mabidan/ganjoor huggingface dataset:
آشفتهٔ شیرازی — غزلیات — شمارهٔ ۴۲۶
روزی که آن پری ز نظرها نهان شود
شور جنون ز یک‌یک مردم عیان شود
عاشق رخت ببیند و نقد روان دهد
بیند بهشت خویش و روان زین جهان شود
بیش از اجل عجول به مرگ عاشقست از آنک
در روز واپسین ز اجل کامران شود
آن را که در بهشت بخوانند از درت
با آه و ناله از سر کویت روان شود
در پیش چشم تو نکنم درد دل ز بیم
ترسم به بستر اوفتد و ناتوان شود
هردم برای پرسش بیمار چشم تو
ما را نظر برسم عیادت روان شود
در لعل تست داروی دل بی‌سبب طبیب
تا کی پی دوا ببر این و آن شود
خونخوارگان به معرض محشر درآورند
از ترک چشم تو دل من بدگمان شود
زد بر مس وجودم اکسیر حب دوست
عشقش به قلب ما محک امتحان شود
غیر از شکستگی پی وصفت چه آورم
سوسن صفت اگر قلمم صد زبان شود
دور زمان بپرورد آشفته‌ای چو من
تا مدح‌گوی مهدی آخر زمان شود
آشفتهٔ شیرازی — غزلیات — شمارهٔ ۴۲۷
آزار اگر از یار است آزار نباشد
هر یار که آزرده شود یار نباشد
دین و دل و سرباختن اندر کف پائی
اندک بود ای کار که بسیار نباشد
سنجیده خرد بار همه کون و مکان را
جز بار فراق تو بدل بار نباشد
چون خواب بهر چشم گذشتم بشب هجر
یک دیده عاشق نه که بیدار نباشد
تا چشم تو از بستر عشاق شده دور
یک دل نشنیدیم که بیمار نباشد
لاقیدی و بر کفر بدل کردن اسلام
عاشق کند این کار و در انکار نباشد
آنکس که گرفتار بود نفس و هوا را
اندر قفس عشق گرفتار نباشد
زآئینه دل گرد خودی گر بفشانی
بالله که در این آینه زنگار نباشد
اندر نفس قاصد اسفار نکویان
لطفی است که در آین آینه زنگار نباشد
عشقت گهر و بند او مصر محبت
یوسف مبر آنجا که خریدار نباشد
حاشا که به بتخانه و کعبه ببرم طوف
گر نقش نکوی تو بدیوار نباشد
آندل نه پریشان بود آشفته که یکعمر
در حلقه آن طره طرار نباشد
جز صبح بناگوش تو در آن خم گیسو
صبحی بشب هجر پدیدار نباشد
گفتار من از عشق علی بود و دگر هیچ
ورنه دگری قابل گفتار نباشد
آشفتهٔ شیرازی — غزلیات — شمارهٔ ۴۲۸
خیمه را لیلی چو بالا می‌کند
از چه مجنون رو به صحرا می‌کند
سرو مایل از دو جانب او به غیر
تا چرا او میل از ما می‌کند
مانی اندر نقش روی دلکشت
صحف انگلیون تماشا می‌کند
آنکه خار کعبه را دارد به پا
تا چرا وصفی ز دیبا می‌کند
هرکجا آن ترک یغما بگذرد
گر بود کعبه که یغما می‌کند
دل بپوشاند مرا اسرار عشق
مردم چشم آشکارا می‌کند
گر کند آباد غیرم گو مکن
ور خرابی زوست هل تا می‌کند
زشتی از ما بود ورنه نقش‌ها
نقشبند صنع زیبا می‌کند
گفتی آشفته به زلف من چه کرد
آنچه با زنار ترسا می‌کند
هرکه دل بر آتش سودا نهاد
آخرش دیوانه سودا می‌کند
هست هرکس را تمنایی به دهر
وصل او عاشق تمنا می‌کند
لاجرم درویش اگرچه مجرم است
خویش را بسته به مولا می‌کند
تا که مجنون در حی آمد خویش را
از سگان کوی لیلا می‌کند
آشفتهٔ شیرازی — غزلیات — شمارهٔ ۴۲۹
ساقیا باده که ایام طرب می‌آید
شوق در دل ز پی لهو و لعب می‌آید
زاده زهد و ریا نیست به جز ماتم غم
نازم آن آب کزو بوی طرب می‌آید
نوجوانان به کرشمه دل پیران ببرند
عشق و پیری ز منت از چه عجب می‌آید
سبب مستی ما پرتو ساقیست به جام
تا نگویی اثر از آب عنب می‌آید
دختر رز ادب آموخت ز چوب اندر خم
زآن پی تربیت اهل ادب می‌آید
پرده بگرفت که تا پرده صوفی بدرد
سالک از رایحه او به طلب می‌آید
تا بتابد به شبستان حریفان چون خور
لاجرم در بر رندان همه‌شب می‌آید
دوره عمر کند تازه به مستان ارچه
جام را جان به همه دور به لب می‌آید
هرچه راهست به عالم نسب و نام ولیک
به جز از عشق که بی‌نام و نسب می‌آید
گر مسبب به جهانست خداوند حکیم
