mabidan/ganjoor huggingface dataset:
سایه — تاسیان — آواز نگاه
می شنوم می شنوم آشناست
 موسقی چشم ِ تو در گوش ِ من
 موج ِ نگاه ِ تو هماواز ِ ناز
 ریخت چو مهتاب در آغوش ِ من
 می شنوم در نگه ِ گرم ِ توست
 گم شده گلبانگ ِ بهشت ِ امید
 این همه گشتم من و ، دلخواه ِ من
 در نگه ِ گرم ِ تو می آرمید
زمزمه ی شعر ِ نگاه ِ تو را
 می شنوم ، با دل و جان آشناست
اشک ِ زلال ِ غزل حافظ است
 نغمه ی مرغان ِ بهشتی نواست
 می شنوم ، در نگه ِ گرم توست
 نغمه ی آن شاهد رؤیانشین
 باز ز گلبانگ ِ تو سر می کشد
 شعله ی این آرزوی آتشین
 موسقی چشم ِ تو گویاتر است
 از لب ِ پر ناله و آواز ِ من
 وه که تو هم گر بتوانی شنید
 زین نگه ِ نغمه سرا راز ِ من !
سایه — تاسیان — آشنا سوز
چرا پنهان کنم ؟ عشق است و ، پیداست
 درین آشفته اندوه ِ نگاهم
 تو را می خواهم ای چشم فسون بار !
که می سوزی نهان از دیرگاهم
 چه می خواهی ازین خاموشی ِ سرد
 زبان بگشا که می لرزد امیدم
نگاه ِ بی قرارم بر لب ِ توست
 که می بخشی به شادی ها نویدم
 دلم تنگ است و چشم ِ حسرتم باز
 چراغی درشب ِ تارم برافروز !
 به جان آمد دل از ناز ِ نگاهت
 فرو ریزد این سکوت ِ آشنا سوز !
سایه — تاسیان — رمیده
خسته و بیماروش به گردنم آویخت
 آن هوس انگیز دلبر ِ گنه آموز
 دیده اش آشفته از خمار ِ هوس بار
 گونه اش از آتش ِ گناه گل افروز
 چنگ فرو برد و گیسوان ِ سیه را
 نرم ز پیشانی ِ بر آمده پس ریخت
 ناز ِ سرانگشت ِ وی که گم شده ای داشت
 روی بنا گوش ِ من خزید و هوس ریخت
 سینه اش افشرده روی سینه ی من تنگ
در تپش از مستی ِ گناه ِ دل آویز
نرم و نوازشگر آرمیده به دوشم
گرمی ِ آن بازوان ِ لخت ِ هوس خیز
شعله ی سرد ِ شکیب و سایه ی پرهیز
رفته در آن چشم های می زده در خواب
 در نگهش آرزوی تشنه ی لبریز
در نفسش التهاب ِ بوسه ی بی تاب
گرم در آغوش ِ من خزید و هوسناک
 بر لبم افشرد آن لبان ِ تب آلود
 من ز خیالی رمیده سرد و سبک مهر
بوسه ی من سردتر ز بوسه ی بدرود
لب ز لبم برگرفت و از سر ِ افسوس
 غمزده در چشم ِ من دوید نگاهش
 وز نگه ِ خسته اش به چشم ِ من آویخت
سرزنش ِ بی زبان ِ چشم سیاهش
دید که باز اندرین دو دیده ی نمناک
 عشق ِ کسی شمع ِ یادگار فروزد
دید که باز این دل ِ رمیده ی بی تاب
 در غم آن آرزوی گم شده سوزد
 از پس ِ اشکی که همچو هاله ی اندوه
 پرده در آن چشم های می زده آویخت
 باز تمنای کام و حسرت ِ آغوش
 زان نگه تشنه ی هوس زده می ریخت
سایه — تاسیان — اندوه رنگ
می روی اما گریز ِ چشم وحشی ِ رنگ تو
 راز این اندوه ِ بی آرام نتواند نهفت
 می روی خاموش و می پیچد به گوش ِ خسته ام
 آنچه با من لرزش ِ لب های بی تاب ِ تو گفت
چیست ای دلدار ! ... این اندوه ِ بی آرام چیست
کز نگاهت می تراود نازدار و شرمگین ؟
 آه می لرزد دلم از ناله ای اندوه بار
 کیست این بیمار در چشمت که می گرید حزین ؟
چون خزان آرا گل ِ مهتاب ، رؤیارنگ و مست
 می شکوفد در نگاهت راز ِ غشقی ناشکیب
 وز میان ِ سایه های وحشی اندوه رنگ
خنده می ریزد به چشمت آرزویی دل فریب
 چون صفای آسمان در صبح ِ نمناک ِ بهار
 می تراود از نگاهت گریه ی پنهان ِ دوش
 آری ای چشم گریز آهنگ ِ سامان سوخته !
 بر چه گریان گشته بودی دوش ؟ از من وامپوش!
بر چه گریان گشته بودی ؟ آه ای چشم ِ سیاه !
 از تپیدن باز می ماند دل ِ خوش باورم
 در گمان ِ این که شاید ... شاید آن اشک ِ نهان
 بود در خلوت سرای سینه ات یاد آورم !
