mabidan/ganjoor huggingface dataset:
حمید مصدق — من با بطالت پدر هرگز بیعت نمیکنم — بخش۱
سفر دوم
 هنگام
هنگامه سفر بود
 اینک توهمی
 کالوده می کند
سرچشمه زلال تفاهم را
 ای ‌آفتاب پاک صداقت
 در من غروب کن
ای لفظ ها چگونه چنین ساده و صریح
 مفهوم دیگری را
 با واژه های کاذب مغشوش
تفسیر می کنید ؟
دیگر به آن تفاهم مطلق
هرگز نمی رسیم
و دست آرزو
با این سموم سرد تنفر که می وزد
دیگر شکوفه های عشق و شهامت را
ازشاخسار شوق نمی چیند
افزون شوید بین من و او
 گرد غبارهای کدورت
فرسنگها ی فاصله افزونتر
کنون لبخند خنجری ست
 آغشته زهرنک
 و اشک اشک دانه تزویر زندگی ست
ایا
 هنگام نیست که دیگر
 دلاله وقیح
 هیزم کش نفاق
 این پیر زال رانده وامانده
 در دادگاه عشق
 به قصد اعتراف نشیند ؟
 یا این جغد شوم سوی عدم بال و پر زند
 در عمق اعتکاف نشیند
من شاهد فنای غرور رود
 در ژرفنای تشنه مردار
و ناظر وقاحت کفتار بوده ام
 کفتار پیر مانده ز تدبیری
 و شاهد شهادت شیری
 در بند و خسته زنجیری
 دیدم
تهدید شور شعله های شهامت را
 مرعوب می کند
 و همچنان
 که سم گرازان تیزرو
رویای پاک بکرگی را
 به ذهن برف
 منکوب می کند
ای کاش آن حقیقت عریان محض را
هرگز ندیده بودم
 دیدم که بی دریغ
 با رشته فریب
این رقعه زندگیم کوک می خورد
 داناییم به ناتوانی من افزود
 دیدم که آن حقیقتت عریان ز چشم من
 مکتوم مانده بود
 در زیر چشم باز من
اما همیشه کور
 در شهرهای پاک مقدس
 در شهرهای دور دیو و فرشته وعده دیدار داشتند
دیدم که رود
رود که یک روز پاک بود
اینک در استحاله سیال خویش
 تسلیم محض پهنه مرداب می نمود
کو یک خنده یک تبسم زیبا
 یک صوت صادقانه یک آوای بی ریا ؟
آری چه کرد باید
 با دسته های خنجر پیدا از آستین
 لبخندها فریب
و مهربان صدایی اگر هست در زمین
 سوز نوای زمزمه جویبارهاست
ایینه را به خلوت خود بردم
 آیینه روشنایی خود را
 در بازتاب صادق این روح خسته دید
 اما
 تو در درون آینه می بینی
 نقش خطوط خسته پیشانی
پیری شکستگی و پریشانی
 آیینه ها دروغ نمی گویند
 و من
 آن قدر صادقم که صداقت را
 چون آبهای سرد گوارا
 با شوق در پیاله مسگون صبح نوشیدم
 و بیم من همه این بود که مباد
تندیس دستپرور من
 در هم شکسته گردد
و بیم من همه این بود که مباد
روزی به ناگه از سرانگشت پرسشی
عریان شود حقیقت تلخی که هیچگاه
پنهان نمانده بود
و بیم داشتم
 ویران کند تمامی ایمان به عشق را
 که روزی آن مترسک جالیز
 در من نشانده بود
و من
 افسوس می خورم که چرا و چگونه چون
 آن آفتاب روشن
 آن نور جاری جوشان عشق من
 در شط خون نشست
در لجه جنون
حمید مصدق — من با بطالت پدر هرگز بیعت نمیکنم — بخش۲
سفر سوم
هنگام هنگامه سفر بود
 من در جنوب نقش جنون دیدم
 آمیزه های آتش و خون دیدم
 و میل به جنایت
 و میل به جنایت تنها
 در جان جانیان خطرنک نیست
از چشم من زبانه کشید آتش
 این خشم شعله ور
هنگامه سفر
 گهواره فلزی دریایی
می بردم آن زمان
 تا ساحل جزیره آغشته با جنون
 آنجا برای من
 پنداشتی جزیره ممنوع بوده است نه نامسکون
در آن جزیره که آنجا
شاید که سیب سرخ هشیواری ست
گویا که گاه فرصت بیداری ست
 دیدم که آن جزیره
 آبشخور شگرف هیولای آهنی ست
آن شب
من مست مست بودم
و میل به جنایت
در عمق جان مضطربم شعله می کشید
ای کاش کور بودم
 دیدم شگرف هیولاها
 دریای پاک را
آلوده می کنند
گهواره فلزی دریا ها
 می برد این مسافر غمگین خسته را
هنگام بازگشت
 آنک جزیره بی من تنهاست
 اینک در انحصار هیولاهاست
 ای کاش گهواره گور می شد
آنجا طنین خنده و پچ پچ بود
 می سخوت جان خسته این عاشق این حسود
 دیدم نهنگ را