عشق در عالم اسباب سبب می‌آید
عشق سرمد چه بود مطلع انوار ازل
که گهی مظهر اسما و لقب می‌آید
گاه سیف الله مسلول و گهی باب الله
گاه آشفته علی میر عرب می‌آید
آشفتهٔ شیرازی — غزلیات — شمارهٔ ۴۳۰
صحبتی از جان مگر در پیش جانان گفته‌اند
نور پیدا را حدیث از نار پنهان گفته‌اند
قصه دل‌های زار عاشقان با زلف تو
گرچه جمعی گفته‌اند اما پریشان گفته‌اند
سر بلند است ار سرش بر دار یاسا می‌زند
چون گدایی را شکایت پیش سلطان گفته‌اند
تیره خاکی در بر اکسیر اعظم برده‌اند
نام دیوی زشت را نزد سلیمان گفته‌اند
با لبت گفتند درد دل مرا از دشمنی
دوستی شد درد را چون بهر درمان گفته‌اند
اشتیاق پیر کنعان بهر یوسف برده‌اند
حالت بستان جنت را به رضوان گفته‌اند
همچنان گفتند کآمد یارت امشب در وثاق
مژده تشریف یوسف را به زندان گفته‌اند
عشق را سودا شما رند ار حکیمان عیب نیست
آنچه را با چشم ظاهر دیده‌اند آن گفته‌اند
سر پنهان دل ار مانده است آه و آب چشم
هر دو در یک لمحه از سر تا به پایان گفته‌اند
گر به دل مدحت بسی گفتند از اهل سخن
دل‌نشین‌تر آمد آن مدحی که از جان گفته‌اند
شیخ گفت آشفته در وصف علی کرده علو
بیش از این می‌دانمت جانا که ایشان گفته‌اند
آشفتهٔ شیرازی — غزلیات — شمارهٔ ۴۳۱
از که نالم که چنین یا که چنان با ما کرد
نفس خودکام هوس پیشه مرا رسوا کرد
موج شهوت زازل کشتی عشقت بشکست
جست طوفان و مرا غرقه این دریا کرد
عشق پنداشتم و رفتمش از پی با سر
خود هوس بود مرا شیفته سودا کرد
گاه برگردنم افکند خم زلف بتی
کش کشان برد سوی دیر و مرا ترسا کرد
گه نمودم خم ابروی که اینست محراب
پیش آن قبله کج عابد پابرجا کرد
گاهیم کشور دل داد بترک نگهی
کز درونم بفسون صبر و خرد یغما کرد
خواستم آب حیاتی بلبی داد نشان
جستمش خضر اشارت بخط خضرا کرد
آتش افروخت زرخسار و مرا هندو ساخت
گاه خورشید عیان کرد و مرا حربا کرد
گاه پیمود شرابم که بخور از کوثر
گاه پیمانه صفت سجده گهم مینا کرد
ساده جلوه گر آورد که این غلمانست
لولی شنگ بجست و بدل حورا کرد
الغرض عمر گرانمایه بخیره بگذشت
کارش این بوده بعالم نه بمن تنها کرد
مگر آشفته تولای علی گیرد دست
ورنه وای از صف محشر که خدا برپا کرد
آشفتهٔ شیرازی — غزلیات — شمارهٔ ۴۳۲
سفری چون سفر عشق خطرناک نبود
کاتشین بوده ره از آب نه از خاک نبود
کرد چون عاشق سالک بدر عشق طواف
پست تر پایه ی از طارم افلاک نبود
کودکی داشت کمندی و شکاری میکرد
یک سرش نیست که آویزه فتراک نبود
بس سکندر که بظلمات لب تشنه نمرد
هیچ دارا نه که در پهلوی او چاک نبود
غیر آب در میخانه که اصل طرب است
در همه کون و مکان آب طربناک نبود
نتوانست مژه منع کند سیل سرشک
بستن طوفان اندر خور خاشاک نبود
دوش بی نوش لبت صحبت اغیارم کشت
لاجرم زهر اثر کرد چو تریاک نبود
گر نبودی زازل حسن کجا بودی عشق
از کجا بود می صاف اگر تاک نبود
شادمان هیچ ندیدیم که باشد ببهشت
گر دلی از الم عشق تو غمناک نبود
آتشین آه مرا سوخته بودی چونشمع
در شب هجر تو گر دیده نمناک نبود
گر نبودی علی آن دست خدائی بجهان
اثر از دین نبی صاحب لولاک نبود
آب روی من آشفته زخاک نجفست
که مرا سجده گهی غیر بر آن خاک نبود
دل بسی غوص گهر کرد ببحرین وجود
گوهری چون گهر آل نبی پاک نبود
عقل ادراک هویت نکند خامش باش
آن همان است که در حیز ادراک نبود
آشفتهٔ شیرازی — غزلیات — شمارهٔ ۴۳۳
عشق تا حلقه سحر بر در دل‌ها می‌زد
عقل از کشور دل خیمه به صحرا می‌زد
خرمن دین و دل از برق تجلی می‌سوخت
طعن‌ها بر شرر سینه سینا می‌زد
بود ترسابچه‌ای همره او کز نیرنگ
راه مردم به خم زلف چلیپا می‌زد
کافری عشوه‌گری کز نگه چشم سیاه
