mabidan/ganjoor huggingface dataset:
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۳۱
بوی گل و رنگ لاله دارد
روی مه و خوی هاله دارد
با حکم روان چه می توان کرد
بر گریه برات ناله دارد
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۳۲
ز مژگان می‌کند رم چشم آهویی که او دارد
ز وحشت می‌گریزد وحشت‌خویی که او دارد
شود آیینه تا در برکشد عکس خرامش را
ز رشکم می‌کشد آه از سر کویی که او دارد
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۳۳
ز بیداد تو عاشق خاطر بی‌کینه‌ای دارد
جدا هر ذره خاکسترش آیینه‌ای دارد
خمار دوستی درد سرش جاوید می‌ماند
صداع می همین دود شب آدینه‌ای دارد
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۳۴
عالم از گریه من بزم شرابی دارد
گل حیرانی بسیار گلابی دارد
نکند فیض ادب رنج خموشی ضایع
هر سؤالی که نکردیم جوابی دارد
اجر ناکامی از اندازه حسرت بیش است
گل ناچیده این باغ گلابی دارد
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۳۵
دل دشمن نصیحتی دارد
چشم بیگانه الفتی دارد
خبر از مستی و خمارش نیست
میگساری فراغتی دارد
دل دیوانه بی تماشا نیست
هر کجا هست صحبتی دارد
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۳۶
چو گل از اختلاطم سنگ طفلان تازگی دارد
در این حالم نصیحت‌های یاران تازگی دارد
به خاک کشته‌ای کز ابر رحمت باج می‌گیرد
تغافل‌های ابر نوبهاران تازگی دارد
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۳۷
زبان ناصح اگر زهر قاتلی دارد
جنون کامل ما دست قابلی دارد
ز دیر و صومعه پیش از اراده می گذریم
وجود ناقص ما شوق کاملی دارد
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۳۸
نیاز عشق پیش از آشتی رنجیدنی دارد
دلی دارم که در هر دیدنی وادیدنی دارد
عجب گل چیدنی دارد بهار سینه صافیها
بهار سینه صافیها عجب گل چیدنی دارد
زخاکم لاله می روید ز اشکم غنچه می خندد
تماشاگاه وحدت خوشنما خندیدنی دارد
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۳۹
دل قبله ای از طرف کلاهی دارد
جان بتکده سجده پناهی دارد
عید است به دیوانه مبارک باشد
قربانگاهی از سر راهی دارد
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۴۰
ز چشم فتنه ات محشر غم پنهانیی دارد
به ذوق جلوه ات افلاک پر افشانیی دارد
چه سازم شیوه خونریزی از یاد نگاهش رفت
مگر از چشم مستی سرمه حیرانیی دارد
دل ما دست از دامان مژگان نخواهد داشت
نظر از چشم او می خواهد و قربانیی دارد
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۴۱
گرفتم او گذاری بر سر بیمار می‌آرد
کجا دل طاقت حیرانی دیدار می‌آرد
ز راز دل حجاب عشق می‌بندد زبانم را
ترحم با منش هرگاه در گفتار می‌آرد
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۴۲
کو قاصدی که نامه به باد صبا برد
تا گردم از قلمرو بال هما برد
هرکس به روی ما در چاک قفس گشود
پیش درش تبسم گل التجا برد
یکچند هم به رغم فلک بیوفا شدم
شاید به این وسیله کسی نام ما برد
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۴۳
کی چو بی‌دردان نوید وصلم از جا می‌برد
می‌شود خون گر دلم نام تمنا می‌برد
عقل زاهد می‌کند گر ترک این سودای خام
جنس بالا دستی از بازار مینا می‌برد
عشق یوسف را چراغ بزم زندان می‌کند
گر عنان طاقت از دست زلیخا می‌برد
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۴۴
آنکه لعلش بیشتر از نیشتر دل می‌برد
گر به خاطر بگذرد شیرین‌شکر دل می‌برد
غیر حرف او نمی‌دانم چه گویم در جواب
هرکه می‌پرسد ز حال من خبر دل می‌برد
شاهد رنگین دنیا جلوه‌ای دارد مپرس
می‌خورد خون جگر تا در نظر دل می‌برد
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۴۵
