mabidan/ganjoor huggingface dataset:
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۱۱
به قسمت راضیم ای سنگدل، دیگر چه می‌خواهی
خمار بی‌شراب از من، شراب بی خمار از تو
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۱۲
چه آرزوی شهادت کنم، که سوخته است
به داغ یاس، جگر گوشهٔ خلیل از تو
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۱۳
خاطرت از شکوهٔ ما کی پریشان می‌شود؟
زلف پر کرده است از حرف پریشان، گوش تو
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۱۴
درین راه به دل نزدیک، گمراهی نمی‌باشد
که جای سبزه خیزد خضر از صحرای عشق تو
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۱۵
خواهی حنای پا کن و خواهی نگار دست
من مشت خون خویش نمودم حلال تو
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۱۶
ذوق وصال می‌گزد از دور پشت دست
گرم است بس که صحبت من با خیال تو
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۱۷
به بی برگان چنان ای شاخ گل مستانه می‌خندی
که در خواب بهاران است پنداری خزان تو
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۱۸
دایم به روی دست دعا جلوه می‌کنی
هرگز ندیده است کسی نقش پای تو
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۱۹
حق ما افتادگان را کی توان پامال کرد؟
بوسهٔ من کارها دارد به خاک پای تو!
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۲۰
شادم به مرگ خود که هلاک تو می‌شوم
با زندگی خوشم که بمیرم برای تو
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۲۱
در جبههٔ ستارهٔ من این فروغ نیست
یارب به طالع که شدم مبتلای تو؟
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۲۲
خبر به آینه می‌گیرم از نفس هر دم
به زندگی شده‌ام بس که بدگمان بی تو
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۲۳
سایهٔ بال هما خواب گران می‌آرد
در سراپردهٔ دولت دل بیدار مجو
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۲۴
بیخودان، از جستجو در وصل فارغ نیستند
قمری از حیرت همان کوکو زند در پای سرو
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۲۵
مرا ز خضر طریقت نصیحتی یادست
که بی گواهی خاطر به هیچ راه مرو
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۲۶
چاه این بادیه از نقش قدم بیشترست
بی‌چراغ دل آگاه به این راه مرو
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۲۷
چو غنچه دست و رخی تازه کن به شبنم اشک
نشسته روی به دیوان صبحگاه مرو
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۲۸
حرف گفتن در میان عشق و دل انصاف نیست
صاحب منزل ازو، منزل ازو، اسباب ازو
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۲۹
من بسته‌ام لب طمع، اما نگار من
دارد دهان بوسه فریبی که آه ازو!
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۳۰
باغ و بهار چشم و دل قانع من است
صحرای ساده‌ای که نروید گیاه ازو
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۳۱
خصم درونی از برون، بارست بر دل بیشتر
با دشمنان کن آشتی، با خویشتن در جنگ شو
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۳۲
چون شبنم روشن گهر، با خار و گل یکرنگ شو
بگذار رعنایی ز سر، بیزار از نیرنگ شو
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۳۳
زنهار در دار فنا، انگور خود ضایع مکن
گر باده نتوانی شدن، منصور وار آونگ شو
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۳۴
از جهان آب و گل بگذر سبک چون گردباد
چون ره خوابیده، بار خاطر صحرا مشو
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۳۵
از چراغی می‌توان افروخت چندین شمع را
دولتی چون رو دهد، از دوستان غافل مشو
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۳۶
در کهنسالی ز مرگ ناگهان غافل مشو
