mabidan/ganjoor huggingface dataset:
فیض کاشانی — غزلیات — شمارهٔ ۸۶
بیا امام که آئین احمد آید باز
بیا امام که روی نبی نماید باز
بیا امام که از دست رفت ملت و دین
بیا امام که شرع محمد آید باز
بیا بیا که نمانده است شرع را رمقی
مگر ز روی تو در وی روان در آید باز
بیا امام که درهای علم را بستند
به یمن مقدم خیرت مگر گشاید باز
بیا امام که دل‏های خلق زنگ گرفت
مگر به صیقل لطف شما زداید باز
به پیش آینه دل هر آنچه می‏دارم
به جز خیال لقایت نمی‏نماید باز
بمرد فیض ز شوق تو ای امام زمان
بیا که در تن این مرده جان در آید باز
فیض کاشانی — غزلیات — شمارهٔ ۸۷
دلم فدای امام زمان شد و جان نیز
ببین که آتش شوق امام چون شد تیز
فدای دوستی اهلبیت پیغمبر
هزار ساله عبادت به تقوی و پرهیز
غلام آن حضراتم که رهنما بودند
نه آن که زد به ضلال و عمی ره خود نیز
اگر امیر! خلافت نه بر مراد گذشت
تو در مقام رضا باش و از قضا بگریز
مرا اگرچه گنه بی‏حد است و طاعت کم
ولی ولای ولیّ خداست دستاویز
قسیم جنت و نار است مقتدای جهان
نه آن که آتش دوزخ برای او شد تیز
محبت نبی و آل او به گور برم
به آن ز دل ببرم حول روز رستاخیز
نقاب و پرده ندارد امام ما ای فیض
تو خود حجاب خودی از هوای خود برخیز
فیض کاشانی — غزلیات — شمارهٔ ۸۸
شود به طلعت مهدی چو دیدگانم باز
چه شکر گویمت ای کارساز بنده‏نواز
مرا که گفتن حرفش به جوش می‏آرد
عجب نباشد اگر از لقا کنم پرواز
خوش آن زمان که اگر پرسمش جواب دهد
وگر خموش شوم او کند سخن آغاز
خوش آن زمان که مرا گوید ای فلان چونی
کند مشافهه به من حدیث گوید باز
روندگان طریقت ره بلا سپرند
که مرد عشق نیندیشد از نشیب و فراز
غم امام نهان به ز مردم ناجنس
که نیست سینه ارباب کینه محرم راز
وصال او چو میسر نمی‏شود ای فیض
در آتش شعف و شوق او بسوز و بساز
فیض کاشانی — غزلیات — شمارهٔ ۸۹
خدای عزّوجل کارساز بنده‌‏نواز!
مهمّ ما به قدوم ولیّ خویش بساز!
به دست خویش اسیریم فکک الاسرا
میان خلق غریبیم ای غریب‌نواز
جماعتی که ز ابلیس برده‌‏اند گرو
به مکر و حیله و کبر و حسد به رمز و لماز
به اهل علم شبیهند در میان عوام
زنند دم ز حقیقت به نزد اهل مجاز
همه اثیم و زنمیند، خیر را منّاع
نمیم را همه مشّاء بری‏ء را همّاز
نماز را همه دشمن هماز را همه دوست
نیاز را همه کاره ز بس رعونت و ناز
به اهل دین همه با قتل و قمع همراهند
که تا به فسق و ستم دست و پا کنند دراز
مهیمنا تو به زودی امام را بفرست
که تا رهد دل ارباب دین ز سوز و گداز
چو او ظهور کند اولین مطیع منم
چرا که در ره تسلیم می‌‏کنم پرواز
ز فیض فتنه آخر زمان کفایت کن
خدای عزوجل! کارساز بنده‏‌نواز!
فیض کاشانی — غزلیات — شمارهٔ ۹۰
دارم از غیبت مهدی گله چندان که مپرس
که چنان زو شده‏ام بی‏سرومان که مپرس
کار تقوی و صلاح و ورع و طاعت و علم
آنقدر روی نهاده است به نقصان که مپرس
جاهل و سفله و بی‏دین همه غالب شده‏اند
اهل ایمان و خرد گشته بدان‏سان که مپرس
من به این دانش ناقص که به خود پندارم
زحمتی می‏کشم از مردم نادان که مپرس
گوشه‏گیری و سلامت هوسم بود ولی
آن‏چنان رونق دینم شده فتّان که مپرس
گفتگوهاست ز رشک و حسد این مردم را
هر کسی را غرضی این که مگو آن که مپرس
سبب غیبت مهدی ز خرد جستم گفت
فیض این قصه دراز است به قرآن که مپرس!
