mabidan/ganjoor huggingface dataset:
شیوا فرازمند — اشعار سپید — قدر
هر کس از بلندای چشم‌هایم بیفتد
دیگر هیچ ستاره‌ای
تا هیچ آسمانی
با هیچ بهانه‌ای
نمی‌تواند خانه‌اش باشد؛
قدر مرا بدان!
که پشت پلک‌هایم
خانه‌ای داری
روشن‌تر از تمامی ستاره‌ها
بالاتر از همهٔ آسمان‌ها
به‌بهانهٔ عشق...!
شیوا فرازمند — اشعار سپید — نامت یلدا
بالابلند!
طبق‌های انار
با زمزمهٔ شعر حافظ
طرح جاودانگی توست
که نگاهت پرتو ماه
قصه‌هایت هندوانهٔ شیرین
خنده‌هایت آجیل و شیرینی
که هست و نیست...
و نامت یلدا
و من رود عشق/شعر/بیداری!
شیوا فرازمند — اشعار سپید — مسیر
مسیرِ ساده‌ای‌ست.
از زندگی به‌ آغوش یاد تو
از یاد تو به گریه
از گریه به سمت زندگی؛
دورتسلسلی‌ست
تا نهایت نفس...!
شیوا فرازمند — اشعار سپید — ناتورالیست
نقشهٔ دیگری می‌کشم
تا جغرافیای قلبت را
سنجاق کنم به پیکرهٔ تمام هستی!
با هر که «ناتورالیست» رابطه می‌زنم
و هرچه «رنگین‌کمان» را 
به آغوش می‌کشم.
زمستان که تمام شد
اشک‌های آبستن به راه می‌افتند
و مرگ 
طبیعتم را به میهمانی می‌برد
آن‌گاه
قلب تو
فاتح سرزمین‌های سبز خواهدشد.
شیوا فرازمند — اشعار سپید — قصهٔ مرگ
مرگ،
خودش را به بالای برج رساند
پرواز آغاز کرد
هر دو دستش را
فاتحانه گشود
و بر سر زنی شبیه من
آوار شد...
شیوا فرازمند — اشعار سپید — تراژدی
تمامیِ خلقت
شش بار نواخته‌شد
تا پنجه در پنجهٔ جنگ 
در حافظهٔ تاریخ 
ثبت شویم
و خنده‌های ابلهانهٔ نیستی را 
بفهمیم.
اما تو 
در هیاهوی تمام بحران‌های دنیا
در حافظهٔ من
ضرباهنگ عشقی!
تا شش بار با تو متولد شوم
و بعد دست بر تفنگم بگذارم
و بگویم:
خدانگهدار!
شیوا فرازمند — اشعار سپید — هم‌دستی
همین که کهکشان پشت پلک‌هایم شدی
حنجره‌حنجره فریاد شدم
به تلافی هم‌دستی خاطره و شب!
نگاه کن
ستاره‌ می‌بارد...
شیوا فرازمند — اشعار سپید — پری
و من پری خیال‌های دور و دیرم
مدت‌ها قبل آغاز شدم 
از گل سرخ...
وحالا دارم
با چوبِ جادو
آشِ پشت پا درست می‌کنم برای خودم؛
طبیعتم سرد است.
شیوا فرازمند — اشعار سپید — نوروز
عید با آواز سبز زمین می‌آید
شکوفه‌می‌دهد خنده‌های دشت؛
عشق،
دوباره جوانه‌ می‌زند.
و بهار، 
بی‌توجه به سردی زمستان
در ایستگاه رویاهای سرخوشی‌هایمان
می‌ایستد
شیوا فرازمند — اشعار سپید — عید می‌آید
عطر گل‌های بنفشه
در سپیده‌دم بهاری
نوید حضور عشق است...
قول می‌دهم در هر تابش آفتاب
در روشنای زمین
با واژه‌واژهٔ گل سرخ
باهم جوانه‌بزنیم.
عید می‌آید 
و تو تنها ترانهٔ جاری در منی
در طپش‌های قلبم؛
بهار با نفس‌های تو می‌آید...
شیوا فرازمند — اشعار سپید — هفت‌سین من
سبزهٔ صورتم
سنجدِ گونه‌هام
سماقِ لبم
سمنوی زبانم
سکهٔ احساسم
سیر و سرکهٔ دلم 
را بر سفرهٔ حضور تو چیدم
و دلت را بهارانه تحویل گرفتم.... .
شیوا فرازمند — اشعار سپید — آغاز
گندمزار پیراهنت را می‌بویم
و در شرجی آغوشت
می‌رویانم خودم را...
فردا از چشم تو که افتادم 
آغاز می‌شوم روی گونه‌هایت!
شیوا فرازمند — اشعار سپید — جهنم
بال می‌زنم
تا بهشت
تا هزار کرانه از عشق
تا تو،
اگرچه شعله‌شعله‌بال‌هایم
نفس‌های آخرش باشد
اگرچه آسمان
آخرین مسیرم،
اگرچه زنانگی‌ام
اسیر آتشی باشد از جهنمِ دنیا...!
