mabidan/ganjoor huggingface dataset:
الیار — غزال غزل — نازنین
عشوه ها بر دل نمــودی نازنین	
آخــر از دستــم ربـــودی نــازنین
خواب دوشینم بسی برهم زدی	
خود در این طوفان غنــودی نازنین 
از گــرانجــانی بــدر بردی مرا	
در به رویـــم برگشـــودی نازنیـن
چون نهادم پا بـراین دروازه ات	
نغمــه ای دیگــــر سرودی نازنین
دل گرفتـی، جانی از نو دادی ام	
ای عجب! چون کان جـودی نازنین 
دیدمت اندر کــرامت بی رقیب	
چشمـــه ی جــانیّ و رودی نازنین
جانـــم ار نقصان بیابد در رهت	
وه چه غـم دیگـر! تو سودی نازنین
بودِ عالم، نور و شورش زآن تو	
روشنــــای هـــر وجــودی نازنین
تیر عشقت همچنان در دل بدار	
بِـه که صیـــادم تـو بـــودی نازنین
خواهـد این الیـــارخونین بال تا	
پیشـــت آرد جــان بزودی نازنین
الیار — غزال غزل — آزادی
نـــام آزادی مــرا بار دگــر جان می دهد
شـــور آزادی به را هـم نور ایمـــان می دهد
خفتگان اندر خیــــال عافیت باشند و جان
دیو شب ازخوان غفلت بهرشـان نان می دهد
گوهــر آزادی اندر لجّـــه ی دریای خون
باشد این غواص جانم تن به طوفــان می دهد
هان نگردد این گهر با شب پرستان سازگار
هدیه ای باشد خدا کـان را به مردان می دهد
تا بدست آرم من آن را، جانفشـانی می کنم
درســی از آزادگــی آیـات قـــرآن می دهد
از حسینـم باشد این ره، ســـرور آزادگان
کاو در این بحر خطر سر را به قربان می دهد
من نیاسایـــم به رنج مردمـان انـدر جهان
بهر این، وجـدان مرا پیوسته فرمان می دهد 
از درون نـورانـی عشقــم ولی بیـــزارم از
آنچه برخـورد جهان اولاد شیطــان می دهد
گردن من نی سزاوار کمنـــد ظلمت است
مرد حق گردن فقط بر بند رحمــان می دهد
من چو خورشیدم به تعقیب شب ظلمـانی ام
تا که برچینم بساطش وآنچه دامان می دهد 
بسته الیـــار از دلــش عهـدی سرآزادگی
بر نمی تابــد ستم را سر به پیمــان می دهد
الیار — غزال غزل — نرگس غماز
فصل گـــل آغاز شد
چشـم دلـم با زشد 
هر گل وگلچهره ای
مخــزنی از راز شد 
نغمــه ی بـــاد وزان
بردل من ســاز شد 
یـار من از ره رسیــد
نرگــس غماز شـد
جـــان من از شوق او
در پــــی پـرواز شد
نــــای دل از روی او
چشمــه ی آواز شـد
مرغ دلـــم پرگرفت
بـــر زَبَـــر بــاز شد 
بحر جمــــالش فزود
اردک جــان غاز شد 
شور وی عالم گرفت
روضه ی دلبـــاز شد 
مـردم چشمـــــان او
چون لـب دمساز شد 
عشوه ی اودرجهــان
دلبــر تک تـــاز شد 
هر قدمـش عاشـــقی
کشتـه ی این ناز شد 
کلک من انـــدر کفم
مست سرانـــداز شد 
شعر تو الیـــار از آن
بر خــط ایجـــاز شد
الیار — غزال غزل — در کمند یار
دل به تو دادم از جهان، بار نبستم ازجهان
نام تو جان من گرفت، دل بشکستـم ازجهان  
شربتـی از شرنـگ او، خوردم ودر به در شدم
این همه بی وفائی اش، دیدم وخستم ازجهان  
در چمن خیـال من، ماه تو جلوه گــر بشد
گوهر عشق و مهر خود، داد به دستم ازجهان  
نور جمــال روشنت، روزن جان من گشود
چشم تو را بـدیـدم و دیــده ببـستـم ازجهان  
این دلم از اشــارتی، سر بنهــد به پای تو
تا که تو را یقین شود، دل بگسستــم ازجهان     
دست مرا بگیر و از، دامن خود جدا مکن
تشنه ی روشنـائی ام، دل زده هستم  ازجهان  
گردلم از کمند تو، جان بدر آورد دمــی
لایق جــام جان نیم، پستـم و پَستــم ازجهان  
تا دل الیــار شنید از لب جان رضــای تو
گفت چه غم دگر مرا، زاین که برستم ازجهان
الیار — غزال غزل — خیال ابدی
