mabidan/ganjoor huggingface dataset:
بهرام سالکی — غزلیات — ۱۲ - دعا
نشد که عشق ، به هر گوشه ، ماجرا نکند
به اهل دل که رسد ، فتنه‌ای به پا نکند
به هر کجا که رَوَد ، غم بود رهآوردش
به هر دلی که بچسبد ، دگر رها نکند
ز مُلک دل نرود ، تا نکرده ویرانش
ز دیده پا نکشد تا که خون به پا نکند
اگر چه درد و دوا ، هر دو هست تحفهٔ او
هزار درد ببخشد ، یکی دوا نکند
به هر که می‌نگرم ، داغ دل ازو دارد
چها نکرده به دل ، بعد ازین چها نکند
بسا که چشم تَر و آه سینه‌ات از اوست
بسا که بر تو شبی ، خواب خوش روا نکند
اگر به خون کِشدَت ، خونبها به کس ندهد
اگر دلت شکنَد ، ذرّه‌ای صدا نکند
گمان کنم به دلِ « سالکی » نظر دارد
خدا کند که دگر ، تیر او خطا نکند
****
اگر چه عشق ، شراری به خانُمانم زد
من و گلایه ازین موهبت؟ خدا نکند!



                       پاییز ۱۳۹۶
بهرام سالکی — غزلیات — ۱۳ - ساقی
ز غمزه‌ای که از آن ماهپاره می‌ریزد
به شام خسته‌دلانش ستاره می‌ریزد
نشد که بوسه بگیرم ز یار ، با دلِ سیر
که بوسه از لب او با شماره می‌ریزد
اگر که دست دهد کنج خلوتی با دوست
ز شش جهت به سَر من ، نظاره می‌ریزد!
فلک ز چشمِ ترِ ما چه سود خواهد بُرد
چرا به خرمن دل‌ها ، شراره می‌ریزد؟
زمانه ، تشنه‌لبان را نمی‌کند سیراب
که جُرعه جُرعه و با استخاره می‌ریزد
بیا که چارهٔ غم‌ها به دست ساقی ماست
که بیدریغ به جام تو ، چاره می‌ریزد
کریم باش چو ساقی نه چون سپهر ، لئیم (۱)
که ساغرت چو تُهی شد ، دوباره می‌ریزد
چگونه خواهش دل را نهان کنی « سالک »؟
که عشق از سخنت ، آشکاره می‌ریزد



                       پاییز ۱۳۹۶
***********
۱ - سپهر : آسمان - فلک - روزگار
۱ - لئیم : خسیس - بخیل - تنگ نظر
بهرام سالکی — غزلیات — ۱۴ - امید حیات
ساقی بریز باده که ما دلشکسته‌ایم
ما دلشکستگان به تو امید بسته‌ایم
جامی به ما بده که درین روزگار سخت
از زحمت دو روزهٔ این عمر خسته‌ایم
ما را ز روز حشر مترسان و مِی بیار*
ما از عطای روز پسین ، دست شسته‌ایم (۱)
وقتست تا به کوی تو خاکی به سر کنیم
چون آب زندگانی ازین خاک جُسته‌ایم
انصاف ده که از سر کویت کجا رویم؟
بر تو رسیده‌ایم ، ز عالم گسسته‌ایم
ما را شب فراق ، امید حیات نیست
شمعیم و در برابر طوفان نشسته‌ایم
« سالک » ، چرا مذمّتِ میخوارگان کنیم؟
ما نیز در خفا ز همین دار و دسته‌ایم (۲)



     زمستان ۱۳۹۶
***********
* ما را ز منع عقل مترسان و مِی بیار
کان شحنه در ولایت ما هیچ کاره نیست (حافظ)
۱ - روز پسین: روز حسابرسی اعمال انسان در آخرت و تعیین عطا و جزا
۲ - مذمت: بدگویی - سرزنش
بهرام سالکی — غزلیات — ۱۵ - تمنّا
به باغ ، چونکه درآیی برای گل چیدن
خوشست نغمه‌سُرایی‌ّ بلبلان دیدن (۱)
ز شوق آمدنت ، غنچه پیرهن بدَرَد
چرا که وقتِ وصالست و عشق ورزیدن
سَرَک کشد گل نرگس ، برای دیدن تو
ازو دو چشم تمنّا ، ز تو خرامیدن
طواف ما چه بُوَد در اصول مذهب عشق؟
به گِردِ قامتِ رعنای دوست ، گردیدن
چو سُلطه بر دل ما یافتی ، مُدارا کن
اگر چه مشرب ما نیست از تو رنجیدن
رعایتِ دل عشّاق ، شرط انصافست
روا مدار ، وفا کردن و جفا دیدن
ز قبله ، روی به معشوق کرده‌ای « سالک »
مبارکست تو را رسم بُت پرستیدن



