mabidan/ganjoor huggingface dataset:
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۳۳ - العبودیة
حُسنی که گواه صنع معبود بود
چون حسن بتم زلطف موجود بود
رو بر در او ایاز می باش مُدام
تا عاقبت کار تو محمود بود
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۳۴ - العبودیة
رو در پی درد او که درمان گردی
گر جز در او زنی پشیمان گردی
تاج سر دیگران نیرزد خاکی
خاک در او باش که سلطان گردی
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۳۵ - العبودیة
بر خاک در تو تحفه گر جان باشد
همچون مثل زیره به کرمان باشد
دین و دل و دنیا چو فدای تو کنند
پای ملخ مور سلیمان باشد
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۳۶ - العبودیة
در بندگیش اگر تو نیکو باشی
فرمان ده این طارم نُه تو باشی
اول قدم آن است که او را طلبی
آخر قدم آن بود که تو او باشی
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۳۷ - العبودیة
گر بنوازی بندهٔ مقبول توَم
ور ننوازی چاکر معزول توَم
با ردّ و قبول تو مرا کاری نیست
زیرا که بهر دو حال مشغول توَم
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۳۸ - العبودیة
آن کس که به بندگی قرارش باشد
با چون و چرای او چه کارش باشد
گر بنده ای اختیار در باقی کن
آن خواجه بود که اختیارش باشد
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۳۹ - العبودیة
ای از تو خرابی سبب آبادی
وز یک غم تو هزار جان را شادی
در بندگیت از دو جهان آزادم
هرگز دیدی بنده بدین آزادی؟
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۴۰ - الطریقة
آن کس که درون سینه را دل پنداشت
دانست که هرچ هست حاصل پنداشت
علم و عمل و زهد و تمنّا و هوس
این جمله ره است و خواجه منزل پنداشت
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۴۱ - الطریقة
درمان غمت امید بی درمانی است
راه طلبت بی سر و بی سامانی است
سرمایهٔ جمله پای داران ارزد
آن سر که در او مایهٔ سرگردانی است
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۴۲ - الطریقة
ای آنک تو را امید آبادانی است
آباد شدن در ره او ویرانی است
تا کی گویی که سرّ عشق او چیست
سرمایهٔ این حدیث سرگردانی است
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۴۳ - الطریقة
هر آبادی از غم او ویرانی است
هر دانایی در ره او نادانی است
وآن کاو گوید که سرّ سرّش دانم
چون در نگری هنوز سرگردانی است
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۴۴ - الطریقة
آزار طلب مکن که طامات این است
بگذار خرابی که خرابات این است
آن نیست کرامات که بار تو کشند
بار همه کس کش که کرامات این است
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۴۵ - الطریقة
آن را که زخود نماند با خود اثری است
از خود زخودی و بیخودی بی خبری است
بر حلقهٔ خاص در شو ایرا که دری است
از حلقهٔ خود چه حلقه بیرون دری است
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۴۶ - الطریقة
هر مرد که او پای درین راه افشرد
در شیشهٔ جام او چه صافی و چه دُرد
تا سر ننهی پای درین راه مِنه
کاین راه به بی سری به سر شاید برد
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۴۷ - الطریقة
قومی هستند کز کله موزه کنند
قومی همه عمر در سر روزه کنند
قومی دگرند ازین همه نادرتر
هر شب به فلک روند و دریوزه کنند
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۴۸ - الطریقة
اندر ره عشق یادگر سر ننهند
یا در ره بهبود قدم در ننهند
تا سر نکنی چو شمع در آتش گم
از نور تو را به سر بر افسر ننهند
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۴۹ - الطریقة
مستان رهش تمام هشیار آیند
از غایت بی سری کله دار آیند
پادار به رنج اگر چه سرگردانی
سرگشته تر از من و تو بسیار آیند
