mabidan/ganjoor huggingface dataset:
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۹۷
دلیل شوق به رهزن درست پیمان است
خوشا دلی که به دشمن درست پیمان است
به جان توبه ما می خورد بهار قسم
شکستگی به شکفتن درست پیمان است
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۹۸
قفل کتابخانه حیرت دل من است
صندوق رازهای محبت دل من است
صید نگاه گرم ز دام رمیدگی است
آیینه دار وحشت و الفت من است
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۹۹
یاد روی تو نور چشم من است
آب آیینه آتش چمن است
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۰۰
بیاض ساده دیوانگی کتاب من است
دل شکسته من ساغر شراب من است
نه خوب دانم و نی زشت اینقدر دانم
که هر چه هست به غیر از من انتخاب من است
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۰۱
شراب لعل که سرمایه حیات من است
که جوش خضر جگر تشنه نبات من است
ز بحر تشنه لبی التجا به کس نبرم
دل شکسته من کشتی نجات من است
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۰۲
خوابهای بی اثر تأثیر فریاد من است
بیزبانی گلستان خاطر شاد من است
حلقه دامش رم از چشم غزالان می کند
شرم طفلی سخت دامنگیر صیاد من است
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۰۳
دمید سبزه دگر عید انتعاش من است
حریر سایه گل فرش خوش قماش من است
شکفت از او گل صدبرگ چون ستاره صبح
مگر نسیم سحر آه دلخراش من است
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۰۴
درد دوا فروش طبیب دل من است
بیتابی سپند شکیب دل من است
هرکس به قدر حوصله خویش می برد
کیفیت نگاه نصیب دل من است
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۰۵
ضعف بازوی من کمان من است
دل جان سخت من نشان من است
می خورد خون دل ولی شب و روز
قسم ته دلیش جان من است؟
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۰۶
دل به راحت ندهم پاس محبت این است
مژه بر هم نزنم خواب فراغت این است
سینه صافی است غباری که ز راهم برخاست
اثر ساده دلیهای عداوت این است
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۰۷
فتاده ایم ز پا در ره تو کام این است
سپرده ایم به یاد تو جان پیام این است
جنون پرستم و راه و روش نمی دانم
به یار چون رسم از خود روم، سلام این است
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۰۸
ز جلوه تو زمین چون نگار رنگین است
به خاطری که تو باشی غبار رنگین است
گل از تپانچه برت سرخ رو کند خود را
ز خون خویش رخ شرمسار رنگین است
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۰۹
ببالد دیده حیرانی پناه است
بنازد دل محبت دستگاه است
به این بیگانگی الفت شعار است
به این شیر افکنی آهونگاه است
چه قربانهای گلگون پوش دارد
سرکوی محبت عیدگاه است
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۱۰
سرو دلجوی قیامت اعتدالی داشته است
باده لعل لب شیرین خیالی داشته است؟
پادشاه عشق از دل باج آبادی گرفت
این ده ویران عجب مال و منالی داشته است
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۱۱
تا دلت مایل شکار صید صحرا گشته است
سبزگردیدن به کام دانه ما گشته است
گوهر شاداب دارد چشم خواب آلوده ای
گه لب ساقی وگاهی موج صهبا گشته است
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۱۲
بس که در بزمش نگه سرمشق حیرت گشته است
راز دل ممنون تأثیر محبت گشته است
چون تسلی بخشدم زخمی که از مژگان اوست
تا دل آیینه بیتاب جراحت گشته است
خوانده نور چشم خود آیینه ما را غبار
گنج باد آورد ما گرد کدروت گشته است
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۱۳
مژگان او به دام نگاهم گرفته است
هرجا که می روم سر راهم گرفته است
آیم به کار دل همه گر روز محشر است
خونها که خورده است گواهم گرفته است
عشق خجل ز مسجد و میخانه کرده است
گاهی به راه و گه به نگاهم گرفته است