              زمستان ۱۳۹۶
***********
۱ - آواز خوانی را باید دید و آواز را باید شنید . نغمه سرایی ، دیدنیست و نغمه ، شنیدنی
بهرام سالکی — غزلیات — ۱۶ - یغما
به عاشقان خبری ده که یار می‌آید
قراربخش دل بی‌قرار می‌آید*
به بلبلی که گُلش را خزان به یغما بُرد
شمیم دلکش فصل بهار می‌آید
گذشت آنکه غم دل ، امانِ جان ببرید
به کام غمزدگان غمگسار می‌آید*
چه شد که بختِ رمیده ، به صلح باز آمد؟
چه شد که دور فلک ، سازگار می‌آید؟
به جان که در طلب دوست در تب و تابست
بگو که موسم بذل و نثار می‌آید
نگفتمت که مشو نااُمید و دل خوش‌دار؟
دلِ شکسته دوباره به کار می‌آید
به پیش او بشماریم یک به یک غم دل
ولی مگر غم دل ، در شمار می‌آید؟
بیا ز تلخیِ هجران شکایتی نکنیم
کنون که دلبر شیرین عذار می آید
زمان عیش و وصالست و بانگِ نوشانوش
به « سالکی » خبری دِه که یار می‌آید
****
اگر ز واژهٔ دل ، این چکامه سرشارست
چنین سروده ، پسندِ نگار می‌آید
          


              زمستان ۱۳۹۶
***********
*هزار جهد بکردم که یار من باشی
مرادبخش دل بی‌قرار من باشی (حافظ)
*زهی خجسته زمانی که یار بازآید
به کام غمزدگان غمگسار بازآید (حافظ)
بهرام سالکی — غزلیات — ۱۷ - حکمت
مدّتی هست ز من بی‌خبری ای ساقی
بادهٔ من شده خون جگری ای ساقی
هر گشایش که مرا بود ، به تدبیر تو بود
بعدِ تو باز نشد هیچ دری ای ساقی
حال من دیدی و در پای خُمم بنشاندی
آفرین بر تو که صاحب‌بصری ای ساقی
مرهم داغ دل از جام شفابخش تو بود
داری اندر کفِ خود هر هنری ای ساقی
رسم دنیاست ، دلِ غمزده ویران کردن
مرحبا بر تو که آبادگری ای ساقی
پرسی از من که چه‌ها دیده‌ام از شام فراق
چه توان دید به چشمان تَری ای ساقی؟
این طرف ، کوشش من بود که بیحاصل ماند
آن طرف ، حُکم قضا و قدری ای ساقی
من گرفتار کم و بیش دلِ خویشتنم
تو توانی که ز خویشم ببَری ای ساقی
عمر اگر در همه اوقات ، به عشرت گذرد
باز با جُور فلک ، سَر به سَری ای ساقی
« سالکی » گفت که دنیا همه پوچست و فریب
کن به او مرحمت بیشتری ای ساقی!
          


              زمستان ۱۳۹۶
بهرام سالکی — غزلیات — ۱۸ - لاف
خلوتی گر ز هیاهوی جهانی داری
فرصتت باد که آرامش جانی داری
ای گل امروز ، دلِ بلبل مسکین دریاب
مگر از باد خزان ، خط اَمانی داری؟ (۱)
از وفا گویی و هر روز دلت پیش یکیست
بنگر ای عشق ، چنین مدّعیانی داری!
در تو از عشق نشان نیست مزن لافِ گزاف
داغ دل را بنُما ، گر که نشانی داری
جرعه ناخورده ، فلک جام ز دستم بگرفت
ای جهان ، چند چو من تشنه لبانی داری؟
مضطرب حال ، چرا بگذری از کوچه دوست؟
مگر از جانبِ جان ، دل‌نگرانی داری؟
گر که بر مسند عشاق نشستی « سالک »
این همه منزلت از عشق فلانی داری
      


              زمستان ۱۳۹۶
***********
۱ - خط امان: امان نامه
ساقیا عشرت امروز به فردا مفکن
یا ز دیوان قضا خط امانی به من آر (حافظ)
بهرام سالکی — غزلیات — ۱۹ - آینه
روی بر آینه کن ، عکس رخ یار آنجاست
هر کجا عشق بُوَد ، جلوهٔ دلدار آنجاست
آنکه لرزد دلش از دیدن چشمان تَری
گو به این خفته‌دلان ، دیدهٔ بیدار آنجاست
هر کجا بوی دلِ سوخته‌ای می‌شنوی
بار بگشای که منزلگه دلدار آنجاست
عقل گوید که درین راه ، به جان در خطری
عشق گوید که برو ، وعدهٔ دیدار آنجاست
کس ز عشّاق ، به کوی تو نشد مستِ وصال
این چه میخانه بُوَد کاین همه هشیار آنجاست؟
یا مرا برکش ازین ظلمتِ زندانِ فراق
یا به سَر دَرشکنم هر چه که دیوار آنجاست
« سالک » اینجا ز پی مشتری عشق مگرد
گوهر دل ببر آنجا که خریدار آنجاست
      


