت دید تو را جان گفته ست
وان کس که رخت، مهر درخشان گفته ست
القصه جهان حسن تو بسیار است
هر کس ز تو هر چه دیده است آن گفته ست
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۱۷
قرب تو به اسباب و علل نتوان یافت
بی سابقه فضل ازل نتوان یافت
بر هر چه بود توان گرفتن بدلی
تو بی بدلی تو را بدل نتوان یافت
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۱۸
سوفسطایی که از خرد بی خبر است
گوید عالم خیالی اندر گذر است
آری عالم همه خیالی ست ولی
جاوید در او حقیقتی جلوه گر است
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۱۹
راهی ست ز حق به خلق بس روشن و راست
راهی ست ز خلق سوی حق پر کم و کاست
هر کس که ازان رهش رساندند رسید
وان کس که درین رهش فکندند نخاست
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۲۰
روزم به غم جهان فرسوده گذشت
شب در هوس بوده و نابوده گذشت
عمری که ازو دمی جهانی ارزد
القصه به فکرهای بیهوده گذشت
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۲۱
نی بر دل ما ز هیچ یاری باری ست
نی بر دل هیچ کس ز ما آزاری ست
از کسوت فخر و عار عاری شده ایم
ما را نه به کس فخر و نه از کس عاری ست
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۲۲
باز آ که عظیم دردناکم ز غمت
پیراهن صبر کرده چاکم ز غمت
افتاده میان خون و خاکم ز غمت
القصه بطولها هلاکم ز غمت
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۲۳
مسکین دل من بر آتش عشق گداخت
واندر طلب تو نقد هستی درباخت
آخر خود را به وصل لایق نشناخت
بنشست و به داغ و درد دوری در ساخت
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۲۴
با زلف تو نافه را سر مسکینی ست
با روی تو ماه رسته از خودبینی ست
شیرین لب خود مگز که آن تبخاله
کافتاده بر آن لب همه از شیرینی ست
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۲۵
بی تاب شد از تب ورق نسرینت
بی آب ز تبخاله لب شیرینت
تو خفته به سان چشم و من چون ابرو
با پشت خمیده بر سر بالینت
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۲۶
فارقت و لاحبیب لی الا انت
احباب چنین کنند احسنت احسنت
ظن می بردم که در فراقم بکشی
والله لقد فعلت ما کنت ظننت
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۲۷
هر دیده که روزی به جمالت نگریست
چون از تو جدا ماند چرا خون نگریست
هر چند که بی تو زنده ام حیرانم
زان کس که رخ تو دید و دور از تو بزیست
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۲۸
افسوس که دلبر پسندیده برفت
دامن ز کفم چو عمر درچیده برفت
از دیده برفت خون ز دل نیز بلی
از دل برود هر آنچه از دیده برفت
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۲۹
ای سرو سهی که کس به پایت ننشست
در سایه قد دلربایت ننشست
در باغ خیال دل بسی تازه نهال
بنشاند ولی یکی به جایت ننشست
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۳۰
تا چند کنی بحث قدیم و محدث
تا چند دهی شرح معاد و مبعث
یک عین قدیم بین در اطوار ظهور
آنگاه بدوز لب که تم المبحث
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۳۱
ای با رخت انوار مه و خور همه هیچ
با لعل تو سلسبیل و کوثر همه هیچ
بودم همه بین چو تیزبین شد چشمم
دیدم که همه تویی و دیگر همه هیچ
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۳۲
در رنج خمار بودن ای یار ملیح
جهل است به حکم عقل والجهل قبیح
چون دفع خمار جز به می نتوان کرد
درده قدحی که الضرورات تبیح
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۳۳
تا کی ز رخت پرده گشایم گستاخ
وز لعل لبت بوسه ربایم گستاخ
زین پس قدم از تارک سرخواهم ساخت
تا چند به پا سوی تو آیم گستاخ
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۳۴
المنة لله که نه شیخم نه مرید
نی طالب علم و نه مدرس نه معید
فارغ ز جهانیان چه زیرک چه بلید
در زاویه ای نشسته ام فرد و وحید
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۳۵