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۱۴
بس که مژگان کجت عربده ناک افتاده است
هرکجا می نگرم سینه چاک افتاده است
شش جهت مشت شراری شد و پرواز گرفت
برق جولان که در خرمن خاک افتاده است؟
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۱۵
تا همتم به راه طلب پا نهاده است
پا بر سر هزار تمنا نهاده است
مجنون ندیده بالش راحت به خواب هم
گاهی سری به دامن صحرا نهاده است
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۱۶
چون غبارم جلوه بیباکی از جا برده است
خاکساری بین که کارم را چه بالا برده است
نیست در دستم عنان اختیاری همچو موج
گریه ام گاهی به صحرا گه به دریا برده است
هرزه گردی کی غبار از خاطر ما می برد
عشق با رندان دل ما را به صحرا برده است
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۱۷
سرگشتگی نشستنم از یاد برده است
بیهوده گردیم گرو از یاد برده است
در بیضه شکسته محبت دل مرا
از آشیان به خدمت صیاد برده است
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۱۸
دل با خیال لعل تو پیوند کرده است
در جام زهر چاشنی قند کرده است
زاهد بگیر ساغر و مستانه برفشان
این دست را که سبحه عسس بند کرده است
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۱۹
گرد جولان تو چشمم را بهاری کرده است
اشک رنگینم جهان را لاله زاری کرده است
دانه خورشید پنهان می کند در دام ابر
باز صیاد هوا فکر شکاری کرده است
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۲۰
شوخی دیوانه آب از شبنم گل خورده است
سبزه اش تاب از نسیم جعد سنبل خورده است
بیخودی گل می کند از ناله نی در دلم
نیستان پنداری آب از چشم بلبل خورده است
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۲۱
مزه عمر جنون بوی بهار آمده است
نمک مجلس مستان به چه کار آمده است
نشئه فیض صبوحی زدگان بوی گل است
گرد جولان کسی صبح شکار آمده است
طره آمیخته با عقد گهر بر رویش
گلبن ناله زنجیر به بار آمده است
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۲۲
چون گل آشفته و چون شعله سوار آمده است
صبح رویش ز شبیخون بهار آمده است
خیره چشمان مژه ها را صف پروانه کنید
گرد راهش ز چراغان شرار آمده است
در لحد پنجه رسوایی مجنون گیر است
چاکش از دل به گریبان غبار آمده است
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۲۳
کشت جهان ز نشو و نما پاک مانده است
آن دانه صرف برده که در خاک مانده است
در صیدگاه او زغبارم اثر نماند
خونم هنوز در رگ فتراک مانده است
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۲۴
سربلندیها غباری بوده است
آسمان هم خاکساری بوده است
جلوه تا کرد آزمودم خویش را
جانفشانی سهل کاری بوده است
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۲۵
چون دور ز وصل یار می بوده است
دل در بر من چه کار می بوده است
هر روز به رنگ تازه می خندد
این داغ چه خوش بهار می بوده است
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۲۶
خط او دام هوش گردیده است
لاله ریحان فروش گردیده است
از نگاه فسرده زاهد
شعله سنجاب پوش گردیده است
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۲۷
گر چه ساقی صرفه در خون خوردن من دیده است
طالعم را توبه در اوج شکستن دیده است
کی فراموشم شود وحشت پرستیهای دل
دوست هم خود را در این آیینه دشمن دیده است
ظرف دلتنگی نداری لاف رسوایی مزن
غنچه این باغ کی فال شکفتن دیده است
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۲۸
باغها از سایه ابر بهاری دیده است
دیده ما صرفه ها در گریه باری دیده است
گردبادش در نظر آید بناهای بلند
بسکه عبرت در جهان بی اعتباری دیده است
چشم خواب آلود این دانه آب گوهر است
عشق پر فیضی ز کسب خاکساری دیده است
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۲۹
درد می دردی به ایاغت نرسیده است