بی هوش تر ز خوابم و خوابم نمی برد
طوفان گریه گشتم و آبم نمی برد
با آنکه غیر دیده تنک ظرفی مرا
با توبه هم به بزم شرابم نمی برد
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۴۶
بس که بیگانگی از خاطر آن گل گذرد
تا خیالش ز دل ما به تغافل گذرد
نتوان داشت به زنجیر در آن انجمنم
که بجز حرف پریشانی کاکل گذرد
غیر کاکل به سر او نشنیده است کسی
کز سر سرو سهی سایه سنبل گذرد
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۴۷
دل کسی که به این ترکتاز می گذرد
چگونه از سر دعوی باز می گذرد
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۴۸
ز تیغ او گل زخمی شکار خواهم کرد
ز رشک خون به دل نوبهار خواهم کرد
هزار درد سرم هست غیر بیکاری
جنون رسید ندانم چه کار خواهم کرد
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۴۹
چشمت از هر گردشی بزم دگر آماده کرد
عکس رویت شیشه آیینه را پر باده کرد
نسخه بینایی‌ای می‌خواست بهر روزگار
مصلحت بینی که لوح خاطرم را ساده کرد
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۵۰
دلم در آتش رشک چراغ می سوزد
که با خیال که شبها دماغ می سوزد
درین بهار کسی را مسلم است جنون
که از فتیله زنجیر داغ می سوزد
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۵۱
آتش عشق نه تنها دل و دین می سوزد
گر فتد سایه عشق به زمین می سوزد
فکر شبگیر سر کوی تو دارد در سر
پیک آهم نفسم از بهر همین می سوزد
سینه صافی است مرا صیقل آیینه اسیر
گر نماید دلم اندیشه کین می سوزد
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۵۲
جان سختی دلم را بیداد می شناسد
قدر ستم کشان را فرهاد می شناسد
مشت غبار عاشق در دام اضطراب است
گشتیم خاک و ما را صیاد می شناسد
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۵۳
گریختم که به گرد ره تو کس نرسد
گداختم که به آیینه ات نفس نرسد
بهار سوختگی را طراوت دگرست
اگر چه گل چمن آرا بود به کس نرسد
به شاهراه وفا نام شکوه کس نشنید
چه شد که ناله به دردسر جرس نرسد
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۵۴
دل ز تاراج نگاه شعله بازش می‌رسد
گفتن افسانه سوز و گدازش می‌رسد
طفل و محجوب است و بی‌باک است و معشوق رسا
هرچه خواهد می‌تواند کرد نازش می‌رسد
چشم و زلفش اختیار عالمی دارد اسیر
کشتن ما بستن اهل نیازش می‌رسد
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۵۵
هستیم از بس غبار خاطر احباب شد
هر سر مژگان من سرچشمه سیلاب شد
پاره ابری شد از باران اشک من قفس
چشمه دام از سرشکم حلقه گرداب شد
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۵۶
از کدوی باده کی باشد که گلها بشکفد
در گل ساغر بهار خاطر ما بشکفد
کو بهار نکهت پیراهنی کز جلوه اش
همچو نرگس غنچه چشم تر ما بشکفد
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۵۷
دل افسرده هر خام جوش ما نمی‌داند
کسی تا می ننوشد نشئه صهبا نمی‌داند
زبان جور او را هیچ کس چون من نمی‌فهمد
بدآموز تمنا قدر استغنا نمی‌داند
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۵۸
ز خمار عضو عضوم به شکسته خار ماند
نفس از خرابی دل به کف غبار ماند
سر زندگی ندارد چه شکفتگی فزاید
ز خمار خنده ما به گل مزار ماند
نه همین پیاله ما شب جمعه بینوا شد
نه به دیده خواب گنجد نه به دل قرار ماند
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۵۹
غمت به راحت وصلت به جنگ می ماند
تغافلت به سپاه فرنگ می ماند
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۶۰
یکدلم گرچه پریشان نظرم ساخته اند
گوشه گیرم که چنین در به درم ساخته اند
از نفس ماندم و پرواز به دادم نرسید
مگر از پرده دل بال و پرم ساخته اند
