mabidan/ganjoor huggingface dataset:
اهلی شیرازی — قطعات — شمارهٔ ۶۷
فغان من همه از دست توسن نفس است
که خام و سرکش و بدخوی و بدلجام بود
بشصت سال ریاضت که دید دید در ره عشق
نگشت رام و نخواهد شدن کدام بود
چو عود خام کسی را که خامی از ازلست
هزار سال بسوزد هنوز خام بود
اهلی شیرازی — قطعات — شمارهٔ ۶۸
مست خوبان خون خورد از دل بجای می بلی
عشق ورزیدن بخوبان خون دل خوردن بود
عاشقی شمعیست کافروزد چراغ دل ولی
اولش سوز و گداز و آخرش مردن بود
اهلی شیرازی — قطعات — شمارهٔ ۶۹
به زیر سایه گل خفته لیلی
غم مجنون به دشت و در چه داند
جفای خار و گرمای بیابان
کسی داند که اشتر می‌چراند
اهلی شیرازی — قطعات — شمارهٔ ۷۰
ماه فروین بطبع تریاک است
بیش زهری گزنده تر از مار
هر دو در یک زمین همی رویند
گه جدا گه قرین چو گل با خار
اتفاقا چو ماه فروینی
افتد او را به بیش قرب جوار
زهر گردد مزاج تریاکش
نفع کی ماندش بجز آزار
نیک اگر شد قرین بد شد بد
زینهار از قرین بد زینهار
اهلی شیرازی — قطعات — شمارهٔ ۷۱
گفت کسی خوش بود عمر دو کاندر یکی
تجربه جمع آوری در دگر آری بکار
گر بدو صد عمر نوح تجربه حاصل شود
بیشتر از آن بود تجربه روزگار
اهلی شیرازی — قطعات — شمارهٔ ۷۲
گر ترقی همچو ماه نو کند حال کسی
در تنزل عاقبت افتد ز جور روزگار
شاد زی اهلی بهر حالی که پیش آید ترا
زان که غیر از حق نماند حال کس بری کقرار
اهلی شیرازی — قطعات — شمارهٔ ۷۳
دو حرفی بخدمت فرستادمت
سلام و پیامی بصد دردسر
سلام آنکه باشی سلامت مدام
پیام آنکه ما را ز خاطر مبر
اهلی شیرازی — قطعات — شمارهٔ ۷۴
مسیحا را اگر گویند خاموش
نخواهد لب گشودن در سخن باز
و گرز آواز ناخوش گون، خر را
دهان بندی ز کون آید در آواز
اهلی شیرازی — قطعات — شمارهٔ ۷۵
رسول از ره معجز حکیم جانبخش است
مسیح مرده او از حدیث شکر ریز
مگو رسول حدیثست حکمت آمیزش
بگو مسیح بود حکمتش حدیث آمیز
اهلی شیرازی — قطعات — شمارهٔ ۷۶
خوش است کنج حضور و دل از جهان فارغ
که هر چه پیش تو آید خدای داند و بس
نه بی حضور تو از کس ملول و کس از تو
نه غیبت تو کند کس نه هم تو غیبت کس
اهلی شیرازی — قطعات — شمارهٔ ۷۷
ای مست غفلت آخر تا چند لطف دانش
در عالم حقیقت هشیار و نکته دان باش
بشنود و حرف از من کآن حاصل دو کون است
تعظیم امر حق کن با خلق مهربان باش
اهلی شیرازی — قطعات — شمارهٔ ۷۸
تخم کرم فشان تو درین خاکدان که مرد
یکجو کرم به است ز صد خرمن زرش
گنج زرش چه سود کسی کو کریم نیست
قارون اگر بخیل بود خاک بر سرش
اهلی شیرازی — قطعات — شمارهٔ ۷۹
دلا اگر همه کاری بسعی پیش رود
بسعی کار سعادت نمیرود از پیش
ز بخت خویش چه رنجی بر آسمان بنگر
که هر ستاره برآید بقدر طالع خویش
اهلی شیرازی — قطعات — شمارهٔ ۸۰
همای همت من آنچنان رمید از خلق
که گر بعرش در افتد مجال پروازش
ز آفتاب چنان بگذرد هم از دهشت
که ذره یی نفتد سایه بر زمین بازش
اهلی شیرازی — قطعات — شمارهٔ ۸۱
آگه ز درد خسته عشق بتان کسیست
کو خود ز درد عشق بود خسته و ضعیف
بیمار عشق را ز فغان جان بلب رسید
بی درد را خیال که نی میزند حریف
اهلی شیرازی — قطعات — شمارهٔ ۸۲
یک نشانده اند مردم از آن دل کشد بدل
مردن در انفصال بود جان در اتصال
شهوت کمال راحت از آنرو بود که نفس
با اتصال خویش رسد بعد از انفصال
اهلی شیرازی — قطعات — شمارهٔ ۸۳
حال درویش خسته باز مپرس
غم دیرینه بازگو چکنم
بسخن گر شوی صلاح اندیش
چون نباشی سخن شنو چکنم
چون فلک آتشم بخرمن زد
فکر کشت و غم درو چکنم
نیست در دست من چو سیم و زری
دل بکار جهان گرو چکنم
من که در عالمم جوی نبود
همه عالم به نیم جو چکنم
اهلی شیرازی — قطعات — شمارهٔ ۸۴
خودستایی عیب درویشان بود
لیک اگر پرسی ز فضل اندوزیم
سامری در پیش من گوساله ایست
کزید بیضاست سحر آموزیم