              زمستان ۱۳۹۶
بهرام سالکی — غزلیات — ۲۰ - فصل آخر
بیا ز غربت دل ، قصّه‌ای حکایت کن
به گوش مُرده‌دلان ، عشق را روایت کن
غمی که می‌خوری از چشم روزگار مبین
بلای جان تو دل شد ، ازو شکایت کن
ز کوی دوست چرا رو به کعبه بنهادی؟
خدای من! همهٔ گمرهان هدایت کن
به من که طاقت هجران ندارم ای ساقی
چو دُور باده رسد ، بیشتر عنایت کن
غم فراق ، کمین کرده خون ما ریزد
به لطفِ وصل خود از عاشقان حمایت کن
هر آنچه جُور توانی ، ز جان دریغ مدار
ولی به دل چو رسی ، حُرمتش رعایت کن
کتاب عشق بخوان تا به انتها « سالک »
و فصل آخر آن را به ما روایت کن



              زمستان ۱۳۹۶
بهرام سالکی — غزلیات — ۲۱ - دغدغه
به ما که روز ازل ، عشق را عطا کردند
به جانِ دوست قسم می‌خورم ، خطا کردند
غمی به جملهٔ غم‌های دل بیفزودند
جفا به حالِ دلِ زار بینوا کردند
خوراکِ دل پس از آن شد ، چو لاله ، خون جگر
سزا نبود که غم را به دل ، روا کردند
به دستِ عشق ، شب و روز ما هدر دادند
دو روز عُمر گرانمایه را هبا کردند
به « سالکی » چو خوش آمد حلاوتِ غم عشق
به ناله در شب هجرانَش آشنا کردند
بدون دغدغه ، ایام عُمر ، طی می‌شد
خدا نگیردشان ، آتشی به پا کردند
چه آنکه تیشه به سر زد چه آنکه شد مجنون
به راه پر خطر عشق ، جان فدا کردند
سخن دراز چرا می‌کنم؟ به من بنگر
ببین که با دلِ غمدیده‌ام چه‌ها کردند



              زمستان ۱۳۹۶
بهرام سالکی — غزلیات — ۲۲ - توبه
بیا که کار جهان را رها کنیم ای دوست
به عیش و خنده ، فلک را جزا کنیم ای دوست
مِیی خوریم به کوریّ چشم دَهر حسود
به جانِ ساقی مجلس ، دعا کنیم ای دوست
چو توبهٔ سحری ، وقت شام می‌شکند
بگو که کوشش باطل چرا کنیم ای دوست؟
دل از غمت شده لبریز ، غم دگر مفرست
مجال دِه که غمت ، جابجا کنیم ای دوست
شبِ فراقِ تو با دل قرار بنهادیم
که جان به راه وصالت فدا کنیم ای دوست
روا نبود ز هجر تو آنچه بر ما رفت
تو گر روا بکنی ما روا کنیم ای دوست
جفا بکن که به دل عهد بسته‌ایم امشب
که در ازای جفایت وفا کنیم ای دوست
بر آن سَریم چو « سالک » که وقف عشق شویم
و عُمر بر سر این ماجرا کنیم ای دوست



              زمستان ۱۳۹۶
بهرام سالکی — اشعار نو — ۱ - بازخوانی یک اندوه
              

مرگ ،
ناگاه
پاشید ،
      یک کاسه خون
                     به سفرهٔ من.
              
او 
مُرده بود.
و در آستانهٔ روایت گلهای اطلسی ،
و در آغاز ترنم آفتاب
جوانه زد ،
سبز شد ،
و قامت کشید.
                
سایهٔ رنگ پریدهٔ سرو ،
بر سنگفرش حیاط ،
خمید.
              
در باغچه ،
نسترن پیر
بر دیوار تکیه زد.
              
کلاغ خستهٔ بیمار
کِز کرد برسر چینه.
قار قار
او ، مرده بود.
                  
قُمری نشست بر لب پاشویه
با اضطراب روشن تردید.
یک تکه نان و چند دانهٔ گندم
در کوزهٔ شکستهٔ پر آب
                          چاق می‌شدند.
               
آهنگ مبهم باران ،
با چکاچکی آرام 
                   ترجیع وار
بر هُرم رخوت خاک
                     می‌چکید.
                      
در حوض ، 
ماهی قرمز تنبل
در زلال آبی خود
آرام می‌گریست.
                