آن شاهد غیبی ز نهانخانه بود
زد جلوه کنان خیمه به صحرای نمود
از زلف تعینات بر عارض ذات
هر حلقه که بست دل ز صد حلقه ربود
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۳۶
هر صورت دلکش که تو را روی نمود
خواهد فلکش زود چشم تو ربود
رو دل به کسی ده که در اطوار وجود
بوده ست همیشه با تو و خواهد بود
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۳۷
زان جنبش و کوشش که دل خسته نمود
چون در ره جست و جوی کاری نگشود
در سایه ممدود شهنشاه ودود
رفتم خفتم چو کاهل پای مرود
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۳۸
بر روی زمین به تازگی سبزه دمید
بر صفحه خاک شد خط سبز پدید
گویی ز سفرکنندگان زیر زمین
با روی زمینیان خطی تازه رسید
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۳۹
بر گوشه چشم تو که چشمش مرساد
دانی ز چه خاست آن کبودی که فتاد
مشاطه حسن دید چشم سیهت
شرمنده شد و سرمه به یک گوشه نهاد
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۴۰
یارب برهانیم ز حرمان چه شود
راهی دهیم به کوی عرفان چه شود
بس گبر که از کرم مسلمان کردی
یک گبر دگر کنی مسلمان چه شود
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۴۱
حق فاعل و هر چه جز حق آلات بود
تأثیر ز آلت از محالات بود
هستی که مؤثر حقیقی ست یکی ست
باقی همه اوهام و خیالات بود
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۴۲
نی غنچه باغ من طراوت گیرد
نی شربت عیش من حلاوت گیرد
از خم سعادتم اگر باده دهند
در ساغر من رنگ شقاوت گیرد
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۴۳
با طبل اجل کوس نمی دارد سود
صیت کی و کاووس نمی دارد سود
زین غم همه انفاس من افسوس شده ست
افسوس که افسوس نمی دارد سود
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۴۴
عاشق چو شوی تیغ به سر باید خورد
زهری که رسد همچو شکر باید خورد
هر چند تو را بر جگر آبی نبود
دریا دریا خون جگر باید خورد
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۴۵
دلخسته و سینه چاک می باید شد
وز هستی خویش پاک می باید شد
آن به که به خود خاک شویم اول کار
چون آخر کار خاک می باید شد
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۴۶
دل تا در دلبر به تظلم شده باد
تن بر درش از در ترحم شده باد
چون نیست حجاب او به جز هستی ما
در هستی او هستی او گم شده باد
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۴۷
ای روی تو گل دهان و لب نقل و نبیذ
عیش همه از لذت وصل تو لذیذ
تا چشم بد زمانه ماند ز تو دور
از دست منت باد به گردن تعویذ
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۴۸
ای چشم من از نور رخت چشمه نور
سر من از اسرار غمت جای سرور
ظاهر به تو گشت جمله ذرات و تو را
خورشید صفت در همه ذرات ظهور
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۴۹
دور از رخت ای سنگدل سیمینبر
لم یبق من الوجود عین و اثر
هر چند که تلخ و جان ستان باشد مرگ
والله نواک منه ادهی وامر
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۵۰
چشم تو که ریخت خون صد خسته جگر
در ماتمشان کبود پوشید مگر
نی نی غلطم که در گلستان رخت
یک جای دمید نرگس و نیلوفر
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۵۱
از سبزه به صحرا نگر ای لاله عذار
هر جا به خط سبز الفی کرده نگار
بر تخته خاک گویی اطفال بهار
پیوسته الف مشق کنند از زنگار
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۵۲
بر مائده جهان چه برنا و چه پیر
باشد پی لقمه ای به صد محنت اسیر
ریزد به مثل ز دیده طفل صغیر
صد قطره اشک بهر یک قطره شیر
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۵۳
ای فضل تو دستگیر من دستم گیر
سیر آمده ام ز خویشتن دستم گیر
تا چند کنم توبه و تا کی شکنم
ای توبه ده توبه شکن دستم گیر
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۵۴
ماییم به راه عشق پویان همه عمر
وصل تو به جد و جهد جویان همه عمر