سایه — تاسیان — نوش نگاه
بازواشد ز چشمه ی نوشی
همچو باران زلال ژ ناز و نگاه
باز در جام ِ جان ِ من سر داد
 همچو مهتاب باده ای دلخواه
 بازم از دست می برد نگهی
نگهی چون شراب مستی بخش
چه نگاهی که همچو بوی گلاب
 می شود در مشام ِ جانم پخش
آه می نوشمت چو شیره ی گل
 چیستی ای نگاه ِ ناز آلود !
 تو گلابی ، گلاب ِ شهد آگین
 تو شرابی ، شراب ِ گل پالود
چه شرابی کزان پیاله ی چشم
همجو لغزاب ِ ساغر ِ لبریز
 می چکد خوش به کام تشنه ی من
آتش افروز و آرزو انگیز
آه پیمانه ای دگر که هنوز
می گدازد ز تشنگی جگرم
 چه شرابی تو ؟ وه چه شورانگیز
سر کشیدم تو را و تشنه ترم
سایه — تاسیان — درد ِ گنگ
نمی دانم چه می خواهم بگویم
 زبانم در دهان ِ باز بسته ست
 در ِ تنگ ِ قفس باز ست و افسوس
که بال ِ مرغ ِ آوازم شکسته ست
 نمی دانم چه می خواهم بگویم
 غمی در استخوانم می گدازد
خیال ِ ناشناسی آشنا رنگ
 گهی می سوزدم گه می نوازد
گهی در خاطرم می جوشد این وهم
 ز رنگ آمیزی ِ غم های انبوه
 که در رگ هام جای خون روان است
 سیه داروی زهرآگین ِ اندوه
فغانی گرم و خون آلود و پردرد
فرو می پیچیدم در سینه ی تنگ
 چو فریاد ِ یکی دیوانه ی گنگ
 که می کوبد سر ِ شوریده بر سنگ
سر شکی تلخ و شور از چشمه ی دل
 نهان در سینه می جوشد شب و روز
 چنان مار ِ گرفتاری که ریزد
شرنگ ِ خشمش از نیش ِ جگر سوز
پریشان سایه ای آشفته آهنگ
 ز مغزم می تراود گیج و گمراه
چو روح ِ خوابگردی مات و مدهوش
که بی سامان به ره افتد شبانگاه
 درون ِ سینه ام دردی ست خون بار
 که همچون گریه می گیرد گلویم
 غمی آشفته ، دردی گریه آلود ...
نمی دانم چه می خواهم بگویم
سایه — تاسیان — اندوه
خسته و غمزده با زمزمه ای حزن آلود
شب فرو می خزد از بام ِ کبود
 تازه بند آمده باران و نسیمی نمناک
می تراود ز دل ِ سرد ِ شبانگاه ِ خموش
شمع ِ افسرده ی ماه از پس ِ آن ابر ِ سیاه
 گاه می خندد و می تابد از اندوهی سرد
 خنده ای غمزده چون خنده ی درد
 تابشی خسته و بی رنگ و تباه
 چون نگاهی که در آن موج زند سایه ی مرگ
سوزناک از دل ِ ویران ِ درختان ِ خموش
می رسد گاه یکی نغمه ی آشفته به گوش
نغمه ای گم شده از سینه ی نایی موهوم
 بانگی آواره و شوم
 می کشد مرغ ِ شباهنگ خروش
می رود ابر و یکی سایه ی انبوه و سیاه
نرم و خاموش فرو می خزد از گوشه ی بام
 آه ، دردی ست در آن اختر ِ لرزنده که گاه
 کورسو می زند و می شود از دیده نهان
 وز نهیب ِ نفس ِ تیره ی شام
 می کشد مرغ ِ شباهنگ فغان
آه ای مرغ ِ شباهنگ خموش!
بس کن این بانگ و خروش
 بشکن این ناله ی پرسوز و گداز
 بشکن این ناله که آن مایه ی ناز
 تازه رفته ست به خواب
 آری ای مرغک ِ اندوه پرست
 بس کن این شور و شتاب
 بس کن این زمزمه ... او بیمارست .
سایه — تاسیان — بر سنگ چشم او
بر سر ِ گوری که روزی بود آتشگاه ِ عشق ِ من
وز لهیب ِ آرزویی روشن و خوش تاب
 شعله می افراشت
وینک از خاکستری پوشیده
 کز وی جز خموشی چشم نتوان داشت
 می چکئ اشک ِ نگاهم تلخ
 می چکد اشک ِ نگاهم نیز در آن جام ِ زهرآگین
 کز شرنگ ِ بوسه لبریزست
وز فسونی تازه می خواند مرا هر دم که :
" باز آ ، این چه پرهیزست ! "
وز نهیب ِ گور ِ سرد ِ چشم ِ او
 کاندر آن هرگونه امّیدی فرو مرده ست
پای واپس می نهم
 بی نیازی از بوسه ای پر شور
 کز فریبی تازه می رقصد در آن لبخند
 بی نیاز از خنده ای دلبند
 کز فسونی تازه می جوشد در آن آواز
 می چکد اشک ِ نگاهم باز
 بر سر گوری که روزی بود آتشگاه ِ عشق ِ من
 وینک از خاکستر ِ اندوه پوشیده ست
 در میان ِ این خموش آباد ِ بی حاصل
 در سکوت ِ چیره ی این شام ِ بی فرجام
می چکد اشک ِ نگاهم بر مزار ِ دل
 می سراید قصه ی درد ِ مرا با سنگ ِ چشم ِ او
 با غمی کاندر دلم زد چنگ
وز پلاس ِ هستی ام بگسیخت تار و پود
می روم ، می گویمش بدرود
 وز نگاهی خسته و پژمرده ، چون مهتاب ِ پاییز ِ ملال انگیز
می گذارم بر مزار ِ آرزوهایم گلی ویران
 یادگار ِ آن امید ِ گم شده ، آن عشق ِ یادآویز !
