mabidan/ganjoor huggingface dataset:
اهلی شیرازی — ساقینامهٔ رباعی — شمارهٔ ۵۴
ساقی گل بخت هر که پژمرده بود
با گرمی عیش و دل افسرده بود
چشمی که چو شمع زنده دور از رخ تست
چشمیست که زنده بر تن مرده بود
اهلی شیرازی — ساقینامهٔ رباعی — شمارهٔ ۵۵
ساقی بمنت خطاب بو دست مگر
چشمت به دل کباب بو دست مگر
آنگه که ترا نظر به بیداران بود
بخت بد من بخواب بودست مگر
اهلی شیرازی — ساقینامهٔ رباعی — شمارهٔ ۵۶
ساقی می وصل ده به محنت کش هجر
تا چند نهد دل بخوش و ناخوش هجر
هر چند چو شمع جان من سوختنی است
زنهار مرا مسوز در آتش هجر
اهلی شیرازی — ساقینامهٔ رباعی — شمارهٔ ۵۷
ساقی که غمش ز پادشاهی خوشتر
رویش ز صفای صبحگاهی خوشتر
هر چند که دلخواه بود عیش جهان
دیدار خوشش زهر چه خواهی خوشتر
اهلی شیرازی — ساقینامهٔ رباعی — شمارهٔ ۵۸
ساقی دلم از تو در گداز است هنوز
امید به لطف چاره‌ساز است هنوز
گر بی‌توام از صومعه نگشود دری
بازآ که در میکده باز است هنوز
اهلی شیرازی — ساقینامهٔ رباعی — شمارهٔ ۵۹
ساقی تو بغور من درویش برس
بر حال دلم ز رحمت خویش برس
صدره دل ریشم بتو فریاد رساند
یکره تو بفریاد دل ریش برس
اهلی شیرازی — ساقینامهٔ رباعی — شمارهٔ ۶۰
ساقی نظری که دردی از جام تو بس
ورمی نبود عارض گلفام تو بس
جان مست شود چو نام ساقی شنود
ایراحت جان مرا همی نام تو بس
اهلی شیرازی — ساقینامهٔ رباعی — شمارهٔ ۶۱
ساقی ز اسیران جگر ریش بپرس
و احوال مرا از همه کس بیش بپرس
بر مسند عیش فارغ از خار غمی
این را ز برهنه پای درویش بپرس
اهلی شیرازی — ساقینامهٔ رباعی — شمارهٔ ۶۲
ساقی غم این پیر کهنسال بپرس
وز خسته دلان به شکر اقبال بپرس
ای مطرب جان عود تو همدرد منست
دستی برگ او نه و احوال بپرس
اهلی شیرازی — ساقینامهٔ رباعی — شمارهٔ ۶۳
ساقی تو مهی ز روی فرخنده خویش
حسن تو فرشته کرد شرمنده خویش
گر خنده زنان صبح به بیند چو گلت
گرید بهزار دیده از خنده خویش
اهلی شیرازی — ساقینامهٔ رباعی — شمارهٔ ۶۴
ساقی ز غم تو میگدازیم چو شمع
در آتش دل شب درازیم چو شمع
بفرست نسیمی که ز پا ننشینیم
تا در هوس تو سر ببازیم چو شمع
اهلی شیرازی — ساقینامهٔ رباعی — شمارهٔ ۶۵
ساقی که رسد بوصلت از یاری عقل
در خواب که بنیدت ز بیداری عقل؟
از باده عشق اگر چه بدمستی زاد
بد مستی عشق به ز هشیاری عقل
اهلی شیرازی — ساقینامهٔ رباعی — شمارهٔ ۶۶
ساقی تو بحسن صورتی خرمن گل
من خار و لیک خاری از گلشن گل
گل نیست ولی ببوی گل هست عزیز
خاری که در آویخته در دامن گل
اهلی شیرازی — ساقینامهٔ رباعی — شمارهٔ ۶۷
ساقی قدحی ده بمن سوخته حال
وز من بنشان بآب می گرد ملال
گر برق وصال خرمن جمله بسوخت
من سوخته ام به حسرت برق وصال
اهلی شیرازی — ساقینامهٔ رباعی — شمارهٔ ۶۸
ساقی قدحی بده که از غم رستم
در فکر تو ز اندیشه عالم رستم
زین پیش غمم بود که جان خواهد سوخت
النمة لله که از آن هم ستم
اهلی شیرازی — ساقینامهٔ رباعی — شمارهٔ ۶۹