چشم دل برگل آن دلبر گلپــــوش افتاد	
و از ســرش از سر دلباختــگی هـوش افتاد
جانم اندر قدح غمزه ی جــانـــانه بتافت	
انــدرون از تــب وتـاب طلبش جوش افتاد
رفـت و سـر بـر قدم دلبــــر عیار نهـــاد	
بوی جانان به مشامش زد و مــدهوش افتاد
ناگهان پرده برانداخت و رفت از بــر دل	
دل دگــر بـاره به فکــر طلــب روش افتاد
تا دهد سر دم تیغش پی دلبــــر بگرفت	
این خیال ابــدی بر ســر جــان دوش افتاد
هرگلی را به رهش دید سراغش بگـرفت	
نا گــه از هاتف غیبش خبــری گوش افتاد
« عکس اورا به دل از چهره ی خوبان ببرد	
هر که کاو را هوس شهد و می و نوش افتاد»
خوبی جان وصفا چون به پسرخوانده بدید	
مهـــر جـانـان، دل رستـم ز سیاووش افتاد
ره نبرد از زر دنیا در میخـــانه ی دوست	
هر که در دام طمع چون تله ی مـوش افتاد
هرکه الیـــار! سرانـــدرره جـانـان بدهـد
اوسبـکبــار بود، چونــکه سر از دوش افتاد
الیار — غزال غزل — سربدار یار
دلـــم به تیــر ناوک جــانان دچـارآمد	
به یک کرشمه گل انــدر دلم بهارآمد 
صبا زطرّه ی دلبر کمند جان بگشـــود	
زتار زلف وی انــدر دلــم سه تار آمد 
ز سوز نغمه ی جانسوز گیسوان اکنون	
دل رمیده ی سنگیـن دلان به زار آمد  
نشاط بزم مِی آورد و شـور جان افزود	
به ساغری دل  خشکیده ام به بار آمد
دهیــد مژده به یــاران که دل بیارایند	
که بوی مقـــدم آن ماه گلعـــذار آمد 
ز تیغ صحبت دلبر چو لب گشود انگار	
به گردنم دو لــب تیغ ذوالفقـــار آمد 
رهد ز تابــش دوزخ به دور چـرخ قضا 	
هر آنکه بر سر او سایه ی نگــار آمد 
گلی ز روی کرم هر که داد مـزرع دل	
به فیض آب عنایت یکی هــــزار آمد 
سرت ز حلقه ی گیسو نمی رهد الیـار!	
به چوب قامت یار اینچنین به دار آمد
الیار — غزال غزل — ساحت می‌آلود
شبی دلم به ماهـــی، به خلوتی نهان شد	
گرفت از او نشانی سر آمد جهـان شد 
چنان شبی درخشان، ندیده ام به عمری	
چو اختری برآمد به بام هر زمـان شد 
ستــــاره ای بر آمــد زشـام  لیلة القدر	
درید سینه ی شب، بساط او خزان شد 
مــدال عشق را من، شدم چـو گردن آویز
چو جان مه جبینان، جمال جان جوان شد 
دلم ز شوق جــانان، دراین قفس نگنجیـد	
گسست بنــد تن را، به سوی او روان شد 
هــوار از او بـرآمــد کــه دلبــران! بدانید	
گــزیــده ام مهــی را که مهتر مهان شد
مــرا نظـــر نبـــــازد به مهتـــران واهــی	
رسیــده ام به یــاری که سـاقی روان شد 
هر آنکه چشمش افتاد به ساحتی می آلود	
چه چاره! کاو شکاری به ناوک کمان شد   
هـر آنکــــه دل جهـاند ز تیر عشق جانان	
ز راه روشنــــایی، به ظلمت گمـــان شد 
چو دل بداد الیـــار، به دست شــاه خوبان	
به بحــر او در آمـد، غریق کامــران شد
الیار — غزال غزل — آهوی وفا
جــــانم ار بـــاده ننوشــد نبرد گوی وفا
کاو به تدبیـر دل آورد سر از کوی وفا 
مرغ دل هر شبه بال آرد از این بام وجود
تا کـــه پرواز کنـــد گـرد تکاپوی وفا 
ایـن تـــلاطم ننشیند به دل اندر  یم دهر
تا ننـــوشم قـدحی از کـرم جــوی وفا 
تا رســانم به کمال این دل دلبستـه به یار
می برم جام گلی سوی دل از بوی وفا
رنـــگ رخســـاره بتـــابـد اگرم رو نکند
بخـت جانی که وزد از حرم مــوی وفا 
می سپــــارم تـن خـود بر لبه ی تیـغ جفا
گر خـــزانی به بر آید ز هیاهـوی وفا 
عشق خود می برم اندر صدف گوهر جان 
تا بسنجــم سر پیمان به تـرازوی  وفا
بار الهـــــا! بنشــــان تـا به ابــد بر دل ما
