حمید مصدق — درفش کاویان — قسمت۲
 کلاغان سیه
 این فوج پیش آهنگ شام تار
 فراز شهر با آواز ناهنجار
 رسیدند آن زمان چون ابر ظلمت بار
 زمین رخت عزای خویش می پوشید
 زمان ته مانده های نور را در جام خاک خسته می نوشید
 فرو افتاده در طشت افق خورشید
 میان طشت خون خورشید می جوشید
سیاهی برگ و پر بگشوده پیچک وار بر دیوار می پیچید
شبانگاهان به گلمیخ زمان
 شولای شوم خویش می آویخت
 و بر رخسار گیتی رنگهای قیرگون می ریخت
 در این تاریکی مرموز شهر بی تپش مدهوش
 چراغ کلبه ها خاموش
در این خاموش شب اما
درون کوره آهنگری یک شعله سوزان بود
لب هر در
 به روی کوچه ها آهسته وا می شد
و از دهلیز قلب خانه ها با خوف
 سراپا واژه انسان رها می شد
هزاران سایه کمرنگ
 در یک کوچه با هم آشنا می شد
طنین می شد صدا می شد
صدای بی صدایی بود و فرمان اهورایی
درون کوره آهنگری آتش فروزان بود
 و بررخسار کاوه سایه های شعله می رقصید
 غبار راه سال و ماه
نشسته در میان جنگل گیسوی مشگین فام
 خطوط چین پیشانیش
نشان از کاروان رفته ایام
نهاده پای بر سندان
 دژم پژمان
 پریشان بود
 ستمها بر تن و بر جان او رفته
دلش چون آهنی در کوره بیداد ها تفته
 از آن رو کان سیه کردار
 گجسته اژدهک پیر دژ رفتار
آن خونخوار
 هماره خون گلگون جوانان وطن می خورد
 روان کاوه زاین اندوه می آزرد
 اگرچه پیکرش را حسرتی جانکاه می کاهید
 درون سینه اش دل ؟
 نه
 که خورشید محبت گرم می تابید
به قلبش گرچه اندوه فراوان بود
هنوزش با شکست از گشت سال و ماه
 فروغ روشنی بخش امید و شوق
در چشمش نمایان بود
 در آن میدان
 کنار کارگاه کاوه جنگجو جانباز
فزونی می گرفت آن جمع را هر چند
در آنجا کاوه بر آن جمع جانبازان جنگاور
نگاهی مهربان افکند
 اگر چه بیمناک افکند
 اگر چه بیمناک از جان یاران بود
همه یاران او بودند
همه یاران با ایمان او بودند
 همه در انتظار لحظه فرمان او بودند
و کاوه
 مرد آزاده
 سکوت خویش را بشکست و اینسان گفت
 گذشته سالهای سال
 که دلهامان تهی گشته است از آمال
 اجاق آرزو ها کور
چراغ عمرمان بی نور
 تن و جانمان اسیر بند
 به رغم خویشتن تا چند
 دهیم از بهر ماران دو کتف اژدهک پیر
سر فرزند
مرا جز قارن این دلبند
نمانده دیگرم فرزند
اگر در جنگ با دشمن
 روان او رود از تن
 از آن به تا سر او طعمه ماران دوش
اژدهک دیوخو گردد
 شما را تا به چند آخر
 نشستن روز و شب اندوه و غم خوردن
 شما را تا به کی باید
در این ظلمت سرا عمری به سربردن
بپا خیزید
 کف دستانتان را قبضه شمشیر می باید
 کماندارانتان را در کمانها تیر می باید
 شما را عزمی کنون راسخ و پیگیر می باید
شما را این زمان باید
 دلی آگاه
 همه با همدگر همراه
 نترسیدن ز جان خویش
روان گشتن به سوی دشمن بد کیش
نهادن رو به سوی این دژ دیوان جان آزار
 شکستن شیشه نیرنگ
بریدن رشته تزویر
 دریدن پرده پندار
 اگر مردانه روی آرید و بردارید
از روی زمین از دمشنان آثار
 شود بی شک
 تن و جانتان ز بند بندگی آزاد دلها شاد
 تن از سستی رها سازید
