mabidan/ganjoor huggingface dataset:
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۱۳۸
در پسِ گردن،گناهان همچو یوغ
هر گناهی کاهد از دلها فروغ
هر گناهی دام شیطانی بُود
می کند فی الجمله شیطانت، دروغ
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۱۳۹
ما و دستی از دل اندر آسمان
تا که پاسخ بشنود، فریادمان
پرده بردار ای خدا از چشم دل
تا عیان بیند تو را در عمق جان
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۱۴۰
بسنجند عشق و ایمان را به سنگی در ترازویی
نه مال آنجا بکار آید، نه رنگ و زور بازویی
در آنجا سنگ عمل باشد ترازو کفّه ی اخلاص
کلید سعد و قربت را بدست آری ز نیکویی
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۱۴۱
چشم غمّازت دلم را در ربود
صاحب این خانه را بی دل نمود
چشم تو دریای ناپیدا کران
غمزه ات چشمم بر این دریا گشود
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۱۴۲
آختی تیغ از میان بر روی من
تاختی اینگونه بر اُردوی من
کاخِ آمال مرا آتش زدی
ساختی خود گونه خُلق و خوی من
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۱۴۳
عشقت اندر بیشه ی عالم، دلم را شیر کرد
جان عطشان مرا، با آب رحمت سیر کرد
عمر من کوتاه بود اندر غیاب عاشقی
عمر جاویدان برایم عشق تو تدبیر کرد
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۱۴۴
تا ابد می سایم این پیشانی اندر خاک عشق
من ندارم ایمنی جز اندرون لاک عشق
هان!بکوش اندر جهان سرمایه ای جز آن مجوی
کس ننوشد آب خوشبختی، مگر از راک عشق
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۱۴۵
دامن دل را تو یا رب پُر کن از شوق کَرَم
هر چه از خوبی برآید،آشنا کن با سرم
حاجی احرام دلها کن مرا در این جهان
تا که اندر مکّه ی عشقت نَهَم، پا در حرم
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۱۴۶
زِ چنگ مصیبت رها نشد جگرم
نشانه ی تیر قضا و هم قدرم
نشسته ام اندر درون قایق فکر
که از یَمِ این غم، چگونه من گذرم
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۱۴۷
حنای حُسن بِنِه، بر کف عروس گمان
به میل باد هوس، اسب ظنّ خویش مران
زِ پشت ابر تجسّس برون بِکِش دل خویش
به آفتاب نظر کن، به خاک تیره نمان
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۱۴۸
خالی کن از دل، ای پسر! باد غرور
تا پر شود بر جای آن نور و سرور
زندانیِ پندارِ تاریکت مشو
اکسیر وَهمت تا نگرداند شرور
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۱۴۹
هر که دل در دامن مرداب جهل آلوده کرد
عمر خود را خرمنی بر مزرع بیهوده کرد
چشم خود را جای لعلی بر حباب کف بدوخت
جانش اندر کوچه ی بن بستِ ظلمت سوده کرد
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۱۵۰
من حلقه بگوشِ شه خوبانم
زیر عَلَمش بر سر پیمانم
زآن روز که دل شد سر پیمانه
ثابت قدم اندر ره جانانم
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۱۵۱
در هر گلی زِ رویت صد جلوه می توان دید
از غنچه ی لبانت، صد گونه گل توان چید
زیبا رخ تمامی، در حدّ بی نهایت
هر جلوه از جمالت گَرد از دلم بروبید
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۱۵۲
بر شُخم همّت ار تو، تخم ارادت آری
وآن را به آب امّید، اندر دلش بکاری
می روید اندر آنجا بس خوشه ی سعادت
با داس زحمت آن را در دست دل گذاری
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۱۵۳
بر پلّکان نیکی اگر پای بر نهی
از چاله زار سخت شقاوت همی رهی
تاجی به سر نهی تو در این پایگاه عشق
کی بر سرش نهاده چو آن را شهنشهی
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۱۵۴
هان! مباش از تیره ی گردنکشان
در دلت داغ محبت بر نشان
خارها را بر کن از راه صفا
گل فشان کن،گل فشان کن،گل فشان
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۱۵۵
گر با کمان ابرو تیری به دل نشانی
میخانه ای زِ کویَت، بر کوی دل کشانی
رخساره برملا کن، دل را برت صلا کن
تا آتشی زِ رویت، بر جان دل فشانی
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۱۵۶
آتشی از عارضت در مجمر جانم فتاد
چشم دل را با فروغش منظری زیبا گشاد
جان به تسخیرِ دمِ شمشیر مژگانت برفت
پادشاه عشقت اندر خانه ی دل پا نهاد
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۱۵۷
