mabidan/ganjoor huggingface dataset:
سیاوش کسرایی — خانگی — ایینه را بیفکن
زیبای من گریستنت چیست ؟
زشت اگر نماید 
 آیینه بر خطا است 
ایینه راست نیست 
 آیینه ها نی اند دگر چشم نکته بین 
ایینه ها زبان خبر چینی اند و بس 
عریان مکن برابر آیینه راز خویش
تا بر تو پرده ها ندرد پیش چشم کس 
بالای خود در آینه مشکن به های ها ی
تصویر غم غمت را هر دم فزون کند 
 گیسو به رخ میز و ز درد این چنین متاب 
 دستی بر آر کاینه را واژگون کند
 آیینه را بیافکن تا رو به هم نهیم
 باشد به دست خویش مداوای هم کنیم 
وان دست را که آینه دار ملال توست 
زان پیش تر که مشت برآرد قلم کنیم 
ایینه می نماید اشک تو را به تو 
اما دری به روی درون می گشایدت ؟
ایینه حال را همه تصویر می کند 
فردای آرزو را کی می نمایدت ؟
زیبای من بگو 
 دیگر بگو گریستنت چیست ؟
بیرون ز آینه 
ایا دمی هوای منت نیست ؟
سیاوش کسرایی — خانگی — شکار
پیکان سرخ ماهی کوچک
می دوخت ابر پاره را با وصله آبی 
وز کاسه ای تا جاودان بی ته 
 روح مرا چون سنگ سنگینی به گود آسمان می برد 
 آن جا زمین گم بود 
آن جا زمان چون حبه قندی آب میگردید 
جان بود و بی مرگی 
پر بود و آزادی 
 و پنجه های تیز خواهش های من در کار 
انگشت سرد ماهی کوچک 
انگشت خون آلود 
با یک برش نقش خیالم را درید از هم 
از سینه مجروح آب نیلگون می رفت 
دود کلاغان یک سره در چشم آتش مرده خورشید 
شب بود و من چون گربه ای نومید 
آرام در پاشویه های حوض می گشتم
سیاوش کسرایی — خانگی — ماه و دیوانه
از صدایی گنگ
  خواب شیرینم پرید از سر 
باز زندان بود و خاموشی 
و صدای گامهای پاسبانان بر فراز بام 
و تکاپوهای نامعلوم این هم حنجره من مرد دیوانه
 در میان روزن پر میله و مهتاب 
پیش تر رفتم 
 با اشارات سر انگشتش
ماه را می خواند و با من زیر لب می گفت 
گوش کن 
من کلیدی از فلز روشن مهتاب خواهم ساخت 
و تمام قفل ها را باز خواهم کرد 
ماه پنهان گشت و او را من به جایش بازگردانم 
پیر مرد پاکدل قرقرکنان خوابید 
و مرا بگذاشت با خار خیال خویش
زودتر ای کاش 
ماه را می خواند 
دیرتر ای کاش برمی خاستم از خواب
سیاوش کسرایی — خانگی — شیهه
حیات من علفزاری است 
که من چون اسب کولی مست و بی سامان 
به باد افکنده یال و سم به سنگ و صخره ها کوبان
 چرا یک سو نهاده می دوم بر آن 
شتابان می گریزم می گریزم روز و شب از آن 
مرا پ اسخ 
 بگویید ای کمنداندازهای چابک گستاخ 
دگر این گردن سرکش کسی را بر سر شوقی نمی آرد ؟
و یا آن ریسمان مهر پوسیده است و تابی بر نمی دارد ؟
سیاوش کسرایی — خانگی — طرح
خورشید در بلندترین اوج 
دریا با ناز ژرف ترین خواب 
ماهی دل دل زنان و چشم به دریا 
سایه صیاد و ماسه در نگهش پر
 ساحل تفته 
ساحل تا دوردست خالی خالی
سیاوش کسرایی — خانگی — چشم نه گوش و دهان
هر روز کمین می کند او بر سر راهم
  می گریدم آن گاه چو می گردم تنها 
 می اید
  می خندد
 می پیچد در من 
 می بوسد 
می ایستد آخر به تماشا 
 می جویم
 می پویم 
 می پرسمش احوال 
افسوس که او را سر پاسخ گفتن نیست 
 افسوس که او گوش و دهن نیست 
چشمی است سراپا 
 وین چشم نگاهی است نوازش گر و پرسا 
با او غم درماندگی ام را می گویم 
 از کارم 
از بارم 
از دار و ندارم 
 در تو همه دلبستگی ام را می جویم 
می گویم 
 می گویم 
 می گویم و او باز 
خاموش مرا می نگرد تشنه و جویا 
ما رهگذر کوچه و پس کوچه و از دور
پاییز دود لنگان لنگان 
 پنهان به درون شنل قرمز و زردش ز پی ما 
 ناگفته بسی مانده 
نشنیده یکی حرف 
یکباره خیابان هیاهوگر می بلعدمان سخت 
گم می شود او در دل جمعیت و من تنها بر جا
سیاوش کسرایی — خانگی — کرانه عظیم دوست داشتن
همچو دانه های آفتاب صبح 
 کز بلند جای کوه 
پخش می شود به وی جنگل بزرگ 
و تمام مرغهای جنگل بزرگ را 
 در هوای دانه ها ز لانه ها 
می کشد برون
 نگاه تو 
 مرا ز مرغهای راز 
می کند تهی 
 همچو گربه ای پناه آوریده گرد من 
می خزی و چون پلنگ 
می نشینی عاقبت برابرم 
 و مرا نگاه سخت سهمنک تو
 رام می کند 
 خواب می کند 
کم کمک به سوی داغگاه مهر می برد
