mabidan/ganjoor huggingface dataset:
نادر نادرپور — شام بازپسین — سفرنامه
طیاره ی طلایی خورشید 
 چرخی زد و نشست 
 من با شفق پیاده شدم در فرودگاه 
 آنگه ، درخت های جوان در دو سوی راه
  صف ساختند و پاشنه بر هم نواختند 
 ما ، در میان هلهله ، تا شهر آمدیم 
مهمانسرای شهر پس از هرگز
 در انتظار آمدن ما بود 
 ایوان او ، بلندترین جا بود 
 ما ،‌رو به سوی شهر ، در ایوان قدم زدیم
چون شب فرا رسید ، شفق ، شب به خیر گفت 
 آنگاه ، در من آن شبح مست خوابگرد
 چون روح شب شکفت 
با پای او ، قدم به خیابان گذاشتم 
 از عابری شتابان ، پرسیدم 
 آقا !‌ چه ساعتی است ؟
 او در جواب گفت 
 از ظهر ، یک دقیقه گذشته ست 
 آغاز شام بود 
 گفتم : کدام ظهر 
 ظهری که زندگی را تقسیم می کند ؟
بر چهره های رهگذران دوختم نگاه
 اینان ، معشاران کهن بودند
 همسایگان خانه ی من بودند 
 در شهر دوردست جوانی
شهری چنان که افتد و دانی
اما به چشم حیرت خود دیدم 
کز پشت پوست ، خامه ی صورتگزمان 
 سیمای پیرشان را ترسیم می کند 
مستی که عینکش را بر سر نهاده بود 
در کوچه ی کتابفروشان 
نام کتاب ها را می خواند و می گذشت 
عینک ، خطوط ذهنی او را 
 برجسته می نمود 
 من دیدم آنچه در سر او نقش بسته بود 
 تقویم پاره پاره ی ایام 
فرجام روز و فاجعه ی شام 
 سودای سرنوشت و سرانجام 
 در پرتو چراغ ، زن پیر روسپی
چون شیشه ی شرابش ، در هم شکسته بود
  بر من نگاه کرد 
 در پشت چشم او 
 دوشیزه ای جوان به تماشا نشسته بود 
 مردی که کودکی را بر سینه می فشرد 
 می آمد و تمام اندام فربهش 
 در سایه ی حقیرش می گنجید 
 وان سایه ی حقیر 
طفلی صغیر بود که از خواب جسته بود
 در شهر دوردست جوانی
 با جامه دان خاطره ها گشتم 
چون شب ز نیمه نیز فراتر رفت 
 با آن شبح به خانه قدم هشتم 
در آستان خانه ، شبح ، شب به خیر گفت 
 فردا سپیده دم 
طیاره ی طلایی خورشید
  آماده ی صعود و سفر بود 
 من آمدم ز شهر به سوی فرودگاه 
 اما ، درخت های جوان ،‌ در دو سوی راه 
پایی نکوفتند و سرودی نساختند 
 زیرا که در کنار من این بار 
بیگانه ای به نام سحر بود 
 وانان ،‌ مرا رفیق شفق می شناختند
نادر نادرپور — شام بازپسین — شب
آتش در آب های روان بر فروخت ماه
 برخاست باد و آتش تندش فرونشست
  اما ، در آب ساکن زیر درخت ها 
 عکسی فکنده بود که پیوسته می گسست 
 باران ، به گریه بار سفر بسته بود و ، شب 
در بستر گشوده ی او خفته بود مست 
 تا برتن برهنه ی او خیره ننگرد 
 دست درخت راه نظر بر ستاره بست 
دست درخت را 
 در دست خود فشردم ، رگ های او شکست 
مهتاب ، عمر شب را در شیشه کرده بود 
 چون شیشه بر زمین زده شد ، آفتاب رست
نادر نادرپور — شام بازپسین — آیینه
لب هایش آشیانه ی آتش بود
 با شعله های بوسه و دندان 
رقصی درون جامه ، نهان داشت 
 چشمی به سوی آینه ، خندان 
 هر ناز او ،‌ نیاز نمایش بود 
صبح از شکاف پیرهنش می تافت 
شب ، غرق در سجود و ستایش بود 
او ، زیر لب ،‌ از آینه می پرسید 
ایا من آن کسم که تو می خواهی ؟
آیینه ، آشیانه ی آتش بود
نادر نادرپور — شام بازپسین — مستی
یخ در بلور لیوان 
 سنگی بر ینه 
ین سنگ ، از لهیب عطش آب می شود 
رنگش به چشم من 
 رنگ لعاب کاشی و مهتاب می شود 
 می نوشم آب را 
 در من بدل به وسوسه ی خواب می شود 
 خوابی سیاه و سنگین ، خوابی به رنگ سنگ 
 سنگی بر ینه
نادر نادرپور — شام بازپسین — نامه ای به دوردست
آه ای میانه بالا ،‌ آه ای گشاده موی
ای نازنین آینه در چشم 
ای سبزی تمام جهان در نگاه تو 
 ای آفتاب سرزده از بام باختر 
ای مشرق جوانی من جایگاه تو 
در سرزمین ظلمت ، ایا چگونه ای ؟
 آه ای سپید بازو ، آه ای برهنه تن 
 ای بر سحرگهان تنت دست مهر من 
 کنون در آن دیار ، خدا را چگونه ای ؟
خرم ، شبان دور که در پرتو چراغ 
 من می نوشم آنچه تو می خواندی
من می شنیدم آنچه تو می گفتی
تا شاید از کلام تو یابم نمونه ای 
 فواره ی ظریف حیاطت گشوده بود 
 نجوای نقره فامش می ریخت در سکوت 
 تنها طنین بال مگس اوج می گرفت 
چون باد پنجه می زد بر تار عنکبوت 
 تا می دمید روشنی نیلگونه ای
 کاغذ به روی کاغذ ،‌ روز از قفای روز
 در دفتر سپید تو پوسید و زرد شد 
چندین بهار آمد و چندین خزان گذشت 
تا هر سخن پرنده ی آفاقگرد شد 
 ای بانوی کلام 
وقتی که دست من به هواخواهی دو لفظ
سرگشته در میان دو معنی بود 
 او را به لطف بوسه ی خود می نواختی
ای خامش سخنگو ،‌ ای شوخ شرمگین 
ای دوست ، ای معلم ، ای ترجمان بخت 
ای سرخی خجالت بر گونه ی افق 
هنگام عشق بازی خورشید با درخت 
در آن غروبگاه بهاری
وقتی که آفتاب تن تو 
از شامگاه بستر من می کشید رخت 
دیدم که همچو قلب زمین می گداختی
 ای از نژاد آهو ای از تبار ماه
 آن لحظه های گمشده ی دور یاد باد 
آه ای چراغ سرخ شقایق به دست تو 
پیوستنت به قافله ی نور یاد باد
 گویند : آسمان همه جا آبی است 
 اما نگاه تو 
 آن سبزی تمام بهاران چگونه است ؟
 ایا هنوز در همه عالم نمونه است ؟
امروز شامگاه که بارانی از درون 
تصویر دلفریب ترا می شست 
 از پرده ی تصور تاریکم 
می دیدم ای کسی که ز من دوری
 من با تو همچو آینه ،‌ نزدیکم
نادر نادرپور — شام بازپسین — پلنگ و ماه
تو از دیده رفتی و ، از دل نرفتی
 وفای تو نارم ، خداوندگارا
چه غم گر غروری پلنگانه داری ؟
سرت از چنین باده خوش باد ، یارا 

