mabidan/ganjoor huggingface dataset:
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۵۹۴
از شیر مادرست به من می حلال تر
زین لقمهٔ غمی که مرا در گلو گرفت
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۵۹۵
محضر قتلش به مهر بال و پر آماده شد
هر که چون طاوس دنبال خودآرایی گرفت
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۵۹۶
روزگار آن سبکرو خوش که مانند شرار
روزنی زین خانه تاریک پیدا کرد و رفت
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۵۹۷
هر که آمد در غم آبادجهان، چون گردباد
روزگاری خاک خورد، آخر به هم پیچید و رفت
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۵۹۸
وقت آن کس خوش که چون برق از گریبان وجود
سر برون آورد و بر وضع جهان خندید و رفت
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۵۹۹
نتوان به دستگیری اخوان ز راه رفت
یوسف به ریسمان برادر به چاه رفت
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۶۰۰
تنها نه اشک راز مرا جسته جسته گفت
غماز رنگ هم به زبان شکسته گفت
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۶۰۱
سر به گریبان خواب، از چه فرو برده‌ای ؟
بر قد روشندلان، جامه بریده است صبح
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۶۰۲
حاجت شمع و چراغ، نیست شب عمر را
تا تو نفس می‌کشی، تیغ کشیده است صبح
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۶۰۳
شمعی بس است ظلمت آیینه خانه را
رنگین شود ز یک گل خورشید، باغ صبح
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۶۰۴
عیش امروز علاج غم فردا نکند
مستی شب ندهد سود به خمیازه صبح
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۶۰۵
زان پیش کز غبار نفس بی صفا شود
لبریز کن سبوی خود از آب جوی صبح
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۶۰۶
دل ز همدردان شود از گریه خالی زودتر
وقت شمعی خوش که پا در حلقه ماتم نهاد
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۶۰۷
سر به هم آورده دیدم برگ‌های غنچه را
اجتماع دوستان یکدلم آمد به یاد
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۶۰۸
بغیر شهد خموشی کدام شیرینی است
که از حلاوت آن، لب به یکدیگر چسبد
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۶۰۹
نه از روی بصیرت سایه بال هما افتد
سیه مست است دولت، تا کجا خیزد، کجا افتد
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۶۱۰
ز شرم او نگاهم دست و پا گم کرد چون طفلی
که چشمش وقت گل چیدن به چشم باغبان افتد
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۶۱۱
نیست امروز کسی قابل زنجیر جنون
آخر این سلسله بر گردن ما می‌افتد!
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۶۱۲
حسن در هر نگهی عالم دیگر گردد
به نسیمی ورق لاله و گل بر گردد
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۶۱۳
دم جان بخش نسیم سحری را دریاب
پیش ازان کز نفس خلق مکدر گردد
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۶۱۴
دزدی بوسه عجب دزدی خوش عاقبتی است
که اگر بازستانند، دو چندان گردد!
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۶۱۵
هرگز ز کمانخانهٔ ابروی مکافات
تیری نگشایم که به من باز نگردد
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۶۱۶
طریق کفر و دین در شاهراه دل یکی گردد
دو راه است این که در نزدیکی منزل یکی گردد
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۶۱۷
چو برگ سبز کز باد خزانی زرد می‌گردد
نشیند هر که با من یک نفس، همدرد می‌گردد
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۶۱۸
به پیغامی مرا دریاب اگر مکتوب نفرستی
که بلبل در قفس از بوی گل خشنود می‌گردد
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۶۱۹
گرانی می‌کند بر تن، چو سر بی جوش می‌گردد
سبو چون خالی از می گشت، بار دوش می‌گردد
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۶۲۰
آدمی پیر چو شد، حرص جوان می‌گردد
خواب در وقت سحرگاه گران می‌گردد
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۶۲۱
ز روی گرم، کار مهر تابان می‌کند ساقی
ازین میخانه کس با دامن‌تر بر نمی‌گردد
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۶۲۲
دلیل راحت ملک عدم همین کافی است
که هر که رفت به آن راه، برنمی‌گردد
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۶۲۳
مرا نتوان به نازو سرگرانی صید خود کردن
نگردم گرد معشوقی که گرد دل نمی‌گردد
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۶۲۴
عزیزی هر که را در مصر هستی از سفر آید
مراداغ دل گم گشته از نو تازه می‌گردد
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۶۲۵
مرا گر خنده‌ای چون غنچه در سالی شود روزی
به لب تا از ته دل می‌رسد، خمیازه می‌گردد
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۶۲۶
هزار حیف که در دودمان عشق نماند
کسی که خانهٔ زنجیر را بپا دارد!