 همچو موجهای تشنه خو که می دوند 
رو به سوی آفتاب پای در نشیب 
در غروبهای سرخ و خالی و خفته 
دل به گرمی نوازش نگاههای خسته تو می دهم 
سر به ساحل تو می نهم
 ای کرانه عظیم دوست داشتن
 ای زمین گرمسیر
سیاوش کسرایی — از قرق تا خروسخوان — پیام
 به نظر می رسد 
 که قلب شهر ایستاده است 
 و تنها 
 صدای گام سربازان است 
 که در کوچه ها طنین می افکند 
 ما اما 
 هراسی نداریم 
 چه درین سکوت 
 واژه ی مقدس نه
  گسترشی با ابعاد جغرافیای وطن 
یافته است 
چه این بار سرنیزه های قلم 
 از کاغذها برخاسته 
 و در برابر سینه استبداد 
 نشانه رفته است 
ما تنها نبوده ایم
 هیچگاه تنها نبوده ایم
آنک تلاش و خروش خلق 
 ولی این بار 
سپاهیانی با سلاحی دیگر 
به یاری رسیده اند 
 دوستان !
 به آن کارگر حروفچین از من پیام بفرستید 
حروف را آماده کن
آزادی از راه می رسد
سیاوش کسرایی — از قرق تا خروسخوان — مصب
شط در شط 
آدمی 
 رود خروشان خلق 
 رودهای خروشان در مصب تنگ 
 ژاله 
 راه دراز پیمودگان 
 زائران آزادی 
 نه از خیابان آذربایجان
  نه از مسگر آباد
  نه از جوادیه 
 نه از خانی آباد
 که از دوردست تاریخ
  بی پرچم و بی علامت 
 با درفش تن
 و چنگ فروبسته مشت 
 به نشان دادخواهی 
جهیده از حریم
 اما 
در جامه ی عفاف
 ستوه آمدگانی دیگر
  مادر 
 خواهر 
 دختر 
واژه بزرگ بیدار 
 زن 
 زن در همپایی و همراهی 
زن در نماز جماعت 
زن در ستیز 
 زن در ایثار خون 
آنگاه 
 درود و دعا 
خروش و فریاد 
و پیوند سرود و صلوات 
جوش خوردگی زخمی کهن 
با مرهم اتحاد 
 انبوهه به هم برآمده دریا 
در گریبان خیابان
 بی شمارهای کین 
و براده های خشم 
 برای چشم دشمن
و آنک پیشواز 
پسرم 
 پسرانم 
 سربازان وطنم 
 سلام علی 
 سلام ناصر 
 سلام حسین 
 سلام کبر تقی مصطفی 
شما کجا اینجا کجا ؟
یاد 
 یاد باد صبح روستا 
شام دهکده 
 و زمین افتاده قریه بی بازوی توانای شما 
بچه ها گل 
گل برای اینها 
گل به جانتان 
گلهای سر سبد این آب و خاک 
انفجار 
رهایی گلوله های کور 
 گلوله های هار 
 و زبان سرد سرنیزه
در گوشت خام جوانان
 گلهای زخم 
گلستان خون 
ریزش بیگاه برگ و بار انسانی
فرود کال میوه ها 
پاییز پیشرس 
ساعت و تسبیح و النگو 
کفش و کلاه 
چادر سیاه 
با کشتگان بی آواز در میدان 
و اینک آغازی دیگر 
با برادری 
 با پرستاری 
خون کارگر در رگ پیشه ور
و پیکر مذهبی بر شانه دانشجو 
و جبهه زنان در پناه مردان پارسا 
او مثبت 
 ب منفی 
آآ
هدیه خون 
 بی پرسش از عقیده و ایمان 
جان یکی 
 در جان دیگری 
 پیوندی با بهای گزاف 
 درهم بافتگی الیاف ررودها 
 در گلوی مصب 
برای برآمدن سرود دریا 
 سلام با سرب ؟
گل با گلوله ؟
سیاوش کسرایی — از قرق تا خروسخوان — دیداری با آتش و عسل
آذربایجان را می ماند
  سخت و صبور و سترگ 
 کوه 
با برفی بر تارک 
با خورشیدی در انبان 
 آذربایجان را می ماند
 آزاد آزادی ستان 
 اما زندانی زمان
  آذربایجان را می ماند 
انبوهه خاطره و یادگار
از شهید و زنده
  بندی و رها
و پیدا و پنهان
  آری به تمامی آذربایجان می ماند 
 این یک تن 
 این روستامرد شیشه وان 
صفر
 این سومین باقر و ستارخان 
 در قلب و چشم او 
همیشه سهمی برای ماست 
از آتش زردشت 
  و عسل سبلان 
کنار نوخاستگان 
 گلهای تشنه 
 به گفتگو 
چه خوش نشسته بود 
 این پیر تهمتن مهربان 
 که هم صخره بود و
 هم سایبان 
پیرزن مراغه ای که با شاخ گلی 
 راه دراز را به زیارت آمده بود 
شیرین می گفت:
 باخین 
بیزیم قهرمان
 بیزیم قهرمان
سیاوش کسرایی — از قرق تا خروسخوان — از قرق تا خروسخوان
شب ما چه با شکوه است 
وقتی که گلوله ها 
 آن را خالکوبی می کنند 
 و دل ما را 
 دلهای مظطرب ما را 
 در دو سوی شب 
بانگ الله کبر 
به هم وصل می کند 
شب ما چه باشکوه است 
وقتی که تاریکی 
شهر را متحد می کند 
شب ما چه با شکوه است
 وقتی که دستی ناشناس
  دری را 
بر رهگذری مبارز 
 می گشاید و 
 شوق و تپش در دالان 
بازوی هم را می فشرند
 شب ما چه با شکوه است
  وقتی که نظامیان 
 در محاصره چشمان شب زنده دارمان 
اسیرند 
 شب ما 