ساقی قدحی که کشته جانا نیم
ما مردن و زندگی از آن میدانیم
ما را به اجل چه کار و با عمر چه بحث
ما زنده وصل و کشته هجرانیم
اهلی شیرازی — ساقینامهٔ رباعی — شمارهٔ ۷۰
ساقی نظری که سمت دیدار توام
خود شاهد حالی که گرفتار توام
دعوی نکنم که من خریدار توام
تو یوسف و من سگی ز بازار توام
اهلی شیرازی — ساقینامهٔ رباعی — شمارهٔ ۷۱
ساقی نظری که همدم غم ماییم
محروم ز خورشید چو شبنم ماییم
هر چند که عالمیست محروم از تو
محروم ترین خلق عالم ماییم
اهلی شیرازی — ساقینامهٔ رباعی — شمارهٔ ۷۲
ساقی قدحی که حلقه در گوش توایم
دل زنده بیاد چشمه نوش توایم
لطف تو خطا کاری مستان پوشد
شرمنده الطاف خطا پوش توایم
اهلی شیرازی — ساقینامهٔ رباعی — شمارهٔ ۷۳
ساقی قدحی که عاشق روی توام
مست خم زلف ابروی توام
تنها نه رخ خوب کشد سوی توام
قلاب محبتی است هر موی توام
اهلی شیرازی — ساقینامهٔ رباعی — شمارهٔ ۷۴
ساقی نظر از تو گر سوی باغ کنم
باغ از تف دل سیه ترا از داغ کنم
گر آتش حسرتت برم زیر زمین
چون لاله همه زیر زمین داغ کنم
اهلی شیرازی — ساقینامهٔ رباعی — شمارهٔ ۷۵
ساقی قدحی که دل بدریا فکنم
چشمی سوی آن نرگس شهلا فکنم
ما را سر و تن گر نشود خاک رهت
سر پیش سگان و تن بصحرا فکنم
اهلی شیرازی — ساقینامهٔ رباعی — شمارهٔ ۷۶
ساقی ز شراب عشق ما بیخبریم
ورنه چه حد ماست که نام تو بریم
سوگند بخاکپایت ایسرو بلند
کز خاک کف پای سگت خوارتریم
اهلی شیرازی — ساقینامهٔ رباعی — شمارهٔ ۷۷
ساقی سخن از توبه پنهان نکنیم
مستیم و نظر بباغ رضوان نکنیم
در کوی مغان خوشیم با مغبچکان
پروای بهشت و حور و غلمان نکنیم
اهلی شیرازی — ساقینامهٔ رباعی — شمارهٔ ۷۸
ساقی قدحی که من ببستان نروم
بی روی تو در روضه رضوان نروم
تا سر بودم قدم در این راه نهم
تا جان بودم ز کوی جانان نروم
اهلی شیرازی — ساقینامهٔ رباعی — شمارهٔ ۷۹
ساقی نظری بمن کن از لطف عمیم
جان من از این امید و بیم است دو نیم
خواهم قدحی از لب لعلت بچشم
زان پیش که جان کنم بپایت تسلیم
اهلی شیرازی — ساقینامهٔ رباعی — شمارهٔ ۸۰
ساقی ز غم تو تا کی از دست شوم
تا چند ز پا مال ستم پست شوم
عمریست که در خمار غم سوخته ام
باز آ که بیک نظاره ات مست شوم
اهلی شیرازی — ساقینامهٔ رباعی — شمارهٔ ۸۱
ساقی قدحی که از غم دل پیرم
بی می چو چراغ صبحدم میمیرم
بازم بچراغ روغنی ریز ز می
تا بار دگر زندگی از سر میگیرم
اهلی شیرازی — ساقینامهٔ رباعی — شمارهٔ ۸۲
ساقی تو مرا سوخته یی من چکنم
با شعله من سوخته خرمن چکنم
مستم تو کنی گر برسوایی هم
بازم تو نهی سبو بگردن چکنم
اهلی شیرازی — ساقینامهٔ رباعی — شمارهٔ ۸۳
ساقی نظری که جز ترا بنده نیم
جز پیش تو در سجده سرافکنده نیم
شرمنده عالمم ز رسوایی لیک
شکرست که از روی تو شرمنده نیم
اهلی شیرازی — ساقینامهٔ رباعی — شمارهٔ ۸۴
ساقی نظری کز همه دلسوز تریم
وز ذره به مهر حسرت اندوز تریم
چون سایه بظلمتیم دور از رخ تو
هر روز که میشود سیه روز تریم