شیوا فرازمند — اشعار سپید — انتظار
هر روز زن‌هایی منتظر، در من می‌رو‌یند
که چشم‌هایشان 
پر از آب و آتش است
و مرگ، ترانه‌ای‌ست که تا شب
همراهی‌شان می‌کند.
روزی هزاربار می‌میرند
روزی هزاربار برای زنده‌ماندن 
تقلا می‌کنند
و شب در خیال فردایی سپید
چشم می‌بندند
شیوا فرازمند — اشعار سپید — تعلیق
تنها دلخوشی من
ردیفِ آخرِ هر نوشته‌ای‌ست 
که مژده می‌دهد به دوباره آمدنت
و حواس تمام کائنات را
پر کرده از تو!
چنان برق و باد
می‌آیی و می‌روی
که ترس برم می‌دارد
نکند خیلی زود
برسیم به ایستگاه آخر!
معلقم بین روزهایی که تو را نفس می‌کشم
اندک
اما 
همیشگی...
شیوا فرازمند — اشعار سپید — روزمرگی
ماتِ پروانهٔ پشت پنجره
نشسته زنی
که تمام روزمرگی‌هایش
شیشه‌های شور و مرباست!
با عطر بنفشه‌ای 
که در خاطره‌هایش سنگین شده
و قلبش حالا پروانه‌ای‌ست
که روزی عشق را دور تنش پیله بست
و تا همیشه درون پیله، ماند.
شیوا فرازمند — اشعار سپید — مکررات
بی‌سرزمین‌تر از بادم
وسیع‌تر از اقیانوس،
اما با زخم غرور و تعصب
در کنج تنهایی
قفس‌قفس
تکرار می‌شوم هر روز...
شیوا فرازمند — اشعار سپید — تنهایی
پرواز پرنده‌ها
در قیامت باد و باران
تو را فاش می‌کنند
که من در تو
نشانی از پرواز می‌جویم؛
می‌گویمت
آن‌قدر تنهایم که بی‌تردید
حتی ابری شبیه پرنده
مرا تا نهایت خواستن می‌رساند؛
چندی‌ست شعرهایم
بی‌تو
جز برای مُردن
سروده‌نمی‌شوند...
شیوا فرازمند — اشعار سپید — غروب
مرگ در یک‌قدمی من ایستاده،
قهقهه می‌زند
به زمستانِ یک‌درمیانِ شبِ موهایم اشاره می‌کند
خط و نشان می‌کشد
و پرنده‌هایم را 
یکی‌یکی پرواز می‌دهد.
چیزی‌نمانده به غروب!
شیوا فرازمند — اشعار سپید — سیاحت
کاش جنگل بودم
زیر قدم‌های تو٬
که هر آدینه 
به تماشای درخت و پرنده و گل
به سیاحت سبز می‌روی!
و من هر غروب جمعه
در انتظارم که شاید
شاید
شاید
به‌جای بازگشت به دریا
برگردی به چشم‌های من...!
شیوا فرازمند — اشعار سپید — زن
چشم‌های هر زنی
سوسوی خسته‌ای دارد از:
ترس از 
حجم تنهایی
درد از 
سنگِ خشم!
شیوا فرازمند — اشعار سپید — عطر تو
شبیه بهار
مثل جاودانگی عشق،
آمدی
و به خاطرات سپردی
عطش قلب مرا؛
حالا من هر سپیده‌دم 
منتظرم فصل عوض شود
بهار بیاید
در اتاق باز شود
و شیشهٔ عطرِ خالیِ کنجِ کمد
پر شود از تو...!
شیوا فرازمند — اشعار سپید — چشم خیال
هر روز
بی‌تو خاکستری‌ست؛ اما من
رنگ‌ها را
در مردمکِ چشم‌های خیالِ تو
زندگی می‌کنم.
چندان‌که می‌دانم
عاقبت رنگین‌کمان خواهم‌شد!
شیوا فرازمند — اشعار سپید — صبح
آسمان ، 
تمام شد 
در خواب‌های تو؛
پرنده‌ای جامانده 
در پلک‌هایت... .
چشم باز کن!
شیوا فرازمند — اشعار سپید — بهانهٔ زندگی
پدرم ترانه‌خوانِ کوچه‌ها شد
مادرم پری دریایی،
و عروسکم
پرنده‌ای بر شاخهٔ سپیدار...
اما من در راهی‌ام
که نه کوچه‌ها
نه دریا
نه دشت 
نه کوه
نه درخت
و نه هیچ بهانه‌ای دارد، 
جز تو و چشم‌هات!
شیوا فرازمند — اشعار سپید — عبث
چراغ‌های خیابان
روشن که می‌شوند
یاد تو می‌افتم
و بوی نان‌های کپک‌زده...
یاد لرزش دستت وقتی تکه‌تکه می‌شوی
لای چرخ‌دنده‌های عبثِ بودن،
چراغ‌ها روشن می‌شوند
و من تو را
می‌بینم در مارپیچ لحظه‌ها
و زباله‌های سرگردان!
یاد تو می‌افتم
که برای کودکت
قصهٔ مردی را می‌گفتی
که می‌خواست زندگی کند...