 کامش گشوده طعمه طلب کن
گهواره فلزی ما را تعقیب می کند
گفتم
 در کام این نهنگ
 شاید که ایمنی ست
ایا
 این ترس ذاتی من بود
که آن نهنگ گرسنه دریا
از لقمه لذیذ تنم بی نصیب ماند ؟
 می سوختم
 در شعله های خشم خروشان خویشتن
 دلاله محبت
 عفریته پلید به پیری نشسته می دانست
 در من توان نماند و شکیبایی
 می برد دیو را
 تا حجله گاه پاک اهورا
آه
 ای جانیان لحظه عصیان
 رفاقتی
 در من نمانده است نه صبری نه طاقتی
 دیدم که دیو بود و فرشته
 کز حجله شکسته قانون برون شدند
اینک نه جلوه ای ز اهورا
 اهریمنند هر دو
عفریته پلید به پیری نشسته می خندید
 من می گریستم
 دیدم پرنده را که ز ساحل پریده بود
 دریا تمام شد
 آغاز خشکسالی خشکی رسیده بود
 در من جنوب
 یاد آور جنون و جهالت
 یاد آور شکوفه هشیاری ست
 من با بطالت پدرم هرگز
بیعت نمی کنم
حمید مصدق — من با بطالت پدر هرگز بیعت نمیکنم — بخش۳
سفر چهارم
 هنگام
هنگامه سفر
 من لول لول بودم
 آری ملول بودم
آن مرغ آهنین
 در هم شکاف سینه شب
 با غرشی شگرف مرا می برد
این لول
یا این ملول رانده ز هر جا را
از شهر زرق و برق
تا شرق
تا سرزمین غربت و نکامی
 تا انهدام ویرانی
این لول
یا این ملول رانده تنها را
 که در درون سینه سردش
 آوار دردهای گرانبار است
 شب بود
 آن موکب سریع که سبقت را
 از بادها گرفته مرا می برد
همراه راهیان سفر بودم
 با پر گشوده موکب در اوج آسمان
 رفتم به سوی شرق
 و باچه سرعتی
پنداشتی سریعتر از برق
 رفتم سوی مراسم اعدام خویشتن
 تا شاهد شهادت خود باشم
شب بود و باز بارش باران نور بود
 از چلچراغها
 در چلچراغها دیدم
 باغی که سبز بود
 به زردی نشست
 در پاییز
 شب بی آفتاب روشن نورانی بود
 تا صبحگاه تا سپیده دمان مهمانی بود
 و خنده بود پچ پچ بود
 تکرار وعده های نهانی بود
 دیدم که دوی وحشت
 با توطئه گران به فکر تبانی بود
 آن گونه ای که نیز تو دانی بود
 شب بود
پاییز بود و سوز سحزگاهان بود
من بودم و سکوت خیابان بود
و روح
روح ساده معصومی
که آخرین دم از نفسش را
در صولت سپیده دمان زد
و هیچ کس
بر مرگ این شهید که من باشم
یک قطره هم سرشک نیفشاند
جز من که بهت
حتی
حال این سخن نگفته بماند بهتر
تا صولت سپیده دمان در شرق
شب
چون مرغ نیم جانی
پرپر زد
تا
خورشید بامدادی
سرزد
 غرنده و خزنده
آن اژدهای ز آهن و پولاد
با سرعتی سریعتر از باد
از شرق تا شهر زرق و برق مرا می برد
من می گریختم
چون بادها
از پیش بیدهای معلق
از پیش آن حقیقت مطلق
حقیقت مطرود
از آن شبی که روح
آن روح ساده را
در مشهد مقدس
در صولت سپیده دمان
با دستهای خونین
در تیره خاک سپردم
من می گریختم اما من
در خواب رفته بود
در خواب خوف و خفت
 خواب همیشگی
آن اژدهای ز آهن پولاد
 غرنده و خزنده و توفان وش
از شرق می گذشت و صفیرش
 در شهرهای دیگر
 درایستگاهها در قریه در بیابان می پیچید
 با طبل بازگشت
 من بازگشته بودم
با توطئه گران
 که همه تک تک
 در پاکی و اصالتشان بی شک
 من هیچ شک و شبهه نمی بردم
 و با تمامشان سر یک میز سوپ می خوردم
بدرود
 این آخرین سفر بود
حمید مصدق — من با بطالت پدر هرگز بیعت نمیکنم — بخش۴
 در فصل برگ ریز
 آمد
 دلگیر
 چونان غروب غمزده پاییز
 و من ملال عظیمش را
 در چشمهای سیاهش
 خواندم
 رفتیم بی هیچ پرسشی و جوابی
وقتی سکوت بود
 بعد زمان چه فاصله ای داشت
 دیدم که جام جان افق پر شراب بود
 من در آن غروب سرد
مغموم و پر ز درد
 با واژه سکوت
 خواندم سرود زندگیم را
شب می رسید و ماه
 زرد و پریده رنگ
 می برد
 ما را به سوی خلسه نامعلوم
آنگاه عمق وجود خسته ام از درد
 با نگاه کاوید
در بند بند سیال سرخ جاری خون را دید
