mabidan/ganjoor huggingface dataset:
طغرل احراری — غزلیات — شمارهٔ ۱۰۸
غبار سرمه تا در خانه چشمش وطن دارد
سیاهی پرده از ساز تغافل در بدن دارد
نسیم طره پر پیچ و تاب عنبرآسایش
به دست قاصد باد صبا مشک ختن دارد
هزاران باغ گلشن در غبار مقدمش ندهم
که نقش خاک پایش آب و رنگ صد چمن دارد
دهان غنچه‌اش چون حقه سربسته می‌بینم
که هنگام تکلم لعل او در عدن دارد
به تخت حسن و تاج دلبری سلطان خوبان است
به یغمای دل من لشکر ناز و فتن دارد
ز سحر نرگس جادوی او باید حذر کردن
چنان هاروت صد افتاده در چاه ذقن دارد!
خوشم از نکهت زلف کج شبرنگ پرچینش
دماغم کی هوای سوسن و میل سمن دارد؟!
مرا فریاد و افغان کی رسد در گوش او طغرل
که در هرسو هزاران دادخواهی همچو من دارد؟!
طغرل احراری — غزلیات — شمارهٔ ۱۰۹ - تاشقلی‌جان
تا کلک صنع چشم تو سرمشق ناز کرد
همچون تذرو ناز تو در چشم باز کرد
آمد سلاح غمزه‌ات از بهر هوش من
کرد آنچنان به من که به محمود ایاز کرد
شهد لبت که باد تبرزد غلام او
نرخ نبات مصر به رخ پیاز کرد!
قد بلند سرو تو قمری به باغ دید
کوکو زد و به پیش تو عرض نیاز کرد
لعل از بدخش خیزد و گوهر ز لعل تو
داند هرآنکه لعل و گهر امتیاز کرد
یابد نوا ز پرده «عشاق » هرکه او
زیر و بم ترانه عشق تو ساز کرد
جیب قبا چو شانه دریدم ز کوتهی
دست قضا که دامن زلفت دراز کرد
این طفل اشک راز نهان درون من
آمد به نزد مردم و افشای راز کرد
نوشید ز سلسبیل و ورود عافیت بهشت
هرکس به طاق ابروی تو یک نماز کرد
صراف عشق نقد دل طغرل مرا
روز ازل به بوته محنت‌گداز کرد
طغرل احراری — غزلیات — شمارهٔ ۱۱۰
آتش عشق که خاکم تحفه بر باد آورد
ننگ هستی آبروی نیستی یاد آورد؟!
خامه می‌لغزد ز دستش از کمال لاغری
صورت ما بر قلم هرگه که بهزاد آورد
حلقه کن دام امید از حلقه گیسوی او
تا قضا نخچیر ما در دام صیاد آورد
سر خط ما را سفیدی نیست این بخت سیه
شادکامی را کجا در طبع ناشاد آورد؟!
غیر زلفش دادرس نبود که در پایش فتد
مردم چشمش اگر آیین بیداد آورد
سبزه نبود بر لبش اندر کمال عاشقان
مرشد طور محبت خط ارشاد آورد!
می‌دهد از پرده «عشاق » آهنگ نوا
هرکجا ساز خود آن شوخ پریزاد آورد
یک چمن سنبل به دوش افکنده شمشاد قدش
از برای پایبند سرو آزاد آورد
می‌شود آگه سر مویی ز رمز زلف او
خویش را هرکس به زیر نخل شمشاد آورد
بانی چشم تو را نازم که در تعمیر دل
نسخه‌ای اندر بغل بی‌طرح استاد آورد!
کی برد شهد وصال از تلخی هجرش گرو
گر کسی افسانه شیرین به فرهاد آورد؟!
نیستم غمگین اگر امروز صراف سخن
بهتر از من در عروس معنی داماد آورد
آفرین طغرل برین مصرع که بیدل گفته است
قید خود داری جنون بر طبع آزاد آورد
طغرل احراری — غزلیات — شمارهٔ ۱۱۱
رنگ رخسار تو از رخسار گل ننگ آورد
گل اگر روی تو بیند رنگ از رنگ آورد
حلقه پر پیچ و تاب طره شبرنگ تو
در خم چوگان خود صد دل به نیرنگ آورد
یابد اندر دهر همچون خضر عمر جاودان
هرکه در آغوش خود یک شب تو را تنگ آورد
مست صهبای جمال انورت را حالتیست
در خیالش تا ابد کی نشئه بنگ آورد؟!
قامت شمشاد زیبای تو را بیند اگر
بر سر نخل صنوبر باغبان سنگ آورد
لمعه‌ای گر از گل روی تو افتد در چمن
بلبل شوریده را هردم به آهنگ آورد
مژده اعجاز عیسی می‌دهد آهنگ او
مطربی گر نغمه عشق تو در چنگ آورد
می‌سزد گوید فلاطون آفرین بر طبع من
طغرلم گر دانش خود را به فرهنگ آورد!
طغرل احراری — غزلیات — شمارهٔ ۱۱۲ - میرزا همدم
مانی چین نقش مطبوع تو در چین آورد
چین زلفت چین غم بر جبهه چین آورد
یوسف مصر ملاحت چین ابروی تو دید
چین بر ابرو زد که این ابرو به ماچین آورد
رام سازد خال هندوی تو هندو را به دین
این عجب هندو که دین خویش بر دین آورد!