یک چشم زدن خیال تو پیش نظر
بهتر که جمال خوبرویان همه عمر
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۵۵
بی مایه و سودخواهی آمد آخر
بی گفت و شنود خواهی آمد آخر
بسیار مرو به اوج هستی بالا
زیرا که فرود خواهی آمد آخر
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۵۶
جامی دم گفت و گو فرو بند دگر
دل شیفته خیال مپسند دگر
در شعر مده عمر گرانمایه به باد
انگار سیه شد ورقی چند دگر
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۵۷
ای دل پی دلدار نبودی هرگز
جوینده اسرار نبودی هرگز
جز بود خودت نیست حجابی بگسل
از بوده خود انگار نبودی هرگز
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۵۸
دل خسته و جان فگار و مژگان خونریز
رفتم به دیار آن مه مهرانگیز
من جای نکرده گرم گردون به ستیز
زد بانگ که هان چند نشینی برخیز
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۵۹
گنجشک ضعیف توام ای مایه ناز
افتاده به دام تو به صد عجز و نیاز
هر چند به پا گذاریم رشته دراز
چون رشته به دست توست می آیم باز
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۶۰
ای فاضل منطقی به فریادم رس
با من مزن از منطق ازین بیش نفس
گشتم ز تصورات و تصدیقاتش
خرسند به یک تصور ساذج و بس
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۶۱
چون شب برسد ز صبح‌خیزان می‌باش
چون صبح شود ز اشک‌ریزان می‌باش
آویز در آن که ناگزیر است تو را
وز هرچه خلاف او گریزان می‌باش
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۶۲
من در غم هجر و دل به دیدار تو خوش
تن در غم هجر و دل به دیدار تو خوش
تا کی چشمم سرشک حسرت ریزد
اندر غم هجر و دل به دیدار تو خوش
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۶۳
ای خاک درت کعبه ارباب خصوص
نازل شده ز آسمان به وصف تو نصوص
از پرتو روی و خاتم لعل لبت
ظاهر شده سر لمعات است و فصوص
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۶۴
ای ذات رفیع تو نه جوهر نه عرض
فضل و کرمت نیست معلل به غرض
هر کس که نباشد تو عوض باشی ازو
وان را که نباشی تو کسی نیست عوض
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۶۵
ای بر سر حرف این و آن نازده خط
پندار دویی دلیل بعد است و سخط
در جمله کاینات بی سهو و غلط
یک عین فحسب دان و یک ذات فقط
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۶۶
آن را که نه عاشق است از یار چه حظ
وان را که نه مشتاق ز دیدار چه حظ
نابینا را چو چشم عالم بین نیست
ز الوان چه تمتع و ز انوار چه حظ
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۶۷
از تفرقه هجر تو در حلقه جمع
از بس که فشاندم اشک دوشینه چو شمع
در دیده نماند اشک و اکنون ز دلم
لو زاد علی العین دم فهوالدمع
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۶۸
خورشید تو زنگ خورده تیغ است دریغ
پنهان شده در نیام میغ است دریغ
مرآت جمال آفرینش همه اوست
ناداده جلا چنین دریغ است دریغ
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۶۹
امروز چنین کز آسمان ریزد برف
ترسم که بپرای جهان ریزد برف
ساید ز بلور مهره ژاله سپهر
چون سودگی بلور ازان ریزد برف
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۷۰
کی باشد کی لباس هستی شده شق
تابان گشته جمال وجه منطق
دل در سطوات نور او مستهلک
جان در غلبات شوق او مستغرق
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۷۱
ماییم به موج خیز حرمان شده غرق
چیزی نه به جز رعونت و حیله و زرق
ای کاش نمی یافت ره از لجه جمع
کشتی وجود ما سوی ساحل فرق
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۷۲
هر روز روم سوی گلستان غمناک
چون غنچه گریبان صبوری زده چاک
باشد که بگوید گل نورسته ز گل
با من خبری زان گل نورفته به خاک
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۷۳
ای لاله دلسوخته دامن چاک
داری رخی از داغ درون آتشناک
از خاک ز نو برآمدی چیست خبر
زان گل که به تازگی فرو رفته به خاک