تا در آیینه دیگر نشناسم خود را
بی تو هر لحظه به رنگ دگرم ساخته اند
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۶۱
هر که را چیزی به قدر ظرف همت داده اند
روزی ما از سر خوان محبت داده اند
با دو عالم شوق گفتن بیزبانم کرده اند
با هزاران حسرت دیدار حیرت داده اند
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۶۲
درها به روی ناز و تماشا گشاده اند
دل برده اند و در عوض آیینه داده اند
بیش از دمی بر اهل هوس اعتماد نیست
گر چون کمان خدنگ تو را سینه داده اند
از من اسیر باده پرستی رواج یافت
زهدم به غارت شب آدینه داده اند
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۶۳
در این مکتب کتاب عقل را دیوانه می‌خواند
خط دیوانی زنجیر را فرزانه می‌خواند
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۶۴
عشق اول بر دل غم‌پرور آتش می‌زند
شعله چون بیدار شد بر بستر آتش می‌زند
پیش گرمی‌های آه ما چراغ مرده‌ای است
برق بی‌حاصل که بر خشک و تر آتش می‌زند
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۶۵
نو بهار آمد دلم فال شکفتن می زند
بوی گل بر آتش افسرده دامن می زند
نیست آسان خاطر جمعی پریشان ساختن
می گذارد برق تا خود را به خرمن می زند
اشک طوفان کوششی از بهر تعمیرم فرست
سیل بی پرواست طبل آرمیدن می زند
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۶۶
چند غفلت صید ایمانم کند
کافری کو تا مسلمانم کند
بر نخواهم داشت چشم از چشم او
گر ز مژگان تیر بارانم کند
رفته ام از کوی رسوایی اسیر
شوق می ترسم پشیمانم کند
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۶۷
به زنده کرده سوز نهان قبا چه کند
به شمع مهر و وفا خصمی صبا چه کند
تو کینه جوی و دعا بی اثر وفا بدنام
به نا امیدی من عشق بینوا چه کند
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۶۸
کی سر شوریده من فکر سامان می‌کند
چاک‌های سینه‌ام کار گریبان می‌کند
شب به یاد روی آتشناک او در کنج غم
گریه‌ای دارم که آتش را گلستان می‌کند
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۶۹
بس که گلگون سرشکم جلوه رنگین می‌کند
گریه من دشت را دامان گلچین می‌کند
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۷۰
گاهی از نگه به رخم خنده می کند
چندانکه بیش می کشدم زنده می کند
نام خدا به خویش ببالید باغها
او را قبای گل چه برازنده می کند
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۷۱
خاکسترم را دود دل ابر بهاری می کند
در عالم یاد رخی آیینه تاری می کند
چشمی که طعن مستیم بر هوشیاری می زند
پنهان چرا در خاطرم پیمانه کاری می کند
یاد فراغت می دهد خاکم به تاراج غبار
آسودگی حشر مرا با بیقراری می کند
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۷۲
اگر به جانب من شعله خار می بیند
خوشم که با نظر اعتبار می بیند
ز رشک دولت بیدار دیده می سوزم
که عکس روی تو را در کنار می بیند
ز باغ جز گل افسردگی نخواهد چید
کسی که فال جنون در بهار می بیند
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۷۳
خدنگت مرا یار دیرینه بود
چراغ دل و آتش سینه بود
تو در مکتب حسن خواندی سبق
کتاب گلستانت آیینه بود
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۷۴
اشکم به گلشن دل صد پاره می رود
حسرت به باغبانی نظاره می رود
برق نگاه گرم تو آیینه را گداخت
آتش به چشم روشنی خاره می رود
در گلشنی که دود بجوشد ز رنگ گل
خون فسرده از رگ فواره می رود
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۷۵
آشنایی نه چراغی است که خاموش شود
دوستی نیست جناغی که فراموش شود
چون مست باده ستم آن سنگدل شود
ترسم ز صبر جورکشان منفعل شود
