mabidan/ganjoor huggingface dataset:
اوحدالدین کرمانی — الباب العاشر: البهاریات — شمارهٔ ۵۶
ما بر لگن عشق سواریم چو شمع
نقش همه کس فراپذیریم چو شمع
عشّاق قلندریم و شرط است که ما
آن شب که نسوزیم بمیریم چو شمع
اوحدالدین کرمانی — الباب العاشر: البهاریات — شمارهٔ ۵۷
شمعم که چو خاطرم مشوّش گردد
سررشتهٔ جانم همه آتش گردد
چون سوز رها کنم بمیرم حالی
می سوزم تا وقت دلم خوش گردد
اوحدالدین کرمانی — الباب العاشر: البهاریات — شمارهٔ ۵۸
شمعی که مبارز است و تمکین دارد
بر پشت لگن زچابکی زین دارد
گفتم که چرا زرد رخی؟ گفت مرا
فرهاد دلم فراق شیرین دارد
اوحدالدین کرمانی — الباب العاشر: البهاریات — شمارهٔ ۵۹
شمعا هستی به سوختن ارزانی
تا بی رخ معشوق چرا خندانی
هر چند سرت به گاز برمی دارند
برمی آری سری، زهی پیشانی
اوحدالدین کرمانی — الباب العاشر: البهاریات — شمارهٔ ۶۰
ای شمع هوای دلفروزی داری
شب زنده هم از برای روزی داری
تا صبح از آرزوی شیرین لب او
از گریه میاسای که سوزی داری
اوحدالدین کرمانی — الباب العاشر: البهاریات — شمارهٔ ۶۱
ای خواجه اگرتو نوش لبها بینی
آشفته بسی خواب که شبها بینی
اندر سحری که راز دلها گویند
تو خفته مباش تا عجبها بینی
اوحدالدین کرمانی — الباب العاشر: البهاریات — شمارهٔ ۶۲
در هستی اگر به عمر نوحی برسی
در هر نفسی زو به فتوحی برسی
عمری باید که شب به روز آری تو
باشد که تو صبحی به صبوحی برسی
اوحدالدین کرمانی — الباب العاشر: البهاریات — شمارهٔ ۶۳
خواهی که برین قصّهٔ مشکل برسی
وز عالم گل به عالم دل برسی
تو خفته و پاکشیده ای بی حاصل
وانگه خو[ا]هی که شب به منزل برسی
اوحدالدین کرمانی — الباب العاشر: البهاریات — شمارهٔ ۶۴
از کار برفته چونک با کار شوی
از هر چه تو کرده ای تو بیدار شوی
امروز تو خفته ای از آنی فارغ
فردات کند غصّه که بیدار شوی
اوحدالدین کرمانی — الباب العاشر: البهاریات — شمارهٔ ۶۵
دوش از سر خستگی مرا خواب ربود
ناگه صنمم خیال چون ماه نمود
خوش خوش به عتاب گفت در خواب شدی
شرمت بادا که عشق تو هیچ نبود
اوحدالدین کرمانی — الباب العاشر: البهاریات — شمارهٔ ۶۶
جا[ئ]ت سلیمان یوم العرض قبّرةٌ
اتت برجل جراد کان فی فیها
ترنّمت بلطیف القول اذ نطقت
انّ الهدایا علی مقدار مُهدیها
اوحدالدین کرمانی — الباب العاشر: البهاریات — شمارهٔ ۶۷
از جهل بود زیره به کرمان بردن
یا قطره به نزد آب عمّان بردن
لکن چو مروّت است فرمود خرد
پای ملخی نزد سلیمان بردن
اوحدالدین کرمانی — الباب العاشر: البهاریات — شمارهٔ ۶۸
نظمی که به راستی چو وحی اش دانند
نتوان کردن به شعر او را مانند
فرق است میان آنک از خود گویی
یا آنک زدیوان کسانش خوانند
اوحدالدین کرمانی — الباب العاشر: البهاریات — شمارهٔ ۶۹
گفتم که دلم گفت پریشان باشد
ویران زبرای چه برین سان باشد
گفتا که دل تو وقف اندوه من است
رسم است همیشه وقف ویران باشد
اوحدالدین کرمانی — الباب العاشر: البهاریات — شمارهٔ ۷۰
گفتم چشمم گفت سرابی کم گیر
گفتم جگرم گفت کبابی کم گیر
گفتم که دلم گفت درین شهر شما
صد خانه خراب است خرابی کم گیر
اوحدالدین کرمانی — الباب العاشر: البهاریات — شمارهٔ ۷۱
گفتم که منم گفت بکن استغفار
گفتم نه منم گفت که شکرانه بیار
گفتم که من از وجود خود بیزارم
گفتا که همه منم تو را با تو چه کار
اوحدالدین کرمانی — الباب العاشر: البهاریات — شمارهٔ ۷۲
آهم چو شنید گفت بر من به دو جو
اشکم چو بدید گفت هر من به دو جو
جان کردم عرضه گفت صد خرمن ازین
نزدیک من ای سوخته خرمن به دو جو
اوحدالدین کرمانی — الباب العاشر: البهاریات — شمارهٔ ۷۳
بیمار تو را درد نباشد، باشد
مشتاق تو رخ زرد نباشد، باشد