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۷۴
کردم به طواف خانه یار آهنگ
سنگی دیدم نهاده آنجا بر سنگ
چون بود تهی ز یار ناکرده درنگ
واگر دیدم سنگ زنان بر دل تنگ
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۷۵
بگذر به دیار یارم ای پیک شمال
بر خاک رهش به جای من دیده بمال
ور قصه حال من کند از تو سوال
قل مات من الهجر علی اصعب حال
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۷۶
ای چارده ساله مه که در حسن و جمال
همچون مه چارده رسیدی به کمال
یارب نرسد به حسنت آسیب زوال
در چارده سالگی بمانی صد سال
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۷۷
در دیده عیان تو بوده ای من غافل
در سینه نهان تو بوده ای من غافل
از جمله جهان تو را نشان می جستم
خود جمله جهان تو بوده ای من غافل
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۷۸
ای برده غمت شادی صد ساله ز دل
هرگز نرود داغ تو چون لاله ز دل
روزی که به دل داغ تو با خاک برم
لاله ز گلم برآید و ناله ز دل
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۷۹
گویم نفسی دار ز من پاس ای دل
کز شرط ره است پاس انفاس ای دل
آن را که نه حق شناس و حق بین باشد
تا بتوانی مبین و مشناس ای دل
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۸۰
افلاک بود قسی حوادث چو سهام
رامی حق و آماجگه افراد انام
هشدار که سر کار شد گفته تمام
وز دایره رضا منه بیرون گام
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۸۱
ما احسن بالک ای جهان گشته حمام
گاهی به عراق می روی گاه به شام
جز تو که برد نکرده در راه مقام
از عاشق مهجور به معشوق پیام
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۸۲
ماییم و دل تنگ تر از حلقه «میم »
در زیر جفا و جور چون نقطه «جیم »
حاشا که چو «بی » کناره جوید ز بلا
چون «لام الف » ار شود سراپا به دو نیم
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۸۳
عمری به هوس باد هوا پیمودم
در هر کاری خون جگر پالودم
در هر چه زدم دست ز غم فرسودم
دست از همه بازداشتم آسودم
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۸۴
گر در سفرم تویی رفیق سفرم
ور در حضرم تویی انیس حضرم
هر جا که نشینم و به هر جا گذرم
جز تو نبود هیچ مراد دگرم
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۸۵
رفت آنکه به قبله بتان روی آرم
حرف غمشان به لوح دل بنگارم
آهنگ جمال جاودانی دارم
حسنی که نه جاودان ازان بیزارم
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۸۶
خون می گریم وز تو چه پنهان دارم
کز بهر چه این دو چشم گریان دارم
هر چند دلی به وصل شادان دارم
صد داغ بر آن ز بیم هجران دارم
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۸۷
گه در هوس روی نکو آویزم
گه در سفر زلف مشکبو آویزم
القصه ز هر چه رنگ و بویی یابم
از حسن تو فی الحال در او آویزم
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۸۸
بهر تو به بر و بحر بشتافته ام
هامون ببریده کوه بشکافته ام
از هر چه رسیده پیش رو تافته ام
تا ره به حریم وصل تو یافته ام
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۸۹
هر جا گذرم نوای عشقت شنوم
بر خوان بلا صلای عشقت شنوم
در دشت روم نفیر درد تو کشم
با کوه آیم صدای عشقت شنوم
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۹۰
از زلف تو تاری نربودم رفتم
وز لعل تو رازی نشنودم رفتم
زنگ غمت از دل نزدودم رفتم
القصه چنان کامده بودم رفتم
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۹۱
تا چند غلام کهنه یا نو باشم
در کشمکش کنیز و بانو باشم
کنجی خواهم که جاودان با غم تو
پا در دامان و سر به زانو باشم
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۹۲
تا چند پی نفس دغاباز روم
تا کی ره عقل حیله پرداز روم
از ننگ وجود خود به تنگ آمده ام
یا رب کرمی تا به عدم باز روم
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۹۳
خوش آنکه ز قید خودپرستی برهیم