تشتِ مسین
چند رختِ کهنهٔ چرک را
در خاطرات کف‌آلودش ،
خمیازه می‌کشید.
          
                       ***
با من بگوی که ابر
چگونه تاب خواهد آورد
بر شیون لهیدهٔ ناودان؟
         
                       ***
در را مبند
         که مرگ ،
در بشارت خوف‌آورش ،
بیهودگی انسان را
به انتظار نشسته است.
و در شیارهای تبسم ،
اندوه را
حریصانه می‌کاود!
و انجماد بودن را
در رگمرگ‌های سربی خود
و در شطِ یقین ِ حیات
                  فریاد می‌کند.
و در انتظار احتضار یک نبض ،
بی‌تاب می‌شود.
                   
                       ***
اینک ،
زمزمه کن.
خاموش منشین!
که شادیِ لبخند ،
             خواهد ماسید
                بر لبهای تکیدهٔ یک رؤیا.
                
وقتِ بلوغ رهایی‌ست
پرواز باید کرد
          با بال‌های خیس ،
و در هق‌هق سکوت.
       
خاموش مباش!
شعری بگوی ،
مادر مُرده است.
            
                              بهار ۱۳۸۸
بهرام سالکی — اشعار نو — ۲ - بلوغ
           

یک روز ،
به روی چینهٔ دیوار باغ خواهم رفت.
به دوش شاخ سپیدار
                      خواهم ایستاد.
قد خواهم کشید ،
                     برای دیدن تو.
همراه شو با من 
تو نیز به روی پنجهٔ پاهای خویش بایست ،
تا نظاره کنی
              قامت خود را!
وآنگاه ،
       نزدیکتر بیا
بنشین ، 
برای دیدن جسم تکیدهٔ من.
              
                                           بهار ۱۳۹۰
بهرام سالکی — اشعار نو — ۳ - عجز
            

همراه من بیا!
فرصت کمست برای زیستن
                      و عشق ورزیدن.
تعجیل کن ، که مرگ
در تهاجم سرشارش ،  
تقسیم می‌کند ،
« ما » را
         به غمواژهٔ « من و تو ».
آنگاه
عاجزانه می‌شکنیم
          در رعشهٔ سکوت نگاهش.
بی آنکه
        دستی
برای نجات و رهایی
                   به سویمان یازد.
آری ،
انسان ،
چه بیکس و تنهاست در محاربه با مرگ!
           
                                           بهار ۱۳۹۰
بهرام سالکی — اشعار نو — ۴ - هجرت
             

آری،
تاریخ ،
این گونه آغاز شد ،
     
یک روز که آفتاب ،
آرام می‌چکید
           بر شاخسار بید.
و پروانه‌ها
بر گِرد کرمکی شبتاب
                             طواف می‌کردند.
و چلچله‌ای غریب ،
واژهٔ سفید زمستان را
از بال‌های سیاه خود می‌شست.
و قناری ز روی برگِ شب بوها ،
سرودهٔ غزلی تازه را ز بَر می‌کرد.
و جویبار خستهٔ راه ،
حکایت سفرش را 
                    به گوش گل می‌گفت ،
تو آمدی ،
و واقعهٔ عشق ،
در رگ های معجزه جاری شد .
        
آن سال ،
سالِ شروع کبوتر بود .
سالِ عروج پیچک ها .
سالِ شکفتن فواره‌های چشمهٔ یاس .
سالِ طلوع اقاقی .
سال جوانه زدن لادن پیر .
فصل شکستِ بغض غرور .
روز بلوغ مبهم اشک .
     
***
اینک می‌دانم
که آغاز تاریخ ،
میلادْ روز  ِحادثهٔ دیدن تو بود.
      
آری ، 
اینک می‌دانم.
              
                              تابستان ۱۳۹۰
بهرام سالکی — اشعار نو — ۵ - نیام
            

سربازها ،
        بازگشتند ،
با تیغ‌های خفته در نیام.
بی‌جنگ ، بی‌امید ،
و در کوله‌بارشان ،
زهر  ِ شکست ،
          چون موریانه‌ای ،
شمشیرهای چوبی آنان را
با حرص می‌جوید!
           
                       پاییز ۱۳۹۰
بهرام سالکی — اشعار نو — ۶ - باور
        

چشمان خویش ، 
به ننگِ استغاثه میالای.
عصر ِ نزول معجزه بگذشت.
نیست دستی ، 
         برای نجات ،
              در غیب یا حضور ،
تا ز روی شفقت ،
                  به سوی دست تو یازد.
گر زانوان نحیفت 
                 طاقت بیاورند ،
برخواهی خاست.
ورنه ،
در انتظار لگدمال روزگار باش.
       
