mabidan/ganjoor huggingface dataset:
طغرل احراری — غزلیات — شمارهٔ ۲۲۱
عالمی از روی او دارد گلستان در بغل
بر رخش نظاره را باشد چراغان در بغل
از سواد جعد زلفش هر زمان بر لوح دل
نسخه آشفته‌ای دارم پریشان در بغل
توشه لخت جگر کافی بود عشاق را
می‌روم در راه عشقش بی‌لب نان در بغل
کوهکن‌وَش کوه دل کن لفظ شیرین بایدت
شاهد معنی نآید با تو آسان در بغل!
اعتبارات جهان از جوش تمکین دل است
موج گوهر را بود دائم گریبان در بغل
صاف‌طبعان محو اظهارند در عرض ادب
جوهر از آیینه دارد چشم حیران در بغل
آنقدر دوش از غمش از دیده باریدم گهر
طفل اشکم می‌رود امروز طوفان در بغل
همچو بلبل روز و شب با ناله دارم الفتی
کز فراق او مرا باشد نیستان در بغل
پهلوی عشاق باشد گرم در بازار غم
زاهد از افسردگی دارد زمستان در بغل
هر زمان طغرل کنون زاندیشه حاصل کرده‌ام
از خیال باد زلفش صد شبستان در بغل
طغرل احراری — غزلیات — شمارهٔ ۲۲۲
ای از بهار عارضت نظاره را جان در بغل
آیینه دارد از رخت جوش چراغان در بغل!
فریاد عاشق کی کند در گوش معشوقش اثر؟!
بلبل ندارد در چمن جز آه و افغان در بغل!
ای دیده در بزم ادب مغرور آسایش مشو
یک صبح وصلش را بود صد شام هجران در بغل
از یاد تیر غمزه‌اش ایمن نباشد سینه‌ام
چشم خدنگ‌انداز او خوابیده پیکان در بغل
در چارسوی عشق او واکرده دکان جنون
از بهر تعلیقم جنون در پای مردان در بغل
خواندیم دوش اندر چمن از دفتر اوراق گل
مشکل که آید دلبرت امروز آسان در بغل
از بهر تعلیق جنون در پای مردم می‌فتد
طفل سرشکم گوییا دارد دبستان در بغل!
چین جبین منعمان کی منع عبرانش کند
چشم گدا بیند اگر دست کریمان در بغل؟!
داروی دیگر کی بود اندر مریض عشق او؟!
بیمار چشمش را بود پیوسته درمان در بغل!
شمع از گداز عارضت در گریه از شب تا سحر
چیدست دامن تا کمر گویا گریبان در بغل
دوش این غزل در گوش من می‌گفت دهقان سخن
نظمی که سعدی گفته است دارد «گلستان » در بغل!
طغرل هزاران آفرین بر مصرع بحر سخن
ای از خرامت نقش پا خورشید تابان در بغل!
طغرل احراری — غزلیات — شمارهٔ ۲۲۳
ای نرگس مستت چمن آرای تغافل
بازار تو گرم است ز سودای تغافل
در سرمه چو بخت سیه ما همه اکنون
خوابیده مگر فتنه و غوغای تغافل؟!
غفلت اثر شوق بود غنچه لعلت
خون گشت دل ما به تمنای تغافل
جان در طلبت داده به امید نگاهی
آخر شدم از چشم تو رسوای تغافل!
یک جرعه‌ای از باده شوق تو مرا بس
در انجمن ناز ز مینای تغافل
شوریست ز کیفیت میخانه چشمت
حیرانم ازین مستی صهبای تغافل
در بادیه عشق دویدیم و ندیدیم
جز چشم تو نخچیر به صحرای تغافل
با مصلحت عشق به گلزار جمالش
چشمی بگشا بهر تماشای تغافل
از وصل تو محروم من از طالع پستم
از ناز بلندست مگر جای تغافل؟!
ای هم‌نفسان خار ره عشق برآرید
با سوزن مژگان من از پای تغافل
طغرل چه خوش است موجه دریای معانی
من کشته تمکینم و رسوای تغافل
طغرل احراری — غزلیات — شمارهٔ ۲۲۴
لبت لعل و قدت طوبی رخت گل
منم در گلشن حسن تو بلبل
به دور مه فکندی زلف مشکین
کشیدی خط بطلان تسلسل
ازآن روزی که دیدم روی خوبت
شدم از طاقت و صبر و تحمل!
قدت اندر چمن شد جلوه‌آرا
به طوبی طعنه زد در باغ صلصل
رسید از نکهت زلفت به گلشن
ز حسرت شد پریشان حال سنبل
به یاد لعل تو دارد به محفل
صراحی از زبان باده قل قل
هر آن سر را که سودای تو باشد
نباشد میل او با ساغر مل
به میل سایه مژگان آهو
کشیده نرگست کحل تغافل
ادافهمان چو تیهو در گریزند
به هر جانب کند پرواز طغرل
طغرل احراری — غزلیات — شمارهٔ ۲۲۵
گر کسی چیند ز باغ عارضت یک بار گل
در کنار خود کند تمهید صد گلزار گل
کرده‌ای تا دیده خود محرم دیدار خویش
جوهر آیینه آرد هر دم از زنگار گل
کم بود همچون گل روی تو گل اندر چمن
در گلستان جهان دیدیم ما بسیار گل
صورتی از چین زلفت گر فتد ناگه به چین
پنجه بهزاد می‌چیند ز شاخ مار گل
در چمن گل را اگر بینی تو با صد رنگ و بو
گر نه مانند رخ او بشکفد مشمار گل!