سایه — تاسیان — پرده افتاده
پرده افتاد
 صحنه خاموش
 آسمان و زمین مانده مدهوش
نقش ها ، رنگ ها چون مه و دود
 رفته بر باد
مانده در پرده ی گوش
 رقص ِ خاموش ِ فریاد
 پرده افتاد
 صحنه خاموش
وز شگفتی ِ این رنگ و نیرنگ
خنده یخ بسته بر لب
 گریه خشکیده در چشم
پرده افتاد
صحنه خاموش
 وان نمایش
که همچون فریبنده خوابی شگفت
 دل از من همکی برد ، پایان گرفت
 و من
 که بازیگر ِ مات ِ این صحنه بودمن
- چو مرد ِ فسون گشته ی خواب بند
 که چشم از شکست ِ فسون بر گشاید -
به جای تماشاگران یافتم خویشتن را
 شگفتا ! که را بخت ِ آن داده اند
 که چون من
 تماشاگر ِ بازی ِ خویش باشد ؟
 وز این گونه چون من
 تراشد
 فریب ِ دل ِ خویشتن را
که آخر رگ ِ جان خراشد ؟ ...
بلی پرده افتاد و پایان گرفت
 فسونکاری ِ این شب ِ بی درنگ
و من در شگفت :
 که چون کودکان
 بخندم بر این خواب ِ افسانه رنگ ؟
 و یا در نهفت ِ دل ِ تنگ ِ خویش
 بگریم بر اندوه ِ این سرگذشت ؟
سایه — تاسیان — آزار
دختری خوابیده در مهتاب
 چون گل ِ نیلوفری بر آب
خواب می بیند
 خواب می بیند که بیمارست دلدارش
وین سیه رؤیا ، شکیب از چشم ِ بیمارش
 باز می چیند
 می نشیند خسته دل در دامن ِ مهتاب
 چون شکسته بادبان ِ زورقی بر آب
 می کند اندیشه با خود :
از چه کوشیدم به آزارش ؟
 وز پشیمانی سرشکی گرم
 می درخشد در نگاه ِ چشم بیدارش
روز ِ دیگر
 باز چون دلداده می ماند به راه ِ او
 روی می تابد ز دیدارش
 می گریزد از نگاه ِ او
 باز می کوشد به آزارش
سایه — تاسیان — شبگیر
دیگر این پنجره بگشای که من
 به ستوه آمدم از این شب ِ تنگ
دیرگاهی ست که در خانه ی همسایه ی من خوانده خروس
وین شب ِ تلخ ِ عبوس
 می فشارد به دلم پای درنگ
دیرگاهی ست که من در دل ِ این شام ِ سیاه
 پشت ِ این پنجره بیدار و خموش
مانده ام چشم به راه
 همه چشم و همه گوش
 مست ِ آن بانگ ِ دلاویز که می آید نرم
 محو ِ آن اختر ِ شب تاب که می سوزد گرم
مات ِ این پرده ی شبگیر که می بازد رنگ
آری ، این پنجرخ بگشای که صبح
می درخشد پس ِ این پرده ی تار
می رسد از دل ِ خونین ِ سحر بانگ ِ خروس
وز رخ ِ آینه ام می سترد زنگ ِ فسوس
 بوسه ی مهر که در چشم ِ من افشانده شرار
خنده ی روز که با اشک ِ من آمیخته رنگ ...
سایه — تاسیان — ای فردا
می خوانم و می ستایمت پرشور
 ای پرده ی دل فریب ِ رؤیا رنگ
می بوسمت ای سپیده ی گلگون
ای فردا ای امید ِ بی نیرنگ
 دیری ست که من پی ِ تو می پویم
هر سو که نگاه می کنم ، آوخ !
 غرق است در اشک و خون نگاه ِ من
 هر گام که پیش می روم برپاست
سر نیزه ی خون فشان به راه ِ من
 وین راه ِ یگانه ، راه ِ بی برگشت
 ره می سپریک همره ِ امید
 آگاه ز رنج و آشنا با درد
 یک مرد اگر به خاک می افتد
 بر می خیزد به جای او صد مرد
 این است که کاروان نمی ماند
 آری ز درون ِ این شب ِ تاریک
 ای فردا من سوی تو می رانم
 رنج است و درنگ نیست می تازم
 مرگ است و شکست نیست می دانم
 آبستن ِ فتح ِ ماست این پیکار
 می دانمت ای سپیده ی نزدیک
 ای چشمه ی تابناک ِ جان افروز
کز این شب ِ شوم بخت ِ بدفرجام
برمی آیی شکفته و پیروز
 وز آمدن ِ تو زندگی خندان
 می آیی و بر لب ِ تو صد لبخند
می آیی و در دل ِ تو صد امید
 می آیی و از فروغ ِ شادی ها
 تابنده به دامن ِ تو صد خورشید
 وز بهر ِ تو بازگشته صد آغوش
در سینه ی گرم توست ای فردا
 درمان ِ امید های غم فرسود
در دامن ِ پاک ِ توست ای فردا
 پایان ِ شکنجه های خون آلود
ای فردا ای امید ِ بی نیرنگ
سایه — تاسیان — مهرگان نو
بگشاییم کفتران را بال
 بفروزیم شعله بر سر ِ کوه
بسراییم شادمانه سرود
 وین چنین با هزارگونه شکوه
 مهرگان را به پیشباز رویم
 رقص ِ خوش پیچ و تاب ِ پرچم ها
 زیر ِ پرواز ِ کفتران ِ سپید
شادی آرمیده گام ِ سپهر
 خنده ی نو شکفته ی خورشید
 مهرگان را درون می گویند
 گرم ِ هر کار ، مست ِ هر پندار
 همره ِ هر پیام ، هر سوگند
 در دل ِ هر نگاه ، هر آواز
 توی هر بوسه ، روی هر لبخند
 بسراییم :
 مهرگان خوش باد
سایه — تاسیان — دید
کودک ِ من ، کودک ِ مسکین
از برای ِ تو
 دردهایی کور
 چشم می پاید
 در شکیب ِ انتظار ِ سال های دور ....