                             زمستان ۱۳۹۰
بهرام سالکی — اشعار نو — ۷ - سُرایش
           

روزی ،
ردای نیلی شب را
در رثای ستاره‌ای غریب
که رفت
        و سوخت.
بربستر ِ سفید تنت ،
                 خواهم آویخت.
               
***
گفتی: 
به سوگ شکوهمند رابطه می‌نگری؟
گفتم:
فصل ِ زوالِ آینه‌هاست
طوفانِ مرثیه در راه است
در آغوش من پناه بگیر.
              
***
اینک نگاه کن ،
چه صبورانه ،
بر خاموشی چراغ وسوسه
                             ایستاده‌ام!
با من بمان
بمان ،
که افق‌های دور ،
از چشم‌های تو پیداست.
از من دریغ مکن
شب ، در من غروب کرده است.
من رنج‌های بودنم را
در تیک‌تاک ضجهٔ تقدیر
                         رج خواهم زد
و یأس را
به عطش‌های شوق خواهم سپرد.
              
تا کی باید ماند؟
تا کی باید در تحیّر تنهایی
به انتظار نشست؟
دست‌هایت را به من بسپار
تا ناب‌ترین شعر جهان را
بسراییم.
        
                              بهار ۱۳۹۰
بهرام سالکی — اشعار نو — ۸ - شرم
       

به اکرم سالکی
-----------------
       

در خاطرات کوچهٔ بن بست ،
جایی که آفتابِ تنبل ِ پاییز
                          در هر غروب ،
با چشم‌های پُف‌آلودش
از لابلای برگهای چنار
دزدانه 
       شرم  ِسرخ ِ گونه‌های تو را
و تردیدهای مرا
می‌نگریست...
            
آن جا که جویبار عجولی ،
قایق ِ سفیدِ کاغذی‌ام را
از من ربود و برد...
               
جایی که نبض ِ ساعتِ تقدیر
در لحظهٔ دیدار
تند می‌تپید ،
                
من ،
 کودکی‌ام را
در لانهٔ کلاغی لجوج
بر شاخهٔ کشیدهٔ سرو
جا گذاشتم.
            
آن روزها
آسمانِ کوچک ما
چه قدر وسعت داشت ،
              برای بال‌های قناعت. 
و قامت دیوارهای باغ
برای هجرت پیچک
               چه قدر کافی بود!
                    
آن روزها هنوز
هیچ شاپرکی
            عاشق نبود
                  به لامپ‌های مهتابی.
                
هر صبحدم که باد
هوهوکنان ، چکامهٔ خود را
با وجد می‌سرود ،
شاخ ِ درختِ بید ،
رقص و سماع عارفانه‌ای آغاز می‌نمود.
                    
آن روزها که فصل بهار
با یک شاخه گل 
که تو از باغچه می‌چیدی
از راه می‌رسید.
                
وقتِ حضور تو در باغ
یاس ، این مژده را
                     به نسترن می‌داد.
                          
گنجشک‌ها
             همه می‌دانستند ،
کِی از خواب بیدار می‌شوی.
                
***
سالها گذشت ،
اما هنوز ،
پروانه‌های باغ ِ اقاقی
بوی زلال دستِ تو را
                     از یاد نبرده‌اند.
                
آن روزها می‌شد
از شاخه‌های درخت سپیدار
                             سیب چید!
و آیاتِ روشن ِ تطهیر را 
            در خون نوشته‌های شقایق دید.
و انشا نوشت 
بر گلبرگ‌های خشکِ لای کتاب.
                             
آن روزها
پوستِ تن ِ دیوارهای کاه گلی ،
آزرده می‌شدند
              از تهاجم میخ!
                   
و مردمان کوچه و برزن
زادروز صنوبر را
              چه خوب می‌دانستند.
                       
آن روزها کجا رفتند ،
که شوق ِ دویدن ،
با زنگِ مدرسه ،
از خواب می‌پرید؟
و جیب‌های گرسنهٔ ما
به طعم کشمش و بادام ،
                         عادت داشت.
                      
آن روزها هنوز
تبعیدِ ماهی قرمز ،
از چشمه‌ها به تنگ بلور
بی‌حرمتی به سفرهٔ عید و بهار بود.
                    
***
شبهای خلسهٔ تابستان
خوابهای بی‌تشویش
فصل ِ شکفتن رؤیا
سقفِ آسمان کوتاه
ستاره‌ها همه نزدیک.
یک شب ،
ستاره‌ای دیدم 
جوانه زد از شاخهٔ درختِ بلوط !
                  
آن روزها که آفتاب ، 
تا تمام شدنِ مشق‌های مدرسه‌ام ،
به خواب نمی‌رفت.
و ماه ، 
با چراغی در دست
تا پایانِ شبچره‌مان ،
گاه ، حتی 
          تا سپیده‌دمان ،  
بیدار می‌نشست.
            