 چو دیدی که من خانه در ماه دارم 
 پلنگ غرورت خروشید در تو 
برافراشت قامت که بر ماه تازد 
درافتاد و خشم تو جوشید در تو 

من آن شب چرا دل به شیطان سردم ؟
 چرا کار روشن ضمیران نکردم ؟
چو دیدم که بالاتر از خود نخواهی
چرا خانه ی ماه ، ویران نکردم ؟

 من آن شب چه نامهربان با تو بودم
 پشیمانی ام را نمی دانی امشب 
 تو ای رفته از چشم و ای مانده در دل 
بر آفاق جان جکم می رانی امشب 
من امشب چه مستانه می نالم از تو 
تو در من ، چه جانانه می خوانی امشب
نادر نادرپور — شام بازپسین — زخم نهان
در جگرم چون دهان ماهی زخمی است 
 زخم گشفتی که کس نیافته نامش 
 یا لب سرخ گشوده ای که هویداست 
 چون لثه ی خالی انار کلامش

زخم شگفتی که گر زبان بگشاید 
در سخنش راز معجزات مسیح است 
 واژه ی گنگن از کرامتش همه گویاست 
لفظ غریب از لبش همیشه فصیح است 

تیغه ای از آهن گداخته در اوست 
چرخ زنان ، خون فشاند از دهن او 
 خشم و خروشی نگفتنی است سکوتش
زمزمه ای ناشنیدنی ، سخن او 

 اوست دهانی که گرچه حنجره اش نیست 
 می کوشد تا همیشه نغمه بخواند 
 دردش ، چون گریه ، در گلو فکند چنگ 
تا مگر اعماق سینه را بدراند 

اوست دهانی که با خشونت دندان
  گونه ی بیرنگ ماه را بخراشد 
مردم چشمی که تیشه ی نظر او 
 پیکره های ندیدنی بتراشد 