راه مجنون به در خیمه لیلا می‌زد
عذر عذرا همه‌شب در بر وامِق می‌خواست
گاه در ربع و دمن طعنه به سلما می‌زد
مار گیسو به بناگوش فکنده به فسون
طعنه بر معجزه اژدر موسی می‌زد
چهره افروخته می‌سوخت بر او عود ز زلف
بر دل مجلسیان آتش سودا می‌زد
زآتش لعل لبش سوخته یاقوت به کان
نیش دندان به دل لؤلؤ لالا می‌زد
زد خط باطله بر آب بقا خضر خطش
روح‌وَش دم دهنش بر دم عیسی می‌زد
کرده از نغمه خوش نسخ نوای داود
شرر اندر جگر بلبل شیدا می‌زد
هر زمان خواست که تا تیره کند روز جهان
دست در حلقه آن زلف شب‌آسا می‌زد
گاه آشفته صفت مست شده در مستی
پشت پا بر حرم و دیر و کلیسا می‌زد
گاه می‌شد زلب لعل چو من شکر ریز
دم ز مدح علی عالی اعلا می‌زد
نام نامی تو آموخت به او ایزد پاک
آدم آنجا که دم از علم الاسما می‌زد
آشفتهٔ شیرازی — غزلیات — شمارهٔ ۴۳۴
دل که چندی از علایق رسته بود
دوش دیدم در کمندی بسته بود
مردم دیده که کرد افشای راز
دیدمش چون دل بخون بنشسته بود
دل که زخمش روی بر بهبود داشت
شکر کز تیر نگاهی خسته بود
زآه من افلاکیان اندر فغان
من گمان کردم که آه آهسته بود
حاجیان را کعبه چون میداد دست
خار راه بادیه گل دسته بود
بر در آن خیمه چون میخم که زلف
بر گلوی جان طنابی بسته بود
گفتمش مشکن دلم ای ترک مست
گفت این دل در ازل بشکسته بود
گفتی آشفته چه شد او را بجوی
کو بزلفم عهد الفت بسته بود
دیدمش در دام ترکی رام دوش
صید وحشی کز کمندت رسته بود
دیدمش فارغ رقید این و آن
زآنکه با حب علی پیوسته بود
آشفتهٔ شیرازی — غزلیات — شمارهٔ ۴۳۵
این قوم که غارتگر عقل و دل و دینند
بیشک زنگه رهزن اصحاب یقینند
زلفین سیاهت رسن جادوی بابل
چشمان چه بر آن چهره مگر سحر مبینند
ما را نبود تیر بجز آه سحرگاه
با سخت کمانان که مرا خوش بکمینند
در حلقه زهاد مرو نیک حذر کن
زین راهزنانی که در این شهر امینند
زین سلسله درویش بیندیش تو شاها
هر چند که این طایفه خود راه نشینند
اندیشه نمایند کجا از خطر بحر
قومی که طلبکار توای در ثمینند
گر خون من آشفته حلال است بخوبان
من نیز برآنم که بتان نیز بر اینند
ما و غم آن قوم که از پرتو واجب
دارای مکانند و در این عرصه مکینند
آن سلسله کز خاتم و قائم بزمانه
سلطان زمانند و خداوند زمینند
آشفتهٔ شیرازی — غزلیات — شمارهٔ ۴۳۶
در ساغر اگر باه گلنار بخندد
نبود عجب ار مست به هوشیار بخندد
آن رند که در سلسله عشق نهد پای
شک نیست که بر سبحه وزنار بخندد
دیوانه و عریان سر کوی نکویان
هر جا نگرد خرقه و دستار بخندد
آنرا که تو کل بخدا همچو خلیل است
بر صولت نمرودی و بر نار بخندد
ایعاشق دلداده تو از گریه بپرهیز
بگذار ملامتگر بیکار بخندد
هرگه که تبسم کند آن لعل شکرخند
در حقه مرجان در شهوار بخندد
تا مشگ شمیم سر زلف تو شنیده
بر آهوی چین نافه تاتار بخندد
درویش اگر کسو فقر تو بپوشد
بر تاج کی و جامه زرتار بخندد
در ماتم پروانه اگر شمع بگرید
بر سوختن خویش بناچار بخندد
شوق حشم لیلیش از بس که بسر هست
مجنون تو در وادی خونخوار بخندد
چون آینه اش کاشف اسرار یقین شد
منصور عجب نیست که بر دار بخندد
یعقوب کند گریه بیوسف همه عمر
یوسف بخود اندر سر بازار بخندد
با گریه ابر و اثر ناله بلبل
نبود عجب ار غنچه بگلزار بخندد
خرسند شده زاهد از تولیت وقف
کر کس چو رسد بر سر مردار بخندد
آشفته ثناخوان تو شد ایشه مردان
بر حالت او دشمن مگذار بخندد
آشفتهٔ شیرازی — غزلیات — شمارهٔ ۴۳۷
آن مست که در میکده مستانه بگرید
از شیخ حرم به که بافسانه بگرید
از خاصیت عشق بعالم عجبی نیست
گر شمع شب از ماتم پروانه بگرید
خونی که بساغر رود از چشم صراحی
خون خورده و از دوری خمخانه بگرید
