mabidan/ganjoor huggingface dataset:
عطار — باب چهل و هفتم: در معانیی كه تعلق به شمع دارد — شمارهٔ ۸۵
ای شمع! اگرچه مجلس افروخته‌ای
اما تن نرم و نازکت سوخته‌ای
تو سر زده در دهان گرفتی آتش
نفط اندازی از که در آموخته‌ای
عطار — باب چهل و هفتم: در معانیی كه تعلق به شمع دارد — شمارهٔ ۸۶
ای شمع! چو تو هیچ کس آشفته ندید
در سوز یکی مست جگر تفته ندید
هرگز چشمی در همه آفاق چو تو
یک سوختهٔ ز سر برون رفته ندید
عطار — باب چهل و هفتم: در معانیی كه تعلق به شمع دارد — شمارهٔ ۸۷
ای شمع! مگر چنان گمانْت افتادست
کاتش ز زبان در دل و جانْت افتادست
هر دم گویی در دلم آتش افتاد
این چه سخنی است کز زبانْت افتادست
عطار — باب چهل و هفتم: در معانیی كه تعلق به شمع دارد — شمارهٔ ۸۸
از آه دلم کام و زبان میسوزد
چه کام و زبان همه جهان میسوزد
ای شمع! اگر بسوزدت تن سهل است
زیرا که مرا جملهٔ جان میسوزد
عطار — باب چهل و هفتم: در معانیی كه تعلق به شمع دارد — شمارهٔ ۸۹
ای شمع! بلا در تو اثر خواهد کرد
و اشکت همه دامنِ تو تر خواهد کرد
سر در آتش نهاده آگاه نیی
کاین کار سر از کجا به در خواهد کرد
عطار — باب چهل و هفتم: در معانیی كه تعلق به شمع دارد — شمارهٔ ۹۰
در شمع نگاه کن که جان میسوزد
وز آتش دل همه جهان میسوزد
آتش دل اوست برگرفته است از خویش
بر خود دل گرم او از آن میسوزد!
عطار — باب چهل و هفتم: در معانیی كه تعلق به شمع دارد — شمارهٔ ۹۱
شمع است که همچو سرکشی میخندد
وز بیخبری در آتشی میخندد
پس میگرید جملهٔ شب در غم صبح
بر گریهٔ او صبح خوشی میخندد
عطار — باب چهل و هفتم: در معانیی كه تعلق به شمع دارد — شمارهٔ ۹۲
شمعی که به یک دو شب فرو میگذرد
گه سوخته گه کشته به کو میگذرد
در خندهٔ بی فایدهٔ او منگر
بنگر چه بلا بر سرِ او میگذرد
عطار — باب چهل و هفتم: در معانیی كه تعلق به شمع دارد — شمارهٔ ۹۳
ای آتش شمع سوز ناساز مشو
در شمع سرافروز و سرافراز مشو
گر شمع شهد دور شد آن همه رفت
چه بر سر او زنی پیش باز مشو
عطار — باب چهل و هفتم: در معانیی كه تعلق به شمع دارد — شمارهٔ ۹۴
ای شمع! دمی از دل مضطر میزن
میسوز و نفس چو عود مجمر میزن
در صحبت شهد خام بودی میسوز
چون محرم او نیامدی سر میزن
عطار — باب چهل و هفتم: در معانیی كه تعلق به شمع دارد — شمارهٔ ۹۵
در عشقِ تو عقل و سمع میباید باخت
مردانه میان جمع میباید باخت
من غرقهٔ خون چو لالهٔ سیر آبی
سر در آتش چو شمع میباید باخت
عطار — باب چهل و هفتم: در معانیی كه تعلق به شمع دارد — شمارهٔ ۹۶
ماتم زدهٔ تو جانِ سرگشتهٔ ماست
غرقه شدهٔ تو دلِ آغشتهٔ ماست
چون شمع به سوزِ رشتهٔ جان سوزم
دردِ دل و سوزِ عشق سررشتهٔ ماست
عطار — باب چهل و هفتم: در معانیی كه تعلق به شمع دارد — شمارهٔ ۹۷
روی تو که عقل ازو خجل میآید
ماهی است که بس مهر گسل میآید
دور از رویت چو شمع ازان میسوزم
کز شمعِ رخت سوز به دل میآید
عطار — باب چهل و هفتم: در معانیی كه تعلق به شمع دارد — شمارهٔ ۹۸
چون شمع ز سوختن دمی دم نزنم
تا دست در آن کمند پُر خم نزنم
ور توبه کنم ز عشقِ تو ننشینم
تا همچو سر‍ زلفِ تو برهم نزنم
عطار — باب چهل و هفتم: در معانیی كه تعلق به شمع دارد — شمارهٔ ۹۹
تا از سر‍ زلفت خبرم میماند
جان بر لب و خون برجگرم میماند
من شمعِ توام که در هوای رخ تو
در سوخت تنم تا اثرم میماند
عطار — باب چهل و هفتم: در معانیی كه تعلق به شمع دارد — شمارهٔ ۱۰۰
من شمع توام که گر بسوزم صد بار
گویی که ز صد رسیده نوبت به هزار
چون شمع نداریم زمانی بیکار
تا میسوزم به درد و میگریم زار
عطار — باب چهل و هفتم: در معانیی كه تعلق به شمع دارد — شمارهٔ ۱۰۱
بر بوی وصال میدویدم همه سال