وینک اینجا من
 با تلاش ِ طاقت ِ رنج آزمای خویش
 چشم می پایم برای تو
 شادی ِ فردای خندان را
 کودک ِ من ، کودک شیرین
سایه — تاسیان — دختر خورشید
در نهفت ِ پرده ی شب
 دختر ِ خورشید
 نرم می بافد
 دامن ِ رقاصه ی صبح ِ طلایی را
 وز نهانگاه ِ سیاه ِ خویش
 می سراید مرغ ِ مرگ اندیش :
- " چهره پرداز ِ سحر مرده ست !
چشمه ی خورشید افسرده ست ! "
می دواند در رگ ِ شب
 خون ِ سرد ِ این فریب ِ شوم
 وز نهفت ِ پرده ی شب
 دختر ِ خورشید
 همچنان آهسته می بافد
 دامن ِ رقاصه ی صبح ِ طلایی را
سایه — تاسیان — سرودِ رستاخیز
به پا برخاستم :
 پر درد و خشم آلود
 ز پا بگسیخته زنجیر
دست آزاد
 نگاهم شعله خیز ِ کوره ی آتشفشان ِ خشم
و من لبریز ِ خشم ِ وحشی ِ فریاد
 به پا برخاستم :
 دستی نهاده بر دل خون بار
 و دستی با درفش ِ خلق ِ رزم آهنگ
 زبانم تشنه سوز ِ واژه ی دلخواه
 سرودم شعله ور در چشم ِ آتش رنگ
 سرود ِ آتش و خون :
شعله تاب ِ کوره ی بیداد
سرودی دادخواه ِ کینه های گم شده از یاد
 سرود ِ تشنه ی لبریز
 سرود ِ خشم رستاخیز
 سرودی رنج زاد و زندگی پرورد
سرودی کِش شکنج ِ مرگ نتواند شکست آورد
 و اینک من
 که بر لب های رنگ افسرده ی خاموش
 شکفت ِ غنچه های خنده تان را دوست می دارم
 چو شیرین خنده های باغ
به دامان ِ بهار ِ شوخ گرم آغوش
زمستان ِ سکوت ِ خویشتن را می گدازم در دل ِ پر داغ
 و در ماتم سرای سینه ها تان
شعله می آرایم از این بانگ ِ آتشگیر
فروگیرید اشک از گونه های زرد
 و بردارید دست از ناله های سرد
 و بسپارید با من گوش :
سرود ِ سینه ی تنگ شما می جوشد از این بانگ ِ آتشناک
 و از بهر ِ شما بر می گشاید این سرود آغوش
 و من در این سرود ِ پاک
 گلوی ناله های خویش را افشرده ام خاموش
و اشک ِ دردهای خویش را افشانده ام بر خاک
 چه شادی ها
 که در خود می تپد پر شور
به شوق ِ این دلاور سینه های ریش
 چه بس خورشید
 که در دل می پزد رژیای بام ِ زرنگار ِ صبح
درین جغد آشیان ِ شوم ِ مرگ اندیش
 چه بس اختر
 که می ریزد نگاه ِ انتظارش را
 برین راه ِ غبار آلود
 به بوی خنده ی خورشید ِ روشنگر
 و من از دور
 هم اکنون شوق ِ لبخند ِ ظفرمند ِ شما را می توانم دید
 که پرپر می زند در آرزوی بوسه ی لبهایتان بی تاب
 و پنهان ، چهره می آراید از خلوت سرای پرده ی امید
 وی مخوانم ازین لبخند ِ بی آرام
 که می آرد به من پیغام
- سرودی هم برای فتح باید ساخت !
سایه — تاسیان — به ناظم حکمت
مثل ِ یک بوسه ی گندم
مثل ِ یک غنچه ی سرخ
 مثل ِ یک پرچم ِ خونین ِ ظفر
 دل ِ افروخته ام را به تو می بخشم ، ناظم حکمت !
و نه تنها دل ِ من
 همه جا خانه ی توست :
 دل ِ هر کودک و زن
 دل ِ هر مرد
دل ِ هر که شناخت
 بشری نغمه ی امید ِ تو را
 که در آن هر شب و روز
 زندگی رنگ ِ دگر ، طرح ِ دگر می گیرد
 زندگی ، زندگی
 اما نه بدین گونه که هست
 نه بدین گونه تباه
 نه بدین گونه پلید
نه بدین گونه که اکنون به دیار ِ من و توست
 به دیاری که فرو می شکنند
 شب چراغی چو تو گیتی افروز
 وز سپهر ِ وطنش می رانند
 اختری چون تو پیام آور ِ روز
 لیک ناظم حکمت !