برگ چون شد زرد، از باد خزان غافل مشو
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۳۷
مشرق خمیازه می‌سازد دهن را حرف پوچ
مستی بی درد سر خواهی، لب پیمانه شو
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۳۸
روزگار زندگانی را به غفلت مگذران
در بهاران مست و در فصل خزان دیوانه شو
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۳۹
سوگند می‌دهم به سر زلف خود ترا
کز من اگر شکسته تری یافتی بگو
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۴۰
نیست در پایان عمر از رعشه پیران را گزیر
بر فروغ خویش می‌لرزد چراغ صبحگاه
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۴۱
هست در قبضهٔ تقدیر، گشاد دل تنگ
حل این عقد ز سرپنجهٔ تدبیر مخواه
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۴۲
مرگ بی‌منت، گواراتر ز آب زندگی است
زینهار از آب حیوان عمر جاویدان مخواه
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۴۳
چون لاله گرچه چشم و چراغم بهار را
تر می‌کنم به خون جگر، نان سوخته
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۴۴
نگردد چون کف افسوس هر برگ نهال من؟
که چون بادام آوردند در باغم نظربسته
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۴۵
مژگان من نشد خشک، تا شد جدا ز رویت
گوهر نمی‌شود بند، در رشتهٔ گسسته
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۴۶
دلگیر نیست از تن، جانهای زنگ بسته
کنج قفس بهشت است، بر مرغ پرشکسته
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۴۷
ز پیری می‌کند برگ سفر یک یک حواس من
ز هم می‌ریزد اوراق خزان آهسته آهسته
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۴۸
دو دولت است که یکبار آرزو دارم:
تو در کنار من و شرم از میان رفته
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۴۹
به آب روی خود در منتهای عمر می‌لرزم
به دست رعشه دارم ساغر سرشار افتاده
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۵۰
سر بر تن من نیست ز آشفته دماغی
زان دم که سبوی میم از دوش فتاده
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۵۱
دیوان ما و خود را، مفکن به روز محشر
در عذر خشم بیجا، یک بوسهٔ بجا ده
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۵۲
از پا فتادگانیم، در زیر پا نظر کن
از دست رفتگانیم، دستی به دست ما ده
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۵۳
بیگانگی ز حد رفت، ساقی می صفاده
ما را ز خویش بستان، خود را دمی به ما ده
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۵۴
به یاد هر چه خوری، می همان نشاط دهد
به ذوق نشاهٔ طفلی، می دو ساله بده
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۵۵
نمی‌دهی قدح بی شمار اگر ساقی
شمار قطرهٔ باران کن و پیاله بده!
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۵۶
اکنون که شد سفید مرا چشم انتظار
از سرمهٔ سیاهی منزل چه فایده؟
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۵۷
بعد عمری چون صدف گر قطرهٔ آبی خورم
در گلوی تشنه‌ام چون سنگ می‌گردد گره
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۵۸
از هجر و وصل نیست گشایش دل مرا
چون گوهرست قسمت من از دو سو گره
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۵۹
کیفیت است مطلب از عمر، نه درازی
خضر و حیات جاوید، ما و می دو ساله
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۶۰
هر چند برآوردهٔ آن جان جهانم
چون خانه ندارم خبر از صاحب خانه
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۶۱
ز استادن آب روان سبز گردد
مجو چون خضر، هستی جاودانه
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۶۲
به دست تهی می‌گشایم گرهها
ز کار سیه روزگاران چو شانه
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۶۳