آباد خانه دلم از گرد کلفت است
ترسم غبار خاطرم از گریه گل شود
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۷۶
لب بگشا به گفتگو تا دل ما روا شود
گرد مرا به باد ده تا نمک هوا شود
اشک چو می گدازدم گریه به باغ سرکنم
رنگ بهار در دمن با گلی آشنا شود
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۷۷
عشق یک پرده از آن عاشق پر نور شود
تا به چشم بد اگر کس نگرد کور شود
حلقه دام گرفتاری ما آزادی است
سایه سرو مباد از سر ما دور شود
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۷۸
آن را که از برای تو خاطر غمین شود
صد چین تازه در چمن آستین شود
مطلب کجا بهانه کجا گفتگو کجا
بیچاره آن کسی که به ما همنشین شود
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۷۹
سرو از چمنت پای به زنجیر برآید
آزادی ما تا چقدر دیر برآید
رنجش به گشایش مده آن دست و کمان را
تیر تو چو مو از تن نخجیر برآید
جای اثر ساز وفا سینه خراشی است
کز تار نفس ناله زنجیر برآید
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۸۰
هر خار که از چمن برآید
بهر دل زار من برآید
راز خطت از نگفتنی هاست
این سبزه کی از دمن برآید
بیتابی ناله خموشی است
هر سبزه زخاک من برآید
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۸۱
چه شرم است اینکه سویم ننگرد چون مست ناز آید
که ترسد از گل بیهوشی من بوی راز آید
شهید انتظارم کرد صیادی که در محشر
سر از جا بر ندارم تا صدای طبل باز آید
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۸۲
مرا از صحبت زاهد غم دیرینه باز آید
دل ساغر پرستم از شب آدینه باز آید
ز پرهیز تماشای تو کارش رفته است از دست
نگاهی کن که جانی در تن آیینه باز آید
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۸۳
شبی کز دیده سیل لاله گون بیرون نمی آید
دلم از خجلت بخت زبون بیرون نمی آید
کجا تاب نوازشهای عشق گرمخو دارد
دلی کز عهده شکر جنون بیرون نمی آید
نجوشید از دلم خون تا نرفت از یاد بیدادش
که پیکان تا بود در زخم خون بیرون نمی آید
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۸۴
چند منعم ز کوی یار کنید
حیرتم را یکی هزار کنید
دست مستانه را برافشانید
آستین دامن بهار کنید
گریه تخم شرار می کارد
دیده ها وقف لاله زار کنید
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۸۵
تو را که از لب چون پسته قند می‌روید
نمک ز داغ من دردمند می‌روید
ز آب دیده مجنون برای دفع گزند
هنوز در ره لیلی سپند می‌روید
ز بار منت نشو و نما گریزان است
نهال همت عاشق بلند می‌روید
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۸۶
نگاهش آشنا شد آشناتر
دعای بی اثر حاجت رواتر
اثرها دیده ام از دوستداری
دلش از بیوفایی بیوفاتر
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۸۷
شبنم اشکی به دل دارم ثمرها بیشتر
یا ربی دارم به لب جوش اثرها بیشتر
خوشنوا سازی به دست روزگار افتاده است
شوخی عیش پدرها از پسرها بیشتر
چون نباشم محرم عالم که کارم با دل است
بیخبر دیوانه ای دارم خبرها بیشتر
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۸۸
گر دل رمیده شد سفر چاک بیشتر
گر سر بریده شد خم فتراک بیشتر
شرمندگی ز کینه احباب می کشم
یک پرده مهربانی افلاک بیشتر
حیرانیم به کعبه نظاره می برد
آیینه تو شد نظر پاک بیشتر
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۸۹
دل ندارم بیقراری بیشتر
صیدگاهی را شکاری بیشتر
ذره بر دوش غبارم در سماع
بیشتر چابک سواری بیشتر
چند تنها وعده قتل اسیر
بیوفا امیدواری بیشتر
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۹۰
سخن عمدا نمی گوید که از راز نهان مگذر
نگاهی می کند یعنی ز عمر جاودان مگذر