بوی گل داغی به دماغت نرسیده است
عاشق زکجا شکوه کجا این چه خیالی است
پیداست کزین باده دماغت نرسیده است
سبز است ز خون دل ما حاصلت ای چرخ
این است که یک میوه باغت نرسیده است
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۳۰
طراوت چمن از خون دل فشانیهاست
بهار عشرت ایام دل جوانیهاست
زبان نفهم وفایی چه می توان کردن
بهوش باش که در پرده همزبانیهاست
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۳۱
شمع و چراغ مجلس مستان می و نی است
جام و کدوی باده پرستان جم و کی است
گو با دو دست پاس سر خود نگاه دار
چون عینک آنکه چشم حسودیش در پی است
مردانه گر ز وادی سر بگذرد کسی
هر نقش پای همت او حاتم طی است
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۳۲
آهم ز لخت دل فلک گل ستاره ای است
حیرانیم بهار بهشت نظاره ای است
دیوانه دلی که به صحرا دویده باز
هر اختری چو دانه زنجیر پاره ای است
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۳۳
می کشی درد ته جام کسی است
بیخودی بویی ز پیغام کسی است
عشق ما را سر به صحرا داده است
چشم آهو حلقه دام کسی است
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۳۴
سرنوشتم چون تمنا چین ابروی کسی است
بازگشتم چون تماشا با گل روی کسی است
در محبت دل به حرف آشنایی بسته ایم
حلقه زنجیر ما دیوانگان بوی کسی است
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۳۵
جلوه سرو روان قافله بیهوشی است
گردش چشم سیه مکتب بازیگوشی است
باده از دست تو مستی نکند داد از تو
اولین قطره این جام می بیهوشی است
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۳۶
گلی که رنگ فروشد به شعله می نوشی است
میی که حوصله بخشد به شیشه بیهوشی است
ز چهره مه و خورشید می توان فهمید
جهان مسخر شمع زبان خاموشی است
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۳۷
کلید زبانم به دست خاموشی است
حکایتم همه افسانه فراموشی است
سپند آتش رشکم خدا نگه دارد
مگر خیال تو با غیر در هم آغوشی است؟
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۳۸
در حقیقت عاشق و معشوق را دل‌ها یکی است
شیشه را از روی نسبت اصل با خارا یکی است
هست شام هجر ما آیینه صبح وصال
نور و ظلمت پیش چشم مردم دانا یکی است
ناوکش چون بر دلی آید ز صد دل خون چکد
عالمی را در گرفتاری ز بس دل‌ها یکی است
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۳۹
تماشا باز در چشمم نهانی است
نگه در پرده، مست جانفشانی است
سرهنگامه ای گردم که آنجا
تغافل خانه زاد لن ترانی است
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۴۰
خسته جور تو با ناله و افغان ننشست
بسته زلف تو یک لحظه پریشان ننشست
غنچه بی یاد لبت بر رخ بلبل نشکفت
لاله بی داغ وفایت به گلستان ننشست
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۴۱
دامان فتنه گل به میان سخن شکست
دریاب توبه را که خمار چمن شکست
از بوی نافه خون دلم جوش می زند
از خوی طره که دماغ ختن شکست
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۴۲
دل از خواری ببالد عزتش هست
خریداری ندارد قیمتش هست
کف خاکی کزان فرسوده تر نیست
سرشت ذره کی در طینتش هست
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۴۳
خط یار گرچه سر زد نگه ستمگرش هست
چه غم خمار دارد می ناز در سرش هست
به کدام جان بنازد به کدام سر ببخشد
چه کند کسی به یک دل که هزار دلبرش هست
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۴۴
به زیان کوش گرت گرمی بازاری هست
لال شو لال گرت فرصت گفتاری هست
صبح ارزانی خورشید که چون شمع مرا
سرمه روشنی از فیض شب تاری هست
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۴۵
عالم شکار فتنه چشم سیاه اوست
هر جا که می روم سر تیر نگاه اوست
سرهای غنچه بسته به فتراک نو بهار
صیاد ما که سایه گل دامگاه اوست
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۴۶
