mabidan/ganjoor huggingface dataset:
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۳۲
آبی زدم مسیح یارت شده است
بخشیدن جان همیشه کارت شده است
جان بخشش توست گر فدای تو کنم
هم گوهر گنج خود نثارت شده است
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۳۳
هر دل که اسیر محنت اوست خوشست
هر سه که غبار آن سر کوست خوشست
از دوست بناوک غم آزرده مشو
خوشباش که هر چه آید از دوست خوشست
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۳۴
هر کس که ملامتی سرانجام وی است
از داغ محبت دلارام وی است
در سلسله محبت آموخته ایم
دیوانگی که عاشقی نام وی است
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۳۵
آنکس که خطا از کلک گهر بار نوشت
اول الف قامت دلدار نوشت
استاد همین الف بر سر خط
یکبار نوشت و طفل صد بار نوشت
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۳۶
از گلشن عیش جام مقصود که جست؟
تا لاله صفت چهره بخوناب نشست
چون سیب دل آغشته بخون باش ز دهر
بهبود مجو که به در این باغ نرست
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۳۷
از جان منت فراغ اگر ایساقیست
تا جان بودم امیدواری باقیست
مشتاقم از آن، بدیدنت گستاخم
گستاخی من ز غایت مشتاقیست
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۳۸
یاری که بصورت و بسیرت ملکیست
آنکس بشناسدش که طبعش محکیست
بی دیده پری کند مقابل با او
بر بی بصران فرشته و دیو یکیست
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۳۹
دل مست بتان ز صورت چون مه اوست
دریاب سخن که نکته یی در ته اوست
بر روزن هر که نور آن خورشیدست
چون ذره دل اهل نظر همره اوست
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۴۰
صیاد وشی که دام دل مجلس اوست
خوش مرغ دلی که آن پری مونس اوست
گر برج کبوتران پر از فتنه بود
صد فتنه بکنج برج هر نرگس اوست
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۴۱
ساقی بحیات خضر کس رهبر نیست
ور نیز بود به از می و ساغر نیست
می همدم ماست چونکه چون گرمی می
در آب حیات و چشمه کوثر نیست
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۴۲
ای مه که رخت آینه هر نظریست
مغرور مشود اگر ز خویشت خبریست
فانوس صفت بحسن خود گرم مشو
چون پرتو حسن تو ز نور دگریست
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۴۳
تا نرگس مست یار در قهر منست
حقا که حیات و زندگی زهر منست
از مرهم وصل بهره ام نیست ولی
هر زخم ستم که هست از بهر منست
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۴۴
ما را سوی معشوق اگر میل و هواست
معشوق بصد هزار دل عاشق ماست
کاه از سبکی نگه ندارد خود را
ور نی کشش محبت از کاهر باست
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۴۵
گر در چمن از تو گفتگو خواهد رفت
آب رخ گل چو آب جو خواهد رفت
بر بام میا چو مه که خورشید فلک
از شرم تو در زمین فرو خواهد رفت
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۴۶
گر رند خراباتی و گر خلوتی است
خواهان منند و عشق من شهرتی است
کس نیست که نیست داغ مهری بدلش
داغ دل من ستاره ...تی است
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۴۷
هر چند که فتنه در جهان عشق انداخت
بی شمع رخت ز سوز دل کس نگداخت
بی حسن تو ساده بود لوح دو جهان
عشق اینهمه کارخانه از حسن تو ساخت
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۴۸
با روی تو کآب زندگی از صافیست
گر جلوه کند ماه ز نا انصافیست
با شمع رخت چه حاجت خورشیدست
کاین خانه تنگ را چراغی کافیست
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۴۹
شیرین دهنی چون قندو لعلی چو نبات
گوی زنخی چو قطره آب حیات
گویند مبین و صبر کن در غم او
صبرم نبود که بشنوم این کلمات
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۵۰
ای خفته بخواب غفلت اندر ظلمات
خضر ره تست وصل آن آب حیات
برخیز وز وصل او برافزود چراغ
ور نی دگرش بخواب بینی هیهات
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۵۱
اهلی شب عشق آن دل افروز گذشت
روز غم ما نیز بصد سوز گذشت
مانند سفیدی و سیاهی در چشم
تا چشم بهم زدی شب و روز گذشت