فیض کاشانی — غزلیات — شمارهٔ ۹۱
زین جهان پیروی آل نبی ما را بس
در قیامت ثمر حب علی ما را بس
نیست ما را که کم و کیف از ایشان پرسیم
ما و تسلیم که آن نصّ جلی ما را بس
اگر اعمال نکوهیده وگر نانیکوست
اعتقادات خوش ما به وصی ما را بس
شکر للّه که ما با همه عالم صلحیم
جنگ با وسوسه نفس دنی ما را بس‏
ذره‏ای بغض کسی در دل ما کی گنجد
بغض هر سه لعین ابدی ما را بس
ما نخواهیم در این نشأه که سلطان باشیم
لذت بندگی از دار دنی ما را بس
فیض از مال و بزرگی و ریاست بگذر
کنجی و ذوق حدیث نبوی ما را بس‏
فیض کاشانی — غزلیات — شمارهٔ ۹۲
خداوندا مرا برهان ز دنیا و شر و شورش
به فضل خود نجاتم ده ز کنج آن دل کورش
بده توفیق حکم و حکمت و اخلاص در طاعت
لقای صاحب الامر و تمتع بردن از نورش‏
امید وصل او دارد مرا در بند این نشأه
وگرنه زین جهان بیزارم و مکر و شر و شورش
همین خواهم که در پایش سر از دشمن بیندازم
خداوندا بده دستی که مرد افکن بود زورش
به نور مهدی هادی دل و جانم منور کن
که بس تاریک می‏بینم جهان بی‏پرتو نورش‏
اگر شوق وصال او نباشد در خیال من
ز تلخِ سفره دنیا بشویم دست از شورش
امامی سیدی مولای سوی فیض خود بنگر
سلیمان با همه حشمت نظرها بود با مورش
فیض کاشانی — غزلیات — شمارهٔ ۹۳
جان نخواهد که شود ز آتش شوق تو خلاص
ماهی دلشده در بحر خیالت غواص
به هواداری تو شمع صفت از سر سوز
کردم ایثار تن خویش ز روی اخلاص
هم چو پروانه بر شمع جمال تو تمام
تا نسوزم نشوم ز آتش آن نشأه خلاص
کیمیای نظر آل نبی خاک مرا
زر خالص کند ار چند بود همچو رصاص
قدر این طایفه را تا نشناسد مؤمن
نشود در حرم حضرت حق خاص الخاص
قدر این قوم مقرب نشناسد عامی
بعد از این فیض مگو این سخنان جز به خواص
فیض کاشانی — غزلیات — شمارهٔ ۹۴
حرف وجود او جهان جمله گرفت طول و عرض
رفع نمی‏شود بلی حجت حق ز روی ارض
مهر محبت شما بر همه خلق واجب است
بلکه ولای آل بر جمله ملائک است فرض
نور شماست منتشر در همه جرم آسمان
زان چو زمین هفتمین مانده زیر بار قرض
نیست به درگهت رهی سوختگان هجر را
قصه شوق ما مگر باد رساندت به عرض
فیض به جان غلام تو کاش فدا شود تو را
تا که نزیستی بسی بی‏تو بر این بسیط ارض
فیض کاشانی — غزلیات — شمارهٔ ۹۵
در غم شوق تو سخن کس ننوشت بدین نمط
خوش‌تر از این کسی نگفت نیست در این سخن غلط
از هوس لقات کان زآب حیات خوشتر است
گشته روان ز دیده‏‌ام چشمه آب همچو شط
گر به هوات می‌‏دهم گرد مثال جان و دل
گاه به آب می‌‏کشم آتش شوق همچو بط
کی به غلامی خودم عز قبول می‌‏دهی
تا به مبارکی دهم بنده به بندگیت خط
کس ز غم فراق تو اشک نریخت همچو فیض
کس به هوای وصل تو شعر نگفت بدین نمط
حافظ خوش غزل سرود این دو سه بیت بهر غیر
در حق بندگان تو گشت درست این غلط
فیض کاشانی — غزلیات — شمارهٔ ۹۶
ز مکر و کید اعادی تو را خدا حافظ
ز حادثات نگهبان و از بلا حافظ
وجود تست سبب آسمان و غبرا را
همیشه باد وجود تو را خدا حافظ
به تو ملائک هفت آسمان بود محفوظ
توئی وجود همه کائنات را حافظ
بود که پیشتر از مرگ من برون آئی
زره زنان عقاید شوی مرا حافظ
چه داری از غزلیات نو بیار و بخوان
که شعر تست فرح ‏بخش و جان‏ فزا حافظ
ز یمن شعر تو زینت گرفت دفتر ما
جزای خیر دهادت خدا ز ما حافظ
ز نظم دلکش اشعار همچو سحر حلال
جمال داد سخن‏های فیض را حافظ
فیض کاشانی — غزلیات — شمارهٔ ۹۷
در غم هجرانت ای مهدی گدازانم چو شمع
شب‏ نشین در مسجد و محراب سوزانم چو شمع
چند بیتی حافظ شیراز اینجا گفته است
گر بخوانم عالمی را زان بگریانم چو شمع
رشته صبرم به مقراض غمت ببریده شد
همچنان در آتش مهر تو خندانم چو شمع
بی‏جمال عالم‏ آرای تو روز من شب است
بی ‏کمال خدمتت در عین نقصانم چو شمع