عیسی ام در نطق و از تجرید نیست
سوزنی تا چاک دامان دوزیم
با هنر حرمان عجب داغیست سخت
ای فلک تا کی بحرمان سوزیم
نیستم فیروزه ای چرخ فلک
کز پس مردن دهی فیروزیم
اهلی شیرازی — قطعات — شمارهٔ ۸۵
بحث آب حیات است چو با خضر مقالست
کز مشرب ساقی نشود آب سخن کم
در عربده خر صفتان خامشی اولی
با عرعر خر عیسی مریم نزد دم
اهلی شیرازی — قطعات — شمارهٔ ۸۶
اهلی کسیکه حکمت پنهان حق نیافت
دارد فغان ز غصه و از عیب آه هم
بی عسریسرکی بود این سنة الله است
شد مایه فرح غم درویش و شاه هم
ناگاه کودکی ببر ظلم پیشه یی
پنهان ز مادر و پدر نیکخواه هم
گریند مادر و پدر اندر غم پسر
کو بنده گشت بی سبب و بیگناه هم
غافل که بندگی سبب آن بود که او
در مصر جان عزیز شود پادشاه هم
اهلی شیرازی — قطعات — شمارهٔ ۸۷
می و مطرب همه در بزم یارست
مجو ایزاهد از خلوت مگر غم
جهنم خلوتست و بزم جنت
تو گر جنت نمیخواهی جهنم
اهلی شیرازی — قطعات — شمارهٔ ۸۸
الف را ذات یکتا دان که اصل و فرع اشیا شد
چنانک آمد احد این کثرت آحاد را ضامن
هم او در ظاهر و باطن هم او در اول و آخر
هو الاول هوالآخر هو الظاهر هو الباطن
اهلی شیرازی — قطعات — شمارهٔ ۸۹
کارم درست بود نخست و چومه شکست
یارب برحمت آخر من چون نخست کن
یک گوشه نظر فکن از آفتاب وصل
کار شکسته ام چو مه نو درست کن
اهلی شیرازی — قطعات — شمارهٔ ۹۰
به شعر فخر مکن راه شاعری مسپر
مگر شعار کنی در کلام حق قانون
ز سوره شعرا « رب نجنی » اهلی
ز سیرت شعرا یتبعهم الغاوون
اهلی شیرازی — قطعات — شمارهٔ ۹۱
با وجود پادشاهان سخن کز لطف نظم
بر حدیث هر یکی واجب بود صد آفرین
عقل و فهم شاعران در عجز و حیرت آورند
سعدی معجز نما و حافظ سحرآفرین
اهلی شیرازی — قطعات — شمارهٔ ۹۲
خار و گل باهم برآمد خاصه در گلزار شعر
ای سخن چین گل بچین از گلشن دیوان من
من بصد خون جگر باغ گلی آراستم
آنچه گل باشد تو را و آنچه خارست آن من
اهلی شیرازی — قطعات — شمارهٔ ۹۳
شاهدان عهد ما در عهد و پیمان و وفا
سست تر از بند شلوارند پند از من شنو
قید شاهد نیست جز مهر درش چون در گشود
هر که خواهد گو بیا و هر که خواهد گو برو
اهلی شیرازی — قطعات — شمارهٔ ۹۴
نظر بصورت یاری فکن که چون خورشید
بپا کدامنی از مادر فلک زاده
مبین بصورت آلوده دامنان زنهار
که خار بهتر از آن گل که در گل افتاده
اهلی شیرازی — قطعات — شمارهٔ ۹۵
گذشت عمر و دل از شعر و عاشقی بگذشت
حدیث زلف دراز بتان نشد کوتاه
ز شعر و مشق جنون با وجود موی سفید
هنوز نامه اعمال میکنیم سیاه
اهلی شیرازی — قطعات — شمارهٔ ۹۶
فطرت آدم است یک جوهر
تا چه چیزش قضا قرین کرده
نطفه یی را ز پاکی طینت
جوهر لعل آتشین کرده
دیگری را چو آب چشم فقیر
شبنم خاک ره نشین کرده
پس رضا ده لا بحکم قضا
که قضا اقتضا چنین کرده
اهلی شیرازی — قطعات — شمارهٔ ۹۷
همه عمر از شراب و شاهد و شعر
نبودم یک نفس خالی درین راه
کنون چون پیر گشتم خلق گویند
که اهلی توبه کن استغفرالله
اهلی شیرازی — قطعات — شمارهٔ ۹۸
مکن ای خواجه میل سگ صفتان
بدعت بد در این دیار منه
چون زنی را رئیس ده کردی
خلق ده را تمام رخصت ده
گرچه در ده زنی سگی باشد
چند باشد ز بی سگی در ده
اهلی شیرازی — قطعات — شمارهٔ ۹۹
یارب بگیر دست من پیر ناتوان
کز دست عمر گرانمایه شده تباه
موی سیاه را بعبث کرده ام سفید
روی سفید را بگنه کرده ام سیاه
اهلی شیرازی — قطعات — شمارهٔ ۱۰۰
مستحقان کرم مستان حقند ای پسر
زان چو بحر از رحمت حق سینه شان پر در شده
گر ز من این لفظ را باور نداری خود ببین
مستحقان چیست جز مستان از حق پر شده
اهلی شیرازی — قطعات — شمارهٔ ۱۰۱
ایدل ز خود بمیر که گردی خلاص از آنک
تا زنده یی مقید ایندام مانده‌ای
تو شاهباز قدسی و تن سنگ پای تست
بگسل ازو وگرنه بنا کام مانده‌ای
دامیست زندگی و بزندان روزگار