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۵۲
این حسرت و غم که با من درویش است
بی سلسله یی نیست که بیش از پیش است
یا صبح سعادتم پس از شام غمست
یا محنت روز واپسینم پیش است
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۵۳
باز آتش من بلند آوازه شدست
سرمستی من برون ز اندازه شدست
با موی سفید سرخوشم کز خط تو
پیرانه سرم بهار دل تازه شدست
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۵۴
مجنون که ز بیم طعنه از خلق جداست
حال که بود میانه او و خداست
رسوایی او ز چشم خلق است نهان
رسوایی من میانه خلق بلاست
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۵۵
آن بت که ز فرق تا قدم صنع خداست
آن آب حیات و جان لب تشنه ماست
سیراب کجا شوم از آن آب حیات
یک دیدن سیر خواهم او نیز کجاست
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۵۶
در مستی اگر کسی نکویا نه نکوست
از می نبود نیک و بد از عادت و خوست
می آتش محض است و چون آتش افروخت
در هر چه فتد همان دهد بو که دروست
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۵۷
واقف ز شب سیاه این سوخته کیست
جز شمع سحر که دوش تا روز گریست
هر کس که شبی در آتش هجر تو زیست
دانست که سوز آتش دوزخ چیست
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۵۸
اهلی همه عمر بت پرست ار چه بزیست
یکبار بین که بت پرستیش ز چیست
بت آینه ایست مظهر صورت دوست
من سجده دوست میکنم آینه چیست
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۵۹
گیرم که مرا هر سر مو یک قلم است
گر شرح غمت نویسم این نیز کم است
بس دم نزم که بر دل روشن تو
حاجت سخن نیست که دل جام جم است
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۶۰
یاد تو حریف من دیوانه بس است
بزم طربم گوشه ویرانه بس است
ما مست تو ایم فارغ از باغ و گلیم
ما را گل رسوایی میخانه بس است
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۶۱
من پیرم اگر کشته شوم از ستمت
این کشتن من باد مزید کرمت
زان موی سیه سفید کردم ز غمت
تا سرخ بخون خود کنم در قدمت
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۶۲
در ملک جهان حیات جاوید یکیست
در دور فلک ساغر جمشید یکیست
کس نسبت یار ما بخوبان نکند
خوبان همه ذره اند و خورشید یکیست
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۶۳
عمریست که میرود دل اندر ره دوست
ذره نبرد راه به منزلگه دوست
اهلی بدل مست تو گر نیست امید
نومید مباشی از دل آگه دوست
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۶۴
بی بختم و دست و دل ز اندیشه تهیست
شیران همه رفتند و سر بیشه تهیست
دوش اینهمه جام می فلک داد بغیر
امروز که دور من بود شیشه تهیست
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۶۵
ای برهمن آن عارض چون لاله پرست
رخسار بتان چارده ساله پرست
گر چشم خدای بین نباشد باری
خورشید پرست به که گوساله پرست
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۶۶
می نوش که آنکه کعبه کردست و کنشت
خاک همه را مستی عشق تو سرشت
معمور بود بشاهد و باده جهان
موعود بود به کوثر و حور بهشت
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۶۷
سامان دل از بی سر و سامانی ماست
آبادی ملک جان ز ویرانی ماست
گر شد دل جمع ما پریشان چه غمست
جمعیت ما هم از پریشانی ماست
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۶۸
در نزد حکیم مس هم از جنس طلاست
وا مانده بخام طبعی از قدر و بهاست
اکسیر چو پخته سازدش زر گردد
پس سوز و گداز، کیمیای مس ماست
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۶۹
در دیده عقل عاشقی سوختن است
جان باختی و حکمت اندوختی است
جاهل ز چراغ سوختن می نگرد
غافل که در این سوختن افروختی است
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۷۰
عشق آب حیات و خضر فرح فالست
عشق آینه محول الاحوال است
گر جان نبود بشعق شاید بودن
من زنده بعشقم اینزمان چل سال است
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۷۱
هر چند که صیت شعرم « ظ » آفاق شنفقت
کس گرد غمی به مهرم از چهره نرفت
هرگز دل من ز مهر کس شاد نشد