هر کجا باشد حدیث پرده رخسار او
ساز مطرب آورد از نغمه هر تار گل
دم به دم ز اقبال بخت خویش مانند هدف
می‌کند بر سینه‌ام تیر نگاه یار گل
ز اول شب تا سحر خوابیده اندر فرش ناز
کی شود از ناله بلبل دمی بیدار گل؟!
جز دم وحدت به زیر رأیت عشقش مزن
خون منصورت کند ناگه ز چوب دار گل
وه چه خوش گفتست طغرل بیدل بحر سخن
خاک راهی باش و از هر نقش پا بردار گل!
طغرل احراری — غزلیات — شمارهٔ ۲۲۶
بس که آوردست نخل قامت دلدار گل
سرو را هرگز شنیدی کآورد در بار گل؟!
صافدل را آرزوی سیر گلشن کی بود؟!
بر رخ آیینه از جوهر بود بسیار گل!
عاشقان را نیست از سنگ ملامت چاره‌ای
هیچ در باغ جهان دیدی بود بی‌خار گل؟!
در تلاش جستجوی باغبان هر سو مرو
همچو او دیگر نمی‌یابی درین گلزار گل!
عالمی تهمت‌پرست گیر و دار عالمند
کی کند جز خون منصورش ز چوب دار گل؟!
اعتبارات جهان بی‌نغمه زیر و بم است
گر بود در کوه در صحرا نباشد خوار گل!
بس که نتوانم که سازم چاره هجران او
شعله آه من از دل می‌کند ناچار گل
رتبه ادبار هم بی‌رونق اقبال نیست
مدعایت می‌کند از سایه دیوار گل!
باغبان امروز از بهر رضای عندلیب
بار دیگر مگذران در جانب بازار گل
تار قانون نوای او چو بلبل گر کشد
ناخن مطرب کند از نغمه این تار گل
ریز خونم که به تیغ خویش گل داری هوس
تا کند از خون من آن تیغ جوهردار گل!
بس که طغرل همچو گل مضمون رنگین بسته‌ام
می‌توان چیدن کنون ز ابیات من بسیار گل!
طغرل احراری — غزلیات — شمارهٔ ۲۲۷
ای ز صبح عارضت شرمنده در گلزار گل
پیش رخسارت بود امروز جای خار گل
سوی گلشن ای بهار ناز بی‌پروا خرام
کز نهگاهت می‌کند از هر در و دیوار گل
در گلستانی که یاد شعله دیدار توست
بشکفد هر لحظه از فریاد موسیقار گل
کس نمی‌بیند کنون در چارسوی اعتبار
جز حدیث آن گل روی تو در بازار گل
تا به رخسار تو شد آیینه گلشن دچار
می‌کند تعظیم رویت در چمن ناچار گل
دامن زلفت به رخ پیچیده زان رو بشکفد
برهمن را هر زمان در گردن از زنار گل
گر ز مرآت رخت عکسی فتد ناگه در آب
سرو جای برگ آرد بر لب جوبار گل
پنج نوبت می‌زند اندر چمن از شش جهت
عارض و رخسار و لعل و خنده‌ات از چار گل
گر کشد هر کس ز تصویر جمالت یک رقم
بشکفد از پنجه‌اش تا حشر چون گلزار گل
آفرین بر مصرع بیدل که طغرل گفته است
حیف باشد جز دل عاشق به دست یار گل!
طغرل احراری — غزلیات — شمارهٔ ۲۲۸
در محفل رقیبان رویت شکفته گل گل
با ما رسید نوبت کار تو شد تغافل
اندر محیط عشقت عمریست ناخدایم
افکنده خویشتن را در کشتی توکل
مژگان کشیده صف صف چشمان سحر سازت
قصد کدام داری با این همه تجمل؟!
شور طرب فزاید از خنده دهانت
وصف تو را نماید مینا به بانگ قل قل
با یاد عارض تو گل جامه را دریده
بی‌تو به باغ و گلشن در آه و ناله بلبل
داغ است لاله را دل از حسرت جمالت
خون می‌خورد ز لعلت پیوسته شیشه مل
آشفته روزگارم طغرل به دور زلفت
بادا همیشه ما را تا حشر این تسلسل!