تا کی مقید از پی این دام مانده‌ای
مهمانسراست عالم و مهمان سه روزه است
شرمت نمیشود که بس ایام مانده‌ای
آخر ز شام تا به کیی منتظر بصبح
در صبح باز منتظر شام مانده‌ای
سیر از جهان نیی اگرت میل بر بقاست
خامی هنوز و در طمع خام مانده‌ای
دورست از تو صحبت روحانیان انس
تا وحشیان خاک از آن دام مانده‌ای
از سر حسن شاهد گل بوی غافلی
مستغرق جمال گل اندام مانده‌ای
گور زمانه رام تو گر شد ز ره مرو
ناگه اسیر گور چو بهرام مانده‌ای
گیرم شدی ز بخت سلیمان روزگار
آخر نه در میان دد و دام مانده‌ای
کامل اگر شوی بهمه علم عاقبت
در نکته یی زبون بسر انجام مانده‌ای
ور هم نبی شوی و ولی وقت مشکلات
موقوف وحی در ره الهام مانده‌ای
باری نظر بعلم حقیقت نمیکنی
با صد هزار علم چنین عام مانده‌ای
آخر چو نیک و بد نه بفرمان خود کنی
ببر چه در میانه تو بد نام مانده‌ای
ای نفس شوخ چشم ز شرب مدام خویش
خونی درون شیشه چو بادام مانده‌ای
کی لب بذکر دوست گشایی چنین که تو
مستی مدام و لب بلب جام مانده‌ای
گر بت پرست گمشده ره در خطا بود
تو در خطا ببلده اسلام مانده‌ای
تا از طمع متابع ارباب صورتی
سر بر زمین بسجده اصنام مانده‌ای
آدم نیی وگرنه ز انعام روزگار
تا کی اسیر از پی انعام مانده‌ای
اهلی بیا و بر سر جان زن قدم که تو
تا منزل مراد بیک گام مانده‌ای
اهلی شیرازی — قطعات — شمارهٔ ۱۰۲
طمع تراست که مقبول کاینات شوی
مکن دو کار اگر شاه اگر گدا باشی
به هیچ جا مرو ایدوست بی طلب هرگز
ز هیچکس مطلب هیچ هر کجا باشی
اهلی شیرازی — قطعات — شمارهٔ ۱۰۳
چند مردم بکشی رسم بزرگی آنست
که گنه بینی و از غایت احسان بخشی
سهل باشد چو اجل جان ستدن از هر کس
سعی آن کن که مسیحا شوی و جان بخشی
اهلی شیرازی — قطعات — شمارهٔ ۱۰۴
بگذر ز بزرگی که بود مایه آزار
زشت است ز یوسف صفتان شیوه گرگی
خاشاک ضعیف از تبر غم نخورد زخم
شد زیر تبر کنده هیزم ز بزرگی
اهلی شیرازی — قطعات — شمارهٔ ۱۰۵
نگذشته است گرد گناهی بهیچ باب
بر ذیل آل احمد و بر عترت علی
این رحمتیست شامل عالم که خواجه گفت
الصالحون لله و الطالحون لی
اهلی شیرازی — قطعات — شمارهٔ ۱۰۶
پیش از این سرزنش از خلق مرا بود که تو
بهر دنیا امرا و وزرا می بینی
اهلی امروز که از صحبت این طایفه ات
حاصل دینی و دین نیست کرا می بینی
اهلی شیرازی — قطعات — شمارهٔ ۱۰۷
دولت و محنت عالم گذران است همه
گر بدولت برسی محنت درویش مجوی
کامیاب از دو جهان گر کندت بخت بلند
کام دلها طلب و کام دم خویش مجوی
اهلی شیرازی — قطعات — شمارهٔ ۱۰۸
از نفس توسن خود ایمن مشو گر او را
بر آخور ریاضت صد سال بسته باشی
در وقت خشم و شهوت با اینهمه ریاضت
زنجیر بگسلاند در فحش بی تحاشی
اهلی شیرازی — قطعات — شمارهٔ ۱۰۹
بر تخت عافیت دل من پادشاه بود
تا کرد شاه عشق تو در جان سرایتی
در ملک دل چو عرصه شطرنج فتنه‌هاست
غوغا بود دو پادشه اندر ولایتی
اهلی شیرازی — قطعات — شمارهٔ ۱۱۰
نشستم زیر تیغ مردکی دلال در حمام
عجب زخمی زد و گفتم عفاک الله نکو کردی
پس از آن زخم آبی ریخت سوزان بر سرم گفتم
به زخمی آنچنان راضی نگشتی داغ هم کردی
اهلی شیرازی — قطعات — شمارهٔ ۱۱۱
هرچند کسی علم و هنر دارد و کوشش
باید مدد بخت ز توفیق إلهی
تا بخت نباشد نشود کار کسی راست
ور بخت بود راست شود هر چه تو خواهی
اهلی شیرازی — قطعات — شمارهٔ ۱۱۲
مکن شهوت که بی مغزی است هرچند
که گرد شاهدان نغز گردی
شد آب پشت و مغز مهره توست
چو شهوت پرکنی بی مغز گردی
اهلی شیرازی — قطعات — شمارهٔ ۱۱۳
ای نجم سعادت اثرای کوکب مسعود
بر اهلی مسکین فکن از لطف نگاهی
خواهند جو و کاه خران از من درویش
با آنکه به دستم نبود برگ گیاهی
از چنگ خران باز خرم زانکه درین شهر
شاعر به جوی کس نخرد بلگه بکاهی
اهلی شیرازی — قطعات — شمارهٔ ۱۱۴
آصفا، من زر از عسس ببرات