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۶۲۷
ندیدم یک نفس راحت ز حس ظاهر و باطن
چه آسایش در آن کشور که ده فرمانروا دارد؟
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۶۲۸
کجاست عالم تجرید، تا برون آیم
ازین خرابه که یک بام وصد هوا دارد
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۶۲۹
درین میخانه از خاکی نهادان، چون سبوی می
که بار دوش می‌گردد که بار از دوش بردارد؟
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۶۳۰
ندیدم روز خوش تا رفت دامان دل از دستم
که در غربت بود، هر کس عزیزی در سفر دارد
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۶۳۱
می‌شوم چون تهی از باده، به سر می‌غلتم
همچو خم بر سر پا زور شرابم دارد
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۶۳۲
نمی‌گردد به خاطر هیچ کس را فکر برگشتن
چه خاک دلنشین است این که صحرای عدم دارد
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۶۳۳
کدام روز که صد بت نمی‌تراشد دل ؟
خوشا حضور بر همن که یک صنم دارد
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۶۳۴
به جان رساند مرا داغ دوستان دیدن
چه دلخوشی خضر از عمر جاودان دارد؟
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۶۳۵
ز درد خویش ندارم خبر، همین دانم
که هر چه جز دل خود می‌خورم زیان دارد
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۶۳۶
فغان که آینه رخسار من نمی‌داند
که آشنایی تردامنان زیان دارد
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۶۳۷
دل راه در آن زلف گرهگیر ندارد
دیوانهٔ ما طالع زنجیر ندارد
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۶۳۸
اندیشه تکلیف در اقلیم جنون نیست
در کوچهٔ زنجیر عسس راه ندارد
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۶۳۹
میان خوف و رجا حالتی است عارف را
که خنده در دهن و گریه درگلو دارد
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۶۴۰
مرا سرگشتگی نگذاشت بر زانو گذارم سر
خوشا منصور کز دار فنا سر منزلی دارد
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۶۴۱
قدم به چشم من خاکسار نگذارد
ز ناز پا به زمین آن نگار نگذارد
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۶۴۲
بزرگ اوست که بر خاک همچو سایهٔ ابر
چنان رود که دل مور را نیازارد
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۶۴۳
حضور قلب بود شرط در ادای نماز
حضور خلق ترا در نماز می‌آرد
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۶۴۴
مرو از پرده برون بر اثر نکهت زلف
که سر از کوچهٔ زنجیر برون می‌آرد!
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۶۴۵
عرق شبنم گل خشک نگشته است هنوز
مگذارید که گلچین به شتابش ببرد
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۶۴۶
دل سودازده عمری است هوایی شده است
آه اگر راه به آن زلف پریشان نبرد!