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۵۰ - الطریقة
چندان برو این ره که دوی برخیزد
ور هست دوی به رهروی برخیزد
تو او نشوی ولی اگر جهد کنی
جایی برسی کز تو توی برخیزد
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۵۱ - الطریقة
هر مرغ دلی که پر بدو باز کند
در اوج هوای عشق پرواز کند
یک دم تو بدوز دیدهٔ خود از خود
تا نور جلال دیده ات باز کند
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۵۲ - الطریقة
هر دل شده ای چهره به خون می شوید
هر غمزده ای ترانه ای می گوید
در هر راهی که رهروی می پوید
چون نیک نگه کنم تو را می جوید
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۵۳ - الطریقة
یک ذرّه غمش به صد جهان نتوان داد
و اسرار بلاهاش به جان نتوان داد
اندر غم [او] سوختن و محو شدن
ذوقی است کز آن ذوق نشان نتوان داد
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۵۴ - الطریقة
در عشق هزار جان و دل بس نکند
جان خود چه بود حدیث جان کس نکند
این راه کسی رود که در هر قدمی
صد جان بدهد که روی وا پس نکند
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۵۵ - الطریقة
سودای توم سر به جهان اندر داد
نه مست و نه هشیار و نه غمگین و نه شاد
سر در سر سودای تو خواهم کردن
صد چون سر من فدای سودای تو باد
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۵۶ - الطریقة
در راه طلب رسیده ای می باید
دامن زجهان کشیده ای می باید
بینایی خویش را دوا کن ورنه
عالم همه اوست دیده ای می باید
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۵۷ - الطریقة
هر دل که به کوی دوست منزل دارد
مقصود خود از دو کون حاصل دارد
از حلقهٔ خاص عشق آن کس باشد
کاوچتر به زیر علَم دل دارد
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۵۸ - الطریقة
لافی زدم ای دوست زراه پندار
کز پای درآیم زغمت دست بدار
راه غم تو به پای من یافته نیست
زنهار که من دروغ گفتم زنهار
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۵۹ - الطریقة
دل در هوس تو چون بجنباند سر
با باد هوای تو کرا ماند سر
گر هر نفسی سری بخواهند از من
خاکش بر سر هرک بگرداند سر
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۶۰ - الطریقة
خواهی که به سوی حضرتش یابی بار
بردارم من از دل و جانت این بار
در راه طلب خاک کِه و مِه می باش
شیخی و رئیسی و امیری بگذار
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۶۱ - الطریقة
صبر از سر استقامتم گو برخیز
در شهر دو صد ملامتم گو برخیز
برخیزم و بر راه غمش بنشینم
گر برخیزد قیامتم گو برخیز
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۶۲ - الطریقة
خیزم در دلدار زنم بوک دبو
خود را به درش در افکنم بوک دبو
من خود دانم که او قبولم نکند
با این همه جانی بکنم بوک دبو
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۶۳ - الطریقة
خواهی که بزرگیت بود کوچک باش
در حالت دل چو اهل دل بی شک باش
پیری سرکَل نباشد و ریش سپید
ثابت قدمی است گو برو کودک باش
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۶۴ - الطریقة
ره پرخطر است زینهار آگه باش
با هرک ره او طلبد همره باش
تسبیح و سجاده کفر و ایمان نبود
مطلوب یکی است، راه گو پنجه باش
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۶۵ - الطریقة
تا بتوانی در صف مردان می باش
در بزم طرب حریف سلطان می باش
در پردهٔ اسلام چه باشی کافر
در پردهٔ کافری مسلمان می باش
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۶۶ - الطریقة
چون آمده ای درین بیابان حاصل
چون بی خبران مباش از خود غافل
گامی می زن به قدر طاعت منشین
کاسوده و خفته در نیابد منزل
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۶۷ - الطریقة
اسرار طریقت نشود حل به سؤال
نه نیز به در باختن حشمت و مال