زیر بار عشق تو قدی که می‌گردد دوتا
کوه البرز و جبال نو به تحسین آورد
از غم عشق تو گر فرهاد گردد تلخ‌کام
ترک سودای خیال لعل شیرین آورد
هرکه رویت دید چون سیماب گردد بی‌قرار
کیست بیند عارضت را باز تمکین آورد؟!
مد طاق ابروی پیوست مشکین تو را
زاهد صدساله بیند رخنه بر دین آورد
در بساط عارضت هرکس که بازد نرد غم
اسپ بختش کشتی شهرخ ز فرزین آورد
می‌کند هردم به اوج موشکافی آشیان
صید معنی طغرلم از چنگ شاهین آورد
طغرل احراری — غزلیات — شمارهٔ ۱۱۳
غنچه از لعل تو سبق گیرد
در و یاقوت در طبق گیرد
چشمت از خون باده بسته حنا
باج از سرخی شفق گیرد
نزد تحریر وصل کلک مرا
شهد مضمون دماغ شق گیرد
عاشق از لعل تو به خضر خط
دعوی بوسه کرده حق گیرد
به فریب و فسون و مکر رقیب
از گلاب تو کی عرق گیرد؟!
یوسف آیین دلبری تو را
گر ببیند ازین نسق گیرد
نظم طغرل به هر کتاب که هست
زینت از شعر او ورق گیرد!
طغرل احراری — غزلیات — شمارهٔ ۱۱۴ - شاه‌میرزا
شهاب‌آسا نگاهم از سپهر دیده می‌تازد
تماشا در بساط عارضش شطرنج می‌بازد
الا شاهی که فرزین‌وَش رقیب کج به او همدم
مرا او بی‌گنه از راستی رخ‌مات می‌سازد
همین بار غمش عمریست همچون فیل بر دوشم
به سوی او بود آیا که اسپ بخت من تازد؟!
مپرس آیین چشم ساحر آن شوخ ظالم را
که تاریک نگاهش عالمی در خاک اندازد
یم هر قطره اشکم اگر طوفان‌نما گردد
وگر نوح است از بیم سرشکم کشتی آغازد!
رود تا دامن خورشید دود آه عشاقان
فلک را تندر برقم عجب نبود که بگدازد
ز یمن مقدم آن شهسوار کشور خوبی
بساط صحن غیب را تا ابد با خویشتن نازد
ازین مشرق طلوع آرد شه اورنگ محبوبی
دم اندیشه‌ات طغرل اگر چون صبح خمیازد
طغرل احراری — غزلیات — شمارهٔ ۱۱۵
زلف مشکین تا به دور ماه رویش هاله زد
شور طوفان از نوایم در نیستان ناله زد
زاهد از بهر خدا سوز درون ما مپرس
کز حدیث آتش عشقش لبم تبخاله زد
تخم امیدی که اندر مزرع مهر و وفا
کشته بودم از سحاب ناامیدی ژاله زد
هر که بر رخسار او خال سیاهش دید گفت
هندوی آتش‌پرستی خیمه در بنگاله زد
عالمی محنت به رنگی از جمالش می‌کشد
چاک شد پیراهن گل داغ بر دل لاله زد
می‌سزد در ملک خوبی گردد او فرمانروا
بس که در اوج ملاحت اخترش دنباله زد
گردش دور فلک طغرل ز تقدیر ازل
قرعه نام مرا ز اندوه چندین‌ساله زد
طغرل احراری — غزلیات — شمارهٔ ۱۱۶
مرا از عالم و آدم غم عشق تو بس باشد
به پیش آتش عشقت دلم مانند خس باشد
ازآن روزی که افتادم به دام چون تو صیادی
ازآن رو پیرهن در تن مرا همچون قفس باشد
یکی بازآ به سوی من که از بی‌طاقتی تا کی
فغان و ناله و فریادم از دل چون جرس باشد؟!
نگه را رخصت نظاره فرما در شب زلفش
کجا عشاق را اندیشه ترس عسس باشد؟!
نبرم از تو پیوند محبت را به صد محنت
اگرچه فرصت عمرم به عالم یک نفس باشد!
نگاه چشم سفاکش به سوی عاشقان هردم
بدان ماند که ترک روم بر روی فرس باشد
به یک پرواز صید صد معانی می‌کند طغرل
به پیش چنگل او صید عنقا چون مگس باشد
طغرل احراری — غزلیات — شمارهٔ ۱۱۷
مرا عشق تو تا سرمایه دنیا و دین باشد
ازآن از دین و دنیا حاصل عمرم همین باشد
ز داغ فرقتت نالم ولی چون نی نمی‌نالم
که این اندوه و محنت با من از خط جبین باشد
خم ابروش محمل بسته از بار اشارت‌ها
ولی ترسم که چشم شوخ او اندر کمین باشد
بود با مهر روی او رسیدن‌های من مشکل
که همچون سایه بخت تیره‌ام فرش زمین باشد
نمودم پیش استاد محبت ختم عشق او
ازآن با خاتم من نام او نقش نگین باشد
ز گنجور ازل آمد کلید گنج غم با من
به غیر از من کجا در مخزن محنت امین باشد؟!