سرفرازم کن شبی از وصل خود ای نور چشم
تا منور گردد از دیدارت ایوانم چو شمع
همچو صبحم یک نفس باقیست بی‏دیدار تو
روی بنما مهدیا تا جان برافشانم چو شمع
در شب هجران مرا پروانه نوری فرست
ورنه از شوقت جهانی را بسوزانم چو شمع
کوه صبرم نرم شد چون موم در دست غمت
تا در آب و آتش شوقت گدازانم چو شمع‏
آتش مهر تو را فیضت عجب در سر گرفت
آتش دل کی به آب دیده بنشانم چو شمع
فیض کاشانی — غزلیات — شمارهٔ ۹۸
منم غلام به اخلاص آن امام مطاع
از اوست امر و ازین بنده امتثال و سماع
نه لوح سینه غباری ز دشمنی دارد
نه با کسی بود از بهر مال و جاه نزاع
به دل محبت آل نبی بس است مرا
که غیر از این همه اسباب وحشت است و صداع
ز حق قدوم شریف امام می‏طلبم
که من نمی‏شنوم بوی خیر از این اوضاع
برون خرام اماما ز پشت ابر خفا
چو آفتاب به عالم بتاب فیض شعاع‏
بسی به شربت وصل تو تشنه‏ایم ولی
نمی‏کنیم دلیری، نمی‏دهیم صداع
ز وصل تو نتوان شد به گفتگو خرسند
چگونه فیض توان صبر از عیان به سماع
فیض کاشانی — غزلیات — شمارهٔ ۹۹
بسی شدم به بلاد و جبال و کوچه و باغ
به کوی مهدی هادی کسی نداد سراغ
چه حکمتست که محرومم از جمال امام
مگر ز معصیت آید مرا به دل این داغ
مرا شب است ز هجران او سراسر عمر
ولیک هست به دست دلم ز شوق چراغ
کجاست پیک صبا تا به کوی حضرت او
تحیتی ز من خسته دل کند ابلاغ
بگویدش که چنین است حال فیض از هجر
تو رحم کن نبود بر رسول غیر بلاغ
فیض کاشانی — غزلیات — شمارهٔ ۱۰۰
می‏روم از بر امام طوف‏کنان به هر طرف
طالع اگر مدد کند دامنش آورم به کف
در ره او رود سرم باز لقاش برخورم
این بشود زهی طرب آن بشود زهی شرف
سعی من از برای او جان و دلم فدای او
مطلب من لقای او گرچه روم به هر طرف
سر بنهم در این هوا جان بدهم در این هوس
به که بغیر از این شود عمر عزیز من تلف
گر تو حیات جاودان می‏طلبی در این جهان
در ره خاندان به صدق جان بفشان و لا تخف
فیض اگر ز روی صدق در ره خاندان روی
بدرقه ره تو بس، دوستی شه نجف
فیض کاشانی — غزلیات — شمارهٔ ۱۰۱
سلوک راه حق و خدمت امام شفیق
گرت مدام میسر شود زهی توفیق
جهان و کار جهان جمله هیچ در هیچ است
که نیست راهنمائی به حق جدیر و حقیق
بسی مسائل دینیه خورده است گره
مگر امام گشاید به ناوک تحقیق
کجاست راهنمائی به سوی منزل او
که ما به خویش نبردیم ره به هیچ طریق
خفای او ز نظرهای غیبتش در چاه
به غور آن نرسد صد هزار فکر عمیق
برون خراما اماما و راه حق بنمای
که در کمینگه دینند قاطعان طریق
دریغ و درد که بگذشت عمر فیض و نیافت
سعادت شرف خدمتش به هیچ طریق
فیض کاشانی — غزلیات — شمارهٔ ۱۰۲
برای مهدی هادی بخوان شأن فراق
سرود حافظ شیراز در بیان فراق
زبان خانه ندارد سر بیان فراق
وگرنه شرح دهم با تو داستان فراق
رفیق خیل خیالم و هم عنان شکیب
قرین آتش هجران همقران فراق‏
دریغ مدت عمرم که بر امید وصال
به سر رسید نیامد به سر زمان فراق
چگونه باز کنم بال در هوای وصال
که ریخت مرغ دلم پر در آسمان فراق
کنون چه چاره که در هجر غم به گردابی
فتاد زورق صبرم ز بادبان فراق
بسی نماند که کشتیّ عمر غرقه شود
ز موج شوق تو در بحر بیکران فراق‏
ز سوز شوق دلم شد کباب دور از یار
مدام خون جگر می‏خورم ز خوان فراق
به پای شوق گر این ره به سر شدی حافظ
به دست هجر ندادی بسی عنان فراق
فیض کاشانی — غزلیات — شمارهٔ ۱۰۳
امام و سید و مولای من جعلت فداک
تو گر شفیع منی از گنه ندارم باک
به جز ولای توأم گرچه نیست دستاویز
ولی بس است ولائیکه باشد از دل پاک
مرا امید وصال تو زنده می‏دارد
وگرنه هر دمم از هجر تست بیم هلاک
نفس نفس اگر از باد نشنوم بویت
زمان زمان کنم از غم چو گل گریبان چاک‏
اهمّ مقصد قلبی جهاد بین یدیک