اهلی شیرازی — ساقینامهٔ رباعی — شمارهٔ ۸۵
ساقی نظری که مستم و شیدا هم
دنیا بدو جو پیش من و عقباهم
مست تو بسوی جنت و کوثر و حور
امروز نظر نمیکند فردا هم
اهلی شیرازی — ساقینامهٔ رباعی — شمارهٔ ۸۶
ساقی تو بمستیی گواه دل من
کان دم که ز خود رود دل غافل من
جز آرزوی تو در دلم حاصل نیست
این بس بود از هر دو جهان حاصل من
اهلی شیرازی — ساقینامهٔ رباعی — شمارهٔ ۸۷
ساقی قدحی ده و دل از غم برهان
جان را ز خیال هر دو عالم برهان
وارسته چو خضریم زهر قید که هست
در قید حیاتیم ازین هم برهان
اهلی شیرازی — ساقینامهٔ رباعی — شمارهٔ ۸۸
ساقی نظری بعاشق محزون کن
رحمی بدل شکسته پر خون کن
آبی چشمان ز کوثر وصل مرا
وین دوزخ حسرت از دلم بیرون کن
اهلی شیرازی — ساقینامهٔ رباعی — شمارهٔ ۸۹
ساقی قدحی که مست آگاهم من
بیگانه ز خویش و با تو همراهم من
گیرم که بدیگران دو عالم بخشی
خود زان منی دگر چه میخواهم من
اهلی شیرازی — ساقینامهٔ رباعی — شمارهٔ ۹۰
ساقی غم دل کجا خورد جان حزین
می ده که بریده ام دل از خلد برین
دل یا غم جانان بودش یا غم دین
گر هر دو طلب کند نه آنست و نه این
اهلی شیرازی — ساقینامهٔ رباعی — شمارهٔ ۹۱
ساقی دل من سوخت نظر با من کن
چشمی فکن و گلخن من گلشن کن
مردم چو چراغ سحر شمع مراد
یکبار دگر چراغ من روشن کن
اهلی شیرازی — ساقینامهٔ رباعی — شمارهٔ ۹۲
ساقی هم زخم طعنه شد مستی من
در خاک فرو رفت دل از پستی من
خواهم که چنان گم شوم از ملک وجود
کز هر دو جهان محو شود هستی من
اهلی شیرازی — ساقینامهٔ رباعی — شمارهٔ ۹۳
ساقی نظر لطف دل آرای تو کو؟
جام می وصل عشرت افزای تو کو؟
گیریم که ما در خور وصل تو نه ایم
لطف تو کجا رفت و کرمهای تو کو؟
اهلی شیرازی — ساقینامهٔ رباعی — شمارهٔ ۹۴
ساقی اگرت ستم مرادست بگو
ور باده به جام عدل و دادست بگو
بدمستی اگر گناه خوی بد ماست
بدخویی ما بما که دادست بگو
اهلی شیرازی — ساقینامهٔ رباعی — شمارهٔ ۹۵
ساقی چو مرا عشق تو داغی داده
از عیش دو عالمم فراغی داده
بهر تو چراغ راه من تنهایی است
خورشید به هر ذره چراغی داده
اهلی شیرازی — ساقینامهٔ رباعی — شمارهٔ ۹۶
ساقی چو خوش آن نفس که زارم بکشی
جان بخشی و باز شمع وارم بکشی
چون زندگی از تو یابم ای آب حیات
خواهم که دمی هزار بارم بکشی
اهلی شیرازی — ساقینامهٔ رباعی — شمارهٔ ۹۷
ای ساقی جان و سرو آزاد کسی
چونست که هرگز نکنی یاد کسی
دست که به دامن تو ای سرو رسد؟
هم برسد که می‌دهد داد کسی؟
اهلی شیرازی — ساقینامهٔ رباعی — شمارهٔ ۹۸
ساقی قدحی که میکند غم ستمی
از دل بنشان بآب می گرد غمی
چون کار جهان بفکر کس راست نشد
ما را برهان ز فکر بیهوده دمی
اهلی شیرازی — ساقینامهٔ رباعی — شمارهٔ ۹۹
ساقی قدحی که هست عالم نفسی
وین یکنفس آن به که شود صرف کسی
نیکان گل عالمند و باقی خس و خار
با شاخ گلی نشین نه با خار و خسی
اهلی شیرازی — ساقینامهٔ رباعی — شمارهٔ ۱۰۰
ساقی نظری به بینوانیی باری