آفتابی چون تو
 به کجا خواهد رفت
که نباشد وطنش ؟
 و تو می دانی ناظم حکمت !
روز کاغذ ز کسی
وطنش را نتوانند گرفت
آری ای حکمت ، خورشید ِ بزرگ !
شرق تا غرب ستایشگر ِ توست
 وز کران تا به کران گوش ِ جهان
 پرده ی نغمه ی جان پرور ِ توست
جغد ها
 در شب ِ تب زده ی میهن ِ ما
 می فشانند به خاک
 هر کجا هست چراغی تابان
 و گل و غنچه ی باغ ِ ما را
 به ستم می ریزند
 زیر ِ پای خوکان
و به کام ِ خفاش
پرده می آویزند
 پیش ِ هر اختر ِ پاک
که به جان می سوزد
وین شبستان ِ فرو ریخته می افروزد
 لیک جان داروی شیرین ِ امید
 همچو خون ِ خورشید
 می تپد در رگ ِ ما
 و گل ِ گم شده سر می کشد از خاک ِ شکیب
غنچه می آرد بی رنگ ِ فریب
 و به ما می دهد این غنچه نوید
 از گل ِ آبی ِ صبح
خفته در بستر ِ سرخ ِ خورشید
 نغمه ی خویش رها کن حکمت !
 تا فرو پیچد در گوش ِ جهان
 و سرود ِ خود را
 چون گل ِ خنده ی خورشید بپاش
از کران تا به کران !
 جغد ها ، خفاشان
 می هراسند ز گلبانگ ِ امید
 می هراسند ز پیغام ِ سحر
بسراییم ، بخوانیم رفیق !
 نغمه ی خون ِ شفق
نغمه ی خنده ی صبح
پرده ی نغمه ی ماست
 گوش ِ فردای بزرگ
و نوابخش ِ سرود ِ دل ِ ماست
 لب ِ آینده ی پاک
سایه — تاسیان — صلح
جنبش ِ گهواره
 نغمه ی لالایی
ریزش ِ چشمه ی شیر
 به لب ِ غنچه ی تر
پرپر ِ پروانه
 جیک جیک ِ گنجشک
تابش ِ چشم ِ شناخت
 تپش ِ خواهش ِ گنگ
نگه ِ شوق و شکیب
بوسه ی عشق و شتاب
 خنده ی دلکش ِ گل های سپید
 به سر ِ زلف ِ عروس ...
جنبش ِ گهواره
 نغمه ی لالایی...
سایه — تاسیان — شاید…
در بگشایید
 شمع بیارید
 عود بسوزید
 پرده به یک سو زنید از رخ ِ مهتاب ...
 شاید
 این از غبار ِ راه رسیده
 آن سفری همنشین ِ گم شده باشد .
سایه — تاسیان — غروب
درختی پیر
شکسته ، خشک ، تنها ، گم
نشسته در سکوت ِ وهمناک ِ دشت
 نگاهش دور
 فسرده در غروب ِ مرده ی دلگیر
 و هنگامی که بر می گشت
کلاغی خسته سوی آشیان ِ خویش
 غم آور بر سر ِ آن شاخه های خشک
فروغ ِ واپسین ِ خنده ی خورشید
 شد خاموش
سایه — تاسیان — ناقوس
بانگ ِ ناقوس در دلم برخاست
 من سر آسیمه وار و خواب آلود
 جستم از جا :
- " چه بود ؟ آه چه بود ؟
 روز ِ شادی ست ؟ یا نوای عزاست ؟ ... "
هیچ کس لب به پاسخم نگشود
 باد جنبید و کشته شد فانوس
 شب گران بار و تیره چون کابوس
 بانگ ِ ناقوس در دلم برخاست
 آه ، می پرسم از خود :
- " این چه نواست ؟
 از برای که می زند ناقوس ؟ ... "
سایه — تاسیان — کابوس
می پرد نیل ِ شب از خاکستر ِ سرد ِ سحر
 وز نهفت ِ این مه آلود ِعبوس
می تراود صبح ِ رنگ آور
 واپسین فریاد ِ مرغ ِ حق
می چکد با لخته های خون
روی خاکستر
وز هراس ِ روز ِ دیگرگون
 می تپد چون چشمه ی سیماب
 چشم ِ هر اختر
روی هر دیوار
 ایستاده سایه ای چون وحشت ِ کابوس
کور و کین گستر
وز صدای پای هر عابر
 در سکوت ِ پر هراس ِ خویش می لرزند
 سایه های شوم ِ خوف آور ...
در همین هنگام
 از سپهر ِ نیلی زرتار
 می تراود صبح ِ آذرگون
زیر ِ پای ِ مرد ِ چکمه پوش
 چوبه های دار می روید
 می شکوفد خون
سایه — تاسیان — بر سوادِ سنگ‌فرشِ راه
با تمام ِ خشم ِ خویش
 با تمام ِ نفرت ِ دیوانه وار ِ خویش
 می کشم فریاد :
 ای جلاد !
 ننگت باد !