 اوست که چون بیند آفتاب خزان را 
در وسط آسمان به جلوه نمایی
ترسد کاین کاغذ کبود بسوزد 
 در پس آن ذره بین دوره طلایی

 چشم است این یا دهان ؟ درست ندانم 
دانم کز خون من پر است پیامش
در جگرم ،‌ چون دهان ماهی زخمی است 
زخم شگفتی که کس نیافته نامش

این دهن سرخ ، این بردیگی زخم 
می خندد بر حیات برزخی من 
 در بن دندان او ، به تردی انگور 
 می ترکد لحظه های دوزخی من
نادر نادرپور — زمین و زمان — الماس و دندان
 شب در پس لبان درشت و سیاه خویش
 دندان فشرده بود بر الماس اختران 
الماس هر ستاره به یک ضربه می شکست 
 وز هر کدام ، بانگ شکستن بلند بود
  در شب ، هزار زنجره فریاد می کشید
نادر نادرپور — زمین و زمان — مینیاتور
بر پرده های رنگی بهزاد نامدار 
 من ، نقش سالخورده ی خیام شاعرم 
 من ، در میان بزم 
 دستی به جام باده و دستی به زلف یار 
 آواز را به زمزه آغاز می کنم 
تا ماه نو ، سرود خوش آرد به خاطرم 
 می خوانم ،‌ و صدای من از ژرفنای دل 
 هرگز به گوش مطرب و ساقی نمی رسد 
 زیرا که این دو تن 
چیزی به جز نقوش فریبنده نیستند 
من نیز در نگاه کسان ، نقش دیگرم
  من تکیه کرده ام به درختی که هیچ گاه
  از پشت او ، تصور دیدار آفتاب 
 در آستان صبح میسر نبوده است 
 من خیره مانده ام به هلالی که در سخن 
ابروی یار بوده و چوگان شهریار
  اما ، به چشم دل 
در خرمن غروب چمنزار عمر من 
 چیزی به غیر داس در گرو نبوده است 
من ، در میان بزم 
 چشم به چهره ای است که نقش جمال او 
از معجزات خامه ی صورتگر است و بس 
جامی که آفرین خود را خریده است 
تصویر ماهرانه ای از ساغر است و بس 
 هرگز من آن کسی که تو بینی ، نبوده ام 
 تصویر من ، نشانه ی تقدیر دیگر است 
 ایا خدا ، دوباره مرا آفریده است ؟
یا عمر دیگر از پس مردن میسر است ؟
عمر نخست من که در اندیشه ها گذشت 
بر پرده ی نگارگران ، آشکار نیست
 تصویر من که آینه ی عمر دوم است 
چیزی به جز تصور صورت نگار نیست 
در این جهان کوچک رنگین و کاغذین 
من ، نقش سالخورده ی خیام شاعرم 
آتش گرفته است افق در قفای من 
 وز سالیان سوخته دودی است در سرم 
 پیرانه سر ،‌ به یاد جوانی ، میان بزم
 با چنگ زهره ، زمزمه آغاز می کنم 
 اما گشوده نیست زبان سخنورم 
وین آرزو مراست که بعد از هزار سال 
نقاش روزگار به رغم گذشته ها
  اینده ای به کام دل من رقم زند 
 لیکن هراسناک از آنم که آسمان 
ایینه ای شکسته نهد در برابرم
نادر نادرپور — زمین و زمان — پله ی شصتم
شب شد و اشک خزان ، مردمک پنجره ها را شست 
 وز پس پرده ی پنهان فراموشی
 مشعل یا تو در خانه ی تاریک ، چراغ افروخت 
ناگهان ، خاطر من چون افق آینه روشن شد 
 ناگهان ، سینه ی من در تب دیدار بهاران سوخت 
یاد تو ، بوی چمن های پر از برف و شقایق را 
 با مناجات خروسان سخرحیز ، نثارم کرد 
 از نهانگاه دلم ، چشمه ی غم های جهان جوشید 
لقمه ی بغض فرو خورده ی من راه گلو بر بست 
گریه ی سرشارتر از ابر بهارم کرد 
یاد تو ، عکس در آیینه ی تنهایی من انداخت 
یاد تو ، پنجره ای را به شب غربت من بگشود 
 نظر از پنجره بر بام شب افکندم 
قرص ماه از پس ابری که روان بود ، نمایان بود 
 با خود اندیشه کنان گفتم 
آسمان ماه درخشان خزانی را 
همچو آیینه به دیوار افق کوبید 
قله ای کو ؟ که من از اوجش
دست بگشایم و آن آینه برگیرم 
 تا در او ،‌ لحظه ی پایان جوانی را 
 چون شفق در گذر آب توانم دید 
 این گمان بود که چون روزنه ای در دل تاریکی 
رهنمونم شد و از خانه برونم راند 
نردبانی که مرا تا به لب فلک می برد 
 از بن کوچه ی خاموش به خویشم خواند 