 چه غمگنانه با شکوه است 
 وقتی که فریاد و ستاره
  در آسمان گره می خورند 
 و بر بامها سایه ها
  خاموشانه 
 ترحیمی ساده دارند 
از قرق
 تا خروسخوان 
 شبروان 
 دل ما را در کوچه ها 
 چون مشعلی دست به دست
  می گردانند
 و خواب بیهوده 
 بر فراز شهر پرسه می زند 
 کشتگان سحر را نمی بینند 
اما 
صبح حتمی الوقوع است
سیاوش کسرایی — از قرق تا خروسخوان — فروبستگی
اعتصاب 
واژه ای سهمگین تر از حریق 
در پالایشگاه 
اعتصاب 
 سریعتر از گذر گلوله 
در خبرگزاریها 
اعتصاب 
جلاد هفت خواهر پیر یائسه 
اعتصاب 
 لکه چرب و بوینک 
 بر کلاه سیلندر 
و اعتصاب 
 پوشش پولادین 
 مقابل دولت نظامی 
تو نانت را به نیمه می خوری
او ماهیانه اش را در میان می گذارد 
 کاسب نسیه می پذیرد 
و پسرم قلکش را می شکند 
می بینی رفیق 
مهربانی به شهر باز میگردد 
قلم 
به قسم ایستاده و 
 کار 
به کم کاری نشسته 
 و در برابر آنکه مسند خداییش را دیگر بار 
 می طلبد 
خلقی بانگ بر میدارد
 لااله الا الله 
جوش خون
 بر کناره های کویر 
 شکفتن گلبرگهای فولاد 
 در باغ ذوب آهن 
 و قهر قیافه ها 
 در سراسر وطن 
و نه تنها دروازه قلبم 
فروبسته بر دشمن است 
 که خانه خدا
  خانه دانش 
 و خانه کار هم 
مادر بر سجاده 
 و همسایه در اذان 
نفرین را نیز 
به دعا افزوده اند 
 بدا بر این 
 به در افتاده از دل پارسیان 
 ما در اعتصابیم و 
 هر شامگاه 
 کشتگانمان را شماره می کنیم 
مشهد و شهیدان تازه 
تبریز و سرداران جوانتر 
 اما آبادان 
 از دل خاکستر 
ققنوسهای دیگر
  پرواز می دهد 
بوی نفت و بوی خون
بوی شور خون 
اما عطر دیگری هم در فضا 
موج می زند 
دشمن مسلح است
  ما بی شمار 
 همه را از دم نمی توان کشت 
آن که می ماند 
 از صفوف ماست 
نه کارمان را 
 که سلام و لبخند و نگاهمان را
 حتی 
 از آنان دریغ بداریم
  دریغ بداریم 
 همه نیکی های زمین را 
که عمری به پایشان ریختیم و 
 نه در خورشان بود
  تا 
تنها تنها تنها 
 در جنگل سرنیزه هاشان 
هم را بدرند 
 و ما بدین همبستگی در فروبستگی 
 بر ساق بلند شکیبایی 
 واژه ای به شکوفه بنشانیم 
 آزادی
سیاوش کسرایی — از قرق تا خروسخوان — قصیده دراز راه رنج تا راه رستاخیز
از خانه بیرون زدم 
تنها 
که در خود نمی گنجیدم
چنانکه جمعیت در خیابان و خیابان در شهر
  نه 
دلکاسه حوصله دریا نداشت 
 جانوری بودم 
شاید اژدهایی
 که دهانم 
 در کار بلعیدن شهیاد بود و 
 دمم 
 پل چوبی را نوازش می کرد 
های های 
 افسانه از واقعیت جان می گرفت 
هر گام 
 از هر گوشه شهر 
بر راهی واحد می دوید 
 پاها فرشی تازه می بافت 
 قالی تاریخ 
نوپایی و نوزبانی 
کالی در کردار 
 ورزش سبک برآمدن 
 با هم آمدن 
اما در مجموع 
سماع جادویی اتحاد 
 مزارع سیاهپوش آدمی 
با غنچه مشتهای سفید و 
 سرود سرخ 
شهادت بر پرچم و 
کینه  در شعر می گردید 
 پیری در پیاده رو می گریست و
 اینده 
 دست در دست پدر 
یا بر سینه مادر 
 همراه می آمد 
دیوارها 
 دفتر وقایع و آرزو بود 
آتش نامه های خلق 
به صف می رفتیم که صف شدن را 
به سالیان 
 تومان آموخته بودی 
 هر سپیده دمان در صف تیر باران شدگان 
به نیم شبان در صف زندانیان 
 به نیمروز در صف طویل ملاقات کنندگان
 به شامگاهان در صف خواربار 
و هرگاه و بی گاه در صف نفت 
 واینک صف در صف 
 برابر تو بودیم ای مردمی شکن
 توده ی تیره ای بودیم 
خال کبود غم 
بر گونه شهر 
و در برابر دشمن سربی 
کوره ای گداخته از خشم 
نه تبری برای کشتن 
نه تبری برای شکستن 
 اما گرمایی به کفایت برای ذوب کردن 
گرچه به سوگی عظیم 
 برخاسته بودیم 
 ولی حضور همگان
 شادی آورده بود 
 شور آورده بود 
 در کربلای حاضر 
 حسین 
نه مرثیه که حماسه می خواست 
به کربلای تو آمدم
حسین 
 نه بدان گذرگاه امتی اندک 
 با تو ماندند و
 ماندگار شدند 
 با تو آمدم بدان مهلک 
که معبر ملتی است
  و نه به دین تو
  که به ایین تو
 ااز سر صداقت 
به شهادت 
با تو آمدم 
تا عاشورا را به اعشار برم 
 به عشرات برم 
 تا این گلگونه را 
 درشت کنم 
درشت تر کنم
 و شنلی از خون برآرم
شایسته اندام مردمم 
در من بنگر حسین 