خوشا رهنوردی که چون صبح صادق
نفس راست چون کرد، گردد روانه
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۶۴
گرد سفر ز خویش فشاندند همرهان
تو بیخبر هنوز میان را نبسته‌ای
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۶۵
ای زلف یار، اینقدر از ما کناره چیست؟
ما دلشکسته‌ایم و تو هم دلشکسته‌ای
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۶۶
کهنه دیوار ترا دارد دو عالم در میان
خواهی افتادن به هر جانب که مایل گشته‌ای
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۶۷
بر نمی‌خیزد به صرصر نقشم از دامان خاک
وادی امکان ندارد همچو من افتاده‌ای
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۶۸
پیراهنی که می‌طلبی از نسیم مصر
دامان فرصتی است که از دست داده‌ای
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۶۹
کیستم من، مشت خار در محیط افتاده‌ای
دل به دریا کرده‌ای، کشتی به طوفان داده‌ای
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۷۰
با جگر خوردن قناعت کن که این مهمانسرا
جز غم روزی ندارد روزی آماده‌ای
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۷۱
بر روی هم هر آنچه گذاری وبال توست
جز دست اختیار که بر هم نهاده‌ای
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۷۲
شکر توام ز تیغ زبان موج می‌زند
چون آب اگر چه خون مرا نوش کرده‌ای
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۷۳
بسیار آشنا به نظر جلوه می‌کنی
ای گل مگر ز دیدهٔ من آب خورده‌ای؟
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۷۴
در پلهٔ غرور تو دل گر چه بی بهاست
ارزان مده ز دست، که یوسف خریده‌ای
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۷۵
در شکست ماست حکمتها، که چون کشتی شکست
غرقه‌ای را دستگیری می‌کند هر پاره‌ای
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۷۶
مشو زنهار ایمن از خمار بادهٔ عشرت
که دارد خندهٔ گل، گریهٔ تلخ گلاب از پی
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۷۷
ز ناله‌های غریبانه منع ما نکنی
اگر دل شبی از کاروان جدا افتی
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۷۸
از تندباد حادثه شمع مرا بخر
چون دست دست توست، به دست حمایتی
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۷۹
من آن روزی که چون شبنم عزیز این چمن بودم
تو ای باد سحرگاهی کجا در بوستان بودی؟
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۸۰
ای آینه، در روی زمین دیدنیی نیست
بیهوده چرا منت پرداز کشیدی؟
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۸۱
در کنج قفس چند کنی بال فشانی؟
بس نیست ترا آنچه ز پرواز کشیدی؟
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۸۲
دو روزی نیست افزون عمر ایام برومندی
مشو غافل ز حال تلخکامان تا ثمر داری
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۸۳
به فکر چارهٔ ما هیچ صاحبدل نمی‌افتد
دل ما دردمندان چشم بیمارست پنداری
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۸۴
مرا از زندگانی سیر کرد از لقمهٔ اول
طعام این خسیسان آب شمشیرست پنداری
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۸۵
چنان از موج رحمت شد زمین و آسمان خالی
که دریای سراب و ابر تصویرست پنداری
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۸۶
در گلشن حسن تو خلل راه ندارد
در خواب بهارست خزانی که تو داری
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۸۷
از صحبت باد سحر ای غنچهٔ بی دل
در دست به جز سینهٔ صد چاک چه داری؟
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۸۸
چون گره شد به گلو لقمهٔ غم، باده طلب
به حلالی خور اگر آب حرامی داری
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۸۹
ای عقیق از من لب تشنه فراموش مکن