 تیره ی پشت برافراخته ی او را 
 با قدم های عمودی ، همه پیمودم 
پای بر پله پنجاه و نهم سودم 
 ناگهان ، کاه بر آن پله فروغ افشاند
  پله روشن شد و پیرامون او ، تاریک 
زیر لب ،‌ با دل خود گفتم 
 آه !‌ من یک قدم دیگر 
 از زمین دور شدم یک نفس دیگر 
 به زمان نزدیک 
 من ازین پله که پا بر کمرش دارم 
 صورت کودکی و سیرت پیری را 
هر دو ، در آینه ی ماه توانم دید 
 سهم جمشید اگر جام جهان بین بود 
 من ، جهان را به از آن شاه توانم دید 
ناگهان معجزه ای شوم ، حقیقت یافت 
ماه ، پیش آمد و من چهره ی پیرم را 
در دل آینه اش دیدم 
 وز دگرگونی آن چهره هراسیدم 
خواستم تا نظر از آینه بردارم 
 دیدم افسوس که آن لحظه ی هول انگیز 
 در پی خواب فریبنده ی سوداها 
 لحظه ی باز رسیدن به حقایق بود 
 بار دیگر به دلم گفتم 
تو ،‌ اگر ماه درخشان خزانی را
  به خطا آینه غیب نما خواند ی
معنی غیب ندانستی 
ورنه این ماه که تصویر کهنسالی من در اوست 
 بی گمان آینه ی دق بود 
ماه ، بر پله شصتم تافت 
 پله روشن شد و پیرامون او تاریک 
 باز من یک قدم دیگر 
 از زمین دور شدم یک نفس دیگر 
به زمان نزدیک 
 وز بلندای سحرگاهان 
 شاید از روزنه ای پنهان 
 در دل خانه ی متروک نظر کردم
صبح آمد و یاد تو ، دگر باره 
در فراموشی ایام ، نهان می شد 
 در غیاب من و تو ، ساعت دیواری
  با دو انگشت فسونکارش
زخمه بر تار زمان می زد 
 نغمه پرداز حیات گذران می شد
 عکس من ، در دل قاب غبار آلود 
به چراغی که تو افروخته بودی ، نگران می شد 
 آری آن چهره که یک روز ، جوان می زیست 
 پیر می گشت و جهان ، باز ، جوان می شد
نادر نادرپور — زمین و زمان — نقابدار عریان
این که نقاب مرا نهاده به صورت 
 کیست ؟ که نتوان شناخت سیرت او را 
 بر تن من حاکم است و خلق نداند
 راز حضور مرا و غیبت او را 
 جان و تن من ، طعام روز و شب اوست 
ضعف من است این که زاده قوت او را
  جسم مرا چون جذام کهنه جویده ست
  چاره نجویده کسی جراحت او را 
باده ی خون منش کشانده به مستی 
ذلت من آفریده لذت او را 
 دشمن من ، جاگزیده در بدن من 
نفرت من ،‌ بیش کرده نخوت او را 
 بر سر آن است کز تنم بکند پوست
 تا بستایم همیشه ، قدرت او را 
 وای که چون از درون من بدر اید 
 آینه حس می کند کراهت او را 
جمجمه ای با دو چشمخانه ی خالی است 
 وین همه زشتی ، قزوده هیبت او را 
 اسکلتی پیر ، زاده می شود از من 
 منتظرم ساعت ولادت او را
نادر نادرپور — زمین و زمان — نجوایی در حضور آیینه
چندان فرو بارید برف جامد ایام 
 کز حجم سردش : موی من رنگ زمستان یافت 
کنون نمی دانم که باران کدامین روز 
 این رنگ برفین را تواند شست 
شب ، دیدگانم را چنان از تیرگی انباشت 
 کاین چشمه های روشن از بنیاد خشکیدند 
 کنون نمی دانم که چون خورشید برخیزد 
تصویر او را در کدامین چشمه باید جست 
 بار گران روزها چندان به دوشم ماند 
 کز بردباری قامتم خم شد 
اگنون کسی در گوش من ، خصمانه می گوید 
این پشته پنهان که بر دوس گمان داری 
 بار گناه تست 
 من خوب می دانم که در اوج کهنسالی 
 چشمان تاریک مرا از صبح آیینه 
دیگر امید روشنایی نیست 
 اما هنوز ای بخت 
ایا ، میان خرمن موی سپید من 
تار سیاهی در شب پیری تواند رست ؟
نادر نادرپور — زمین و زمان — پلی میان زمین و آفتاب
ای آفریده ای که تن مر مرین تو 
 آن گونه روشن است که آب از فروغ ماه 
وان پرنیان سرخ تو بر قامت بلند 
 چون شعله های بعثت صبح است بر درخت 
ای نورسیده ای که خداوند کائنات 
 مهر تو را به خاطر من راه داده است
 تا خوش کند خیال مرا در بلای سخت 
 ای آنکه از کرانه ی آرام چشم تو 