 آه ، هنگامی که یک انسان
 می کشد انسان ِ دیگر را
می کشد در خویشتن
انسان بودن را
 بشنو ای جلاد !
 می رسد آخر
 روز ِ دیگرگون
 روز ِ کیفر
 روز ِ کین خواهی
روز ِ بار آوردن ِ این شوره زار ِ خون
 زیر ِ این باران ِ خونین
سبز خواهد گشت بذر ِ کین
وین کویر ِ خشک
 بارور خواهد شد از گل های نفرین
 آه ، هنگامی که خون از خشم ِ سرکش
 در تنور ِ قلب ها می گیرد آتش
 برق ِ سرنیزه چه ناچیز است !
 و خروش ِ خلق
 هنگامی که می پیچد
چون طنین ِ رعد از آفاق تا آفاق
 چه دلاویز است !
بشنو ای جلاد !
 می خروشد خشم در شیپور
می کوبد غضب بر طبل
هر طرف سر می کشد عصیان
 و درون ِ بستر ِ خونین ِ خشم ِ خلق
 زاده می شود طوفان
 بشنو ای جلاد !
 و مپوشان چهره با دستان ِ خون آلود !
 می شناسندت به صد نقش و نشان مردم
 می درخشد زیر ِ برق ِ چکمه های تو
 لکه های خون ِ دامنگیر
 و به کوه و دشت پیچیده ست
 نام ِ ننگین ِ تو با هر مرده باد ِ خلق ِ کیفرخواه
و به جا مانده ست از خون ِ شهیدان
بر سواد ِ سنگ فرش ِ راه
 نقش ِ یک فریاد :
 ای جلاد
ننگت باد !
سایه — تاسیان — نیلوفر
ای کدامین شب !
 یک نفس بگشای
 جنگل ِ انبوه ِ مژگان ِ سیاهت را
 تا بلغزد بر بلور ِ برکه ی چشم ِ کبود ِ تو
 پیکر ِ مهتابگون ِ دختری کز دور
 با نگاه ِ خویش می جوید
 بوسه ی شیرین ِ روزی آفتابی را
 از نوازش های گرم ِ دست های من
 دختری نیلوفرین ، شبرنگ ، مهتابی
 می تپد بی تاب در خواب ِ هوسناک ِ امید ِ خویش
 پای تا سر یک هوس : آغوش
و تنش لغزان و خواهش بار می جوید
 چون مِهِ پیچان به روی دره های خواب آلود ِ سپیده دم
 بسترم را
 تا بلغزد از طلب سرشار
 همچو موج ِ بوسه ی مهتاب
 روی گندمزار
 تا بنوشد در نوازش های گرم ِ دست های من
شبنم ِ یک عشق ِ وحشی را
 ای کدامین شب !
 یک نفس بگشای مژگان ِ سیاهت را
سایه — تاسیان — دیوار
پشت ِ این کوه ِ بلند
 لب ِ دریای کبود
 دختری بود
 که من
 سخت می خواستمش
 و تو گویی که گالی
 آفریده شده بود
که منش دوست بدارم پر شور
 و مرا دوست بدارد شیرین و...
و شما می دانید
آه ، ای اخترکان ِ خاموش
که چه خوش دل بودیم
 من و او مست ِ شکر خواب ِ امید
و چهخوشبختی ِ پاک
 در نگاه ِ من و او می خندید ...
 وینک ای دخترکان ِ غماز
 گر نه لالید و نه گنگ
 بگشایید زبان
 و بگویید که از یک بهتان
چون شد این چشمه غبار آلود !
 و میان ِ من و او
 اینک این دشت ِ بزرگ
اینک این راه ِ دراز
 اینک این کوه ِ بلند
سایه — تاسیان — مرگ دیگر
مرگ در هر حالتی تلخ است
 اما من
 دوست تر دارم که چون از ره درآید مرگ
 در شبی آرام چون شمعی شوم خاموش
لیک مرگ ِ دیگری هم هست
 دردناک اما شکرف و سرکش و مغرور
مرگ ِ مردان ، مرگ ِ در میدان
 با تپیدن های طبل و شیون ِ شیپور
 با صفیر ِ تیر و برق ِ تشنه ی شمشیر
غرقه در خون پیکری افتاده در زیر ِ سم ِ اسبان
 وه چه شیرین است
 رنج بردن
 پا فشردن
 در ره ِ یک آرزو مردانه مردن !
 وندر امید ِ بزرگ ِ خویش
با سرود ِ زندگی بر لب
 جان سپردن
آه ، اگر باید
 زندگانی را به خون ِ خویش رنگ ِ آرزو بخشید
 و به خون ِ خویش نقش ِ صورت ِ دلخواه زد بر پرده ی امید
 من به جان و دل پذیرا می شوم این مرگ ِ خونین را
سایه — تاسیان — احساس
بسترم
 صدف ِ خالی ِ یک تنهایی ست
 و تو چون مروارید
گردن آویز ِ کسان ِ دگری
سایه — تاسیان — کاروان
دیرست گالیا !