هرگز گل شادی من از کس نشکفت
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۷۲
عشق است که آرزوی جان همه اوست
عشق است که آشیان مرغ همه اوست
نه ترک نه فارسی نه هند و نه عرب
لیکن همه دان و همزبان همه اوست
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۷۳
آن شاهد بین که نغزی عجبست
وان چشم که بادام دو مغزی عجبست
چون بوالهوسان پا مفشارید بوصل
زانروی که وصل پای لغزی عجبست
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۷۴
پروانه صفت سوز دلم پنهان است
کارم نه چو بلبل از غمت افغان است
ما را نه که در همان زبان نیست ولی
فریاد زدن نه شیوه مردان است
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۷۵
سبز شکرین که نیشکر بنده اوست
صد جان بفدای یک شکر خنده اوست
در دور لبش آب حیات است نهان
پیداست که آب خضر شرمنده اوست
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۷۶
ای گل که رخ ترا صفایی عجبست
از عشق منت نشو و نمایی عجبست
تا دل بهتر دادم شه خوبان شده یی
مرغ دل عاشقان همایی عجبست
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۷۷
ای غایت هر هنر که در آدم هست
مقصود منی ز هر چه در عالم هست
من خسته دلم ز خدمت گر دورم
از ضعف تنست و ضعف طالع هم هست
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۷۸
آن غمزده ام که زهر غم نوش منست
محنت کش عالم دل مدهوش منست
دور از تو ستون خانه غم شده ام
بار غم عالم همه بر دوش منست
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۷۹
ای آنکه در تو قبله اهل وفاست
هر کس که امیدی بودش از تو رواست
کار همه کس چون شود از لطف تو راست
در کار منت اینهمه اهمال چراست
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۸۰
عمرست شبی که با حریف طربیست
مرگست شبی که بی رخ نوش لبیست
این هر دو شب است لیکن از روی حساب
صد سال تفاوت ز شبی تا به شبیست
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۸۱
در وادی عشق کز صفت بیرونست
حال دل عاشقان چه پرسی خونست
در هر پس سنگ کشته صد کوهکن است
در هر بن خار مرده صد مجنونست
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۸۲
گردون طبق از بلندی همت بست
شد خاک زبون پستی از همت پست
پستی و بلندی همه از همت ماست
وابسته به همت است هر چیز که هست
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۸۳
آنکس که ز حسن او جلوه گرست
صبحی دگرست و آفتابی دگرست
خورشید فلک کجا نماید کانجا
هر ذره کمتر، از فلک بیشترست
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۸۴
آن بت که خراب او سامریست
او قبله ما بصورت ظاهریست
در سجده او مباش کاهل زنهار
کاندر ره عشق کاهلی کافریست
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۸۵
آنی که دم مسیح یارت شده است
بخشیدن جان همیشه کارت شده است
جانی که تو بخشی چو فدای تو شود
هم گوهر گنج خود نثارت شده است
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۸۶
بیمارم و هر کس که ببالین منست
گر گفت دعای عمر در کین منست
من عمر چه میکنم که دورم زبرت
دور از تو دعای عمر نفرین منست
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۸۷
خورشید مرا بنیکبختان نگه است
بخش من از او چو سایه بخت سیه است
خورشید و شان سزای اوج شرفند
گر ذره بآسمان رود خاک ره است
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۸۸
ای سرو که هرگز نبود درد و غمت
پرسیدن خسته نیست دور از کرمت
عذر قدمت چه خواهم ای سرو بلند
جان در قدمت دهم بعذر قدمت
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۸۹
بد مهری چرخ بی وفا معلومست
جورش همگی بعاشق مظلومست
خسرو رسدش زکوة حسن از شیرین
فرهاد که مستحق بود محرومست
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۹۰
گر روی بخاک مالیم عین وفاست
باید بهزار رو مرا عذر تو خواست
ناگه نکنی به چین پیشانی حمل
نقشی که ز خاشاک درت بر رخ ماست
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۹۱
ساقی که طبیب درد مشتاقی ماست
هم چشمه نوش و هم می باقی ماست
گر آب حیات زندگی می بخشد
سرچشمه آب زندگی ساقی ماست