 در سرزمین غربت اندوهناک من 
 بر من دوباره می نگرد آفتاب بخت 
ای معنی دمیدن خورشید در غبار 
 وقتی که پا به ساحت این خانه می نهی 
 حس می کنم که بوی تو ، بوی شکفتن است 
 موی تو نیز ، وصلت صبح است و آبشار 
 حس می کنم که آینه زیبایی ترا 
در ذهن بی قرار فراموشکار خویش
هر لحظه می ستاید و تصویر می کند وان صورت شگفت ، دل دیده ی مرا 
 مانند ذهن آیینه تسخیر می کند 
 من با چنین غرور 
 هم از تو شادمانم و هم از تو شرمسار
وقتی که در مقابل من ایستاده ای
بر تکدرخت قامت عشق آفرین تو 
 می بینم آن دو میوه ی آدم فریب را 
 وز جلوه ی بهشتی خود خیره می کنند 
 آن هر دو سیب من بی نصیب را 
چون دست من به دست تو پیوند می خورد 
گویی پلی میان زمین است و آفتاب 
 صبح مرا طلوع تو آغاز می کند 
 بیم مرا امید تو می آورد جواب 
 مهر من از نگاه تو افزوده می شود 
 مانند طعم خاطره از مستی شراب 
 وان دم که پشت بر من و آیینه می کنی 
 غم می خورم که موسم طبع جوان گذشت 
وینک تو نیز می گذری با چنین شتاب 
وز دور ، چشم آینه و دیدگان من 
 بر قامت رسای تو ، رقصی نهفته را 
 دنبال می کنند چو موجی روان بر آب 
 وان پیکر سپید 
 از ماورای جامه ی ابریشمین تو 
 پیداست همچو شعله ی باریک در حباب 
 آه ای بلند نغز 
من ، دل به بازگشت بزرگ تو بسته ام 
 اما تو در حصار بلورین انتظار 
 در جستجوی فرصت بهتر نشسته ای 
گویی که پیش ازین
 هرگز در آرزوی فرار از چنین حصار 
 با من سخن نگفته و پیمان نبسته ای 
اما من از معاشقه ی ماه با درخت 
حس می کنم که نوبت دیدار می رسد 
وز هر کرانه می شکفد نوشخند تو 
 حس می کنم که آینه ژرف آسمان 
 از پرتو نگاه تو سرشار می شود 
چونان که چشم من 
از جلوه ی برهنگی دلپسند تو 
حس می کنم که در تب مستانه ی گناه 
من لب نهاده ام به لب آزمند تو 
وز بخت خوش ،‌ به گردن من حلقه بسته اند 
بازوی پر نوازش و موی بلند تو
نادر نادرپور — زمین و زمان — عنکبوت و اندیشه
 اندیشه های آتشین من 
در خلوت آن صبح ابر آلود 
خواب مرا آویختند از دل بیداری 
من در فروغ لاجوردین سحرگاهان 
 بر طاق رنگین عنکبوتی ساده را دیدم 
کز آسمان ، در ریسمان آویخت 
 وز ریسمان ، سوی زمین آمد به دشواری 
من نیز کوشیدم که از اندوه بگریزم 
 وز خویشتن بیرون روم ،‌ یا در خود آویزم 
اما ، به زودی گم شدم چون قطره ای ناچیز
 در آبشار گریه ی باران 
 در آبشاری چون بلور بیکران :‌ جاری 
باران : فضا را از غمی خاکسترین انباشت 
 باران : مرا در خود فروپیچید 
باران :‌ دلم را تیره کرد از آب سیه کاری 
 دیدم که بغضی ناگهانی در گلوی من 
 مانند چنگ گربه ای خاموش و خشماگین 
 راه نفس را بست و با زخم جگر سوزش
 در من مبدل کرد زاری را به بیزاری 
 دیدم که در زندان تاریک فراموشی
 در چاردیوار شب غربت 
چندان گرفتارم که بعد از چاره جویی ها 
 راهی به آزادی ندارم زان گرفتاری
دیدم که چون رقاصکی مسکین 
بر محور زنجیر پولادین 
در شادی و اندوه می رقصم 
 با تیک تک ساعت سنگین دیواری
  دیدم که خاکی مطمئن در زیر پایم نیست 
 اما نگاهی منتظر بر آسمان دارم 
 دیدم که همچون واژگون بختان حلق آویز
 بر قله ی بی رحم تنهایی مکان دارم
 وز ناامیدی می گریزم سوی ناچاری 
 ناگاه ،‌ بانگ تیز ناقوس سحرگاهان 
چون سوزنی با رشته ی پنهان
  برج کلیسا را به اوج آسمان پیوست 
وز آسمان بیکران تا آستان من 
بانگش طنین افکند در آفاق زنگاری
 آنگاه ، من در گرگ و میش صبحدم دیدم
کز مغز شب ، اندیشه ای روشن 
 چون عنکبوتی آتشین ، از طاق بی خورشید 
در من فرود آمد به هوشیاری 