تیری از ناوک برخاسته از سوی وفا
ای خوش آنروز! که آید ز نسیمش خبری
زجــواز کـرم بوســه ای از روی وفا
دل الیـــــار نیـــارامــد از ایــن کار شکار
تا نیــارد به کمند خودش آهوی وفا
الیار — غزال غزل — آب بقا
انــدر اقلیـــم فـــنا آب بقـــا می جویم
روزنـــی بر جهـــش از دار فنـــا می جویم   
دلـم آشفت از این شهره ی بازاری  من
چون ندانست از این شهره چه ها می جویم   
آسمان لایتناهی است در آیینه ی عشق
مــن چــرا بر در بیغـــوله خفـــا می جویم   
خــام ابلیس شـــدم تا لبه ی چاه سقوط
جــان خود از لب این ورطــه رها می جویم   
خستــه از توسنــی نفسم و تزویر و ریا
از فضـــای دم جـــانـــانـه هـــوا می جویم   
این جهان عشوه در آورد وکلاهم بربود
ای عجب! اینکـــــه ز مکّـــار وفا می جویم   
تا دل از هرزگی آرم به ره عشق وکمال
روشنــــایی ز تفــــاسیــر صفـــا می جویم   
تا بیـــارایمش این دل ببرم خانه دوست
خوشـــه چینـــم در خوبان و حنا می جویم 
این جهان فانی و عقبی به بقای ابدیست
من خلـــود از در رضــوان خـدا می جویم
آرزویــی ز دل خسته ی الیـــار بخاست
بعــد از ایــن از در میخــانـه نوا می جویم
الیار — غزال غزل — ترنم یار
بـــار دگــــر یــار، مرا نــاز کرد
عشــوه گری را ز نو  آغاز کرد 
پــرده ی پنـــدار و تـــردّد ربود
چشم دلــم بر دو جهان باز کرد
بـــاد ترنّـــم ز لبــانــش گشـود
رشته ی گیســوی دلم ساز کرد
قفـــل در از باب معــانی شکست
جملگـــی انــدر خط ایجاز کرد
گــل که ز باغ گل رویش شکفت
بلبـــل حیــرت زده آواز کــرد
لـوح جمـــــالش ز برِ جان کشید
چشمه ی جان را گهر انداز کرد
غم به دل از فرقت او جان گرفت
لــب به لبــم با نی  دمسـاز کرد
خنجــــر عشقــش دل الیـــار زد
جـــان من اندر صف جانباز کرد
الیار — غزال غزل — صاحب جمال
وه! کـــه روبند گل از شرم جمـال تو بود
رنگ رخسار دل از رنگ خیال تو بود   
گل به اذن تو هویدا شد و آن پرده درید
چون بدانست جمالش ز جمال تو بود   
ساز و هر نغمــه ی بلبـل، ز هوای کرمت
برسر شاخ گل اندر  پی خــال تو بود   
این شمایـــل که دل از عـالم والا بگرفت
گوهری بی بدل از حقّه ی مال تو بود   
رُستم جـــانم اگــر هیبت مردانه گرفت
یــال وکوپــال وی از جوهر زال تو بود   
آسمان دلم از یاد تو بی رنگ و غم است
این همه صافی از آن رنگ زلال تو بود   
خرقه ی نیکــــی اگر صالح وارسته ببرد
تار این پیرهــن از پود خصــال تو بود  
بس که بارد زکلامـــت گهــر مهر و صفا
گوش الیــــار به قـرآن پی قال تو بود
الیار — غزال غزل — اشارت جانان
مـــرا اشـــارت جـانــان به راه کا م آورد
دلـــم بـه عنبــر مویش به کام دام  آورد
کشیدم او به پی اش سوی مکتبی از عشق
به عشوه ای لب جان، برشراب جام آورد
 فراغتی ز فروغــش به چنــگ جان افتاد
دلــم به دست خــود از دامن حطام آورد
دلم به پیچ و خــم دهر بس پریشـان بود
به شکّــری زلبـــش، دل به انسجام آورد
دلــم زپرده ی ظلمــت نشانه بیرون بـرد
چــو آفتــاب خـود انـدر دلم به بام آورد
نشانه ای نبُــــد انـــدر زمــانـــه از نامـم
مرا به خلعـت عشقــش به مهـد نام آورد
چه ها کشید دل اندر درون جــان؛ الیــار!
دمــی که باد صبــا از بــرش، پیــام آورد
الیار — غزال غزل — سودای خیال
شمع شد جان من اندر شب سودای خیالت
ذوب شد همچو یخی از تب گرمای خیالت
خنجــرت گــر بشکافد قفس جان مرا؛ وه!