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۹۲
ناید نفسم از دل غمساز درست
کز چنگ شکسته ناید آواز درست
مشکن دل ما که به بمرهم نشود
چون شیشه شکست کی شود باز درست
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۹۳
دنیا به اساس و نعمت و برگ خوش است
عقبی بصلاح و تقوی و ترک خوش است
ناخوش بجهان چرا زیم؟ ترک خوش است
گر عمر بنا خوشی رود مرگ خوش است
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۹۴
اهلی هنر و معرفت آموختنی است
گر ترک کنی از تو نظر دوختنی است
هر شاخ جوان که لایق میوه بود
راضی چو بهیز می شود سوختنی است
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۹۵
هر سوخته پخته کی بود در ره دوست
بس سوخته یی که خامی طبع در اوست
ای زاهد خشک عشوه مفروش که تو
ناپخته درون چو ناری و سوخته پوست
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۹۶
در مذهب عشق مست و مستوره یکیست
انگور و شراب و سرکه و غوره یکیست
یک نقطه حباب کوزه و کوره بود
آن نقطه چو سوخت کوزه و کوره یکیست
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۹۷
جان یک نفس است و عمر مرغ قفس است
بیهوده نفس مزن چو عمرت هوس است
جوکی نزد نفس پی عمر دراز
دریاب سخن که عمر پای نفس است
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۹۸
در آینه خاطرت از هر که شکی است
او هم بشک است رانکه خاطر محکی است
تا شیشه دو رنگست بود آب دو رنگ
یکرنگ بر آکه دشمن و دوست یکی است
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۹۹
زاهد، برخ آن مه چونگاه افکندت
با اینهمه زهد در گناه افکندت
گیرم ملکی بعشوه آن زهره جبین
از اوج فلک بقعر چاه افکندت
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۱۰۰
بهتر ز کمال عشق جانپرور چیست
خوشتر ز جمال و طلعت دلبر چیست
عشق آتش موسی است و حسن آب خضر
زین آتش و آب در جهان خوشتر چیست
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۱۰۱
اهلی که هزار بلبل از وی خجل است
او نیز چو دیگر همین آب و گل است
زر شد مس او از نظر اهل دلان
اکسیر سعادت نظر اهل دل است
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۱۰۲
عاشق که غمی در دل آگاه ویست
سوزی دگر اندر نفس و آه ویست
با ناخوشیم چو خاطر دوست خوشست
من نیز خوشم بهرچه دلخواه ویست
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۱۰۳
جز محنت و غصه حاصل دنیا چیست
حال بدو نیک این جهان پیدا نیست
کاش این دو سه روز هم نمیبود کسی
کاین زندگی ارزنده این غوغا نیست
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۱۰۴
عالم که چو چشم باز کردی هیچست
هر کار کزو بساز کردی هیچست
چون صورت آینه تماشاش خوشست
گر دست طمع دراز کردی هیچست
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۱۰۵
شهدی همه نیش است و در او نوش کم است
بگذار که با وجود هستی عدم است
شهدی که تو چون مگس بر او شیفته یی
چون نیک در او فرو روی زهر غم است
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۱۰۶
این عالم بی وفا ندانیم که چیست
کز وی دل کس چنانکه میخواست نزیست
چشمی که به بدمهری عالم نگریست
چون چشمه بهایهای بر خود بگریست
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۱۰۷
امروز که دوران فلکت با تو نکوست
هشدار که دشمنیست در صورت دوست
چون روز طرب درآید این ساغر چرخ
بینی که چه خورده های الماس دروست
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۱۰۸
تا کی زغمت دو دیده تر خواهد گشت
بدحالیم از چرخ بتر خواهد گشت
اهلی چو فلک بعکس کامت گردد
روزی که دهد کام تو بر خواهد گشت
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۱۰۹
ای میوه سر درختی باغ بهشت
قد چو نهال تو درین باغ که کشت؟
گردون که بحسن صد هزارش یادست
تا روی تو دید جمله از دست بهشت
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۱۱۰
هر چند که عاشقی دل افکارتر است
کار دل او ز عشق دشوار تر است
در جمجمه طریق عشق آنکه فتاد
هر چند که میرود گرفتار تر است
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۱۱۱
عمرم که بگفتگو درین خانه گذشت
یکچند بوصف چشم مستانه گذشت