ارید طول حیاتی لان اکونُ فداک
فدای تو نکنم مال و جان و دل حاشای
شفاعتم نکنی روز ابتلا حاشاک
عزیز نزد خدا آن بود که همچون فیض
نهد به درگه تو روی مسکنت بر خاک
فیض کاشانی — غزلیات — شمارهٔ ۱۰۴
غیر از شما ندارم نزد خدا وسائل
یا سادة البرایا یا جامع الفضائل
از صد یکی ندارد گر صد چو من نویسد
وصف شما به هر دم درصد چو این رسائل
هر نکته‏ای که گفتم در شأن صاحب الامر
هر کو شنید گفتا للّه دَرُّ قائل‏
با سنیان مگوئید حرف قیام قائم
از شافعی مپرسید امثال این مسائل
سرّ شما نفهمد آن کس که او نباشد
مرضیة السجایا محمودة الخصائل
سل یا امام ربّک یغفرلنا الخطایا
فاللّه خیر مسئول مولای خیر سائل‏
یا ربّ ضاق صدری عن غیبة الامام
عجّل لنا ظهوره من قبلِ ان تزایل
ان انت فیض تصبر عن وصله فانّی
قلبی الیه مشتاق روحی لدیه مائل
فیض کاشانی — غزلیات — شمارهٔ ۱۰۵
خوش خبر باش ای نسیم شمال
که به ما می‏رسد شمیم وصال‏
یا برید الحما حماک اللّه
مرحبا مرحبا تعال تعال
أین مهدینا و منزله؟
و من اصحابه و کیف الحال؟
چه شود گر دهی نشان مقام
چه شود گر کنی بیان مقال
قصّة الشوق لانفصام لها
حبّکم دونها لسان الحال
شاه ما سوی ما نمی‏گردد
حبذا کبریا و جاه و جلال‏
فیض تا چند صبر در غم دوست
ناله عاشقان خوش است بنال
فیض کاشانی — غزلیات — شمارهٔ ۱۰۶
اگر به کوی امامم بود مجال وصول
رسد به دولت وصلش نوای من به حصول‏
من شکسته بی‏دست و پا به درگه او
به هیچ باب ندارم ره خروج و دخول‏
کجا روم چکنم حال دل کرا گویم
که گشته‏ام ز فراق امام خویش ملول
همین بس است که او را ببینم و در پاش
پس از محاربه دشمنان شوم مقتول
دلم چو گشت مصیقل به صیقل مهرش
بود ز زنگ حوادث بر آینه مصقول
بگشت بر همه دلها حدیث شوق امام
نیافت چون دل من گوشه برای نزول
بگو ثنای امام زمان به جان و به دل
که می‏رسد مدد فیض از نفوس و عقول
فیض کاشانی — غزلیات — شمارهٔ ۱۰۷
حاشا که من حدیث ثنای تو طی کنم
من لاف شوق می‏زنم این کار کی کنم
کو پیک صبح تا گله‏های شب فراق
با آن خجسته طلعت فرخنده پی کنم
مهدی کجاست تا همه محصول زهد و علم
در کار خدمت وی و اصحاب وی کنم
از نامه سیاه نترسم که روز حشر
با مهر اهلبیت صد این نامه طی کنم
تا زنده‏ام دم از نبی و آل می‏زنم
کی من حکایت جم و کاووس و کی کنم
جانم فدای اوست، بر فیض امانت است
روزی رخش بینم و تسلیم وی کنم
فیض کاشانی — غزلیات — شمارهٔ ۱۰۸
غم زمانه که هیچش گران نمی‌‏بینم
دواش غیر امام زمان نمی‏‌بینم‏
عجب بود که در ایام ما ظهور کند
چرا که طالع خویش آن چنان نمی‌‏بینم
ز دامن غم او دست بر نمی‏‌دارم
چرا که مصلحت خود در آن نمی‌‏بینم‏
بدین دو دیده حیران من هزار افسوس
که با دو آینه رویش عیان نمی‌‏بینم
نشان دوستی اهل بیت پرهیز است
در اهل دانش عصر این نشان نمی‌‏بینم
مپرس فیض ز من سرّ غیبتش که در آن
به هیچ‌جا سخن دل نشان نمی‌‏بینم
کسی که گوش کند ناله‏‌ام در این غم کو؟
خموش که اهل دلی در جهان نمی‏‌بینم
فیض کاشانی — غزلیات — شمارهٔ ۱۰۹
خیز تا از در طاعات گشادی طلبیم
بر در دوست نشینیم و مرادی طلبیم
بهر راه حرم وصل بیا تا برویم
به گدائی به در تقوی و زادی طلبیم‏
اشک آلوده ما گرچه روانست ولی
به رسالت بر او پاک نهادی طلبیم
لذت داغ غمت بر دل او باد حرام
اگر از جور غم هجر تو دادی طلبیم
صبر بر حکم الهی چه کنیم ار نکنیم
از خدا در غم تو خاطر شادی طلبیم‏
از پی آن که مگر قابل وصل تو شدیم
از ره تقوی و پرهیز رشادی طلبیم
جرم ما شد سبب بستن این در ای فیض
خیز تا از در طاعات گشادی طلبیم
فیض کاشانی — غزلیات — شمارهٔ ۱۱۰
خیز تا چاره این غم به مناجات بریم
حاجت خود به بر قاضی حاجات بریم
مقصد اصلی دل را که لقای مهدی است