ساغر زپه بر گریه مینا زده خنده
مینا زچه بر خنده پیمانه بگرید
دیوانه همه عمر بگرید زپری لیک
آخر پری از حالت دیوانه بگرید
این جور و جفائی که تو بر دوست پسندی
نه دوست که بر حالش بیگانه بگرید
گریان نبود شمع که جان سوخته او را
چون میرود از محفل جانانه بگرید
در سینه دلم ناله کنان در شب هجران
چون جغد که در گوشه ویرانه بگرید
محروم شد آشفته چو از درگه حیدر
شاید همه عمر غریبانه بگرید
باده ندهند وز خضر آب بگیرند
یک عمر اگر بر در میخانه بگرید
آشفتهٔ شیرازی — غزلیات — شمارهٔ ۴۳۸
آتشی میلی به بالا می‌کند
یا که برقی رو به صحرا می‌کند
یا نشست آن آتشین چهره بزن
یا بتم عزم تماشا می‌کند
نه به بستان سر دایم مایل است
سرو تو کی میل با ما می‌کند
آنکه را با خار عشقت بستر است
تکیه کی بر فرش دیبا می‌کند
شهر یغما گر به ترکان شد شهیر
ترک تو صد شهر یغما می‌کند
بایدش در انجمن چون شمع سوخت
هرکه سرّی آشکارا می‌کند
عشق بر عقلم به چستی چیره شد
هرچه خواهد گو بهل تا می‌کند
ناتمامی از قبول قابل است
ورنه فاعل نقش زیبا می‌کند
زر شود مس از قبول کیمیا
تا چه با ما مهر مولا می‌کند
گرچه آشفته است اهل جنت است
هرکه بر حیدر تولا می‌کند
شیعیانت را تولا تام نیست
گرنه ز اعدایت تبرا می‌کند
آشفتهٔ شیرازی — غزلیات — شمارهٔ ۴۳۹
دو جهان در نظر پاک یکی می‌آید
بیندار دیو به چشمش ملکی می‌آید
شکر و ملح بود ضد و زافسون لبت
شد مکرر که ز شکر نمکی می‌آید
عقل و عشقند دو سلطان وجود و ناچار
چون یکی می‌رود از ملک یکی می‌آید
عشق وارد شد و عقل و خردم کرد فرار
بر زر قلب حریفان محکی می‌آید
عشق در پیش زپی حب علی ره سپر است
مژده کز شاه به لشکر یزکی می‌آید
فرس خامه به میدان سخن جولان زد
اسب چوبین نه عجب برق تکی می‌آید
بده آشفته ز صهبای یقینش جامی
در مقام علی آن را که شکی می‌آید
آشفتهٔ شیرازی — غزلیات — شمارهٔ ۴۴۰
دوشم بدر خیمه لیلی گذر افتاد
مجنون صفتم شور جنونی بسر افتاد
از نظره آن چشم چه پرسی که زسحرش
بیحس شده عقل و دل و دین بیخبر افتاد
تابنده بود پرتو لیلی زدر و دشت
مجنون نه عبث بود اگر در بدر افتاد
نه برق بود این که بگلزار گذر کرد
کز ناله بلبل بگلستان شرر افتاد
بر بستر ناز است تو را تکیه چه دانی
حال دل آن خسته که در رهگذر افتاد
فریاد که از پرده دریهای سر شکم ‏
هر راز که در پرده نهفتم بدر افتاد
دیدم خم زلفین رسا تا کمرت دوش
تشکیک در آنموی توام تا کمر افتاد
طوفان زده ی کوکه بپرسد زترحم
از مردم چشمم که بغرقاب در افتاد
ای عاشق صادق چه کنی شکوه زهجران
نخلی است محبت که فراقش ثمر افتاد
ای سخت کمان ترک چه پرسی زدل زار
بسمل شده ای رخنه اش اندر جگر افتاد
نور علی از روی تو تابید از آنروی
ابروی سیاه تو چو تیغ دو سر افتاد
جلال طبیبان بمزاجش نکند سود
آشفته که سودای تو او را بسر افتاد
شاید گرش ایدست خدا دست بگیری
او را که سر و کار بتو دادگر افتاد
آشفتهٔ شیرازی — غزلیات — شمارهٔ ۴۴۱
دلم جز دوست منظوری ندارد
که سینا جز زحق نوری ندارد
بهشتت را مخوان اوصاف زاهد
که چون غلمان من حوری ندارد
نباشد نام تو گر ذکر صوفی
سماعش ذوق مذکوری ندارد
چه تأثیر است اندر ساحت عشق
که شاهین تاب عصفوری ندارد
چه بیمار است چشم دلفریبت
که هرگز فکر رنجوری ندارد
مگر بخشی زرحمت بر دل زار
که آشفته زرو زوری ندارد
مخوانش دل که دلداری نخواهد
نظر نبود که منظوری ندارد
نداند قیمت نوش عسل را
که تاب نیش زنبوری ندارد
مران درویش خود شاها که گویند
سلیمان میل با موری ندارد
سزای دار باشد یارب آن سر
که از عشق علی شوری ندارد
آشفتهٔ شیرازی — غزلیات — شمارهٔ ۴۴۲
خضر گر خوش زندگانی می‌کند