کنون در باغ جای سبزه و گل ناز بو روید
به هرجایی که نقش پای آن نازآفرین باشد
خوشم با حسرت درد و غم هجران او طغرل
به کامم زهر هجرش خوشتر از صد انگبین باشد
طغرل احراری — غزلیات — شمارهٔ ۱۱۸
هر کرا زلف عنبرین باشد
مار در گنج او قرین باشد
هست کیوان غلام هندویت
گرچه در چرخ هفتمین باشد!
توسن عمر بنده را ز ازل
داغ‌های تو بر سرین باشد
ماه در پیش خرمن حسنت
همچو خورشید خوشه‌چین باشد
حقه‌های عقیق لعل لبت
خاتم حسن را نگین باشد
انگبین را به نزد گفتارت
نسبت زهر و انگبین باشد
سرو در پیش قد دلجویت
از حیا مایل زمین باشد
گفتمش مردم از غمت گفتا
عشق ما را نتیجه این باشد!
جز خیالت به خاطر طغرل
نیست چیزی که همنشین باشد!
طغرل احراری — غزلیات — شمارهٔ ۱۱۹
هر کرا دل محو آن آیینه‌رخسار شد
جلوه آیینه او شوخی دیدار شد
چشم مستش کرده هردم تازه کیش کافری
اهرمن را زلف او تا حلقه زنار شد
همچو موج از باد می‌لرزم ز چین ابرویش
رحم نبود مهره تیغی که ناهموار شد!
نیست سودایی کوکب جز رضای مشتری
تا متاع حسن او را گرمی بازار شد
تا زدم در بارگاه سینه شادروان غم
خیمه‌ام را یاد مژگانش چه خوش مسمار شد!
از خیال نرگس او می‌زدم فال طرب
نقطه دل مرکز این حلقه پرگار شد
آنقدر نالیدم از هجران او شب تا سحر
هر بن مو بر تنم در ناله موسیقار شد
نیست از جام وصال او به زاهد بهره‌ای
شومی بخت بدش نیرنگ استغفار شد
جوهر عرض دل عشاق از محنت‌بری‌ست
از صفا آیینه عمری پشت بر دیوار شد
غیر غفلت نیست در چشم تحیرمنصبان
دیده مخمل کی از خواب گران بیدار شد؟!
شد ز قتلم قصر بنیاد محبت واژگون
خون من آخر حنای پنجه معمار شد
دست حسنش گر گریبان چمن هر سو کشید
پای زلفش لیک نقش دامن گلزار شد
بس که معدومیست چون عنقا نشان آن دهن
از وجودش دم زدم صبحی تبسم زار شد
ای خوشا از مصرع بیدل که طغرل گفته است
آب گردید انتظار و عالم دیدار شد
طغرل احراری — غزلیات — شمارهٔ ۱۲۰
هر کرا چشم تو صهبا می‌کشد
دست از دنیا و عقبی می‌کشد
از غمت هرکس که افتد بر زمین
مد آهش بر ثریا می‌کشد
بهر دعوا عارضت خورشید را
دم به دم پیش مسیحا می‌کشد
کاتب قدرت ز زلفت یک قلم
نسخه‌های خط طغرا می‌کشد
محو حیرت گشته مخموری‌ات
نشئه‌ای از موج صهبا می‌کشد
هرکه یاد طره او می‌کند
رشته‌ای ز اندیشه بر پا می‌کشد
شوق باشد مسند اقبال ما
شعله از پستی به بالا می‌کشد
نیست کم از در دریای عدن
گوهری از دل که دانا می‌کشد
حبذا طغرل که بیدل گفته است
خانه حیرت تماشا می‌کشد
طغرل احراری — غزلیات — شمارهٔ ۱۲۱
از تبسم لعل او تا نشئه از مل می‌کشد
چهره مینا عرق از شرم قل‌قل می‌کشد
از خدنگ ناز چشم شوخ او ایمن مباش
نشتر مژگان او خون از رگ گل می‌کشد
عمرها بهر وصال اندر بیابان غمش
کاروان شوق من بار توکل می‌کشد
از فریب دانه خال سیاهش کن حذر
مرغ دل را دام زلفش بی‌تحمل می‌کشد
ساز صوت و نغمه‌ای دارم که هرجا مطربیست
تار قانونم ز مد آه بلبل می‌کشد
نسخه آشفته جزو پریشان غمم
مانی و بهزاد تصویرم ز سنبل می‌کشد
در دماغ خشک بخت تیره واژون من
روغن بادام را از نبض کاکل می‌کشد
نرگس سحرآفرینش بهر تعلیم فسون
بی‌ابا هاروت را از چاه بابل می‌کشد
ناخن برهان طغرل چون به دور زلف او
خار تطبیق از کف پای تسلسل می‌کشد؟!
طغرل احراری — غزلیات — شمارهٔ ۱۲۲
تا کمند زلف او صد دل به یک مو می‌کشد
بار منت مرغ دل از خال هندو می‌کشد
مردم چشم مرا از شش جهت تسخیر کرد
بهر قتل عاشقان هم تیغ ابرو می‌کشد
خاک پای توسنش را توتیا کردم به چشم
سرمه اکنون دیده‌ام از خاک آن کو می‌کشد!
حاصل عشقم مرا شد رنگ زردی همچو کاه
کهربای جذب مهرش دل ز هرسو می‌کشد
نکهت روی گلش تصویر را بخشد حیات
در مشامش از نسیم او رسد بو می‌کشد!