که درین دایره امروز تو نامی داری
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۹۰
ای گل شوخ که مغرور بهاران شده‌ای
خبرت نیست که در پی چه خزانی داری
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۹۱
ما به امید عطای تو چنین بیکاریم
کار ما را به امید دگران نگذاری
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۹۲
نخل امید تو آن روز شود صاحب برگ
که سبکباری خود را به خزان نگذاری
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۹۳
عمر چون قافله ریگ روان در گذرست
تا بنا بر سر این ریگ روان نگذاری
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۹۴
رحم کن بر دل بی‌طاقت ما ای قاصد
ناامیدی خبری نیست که یکبار آری
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۹۵
این دزدها تمام شریکند با عسس
پیش فلک شکایت دونان چه می‌بری؟
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۹۶
به امید رهایی با تو حال خویش می‌گفتم
تو هم یک حلقه افزودی به زنجیر من ای قمری
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۹۷
تویی در دیده‌ام چون نور و محرومم ز دیدارت
نمی‌دانم ز نزدیکی کنم فریاد، یا دوری
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۹۸
ز حرف حق درین ایام باطل بوی خون آید
عروج دار دارد نشاهٔ صهبای منصوری
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۹۹
ریزش اشک مرا نیست محرک در کار
دامن ابر بهاران نفشرده است کسی
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۵۰۰
لب نهادم به لب یار و سپردم جان را
تا به امروز به این مرگ نمرده است کسی
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۵۰۱
چشم بیداری است هر کوکب درین وحشت سرا
در میان اینقدر بیدار، چون خوابد کسی؟
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۵۰۲
عمر با صد ساله الفت بیوفایی کرد و رفت
از که دیگر در جهان چشم وفا دارد کسی؟
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۵۰۳
نیست غیر از گوشهٔ دل در جهان آب و گل
گوشهٔ امنی که یک ساعت بیاساید کسی
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۵۰۴
در جهان آگهی خضری دچار من نشد
می‌روم از خود برون، شاید که پیش آید کسی
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۵۰۵
غم بی حاصلی خویش نخوردی یک بار
چند در فکر زمین و غم حاصل باشی؟
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۵۰۶
چنان گرم از بساط خاک بگذر
که شمع مردم آینده باشی
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۵۰۷
سوز پنهانی چو شمع آخر گریبانم گرفت
از گریبان سرزند از هر چه دامن می‌کشی
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۵۰۸
کثرت و تفرقه در عالم گفتار بود
که جهانی همه یک تن شود از خاموشی
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۵۰۹
سینه باغی است که گلشن شود از خاموشی
دل چراغی است که روشن شود از خاموشی
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۵۱۰
هر چه از دل می‌خورم، از روزیم کم می‌کنند
در حریم سینهٔ من دل نبودی کاشکی
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۵۱۱
آن که آخر سر به صحرا داد بی بال و پرم
روز اول این قفس را در گشودی کاشکی
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۵۱۲
نیست جز داغ عزیزان حاصل پایندگی
خضر، حیرانم، چه لذت می‌برد از زندگی
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۵۱۳
همچو شمع صبح می‌لرزد به جان خویشتن
از سفیدیهای موی من چراغ زندگی
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۵۱۴
شد از فشار گردون، موی سفید و سر زد
شیری که خورده بودیم، در روزگار طفلی
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۵۱۵
زینهار از لاله رخساران به دیدن صلح کن
کز نچیدن می‌توان یک عمر گل چید از گلی