طغرل احراری — غزلیات — شمارهٔ ۲۲۹
تا به منشور سخن سرمشق طغرا گشته‌ام
یک جهان مضمون یک عالم معما گشته‌ام
چشم بد دور از برم امروز همچون آفتاب
از صفای دل در آغوش مسیحا گشته‌ام
بس که در بحر معانی غوطه خوردم چون گهر
مشتمل با چند معنی همچو علیا گشته‌ام
تا کشادم عقده‌های نسخه درس ادب
سر خط جمعیت عقد ثریا گشته‌ام
عمرها بگذشت اندر باغ امکان همچو گل
خون دل خوردم که تا محبوب دل‌ها گشته‌ام
می‌روم از خویش چون دریا ولی مانند موج
از خیال زلف او زنجیر بر پا گشته‌ام
گر چه سفتم صد گهر با مثقب تیغ زبان
لیک از بی‌طالعی‌ها سخت رسوا گشته‌ام
دم به دم زاندیشه او در خیال‌آباد دل
همچو ماهی در محیط عشق بی‌پا گشته‌ام
گفتمش با زلف او در هم چرا پیچیده‌ای
گفت در صید برهمن چون چلیپا گشته‌ام
تا سخن سنجیده‌ام طغرل به میزان ادب
در میان شاعران امروز یکتا گشته‌ام
طغرل احراری — غزلیات — شمارهٔ ۲۳۰
بشنود بلبل اگر اندر گلستان ناله‌ام
می‌کند اندر چمن تمهید سامان ناله‌ام
بهر ساز خویش نی از چوب طوبا بایدم
تا رسد در گوش آن سرو خرامان ناله‌ام
عرض مطلب نیست حاجت پیش ارباب کرم
سر زند در پاش از چاک گریبان ناله‌ام
سوختم پروانه‌سان در آتش شوق عمل
می‌کند در شام غم جوش چراغان ناله‌ام
زینهار ای آرزو گستاخ بر آن در مرو
خسرو غم را بود امروز دربان ناله‌ام
خوشه‌چین خرمن گیسوی مشکینش بودم
زآن سبب رفته‌ست اندر سنبلستان ناله‌ام
ساز ما هر چند در بازار عبرت کم‌بهاست
نزد عشاق است لیکن خوشتر از جان ناله‌ام
نیست حاجت در مریض عشق داروی دگر
هست در زخم غم او بس که درمان ناله‌ام
نالم از یک مصرع بیدل که طغرل گفته است
درد آن دارم که خواهد شد پریشان ناله‌ام
طغرل احراری — غزلیات — شمارهٔ ۲۳۱
برنمی‌آید برون از سینه آسان ناله‌ام
سرمه‌سان در عهد چشمش بسته پیمان ناله‌ام
از تو ای شور جنون ساز دگر دارم هوس
تا شود از پرده خاموشی عریان ناله‌ام
آنقدر در مجمر داغ ادب اخگر شدم
در نظر آید تو را شمع شبستان ناله‌ام؟!
نیست خالی با همه تعجیل از پیغام وصل
می‌رسد از کوی او برچیده دامان ناله‌ام
در خیال زلف او اینست گر سامان من
تا کجا خواهد شدن یارب پریشان ناله‌ام؟!
مشتری خواهی تو گر جنس از دکان اعتبار
قیمت بسیار دارد نیست ارزان ناله‌ام!
خانه صبرم ثباتی داشت از دیدار او
قصر تمکینم کند امروز ویران ناله‌ام
هر کسی بار امانت را به جایی می‌نهد
بشنوی هرگه گذشتی از نیستان ناله‌ام
گشته از بار فراقش دوش من همچون کمان
آه من امروز چون تیرست پیکان ناله‌ام!
حبذا طغرل که می‌گوید مه اوج سخن
بعد ازین این نه فلک گوییست چوگان ناله‌ام!
طغرل احراری — غزلیات — شمارهٔ ۲۳۲
کاش در بزم ادب من دلبری می‌داشتم
پیش خود مانند مینا ساغری می‌داشتم
رایتم از عشق او می‌سود سر اندر فلک
گر ز نقش خاک پایش افسری می‌داشتم!
ساز قانون محبت پرده عشقم درید
کاش می‌نشنودم و گوش کری می‌داشتم
می‌شدم من سربلند سجده ناز ادب
چون صراحی خطبه بی‌منبری می‌داشتم
جز گل مطلب نمی‌چیدم ز گلزار امید
در بهار این عمل چشم تری می‌داشتم
سوختم پروانه‌سان در آتش داغ غمش
می‌پریدم سوی او بال و پری می‌داشتم
همدم بزم وصالم جز غم لیلی نبود
همچو مجنون گر ز خارا بستری می‌داشتم!
نسخه‌های عشق او از بس که بی‌شیرازه بود
می‌نوشتم شرح غم را مستری می‌داشتم
می‌شد اندر دیده‌ام عکس حقیقت روبه‌رو
بر رخ آیینه گر خاکستری می‌داشتم
نزد این بی‌دانشان فرق حذف از در نبود
ور نه در بحر سخن من گوهری می‌داشتم!
حبذا از مصرع بیدل که طغرل گفته است
خاک می‌کردم به راهت گر سری می‌داشتم!
طغرل احراری — غزلیات — شمارهٔ ۲۳۳
طرب‌پیمای عشقم خاکساری‌هاست معراجم
تپیدن‌ها بود طومار نبض سعی‌الحاجم
چراغم یافت آخر از خموشی سرفرازی‌ها
مرصع شد ز سنگ سرمه گویا گوهر تاجم
سفیر بلبل آهم چو نی گر ناله انگیزد
نیستان یک قلم آتش شود ز اخگر دهد باجم
به سعی گفتگوی او سرم در پای دار آمد
به فتوای محبت گوییا منصور حلاجم
بیا ای مشرق صبح سعادت در برم یک دم
که من از بهر تشریف قدومت سخت محتاجم!