زندگانی جاودانی می‌کند
گر ببیند ساعد و تیغ تو را
کی به کشتن سرگرانی می‌کند
غمزه تو در نگاهش مضمر است
دلبری کاو دلستانی می‌کند
از دل سنگین تو دارد نشان
گر بتی نامهربانی می‌کند
روز و شب با کودکان هم‌بازیم
پیر چل‌ساله جوانی می‌کند
مصحف عشق است باغ چهره‌ات
خط سبزت ترجمانی می‌کند
گر غباری خیزدت از آستان
بر ثریا آسمانی می‌کند
پیش قدر تو قضا و هم قدر
لابه‌ای از ناتوانی می‌کند
آشفتهٔ شیرازی — غزلیات — شمارهٔ ۴۴۳
حال دل گشته دگرگون یا رب این سودا چه بود
رفت نائی از میان اندرنی این غوغا چه بود
نوح کشتی ساخت و بگذشت از طوفان دریغ
نوح را بشکست کشتی موج این دریا چه بود
در بیابان هر که گم شد رهنمای اوست خضر
خضر گمشد اندر این وادی در این صحرا چه بود
مرد مجنون و هنوزش داغ لیلی در درون
جان فنا شد عشق باقی ماند در لیلا چه بود
چنگ مطرب برشکست این نغمه در پرده که زد
سوخت جام از آتش می اندر این صهبا چه بود
گر ندیده عکس ساقی خنده ساغر زچیست
ور ندیده مستی ما گریه مینا چه بود
منع ما زآن آفتاب چهره ای ناصح مکن
در گذر ای مرغ شب طعن تو بر حربا چه بود
با خیال آن دهن تسنیم و کوثر هیچ نیست
با هوای قامت او سدره و طوبی چه بود
گفتمش یکشب بود کان چین زلف افتد بدست
گفت بگذر زین هوس آشفته این سودا چه بود
در درون سینه جز نور علی هرگز نتافت
غیر نور حق بگو در طور و در سینا چه بود
نفی و اثبات من و تو زاهد آورد این حدیث
ورنه بس بود لا اله از پیش لا الا چه بود
عرش فرش راه احمد بود و یارش در سرا
رفتن معراج او در لیلة الاسری چه بود
نه بحیدر عهد بستی شیخنا اندر غدیر
با همه کفرت بگو آن رب آمنا چه بود
آشفتهٔ شیرازی — غزلیات — شمارهٔ ۴۴۴
زهر کناره بیغمای گل چه میکوشند
زبلبلان چه عجب گر بباغ بخروشند
کسان که مهر تو در سینه کرده اند نهان
بر آفتاب جهانتاب پرده میپوشند
مگر خدای نه ستار شد چرا زهاد
بهتک پرده صاحبدلان همی کوشند
زهندوان بر آتشکده مقیم مپرس
دو زلف تست که ساکن بر آن بناگوشند
نه تکیه کرده بر ابرو دو چشم ترکانند
که اوفتاده بمحراب مست و مدهوشند
شرار حسن تو از طورعشق تا بر خاست
جهان بر آتش سودا چو دیگ میجوشند
مده تو پند و منه بگذر ای ناصح
عبث مکوش که عشاق پند مینوشند
به تست نسبت عشاق نسبت یعقوب
نه مصریند که یوسف بهیچ بفروشند
گر آفتاب پرستند هندوان خوشباش
که هندوان تو با آفتاب هم دوشند
شوند ساکن میخانه منکران شراب
زجام عشق چو آشفته گر دمی نوشند
بجز ولای علی در جهان نمی ورزند
کسان که صاحب عقل و فراست و هوشند
آشفتهٔ شیرازی — غزلیات — شمارهٔ ۴۴۵
بی تو ای قوت روان دل را قوت نبود
بی غذا ماندن بیمار مروت نبود
شهسوارا زچه در کشتن من جهد کنی
قتل درویش در آئین فتوت نبود
قوت عشق کند این همه دلها از جا
ورنه در یک خم مو این همه قوت نبود
یوسف من تو که امروز عزیزی در مصر
غافلی از پدر این شرط نبوت نبود
منت از عشق برم کاو پدر ایجاد است
بر من آدم را آن حق ابوت نبود
طلب از خاک در میکده اکسیر مراد
که جز آن خاک تو را مایه ثروت نبود
غیر پای علی آن محرم سر آشفته
قدمی پی سپر مهر نبوت نبود
آشفتهٔ شیرازی — غزلیات — شمارهٔ ۴۴۶
چنان پیش رخت مهر منیر از تاب می‌افتد
که در مهتاب وقتی کرمکی شب‌تاب می‌افتد
رگم ببریدی و پیوند جان شد با تو محکم‌تر
که گفت این رشته مهر و وفا از تاب می‌افتد
بود این بحر عشق ای نوح زین ورطه کناری کن
که آخر کشتیت از لطمه در گرداب می‌افتد
چرا آتش به جان دارد دلم از لعل پرتابت
علاج خسته سوا اگر عناب می‌افتد
طبیبا نوشدارویی بیاور زآن لب نوشین
شبی کز تاب تب بیمار دل بی‌تاب می‌افتد
مپرس از مردم چشمم که چون شد در شب هجران