شیوا فرازمند — اشعار سپید — خواب اقاقی
پای خواب‌های اقاقی
ریشه‌می‌زنم،
شاید
یک روز در اتفاق آفتاب و تو
غرق در عطر اقاقی،
گلِ سرخی بشوم
که صبح فردا
تا برآمدن خورشید
تا چشم‌های‌تو
تا لعل خنده‌هات
تا بدخشان گونه‌هات
بشکفم.
شیوا فرازمند — اشعار سپید — بازی
بازی تازه‌ای خواهد بود:
پنجره را باز می‌کنم
پرنده‌ها را صدا‌ می‌زنم
به هوای پرنده‌ها
پر پر پر 
...
چشم باز می‌کنم
تو را صدا می‌زنم
به‌هوای تو
اشک اشک اشک
خون خون خون
شیوا فرازمند — اشعار سپید — دیوانه
تو اتفاق می‌افتی
در هراس قلبم،
شبیه دیوانهٔ عاشق
در آغوش زنجیرها،
من تو را
خوب می‌فهمم
شیوا فرازمند — اشعار سپید — خنده‌های گم‌شده
من زن‌های روحم را
در مسلخ آخرین توبه
پرواز دادم
تا هیاهوی واژگان درد...
کسی از من نپرسید
آهای زن!
خنده‌هایت را چند فروختی؟
شیوا فرازمند — اشعار سپید — تاریکی
زمستان
تا تابش گرم تو
همسفر من است.
دلم در قلمرو اسارت بغض‌هاست
خورشید من!
کجاست طنین امواج نورت؟
شیوا فرازمند — اشعار سپید — تار
صدای تار می‌آید
و زخم‌های نمک‌گیر شده‌ام
که در کوچه‌های بارانی
هیاهوی کودکانگی‌های غریبم را
با لب‌های لرزانم
آواز می‌شود،
امشب دارم شعر می‌شوم...
شیوا فرازمند — اشعار سپید — جادهٔ ابریشم
پر از آواز عشق می‌شود لحظه‌هایم
وقتی در روشنای توت و ابریشم
زاده می‌شود پَرِ پروانه‌ات...
لحظهٔ عزیمت تنهایی
و حکایت آغاز دوست داشتن توست.
اصلا از همان ابتدا
از همان انعکاس واژ‌هٔ زندگی در جهان
شاعرانِ عشق می‌دانستند
نام تو
قرار است غزل شود در دیوانم
ای تمام تقویم تاریخ!
بی‌تاب در طناب‌زدن‌های پیاپی‌ام با تو...
بال بگشا
بیا
شیوا فرازمند — اشعار سپید — خواب
می‌خوابم
پایِ پیچکِ شعر،
و تا صبح 
بالا می‌روم از خوابِ تو
شیوا فرازمند — اشعار سپید — جنگ
حد فاصلِ دو موشک
لبخند بود در مجال آغاز،
جیغ بود در مجال پایان؛
چراغ‌ها خاموش شدند
و دخترک 
با لالایی موشک، 
در آغوش عروسک آرمید...
شیوا فرازمند — اشعار سپید — معجزهٔ عشق
جهان زیر قدم‌های تو
غرقِ زندگی می‌شود...
و آفتاب خنده‌هایت
می‌بارد
روی اطلسی‌ها...
شگفتا
که چه کرده عشقِ تو 
با من...!
شیوا فرازمند — اشعار سپید — آئین درد
وقتی آمدی
در ساعت لبخند آفتاب
طرحی از باد و پرنده را
نقش بزن بر آسمانِ خیال
تا آشفته شود
خوابِ آئینِ درد...
شیوا فرازمند — اشعار سپید — آرزوی صلح
وقتی از باروت و خشم و بمب
تا تلاطم دل‌ها
دنیا عقده‌گشایی می‌کند
و در مشام زمین
تیر می‌کشد
درد...
خواب‌هایمان را آویزان می‌کنیم
از تیرک‌های پناه‌گاهی که نیست.
چشمِ دروغ می‌باریم
می‌باریم
رگبار
رگبار
رگبار
واژه‌واژه شعر می‌شویم
سطر‌سطر
کبوترِ یخ‌زدهٔ صلح
و برای شروعِ پایانِ انسان بودنمان
کَل می‌کشیم
اشک
شیوا فرازمند — اشعار سپید — باغ
باغ را به عشق بسپار!
می‌روید
گل‌گل...
درخت‌درخت
جوانه‌ می‌زند
بهار‌بهار
شکوفه می‌دهد
خنده‌های تو!
و چشم‌هایت
آسمانِ پُر ستاره!
باغ را...
شیوا فرازمند — اشعار سپید — مژدگانی
آن عطرها
آن گل‌ها
آن خنده‌ها
آن دست‌ها
در تمام خاطره‌هایم
بهانه‌های بودنم شده‌اند،
هر پنجره‌ای که می‌گشایم
هوای توست:
مژده به آمدنت!
جرعه‌جرعه می‌نوشمت
ای زلال رود عشق...
شیوا فرازمند — اشعار سپید — ماه تو
جاده
نوربارانِ ماه توست.