هر که را بینی زری از تجربت را برده است
و اندر این ره باده ی تحسین یاران خورده است
تا بدست آرد ز کانِ کار و کوشش ها زری
جام تلخی ها به کامش برده،جان آزرده است
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۱۵۸
لطف یک غمزه ی تو، قفل دو عالم بگشود
طرب ناز تو هم، چهره ی حالم بگشود
تنگ شد عرصه ی جولان من اندر سر خاک
آسمان را دری از بهر مجالم بگشود
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۱۵۹
جامه ی نیکی اگر خواهی تو بر بالای خود
در شمار بخشش آور بهترین کالای خود
روز حسرت را نگر از بام عبرت در جهان
دست نیکی سوی خلق آور تو از حالای خود
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۱۶۰
مرا غم خانه روزی گردد آباد
که از زنجیر غم،دل گردد آزاد
بجز دستی زِ رحمت کس نیارد
که آن را بگسلد؛ دل را کند شاد
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۱۶۱
بر سر نطع طعامت گر کسی یابد حضور
گو لِوَجهِ الله باشد زو نمی خواهم شُکور
گر بترسی از خدا، وز سختی روز عبوس
پس خدا هم می برد شرّ از دل و آرد سرور
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۱۶۲
حاجیِ افتاده در راه حرم!
تا! نگویی این دهم آن می خرم
گر رسیدی؛ دامن افشان از بدی
کوله باری پُر کن از عشق و کرم
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۱۶۳
دست تقدیرش مرا چون گویِ چوگان می کند
گردنم را تار گیسویش گروگان می کند
خوان دل را غمزه ای از او به یغما می برد
هر چه می خواهد، قضایش با دلم، آن می کند
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۱۶۴
با چوب بد خُلقی مران از در کسی را
بر چشمه ی دل ره مده خار و خسی را
نارس مچین از دار دل سیب سخن را
برچین تو از نطع سخن، هر نارسی را
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۱۶۵
ماهیِ بِرکه مشو وسعت دریا بگزین
روضه ی قصر مرو، سختی صحرا بگزین
کنج راحت نخرد هر که که عزّت طلبد
طالب عزّی اگر رتبه ی اعلی بگزین
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۱۶۶
ظالم از ظلم نبندد بجز آتش طرفی
نیست روشن تر از این جمله برایش حرفی
ای که با تیغ ستم تکیه به عمرت زده ای
آه مظلوم بود آتش و عمرت برفی
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۱۶۷
کعبه ی عشق خدا را گذر از منزل هاست
حاجیان حرمش را زِ صفا محمل هاست
هر که را قصد طواف است و لباس اِحرام
همه جا کوه منا و عرفاتش دل هاست
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۱۶۸
بیا که وارث زُنّار و طور سینایی
تو بر حقیقت قرآن دو چشم بینایی
در آسیاب ستم خرد شد حقوق بشر
ای آفتاب عدالت! بتاب هر جایی
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۱۶۹
دل گشته غرقه ی دریای انتظار
چون شمع سوخته ام پای انتظار
مهدی بیا، که جهان در غیاب تو
آورده رو به تماشای انتظار
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۱۷۰
بسان باطنت ظاهر بیارای
که تا بر پلّه ی صدق آوری پای
سپس بالاتر آی اندر صداقت
که اندر زمره ی نیکان بری جای
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۱۷۱
به گِرد ابلهان، پایت مگردان
نیفتی تا که اندر کام خُسران
سفالت کمترین تاوان آن است
اگر در حلقه ی آنان بری جان
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۱۷۲
تو گلهای خِرَد پیوسته بو کن
دل خود را مُدام اندیشه جو کن
چو افتادی سر بازار کردار
به تصدیق خِرَد، اندیشه رو کن
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۱۷۳
بر دیده ی یاران فشان از قند لبخند
چون دختران خوشگل شهر سمرقند
انگشت مهرت گر گشاید بندی از خلق
خلق و خدا، زاین کار تو، پیوسته خرسند
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۱۷۴
فیّاض باش اندر جهان از بهر مردم
هم شیشه ی ظلمت شکن، چون شاه انجم
جان و جمالت جاودان گردد بدین حال
هرگز نگردد نامت از آیینه ها گم
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۱۷۵
شراب چند رنگی هر که نوشد
شرافت را به کاهی می فروشد
سرانجام افتد او از چشم مردم
به تن پیراهن ذلّت بپوشد
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۱۷۶
بی مهری ار سر واکند از آشنایان
سرمای بهمن می دمد در جان انسان
بی مهری از یاران بسا دردی بزرگ است
یا رب زِ گرمای محبّت بهر درمان!
