mabidan/ganjoor huggingface dataset:
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۳۳۰
جز سرکشی از آدم بی درد چه خیزد؟
از خاک فرومایه به جز گرد چه خیزد؟
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۳۳۱
از شهد جهان جز غم و تشویش چه خیزد؟
از زاده زنبور به جز نیش چه خیزد؟
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۳۳۲
از موی چو کافور دلم بیت حزن شد
سررشته خوشحالی من تار کفن شد
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۳۳۳
تا گوهر ذات تو نهان زیر زمین شد
گردون چو نگین خانه افتاده نگین شد
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۳۳۴
می خورد و فروزان شد و از شرم برآمد
یاقوت لب یار عجب نرم برآمد
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۳۳۵
کی در تن خاکی دل آگاه گذارند؟
یوسف نه عزیزی است که در چاه گذارند
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۳۳۶
طول امر از دل چه خیال است برآید؟
این ریشه ازین خاک محال است برآید
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۳۳۷
زنگ از دل ما آن خط شبرنگ زداید
زنگار که دیده است ز دل زنگ زداید؟
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۳۳۸
خط در دل روشن گهران مهر فزاید
در آینه ها نقش نگین راست نماید
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۳۳۹
در کسوت فقر آن رخ چون ماه ببینید
در زیر کلاه نمدی ماه ببینید
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۳۴۰
در صیدگاه دنیا هر کس که هوش دارد
جز عبرت آنچه باشد صید حرم شمارد
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۳۴۱
تا خط دمید با من دلدار هم سخن شد
خط غبار جانان خاک مراد من شد
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۳۴۲
دل ز من خال یار می گیرد
حق به مرکز قرار می گیرد
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۳۴۳
هیچ شریفی خسیس رای نباشد
آتش یاقوت ژاژخای نباشد
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۳۴۴
خسیس از هنرپیشگان عیب بیند
مگس بیشتر بر جراحت نشیند
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۳۴۵
از نمدپوشان زبان طعن را کوتاه دار
کز نمد سالم نمی آید برون دندان مار
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۳۴۶
گل گلاب از هرزه خندی شد درین نیلی حصار
خنده بیجاست برق گریه بی اختیار
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۳۴۷
شد فزون در دور خط کیفیت لبهای یار
نشائه می بخشد دو بالا، می چو گردد پشت دار
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۳۴۸
پوچ گو را بر سر گفتار بی حاصل میار
پنبه زنهار از سر مینای خالی برمدار
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۳۴۹
وقت خواب ناز، آن مژگان بود خونریزتر
پشت این تیغ سیه تاب است از دم تیزتر
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۳۵۰
هر که برگش بیش، وقت مرگ لرزد بیشتر
از پریشانی گل صد برگ لرزد بیشتر
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۳۵۱
هست حاجت در بساط کج کلاهان بیشتر
همت از درویش می جویند شاهان بیشتر
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۳۵۲
می رسد هر دم مرا از نوخطان نیش دگر
ریش هیهات است گردد مرهم ریش دگر
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۳۵۳
بر دل موری درین عبرت سرا غافل مخور
دل بخور چندان که می خواهی، ولی بر دل مخور
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۳۵۴
کریم سایل خود را غنی کند یکبار
دو بار لب نگشاید صدف به ابر بهار
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۳۵۵
یکی هزار شود داغ در دل افگار
زمین سوخته، جان می دهد به تخم شرار
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۳۵۶
ندیده ایم به جز ماه روزه ماه دگر
که از تمام بود ناقصش مبارک تر!
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۳۵۷
با چهره شکسته و با چشم اشکبار
ته جرعه خزانم و سرجوش نوبهار
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۳۵۸
سامان دهر را همه اسباب غم شمار
هر چیز کز تو فوت شود مغتنم شمار
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۳۵۹
در دیده ها اگر چه بود راه هند دور
نزدیکتر بود ز در خانه صدور!
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۳۶۰
مخور فریب محبت ز ناله همه کس
مشو چو شیشه می هم پیاله همه کس
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۳۶۱
برنیایی خوش به اهل فکر، ناخوش هم مباش
گر سخن کش نیستی باری سخن کش هم مباش
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۳۶۲
یک سر مو منت از اخوان کم فرصت مکش
گر به چه باید فتاد از چشم خود منت مکش
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۳۶۳
از ته دل نیست از همصحبتان رنجیدنش
می دهد یاد از پشیمانی به تمکین رفتنش
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۳۶۴
یار گندم‌گون جوی نگذاشت در من عقل و هوش
خرمنم را سوخت این گندم‌نمای جوفروش!