 لرزید
 بر روی چتر سیاه گیسوی خود را ریخت
 آنگاه خیره خیره نگاهش
 پرسنده در نگاه من آویخت
 پرسید
 بی من چگونه ای لول ؟
 گفتم ملول
خندید
حمید مصدق — من با بطالت پدر هرگز بیعت نمیکنم — بخش۵
دیگر برای دیدن او نیست بی گمان
 کاین راه صعب را همه شب برخود
 هموار می کنم
 او مرده است
 او مرده است در من و دیگر وجود او
 از یاد رفته است
در من تمام آنهمه شبها و روزها
 بر بادرفته است
اینک
 من با عصای پیری خود در دست
 بر جان خود تمامی این راه سخت را
 هموار می کنم
اما برای دیدن او ؟
 هرگز
 من از مزار عهد جوانی خویشتن
 دیدار می کنم
رفتم دیدم
 سیماب صبحگاهی
 از سربلندترین کوهها
فرومی ریخت
حمید مصدق — از جدایی ها (دفتر نخست) — در‌آمد
چگونه باز به ماتم نشست خانه ما
هزار نفرین باد
 به دستهای پلیدی
 که سنگ تفرقه افکند در میانه ما
حمید مصدق — از جدایی ها (دفتر نخست) — بخش۱
من آفتاب درخشان و ماه تابان را
بهین طراوت سرسبزی بهاران را
زلال زمزمه روشنان باران را درود خواهم گفت
 صفای باغ و چمن دشت و کوهساران را
 و من چو ساقه نورسته بازخواهم رست
و درتمامی اشیا پاک تجریدی
وجود گمشده ای را
 دوباره خواهم جست
حمید مصدق — از جدایی ها (دفتر نخست) — بخش۲
 تو را چه می رسد ای آفتاب پاک اندیش
 تو را چه وسوسه از عشق باز می دارد ؟
 کدام فتنه بی رحم
 عمیق ذهن تو را تیره می کند از وهم ؟
شب آفتاب ندارد
 و زندگانی من بی تو
چو جاودانه شبی
 جاودانه تاریک است
 تو در صبوری من
 اشتیاق کشتن خویش
 و انهدام وجود مرا نمی بینی
 منم که طرح مودت به رنج بی پایان
و شط جاری اندوه بسته ام اما
تو را چه وسوسه از عشق باز می دارد ؟
 تو را چه می رسد ای آفتاب پاک اندیش؟
ز من چگونه گریزی
تو و گریز از خویش ؟
به سوی عشق بیا
 وارهان دل از تشویش
حمید مصدق — از جدایی ها (دفتر نخست) — بخش۳
تو را صدا کردم
تو عطری بودی و نور
تو نور بودی و عطر گریز رنگ خیال
 درون دیده من ابر بود و باران بود
صدای سوت ترن
 صوت سوگواران بود
 ز پشت پرده باران
 تو را نمی دیدم
 تو را که می رفتی
مرا نمی دیدی
 مرا که می ماندم
 میان ماندن و رفتن
حصار فاصله فرسنگهای سنگی بود
غروب غمزدگی
 سایه های دلتنگی
تو را صدا کردم
 تو رفتی و گل و ریحان تو را صدا کردند
 و برگ برگ درختان تو را صدا کردند
 صدای برگ درختان صدای گلها را
سرشک دیده من ناله تمنا را
 نه دیدی و نه شنیدی
ترن تو را می برد
 ترن تو را به تب و تاب تا کجا می برد؟
و من حصار فاصله فرسنگهای آهن را
غروب غمزده در لحظه های رفتن را
 نظاره می کردم
حمید مصدق — از جدایی ها (دفتر نخست) — بخش۴
 کویر تشنه باران است
 حمید تشنه خوبی
به من محبت کن
 که ابر رحمت اگر در کویر می بارید
 به جای خار بیابان بنفشه می رویید
 و بوی پونه وحشی به دشت بر می خاست
 چرا هراس چرا شک ؟
 بیا که من بی تو
 درخت خشک کویرم که برگ و بارم نیست
امید بارش باران نوبهارم نیست
حمید مصدق — از جدایی ها (دفتر نخست) — بخش۵
غروب مژده بیداری سحر دارد
غروب از نفس صبحدم خبر دارد
 مرا به خویش بخوان همنشین با جان کن
مرا به روشنی آفتاب مهمان کن
 پنهسایه من باش
 و گیسوان سیه را سپرده دست نسیم
حجاب چهره چون آفتاب تابان کن
شب سیاه مرا جلوه ای مرصع بخش
دمی به خلوت خاص خلوص راهم ده
به خود پناهم ده
 که در پناه تو آواز رازها جاری ست
 و در کنار تو بوی بهار می اید
سحر دمید
 درون سینه دل من به شور و شوق تپید
 چه خوش دمی ست زمانی که یار می اید
حمید مصدق — از جدایی ها (دفتر نخست) — بخش۶
 چرا نمی گوید
 که آن کشیده سر از شرق
 آن بلند اندام