گفتی بنشانمت ازین کار محال
جانا منِ برخاسته دل شمع توام
گر بنشانی مرا بمیرم در حال
عطار — باب چهل و هفتم: در معانیی كه تعلق به شمع دارد — شمارهٔ ۱۰۲
پیوسته کتاب هجر میخواهم خواند
بر بوی وصال اشک میخواهم راند
کارِ من سرگشته چو شمع افتادست
میخواهم سوخت تا که میخواهم ماند
عطار — باب چهل و هفتم: در معانیی كه تعلق به شمع دارد — شمارهٔ ۱۰۳
در اشک خود از فرقت آن یار که بود
غرقه شدم از گریهٔ بسیار که بود
چون کار من سوخته دل سوختن است
با سر بردم چو شمع هر کار که بود
عطار — باب چهل و هفتم: در معانیی كه تعلق به شمع دارد — شمارهٔ ۱۰۴
گفتم:‌جانا! عهد و قرارت این است
مینشمریم هیچ، شمارت این است
گفتا که تو شمعی همه شب زار بسوز
چون روز درآید همه کارت این است
عطار — باب چهل و هفتم: در معانیی كه تعلق به شمع دارد — شمارهٔ ۱۰۵
دل بی غم دلفروز نتوان آورد
جان در طلبش به سوز نتوان آورد
گرچون شمعم هزار شب بنشانند
بی سوز تو شب به روز نتوان آورد
عطار — باب چهل و هفتم: در معانیی كه تعلق به شمع دارد — شمارهٔ ۱۰۶
دی میگفتم دستِ من و دامنِ او
چون خونِ من او بریخت در گردنِ او
پروانه به پای شمع از آن افتادست
تا شمع به اشکِ خود بشوید تنِ او
عطار — باب چهل و هفتم: در معانیی كه تعلق به شمع دارد — شمارهٔ ۱۰۷
امروز منم فتاده زان دلکش باز
خو کرده به اضطرار از او خوش خوش باز
سررشته بسی جسته وآخر چون شمع
سر رشتهٔ خود یافته در آتش باز
عطار — باب چهل و هفتم: در معانیی كه تعلق به شمع دارد — شمارهٔ ۱۰۸
چون نیست امید غمگسارم نفسی
پس من چکنم با که برآرم نفسی
تا دور فتادهام ازان شمع چو گل
چون شمع سرِ خویش ندارم نفسی
عطار — باب چهل و هفتم: در معانیی كه تعلق به شمع دارد — شمارهٔ ۱۰۹
ای شمع! کسی که چون تو آغشته بود
در علت و دردِ خویش سرگشته بود
خوردی عسل و رشته و دق آوردی
بس گرم دماغ تر نه از رشته بود
عطار — باب چهل و هفتم: در معانیی كه تعلق به شمع دارد — شمارهٔ ۱۱۰
ای شمعِ جهان فروز! در هر نفسی
از پرتو تو بسوخت پروانه بسی
این گرمْ دماغی از کجا آوردی
کس گرمْ دماغ تر ندید از تو کسی
عطار — باب چهل و هفتم: در معانیی كه تعلق به شمع دارد — شمارهٔ ۱۱۱
ای آتشِ شمع بر تنِ لاغرِ او
رحمت کن و بگریز ز چشمِ ترِ او
وی داده طلاق او و زو ببریده
امشب نتوانی که شوی با سرِ او
عطار — باب چهل و هفتم: در معانیی كه تعلق به شمع دارد — شمارهٔ ۱۱۲
چون شمع یک آغشتهٔ تنها بنمای
در سوز به روز برده شبها بنمای
گر بر پهنا برفتی آتش با شمع
کی گویندی بدو که بالا بنمای
عطار — باب چهل و هشتم: در سخن گفتن به زبان شمع — شمارهٔ ۱
شمع آمد و گفت: هر دم آتش بیش است
وامشب تنم از گریه به روز خویش است
گر میگریم به زاری زار رواست
تا غسل کنم که کشتنم در پیش است
عطار — باب چهل و هشتم: در سخن گفتن به زبان شمع — شمارهٔ ۲
شمع آمد و گفت: موسی جمع منم
اینک بنگر چو طشت آتش لگنم
همچون موسی ز مادر افتاده جدا
وانگاه بمانده آتشی در دهنم
عطار — باب چهل و هشتم: در سخن گفتن به زبان شمع — شمارهٔ ۳
شمع آمد و گفت: جان فشان آمدهام
کز کشتن و سوختن به جان آمدهام
آتش به زبان از آن برآرم هر شب
کز آتشِ تیزتر زبان آمدهام
عطار — باب چهل و هشتم: در سخن گفتن به زبان شمع — شمارهٔ ۴
شمع آمد و گفت: جانِ من میسوزد
وز جان تن ناتوانِ من میسوزد
سوگند همی خورم به جان و سرِ خویش
وز سوگندم زبانِ من میسوزد
عطار — باب چهل و هشتم: در سخن گفتن به زبان شمع — شمارهٔ ۵
شمع آمد و گفت: این چه عذاب است مرا
کز آتش و از چشم پرآب است مرا
سررشتهٔ من به دست آتش دادند
جان در غم و دل در تب و تاب است مرا
عطار — باب چهل و هشتم: در سخن گفتن به زبان شمع — شمارهٔ ۶