هلاک اختراع شیوه بدخو بتی گردم
که هر دم می کشد شمشیر و می گوید ز جان مگذر
تغافل می کند رسوای عالم دوستداران را
نخواهی در گمان افتد کس از ما سرگران مگذر
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۹۱
مگریز ای گل رعنا مگریز
نشدم سیر تماشا مگریز
سرو از سایه گریزان نشود
گر پری نیستی از ما مگریز
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۹۲
خیال لعل لبش عیش تنگدستان بس
گل پیاله نمکدان می پرستان بس
نیم نسیم که درد سر بهار دهم
چو شعله ام گل خاری از این گلستان بس
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۹۳
ز شرم آینه رویی در آتشم که مپرس
ز دل ندادن خویی در آتشم که مپرس
سپند گریه خویشم در آرزوی کسی
چو لاله بر لب جویی در آتشم که مپرس
ز تاب سوختنم شعله رنگ می بازد
ز خوی عربده جویی در آتشم مپرس
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۹۴
سرم به حلقه فتراک بین گناه مپرس
به خون تپیده ام احوال صیدگاه مپرس
نگر به نخل قد و رستخیز جلوه مخواه
ببین به چشم وز بیرحمی نگاه مپرس
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۹۵
آبرو گر بایدت سرگشته چون خاشاک باش
طره هر موج دریا گو خم فتراک باش
کعبه مقصود خواهی خاکساری پیشه کن
همچو نقش پا در این ره دلنشین خاک باش
بی جراحت سینه آیینه از بی جوهری است
بهر زخم تیغ چون گوهر گریبان چاک باش
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۹۶
ای از لب تو غنچه و شبنم نمک فروش
لعل تو خنده کار و دو عالم نمک فروش
افسردگی حرام و جگر تشنگی به کام
شمشیر شعله جوهر و مرهم نمک فروش
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۹۷
در حقیقت قرب و بعد مردم دنیا غلط
آشناییها غلط نا آشناییها غلط
نسخه آشفته دیوان عمر ما مپرس
خط غلط معنی غلط انشا غلط املا غلط!
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۹۸
عالم از رنگینی پرواز ما داغ است داغ
از پر طاوس تا بال هما داغ است داغ
نقشبندی دیگر و وحشی خیالی دیگر است
رنگ گلها صیقل آیینه ها داغ است داغ
دود بر خیزد به جای گرد از نقش قدم
هرکه از کوی تو می گردد جدا داغ است داغ
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۹۹
چون نگه حیرت پرست یک تماشا بوده ام
در طلسم یک تغافل بوده ام تا بوده ام
خانه زاد اضطراب دیگر است آرام من
قطره ام اما ز نزدیکان دریا بوده ام
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۳۰۰
کوه صبرم کی ز فرمان تو سر پیچیده‌ام
پا به دامان تحمل تا کمر پیچیده‌ام
کی حدیث شکوه می‌گوید لب اظهار من
من که درد ناوکش را در جگر پیچیده‌ام
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۳۰۱
در بزم تواضع طلبی سخت غریبم
خونگرمی تعظیم نداده است فریبم
آن خسته عشقم که ز پرهیز فراغت
در بستر سیماب فکنده است طبیبم
اعضا همه در کشمکش لذت دردند
زین عشق خداساز که گردیده نصیبم
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۳۰۲
رفته ام از خود ندانم بیقرار کیستم
می تپم در خون شهید انتظار کیستم
گاه خونم می خورد گه خاکمالم می دهد
آسمان گویا نمی داند شکار کیستم
در حساب است از من سرگشته هر جا سرمه ای است
دیده خورشید می داند غبار کیستم
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۳۰۳
می ننوشم تشنه خون تحمل نیستم
گل نبویم آشیان پرواز بلبل نیستم
من که چون شمع از نگاه گرم جانان زنده ام
بت پرستی کی کنم مرد تغافل نیستم
چون نهال خشک عریانی لباسم گشته است
همچو گلبن زیر بار خلعت گل نیستم
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۳۰۴
یاد او کردم دل اندوهگینی یافتم
در خیال مصرعی بودم زمینی یافتم
خاکساری آنقدر کردم که نامم شد بلند