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۶۴۷
آه سردی خضر راه ما سبکباران بس است
هر نسیمی از چمن برگ خزان را می‌برد
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۶۴۸
یک جا قرار نیست مرا از شتاب عمر
در رهگذار سیل، که را خواب می‌برد؟
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۶۴۹
عشق، اول ناتوانان را به منزل می‌برد
خار و خس را زودتر دریا به ساحل می‌برد
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۶۵۰
ما را به کوچهٔ غلط انداختن چرا؟
دل را بغیر زلف پریشان که می‌برد؟
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۶۵۱
پیری به صد شتاب جوانی ز من گذشت
پل را ندیده‌ام که ز سیلاب بگذرد
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۶۵۲
ای کارساز خلق به فریاد من برس
زان پیشتر که کار من از کار بگذرد
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۶۵۳
از کوچه‌ای که آن گل بی خار بگذرد
موج لطافت از سر دیوار بگذرد
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۶۵۴
همرهان رفتند اما داغشان از دل نرفت
آتشی بر جای ماند کاروان چون بگذرد
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۶۵۵
دولت سنگدلان زود بسر می‌آید
سیل از سینه کهسار به سرعت گذرد
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۶۵۶
بنای توبهٔ سنگین ما خطر دارد
اگر بهار به این آب و تاب می‌گذرد
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۶۵۷
دل دشمن به تهیدستی من می‌سوزد
برق ازین مزرعه با دیده‌تر می‌گذرد
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۶۵۸
در چنین فصل که نم در قدح شبنم نیست
خار دیوار ترا آب ز سر می‌گذرد
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۶۵۹
در معرکهٔ عشق، دلیرانه متازید
بر صفحهٔ دریا نتوان مشق شنا کرد
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۶۶۰
آسایش تن غافلم از یاد خدا کرد
همواری این راه مرا سر به هوا کرد
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۶۶۱
از تزلزل بیش محکم شد بنای غفلتم
رعشه پیری مرا آگاه نتوانست کرد
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۶۶۲
تار و پود عالم امکان به هم پیوسته است
عالمی را شاد کرد آن کس که یک دل شاد کرد
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۶۶۳
مرا ز یاد تو برد و ترا ز خاطر من
ستم زمانه ازین بیشتر چه خواهد کرد؟
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۶۶۴
مادر خاک به فرزند نمی‌پردازد
روی در منزل و ماوای پدر باید کرد
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۶۶۵
بر جبهه‌اش غبار خجالت نشسته باد!
سیلی که بر خرابه من ترکتاز کرد
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۶۶۶
مست خیال را به وصال احتیاج نیست
بوی گلم ز صحبت گل بی نیاز کرد
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۶۶۷
شیرازهٔ بهار تماشا گسسته بود
تا مرغ پر شکستهٔ ما فکر بال کرد
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۶۶۸
گل کرد چون شفق ز گریبان و دامنش
چندان که چرخ خون مرا پایمال کرد
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۶۶۹
ز آب من جگر تشنه‌ای نشد سیراب
چه سود ازین که فلک لعل آبدارم کرد؟
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۶۷۰
مرا به حال خود ای عشق بیش ازین مگذار
که بی غمی یکی از اهل روزگارم کرد!
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۶۷۱
علاج غم به می خوشگوار نتوان کرد
به آب، آینه را بی غبار نتوان کرد
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۶۷۲
مصیبت دگرست این که مرده دل را
چو مرده تن خاکی به گور نتوان کرد
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۶۷۳
اینقدر کز تو دلی چند بود شاد، بس است
زندگانی به مراد همه کس نتوان کرد
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۶۷۴
چون ماه درین دایره هر چند تمامم
از پهلوی خویش است مدارم چه توان کرد
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۶۷۵
شوریده تر از سیل بهارم چه توان کرد
در هیچ زمین نیست قرارم چه توان کرد
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۶۷۶
شیرازه نگیرد به خود اوراق حواسم
بر هم زدهٔ زلف نگارم چه توان کرد
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۶۷۷
رنگها در روز روشن می‌نماید خویش را
از سیه کاری مرا موی سفید آگاه کرد
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۶۷۸
صفحهٔ روی ترا دید و ورق برگرداند
ساده لوحی که به من دوش نصیحت می‌کرد
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۶۷۹