شمع آمد و گفت: تا تنم زنده بود
جان بر سرِ من آتشِ سوزنده بود
شاید که مرا دیدهٔ گرینده بود
تا ازچه ز سرْ بریدنم خنده بود
عطار — باب چهل و هشتم: در سخن گفتن به زبان شمع — شمارهٔ ۷
شمع آمد و گفت: آمده جانم به لب است
باکشتن روزم این همه سوز شب است
زین آتش تیز در عجب ماندهام
تا اشک چگونه مینسوزد عجب است
عطار — باب چهل و هشتم: در سخن گفتن به زبان شمع — شمارهٔ ۸
شمع آمد و گفت: از تنِ سرکشِ خویش
سر میبینم فکنده در مفرشِ خویش
هرچند که در مشمّعم پیچیده
هم غرقه شوم در آب از آتشِ خویش
عطار — باب چهل و هشتم: در سخن گفتن به زبان شمع — شمارهٔ ۹
شمع آمد و گفت: من به صد جان نرهم
وز آتش سوزنده تن آسان نرهم
از هستی خویش ماندهام در آتش
تا نکشندم ز آتش سوزان نرهم
عطار — باب چهل و هشتم: در سخن گفتن به زبان شمع — شمارهٔ ۱۰
شمع آمد و گفت: شخصم آغشته که بود
بود ای عجب از آتش سرگشته که بود
با آتش سرکشم اگر بودی تاب
بازم نشدی ز تاب این رشته که بود
عطار — باب چهل و هشتم: در سخن گفتن به زبان شمع — شمارهٔ ۱۱
شمع آمد وگفت: در دلم خون افتاد
کز پرده ز بیم سوز بیرون افتاد
من در هوس آتش و کس آگه نیست
تا در سرِ من چنین هوس چون افتاد
عطار — باب چهل و هشتم: در سخن گفتن به زبان شمع — شمارهٔ ۱۲
شمع آمد و گفت: عزّت من بنگر:
در زیر نهاده شمعدان طشتی زر
چون گوهر شبچراغم آمد آتش
افتاد ازان طشت چو گوهر با سر
عطار — باب چهل و هشتم: در سخن گفتن به زبان شمع — شمارهٔ ۱۳
شمع آمد و گفت: در دلم خونم سوخت
کاتش همه شب درون و بیرونم سوخت
این طرفه که آتشی که در سر دارم
چون آب ز سرگذشت افزونم سوخت
عطار — باب چهل و هشتم: در سخن گفتن به زبان شمع — شمارهٔ ۱۴
شمع آمد و گفت: هر زمان چون قلمم
گاز از سرِکین سرافکند در قدمم
بسیار به عجز گاز را دم دادم
هم درگیرد که آتشین است دمم
عطار — باب چهل و هشتم: در سخن گفتن به زبان شمع — شمارهٔ ۱۵
شمع آمد و گفت:‌چند سرگشته شوم
آن اولیتر که با سررشته شوم
هرچند که بینفس زدن زنده نیم
تا در نگری به یک نفس کشته شوم
عطار — باب چهل و هشتم: در سخن گفتن به زبان شمع — شمارهٔ ۱۶
شمع آمد و گفت: با چنین کار درشت
تاکی دارم نهاده بر لب انگشت
آن را که به آتش است زنده که بسوخت
و آن راکه به بادی بتوان کشت که کشت
عطار — باب چهل و هشتم: در سخن گفتن به زبان شمع — شمارهٔ ۱۷
شمع آمد و گفت: چون منم دشمنِ من
کوکس که به گازی ببُرد گردنِ من
گر بُکْشَنْدم تنم بماند زنده
ور زنده بمانم بنماند تنِ من
عطار — باب چهل و هشتم: در سخن گفتن به زبان شمع — شمارهٔ ۱۸
شمع آمد و گفتا: منِ مجنون باری
ننهم قدمی ز سوز بیرون باری
چون بر سرمّ آتشِ جهان افروز است
بالا دارد کارِ من اکنون باری
عطار — باب چهل و هشتم: در سخن گفتن به زبان شمع — شمارهٔ ۱۹
شمع آمد و گفت: چند باشم سرکش
بر پای بمانده به که تا سوزم خوش
چون هر نفس از کشتن خویش اندیشم
بیرون شود از پای به فرقم آتش
عطار — باب چهل و هشتم: در سخن گفتن به زبان شمع — شمارهٔ ۲۰
شمع آتش را گفت که طبعی که تر است
در شیب مرا مسوز چون بالا خواست
آتش گفتش که هست بالای تو راست
گردر شیبت بسوزم آن هم بالاست
عطار — باب چهل و هشتم: در سخن گفتن به زبان شمع — شمارهٔ ۲۱
شمع آمد و گفت: نیست اینجا جایم
تا آمدهام هست به رفتن رایم
گرچه بنشانند مرا هر روزی
بنشانده هنوز همچنان بر پایم
عطار — باب چهل و هشتم: در سخن گفتن به زبان شمع — شمارهٔ ۲۲
شمع آمد و گفت: من نیم قلب مجاز
مومی که بود نقره چو قلبش بگداز
گر قلب شود موم همان نقره بود
خود موم سر از پای کجا ماند باز
عطار — باب چهل و هشتم: در سخن گفتن به زبان شمع — شمارهٔ ۲۳