یکچند بذکر جام و پیمانه گذشت
القصه شب عمر بافسانه گذشت
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۱۱۲
زینگونه که عمر من درویش گذشت
ضایع همه عمر من کم و بیش گذشت
این نیز که مانده گر منم صاحب عمر
ضایعتر از آن رود که از پیش گذشت
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۱۱۳
در مذهب عاشقان که رمزی دگرست
مشنو که چو من نامه سیاهی دگرست
طاعت به ریا کنم نه از بهر خدا
فریاد که طاعتم گناهی دگرست
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۱۱۴
باز آ که نماند بی توام تاب حیات
بی وصل تو تلخست شکر خواب حیات
باز آی و بکش که بی تو در مشرب من
زهر اجل است خوشتر از آب حیات
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۱۱۵
ما صاف دلیم و کار دشمن دغلیست
هر بد که کند چاره ما کم محلیست
در مهر تو دشمنم رقیب از ازلست
مهر از ازلست و دشمنی هم ازلیست
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۱۱۶
یارب تو شکسته مرا ساز درست
و انجام شکسته کن چو آغاز درست
دوری نبود ز کارگاه کرمت
گر شیشه شکسته یی شود باز درست
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۱۱۷
از جام کرم قسمت هر کس دوریست
وین درخور مشرب ار نباشد جوریست
موسی صفت از معرف حق همه را
طوریست ولیک طور هر کس طوریست
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۱۱۸
مجنون چه اگر تشنه بحسن لیلی است
لیلی بمثل قطره و مجنون سیلی است
یونس بدرون ماهی اندر صورت
ماهی بدرون یونس اندر معنی است
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۱۱۹
گر آدم و گر فرشته گر دیو و پری است
حسن تو ز روی جمله در جلوه گری است
بیگانه و خویشند درین خانه یکی
هر کس که یکی دو بیند از کج نظری است
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۱۲۰
عارف بجز از عارف آگاه کجاست
هر بوالهوسی رهبر این راه کجاست
از هستی خود چه گم شود عاشق فرد
یابد که مقام « لی مع الله » کجاست
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۱۲۱
جان دو جهان ز شخص من در سخنست
کان یوسف گمگشته درین پیرهن است
کوته نظران کجا شناسند مرا
چشمی که مرا شناخت هم چشم منست
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۱۲۲
یک گربه ده و بصد « همی » منصرف است
در اصل یکیست این سخن منکشف است
از کثرت صفر اگر الف گشت هزار
الف راست بصورت و بمعنی الف است
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۱۲۳
پامال شود بفتنه هر مال که هست
گردد شب غم روز و هر اقبال که هست
چون عاقبت اینست چه تشویش کنیم
روزی بشب آریم بهر حال که هست
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۱۲۴
کشتیست دو کون و ما تماشا گر کشت
از بهر تماشاست چه زیبا و چه زشت
در دانه اگر طمع نکردی آدم
کی رانده شدی بخواری از باغ بهشت
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۱۲۵
مقصود خدا ز خلق اسرار دل است
صد یوسف جان غلام بازار دل است
راضیست خدا از آنکه راضیست دلی
آزار خدا و خلق آزار دل است
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۱۲۶
بی صبر نصیب کس در این مایده نیست
بی صبر نپخت دیگ و این قاعده نیست
در حکمت کار اگر بود صبر تو را
معلوم نکنی که صبر بی فایده نیست
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۱۲۷
در غیبت بیگنه یکی پرده در است
وانکس که زنا کند پس پرده درست
زانی بحضور و این بغیبت ز هوا
اینستکه غیبت از زنا سخت ترست
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۱۲۸
بخشش نبود جز صفت حضرت دوست
آزاده کسی که بخشش عادت و خوست
در صورت بندگی خداوند بود
هر بنده که سیرت خداوند در اوست
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۱۲۹
آن نیست هنر که خانه پر گنج و زرست
گر شاد کنی دل خرابی هنر است
گر گرسنه یی بلقمه یی سیر کنی
از خانه کعبه ساختن خوبترست
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۱۳۰
آنکس نعمش زیاده باشد همه وقت
کو خوان کرم نهاده باشد همه وقت
در سفره چو غنچه گر همه نان تهیست
باید که چو گل گشاده باشد همه وقت
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۱۳۱