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۱۷۷
دلسوزی یاران نادان
زهری تر از تیغ عنودان
تدبیر جَستن زآن، چه مشکل
از دست این ، جان بردن آسان
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۱۷۸
بشکن یخ افسردگی، ناید به کاری
نی روید از آن بوته ای نی برگ و باری
دل را به دریای محبّت در بیفکن
تا گل شود با آب آن، هر گونه خاری
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۱۷۹
راضی مشو در زندگی بر مرگ رأفت
معمار شو در جان خود بر اَرگ رأفت
با آب عشقت مزرع دل را چنان کن
شاداب گردد تا در آن گلبرگ رأفت
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۱۸۰
چون خسرو انجم بود ماه محبّت
روشن ترین ره باشد این راه محبّت
گر دیگران مال آورند از بهر محبوب
من سر به قربان آورم گاه محبّت
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۱۸۱
ابلیس نفست را مده ره در رفاقت
تیغ هوس را،کُند گردان با صداقت
گر دست خطی آورد بر متن پیمان
پایت کشد بر ورطه ی شوم خیانت
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۱۸۲
جویی از مهرت بر اندر مزرع بیچارگان
ور زِ غم افتاده ای دیدی بشو غمخوار آن
تا توانی دل برون آر از دل آوار غم
خلق را شهدی چشان از جام رأفت هر زمان
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۱۸۳
دلم را شمع سوزان کن، خدایا
بسان مرغ طوفان کن، خدایا
نمیرد شعله اش حتی به طوفان
قوی با نور ایمان کن، خدایا
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۱۸۴
در باغ افکارم مرا چون باغبان گشتی رفیق!
با آب مهرت باعث مرگ خزان گشتی رفیق!
گه ابر بارانم شدی، گه تابی از نور صفا
واندر شب تاریک من، خورشید جان گشتی رفیق!
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۱۸۵
چراغ فکرت ما را تو روغن افزودی
به نهر باغ فضیلت نه قطره؛ بل رودی
چو مادری که بسوزد به پای فرزندش
تو در همیشه ی عمرم، شفیق من بودی
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۱۸۶
هرگز مزن به ریسمان جهان چنگ اعتماد
بنگر به سرنوشت خسرو و جمشید و کی قباد
از اَخم او غمین مباش و زِ لبخند او نشیط
تا جان و دل، تو را رها شود از قید انقیاد
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۱۸۷
اگر بالا نگر باشی، سرت پایین نمی آید
سری افکنده در غفلت به راه دین نمی آید
تعالی گر تو می خواهی قدمهایی بلند آور
کسی بر بردن رفعت که پاورچین نمی آید
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۱۸۸
پیراهن تواضع بر تن کُن ار مرقّع
پیراهن تظاهر از تن کَن ار مرصّع
آن می کند درون را دریایی از معانی
این می کند برون را آوازه ای مسجّع
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۱۸۹
با تو تنها نیستم در کنج زندان بلا
ای خوشا من گشته ام بر درد عشقت مبتلا
گم نمی گردد رهم در ظلمت نفسانی ام
تا که یادت می زند هر دم مرا سویت صلا
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۱۹۰
ای که انصاف و مروّت هِشته ای
دست خود را بر جفا آغشته ای
می رسد روزی که بر جان می خری
آنچه از خار ستم را کِشته ای
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۱۹۱
ای که از نیکی گلی را کاشتی
آخرت را توشه ای انباشتی
گر مصونش می نداری از ریا
این جهان را آخرت پنداشتی
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۱۹۲
دَلو نجاتی از نو در چاه ظلمت افکن
بیرون کِش این دلم را، در کام رحمت افکن
شایسته ام بگردان تا یوسف تو باشم
از قعر ذلّت آور در اوج حرمت افکن