 نفتگرم 
 خدمتکارم
 آموزگارم 
 طواف و باربرم
 قلمزن و اندیشه گرم
 نهال نازک اندوه نه 
درخت خون 
 از ریشه سهمگین حسرت 
 در پیگیری رد خون حسین 
به کسان رسیدم
 به بسیاران 
تا شبنم سرخ تو نیز
  بر من نشست و شکفتم
 و اینک 
 راهی دراز بایدمان رفتن 
نه از پل به میدان 
 و نه از مدینه به کوفه و کربلا 
راهی از رنج تا رستاخیز 
از ستمشاهی تا برادری 
تنها رفتم و
خلقی به خانه بازآمدم
 گندمی
که در غلاف لاغر خویش
 خرمنی بارآورد
سیاوش کسرایی — از قرق تا خروسخوان — چراغی فرا راه توفان
به فصلی
که عریانی درختان را 
 هزار برگ سیاه مشق قیام
می پوشاند و 
 دیوارها حتی 
 آرزونامه های رایگان مردمند
 به روزگاری 
 که هر عابر آرام 
کز کنار تو می گذرد
  حرفی است که حادثه ای را اعلام می کند
  و در هنکامه ای 
 که قلم پا 
 با دوات قلب 
 در صفحه وطن 
واقعه می نگارد 
خاموشی ات 
 در بزم گزمگان و 
 سوگ عزیزان 
هزار سعدی فصاحت است 
 هزار فرخی شجاعت
  بگذار 
تا مردمش بگشایند 
 زرادخانه ای را 
 که نامردمی
بر آن مهر و موم می نهد و در بستگی اش 
 گشایشی است در کار خلق 
بنگر 
 چه گذار گلگونی دارند و
  چه هول همایونی 
واژه ها در خیابان 
 کلمات 
صف در صف 
و جمله ها در ستونی واحد
  دوشادوش 
 می روند
  تا نه تنگنای روزنامه ها 
که گسترده فتحنامه ها را 
تسخیر کنند 
 آفرین بر تو 
 که جویبار نازک آوازت را 
به سرود این رود 
 می افکنی 
تا به دریا رسی 
هان تلاطم موج و آب
 دریا دریای مشوش
  توفانت 
از کدام سو بر می خیزد 
تا چراغم را فراراهش برآورم
سیاوش کسرایی — از قرق تا خروسخوان — بهشت زهرا
در هوای تر پس از باران
 من خود 
 برادرم را دیدم 
 فراز گورش ایستاده 
 قدکشیده و دستها برافراشته 
بالای بلندش 
 هر دم فراتر می رفت 
تن از سروها گذرانید 
بالا و بالاتر شد 
بهتر دیدنش را سر بر کردم
 خورشید بود که همه جا را می پایدد 
چه رشدی دارند رفتگان 
 چه اوجی 
 وقتی به سربلندی مرده اند 
بهشت زهرا پایان نیست 
نه برای آنان که 
شهیدی را چون دانه شکافته خون 
 در خاک می نهند 
نه برای آن که می رود تا 
باهستی زمین 
یگانه شود 
نه بهشت زهرا پایان راه هیچ کسی نیست
 دستهای ناشناس
 برگورهای نو ناشناخته 
 گل می گذارند و 
علامت می نهند 
 در اینجا 
 جان باختگان 
به حساب خلق آمده اند 
 نه خانواده 
بر زمین ناهموار در هر کنار گوشه 
چند تکه سنگ و سفال 
و شتاب خطی 
بر مقوایی
نشان مقبره شکوهمند شهیدی است 
 از چهارده 
 تا بیست و چند ساله 
جوانی 
بدین خاک 
مالیات می دهد
 و هم این جوانی است که
 پهنه گورستان را 
 شخم زده دانه فشانده است
مزارع نمونه انقلاب 
اینجا 
 سرود است و صف 
و آنجا کتاب 
 که دست به دست می رود 
آن سو 
نمایشگاه عکس
 و این سو گپ و گفتگو
 می بینید 
 چگونه زندگی 
خانه مرگ را هم 
 دانشگاه کرده است 
 و حاصل آنکه
جمع 
 زرهی از آگاهی می پوشد
تنها سلاحی 
که این روزها به رایگان
 پخش می شود 
اینک بترسید از من 
 که من 
 با سپاه رفتگان آمده ام 
با جوش خون شهیدان 
 آری بترسید از من 
که من 
با نیروی مرگ به جنگ شما بازگشته ام
سیاوش کسرایی — از قرق تا خروسخوان — هزاردستان
نه 
 جار نزنید
  درها را باز کنید 
 پنجه ها را فراختر بگشایید 
کوچه بدهید
  کوچه بدهید 
اوست که می اید 
من با هزار نشان می شناسمش 
مادربزرگ گفت 
خروسخوان می اید 
 می دانم 
 هم اوست که می اید 
 نه پری بر کلاه 
 نه پیرایه ای بر تن 
 این یل 
پهلوان ماست 
نامش !؟
هرچه بنامیدش
چیزی با صفت کار مداوم
 از دستانش می شناسمش 
هزاردستان است 
ببینید 
چه خوب راهش را می گشاید 
چه استوار 
گام برمیدارد 
بله خیلی ها می شناسندش
بوسه ها
گل و گلاب 
و چراغانی برای اوست 
 دور بوده اما
  دیر نکرده 
 خشن است اما روراست 
نه نترسید نه
  هیچکس را 
یارای گستاخی با او
  نیست 
 پیغامش را می آورد 
 جواب همه را می دهد 
 و کارش را 
 تمام و کمال می کند 
 پس
راه را باز کنید کوچه بدهید 
و آماده باشید 
این اوست که می رسد
سیاوش کسرایی — از قرق تا خروسخوان — در بزم یاد شمایم