به بلبلان چمن ای گل آن‌چنان‌سر کن
که در بهار سر از خاک برتوانی کرد
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۶۸۰
فغان که کاسهٔ زرین بی نیازی را
گرسنه چشمی ما کاسه گدایی کرد
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۶۸۱
بهوش باش دلی را به سهو نخراشی
به ناخنی که توانی گره گشایی کرد
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۶۸۲
درین دو هفته که ما برقرار خود بودیم
هزار دولت ناپایدار رفت به گرد
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۶۸۳
کجاست تیشه فرهاد و مرگ دست‌آموز؟
که ماند کوه غم و غمگسار رفت به گرد
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۶۸۴
از حجاب حسن شرم آلودهٔ لیلی، هنوز
بید مجنون سر به پیش انداختن بار آورد
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۶۸۵
مستمع صاحب سخن را بر سر کار آورد
غنچهٔ خاموش، بلبل را به گفتار آورد
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۶۸۶
گریه‌ها در پرده دارد عیشهای بی‌گمان
خندهٔ بی اختیار برق، باران آورد
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۶۸۷
عشق شورانگیز پیش از آسمان آمد پدید
میزبان اول نمکدان بر سرخوان آورد
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۶۸۸
کوچهٔ زنجیر بن بست است در ظاهر، ولی
هر که رفت آنجا، سر از صحرا برون می‌آورد
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۶۸۹
خواب پوچ این عزیزان قابل تعبیر نیست
یوسف ما راکه از زندان برون می‌آورد؟
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۶۹۰
من که روزی از دل خود می‌خورم در آتشم
وای بر آنکس که نعمتهای الوان می‌خورد
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۶۹۱
کم‌کم دل مرا غم و اندیشه می‌خورد
این باده عاقبت سر این شیشه می‌خورد
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۶۹۲
دل را به هم شکن که ازین بحر پر خطر
تا نشکند سفینه به ساحل نمی‌ورد
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۶۹۳
ز مرگ تلخ پروا نیست بی برگ و نوایان را
چراغ تنگدستان خامشی را از هوا گیرد
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۶۹۴
کدام آتش زبان کرد این دعا در حق من یارب
که دامن هر که راسوزد، مرا آتش به جان گیرد
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۶۹۵
به آه داشتم امیدها، ندانستم
که این فلک زده هم رنگ آسمان گیرد
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۶۹۶
فریب عقل خوردم، دامن مستی رها کردم
ندانستم که این‌جامحتسب هشیار می‌گیرد
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۶۹۷
چه مشکل خوان خطی دارد سر زلف پریشانش
که در هر حرف او صد جا زبان شانه می‌گیرد!
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۶۹۸
نیم سنگ فلاخن، لیک دارم بخت ناسازی
که برگرد سر هر کس که گردم، دورم اندازد
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۶۹۹
جنونی کو که آتش در دل پر شورم اندازد
ز عقل مصلحت بین صد بیابان دورم اندازد
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۷۰۰
گریبان چاک از مجلس میا بیرون، که می‌ترسم
گل خورشید خود را در گریبان تو اندازد
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۷۰۱
دل بیدار ازین صومعه‌داران مطلب
کاین چراغی است که در دیر مغان می‌سوزد
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۷۰۲
شعار حسن تمکین، شیوه عشق است بیتابی
به پایان تا رسد یک شمع، صد پروانه می‌سوزد
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۷۰۳
ای که چون غنچه به شیرازهٔ خود می‌بالی
باش تا سلسله جنبان خزان برخیزد
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۷۰۴
کند معشوق را بی دست و پا، بیتابی عاشق
بلرزد شمع بر خود، چون ز جا پروانه برخیزد
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۷۰۵
نام بلبل ز هواداری عشق است بلند
ورنه پیداست چه از مشت پری برخیزد
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۷۰۶
گر از عرش افتد کس، امید زیستن دارد
کسی کز طاق دل افتاد از جا برنمی‌خیزد
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۷۰۷
کدام دیدهٔ بد در کمین این باغ است ؟
که بی نسیم، گل از شاخسار می‌ریزد
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۷۰۸
دامن صحرا نبرد از چهره‌ام گرد ملال
می‌روم چون سیل، تا دریا به فریادم رسد
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۷۰۹
به تماشا ز بهشت رخ او قانع باش
که گل و میوه این باغ به چیدن نرسد
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۷۱۰