تو باد جهنده ای و من خاک درت
چون باد جهد گرد نباشد، باشد
اوحدالدین کرمانی — الفصل الاول - فی الطامات — شمارهٔ ۱
در گمراهی طالب راه اوییم
هرگونه که هست در پناه اوییم
بر ما رقمی نیست چنین می دانیم
ما مسخرگان بارگاه اوییم
اوحدالدین کرمانی — الفصل الاول - فی الطامات — شمارهٔ ۲
ما دوش در مغانه بی‌باک زدیم
عالی علم کفر بر افلاک زدیم
از بهر بت مغانه‌ای کافرکیش
صد بار کلاه توبه بر خاک زدیم
اوحدالدین کرمانی — الفصل الاول - فی الطامات — شمارهٔ ۳
الریح مع العود ترد بالبال
عودوا فلعلّ مصلحُ احوالی
لاتبعد اخضرا رعود الباب
و الراح مع العود یداوی حالی
اوحدالدین کرمانی — الفصل الاول - فی الطامات — شمارهٔ ۴
ماییم [و] حدیث زهد و طامات امشب
شب روز کنیم در خرابات امشب
بگذر تو ز زهد وز کرامات امشب
تا برگذریم بر خرابات امشب
اوحدالدین کرمانی — الفصل الاول - فی الطامات — شمارهٔ ۵
مستم دارد زباده ساقی پیوست
مستی که بود جام میش اندر دست
این کار نگر که مر مرا افتاده است
یاران همه از می و من از ساقی مست
اوحدالدین کرمانی — الفصل الاول - فی الطامات — شمارهٔ ۶
آباد خرابات ز می خوردن ماست
خون دوهزار توبه در گردن ماست
زان می‌کنم این توبه و زان می‌شکنم
کآرایش توبه از گنه کردن ماست
اوحدالدین کرمانی — الفصل الاول - فی الطامات — شمارهٔ ۷
پیری ز خرابات برون آمد مست
سجّاده به کول و کوزهٔ باده به دست
گفتم پیرا تو را به دل ایمان هست؟
ایمان به دل اندر است و دل نیست به دست
اوحدالدین کرمانی — الفصل الاول - فی الطامات — شمارهٔ ۸
در میکده جز به می وضو نتوان کرد
و آن نام که زشت شد نکو نتوان کرد
افسوس که این پردهٔ مستوری ما
از بس که دریده شد رفو نتوان کرد
اوحدالدین کرمانی — الفصل الاول - فی الطامات — شمارهٔ ۹
ما جامه نمازی به لب خُم کردیم
خود را به می ناب بمردم کردیم
در کنج خرابات بیابیم مگر
آن عمر که در مدرسه‌ها گم کردیم
اوحدالدین کرمانی — الفصل الاول - فی الطامات — شمارهٔ ۱۰
ساقی به صبوحی می ناب اندر ده
مستان شبانه را شراب اندر ده
مستیم و خراب در خرابات فنا
بانگی بده و [باز] خراب اندر ده
اوحدالدین کرمانی — الفصل الاول - فی الطامات — شمارهٔ ۱۱
در میکده چون جمال معشوقهٔ ماست
باز آمدن از کعبه به بتخانه رواست
هر کعبه کزو بوی ندارد کنش است
با او همه بتخانه شده کعبهٔ ماست
اوحدالدین کرمانی — الفصل الاول - فی الطامات — شمارهٔ ۱۲
از خوردن باده دوش حالم بگرفت
ساقی به دو دست هر دو بالم بگرفت
زین پس من و شاهدان و میخانه و می
کز خرقه و خانقه ملالم بگرفت
اوحدالدین کرمانی — الفصل الاول - فی الطامات — شمارهٔ ۱۳
آنها که ازو پیاله نوشی بزنند
بی هیچ شکی خانه فروشی بزنند
از عادت و رسم خویش بیرون آیند
بر مدرسه بگذرند و دوشی بزنند
اوحدالدین کرمانی — الفصل الاول - فی الطامات — شمارهٔ ۱۴
اسرار خرابات کسانی دانند
خود را زوجود خویش بیرون دانند
بر صدر خرابات نشیند هشیار
پر کرده شراب وصل می گردانند
اوحدالدین کرمانی — الفصل الاول - فی الطامات — شمارهٔ ۱۵
ماییم که آیت صواب از ما شد
ما غرقه در آتشیم و آب از ما شد
از بهر تفرّجی به میخانه شدیم
صد کوی خرابات خراب از ما شد
اوحدالدین کرمانی — الفصل الاول - فی الطامات — شمارهٔ ۱۶
هان ای ساقی درافکن آن باده به جام
باشد که شوم پخته از آن بادهٔ خام
سرمست به کام دل بپویم دو سه گام
تا کی غم نام و ننگ و مه ننگ و مه نام
اوحدالدین کرمانی — الفصل الاول - فی الطامات — شمارهٔ ۱۷
هر خسته که در مصطبه مسکن دارد
دودی زمن سوخته خرمن دارد
هر جا که سیه گلیم و آواره دلی است
شاگرد من است و خرقه از من دارد
اوحدالدین کرمانی — الفصل الاول - فی الطامات — شمارهٔ ۱۸