چون ستانم تو باش خود قاضی
از عسس خانه ام خلاصی ده
که بجرمانه هم شدی راضی
اهلی شیرازی — قطعات — شمارهٔ ۱۱۵
مجرد باش چون مردان بعالم
مکن میل زنان گر مرد کاری
چو با زن جفت گشتی بر حذر باش
که در سوراخ مار انگشت داری
اهلی شیرازی — قطعات — شمارهٔ ۱۱۶
گر آدمی صفتی از حدیث خود بگذر
که کار دیو بود گفتگوی خود بینی
چنان بزی که گر آیینه پیش رو داری
جمال دوست به بینی نه روی خود بینی
اهلی شیرازی — قطعات — شمارهٔ ۱۱۷
خار خاری که بجان ریشه زد از عشق گلی
کی بقطع نظری از هوش وی برهی
صدره از وی ببری سر زند از دل دگرت
تارگ و ریشه اش از جان نکنی کی برهی
اهلی شیرازی — تواریخ — شماره ۱ - تاریخ وفات پهلوان یار علی
پهلوان زمانه یار علی
که ز مرگش زمانه پر شورست
با همه زور از اجل افتاد
تا نگویی که کار بر زورست
پیر ما گفت بهر تاریخش
جای اصلی آدمی گورست
اهلی شیرازی — تواریخ — شماره ۲ - در ولادت ملک منصور گوید
بخت ملک قاسم از الطاف حق
چرخ بحکمش شد و او حکم است
داد خدایش خلفی کز شرف
مشتریش چاکر و مه خادم است
اختر فرخنده منصور نام
کش علم فتح و ظفر قایم است
نخل مرادست و بتاریخ سال
گلبن بستان ملک قاسم است
اهلی شیرازی — تواریخ — شماره ۳ - تاریخ وفات خواجه لطف الله دارالضربی
خواجه لطف الله دارالضربی آن کام کرم
کز مروت بر رخ ارباب حاجت در نبست
بسکه بودش لطف اگر تعریف او پرسد کسی
جان محضی از پی تاریخ گوید هر که هست
اهلی شیرازی — تواریخ — شماره ۴ - تاریخ وفات میر محمد
این گنج نهان که ذات عالی نسب است
در موهبتش میر محمد لقب است
تاریخ وفات او چو جستم ز خرد
فرمود که شیخ زاده با ادب است
اهلی شیرازی — تواریخ — شماره ۵ - تاریخ وفات مقصود
دریغا از آن غنچه باغ دل
که مقصود ما بود و خوش زود رفت
چه مقصود شد گرگسی سال فوت
بپرسد بگویید مقصود رفت
اهلی شیرازی — تواریخ — شماره ۶ - تاریخ وفات سلطان خلیل
مکن تکیه بر مسند عمر فانی
که سر رشته عمر بر بیوفایی است
نگه کن بسلطان خلیل سرافراز
که چون غرقه در خون ز تیغ جدایی است
بفرمان شاهی فدا کرد جان را
که فرمان شاهی چو حکم خدایی است
فدایی صفت رفت و هست این گواهش
که تاریخ سلطان خلیل فدایی است
اهلی شیرازی — تواریخ — شماره ۷ - تاریخ وفات نظام الدین محمود
جهان صورت و معنی نظام دین محمود
که قدوة العرفا بود و مفخر السادات
گواه فضل و کمالش همین بسست که هست
جهان صورت و معنی حساب سال وفات
اهلی شیرازی — تواریخ — شماره ۸ - تاریخ وفات
اجل بحکم الهی چو کوس رحلت زد
گرفت ساز سفر مرسل فرشته صفات
چو او ز اهل بشارت هم از ازل بوده
بشارت ازل او را شدست سال وفات
اهلی شیرازی — تواریخ — شماره ۹ - تاریخ ولادت فرزند حبیب الله
محبا حبیب الله آن مظهر لطف
سپهر شرف آفتاب سعادت
ز غیبش خدا داد مولودی الحق
که آفاق روشن شد از آن ولادت
کمال سعادت بود ظاهر از وی
که تاریخ دارد نشان سعادت
اهلی شیرازی — تواریخ — شماره ۱۰ - تاریخ وفات میر محمود
گل باغ دل میر محمود محروم
که نخل قدش مرگ برکند از بیخ
به بیمثلیش این دلیلی تمامست
که شد میر محمود بیمثل تاریخ
اهلی شیرازی — تواریخ — شماره ۱۱ - تاریخ ولادت
این گوهر پاک کو جهانگیر شود
خاک قدمش غیرت اکسیر شود
تاریخ ولادتش چو جستم گفتد
یارب که بکام اهل دل پیر شود
اهلی شیرازی — تواریخ — شماره ۱۲ - تاریخ وفات شاه ملا
رفت آخر از جهان آن نیکنام
کز مروت تخم احسان می فشاند
سال تاریخش چو جستم عقل گفت
شاه ملا مرد و نام نیک ماند
اهلی شیرازی — تواریخ — شماره ۱۳ - تاریخ فوت شاهقلی
ز عالم رفت آن شاه قلی نام
که با اقبال و دولت همنشین بود
چو تقدیر آمد از تدبیر درماند
چه تدبیر اینزمان تقدیر این بود
چو جستم از خرد تاریخ فوتش
خرد فرمود تقدیر اینچنین بود
اهلی شیرازی — تواریخ — شماره ۱۴ - تاریخ بنا
در زمان عدل شاهنشاه عهد