***
سال‌ها گذشت.
اکنون ،
آسمان ابریست.
چراغ‌ها همه خاموش.
صدای همهمه خوابید ، در انجمادِ سکوت.
و باغ ِ خستهٔ بیمار ،
نشسته بر دریغ بهاران. 
و سارها ، همه بی‌حوصله ،
                                برای پریدن.
            
روزهای خاطره گم شد
در اضطراب مبهم فردا
در ازدحام  رسیدن.
                
دیگر ،
بر دیوارهای باغ
              روزنه‌ای نیست ،
                      برای تابش خورشید.
                   
اینک ،
شکسته‌ام به نیمهٔ راه
فسرده‌ام به زمستان
نشسته‌ام به تَوهُم
در انتظار بهار...
               
                          تیرماه ۱۳۹۰
بهرام سالکی — اشعار نو — ۹ - پایان انسان
       

این سروده ، اشاره‌ای‌ست به مرگِ وجدان آدمی و مانعی که این خصلت ، برای 
درنده‌خویی‌های انسان ایجاد می‌کند.
                    
             
او را فریفتیم!  
یک شب
       که ماه ، در مُحاق بود (۱)
او را به نام عشق ،
به شوق ِ دیدنِ یک گل ،
به باغ کشاندیم.
آنگاه
      شادمانه ، 
چنگال‌هایمان را
          در خون او فرو کردیم.
                  ..........
              ***
اندرزهایش ،
              آزارمان می‌داد.
از عشق می‌گفت
                و از شکوه حُرمت انسان. 
        
بیزار بود از چکاچک شمشیرها
و در گوشمان می‌خواند:
دست‌هایتان ،
      برای دریدن نیست!
به گندم زارها بنگرید
گاهی به جای این همه نان ،
گل باید کاشت!
           
افسوس!
هرگز نخواست بداند
نیازهای کرکس چیست! 
و باور نکرد 
تقدّس ابلیس را
       
او پرنده را  
در آغوش آسمان می‌خواست.
و انکار می‌کرد          
             که پرواز ،
گریز هست ،
             نه رهایی.
              
                  ***
پندهایش عبث
و حضورش ، 
سنگ راهی بود.
و مرگش ،      
نوید شادمانی ما!
             
اینک ،
آسوده از شماتت او 
نشسته‌ایم به انتظار کبوتر.
در دست‌های ما 
                   قفسی‌ست...
            
                                        تابستان ۱۳۹۰
                     
۱ - محاق: پوشیده ، سه شب آخر ماه قمری که در آن ماه از چشم ناظر زمینی دیده نمی شود.
بهرام سالکی — اشعار نو — ۱۰ - هبوط
       

سحرگاه بود.
به آسمان نگاه کردیم.
آفتاب ،
از فراخنای آبی بی‌مرز ،
گم شده بود.
و ما 
با فانوسی در دست ،
پا در سیاهچاله شب گذاشتیم
به دنبال آفتاب.
    
نسیم ،
لنگان لنگان به روی جاده خفته می‌دوید
و نفس‌های تند می‌کشید.
        
به همسفرم گفتم:
به یاد بیاور
آن روز که آفتاب می‌رفت
                         پرسه‌زنان
پیچیده در عبای زرد تب‌آلودش...
آیا در رسالت خود شک داشت؟ 
و او 
غمگنانه سرود:
آفتاب پیش کیست؟
کجا هست ، نیست
                        نیست ،
شاید ، غروب آن روز که می‌رفت پشت کوه
در برکه‌ای که کمین کرده در فلق
                                     افتاد و غرق شد؟
و با تردید،
در چشمهای من نگریست.
انگار
در من غروب کرده بود!
               
                      ***
عجیب بود
رفیق راهم گفت:
در شهر ،
        موی تمامی سالخوردگان
یکشبه سیاه شده است
و تمام واژه‌های سفید ، تباه
آه دیگر ،
سیاهی چشمانِ دلبران
مضمونِ شعر شاعران نبود.
رنگ ، یعنی سیاه.
  
***
شب بود و خستگی ،
پاهای ما را به جاده می‌دوخت ،
و خواب، 
چشمهایمان را می‌مکید.
من گفتم:
شاید آفتاب آب شده است!
و بر لبان تشنهٔ یک ابر ،
                      چکیده است؟
و همسفرم زمزمه کرد
شاید،
حباب آفتاب را
سنگ کودکی احمق
                        شکسته است!
       
آری ،
جنون بر کوله‌بار ما
                    سایه افکنده بود.
 
***
جاده
زیر پای ما می‌رفت ،
                        با شتاب
و صدای تپش قلبش
            به گوش می‌رسید.
و بادِ حریص
        ناخن خود را
بر شیارهای تن او می‌کشید.
         