 سیاه جامه به تن دلبر دلبر آن شیر
نوید روز ده آن شب شکاف با تدبیر
ز شاهراه کدامین دیار می اید
و نور صبح طراوت
 بر این شب تاریک
چه وقت می تابد ؟
 در انتظار امیدم
 در انتظار امید
طلوع پاک فلق را
 چه وقت ایا من
 به چشم غوطه ورم در سرشک
 خواهم دید ؟
بیا که دیده من
 به جستجوی تو گر از دری شده نومید
 گمان مدار که هرگز
 دری دگر زده است
 سپیده گر نزده سر بیا بلند اندام
 که از سیاهی چشمم سپیده سرزده است
حمید مصدق — از جدایی ها (دفتر نخست) — بخش۷
 سرود سبز علفها
نسیم سرد سحرگاه
 صفای صبح بهاران
میان برگ درختان
 و خاک و نم نم باران
 و عطر پاک خاک
و عطر خاک رها روی شاخه نمناک
 و قطره قطره باران بود
به روی گونه من
 خیس بودم از باران
که می شکفت
 گل صداقت صبح از میان نیزاران
 تمام باغ و فضا سبز
دشت و دریا سبز
در آن دقایق غربت
میان بیم و امید
 حریر صبح مرا لحظه لحظه می پوشید
در آن تجلی روح
 نگاه می کردم
 به آن گذشته دردآلود
به آن گذشته خوش آغاز
به آن گذشته بدفرجام
به قلب سنگی آن مرمر بلند اندام
زلال زمزمه از چشم لبم رویید
صفای باطن من در میان زمزمه بود
صدای بارش باران که نرم می بارید
و ناز بارش ابری که گرم می بارید
 و در طراوت هر قطره قطره باران
در آن تلالو سبزینه
 در علفزاران
فروغ طلعت صبح آن طلوع صادق را ستایشی کردم
رها نسیم سبک سیر سبزه زاران بود
 زلال زمزمه ها بود
سپیده بود و نرم باران بود
سپیده بود و من و یاد با تو بودنها
 سپیده چون تو گل تارک بهاران بود
حمید مصدق — از جدایی ها (دفتر نخست) — بخش۸
دوباره شب شد و با من
حدیث بیداری
گذشته بود شب از نیمه من ز هشیاری
 و پلکهای تو این حاجبان سحر مبین
 چو پرده های حریری برآفتاب افتاد
 در آن شب تاری
 نسیم از سر زلف تو
بوی گل آورد
شب از طراوت گیسوی تو نوازش یافت
 به وجد آمدم از آن طراوت و خواندم
 به چشمهای سیاهت که راحت جانند
 به آن دو جام بلور
آن شراب بی مانند
به آن دو اختر روشن
 دو آفتاب پر از مهر
به آن دو مایه امید
 به آن دو شعر شرر خیز
 آن دو مروارید
مرا ز خویش مران
 با خود آشنایی ده
 مرا از این غم بیگانگی رهایی ده
 بیا
بیا و باز مرا قدرت خدایی ده
حمید مصدق — از جدایی ها (دفتر نخست) — بخش۹
چه روزهایی خوب
که در من و تو گل آفتاب می رویید
به شهر شهره شعر و شراب می رفتیم
به کشهکشان پر از آفتاب می رفتیم
قلندرانه
 گریبان دردیه تا دامن
به آستانه حافظ
خراب می رفتیم
و چشمهای تو با من همیشه می گفتند
رها شو از تن خاکی
از این خیال که در خیل خوابهای داری
 مرا به خواب مبین
 بیا به خانه من
 خوب من
 به بیداری
به این فسانه شیرین به خواب می رفتیم
 و چشمهای سیاهت سکوت می آموخت
ز چشمهای سیاهت همیشه می خواندم
به قدر ریگ بیابان دروغ می گویی
درون آن برهوت
 این من و تو ما مبهوت
 فریب خورده به سوی سراب می رفتیم
حمید مصدق — از جدایی ها (دفتر نخست) — بخش۱۰
مرا بگذار
 به خویشتن بگذار
من و تلاطم دریا
 تو و صلابت سنگ
 من و شکوه تو
ای پرشکوه خشم آهنگ
من و سکوت و صبور ی؟
من و تحمل دوری ؟
مگر چه بود محبت
 که سنگ سنگش را به سر زدم با شوق ؟
من از هجوم هجاهای عشق می ترسم
امید بی ثمری خانه در دلم کرده ست
به دشت و باغ و بیابان
به برگ بر گ درختان
 و روح سبز گیاهان
 گر از کمند تو دل رست
 دوباره آورم ایمان
 که عشق بیهوده ست
 مرا به خود بگذار
 مرابه خاک سپار
 کسی ؟
نه هیچ کسی را دگر نمی خواهم
خوشا صفای صبوحی
 صدای نوشانوش
 ز جمله می خواران
 خوشا شرار شراب و ترنم باران
گلی برای کبوتر
گلی برای بهاران
گلی برای کسی که مرا به خود می خواند ز پشت نیزاران
حمید مصدق — از جدایی ها (دفتر نخست) — بخش۱۱