گل خانه زاد خاک ره انتظار کیست
پرواز عندلیب به بال غبار کیست
خورشید زر خریده دود چراغ من
شامم ز یمن عشق کم از روزگار نیست
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۴۷
چرایی سرگران تقصیر ما چیست
بکش، در آتش افکن، مدعا چیست
گذشت از یک تغافل روزگارم
نمی دانم نگاه آشنا چیست
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۴۸
ای که می پرسی که آرامت چه شد آرام چیست
شعله آرام دلم گردید حرف خام چیست
گرد جولان سمندی صید هوشم کرده است
آن گرفتارم که نشناسم قفس یا دام چیست
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۴۹
وصل تو برازنده حسن طلب کیست
چشم تو نوازنده شرم و ادب کیست
هر دولت بیدار گل گلشن رازی است
تا صبح نظر یافته فیض شب کیست
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۵۰
گریه می گوید که عالم کشت بی انباز کیست
ناله می گوید فلک دود سپند راز کیست
اینقدر شوخی نمی آید ز گلشن زاده ای
جلوه بلبل ندانم سایه پرواز کیست
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۵۱
ظلمت شب پردگی راز کیست
نور سحر آینه پرداز کیست
ناله جانسوز بر آرد سپند
سوختم این شعله آواز کیست
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۵۲
گلشن تویی بهار شکفتن به کام کیست
شمشاد بنده تو رعونت غلام کیست
بی جلوه خوشخرامی و بی خنده خوش نمک
سرو و گل از تو بلبل و قمری به دام کیست
مستی ندیده ام که سراغی نکره ام
یاران طلسم توبه شکستن به نام کیست
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۵۳
دل ما سوخت دود گلخن کیست
پر ز خون شد بهار گلشن کیست
آه بلبل چراغ خلوت ما
نکهت گل نسیم دامن کیست
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۵۴
دوری گل بال مرغان قفس را عار نیست
بینوایی همت بی دسترسی را عار نیست
دل کمان زور مطلب های عالم را شکست
گر کشد آهسته تر گاهی نفس را عار نیست
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۵۵
هر کس از خیال نگاه تو دور نیست
گر حور آیدش به نظر بی قصور نیست
داد دل از نهفتن رازی توان گرفت
در کار عشق ناله و آهی ضرور نیست
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۵۶
یک شب که اشک تشنه افشای راز نیست
بیدرد را گمان که دلم در گداز نیست
چون عشق گرم شد نشناسد جوان و پیر
گل را به بزم شعله زخار امتیاز نیست
گر چشم عاشق است کزو به شکاف گور
بر روی دل دری که ز زخم تو باز نیست
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۵۷
زبان ساختگیهای خاص و عامم نیست
غنیمت است که یک ربط در کلامم نیست
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۵۸
راست رو را غمی از عربده دشمن نیست
ره چو باریک شود وسعت برگشتن نیست
راه حرف است که دارد ز تو دورم فریاد
ور نه در بزم تو نزدیکتری از من نیست
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۵۹
هلاک توبه پیمانه ام که خالی نیست
فدای حسن صراحی شوم که خالی نیست؟
فتاده ای که کشد پا به دامن همت
در این بساط کسی غیر نقش قالی نیست
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۶۰
به نکهت چمنم بی‌تو آشنایی نیست
به رنگ غنچه دلتنگ من هوایی نیست
به هر کدام غمش لطف می‌کند خوب است
میان ما و دل از درد او جدایی نیست
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۶۱
محشر نمک از غبار ما داشت
دیوانگی انتظار ما داشت
با دانه و دام راز می گفت
صیاد سر شکار ما داشت
از بیخبری خبر گرفتیم
جای تو دل انتظار ما داشت
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۶۲
دل در قدح ز شوق لبت آفتاب داشت
در آب لعل آتش ما پیچ و تاب داشت
مطلب گداخت شوخی دشنام را چه شد
حرف به لب نیامده ما جواب داشت
آزاده را فسانه راحت هم آفت است
یوسف چه رنجها که ز تعبیر خواب داشت
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۶۳
منزل آوارگی شأن نشان ما نداشت