شهر از شادی شکفته و 
گل فریادها
به هوا پرتاب می شود
 پیاپی
درها دهان و 
 پنجره ها آغوش
و آنگاه 
هلهله دستها و دستمالهاست
با گسستگی رشته مروارید نقل 
بر شیب زمین
  سلام و بوسه
  هورا و همهمه
  و شور و شعر 
شعر آزاد شعر مردمی
 شهر به رقص ایستاده
 در تبسم چراغان
اما من 
 فشرده و دلتنگم 
که عزیزانم را در کنار ندارم 
شهیدانم را 
 و تاجی بی سر 
یا سری بی تاج را 
تا نثار پایشان کنم
 هدیه آن ایام رنج و
  شادی این دم 
 در بزم یاد شمایم 
 فشرده و دلتنگ 
 با شاخه گل یخ 
با شمع سوخته و 
 با شراب خون
سیاوش کسرایی — آوا — مجسمه فرودسی
تناور صخره ای بر ساحل امید 
ستون کرده است پا داده است سینه بر ره توفان
پی افکنده میان قرن ها طغیان 
 دو چشمان خیره بر گهواره خورشید
 ستیز جزر و مد ها پیکر او را تراشیده
 ز برف روزگاران بر سرش دستار پیچیده 
غروب زندگی بر چهره اش بسیار تابیده
که تا رنگی مسین در متن پاشیده 
بود دیری که برکنده است با چنگال در چشمان
 عقابی آشیانه
که مانده جای آن چنگال ها بر روی کوهستان
 چو جای تازیانه 
نگاهش رنگ قهر پادشاهان دارد و فتح غلامان
نگاه خیره بر دریا 
 نگاه یخ زده بر روی اقیانوس و صحرا 
نگاهی رنگ پاییز و شراب و رنگ فرمان 
به زیر بام بینی بر فراز گنبد لب ها
فراهم برده سر گل سنگهای بی بر کوتاه
 شیار افکنده همچون آبکندی بر جدار راه
 خزیده روی گونه همچو مه بر دامن شب ها
شبی اینجا درون یک شب سوزان 
زمین لرزیده که بشکسته ساییده 
دهان بگشوده و یک چشمه زاییده 
برش بگرفته یک لب یک لب جوشان 
لبی کز بیخ 
افکنده تناور ریشه دشمن 
لبی آشتفشان جاوید رویین تن 
لب تاریخ 
لبی گور پلیدی ها ی اهریمن 
لبی چون کهکشان مشعل کش شب ها 
لبی سردار فاتح در بر لب ها
لبی چون گل گل آهن
خدای قهرمانی ها بر این لب خورده بس سوگند 
تن عریان شده این جا ستایشگر
اگر چه چشمه زاینده ای باشد که دیگر نیست نوش آور
ولی در عمق جانش حک شده خورشید یک لبخند
سیاوش کسرایی — آوا — کارگران راه
 عطش نهاد 
 راه پرآفتاب 
 پرواز باد گرم 
خورشید بی شتاب 
 خاموشی وسیع
تک چادر سیاه 
 شن ریزه های داغ 
 چشمان خشک چاه 
طرحی ز چند مرد 
 بر پرده غبار 
 یک کوزه چند بیل
 فرسودگی و کار
سیاوش کسرایی — آوا — رقص ایرانی
چو گل های سپید صبحگاهی
 در آغوش سیاهی
شکوفا شو 
به پا برخیز و پیراهن رها کن 
گره از گیسوان خفته وا کن 
 فریبا شو 
 گریزا شو 
چو عطر نغمه کز چنگم تراود
 بتاب آرام و در ابر هوا شو 
به انگشتان سر گیسو نگه دار 
نگه در چشم من بگذار و بردار
 فروکش کن 
 نیایش کن 
بلور بازوان بربند و وا کن
 دو پا بر هم بزن پایی رها کن
  بپر پرواز کن دیوانگی کن 
ز جمع آشنا بیگانگی کن 
 چو دود شمع شب از شعله برخیز 
 گریز گیسوان بر بادها ریز 
بپرداز 
 بپرهیز
  چو رقص سایه ها درروشنی شو
  چو پای روشنی در سایه ها رو
  گهی زنگی بر انگشتی بیاویز 
نوا و نغمه ای با هم بیامیز 
 دل آرام 
 میارام 
 گهی بردار چنگی
به هر دروازه رو کن 
سر هر رهگذاری جست و جو کن 
به هر راهی نگاهی 
 به هر سنگی درنگی
برقص و شهر را پر های و هوی کن 
به بر دامن بگیر ویک سبد کن 
ستاره دانه چین کن نیک و بد کن 
 نظر بر آسمان سوی خدا کن 
دعا کن 
ندیدی گر خدا را 
بیا آهنگ ما کن 
منت می پویم از پای اوفتاده
  منت می پایم اندر جام باده
تو برخیز 
تو بگریز 
 برقص آشفته برسیم ربابم 
شدی چون مست و بی تاب 
 چو گل هایی که می لغزند بر آب 
 پریشان شو بر امواج شرابم
سیاوش کسرایی — آوا — شالیکار
 آسمان ریخته در آبی رود
  طرح اندوه غروب 
دختری بر لب آب 
 روی یک سنگ سپید 
 زیر یک ابرکبود 
 پای می شوید پاهای گل و لای اندود 
 پای می شوید و می اندیشد 
 کار کار در شالی زار 
در دل رود کبود 
 می دود سو سوی تک اختر شام 
و از آن پیکر تار 
که نشسته است بر آن سنگ سپید 
گیسوانی شده افشان بر آب 
نگهی گم شده در شالی زار
سیاوش کسرایی — آوا — گریز زنگ
رنگ چه ای ای دریچه های پر از مهر ؟
 رنگ چه ای ای دو چشم روشن زیبا ؟
رنگ چه ای ای چکیده های زمرد ؟
رنگ چه ای ای شراب سبز فریبا ؟