 روانها را به مهر اورمزدا آشنا سایزد
 از آن ماست پیروزی
درنگی کاوه کرد
 آنگاه با لبخند
 نگاهی گرم وگیرا بر گروه مردمان افکند
 لبش را پرسشی بشکفت
 به گرمی گفت با یاران
 دراینجا هست ایا کس
 که با ما نیست هم پیمان ؟
گروهی عزمشان راسخ
 که کنون جنگ باید کرد
به خون اهرمن شمشیر را گلرنگ باید کرد
 و دامان شرف را پاک از هر ننگ باید کرد
 گروهی گرچه اندک
 در نگهشان ترس و نومیدی هویدا بود
 و در رخسارشان اندیشه تردید پیدا بود
زبانشان زهر می پاشید
زهر یاس و بدبینی
 بد اندیشی تهی از مهر میهن قلب ناپاکش
 صدا سر داد
ای یاران قضای آسما ست این
همانا نیست جز این سرنوشت ما در این کشور
چه خواهد کرد با گفتار خود کاوه
 گروهی را به کشتن می دهد این مرد آهنگر
 و تو ای کاوه ای بی دانش و تدبیر
 نمی دانی مگر کادین اژدهک پیر
 به جان پیمان یاری تا ابد با اهرمن دارد
 نگیرد حلقه این بندگی از گوش
تا جان در بدن دارد
 نمی دانی مگر کاو آرزومند است
 زمین هفت کشور را
 ز خون مردمان هفت کشور لعلگون سازد
 روان در هفت کشور رود خون سازد
تو را که نیست غیر از انتقام خون فرزندان
نه دردل آرزویی
 نی هوای دیگری درسر
چه می گویی دگر اندیشه ات خام است
تو راینک سزا لعن است و دشنام است
من اینجا درمیان زیج غمها می نشینم در شبان تار
که آخر دیر پاشام سیه را هم سرانجام است
در این ماندن
 اگر ننگ است اگر نام است
نمی پویم من این ره را
 که آرامش
 نه در رزم است
 در بزم است و با جام است
سخنها کار خود می کرد
میان جمع موج افتاد
 شدند اندیشه ها سرگشته در گردابی از تردید
 سپاه یاس در کار تسلط بود
 بر امید
 چه باید کرد ؟
گروهی گرم این نجوا
که کنون نیکتر مردن
 از اینسان زندگی با ننگ و بدنامی به سربردن
گروهی بر سر ایمان خود لرزان
که آری نیک می گوید
کنون این اژدها ی فتنه در خواب است
نشاید خوابش آشفتن
 گروهی که به کیش ایند و با فیشی روند
آماده رفتن
که ناگه بانگ گردی از میان انجمن برخاست
جبان خاموش شرمت باد
صدای گرم و گیرایش
شکست اندیشه تردید
 کلامش دلپذیر افتاد
سکونی و سکوتی جمع را بگرفت
نفس در تنگنای سینه ها واماند
 که این آوای مردانه
 ز نو بر آسمان برخاست
 جبان خاموش شرمت باد
 تو ای خو کرده با بیداد
 سحر با خود پیام صبح می آرد
 لبان یاوه گو بر بند
که پیکان نفاق از چاه لبهات می بارد
اگر صد لشکر از دیو و ددان اژدهک بد کنش با حیله و ترفند
 به قصد ما کمین سازند
 من و تو ما اگر گردند
 بنیادش براندازند
هراسی در دل ما نیست
 ستمهایی که بر ما رفت
 از این افزون نخواهد شد
دگر کی به شود کشور
 اگر کنون نخواهد شد
 اگر می ترسی از پیکار
اگر می ترسی از دیوان جان آزار
 را بر جنگ دشمن نیست گر آهنگ
 تو واین راه تنهایی
 که آلوده ست با هر ننگ
نوید ما
 امید ماست
 امید ماست
 که چون صبح بهاری دلکش و زیباست
اگر پیمان
 گجسته اژدهک دیوخو با اهرمن دارد
برای مردم آزاده گر بند و رسن دارد
 دلیران را از این دیوان کجا پرواست
 نگهدار دلیران وطن مزداست
میان آن گروه خشمگین این گفتگو افتاد