ذره تا خورشید مغز استخوان ما نداشت
تا ستون می ساخت بازوی تپیدن می شکست
نا توانیهای دل زور کمان ما نداشت
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۶۴
شهرت مجنون بهاری غیر رسوایی نداشت
راز عاشق خاطر افسانه پیرایی نداشت
برق رسوایی کجا و خرمن طاقت کجا
هر که آهی داشت سامان شکیبایی نداشت
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۶۵
کار اشکم بی تو از صحرا گذشت
قطره زد چندان که از دریا گذشت
داشتیم از بس در این ره اعتبار
هر که آمد همچو برق از ما گذشت
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۶۶
در غمش از خویش چون سیماب می باید گذشت
چشم داری از خیال خواب می باید گذشت
مگذر از کویش که آنجا سرزمین چشم ماست
هر قدم صد جا چو موج از آب می باید گذشت
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۶۷
دمی که مست حیا از من آن غزال گذشت
ز رشک دیده چه گویم به دل چه حال گذشت
به گلشنی که درآید به جلوه نخل قدش
چو ابر از سر سرو، آب انفعال گذشت
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۶۸
حرف شمع رخ او دوش در این خانه گذشت
آتش رشک چو آب از سر پروانه گذشت
شکوه کفر است از او گرنه بیان می کردم
کاشنایی زمن امروز چو بیگانه گذشت
تیره آن بزم که بی شمع رخ ساقی بود
تلخ آن عمر که بی گردش پیمانه گذشت
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۶۹
شوخی حسن تو گه نقش و گهی نقاش گشت
راز پنهان دو عالم از دل ما فاش گشت
دخل عالم نیست خرج چشم گریان را کفاف
بارها در دور اشکم آسمان قلاش گشت
اعتبارم کمتر از ویرانه ای شد آه آه
زانکه نتوانم گهی بر گرد آن سرفاش گشت
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۷۰
یا برای چشم بد تعویذ می باید نوشت
یا خط بیزاری امید می باید نوشت
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۷۱
آنکه برات چمن برگل و سنبل نوشت
چون به دل ما رسید حرف تغافل نوشت
سبزه خط چون دمید از رخ او نوبهار
نسخه دیوانگی بر ورق گل نوشت
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۷۲
دل که عمری داشت در خاطر تمنای خطت
عاقبت دیوانه اش دیدم ز سودای خطت
فتنه شوخ است آیه تمکین نمی داند که چیست
حسن بی پروا ندارد هیچ پروای خطت
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۷۳
چو نقد هستی ما سکه وجود گرفت
نمود روی دلی عشق و هر چه بود گرفت
خیال طاقت نادیده را به غارت داد
که بود اینکه ز ما هر چه هم نبود گرفت
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۷۴
درس بی آرامی از سیلاب می باید گرفت
نسخه بیتابی از سیماب می باید گرفت
موسم گل می رسد ساغر پرستان فرصت است
خون زاهد از شراب ناب می باید گرفت
می دهد از راز پنهانش خبر چین جبین
سرخط باطن ز موج آب می باید گرفت
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۷۵
عقل از دیوانگی ارشاد می باید گرفت
بی تکلف مشربی را یاد می باید گرفت
قاتلی دارد که نامش را نمی داند هنوز
بیدماغی از دل ما یاد می باید گرفت
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۷۶
در شب آدینه بزم حال می باید گرفت
صبح شنبه جام مالامال می باید گرفت
نوبهاری می رسد خوش جلوه چون طاوس مست
می پرستان عید استقبال می باید گرفت
گه برای دوستان گه از برای دشمنان
هر چه آید بر زبانها فال می باید گرفت
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۷۷
رخ تو نسخه خوبی زلاله زار گرفت
کلید گلشن حسن از کف بهار گرفت
شکسته است دلم را غم زمانه چنان
که آرزو نتواند در او قرار گرفت
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۷۸
افسون غم ز خاطر من می توان گرفت
راه شکفتگی به چمن می توان گرفت
در گلشنی گداخته خاموشیت مرا
کز غنچه هم گلاب سخن می توان گرفت
دارد شهید زندگیم بی تو آسمان
خون مرا ز کشتن من می توان گرفت
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۷۹