قسمت این بود که از دفتر پرواز بلند
به من خسته به جز چشم پریدن نرسد
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۷۱۱
تو ز لعل لب خود، کام مکیدن بردار
که به ما جز لب خمیازه مکیدن نرسد
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۷۱۲
به اندک روی گرمی، پشت بر گل می‌کند شبنم
چرا در آشنایی اینقدر کس بیوفا باشد؟
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۷۱۳
دشمن خانگی از خصم برونی بترست
بیشتر شکوهٔ یوسف ز برادر باشد
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۷۱۴
به آهی می‌توان دل را ز مطلبها تهی کردن
که یک قاصد برای بردن صد نامه بس باشد
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۷۱۵
مهر زن بر دهن خنده که در بزم جهان
سر خود می‌خورد آن پسته که خندان باشد
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۷۱۶
غم مرا دگران بیش می‌خورند از من
همیشه روزی من رزق دیگران باشد
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۷۱۷
نیست پروای اجل دلزدهٔ هستی را
شمع ماتم ز چه دلگیر ز مردن باشد؟
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۷۱۸
تا به چند از لب میگون تو ای بی انصاف
روزی ما لب خمیازه مکیدن باشد؟
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۷۱۹
من بر سر آنم که به زلف تو زنم دست
تا سنبل زلف تو چه سر داشته باشد؟
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۷۲۰
تیره روزان جهان را به چراغی دریاب
تا پس از مرگ ترا شمع مزاری باشد
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۷۲۱
مشو از صحبت بی برگ و نوایان غافل
که شب قدر نهان در رمضان می‌باشد
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۷۲۲
ز انگشت اشارت، در گریبان خارها دارم
بلایی آدمی را بدتر از شهرت نمی‌باشد
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۷۲۳
مرا صائب به فکر کار عشق انداخت بیکاری
عجب کاری برای مردم بیکار پیدا شد!
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۷۲۴
مسلمان می‌شمردم خویش را، چون شد دلم روشن
ز زیر خرقه‌ام چون شمع صد زنار پیدا شد
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۷۲۵
یک چشم خواب تلخ، جهان در بساط داشت
آن‌هم نصیب دیده شور حباب شد
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۷۲۶
غفلت نگر که بر دل کافر نهاد خویش
هر خط باطلی که کشیدم صلیب شد
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۷۲۷
به امید بهشت نسیه زاهد خون خورد، غافل
که خود باغ بهشت از یک دوساغر می‌تواند شد
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۷۲۸
شکست شیشهٔ دل را مگو صدایی نیست
که این صدا به قیامت بلند خواهد شد
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۷۲۹
رهرو صادق و سامان اقامت، هیهات
صبح چون کرد نفس راست، روان خواهد شد
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۷۳۰
با زاهدان خشک مگو حرف حق بلند
منصور را ببین که چه از دار می‌کشد
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۷۳۱
آن که دامن بر چراغ عمر من زد، این زمان
آستین بر گریه شمع مزارم می‌کشد
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۷۳۲
کی سر از تیغ شهادت جان روشن می‌کشد؟
شمع در راه نسیم صبح گردن می‌کشد
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۷۳۳
به تازیانه غیرت سری بر آر از خاک
که دانه سبز شد و خوشه کرد و خرمن شد
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۷۳۴
دل خراب مرا جور آسمان کم بود
که چشم شوخ تو ظالم هم آسمان گون شد!
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۷۳۵
مشو غافل درین گلشن چو شبنم از نظر بازی
که تا برهم گذاری چشم را، افسانه خواهی شد
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۷۳۶
بهار نوجوانی رفت، کی دیوانه خواهی شد؟
چراغ زندگی گل کرد، کی پروانه خواهی شد؟
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۷۳۷
در کوی میکشان نبود راه، بخل را
این‌جاز دست خشک سبو آب می‌چکد
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۷۳۸
چنین کز بازگشت نوبهاران شد جوان عالم
چه می‌شد گر بهار عمر ما هم باز می‌آمد؟
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۷۳۹
از شوق آن بر و دوش، روزی بغل گشودم
آغوش من چو محراب، دیگر به هم نیامد
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۷۴۰
ره ندارد جلوهٔ آزادگی در کوی عشق
سرو اگر کارند این‌جا بید مجنون می‌دمد
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۷۴۱
شوق من قاصد بیدرد کجا می‌داند؟
آنقدر شوق تو دارم که خدا می‌داند!