ممسک بجهان به بیش و کم محرومست
با گنج زر از فیض درم محروم است
در شیره جان او بود لذت بخل
بیچاره ز لذت کرم محروم است
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۱۳۲
با خلق اگر غرض نباشد سخنت
بوی نفس جان وزد از دم زدنت
از نقش غرض بشوی دل کان عرضست
تا جوهر جان شود سراپای تنت
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۱۳۳
آنرا که هنر نباشد و پایه بخت
هرگز نشود کسی بزیبایی رخت
از میوه شجر عزیز باشد نه ز برگ
بی میوه چه سود برگ رنگین بدرخت
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۱۳۴
ای دانش خود گشته هنر در نظرت
وز فخر گذشته است از عرش سیرت
گر همسفر عارف سالک گردی
جایی برسی که عیب باشد هنرت
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۱۳۵
در باغ می از نیک و بد مردم مست
چون میوه زهر ناک و شیرین همه هست
دانا که هلاک جاهلان دید در او
کرد این شفقت که در بر وی همه بست
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۱۳۶
غیر از ره عیش گر چه دلخواهی نیست
غافل مرو این راه که بی چاهی نیست
هر چند روی چون ره بی عاقبت است
غیر از ره بازگشتنت راهی نیست
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۱۳۷
ای خفته که راه بیخودی پیشه تست
شیطان غرور در رگ و ریشه تست
برخیز که آنکه در بر تست بخواب
هیچست همین صورت اندیشه تست
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۱۳۸
هر تازه خطی که بهر زو با تو یکیست
دیویست بمعنی و بصورت ملکی است
این سبزه خط که خوانیش مهر گیا
فردانگری که این چه خار و خسکی است
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۱۳۹
شهوت ضررش مگو که حالی پیداست
از شیر ژیان خرد مثالی پیداست
از کوزه چو قطره قطره آب چکد
آنروز که کوزه گشت خالی پیداست
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۱۴۰
وصلت نه بنسبت و به بختی که بداست
کادم نشود کسی بدرختی که بداست
این شیوه ز باغبان بیاموز که شاخ
پیوند کند بهر درختی که بداست
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۱۴۱
آخر ز جهان غرقه بخون باید رفت
وز دایره سپهر دون باید رفت
زان روی بپیریت شود پشت دوتا
کز این در کوتاه برون باید رفت
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۱۴۲
با ظلمت مرگ برق جان را چه ثبات
بس غره مشو چو کزو از آب حیات
کاین کوزه عمر بشکند آخر کار
وین آب حیات گم شود در ظلمات
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۱۴۳
ای مست فرح که ساغرت هست بدست
غافل نشوی که غفلتت هست بدست
از ساغر دولت نشوی مست غرور
کاین جامی می است میرود دست بدست
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۱۴۴
برخاست میان بسته دلم چابک و چست
میخواست که کار خود کند جمله درست
چون کرد به بیوفایی عمر نگاه
کنجی بنشست و از جهان دست بشست
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۱۴۵
چو پیر شدی لذت دوران هیچست
کو هر چه خوردی بی در دندان هیچست
دندان دو صف لشگر سلطان تن است
لشگر چو شکست کار سلطان هیچست
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۱۴۶
خوش آنکه بخلقش سربازاری نیست
در هیچ صفت درونش آزاری نیست
شیران سگ مجنون همه زانند که او
مشغول خودست و با کسش کاری نیست
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۱۴۷
من گنجم اگر خرابیم آیین است
غم نیست ولی زمانه صورت بین است
درویشم و خوشدلم بدرویشی خود
اینم هنرست و عیب من هم این است
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۱۴۸
ای با تو عدم وجود هر چیز که هست
غیر از تو درین خرابه دهلیز که هست؟
در دایره یی که بر وجودست محیط
بیرون ز تو کیست در درون نیز که هست؟
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۱۴۹
آسوده در لطف حق از هر سوریست
آنجا نبری گمان که بر کس زوریست
بر درگه بی نیازی حی غنی
موریست سلیمان و سلیمان موریست
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۱۵۰
خوشباش که بنده گر نکویانه نکوست
محروم نمیشود کس از رحمت دوست
گر خوانده شوی چاره همان بندگیست
ور رانده شوی کجا روی کان به ازوست