زین سان که منم گر تو تویی آخر کار
ما را بَدَل سجاده باشد زنّار
در پای خودم فتاده بینی یکبار
از دست قدح فتاده ور سر دستار
اوحدالدین کرمانی — الفصل الاول - فی الطامات — شمارهٔ ۱۹
روزی بینی مرا و رندی سه چهار
سجّاده گرو کرده به پیش خمّار
مستک شده و نعره زنان در بازار
کای مدّعیان صلای عشق «اوحد» وار
اوحدالدین کرمانی — الفصل الاول - فی الطامات — شمارهٔ ۲۰
ای ساقی از آن بادهٔ دوشینه بیار
کاندر سر من هست از آن باده خمار
مستی چو مرا زخویشتن برهاند
آن به که من البته نباشم هشیار
اوحدالدین کرمانی — الفصل الاول - فی الطامات — شمارهٔ ۲۱
ای ساقی از آن راح خوش روح افراز
کاو شیشه به بوی او کند جان پرواز
بی‌خویشتنم بکن که بیگانه چنانک
جام از می و می ز جام نشناسم باز
اوحدالدین کرمانی — الفصل الاول - فی الطامات — شمارهٔ ۲۲
ای کرده مرا عشق تو در عالم فاش
افکنده مرا تو در میان اوباش
شهری خبر است که زاهدی شد قلّاش
چون پرده دریده شد کنون ما را باش
اوحدالدین کرمانی — الفصل الاول - فی الطامات — شمارهٔ ۲۳
گر نام نباشد به جهان ننگ اینک
ور صلح نباشد به جهان جنگ اینک
ساقی می لعل و ارغوان رنگ اینک
ای هرکه نمی‌خورد سر و سنگ اینک
اوحدالدین کرمانی — الفصل الثانی - فی الاقاویل المختلفة خدمة السلطان — شمارهٔ ۱
سلطان خودم خدمت سلطان نکنم
وز بهر دو نان خدمت دونان نکنم
نفس سگ من بِدَست و من سگبانم
از بهر سگی خدمت سگبان نکنم
اوحدالدین کرمانی — الفصل الثانی - فی الاقاویل المختلفة خدمة السلطان — شمارهٔ ۲
گر عاقلی آن بکن که یزدان فرمود
وآن چیز که خیر تست او آن فرمود
سبحان چو تو را حساب خواهد کردن
شاید گفتن تو را که سلطان فرمود
اوحدالدین کرمانی — الفصل الثانی - فی الاقاویل المختلفة خدمة السلطان — شمارهٔ ۳
در خدمت مخلوق امانی نبود
جز دردسر و کندن جانی نبود
مخلوق پرست جز گدایی نبود
آزادی به و گرچه نانی نبود
اوحدالدین کرمانی — الفصل الثانی - فی الاقاویل المختلفة خدمة السلطان — شمارهٔ ۴
چون نیستم از امیر جز دردسری
خواهی پدر امیر و خواهی پسری
چون می نرسد دور به صاحب هنری
خواهی تو وزیر باش و خواهی دگری
اوحدالدین کرمانی — الفصل الثانی - فی الاقاویل المختلفة خدمة السلطان — شمارهٔ ۵
بگسل دل خود را تو زپیوند امیر
بیزار شو از امیر وز غیر امیر
زان پیش که میرت بنهد پا در بند
در بند خدا باش نه در بند امیر
اوحدالدین کرمانی — الفصل الثانی - فی الاقاویل المختلفة خدمة السلطان — شمارهٔ ۶
تا بتوانی ضد خداوندی گیر
با صبر بکوش و کنج خرسندی گیر
خواهی که همیشه نیک باشد کارت
از بد ببُر و به نیک پیوندی گیر
اوحدالدین کرمانی — الفصل الثانی - فی الاقاویل المختلفة خدمة السلطان — شمارهٔ ۷
در دست مگیر سخت مال دگران
کاین مال تو هست پایمال دگران
امروز بخور، ببخش، فردا چو روی
حال تو چنان شود که حال دگران
اوحدالدین کرمانی — الفصل الثانی - فی الاقاویل المختلفة خدمة السلطان — شمارهٔ ۸
تا در پی این فزون و آن کم باشی
حاصل همه آن بود که با غم باشی
بیهوده چه در غصّهٔ عالم باشی
می کوش که تا چگونه خرّم باشی
اوحدالدین کرمانی — الفصل الثانی - فی الاقاویل المختلفة خدمة السلطان — شمارهٔ ۹
چندانک تو را به خود بود دسترسی
مگذار که آزرده شود از تو کسی
بر مال و بقا تکیه مکن زیرا هست
آن جمله منالی به مثل و این نفسی
اوحدالدین کرمانی — الفصل الثانی - فی الاقاویل المختلفة خدمة السلطان — شمارهٔ ۱۰
بر نفس خودت نئی به کلّی ظالم
آن کن که دلی از تو بماند سالم
پهلوی تو باید که پر از علم بود
در پهلوی تو چه سود دارد ظالم
اوحدالدین کرمانی — الفصل الثانی - فی الاقاویل المختلفة خدمة السلطان — شمارهٔ ۱۱