تا خون نکنی دو دیده در پنجه سال
هرگز ندهند راهت از قال به حال
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۶۸ - الطریقة
در راه طلب دلیل باید نه دلال
در عالم عشق میل باید نه ملال
سر در سر یار کن [همی] در همه حال
صل من تهوی و لا تبال العذّال
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۶۹ - الطریقة
در گمراهی طالب راه اوییم
هرگونه که هست در پناه اوییم
بر ما قلمی نیست چنین می دانیم
ما مسخرگان بارگاه اوییم
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۷۰ - الطریقة
تا یوسف دل را نکنی از بن چاه
یعقوب خرد ضریر باشد در راه
خواهی که عزیز مصر باشی در راه
از عشق کمر ببند و از صدق کلاه
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۷۱ - الحقیقة
در راه خرد امین و طرار یکی است
واندر پس پرده سرّ و اسرار یکی است
سلطان و گدا و بت پرست و کافر
آنجا که حقیقت است هِرچار یکی است
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۷۲ - الحقیقة
جز نیستی تو نیست هستی به خدا
ای هشیاران خوش است مستی به خدا
گر بت زبر ای حق پرستی روزی
حقّا که رسی زبت پرستی به خدا
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۷۳ - الحقیقة
هر دل که ورا زعلم حق نیرو نیست
او لایق این طریق تو بر تو نیست
در عالم اسباب عجایب حالی است
کس با او نیست و هیچ کس بی او نیست
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۷۴ - الحقیقة
ای دوست میان من و تو گرنه دُوی است
پس این که گهی نالد و گه نازد کیست
ما را همه عمر در طلب باید بود
گر من توم و تو من، طلب کاری چیست
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۷۵ - الحقیقة
از کوی و مکان گذشت آب و گل ما
وز وصف و بیان گذشت حال دل ما
ما را زقبول و [ردّ کس] باکی نیست
چون دلبر ما همره و هم منزل ما
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۷۶ - الحقیقة
بی می همه نوبهار عالم دی توست
در صحبت می دو کون ادنی شی توست
از می همه لعل آب روان فهم مکن
هر چه از تو تو را بازستاند می توست
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۷۷ - الحقیقة
از عالم کفر تا به دین یک نفس است
وز منزل شک تا به یقین یک نفس است
این یک نفس عزیز را خوار مدار
چون حاصل عمر ما همین یک نفس است
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۷۸ - الحقیقة
ره رفتن تحقیق به گامت دور است
وان لذّت مقصود زکامت دور است
تا در طلب مال و قبولی شیخا
بوی گل فقر از مشامت دور است
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۷۹ - الحقیقة
بر حال منت دسترسی نیست که نیست
واندر دلم از تو نفسی نیست که نیست
تنها نه منم چنین که در جمله جهان
زین سان که منم از تو کسی نیست که نیست
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۸۰ - الحقیقة
این کار تو را کارگزار دگر است
نیک و بد تو به اختیار دگر است
علم و عمل و ریاضت و جهد و ثبات
راه طلب است و یافت کار دگر است
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۸۱ - الحقیقة
کار ارچه به من نیست ولی بی من نیست
فاعل جان است و فعل جان بی تن نیست
در ظلمت تن چراغ باید جان را
عقل ارچه چراغ است و به خود روشن نیست
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۸۲ - الحقیقة
این مردمک دیده سحرگه برخاست
برخاست صَلای عاشقان از چپ و راست
گفتم که تیمم کنم از خاک درش
دل گفت که غسل کن کنار دریاست
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۸۳ - الحقیقة
دانستن این حدیث کار دیده است
سرگشته شد آن کس که ازین پرسیده است
رهرو چو تویی و ره تو و منزل تو
اشکال همین است که این پوسیده است
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۸۴ - الحقیقة
هر دل که به میدان هوای تو بتاخت