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۵۱۶
ز دست راست ندانستمی اگر چپ را
چه گنجها به یمین و یسار داشتمی
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۵۱۷
زبان شکوه اگر همچو خار داشتمی
همیشه خرمن گل در کنار داشتمی
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۵۱۸
همسایهٔ وجود نباشد اگر عدم
چون ملک نیستی نتوان یافت عالمی
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۵۱۹
همچو بوی گل که در آغوش گل از گل جداست
هم برون از عالمی، هم در کنار عالمی
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۵۲۰
پیش و پس اوراق خزان نیم نفس نیست
خوشدل چه به عمر خود و مرگ دگرانی؟
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۵۲۱
از دور نیفتد قدح بزم مکافات
زهری که چشیدن نتوانی، نچشانی
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۵۲۲
طومار زندگی را، طی می‌کند به یک شب
از شمع یاد گیرید، آداب زندگانی
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۵۲۳
از باده توبه کردن مشکل بود، وگرنه
سهل است دست شستن، از آب زندگانی
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۵۲۴
چند در خواب رود عمر تو ای بی پروا؟
آنقدر خواب نگه دار که در گور کنی
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۵۲۵
برگ عشرت مکن ای غنچه که ایام بهار
آنقدر نیست که پیراهن خود چاک کنی
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۵۲۶
پیش از آن دم که کند خاک تو را در دل خون
می به دست آر که خون در جگر خاک کنی
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۵۲۷
زمین، سرای مصیبت بود، تو می‌خواهی
که مشت خاکی ازین خاکدان به سر نکنی؟
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۵۲۸
نیستی گردون، ولی بر عادت گردون تو هم
می‌کشی آخر چراغی را که روشن می‌کنی
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۵۲۹
زیر سپهر، خواب فراغت چه می‌کنی؟
در خانهٔ شکسته اقامت چه می‌کنی؟
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۵۳۰
ای عقل شیشه بار که گل بر تو سنگ بود
در کوهسار سنگ ملامت چه می‌کنی؟
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۵۳۱
تعمیر خانه‌ای که بود در گذار سیل
ای خانمان خراب، برای چه می‌کنی؟
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۵۳۲
در سپند من سودازده آتش مزنید
که پریشان شود از نالهٔ من انجمنی
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۵۳۳
دل نبندند عزیزان جهان در وطنی
که به یوسف ندهد وقت سفر پیرهنی
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۵۳۴
خاطر از وضع مکرر زود در هم می‌شود
یک دو ساغر نوش کن تا عالم دیگری شوی
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۵۳۵
می‌خورد شهر به هم، گر تو ستمگر یک روز
سیل زنجیر جنون سر به بیابان ندهی
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۵۳۶
کمند زلف در گردن گذشتی روزی از صحرا
هنوز از دور گردن می‌کشد آهوی صحرایی
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۵۳۷
جان هواپرستان، در فکر عاقبت نیست
گرد هدف نگردد، تیری که شد هوایی
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۵۳۸
صنوبر با تهیدستی به دست آورد صد دل را
تو بی‌پروا برون از عهدهٔ یک دل نمی‌آیی
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۵۳۹
مشو از نالهٔ افسوس غافل چون جرس، یاری
اگر از کاروان همچون خبر بیرون نمی‌آیی
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۵۴۰
چنان در خانهٔ آیینه محو دیدن خویشی
که گر عالم شود زیر و زبر بیرون نمی‌آیی
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۵۴۱
چشمی نچراندیم در این باغ چو شبنم
چون سرو فشردیم قدم بر لب جویی