در راه کرم کوه به کاهی بخشند
صد گونه گناه را به آهی بخشند
آن روز که خلعت سعادت پوشند
صد مجرم را به بی گناهی بخشند
اوحدالدین کرمانی — الفصل الثانی - فی الاقاویل المختلفة خدمة السلطان — شمارهٔ ۱۲
در راه توَم گر زیم و گر میرم
دل بر که نهم چون زتو دل برگیرم
پیری بر رحمت تو قدری دارد
چون بر در تو پیر شدم بپذیرم
اوحدالدین کرمانی — الفصل الثانی - فی الاقاویل المختلفة خدمة السلطان — شمارهٔ ۱۳
از بخت بدت اگر شکایت باشد
یا درد دلت ازو به غایت باشد
زنهار به انتقام مشغول مشو
بد را بدی خویش کفایت باشد
اوحدالدین کرمانی — الفصل الثانی - فی الاقاویل المختلفة خدمة السلطان — شمارهٔ ۱۴
چشم ار ز ادب به توتیایی نرسد
در درویشی هیچ صفایی نرسد
مردم به ادب رسند جایی که رسند
از بی ادبی کسی به جایی نرسد
اوحدالدین کرمانی — الفصل الثانی - فی الاقاویل المختلفة خدمة السلطان — شمارهٔ ۱۵
با قوّت پیل مور می باید بود
با ملک دو کون عور می باید بود
مردم به ادب رسند جایی که رسند
می باید دید و کور می باید بود
اوحدالدین کرمانی — الفصل الثانی - فی الاقاویل المختلفة خدمة السلطان — شمارهٔ ۱۶
هر چند کسی نیست که هست الّا او
باید که تو فرق بینی از خود تا او
با او بودن خوش است لیکن بی خود
بی خود بودن خوش است لیکن با او
اوحدالدین کرمانی — الفصل الثانی - فی الاقاویل المختلفة خدمة السلطان — شمارهٔ ۱۷
چون می ناید زما دمی درخور او
ما را نبود هیچ مقامی بر او
تدبیر همان است که بر خاک درش
دریوزه همی کنیم ما از در او
اوحدالدین کرمانی — الفصل الثانی - فی الاقاویل المختلفة خدمة السلطان — شمارهٔ ۱۸
غوّاصان را اگرچه بیمی نبود
در هر صدفی دُرّ یتیمی نبود
در عمر به نادر آنچنانی افتد
وآن دولت هر سیه گلیمی نبود
اوحدالدین کرمانی — الفصل الثانی - فی الاقاویل المختلفة خدمة السلطان — شمارهٔ ۱۹
این راز درونی مشمر کاری خرد
کاین جای نه صاف می گذارند و نه دُرد
دنیاداری و آخرت خواهی برد
آن به باشد چو آخرت خواهی مرد
اوحدالدین کرمانی — الفصل الثانی - فی الاقاویل المختلفة خدمة السلطان — شمارهٔ ۲۰
گفتی به شب آیمت [که] بیگاه شود
باشد که زبان خلق کوتاه شود
بر خفته کجا گذر توانی کردن
کز بوی خوش تو مرده آگاه شود
اوحدالدین کرمانی — الفصل الثانی - فی الاقاویل المختلفة خدمة السلطان — شمارهٔ ۲۱
هر کاو به وفا گرفته مسکن دارد
وز عقل درون خویش خرمن دارد
داند به یقین که باغبان زحمت خار
از بهر گلاب و گل و گلشن دارد
اوحدالدین کرمانی — الفصل الثانی - فی الاقاویل المختلفة خدمة السلطان — شمارهٔ ۲۲
آنجا که عنایت خدایی باشد
فسق آخر به زپارسایی باشد
و آنجای که قهر کبریایی باشد
سجّاده نشین کلیسیایی باشد
اوحدالدین کرمانی — الفصل الثانی - فی الاقاویل المختلفة خدمة السلطان — شمارهٔ ۲۳
او را خواهی، بگیر یک دم کم خود
در عالم او کی رسی از عالم خود
هر دم گویی که من ملولم چه کنم
ای بی معنی دعوی او و غم خود
اوحدالدین کرمانی — الفصل الثانی - فی الاقاویل المختلفة خدمة السلطان — شمارهٔ ۲۴
شش پنج کسی زند که بازی داند
و اندازهٔ کوتاه و درازی داند
از چشمهٔ معرفت کسی آب خورد
کاو عبرانی و ترک و تازی داند
اوحدالدین کرمانی — الفصل الثانی - فی الاقاویل المختلفة خدمة السلطان — شمارهٔ ۲۵
گفتم اثری از غم تو می باید
وآنگه پس از آن اگر بمیرم شاید
گفتا هوسی به خاک می بنمایی
غم دست به خون چون تویی نالاید
اوحدالدین کرمانی — الفصل الثانی - فی الاقاویل المختلفة خدمة السلطان — شمارهٔ ۲۶
اشکم ز دو دیده تا به دریا برسد
این نالهٔ من تا به ثریّا برسد
این گریه به خنده گردد و سوز به سور
گر بار دگر عروهٔ وثقی برسد