گر باده نمیدهی صلایی باری
درمان منست یک نگه چون نکنی
از نیم نگه نیم دوایی باری
اهلی شیرازی — ساقینامهٔ رباعی — شمارهٔ ۱۰۱
ساقی قدحی که بیکسان را تو کسی
گر درد بسی بود دوا هم تو بسی
فریاد رس اهلی مسکین که شود
فریاد رسش که هم تو فریاد رسی
اهلی شیرازی — صنف اول که تاج است و پیش بر است — صنف اول که تاج است و پیش بر است
ای خاک درت قبله صاحب نظران
بر صورت تست مشتری دل نگران
خاک کف پای تو بود تاج سرش
آنکسر که بود پادشه تاجوران
اهلی شیرازی — صنف اول که تاج است و پیش بر است — برگ دوم وزیر تاج است
ای کز مه نو رکاب رخش تو بود
خود صورت خوب جمله بخش تو بود
معموری ملک جانکه شاهش غم تست
از لطف وزیر تاج بخش تو بود
اهلی شیرازی — صنف اول که تاج است و پیش بر است — برگ سیم ده تاج است
ای آنکه غمت فرشته محتاج کند
زلف تو حدیث شب معراج کند
دارد سر من بر آسانت ز شرف
خشتی که برابری به ده تاج کند
اهلی شیرازی — صنف اول که تاج است و پیش بر است — برگ چهارم نه تاج است
ای سرمه دیده ها ز خاک در تو
پیوسته بود لطف خدا یاور تو
بر تخت زمین تو پادشاهی و فلک
نه تاج زمردی بود بر سر تو
اهلی شیرازی — صنف اول که تاج است و پیش بر است — برگ پنجم هشت تاج است
ای آنکه لب تو جام عشرت دهدم
عشق تو خلاص از همه زحمت دهدم
من سر ننهم به هشت جنت بی تو
هر چند که هشت تاج رحمت دهدم
اهلی شیرازی — صنف اول که تاج است و پیش بر است — برگ ششم هفت تاج است
ای آنکه بحسن چون تو واقع نشود
از شرم رخ تو ماه طالع نشود
یک بنده تو ز هفت اقلیم جهان
شاید که بهفت تاج قانع نشود
اهلی شیرازی — صنف اول که تاج است و پیش بر است — برگ هفتم شش تاج است
ای ترک ختا، رخت به از ماه و خور است
خاک قدم تو چرخ را تاج سر است
گر ششپر تو سرم به ده جا شکند
بر فرق شکسته به ز شش تاج زرست
اهلی شیرازی — صنف اول که تاج است و پیش بر است — برگ هشتم پنج تاج است
ای آنکه ترا خاتم دولت بکف است
پیش تو عطای دیگران برطرف است
درویش تو را ز ناخن پنج انگشت
در دست همیشه پنج تاج شرف است
اهلی شیرازی — صنف اول که تاج است و پیش بر است — برگ نهم چهار تاج است
ای آنکه ترا عنان شاهی است بکف
تاج سر خسروان عهدی ز شرف
شاهان بزمین همی نهند از سر خویش
پیش تو چهار تاج از چار طرف
اهلی شیرازی — صنف اول که تاج است و پیش بر است — برگ دهم سه تاج است
ای لعل تو خورده خون دلها همه دم
از آب طرب نشان دمی آتش غم
می خور که سه کاسه در سر از باده لعل
بهتر که سه تاج زر نهی بر سر هم
اهلی شیرازی — صنف اول که تاج است و پیش بر است — برگ یازدهم دو تاج است
ای کز ستم غم تو دلها بر هند
زلفین تو دست صبر را تاب دهند
من سرنکشم ز خاکبوس در تو
گر مهر و مهم دو تاج بر فرق نهند
اهلی شیرازی — صنف اول که تاج است و پیش بر است — برگ دوازدهم یک تاج است
ای روی تو آفتاب خوبان بجمال
هرگز نرسد بدامنت دست زوال
خاک قدمت گر همه یکذره بود
یک تاج زر است بر سر اهل کمال