صائب تبریزی — تکبیتهای برگزیده — تک‌بیت شمارهٔ ۱۵۴۲
با موی سفید اشک ندامت نفشاندیم
در صبح چنین، تازه نکردیم وضویی
حافظ — اشعار منتسب — شمارهٔ ۱
ما برفتیم، تو دانی و دل غمخور ما
بخت بد تا به کجا می برد آبشخور ما
از نثار مژه چون زلف تو در زر گیرم
قاصدی کز تو سلامی برساند بر ما
به دعا آمده‌ام هم به دعا دست بر آر
که وفا با تو قرین باد و خدا یاور ما
فلک آواره به هر سو کندم می‌دانی؟
رشک می‌آیدش از صحبت جان پرور ما
گر همه خلق جهان بر من و تو حیف برند
بکشد از همه انصاف ستم داور ما
روز باشد که بیاید به سلامت بازم
ای خوش آن روز که آید به سلامی بر ما
به سرت گر همه آفاق به هم جمع شوند
نتوان برد هوای تو برون از سر ما
تا ز وصف رخ زیبای تو ما، دم زده‌ایم
ورق گل خجل است از ورق دفتر ما
هر که گوید که کجا رفت خدا را حافظ
گو به زاری سفری کرد و برفت از بر ما
حافظ — اشعار منتسب — شمارهٔ ۲
صبح دولت می‌دمد کو جام همچون آفتاب
فرصتی زین به کجا باشد بده جام شراب
خانه بی‌تشویش و ساقی یار و مطرب نکته‌گوی
موسم عیش است و دور ساغر و عهد شباب 
از پی تفریح طبع و زیور حسن طرب
خوش بود ترکیب زرین جام با لعل مذاب 
از خیال لطف می مشاطهٔ چالاک طبع
در ضمیر برگ گل خوش می‌کند پنهان گلاب 
شاهد و مطرب به دست‌افشان و مستان پایکوب
غمزهٔ ساقی ز چشم می‌پرستان برده خواب 
تا شد آن مه مشتری درهای حافظ را به نقد
می‌رسد هر دم به گوش زهره گلبانگ رباب
حافظ — اشعار منتسب — شمارهٔ ۳
اگر به لطف بخوانی مَزید الطاف است
وگر به قهر برانی درون ما صاف است
بیان وصف تو گفتن نه حد امکان است
چرا که وصف تو بیرون ز حد اوصاف است
ز چشم عشق توان دید روی شاهد غیب
که نور دیدهٔ عاشق ز قاف تا قاف است
چو سرو سرکشی ای یار سنگدل با ما
چه چشمهاست که از روی تو بر اطراف است
تو را که مایهٔ خلد است نیاز همتا نیست
از این مثال گزینم روان در اطراف است
ز مُصحَف رخ دلدار آیتی بر خوان
که آن بیان مقامات کشف کشّاف است
عدو که منطق حافظ طمع کند در شعر
همان حدیث هُما و طریق خطّاف است
حافظ — اشعار منتسب — شمارهٔ ۴
غمش تا در دلم مَأوا گرفته است
سرم چون زلف او سودا گرفته است
لب چون آتشش آب حیات است
از آن آب آتشی در ما گرفته است
هُمای همتم عمری است کز جان
هوای آن قد و بالا گرفته است
شدم عاشق به بالای بلندش
که کار عاشقان بالا گرفته است
چو ما در سایهٔ الطاف اوییم
چرا او سایه از ما وا گرفته است؟
نسیم صبح، عنبر بوست امروز
مگر یارم ره صحرا گرفته است؟
ز دریای دو چشمم گوهر اشک
جهان در لؤلؤ لالا گرفته است
حدیث حافظ ای سرو سمن‌بوی
به وصف قد تو بالا گرفته است
حافظ — اشعار منتسب — شمارهٔ ۵
هوس باد بهارم به سوی صحرا برد
باد بوی تو بیاورد و قرار از ما برد 
هرکجا بود دلی چشم تو برد از راهش
نه دل خسته بیمار مرا تنها برد 
آمد و گرم ببرد آب رخم اشک چو سیم
زر به زر داد کسی کامد و این کالا برد 
دل سنگین ترا اشک من آورد به راه
 سنگ را سیل تواند به لب دریا برد 
دوش دست طربم سلسلهٔ شوق تو بست
پای خیل خردم لشکر غم از جا برد 
راه ما غمزهٔ آن ترک‌کمان ابرو زد
 رخت ما هندوی آن سرو سهی بالا برد 
جام می پیش لبت دم ز روان‌بخشی زد
 آب وی آن لب جان‌بخش روان‌افزا برد 
بحث بلبل بر حافظ مکن از خوش سخنی
پیش طوطی نتوان نام هزارآوا برد
حافظ — اشعار منتسب — شمارهٔ ۶
صراحی دگر بارم از دست برد
به من باز بنمود می دستبرد
هزار آفرین بر می سرخ باد
که از روی ما رنگ زردی ببرد
بنازیم دستی که انگور چید
مریزاد پایی که در هم فشرد
برو زاهدا خورده بر ما مگیر
که کار خدایی نه کاریست خرد
مرا از ازل عشق شد سرنوشت
قضای نوشته نشاید سترد
مزن دم ز حکمت که در وقت مرگ
ارسطو دهد جان، چو بیچاره کرد
مکش رنج بیهوده خرسند باش
قناعت کن ار نیست اطلس چو برد
چنان زندگانی کن اندر جهان
که چون مرده باشی نگویند مرد
شود مست وحدت زجام الست
هر آن کاو چو حافظ می صاف خورد
حافظ — اشعار منتسب — شمارهٔ ۷