اوحدالدین کرمانی — الفصل الثانی - فی الاقاویل المختلفة خدمة السلطان — شمارهٔ ۲۷
می آید و بی دل دو هزار از چپ و راست
می دید نهانی که که افتاد و که خاست
برطرف کمر نبشته از زر سطری
کافغان شما ازین میان خواهد خاست
اوحدالدین کرمانی — الفصل الثانی - فی الاقاویل المختلفة خدمة السلطان — شمارهٔ ۲۸
تا آتش رخسار تو را دود نبود
روزیم به بوسه ای نبودم خشنود
اکنون که شد از آتش رویت پردود
بسیار پشیمان شوی و نبود سود
اوحدالدین کرمانی — الفصل الثانی - فی الاقاویل المختلفة خدمة السلطان — شمارهٔ ۲۹
آن خط که از آن ماه دل افروز دمد
بر رغم من خستهٔ دلسوز دمد
تا شب دمد از روز مرا آسان است
زان می ترسم که از شبم روز دمد
اوحدالدین کرمانی — الفصل الثانی - فی الاقاویل المختلفة خدمة السلطان — شمارهٔ ۳۰
آن قوم که راه بین فتادند و شدند
کس را ز یقین نشان ندادند و شدند
آن بند که هیچ کس ندانست گشود
یک بند دگر برو نهادند و شدند
اوحدالدین کرمانی — الفصل الثانی - فی الاقاویل المختلفة خدمة السلطان — شمارهٔ ۳۱
گر دل زتو بگسلد فراموشش باد
وز باد تو در آتش غم جوشش باد
وآن کس که زسودای تو عیشی دارد
گر دشمن جان من بود نوشش باد
اوحدالدین کرمانی — الفصل الثانی - فی الاقاویل المختلفة خدمة السلطان — شمارهٔ ۳۲
نفس سره ام همّت گردون نکشد
رگ از تن من به جز فریدون نکشد
سالوس نمی کنم ولی گر بکنم
سالوس کنم که گاو گردون نکشد
اوحدالدین کرمانی — الفصل الثانی - فی الاقاویل المختلفة خدمة السلطان — شمارهٔ ۳۳
در کوزه نشست گل چو رخسارش دید
تا خون دلش در دل قاروره چکید
او نیز نشست از سر طنز و طرب
خون دل گل در رخ چون گل مالید
اوحدالدین کرمانی — الفصل الثانی - فی الاقاویل المختلفة خدمة السلطان — شمارهٔ ۳۴
گفتم که شبی با تو توانم دم زد؟
ابرو ز سر خشم خم اندر خم زد
گفتم بخرم به زر وصالت روزی
لعلی بگزید و گوهری برهم زد
اوحدالدین کرمانی — الفصل الثانی - فی الاقاویل المختلفة خدمة السلطان — شمارهٔ ۳۵
بلبل همه شب به درد دل می نالید
خون دل خود در رخ خود می مالید
می گفت که گل به زیر پا می سپرند
زین پس به چمن مرا بباید نالید
اوحدالدین کرمانی — الفصل الثانی - فی الاقاویل المختلفة خدمة السلطان — شمارهٔ ۳۶
گر هیچ سوی زلف تو راهی باشد
هر تار به دست دادخواهی باشد
جز زلف و رخت هیچ سالی ندهد
یک شب که درازتر زماهی باشد
اوحدالدین کرمانی — الفصل الثانی - فی الاقاویل المختلفة خدمة السلطان — شمارهٔ ۳۷
قصّاب چو گوشت از سر دست بداد
در پهلوی دل زد که خریدار افتاد
سالی به امید گرد ران بر در او
خوردم جگر و عاقبتم گردن داد
اوحدالدین کرمانی — الفصل الثانی - فی الاقاویل المختلفة خدمة السلطان — شمارهٔ ۳۸
هر کارد که از کشتهٔ خود برگیرد
اندر دهن و لب چو شکر گیرد
گر بار دگر به پهلوی کشته نهد
از بوی لبش زندگی از سر گیرد
اوحدالدین کرمانی — الفصل الثانی - فی الاقاویل المختلفة خدمة السلطان — شمارهٔ ۳۹
چشم سیهت که ناف آهو دارد
در هر مژه صد هزار جادو دارد
از درج دلم گوهر عقلم گم شد
زنهار بگو تا بدهد کاو دارد
اوحدالدین کرمانی — الفصل الثانی - فی الاقاویل المختلفة خدمة السلطان — شمارهٔ ۴۰
فریاد که آن سرو چمن می‌جنبد
وآن راحت جان انجمن می‌جنبد
او بخت من است از آنک خواب‌آلود است
غمگینم از آنک بخت من می‌جنبد
اوحدالدین کرمانی — الفصل الثانی - فی الاقاویل المختلفة خدمة السلطان — شمارهٔ ۴۱
بر حرف دم از دل چو نقط می‌افتد
افسوس که خواجه در غلط می‌افتد
آن کس که اشارت دل ما با اوست
معنی است و خواجه نقش خط می‌افتد
اوحدالدین کرمانی — الفصل الثانی - فی الاقاویل المختلفة خدمة السلطان — شمارهٔ ۴۲