تو مهربان بود ی
ماجرا اما
 چه سخت تشنه جام محبت بودم
سخن تمام نشد ختم ماجرا پیدا
امید با تو نشستن
 تلاش بی ثمری بود
 چه کوشش شب و روزم
سان شخم زدن روی سینه دریا
 و استغاقه به درگاهت
 گره به باد زدن
 و همچو کوفتن آب بود در هاون
مرا رهکردی ؟
مرا به مسلخ سلاخان
 رها چرا کردی ؟
مرا که رام تو بودم
اسیر دام تو بودم
گذشتم از تو و آن پر فریب شهر بزرگ
 کنون کنار کویرم
 کویر بی باران
 و مهربانی این مهربانترین یاران
تو کاش از این مردم ز مردم کرمان
به قدر یک ارزن
 وفا و خوبی را
 به وام بستانی
 که مثل مهر درخشان شهر بخشنده
 و همچو مردم این ملک مهربان باشی
تو ای بلای دل من بلند بالایم
تو ای برازنده
تو ا بلندتر از سروها و افراها
 تو بر تمام بلندان باغ بالنده
 بر این اسیر به غربت گذر توانی کرد ؟
 بر این کویر نشین
 بر این ز مهر تو محروم
نظر توانی کرد
حمید مصدق — از جدایی ها (دفتر نخست) — بخش۱۲
تو مثل چشمه نوشین کوهسارانی
تو مثل قطره باران نو بهارانی
تو روح بارانی
شراب نور کجاست ؟
که این من نومید
 چنین می اندیشم
 که جلوه های سحر را به خواب خواهم دید
و آرزوی صفا را به خاک خواهم برد
همیشه پشت حصار سکوت می ترسم
 تو ای گریخته از من
 حصار خلوت تنهایی مرا بشکن
 زلال و پاک چنان قطره های باران شو
بیا و عشق بورز
به روشنایی خورشید شرق
 عشق بورز
و مثل قطره باران نثار یاران شو
چرا به آینه باید پناه برد چرا ؟
درون آینه ذهن من تویی برجا
چگونه ابر کدورت مرا فروپوشاند
 چگونه باور من
 در فضا معلق ماند
چگونه باز به ماتم نشست خانه ما
هزار نفرین باد
 به دستهای پلیدی
 که سنگ تفرقه افکند در میانه ما
 دوباره با تو نشستن دوباره آزادی ؟
 مگر به خواب ببینم شبی بیدن شادی
 شراب نور کجا ؟
تشنه صبور کجا ؟
حمید مصدق — از جدایی ها (دفتر نخست) — بخش۱۳
 همیشه می خواندم
و لاله های دو گوشت را
به سحربارترین نغمه گرم می کردم
و سنگ سخت دلت را
به شعله سخن گرم نرم می کردم
 مرا به گوشه چشمان خود محبت کن
 به بزم گرم دلاویز میگساران بر
مرا
به باغهای سخاوت
 به بوسا زاران بر
مرا چو چلچله دعوت
 به چهچه خود کن
به چشمه ساران بر
مرا
 به تاب تحمل فرا بخوان به صبوری
از لوح خاطره ام خاطرات تلخ بشوی
 از این تکدر دیرینه ام رهایی بخش
مرا به خلوت خاص خود آشنایی بخش
حمید مصدق — از جدایی ها (دفتر نخست) — بخش۱۴
 شبی ادامه آن بی طلوع خورشیدی
نه صبر بود مرا در دل و نه طاقت بود
 کدام پنجره ؟ می دیدم و نمی دیدم
 چرا
 که وحشتم از دیدن صداقت بود
سکوت سرب گدازنده بود و جان فرسود
میان وحشت من یک پرنده پر نگشود
نه بال کبوتر فغان جغد ای کاش
 سراسر شب من قصه مصیبت بود
صدای سرزنش ذهن در سکوت گذشت
 سکوت سکوت سکوت
 مگر صدای من از قعر چاه می آمد ؟
 مگر صدای من از ذهن من عبور نکرد ؟
 مگر درختان را
 نسیم ساحر تسلیم شب نوازش داد ؟
 شب ای شب
 ای شب ظلمت گرفته در آغوش
دلم گرفت از این غارهای بی مافذ
به آفتاب بگو نیزه های نورش کو ؟
 به آفتاب بگو لاله بی تو پر پر شد
 چراغ باغ فرومرد
 پس غرورش کو ؟
حصار خاطره ام را جرقه روشن کرد
 صدای پایی از آن دورهای دور آمد
سکوت شب بشکست
 دل گرفته من از جرقه روشن شد
 درون سینه دلم در میان شعله نشست
 مرا به وسوسه آفتاب دعوت کرد
ز روی دیده من پلک غرق خواب گشود
کسی که پنجره را رو به آفتاب گشود
حمید مصدق — از جدایی ها (دفتر نخست) — بخش۱۵
اگر تو بازنگردی
 قناریان قفس قاریان غمگین را
 که آب خواهد داد
 که دانه خواهد داد ؟
اگر تو باز نگردی
 بهار رفته در این دشت برنمی گردد
به روی شاخه گل غنچه ای نمی خندد