با نیک و بد زمانه یکسان در ساخت
دلها همه در بوتهٔ عشق تو گداخت
چونانک تویی جز تو کست می نشناخت
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۸۵ - الحقیقة
دل نیست کز آتش غمت سوخته نیست
یا جان که به تیر غم تو دوخته نیست
تن هست ولیکن ادب آموخته نیست
زان است که شمع وصل افروخته نیست
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۸۶ - الحقیقة
تا می نخوری به سرِّ مستی نرسی
تا نیست نگردی تو به هستی نرسی
در اصل خود ارچه در خودت باید زیست
مادام که از خود بنرستی نرسی
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۸۷ - الحقیقة
هستی تو همه، با تو برابر چه بود
من هیچم و خود زهیچ کمتر چه بود
بنگر که منم تو را و هستی تو مرا
درویش که باشد زتوانگر چه بود
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۸۸ - الحقیقة
ای مؤمن محض بودنت مطلق گبر
گاهی به قَدَر دست بزن گاه به جبر
بر کثرت حرص تست و بر قلّت صبر
گر خندهٔ برق است و گر گریهٔ ابر
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۸۹ - الحقیقة
مست از ازل آمدیم و مستیم هنوز
سوزندهٔ شربت الستیم هنوز
زان با دگری عهد نبستیم هنوز
کز عهدهٔ عهد تو نرستیم هنوز
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۹۰ - الحقیقة
بیرون تر ازین جهان جهانی دگر است
جز جنّت فردوس مکانی دگر است
آزاده نسب زنده به جانی دگر است
وآن گوهر پاکشان زکانی دگر است
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۹۱ - الحقیقة
آن کس که چو حق حقیقت حق نشناخت
از بی روزی به گفت و گویی پرداخت
از بی خبری بود نشان دادن ازو
گنگ است و کر و کور هر آن کس بشناخت
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۹۲ - الحقیقة
تا چند دلا تو در مقالت پیچی
یک چند دگر در ره حالت پیچی
خلقان همه آلتند مپسند که تو
صانع بگذاری و در آلت پیچی
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۹۳ - الحقیقة
در باغ طلب اگر نباتی یابی
هر لحظه ازو تازه نباتی یابی
خواهی که تو بی نفاذ ذاتی یابی
بی مرگ بمیر تا حیاتی یابی
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۹۴ - الحقیقة
بر درگه کبریا تو جز شاه نئی
دردا که تو خود طالب درگاه نئی
سرمایهٔ هرچه هست جز سرّ تو نیست
افسوس که از سرّ خود آگاه نئی
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۹۵ - الحقیقة
یاری که وجود و عدمت اوست همه
سرمایهٔ شادی و غمت اوست همه
تو دیده نداری که بدو درنگری
ورنه زسرت تا قدمت اوست همه
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۹۶ - الحقیقة
ماییم که بس بوالعجب اندر قدمیم
سرمایهٔ شادی شده از کان غمیم
پستیم و بلندیم و تمامیم و کمیم
کس واقف از آن نیست که ما در چه دمیم
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۹۷ - الحقیقة
گر حکمت محض خواهی و علم اصول
از لوح دلت بشوی این نقش فضول
گر بی تکرار علم حاصل نشود
پس عَلمنی چراست در شأن رسول
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۹۸ - الحقیقة
در عالم کشف اگر گلی بنماییم
صد نغمه چو بلبل به دمی بسراییم
گر ما سرِ صندوق صفا بگشاییم
سلطانی تخت آسمان را شاییم
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۹۹ - الحقیقة
در دیدهٔ دل دیدهٔ دیگر دیدم
وانگاه بدو لقای دلبر دیدم
ترک دو جهان بگفتم و ترک وجود
چون روح شدم جمله مصوّر دیدم
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۱۰۰ - الحقیقة
ما خود ز ازل عاشق و مست آمده ایم
شیدا و خراب و حق پرست آمده ایم
دستم چه زنی که در مُصاف غم تو
بی پا و دل و دیده و دست آمده ایم
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۱۰۱ - الحقیقة
خوابی که ندیده ای تو تعبیر مکن
حرفی که نخوانده ای تو تفسیر مکن
پیران حقیقت از تو معنی طلبند