نـــدرد در دل مــن پرده ی دیبای خیـالت
گرچــه از محضر رویــت نشدم باده بنـوشی
می رسد سهم دلــم از ره درهای  خیالت
آب گـــردد به دلـــم قنـــد فراوانی اگر من
بنیــوشم سخنــی از لب زیبـــای خیالت
می رسد قطره ی جانم سر آن چشمــه ی جودت
جان بر افشانم اگرمن به کف پای خیالت
چهره آراید اگر کس چو عروسی دوجهان را
هرگز انــدر دل وجانم نرود جای خیالت
روشــن آمــد دلــم از تنگه ی تاریک جهانی
روشنــایش اثری زآن ید بیضـای خیالت
هر شب از فرقت رویت، بدمد ناله زدل، زآن
می سرایــم غــم جانم به الفبـای خیالت
کــی نهـــی پـای مبارک به در خانه ی دل، تا
بینم آن را که ندیدم همه  رؤیـای خیالت
دل الیــــار گرفته است سراغت همه عمرش
پـا نهاده است به هر جا پی آوای خیـالت
الیار — غزال غزل — نکته‌های گل
آتــش نبــر به دلت از اجــاق کین
بــا باد کینـــه نســــوزد چـــراغ دیـن 
هرگز نروید علف، گر به جای آب
بارد ز ابر فلــــک، سنـــگ بر زمیـــن 
در آزمون زمــان دست فتنـه است
ابلیـــس چــون همه جا خفته در کمین 
ویران شود به جهان خــانه ی دلت
با عشق اگـــر نکنـــی قلعـه ای حصین 
در کار عشق برائــت زجــور جوی
چو ن عشق و جور نسازد به هم، همین! 
عشق و صداقت و ایمان به هم بدوز
کن جامـــه ای به تن از عصمتــی برین 
پــرورده دامن هستی، به کار عشق
مردان خــوب و چه زنهـــای نازنین
دل بستی ار به خــدا، اعتمــــاد کن
در کار او نکنــــی تا! دلــــت  ظنین 
بیـــداد محتسبــش، نشکنـــد کمر
مرد ار ز خوبـــی خود گردد آهنین 
بازار زرق جهــــان گــر چه پرگهر
ایمــان به زرق جهان کی دهد ثمین 
خواهی که دل شود آسوده  ازجهان
دونیا حیاتینی سن توتما چوخ چتین 
دلشـــاد اگـر نبود کس به کار خیر
کــی شــادی آورد او بر دلی حزین 
بشمـــر غنیمت دوران حیـات خود
از بهـــر مــردم دوران گلــی بچین 
گــر گــام خود بنهــی در ره کمـال
ساید به بام فلـــک مــر تو را جبین 
گر کرده ای به فرامیـــن حق، عمل
پس بوده ای به امــانــات او امیـــن 
هان! نکته ای دگر از من شنو کنون
هرگــز نگردی از این نکته ها غبین 
حق است مرگ، نباشد از آن،گریـز
باشــی اگــــر چه درون حصار چین 
برچیــن زدفتـــر الیـــار نو گلـــی
گر بوده ای به چمــن مرد نکته بین
الیار — غزال غزل — آب توبه
خود حجاب خود در این پایاب  عالم بوده ام
با دلی گِل بسته اندر خانه ی غم سوده ام 
غافل از احـــوال خویش و بی خبر از رمز راه
گوئیــا گـرد غباری در دل یــک توده ام 
نیشی ازتقدیر حقّ، خواب از سر چشمم ربود
دیدم اندر تیرگی چون بیـرقی از دوده ام 
پس ببـــستم من کمــر، جبــران مافاتم کنم
آبی از توبت به جان آمد؛ بدان پالـوده ام 
بعد از آن جــام می دلبر به دست جان رسید
تیرگی، دیگر نگیرد جان؛ به می آلوده ام 
بر دل الیـــار اگر یـک قطره از مهرش چکد
مدّعی گردد که از غم ها دگر آسوده ام
الیار — غزال غزل — حاکم گل‌ها
ای دل از آن ارغــوان، جام شرابی ستان
سلســله ای هم بر از، حلقه ی موی بتان 
سر به سجود آوری؛ جان لب جود آوری
ار بچشی جرعه ای تا بشوی مست از آن 
بر گـــل او بلبـلــم؛ گــر چه اسیـر گِلم
ورد زبــانـم بود، دلبـــر شیـــریـن زبان 
دست خود ار دلبـــرم، باز کند از کــرم
موم شـود دست او، پنجــه ی شیـر ژیان 
رهــزن دلهـــا شود؛ حاکم گلهــــا شود
دلبــــرم ار ناوکــی بر نهد انـــدر کمان 
لب بگشـــــاید اگـــر؛ می رود آلام سـر
با شکــری می دمد، بـر تن ما روح وجان 
این دل الیــــار اگـر، باشد از او بهره ور
لانه گزینــد در آن، ســایه ی سرو روان
الیار — غزال غزل — رشتهٔ عشق
تقدیر جان مرا حق نوشته است