گفت ای دل اندوهگین ، ای دیده ی بیدار 
 دیگر ، زمان آرمیدن نیست 
زیرا که بانگ ساعت شماطه ی تاریخ 
 هر لحظه ، از آفاق ناپیدا 
در آسمان نیلی اینده می پیچید 
برخیز !‌ تا این ضربه ها را نیک بشماری
نادر نادرپور — زمین و زمان — نگاهی در شامگاه
باران بامداد کهنسالی 
از موی من ، سیاهی شب را زدوده است 
اما به طعنه ، دست نمی شوید ازس رم 
یرا هنوز یاد سحرگاه کودکی 
همچون غبار می گذرد از برابرم 
 چشمی که دوربین درونم بود 
 آماده ی گرفتن تصویر تازه نیست
 را نوار خام خیالم به ناگهان
 ز آفتاب پیری من ،‌ نور دیده است 
وان نور بر نوار 
دزدانه ، سایه های سیاه آفریده است 
ایا شنیده ای که به یکباره ، روشنی 
 ذاتی دگر پذیرد و تاریکی آورد ؟
آری ، نگاه کن 
 روز جهان ، شبی است که در ظلمتش هنوز
 این چرخ راهزن
 دندان تابناک مرا از دهان من 
 چونان که از دهان سخنساز رودکی 
چالاک و ماهرانه به تاراج می برد
 وانگه لبان من 
خونین و تلخ ، چون لثه ی خالی انار
  در آرزوی جستن در دانه های خویش
لبخند می فروشد و اندوه می خورد 
 کنون ، درین اتاق که ایوان کوچکش
راهی به باغ خاطره می جوید 
دور از غبار سبز درختان نشسته ام 
اینجا ، سپهر تیره ی غربت را 
چون سایه ی غروب به سر دارم 
زاغی که بر فراز سرم بال می زند 
اندیشه ی سیاه کهنسالی است 
بادی که از کرانه ی اقیانوس
 بر گونه های این شب نمناک می وزد 
گویی که سر گذشت جهان است 
دانم که قصد باد ، رسیدن نیست 
 زیرا به سوی هیچ روان است 
ما درین سکوت شبانگاهی
من ، همچنان به زمزمه ای گوش می کنم 
 کز ژرفنای آینه ، هشدار می دهد 
ما سالخوردگان سفر کرده 
در رهگذار باد ، کم از برگیم 
ما : زنده نیستیم ، خداوندا 
ما : زنده ماندگان پس از مرگیم
نادر نادرپور — زمین و زمان — از اهرمن تا تهمتن
شاهنامه می گوید که روزی ابلیس در قالب رامشگری ناشناس به درگاه کاووس آمد و رخصت ورود خواست تا نغمه های تازه ای را که از سرزمین خویش آورده است ، به شاه ایران ارمغان کند . پس از آنکه چنین رخصتی یافت ،‌ سرودی به یاد مازندران خواند که سه بیت آن بسیار مشهور است :
که مازندران شهر ما یاد باد
همیشه بر و بومش آباد باد
که در بوستانش همیشه گل است
به کوه اندرش لاله و سنبل است
هوا خوشگوار و زمین پر نگار
نه گرم و نه سرد و همیشه بهار
و کاووس به شنیدن آن سرود ، عزم تسخیر مازندران کرد اما درراه به دست دیوان گرفتار آمد و ناگزیر رستم را از زابلستان به یاری طلبید و او ، پس از پشت سر نهادن هفتخوان ، به نجات کاووس توفیق یافت . این شعر ، روایتی امروزین از همان داستان است :
من ابلیس را نزد کاووس دیدم
    که مستانه برخاست با ارغنونش
 چنان رقص رقصان به میدان در آمد
که پا کوفت بر سایه ی سرنگونش
 چنان کاخ شاهی پر از بانگ او شد
 ه در لرزه افتاد سقف و ستونش
 سرود نخستین آن ارغنون زن 
طنینی خوش انداخت در خاطر من 
 که مازندران شهر ما یاد بادا
  همیشه بر و بومش آباد بادا 
گلستان او : در زمستان گل آرد 
بیابان او : سوسن و سنبل آرد 
 هوا : ژاله باران ، زمین : لاله زاران 
 نه گرم و نه سرد و همیشه بهاران
  چو پایان گرفت آن ترانه 
من از گردش چشم کاووس خواندم
 که راهی به مازندران می گشاید
 سپس دیدم او را که هنگام مستی
  در اندیشه ی فتح آن سرزمین ها
  به نطقی خیالی دهان می گشاید
 من اما بسی ناشکیباتر از او 
همان شب ، از آن مجلس خسروانه 
 به دنبال ابلیس رفتم که شاید 
 ز مازندران باز یابم نشانه 
ولی گم شدم در سیاهی 
 که شب : تیره گون بود و ره : بیکرانه 
وز اعماق آن تیرگی ها ، چراغی 
 مرا رهنمون شد به شهری یگانه 