از شکست دل عجب نقش نگینی یافتم
باده کم جوش لطفم در خمار افکنده بود
نشئه سرشاری از چین جبینی یافتم
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۳۰۵
از تمنای تو سرگرم تمنای خودم
می کنم یاد تو و محو تماشای خودم
با خیالت جای غم در سینه خالی می کنم
منفعل دارد تصرفهای بیجای خودم
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۳۰۶
که دید از غم شناسان خاطر شادی که من دیدم
سراسر مهربانی بودم بیدادی که من دیدم
سوادش خواب حیرانی غبارش آب ویرانی
نبیند چشم محشر حیرت آبادی که من دیدم
گهی با سایه در شوخی گهی با جلوه در مستی
چها در سر ندارد سرو آزادی که من دیدم
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۳۰۷
پرورده عشقم دل بی ریش ندارم
شرمندگی از عشق ستم کیش ندارم
دارم غم رسوا دل شیدا سر سودا
چیزی که ندارم خبر از خویش ندارم
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۳۰۸
ملامت می کنند از شورش حالی که من دارم
جنون دیوانه می گردد ز افعالی که من دارم
بنازم مغفرت را جوش بحر اضطراب است این
گریزد معصیت از ننگ اعمالی که من دارم
نگنجد در دل اندیشه سودایی که من دارم
نمی دانم چه خواهم کرد با حالی که من دارم
اسیرم بیخودی محوم نمی دانم که را دیدم
نگنجد در دل آیینه تمثالی که من دارم
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۳۰۹
کجا از تنگدستی خاطر اندوهگین دارم
که همچون شعله صد گنج شرر در آستین دارم
بود آیینه آتش نما خاکستر عاشق
چو اخگر نور پنهان روشن از لوح جبین دارم
تو پر درد آشنا من بیزبان فرصت تغافل کیش
دل پر آرزویی چون نگاه واپسین دارم
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۳۱۰
دانه ای نمی کارم اشک آتشین دارم
حاصلی نمی خواهم برق خوشه چین دارم
محرم داو گشتم خجلت طبیبان بس
عذر ناله می خواهم درد دلنشین دارم
سرگذشته ای چون من در صف شهیدان نیست
گرد کوچه عشقم جا در آستین دارم
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۳۱۱
نیم گلچین که از مرغ چمن یا باغبان ترسم
نسیم بی نیازم کی ز منع این و آن ترسم
بود با شیوه هر مهربان منت فروشیها
همه از دشمنان ترسند و من از دوستان ترسم
اسیر از بیزبانی باشدم در سینه صافی تیغ
چرا بیهوده از شمشیر کین دشمنان ترسم
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۳۱۲
نظاره شیفته ما را به خط و خال قسم
گناه سوخته ما را به انفعال قسم
طواف میکده ها کرده ام مبارک باد
هوای کوی تو دارم به اعتدال قسم
به هیچ هیچ نیرزم ز هیچ هم کمتر
قسم به جان تو و میرزا جلال قسم
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۳۱۳
دل نیستم که منتی از آرزو کشم
چون شعله می ز میکده آبرو کشم
داغم ز دست غیر و کشم از دل انتقام
بر جام لب گذارم و خون سبو کشم
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۳۱۴
بیش از این بی دوست بودن نیست در شان دلم
گر چنین خواهد گذشتن وای بر جان دلم
در کمینگاه محبت خوش تماشایی است های!
دل نگهبان من است و من نگهبان دلم
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۳۱۵
چون غبار آیینه دار آن سیه پیراهنم
کز جنون عشق دایم با گریبان دشمنم
مسکن من در سواد اعظم خاکستر است
همچو اخگر خانه زاد دودمان گلخنم
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۳۱۶
چه رنگ و بو ز خزان و بهار می چینم
که خار از گل و گل را زخار می چینم
طراز گوشه دستار نوبهار کند
گلی که از چمن انتظار می چینم
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۳۱۷
دوست گر منت گذارد سوی دشمن می روم
گر زگلخن گرمیی بینم به گلشن می روم
اخگرم زندانی خاکستر بخت سیاه
بسکه دلگیرم به سیر هند گلخن می روم!