ناگهان رفیق راهم گفت:
افسوس ،
            آفتاب!
آب در گلوی جاده خشکید.
آفتابِ سیاه ،
در کنار سنگی سرد ،
به شاخهٔ خشکی
                    آویخته بود ،
و بر پلکهایش
عنکبوتِ شب
تاری ضخیم تنیده بود.
آفتاب مُرده بود.
                      
***
آفتاب ، مُرده بود
و جاده ،
خستهٔ راه
در انتظار سپیده ،
به دوردست می‌نگریست.
و ما هنوز
در انتهای افق بودیم
چون ابتدا.
    
                     سال ۱۳۶۱ - تهران
بهرام سالکی — اشعار نو — ۱۱ - پرنده
         

به فخری گلستان
------------------
       

عکس کبوتری بکش
بر کاغذی سپید ،
و بر بام آسمان بیآویزش .
وقتی نمانده که تردید می‌کنی.
باران که بیآغازد ،
بال پرنده خیس خواهد شد.
بگذار
     که ابرها
صدای پرواز کبوتر را
در روشنایی آفتاب
                 بشنوند.
وقتی نمانده است...
                  
                    زمستان ۱۳۹۰
***********

۱ -  بیاغازد به معنی : آغاز کند - مانند : بیفروزد ، بیاندوزد
نمونه از مثنوی مولوی:
گر بیآغازید نصحی آشکار
ما کنیم آن دم شما را سنگسار
بهرام سالکی — اشعار نو — ۱۲ - گورستان
            

به دنیا نگاه کن ،
گورستانی‌ست در جنبش.
و هر که لاشهٔ خود را
بر دوش می‌کشد.
محکومین منتظر!
مصلوبین محتضر.
شرممان بادا
          ما مردمان بی‌تردید.
ابلهان یقینیم!
بازوهایمان ،
شمشیریست ،
           برآمده از کتف ،
                  برای دریدن! 
چشم‌هایمان ، دندان
دست‌هایمان ، دندان!
لبریز چرا نشد ،
                  نیام‌مان از عشق؟
شرممان بادا!
چه عطش‌هایی‌ست در انسان ،
که سیراب نمی‌شود ،
                          مگر با خون.
          
                                    زمستان ۱۳۹۰
بهرام سالکی — اشعار نو — ۱۳ - قمار
         

تاس را بریز.
این بار،
دُور ِ آخر ِ بازی‌ست.
این روزگار دغلباز 
حریفِ عرصهٔ من نیست!
خواهم شکست ،
               هیمنه‌اش را. 
            
طالع وَ بخت ،
فسانهٔ پوچی‌ست.
               
خطی به روی حکم ِ قضا ،
                  می‌توان کشید. 
دستی به روی چشم قَدَر                     
                       می توان نهاد.
دیگـــر ،
به رأی خودنوشتهٔ تقدیر
                     تن نخواهم داد.
با سرنوشت ،
مدارا نخواهم کرد.
                  
امروز ،
بُرد با منست.
          
تاس را بریز...
              
                       تابستان ۱۳۹۱
بهرام سالکی — اشعار نو — ۱۴ - چراغ
             

کودکی را دیدیم ،
بی‌هراس از باد ،
با شمع روشنی در دست ،
روی به مقصود ، 
            می‌دوید.
و ما سالخوردگانِ با تدبیر ،
سجاده‌هایمان بر دوش ،
با چراغی کور ،
        پنهان به زیر خرقهٔ خویش ،
در انتظار ساربان بودیم.
           
آنگاه ،
رفیقی گفت:
یاران!
دست‌های نُدبهٔ خود را
بر آسمان بَرید...
و ما ،
با شیونی حقیر ،
دعا را گریستیم.
اما ،
سپیده‌ای ندمید ،
و چراغ نیم مردۀ‌مان ،
با هق‌هقی عقیم ،
واپسین تلالو خود را
بر چشم‌های حریصمان پاشید.
        
سکوت بود و تباهی
که پیر قافله‌مان
غمگنانه می‌نالید:
ای پاک جامگان آلوده!
ای عابدان سجده و تلبیس!
آتش ِ چراغ شما
نه از تهاجم طوفان ،
              نه از تطاول باد ،
که از سیاهی قلب‌هایتان 
                  بی فروغ مانده است...
            
.......
و ما مُطهّران مصلحت اندیش ،
ناباورانه و به تردید ،
به دست‌های سفیدمان 
نگریستیم ،
بی‌هیچ لوث و پلیدی ،
سیاه بود ، سیاه!
و با تحسُر و افسوس
آن دورها ،
کودکی را دیدیم
با شمع روشنی در دست ،
بر بلندای مقصد ما
ایستاده بود....
               