 بلی مزداست
نگهدار دلیران وطن مزدای بی همتاست
نفاق افکن
ز شرم و بیم رسوایی گریزان شد
 و در خیل سیاهیهای شب
از پیش چشم خشمگین خلق پنهان شد
و مردم باز با ایمان راسختر
 ز جان و دل به هم پیوسته
 با هم یار می گشتند
 به جان آماده پیکار می گشتند
کنار کوره آهنگری کاوه
 به سرانگشت خود بستر اشک شوق
 آنگه گفت
فری باد و همایون باد
 شما را عزم جزم
ای مردم آزاد
 به سوی مهر بازایید
و از آیینه دلها
 غبار تیره تردید بزدایید
روانها پاک گردانید
 و از جانها نفوذ اهرمن رانید
 که می گوید
قضای آسمان است این و دیگرگون نخواهد شد ؟
 قضای آسمانی نیست
اگر مردانه برخیزید
 و با دیو ستم جانانه بستیزید
 ستمگر خوار و بی مقدار
به پیش عزم مردان و دلیران چون نخواهد شد ؟
نگاه کاوه آنگه چون عقابی بیکران دور را پیمود
 دل و جانش در آن دم با اهورا بود
به سوی ‌آسمان دستان فرا آورد
یاران هم چنین کردند
 نیایش با خدای عهد و پیمان میترا آورد
 خدای عهد و پیمان میترا پشت و پناهم باش
بر این عهد و براین میثاق
 گواهم باش
 در این تاریک پر خوف و خطر
 خورشید راهم باش
خدای عهد و پیمان میترا دیراست اما زود
مگر سازیم بنیاد ستم نابود
به نیروی خرد از جای برخیزیم
و با دیو ستم آن سان در ویزیم و
 بستیزیم
 که تا از بن
 بنای اژدهکی را براندازیم
به دست دوستان از پیکر دشمن
 سراندازیم
و طرحی نو دراندازیم
پس آنگه کاوه رویش را
 به سوی کوره آهنگری گرداند
 زمین با زانوانش آشنا شد
 کاوه با مجوا
 نیایش را دگر باره چنین برخواند
به دادار خردمندی
 که بی مثل است و بی مانند
 به نور این روشنی بخش دل و جان و جهان سوگند
که می بندیم امشب از دل و از جان همه پیمان
که چون مهر فروزان از گریبان افق سر بر کشد تابان
جهانی را ز بند ظلم برهانیم
ز لوث اژدهک پیر
 زمین را پاک گردانیم
 سپس برخاست
به نیزه پیش بند چرمی اش افراشت
 نگاه او فروغ و فر فرمان داشت
 کنون یاران به پا خیزید
 و بر پیمان بسته ارج بگزارید
عقاب آسا و بی پروا
به سوی خصم روی آرید
 به سوی فتح و پیروزی
به سوی روز بهروزی
زمین و آسمان لرزید
 و آن جمعیت انبوه
 ز جا جنبید
 چونان شیر خشم آگین
یه سان کوره آتشفشان از خشم
جوشان شد
 چنان توفان بنیان کن خروشان شد
روانشان شاد
 ز بند بندگی آزاد
به سوی بارگاه اژدهک پیر با فریاد
غضبشان شیر
 به مشت اندر فشرده قبضه شمشیر
 و در دلشان شرار عقده های سالیان دیر
و د ر بازویشان نیرو
و در چشمانشان آتش
 همه بی تاب و بس سر کش
روان گشتند
به سوی فتح و آزادی
به سوی روز بهروز ی
 و بر لبها سرود افتخار آمیز پیروزی
به روی سنگفرش کوچه سیل خشم
در قلب شب تاری
 چو تندآب بهاری پیش می لغزید
 و موج خشم برمی کند و از روی زمین می برد
 بنای اژدهکی را
 و می آورد
 طربناکی و پاکی را
در آن شب از دل و ازجان
به فرمان سپهسالار کاوه مردم ایران
ز دل راندند
 نفاق و بندگی و خسته جانی را
و بنشاندند
صفا و صلح و عیش وشادمانی را
نوازش داد باد صبحدم بر قله البرز
 درفش کاویانی را