و من، فانوس ‌به دست،
دورتر از قدم‌های آرامِ تو،
چکه‌چکه می‌بارم
و منتظر ضیافتی شبانه‌ام
پر از محبوبهٔ شب
پر از ستاره
پر از تو
پر از خواب‌های عسلی...
شیوا فرازمند — اشعار سپید — جنگ جهانی
چشم‌های تو
اتفاق سرخی‌ست در لحظه‌هایم
که هیجانِ بودن و نبودنت را
قصه‌می‌شود.
آخرین انفجار 
در هیچ جنگ جهانی نخواهد بود.
روزی
عشق خواهد رفت
و مرگ با انفجاری عظیم
تمام قلب‌ها را خواهد شکافت... .
شیوا فرازمند — اشعار سپید — ناامید
یک‌دنیا چشم تو
سراسر خواب‌هایم را آشفته می‌کند؛
نه‌این‌که نباشی
نه‌این‌که خواب‌هایم در انبوه چشم‌های تو
پر شود از آه!
نه!
وقتی چشم می‌بندم
دیگر دلم
بیدارشدن نمی‌خواهد... .
شیوا فرازمند — اشعار سپید — زن در تاریخ
تاریخ می‌نشیند
به تفسیرِ چشم‌های زن
در شکیب هزاران دربه‌دری
با زخم‌های واکاوی قلب زن؛
که نه هم‌بغضِ آه‌هایش
نه شرمسارِ گریه‌های طولانی‌ست
تاریخ
این هجمهٔ دیوانگی‌های تمام بشریت
و زن
سرمشقِ فصلِ پنجمِ هستی...
شیوا فرازمند — اشعار سپید — وقت آمدنت
وقتی بیایی
من خندهٔ شعرهایم را
در گوشِ تمام ابرها
بادها
قاصدک‌ها
می‌خوانم
و تقدیمت می‌کنم
تمام جزیرهٔ خیالی‌ام را...
نذر می‌کنم
برای تو
همیشه یک شاعر باشم.
شیوا فرازمند — اشعار سپید — دیدار
همین یک‌بار به دیدنم بیا
تا در تکاپوی هیچ و پوچ،
آخرین وسوسهٔ شیطان را
زمزمه‌کنم
با آواز جیرجیرک‌ها
که سُل به سُل
تو تو تو هستی...
و من پرنده‌ای خواهم شد
آسمانم 
ابدیت.
شیوا فرازمند — اشعار سپید — دلتنگی‌ها
دلم تنگ است
و دلتنگی‌ام را 
هیچ قایقی 
به ساحل نمی‌رساند
کاش می‌دانستی 
بی‌تو، 
هیچ سرزمینی جای من نیست،
هیچ هوایی برای نفس‌های من نیست.
دلم تنگ است، 
آی صدایت موسیقی جهان! 
آی چشم‌هایت ماه و خورشید من!
شیوا فرازمند — اشعار سپید — قول و قرار
فقط یک نفسِ دیگر
تا فصل پرواز...
تا چشم‌هایم را ببندم
و برای همیشه
تن بسپارم به پنجه‌های مرگ!
قرار شد خیابان به خیابان
آواز به آواز
نسل به نسل،
در چارچوب درد افسانه نشویم.
قرار شد فقط یک نفسِ دیگر
پرندگی‌ام را ببینی
بسپاری‌ام به مرگ،
پشت‌کنی به هرچه که بود
و آغازکنی دوباره بهار را
شیوا فرازمند — اشعار سپید — جاده
دشتی‌ست پشت دماوند
گل‌بارانِ نفس‌های تو؛
من برای بوئیدنت
قدم در جاده
جاده
جاده
جاده
جاده
جاده
.
.
.
آه
چرا تمام نمی‌شود
این جادهٔ لعنتی؟
شیوا فرازمند — اشعار سپید — داستان
می‌نشینی کنار اندوهم
به سقف کوتاه زندگی‌ام 
خیره می‌شوی
دست‌هایم را می‌گیری
و آخرین بوسه‌ام را
لمس میکنی
تا...
این داستان
ادامه دارد؟!
شیوا فرازمند — اشعار سپید — امپراطوری تو
تو امپراطور شعرهای منی
موهای شقیقه‌ات، 
آوازِ یک در چند میانِ سپیدی عشق است
و من از لب‌های تو 
جوانه می‌زنم هر روز
شیوا فرازمند — اشعار سپید — خواب
منتظرم پرنده ببارد آسمان
و من در پرواز
در پرنده
در پر
خواب تو را ببینم
بالشم را پشت و رو کنم
پتو را بیندازم کنار
و زیر مخمل پلک‌هایم
خیره شوم به چشم‌های عسلی‌ات
...
می‌آیی یا بیایم؟
شیوا فرازمند — اشعار سپید — حیران
حیرانم
در پیچاپیچ گردنه‌های زندگی
و خاکم آبستن فریاد...
تا ته دره می‌شود به بار نشست
اگر چرخ‌ها بگذارند.
شیوا فرازمند — اشعار سپید — نامه‌رسان
دیشب به آواز جغدها
نامه نوشتم
به پرواز زنجره‌ها
و ماهتابیِ ماه،
به هوهوی باد
به افسانهٔ موهوم خواب‌ها،
به نشانیِ روح خسته‌ام
نامه نوشتم.