شمع آمد وگفت: جاودان افتادن
به زانکه چو من به هر میان افتادن
از شهد چو موم نقره دور افتادم
بر نقره ازین بِهْ نتوان افتادن
عطار — باب چهل و هشتم: در سخن گفتن به زبان شمع — شمارهٔ ۲۴
شمع آمد و گفت: بر تن خویشتنم
دل میسوزد که سخت شد سوختنم
با هر که درین واقعه فریاد کنم
سر بُرَّد و آتشی نهد در دهنم
عطار — باب چهل و هشتم: در سخن گفتن به زبان شمع — شمارهٔ ۲۵
شمع آمد و گفت: من نیم عهد شکن
یک ذرّه نبود بیوفایی در من
آتش بر من همه جهان کرد سیاه
من از آتش همه جهان را روشن
عطار — باب چهل و هشتم: در سخن گفتن به زبان شمع — شمارهٔ ۲۶
شمع آمد و گفت: هر دمم میسوزند
پیوسته ز سر تا قدمم میسوزند
چون گریه و دلسوزی من میبینند
زان فایدهای نیست همم میسوزند
عطار — باب چهل و هشتم: در سخن گفتن به زبان شمع — شمارهٔ ۲۷
شمع آمد و گفت: نی غمم میبرسد
نه سوختن دمادمم میبرسد
شب میسوزم که صبح را دریابم
چون میبدمد صبح دمم میبرسد
عطار — باب چهل و هشتم: در سخن گفتن به زبان شمع — شمارهٔ ۲۸
شمع آمد و گفت: جانم آتشخانه است
وز آتشِ من هزار دل دیوانه است
من همچو درختِ موسی آتش دارم
موسی سراسیمهٔ من پروانه است
عطار — باب چهل و هشتم: در سخن گفتن به زبان شمع — شمارهٔ ۲۹
شمع آمد و گفت: جان نگر بر لبِ من
گردون به خروش آمد از یاربِ من
وین طرفه که روز شادیم شب خوش کرد
در آتش و سوز چون بُود خود شبِ من
عطار — باب چهل و هشتم: در سخن گفتن به زبان شمع — شمارهٔ ۳۰
شمع آمد و گفت: می بر افروزندم
تا کشتن و سوختن در آموزندم
هرگز چون شمع سایه نبود کس را
از بهر چه میکُشند و میسوزندم
عطار — باب چهل و هشتم: در سخن گفتن به زبان شمع — شمارهٔ ۳۱
شمع آمد و گفت:‌چون مرا نیست قرار
از پنبه نفس زنم چو حلاج از دار
در واقعهٔ خویش چو حلاجم من
آویخته و سوخته و کشتهٔ زار
عطار — باب چهل و هشتم: در سخن گفتن به زبان شمع — شمارهٔ ۳۲
شمع آمد و گفت: چند از افروختنم
وز خامی خود سوختن آموختم
چون من نزدم اناالحقی چون حلاج
فتوی که دهد به کشتن و سوختنم
عطار — باب چهل و هشتم: در سخن گفتن به زبان شمع — شمارهٔ ۳۳
شمع آمد و گفت: از چه دل خوش دارم
چون از آتش حال مشوّش دارم
آتش سر من دارد و کم باد سرم
گر من سرِ مویی سرِ آتش دارم
عطار — باب چهل و هشتم: در سخن گفتن به زبان شمع — شمارهٔ ۳۴
شمع آمد و در آتش سرکش پیوست
در آتش سوزان که چنان خوش پیوست
پیوند عجب نگر که او را افتاد
بُبرید از انگبینْ به آتش پیوست
عطار — باب چهل و هشتم: در سخن گفتن به زبان شمع — شمارهٔ ۳۵
شمع آمد و گفت: ماندهام بی سر و پای
سر سوخته پای بسته نی بند و گشای
کس چون من اگر چه پای بر جا نبود
از آتش فرق، پای من رفت ز جای
عطار — باب چهل و هشتم: در سخن گفتن به زبان شمع — شمارهٔ ۳۶
شمع آمد زار زار و میگفت به راز
حال من و آتش است با سوز و گداز
من کرده به درد گریهٔ تلخ آغاز
برّیده ز من یار به شیرینی باز
عطار — باب چهل و هشتم: در سخن گفتن به زبان شمع — شمارهٔ ۳۷
شمع آمد و گفت: کیست گمراه چو من
در حلق طناب مانده ناگاه چو من
تا خام رگی چو موم نبود نرود
از جهل به ریسمان فرو چاه چو من
عطار — باب چهل و هشتم: در سخن گفتن به زبان شمع — شمارهٔ ۳۸
شمع آمد و گفت: آتش و گازست عظیم
زین سرزنش و ازان گدازست عظیم
وین سوختنم که هر شبی خواهد بود
گر بیش شبی نیست درازست عظیم
عطار — باب چهل و هشتم: در سخن گفتن به زبان شمع — شمارهٔ ۳۹
شمع آمد و گفت: مانده در سوز و گداز
کار من غم کشته کی آید با ساز
گرچه همه جمع را زِ من روشنی است
در چشم همه به هیچ میآیم باز
عطار — باب چهل و هشتم: در سخن گفتن به زبان شمع — شمارهٔ ۴۰
شمع آمد و گفت: ماندهام بی سر و پا
پای اندر بند و سر در آتش همه جا