اهلی شیرازی — صنف دوم که زر سفید است و بیش بر است — صنف دوم که زر سفید است و بیش بر است
ای آنکه ترا سوی رقیبان نگهست
بیصورت حال تو دل من تبهست
در دور قمر که شاه و درویش یکیست
آنرا که بود نتگه بکف پادشه است
اهلی شیرازی — صنف دوم که زر سفید است و بیش بر است — برگ دوم وزیر زر سفید است
ای آنکه غم تو دلخراش آمده است
شده صورتت آن ملک که فاش آمده است
در پای تو ایشاه بتان شاخ بهار
چون دست وزیر تنگه پاش آمده است
اهلی شیرازی — صنف دوم که زر سفید است و بیش بر است — برگ سیم ده زر سفید
ای کز تو بتان چو لاله خونین جگرند
نسرین و بنفشه رنگ و بوی از تو برند
در کوی تو با بوی تو از خاک کمست
مشکی که ازو جوی به ده تنگه خرند
اهلی شیرازی — صنف دوم که زر سفید است و بیش بر است — برگ چهارم نه زر سفید
ای کز کرمت خلق فرحناک بود
با لطف تو سیم و زر کم از خاک بود
زر پیش تو هیچ است ولی در کف ما
نه تنگه برابر نه افلاک بود
اهلی شیرازی — صنف دوم که زر سفید است و بیش بر است — برگ پنجم هشت زر سفید
ای سرو قد ماهرخ حور سرشت
مست تو بهشت ابداز دست بهشت
از شوق خریداریت ای یوسف مصر
بفروخت به هشت تنگه دل هشت بهشت
اهلی شیرازی — صنف دوم که زر سفید است و بیش بر است — برگ ششم هفت زر سفید
ای آنکه رخ تو گل نشد همسر او
درویش تو پادشه بود چاکر او
چرخ ار عظمت بما فروشد نخریم
بالله، بهفت تنگه هفت اختر او
اهلی شیرازی — صنف دوم که زر سفید است و بیش بر است — برگ هفتم شش زر سفید
ای گل که ترا چون من هزار افکارند
هر گوشه ز نرگس تو صد بیمارند
ریزند چو نرگس بته پای سگت
مستان تو شش تنگه که بر کف دارند
اهلی شیرازی — صنف دوم که زر سفید است و بیش بر است — برگ هشتم پنج زر سفید
ای آنکه سگت آب رخم نپذیرد
در کوی تو صد گدا بحسرت میرد
درویش تورا نیست بجز ناخن دست
چیزی که به پنج تنگه دستش گیرد
اهلی شیرازی — صنف دوم که زر سفید است و بیش بر است — برگ نهم چهار زر سفید
ای حسن رخ تو نو بهار دل من
امروز که زر فشان بود شاخ سمن
رندان تو شاهانه نشینند بعیش
چون لاله بچار تنگه در چار چمن
اهلی شیرازی — صنف دوم که زر سفید است و بیش بر است — برگ دهم سه زر سفید
ای چشم تو ترسا بچه باده پرست
عاله همه نرگس صفت از چشم تو مست
در پای قدح نهد ز شوق تو چو گل
آنرا که سه تنگه چون سه برگسست بدست
اهلی شیرازی — صنف دوم که زر سفید است و بیش بر است — برگ یازدهم دو زر سفید
ای کز تو پری رخان صفا یافته اند
صد خسته دل از لبت شفا یافته اند
از چرخ فلک سرمه و مهر گذشت
از خاک درت دو تنگه تا یافته اند
اهلی شیرازی — صنف دوم که زر سفید است و بیش بر است — برگ دوازدهم یک زر سفید
ای آنکه ز شوق آهویت مجنونم
درویش توام ز پادشه افزونم
من رند و شرابخواره آسوده ز گنج
یک تنگه اگر مرا بود قارونم
اهلی شیرازی — صنف سیم شمشیر است که بیش برست — صنف سیم شمشیر است که بیش برست
ای آنکه بعشوه نرگست صف شکن است
دلجویی صورتت بوجه حسن است
شمشیر کشیده خون خصمت ریزد