که در به در سئوال بی‌جواب سرنوشتی‌ست
پر از چراهای پنهان... .
پست
نامه را به باران سپرد.
شیوا فرازمند — اشعار سپید — بشنو مرا
بیا
از انحنای دور کو‌ه‌های سرخ
با یادگاری از شور و شبنم و شعر،
در خواب‌هایم بتاب
ستاره
ستاره!
باید بشنوی مرا
که فردا
لال از نور و نای و نوای زندگی‌ام...
شیوا فرازمند — اشعار سپید — عزیز راه دور
می‌خواهم
با دکلمهٔ آفتاب و دشت
شب شعری بشوم پر از واژهٔ تو...
تا صد دیوان شعر
از چشم‌ها و دلتنگی‌هایت
منتشر کنم.
عزیز راه دور،
دلتنگی
پنجرهٔ کوچکی‌ست
سمت آبادی تو...
شیوا فرازمند — اشعار سپید — آستارا
اعجاز شعر،
خزر است غرق در مهتاب!
که ساحلش
پشتِ پلکِ توست؛
و شهر
در پای همین معجزه،
زبان باز می‌کند
تا بلندای اسپیناس..‌
شیوا فرازمند — اشعار سپید — سیزده‌بدر
سبزه را گره می‌زنم
به طبیعتِ دستت؛
می‌رسم به نیتِ چشمانت:
بارانی
شیوا فرازمند — اشعار سپید — خاطره
هنوز در بازی‌های من
صدای توست که می‌پیچد، 
کنار خاطرات کودکی
کنار دویدن‌ها
جیغ زدن‌ها
اشک‌ها
خنده‌ها
گرگم به هوا بود و نمی‌دانستم که قرار است گرگ بزرگسالی من بشوی
شیوا فرازمند — اشعار سپید — جدال درد
با سپیده‌دمی 
که غرقِ رویای عشق است
کودکانِ آب و آفتاب و آئینه
در پی میوه‌های بهشتی
_بی‌خواب و حیران_
به جدال درد می‌روند...
که زندگی
ترانه‌خوان می‌شود
روال هر روزه‌اش را
در پینه‌های دست‌های خسته؛
ببین!
این چکامه 
که می‌بارد از چشم‌های ما
در روشنای شهر،
هرگز به زلالیِ قلب‌های بلورینِ آن‌ها
نخواهد بود...
شیوا فرازمند — اشعار سپید — رنج نبودنت
باید پنجره‌ها را باز کنم
تا فریادهایت
از لابلای دفترِ شعرم
پر بکشد
تا دور... .
برسد تا قله‌های برفی،
بهمن شود، 
آوار شود،
و یک‌سره پایان دهد
رنج نبودنت را...
شیوا فرازمند — اشعار سپید — تاراج
تنها یک کلمه نیست
جایی‌ست در حوالی قلب‌ها
وقتی شبیخونِ شب
خاطره‌ها را یکی‌یکی سلاخی می‌کند.
تاراج،
تویی 
وقتی که بدون یاد من
هر شب به خواب می‌روی
و هر صبح 
پرواز می‌کنی تا قله‌های دور؛
و من با زخم‌های شبانه‌روزم
آویخته می‌شوم از قلاب لوستر
...
تاب می‌خورم 
تاب...
شیوا فرازمند — اشعار سپید — خنده‌های تو
خنده‌هایت
شلالهٔ تندی‌ست
پر از افشرهٔ بهارنارنج...
دوستت دارم 
و هر روز را فقط به شوق تو می‌گذرانم.
پروانه می‌شوم
برای عطر تو
تا همین ردیف ساحل و دریا
و تو 
که سرآغاز تمام عشقی... .
شیوا فرازمند — اشعار سپید — پروازی‌ها
بگذار پرنده‌ها مرا بخوانند...
پاییز وزمستان را
پشت سر بگذارند،
تا ثبت شوم
در خاطرهٔ بال‌هاشان...
بگذارمرا بفهمند
تمام پروازی‌ها!
شیوا فرازمند — اشعار سپید — هلا
هان!
ای ستارهٔ ولگرد
تا خندهٔ صبح بمان
که فردا
به کوچه‌ها بسپاری
دهان‌درهٔ ترس را...
شیوا فرازمند — اشعار سپید — خاک تشنه
کجای این جهان
جا گذاشته‌ای دست‌های دوستی‌ات را؟
کجای این جهان
دانه دانه دانه
گل‌برگ باریدی
به جادهٔ رفتن؟!
ای واژه‌هایت ترانهٔ باران!
این‌جا
خاک، هنوز تشنه است.
بیا!
شیوا فرازمند — اشعار سپید — تا بهار
ای پرنده‌ها
که جسارت بال‌هایتان
قفس‌ها را می‌خواند به جنگ!
به باور پرواز برسانید
عشق را
در آسمان بلند خیال
که تا بهار
چیزی نمانده است ...
شیوا فرازمند — اشعار سپید — ایستادگی
من ایستاده‌ام
در برابرِ هزار گلولهٔ سربی
که خیالِ هزار پرنده را برآشفته‌است
با باد و بورانِ هوای برفیِ کوچ!