از خاک و شبنم عشقم سرشته است 
هر دل کــه بگذرد او از مسیر عشق
دانــــد به درگــه حق، عشق، رشته  است
این رشته می بردم تا به بام عـــرش 
برمسنــــدی کـــه نه جای فرشتـــه است
بس گل دروده دراین ره، هَزار جان
از مزرعـــی که در آن، بذر، کِشتـــه است 
انـــدر منـــای جمــالــش بدیده ام
بس کُشته ای که از آن کُشتـه، پشته است
آورده از چَــهِ ظلمت، دلـــم بــرون
این دل ز شـــادیش، از جان گذشته است
گــر دل ز مـرز جفــایش، گذر کند
دانـــم به تیــــغ غـــم عشق، کشته است
گریــم بر آن دل بی بهـره از غمش
آن کــاو که صیـــد کمندش  نگشته است
الیــــار! از آن، بنریزد غم از دلــت
کایـــزد تو را به چنین غـــم، بهشته است
الیار — غزال غزل — رویین تن عشق
من بر دیــار عاشقان، با جامه ای پــاک آمدم
دل دادم انــدر دست او؛ روحی طربناک آمدم
یک دم ندا آمــد مرا در کوهســـار هستی ام
من بر ندای عشق او، بر سان پــــژواک آمدم
انــگشت حکم خلقتش، بر من اشارت تا نمود
در حلقه ی جنّ وملک، چون موج کولاک آمدم
رویین تن آمــد جان من؛ تا بردم انــدر آب عشق
برهجمه ی اهــریمنـان، با جان بی باک آمـدم
لاک محبت را کشیـــد او در ازل برجــان من
بر عرصــه ی دیر جفا، من اندر آن لاک آمدم
تا تیر تقدیرش مرا، درآسمان بر دل نشست
افتــادم انــدر کــام غـم؛ تا بر سر خاک آمدم
چشم دل الیار اگر افتد به جام عشق او
گوید بر این محنت سرا، نی بهر خوراک آمدم
الیار — غزال غزل — کوی جانان
عاشقان را کوی جانان دردها تسکیـن دهد
عشق خود را چون نگینـی بر منِ مسکین دهد
گــر نهـانی پا نهم بر کوی جانان یک شبی
جــامی از می پـرکنــد اندر نقــاب دیــن دهد 
صورت بی صــورت جانــان ببینم یک نظر
جــــام زهـری از محبّت پرکنــد بی کین دهد 
گر شوم گم کرده ره، در ظلمت نفسانی ام
نوری از شمـــع هـدایت، آیــت یاسیـــن دهد 
گـر کند خار محبّت دامنــم را ریش ریش
در دیــــار خوبـــرویان کســوتی نرمین دهد 
گــر چه در هجران یارم تلخ باشد کام من
در نهــــایت  جــام لعلی، شربت شیرین دهد 
خواهم از معشوق جامی، یا گوارا یا که تلخ
هرچه خواهد او، همان، یا آن دهد یا این دهد 
آرزو دارم نهـــانی در دلـــم، کاین یار من
عشــــوه ها اندر میــانه، صحبت  دیرین دهد 
یــار من نور جهــان عاشقــان است و دگر
هر چه خواهد او دهد، نزدیک یا در چین دهد 
غم مخـور الیـــار! در زندان نای و نی بسی
صبــر را پــاداش غفــران، رتبــت زرّین دهد
الیار — غزال غزل — ایران زمین
من ایران زمینم مه تاجداران
به دوران کتاب کهن روزگاران 
بــه دل دارم از قعر دوران نشـــانی
ز حــق جوئی وغیرت جــان نثاران
به خــود بالــــم از پرچم مـردمانم
نشــانی به دل دارد از تـک سواران 
گهی دست رستم گهی دست آرش
هم آغشتــه بر خون آن سربداران 
به کیوان و کیهان درخشان درفشی
کـــزو گشته روشن دل دوستداران 
من  ایرانی ام دل سپــردم به دستت
تو را زیبــد آن برگ زرّین نگاران 
تو بر تـــارک ایــن جهــان تابناکی
نشــاید تــو را تیرگــــی از غباران 
تو را وصــف نـام ار کنم من جهـانی
نگفتـــم به دفتــر یــکی از هزاران 
برت یازد ار، دشمنـی دست جورش
کنم پوزه بر خاکش و خوار خواران 
تو الیــــار! اگر بر وطن بسته ای دل
به خدمت کن آن را زدل نور باران
الیار — غزال غزل — جان مرا جان علی
بـــاغ مــرا سرو خرامــــان علی
درد مـــرا نــام تو درمـان علی  
هر دو جهان دیده به رخســار تو
تا نظــری با رخ خنــــدان علی  
چون که تو خیر البشـری بر خدا
من ز توام والــه و حیــران علی  
در دل شب، خاطـــر غم دیدگان
حــال تو را کـرده پریشان علی  
جان تو تندیس خدا ترسی است