ازآن روزی که نخل قامتت بشکست طوبی را
به سودای خیال سرو بالای تو دراجم
بلند است آنقدر فکر بلندم در سخن طغرل
تو پنداری که اندر تار و پود شعر نساجم
طغرل احراری — غزلیات — شمارهٔ ۲۳۴
از آن روزی که من در حلقه زلف تو افتادم
سراپا قید بودم گوییا کردی تو آزادم
به عاشق تلخی هجران لیلی‌طلعتان شیرین
ازآن در کوه و صحرا همدم مجنون و فرهادم!
گیاه تشنه‌ام سر بر زده در وادی حسرت
ز نومیدی ثمر آورده نخل کلفت ایجادم
طلسم عنصرم دور است از آب و گل و آتش
ندارد کشتی تن موج را لنگر به جز بادم
به افسون دل خود عالمی زیر نگین دارم
که نقش خاتم دست سلیمان است او را دم
شب هجران من با کاکل او نسبتی دارد
پریشانی مرا سرمایه شد اما بدین شادم
بود پیوسته طغرل عندلیب گلشن کویش
به یاد خنده لعلش چو نی عمری به فریادم
طغرل احراری — غزلیات — شمارهٔ ۲۳۵
خجالت مایه‌ام وضع پریشانیست بنیادم
گلاب خجلت از سنبل کشد تصویر بهزادم
نگاه حیرتم از نقش پای او سبق گیرد
مگر عکس رخ آیینه بود سرمشق استادم!
معمای سر زلفش به جز از شانه نکشاید
ازآن در باغ زیر سایه موزون شمشادم
سپند داغ رشکم سوخت از دل سر نزد ناله
تو پنداری به سنگ سرمه خوابیدست فریادم
به سودای خیالش شهره آفاق گردیدم
تمنای وصالش داد نام و ننگ بر بادم!
شکست دل به سنگ یائس پیغامیست جمشیدی
صدای کاسه‌چینی دهد فغفور را یادم!
ازآن گریده‌ام در اوج دانش طغرل معنی
به قید لفظ نازک بس که شاهین بود صیادم
طغرل احراری — غزلیات — شمارهٔ ۲۳۶
کتاب عشق می‌خوانم کنون فهم سبق کردم
به استاد خرد بی‌جا ازین مبحث نطق کردم
همی‌کردم به کلک فکر تحریر جمال او
به وصف نوبت رخسار او گل در طبق کردم
ازآن روزی که بنمودم به جنت نسبت کویش
ز خجلت آب گشتم خویش را غرق عرق کردم
نمودم من قضای سنت پیشین خود دیگر
به زیر شام زلفش روی او فهم شفق کردم
کمر چون خامه بربستم به توصیف سراپایش
قلم در شهد مضمون لبش افتاد شق کردم
بسی خلق جهان بنوشته شرح نسخه حسنش
من اندر مصحف رویش ز برگ گل ورق کردم
مپرس از رأیت منصوری این داروگیر من
همین بس شاهدم در عشق او دعوای حق کردم
ز درس عشق او با من نشد غیر از جنون حاصل
چو مجنون خویش را رسوای عالم زین سبق کردم
چه خوش گفتست طغرل حضرت بحر سخن بیدل
به ساغر آب رویی داشتم سد رمق کردم
طغرل احراری — غزلیات — شمارهٔ ۲۳۷
به مضراب دگر قانون عشقت ساز می‌کردم
نوای پرده «عشاقت » از «شهناز» می‌کردم!
چو مرغ بی پر و بالم من از افتادگی لیکن
به سویت بی‌توقف چون نگه پرواز می‌کردم!
به محض لطف سوی کلبه من می‌خرامیدی
به راهت پرده‌های دیده پای‌انداز می‌کردم
اگر می‌بود در هجر تو همچون کوه تمکینم
صدایی می‌شنیدم از تو گر آواز می‌کردم!
تغافل مانع اسرار لطفش بود و من هر دم
به رمزی گوشه آن چشم را غماز می‌کردم
ازآن روزی که دیدم در فن احیا لب لعلش
مسیحا می‌شدم من ترک این اعجاز می‌کردم!
همی‌رفتم به تور عشق او از بهر دیدارش
چو موسی در تجلی‌گاه شوقش راز می‌کردم
اگر در خواب می‌دیدم به ناگه طلعت لیلی
هزار انجام مجنون را به یک آغاز می‌کردم!
به بزم وصل زانگشتم شمیم عطر می‌آمد
اگر بند قبایش را به ناگه باز می‌کردم
نمودند از سر کوی تو با من روضه جنت
نمی‌بودی تو در جنت ولیکن ناز می‌کردم
خوشا از مصرع سلطان اورنگ سخن طغرل
تو می‌رفتی و من شور قیامت ساز می‌کردم!
طغرل احراری — غزلیات — شمارهٔ ۲۳۸
صفحه دل را ز موج باده تا مستر زدم
قرعه فال طرب من از خط ساغر زدم
مسند غم بارگاه شهریار عشق بود
بی‌خود از ترک ادب من حلقه بر این در زدم
جوش طوفان سرشکم داشت امواج دگر
از هجوم سیل غم زین بحر دامن بر زدم
از نگینم شهرت شور و جنون پیدا نشد
خاتمی از نامی مجنون من بر انگشتر زدم
سوختم از شوق من در محفل ناز ادب
تیره شد آیینه این بزم خاکستر زدم
هر که در دیوان عشاقش به سلک غم نبود
نامش از نامحرمی از سطر این دفتر زدم
بس که بودم در ثبات بار عشقش همچو کوه
دامن خود را به پای خویش از لنگر زدم
پرتوی در کلبه‌ام از لمعه دیدار کیست؟!