از می شوقش به زاهد داد ساقی جرعه‌ای
از کمال بی‌خودی در خانقه هو می‌کشد
عکس چشم مست او طغرل به هنگام رقم
مانی و بهزاد با مژگان آهو می‌کشد!
طغرل احراری — غزلیات — شمارهٔ ۱۲۳
کتاب عارضش را تا سواد خط نمایان شد
ز مضمون براتش مور مهمان سلیمان شد
نگاه حیرت‌انگیزش بساط‌آراست شوخی را
رم چشم غزالان از خدنگ ناز مژگان شد
تماشای بهارستان رخسارش چسان سازم
که از عکس جمال او هزار آیینه حیران شد؟!
سخن می‌رفت در گلشن همانا دوش از زلفش
وگرنه از چه این دم خاطر سنبل پریشان شد؟!
بیا ای بانی قصر دل عشاق کز هجرت
ز سیلاب سرشک من بنای کعبه ویران شد!
وفا ای بی‌وفا هرگز نمی‌سازی به عهد خود
فراموشت ز خاطر گوییا آن عهد و پیمان شد؟!
ز گیسوی تو تا زنار بسته بر میان طغرل
بتا رحمی به حال او که دور از نقد ایمان شد!
طغرل احراری — غزلیات — شمارهٔ ۱۲۴
آه از دور فلک یک لحظه بر کامم نشد
قرعه فال طرب یک بار بر نامم نشد!
در هوای وصل مطلب کردم از آرام رم
هیچ امری موجب تسکین آرامم نشد
سوختم در آتش حسرت چو هندو بارها
خال هندوی بتان از بخت بد رامم نشد
گرچه نوشیدم بسی پیمانه‌های زهر غم
از می عشرت ولی یک جرعه در جامم نشد
تا نهادم در پس صید طلب دام امید
مرغ این وحشت‌سرا در حلقه دامم نشد
خانه‌بردوش خیالش منتظر شب تا سحر
یک طلوع کوکب بخت از لب بامم نشد
طغرلم در دام شد زان هر دو بادام ترش
یک علاج خشکی سودا ز بادامم نشد
طغرل احراری — غزلیات — شمارهٔ ۱۲۵ - محیی‌الدین‌خان
ماه سیم‌اندام من هرچند عالی‌جاه شد
پیکرم سیماب، کارم آه، رنگم کاه شد
حسن او از عشق من بالید سر بالا کشید
دستم از شاخ وصالش سر به سر کوتاه شد
یاد آن رخسار گلگون می‌برد حالت ز من
هرکجا طرف گلستانم نشیمنگاه شد
از کمال شدت درد و الم‌های فراق
می‌ندانم صبحدم یا چاشت یا بیگاه شد؟!
لب‌شکر، دندان‌گهر، شیرین‌تکلمْ دلبران
دیده‌ام اما نه یک همچون توام دلخواه شد!
دامن وصلش چه امکان است چون آید به کف
من جلیس اهل فقرم او انیس شاه شد؟!
یاد چشم نیم‌مستش می‌رباید هوش من
هر سیه‌چشمی که منظورم گه و ناگاه شد
نه دماغ شکوه از معشوق دارم نه ز غیر
بس که در روز الستم این بلا همراه شد
خواسته منظومه‌ای انشا (کنم) از بهر دوست
دل پی نام دلارامش موشح‌خواه شد
از سر هر بیت من حرفی به هم آورد نیست
هر که دانست این عمل از اسم او آگاه شد
نیستم از ناسپاسان طریق عاشقی
نام او طغرای ابیاتم بحمدالله شد!
طغرل احراری — غزلیات — شمارهٔ ۱۲۶
ماه من امروز در مصر ملاحت شاه شد
یوسف از شرم جمال او به زیر چاه شد
جام می بی‌یاد لعل او نصیب من مباد
همدم بزمم اگر چندی که مهر و ماه شد!
تار گیسوی کمندش گشت دام مرغ دل
دانه خال سیاهش تا مرا دلخواه شد
کی امان یابد ز تیر ناوک دلسوز او
سینه آن کس که محنت‌سنج این درگاه شد؟!
از هلال ابرویش شرمنده گردد ماه نو
وز صفای عارضش خورشید رنگ کاه شد
باج خوبی را ز خوبان جهان گیرد رواست
بس که نام او به خوبی در همه افواه شد
در ازل کلک قضا تصویر رویش می‌کشید
بلبل روح من از بوی گلش آگاه شد
این معما حل کند هر کس بدو طغرل غلام
در بیابان توشح مطلبم همراه شد
طغرل احراری — غزلیات — شمارهٔ ۱۲۷
تا نزاکت زان خرام قد دلجو می‌چکد
از حیا سرو آب گشته بر لب جو می‌چکد
رمز زلف او به صحرای ختن شد آشکار
خون حسرت تا ابد از ناف آهو می‌چکد
از لطافت‌های حسن آبدار او مپرس
موج گوهر از حدیث وصف آن رو می‌چکد
بسملم کرد و به خاک انداخت آن ظالم هنوز
قطره‌های خون من از تیغ ابرو می‌چکد
بوالهوس بگذر ز سودای خیال زلف او
سیل طوفان بلا از هر سر مو می‌چکد!