گاهم بکشند و گه بسوزند به درد
یک سوخته سرگشتهتر از من بنما
عطار — باب چهل و هشتم: در سخن گفتن به زبان شمع — شمارهٔ ۴۱
شمع آمد و گفت: کشتهام هر سحری
پس سوخته هر شبی به دست دگری
چون در سرم آتش است و بر پایم بند
هرگز نبود کار مرا پای و سری
عطار — باب چهل و هشتم: در سخن گفتن به زبان شمع — شمارهٔ ۴۲
شمع آمد و گفت: این کرا تاب بود
کز آتش تیز بی خور وخواب بود
آبم کند آتش که به من بسته دلست
آتش دیدی که تشنهٔ آب بود
عطار — باب چهل و هشتم: در سخن گفتن به زبان شمع — شمارهٔ ۴۳
شمع آمد و گفت: اگر لبم پُرخنده است
بر خود خندم که چشم من گرینده است
از سر تیزی سرم به پای افکنده است
کان سر تیزی ز آتش سوزنده است
عطار — باب چهل و هشتم: در سخن گفتن به زبان شمع — شمارهٔ ۴۴
شمع آمد و گفت: بیسرم باید مُرد
هر لحظه به سوز دیگرم باید مُرد
چون مردهٔ یادم ز سرم باید زیست
چون زندهٔ بیخواب و خورم باید مرُد
عطار — باب چهل و هشتم: در سخن گفتن به زبان شمع — شمارهٔ ۴۵
شمع آمد و گفت: اگر میسر گردد
چندین سوزم ز اشک کمتر گردد
چون در آتش تشنگیم مینکشد
زان میگریم تادهنم تر گردد
عطار — باب چهل و هشتم: در سخن گفتن به زبان شمع — شمارهٔ ۴۶
شمع آمد و گفت: زود بیرون رفتم
نادیده ز عمر سود بیرون رفتم
چون عالم را آتش و دودی دیدم
ره پُر آتش به دود بیرون رفتم
عطار — باب چهل و هشتم: در سخن گفتن به زبان شمع — شمارهٔ ۴۷
شمع آمد و گفت: جان غم کش دارم
تن در آتش حال مشوش دارم
مینتوانم دمی که دل خوش دارم
چون سر تا پا برای آتش دارم
عطار — باب چهل و هشتم: در سخن گفتن به زبان شمع — شمارهٔ ۴۸
شمع آمد و گفت: اینهمه بیچارگیم
زان است که کس نیست به غم خوارگیم
تا پر شد از آن لقمهٔ آتش دهنم
آن لقمه خوشی بخورد یکبارگیم
عطار — باب چهل و هشتم: در سخن گفتن به زبان شمع — شمارهٔ ۴۹
شمع آمد و گفت: رختِ رفتن بستم
در آتشِ سوزنده به جان پیوستم
چون هر نفسم به گاز سر میفکنند
بر پای که سر نهم که گیرد دستم
عطار — باب چهل و هشتم: در سخن گفتن به زبان شمع — شمارهٔ ۵۰
شمع آمد و گفت: دل گرفت از خلقم
کافتاد ز خلق آتشی در فرقم
چون زار نسوزم و نگریم بر خویش
آتش بر فرق و ریسمان در حلقم
عطار — باب چهل و هشتم: در سخن گفتن به زبان شمع — شمارهٔ ۵۱
شمع آمد و گفت: این سفر افتاد مرا
کز رفتن آن صد خطر افتاد مرا
سر در کَنَبَم تمام، گویی که نبرد
این کار نگر که در سر افتاد مرا
عطار — باب چهل و هشتم: در سخن گفتن به زبان شمع — شمارهٔ ۵۲
شمع آمد و گفت: شهر پر خندهٔ ماست
ابر از سر درد نیز گریندهٔ ماست
چون من ز سر راستیی بر پایم
سر میفکنندم که سرافکندهٔ ماست
عطار — باب چهل و هشتم: در سخن گفتن به زبان شمع — شمارهٔ ۵۳
شمع آمد و گفت: دادِ من باید خواست
کز آتشِ سوزنده بمانْدَم کم و کاست
تا در سرِ من نشست ناگه آتش
گویی تو که دل بود که از من برخاست
عطار — باب چهل و هشتم: در سخن گفتن به زبان شمع — شمارهٔ ۵۴
شمع آمد وگفت: آمدهام شب پیمای
تا بو که از آتش برهم در یکجای
آتش چو به پای رفت شد عمر به سر
برگفتمت این حدیث از سر تا پای
عطار — باب چهل و هشتم: در سخن گفتن به زبان شمع — شمارهٔ ۵۵
شمع آمد و گفت: سوزِ من گر دانی
چندین بنسوزیم درین حیرانی
چندین چکنی دراز اشک افشانی
تا گرد کنم به دست سرگردانی
عطار — باب چهل و هشتم: در سخن گفتن به زبان شمع — شمارهٔ ۵۶
شمع آمد و گفت: یارِ من خواهد بود
پروانه که جان سپارِ من خواهد بود
اول چو بشویمش به اشکی که مراست
آخر لحدش کنارِ من خواهد بود
عطار — باب چهل و هشتم: در سخن گفتن به زبان شمع — شمارهٔ ۵۷
شمع آمد و گفت: میفروزم همه شب
کز سوختن است همچو روزم همه شب