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۳۱۸
دل به زلف او چو بندم بر سر دل چون شوم
همره خضر پریشانی به منزل چون شوم
ذوق آشوب خطر دیوانه ام دارد چو موج
نیستم خس بسته زنجیر ساحل چون شوم
من که از گرم اختلاطی های آتش زنده ام
گر شعوری دارم از یاد تو غافل چون شوم
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۳۱۹
دردیم و از دیار هوس کم گذشته ایم
برقیم و از قلمرو خس کم گذشته ایم
ما خامشیم و زمزمه دل نوای ماست
در کوچه فغان جرس کم گذاشته ایم
چون راز خویش آفت اقلیم شکوه ایم
از تنگنای راه نفس کم گذشته ایم
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۳۲۰
عاشق و شیدا و مست و لاابالی گشته ایم
همچو دل از یار پر در خویش خالی گشته ایم؟
زهد،مستی،می کشی تقوی و هستی نیستی
زینت هنگامه صاحب کمالی گشته ایم
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۳۲۱
نیست بیحاصل که خون از چشم تر افشانده ایم
در زمین سینه تخم نیشتر افشانده ا یم
دشت و دریای توکل را نسیم موجه ایم
از قناعت آستین بر خشک و تر افشانده ایم
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۳۲۲
مجنون دشت گریه مستانه خودیم
آزاد کرده دل دیوانه خودیم
آیینه خاطریم ز تأثیر عشق پاک
جویای وصل روی تو در خانه خودیم
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۳۲۳
جز عشق میی در خم افلاک ندیدیم
جز دل گهری در صدف خاک ندیدیم
یک شعله شوخ است که آئینه گداز است
جز داغ تو در سینه غمناک ندیدیم
تا زاهد ناپاک به میخانه نیامد
تردامنی از سلسله تاک ندیدیم
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۳۲۴
ای آنکه دل ربوده ای از دلربای ما
تا حال ما نداند از او احتراز کن
جز موج کس گره نگشود از دل حباب
زان تیغ آبدار مرا سرفراز کن
چون صید چشم او شدی ای بینوا اسیر
فکری به حال جان تغافل گداز کن
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۳۲۵
از بسکه سوخت بی تو دل بیقرار من
آتش سلم خرید محبت ز خار من
ساغر بنوش و چهره برافروز و گل بچین
بدمستی دماغ مبین در بهار من
گردی که رفته است به باد اعتبار تو
خاکستری که مانده به جا یادگار من
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۳۲۶
ز دشمن می‌گریزم دوست می‌آید به جنگ من
نمی‌دانم چه در سر دارد این بخت دو رنگ من
نه لاف سینه صافی می‌زنم نی داد بی‌مهری
همین دانم که گلبازی کند با شیشه سنگ من
به صد بیدست و پایی لاف جرأت می‌توانم زد
گریزانم گریزانم که می‌آید به جنگ من
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۳۲۷
خنده شیشه رساند زغم آواز به من
راز گوید ز جنون سلسله ساز به من
بس که دیوانگی از چشم تو دیده است دلم
می فروشد ز خیال نگهت ناز به من
هرگز آن چشم سیه گرم نبیند سویم
که ندانسته دلم را بدهد باز به من
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۳۲۸
باده در میکده گشت آیینه
خم سکندر شد و خشت آیینه
باده نوشید گلستان ساغر
روی خود دید بهشت آیینه
بیدلی کم سخنی کم نگهی
هر چه دید از تو نوشت آیینه
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۳۲۹
نخورد به بزم مستان لب شیشه آب بی تو
به خزان تاک ماند قدح شراب بی تو
به کدام دل نسوزم چو ز بزم رخ بتابی