همچو موسی ارنی گوی به میقات بریم
از خدا خدمت او را به تضرع طلبیم
به مناجات مگر ره به ملاقات بریم
ما خود آن حال نداریم مقام تو کجاست
مگر از رهگذرت پی به مقامات بریم
نارسیده به وصالت ز جهان گر برویم
بس خجالت که از این حاصل اوقات بریم
فتنه می‏بارد از این قصر مقرنس برخیز
تا به ظلّ تو پناه از همه آفات بریم
در بیابان غمت گم شدن آخر تا چند
ره بپرسیم مگر پی به مهمات بریم‏
کوس ناموس تو از کنگره عرش زنیم
عَلَم مهر تو بر بام سماوات بریم
خاک کوی تو به صحرای قیامت فردا
همه بر فرق سر از بهر مباهات بریم
غیر جان چیست که تا در قدمش افشانیم
غیر اخلاص چه داریم که سوغات بریم
فیض بیهوده مکن بر سر هر کوی خروش
خیز تا چاره این غم به مناجات بریم‏
فیض کاشانی — غزلیات — شمارهٔ ۱۱۱
ما شبی دست برآریم و دعائی بکنیم
غم هجران تو را چاره ز جائی بکنیم
خشک شد بیخ طرب راه مقام تو کجاست
تا در آن آب و هوا نشو و نمائی بکنیم
دل بیمار شد از دست رفیقان مددی
تا طبیبش به سر آریم و دوائی بکنیم
مدد از مهدی هادی طلب ای دل ورنه
کار صعب است مبادا که خطائی بکنیم
سایه طایر کم حوصله کاری نکند
طلب از سایه میمون همائی بکنیم
کی بود نعره‏زنان در قدمش از سر شوق
دست و تیغی بگشائیم و غزائی بکنیم
تا توان فیض ز حافظ سخنی پیدا کن
تا به قول و غزلش ساز و نوائی بکنیم
فیض کاشانی — غزلیات — شمارهٔ ۱۱۲
نماز شام غریبان چو گریه آغازم
به مویه‏های غریبانه قصه پردازم
به یاد مهدی هادی چنان بگریم زار
که راه و رسم فراق از جهان براندازم
من از دیار حبیبم نه از بلاد غریب
مهیمنا به رفیقان خود رسان بازم
خدای را مددی ای رفیق ره تا من
به کوی مهدی هادی علم برافرازم
هوای منزل او آب زندگانی و من
به خاک آتش بیگانه سوزم و سازم
به کوی تو نتوانم به خویش ره بردن
مگر به بال عنایت دهی تو پروازم
نه همدمی نه رفیقی نه مژده وصلی
بنال فیض که جز ناله نیست دمسازم
فیض کاشانی — غزلیات — شمارهٔ ۱۱۳
در توسل به جناب تو چه تدبیر کنم
چند در فرقت تو ناله شبگیر کنم‏
آنچه در مدت هجر تو کشیدم هیهات
در یکی نامه محال است که تحریر کنم
در شب هجر تو مجموع پریشانی خویش
کو مجالی که یکایک همه تقریر کنم‏
آن زمان کارزوی دیدن جانم باشد
در نظر نقش دل آرای تو تصویر کنم
گر بدانم که وصال تو به جان دست دهد
دل و جان را همه در بازم و توفیر کنم‏
جان ز من گر طلبی زود فشانم به رهت
ور تو سر خواهی حاشای که من دیر کنم‏
دم مزن فیض ز دشواری هجران با من
چونکه تقدیر چنین است چه تدبیر کنم
فیض کاشانی — غزلیات — شمارهٔ ۱۱۴
گرچه افتاد ز هجرش گرهی در کارم
همچنان چشم کرم از کرمش می‏دارم‏
می‏کشم بار چه کوه غم هجران امروز
تا که فردا دهد آن شه به بر خود بارم
به صد امید نهادیم در این بادیه پای
ای دلیل ره گمگشته فرو مگذارم
پاسبان حرم دل شده‏ام در همه شب
تا در این پرده جز اندیشه او نگذارم‏
دیده بخت به افسانه او شد در خواب
کو نسیمی ز عنایت که کند بیدارم‏
فیض از حافظ شیراز گرفت این ابیات
«در غم هجر تو می‏خوانم و خون می‏بارم»
فیض کاشانی — غزلیات — شمارهٔ ۱۱۵
دردم از یار است و درمان نیز هم
دل فدای او شد و جان نیز هم
سیف و عصمت علم و نصرت جمع کرد
یار ما دین دارد و آن نیز هم
از طفیل اوست کل کائنات
گفتمت پیدا و پنهان نیز هم
داستان در پرده می‏گویم ولی
گفته خواهد شد به دستان نیز هم
روزهای وصل معصومان گذشت
بگذرد ایام هجران نیز هم‏
اعتمادی نیست بر کار جهان
بلکه بر گردون گردان نیز هم‏
صبر کن ای فیض تا عصر امام
دین قوی خواهد شد ایمان نیز هم
فیض کاشانی — غزلیات — شمارهٔ ۱۱۶
اماما در فراقت شد هزاران رخنه در دینم
بیا یک بار دیگر کن ز نو اسلام تلقینم
به آن مستظهرم جانا که دل مأوای تو گردد