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۳۶۵
در کهنسالی نیفتد کافر از سامان خویش!
کز تهیدستی چنار آتش زند در جان خویش
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۳۶۶
حسن هیهات است بردارد نظر از روی خویش
گل ز شبنم می نهد آینه بر زانوی خویش
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۳۶۷
صنوبر قامتی کز خاک می روید گرفتارش
خیابان می کشد چون سرو قد از شوق رفتارش
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۳۶۸
در آن محفل که برخیزد نقاب از روی گلپوشش
سپند از جای خود برخاستن گردد فراموشش
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۳۶۹
تماشای جمال خود چنان برده است از هوشش
که بیرون آورند از خانه آیینه با دوشش!
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۳۷۰
دل خونین چنان آمیخت با فولاد پیکانش
که با جوهر یکی شد پیچ و تاب رشته جانش
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۳۷۱
قلم ماری است کز رشوت بود افسون گیرایش
به این افسون توان رست از گزند روح‌فرسایش
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۳۷۲
به دوری محو از خاطر نگردد قد رعنایش
فراموشی ندارد مصرع موزون بالایش
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۳۷۳
سلیمانی است حسن، انگشتری از حلقه مویش
پریزادی است دست آموز، زلف آشنارویش
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۳۷۴
غوطه در زنگ زد آیینه روشن گهرش
پسته ای شد ز خط سبز لب چون شکرش
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۳۷۵
عمر گویی است سبک، قامت خم چوگانش
که به یک زخم برون می برد از میدانش
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۳۷۶
به عزم صید چنان گرم خاست شهبازش
که خنده در دهن کبک سوخت پروازش
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۳۷۷
مطرب مکن ز صافی آواز انتعاش
چون زلف بی شکن بود آواز بی خراش
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۳۷۸
محو کی از صفحه دلها شود آثار من؟
من همان ذوقم که می یابند از افکار من
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۳۷۹
بس که از دوران به سختی بگذرد احوال من
می زند بر سینه سنگ آیینه از تمثال من
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۳۸۰
دارد از سبقت ز چشم بد خطرها جان من
هر که پیش افتد ز من، باشد بلاگردان من
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۳۸۱
از علایق دل ز آب و گل نمی آید برون
پای سرو از گل ز بار دل نمی آید برون
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۳۸۲
آبروی دیده ها باشد ز اشک آتشین
کاسه دریوزه می گردد نگین دان بی نگین
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۳۸۳
در جبین تاک، نور باده بی غش ببین
در ته بال سمند شعله آتش ببین
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۳۸۴
خط مشکین را به گرد خال آن مهوش ببین
جنگ موران بر سر آن دانه دلکش ببین
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۳۸۵
ز شعر خویش نتوان فیض شعر دیگران بردن
تمتع بیش از فرزند مردم می توان بردن
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۳۸۶
ز شرم افزون توان گل از عذار دلستان چیدن
خوشا باغی که گل از باغبانش می‌توان چیدن
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۳۸۷
ازان خرسند گردیدم ز دیدن ها به نادیدن
که دیدن های رسمی نیست جز تکلیف وا دیدن
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۳۸۸
ز اهل عقل همواری به مجنونان فزون تر کن
به ترخانان درگاه الهی با ادب سر کن
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۳۸۹
جوانی برد با خود آنچه می آمد به کار از من
خس و خاری به جا مانده است از چندین بهار از من
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۳۹۰
نباشد در مقام دلبری نازک نهال من
ز تمکین ذوق گل چیدن ندارد خردسال من
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۳۹۱
ندارد حاجت تکرار گفتار تمام من
که پیش از گوش در دل نقش می بندد کلام من
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۳۹۲
به پرگار از توکل شد چنان برگ و نوای من
که از خود آب چون دندان برآرد آسیای من
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۳۹۳
تا سر خود به گریبان نتوانی بردن
گوی توفیق ز میدان نتوانی بردن
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۳۹۴
می گشاید ز خموشان دل بی کینه من
لب خاموش بود صیقل آیینه من
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۳۹۵
اگر عزیز توان شد به آبروی کسان
نماز نیز قبول است با وضوی کسان
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۳۹۶
توان به خامشی از عمر کام دل بردن
دراز می شود این رشته از گره خوردن