آتشی پروانه‌سان امشب به بال و پر زدم!
یک گل مطلب نچیدم من ز گلزار امید
عاقبت دست ندامت همچو گل بر سر زدم
گر به دل از یاد چشمش راه راحت داشتم
از خیال آن مژه بر سینه صد خنجر زدم
گفتم از شرح حدیث عشق زاهد را چه سود؟!
بی‌اثر گویا غلط بانگی به گوش کر زدم!
داشتم کلکی من از چوب صنوبر عاقبت
یک قلم از بر تحریر قد او سر زدم
تا شود باغ سخن رنگین ز فیض معنی‌ام
بر رخ مضمون گل از فکر خود نشتر زدم
با چنین دانش ببین طغرل که بیدل گفته است
من هم از نامحرمی بانگی برون در زدم
طغرل احراری — غزلیات — شمارهٔ ۲۳۹ - فیض‌الله‌جان
فروزد شمع رخسارش اگر در کلبه تارم
به آغوش تپش از بی‌خودی پروانه آثارم
یکی سرگشته‌ام در وادی عشق پری‌رویی
که جز اندوه و کلفت نیست دیگر یار غمخوارم!
ضیای مهر رخسارش به ایمانم کند دعوت
سواد کفر زلفش می‌کند تکلیف زنارم
اگر دستم رسد با دامن وصل نگار ای دل
یقین دانی که تا روز قیامت هیچ نگذارم!
لبش هر دم حیات تازه می‌بخشد مسیحاسا
اگرچه می‌کشد تیر نگه هر روز صد بارم
هلال ابرویش عید صیام آمد به چشم من
که تا از خون دل کردم تمام امروز افطارم
چنان گردیده‌ام محو تماشای جمال او
به مرآت تحیر همچو عکس نقش دیوارم
ازآن روزی که سودای خیالش بر سرم آمد
به بازار محبت نقل جان خود به کف دارم
‌نقاب از رخ نیندازد معمای من طغرل
که خالی از تکلف نیست مضمون‌های اشعارم
طغرل احراری — غزلیات — شمارهٔ ۲۴۰
نوبهار ایجادم رونق حمل دارم
همچو گلبن معنی غنچه در بغل دارم
داده تا مرا رخصت مرشد خراباتم
غیر ملت عشاق کی غم ملل دارم؟!
زلف او نمی‌گردد مانع جنون من
همچو شمع بزم وصل آه بی‌محل دارم
پایمال دونانم گر ز پستی طالع
از بلندی همت مسند زحل دارم
خوانده‌ام کتاب غم در سلوک مجنونی
عامل جنونم لیک وضع بی‌عمل دارم
تا به کی ز نادانی می‌بری حسد با من؟!
این همه سخندانی قسمت از ازل دارم!
فهم معنی‌ام دارد قدر و شکل اسطرلاب
هندسی اگر خوانم حرفی از جمل دارم
گردش فلک اکنون گر مرا دهد فرصت
نسخه‌ها همی‌سازم بیم از اجل دارم
در سخن نمی‌باشد دیگری نظیر من
غیر حضرت بیدل من کجا بدل دارم؟!
محو حیرتم طغرل من ز مصرع بیدل
بی‌تو زنده‌ام یعنی مرگ بی‌اجل دارم!
طغرل احراری — غزلیات — شمارهٔ ۲۴۱ - بقاجان
بنما رخ چو ماهت که ز دل برد قرارم
بکشا ز غمزه تیری که جگر کند فگارم
قلمم که کاتب صنع به ازل نمود طغراء
رقم نخست عشقت بنوشت در کنارم
اگر از عبیر زلفت خبری صبا بیارد
به نوید مژده او من زار جان سپارم
چه شود خرامی ای گل سوی گلشن محبت
به رهت ز دیده آبی زده چشم اشکبارم
الم سموم هجرت به خزان دهد گلم را
به تصور وصالت ز خزان دمد بهارم
نه تصوریست دیگر به دل حزین طغرل
که به جز هوای عشقت ز همه نموده عارم
طغرل احراری — غزلیات — شمارهٔ ۲۴۲ - حبیب‌جان
حجاب از رخ فکن دلبر که زارم
مرا مگذار اندر انتظارم
بگیر از روی ماهت برقع ناز
که دور از نور رخسارت به نارم
یکی سرگشته‌ام در دشت عشقت
ز تیر یک نگاهت دل‌فگارم
چنارآسا فروزم آتش از دل
ز سوز محنت و اندوه یارم
به جای شهد نوشم زهر غم را
میان اهل عالم خوار و زارم
الا ای شوخ بی‌پروا نگاهی
به سوی من نما امیدوارم!
ندانم باعث جبر و جفایت
به طغرل چیست ای زیبانگارم؟!