چه باشد حالت آن کاو که در غرقاب می‌افتد
زدی بر تار دل زخمه بتا از ناخن مژگان
حذر کن کاتش از این پرده در مضراب می‌افتد
در این سودا شکیبایی ز دل آشفته کمتر جو
کجا ماند به جا آتش چو در سیماب می‌افتد
علی باب الله واز وسوسه این نفس سرکش را
به آیین گدایان کار در هر باب می‌افتد
محب مرتضی هرگز نخواهد رفت در دوزخ
که چون خالص بود زر از چه در تیزآب می‌افتد
آشفتهٔ شیرازی — غزلیات — شمارهٔ ۴۴۷
دوش بی لعل تو صد ره بلبم جان آمد
باز میگشت چو میگفتم جانان آمد
کردم از دیده هدف ناوک دلدوز تو را
ناگهان تیر نظر بر سپر جان آمد
در خیال خم زلفین و بناگوش بتان
عمرها روز و شبم دست و گریبان آمد
جان یعقوب بود وقت بشیر ای یوسف
گوید ار قافله مصر بکنعان آمد
نرگس باغ که بد چشم و چراغ بستان
دیدمش دیده بدیدار تو حیران آمد
جلوه روی تو بتخانه آذر بشکست
کفر زلف کج تو رهزن ایمان آمد
عشق را سلسله ای بود قوی از آغاز
حلقه زلف تواش سلسله جنبان آمد
خط بیرنگ لب لعل تو بگرفت دریغ
کاهرمن محرم اسرار سلیمان آمد
سبحه شیخ بری رشته زنار مغان
تا چها از تو بکفار و مسلمان آمد
وه چه عالیست مقامت مه من بیخبری
زآه شبگیر که از دل سوی کیوان آمد
بسکه سودای سر زلف تو پخت آشفته
در دماغش همه سودای پریشان آمد
حل کند مشکل آشفته مگر دست خدای
که همه مشکل عالم برش آسان آمد
آشفتهٔ شیرازی — غزلیات — شمارهٔ ۴۴۸
شوخ چشمان دلی چو بخراشند
نمک از لعل لب بر او پاشند
رنج بردن بکوه حاجت نیست
گو بعشاق سینه بخراشند
حاجیان روزها بشب آرند
تا شبی بو که در حرم باشند
عارفان ار تو را شناخته اند
چه غم ار در لباس او باشند
رنگ تزویر زاهدان دارند
عاشقان می پرست و قلاشند
خواجه تاش تو آفتاب و مهند
ابر و باد آب پاش وفراشند
بت پرستان بنقش بت مفتون
حق پرستان بیاد نقاشند
منکران ولای حیدر را
گو بانکار خویشتن باشند
در دل آشفته راست نقش نگین
بملامت چگونه بتراشند
آشفتهٔ شیرازی — غزلیات — شمارهٔ ۴۴۹
بتان که دشمن دین از کرشمه و نازند
بسحر و غمزه چو ترکان خانه پردازند
بمعجزات کلیم ارچه سحر شد باطل
بساحران تو نازم که صاحب اعجازند
مکن ملامت از آن لب شکرپرستان را
مگس ولیک همای بلند پروازند
بزخم تیر نظر سینه چاک و مجروحند
که کشتگان تو در روز حشر ممتازند
زحرف حق نکنند احتراز حق گویان
روند ب ر سر دار و ولی سرافرازند
بخود مبال تو ای عندلیب خوش الحان
که زاغ باغ محبت همه خوش آوازند
دهان تست شکر خیز و بیهده مردم
عبث مسافر در هند و مصر و اهوازند
بهشت و حوری و غلمان ندارد اینهمه خط
خوشا کسان که شب و روز با تو دمسازند
برای صید دل خلق و رفع تیر نظر
بر آهوان تو مژگان نه چنگل بازند
زراز عشق ندارد خبر کس آشفته
بجز نبی و ولی کان دو محرم رازند
مکن ملامت صاحبدلان که درویشان
سرشته زآب ولای علی زآغازند
بزگوار امیرا همه محب تواند
دل محب تو افزون چو من بشیرازند
آشفتهٔ شیرازی — غزلیات — شمارهٔ ۴۵۰
ساقی امشب ز رخت نور دگر می‌تابد
آفتابی تو و یا قرص قمر می‌تابد
خود به طلعت مهی و ساغر می خورشید است
زین دو نور است که بر بام و به در می‌تابد
پرتو روی تو یا شعشعه جام شراب
یا مگر آتش موسی ز شجر می‌تابد
آفتاب ار تو کشی پرده بپوشاند رو
کرم شب‌تاب کجا پیش قمر می‌تابد
تاب این جلوه ندارند جهان چهره بپوش
حسن بر شعله مپندار که برمی‌تابد
جام جم گشت ضمیرم همه از پرتو عشق
نور تو در دل آشفته مگر می‌تابد
تویی آن نور خداوند علی مظهر حق
که فروغت همه بر بحر و به بر می‌تابد
آشفتهٔ شیرازی — غزلیات — شمارهٔ ۴۵۱
طایف کعبه گر شبی بر حرم تو بگذرد
فسخ کند عزیمت و سر بدر تو بسپرد
وجد و سماع صوفیان نیست عجب زچنگ و نی