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۳۹۷
به طوق غبغب سیمین او نظر واکن
هلال ماه در آغوش را تماشا کن
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۳۹۸
عرق به چهره اش از تاب می نشسته ببین
به روی آینه عقد گهر گسسته ببین
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۳۹۹
از توست آنچه می دهی آن را به دیگران
از دیگری است هر چه گره می زنی بر آن
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۴۰۰
ز احسان بنای دولت خود باثبات کن
دست گشاده را سپر حادثات کن
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۴۰۱
ای غنچه لب رعایت اهل نیاز کن
گر دل نمی دهی به سخن، گوش باز کن
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۴۰۲
عیش جهان در آن لب خندان نظاره کن
در چشم مور ملک سلیمان نظاره کن
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۴۰۳
پهلو تهی ز ناوک آن دلربا مکن
در استخوان مضایقه با این هما مکن
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۴۰۴
بر جام باده چشم ندارد حباب من
حسن برشته است شراب و کباب من
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۴۰۵
در سوختن زیاده شود آب و تاب من
در آتش است عالم آب (از) کباب من
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۴۰۶
متراش خط ز چهره خود پر عتاب من
بر روی خویش تیغ مکش آفتاب من!
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۴۰۷
آشفته می شود ز نصیحت دماغ من
دست حمایت است نفس بر چراغ من
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۴۰۸
در لعل یار خنده دندان نما ببین
در روز اگر ستاره ندیدی بیا ببین
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۴۰۹
عتاب گلرخان در پرده دارد لطف پنهانی
که گل‌ها می‌توان چید از بهار غنچه پیشانی
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۴۱۰
زبان در کام کش تا خامشان را همزبان بینی
بپوشان چشم تا پوشیده رویان را عیان بینی
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۴۱۱
کند گل جمع خود را چون تو در گلزار می‌آیی
خیابان می‌کشد قد چون تو در رفتار می‌آیی
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۴۱۲
سوز داغ دلم ای لاله تو نشناخته ای
ورقی چند به بازیچه سیه ساخته ای
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۴۱۳
بوی گل غنچه شود چون تو به گلزار آیی
رنگ یوسف شکند چون تو به بازار آیی
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۴۱۴
جام جم مهر خموشی است اگر بینایی
لوح محفوظ بود حیرت اگر دانایی
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۴۱۵
عرق فشان رخ خود از شراب ساخته ای
ستاره روی کش آفتاب ساخته ای
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۴۱۶
کیم، به وادی فقر و سلوک نزدیکی
چو تیغ کرده قناعت به آب باریکی
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۴۱۷
عبیر فتنه به زلف سیاهت ارزانی!
گل شکست به طرف کلاهت ارزانی!
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۴۱۸
مخالفت نبود در جهان تنهایی
من و ملازمت آستان تنهایی
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۴۱۹
در ماه روزه سیر مه ما نکرده ای
چشم گرسنه مست تماشا نکرده ای
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۴۲۰
ای خط سبز کز لب جانان دمیده ای
بر آب زندگی خط باطل کشیده ای
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۴۲۱
هر لحظه خرابم کند آن چشم به رنگی
با فتنه شهری چند کند خانه تنگی؟
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۴۲۲
با خود پرداز از منزل طرازی
که خودسازی به است از خانه سازی
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۴۲۳
گر می نمی ستانی ای زاهد ریایی
بستان ز چشم ساقی پیمانه خدایی
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۴۲۴
در حریمی که لب خود به شکرخنده گشایی
از لب بام کنند اهل هوس بوسه ربایی
در بسته حجاب بود گر چه گلشنش
تکلیف بوسه است دهن غنچه کردنش
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۴۲۵
بر گردن است خون دو صد کشته چون منش
خون خوردن است بوسه گرفتن ز گردنش
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۴۲۶
ماهی که عرض می دهد از فلس، مال خویش
محضر کند درست به خون حلال خویش
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۴۲۷
از کرم آن کس که شهرت است مرادش
کاسه دریوزه است دست گشادش
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۴۲۸
چون آتش است رغبت بی منتهای حرص
کز سوختن زیاده شود اشتهای حرص
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۴۲۹
با قد خم گشته روگردان مشو از راه حق
بر در دیگر مزن این حلقه جز درگاه حق
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۴۳۰