که شود ز آتش دل بط می کباب بی تو
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۳۳۰
از گلشن زمانه چه گلدسته بسته‌ای
رام که می‌شوی ز خیال که جسته‌ای
گل بی‌تکلفانه به سر می‌توان زدن
انگار کن که طرف کلاهی شکسته‌ای
رعناتر از بهاری و رنگین‌تر از گلی
نقشی برای چشم و دل ما نشسته‌ای
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۳۳۱
سرو بر خویش ببالد که تو رعنا شده ای
گل بنازد که تو گلزار تماشا شده ای
تا ز بیرحمی تنها ندهی داد ستم
گاه بیگانه گهی رام دل ما شده ای
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۳۳۲
دلت خندان‌تر از گل چشم گریانم چه می‌پرسی
گرفتارم چه می‌گویی پریشانم چه می‌پرسی
نفس در سینه می‌رقصد به یاد شمع‌رخساری
صف پروانه و جوش چراغانم چه می‌پرسی
سپند حیرتم در سینه سامان شرر دارم
کف خاکسترم بین سعی مژگانم چه می‌پرسی
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۳۳۳
نازکی سیر بناگوشی کسی
تازگی سیر برو دوش کسی
خرمن نازک تنی بالیده تر
گل نمی گنجد در آغوش کسی
کشتی شمشاد و سرو افتادگی
مرحبا سرو قباپوش کسی
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۳۳۴
ساقی سحر است شبچراغی
تعمیر خرابه دماغی
یادش چقدر بها دارد
هر ناله ما کلید باغی
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۳۳۵
در سر هر مویم از جوش خیالت غلغلی
هر نفس در سینه تنگم به یادت بلبلی
تاب آن زلف پریشان از کجا آورده ام
عمرها بر خویش می سنجم ز تاب سنبلی
گردش ساغر هلاک گلرخی یا نو خطی
گردن مینا اسیر طره‌ای یا کاکلی
حیدر شیرازی — قصاید السبعه — سبب نظم کتاب
رسید موسم گل ساقیا! بگردان راح
که عشقبازی و مستی به دین ماست مباح
زبهر آنکه کنم کهربا به رنگ عقیق
بیار لعل مذاب از زمردین اقداح
به نیم شب دل من همچو شمع روشن کن
از آن شراب که روشندل است چون مصباح
تو از صلاح مگو با من ار خردمندی
از آن که عاشق بیچاره نیست مرد صلاح
درافکنید کمیت نشاط در میدان
که پادشاه خرد برکشید قلب و جناح
زعکس باده که خورشید مشرق طرب است
به نیم شب بنما عکس فالق الاصباح
چون آمدی به سلامت بخیر خوش بنشین
که بر تو خیر و سلامت بود صباح و رواح
بیا که دیده به روی تو می شود روشن
بیا که زنده به بوی تو می شود ارواح
چو در کنار فلک گوی زر روان گردید
درآمد از درم آن ماه مهربان چو صباح
چه گفت؟ گفت که حیدر کتاب عشق بساز
کز آن کتاب بود کار بسته را مفتاح
بگفتمش که کتاب مرا چه نام نهی
بگفت نام کتاب تو: مونس الارواح
حیدر شیرازی — قصاید السبعه — فی نعت النبی صلی الله علیه و سلم
شمس و قمر ز پرتو رای محمدست
دنیا و آخرت ز برای محمدست
در شهر اندرون که درو جز خدای نیست
دل خانه ی حق است که جای محمدست
خورشید آسمان که جهان غرق نور اوست
یک ذره روشنی ز صفای محمدست
تا دیده ام لقای محمد بسان نور
در دیده ام همیشه لقای محمدست
در درج سینه گوهر ایمان نهاده ام
وین نیز هم ز بحر عطای محمدست
هر روز آفتاب که عام است فیض او
سرگشته در فلک به هوای محمدست
اول به راه شرع قدم نه که روز حشر
باشد رضای حق چو رضای محمدست
در حشر با سلوک رسولان برابرست
اعمال امتی که سزای محمدست
حیدر که در دهن شکر نعت می نهد
چون طوطیی ز بهر ثنای محمدست