ای دل اندر آستان او رسی غافل مباش
رشحه اندوه و غم از خاک آن کو می‌چکد!
از ره مستی جهانی را ببین در خاک زد
خون مردم دم به دم زان چشم جادو می‌چکد!
در غضب چین جبینش دیدم و گفتم به دل
شربت سرکه‌انگبین از شاخ لیمو می‌چکد
طغرلم در صید معنی‌های رنگین بلند
از صفای شعر من تا حشر لؤلؤ می‌چکد!
طغرل احراری — غزلیات — شمارهٔ ۱۲۸
به اوج دلبری روی تو تا ماه تمام آمد
هلال ابرویت در چشم من عید صیام آمد
قیام قامتت بر ما نمود آشوب دوران را
به باغ حسن تا سرو بلندت در خرام آمد
ازآن روزی که حسنت از تجلی پرتوافکن شد
به تور قرب موسی زان سبب از نی کلام آمد
جمال عالم‌آرای تو زد یک جلوه در عالم
پی تعظیم حسنت یوسف مصری غلام آمد
الم در سینه بی‌حد دارم احوالم نمی‌پرسی
مرا جای شکر صد حنظل فرقت به کام آمد
ندارم صبر و طاقت لیک آرامم شود حاصل
اگر هندوی خال او مرا با رام رام آمد
طغرل احراری — غزلیات — شمارهٔ ۱۲۹
شبی در خاطرم زلف تو آمد
خیال نافه از یادم برآمد
کشا امروز ابواب تبسم
شب هجرانت ای ظالم سرآمد!
برآمد از دلم غم‌های عالم
غم عشق تو تا در دل درآمد
به رغم من زدی با غیر تیری
خدنگ بر نشان من نیامد
شود باغ از خزان تا حشر ایمن
اگر بر جانب گلشن خرامد
فتاد آوازه حسنت به عالم
ز تخت دلبری یوسف‌فر آمد
کشد بیرون گهرهای معانی
به هرجا چنگل طغرل درآمد!
طغرل احراری — غزلیات — شمارهٔ ۱۳۰
خوبرویان شیوه حیرت شعارم کرده‌اند
همچو نقش پا به خود آیینه‌دارم کرده‌اند
چون قدح آغوش صد خمیازه عیش ابد
از شکست و گردش رنگ خمارم کرده‌اند
بشکفد گل از گلستان خیالم بعد ازین
بس که رنگ صد چمن نذر بهارم کرده‌اند
کسوتم شد گرچه عریانی ز قانون ازل
در بم و زیر محبت پرده‌دارم کرده‌اند
مژده پیغام وصلش داده از باد صبا
چشم حیران را به راهش انتظارم کرده‌اند
گر چه نومیدیست از وضع بتان با من ولی
از نگاه واپسین امیدوارم کرده‌اند
چون سحر یک کوکب بخت از دلم روشن نشد
تیره‌بختی‌ها چو شام از زلف یارم کرده‌اند
سوختم در آتش هجران و مردم از غمش
داغ‌ها چون لاله بر لوح مزارم کرده‌اند
نگذرد بر خاطرم فکر قیامت بعد ازین
تا شب هجر تو را روزشمارم کرده‌اند
همچو من دیگر نباشد هیچ داماد سخن
تا عروس بکر معنی در کنارم کرده‌اند
می‌برم من در سخن امروز گوی از همدما
در سمند فکر چون معنی سوارم کرده‌اند
طغرلا عجز کمال حضرت بیدل نگر
آنقدر هیچم که از خود شرمسارم کرده‌اند
طغرل احراری — غزلیات — شمارهٔ ۱۳۱ - محیی‌الدین‌جان
مهر عشقش در ازل خط جبینم کرده‌اند
نام مجنون را ازآن نقش نگینم کرده‌اند
حلقه پرپیچ و تاب نذر زلفش دل ربود
همچو اسکندر که با ظلمت قرینم کرده‌اند
یاد دادن از وجود آن دهن وهم است و بس
بس که اندر نیستی عین‌الیقینم کرده‌اند
از سر اخلاص کردم آستان او وطن
خاک کویش بهتر از خلد برینم کرده‌اند
لاله‌آسا داغ‌های سینه صدچاک را
از هوای عشق آن نازآفرینم کرده‌اند
دین و دل بر باد داد و محرم وصلش نکرد
وامق و فرهاد با صبر آفرینم کرده‌اند!
ناله و فریاد من تأثیر نآرد در دلش
نیست عیب او مرا بخت اینچنینم کرده‌اند!
یار را تنها نمی‌یابم که گویم راز دل
دشمن و اغیار از هرسو کمینم کرده‌اند
جامه عریان ما فارغ از لون هواست
پیرهن در عشق او رنگ زمینم کرده‌اند
آنقدر در راه او از سر قدم‌فرسا شدم
شهرت نام جنون با من ازینم کرده‌اند
کاتبان قسمت و تقدیر از فکر رسا
خرمن ملک سخن را خوشه‌چینم کرده‌اند
نخل اشعار تو طغرل نام می‌آرد ثمر
گلشن توشیح را خاصیت اینم کرده‌اند!