بی فسادی نیست گر رو در صلاح آرند خلق
بهر خواب روز، شب را زنده می دارند خلق
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۴۳۱
مرو از راه به احسان خسیسانه خلق
که گلوگیرتر از دام بود دانه خلق
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۴۳۲
نیست از گرد مذلت متواضع را باک
هیچ کس پشت کمان را نرسانده است به خاک
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۴۳۳
برات رزق ترا از زراعت ایزد پاک
به خط سبز نوشته است بر صحیفه خاک
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۴۳۴
می کند عیب نمایان را هنرپرور کمال
تنگ چشمی می شود در دانه گوهر کمال
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۴۳۵
روزگاری شد دل افسرده دارم در بغل
جای دل چون لاله خون مرده دارم در بغل
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۴۳۶
هر که را از سایلان ناشاد می سازد بخیل
در حقیقت بنده ای آزاد می سازد بخیل
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۴۳۷
هر که از لاغری انگشت نما شد چو هلال
چون مه بدر رسد زود به معراج کمال
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۴۳۸
تن گران و جان نزار و دل کباب است از طعام
غفلت از خواب است و خواب از آب و آب است از طعام
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۴۳۹
لازم یکدیگر افتاده است ناکامی و کام
بیشتر از فصل ها در فصل گل باشد زکام
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۴۴۰
حرص کرد از دعوی فقر و فنا شرمنده ام
بخیه از دندان سگ دارد لباس ژنده ام
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۴۴۱
می چکد چون شمع آتش از زبان خامه ام
می کشد بر سیخ مرغ نامه بر را نامه ام
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۴۴۲
اشک خونین بس که زد جوش از دل دیوانه ام
چون نگین هموار شد با فرش، سقف خانه ام
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۴۴۳
ناز آن لبها ز خط از قدردانی می کشم
از سیاهی ناز آب زندگانی می کشم
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۴۴۴
گر چه در راه سخن کرده است از سر پا قلم
سرنیارد کرد از خجلت همان بالا قلم
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۴۴۵
از خموشی ما ز دست هرزه نالان رسته ایم
ما در منزل به روی خود ز بیرون بسته ایم
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۴۴۶
ما به رنجش اکتفا از تندخویان کرده ایم
ما به پشت کار صلح از زشت رویان کرده ایم
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۴۴۷
غم به آه از سینه افگار برمی آوریم
ما به نیش عقرب از دل خار برمی آوریم
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۴۴۸
چند دل ز اندیشه بیش و کم روزی خوریم؟
دیگران روزی خورند و ما غم روزی خوریم
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۴۴۹
بر زمین خط از خیال سرو قدی می کشیم
اول مشق جنون ماست، مدی می کشیم
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۴۵۰
کجا شور قیامت تلخ سازد خواب شیرینم؟
که پای سیل می‌آید به سنگ از خواب سنگینم
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۴۵۱
ما نه امروز ز گلگشت چمن سیر شدیم
غنچه بودیم درین باغ که دلگیر شدیم
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۴۵۲
چنان که جمله عبادات از وضوست تمام
وجود آدم خاکی به آبروست تمام
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۴۵۳
نجست ناوک آهی درست از شستم
به غبغب هدفی آشنا نشد دستم
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۴۵۴
مرا که هست میسر سبو به دوش کشم
چرا کباده خمیازه تا به گوش کشم؟
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۴۵۵
به دست چون شکن زلف او شمار کنم
مگر ز عقده دل سبحه اختیار کنم
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۴۵۶
کجاست مشت زری تا چو گل به باد دهیم
گهر کجاست که ریزش به ابر یاد دهیم
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۴۵۷
دل را ز زلف آن بت پرفن گرفته ام
این سنگ را ز چنگ فلاخن گرفته ام
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۴۵۸
از بس که بی گمان به در دل رسیده ام
باور نمی کنم که به منزل رسیده ام
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۴۵۹
جان دگر ز بوسه دلدار یافتم
عمر دوباره از دو لب یار یافتم
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۴۶۰
از جلوه ات ز هوش من زار می روم
چندان که می روی تو من از کار می روم
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۴۶۱
ما در جهان قرار اقامت نداده ایم
چون سرو سالهاست به یک پا ستاده ایم
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۴۶۲
ز اهل کرم به هند کسی را ندیده ایم
از طوطیان کریم کریمی شنیده ایم!