طغرل احراری — غزلیات — شمارهٔ ۲۴۳
ای نهال قامتت نخل گلستان ارم
سرو آزادت زان رو شد به آزادی علم
کلک تقدیر از خط ریحان به ریحان خطت
نسخ تعلیق وفا را کرد بر لعلت رقم
طائر نظاره عشاق بر گرد سرت
همچو امواج کبوتر بر لب بام حرم
مانی چین گر ببیند نقش مطبوع تو را
صورت خوبان عالم محو سازد یک قلم
هست این معنی مرا روشن که مانند تو نیست
چون تو معشوق پری‌زادی بود بسیار کم!
طرفه صیادیست چشمان هر دم می‌کند
از خدنگ سایه مژگان ناز خویش رم
مشک از حسرت به ناف آهوی چین چون شود
گر صبا زلف تو را آشفته سازد صبحدم
طالع برگشته‌ای دارم که طغرل در جهان
صبح اقبالی ندیدم هیچ غیر از شام غم!
طغرل احراری — غزلیات — شمارهٔ ۲۴۴
وه که محرم در حریمش غیر و من اندر درم
شیوه دلبر گر اینست چون ازین دل بر برم؟!
در مقام وصل بانگ بی‌محل دارد رقیب
می‌کند گوش خرد را صوت این انکر کرم
در ره عشق تو گشتم پادشاه عاشقان
مسند غم تختگاهم چهره اصفر فرم
در تمنای غبار نقش پایت خاک به
یابد از ظل همای دولت ار افسر سرم
از هجوم داغ عشقت شد دلم آتش نصب
چون سمندر خو به آتش گیر زین مجمر مرم
آنقدر جمعیت شوقت سرشک ایجاد کرد
از هجوم اشک حسرت گشت تا بستر ترم
طغرل از قید سر زلفش کجا خواهم رسید
تا ابد در بوته غم سازد او اخگر گرم؟!
طغرل احراری — غزلیات — شمارهٔ ۲۴۵
ز معمار خرابی بس که همچون گنج معمورم
چو مرهم عاقبت گل می‌کند از زخم ناسورم
جز آهنگ محبت نیست در مضراب من دیگر
همین «عشاق » می‌آید به گوش از ساز تنبورم
مرا اندیشه هجر و خیال وصل کی باشد؟!
به ذوق کوی او نآید به خاطر جنت حورم
مرا هرچند صحرای جنون چون لاله مسکن شد
ولی از الفت داغ غم او سخت مسرورم
نکردم با ادیب عشق جز مشق جنون دیگر
اگر آهی کشم در بزم او چون شمع معذورم
همین بس نشئه کیفیت خمیازه شوقش
به ساغر الفتی دارد نگاه چشم مخمورم
ازآن روزی که من در وادی هجرش وطن دارم
نباشد صبح عشرت در پس این شام دیجورم
ز سلطان غمش نبود به طغرایی مثال من
به غیر از سایه بخت سیاه خویش منشورم
قلم از بهر تحریرت ز چوب دار می‌باید
که تا بنویسی شرح قصه‌های خون منصورم
هزاران آفرین طغرل به عجز حضرت بیدل
ز دشت بی‌خودی می‌آیم از وضع ادب دورم
طغرل احراری — غزلیات — شمارهٔ ۲۴۶
ندانم از چه استاد ازل کردست تخمیرم
که شد شهپر پرواز عنقا کلک تصویرم!
شبی چون زلف رفتم در خیال محبس رویش
همین افسانه دورست خواب صبح تعبیرم
چه می‌پرسی به مجنون نسبت رسوایی ما را
توان رمز جنون فهمید از ساز بم و زیرم!
به رنگ بی‌خودی چون ناله می‌خواهم روم سویش
خیال حلقه آن زلف شبرنگست زنجیرم
درین وادی غبار جرأتم ز آرام رم دارد
که چون وحشت به زیر سایه مژگان نخچیرم
سمند ناله‌ای در زیر بار سرمه کی ماند!
به قلاب نفس از راه خاموشی زمینگیرم!
خدنگ فکر من باشد حریف هر نشان طغرل
تو پنداری که از بال رسا آمد پر تیرم
طغرل احراری — غزلیات — شمارهٔ ۲۴۷
بساط هستی خود را به راهت خاک می‌سازم
اگر باشد زمین ناساز با افلاک می‌سازم!
لبم از آتش شوق محبت خشک شد لیکن
ز اشک خون‌فشان مژگان خود نمناک می‌سازم
لباسی در بر من نیست اکنون غیر رسوایی
گریبان تا به دامان قیامت چاک می‌سازم
ازآن روزی که دورم از دم صبح وصال او
چو شمع شام هجر آه از دل غمناک می‌سازم
نباشد معبدی جز گوشه میخانه‌ام دیگر
اگر زاهد شوم از چوب رز مسواک می‌سازم
جهانی گشت یکسر کشته چشم سیه‌مستش
کفن اندر شهید او ز برگ تاک می‌سازم
چنان مستم من از جام خیال باده شوقش
که صبح وصل کی از شام هجر ادراک می‌سازم؟!
درین وادی ز سامان شکار من چه می‌پرسی
که از صید معانی زینت فتراک می‌سازم!