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۷۴۲
دل ز بی‌عشقی درون سینه‌ام افسرده شد
داغ این قندیل روشن در دل محراب ماند
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۷۴۳
عمر رفت و خار خارش در دل بیتاب ماند
مشت خاشاکی درین ویرانه از سیلاب ماند
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۷۴۴
زین گلستان که به رنگینی آن مغروری
مشت خاکی به تو ای باد سحر خواهد ماند
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۷۴۵
زینهمه لاله بی داغ که در گلزارست
داغ افسوس بر اوراق جگر خواهد ماند
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۷۴۶
رفت ایام شباب و خارخار او نرفت
مشت خاشاکی ز سیل نو بهاران باز ماند
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۷۴۷
عاقبت در سینه‌ام دل از تپیدن باز ماند
بس که پر زد در قفس این مرغ از پرواز ماند
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۷۴۸
از جوانی نیست غیر از آه حسرت در دلم
نقش پایی چند ازان طاوس زرین بال ماند
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۷۴۹
ز خوشه چینی این چهره‌های گندم گون
سفید را به نظر یک جو اعتبار نماند
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۷۵۰
خزان رسید و گل افشانی بهار نماند
به دست بوسه فریب چمن، نگار نماند
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۷۵۱
معاشران سبکسیر از جهان رفتند
بغیر آب روان هیچ کس به باغ نماند
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۷۵۲
چه سیل بود که از کوهسار حادثه ریخت ؟
که در فضای زمین، گوشهٔ فراغ نماند
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۷۵۳
از پشیمانی سخن در عهد پیری می‌زنم
لب به دندان می‌گزم اکنون که دندانم نماند
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۷۵۴
به صد خون جگر دل را صفا دادم، ندانستم
که چون آیینه روشن شد، به روشنگر نمی‌ماند
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۷۵۵
گلوی خویش عبث پاره می‌کند بلبل
چو گل شکفته شود، در چمن نمی‌ماند
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۷۵۶
بازیچهٔ نسیم خزانند لاله‌ها
دامن اگر به دامن کهسار بسته‌اند
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۷۵۷
از صدر تا رسندبزرگان به آستان
از عالم آستانه نشینان گذشته‌اند
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۷۵۸
سر مپیچ از سنگ طفلان چون درخت میوه‌دار
کز برای دیگران این برگ و بارت داده‌اند
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۷۵۹
در گشاد غنچهٔ دلهای خونین صرف کن
این دم گرمی که چون باد بهارت داده‌اند
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۷۶۰
عشق بالادست و جان بیقرارم داده‌اند
ساغر لبریز و دست رعشه دارم داده‌اند
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۷۶۱
نومید نیستم ز ترازوی عدل حق
زان سر دهند هر چه ازین سر نداده‌اند
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۷۶۲
بر زمین ناید ز شادی پای ما چون گردباد
تا لباس خاکساری در بر ما کرده‌اند
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۷۶۳
ماطوطیان مصر شکرخیز غربتیم
ما را ز شیر صبح وطن باز کرده‌اند
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۷۶۴
یارب چه گل شکفته، که امروز در چمن
گلها به جای چشم، دهن باز کرده‌اند !