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۴۶۳
پیوسته ما ز فکر دو عالم مشوشیم
ما از دو خانه همچو کمان در کشاکشیم
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۴۶۴
ما آبروی فقر به گوهر نمی دهیم
سد رمق به ملک سکندر نمی دهیم
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۴۶۵
طرفی ز نهال قد آن شوخ نبستم
در سایه نخلی که نشاندم ننشستم
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۴۶۶
از دل نبرد زنگ الم باد بهارم
چون گرد یتیمی است زمین گیر غبارم
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۴۶۷
ما از لب خامش ز سخن داد گرفتیم
با شیشه سربسته پریزاد گرفتیم
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۴۶۸
ما همچو شرر تلخی غربت نکشیدیم
در نقطه آغاز به انجام رسیدیم
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۴۶۹
یک دم که به کف باده گلرنگ نداریم
بر چهره چو مینای تهی، رنگ نداریم
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۴۷۰
ز تن عضوی بود دلهای خودکام
که رنگ برگ دارد میوه خام
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۴۷۱
روی خوبت زنگ خودبینی زدود از گل‌رخان
کار صیقل کرد این آیینه با آهن‌دلان
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۴۷۲
حلقه هر در مشو با قامت همچون کمان
تا نگردی تیرباران ملامت را نشان
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۴۷۳
نوش‌ها درج است در نیش عتاب‌آلودگان
پشه دارد حق بیداری به خواب‌آلودگان
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۴۷۴
عیب دنیا را نمی‌بینند کوته‌دیدگان
گرچه بی‌پرده است در چشم نظر پوشیدگان
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۴۷۵
دل چو روشن گشت در غمخانه دنیا ممان
خرمن خود را چو کردی پاک در صحرا ممان
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۴۷۶
شد چو سوزن خشک، خار از قرب گل‌پیراهنان
رنج باریک آورد آمیزش سیمین‌تنان
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۴۷۷
کار صوفی چیست، خاطر را مصفا ساختن
از قبول نقش‌ها آیینه را پرداختن
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۴۷۸
هست با قد دو تا برگ اقامت ساختن
زیر دیوار شکسته رخت خواب انداختن
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۴۷۹
می کند آتش زبان دفع گزند خویشتن
مصرع برجسته خود باشد سپند خویشتن
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۴۸۰
تا کی از عمامه خواهی کوس دانایی زدن؟
بر سر بازار شهرت طبل رسوایی زدن
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۴۸۱
با دل پر خون برون زان زلف شبگون آمدن
هست با دست تهی از هند بیرون آمدن
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۴۸۲
روی از عالم بگردان، روی در دیوار کن
وضع ناهموار عالم را به خود هموار کن
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۴۸۳
شانه در خط معنبر ای صنم داخل مکن
در خط استاد، بی موجب قلم داخل مکن
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۴۸۴
در تلاش آفرین افکار خود رنگین مکن
گوش خود را کاسه دریوزه تحسین مکن
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۴۸۵
فارغ است از دیو مردم خاطر آزاد من
نیست از جوش پری ره در خیال آباد من
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۴۸۶
در جوهر نهفته من سرسری مبین
آیینه ام، به جامه خاکستری مبین
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۴۸۷
به هیچ جا نرسد زهد خشک صومعه داران
که پای آبله دارست دست سبحه شماران