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۱۹۳
در دشت سینه ما را کُن آتشی فروزان
تا صبحگاه محشر ما را در آن بسوزان
در کارزار عشقت خامی زِ دل برون کن
صد تیر پختگی را، بر جان او بدوزان
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۱۹۴
ای که چون بادنما، هم جهتِ هر بادی
کی تو با کوه سرافراز شرف همزادی
بنده ی بادی و بر بادی و عاری زِ هدف
تو فقط از غم آزادگی ات آزادی
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۱۹۵
از چه، دل بر استخوانی بسته ای
عزّت نفست چنین بشکسته ای
هر چه هر کس دارد از لطف خداست
ای که بر خوان کرم بنشسته ای
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۱۹۶
اگر به تیغ محبّت، سپاه غم بدری
یقین به حکم طبیعت زرِ ظفر ببری
تو یک دل ار زِ صفا آوری بر اهل جهان
به یک کرشمه ی مهری هزار دل بخری
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۱۹۷
تیغ قُدرت نبُرَد آنچه محبّت سازد
روی حُرمت نبَرد آنکه بدو تیپا زد
گم نگردد رهش اندر دل خود خواهی ها
هر که دستی سر دامان محبّت یازد
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۱۹۸
کِلک خیاطم ندوزد جامه ای بر جان غم
تا نگیرد بعد از این، کس گوشه ی دامان غم
غم نیارد بویی از کوی سعادت بر شما
بشکنید ای دوستانم! شیشه ی پیمان غم
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۱۹۹
غُراب غم که نتابد هَزارِ شادی را
خموش اگر بنماید چنین منادی را
غبار تیره فشاند به چهره ی خورشید
به گِرد شب بنشاند تمام وادی را
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۲۰۰
مرغ جانم را نشان بر شاخسار معرفت
تا گزیند لانه ای گردد هَزار معرفت
چونکه جان آزاده می گردد؛ تنفس گر کند
در هوای دلنشین و خوشگوار معرفت
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۲۰۱
ره مده یا رب! که برق این جهان کورم کند
یا جهان دیگری، آشفته ی حورم کند
برق این و زرق آن را بی تو بر هم می زنم
چون نمی خواهم زِ تو چیز و کسی دورم کند
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۲۰۲
حیا همچون دژی بر آبروی است
در آن از خُلق و ایمان، رنگ و بوی است
صیانت کن از آن کز هم نپاشد
و گرنه آب رویت، آب جوی است
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۲۰۳
لبریز بادا از مِی ات،ساقی! صُراحی
پیمانه ای گردان از آن گلگونه راحی
می سوزم اندر تشنگی، در شام غربت
خشکیده آب اندر دلم، حتی نیاحی
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۲۰۴
چون ماه، روانم پیِ خورشید حقیقت
چون روشنیِ دیده ام از دید حقیقت
هر کس که قمر گونه کند پشت به ظلمت
تابنده شود روی وی از شید حقیقت
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۲۰۵
هر کس که به تزویری، زور و زری انبارد
یا بوته ی تزویری، با زور و زَرَش کارد
نی زور و زرش ماند؛ نی چاره گرش تزویر
زان توده ی خاکستر؛ زاین شرّ و شرر بارد
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۲۰۶
خورشید روز و ماه شب بودی مرا، ای مادرم
در تلخکامی ها رطب بودی مرا، ای مادرم
عمری به پایم سوختی، رفتیّ و جان افروختی
آب حیاتی زیر لب بودی مرا، ای مادرم
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۲۰۷
از گنبد آسمان فرود آمده ام
بر مَرکب رحمت و درود آمده ام
چون نغمه ی عشق او لبِ رود بلاست
اندر پیِ آن سرود رود آمده ام
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۲۰۸
ای که پاپوش کَلَک بر دگران می دوزی
تا به یغما ببری روزی شان را روزی
آتش افروزی اگر از ره نامردی ها