جان را دگر اقبال ز در باز آمد
دل را دگر آبی به جگر باز آمد
حاسد چو مرا بدید اکنون گوید
کان «اوحد» شوریده دگر باز آمد
اوحدالدین کرمانی — الفصل الثانی - فی الاقاویل المختلفة خدمة السلطان — شمارهٔ ۴۳
روز رخ تو کسوت شب می دارد
شب جانب روز تو عجب می دارد
گر زانک نه دود دل من شد خط تو
پا بر سر آتش چه سبب می دارد
اوحدالدین کرمانی — الفصل الثانی - فی الاقاویل المختلفة خدمة السلطان — شمارهٔ ۴۴
آن یافت که بودم به ملولی گم شد
صد گونه فضایل به فضولی گم شد
من بودم و یک دل که خدا را می جست
آن نیز به شومی رسولی گم شد
اوحدالدین کرمانی — الفصل الثانی - فی الاقاویل المختلفة خدمة السلطان — شمارهٔ ۴۵
گر دل زتو وصل دید اگر هجران دید
از غایت اخلاص همه یکسان دید
تو جان منی اگر نبینم چه عجب
شرط است که جان خویش را نتوان دید
اوحدالدین کرمانی — الفصل الثانی - فی الاقاویل المختلفة خدمة السلطان — شمارهٔ ۴۶
دانی که چرا سیاه گشت آن رخسار
من باز نمایم سبب آن هشدار
او زآتش رخسار دلم را می سوخت
دود دل من درو رسید آخر کار
اوحدالدین کرمانی — الفصل الثانی - فی الاقاویل المختلفة خدمة السلطان — شمارهٔ ۴۷
گر دست به جانان برسیدی آخر
این درد به درمان برسیدی آخر
ور عمر به پایان برسیدی آخر
این غصّه به پایان برسیدی آخر
اوحدالدین کرمانی — الفصل الثانی - فی الاقاویل المختلفة خدمة السلطان — شمارهٔ ۴۸
بخشش نکند به جز که مولای دگر
جان دل ندهد به جز دلارای دگر
گنجشک صفت جز به پر خویش مپر
پرواز مکن به بال عنقای دگر
اوحدالدین کرمانی — الفصل الثانی - فی الاقاویل المختلفة خدمة السلطان — شمارهٔ ۴۹
گر دیدهٔ تو بتافت کامل مردی
باید که تو را ازو نشیند گردی
این قدر یقین دان که در اینجا کس نیست
کاو درخور حال خود ندارد دردی
اوحدالدین کرمانی — الفصل الثانی - فی الاقاویل المختلفة خدمة السلطان — شمارهٔ ۵۰
بر دل که مقام تست گر نیش زنی
صد جان بدهم به رشوه تا بیش زنی
از نیش تو دل نیست دریغ اما من
می ترسم از آنک نیش بر خویش زنی
اوحدالدین کرمانی — الفصل الثانی - فی الاقاویل المختلفة خدمة السلطان — شمارهٔ ۵۱
گر حکم جهان زیر نگین داشتمی
بر خاک درت نثار چین داشتمی
زآنجا که تویی مرا چنین می داری
گر من توَمی تو را چنین داشتمی
اوحدالدین کرمانی — الفصل الثانی - فی الاقاویل المختلفة خدمة السلطان — شمارهٔ ۵۲
چون دید دلم که شکل موزون داری
خود را به تو داد تا توَش چون داری
دل جام جهان نماست نه جام شراب
کش روز و شب از فراق پرخون داری
اوحدالدین کرمانی — الفصل الثانی - فی الاقاویل المختلفة خدمة السلطان — شمارهٔ ۵۳
ای باد اگر گذر کنی بر صرصر
از من سخن[ی] به یار سیمین بربر
کاو گفت تو را که ای بت حیلت گر
گر هست غمت پس غم من بهتر خور
اوحدالدین کرمانی — الفصل الثانی - فی الاقاویل المختلفة خدمة السلطان — شمارهٔ ۵۴
گفتم طربی به صد دل و دین بخرم
هان تا که فروشد، من مسکین بخرم
جایی برسید درد دل، گر یابم
مرگی به هزار جان شیرین بخرم
اوحدالدین کرمانی — الفصل الثانی - فی الاقاویل المختلفة خدمة السلطان — شمارهٔ ۵۵
دل را چو فتاد با غم عشق تو رای
چندانک توانی به غمش می افزای
تا جان دارم دست من و دامن تو
زین سر نروم تا که بُباشم برپای
اوحدالدین کرمانی — الفصل الثانی - فی الاقاویل المختلفة خدمة السلطان — شمارهٔ ۵۶
بی وصل توَم مباد هرگز نفسی
جز درد توَم مباد فریادرسی
عمر من اگر زهجر کوتاه شود
بالای دراز تو بماناد بسی
اوحدالدین کرمانی — الفصل الثانی - فی الاقاویل المختلفة خدمة السلطان — شمارهٔ ۵۷
من معذورم اگر شوم هرزه درای
با عشق تو عقل کی بماند برجای
چون مظهر مظهرت منم در همه جای
شاید که به من فخر کند خلق خدای