ای که وجودش همه ایمان علی  
شب نبرد چشم تورا خواب خوب
تا نبـــری شــــام یتیمــان علــی  
جــان جهــان منشعف از عدل تو
قســط جهــان را همه میزان علی  
چهـــره ی نیکــوی جهـان نام تو
ای به ابــد اســـوه ی انسان علی  
پشت تورا کــس نـــدرد در نبرد
خصم و عدو از تو گریـــزان علی  
وه! نشـــوی منقطــع از یـــاد حق
گــرچه دَرَد پای تو پیکــان علی  
عهـــد خـدا را تو نبــــردی ز یاد
بــودی از اول ســر پیمــان علی  
جـان تو پر گشتــه ز اسرار عشق
سینه ی تو چشمه ی جوشان علی  
جـــاذبه ی نـــام تو در هردلـــی
خصــم تو هــم معتـرف آن علی  
عشق تو گــر جان کس افتد، برد
همچــو مریدان ز تو فـرمان علی  
مهــدی موعـود اگـــر از ره رسد
پرســم از او کــو شه خوبـــان علی  
هــر چه بگویــم زتو کـم گفته ام
مــرد کمـــال و شـــه دوران علــی
کــرده هــوایت دل الیـــار از آن
زمــزمــه اش جــان مــرا جان علی
الیار — غزال غزل — بارالها
بار الهــا! حاجت ما را روا هر روز کن
روزهای عمر ما را در جهان نوروز کن 
دشمنان دین ما و میهن ما را تو خوار
مردمان خوب را بر دشمنان پیروز کن 
روزه ی مـا را اگر ناقص بود انــدر شمار
در پذیر و از کرم در حلقه ی سی روزکن 
تیرگـــی ها از دلم بزدای تا گردد سپید
هم شب تـار مرا پیوسته همچون روز کن 
بس تو ما را برنواز و گستران خوان کرم
هم همی هرروز ما را بهتــر از دیروز کن 
نور ایمــان را بتـابان بر دل این مردمان
جان ما را برگداز از مهـر خود پرسوز کن 
این دل الیـــار را پیوسته انـدر مهر خود
از بدی هـا دور و از دورانـه پند آموز کن
الیار — غزال غزل — خلق نیکو
خلق نیکــو در بشر یک نعمت یزدانی است
گر تهی باشد بشر زآن، رونق نادانی است
هم معطر سازد انسان را مدام اش  از درون
هم ببخشد اعتبارش، خلعت رحمانی است
از کویـــر جــان انســان بوتــه ی خلق نکو
می زداید خستـگی را چون چراغ جانی است
روشنـــای روز را روشــن تر و شب را نکـو
سازد ار باشد کسی را، رحمت پنهــانی است
ریشــه در نـهـــر زلال خصلــت پیـغمبـــران
هم بشر را پیـک رحمت، آیت ایمــانی است
خلـــق اگـــر بـاشد مـزیّـن بـر صفـات انبیـاء
درد دل گردد مداوا، نسخـه ی درمانی است
تو هم ای الیــار اگر گردی مزین زاین صفت
قیمتت افزون شود چون گوهر انسانی است
الیار — غزال غزل — یار
سنبـــله در سنبــله گـردد بهــار
گـــر بفشــاند فلکــم زلف یـــار 
غلغــله در ســاحت افســــانه ها
افتـــد اگـــر رو بنمـــاید نگـــار 
چشمـــه ی جوشــان دلم پرگهر
گردد اگــر ز او خبــر آید به دار 
یــارم اگــر تیـــغ کمـان برکشد
عیــن علی کاو کشدش ذوالفقــار 
گر خبــری نارد از آن سو نسیـم
تیـرگـی اندر دلم افتـد به کــــار 
گل به دلش خون چکد ار یار من
عشوه گری را، زخود آرد به بــار 
هلـهلــه در چلچـلـه  افتــد کنون
گر بگشاید رخش آن با وقـــــار 
یار مـن آن مـاه نگارین رخ است
شب رود او را چـو ببیند به غـــار 
دیـده ی الیــــار شود روشــن ار
چهره گشایـد برش آن تاجـــدار
الیار — غزال غزل — نیکی
بحر ایمـــان و عمل را درّ تابان نیکــی است
آسمان عشق را خورشید کیهان نیکی است
آنچه شب را تا سحر نوشین کند بر صاحبش
هم بـبخشد تا ابد آرامش جان نیــکی است
جـالـب غفران و رحمت از خدا بــر مردمان
بر سر انسان بود تا جی ز رحمان نیکی است
جـلوه ی خیر العمـل باشد همی بر هر کسی
آنچـه اندر زندگی مصداق ایمان نیکی است
روشنی بخش جمال صالحان و روح و دل
مرهــم زخم دل پاکیزه رویان نیـــکی است
حــق پرستی را بود آیینــه ی پاکــیزگی
جمله از خیل سفـــارشهای قرآن نیکی است
در قیــامت گوهری زرّین بود بر لـوح ما