لطف یزدان این در دولت گشاد
سال تاریخش چو جستم عقل گفت
تا ابد از لطف حی معمور باد
اهلی شیرازی — تواریخ — شماره ۱۵ - تاریخ وفات سید نظام الدین
نظامی نیست دنیا را دلا از عهد او بگسل
منه بر کار دنیا دل که دنیا بی ثبات آمد
چرا سید نظام الدین محمد رفت از عالم
چرا آن چشمه آب بقاسیر از حیات آمد
چه حاجت وصف آن سید همین تعریف حالش بس
که فخر آل طه سال تاریخ وفات آمد
اهلی شیرازی — تواریخ — شماره ۱۶ - تاریخ وفات یادگار محمود
رفت آخر از جهان میر اجل
آنکه دایم لطف و احسان مینمود
یادگارش نام و محمودش لقب
صاحب تمکین و لطف و خلق وجود
سال تاریخش چو جستم عقل گفت
یادگار عاقبت محمود بود
اهلی شیرازی — تواریخ — شماره ۱۷ - تاریخ ولادت پسر میرزا علی
خضرت میرزا علی کایزد
در دولت بروی او بگشاد
در بهین روز و ساعت مسعود
گوهری حق ز گنج خویشش داد
بر پدر این پسر پی تاریخ
قدمش یا ربا مبارک باد
اهلی شیرازی — تواریخ — شماره ۱۸ - تاریخ وفات احمد آقا
ز عالم گر برون شد احمد آقا
نپنداری که نام نیک حک شد
بیمن همت بابای کوهی
دل او محرم راز ملک شد
سبکروحانه رفت از بهر تاریخ
مقام احمد از آن بر فلک شد
اهلی شیرازی — تواریخ — شماره ۱۹ - تاریخ فوت قوام الدین حسین
ایکه اینجا میرسی گو رحمت حق تا ابد
بر قوام الدین حسین بن سلیمانشاه باد
بود آنسرو روان نخل مراد دوستان
زان بود تاریخ سال رحلتش نخل مراد
اهلی شیرازی — تواریخ — شماره ۲۰ - تاریخ تکیه عافیت
شکر کز همت فرخنده به توفیق اله
عاقبت خانه اهل نظر این منزل شد
تکیه عافیتش نام و حساب تاریخ
منزل عافیت و مسکن اهل دل شد
اهلی شیرازی — تواریخ — شماره ۲۱ - تاریخ وفات میر لطف الله
هر که آمد در وجود آخر برفت
مهلت کس نیست در ملک وجود
از وجود میر لطف الله حیف
کانچه بودی شرط مردی مینمود
خلق گویند از پی تاریخ او
میر لطف الله مرد و مرد بود
اهلی شیرازی — تواریخ — شماره ۲۲ - تاریخ وفات خواجه کمال
آن کز غم او شمع چگل می‌سوزد
رفت و دل خلق متصل می‌سوزد
فریاد که بهر سال تاریخ وفات
بی‌خواجه کمال جان و دل می‌سوزد
اهلی شیرازی — تواریخ — شماره ۲۳ - تاریخ وفات تاج الدین
تاج دین خواجه زاده اسماعیل
که گل از شاخسار عمر نچید
مرغ روحش بلند همت بود
روضه قدس جان خویش گزید
شد بخلد برین درین تاریخ
ز استان امام زاده شهید
اهلی شیرازی — تواریخ — شماره ۲۴ - تاریخ وفات خواجه بسحاق
خواجه بسحاق پیر صاحبدل
بود شمعی درین کهن فانوس
شد اسیر اجل که مردن را
نکند چاره عقل جالینوس
رفت مردانه آخر از عالم
زانکه زد سالها بمردی کوس
همه گویند بهر تاریخش
مرد مردانه پیر با ناموس
اهلی شیرازی — تواریخ — شماره ۲۵ - تاریخ وفات پدر
پدر صالحم نهالی بود
که اجل برفکند از بیخش
این گواه صلاح اوست که هست
صالح حق پرست تاریخش
اهلی شیرازی — تواریخ — شماره ۲۶ - تاریخ وفات خواجه لطف الله جراح
دریغ از خواجه لطف الله جراح
که در میدان حکمت تاختی رخش
دوا بخش جراحتهای ما بود
از آن تاریخ او آمد دوا بخش
اهلی شیرازی — تواریخ — شماره ۲۷ - تاریخ وفات خواجه محمد
حیف کاخر شد از جهان بیرون
خواجه با وقار صاحب سیف
سال فوتش زهر که جستم گفت
خواجه سیدی محمد حیف
اهلی شیرازی — تواریخ — شماره ۲۸ - تاریخ وفات پیر محمد چنگی
آه از فلک که کوس رحیل است ساز او
در بزم هر که ساخت درین بزمگه درنگ
ساز و صدای پیر محمد ز چنگ رفت
رفت از جفای دایره چرخ نیلرنگ
گویند همدمان پی تاریخ فوت او
حیف از صدای پیر محمد که شد ز چنگ
اهلی شیرازی — تواریخ — شماره ۲۹ - تاریخ وفات خواجه حسن
خواجه حسن سرو گلستان حسن
آنکه شد از چشم بدان زیر گل
گفت دلم از پی تاریخ او
گم شده وجه حسن از چشم و دل
اهلی شیرازی — تواریخ — شماره ۳۰ - تاریخ وفات خواجه زین الدین
مظهر لطف خواجه زین الدین
کرد در خلد جاودان منزل
بود شمعی میان اهل دلان