از دیده بگو، روایت از پیر مکن
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۱۰۲ - الحقیقة
هر دل که به سوی او گراید رفتن
بالا بر عقل و جانش باید رفتن
با زحمت عقل و جان کس آنجا نرسد
کان راه به پای عشق شاید رفتن
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۱۰۳ - الحقیقة
تا ظن نبری که هست این رشته دو تو
یکتاست خود اصل و فرع بنگر نیکو
این اوست که پیداست به من لیکن او
شک نیست که این جمله منم نیک بدو
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۱۰۴ - الحقیقة
ای در دل من مهر تمنّا همه تو
وای در سر من مایهٔ سودا همه تو
چندانک به روی کار خود می نگرم
امروز همه تویی و فردا همه تو
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۱۰۵ - الحقیقة
آتش نزند در دل ما الّا او
کوته نکند منزل ما الّا او
گر جمله جهانیان طبیبم گردند
حل می نکند مشکل ما الّا او
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۱۰۶ - الیقین
هر چیز که او گفت چنان است همه
آن است همه دگر گمان است همه
این قدر یقین بدان که هر سود که هست
گر نیست سزای او زیان است همه
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۱۰۷ - التوبه
ای آنک به توبه کرده ای عزم درست
اسرار نهان توبه بشناس نخست
مازار کسی را و مرنجان خود را
از تو، به کسی بد نرسد توبهٔ تست
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۱۰۸ - التوبه
طاعت زگناه بیش می باید کرد
وین توبه زمرگ پیش می باید کرد
حق جلَّ جلالُه از آن مستغنی است
این کار زبهر خویش می باید کرد
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۱۰۹ - التوبه
در دل همه شرک و روی بر خاک چه سود
با جسم پلید و جامهٔ پاک چه سود
زهر است گناه و توبه تریاک وی است
چون زهر به جان رسید تریاک چه سود
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۱۱۰ - التوبه
در بندگیش ناخلفی می کردی
زان بر در دشمنان او می گردی
با این همه اینک دَرِ صلحش باز است
گر توبه کنی بندهٔ خاصش گردی
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۱۱۱ - التوبه
آباد خرابات زمی خوردن ماست
خون دو هزار توبه در گردن ماست
زان می کنم این توبه و زان می شکنم
کارایش رحمت از گنه کردن ماست
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۱۱۲ - التوبه
گر تو به سر راه خرد وانرسی
در درد بمیری به مداوا نرسی
هر شب گویی که توبه فردا بکنم
توبه که کند گر تو به فردا نَرسی
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۱۱۳ - الصّوم
با دیده درآی و صنع ربّانی بین
و آسایش شیخ اوحد کرمانی بین
تو طالب آب و نانی، ای بیچاره
یک روز به روزه باش و سلطانی بین
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۱۱۴ - الحج
در راه خدا دو کعبه آمد حاصل
یک کعبهٔ صورتی و یک کعبهٔ دل
تا بتوانی زیارت دلها کن
کافزون زهزار کعبه آید یک دل
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۱۱۵ - الحج
احرام درش گیر و دلا فرمان کن
واندر عرفات نیستی جولان کن
خواهی که تو را کعبه کند استقبال
مایی و منی را به منا قربان کن
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۱۱۶ - الحج
تا روی توم قبله شد ای جان و جهان
از قبله خبر ندارم، از کعبه نشان
بی روی تو رو به کعبه کردن نتوان
کان کعبهٔ صورت است و این قبلهٔ جان
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۱۱۷ - الحج
در راهش اگر به نیکنامی برسی
در بند زبان تا تو به کامی برسی
لبیک زاحرامگه صدق بزن
کن سعی خود آنگه به مقامی برسی
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۱۱۸ - الحج
گر عُجب زموقف دلت دور شود
حج تو و عمرهٔ تو مبرور شود
یک وقفه طواف کعبهٔ امرش کن
تا سعی تو در طواف مشکور شود
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۱۱۹ - الحج