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۴۸۸
چون برآید دل ز قید زلف عنبرفام او؟
دانه می گردد گره در حلقه های دام او
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۴۸۹
هر چه بخشد عالم ناساز می گیرد ز تو
غیر عبرت هر چه گیری باز می گیرد ز تو
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۴۹۰
گر شود گویا به ذکر حق لب خندان تو
مصحف ناطق شود سی پاره دندان تو
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۴۹۱
بس که سرزد شکوه رزق از لب گویای تو
شد دل گندم دو نیم از بدگمانی های تو
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۴۹۲
قامت او چون شود در بوستان همدوش سرو
حلقه ها از طوق قمری می کشد در گوش سرو
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۴۹۳
زینهار از درد و داغ عشق روگردان مشو
بر چراغان تجلی آستین افشان مشو
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۴۹۴
پریزادی است دست آموز زلف مشکبار او
که یک دم بر زمین ننشیند از دوش و کنار او
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۴۹۵
یکی صد شد ز خط کیفیت چشم خراب تو
مگر خط می کند بیهوشدارو در شراب تو؟
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۴۹۶
کجا سرپنجه خورشید گیرد جای دست تو؟
به غیر از بهله دستی نیست بر بالای دست تو
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۴۹۷
شکر را نی به ناخن می کند دشنام تلخ تو
به شور حشر چشمک می زند بادام تلخ تو
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۴۹۸
سرونازی که منم محو رخ انور او
هاله مه شود آغوش ز سیمین بر او
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۴۹۹
می چکد بوسه ز لعل لب میخواره تو
می زند خون هوس جوش ز نظاره تو
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۵۰۰
اگر چه لاله طورست روی روشن او
چراغ روز بود با بیاض گردن او
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۵۰۱
ز انفعال خرام تو آب گردد سرو
ز طوق فاخته پا در رکاب گردد سرو
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۵۰۲
صد پرده شوختر بود از چشم خال تو
این نافه پیش پیش دود از غزال تو
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۵۰۳
خرقه بر دوشان از فرزند و زن بگسیخته
شوره پشتانند از بار گران بگریخته
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۵۰۴
در علم ظاهری چه کنی عمر خود تباه؟
دل را سفید کن، چه ورق می کنی سیاه؟
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۵۰۵
ز ذکر جهر مکن منع صوفیان لله
که عاشقند به بانگ بلند برالله
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۵۰۶
از اشک برد راه به کوی تو نظاره
در بحر کند سیر معلم به ستاره
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۵۰۷
زان لب نتوان کرد به دشنام کناره
تیغ دو دم اوست مرا عمر دوباره
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۵۰۸
چند غم از دل به اشک لاله‌گون شوید کسی؟
تا به کی از ساده‌لوحی خون به خون شوید کسی؟
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۵۰۹
ای ز خاک افتادگان کاکلت سنبل یکی
از هواداران رخسارت نسیم گل یکی
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۵۱۰
قد رعنای ترا تا دید، از شرمندگی
قمریان را سرو شد سوهان طوق بندگی
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۵۱۱
خون تاک از شوق می‌جوشد اگر ساغر زنی
غنچه شادی مرگ می‌گردد اگر بر سر زنی
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۵۱۲
این که زاهد کرد پهلوی خود از دنیا تهی