ذات پاکش بنور حق واصل
زان سبب گشت سال تاریخش
شمع بمجلس فروز اهل دل
اهلی شیرازی — تواریخ — شماره ۳۱ - تاریخ وفات علاء الدین احمد
عقل اول علاء دین احمد
گشت آخر بلطف حق واصل
چشمه حکمت الهی بود
وین زلالش شد از ازل نازل
عقل گفت از برای تاریخش
عین حکمت حکیم دریا دل
اهلی شیرازی — تواریخ — شماره ۳۲ - تاریخ فوت میرزا محمود
دریغ از میرزا محمود خوش خلق
چگویم وصف آن مقبول مقبل
بس این وصفش که در تاریخ گویند
جوان عاقبت محمود عاقل
اهلی شیرازی — تواریخ — شماره ۳۳ - تاریخ فوت میر خان
خورشید برج آل علی میرخان که بود
یوسف جمال و خضر نهاد و مسیح دم
زد پشت پای بر اسباب دنیوی
عیسی صفت فراز فلک شد بیک قدم
از رحمت و کرم گل او چون سرشته بود
تاریخ رحلتش طلب از رحمت و کرم
اهلی شیرازی — تواریخ — شماره ۳۴ - تاریخ وفات لطف الله فخار
صد دریغ از خواجه لطف الله فخار آنکه بود
در جوانی پیر ارباب دل از طبع سلیم
همچو یوسف از نظر گم شد نمیدانم کجاست
کز فراق او پدر را شد دل پر خون دو نیم
از ازل لطف خدا همراه بودش تا ابد
زان بود تاریخ او لطف خداوند قدیم
اهلی شیرازی — تواریخ — شماره ۳۵ - تاریخ وفات نور الدین محمد
خواجه نور الدین محمد گنج لطف
آنکه بودی با سلاطین همعنان
داشت بر ملک سلیمان حکم و داد
آصف ظالم کش عادل نشان
رفت و تاریخش چو جستم از خرد
گشت دستور سلاطین جهان
اهلی شیرازی — تواریخ — شماره ۳۶ - تاریخ ولادت
زهی فرخنده مولودی که کردست
جهان از خرمی بر خلق گلشن
پدر را چشم روشن شد ز رایش
از آن تاریخ او شد چشم روشن
اهلی شیرازی — تواریخ — شماره ۳۷ - تاریخ وفات سید شریف
رفت آخر از جهان چشم و چراغ روزگار
آنکه بود ار علم و دانش واقف سر نهان
قرة العین جهان سید شریف از لطف بود
سال تاریخش بود هم قرة العین جهان
اهلی شیرازی — تواریخ — شماره ۳۸ - تاریخ بنا
بیمن دولت و اقبال شاه اسماعیل
که هست بنده درگاه او علی سلطان
درین مزار مبارک کمینه عبدالله
بنای خیر نهاد از عنایت یزدان
چهار طاق سرچشمه ساخت و ز توفیق
چهار طاق سرچشمه سال هجرت دان
اهلی شیرازی — تواریخ — شماره ۳۹ - تاریخ وفات خواجه روزبهان
دلا امید بکار جهان چه می بندی
چو خواجه روزبهان ناامید شد ز جهان
چو بگذری بسر خاک او بیاد آور
که گنج علم و کمال است زیر خاک نهان
مپرس از پی تاریخ فوت او زنهار
که سال فوت بود حال خواجه روزبهان
اهلی شیرازی — تواریخ — شماره ۴۰ - تاریخ وفات خواجه محمود
خواجه محمود شاه صاحب فیض
شد شهید از جفای چرخ برین
دل و جان چون نماند در پیشش
سر بسر کشته شد بخنجر کین
رقم از خون خویش زد تاریخ
خواجه محمود بیدل مسکین
اهلی شیرازی — تواریخ — شماره ۴۱ - تاریخ وفات صنعی
دریغ از صنعی بیمثل کاخر
اجل بشکست جام عشرت او
همی گویند خلق از بهر تاریخ
ز صنعی حیف و حیف صحبت او
اهلی شیرازی — تواریخ — شماره ۴۲ - تاریخ وفات سیدی احمد
آه ازین چرخ بیوفا کز وی
دایم آزرده است بنده و شاه
شد بباد فنا درین تاریخ
سیدی احمد گل بهشت اله
اهلی شیرازی — تواریخ — شماره ۴۳ - تاریخ وفات شیخ محمد لاهیجی
هادی رهروان دین شیخ محمد آنکه بود
لاهجی و بمعرفت آیت رحمت اله
پرتو نور بخشیش برده ز آفتاب دست
صورت نور بخشیش کرده خجل جمال ماه
شد چو مسیح بر فلک سیاه ز خاک برگرفت
کرد همای همتش سایه لطف حق پناه
مرشد سالکان ره بود بحق از آن سبب
سال وفات او بود مرشد سالکان راه
اهلی شیرازی — تواریخ — شماره ۴۴ - تاریخ ولادت
آصف صفاتی کز نسل جابر
نامش علی بد خلق از (اصل متن: ملک بود) ملاکه
آمد ز غیبش فرخ جبینی
کز دیدن او شد عقل و اله
سال ولادت هر کس بپرسید
گو ماه شعبان صبح دوشنبه
اهلی شیرازی — تواریخ — شماره ۴۵ - تاریخ وفات فخرالدین عادل
فخر دین عادل بیمثل که در حفظ کلام
ختم گردید بر آو آیت فرخ فالی
نظم او سحر مبین است خصوصا تاریخ