مطمئن باش که روزی تو در آن می سوزی
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۲۰۹
هر دل که پاره سازد خود پرده ی حجابش
دُرّی رسد به دست از دریای آفتابش
زینت بگیرد آن دل، از امتیاز ایمان
تا بر « اَلستِ » رحمان باشد « بَلی » جوابش
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۲۱۰
شُبان گلّه گر بیدار باشد
نگاهش گرگ را چون خار باشد
سگان با وفا را هم زِ چوپان
به سر اندیشه ی پیکار باشد
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۲۱۱
همیشه ملّت ایران زِ جان و دل کوشد
که شیرِ عزّتی از دست رنج خود نوشد
مُدامم آه تأسّف زِ دست نامرد است
که گاو همّت ما را به غیر می دوشد
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۲۱۲
اگر اندیشه ایمان را بَلَم باشد
وَر آن را ناخدا، اهل قلم باشد
رسد بر ساحل امنی که آنجا را
زِ عقل و علم و بی رنگی عَلَم باشد
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۲۱۳
بر کسی افتاده و دلخسته از خار و خَسی
گر نگاه اعتنایش را فرو بندد کسی
ریگ پستی افتد اندر چشم او تا روز مرگ
کنج نامردی نشیند جان بفرساید بسی
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۲۱۴
به باد چنگ دلبر باده پیمودم
زِ شور این جهانی، دیگر آسودم
دلم تا پر گرفت، از ضرب مضرابش
ببُرد او بر سرِ سرچشمه ی جودم
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۲۱۵
اگر با چشم دل یا رب! تو را در عمق جان بینم
بساط غصّه را از دامنم یکباره بر چینم
دلم را رونقی بخش از هوای قرب ربّانی
که تا پیوسته با رویی، به درگاه تو بنشینم
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۲۱۶
ای دل ار در طلب یار گرفتار آیی
می نهی غصّه ی دنیا و سبکبار آیی
سر بازار محبّت به بهایی نخرند
گر چنین با سر بیزار به بازار آیی
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۲۱۷
هزار آفرین بر جهان آفرین
که او اوّلین است و هم آخرین
کند سرور کائناتت همی
اگر دل بگردانی او را قرین
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۲۱۸
در دایره ی کمال جویی
گامی نرود جز از نکویی
نیکی گلی از جمال عشق است
مستت نکند اگر نبویی
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۲۱۹
در دجله ی عشق ، جان به غرقاب افتاد
در سینیِ سینه دل چو سیماب افتاد
عمری دل من پیر غم دنیا بود
تا غرفه ی دجله گشتم او شاب افتاد
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۲۲۰
عبای خرقه پوشان ریاکار
بُوَد لفّافه ای بر جان بیمار
زبان سبزی اندر کام دارند
ولی مقصود شومی زیر دستار
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۲۲۱
من دلی نو از خدا عیدانه می خواهم
بهره ای از رحمت جانانه می خواهم
هر چه می خواهم به خود از فیض درگاهش
بر تو و خویشان و هر بیگانه می خواهم
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۲۲۲
ای وطن! ای مادر پیر جوان احوال من
نام تو نیرو دهد بر یال و بر کوپال من
از گِلت دل زاید و زان دل هزاران مثنوی
وَز گُلت مُل می چکد، بر کام قیل و قال من
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۲۲۳
گوشم شده بر حلقه ی فرمان تو مثقوب
دیگر نگریزد دل از آن دامن محبوب
هر لحظه که من می نگرم بر گلِ رویت
صد غمزه برون افتد از آن چهره ی محجوب
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۲۲۴
سعادت را اگر خواهی
خدا را بر، به همراهی
وگرنه بی خدا هرگز
نیفزایی؛ که می کاهی
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۲۲۵
دل اگر در پیِ جانان برود؛ وه! چه نکوست!