روشن از آن نامه ی اعمال انسان نیکی است
گـر بود آغشته بر اخلاص و ایمان کار تو
آنچه اندازد تورا از چشم شیطان نیکی است 
هم تو ای الیـار کن در ترکشت تیر عمل
گـر بود ابلیس را سـوهان دندان نیکی است
الیار — غزال غزل — در اندیشهٔ یار
در چشــم فتنــه بارش خُم در خُمـانه دیدم
از گوشـــه ی نگــاهی، خَم در کمـــانه دیدم   
نزدیکتــر کــه رفتــم چنگی زنم به زلفـش
ناگــه ز شور مستــی، هستــی یگـــانه دیدم   
گفتـــم که در خیــالی یا بستــه ای به جانم
گفتـــا تو شبـــروی کـن، او را به خانه دیدم   
شب در خیــال رویــش دل را زکـف بدادم
محنــت به دوش جان را سر در خـزانه دیدم   
گشتم به دور رویش پیوسته هر شب و روز
هر جا که شاخ وبرگی، عکسش به دانه دیدم   
مـاه رخــش بتابیــد بر این زمیــن خاکــی
آن لحظــه من زمیــن را هم آسمـــانه دیدم   
در مــزرعی کــه دایــم رحمت نظر نمــاید
گـــل را کنــــار بلبـــل من شـادمــانه دیدم 
در آتــش جمــالش جانــم بسـوخت جانم
عشقــش دهــد مدامــم جـان را بهـانه دیدم 
بر آستــان قربــش سر یک شبــی نهــادم
کــردم نظــر پس آنگــه خود جاودانه دیدم 
محبوب خوبرویم! کن یک نظر به الیار
بسیار در فراقت جور زمانه دیدم
الیار — غزال غزل — آستان جانان
رو خستــگی بدر کــن ماه منــور آید
نـــور طــبیب جــانـم از روزن و در آید
من پایکوب راهش گـردم ز شـادمانی
دانـــم که یار خوبم  چون شاه شهپر آید
ســاقی بـده شـرابی از کوثــر حقیقت
با یــار دلنـــوازم ایــام غـــم ســر آیـد
گلگونه کن رخم رادر گلستان  جانان
در عشق جان ستانش سیـم سرم زر آید
برآسـتـان پاکش پیوسته سر نهم من
شــایــد کنــد قبولم یا آنکه جان بر آید
در آتش فراقش پیوسته من وصـالش
خواهم به آه و زاری گوش فلک کر آید
در سلک عشق بازان هرگز رهی نیابد
هــر مـدعی که بـا او جــان مکـــدّر آید
درمحفلی که جانان آنجا نشسته باشد
هـر عـاشقـی نهــد پا بی پا و بی سر آید
جانان اگر نماید یک غمزه ای به الیار
از شوق جان به سویش با دیده ی تر آید
الیار — غزال غزل — دعای جان
بیــا ای صاحب هستی خزان دل بهـاران کن
درآن تخم از نشاط افکن، جمالت را نمایان کن      
 به خون آلایَش از عشقت ز هر آلودگی پالا
دل مــا را به رنــگ خود بیارای و بســامان کن 
دل مــا بود از اول صاف و ربّانی به لطـف تو
به زنگــار جهــان تیره؛ چو مهرِ ماه آبــان کن
چنین می خواهم از رویت، عنان دل به دست آور
کشــانش سوی میخــانه، برش گیسـو پریشان کن
رهـانش از هــوای جـان، به راهت رهنمــایی کن
تو خـود جـانی و جانش ده، اسیـر کوی جانــان کن
دری  از بـاغ اســرارت،گشــا بر این دل عــاشق
دلــم را خــالی از بتهــا، پر از محــراب ایمـان کن
بر افشــان بـاده ی رخصت، مهیــای جهادش کن
گرش ســوی بلا بــردی، همی پیـــروز میـدان کن
به خوبانــم قــرین گــردان، قرارم ده سر پیمان
تو جـــانم از در رحــمت، به دور از شر شیطان کن
تو را الیــــار دلخستـه به زاری می کــند فــریاد
دلش را پرکن از مهرت، سرش وانگه به قربان کن
الیار — غزال غزل — مرغ شهبال
مرغ شهبـــالم ولــی محبــوس زنــدان تنم
بهرآزادی به دنیا این همه جــان می کَنـــم  
من به دنیا گفته ام هیهات اگر ســرخم کنم
گر نبـودی حکــم او، می کندم این پیراهنم 
در جها ن و تار و پودش من خدا را دیده ام
هم بر آنـــم بنــد او پیـوسته باشد گـردنم 
در گلستــــان وصـــالش می نشینــم تا ابد
تا نبـــاشد دام شیطـــان از بــرای  گلـخنم 
این جهـــان باشــد بنــایی بر سر آب روان
می نیــالایـم خـودم را تا نچسبــد دامنــــم 
دست تقدیــرت خدایا! می نـوازد تــار حق