مریخ که پادشاه شمشیر زن است
اهلی شیرازی — صنف سیم شمشیر است که بیش برست — برگ دوم وزیر شمشیر است
ای نرگس مستت آهوی شیر شکار
افتاده بصورت تو صد نقش و نگار
چشمت شه خوبان بود و غمزه وزیر
کم دید کسی وزیر شمشیر گذار
اهلی شیرازی — صنف سیم شمشیر است که بیش برست — برگ سیم ده شمشیر است
ای کاهوی تو صید بود صد شیرش
خورشید رخت کسی نه بیند سیرش
هر کس که بکوی تو دمی جان گرفت
زانجا نتوان راند به ده شمشیرش
اهلی شیرازی — صنف سیم شمشیر است که بیش برست — برگ چهارم نه شمشیر است
ای چشم تو در کشتن عشاق دلیر
هرگز نشود دیده ز دیدار تو سیر
خوشباش که از جوهر افلاک قضا
آهخته بفرق دشمنت نه شمشیر
اهلی شیرازی — صنف سیم شمشیر است که بیش برست — برگ پنجم هشت شمشیر است
ای کز تو نه دل گزیر دارد نه گذر
غیر از تو دو عالمم نیاید به نظر
گفتی ک مرا به بهشت جنت مفروش
هست این سخنم ز هشت شمشیر بتر
اهلی شیرازی — صنف سیم شمشیر است که بیش برست — برگ ششم هفت شمشیر است
ای آنکه دو آهوی تو بر شیر زنند
چونست که ناوکی بمن دیر زنند
شاهنشه خوبانی و در بندگیت
هفت اختر چرخ هفت شمشیر زنند
اهلی شیرازی — صنف سیم شمشیر است که بیش برست — برگ هفتم شش شمشیر است
ای آنکه زبون آهویت صد شیر است
سر پنجه آفتاب دستت زیر است
بر خصم تو شمشیر کشد از همه سو
کز شش جهت او سزای شش شمشیر است
اهلی شیرازی — صنف سیم شمشیر است که بیش برست — برگ هشتم پنج شمشیر است
ای برده هزار دل به یک نرگس مست
مرغ دل کس ز دام زلف تو نجست
بهر عدویت ز پنج انگشت اجل
استاده زمانه پنج شمشیر بدست
اهلی شیرازی — صنف سیم شمشیر است که بیش برست — برگ نهم چهار شمشیر است
ای آنکه فلک گشادم از وصل تو داد
بی وصل توام گشایش از دهر مباد
شمشیر تو زد ترک فلک از همه سو
زان چار طرف بچار شمشیر گشاد
اهلی شیرازی — صنف سیم شمشیر است که بیش برست — برگ دهم سه شمشیر است
ای آنکه ز غمزه میزنی دشنه تیز
برخیز و به عشوه خون این خسته بریز
چشمان تو غمزه سه شمشیر زنند
کس چون بسه شمشیرزن افتد بستیز
اهلی شیرازی — صنف سیم شمشیر است که بیش برست — برگ یازدهم دو شمشیر است
ای آنکه لبت رونق شکر شکند
چشم تو بغمزه صید دلها فکند
جز غمزه شوخ آندو چشم خونریز که دید
شوخی که بیکدست دو شمشیر زند
اهلی شیرازی — صنف سیم شمشیر است که بیش برست — برگ دوازدهم یک شمشیر است
ای کز ستمت در دهن صد شیرم
بی روی تو از زندگی خود سیرم
مژگان تو گر هزار شمشیر کشد
باری من از و هلاک یک شمشیرم
اهلی شیرازی — صنف چهارم که غلام و پیش برست — صنف چهارم که غلام و پیش برست
ای سرو سهی خاک رهت وقت خرام
کی صورت مه بود چو حسن تو تمام
هر کسکه ترا بنده بود پادشه است
در بندگی تو پادشاه است غلام
اهلی شیرازی — صنف چهارم که غلام و پیش برست — برگ دوم وزیر غلام است
ای آنکه فلک شرم ز نام تو کند
در صورت جان ملک سلام تو کند
دستور سپهر با همه منصب و جاه
خواهد که وزیری غلام تو کند