عشق چو نغمه ساز شد کوه برقص آورد
بی مه عارضت بتا عاشق دردمند تو
کوکب چند ریزد و چند ستاره بشمرد
گر بمرور میبرد نقش حجر مطر ولی
نقش تو را زلوح دل ریزش اشک نسترد
وه که زعمر بر خورد کشته تیغ نیکوان
خضر بود بلی چو کس زآب حیات برخورد
ایکه عجب همی کنی سیر نبی بر آسمان
طایر آه ما ببین کز سر عرش بگذرد
شیشه پر زمهر دل بود بمهر تو ولی
حیف که اشک پرده در پرده خلق میدرد
گر بنهند سلسله بر سرو پای من جهان
موی توام بجنبشی جانب خویش میبرد
آشفته بند بند من گر ببرند همچو نی
دل زشکنج زلف او رشته مهر کی برد
بگذردش زعرش سر طوف کند برو ملک
بر در حیدر از وفا پای کس ار نبفشرد
هر که کشد بمیکده باده زدست مهوشان
نام بهشت و حور او کی بزبان بیاورد
آشفتهٔ شیرازی — غزلیات — شمارهٔ ۴۵۲
آزادگان بقید تعلق کم او فتند
ور زانکه لغزشی برود محکم او فتند
شکوه زنیکوان نتوانم که گفته اند
خوبان باوفا بزمانه کم او فتند
نازم بآن دو لعل نمک پاش کز سخن
بر داغهای سینه و دل مرهم او فتند
چون زلف تست شب همه شب در کف رقیب
عشاق را عجب نه اگر در هم او فتند
خورشید و مه که مشعله افروز عالمند
در پیش آفتاب تو چون شبنم او فتند
یا رب چه نشئه داشت محبت که عاشقان
اندوهناک عشق وی خرم او فتند
یک جام کرد تعبیه جمشید و خسروان
در سجده تا بحشر بپای خم او فتند
در پرده عشق نغمه سرا گشت و مطربان
اندر گمان نغمه زیر و بم او فتند
جز قتل نیست شیوه خوبان این دیار
با اینکه این گروه مسیحا دم او فتند
از روح غافلند نصاری و از قیاس
تا تهمتی نهند پی مریم او فتند
آشفته کی رها شوی از آن شکنج زلف
دیوانگان بسلسله مستحکم او فتند
خوش وقت آن گروه که در سایه علی
تا بامداد حشر دل بیغم او فتند
آشفتهٔ شیرازی — غزلیات — شمارهٔ ۴۵۳
دوستان زود از این شهر کناری گیرید
غیر شیراز ره شهر و دیاری گیرید
جز زیان سود که دیده است زکار دوران
گر توانید از این به سر و کاری گیرید
وقت آنست که در کشف حقیقت در شهر
همچو منصور مکان بر سر داری گیرید
بر در میکده گیرید مکان شب همه شب
باده هر صبح پی دفع خماری گیرید
زین شب و روز بجز فتنه نزاید خیزید
غیر از این روز و شبان لیل و نهاری گیرید
نیست در مرکز آفاق بجز رنج و ملال
از ولای علی و آل حصاری گیرید
نغمه زیر و بم مطرب دوران بنهید
چون نی از سوز درون ناله زاری گیرید
ای بسا پرده عصیان که بود حاجب جان
از پی سوختن پرده شراری گیرید
گلشنی را که خزان هست گذارند بخاک
بی خزان طرف گلستان و بهاری گیرید
چهره شاهد غیبی ننماید در خاک
تا توانید از آئینه غباری گیرید
پشت آشفته دو تا آمده از بار گناه
رحمی از دوش وی ای قافله باری گیرید
شهر شیراز شد از زلزله بی صبر و سکون
تا که در خاک نجف بلکه قراری گیرید
آشفتهٔ شیرازی — غزلیات — شمارهٔ ۴۵۴
شاهدان گیسو چلیپا می‌کنند
مسلمین را باز ترسا می‌کنند
آتشین دارند روی و عود زلف
آتشی بر دیگ سودا می‌کنند
شکوه از هجرانست یا شکر وصال
بلبلان کاین شور و غوغا می‌کنند
شاه ترکان زد صلا بر قتل عام
خون که ترکان بی‌محابا می‌کنند
باز نقاش صبا فراش باد
بوستان را فرش دیبا می‌کنند
مهوشان پارسی یغماییند
کاز نگاهی شهر یغما می‌کنند
در کمین این شخ کمانان هر طرف
رخنه از مژگان به دل‌ها می‌کنند
چون پری رخساره می‌پوشند و باز
عاشق آشفته رسوا می‌کنند
جز مدیح مرتضی اهل سخن
مدحتی گر کرده بی‌جا می‌کنند
آشفتهٔ شیرازی — غزلیات — شمارهٔ ۴۵۵
زلفت اصراری که در آزار مردم می‌کند
رم ز زخم نیش او پیوسته کژدم می‌کند
گر نه‌ای ضحاک جادو ای لب شیرین چرا
مار زلفت رخنه‌ها در مغز مردم می‌کند
غنچه گر شب تنگدل باشد چو باد آرد پیام
صبحدم از مژده وصلت تبسم می‌کند