مرا روزی مباد آن دم که بی یاد تو بنشینم
شب رحلت هم از بستر روم تا قصر حورالعین
اگر در صبح جان دادن تو باشی شمع بالینم
از آن ترسم من بی‏دل که پیش از روز وصل تو
به تلخی ناگهان از تن برآید جان شیرینم
جهانِ فانی و باقی فدای آل پیغمبر
طفیل نور ایشان است هر چیزی که می‏بینم
حدیث آرزومندی که ثبتش کرد فیض اینجا
بود ارواح اشعاری که حافظ داد تلقینم
هرچند پیر و خسته‌دل و ناتوان شدم
هرگه که یاد روی تو کردم جوان شدم
فیض کاشانی — غزلیات — شمارهٔ ۱۱۷
روزی مرا وصال تو روزی اگر شود
بر منتهای همت خود کامران شدم
زاندم که خیل شوق رخت رو به دل نهاد
ایمن ز جور فتنه آخر زمان شدم
آن روز بر دلم در معنی گشاده شد
کز دوستان یک جهت خاندان شدم
اول ز حرف و صوت وجودم خبر نبود
در مکتب ولای علی نکته‏دان شدم
ای گلبن حدیقه بگزیده رسل
در سایه تو بلبل باغ جنان شدم
پر شد دلم ز مهر نبیّ و ولیّ و آل
زین دوستی به کام دل دوستان شدم‏
روزی بود به فیض بگوید امام عصر
خوش باش من به عفو گناهت ضمان شدم
فیض کاشانی — غزلیات — شمارهٔ ۱۱۸
من که باشم که بر آن خاطر عاطر گذرم
لطف‏ها می‏کنی ای خاک درت تاج سرم‏
کاش راهی به سر کوی تو می‏داشتمی
تا به سر سوی تو می‏آمدم از هر گذرم‏
نتوان قطع بیابان فراق تو نمود
مگر آگه کنی از رسم و ره این سفرم‏
راه منزلگه خویشم بنما تا پس از این
پیش گیرم ره آن کوی و به سر می‏سپرم
همتم بدرقه راه کن ای طایر قدس
که دراز است ره مقصد و من نوسفرم‏
خرم آن روز کزین مرحله بربندم رخت
وز سر کوی تو پرسند رفیقان خبرم‏
ای نسیم سحری بندگی ما برسان
گو فراموش مکن وقت دعای سحرم
شاید ای فیض اگر در طلب گوهر وصل
دیده دریا کنم از اشک و در او غوطه خورم
فیض کاشانی — غزلیات — شمارهٔ ۱۱۹
یاد مهدی چه کنم صبر به صحرا فکنم
و اندرین کار دل خویش به دریا فکنم
دیده دریا کنم از خون جگر در شوقش
راز سربسته خود را به خدا وافکنم‏
مایه خوش‏دلی آنجاست که دلداری هست
می‏کنم سعی که خود را مگر آنجا فکنم
فلک از تیر غمت بر جگرم زد من هم
عقده در بند کمر ترکش جوزا فکنم‏
شور و غوغا و فغان در ملکوت اندازم
غلغل ولوله در گنبد مینا فکنم‏
از دل تنگ گنه‏کار برآرم آهی
کآتش اندر گنه آدم و حوا فکنم
به دعا دست برآورده ز آه سحری
بهر تأثیر دعا تیر به هر جا فکنم
گفتگو را بهل ای فیض بیا تا خود را
بهر تفتیش درین عرصه غبرا فکنم
چون توان برد به سر در طلب وصل تو عمر
من چرا عشرت امروز به فردا فکنم
فیض کاشانی — غزلیات — شمارهٔ ۱۲۰
جوزا سحر نهاد حمایل برابرم
گو شیعه امامم و سوگند می‏خورم‏
عصر ظهور حضرت او خواهم از خدا
پیرانه سر هوای جوانیست بر سرم
مولا من به عرش رسم گر ز روی فضل
مملوک آن جنابم و مسکین این درم
من جرعه‏نوش مهر تو بودم چه در ازل
کی ترک آب خورد کند طبع خو گرم
گر باورت نمی‏شود از بنده این حدیث
از گفته کمال دلیلی بیاورم
«گر برکنم دل از تو و بردارم از تو مهر
آن مهر بر که افکنم آن دل کجا برم»
نامم ز شیعیان و محبان مباد اگر
غیر از محبت تو بود شغل دیگرم‏
بال و پری ندارم و این طرفه ترکه نیست
غیر از هوای منزل سیمرغ در سرم
عهد الست بود مرا با ولای تو
از شاهراه عمر بر این راه بگذرم
ای عاشقان روی تو از ذره بیشتر
من چون رسم به وصل که از ذره کمترم‏
شکر خدا که سینه‏ام از مهر تو پر است
کامی که خواستم ز خدا شد میسرم
راهم مزن به وصف زلال خضر که من
از جام آل جرعه‏کش حوض کوثرم
اخلاص فیض هست ز حافظ زیادتر
حقا بدین گواست خداوند داورم‏
فیض کاشانی — غزلیات — شمارهٔ ۱۲۱
مولای من بیا که هواخواه خدمتم
مشتاق بندگی و دعاگوی دولتم‏
زانجا که فیض عام سعادت فروغ تست
بیرون شدن نمای ز ظُلمات حیرتم
هرچند غرق بحر گناهم ز صد جهت