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۱۵۱
احمد سبب وجود آدم شده است
او اول کار بود و خاتم شده است
مقصود خدا نبوت و بعثت اوست
او باعث هستی دو عالم شده است
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۱۵۲
تخمیر نبوت و ولایت ازلی است
زان نور نبی سرشته با نور علی است
برهان ولایتست با هر نبیی
برهان محمد و علی، آل علی است
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۱۵۳
مفتاح در گنج جهان نادعلی است
معراج دل موحدان یاد علی است
وقف است امامت دو عالم به نبی
من بعد نبی علی و اولاد علی است
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۱۵۴
کس سر خدا بی نبی الله نیافت
بی مهر علی هم دل آگاه نیافت
تحقیق بدان که هیچکس جانب حق
بی حب محمد و علی راه نیافت
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۱۵۵
آن بنده حق لطف ازل شامل اوست
کو مهر محمد و علی حاصل اوست
خوش خاتمت کسی که چون نقش رنگین
الله و محمد و علی در دل اوست
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۱۵۶
خوش وقت شهیدی که بخون خفت و برفت
چون گل که کفن بخون پذیرفت و برفت
من کشته آن مرده که در راه فنا
الله و محمد و علی گفت و برفت
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۱۵۷
از آل علی هر چه ترا دل باشد
از شاه خراسان همه حاصل باشد
در موسی و سی و نه خلف فرقی نیست
ایشان چلشان یکی یکی چل باشد
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۱۵۸
« والتین » به حسن قسم ز معبود غنی است
« زیتون » به حسین و این سخن یافتنی است
از قدر بلند « طور سینا » ست علی
« هذا البلد الامین » رسول مدنی است
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۱۵۹
صید حرم دل همگی نور و صفاست
هر فتنه که هست از سگ نفس هواست
نفس است سگی که پنجه با شیر کند
شیری که سگ نفس کشد شیر خداست
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۱۶۰
هر چند که کار شیخ بر نیکو عملیست
چشم من مست بر عطای ازلیست
هر کس بکسی امیدواری دارد
امید من از علی و اولاد علیست
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۱۶۱
اهلی اگرت آرزوی آب بقاست
سرچشمه آن محبت آل عباست
گر شخص فرشته گردد ازعلم و ادب
آدم نبود گرنه سگ شیر خداست
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۱۶۲
اهلی که نظر یافته از آل عباست
از آل علی همیشه کارش به صفاست
امید که عاقبت سرش خاک شود
در پای سگی که آن سگ شیر خداست
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۱۶۳
هر جا که مزار و مرقد آل عباست
آن خاک شریف قبله اهل صفاست
آهوی ختن بهر کجا نافه نهاد
خاک از اثر صحبت او مشک ختاست
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۱۶۴
خواهی بگذری چابک و چست
میزان عمل بکف نگهدار درست
میزان رسن باز نگهدار ویست
میزان عمل نگاه دارنده تست
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۱۶۵
ای دیو هوس رفته ترا در رگ و پوست
گر پاک نیی لاف محبت نه نکوست
برخیز و بخون دل برآور غسلی
و رنی جنب طریقتی در ره دوست
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۱۶۶
آدم که جبلی از قضا زلت اوست
دارد مرضی که زلت از علت اوست
علم نبی این مرض شناسد نه حکیم
قانون و شفا شریعت و ملت اوست
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۱۶۷
هر سجده که میکنی پی خدمت دوست
گاهی که بترتیب کنی لایق اوست
تنها نه که ترتیب بود شرط نماز
هر کار که میکنی به ترتیب نکوست
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۱۶۸
شیریست درنده نفس سرکش که تراست
گیر سیر بود ترا بر او حکم کجاست
چون گرسنه شد زروزه فرمانبر تست
پس سیر مشو که سیری نفس خطاست
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۱۶۹
ایطالب کعبه گر ترا میل صفاست
دریاب که استطاعت پای رواست
در خانه چه پا شکسته مانی برخیز
کز کعبه بعد ز لنگ ماندن نه رواست
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۱۷۰
ایزد که بکعبه کرد حکم سفرت
آنست که باشد از غریبان خبرت
موقوف کند برحمتت در عرفات
تا رحم کنی تو هم به موقوف درت