مرهم طلبی به گرد دلریشان گرد
با محتشمی به گرد درویشان گرد
کعبه به حقیقت دل درویشان است
حَجّت باید، گردِ دل ایشان گرد
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۱۲۰ - طلب الآخرة
تا وسوسهٔ عشق مهیّا نشود
بی صدق و صفا عیش مهنّا نشود
دنیا ندهی زدست و دین می طلبی
این هر دو به یک جای مهیّا نشود
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۱۲۱ - طلب الآخرة
فرزانهٔ سروران جهان بگزیند
در عالم تن بقای جان بگزیند
غافل عیشی که حاصلش یک نفس است
بر لذّت عیش جاودان بگزیند
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۱۲۲ - طلب الآخرة
چون از شدگان یکی نمی آید باز
خیز ای شدنی تو نیز رفتن را ساز
چیزی که حقیقت است مشناس مجاز
بی توشه مرو دلا که راهی است دراز
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۱۲۳ - طلب الآخرة
زان پیش که گویند که جا واپرداز
جا واپرداز و توشهٔ راه بساز
چون می دانی که خانه پرداختنی است
چندین غم خانه چیست با خود پرداز
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۱۲۴ - طلب الآخرة
ملک طلبش بهر سلیمان ندهند
منشور غمش بهر دل و جان ندهند
دنیا طلبان زآخرت محرومند
کاین درد به طالبان درمان ندهند
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۱۲۵ - طلب الآخرة
ترسم که اگر در طلبش نشتابی
بر آتش حسرت دل خود را تابی
تا اینجایی ترک خوش آمد می کن
تا هر چه به آمده است آنجا یابی
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۱۲۶ - الصدق
با صدق تو زخم همچو مرهم باشد
با صدق مرا انده دل کم باشد
اندر ره حق اگر تو صادق باشی
ملک دو جهان تو را مسلّم باشد
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۱۲۷ - الصدق
ای دل سررشتهٔ اَمَل کوته کن
خود را زبد و نیک جهان آگه کن
اول قدمی به صدق اندر ره نه
وانگاه حدیث رهروان کوته کن
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۱۲۸ - الصدق
گر مایهٔ همت است در گوهر تو
الّا به خدا فرونیاید سر تو
گرد دَرِ حق طواف کن از سر صدق
تا کعبه کند طواف گردِ در تو
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۱۲۹ - الصدق
تا یوسف دل را نکنی از بن چاه
یعقوب خرد ضریر باشد در راه
خواهی که عزیز مصر باشی در جاه
از عشق کمر ببند و از صدق کلاه
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۱۳۰ - الصدق
صدق است که مرد را همی بخشد جان
از صدق بود همیشه دشوار آسان
ای دوست در آن کوش که صادق باشی
از صدق ملک شود حقیقت انسان
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۱۳۱ - الصدق
گر قصد کنی به رفتن راه وصال
صدقی باید رفیق تو در همه حال
علم است و عمل زاد تو لیکن با صدق
بی صدق عمل خسار و علم است وبال
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۱۳۲ - الصدق
از صدق رهانی دل خود را از حیف
وز صدق رهانی سر خود را از سیف
شاید که تو حدّ صدق از من پرسی
دانی چه بود صدق نگویی کم و کیف
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۱۳۳ - الصفا
گر یک نفس آن جان و جهان بتوان دید
عیش خوش و عمر جاودان بتوان دید
در آینهٔ رخش که روشن بادا
گردم بزنی صورت جان بتوان دید
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۱۳۴ - الصفا
روخانه برو که شاه ناگاه آید
ناگاه آید برون آگاه آید
خرگاه وجود خود زخود خالی کن
چون خالی شد شاه به خرگاه آید
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۱۳۵ - الصفا
رسمی است میان اهل دل دیرینه
کز کینه تهی کنند دایم سینه
در دل همه حلم و بردباری باید
صاحبدل ریش سینه اندر کینه
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۱۳۶ - الصفا
ای دل نه تویی که در صفایی نرسی
وز خوی بدت به آشنایی نرسی
خورد و خورش ارچه عادت تست بدان