هر چند زبان چرب دارم همه روز
از چرب زبانی است سوزم همه شب
عطار — باب چهل و هشتم: در سخن گفتن به زبان شمع — شمارهٔ ۵۸
شمع‌ آمد و گفت: میروم حیران من
گه کشته و گه مرده و گه گریان من
بخریدهام این فروختن از جان من
مینفروشم تا نکنم تاوان من
عطار — باب چهل و هشتم: در سخن گفتن به زبان شمع — شمارهٔ ۵۹
شمع آمد و گفت: حالتی خوش دیدم
خود را که سرافکنده و سرکش دیدم
از هر تر و خشک و دخل و خرجی که بود
خرجم همه اشک و دخل آتش دیدم
عطار — باب چهل و هشتم: در سخن گفتن به زبان شمع — شمارهٔ ۶۰
شمع آمد و گفت: اگر تنم غم کش خاست
آتش در من گرم رود دل خوش خاست
گرداب بلا بر سر من میگردد
گرداب که دیده است که از آتش خاست
عطار — باب چهل و هشتم: در سخن گفتن به زبان شمع — شمارهٔ ۶۱
شمع آمد و گفت: این تن لاغر همه سوخت
رفتم که مرا ز پای تا سر همه سوخت
خشکم همه از دست شد و تر همه سوخت
اشکی دو سه نم بماند و دیگر همه سوخت
عطار — باب چهل و هشتم: در سخن گفتن به زبان شمع — شمارهٔ ۶۲
شمع آمد و گفت: جان من پُردرد است
زین اشک که آتشم به روی آورده است
دی شهد همی خوردم و امروز آتش
تا درد همو خورد که صافی خورده است
عطار — باب چهل و هشتم: در سخن گفتن به زبان شمع — شمارهٔ ۶۳
شمع آمد و گفت: آنِ عشقم همه شب
در بوتهٔ امتحانِ عشقم همه شب
برکردهام آتشی بلند از سرِ خویش
زان روی که دیدهبانِ عشقم همه شب
عطار — باب چهل و هشتم: در سخن گفتن به زبان شمع — شمارهٔ ۶۴
شمع آمد و گفت: بر تنِ لاغر خویش
میافشانم اشک ز چشمِ ترِ خویش
چون از سر خویش از عسل دور شدم
بنگر که چه آمد به سرم از سرِ خویش
عطار — باب چهل و هشتم: در سخن گفتن به زبان شمع — شمارهٔ ۶۵
شمع آمد و گفت: هر که مردی بودست
سوزش چو من از غایتِ دردی بودست
گر گریم تلخ هم روا میدارم
کز شیرینیم پیش خوردی بودست
عطار — باب چهل و هشتم: در سخن گفتن به زبان شمع — شمارهٔ ۶۶
شمع آمد و گفت: دامنی تر داری
زیرا که نه رهرُوی نه رهبر داری
من هر ساعت سری دگر در بازم
تو ره نبری به سر که یک سر داری
عطار — باب چهل و هشتم: در سخن گفتن به زبان شمع — شمارهٔ ۶۷
شمع آمد و گفت: آمدهام رنگ آمیز
بر چهره ز ابر آتشین طوفان ریز
من از سر عشق میزنم لاف و تو هم
تا خود که برد زین دو به سر آتش تیز
عطار — باب چهل و هشتم: در سخن گفتن به زبان شمع — شمارهٔ ۶۸
شمع آمد و گفت: زاتش افسر دارم
هر لحظه به نو سوزش دیگر دارم
تا چند به هر جمع من بی سر و پای
در پای افتم از آنچه در سر دارم
عطار — باب چهل و هشتم: در سخن گفتن به زبان شمع — شمارهٔ ۶۹
شمع آمد و گفت: انجمنم باید ساخت
با سوختن جان و تنم باید ساخت
ما را چو برای سوختن ساختهاند
شک نیست که با سوختنم باید ساخت
عطار — باب چهل و هشتم: در سخن گفتن به زبان شمع — شمارهٔ ۷۰
شمع آمد و گفت: پا و سر باید سوخت
هر لحظه به آتش دگر باید سوخت
وقتی که به جمع روشنی بیش دهم
گر خواهم وگرنه بیشتر باید سوخت
عطار — باب چهل و هشتم: در سخن گفتن به زبان شمع — شمارهٔ ۷۱
شمع آمد و گفت: خویشتن میتابم
جان میسوزم به درد و تن میتابم
چون رشتهٔ من پیش ز من تافتهاند
بر تافتن است اصل و من میتابم
عطار — باب چهل و هشتم: در سخن گفتن به زبان شمع — شمارهٔ ۷۲
شمع آمد و گفت: بنده میباید بود
در سوز میان خنده میباید بود
سر میببرند هر زمانم در طشت
پس میگویند زنده میباید بود
عطار — باب چهل و هشتم: در سخن گفتن به زبان شمع — شمارهٔ ۷۳
شمع آمد و گفت: کار باید کرد
تادر آتش بر بفرازم گردن
صد بار اگر سرم ببرند از تن
من میخندم روی ندارد مردن
عطار — باب چهل و هشتم: در سخن گفتن به زبان شمع — شمارهٔ ۷۴
شمع آمد و گفت: تا مرا یافته‌اند
در تافتنم به جمع بشتافته‌اند