وز تنگ دلی و تنگ دستی برهیم
بینیم فضای راحت آباد عدم
وز محنت تنگنای هستی برهیم
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۹۴
هر دم غم آن ماه چگل می گویم
بی مهری آن مهر گسل می گویم
چون محرم رازی به جهان یافت نشد
با کاغذ و خامه درد دل می گویم
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۹۵
گر دولت وصل را نشایم چه کنم
این راز نهان با که گشایم چه کنم
گویند به کوی او بسی می آیی
چون با دل خویش بس نیایم چه کنم
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۹۶
جانا ز تو تا به چند اندوه کشم
وین بار غم گران تر از کوه کشم
دلدار اگر تویی و دلداده منم
اندوه کشم از تو و انبوه کشم
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۹۷
این کاسه که من بی تو به لب می آرم
نی از پی شادی و طرب می آرم
چشم سیه تو روز من کرد سیاه
روز سیه خویش به شب می آرم
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۹۸
بنگر به جهان سر الهی پنهان
چون آب حیات در سیاهی پنهان
پیدا آمد ز بحر ماهی انبوه
شد بحر در انبوهی ماهی پنهان
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۹۹
یا رب ز دو کون بی نیازم گردان
وز افسر فقر سرفرازم گردان
در راه طلب محرم رازم گردان
زان ره که نه سوی توست بازم گردان
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۱۰۰
یارب همه خلق را به من بدخو کن
وز جمله جهانیان مرا یکسو کن
روی دل من صرف کن از هر جهتی
در عشق خودم یک جهت و یک رو کن
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۱۰۱
یارب دلم از بتان سرکش برهان
وز خط خوش و عارض مهوش برهان
یعنی که جمال خویش بیرون ز همه
بنمای و مرا ازین کشاکش برهان
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۱۰۲
رخ بنمایی که ماه گردون است این
لب بگشایی که لعل میگون است این
سر تا قدمت ز یکدگر خوب تر است
سبحان الله چه شکل موزون است این
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۱۰۳
آمد سحری به خوابم آن قره عین
تابان ز دو زلف او دو رخ کالقمرین
می ریخت ز دیده اشک و می گفت به ناز
جامی چونی علی مقاسات البین
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۱۰۴
آن را که زمین کشد درون چون قارون
نی موسیش آورد برون نی هارون
فاسد شده را ز روزگار وارون
لایمکن ان یصلحه العطارون
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۱۰۵
تاریخ جهان که قصه خرد و کلان
درج است در آن چه شهریاران چه یلان
در هر ورقش بخوان که فی عام کذا
قد مات فلان و فلان و فلان
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۱۰۶
خواهی به بهار گیر خواهی به خزان
کس نیست به جز چنار صباغ رزان
آری دستش به عادت رنگرزان
گه سبز و گهی زرد ازان ست ازان
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۱۰۷
گل نیست ز تو به سرخرویی افزون
لیکن آمد با تو به دعوی بیرون
زین جرم صبا ز شاخش آویخت نگون
با چهره دویدش از نگونساری خون
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۱۰۸
هر فصل گلی کز اثر چرخ برین
آید ز زمین گلی برون پرده نشین
آیم به سر خاک تو شاید با گل
همراه برون آمده باشی ز زمین
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۱۰۹
ای صفوت روح اعظم آیینه تو
وی ظلمت خاک آدم آیینه تو
روی دگر است در هر آیینه تو را
ای هژده هزار عالم آیینه تو
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۱۱۰
ای حسن بتان ماه سیما از تو
وی جانب شان میل دل ما از تو
خون شد دل ما ز دست ایشان یا رب
زیشان نالیم یا ز خود یا از تو
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۱۱۱
نام تو که خامشی نمی شاید ازو
بر سینه در فتوح بگشاید ازو
تکرار همی کنم به آواز بلند
تا همچو زبان گوش بیاساید ازو
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۱۱۲
یا من ملکوت کل شی ء بیده
طوبی لمن ارتضاک ذخرا لغده
این بس که دلم جز تو نخواهد کامی
تو خواه بده کام دلم خواه مده