و آن درخت خزان دیده تور سبزش را به سر نمی بندد
اگر تو بازنگردی
 کبوتران محبت را
 شهاب ثاقب دستان مرگ خواهد زد
شکوفه های درختان باغ حیران را
تگرگ خواهد زد
 اگر تو بازنگردی
به طفل ساده خواهر که نام خوب تو را
 ز نام مادر خود بیشتر صدا زده است
چگونه با چه زبانی به او توانم گفت
 که برنمی گردی
و او که روی تو هرگز ندیده در عمرش
 دگر برای همیشه تو رانخواهد دید
و نام خوب تو در ذهن کودک معصوم
تصوری ست همیشه
همیشه بی تصویر
همیشه بی تعبیر
اگر تو بازنگردی
 نهالهای جوان اسیر گلدان را
کدام دست نوازشگر آب خواهد داد
 چه کس به جای تو آن پرده های توری را
به پشت پنجره ها پیچ و تاب خواهد داد
اگر تو بازنگردی
 امید آمدنت را به گور خواهم برد
و کس نمی داند
 که در فراق تو دیگر
 چگونه خواهم زیست
چگونه خواهم مرد
حمید مصدق — از جدایی ها (دفتر نخست) — بخش۱۶
تو نازمثل قناری
تو پاک مثل پرستو
تو مثل بدبده خوبی
برای من تو همیشه همیشه محبوبی
تو مثل خورشیدی
 که شرق شب زده را غرق نور خواهی کرد
تو مثل معجزه
در وقت یاس و نومیدی ظهور خواهی کرد
 پناهسایه آسایشی پناهم ده
درون خلوت امن و امید راهم ده
حمید مصدق — از جدایی ها (دفتر نخست) — بخش۱۷
زمین به ولوله بنشست
 زمان به هلهله برخاست
 پرند سبز درختان باغ را آراست
 شکوفه ها بشکفت
شکوفه های شکوفان
و با صدای رسا آسمان پهناور
 رساترین طنین را
 به چرخ چارم خواند
 و این شگون مظفر را
از این من آلوده این من خاکی
به آن فرشته
 سرشته ز خوی افلاکی
به آن نشانه خوبی
به آن یگانه ترین کسان درودی گفت
به وسعت همه آبهای دریاها
به وسعت پاکی
حمید مصدق — از جدایی ها (دفتر نخست) — بخش۱۸
دلم برای کسی تنگ است
 که آفتاب صداقت را
به میهمانی گلهای باغ می آورد
و گیسوان بلندش را به بادها می داد
و دستهای سپیدش را به آب می بخشید
دلم برای کسی تنگ است
 که چشمهای قشنگش را
به عمق آبی دریای واژگون می دوخت
 وشعرهای خوشی چون پرنده ها می خواند
دلم برای کسی تنگ است
 که همچو کودک معصومی
دلش برای دلم می سوخت
و مهربانی را نثار من می کرد
 دلم برای کسی تنگ است
که تا شمال ترین شمال
 و در جنوب ترین جنوب
 همیشه در همه جا آه با که بتوان گفت
که بود با من و
یوسته نیز بی من بود
و کار من ز فراقش فغان و شیون بود
 کسی که بی من ماند
کسی که با من نیست
 کسی .... دگر کافی ست
حمید مصدق — از جدایی ها (دفتر نخست) — بخش۱۹
در آن شبی که برای همیشه می رفتی
در آن شب پیوند
 طنین خنده من سقف خانه رابرداشت
 کدام ترس تو را این چنین عجولانه
به دام بسته تسلیم تن فروغلتاند ؟
 خنده ها نه مقطع که آبشاری بود
و خنده ؟
 خنده نه قهقاه گریه واری بود
که چشمهای مرا در زلال اشک نشاند
 و من به آن کسی کز انهدام درختان باغ می آمد
سلام می کردم
سلام مضطربم در هوا معلق ماند
و چشمهای مرا در زلال اشک نشاند
حمید مصدق — از جدایی ها (دفتر نخست) — بخش۲۰
دوباره با من باش
 پناه خاطره ام
ای دو چشم روشن باش
هنوز در شب من آن دو چشم روشن هست
 اگر چه فاصله ما
 چگونه بتوان گفت ؟
هنوز با من هست
کجایی ای همه خوبی
تو ای همه بخشش
چه مهربان بودی وقتی که شعر می خواندی
چه مهربان بودی وقتی دروغ می گفتی
چگونه نفس تو رادر حصار خویش گرفت
تو ای که سیر در آفاق روح می کردی
چه شد
 چه شد که سخن از شکست می گویی
 تو ای که صحبت
فتح الفتوح می کردی
حمید مصدق — از جدایی ها ( دفتر دوم) — درآمد
تمام مزرعه از خوشه های گندم پر
و هیچ دست تمنا
 دریغ سنبله ها را درو نخواهد کرد
 دروگران همه پیش از درو
 درو شده اند
حمید مصدق — از جدایی ها ( دفتر دوم) — بخش۱