من و صلاح و سلامت کس این گمان نبرد
که کس به رند خرابات ظن آن نبرد
من این مرقع دیرینه بهر آن دارم
که زیر خرقه کشم می کسی گمان نبرد
مباش غره به علم و عمل، فقیه! مدام
که هیچکس ز قضای خدای جان نبرد
اگر چه دیده پاسبان تو ای دل
به هوش باش که نقد تو پاسبان نبرد
سخن به نزد سخندان ادا مکن حافظ
که تحفه کس در و گوهر به بحر و کان نبرد
حافظ — اشعار منتسب — شمارهٔ ۸
کارم ز دور چرخ به سامان نمی‌رسد
خون شد دلم ز درد، به درمان نمی‌رسد 
با خاک ره ز روی مذلت برابرم
آب رخم همی‌رود و نان نمی‌رسد 
پی‌پاره‌ای نمی‌کنم از هیچ استخوان
تا صدهزار زخم به دندان نمی‌رسد 
سیرم ز جان خود به سر راستان ولی
بیچاره را چه چاره چو فرمان نمی‌رسد 
از آرزوست گشته گر انبار غم دلم
آوخ که آرزوی من ارزان نمی‌رسد 
یعقوب را دو دیده ز حسرت سپید گشت
وآوازه‌ای ز مصر به کنعان نمی‌رسد 
از حشمت اهل جهل به کیوان رسیده‌اند
جز آه اهل فضل به کیوان نمی‌رسد 
از دستبرد جور زمان اهل فضل را
این غصه بس که دست سوی جان نمی‌ رسد 
حافظ صبور باش که در راه عاشقی
هر کس که جان نداد به جانان نمی‌رسد
حافظ — اشعار منتسب — شمارهٔ ۹
در هر هوا که جز برق اندر طلب نباشد
گر خرمنی بسوزد چندان عجب نباشد 
مرغی که با غم دل شد الفتیش حاصل
بر شاخسار عمرش برگ طرب نباشد 
در کارخانهٔ عشق ازکفر ناگزیر است
آتش که را بسوزد گر بولهب نباشد 
در کیش جان‌فروشان فضل و شرف به رندیست
اینجا نسب نگنجد آنجا حسب نباشد 
در محفلی که خورشید اندر شمار ذره‌ست
خود را بزرگ دیدن شرط ادب نباشد 
می خور که عمر سرمد گر درجهان توان یافت
جز بادهٔ بهشتی هیچش سبب نباشد 
حافظ وصال جانان با چون تو تنگدستی
روزی شود که با آن پیوند شب نباشد
حافظ — اشعار منتسب — شمارهٔ ۱۰
صورت خوبت نگارا خوش به آیین بسته‌اند
گوییا نقش لبت از جان شیرین بسته‌اند
از برای مقدم خیل و خیالت مردمان
زاشک رنگین در دیار دیده آیین بسته‌اند
کار زلف توست مشک‌افشانی و نظارگان
مصلحت را تهمتی بر نافهٔ چین بسته‌اند
یارب آن روی است و در پیرامنش بند کلاه
یا به گرد ماه تابان عقد پروین بسته‌اند
خط سبز و عارضت را نقش بندان خطا
سایبان از عنبر تر گرد نسرین بسته‌اند
جمله وصف عشق من بودست و حسن روی تو
آن حکایتها که بر فرهاد و شیرین بسته‌اند
حافظا محض حقیقت گوی یعنی سر عشق
غیر از این گویی خیالاتی به تخمین بسته‌اند
حافظ — اشعار منتسب — شمارهٔ ۱۱
مژده ای دل که مسیحا نفسی می‌آید
که ز انفاس خوشش بوی کسی می‌آید 
از غم هجر مکن ناله و فریاد که دوش
زده‌ام فالی و فریادرسی می‌آید 
زآتش وادی ایمن نه منم خُرّم و بس
موسی آنجا به امید قبسی می‌آید 
هیچ کس نیست که در کوی تواش کاری نیست
هرکس آنجا به طریق هوسی می‌آید 
کس ندانست که منزلگه معشوق کجاست
این قدر هست که بانگ جرسی می‌آید 
جرعه‌ای دِه که به میخانهٔ ارباب کرم
هر حریفی ز پی ملتمسی می‌آید 
دوست را گر سر پرسیدن بیمار غم است
گو بر آن خوش که هنوزش نفسی می‌آید 
خبر بلبل این باغ بپرسید که من
ناله‌ای می‌شنوم کز قفسی می‌آید 
یار دارد سر صید دل حافظ یاران
شاهبازی به شکار مگسی می‌آید
حافظ — اشعار منتسب — شمارهٔ ۱۲
دلا چندم بریزی خون ز دیده شرم دار آخر
تو نیز ای دیده خوابی کن مراد دل بر آر آخر
منم یا رب که جانان را ز ساعد بوسه می‌چینم
دعای صبحدم دیدی که چون آمد به کار آخر 
مراد دنیی و عقبی به من بخشید روزی‌بخش
به گوشم قول جنگ اول به دستم زلف یار آخر 
چو باد از خرمن دونان ربودن خوشه‌ای تا چند
ز همت توشه‌ای بردار و خود تخمی بکار آخر 
نگارستان چین دانم نخواهد شد سرایت لیک
به نوک کلک رنگ‌آمیز نقشی می‌نگار آخر 
دلا در ملک شبخیزی گر از اندوه نگریزی
دم صبحت بشارتها بیارد زآن دیار آخر 
بتی چون ماه زانو زد میی چون لعل پیش آورد
تو گویی تائبم حافظ ز ساقی شرم دار آخر
حافظ — اشعار منتسب — شمارهٔ ۱۳
صبا به مقدم گل راح روح بخشد باز
کجاست بلبل خوشگوی؟ گو برآر آواز!