 به شهری که در صبح نمناک غربت 
چو رنگین کمان می درخشید نامش 
 به شهری که خورشید مغرب نشین را
  گریزان تر از عمر ،‌دیدم به بامش
 به شهری که می آمد و دور می شد 
 روان یا : دوان بر خطوطی موازی 
قطار شتابنده ی صبح و شامش 

من از هجر خورشید چندان نخفتم 
 که بیماری آورد بیداری من 
 چنان روزها را به شب ها رساندم
  که با غفلت آمیخت هشیاری من 
 سفرنامه ی من چنین بود ، آری
 که از کاخ کاووس در اوج مستی 

 به اقلیم نادیده ای دل سپردم 
که ابلیس مازندران خوانده بودش 
 ولی ناگهان پا به شهری نهادم
که تقدیر مانند گویی بلورین 
در آن تیرگی سوی من رانده بودش
من از کشور خویش دل بر گرفتم 
ولی بهتر از او نجستم دیاری 
چنان ریشه در خاک او بسته بودم 
 که بی او به سویم نیامد بهاری

 سرانجام رفتم به جایی که دیگر 
 نیارستم از خود سخن گفت با کس
  چنان بامدادش دروغین برآمد 
 که فریاد کردم : خدایا ، همین بس 
 چنان ماه را در شبش مرده دیدم 
 که گفتم طعامی است در خورد کرکس
  مرا باور آمد که از خانه ی خود
 به دلخواه ابلیس دورم ازین پس