رنگ جوانه ؟ جوانه های حیاتی ؟
یا که چو سرشاخه های زرکش امید ؟
رنگ خلیجی که خفته در بر مهتاب ؟
یا که چمنزارهای روشن خورشید ؟

رنگ خزان نیستی خزان پر مرگ است 
 نیست خزانی به خنده های تو پیدا 
رنگ بهاری ؟ بهار تازه رس کال؟
یا چو کرانهای سایه خورده دریا ؟

پرتو فیروزه ای به دامن یک اشک ؟
 یا نفس شعله ای به سبزی یک کوه ؟
سایه بیدی که اوفتاده به مرداب ؟
 یا تن یک چشمه ی به جنگل انبوه ؟

رنگ چه ای ؟ ابر آسمان غروبی ؟
محو شده در دهان نیلی دریا ؟
 رنگ گریزنده ستاره صبحی 
یا سحری ؟ نیم رنگ گمشده پویا ؟

 رنگ چه ای خوشه های گندم نارس؟
یا که چو رنگ گل جزیره ابهام ؟
شبنم صبحی به برگ سبز نشسته ؟
یا ز تراشیده غنچه های شبه فام ؟

رنگ کبودی ؟ بنفش معبد زاری ؟
 یا چو گناهی شراب رنگ و فریبا ؟
سبزی نخلی به ژرفنای بیابان ؟
 یا صدفی بازکرده غنچه دریا ؟