یاد او کرد ز دل تا چشم حیران گل شکفت
نام او بردم ز لب تا گوش مستان گل شکفت
بسکه لبریز تماشای تو بودم زیر تیغ
از گل هر قطره خونم صد گلستان گل شکفت
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۸۰
هوا را سرافرازی می دهد نخل خرامانت
تذروستان شود روی زمین از موج جولانت
ز حیرت سرگرانی کم نگه اما چه می دانی
که نرگسدان کند باغ نگه را چشم خندانت
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۸۱
چو گل بر غنچه می خندد دهانت
زند سیلی به نسرین ارغوانت
ز باریکی حدیثی در میان بود
به یاد آمد مرا موی میانت
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۸۲
ساقی مرا به باده بیغش چه احتیاج
مهر توام نواخت به آتش چه احتیاج
در کار نیست قوت بازو به صید ما
آنجا که جذبه هست کشاکش چه احتیاج
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۸۳
می‌کند در بیضه مرغ از یاد دام اندیشه تلخ
گردد از شوق نگاهی شهد می در شیشه تلخ
می‌کند گاهی تغافل در کمین صید دل
بار شیرین می‌دهد نخلی که دارد ریشه تلخ
با گل رعنا نماید شبنم یکدل دو رو
عیش عاشق هست از معشوقه عاشق‌پیشه تلخ
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۸۴
یک سخن دارم دو عالم گوش باد
ساغر زهری کشیدم نوش باد
جلوه پیرا گشته دور از چشم بد
عالمی خمیازه آغوش باد
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۸۵
بی رخت عمر ابد خواب فراموشم باد
بزم وصلت گل خمیازه آغوشم باد
یادش از شغل تمنای توام باز گرفت
بسته ام با تو جناغی که فراموشم باد
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۸۶
دل ز سودای کسی بی غم مباد
بی خیالت خاطرم خرم مباد
هر کجا ماندم ز پا دستم گرفت
سایه عشق از سر من کم مباد
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۸۷
می‌گریزم سایه الفت‌شکاران کم مباد
می‌سپارم جان نوازش‌های یاران کم مباد
می‌کشان را بر سر خاکم بساطی چیده‌اند
در غبار من گل ابر بهاران کم مباد
می‌روم از خود گلاب چاره‌ای در کار نیست
از سر من سایه الفت‌شکاران کم مباد
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۸۸
رنگ شکسته از گل رویش عیان مباد
پژمردگی شکفته از آن گلستان مباد
پیغام خویش جز به خیالش نمی دهم
غیری به این وسیله به او همزبان مباد
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۸۹
سودای عقل موی دماغ کسی مباد
داغ فسردگی گل باغ کسی مباد
کردی ستم به غیر و من از رشک سوختم
روشن چراغ کس ز چراغ کسی مباد
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۹۰
دوستی پیش رخت ارزان باد
خانه خاطرت آبادان باد
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۹۱
سینه ام قاب گل روی تو باد
در مشامم حسن شب بوی تو باد
هرکسی خواهد رقیب من شود
حاصلش چوگان جادوی تو باد
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۹۲
که داغ عاشق ناکام می تواند داد
به غیر ما به که دشنام می تواند داد
دل به خون محبت سرشته ای دارم
اگر خمار شوم جام می تواند داد
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۹۳
غبار ما به او گل می فرستد
که پیغام تحمل می فرستد
شکار طره آشفتگیها
به خوابم بوی سنبل می فرستد
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۹۴
اگر یک دم خیال سرش از دل دور می‌افتد
چو مرهم زخم ما از دیده ناسور می‌افتد
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۹۵
نگاهش از دل ما بر سر نابود می‌رنجد
چو خوی نازکی دیر آتشی شد زود می‌رنجد
دماغ آشفته‌ام پروانه دیوانه‌ای دارم
به یاد شعله‌ای می‌سوزد و از دود می‌رنجد
برای خاطری چون غنچه پژمرده حیرانم
که چون بیند دل ما را غبار‌آلود می‌رنجد
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۹۶
سرم در محشر سودا نگنجد
دلم در سینه صحرا نگنجد
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۹۷