به چشمهای نجیبش که آفتاب صداقت
و دستهای سپیدش
 که بازتاب رفاقت
 و نرمخند لبانش نگاه می کردم
 و گاه گاه تمام صورت او را
صعود دود ز سیگار من کدر می کرد
 و من به آفتاب پس ابر خیره می گشتم
و فکر می کردم
در آن دقیقه که با من
 نه تاب گفتن و نه طاقت نگفتن بود
 و رنج من همه از درد خود نهفتن بود
سیاه گیسوی من مهربانتر از خورشید
 از این سکوت من آزرده گشت و هیچ نگفت
و نرمخنده نشکفته بر لبش پژمرد
 و روی گونه گلگونش را
 غبار سرد کدورت در آن زمان آزرد
توان گفتن از من رمیده بود این بار
در آخرین دیدار
تمام تاب و توانم رهیده بود از تن
اگر چه سخن از تو می گرزیم
 را چهبارها که به طعنه شنیده بود از من
 توان گفتن از من رمیده بود این بار چرا ؟
 که این جداییم از او نبود از خود بود
 و سرنوشت من آنگونه ای که میشد بود
 سخن تمام
 مرا دستهای نامرئی به پیش می راندند
سخن تمام مرا کوه و جنگل و صحرا به خویش می خواندند
حمید مصدق — از جدایی ها ( دفتر دوم) — بخش۲
چه انتظار عظیمی نشسته در دل ما
همیشه منتظریم و کسی نمی اید
 صفای گمشده ایا
براین زمین تهی مانده باز می گردد ؟
اگر زمانه به این گونه پیشرفت این است
مرا به رجعت تا آغاز مسکن اجداد
 مدد کنید که امدادتان گرامی باد
 همیشه دلهره با من همیشه بیمی هست
 که آن نشانه صدق از زمانه برخیزد
و آفتاب صداقت ز شرق بگریزد
همیشه می گفتم
چه قدر مردن خوب است
 چه قدر مردن
 در این زمانه که نیکی حقیر و مغلوب است
 خوب استv
حمید مصدق — از جدایی ها ( دفتر دوم) — بخش۳
 میان این برهوت
این منم من مبهوت
بیا بیا برویم
به آستانه گلهای سرخ در صحرا
و مهربانی را
ز قطره قطره باران ز نو بیاموزیم
بیا بیابرویم
به سبزه زار که گسترده سینه در صحرا
 بیا که سبزه ‌آندشت را لگد نکنیم
و خواب راحت پروانه را نیاشوبیم
گیاه تشنه لب دشت را به شادابی
ز آب چشمه شراب شفا بنوشانیم
بیا بیا برویم
 و مهربانی خود را به خاک عرضه کنیم
که دشت تشنه عشق است و شهر بیگانه
بیا بیا برویم
 که نیست جای من و تو
 کهجای شیون نیز
 نه سوز سرما اینجا
که خشمی آتش وار
به شاخه سر نزده هر جوانه
می سوزد
نه پر گشود پرنده در اوج در پرواز
که شعله های غضب جوجه پرستو را
درون بیضه به هر آشیانه می سوزد
 تمام مرتجعان غول گول دنیایند
 همیشه سد بلندی به راه فردایند
بیا بیا برویم
که در هراس از این قوم کینه توزم من
و سخت می ترسم
که کار را به جنون
 و مهربانی ما را به خاک و خون بکشند
چگونه می گویی
به هر کجا که رویم آٍمان همین رنگ است
 بیا بیا برویم
 آه من دلم تنگ است
بیا بیا برویم
 کجاست نغمه عشق و نسیم آزادی
در این کویر نبینم نشان آبادی
نشانه شادی
دلم گرفت از این شیوه های شدادی
بیا بیا برویم
خوشا رستن و رفتن
 به سوی آزادی
حمید مصدق — از جدایی ها ( دفتر دوم) — بخش۴
تمام قصه همین بود
و می گفتم
حکایت من و تو ؟
هیچ کس نمی خواند
 چه بر من و توگذشته است ؟
 کس نمی داند
چرا ؟
 که این سکوت سکوت من و تو بی تردید
 حصار کاغذی ذهن را ز هم نشکافت
 و خواهش من و تو نیم گامی از تب تن نیز دورتر نگذشت
 که در حصار تمنای تن فروماندیم
و در کویر نفس سوز من فروماندیم
نه از حصار تن خویشتن برون گامی
نه بر گسستن این پای بندها دستی
همیشه می گفتم
 من و سکوت ؟
 محال است
 سکوت عین زوال است
 سکوت یعنی مرگ
سکوت نفس رضایت
عین قبول است
 سکوت که در زمینه اشراق اتصال به حق
در این زمانه نزول است
سکوت یعنی مرگ
کجایی ای انسان ؟
عصاره عصیان
چگونه مسخ شدی
 با سکوت خو کردی
تو ای فریده هر آفریده
 بر تو چه رفت ؟
 کز آفریده خود
از خدای بی همتا
به لابه مرگ مفاجاه آرزو کردی ؟