عود سیاهی رمیده از دل آتش ؟
مرمر یشمی تو یا شکوفه سنگی ؟
من نتوانم چشید رنگ نگاهت 
 سحر من ای سحر سبز رنگ چه رنگی ؟
سیاوش کسرایی — آوا — کولی من
عشق من گردبادی است وحشی
دختر دشت و آشفته کوه 
عشق من کولی بی قراری است 
 مست و آواره و راه پیما 
باد صحرا بود رهبر او 
 شب به روی کرانهای دریا 
آتش افروزد و خسته افتد 
 شعله بر موج نیلی گریزان 
موج لغزان که آتش بگیرد 
 لیک او خفته بر ماسه نرم
 روز بر راههای پر از مه 
 در نوردد دل جنگل سبز 
می سپارد شب رفته ای را 
 بر نگاه دل یک ستاره 
می پرد همچو پروانه ای شاد 
عشق من کولی بی قراری است 
هیچ مرزی نبیند قرارش
آهویی از بشرها رمیده است
 نازنین است و زیبا فرارش
گر بماند به شهری بمیرد 
 آب شیرین او تلخ گردد
 گر بماند به گودال یک عشق 
رود طغیانی بی سکونی است 
هر دمش بستری تازه باید 
 می نپاید به یک کوی و برزن 
 روزی او در برم خواهد آمد 
بگذرد روزی از کشور من 
روزی آن برهنه پای وحشی
 از شتابش بگیرد بر من 
بادها داده اند این گواهی
روزی اید ز ره عشق کولی 
پیچد اندر برم پای تا سر 
همچو موهای فرتوت جنگل 
دور ساق چنار کهنسال 
 ککلی روی ما لانه سازد 
من در آغوش او بشکفم باز 
مست گردم ز بوی تن او 
 مست یک خار خار بیابان 
 مست زیبایی کس نچیده 
آشیان می کنم در بر مار 
 چشم او قصه های یاد دارد 
 از غروبی که میرد بهدریا 
 راز تنشویی مه به مرداب 
از اجاقی به جا مانده در دشت 
قصه چشمه های طلایی
گوید از شهر پایان عالم
کشور آفتاب و پرستو
گوید از مردمانی که آن دور 
 پشت آن کوه آبی به رنجند
 گوید از درد گسترده در راه
رنگ گلها که بوییده گوید 
نام آن ها که بوسیده گوید 
گوید از رنگ هاییکه زیباست 
 گوید از رقص هایی که کرده 
 در شب عیش صحرانشینان 
عشق من عشق ولگرد کولی
 دارد از ریشه های درختان 
 یک طلسم سیه روی سینه 
 هدیه ای می کند روز باران 
 سحر آن عشق و آوارگی هاست 
من گناه شب تلخ مستی
او گیاه بیابان و خودرو
هر دو آویز یک عشق کولی
 هر دو گمراه یک راه بی بن 
 می نشانیم خاری به پیوند
 تا نژادی دورگ در سحرگاه
  بشکفد روی یخهای یک دل 
بر طبیعت زند نیش یک گل 
 روی دامان پاک از گناهی
یک ستاره چکد اشک یک عشق 
 او نماند بسی در بر من 
 چون نخواهد که قهرم بیند 
چون نخواهم که قهرش بینم 
می رود همره سایه ابر 
 سوی شهری که نامی ندارد 
روز باران که بر جنگل خشک
قطره های فراوان ببارد 
 در غروبی که از پشت نی زار 
مرغ مرداب آوا برآرد 
 چشم من می دود روی راهش
روی این جاده قهوه ای رنگ 
 در درون مه راز پرور 
ناله چرخ چاهی بپیچید 
ناله چرخ ارابه اوست 
چون نوای دلی پی شکسته 
نغمه چرخ ارابه او
 می تپد در همه نبض هستی
 بشنوید از دلم چرخ چاه است 
 کوبد آهنگ او سینه من 
بشنوید این ز ارابه اوست 
 روزی اید وی و طی کند باز 
 سرزمین غبار آور دل 
رنگ گیرد رخ محو و تارش
 پای گیرد در اید ز رویا 
بادها داده اند این گواهی
در کف من طلسم سیاهی است 
 یادگاری است از روز باران 
 ریشه ای از درختی است وحشی
ریشه عشق تلخ و تباهی است 
 دوست دارم طلسم سیاهم
سیاوش کسرایی — آوا — چشمه
 در پناه بته ای روی کمرگاهی دور 
چشمه ای بود نهان زمزمه گر
چشمه ای بود سراینده دلشادی ها 
 چشمه ای روشن و روشنگر تاریکی ها 
روی هر دامنه و دره دوید 
 رخ آِفته علف ها را شست 
بوسه زد زلف گل وحشی را
  دل خاموش چمن را کاوید 
 هیچ کس چشمه جوشنده به چیزی نگرفت 
صورت هیچ کسی در دل او سایه نزد 
بر لبانش چه سخن ها که کس آن را نشنید 
بر جبینش چه شکن ها که کس آن را نزدود 
گرچه پیوند نهان با دل کوهستان داشت 
آرزو داشت ببیند رخ دریا ها را 
آرزو داشت بریزد به دل اقیانوس
 تا نیای خود را 
 آه اگر دشت عطش کرده لبانم نمکد 
 یا اگر س ینه آن کوه نکوبد بالم 
یا اگر تندی این راه توانم نبرد 
ماسه ساحل امید به تن خواهم شست 
 روی دریای پر از موج گران خواهم دید 
گر چه کس نغمه این چشمه نه بشنود هنوز 
باز در روی کمرگاه و فراز دره 
چشمهای هست که او زمزمه دارد بر لب 
چشمه ای هست که می جوشد باز 
 چشمه ای هست به راه
سیاوش کسرایی — آوا — پس از من شاعری اید
پس از من شاعری اید
  که اشکی را که من در چشم رنج افروختم
  خواهد سترد 
 پس از من شاعری اید
 که قدر ناله هایی را که گستردم نمی داند 
 گلوی نغمه های درد را 
 خواهد فشرد 
پس از من شاعری اید 
که در گهواره نرم سخن هایم شنیده لای لای من 
که پیوند طلایی دارد او با من 
 و این پیوند روشن قطره های شعرهای بی کران ماست
 ولی بیگانه ام با او 
و او در دشت های دیگری گردونه می تازد 
پس از من شاعری اید 
که شعر او بهار بارور در سینه اندوزد 
 نمی انگیزدش رقص شکوفه های شوم شاخه پاییز 
که چشمانش نمی پوید 
سکوت ساحل تاریک را چون دیده فانوس
 و او شعری برای رنج یک حسرت 
که بر اشکی است آویزان
 نمی سازد 
 پس ازمن شاعری اید 
 که می خندد اشعارش
که می بویند آواهای خودرویش 
 چو عطر سایه دار و دیرمان یک گل نارنج 
که می روبند الحانش
غبار کاروان های قرون درد و خاموشی
پس از من شاعری اید 
 که رنگی تازه داررنگدان او 
زداید صورت خاکستر از کانون آتش های گرم خاطر فردا 
 زند بر نقش خونین ستم 
رنگ فراموشی
 پس از من شاعری اید 
 که توفان را نمی خواهد 
 نمی جوید امیدی را درون یک صدف در قعر دریاها
 نمی شوید به موج اشک 
چشم آرزویش را
 پس از من شاعری ‌اید
 که می روبد بساط شعرهای پیش
که می کوبد همه گلهای به پای خویش
نمی گیرد به خود زیبایی پرپر 
نگاه جست و جویش را
 پس از من شاعری اید 
که با چشمم ندارد آشنایی آسمانهای خیال او 
 و او شاید نداند
  می مکد نشت جوانی را ز لبهای جهان من 
 و یا شاید نداند 
غنچه های عمر ناسیراب من بشکفته درکامش
 و یا شاید نداند 
 در سحرگاه ورودش همچو من رنگ خواهم باخت
پس از من شاعری اید 
 که من لبهای او را درد هان شعرهای خویش می بوسم
 اگر چه او نخواهد ریخت اشکی بر مزار من 
 من او را در میان اشک و خون خلق می جویم 
و من او را درون یک سرود فتح خواهم ساخت
سیاوش کسرایی — آوا — مارافسا
بگیر از سقف این قندیل ها را 
نگون کن روشنی را تا بمیرد 
 ببر آن دودنک دیده آزار 
 فروکش شعله را تا پرنگیرد 