کی بود مأمن اغیار، دلِ عاشقِ دوست
گر چه دور است به ظاهر، ره منزلگه یار
بلکه نزدیکتر است او به دل از هر رگ و پوست
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۲۲۶
عمری زِ دست خویش بسی غصّه خورده ام
این غصّه را ز کرده و پندار برده ام
تا جان خویش را برهانم زِ بند خویش
آن را به بند دلبر عالم سپرده ام
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۲۲۷
دست عشقت بر دلم داغ عبودیّت نهاد
وَز همین ره بهر ما، آیین ملیّت نهاد
با سر آمد جان من بهر تماشایت چو دل
در سرم از لطف تو بنیان این نیّت نهاد
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۲۲۸
عشق شد آیینه و آیین من
هم ره و هم رهنما و دین من
تا گرفت از دست دلبر جام عشق
بی دل آمد این دلِ بی کین من
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۲۲۹
یک جمله ی بر حق ار، بر جان رسد عاقل را
این جمله فرو شوید، صد دفتر باطل را
گر شکّر نیکویی، بی رنگ و ریا باشد
تلخی بَرد از رو هر زهری چو هلاهِل را
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۲۳۰
ساز وفاق ار نبود؛ ازدواج
راحت جان را بنهد در حراج
حلقه ی وصلت بود ار همدلی
درد جدایی شود آخر، علاج
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۲۳۱
من اندر چهره ات صد ناز دیدم
تو را سر چشمه ی آغاز دیدم
هوای عاشق رویت شدن را
به نوک زخمه ی هر ساز دیدم
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۲۳۲
گر به سنگ کینه خنجر تیز گردد
انتقام از سینه ها لبریز گردد
گر نگهبانی گماری بر دل از عشق
صولت هر کینه ای نا چیز گردد
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۲۳۳
به حُسن نیّت ار تدبیر سازی
یقین، شرط مروّت را نبازی
به صدق آلوده سازی گر عمل را
به نزد خلق و خالق، سر فرازی
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۲۳۴
بطالت آفت فکر است و شهوت آفت ذکر
به تقوا و به کار آسوده گردد ذکر و هم فکر
رها می گردی از تحقیر خود اندر بدی ها
در این وادی تو را دامان عفّت گر بود بِکر
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۲۳۵
در سایه ی همسایه، باید که صفا باشد
بر عهد هم آسایی، شاید که وفا باشد
در حلقه ی خوشبختی، تنها تو مبین خود را
نادیدن همسایه، خود جور و جفا باشد
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۲۳۶
در بحرِ دهر اگر کس، از بهر حق شنا کرد
با ریسمان عشق او دست دل آشنا کرد
هر کس که عشق جانان، او را بلای جان شد
او لاجَرم سرش را، قربانی منا کرد
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۲۳۷
آتشی در دلم از عشق خود افروخته ای
خانمان هوس اندر سر من سوخته ای
تا به میخانه کشانی دل محزون مرا
در سرم شوق تماشای خود اندوخته ای
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۲۳۸
جانم انداخته ای در دل دریای کرم
نیز بنموده ای ام از کرمت راه حرم
چشم بیدار و دلی روشنم ارزانی دار
تا بدانم که چه با خویش برم یا نبرم
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۲۳۹
ای خدا ارزانی ام کن گوهر آزادگی
همچنین از بهر خدمت روحی از آمادگی
گنج دنیا را نمی خواهم عطا کن بهر من
جامه ای از نیکی و جامی هم از دلدادگی
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۲۴۰
آیینه ی عبرت بود این دار فنا
بر دست مبندید از این دار، حنا
در آن بنگر رسم و رهی را به کف آر
تا چون بنهی پای به گلزار بقا
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۲۴۱
هر که از بشنیدن حق پنبه اندر گوش کرد
یا به جامی از جهالت،خویش را مدهوش کرد
اوفتاد اندر دل بیغوله ی شبهای غم
روزن دل را گرفت و عقل را خاموش کرد
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۲۴۲
حاصل ذوق خود اندر دل و جان بیخته ام
بعد از آن در سبد دفتر خود ریخته ام
تا رسانم دلم اندر حرم عشق و صفا
اسبی از طبع دل آویز برانگیخته ام
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۲۴۳
از سر جوی هوا اسب ارادت بجهان