ورنه
پژواکِ جیغ بود
_باریده دم به دم_
بر اقلیم هستیِ من...
شیوا فرازمند — اشعار سپید — آخرین بازدم
عطر تو جاری‌ست
در هوای دلم
و گلبرگ‌های گلِ سرخِ یادگاری‌ات
می‌بارد در هیجانِ غروب‌های من،
دم به دم...
تمامیِ جاده‌ها
تمامیِ دشت‌ها
تمامیِ هرچه بود و هست
تو را صدا می‌زنند.
و من نیز 
تا دمِ آخرین ترانهٔ نفس‌هام
تا دم به‌دمِ بازدمِ آخر
تو را
تنها تو را
صدا خواهم‌کرد...
شیوا فرازمند — اشعار سپید — کشف
کشفیاتم را
می‌خواهم در میان بگذارم با شما
که  اندوه تمام سال‌ها را
لابه‌لای ورق‌های تیره
در پیچیده‌ترین ابهام تاریخ خوانده‌اید.
اضطراب سی‌وپنج ساله‌ را
بالا می‌آورم
در تیک/تاک عصر سه‌شنبه
میان هجوم گریه و ترس...
یادتان می‌آورم
که چه‌قدر سنگ پیچیده‌اید در اندوه هزارسالهٔ سینه‌هاتان
تا ورق بخورد منشور هزارسالهٔ قرمز جگری.
در عصر دریغ و حسرتیم
در قرن امتدادهای کسل!
بی‌تفاوتی نسل‌ها
دارد از ریشه برمی‌کند
لهجهٔ باران و عشق را...
شیوا فرازمند — اشعار سپید — گونهٔ زندگی
آخرین خط این مسیر
_کلمه به کلمه_ 
دردی‌ست که جاری می‌شود
بر گونه‌های زندگی
آن‌طور که
گالش‌های سیاه کوچک
روی گِل‌گرفتگی جاده
می‌رقصند
و مردی 
غرق در خیالِ زمین
به قاطعیتِ زمستان می‌اندیشد
و من
به شعله‌های آبیِ سرکش
که تا چشم‌های تو بالا رفت
و گالن نفتی
که قرار بود گرمای زمستان باشد...
زرتشت — جلد اول کتاب اوستا - کهن ترین سرودهای ایرانیان — سرود پنجم وهیشتوایشت گاه
یسنه، هات 53
1
بهترین خواست «زرتشت سپیتمان» برآورده شده است؛ چخ، «مزدا اهوره» در پرتو «اشه» او را زندگی خوش دیرپای بخشیده است وآنان که با وی سر ستیز داشتند نیز [اکنون] درگفتار و در کردار، دین نیکش را آموخته¬اند.
2
اینان راست که با اندیشه وگفتار و کردار، به خشنودی «مزدا» بکوشند و به آزاد کامی و با کارنیک و ستایشگرانه، [او را]نیایش بگزارند.
«کی گشتاسب» هوادار «زرتشت سپیتمان» و «فرشوشتر»، راه راست دینی را برگزیده اند که «اهوره» به رهاننده فرو فرستاد.
3
ای پور وچیستای هچتسپی سپیتمانی! ای جوان ترین دختر زرتشت!
«مزدا» آن کس را که به «منش نیک» و «اشه» سخت باور است ، به انبازی [زندگی] به تو می¬بخشد.

پس با خرد خویش همپرسگی کن و با [یاری] «سپندارمذ» ، نیک آگاهی [خود را] بورز.

4
بی گمان من او را که برای همکاران و خویشاوندان به پدری و سروری گمارده شده است، برخواهم گزید و بدو مهر خواهم ورزید. [باشد که] در زندگانی، فروغ «منش نیک» بر من بتابد و اشون زنی باشم در میان اشونان و «مزدا اهوره» همواره [آموزشهای] دین نیک را به من ارزانی دارد. 
5
سخنانی می¬گویم دوشیزگان شوی گزین را و شما [دو تن] زا [نیز] اندرز می¬دهم.  [پندم را] با اندیشه[بشنوید] و بدرستی به یاد بسپارید و با «دین» خویش در یابید و بکار بندید:
بر هر یک از شماست که در پرتو  «منش نیک»، در [راه] «اشه» از دیگری پیشی گیرد، بی گمان این برای وی، پاداش نیکی است.
6
ای مردان و زنان!
این را بدرستی دریابید که «دروج» در این جا   فریبنده است. 
«دروج» را از پیشرفت و گسترش باز دارید و پیوند خویشتن را از آن بگسلید. 
شادی بدست آمده در کورسو [ی تباهکاری]، اندوه مایه ¬ای است.
بدین سان، دروندان تباه کنندۀ راستی، زندگی مینوی خویش را نابود می¬کنند سرانجام بانگ وای ودریغ بر خواهید آورد.
8
اینچنین همه دژکرداران فریب می¬خورند و با ریشخنند همگان، خروش بر می¬آورند و دچار گزند و شکست می¬شوند.
[اما] در پرتو [کنش] فرمانروای نیک، رامش به زنان و ردان در خانمانها و روستاها باز می¬گردد.