گر تو شفاعتم بکنی ز اهل رحمتم
عرفان خاندان نه به کسب است و اختیار
این موهبت رسید ز میراث فطرتم
من کز وطن سفر نگزیدم به عمر خویش
در شوق دیدن تو هواخواه غربتم
دریا و کوه در ره و من خسته ضعیف
ای حضرت امام مدد ده به همتم
دورم به صورت از در دولتسرای تو
لیکن به جان و دل ز مقیمان حضرتم
فیضا تو را هوای نثار دلست و جان
در این خیالم ار بدهد عمر مهلتم‏
فیض کاشانی — غزلیات — شمارهٔ ۱۲۲
حجاب چهره جان می‏شود غبار تنم
خوشا دمی که از این چهره پرده برفکنم
بیا و هستی من در وجود من کم کن
که با وجود تو کس نشنود ز من که منم
بسی ز عمر گذشت و نیافتم کامی
دریغ و درد که غافل ز کار خویشتنم
اگر چو شمع ببارم سرشک نیست عجیب
که سوزهاست نهانی درون پیرهنم
مرا که خدمت صاحب زمان بود معذور
چرا زمین ستم پیشگان بود وطنم
سزای همچو منی نیست دوری از در او
که پای تا سر من مهر اوست و من نه منم
محبت علی و عترتش حیات من است
ولای آل نبی همچو جان و من بدنم
چنان محبت و مهر شما به دل دارم
که گر زنند به تیغم دل از شما نکنم
ز بس حدیث شما فیض گفت نزدیکست
که غیر حرف شما نشنود کس از سخنم‏
فیض کاشانی — غزلیات — شمارهٔ ۱۲۳
مژده وصل تو کو کز سر جان برخیزم
خاک کوی تو شوم از دو جهان برخیزم
به ولای تو که گر بنده خویشم خوانی
از سر خواجگی کون و مکان برخیزم
یارب از ابر هدایت برسان بارانی
پیشتر زانکه چو گردی ز میان برخیزم‏
بگذرم گر ز جهان بر سر خاکم آرش
... ان برخیزم
فاش کن سرّ قیامت ز قیام قائم
قامتش را بنما کز سر و جان برخیزم
قامت قائم حق را چو ببینم قائم
همچو فیض از سر اسباب جهان برخیزم
فیض کاشانی — غزلیات — شمارهٔ ۱۲۴
اماما پای نه تا آنکه در پایت سراندازیم
نثار خاک راهت را دل و جان و زر اندازیم
جهان تیره پر ظلم را از هم بیفشانیم
فلک را سقف بشکافیم و طرح دیگر اندازیم
یکی از عقل می‌‏لافد یکی طامات می‌‏بافد
بیا کین داوری‏‌ها را به پیش داور اندازیم
اگر دشمن بر آن باشد که خون دوستان ریزد
به سیف اللّه دست آریم و بنیادش براندازیم
خوش آن روزی که بینیمت نشسته جای پیغمبر
به دور مجلست گردیم و از دشمن سراندازیم
صبا خاک وجود ما بدان عالی جناب انداز
بود کان شاه خوبان را نظر بر منظر اندازیم
به خاک درگهش روی نیاز آریم همچون فیض
از آنجا خویش را شاید به حوض کوثر اندازیم
فیض کاشانی — غزلیات — شمارهٔ ۱۲۵
ای لقایت آرزوی مؤمنان
وز برایت های و هوی مؤمنان
یا غیاث الحق یا قطب الوری
التفاتی که به سوی مؤمنان
مو به مو از شوق در رقص آمدند
بوی آمد از تو سوی مؤمنان‏
مؤمنان را در حقیقت قبله‏ای
زان به سوی تست روی مؤمنان
گفتگویت گفتگوی اهل دل
جستجویت جستجوی مؤمنان
از قدوم دلکش جان پرورت
مژده‏ای بفرست سوی مؤمنان
در دلش مهر شما بلوا گرفت
فیض را زانست خوی مؤمنان
فیض کاشانی — غزلیات — شمارهٔ ۱۲۶
با ما یکی به آن لب مشکین خطاب کن
بگشای نافه را و جهان مستطاب کن
از پرده خفا به درآ، آشکار شو
ای آفتاب پرتو خود بی‏سحاب کن‏
زان پیشتر که عالم فانی شود خراب
بنیاد ظلم و خانه ظالم خراب کن‏
هان وقت فوت می‏شود این دور تست
دور فلک درنگ ندارد شتاب کن
دیگر نماند صبر به دل‏های دوستان
بردار پرده از رخ و رفع حجاب کن
فیضت وصال می‏طلبد از در دعا
یا رب دعای خسته دلان مستجاب کن
فیض کاشانی — غزلیات — شمارهٔ ۱۲۷
مهدی هادی چو بنشیند به جای خویشتن
زنده گرداند جهان را همچو جان کاید به تن
خوش به جای خویشتن باشد نشست خسروی
تا نشیند هر کسی دیگر به جای خویشتن
شیعه‏ی او را بشارت ده به حسن خاتمت
کاسم اعظم کرد ازو کوتاه دست اهرمن
شوکت مهدیّ اهل البیت و عالم گیریش
شد در افواه خلایق داستان انجمن
شد در افواه خلایق داستان انجمن