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۷۶۵
ایمن نیم ز سرزنش پای رهروان
کشت مرا به راهگذر سبز کرده‌اند
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۷۶۶
نیست در روی زمین، یک کف زمین بی‌انقلاب
وقت آنان خوش که در زیر زمین خوابیده‌اند
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۷۶۷
نیست چندان ره به ملک بیخودی از عارفان
تا برون از خویش می‌آیند، در میخانه‌اند
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۷۶۸
برنمی دارد شراکت ملک تنگ بی‌غمی
زین سبب اطفال دایم دشمن دیوانه‌اند
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۷۶۹
خامه‌ام، گفت و شنیدم به زبان دگری است
من چه دانم چه سخنها به زبانم دادند ؟
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۷۷۰
به چه تقصیر، چو آیینه روشن یارب
تخته مشق پریشان نفسانم کردند؟
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۷۷۱
مستی از شیشه و پیمانه خالی کردند
ساده لوحان که در کعبه و بتخانه زدند
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۷۷۲
کی در تن خاکی دل آگاه گذارند؟
یوسف نه عزیزی است که در چاه گذارند
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۷۷۳
بردار نقاب ای صنم از حسن خداداد
تا کعبه روان روی به بتخانه گذارند
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۷۷۴
رمزی است ز پاس ادب عشق، که مرغان
شب نوبت پرواز به پروانه گذارند
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۷۷۵
درآمدم چو به مجلس، سپند جای نمود
ستاره سوختگان قدردان یکدگرند
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۷۷۶
ز رفتگان ره دشوار مرگ شد آسان
گذشتگان پل این سیل خانه پردازند
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۷۷۷
طی شد ایام جوانی از بناگوش سفید
شب شود کوتاه، چون صبح از دو جانب سر زند
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۷۷۸
یک صبحدم به طرف گلستان گذشته‌ای
شبنم هنوز بر رخ گل آب می‌زند!
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۷۷۹
نه ماه فلک سیرم و نه مهر جهانتاب
تا بوسهٔ من بر لب بام تو نویسند
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۷۸۰
از دست رود خامه چو نام تو نویسند
پرواز کند دل چو پیام تو نویسند
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۷۸۱
ز رفتن دگران خوشدلی، ازین غافل
که موجها همه با یکدیگر هم آغوشند
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۷۸۲
طمع ز اختر دولت مدار یکرنگی
که هر چه سبز کند آفتاب، زرد کند
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۷۸۳
شحنهٔ دیده وری کو، که درین فصل بهار
هر که دیوانه نگشته است به زنجیر کند!
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۷۸۴
سخن عشق اثر در دل زهاد نکرد
نفس صبح چه با غنچهٔ تصویر کند؟
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۷۸۵
قامت خم مانع عمر سبکرفتار نیست
سیل از رفتن نمی‌ماند اگر پل بشکند
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۷۸۶
تار و پود موج این دریا به هم پیوسته است
می‌زند بر هم جهان را، هر که یک دل بشکند
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۷۸۷
تا سبزه و گل هست، ز می توبه حرام است
نتوان غم دل را به بهار دگر افکند
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۷۸۸
دور گردان را به احسان یاد کردن همت است
ورنه هر نخلی به پای خود ثمر می‌افکند
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۷۸۹
دامن شادی چو غم آسان نمی‌آید به دست
پسته را خون می‌شود دل، تا لبی خندان کند
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۷۹۰
دل در آن زلف ندارد غم تنهایی ما
به وطن هر که رسدیاد ز غربت نکند
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۷۹۱
آرزو در طبع پیران از جوانان است بیش
در خزان، هر برگ، چندین رنگ پیدا می‌کند
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۷۹۲
دیدن آیینه را بر طاق نسیان می‌نهی
گر بدانی شوق دیدارت چه با دل می‌کند
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۷۹۳
خانهٔ چشم زلیخا شد سفید از انتظار
بوی پیراهن به کنعان خانه روشن می‌کند
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۷۹۴
بیخبری ز پای خم، برد به سیر عالمم
ورنه به اختیار کس، ترک وطن نمی‌کند
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۷۹۵
بس که ترسیده است چشم غنچه از غارتگران
بال بلبل را خیال دست گلچین می‌کند
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۷۹۶
یک دل به جان رساند من دردمند را
با صد دل شکسته صنوبر چه می‌کند؟
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۷۹۷
ای بحر، از حباب نظر باز کن، ببین
کاین موج بیقرار به ساحل چه می‌کند