کاش در پای گلی می‌کرد یک مینا تهی
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۵۱۳
خضاب تازه‌ای هردم به روی کار می‌آری
شدی پیر و همان دست از سیه‌کاری نمی‌داری
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۵۱۴
میم در جام، اخگر در گریبان است پنداری
گلم در دست، آتش در نیستان است پنداری
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۵۱۵
گرفتم سال را پنهان کنی، با مو چه می‌سازی؟
گرفتم موی را کردی سیه، با رو چه می‌سازی؟
صائب تبریزی — ابیات منتسب — شمارهٔ ۱
از حباب آموز همت را که با صد احتیاج
خالی از دریا برون آرد سبوی خویش را
صائب تبریزی — ابیات منتسب — شمارهٔ ۲
خضر نتواند به آب زندگی از ما خرید
منصب میرابی سرچشمه آیینه را
صائب تبریزی — ابیات منتسب — شمارهٔ ۳
همه تن شانه صفت پنجه گیرا شده ام
به امیدی که فتد زلف تو در چنگ مرا
صائب تبریزی — ابیات منتسب — شمارهٔ ۴
دانش آن راست مسلم که به تردستی شرم
گرد خجلت ز جبین پاک کند آینه را
صائب تبریزی — ابیات منتسب — شمارهٔ ۵
چه حاجت است به می لعل سیررنگ ترا؟
نظر به پرتو خورشید نیست سنگ ترا
صائب تبریزی — ابیات منتسب — شمارهٔ ۶
فزود تیرگی خاطر از ایاغ مرا
بنفشه گل کند از لاله چراغ مرا
صائب تبریزی — ابیات منتسب — شمارهٔ ۷
در خوش قماشی از بر رو دست برده ام
باریک شو مشاهده کن تار و پود را
صائب تبریزی — ابیات منتسب — شمارهٔ ۸
باغبان بیرون کن این گستاخ بادآورده را
خوش نمی‌آید به گل این های‌های عندلیب
صائب تبریزی — ابیات منتسب — شمارهٔ ۹
عیش در زیر فلک با خاکساران مشکل است
شهد نتوان در میان خانه زنبور ریخت
صائب تبریزی — ابیات منتسب — شمارهٔ ۱۰
روز محشر سرخ رویی از خدا دارم امید
نامه اعمال من صائب به مهر کربلاست
صائب تبریزی — ابیات منتسب — شمارهٔ ۱۱
گرچه دست سرو کوتاه است از دامان گل
سرو بالایی که ما داریم سر تا پا گل است
صائب تبریزی — ابیات منتسب — شمارهٔ ۱۲
آن که بی شیرازه دارد کهنه اوراق مرا
بارها شیرازه دیوان محشر کرده است
صائب تبریزی — ابیات منتسب — شمارهٔ ۱۳
از رمیدن ها خیال چشم آن وحشی غزال
سینه تنگ مرا دامان محشر کرده است
صائب تبریزی — ابیات منتسب — شمارهٔ ۱۴
نیست هر چند از لباس گل جدایی رنگ را
جامه گلرنگ بر اندام او زیبنده است
صائب تبریزی — ابیات منتسب — شمارهٔ ۱۵
چشم خود را داده بود از آب حیوان خضر آب
تا غرور آیینه را از دست اسکندر گرفت
صائب تبریزی — ابیات منتسب — شمارهٔ ۱۶
چاک در پیرهن یوسف عقل افکندن
چشمه کاری است که در دست زلیخای دل است
صائب تبریزی — ابیات منتسب — شمارهٔ ۱۷
نیست سودی که زیانش نبود در دنبال
بار می بندم ازان شهر که بازاری نیست
صائب تبریزی — ابیات منتسب — شمارهٔ ۱۸
به گرد دامن منزل کجا رسی صائب؟
چنین که عزم ترا پای سعی در بندست
صائب تبریزی — ابیات منتسب — شمارهٔ ۱۹
شکسته رنگی من با طبیب در جنگ است
علاج دردسرم حسن صندلی رنگ است
صائب تبریزی — ابیات منتسب — شمارهٔ ۲۰
تلاش بیهده ای می کند سر خورشید
ستاده (فتاده؟) است بلند، آستان حضرت دوست
صائب تبریزی — ابیات منتسب — شمارهٔ ۲۱
چو داغ لاله مرا در حدیقه هستی
به پاره دل و لخت جگر مدار گذشت
صائب تبریزی — ابیات منتسب — شمارهٔ ۲۲
شیرینی نشاط، جهان را گرفته است
صبح از هوای تر شکر آب دیده است
صائب تبریزی — ابیات منتسب — شمارهٔ ۲۳
عکس رخ تو آینه را چون نگار بست
بر گرد شهر حسن ز آهن حصار بست
صائب تبریزی — ابیات منتسب — شمارهٔ ۲۴
موجی است که تاج از سر فغفور رباید
چینی که در ابروی تو ای تلخ جبین است
صائب تبریزی — ابیات منتسب — شمارهٔ ۲۵
کاکل چه گنه دارد، دستش ز قفا واکن
هر فتنه که می بینم در زیر سرزلف است