حرفی است محبت که به گفتار نگنجد
این راز در آیینه اظهار نگنجد
چون ذره سپردیم سراپا به نگاهی
در دیده مشتاق تو دیدار نگنجد
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۹۸
عکس تو در آیینه ادراک نگنجد
مجنون تو در خانه افلاک نگنجد
بر آتش شمشیر تو آن سرکه سپند است
خورشید صفت در خم فتراک نگنجد
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۹۹
به دل زگرمی عشقم هوس نمی گنجد
در آتشی که منم خار و خس نمی گنجد
ز بس که گشته ام از ذوق بیخودی لبریز
درون سینه تنگم نفس نمی گنجد
دلیل راه اسیران عشق خاموشی است
به گوش شوق صدای جرس نمی گنجد
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۰۰
شهید خوی گرمش مهر را در کینه می‌پیچد
نگه در دیده می‌دوزد نفس در سینه می‌پیچد
عجب گر از خمارم صبح شنبه دیده بگشاید
ز بس در کلبه‌ام دود شب آدینه می‌پیچد
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۰۱
گمان دارم که در زیر فلک قحط فضا گردد
در این گلشن اگر یک غنچه امید وا گردد
نظر تنگی است این گردون که با وسعت نمی‌سازد
به تنگ آید دل گرمی اگر مطلب روا گردد
کمانداری است بیرحمی که زورش کس نمی داند
چه دل‌ها می‌برد بیگانه‌ای تا آشنا گردد
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۰۲
دل اگر شیفته موجه ساغر گردد
رویش از قبله ابروی بتان برگردد
دست خورده است قدح گر همه جمشید بود
خانه زاد است گر آیینه سکندر گردد
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۰۳
دل اگر صیقلی اشک دمادم گردد
سینه آیینه یکرنگی عالم گردد
بس که نازک شده از تربیت خوی کسی
گل باغ دل ما زخمی شبنم گردد
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۰۴
تا کی از عکس تو آیینه گلستان گردد
سوی عاشق نظری تا همه تن جان گردد
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۰۵
با عشق توام ناله فراموش نگردد
این دود چراغی است که خاموش نگردد
داده است فریب نگهت خام دلان را
آن باده که خمیازه کش جوش نگردد
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۰۶
عشق تو چراغ دل هر خام نگردد
صیدی است خیالت که به کس رام نگردد
خواهم که بر افتد ز جهان رسم وفا هم
تا هیچ زبان محرم آن نام نگردد
بیدل شد اسیر و اثر عشق تو باقی است
کیفیت می در گرو جام نگردد
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۰۷
غمش از دل الهی کم نگردد
ز ملک پادشاهی کم نگردد
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۰۸
ز لعلت شور بلبل تازه گردد
ز بویت گل بلند آوازه گردد
چو خندان بگذری بر طرف گلشن
گلستان یک دهن خمیازه گردد
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۰۹
ز تاب روی تو اشکم گلاب می‌گردد
نظاره‌ام عرق آفتاب می‌گردد
گلی در دیده دارم کز نگاهی آب می‌گردد
دلی در سینه دارم کز غمی خوناب می‌گردد
نمی‌دانم دلش سنگ است یا موم اینقدر دانم
که از یادش دلم سرچشمه سیماب می‌گردد
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۱۰
وطنم بی تو سفر می گردد
طاقتم زیر و زبر می گردد
بعد عمری که به برآمده ای
تیر مژگان تو بر می گردد
چقدر نام خدا خوش چشمی
نگهت نور نظر می گردد
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۱۱
اگر آهی کشم افشاگرِ صد راز می‌گردد
اگر مژگان زنم بر هم پرِ پرواز می‌گردد
دلم صیدی است فتراکش نفس در سینه دزدیدن
به جولانگاه آن ترک شکار‌انداز می‌گردد
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۱۲
دلی کز بی‌خودی گرم سراغ عشق می‌گردد
به گرد شهر و کو بر کف چراغ عشق می‌گردد
ز تاب مهربانی می‌پزد در تابه خامی
کسی کز درد تو قانع به داغ عشق می‌گردد
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۱۳
دلی به خاک ره انتظار می بندد
ز گرد خویش چمن را نگار می بندد
کلید باغ دل میکشان نسیم گل است
طلسم توبه به نام بهار می بندد