کز همه فضل نبودی دل پاکش خالی
وقت تاریخ وفاتش شد از آن گفت خرد
مولنا عادل بیمثل کجایی حالی
اهلی شیرازی — تواریخ — شماره ۴۶ - تاریخ شاه منصور
شاه منصور آن سعادتمند
که نبودش ز نیکویی کمیی
بود از نیکویی پی تاریخ
شاه منصور مقبل آدمیی
اهلی شیرازی — تواریخ — شماره ۴۷ - تاریخ وفات شاهقلی
از جهان شاهقلی رفت دریغ
آنکه بودی ز غلامان علی
سال تاریخ وفاتش بطلب
از گل گلشن دل شاهقلی
اهلی شیرازی — تواریخ — شماره ۴۸ - تاریخ وفات
از جهان رفت در محبت شاه
آنکه بود از ازل غلام علی
بود او آفتاب و تاریخش
هم بود آفتاب شاهقلی
اهلی شیرازی — تواریخ — شماره ۴۹ - تاریخ وفات میر شمس الدین محمد
میر شمس الدین محمد چون برین در سر نهاد
لطف یزدان دادش آخر اینچنین سر منزلی
در پناه ام کلثوم از وثوق خدمتست
زانکه بود آن اهل دل از روی معنی مقبلی
لاجرم گویند خلق از بهر تاریخ وفات
میر شمس الدین محمد بود او اهلی دلی
اهلی شیرازی — تواریخ — شماره ۵۰
حیف از امیر شیخ علی شهریار عهد
آن چشمه حیات ز پاکیزه گوهری
کارش همیشه لطف و کرم بود و بهره داشت
از خلق احمدی و کرمهای حیدری
درویش پروری صفت آن بزرگ بود
تاریخ هم بجوی ز درویش پروری
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۱
ایخواجه که فهم نکته سنج است ترا
چند از پی زر دوی چه رنج است ترا
چون از زر و مال غیر روزی نخوری
انگار که صد هزار گنج است ترا
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۲
از کسب کمال اگر ملال است ترا
کسبی که کنی کمال حال است ترا
آموختن کمال کسبی که تراست
دریاب که آن کسب کمال است ترا
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۳
ای همچو گهر در صدف سینه ما
هر گوهر راز تست گنجینه ما
حقا که غرض ز هستی ما نبود
جز جلوه حسن تو در آیینه ما
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۴
یارب سگ کوی مقبلی ساز مرا
آیینه ز عشق منجلی ساز مرا
اقبال جهان مرا جوی نیست قبول
مقبول محمد و علی ساز مرا
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۵
یارب نظر لطف بسویم بگشا
وز دست دعا دری بروی بگشا
یا موی تنم با گره دل خوشدار
یا این گره از تن چو مویم بگشا
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۶
گر درد دل از غم حبیب است مرا
غم نیست که هم غمش طبیب است مرا
از فخر جهانیان مرا عار بود
گر فقر محمدی نصیب است مرا
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۷
گر نیست کلید بخت در پنجه ما
وان گل نشود بپرسشی رنجه ما
خوش باش که آخر از پس پرده غیب
صبحی بدمد که بشکفد غنچه ما
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۸
زان روز که آب و گل سرشتند مرا
در دل همه تخم مهر کشتند مرا
سرگشته از مهم که خورشید و خان
یکروز بحال خود نهشتند مرا
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۹
تا زلف تو کرد در غم آغشته مرا
گم شد ز جفای چرخ سر رشته مرا
باری چو رهم بگلشن وصل تو نیست
در وادی غم مدار سرگشته مرا
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۱۰
تا بلبل خویش یار گفتست مرا
با سنگدلان گفت و شنفتست مرا
هر شام به داغ تازه‌ای می‌سوزم
هر روز ز نو گلی شکفت است مرا
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۱۱
تا چشم بود به جام جمشید ترا
کی آب دهد چشمه خورشید را
تا بر سر سدره پا به همت ننهی
کی دست رسد به شاخ امید ترا
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۱۲
ای کرده چو ذره حسرت اندوز مرا
چون سایه ز غم کرده سیه روز مرا
خورشید رخا، مهل چنین مرده دلم
باز آی و چراغ دل برافروز مرا
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۱۳
ای گل که غم تو خار ره گشت مرا
بی سرو قدت عمر تبه گشت مرا