صائب تبریزی — ابیات منتسب — شمارهٔ ۲۶
به فریب کسی ز راه مرو
یوسف من، اگر برادر توست
صائب تبریزی — ابیات منتسب — شمارهٔ ۲۷
آرزوی بوسه شسته است از دلم پیغام تلخ
زان قناعت کرده ام از بوسه با دشنام تلخ
صائب تبریزی — ابیات منتسب — شمارهٔ ۲۸
از نظر رفتی به راهت چشم حیران باز ماند
آنقدر مرغ نگه پر زد که از پرواز ماند
صائب تبریزی — ابیات منتسب — شمارهٔ ۲۹
تخم نیکی را زمین پاک، اکسیر بقاست
قطره آبی که نوشد تیغ، جوهر می شود
صائب تبریزی — ابیات منتسب — شمارهٔ ۳۰
سهل باشد بند کردن ناخنی در بیستون
پیش برق تیشه من کوه میدان می دهد
صائب تبریزی — ابیات منتسب — شمارهٔ ۳۱
به فریاد کس از خواب صبوحی برنمی‌خیزد
مگر بر دست و پای آن پری‌رو آفتاب افتد
صائب تبریزی — ابیات منتسب — شمارهٔ ۳۲
در آن گلشن که آید در سخن لعل گهربارش
ز شبنم آب حسرت غنچه‌ها را در دهان گردد
صائب تبریزی — ابیات منتسب — شمارهٔ ۳۳
بهای بوسه‌اش سر می‌دهم چون زر نمی‌گیرد
خیالی کرده‌ام با خویش اما سر نمی‌گیرد
صائب تبریزی — ابیات منتسب — شمارهٔ ۳۴
ز ابرو یک سر و گردن بلند افتاده مژگانش
کمان پرزور چون افتد خدنگ او رسا باشد
صائب تبریزی — ابیات منتسب — شمارهٔ ۳۵
مرغ حسن از قفس خط سیه تنگ آمد
پر برآورد (و) کنون شوق پریدن دارد
صائب تبریزی — ابیات منتسب — شمارهٔ ۳۶
آرزو خار و خسی نیست که آخر گردد
ورنه با شعله خوی تو که بس می آید؟
صائب تبریزی — ابیات منتسب — شمارهٔ ۳۷
نفس شمرده زن ای بلبل نوا پرداز
که رنگ گل به نسیم بهار برخیزد
صائب تبریزی — ابیات منتسب — شمارهٔ ۳۸
ز برگ پان لب جانان عقیق پیما شد
حنای عیدمی (ظ: من) از بهر بوسه پیدا شد
صائب تبریزی — ابیات منتسب — شمارهٔ ۳۹
شود سعادت دولت نصیب اهل قلم
هما ز کوچه این استخوان بدر نرود
صائب تبریزی — ابیات منتسب — شمارهٔ ۴۰
جمعی که زیر چرخ شبی روز کرده اند
چون شمع، دل خنک به نسیم سحر کنند
صائب تبریزی — ابیات منتسب — شمارهٔ ۴۱
تا شرم داشت منصب آیینه داریت
گرداندن لباس تو تغییر رنگ بود
صائب تبریزی — ابیات منتسب — شمارهٔ ۴۲
دلبر چه زود خط به رخ دلستان کشید
خطی چنان لطیف به ماهی توان کشید
صائب تبریزی — ابیات منتسب — شمارهٔ ۴۳
در پرده نمود از عرق شرم تلافی
در ظاهر اگر روی تو آتش به جهان زد
صائب تبریزی — ابیات منتسب — شمارهٔ ۴۴
شد سیه روز من از چشم کبود او، که هست
شعله نیلوفری از شعله ها جانسوزتر
صائب تبریزی — ابیات منتسب — شمارهٔ ۴۵
سیه گر کرد روزم چشم او، خود هم کشید آخر
مکافات عمل را در لباس سرمه دید آخر
صائب تبریزی — ابیات منتسب — شمارهٔ ۴۶
صائب ز فکرهای گلوسوز من نماند
جا در بیاض گردن خوبان روزگار
صائب تبریزی — ابیات منتسب — شمارهٔ ۴۷
با بد و نیک جهان در دشمنی یک‌رو مکن
تیغ چون خورشید تابان بر همه عالم مکش
صائب تبریزی — ابیات منتسب — شمارهٔ ۴۸
ز شوخی ها به برق نوبهاران نسبتی دارد
که می ریزد چو باران خون و خندان است شمشیرش
صائب تبریزی — ابیات منتسب — شمارهٔ ۴۹
تشنه معنی تازه است مرا ساغر گوش
نتوان کرد مرا خواب به افسانه خط
صائب تبریزی — ابیات منتسب — شمارهٔ ۵۰
مکن به حرف طمع تیره زندگانی خویش
که روز هم شب تارست بر گدای چراغ
صائب تبریزی — ابیات منتسب — شمارهٔ ۵۱
نکند هیچ یتیم به عسس ساخته ای
می کند آنچه در گوش تو در سایه زلف
صائب تبریزی — ابیات منتسب — شمارهٔ ۵۲
افتادگی گزین که دهد فیض بیشتر
پهلوی خویش هر که نهد چون سبو به خاک
صائب تبریزی — ابیات منتسب — شمارهٔ ۵۳
نفس در سینه باد خزان می سوخت نومیدی
چراغ گل اگر می بود در زیر پر بلبل
صائب تبریزی — ابیات منتسب — شمارهٔ ۵۴
هر کسی چیزی ز اسباب جهان برداشته است
من همین دل را ز اسباب جهان برداشتم