                     تابستان ۱۳۹۱
بهرام سالکی — اشعار نو — ۱۵ - مفهوم یک آغاز
            

صدای شیونِ باران 
در گلوی تشنهٔ ناودان
زار زار 
می‌چکید.
       
گفتم:
طوفان ِ چشم‌های تو
وزیدن گرفته است.
سکوت مکن ، که سکوت ،
پیام نارس ِ گنگی است...
        
آسمان دیدهٔ خود را نگاه کن ،
ابری‌ست!
دست مرا بگیر ،
آفتاب ،
خواهد بارید ،
و عشق ،
هراس ِ رنج ِ جدایی را
از خاطرات خستهٔ ما ،
خواهد زدود.
        
از آفت زمانه بپرهیز خوب من 
جای درنگ نیست ،
سیاهی در راهست ،
و این جهان ِ دهشت‌زای ،
بی عشق ،
محنت سرایی‌ست نکبت بار.
انباشته از دروغ و تباهی.
لبریز از تعفن حرص.
           
در انتظار چه هستی؟
تردید ،
سنگِ راهی‌ست
              برای رسیدن.
    
اکنون ،
به غیر مأمن عشق ،
جان پناهی نیست.
  
یک روز.
باد بهار ،
بر تو خواهد وزید.
سبز خواهی شد.
و رنگین کمانی ،
          جوانه خواهد زد ،
                   از دست‌های تو.
  
با من بیا
هنوز
اندکی از من باقیست.
دیگر باید که راهی شد
اُمید نیست به این خیل خفتگان! 
اینک
نوبت به ما رسید
تا حادثهٔ عشق را بسراییم
حیف است که این سروده ، ناتمام بماند.
عشاق منتظرند!
آری
اینک نوبت ماست.
         
                    اسفند ۱۳۹۰
بهرام سالکی — اشعار نو — ۱۶ - جار
           

به مستوره اسکندرزاده
------------------------
          

داستان عشق را
پایانی نیست.
برخیز!
شتاب کن.
اینک ،
در کوچه سار بهار
عشق را جار باید زد
و جویبار مهر را 
جاری باید کرد
شهر به شهر
کوی به کوی 
دل به دل
              
                 نوروز ۱۳۹۲
بهرام سالکی — اشعار نو — ۱۷ - انتظار
          

صداقتِ من ،
ابزاریست ،
         برای فریب دادن تو 
و شرافت و پیمان ،
جامه‌ایست ناساز ،
              بر قامت ما.
      
شرف را باید دوباره نوشت.
عشق را باید ،
              از نو سرود.
انسان را باید زدود.
انسان ،
تاولی‌ست چرکین ،
          بر چهرهٔ زمین.
کابوسی‌ست در نماد یک رویا
و تهمتی‌ست بر آفرینش.
          
یک روز ،
بی‌وحشت از حضور بی‌ترحّم تزویر ،
دل هایمان را به یکدگر خواهیم سپرد
سفرهٔ عاشقی را 
رنگی دیگر خواهیم بخشید 
و شادمانه خواهیم گریست.
در انتظار بمان.
آن روز ، دور نیست.
        
                            تابستان ۱۳۹۱
بهرام سالکی — اشعار نو — ۱۸ - فاخته


فاخته ،
صدای ترنم باران را
قطره قطره می‌نوشید.
تو دست‌هایت را در نهر فرو کردی ،
صدای زمزمه‌ خوابید ،
پرندگانِ باغ ،
گوش سپردند
         تا بشنوند
            صدای خنده‌های تو را.
          
جز آن گلی که تو چیدی
و در میان بستر ِ دستت
                    به خواب رفت ،
گل‌های باغ ،
همه پژمردند.
      
حضور تو در باغ
یعنی بهار.

***
باید که برگردی.
برای خاطر گل‌های رازقی برگرد.
پروانه‌ها
       ز دوری تو
بی‌تاب گشته‌اند.
               
                         بهار ۱۳۹۲
بهرام سالکی — اشعار نو — ۱۹ - شوق


به مستوره اسکندرزاده
------------------------
      

بامدادان ، 
چراغ خورشید را به ابرها
                   خواهم آویخت .
آسمان را
با رنگین کمانی
          آذین خواهم بست .
پنجره‌ای به باغ خواهم گشود
و نوید آمدنت را
برای آلاله‌ها
        خواهم بُرد
          
آن روز
روز طلوع توست
روز شکفتن من
و هنگام شادمانی ما
       
اینک ببین
گل‌ها برای دیدن تو
             ازدحام کرده‌اند
و پروانه‌ها
       از شوق حضور تو
شادمانه می‌رقصند .
            
                           پاییز ۱۳۹۶