در گوش ِ من فسانه ی دلدادگی مخوان
 دیگر ز من ترانه ی شوریدگی مخواه
دیرست ، گالیا ! به ره افتاد کاروان
 عشق ِ من و تو ... آه
 این هم حکایتی ست
 اما درین زمانه که درمانده ، هر کسی
 از بهر ِ نان ِ شب
 دیگر برای عشق و حکایت مجال نیست
 شاد و شکفته در شب ِ جشن ِ تولدت
 تو بیست شمع خواهی افروخت تابناک
امشب هزار دختر ِ همسال ِ تو ، ولی
خوابیده اند گرسنه و لخت روی خاک
زیباست رقص ِ ناز ِ سرانگشت های تو
بر پرده های ساز
 اما هزار دختر ِ بافنده این زمان
 با چرک و خون ِ زخم ِ سرانگشت هایشان
 جان میکنند در قفس ِ تنگ ِ کارگاه
 از بهر ِ دستمزد ِ حقیری که بیشت از آن
 پرتاب می کنی تو به دامان ِ یک گدا
 وین فرش ِ هفت رنگ که پامال ِ رقص ِ توست
از خون و زندگانی ِ انسان گرفته رنگ
در تار و پود ِ هر خط و خالش هزار رنج
در آب و رنگ ِ هر گل و برگش هزار ننگ
اینجا به خاک خفته هزار آرزوی پاک
 اینجا به باد رفته هزار آتش ِ جوان
 دست ِ هزار کودک ِ شیرین ِ بی گناه
چشم ِ هزار دختر ِ بیمار ِ ناتوان
دیرست ، گالیا !
هنگام بوسه و غزل عاشقانه نیست
 هر چیز رنگ ِ آتش و خون دارد این زمان
 هنگامه ی رهایی لب ها و دست هاست
عصیان ِ زندگی ست
 در روی من مخند !
 شیرینی ِ نگاه ِ تو بر من حرام باد !
بر من حرام باد ازین پس شراب و عشق !
 بر من حرام باد تپش های قلب ِ شاد !
 یاران ِ من به بند
 در دخمه های تیره و نمناک ِ باغ ِ شاه
 در عزلت ِ تب آور ِ تبعیدگاه ِ خارک
 در هر کنار و گوشه ی این دوزخ ِ سیاه
 زودست ، گالیا !
 در گوش ِ من فسانه ی دلدادگی مخوان !
اکنون ز من ترانه ی شوریدگی مخواه !
زودست ، گالیا ! نرسیده ست کاروان ...
روزی که بازوان ِ بلورین ِ صبحدم
 برداشت تیغ و پرده ی تاریک ِ شب شکافت
روزی که آفتاب
 از هر دریچه تافت
 روزی که گونه و لب یاران ِ هم نبرد
 رنگ ِ نشاط و خنده ی گم گشته بازیافت
 من نیز بازخوام گردید آن زمان
 سوی ترانه ها و غزل ها و بوسه ها
 سوی بهارهای دل انگیز ِ گل افشان
 سوی ِ تو
 عشق ِ تو !
سایه — تاسیان — برای روزنبرگ‌ها
خبر کوتاه بود :
 - " اعدام شان کردند "
خروش ِ دخترک برخاست
 لبش لرزید
 دو چشم ِ خسته اش از اشک پر شد
گریه را سر داد ...
و من با کوششی پر درد اشکم را نهان کردم
 - چرا اعدامشان کردند ؟
می پرسد ز من با چشم ِ اشک آلود
چرا اعدام شان کردند ؟
- عزیزم دخترم !
 آنجا ، شگفت انگیز دنیای ست : دروغ و دشمتی فرمانروایی می کند آنجا
 طلا ، این کیمیای خون ِ انسان ها
 خدایی می کند آنجا
 شگفت انگیز دناییی که همچون قرن های دور
 هنوز از ننگ ِ آزار ِ سیاهان دامن آلوده ست
 در آنجا حق و انسان حرف هایی پوچ و بیوده ست
 در آنجا رهزنی ، آدمکشی ، خونریزی آزاد است
 و دست و پای آزادی ست در زنجیر
عزیزم دخترم !
 آنان
 برای دشمنی با من
 برای دشمنی با تو
 برای دشمنی با راستی
اعدام شان کردند
 و هنگامی که یاران
با سرود ِ زندگی بر لب
 به سوی مرگ می رفتند
 امیدی آشنا می زد چو گل در چشم شان لبخند
 به شوق ِ زندگی آواز می خواندند
 و تا پایان به راه ِ روشن ِ خود با وفا ماندند
 عزیزم !
 پاک کن از چهره اشکت را ز جا برخیز !
 تو در من زنده ای ، من در تو ، ما هرگز نمی میریم
 من و تو با هزاران ِ دیگر
 این راه را دنبال می گیریم
از آن ِ ماست پیروزی
 از آن ِ ماست فردا با همه شادی و بهروزی
 عزیزم !
 کار ِ دنیا رو به آبادی ست
 و هر لاله که از خون ِ شهدیان می دمد امروز
 نوید ِ روز ِ آزادی ست
سایه — تاسیان — در زنجیر
بال ِ فرشتگان ِ سحر را شکسته اند
 خورشید را گرفته به زنجیر بسته اند
 اما تو هیچ گاه نپرسیده ای که :
 - مرد !
 خورشید را چگونه به زنجیر می کشند ؟
گاهی چنان درین شب ِ تب کرده ی عبوس
 پای زمان به قیر فرو می رود که مرد
 اندیشه می کند :
 - شب را گذار نیست !
 اما به چشم های تو ای چشمه ی امید
 شب پایدار نیست !
سایه — تاسیان — شکست
آسمان زیر ِ بال ِ اوج ِ تو بود
 چون شد ای دل که خاکسار شدی !