کمتر باشد ز ریسمانی که مراست
آن نیز در اندرون من بافته‌اند
عطار — باب چهل و هشتم: در سخن گفتن به زبان شمع — شمارهٔ ۷۵
شمع آمد و گفت: اگر خطا سوختمی
جز خود دگری را به بلا سوختمی
از خامی خویش زار میباید سوخت
گر خام نبودمی کجا سوختمی
عطار — باب چهل و هشتم: در سخن گفتن به زبان شمع — شمارهٔ ۷۶
شمع‌ آمد و گفت: بر نمیباید خاست
تا پیش تو سرگذشت برگویم راست
نی نی که زبان من بسوزد ز آتش
گر برگویم ز سرگذشتی که مراست
عطار — باب چهل و هشتم: در سخن گفتن به زبان شمع — شمارهٔ ۷۷
شمع آمد و گفت: گر بما زد پر باز
پروانه ز شوق کس نزد دیگر باز
هر لحظه رهی که میروم چون خامم
زان در آتش گرفتهام از سر باز
عطار — باب چهل و هشتم: در سخن گفتن به زبان شمع — شمارهٔ ۷۸
شمع آمد و گفت: در بلا باید سوخت
وز آتش سر بر سر پا باید سوخت
من آمده در میان جمعی چو بهشت
درآتش دوزخم چرا باید سوخت
عطار — باب چهل و هشتم: در سخن گفتن به زبان شمع — شمارهٔ ۷۹
شمع آمد و گفت: سوز پروانه جداست
کاو را پر سوخت سوز من سر تا پاست
من بنمودم درین میان فرقی راست
فرقی روشن چنین که دارد که مراست
عطار — باب چهل و هشتم: در سخن گفتن به زبان شمع — شمارهٔ ۸۰
شمع آمد و گفت: کشته بنشینم نیز
تا کشته به سوزد تن مسکینم نیز
از آتش تیز میزیم جان من اوست
وان عمر به سر آمده میبینم نیز
عطار — باب چهل و هشتم: در سخن گفتن به زبان شمع — شمارهٔ ۸۱
شمع آمد و گفت: زخم خوردم بر سر
ایام بسی نهاد دردم بر سر
روزم دم سرد گشته شب سوخته درد
ای بس که گذشت گرم و سردم بر سر
عطار — باب چهل و هشتم: در سخن گفتن به زبان شمع — شمارهٔ ۸۲
شمع آمد و گفت: کشتهٔ هر روزم
شب میسوزم که انجمن افروزم
گفتم: هوس سوز در افتد به سرم
اکنون باری ز سر درآمد سوزم
عطار — باب چهل و هشتم: در سخن گفتن به زبان شمع — شمارهٔ ۸۳
شمع آمد و گفت: دولتم دوری بود
کان شد که مرا پردهٔ زنبوری بود
نوری که از او کار جهان نور گرفت
زان نور نصیب من همه نوری بود
عطار — باب چهل و هشتم: در سخن گفتن به زبان شمع — شمارهٔ ۸۴
شمع آمد و گفت: چون گرفتم کم خویش
باری بکنم به کام دل ماتمِ خویش
ای کاش سرم میببریدی هر دم
تا بر زانو نهادمی در غمِ خویش
عطار — باب چهل و هشتم: در سخن گفتن به زبان شمع — شمارهٔ ۸۵
شمع آمد و گفت: دوربین باید بود
در زخم فراق انگبین باید بود
میخندم و باز آب حسرت در چشم
یعنی که چو جان دهی چنین باید بود
عطار — باب چهل و هشتم: در سخن گفتن به زبان شمع — شمارهٔ ۸۶
شمع آمد و گفت: دائماً در سفرم
میسوزم و میگدازم و میگذرم
بخت بدِ من چو رشته در کارم کرد
بنگر که ازین رشته چه آید به سرم
عطار — باب چهل و هشتم: در سخن گفتن به زبان شمع — شمارهٔ ۸۷
شمع آمد و گفت: اگر شماری دارم
اشک است که پُر اشک کناری دارم
گر سوختن و کشتنِ من چیزی نیست
این هست که روشن سر و کاری دارم
عطار — باب چهل و هشتم: در سخن گفتن به زبان شمع — شمارهٔ ۸۸
شمع آمد و گفت: اگر بمی باید رفت
شک نیست که زودتر بمی بایدرفت
چون در بند است پایم و ره در پیش
ناکام مرا به سر بمی باید رفت
عطار — باب چهل و هشتم: در سخن گفتن به زبان شمع — شمارهٔ ۸۹
شمع آمد و گفت: کار در کار افتاد
در سوختنم گریستن زار افتاد
از بس که عسل بخوردم از بیخبری
در من افتاد آتش و بسیار افتاد
عطار — باب چهل و هشتم: در سخن گفتن به زبان شمع — شمارهٔ ۹۰
شمع آمد و گفت: عمر خوش خوش بگذشت
دورم همه در سوز مشوش بگذشت
گر آب ز سر در گذرد سهل بود
این است بلا کز سرم آتش بگذشت
عطار — باب چهل و هشتم: در سخن گفتن به زبان شمع — شمارهٔ ۹۱
شمع آمد و گفت: جمع اگر بنشینند
بر من دگری به راستی بگزینند
چون گردن راستان بمی باید زد