از بسکه بدل چو لاله ناخن زده ام
خون در بنه ناخنان سیه گشت مرا
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۱۴
ایمرغ چمن که کار عشقست ترا
مقصود ز حسن یار عشق است ترا
با هر گل این باغ هزارت عشقست
عشق است ترا هزار عشق است ترا
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۱۵
شیرین دهنا، شکر لبا، تازه خطا،
با چین خط تو ذکر مشکست خطا
ما را بجز از هجر و وصال تو بکس
نی خوف عتابست و نه امید عطا
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۱۶
ای رفته و در دام بلا هشته مرا
آتش زده در کشته و نا کشته مرا
کی رشته عافیت بدست آرم باز
کز زلف تو گم شدست سررشته مرا
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۱۷
ساقی دل من سوی تواش راه کجا؟
درویش کجا و صحبت شاه کجا؟
نی سایه بفعر چه ز خورشید جداست
خورشید کجا و سایه در چاه کجا؟
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۱۸
ای تنگ شکر، دهن بگفتن بگشا
وانگه بگدا بگو که دامن بگشا
تا چند بود قفل غمم بر در دل
این قفل غم از در دل من بگشا
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۱۹
عذرا بجفا اگر کشد وامق را
جان نیست دریغ عاشق صادق را
گو یار ز عاشقان وفا جوی بسر
کان خود به سر نیزه بود عاشق را
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۲۰
هرچند ز غصه دل فکار است مرا
وز آتش دل دو دیده زار است مرا
در عشق کباب خام سوزست دلم
تا پخته شوم هنوز کار است مرا
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۲۱
گر باده کشی مپوش و مستی بنما
ور پاک روی خدا پرستی بنما
در چادر پاک چون زن زشت مباش
گر مرد رهی چنانکه هستی بنما
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۲۲
چون نافه از آن سرم فرو رفته بجیب
تا بوی ترا بشنوم از عالم غیب
عیبم مکن از بیهنری کاهوی چین
از عین هنر شهره شهر است بعیب
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۲۳
گر سوخته نیستی در درد مکوب
وین سکه قلب بر رخ زرد مکوب
نرم از دم گرم میشود آهن سرد
گر بی دم گرمی آهن سرد مکوب
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۲۴
ما بنده پیریم سرا پا همه عیب
ما را که خرد؟ چو بیند از ما همه عیب
با اینهمه دوست گویدای بنده پیر
بازآ که خریدار تو ام با همه عیب
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۲۵
مانیم چو غنچه سر فرو برده به جیب
باشد که دری گشاید از عالم غیب
آن تازه جوان و صد هزاران خوبی
ما پیر و گرفتار به هفتاد و دو عیب
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۲۶
ما مست ره و هوای دل طبع فریب
رخش هوس از فراز تازان بدنشیب
آنگه که عنان گسسته شد توسن نفس
چون؟ باز کشد عنان او صبر و شکیب
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۲۷
خوشباش که بر دوزخیان روز حساب
از گیسوی خرد فرو هلد خواجه طناب
چون رشته نور آفتاب از سر مهر
ذرات جهان برکشد از چاه عذاب
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۲۸
اهلی تو مراد از لب دلبر مطلب
با زهر غمش بساز و شکر مطلب
با داغ فراق او می وصل مجوی
در آتش دوزخ آب کوثر مطلب
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۲۹
خورشید سپهر بی زوالی عشق است
مرغ چمن خجسته فالی عشق است
عشق آن نبود که همچو بلبل نالی
هر گه که بمیری و ننالی عشق است
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۳۰
صد خانه ز خوناب دلم ویران است
وز گریه زار بیم صد چندان است
ازهر مژه ناودان خونیست روان
گر من مژه را بهم زنم طوفان است
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۳۱
آنکس که بخوبان لب خندان دادست
خون جگری بدردمندان دادست
گر قسمت مانداد شادی غم نیست
شادیم که غم هزار چندان دادست