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۱۱۳
ای در دل تو هزار مشکل ز همه
مشکل شود آسوده تو را دل ز همه
چون تفرقه دل است حاصل ز همه
دل را به یکی سپار و بگسل ز همه
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۱۱۴
در غیرتم از صبا که چون بیگه و گه
گستاخ رود به کوی آن زیبا مه
او می رود و من از قفا می گویم
گریان گریان که لیتنی کنت معه
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۱۱۵
از شرب مدام و لاف مشرب توبه
وز عشق بتان سیم غبغب توبه
دل در هوس گناه و بر لب توبه
زین توبه نادرست یا رب توبه
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۱۱۶
از میل ملاهی و مناهی توبه
وز نفس مباهی به تباهی توبه
در توبه چو هست اضافت فعل به خویش
زین توبه که می کنم الهی توبه
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۱۱۷
ماییم به غمناکی خود شاد شده
بل از غم و شادی همه آزاد شده
خاکی ست وجود ما که در راه فنا
گشته همه گرد و گرد بر باد شده
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۱۱۸
دور از رخ تو منم ز جان بگذشته
صد نامه غم ز خون دل بنوشته
گاهی جگرم ز دست دل خون گشته
گاهی دلم از خون جگر آغشته
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۱۱۹
هستی همه ذلت و هوان است و ضعه
زین مرحله هر که رفت الله معه
بگذر به زمین نیستی تا یابی
فی الارض مراغما کثیرا و سعه
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۱۲۰
یا رب سوی مقصدم ره سیر بده
مقصود دلم ز کعبه و دیر بده
با غیر تو شغل ناگوار است مرا
شغلی با خود، فراغی از غیر بده
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۱۲۱
بود آینه وجود عالم مثلا
وان آینه را وجود ما و تو جلا
آن آینه چون یافت جلا شد به کمال
مشهود جمال ذات و اسماء علا
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۱۲۲
ای آنکه به بر و بحر بشتافته ای
ور کوه رسیده پیش بشکافته ای
پرسم خبری بهر خدا راست بگوی
کز گمشده من چه خبر یافته ای
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۱۲۳
ای دل تا کی فضولی و بوالعجبی
از من چه نشان عافیت می طلبی
سرگشته بود خواه ولی خواه نبی
در وادی ما ادری ما یفعل بی
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۱۲۴
گر خاک سر کوی مذلت باشی
رسوا شده شهر و محلت باشی
به زانکه به زرق و خودنمایی صد سال
شایسته هفتاد و دو ملت باشی
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۱۲۵
از پنجه پنج و ششدر شش بدرآی
وز کشمکش سپهر سرکش بدرآی
خواهی که چشی ذوق خوشی های عدم
از ناخوشی وجود خود خوش بدرآی
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۱۲۶
از لطف قد و صباحت خد چه کنی
وز سلسله زلف مجعد چه کنی
از هر طرفی جمال مطلق تابان
ای بی خبر از حسن مقید چه کنی
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۱۲۷
ای از تو به باغ هر گلی را رنگی
هر مرغی را ز شوق تو آهنگی
با کوه از اندوه تو رازی گفتند
برخاست صدای ناله از هر سنگی
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۱۲۸
رفتی که دلم ز بار غم رنجه کنی
تا خاطرم از بار ستم رنجه کنی
مشکل که زیم بی تو چو آیی روزی
زنهار به خاک من قدم رنجه کنی
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۱۲۹
نی ترک وجود غم فزاینده کنی
نی آرزوی حیات پاینده کنی
آینده عمر خواهی از رفته فزون
در رفته چه کردی که در آینده کنی
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۱۳۰
ای کرده نهان ز سایلت خوان عطا
دریوزه احسان و تمنای عطا
چون هست دلت به مرکز عدل محیط
زان صورت حیف را خطی خواند خطا
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۱۳۱
در دعوی لاف معنی از من بگریخت
خوش آنکه ز مدعی رهزن بگریخت
هر جا ز در خانه درآمد دعوی
معنی به شتاب از ره روزن بگریخت
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۱۳۲
شد فصل بهار و گشتم از غصه هلاک
دارم جگری کباب و چشمی نمناک