ببر آن جام را بردار آن می 
 رها کن باده را در بوسه جام 
شبستان را تهی کن از هیاهو
سبک بردار پا آهسته کن گام 

بگو دروازه بانان دربندند 
بگو تا شبروان دیگر نخوانند 
 عسس ها را بگو خاموش باشند
بگو تا گزمه ها استر نرانند 

 سخن آهسته !‌ مارافسای خفته است 
 ز افسونهای ماری سخت زیبا 
نمی دانم چه ها بر او رسیده 
 که برناید از این آواره آوا 

دم سحر آفرینش مانده اموش
 کلام روشنش در کام خفته است 
 دو چشمش گر چه انگاری که بیناست 
 شبی را درنگاه خود نهفته است 

چه غوغا ها که می افکند در شهر 
به سحر نغمه و چشمان جادو
به فرمان نگین سبز او بود 
نگاه مارهای پر تکاپو

شبی در پیچ و تاب دامن شمع 
 به سایه روشن اندر گردش عود
 بر آوای نی اش رقصید یک مار
 توان از دیده بینایش بربود 

میان رنگهای نیم مرده 
 به آهنگی که می نالید در تب 
دو خواب آلود چشم زهر خورده 
 دو گوی مست تابیدند در شب 

 می پرخنده تا افسونگری کرد
  دو جادوی سیه بشکفت در جام
 تراوید از نگاهش عطر یک زهر 
 چکید اندردهانی زهرآشام

بپوشان باز آن روزن بپوشان 
 شب تاریک را تاریک تر کن
که دیری نیست مارافسای خفته است 
 ورا بگذار و از این شب گذر کن
سیاوش کسرایی — آوا — موج
 شناور سوی ساحل های ناپیدا 
 دو موج رهگذر بودیم 
 دو موج همسفر بودیم 
 گریز ما
 نیاز ما 
 نشیب ما 
فراز ما 
شتاب شاد ما با هم 
 تلاش پاک ما توام
 چه جنبش ها که ما را بود روی پرده دریا 
شبی درگردبادی تند روی قله خیزاب 
رها شد او ز آغوشم
جدا ماندم ز دامانش
گسست و ریخت مروارید بی پیوندمان بر آب 
از آن پس در پی همزاد ناپیدا 
 بر این دریای بی خورشید
که روزی شب چراغش بود و می تابید 
 به هر ره می روم نالان به هر سو می دوم تنها