ز تاب شعله شوق تو خاکستر شدم لیکن
غبار کلفت از آیینه دل پاک می‌سازم
خوشا طغرل ازین یک مصرع بحر سخن بیدل
به ذوق جستجویت جیب هستی چاک می‌سازم
طغرل احراری — غزلیات — شمارهٔ ۲۴۸
به عالم خویش را از بی‌خودی افسانه می‌سازم
به یاد جام وصلش نعره مستانه می‌سازم!
اگر باشد کلید قفل جنت صحنه زاهد
ز اشک خویش من هم سبحه صد دانه می‌سازم!
به مردم گر همین باشد طریق آشنایی‌ها
چو اشک نوک مژگان خویش را بیگانه می‌سازم!
مپرسید از سواد قصه روز سیاه من
شب آن زلف را کوته ازین افسانه می‌سازم!
اگر سامان استغنا و تمکین تو این باشد
به راهت ز انتظار از چوب نرگس خانه می‌سازم!
خیال زلفش از خواب پریشان کرد بیدارم
قلم در وصف تابش از زبان شانه می‌سازم
ادایت گشت اکنون مانع ذوق سجود من
بت نازآفرینم گر تویی بتخانه می‌سازم!
فروغ عارضت هر جا چراغ بزم محفل شد
به گرد شمع رویت خویش را پروانه می‌سازم
نمی‌ترسم ز نیرنگ و فسون مار آن گیسو
وطن چون گنج عمری شد که در ویرانه می‌سازم!
ازان روزی که شد پابند زنجیر سر زلفت
به زنجیرت که خود را بعد ازین دیوانه می‌سازم!
چه خوش گفتست اینجا بیدل بزم ادب طغرل
همان گرد سرت می‌گردم و پیمانه می‌سازم
طغرل احراری — غزلیات — شمارهٔ ۲۴۹
ادب سرمایه عشقم مپرس از شوخی نازم
نوای نغمه «عشاق » دارد پرده‌سازم
چو نی می‌خواستم من ناله‌ای سازم ز هجرانش
خیال زلف او شد مانع جولان آوازم
نمی‌ترسم من از رسوایی خود لیک ازآن ترسم
که افشا گردد از عشقش چو مجنون بر ملا رازم
بم و زیر خموشی کی کند مضراب من دیگر؟!
به غیر از ساز قانون تو آهنگی نمی‌سازم!
ز فرزین کرده‌ام اسپ هوس از بهر آن شهرخ
بساط عارضش نردیست من شطرنج می‌بازم
فغان و ناله و آه مرا هرگز تو نشنیدی
رسد امروز در گوش مسیحا گرچه آوازم
نآمد دامن وصل تو ای مه بر کفم هرگز
اگر چندی که چون مد نگه هر سوی می‌تازم
ازآن روزی که فکرم در شکار صید معنی شد
به شوخی چون کبوتر از نگه در دیده بازم
غرور و ناز تا کی منع احسان تو می‌سازد؟!
خوشا روزی که با نیم‌نگه سازی سرافرازم!
غبار دیده خلقم گر از بی‌طالعی لیکن
میان اهل معنی در چمن چون سرو ممتازم
خدا را یک نظر کن جانب سحر حلال من
اگر چندی که پیغمبر نیم کم نیست اعجازم!
خوشم طغرل من از مضمون بانگ قل قل بیدل
اگر ساقی ز موج باده بندد رشته بر سازم!
طغرل احراری — غزلیات — شمارهٔ ۲۵۰
هرگه ز ناز خندد آن جوهر تبسم
غیر از شکر نجوشد از کوثر تبسم
چون خاک داد بر باد او آتش قرارم
خونم چو آب ریزد از خنجر تبسم
جانم اگرچه نبود شیرین ز شهد وصلش
باشد حلاوت دل از شکر تبسم
بیداد رفته با من از لشکر تغافل
دعوای عشق دارم با محضر تبسم
امروز کس نخواند در معبد جمالش
جز خطبه تلطف بر بستر تبسم
در مزد مقدم او جان تحفه می‌نمایم
پیغام وصل آرد گر چاکر تبسم
خواندیم و گشت روشن مضمون خط لعلش
جز خضر نیست دیگر پیغمبر تبسم
در حلقه تغافل گر مرکز عتاب است
در بزم ناز باشد سردفتر تبسم
در پیش خنده او در عدن چه باشد؟!
لعلش کشیده یاقوت از اخگر تبسم!
تا چند می‌نمایی تکرار درس نازش؟!
افسانه مختصر کن با دلبر تبسم!
چون مجرمان بگویم صد شرح قصه غم
گر حال ما بپرسند در محشر تبسم
در چین جبهه تا کی ای رهزنان عشرت
بیرون روید اکنون از کشور تبسم!
صد آفرین به بیدل کش گفته است طغرل
یارب مباد تیغش چون جوهر تبسم!
طغرل احراری — غزلیات — شمارهٔ ۲۵۱
حدیث زلف او خواهم خطی از هاله بنویسم
به جای وصف خویش شعله جواله بنویسم
در آن مکتوب که شرح قصه هجرش بیان سازم
قلم از آه بلبل می‌کنم گر ناله بنویسم
اگر خواهم سواد نسخه دیوان عشق او
به داغم گر رسد نوبت به برگ لاله بنویسم
مپرس از من حدیث گرمی آن لعل گلگونش
فتد در صفحه‌ام آتش اگر تبخاله بنویسم
پی تحریر کلک من تبسم خنده‌ای دارد
که جای حرف دندانش نقط از ژاله بنویسم
نبینی در جهان جز حلقه قوس قزح دیگر
به مد ابرویش روزی که من دنباله بنویسم
نویسی حال عشاقش بیان کن شمه‌ای با من
که من شیدای اویم خویشتن را واله بنویسم
جز ارباب معانی جمله خلق جهان یکسر
کم از گاوند در دانش مگر گوساله بنویسم؟!