[بشود که] فریفتاری – این زنجیر براستی مرگبار – برافتد.
[بشود که] آن از همه بزرگتر ، شتابان به سوی ما آمد.
9
دژباوران که بندۀ کام [خویش]اند و از راستی روی بر می¬تابند، [از پارسایان] بیزارند و ارجمندان را خوار می¬شمارند. [آنان] با خویشتن نیز در کشمکش اند.
کیست آن سرور آشون که به آزادکامی و از دل و جان با ایشان بستیزد؟
ای مزدا؟
تو با «شهریاری مینوی» خویش ، درویشانی را که درست زندگی می¬کنند، بهروزی خواهی بخشید.
زرتشت — ویسپرد — کرده سوم
[زوت:]
هاونن را ایستاده خواهم .
راسپی :
من آماده ام .
زوت :
آتروخش را ایستاده خواهم .
راسپی :
من آماده ام .
زوت:
فر بر تر را ایستاده خواهم 
راسپی :
من آماده ام .
زوت :
آبرت را ایستاده خواهم .
راسپی :
من آماده ام .
زوت :
آسنتر را ایستاده خواهم .
راسپی :
من آماده ام .
زوت :
راسپی را ایستاده خواهم .
راسپی :
من آماده ام .
زوت :
سرشاورز ، آن فرزانه آگاه از«منثره» را ایستاده خواهم .
راسپی :
من آماده ام . «یثه آهو و یریو . . .» که زوت مرا بگوید .
زوت :
«آثار توش آشات چیت هچا . . . » که پارسا مرد دانا بگوید .
زوت و راسپی :
آتربان را ایستاده خواهم.
ارتشتار را ایستاده خواهم.
برزیگر ستور پرور را ایستاده خواهم.
خانه خدای را ایستاده خواهم .
دهخدا را ایستاده خواهم .
شهربان را ایستاده خواهم .
شهریار سرزمین را ایستاده خواهم .
جوان نیک اندیش ، نیک گفتار و نیک کردار بهدین را ایستاده خواهم.
جوان سخن گوی را ایستاده خواهم .
کسی را که خویشاوندی پیوندی کند، ایستاده خواهم.
[آتروبان] اَشونی را که در کشور است ، ایستاده خواهم .
[آتروبان] فرخنده ای را که [بیرون از کشور] در گردش است ، ایستاده خواهم .
کدبانو را ایستاده خواهم .

ای اهوره مزدا !
زنی را ایستاده خواهم که در اندیشه و گفتار و کردار نیک ، سرآمد و خوب آموخته و فرمانبردار شوهر و [رد ] اشون[ چون ] سپندارمز و [چون] زنانی است که از آن تواند.
اشون مردی را ایستاده خواهم که در اندیشه و گفتار و کردار نیک ،سرآمد و از «خستویی» آگاه و با «کیذ» بیگانه است و«با کنش خود، جهان را به سوی اشه پیش می برد.»

اینک ، هر یک از شما مزدا پرستان را رد همی خوانم و رد به شمار آورم:
امشا سپندان و سوشیانتها را که داناتر ، راست گفتار تر ، یاری کننده تر و خردمند ترند.
بیشترین نیروی دین مزداپرستی را آتربان و ارتشتار و برزیگر ستور پرور همی خوانم .






زوت :
« یثه هو  و یریو . . . » که آتروخش مرا بگوید .
راسپی:
«اثار توش اشات چیت هچا . . . »که پارسادمرد دانا بگوید . « یثه آهو و یریو . . . » که زوت مرا بگوید .
زوت :
«اثار توش اشات چیت هچا . . . »که پارسا مرد دانا بگوید .
راسپی :
ای آتروبان !
تویی زوت ما.
 زوت :
« یثه آهو و یر یو . . . » که اترو خش مرا بگوید .
راسپی :
«اثار توش اشات چیت هچا. . . .» که پارسا مرد دانا بگوید .
زوت :
من - زوت - آماده ام که «ستوت بسنیه » را فرا خوانم و باژ گیرم وبسرایم و بستایم .
زرتشت — ویسپرد — کرده چهارم

هان می ستاییم اندیشه و اندیشیده را، آدا ی نیک ، اشی نیک ، چیستی نیک و ذروتات نیک را ، آن که به ردان وبه ردیها درود همی گوید .

                                                                                                                        2
رستگاری جهانیان را خستو باشیم که ما - مزدا پرستان زرتشتی - میزد ردی و نماز ردی رد پسند را بدو نوید همی دهیم .
سراسر آفرینش اشه ، ستایش و نیایش و خشنودی و آفرین خوانی ما را بشنوند .
سروش پارسا ، رد بزرگوار را می ستاییم .
اهوره مزدا را می ستاییم که در اشونی برترین ، که در اشونی سرآمد است .
همه سروده های زرتشتی و همه ی کنش های نیک ورزیده را می ستاییم : آنچه را که شده است وآنچه را که خواهد شد .
«ینگهه هاتم . . . »
زرتشت — ویسپرد — کرده پنجم
ای امشا سپندان !
آماده م که شما را زوت ، ستاینده ، خواننده ، پرستنده ، چاووش و سرود خوان باشم .