بیچاره کژان! چو راستان این بینند
عطار — باب چهل و هشتم: در سخن گفتن به زبان شمع — شمارهٔ ۹۲
شمع آمد وگفت: چون درآمد آتش
سر در آتش چگونه باشم سرکش
جانم به لب آورد به زاری آتش
کس نیست که بر لبم زند آبی خوش
عطار — باب چهل و هشتم: در سخن گفتن به زبان شمع — شمارهٔ ۹۳
شمع آمد و گفت: خیز و جانبازی بین
با آتش سینه سوز و دمسازی بین
هر چند که سرفرازیم میبینی
آن سرسری افتاد سراندازی بین
عطار — باب چهل و هشتم: در سخن گفتن به زبان شمع — شمارهٔ ۹۴
شمع آمد و گفت: کشتهٔ ایامم
سرگشتهٔ روزگارِ نافرجامم
با آن که بریدهاند صد بار سرم
شیرینی انگبین نرفت از کامم
عطار — باب چهل و هشتم: در سخن گفتن به زبان شمع — شمارهٔ ۹۵
شمع آمد وگفت: سوز جان خواهم داشت
تا روز مصیبت جهان خواهم داشت
هر اشک که بود با کنار آوردم
یعنی همه نقد در میان خواهم داشت
عطار — باب چهل و هشتم: در سخن گفتن به زبان شمع — شمارهٔ ۹۶
شمع آمد و گفت: گه دلم مُرده شود
گه در سوزم عمر به سر بُرده شود
چون در دهن آب گرمم آید بیدوست
بر روی ز باد سردم افسُرده شود
عطار — باب چهل و هشتم: در سخن گفتن به زبان شمع — شمارهٔ ۹۷
شمع آمد و گفت: جور عالم برسد
وین سوختن و اشک دمادم برسد
من در آتش میروم آتش در من
چون من برسم آتش من هم برسد
عطار — باب چهل و هشتم: در سخن گفتن به زبان شمع — شمارهٔ ۹۸
شمع آمد و گفت: از سر دردی که مراست
اشک افشانم بر رخ زردی که مراست
هر چند که اشک من ز آتش خیزد
افسرده شود از دم سردی که مراست
عطار — باب چهل و هشتم: در سخن گفتن به زبان شمع — شمارهٔ ۹۹
شمع آمد و گفت: ماندهام بیخور و خَفْت
وز آتش تیز در بلای تب و تفت
گرچه بنشانند مرا هر سحری
هم بر سر پایم که بمی باید رفت
عطار — باب چهل و هشتم: در سخن گفتن به زبان شمع — شمارهٔ ۱۰۰
شمع آمد و گفت: سخت کوشم امشب
وز آتش دل هزار جوشم امشب
دی شیر ز پستان عسل نوشیدم
شیر از آتش چگونه نوشم امشب
عطار — باب چهل و هشتم: در سخن گفتن به زبان شمع — شمارهٔ ۱۰۱
شمع آمد وگفت: جان من میببرند
وز من همه دوستان من میببرند
ناگفتنیی نگفتهام در همه عمر
پس از چه سبب زبان من میببرند
عطار — باب چهل و نهم: در سخن گفتن به زبان پروانه — شمارهٔ ۱
پروانه به شمع گفت: ای در سر سوز
هر لحظه مرا به شیوهٔ دیگر سوز
گر کارِ مرا هیچ سری پیدا نیست
پیداست سرِ کارِ تُرا کمتر سوز
عطار — باب چهل و نهم: در سخن گفتن به زبان پروانه — شمارهٔ ۲
پروانه به شمع گفت: چند افروزی
خوش سوزی اگر سوز ز من آموزی
هر لحظه سری دگر برآری در سوز
ای شمع برو که سرسری میسوزی
عطار — باب چهل و نهم: در سخن گفتن به زبان پروانه — شمارهٔ ۳
پروانه به شمع گفت: «از روزِ نخست
چون کشته شوم بر سرت از عهد درست
زنهار به اشکِ خود بشویی تو مرا»
شمعش گفتا: «شهید رانتوان شست»
عطار — باب چهل و نهم: در سخن گفتن به زبان پروانه — شمارهٔ ۴
پروانه به شمع گفت: عیدِ تو خوش است
قربانم کن که من یزیدِ تو خوش است
هم وعدهٔ تو خوش و وعید تو خوش است
تو شاهدِ ما و ما شهیدِ تو خوش است
عطار — باب چهل و نهم: در سخن گفتن به زبان پروانه — شمارهٔ ۵
پروانه به شمع گفت: یارم باشی
گفتا که اگر کشتهٔ زارم باشی
دَرْ رو به میان آتش و پاک بسوز
گر میخواهی که در کنارم باشی
عطار — باب چهل و نهم: در سخن گفتن به زبان پروانه — شمارهٔ ۶
پروانه به شمع گفت: من بیش از تو
خون میگریم به درد بر خویش از تو
چون تو سر زندگی نداری اینجا
در پای تو مُردم و شدم پیش از تو
عطار — باب چهل و نهم: در سخن گفتن به زبان پروانه — شمارهٔ ۷
پروانه به شمع گفت: چون خوش افتاد
حالی که مرا با چو تو سرکش افتاد
گویند که در سوخته افتد آتش
این سوختهٔ تو چون در آتش افتاد