خوشا طغرل ازین یک مصرع بحر سخن بیدل
قلم در موج گوهر بشکنم تبخاله بنویسم!
طغرل احراری — غزلیات — شمارهٔ ۲۵۲
چو می از آتش شوق وصال یار در جوشم
به صد مضراب می‌تازد فغانم لیک خاموشم
اگر چندی که چون سروم درین گلشن به آزادی
غلام همتم جز حلقه او نیست در گوشم
نصیب از قسمت جام ازل با من
مسئله‌ای دارم ولیکن پنبه‌درگوشم
خویش تا دادم عنان صبر و طاقت را
یاد پای‌بوسش رفته از من پیشتر هوشم!
زآن روزی که جانم شد نشان ناوک تیرش
ز بار عشق او خم گشته مانند کمان دوشم
تجرد مشربم آسوده اندر بستر راحت
به غیر از شاهد معنی نمی‌باشد در آغوشم
غریق لجه عشقم چه می‌پرسی ز احوالم؟!
وطن در جیب خود دارم حباب خانه‌بردوشم!
نمی‌باشد لباسی در بر من غیر عریانی
ندارم کسوت دیگر ز عالم چشم می‌پوشم
برد هوش از سرم طغرل همین یک مصرع بیدل
جهان تعبیر بود آنجا که من خواب فراموشم
طغرل احراری — غزلیات — شمارهٔ ۲۵۳
گرفتار کمند آن خم زلف بناگوشم
حباب‌آسا به سودای خیالش خانه‌بردوشم!
ادیبا با من از درس خرد دیگر مگو حرفی
چو مجنون در خیال طره لیلی بود هوشم!
نمی‌خواهم به غیر از دولت دیدار وصل او
اگر فرزند خورشید فلک آید در آغوشم!
مرا از زندگی بهتر که مردن در تمنایش
گر در جام جم آب حیات آید نمی‌نوشم!
همین شد سرنوشت قسمت روز ازل با من
قضا از حلقه‌ای داغ غلامی کرد در گوشم!
نباشد درخور من هیچ لاف نغمه شوقش
ز تشویر حرارت‌های عشق یار در جوشم
خوشا در پیکر من کسوت خاک درش طغرل
به جای پیرهن جز او ز عالم چشم می‌پوشم!
طغرل احراری — غزلیات — شمارهٔ ۲۵۴
ندانم شمع رخسار که روشن شد ز آمالم
که چون پروانه صرف سوختن‌ها شد پر و بالم
اگر صد ره کتاب عشق را خوانی نمی‌یابی
به جز شرح جنون از نسخه دیوان اعمالم
به یاد عید وصلش سلخ ماه من شود بدری
غرورآرای عیشم غره ایام شوالم
کتاب مشکلات عشق من نحو دگر باشد
نمی‌فهمد به جز مجنون دگر کس شرح احوالم
من از بار ضعیفی آنقدر گردیده‌ام لاغر
تو پنداری که سرمشق صدای ناله و نالم
ندارد گشت راهت مهره نرد بساط من
نشان سعد هرگز نیست اندر قرعه فالم
فسون طالعم از شام نومیدی اثر دارد
ندامت گل کند از شوخی و نیرنگ آمالم
به حیرت غوطه خوردم از تماشای جمال او
که چون آیینه از نظاره رخسار او لالم
تنزل از طریق رونق بختم نگون سازد
به جز ادبار نبود حاصل سامان اقبالم
عصایی بر کفم امروز از چوب کمان باید
که من در زیر بار عشق او خم گشته چون دالم
چه خوش گفتست طغرل شاه اورنگ سخن بیدل
دماغ شهرت عنقا ندارد ریزش بالم
طغرل احراری — غزلیات — شمارهٔ ۲۵۵
نشئه از میخانه تحقیق می‌خواهد دلم
تا ز قید حلقه زلف مجازی بگسلم
نردبان بام مطلب پایه جز همت نداشت
شام نومیدی ز صبح مدعا آمد به دم
رنگ‌آمیز گلستان توصل شد حیا
غیر او چشمک چو نرگس بر رخ دیگر زدم
بال پرواز سبک‌روحی ندارد جز فنا
آشیان گیرد همای مطلب از اوج عدم
سکه نام بزرگی جز به مهر خاموشی
کی زند دانا به سیم قلب غیر از این درم؟!
نقش بهزادست تصویری که در دل بسته‌ایم
حیرت آیینه را تمثال ما باشد رقم
ذوق آغوش تپش‌ها همچو مو در آتش است
سوختم از ناله تا گشتم چو نال اندر قلم
از پریشانی به دل جمعیتی دارم چو گل
تنگ آمد پیرهن این جامه بر تن می‌درم
داغ دل چون لاله سامان فنا تمهید شد
سبزه این باغ طغرل از خزان دارد ستم