 سر به خورشید داشتی و دریغ
 زیر ِ پای ستم غبار شدی !
 ترسم ای دلنشین ِ دیرینه
 سرگذشت ِ تو هم زیاد رود
 آرزومند را غم ِ جان نیست
 آه اگر آرزو به باد رود !
سایه — تاسیان — مرجان
سنگی ست زیر ِ آب
 در گود ِ شب گرفته ی دریای ِ نیلگون
تنها نشسته در تک ِ آن گور ِ سهمناک
 خاموش مانده در دل ِ آن سردی و سکون
 او با سکوت ِ خویش
 از یاد رفته ای ست در آن دخمه ی سیاه
هرگز بر او نتافته خورشید ِ نیم روز
هرگز بر او نتافته مهتاب ِ شامگاه
 بسیار شب که ناله برآورد و کس نبود
 کان ناله بشنود
 بسیار شب که اشک بر افشاند و یاوه گشت
 در گود ِ آن کبود
 سنگی ست زیر ِ آب ولی آن شکسته سنگ
زنده ست ، می تپد به امیدی در آن نهفت
 دل بود اگر به سینه ی دلدار می نشست
 گل بود اگر به سایه ی خورشید می شکفت
سایه — تاسیان — قصه
هرگز این قصه ندانست کسی
 آن شب آمد به سرای من و خاموش نشست
 سر فرو داشت نمی گفت سخن
 نگهش از نگهم داشت گریز
 مدتی بود که دیگر با من
 بر سر ِ مهر نبود
 آه ، این درد مرا می فرسود :
" او به دل عشق ِ دگر می ورزد "
گریه سر دادم در دامن ِ او
های هایی که هنوز
 تنم از خاطره اش می لرزد !
 بر سرم دست کشید
 در کنارم بنشست
 بوسه بخشید به من
 لیک می دانستم
 که دلش با دل ِ من سرد شده است !
سایه — تاسیان — زمین
زین پیش شاعران ِ ثنا خوان که چشم شان
 در سعد و نحس ِ طالع و سیر ِ ستاره بود
 بس نکته های نغز و سخن های پر نگار
 گفتند در ستایش ِ این گنبد ِ کبود
اما زمین که بیش تر از هر چه در جهان
 شایسته ی ستایش و تکریم آدمی ست
 گمنام و ناشناخته و بی سپاس ماند
ای مادر ای زمین !
 امروز این منم که ستایشگر ِ توام
 از توست ریشه و رگ و خون و خروش ِ من
فرزند ِ حقگزار ِ تو و شاکر ِ توام
بس روزگار گشت و بهار و خزان گشت
تو ماندی و گشادگی ِ بی کرانه ات
 طوفان ِ نوح هم نتوانست شعله کشت
از آتش ِ گداخته ی جاودانه ات
 هر پهلوان به خاک رسیده ست گرده اش
 غیر از تو ای زمین که در این صحنه ی ستیز
 ماندی به جای خویش
 پیوسته زورمند و گران سنگ و استوار
 فرزند ِ بدسگالی اگر چون حرامیان
 بر حرمت ِ تو تاخت
 هرگز تهی نشد دلت از مهر ِ مادری
 با جمله ناسپاسی ِ فرزند ِ بی شناخت
 آری زمین ستایش و تکریم را سزاست
 از اوست هر چه هست در این پهن بارگاه
 پروردگان ِ دامن و گهواره ی وی اند
 سهراب ِ پهلوان و سلیمان ِ پادشاه
ای بس که تازیانه ی خونین ِ برق و باد
 پیچیده دردناک
بر گرده ی زمین
 ای بس که سیل ِ کف به لب آورده ی عبوس
 جوشیده سهمناک بر این خاک ِ سهمگین
 زان گونه مرگ بار که پنداشتی ، دریغ
 دیگر زمین همیشه تهی مانده از حیات
 اما زمین همیشه همان گونه سخت پشت
 بیرون کشیده تن
 از زیر ِ هر بلا
و آغوش باز کرده به لبخند ِ آفتاب
زرین و پر سخاوت و سرسبز و دلگشا
بگذار چون زمین
 من بگذرانم این شب ِ طوفان گرفته را
 آنگه به نوش خند ِ گهربار ِ آفتاب
 پیش ِ تو گسترم همه گنج ِ نهفته را
سایه — تاسیان — هفتمین اختر این صبح سیاه
ای دریغا چه گلی ریخت به خاک !
 چه بهاری پژمرد !
چه دلی رفت به باد !
 چه چراغی افسرد !
هر شب این دلهره ی طاقت سوز
 خوابم از دیده ربود
 هر سحر چشم گشودم نگران :
 چه خبر خواهد بود ؟
سرنوشت ِ دل من بود درین بیم و امید
آه ای چشمه ی نوشین حیات !
 ای امید ِ دلبند !
 گرچه صدبار دلم از تو شکست
 هیچ گه از لب ِ نوشت نبریدم پیوند
 آخر ای صبحدم ِ خون آلود
 آمد آن خنجر ِ بیداد فرود
 شش ستاره به زمین درغلتید
شش دل ِ شیر فروماند از کار
 شش صدا شد خاموش
 بانگ ِ خون در دل ِ ریشم برخاست
 پر شدم از فریاد
 هفتمین اختر ِ این صبح ِ سیاه
 دل ِ من بود که بر خاک افتاد