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۱۷۱
آن چار کتاب حق که آمد ز نخست
بیشک همه حجت الهی است درست
قرآن که جوامع الکلم آمده است
لب همه جمع کرد و رق همه شست
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۱۷۲
بر چرخ قدم نهی به سعی و حرکت
وز چرخ کسالت افکند در رکت
چرخ از حرکت این برکت یافته است
از ما حرکت باید و از حق برکت
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۱۷۳
آنرا که شرف ز صحبت همنفسی است
گر سرکشد از خدمت او هیچکسی است
در پهلوی گل گیا عزیزست چو گل
از صحبت گل چو دور شد خار و خسی است
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۱۷۴
ایزد که برحمت نظری سوی تو داشت
بر خاتم تو قباله ملک نگاشت
غافل نشوی که ملک محبوب تو است
محبوب بدست دگران کس نگذاشت
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۱۷۵
جوری ز زمانه بر بد اندیش نرفت
تا ظلمی از او بر سر درویش نرفت
هر کس که جفا کرد جفا دید جزا
باعدل خدا ظلم کس از پیش نرفت
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۱۷۶
کج دست که در مال کسانش نظر است
دستش ببرند اگر چه با صد هنرست
دستی که شد از کجی در این باغ دراز
چون شاخ رزش برند اگر شاخ ز دست
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۱۷۷
فرزند که بی حیا و شرم و ادب است
زان است که بی نسبتیی در نسب است
عقدی که بنسبت نبود نیست مباح
استر که حرامزاده شد زان سبب است
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۱۷۸
برخیز که بخت در سبب ساختن است
ضایع منشین گر همه سر باختن است
از دست منه عنان فرصت که حیات
رخشیست که همچو برق در تاختن است
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۱۷۹
دردی کش عشق جمله صافی بین است
دریاب که مشرب حقیقت این است
هر باده کز کف دوست رسد
چون روی ترش نمیکنی شیرین است
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۱۸۰
اکنون که بهار عمر در نشو و نماست
گلزار طبیعت تو در عین صفاست
برخیز و گلی بچین که در گلشن دهر
بنیاد بهار عمر بر باد هواست
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۱۸۱
پیش تو مرا شرم و حیا خواهد کشت
خاموشم و خصمم بجفا خواهد کشت
از خاموشیم کار رسیدست بجان
فریاد که خامشی مرا خواهد کشت
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۱۸۲
شیر از که از آب و هوا خلدوش است
دیریست که از زمانه در گیر و کش است
محبوب منست اگر چه گردید خراب
هرچند که کهنه و خرابست خوش است
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۱۸۳
گر کار جهان ز غصه بی تاری نیست
ما را سر و سودای جهان باری نیست
چون کار باختیار کس می نشود
بهتر ز طریق بیخودی کاری نیست
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۱۸۴
خنجر بکف تو کز صفا رم زده است
برقی است که کار خصم برهم زده است
از جوهر زر نشانی این خنجر تیز
ماننده برگ بید شبنم زده است
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۱۸۵
جز هجر نصیب عاشق بیدل چیست
جز حسرت وصل او بمن واصل چیست
گر من نگرم سیاهه دفتر عمر
جز نامه سیاهی دگرم حاصل چیست
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۱۸۶
گردر تر و خشک دهر گشتی همه هیچ
ور خار و گلی چو در گذشتی همه هیچ
گر ساده دلی ورت هزاران نقشست
در بحر فنا چو غرقه گشتی همه هیچ
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۱۸۷
عیش و طرب جهان فانی همه هیچ
وین گفت و شنید و نکته دانی همه هیچ
گیرم که هزار سال مانی بمراد
یکروز که نامراد مانی همه هیچ
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۱۸۸
مست می وصل او اگر شیر بود
کار دلش از وی زبر و زیر بود
کس سیر نشد ز وصل آن آبحیات
از آب حیات چون کسی سیر بود
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۱۸۹
منعم همه مال و کسب زر میداند
زاهد همه اوراد سحر میداند
عارف هنر و معرفت آموخته است
خوش وقت کسی که این هنر میداند
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۱۹۰
زاهد زورع بر سر هر شی نرسد
در مشرب عارفان دل وی نرسد
هر چند که او درون خود پاک کند
هرگز بصفای شیشه می نرسد