اوحدالدین کرمانی — الفصل الثانی - فی الاقاویل المختلفة خدمة السلطان — شمارهٔ ۵۸
پرسید زدل دیده که گر ناشادی
در من ره خونابه چرا نگشادی
دل گفت تو جرم خویش بر ما چه نهی
در دام بلا به پای خود افتادی
اوحدالدین کرمانی — الفصل الثانی - فی الاقاویل المختلفة خدمة السلطان — شمارهٔ ۵۹
هر روز دلم در طلب دلداری
بنهاده به نزد خویشتن بازاری
هر جا که شکر لبی و گل رخساری
ما را همه درخور است مشکل کاری
اوحدالدین کرمانی — الفصل الثانی - فی الاقاویل المختلفة خدمة السلطان — شمارهٔ ۶۰
چشمت که زناز می کند رعنایی
لالایی او به حاجبان فرمایی
هر چند که حاجبانش لالا باشند
لایق نبود به حاجبان لالایی
اوحدالدین کرمانی — الفصل الثانی - فی الاقاویل المختلفة خدمة السلطان — شمارهٔ ۶۱
چون است به درد دیگران درمانی
آنگه که به درد ما رسی درمانی
من صبر کنم تا تو ازو درمانی
آیی به درم چو حلقه بر در مانی
اوحدالدین کرمانی — الفصل الثانی - فی الاقاویل المختلفة خدمة السلطان — شمارهٔ ۶۲
ای شب مدد جان و جوانیم تویی
سرمایهٔ عمر جاودانیم تویی
نی نی غلطم تو را چرا بد گفتم
شک نیست که روز زندگانیم تویی
اوحدالدین کرمانی — الفصل الثانی - فی الاقاویل المختلفة خدمة السلطان — شمارهٔ ۶۳
با ما خبری نداری ای بینایی
از روی تو گل همی کند رعنایی
گر تو رخ خویش را به گل بنمایی
چون بلبل مست گل کند رسوایی
اوحدالدین کرمانی — الفصل الثانی - فی الاقاویل المختلفة خدمة السلطان — شمارهٔ ۶۴
ای سوخته و ساخته در کار تو من
ای جان و دلم باخته در کار تو من
عقل و خرد و هوش و دل و دیده و دین
یک یک همه در باخته در کار تو من
اوحدالدین کرمانی — الفصل الثانی - فی الاقاویل المختلفة خدمة السلطان — شمارهٔ ۶۵
سهل است مرا یاد تو افزون کردن
یا دامن دل را سگ پرخون کردن
این آسان است لیک بس دشوار است
سودای تو از دماغ بیرون کردن
اوحدالدین کرمانی — الفصل الثانی - فی الاقاویل المختلفة خدمة السلطان — شمارهٔ ۶۶
هرگز نرود مهر تو پاک از دل من
گر نیز شود زیر زمین منزل من
صد سال برآید و بپوسد تن من
هم بوی وصال تو دمد از گل من
اوحدالدین کرمانی — الفصل الثانی - فی الاقاویل المختلفة خدمة السلطان — شمارهٔ ۶۷
امروز چنان گفت نگارم با من
کاین سوز نمی رسد به هر تردامن
بی خود شو اگر نشست خواهی با من
کاینجا منم و تو یا تو گنجی یا من
اوحدالدین کرمانی — الفصل الثانی - فی الاقاویل المختلفة خدمة السلطان — شمارهٔ ۶۸
بنگر تو بدان ماه فروز دل من
باور نکنی قصّهٔ سوز دل من
این واقعه را کسی تواند دانست
کاو خفته بود شبی به روز دل من
اوحدالدین کرمانی — الفصل الثانی - فی الاقاویل المختلفة خدمة السلطان — شمارهٔ ۶۹
ای عادت تو وعدهٔ باطل دادن
در جام شکر شربت قاتل دادن
وآن زلف شکستهٔ تو را دادم دل
کز لطف بود شکسته را دل دادن
اوحدالدین کرمانی — الفصل الثانی - فی الاقاویل المختلفة خدمة السلطان — شمارهٔ ۷۰
دل را چه محل کاو بپذیرد غم او
جان را چه خطر بود که گیرد کم او
حاصل زجهان دمی است یا دم زدنی
باری چو زدم نمی گریزد دم او
اوحدالدین کرمانی — الفصل الثانی - فی الاقاویل المختلفة خدمة السلطان — شمارهٔ ۷۱
بی روی تو دل گفت چه کار آید ازو
جز ناله که هر دمی هزار آید ازو
می گرید تا خاک شود وز گل او
نی روید و ناله های زار آید ازو
اوحدالدین کرمانی — الفصل الثانی - فی الاقاویل المختلفة خدمة السلطان — شمارهٔ ۷۲
شاد است همه عمر نکوخواه از تو
دشمن کور است گاه و بیگاه از تو
عیش خوش ما بی تو ندارد آبی
سلطان وجود لوحش الله از تو
اوحدالدین کرمانی — الفصل الثانی - فی الاقاویل المختلفة خدمة السلطان — شمارهٔ ۷۳
جزعت به کرشمه چون کند عهدی نو