هرگز تو بدین صفت به جایی نرسی
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۱۳۷ - الصفا
نه هر که میان ببندد از کفار است
یا هر زاهد زسبحه برخوردار است
چون دل به صفای حق نباشد روشن
در گردن شیخ طیلسان زنّار است
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۱۳۸ - الصفا
طعم وحدت بدین دو تویی بخشی
پا بستهٔ بند و گفت و گویی بخشی
یک دل داری به صد هوس آلوده
وانگه زصفا نصیب جوییِ بخشی
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۱۳۹ - الصفا
از راه صفا هر که نصیبی یابد
هرگز به جواب هیچ بد نشتابد
هرگه که زقلّتین فزون گردد آب
هر جا که کدورتی بود برتابد
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۱۴۰ - الصفا
تا تعبیهٔ عشق مصفّا نشود
فکر تو به از لؤلؤ لالا نشود
تا پردهٔ اسرار به هم برندری
ادراک تو بر عالم اعلا نشود
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۱۴۱ - الصفا
سجاده به روی آب انداخته گیر
خود را به نماز و روزه بگداخته گیر
چون حجرهٔ باطنت مصفّا نبود
پر نقش و نگار گلخنی ساخته گیر
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۱۴۲ - الصفا
شرط است مرا زخویشتن برگشتن
با هر که کم از من است همسر گشتن
نابالغی مرا مشوّش نکند
دون القلتین است مکدّر گشتن
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۱۴۳ - الصّبر
بر مردم اهل گر بد و نیک آید
گه بسته شود کار و گهی بگشاید
غم در دل تو حامله ورجای گرفت
دلتنگ مشو بوک به شادی زاید
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۱۴۴ - الصّبر
کاری که فروبندد و رخ ننماید
دلتنگ مشو که عاقبت بگشاید
یاقوت همی قیمت از آن افزاید
کز سنگ به روزگار بیرون آید
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۱۴۵ - الصّبر
در محنت اگر چه صبر ایّوبی به
چون عشق به روی تست مغلوبی به
هرگاه که از حجاب بیرون آیی
ناچیز شود وجود محجوبی به
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۱۴۶ - الصّبر
دل خوش کن و بر صبر گمار اندیشه
یعنی که دگر به دل مدار اندیشه
کو صبر و کدام دل، چه می گویی تو
یک قطرهٔ خون است و هزار اندیشه
اوحدالدین کرمانی — الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — شمارهٔ ۱۴۷ - الصّبر
صبری که دلم بدو قوی بود برفت
بس دیر به دست آمد و بس زود برفت
هر چند که لاف پایداری می زد
چون آتش غم بدید چون دود برفت
اوحدالدین کرمانی — الباب الثالث: فی ما یتعلق باحوال الباطن و المرید — شمارهٔ  ۱
با همنفسان دلا دمت همدم نیست
در راه حقیقت قدمت محکم نیست
موی از سر بوالفضول کم کردی تو
لیکن سر مویی زفضولی کم نیست
اوحدالدین کرمانی — الباب الثالث: فی ما یتعلق باحوال الباطن و المرید — شمارهٔ  ۲
باید که زجمله خلق تنها گردی
آنگه به طریق خرقه پیدا گردی
هرگه که به لبس خرقه گردی قانع
چون خرقه کفن شود تو رسوا گردی
اوحدالدین کرمانی — الباب الثالث: فی ما یتعلق باحوال الباطن و المرید — شمارهٔ  ۳
تا هست به دستت از تصرّف میزان
در عین خسارتی و در بحر گمان
تا خواری و عزلتت نگردد یکسان
از اسب ریاضتت تو زین را مستان
اوحدالدین کرمانی — الباب الثالث: فی ما یتعلق باحوال الباطن و المرید — شمارهٔ  ۴
در هستی اگر به عمر نوحی برسی
در هر نفسی زو به فتوحی برسی
عمری باید که شب به روز آری تو
باشد که به صبحی به صبوحی برسی
اوحدالدین کرمانی — الباب الثالث: فی ما یتعلق باحوال الباطن و المرید — شمارهٔ  ۵
اصحاب طلب چون به صفایی برسند
خواهند کز آنجا به رضایی برسند
دست از سر پای وامگیرند از جهد
یا سر بنهند یا به جایی برسند
اوحدالدین کرمانی — الباب الثالث: فی ما یتعلق باحوال الباطن و المرید — شمارهٔ  ۶
در کار آویز و گفت و گو را بگذار
کز گفت نشد هیچ کسی برخوردار
از گفت چه سود، کار می باید کرد
باری بکنی به که بگویی صد بار