طغرل احراری — غزلیات — شمارهٔ ۱۳۲
شبنم عرض ادب از چشم حیران ریختند
دانه امید را چون مهر یکسان ریختند
هرکه شد همچون صدف در سعی سامان عمل
عاقبت اندر دهانش آب نیسان ریختند
از وجود خویش دارم گرمی مهر عدم
شبنم ما را چسان در باغ امکان ریختند؟
مخزن گنج قناعت بس که بی‌ابرام بود
آبروی خویش آخر این گدایان ریختند!
بس که در باغ جهان الفت‌پرست شبنمیم
از سرشک ما به عالم موج طوفان ریختند
مزرع ما درخور جمعیت دل‌ها نبود
دانه سنبل به خاک ما پریشان ریختند
آبرو خواهی نشین در خلوت جیب ادب
آب گوهر را به دامن از گریبان ریختند
چون سراب از چشمه‌اش یک قطره‌ای ظاهر نشد
بر دل زاهد مگر آب از زمستان ریختند؟
گرچه در ملک سخن من طغرل احراری‌ام
لیک جام قسمتم از خاک توران ریختند
طغرل احراری — غزلیات — شمارهٔ ۱۳۳
ساغر عیش ابد گرچه به دستم دادند
راه راحت همه از جام الستم دادند
کاروانان قضا و قدر از هشیاری
چون حنا بسته مرا بر کف مستم دادند
هرکجا باشم اگر بی‌اثر داغ نیم
شعله شوقم و بر خاک نشستم دادند
به سفالی نرسد ساز درست‌آیینم
چینی‌ام گرچه ز فغفور شکستم دادند
بود تحقیق عدم صورت امکان وجود
نیستی آیینه‌ای بود ز هستم دادند
صید مطلب نشود بسته قلاب هوس
ماهی بحر ادب گر چه به شستم دادند
خانه‌بر‌دوش خیالم به سخن همچو حباب
واژگونی همه از طالع پستم دادند
چه خوش است مصرع دریای معانی طغرل
وصل می‌خواستم آیینه به دستم دادند
طغرل احراری — غزلیات — شمارهٔ ۱۳۴
از نگه تیری به جانم آن کمان‌ابرو زند
شکر الطافش مرا بر تن سر از هر مو زند
تاب لعل میْ‌پرستش قیمت از گوهر برد
نسخ بازار شکر را او ز گفتگو زند
مردم چشمش مرا از شش جهت تسخیر کرد
تیر مژگانش دلم را هردم از هرسو زند
نکهت زلفش هزاران دل اسیر خود نمود
وه ازآن حالت که دل در حلقه گیسو زند!
بهر تعظیم قدش طوبی سراسر گشته خم
سرو و شمشاد صنوبر بر زمین زانو زند
همچو دزدان با نگاه خود ندارد دوستی
آشنایی سرمه را در نرگس جادو زند!
ماه با رخسار او طغرل چه دعوا آورد؟!
پرتو مهر جمالش با فلک پهلو زند!
طغرل احراری — غزلیات — شمارهٔ ۱۳۵
هر کجا آن شوخ گر صیدی به ابرو می‌زند
بسملش چون ماه نو بر چرخ پهلو می‌زند
دی به گلگشت چمن نخلش خرام آورد بار
قمری با یاد قدش امروز کوکو می‌زند
نرگس مست خدنگ‌انداز افسون‌ساز او
تیر آهو از ره وحشت به آهو می‌زند
سرو اگر در باغ بیند سرو آزاد تو را
یک قلم انگشت حیرت بر لب جو می‌زند
خاک پایت توتیای دیده هر کس نشد
دست حسرت از ندامت سخت بر رو می‌زند!
با دل صد چاک زیر نخل شمشادم کنون
شانه از مشاطه آن مه تا به گیسو می‌زند
پنجه دانش‌ربا بگشاده از اوج کمال
طغرل ما صید معنی را چو تیهو می‌زند
طغرل احراری — غزلیات — شمارهٔ ۱۳۶ - عبدالکریم
عشق را حسن تو قانون دگر پیدا کند
وامق از مهر تو ترک پیشه عذرا کند
بلبل و قمری به باغ از حسرت قد و رخت
آن یکی کوکو زند و آن دیگری آوا کند!
ای مه خوبان ز عشقت زهره سرگرم نواست
بر فلک کلک عطارد وصف تو انشا کند!
در چمن سنبل ز خجلت سر فرود آرد به پیش
گر صبا افسانه آن زلف عنبرسا کند
لمعه‌ای حسن تو را بیند زلیخا گر به خواب
از ندامت بر سر یوسف بسی غوغا کند
گر به گوش باغبان افسانه رویت رسد
تا قیامت کی دلش میل گل رعنا کند؟!
رخت هستی برنهم بر محمل راه فنا
گر رقیب بی‌سعادت در بر رو جا کند!
یک شب از راه کرم ای شوخ سوی من بیا
تا نگاهم در بساط عارضت مأوا کند
مست صهبای وصالت گر شود طغرل چه باک؟!
یک قلم ملک دو عالم را به پشت پا کند!
طغرل احراری — غزلیات — شمارهٔ ۱۳۷ - عبدالحمیدجان
عنبر زلف کژت بازار عنبر بشکند
قیمت لعل لبت سودای گوهر بشکند
با قد شمشاد سوی باغ گر آری گذر
زانفعال قامتت شاخ صنوبر بشکند
در ره عشقت شدم خاک و ولی ترسم از آن
کز غبار من تو را نعل تکاور بشکند
الحذر از فتنه یأجوج چشم ساحرت
آخر این خیل بلا سد سکندر بشکند!