خواهم که کنم پیش رخت جان به گرو
گوید چشمت به غمزه برخیز و برو
گر مست نئی حدیث مستان مشنو
اوحدالدین کرمانی — الفصل الثانی - فی الاقاویل المختلفة خدمة السلطان — شمارهٔ ۷۴
ای شب تو علی رغم بدآموز مرو
شمع طرب مرا برافروز مرو
ای صبح به جان او که امشب تو میا
وای شب به جمال او که امروز مرو
اوحدالدین کرمانی — الفصل الثانی - فی الاقاویل المختلفة خدمة السلطان — شمارهٔ ۷۵
ابروت که آسمان بیاراید ازو
خورشید چو با هلال بنماید ازو
روزم شب گشت رسم عیدی بفرست
خرمای لبت که بوی شیر آید ازو
اوحدالدین کرمانی — الفصل الثانی - فی الاقاویل المختلفة خدمة السلطان — شمارهٔ ۷۶
گر با همه ای که بی منی بی همه ای
گر بی همه ای که با منی با همه ای
گر شاه جهانی و امیر همه ای
چون مرگ به تو رسد اسیر همه ای
اوحدالدین کرمانی — الفصل الثانی - فی الاقاویل المختلفة خدمة السلطان — شمارهٔ ۷۷
مستم کن و هرچه هست بستان و برو
در چارسوی بلا بخوابان و برو
ور زانچ بخواهی که نشینی با من
منشین به وصال خویش بنشان و برو
اوحدالدین کرمانی — الفصل الثانی - فی الاقاویل المختلفة خدمة السلطان — شمارهٔ ۷۸
گفتی که تو دل برغم آن دلبر نه
ور بپذیرد به شکر جان بر سر نه
آتشکده ای کدام دل شرمت باد
محنت جایی کدام جان بر سر نه
اوحدالدین کرمانی — الفصل الثانی - فی الاقاویل المختلفة خدمة السلطان — شمارهٔ ۷۹
ای دیدن روی تو دل آرای همه
وصل لب لعل تو تمنّای همه
گر با دگری به از منی وای به من
ور با همه کس همچو منی وای همه
اوحدالدین کرمانی — الفصل الثانی - فی الاقاویل المختلفة خدمة السلطان — شمارهٔ ۸۰
او را که به رایگان گران خواهد بود
او را ز وصالش چه نشان خواهد بود
آن را که همه مایهٔ وی افلاس است
هر سود که باشدش زیان خواهد بود
اوحدالدین کرمانی — الفصل الثانی - فی الاقاویل المختلفة خدمة السلطان — شمارهٔ ۸۱
در هر هوسی دل نگران کوشیدن
با خود بودن بود در آن کوشیدن
دانی که به ترک خویشتن گفتن چیست
از بهر مراد دیگران کوشیدن
اوحدالدین کرمانی — الفصل الثانی - فی الاقاویل المختلفة خدمة السلطان — شمارهٔ ۸۲
ترکی مکن ای ترک خطایی با من
نادیده خطایی به خطایی با من
زین پس به خطت من به خطا پا ننهم
گر زانک به وصل در خط آیی با من
اوحدالدین کرمانی — الفصل الثانی - فی الاقاویل المختلفة خدمة السلطان — شمارهٔ ۸۳
ای عقل همیشه از طرب تنها باش
وای صبر درین واقعه اندروا باش
ای دل تو به پای بسته از دست مده
وای جان زدست رفته پابرجا باش
اوحدالدین کرمانی — الفصل الثانی - فی الاقاویل المختلفة خدمة السلطان — شمارهٔ ۸۴
گر با من خسته دل بیفتد رایش
جان و دل و دیده هر سه سازم جایش
وآنگاه مرا زغایت سودایش
روزی بینی بمرده اندر پایش
اوحدالدین کرمانی — الفصل الثانی - فی الاقاویل المختلفة خدمة السلطان — شمارهٔ ۸۵
بادا! چو رسی به زلف مشک افشانش
در گوش بگوی این سخن پنهانش
کان شیفته را کز تو فلک دور افکند
یاد تو همی کرد برآمد جانش
اوحدالدین کرمانی — الفصل الثانی - فی الاقاویل المختلفة خدمة السلطان — شمارهٔ ۸۶
سیمین زنخت که حسن خواند استادش
آوخ که ستاره در وبال افتادش
زآن پیش که بس توبهٔ ابدال شکست
پشمینه که پوشید مبارک بادش
اوحدالدین کرمانی — الفصل الثانی - فی الاقاویل المختلفة خدمة السلطان — شمارهٔ ۸۷
چون دید دلم عارض شهر آرایش
سر بر پایش نهاد از سودایش
دانی که چرا فتاد زلفش در پای
تا بردارد سر دلم از پایش
اوحدالدین کرمانی — الفصل الثانی - فی الاقاویل المختلفة خدمة السلطان — شمارهٔ ۸۸
یا من به چه دل زنم دَرِ سودایش
یا من چه سگم که دیده سازم جایش
گر دست رسد جملهٔ معصومان را
در دیده کشند جمله خاک پایش