چه حلقه‌ها که زدم بر در دل از سر سوز
به بوی روز وصال تو در شبان دراز
دلا! ز هجر مکن ناله، زان که در عالم
غم است و شادی و خار و گل و نشیب و فراز
شبی وصال سحرگه ز بخت خواسته‌ام
که با تو شرح سرانجام خود کنم آغاز
به هیچ در نروم بعد از این ز حضرت دوست
چو کعبه یافتم آیم ز بت‌پرستی باز
ز طرهٔ تو پریشانی دلم شد فاش
ز مشک نیست غریب آری ار بود غماز
هزار دیده به روی تو ناظرند و تو خود
نظر به روی کسی بر نمی‌کنی از ناز
امید قد تو می‌داشتم ز بخت بلند
نسیم زلف تو می‌خواستم ز عمر دراز
غبار خاطر ما چشم خصم کور کند
تو رخ به خاک نه ای حافظ و بر آر نماز
حافظ — اشعار منتسب — شمارهٔ ۱۴
جانا تو را که گفت که احوال ما مپرس
بیگانه گرد و قصهٔ هیچ آشنا مپرس 
ز آنجا که لطف شامل و خلق کریم توست
جرم نکرده عفو کن و ماجرا مپرس 
خواهی که روشنت شود احوال سوز ما
از شمع پرس قصه ز باد هوا مپرس 
من ذوق سوز عشق تو دانم نه مدعی
از شمع پرس قصه ز باد هوا مپرس 
هیچ آگهی ز عالم درویشیش نبود
آن کس که با تو گفت که درویش را مپرس 
از دلق‌پوش صومعه نقد طلب مجوی
یعنی ز مفلسان سخن کیمیا مپرس 
در دفتر طبیب خرد باب عشق نیست
ای دل به درد خو کن و نام دوا مپرس 
ما قصهٔ سکندر و دارا نخوانده‌ایم
از ما به جز حکایت مهر و وفا مپرس 
حافظ رسید موسم گل معرفت مگوی
دریاب نقد وقت و ز چون و چرا مپرس
حافظ — اشعار منتسب — شمارهٔ ۱۵
به جد و جهد چو کاری نمی‌رود از پیش
به کردگار رها کرده بر مصالح خویش
به پادشاهی عالم فرو نیارد سر
اگر ز سِرِّ قناعت خبر شود درویش
بنوش باده که قَسّام صُنع قسمت کرد
در آفرینش از انواعِ نوشدارو نیش
ز سنگ تفرقه خواهی که منحنی نشوی
مشو بسان ترازو تو در پی کم و بیش
ریا حلال شمارند و جام باده حرام
زهی طریقت و ملت زهی شریعت و کیش
ریای زاهد سالوس جان من فرسود
قدح بیار و بنه مرهمی بر این دل ریش
به دلربائی اگر خود سرآمدی چه عجب
که نور حُسن تو بود از اساس عالم پیش
دهان نیک تو دلخواه جان حافظ شد
به جان بُوَد خطرم زین دل محال‌اندیش
حافظ — اشعار منتسب — شمارهٔ ۱۶
رهروان را عشق بس باشد دلیل
آب چشم اندر رهش کردم سبیل 
موج اشک ما کی آرد در حساب
آن که کشتی راند بر خون قتیل 
بی می و مطرب به فردوسم مخوان
راحتی فی الراح لا فی السلسبیل 
اختیاری نیست بدنامی من
ضلنی فی العشق من یهدی السبیل 
آتش روی بتان در خود مزن
ور نه در آتش گذر کن چون خلیل 
یا بنه بر خود که مقصد گم کنی
یا منه پای اندرین ره بی‌دلیل 
با رسوم پیلبانان یاد گیر
یا مده هندوستان با یاد پیل 
یا مکش بر چهره نیل عاشقی
یا فرو بر جامهٔ تقوی به نیل 
حافظا گر معنیی داری بیار
ورنه دعوی نیست غیر از قال و قیل