گلها همه سر ز خاک بیرون کردند
الا گل من که سر فرو برد به خاک
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۱۳۳
حیران شده ام که میل جان با تن چیست
واندر گل تیره این دل روشن چیست
عمری ست که با هزار من هستی من
من می گویم ولی ندانم من چیست
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۱۳۴
عالم همه با حوادث آفات است
منفی ست که وهم می کند اثبات است
هر چیز که رنگ و بوی هستی دارد
یا فعل حق است یا صفت یا ذات است
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۱۳۵
دانی چه کسم ز ناکسان ناکس تر
وز جمله خسیسان به خسیسی خس تر
در راه طلب که واپسان بسیارند
هستم ز همه مرحله ها واپس تر
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۱۳۶
بحری ست کف جود شه کوه وقار
هرگز نفتد به غیر گوهر به کنار
موجش به عراق چون گهر کرد نثار
جامی به هرات ازان گهر چیده هزار
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۱۳۷
شه چون مه چارده شب آمد ز سفر
بر فتح هری یافت دم صبح ظفر
وین طرفه که سال و ماه این فتح شود
روشن چو تأمل کنی از شهر صفر
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۱۳۸
هر چند که در دل غم هجران افکند
جان پرتو حسن به جانب آن افکند
حسن را چو فزون نمود یک نقطه دگر
از خون جگر قطره به دامان افکند
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۱۳۹
آنها که در آفاق به هم پیوستند
آخر ز میانه پای رفتن بستند
افسوس که حاسدان نادان پی نام
بر وضع دگر به جایشان بنشستند
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۱۴۰
زین پیش رهی بود ز بغداد نیاز
موصل به حریم وصل آن کعبه راز
داریم ز شاه همدان چشم که باز
ایمن شود از حرامی آن راه دراز
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۱۴۱
با غیب به بویت آمد ای حرف شناس
وانفاس تو را بود بر آن حرف اساس
باش آگه ازان حرف در امید و هراس
حرفی گفتم شگرف اگر داری پاس
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۱۴۲
ای یافته مرهم خود از داغ مپرس
نظاره طاووس کن از زاغ مپرس
گفتار نکو شنو به قایل منگر
انگور خور ای ساده دل از باغ مپرس
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۱۴۳
در مسجد و خانقه بسی گردیدم
بس شیخ و مرید را که پا بوسیدم
نی یک ساعت ز هستی خود رستم
نی آن که ز خویش رسته باشد دیدم
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۱۴۴
صد تیغ جفا زدی و راندی ز درم
وانگه گله می کنی که رفتی ز برم
با این همه خاک باد بر فرق سرم
گر عهد و وفای تو به پایان نبرم
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۱۴۵
گفتم که هوای او برون شد ز سرم
از خاک درش درد سر خود ببرم
لیکن چو به حال خویش درمی نگرم
صد بار گرفتارتر از پیشترم
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۱۴۶
آن را که بود نور نبی در بشره
حاجت نبود به طول و عرض شجره
وان را که ز رخ نتابد این نور سره
شجره ندهد به غیر لعنت ثمره
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۱۴۷
بر مسند ناز خفته ای با دگران
صد گوهر راز سفته ای با دگران
با من سخن ار نگویی این بس که رسد
در گوش من آنچه گفته ای با دگران
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۱۴۸
سرخی ز لب لعل به سنگ آوردن
وز گل به گیاه بوی و رنگ آوردن
مقصود دل از کام نهنگ آوردن
بتوان، نتوان تو را به چنگ آوردن
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۱۴۹
دل از روش مؤمن و ترسا برکن
زنار مغان ببر چلیپا بشکن
خود را به سر کوی مه ما افکن
می بین رخ جانفزاش مهما امکن
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۱۵۰
از نور ازل دلت منور بادا
اسرار ابد در او مصور بادا
بی آنکه عنان عزم تابی سویی
ملک همه عالمت مسخر بادا
جامی — رباعیات — شمارهٔ ۱۵۱
گنجشک توام که پای بستم کردی
وز دانه اندوه و غمم پروردی
با رشته ز دست تو پریدم صد بار
بازم به همان رشته به دست آوردی