تا مبادا ببری جرعه ای از آن به دهان
تشنه تر گردی اگر هر چه خوری زاین لب جوی
باغ ایمان تو را سوزد و سازد چو خزان
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۲۴۴
کاش دل در گرو رنگ نباشد
دل بی رنگ، پی جنگ نباشد
بهتر از تخت صفا در دل دنیا
از برای دلی اَورنگ نباشد
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۲۴۵
هر که چون زنبور بد، بر دل نشیند
کشتی حُسنش همی در گِل نشیند
گر نشاند جای نیشش نوشی از مهر
همچو لیلی در دل محمل نشیند
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۲۴۶
بسته ام شمشیر مهری بر میانم
تا که جان را بر سریر دل نشانم
گر شوم من فاتح دلهای مردم
می توانم جان برِ جانان کشانم
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۲۴۷
شعر باید با خودش شور آورد
مرهمی بر درد رنجور آورد
تا پراند خواب را از چشم دل
بانگ بیداری چو شیپور آورد
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۲۴۸
تا این دلِ من یک دم، در شهد حضور افتاد
در سلسله ی جانم، سر مستی و شور افتاد
غربال شد اندر جان، این خاک وجود از نو
دستِ دغلِ ابلیس، این بار به دور افتاد
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۲۴۹
عمرِ گذران از رهِ نیکی گذران
گنجشک دل از شاخ دیانت مپران
تا دایره ی عشقی و ایمان و عمل
از عاقبت خویش مشو دل نگران
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۲۵۰
تا هیبت شب در نظرم دیوِ کدَر شد
بیگانه در آمد ز در و جای پدر شد
چون دست دلم گوشه ی دامان تو بگرفت
ماه نو و خورشید، مرا تیغ و سپر شد
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۲۵۱
ابر گمان مرا باد عشق راند
دامان جان من از گَرد غم تکاند
تا آفتاب حقیقت به دل رسد
بر بام جان خودم پای دل کشاند
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۲۵۲
بیش از این، خون مرا دیگر میاشام ای فلک
جمع کن از پیش پایم حلقه ی دام ای فلک
من که خود این راه را افتان و خیزان می روم
از چه ره پُر کرده ای با خار اَوهام ای فلک
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۲۵۳
حلقه زنِ خانه ی امّید باش
منتظر آمدن عید باش
در به درِ ظلمت و عصیان مشو
همسفر طالبِ خورشید باش
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۲۵۴
بی توشه چه سازد دل من روز قیامت
جان چون بَرد آن روز، دل از تیغ ندامت
یا رب! نظری کن زِ کَرَم بر منِ مسکین
زان مرحله تا بگذرد این جان، به سلامت
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۲۵۵
هرگز به محنت دیگر کسان مخند
دل بر ادامه ی ایّام خوش مبند
روزی رسد به جهان، چرخ این فلک
اندازدت به یکی لحظه در کمند
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۲۵۶
پُر نگردد کوزه ی چشمی به مردابِ ستم
دست شیطان می نویسد جمله آداب ستم
کور کن چشمی که بیند گنج خود در رنج خلق
تا نبیند از طمع بر دیگران خواب ستم
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۲۵۷
پتک بی‌داد، شبی سنگِ صبورم چو شکافت
یک دم این جان، دلم از دست غم آسوده نیافت
طاقتم پنبه ی حلّاج شد از چوبِ ستم
آخر این رشته ی طاقت، کفِِ امّید بتافت
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۲۵۸
شبی اندیشه در گوشم چنین گفت
مشو هرگز تو با نامردمی جفت
برای دیدن سیمای مردی
بباید کینه را از سینه ها رُفت
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۲۵۹
دنیا نه فقط عرصه ی امرار معاش است
یا جای غرور و کدر و خوردن آش است
بل جایگه فکرت و عشق است و تعالی
اینهاست که مستلزم هر سعی و تلاش است
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۲۶۰
چه سود از شعار طوطی وار
چه حاصل زِ بربط بی تار
نیاید بهار خوشبختی
نباشد گلی اگر در کار
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۲۶۱
هان! مبادا دل بد اندیشی کند
با دلِ ابلیسیان خویشی کند
ورنه بر خاکستر پستی فتد
کی تواند دیگر او بیشی کند
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۲۶۲