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۱۴
نوبهار آمد که رسوایی به زهد ما بخندد
غنچه صد برگ عیش از سایه صهبا بخندد
بیدل ما در گلستان وفا کی می‌تواند
شبنمی پنهان بگرید غنچه‌ای رسوا بخندد
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۱۵
فلک بر کاردانی‌های اهل هوش می‌خندد
قضا چون در نبرد آید به جوشن‌پوش می‌خندد
به رنگ موج پرواز کناری در بغل دارم
که بحر از شرطه بادش به صد آغوش می‌خندد
ببین از جبهه یاقوت و سیمای صدف روشن
فزاید قیمت آن را کز لب خاموش می‌خندد
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۱۶
یار با ما سر وفا دارد
نگهش رنگ آشنا دارد
هر چه بینم ز دوست خالی نیست
چقدرها زمین صفا دارد
بخت اگر یار من شود بینم
چشم او رو به سوی ما دارد
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۱۷
عیشم از دولت بیدار اثرها دارد
شبم از گردش پیمانه سحرها دارد
همچو گوهر نظر از پاکی دل یافته ایم
اشک ما در جگر سنگ اثرها دارد
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۱۸
در صف زنده دلان عزت دیگر دارد
هر که چون شیشه دعای قدح از بر دارد
دید تا چشم تو دانست که روزش سیه است
چشم عاشق خبر از گردش اختر دارد
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۱۹
بر قصد طره سنبل چو زلفش تاب بر دارد
درآید آفتاب از پا چو سر از خواب بر دارد
به سیل گریه دادم در سر کویش دل خود را
مگر غافل خیال گل کند از آب بردارد
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۲۰
لب از تبسم و چشم از ادا خبر دارد
کسی نگفت که دل از کجا خبر دارد
به شکوه لب چه گدازم عجب که راز مرا
غریب بیشتر از آشنا خبر دارد
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۲۱
گرد جولان تو را گل به جبین بر دارد
هر چه بارد ز هوا ابر زمین بر دارد
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۲۲
اگر امروز دل در سینه پرواز دگر دارد
پری دیده است این دیوانه انداز دگر دارد
همه تحسین بلبل می کنند اما نمی دانند
کسی گر بشنود پروانه آواز دگر دارد
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۲۳
دردی که می کشد جان منت به خویش دارد
نامی که می برد دل مصحف به پیش دارد
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۲۴
دلم به لاله و گل بی رخت جدل دارد
بهار داغم از این عیش بیمحل دارد
به باغ خاطر ما هر طرف که می نگری
گلی شکفته که صد لاله در بغل دارد
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۲۵
سیرگل زیر پیرهن دارد
جان آیینه در بدن دارد
دل پیمان شکن مبارک باد
عشق پیمان دلشکن دارد
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۲۶
سرشته ایم به دل درد را گلاب ندارد
نوشته ایم به خون نامه را جواب ندارد
شهید سحر بیانی هلاک نامه ندانی
که گفته حرف سخن عاجزان جواب ندارد؟
چه مکتب است ندانم تپیدن دل عاشق
هزار مسئله اش هست و یک کتاب ندارد
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۲۷
کدامین جلوه یارب اختیار این چمن دارد
که ما را در طلسم سایه سرو و سمن دارد
ز تاراج غمش راهی به دلها کرده ام پیدا
نگاهش سرگران با هر که می گردد به من دارد
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۲۸
مهر کوته نظران خصمی دیرین دارد
صافی باطنشان آینه کین دارد
شرم بسیار و سبکروحی سرشار خوش است
ستم است آنکه نه شوخ است و نه تمکین دارد
دوستان گاه ز هم از نگهی می رنجند
مهر چون گشت کهن خاصیت کین دارد
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۲۹
تغافل در نگه پنهان که دارد
تبسم زیر لب خندان که دارد
ز مژگان می نویسم سطر اشکی
سواد نسخه طوفان که دارد
اسیر شهرستانی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۳۰
دور از تو قدح شکوه صراحی گله دارد
از حسرت لعلت دل جام آبله دارد
تنها به دلی چشم تو راضی نشد از من
دزدی است که سر در پی این قافله دارد