  من امروز کاووس شوریده بختم 
 که گم کرده ام راه مازندران را
 به رستم بگویید تا برگشاید 
 طلسم فروبسته ی هفتخوان را
نادر نادرپور — زمین و زمان — هراس
 در گرگ و میش صبح 
 نا گه صدای کوفتن چکشی به سنگ 
 یا : ضربه ای به در 
 در زیر طاق منحنی خوابگاه من 
 پیچید و محو شد 
 پنداشتم که مشت گره خورده ی کسی 
بر سینه ی برهنه ی دیوار من نشست 
 پنداشتم که کودک همسایه ناگهان 
 سنگی به سوی پنجره ی من روانه ساخت 
 برخاستم ز جای 
اما نگاه من که به دیدار کوچه رفت 
تنها درخت را 
 با قامتی بلند در آن تیرگی شناخت 
وان وحشتی که در دل من خانه کرده بود 
 پیوسته از درون 
بر سینه ی برهنه ی من مشت می نواخت
نادر نادرپور — زمین و زمان — نگین و داس
در نیمه های شب که نگین درشت ماه 
از پنجه ی درخت رها گشت و ناگهان 
همچون حباب در دل آب روان شکست 
 خواب زلال من 
 چونان یخی بلورین در آبگیر چشم 
 با اولین تلنگر نور از میان شکست 
آنگاه قلب پیر من از هول صبحگاه 
 با ضربه های دمبدم بی شمار خویش
 بر طبل زنگیان جوان چیرگی گرفت 
گویی که زنگ ساعت پنهان کائنات 
خاموشی درون مرا جاودان شکست 
من ، کودکانه چشم بر آیینه دوختم 
 وز نو رسیده ای که در آن قاب خانه کرد 
پرسیدم این هراس دگرگون کننده چیست ؟
 او ، دم فرو کشید و من از بی جوابی اش 
دریافتم که واقف راز نهفته نیست 
 اما در آن سکوت  دیدم به چشم خویش که صورتگر زمان 
از چهره ام در آینه تصویر تازه ساخت 
وز علم غیب خویش مدد جست و چون خدا
  چشمی بدو سپرد که اینده را شناخت 
آن چشم تازه دید که اینده رهزن است
 وز ابتدای خلقت آفاق و آفتاب 
بر کاروان آدمیان بسته راه را 
 وان دست استخوانی چنگالگونه اش 
 تا کشته های پیر و جوان را درو کند
  از شب ربوده داس درخشان ماه را 
 آن چشم تازه دید که : راز هراس من 
 در هستی من است 
 ورمن گذشته را به خطا دوست خوانده ام 
این کیفرم بس است که اینده دشمن است
نادر نادرپور — زمین و زمان — شب و شهر
امشب ، گرسنگان زمین ، قرص ماه را 
 از سفره ی سخاوت دریا ربوده اند 
 اما ، نسیم مست 
 در لحظه ی تکاندن این سفره ی فراخ 
تصویر تابناک هزاران ستاره را 
چون خرده های نان 
 بر ماهیان خرد و کلان هدیه کرده است
  وینان نسیم را به کرامت ستوده اند 
 امشب ، در امتداد افق ها و موج ها
 شهر ایستاده است و شب از روی دوش او
  لغزیده بر زمین 
وینک که پلک پنجره ها باز می شود 
 گویی که گربه های سیاه از درون چاه 
چشمان کهربایی خود را گشوده اند 
امشب ، خدای خاک به تقلید کهکشان
 شهری پر از ستاره پدیدار کرده است 
وز معجزات اوست که صد آسمان خراش 
 در تیرگی ، به سرعت فریاد رسته اند
 تا مژده آورند به شهر از طلوع ماه 
 این یک ، بسان لانه ی زنبور انگبین 
 آن یک به شکل جعبه ی شطرنج آبنوس
وان دیگری به گونه ی یخچال خانگی 
در باز کرده اند بر آفاق شامگاه 
وز خانه های روشن و تاریک هر کدام 
 چون دزد تازه کار
  با حیرت و هراس گذر می کند نگاه 
 بیننده از دریچه ی این قلعه های شوم 
گر بنگرد به اوج 
 احساس می کند که همان لحظه ، آسمان 
 در می رباید از سر حیران او ، کلاه 
گر بنگرد به زیر 
 پی می برد که پیکر ناچیز آدمی 
 میخی است نیمه کوفته در پرتو چراغ
 بر سینه ی صلیب درخشان چار راه
  ور بنگرد به دور 
نخل بلند ساحل دریا ، به چشموی
 طفل برهنه ایست که در بستر حریر 
کابوس دیده است و به شب می برد پناه 
 اینجا : غرور آدمی و قامت درخت 
در پیشگاه منزلت آسمان خراش
رو می نهد از سر خجلت به کوتهی 
 اینجا : صدای پای طلا می رود به عرش 
 تا آفتاب را برهاند ز گمرهی 
اینجا در سرای دل از پشت بسته است 
 وز رمز قفل او نتوان یافت آگهی 
 اینجا : به جای نعره ی مستان کوچه گرد 
شیون توان شنید ز باد شبانگهی
اینجا به رغم خلوت دریا و آسمان 
 شهر از صدا : پر است ولی از سخن : تهی
 من ، در غیاب ماه ، برین ساحل غریب 
 مستانه پا نهاده و هشیار مانده ام 
شادم که چون مناره ی دریا ، تمام شب 
فانوس سرخ (‌ یا : دل خون خویش ) را 
 در چنگ خود فشرده و بیدار مانده ام
نادر نادرپور — زمین و زمان — صدای پا
در بیابان فراخی که از آن می گذرم
 پای سنگین کسی در دل شب 
 با من و سایه ی من همسفر است 
 چون هراسان به عقب می نگرم 
هیچ کس نیست به جز باد و درخت 
 که یکی مست ویکی بی خبر است 
خاطر آشفته ز خود می پرسم 
که اگر همره من شیطان نیست 
 کیست پس این که نهان از نظر است ؟
 پاسخی نیست ، بیابان خالی است 
 کوه در پشت درختان ، تنهاست 
 و آنچه من می شنوم 
 بانگ سنگین قدم های کسی است 
 که به من از همه نزدیکتر است 
چشم من دیگر بار 
 در تکاپوی شناسای او 
نگهی سوی قفا می فکند 
 ماه در قعر افق 
چون نقابی است که خورشید به صورت زده است 
 تا مگر در دل شب ،‌ رهزنی آغاز کند 
من به خود می گویم
این همان است که شب ها با من </
br> سوی پایان جهان ، رهسپر است آه ای سایه ی افتاده به خاک 
گر به هنگام درخشیدن صبح 
همچنان همقدم من باشی 
 جای پاهای هزاران شب را 
 با نقوش قدم صدها روز 
 بر زمین خواهی دید 
 وین اشارات تو را خواهد گفت 
کاین وجودی که ز بانگ قدمش می ترسی 
مرگ در قالب روزی دگر است