حمید مصدق — از جدایی ها ( دفتر دوم) — بخش۵
کدام خانه ؟
کدام آشیانه
 صد افسوس
که بی تو شهر پر از ایه های تنهایی ست
سپهر شب زده اینجا
ستاره باران است
غروب غمزده شهر داغداران است
بیا بیا و بیاموز
به مانسیم شدن
به ما پرنده شدن
به ما گذشتن از من
 بیا بیا و بیاموز
به ما شجاعت مردن
 دل شهید شدن
از این پلشت و پلیدی
 رهیدن و دیدن
 پدید آمدن از قلب ناپدید شدن
و بیم بیم پذیرفتن است و تن دادن
 خلاف خواسته گردن
به هر رسن دادن
و در مراسم اعدام خویش خندیدن
 و مرگ شیر زنان را و
 شیر مردان را
به چشم خود دیدن
کجایی
ای که تو وقتی عبور می کردی
حصار هیبت هر آستانه یی می ریخت
تویی که در توانایی نواختن ست
که در تو قدرت ما را دوباره ساختن ست
همیشه خاطره خوب تو گرامی باد
و نام خوب تو
 آن نام خوب نامی باد
حمید مصدق — از جدایی ها ( دفتر دوم) — بخش۶
به باد سست نهاد اعتماد شاید کرد
به یار سست نهاد اعتماد ؟
ای فریاد
 میان همهمه شهر
 چرا نمی شنوی شیون شهیدان را ؟
نعره های عصیان را
به دشت باید رفت
 به کوه باید زد
دگر به شهر کسی پاسخی نمی گوید
به کوه و دره تو را هست پاسخی پژواک
 اگر کنی ادراک
چگونه دره صدا می دهد ؟
 برادر نه
من و ز شهر امید تلاش ؟ دیگر نه
حمید مصدق — از جدایی ها ( دفتر دوم) — بخش۷
و دوست ؟ نه
که بروتوس خنجر خود را
به نام نامی ننگ آوران فرود آورد
 چه کس به تهنیت مرگ من سفر می کرد
که مژده را برساند بر آستانه مهر
و من کهکنده شدم از زمین بی بنیاد
رها شدم به فضا
در فضای بی پایان
 و هر ستاره از آن اوجها صدا می زد
مرا صدا می زد
که من هلاک شدم
و من
نه زی ستاره نه زی مهر سوی خاک شدم
تو مرگ پاکترین عاشقان خود دیدی چگونه خندیدی ؟
 بمان بمان
تو و خلوتگه تبهکاران
تو را به خامی اگر خوش خیال خوابی هست
به خیل خواب خود ای خوبروی من خوش باش
مرا هنوز در اندیشه آفتابی هست
حمید مصدق — از جدایی ها ( دفتر دوم) — بخش۸
تو را هنوز اگر همتی به جا مانده ست
سفر کنیم
سفر
سفر ادامه بودن
ز سینه زنگ کدورت زدودن است
آری
سفر کنیم و نیندیشیم
اگر چه ترس در این شب که از شبانه ترین است
اگرچه با شم شومم همیشه ترس قرین است
سفر کنیم سفر
دراین سیاهی شب این شب پر از ترفند
از این هیکل ترس آفرین چه می ترسی ؟
مترسکان سر خرمنند و با بادی
چو بید می لرزند
سفر به عزم گریز ؟
این گمان مبر که مرا
سفر به عزم ستیز است
سفر شکفتن آغاز و ترجمان شکوه است
سفر به عزم رهایی ز خیل اندوه است
سفر به عزم رسیدن به صبح هشیاری ست
سفر کنیم
سفر ابتدای بیداری ست
سفر کنیم و ببینیم
تمام مزرعه از خوشههای گندم پر
و هیچ دست تمنا
دریغ سنبله ها را درو نخواهد کرد
دروگران همه پیش از درو
درو شده اند
حمید مصدق — از جدایی ها ( دفتر دوم) — بخش۹
چه سان به کوه دماوند بندها بگسست
چه سان فرود آمدند
 اساس سطوت بیداد را چه سان گسترد ؟
چو برق آمد و چون رعد
 چه سان به خرمن آزادگان شرر انداخت
چه پشته ها که ز کشته ز کشته کوهی ساخت
کجاست کاوه آهنگری
که برخیزد
اسیریان ستم را ز بند برهاند
و داد مردم بیداد دیده بستاند
گسسته بند دماوند دیو خونخواری به جامه تزویر
نقابش از رخ برگیر
دگر هراس مدار این زمان ز جا برخیز
کنون تو کاوه آهنگری بجان بستیز
و گرنه جان تو را او تباه خواهد کرد
دوباره روی جهان را سیاه خواهد کرد
بدی و نیکی را
 رسیده گاه جدال و زمان پیکار است
 بکوش جان من
 این جنگ آخرین بار است
کنون شما همه کاوه ها بپاخیزید
و با گسسته بند دماوند جمله بستیزید
که تا برای همیشه به ریشه ستم و ظلم
 تیشه ها بزنید
 و قعر گور گذارید پیکر ضحک
نشان ظلم و ستم خفته به به سینه خاک