رحم در دور تو زان چشم سیه جستن خطاست
کافر خونخواره کی بر کس ترحم می‌کند
گفتم ای دل حال خالش چیست بر آن چهره گفت
هندویی دیدم که در جنت تنعم می‌کند
هر کرا در دل خلیده خار عشق گلرخان
کی کجا او یاد از سنجاب و قاقُم می‌کند
ای منجم زآسمان و انجمت دیگر مناز
دیده هرشب دامن من پر ز انجم می‌کند
چشم مستش راه هوشیاران مجلس می‌زند
زلف او سررشته عقل و خرد گم می‌کند
کشتی از گرداب نافش بگذراند نوح عقل
موج حسنش در کنار از بس تلاطم می‌کند
شمع رخسار تو بی‌پرده اگر بیند کلیم
کی ز طور و آتش سینا تکلم می‌کند
لاجرم از حکم معزولست عقل خودپسند
اندر آن کشور که عشق او تحکم می‌کند
از دلی کز چنگ زلف دلبری دیده گزند
نغمه مطرب کجا رفع تألم می‌کند
لعل تو نه خاتم انگشت جم بود ای پری
اهرمن تا کی به این خاتم تَخَّتُم می‌کند
حاش لله گر کند آشفته جز مدح علی
مرغ عاشق کی به جز بر گل ترنم می‌کند
آشفتهٔ شیرازی — غزلیات — شمارهٔ ۴۵۶
تکوین خیر و شر نه زشمس و قمر بود
عشقست و بس که صادر از او خیر و شر بود
زآنزلف پر شکن بود و چشم فتنه خیز
آشوب فتنه ای که بدور قمر بود
عشقی که سوخت بیخ هوس خیر عاشقست
ور تابع هواست زشرش اثر بود
گردد خبر زفکر دقیق مهندسان
دستی که با خیال تو شب در کمر بود
آهم کشید شعله که سوزد جهان تمام
بس منتم بجان و دل از چشم تر بود
کردم شکایتی زخم زلف تو بحشر
ناگفته ماند قصه زمان مختصر بود
سرمایه تجارت عشق است جان و سر
عاشق نه قید نفع و غمین از ضرر بود
ایدیده طفل اشک بدامان چه پروری
بیرون کنش زخانه که پر پرده در بود
شاید علاج زخمی زوبین و تیغ و تیر
مسکین دلی که خسته تیر نظر بود
فرزند دیگران چه وفا میکند بکس
یعقوب را که شکوه بود از پسر بود
رعنا غزال من ننهی پا بدشت عشق
کاینجا بدام بسته بسی شیر نر بود
حاصل کجا برند از این کشته عاشقان
هر جا که خرمنی است بوقف شرر بود
گو گنج را بپوش خداوند سیم و زر
درویش را زخاک بسی گنج زر بود
آشفته صاحبان نظر رابصیرتست
نه هر کراست چشم بسر با بصبر بود
بر مرتضی است چشم خداوند عقل را
هرگز جز این نکرده که عقلش بسر بود
آشفتهٔ شیرازی — غزلیات — شمارهٔ ۴۵۷
خنک آنقوم که در کف می روشن دارند
بزم از شعله می وادی ایمن دارند
تا بمیخانه چه رفتست که امشب مستان
همه در مسجد و محراب نشیمن دارند
بگذر از سیمبران ایدل شیدا کاین قوم
روی از آئینه دل از روی و آهن دارند
من و کنج قفس و جور و جفای صیاد
گرچه مرغان چمن جای بگلشن دارند
در ره بادیه ترکان بکمینند اما
نتوان گفت چو چشمان تو رهزن دارند
برفوی دل صد پاره ام اینان آیند
رشته از زلف و زمژگان همه سوزن دارند
در صف حشر که یعقوب گریزد زپسر
ای خوش آنان که تو را دست بدامن دارند
گرچه آشفته سودای علی شد دو جهان
تو نپندار که سودای تو چون من دارند
آشفتهٔ شیرازی — غزلیات — شمارهٔ ۴۵۸
زاهدان را چو بزلف تو سر و کار افتد
کار با سبحه و زنار به پیکار افتد
خیز و در کوی مغانش بده ای شیخ بمی
چند سجاده و تسبیح تو بی کار افتد
جز ملامت ثمری ایدل شیدا نبری
سرو کار تو چو با مردم هوشیار افتد
گرچه زنار بود حلقه آن زلف نژند
کاش بر حلق من آن حلقه زنار افتد
شاهدم رقص کنان جلوه کند چون در بزم
زاهدان را همگی کیک بشلوار افتد
نیست ممکن که دگر باز برویت بیند
نظر هر که برخسار تو یک بار افتد
منع چشمت نتوان کرد که خونم نخورند
ترک چون مست شود لابد خونخوار افتد
قدر آن صدمه که من میخورم از دل دانی
گر سر و کار تو یکروز به بیمار افتد
از سر کوی خود آشفته چه رانی نرود
خار در ساحت گلزار بناچار افتد
از غم بی عملی شکوه مکن ای درویش
در صف حشر بحیدر چو سر و کار افتد