اینک ستایش و نیایش و خشنودی و آفرین ، شما - امشاسپندان - را باد !
اینک ، بهروزی و خشنودی رد و اشونی و پیروزی و خوشی روان ،سوشیانتهای ما را باد!
                                                                                                                       2
ای امشا سپندان ! ای شهریاران نیک خوب کنش !
جان و تن و همه ی توان خویش ، شما را پیش کش می کنیم .
                                                                                                                       3
ای اهوره مزدا ی اشون !
نزد تو خستوییم بدین کیش .خستوییم که مزا پرست ، زرتشتی ، دشمن دیوان و پیرو دین اهورایی هستیم .
هونی اشون ، رد اشونی را ستایش و نیایش و خشنودی و آفرین .
ساونگهی و ویسیه ی اشون ، ردان اشونی را ستایش و نیایش و خشنودی آفرین .
ردان زوت وگهها  وماه گهنبارها و سال را ستایش و نیایش و خشنودی و آفرین .
زوت:
«یثه آهو و یریو  . .  » که زوت مرا بگوید .
راسپی :
« یثه آهو و یریو . . . » که زوت مرا بگوید .
زوت :
«اَثار توش اَ شات چیت هچا . . . .» که پارسا مرد دان بگوید .
زرتشت — ویسپرد — کرده ششم
زوت و راسپی :
با آموزش زوت و با درود و رامش و زورها ی ویثوش و سخنان درسته گفته ، امشا سپندان نیک را به نام های زیبایشان همی خوانم.
امشا سپنان نیک  را به نام های نیک اَشه همی ستایم ؛ به دین نیک اَشون؛ به دین نیک مزدا پرستی .
مزدا اهوره کسانی را که در پرتو اَشه بهترین پرستشها را بجای می آورند ف می شناسد  . من نیز چنین کسای را که بوده اند و هستند، به نام می ستایم  با درود بدانان نزدیک می شوم .
شهریاری مینوی نیک تو - شایان ترین بخشش آرمانی در پرتو اَشه - از آن کسی شود که با شور دل ، بهترین کردارها را بجای آورد .
بشود که در این جا ستایش اهوره مزدا را - تواناترین اَشونی که او را می پرستیم - فرمانبرداری باشد، در آغاز همچنان که در انجام .
ایدون بشود که در این جا ستایش اهوره مزدا را - تواا ترین اَشونی که او را می پرستیم - فرمانبرداری باشد .
زرتشت — ویسپرد — کرده هفتم
                                                                                                                       1
سخنان درست گفنه را می ستاییم .
سروش پارسا را می ستاییم .
اَشی نیک را می ستاییم .
نریو سنگ را می ستاییم .
آشتی پیروز را می ستاییم .
نیفتادنی و نلغزیدنی را می ستاییم .
فروشی های اَشونان را می ستاییم .
چینودپل را می ستاییم .
گرزمان اهوره مزدار را می ستاییم .
بهترین زندگی (بهشت ) ، روشنایی همه گونه آسایش بخش را می ستاییم .

                                                                                                                    2
بهترین راه به سوی بهترین زندگی (بهشت ) را می ستاییم .
اَرشتاد نیک گیتی افزای و جهان پرور وپاداش بخش را می ستاییم .
دین مزدا پرستی را می ستاییم .
رشن راست ترین را می ستاییم .
مهر فراخ چراگه را می ستاییم .
پارندی چست را می ستاییم : آن چست در میان چست اندیشان ،آن چست در میان چست گفتاران ، آن چست در میان چست کرداران را ؛آن که تن را چستی بخشد .

                                                                                                                3
دلیری مردانه را می ستاییم که مردان را گشایش بخشد ، که هو مردان را گشایش بخشد ؛ که تند تر از تند و دلیر تر از دلیر است ؛ که همچون پاداش ایزدی به مرد رسد؛ که در هنگام گرفتاری ،  تن مردان را برهاند .
خواب مزدا آفریده ی مایه ی شادمانی جانوران و مردمن را می ستاییم .
                                                                                                                 4
آفریدگان اَشون نخست آفریده «ایزدان مینوی که پیش از آسمان و آب و زمین و گیاه و جانور آفریه شدند .» - پیش از آفرینش آسمان و آب و زمین و گیاه و جانور خوب کنش - را می ستاییم .
دریای فراخ کرت را می ستاییم .
باد چالاک مزدا آفریده را می ستاییم .
آسمان درخشان نخست آفریده «آسمان پیش از دیگر بخشهای گیهان و جهان اَستومند آفریده شد .» - پیش از آفرینش جهان اَستومند - را می ستاییم .
                                                                                                                 5
ای آذر اهوره مزدا! ای اَشون ! ای رد اَشونی!
ترا می ستاییم .
زور و کشتی برسم اَشون به آیین اَشه گسترده ، ردان اَشونی را می ستاییم .
اَپام نپات را می ستاییم .
نریو سنگ را می ستاییم . . . 
راسپی :
« یثه آهو  و یریو . . . » که زوت مرا بگوید .
زوت :
«اَثارتوش اَشات چیت هچا . . . »که پارسا مرد دانا بگوید .