لعل خود گر واکنی چون غنچه هنگام سخن
از تبسم‌های لعلت نرخ شکر بشکند
حیرت آیینه از عکس رخ زیبای توست
از عرق هردم به روی خویش جوهر بشکند
مد ابروی تو در تاراج دل ماند به آنک
ذوالفقار مرتضی دیوار خیبر بشکند
یک شبی سرمست صهبای وصال خویش کن
گر شکستی این سخن دل هم برابر بشکند
دارم اندر دل هوای عشقت ای نازآفرین
این خمار من کی از هر جام و ساغر بشکند؟!
چون روم سویت ولی از سنگ‌باران رقیب
تا حریم وصل تو صدجا مرا سر بشکند!
انگبینت طعنه سازد با شراب سلسبیل
نرگس بی‌باک مستت قدر ابحر بشکند
نام تو تا بر سر هر بیت طغرل تاج شد
از خجالت افسر فغفور و قیصر بشکند
طغرل احراری — غزلیات — شمارهٔ ۱۳۸ - باسط‌جان
باده عشق تو در هر دل اگر جوش کند
اگرش آب حیات است کجا نوش کند؟!
آرزومند وصال تو اگر هوشناک است
به یکی قطره می وصل تو بیهوش کند
سر خود گرچه بر افلاک نو ساید
حلقه داغ غلامی تو در گوش کند
طوطی هند شکرخایی لعلت بیند
از خجالت سخن خویش فراموش کند
چشم آهوی تو آهو به ختن می‌گیرد
بلکه آهو به سیه‌چشمی آهوش کند
از قضا خط برات اجل آرد هرکس
چون دو پیکر ز کمربند تو آغوش کند
نخل شمشاد خرام قد او را بیند
بی‌ابا سجده محراب دو ابروش کند
خم شود قامت او چون قد طغرل عمری
هرکسی بار غم عشق تو بر دوش کند!
طغرل احراری — غزلیات — شمارهٔ ۱۳۹ - رحیم‌جان
رنگ و بوی باغ حسنت در چمن شور افکند
از دهان غنچه لعلت خنده را دور افکند
حلقه زلف تو را رضوان اگر بیند به خواب
طوق قمری سازد و در گردن حور افکند
یوسف مصر از حدیث خوبی‌ات یابد خبر
از خجالت خویش را در چاه دیجور افکند
مهر رویت گر دم از صبح بناگوشت زند
فطرت خورشید را در طبع کافور افکند
جان دمد در قالب آیینه عکس عارضت
محو حیرت سازد و لیک از خرد دور افکند
ای که شوقت سر کشد از دستگاه دار و گیر
آتش بی‌طاقتی در قلب منصور افکند
نغمه زیر و بم عشقت رسد در گوش ساز
شوق آهنگ جنون از تار تنبور افکند
گر رسد در گوش اسرافیل غوغای درت
فهم محشر سازد و از دست خود صور افکند
شربت وصلت اگر در کام مخموری رسد
نشئه جام شراب از چشم مخمور افکند
رحم کن با طغرل محزون که ز آیین کرم
سایه دولت سلیمان بر سر مور افکند
طغرل احراری — غزلیات — شمارهٔ ۱۴۰ - غلام‌جان
غنچه را لعل لبت دلخون کند
سرو را نخل قدت واژون کند
لهجه لعل تو از خاک عدم
مرده صدساله را بیرون کند
آنچه سودای تو با من می‌کند
کی غم لیلیش با مجنون کند؟!
مرهم وصل تو دردم را دواست
لیک هجرانت غمم افزون کند
چشمت ار ماروت بیند بعد ازین
ترک تعلیم فن افسون کند
اشکم از هجر تو چون دریا شود
رفته‌رفته طعنه جیحون کند
نام تو روشن شود هرکس که او
فهم رمز طغرل محزون کند
طغرل احراری — غزلیات — شمارهٔ ۱۴۱ - احمدجان
ارغوان در پیش رخسار تو بیرنگی کند
غنچه از خندیدن لعل تو دلتنگی کند
حسن یوسف را اگر پروین برای امتحان
با ترازو برکشد کی با تو همسنگی کند؟!
مانی چین گر ببیند چین ابروی تو را
در تتبع‌خانه چین نقش ارژنگی کند
در طریق مدح تو در ساحت دشت ورق
رایض کلک من از پا افتد و لنگی کند
جامه‌ای با قامتت گر از سخن دوزم ولی
صد قبای ناز اندر قامتت تنگی کند!
ای گل باغ لطافت از کدامین گلبنی؟!
هرکه رخسار تو بیند بلبل‌آهنگی کند!
نسبت خورشید با روی تو باشد همچنین
آن تصورها که افیون بر سر بنگی کند!
طغرل احراری — غزلیات — شمارهٔ ۱۴۲
یار به من باز جفا می‌کند
ترک مدارا و وفا می‌کند
می‌زندم گرچه به تیر نگه
رحمت و بی‌رحمی نما می‌کند
می‌کشدم هر نفسی چند بار
شکر که این ظلم مرا می‌کند!