می سپارم گوش جان از هر در و هر روزنم 
باغ رضوان تو را می جــویم  اندر این جهان
تا که سازد توش جان وآخــرت را گلـشنم
گر هـوای کوی جانان باشدم ســودای سر
می رهــم از قیـد تعلیــق و جفــای دشمنم 
تا که دست اندازم اندر حلقه ی قرب خدا
گوید این الیار حیران این چنین پر می زنم
الیار — غزال غزل — حق پرست
دیشب به خواب نوشین، چشم از جهان ببستم
سـاقـی به پیشـم آمـد، بگرفت شست دستم 
بر حلقــه ی مریــدان گفتـا خوش آمدی جان
پرسیدم از چه رویی، مـن مست مست مستم 
بــردم بـه بـاغ رضــوان آن ســاقی خــدایــی
در جمــع خوبرویـــان، یک ســاعتی نشستم 
آنجـــا بـه دل روان شـد نـور خــدای بـاقـــی
نا گـــه زفــرط شـادی، پیمــان غـم گسستم 
پـی بــردم از تـه دل باشــد حجــاب  حـایــل
بیـن خـدا و انسـان، آن این که مـن من استم 
نـور خــدا  همیــشه، در هـر کجـا عیـان است
بستم به روی خود در، آن در که خود پرستم 
هـان ایـن جهــان نبـاشـد، جـز دار فتنـه برما
خـوش بر کـسی که گوید از دام جان برَستم
 جولانگــــه شیــاطیـن بـاشـــد ســرای دنیـا
در جنـگ بـی امـانـم، دیـگـر زدل نـخستــم 
در دار غــم تـو الیــــار! ار دل بــر او بـبنـدی
گـویی سپــاس او را، کــز راه حــق نَجَـستم
الیار — غزال غزل — بلائی
مـن ز روز خلــقت آدم بـلائی گشته ام
با حسیــن از کربلا من کربلائی گشته ام
خون هابیلم به دامن، تیغ حق اندر کفم
فرق سرآغشته بر خونم، طلائــــی گشته ام
درصف یکتا پرستان، همره هابیل و نوح
هم به قــرآن و یـد بیضا، جــلائی گشتـه ام
هان! علمدار صف آزادگان باشد حسین
من ز رنگ خون او، سرخ و سمائی گشتـه ام
من سوار کشتــی حقم، حسیـنش ناخدا
در میــان موجـی ازخون، ماورائی گشتـه ام
ازتبـار ایـل حقـم ز آن شدم الیـــار آن
جان فشانم راه حق را، زآن خدائی گشته ام
الیار — غزال غزل — عشق من
درد مــرا یکسره درمان کند؛ عشق من
می کشــد افسار هوا، جان کنــد، عشــق من
می بــردم سوی منا، تا در آن، بهــر یار
در قــدم انــدازد و قــربان کنــد عشــق من
کافر اگر خنده لب آید برش یک نــظر
می بـــردش جان که مسلمـان کند عشق من
گـوی دلـم را به کـف آرد اگر مــاه من
سینه ی جان، عرصه ی چوگان کند عشق من
گر بکشد پرده ز رخسار خود، جان برد
خاصــه اگــر، زلــف پریشان کند عشـق من
راز صفای دو جهــان در دل ایـن گــهر
دشــت و کــویرم چـوگلستان کند عشق من 
رخت جهــان بر کن از اندام جانم که تا
جمــله فــرامیــن تو فرمان کنــد عشق من!
جور تو الیــــار کشــد از دلش تا مـدام
خلــوت دل بـا تو  چــراغـان کند، عشق من!
الیار — غزال غزل — تجلی یار
در تــار و پـود جانم  نور خدا عیــان است
در کنج خلوت دل ز او گنـجی ارمغان است   
هر کاو که دارد از دل، میلی به صید جانش
زآن سو خدنگی از او در چلّه ی کمان است   
در بیشــه زار عــالـم،گـر گم شود دل من
می رم به سوی جانان، آنجا ازاو نشان است   
از جان ودل گشــایی،گـر دیده ی بصیرت
بینی به ذره او را، هــم آنچه کهکشان است   
از شــوق جــان ورغبــت، بـا اندکـی تأمل
دریابی اینکه دلبر، در جان و هم جهان است   
ذرات عالــم از جـان، در سجــده گــاه اویند
صد وای و وای وافسوس، بر آنکه در گمان است   
او لا شــریک ویـکتا، هـم حیّ لایمـوت است
هر کاو ستاید او را، خوشبخت و در امان است   
پــروردگــارجــانـــم، روشنــگر جـهــانــم
بـاشد خــدای قادر، کاو ظاهــری نهــان است   
هــر کـاو ز دور گردون گیــرد نشان عبرت
یـابــد ره سعــادت از او کــه  لامــکـان است   
برگیــر جان الیــــار در هـالــه ای ز رحمت
بـر پیش خود خـدایا! کـز غصه در فغان است