هر کسی باید کلاه خویش را قاضی کند
چهره اندر چهره ی آیینه ی ماضی کند
گر که حق را دید و از آیینه هم عبرت گرفت
سایه ی همسایه را از خویشتن راضی کند
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۲۶۳
آنکه در آزادگی تأخیر کرد
جان خود در کوی ذلّت پیر کرد
کی توان بی روحی از آزادگی
روبهی دل مرده را چون شیر کرد
الیار — رباعیات و دوبیتی‌ها — شماره ۲۶۴
تا کی قفسم گردی ای چرخه ی دل سنگین
آزرده شد آخر جان زاین ملعبه ی رنگین
در چشمه ی بی رنگی دل را به خدا دادم
تا گاه رهایی من نامی نبرم ننگین
الیار — تک بیتی‌ها — شماره ۱
سعادت یابد آخر؛ آنکه دل را
ز ند بر سنگ همّت با ا میدی
الیار — تک بیتی‌ها — شماره ۲
گل توفیق بدست آید از اندیشه اگر
آبش امّید و زمینش همه همّت باشد
الیار — تک بیتی‌ها — شماره ۳
فاتح ملک سعادت شود آنکس که به شوق
تیغ امّیدِ خود اندر کفِ همّت بنهد
الیار — تک بیتی‌ها — شماره ۴
اگر عشقت مرا یاری نماید
دلم دست از جهان بر می فشاند
الیار — تک بیتی‌ها — شماره ۵
سِرِشکی گر زِ رَشک آید کسی را
شود سیلی کَند بنیاد او را
الیار — تک بیتی‌ها — شماره ۶
مرا نفس شیطانی ار جُنب خورد
به شاهینِ ایمان شکارش کنم
الیار — تک بیتی‌ها — شماره ۷
زِ دیارِ موفّقیّت، به کف آوری مزیّت
کمری به خود ار ببندی؛ تو به صیدش از حمیّت
الیار — اشعار متفرقه — تو ایرانی
دل من سرزمین من 
تو میراث دلیرانی
تو مهد خوب خوبانی
تو ایرانی تو ایرانی
تو فرق نام هستی را
چو خورشید زر افشانی
تو عالم را چنان چشمی
مرید شاه مردانی
جهان را گوهری در دل
تو بر هر گوهری کانی
تو چون قلب مسلمانی
بدور از خوی شیطانی
تو بر شاهان چنان تاجی
ز جنس لعل و مرجانی
پریشان از تو دشمن شد
به دورانهای طولانی
نزیبد مر تو را خواری
تو سر بالای دورانی
تو دین را محفل گرمی
علَم بر دوش ایمانی
تو ای ایران و ایرانی
مرید حق پرستانی
تو پیمان بسته ای با حق
تو پیوسته به پیمانی
منم فرزند تو اکنون
کنم کاری که می دانی
تو را با جان کند اِلیار
و هم با دل نگهبانی
الیار — اشعار متفرقه — تمدید عشق
جان من روزی ره بازار زیبایی گرفت
ناگهان دل دامن چشم فریبایی گرفت
آن فریباییّ و زیبایی همه مال تو بود
داغ دل هم یک نشان از آتش خال تو بود
خام نخوت شد دلم یک چند روزی ای دریغ
سرد شد آب و گِلم یک چند روزی ای دریغ
دوری از عشقت مرا در آتش حسرت نشاند
جز پشیمانی زِ من خاکستری دیگر نماند
رو مگردان از منِ دلخسته از شبها ی غم
بر نشان تیری دگر از عشقت اندر جای غم
از درت رو بر نگرداند دلم؛ ای دلبرم
گوهر عشق تو را با قیمت جان می خرم
در به رویم بر گشا یک بار دیگر؛ نازنین!
بنگری تا آتش سودای این سر؛ نازنین!
دیدگانم روشن از سیمای چون خورشید کن
آتش عشق مرا، بار دگر تمدید کن
الیار — اشعار متفرقه — هوای آبادی
اگر گل وا کند خود باوری ها
نمایان می شود نو آوری ها
اَلا ای بچّه های خاک ایران
اَلا ای کُرد و فُرس و آذری ها
بیایید ای پسرها ی دلاور
شما ای دخترانِ چون پری ها
وطن را با دلی روشن زِ دانش
نگینی آورید از گوهری ها
شکوفا می شود این جانم ایران
رهایش گر کنیم از خود سری ها
به کار و کوشش و با نور دانش
رها گردد دل از کور و کری ها
بگیرد رونق آبادی در ایران
 به کِشت و صنعت و آهنگری ها
بهار آرد وطن را کِلکت الیار!
اگر ز این سان نماید داوری ها
الیار — اشعار متفرقه — حرف دل ترکمانچای
چگونه حرف دل ترکمان بر انگیزم
چگونه پرده ی اجحاف را به هم ریزم
به نای صفحه ی تاریخ ترکمانچایم
مگر که تا به ابد من فدای تبریزم؟
به گاه دادن خدمت بزرگ و فعّالم
به گاه اخذ حقوقم چرا چنین ریزم؟
اگر تو چرخ عدالت به محورت بستی
به دور چرخ عدالت چگونه بی چیزم؟!
برای بردن جانم به دارِ استحقاق
به دُلدُل ار ننشانی؛ نشان به شبدیزم
زمام امر مرا در سپر به فرماندار
که خاک شوق وطن را به کامتان بیزم
علاج درد مرا بس بود چنین کاری
طبیب درد منی گر، بگو که برخیزم
بیا تو دولت خوبان! حقوق ما را دِه
که با تو جوشم و از جان و دل در آمیزم
و گرنه چاره ندارد که گوید این اِلیار
برای گفتن حق من همیشه بستیزم