هر نفس با بوی رحمن می‏وزد باد یمن
گوشه‏گیران انتظار جلوه‏ات دارند هان
خویش را کن آشکار و برقع از رخ برفکن
جویبار ملک را آب روان شمشیر تست
نونهال عدل بنشان بیخ بدخواهان بکن
حافظ این ابیات گفت و فیض در تضمین آن
مشورت با عقل کرد، المستشار مؤتمن‏
فیض کاشانی — غزلیات — شمارهٔ ۱۲۸
دانی که چیست دولت، روی امام دیدن
در کوی او گدائی، بر خسروی گزیدن
گاهی به حضرت او، راز نهفته گفتن
گاه از لب شریفش اسرار دین شنیدن
گاهی جهاد کردن، با دشمنان ملت
سرهای ناکسان را، در مقدمش بریدن
مهرش به دل نهفتن، رازش به کس نگفتن
تا بعد از آن بنقشی در دست و خود گزیدن
رو چاره‏ای بیندیش، ای فیض در فراقش
جان‏ها رسد به لب‏ها، تا ما به او رسیدن
فیض کاشانی — غزلیات — شمارهٔ ۱۲۹
ز در درا و شبستان ما منور کن
هوای مجلس روحانیان معطر کن
ستاره شب هجران نمی‏فشاند نور
به آفتاب رخت روز ما منور کن
برون خرام و برافروز عالمی ز رخت
سخن بگوی و جهان پر ز درّ و گوهر کن
بگو به خازن جنت که خاک مجلس ما
به تحفه بر سوی فردوس و عود مجمر کن
چه لاله داغ دل و اشک‏های خونین بین
بیا بیا و تماشای باغ و منظر کن
طمع به وصل شما حدّ چون منی نبود
حوالتم به یکی از نقاط دیگر کن
ز زهد خشک به جائی نمی‏رسی ای فیض
به روز شربت وصلش دهان ما تر کن‏
به آب تقوی و طاعت به کار تخم ولاش
دماغ را ز گل باغ دل معطر کن
فیض کاشانی — غزلیات — شمارهٔ ۱۳۰
به خاک پای امام و به حق نعمت او
که نیست در سر من جز هوای خدمت او
بهشت اگرچه نه جای گناهکاران است
گناه سوز بود آتش محبت او
اگر به معصیت آلوده گشت دامن من
چه باک، پاک بود طاعتش به همت او
دمی خفاش گر افسرد غنچه دل را
شکفته می‏شود از نوبهار دولت او
بود زمین و زمان از قدوم او خرم
که او خلیفه حق است و دست قدرت او
چو دست بر سر ترسو نهد شجاع شود
بخیل حاتم طی گردد از کرامت او
مطیع و عاصی خرد و کلان و ضیع و شریف
برند بهره ز فیض زلال رحمت او
از آن پر است دل فیض از ولای امام
که از نخاله طین وی است طینت او
فیض کاشانی — غزلیات — شمارهٔ ۱۳۱
آرم ای مولای من یک قطره از دریای تو
گفته گویا حافظ این ابیات در سودای تو
ای قبای پادشاهی راست بر بالای تو
زینت تاج و نگین از گوهر والای تو
آفتاب فتح را هر دم طلوعی می‏دهد
در لباس خسروی رخسار مه سیمای تو
گر چه خورشید فلک چشم و چراغ عالمست
روشنائی‌بخش چشم اوست خاک پای تو
جلوه‌گاه طایر اقبال گردد هر کجا
سایه اندازد همای چتر گردون‌سای تو
از رسوم شرع و حکمت با هزاران اختلاف
نکته هرگز نشد فوت از دل دانای تو
آنچه اسکندر طلب کرد و ندادش روزگار
جرعه‌‏ای بود از زلال لعل جان‌افزای تو
عرض حاجت در حریم حضرتت محتاج نیست
راز کس مخفی نماند با فروغ رای تو
خسروا پیرانه‌سر فیضت جوانی می‏کند
بر امید عفو جان‏بخش گنه‌فرسای تو
فیض کاشانی — غزلیات — شمارهٔ ۱۳۲
ای پیک راستان خبر یار ما بگو
احوال گل به بلبل دستان‏سرا بگو
ما محرمان خلوت انیسم غم مخور
با یار آشنا سخن آشنا بگو
بر این فقیر قصه آن محتشم بخوان
با این گدا حکایت آن پادشا بگو
گر دیگرت بر آن در دولت گذر فتد
بعد از ادای خدمت و عرض دعا بگو
هرچند ما بدیم تو ما را بدان مگیر
شاهانه ماجرای گناه گدا بگو
جانها در انتظار قدوم تو سوختند
پیغامی از وصول خود ای خوش لقا بگو
ما بی‏خبر به راز سراپرده خفا
با مخلصان خود خبر ما مضی بگو
دلهای مرده را ز دم خویش زنده کن
از مصطفی حدیث کن از مرتضی بگو
از مغرب خفا بدرآ همچو آفتاب
در جلوه ظهور رموز خفا بگو
جان‏پرور است قصه مهدی صبا برو
رمزی از او بپرس حدیثی بیا بگو
آن کس که گفت خاک ره او نه توتیاست
گو این سخن معاینه در چشم ما بگو
ای فیض اگر هوای امامست در سرت
از سر هوس به در کن و ترک هوا بگو