چشم من افتد به رخش در نماز
دست به رو بهر دعا می‌کند
جانب مسجد گذرم از قضا
همچو نمازم که ادا می‌‌کند
گرچه دل از زخم جفایش پر است
لعل لبش باز دوا می‌کند
خواهم اگر بوسه کنم نقش پاش
از پس خود شور به پا می‌کند
پرده‌ساز غم او از فراق
نغمه «عشاق » نوا می‌کند
طغرل روحم به حریم درش
دم به دم از شوق هوا می‌کند
طغرل احراری — غزلیات — شمارهٔ ۱۴۳
غمزه مردم‌شکارت غارت جان می‌کند
عشوه عابدفریبت قصد ایمان می‌کند
برقع از رخ برفکن بی‌پرده گردد عالمی
عکس رویت طعنه با خورشید تابان می‌کند
داغ عشق توست ای لیلی نه مجنون را و بس
پیچ و تاب سنبلت آشوب دوران می‌کند!
خنده زن بر رویم ای گل تا نگریم بعد ازین
ورنه سیل اشک من در بحر طوفان می‌کند!
این چه بی‌رحمی است خوان عاشقان را از غضب
وا کشیده بر سر هر میخ مژگان می‌کند!
از خط ریحان لعل او مرا معلوم شد
لشکر شام حبش این شهر ویران می‌کند
طغرل ار خواهی وصالش ناله کن شام و سحر
ناله بلبل سحر گل در گلستان می‌کند
طغرل احراری — غزلیات — شمارهٔ ۱۴۴
عارض چون ماهش از برقع نمایان می‌کند
عالمی را شمع رخسارش چراغان می‌کند
از خیال غنچه‌اش دارم به دل جمعیتی
خاطرم را یاد آن گیسو پریشان می‌کند
دوش با یاد رخش از دیده باریدم گهر
موج اشکم در جهان امروز طوفان می‌کند
دل به کوی یار می‌باشد ولی هر دم چو مور
آن تفاخرها که در دست سلیمان می‌کند!
ای پری‌رو نقش نیرنگ کدامین صورتی؟!
چشم صد آیینه را عکس تو حیران می‌کند!
گر همین باشد گداز شعله شمع وفا
خانه زنبور را پروانه ویران می‌کند
با مریض عشق دارو نیست در دکان دهر
مشکل مجنون ما را لیلی آسان می‌کند
حیرتی دارم که طغرل بلبل از شب تا سحر
در حضور شاهد گل سخت افغان می‌کند
طغرل احراری — غزلیات — شمارهٔ ۱۴۵
دل به طاق ابروی او می‌ْپرستی می‌کند
چون کبوتر در رواق کعبه مستی می‌‌کند
از بلندی کی رسم در ذروه آن آستان
طالع اقبال سستم سخت پستی می‌کند!
سرمه دارد آرزو چشم از غبار مقدمش
خاک پایش را جبینم پیشدستی می‌کند
هیچ کس در عشق لیلی نیست اینجا استوار
کی چو مجنون دیگری دعوای هستی می‌کند؟!
عجز باشد در طلب شمع دلیل مدعا
صد درست از مومیا یک دل شکستی می‌کند
فکر موزونم کنون طغرل در اقلیم سخن
حکم دیوان وزارت چون مهستی می‌کند
طغرل احراری — غزلیات — شمارهٔ ۱۴۶
پرتو آیینه‌ام حیرت‌بیانی می‌کند
صورت بهزاد فکر من نه مانی می‌کند
وضع میزان خیالم را مپرس از نازکی
سایه مویی به یاد آید گرانی می‌کند!
عقده‌های مشکل رمز و کنایات مرا
فهمد آن دانا که حل بوالمعانی می‌کند
در سریر موشکافی شاهم از فکر رسا
در دیار نظم طبعم حکمرانی می‌کند
اختر طالع به اوج دانشم دنباله زد
ملک معنی را دلم صاحبقرانی می‌کند
هرکه شد در بحر اشعارم نخستین ناخدا
زورق از فهم بلند خویش ثانی می‌کند
مهره نرد بساط بیت موزون مرا
هرکسی با قدر دانش دانه‌رانی می‌کند
در شکار صید معنی‌های وحشت‌رام من
گه خدنگ از غمزه که ابرو کمانی می‌کند؟!
طغرل‌آسا روز و شب در اوج مضمون‌های بکر
طائر رمز نکاتم پرفشانی می‌کند
طغرل احراری — غزلیات — شمارهٔ ۱۴۷
تا قماش حسن او را کاروان از ناز بود
مشتری را محمل سودا جرس آواز بود
مردم از حسرت که زاستغنا نمی‌گوید سخن
یاد ایامی که لعل او مسیح اعجاز بود!
قامتش در بوستان حسن دیدم جلوه‌گر
در میان نونهالان چمن ممتاز بود
از صبا تا مژده پیغام دیدارش رسید
چشم امیدم به راه انتظارش باز بود
منشی صبح ازل زد قرعه فال مرا
عاقبت مرغ دلم در چنگ این شهباز بود
دانه خالش بسان کهربا دل می‌کشد
افعی زلف کج او سخت افسون‌ساز بود
داشت چشم ساحرش در ملک دین یغماگری
تا کمان ابرویش را غمزه تیرانداز بود
از جدایی همچو نی انجام عمرم ناله شد
لاله‌‌سان داغ دلم از حسرت آغاز بود
در ازل صید معانی بال تیهو را کشاد
طغرل ما از پیش آن روز در پرواز بود