اهلی شیرازی — صنف چهارم که غلام و پیش برست — برگ سیم ده غلام است
ای آنکه قیامت از قیامت باشد
صد کبک دری مست خرامت باشد
یوسف نتوان گفت ترا کز خوبی
چون یوسف مصر ده غلامت باشد
اهلی شیرازی — صنف چهارم که غلام و پیش برست — برگ چهارم نه غلام است
ای آنکه چو من بسی اسیرند ترا
شاهان همه در نظر حقیرند ترا
برگرد تو گردند که آزاد شوند
افلاک که نه غلام پیرند ترا
اهلی شیرازی — صنف چهارم که غلام و پیش برست — برگ پنجم هشت غلام است
ای کز تو دل شکسته ام یافته کام
از کوی توام نیست سردار سلام
دل بنده تست کز غلامان بهشت
بخشند بهشت و جنتش هشت غلام
اهلی شیرازی — صنف چهارم که غلام و پیش برست — برگ ششم هفت غلام است
ای آنکه بحسن شهره یی در ایام
هرگز نرسد شکست ایماه تمام
شاید که کند زمانه از هفت اختر
در پاس تو بر بام فلک هفت غلام
اهلی شیرازی — صنف چهارم که غلام و پیش برست — برگ هفتم شش غلام است
ای آنکه غمت هزار دل شاد کند
شاه ستمت ملک دل آباد کند
بر شش جهت جهان خداوند شوند
گر لطف تو شش غلام آزاد کند
اهلی شیرازی — صنف چهارم که غلام و پیش برست — برگ هشتم پنج غلام است
ای آنکه بتان را که چون سرو چمنند
خال و خط و کاکل و دو زلفت شکنند
شاید که ز دولت تو ای پنج غلام
در ملکت حسن پنج نوبت بزنند
اهلی شیرازی — صنف چهارم که غلام و پیش برست — برگ نهم چهار غلام است
ای آنکه بحسن و خوبیی ماه تمام
ترک فلک از بندگیت یافته کام
آرند ز خسروان پی بند گیت
روم و ختن و هند و حبش چار غلام
اهلی شیرازی — صنف چهارم که غلام و پیش برست — برگ دهم سه غلام است
ای خاک در تو برتر از عرش عظیم
لطف تو ربود خلقی از خلق کریم
شاهی تو و از سعادت فتح و ظفر
دایم سه غلام اند بکوی تو مقیم
اهلی شیرازی — صنف چهارم که غلام و پیش برست — برگ یازدهم دو غلام است
ای آنکه بود حسن دل افروز ترا
شاه همه کرد بخت فیروز ترا
نام شب و روز عنبرست و کافور
یعنی دو غلام شب و روز ترا
اهلی شیرازی — صنف چهارم که غلام و پیش برست — برگ دوازدهم یک غلام است
ای آنکه کمال دل‌ستانیست ترا
لعلی چو حیات جاودانیست ترا
زنهار بخر لطف و مفروش بکس
این بنده که یک غلام جانیست ترا
اهلی شیرازی — صنف پنجم که چنگ است و کم بر است — صنف پنجم که چنگ است و کم بر است
ای آنکه غمت بجان دل سنگ زند
آتش بمن آنصورت گلرنگ زند
آن دم که شوی مست من ای زهره جبن
پیش تو هزار پادشا چنگ زند
پیش تو هزار پادشا چنگ زند
اهلی شیرازی — صنف پنجم که چنگ است و کم بر است — برگ دوم وزیر چنگ است
ای کز تو تنم ضعیف چون نال بود
در صورت تو دلم زبون حال بود
ویرانه تر از ملک تنم نیست دگر
جایی که وزیر چنگ در مال بود
جایی که وزیر چنگ در مال بود
اهلی شیرازی — صنف پنجم که چنگ است و کم بر است — برگ سیم ده چنگ است
ای آنکه لبت از دمی گلرنگ به است
وز تنگ شکر آن دهن تنگ به است
سنگی که ز دست تو خورم آوازش
در گوش من از نغمه ده چنگ به است
در گوش من از نغمه ده چنگ به است
اهلی شیرازی — صنف پنجم که چنگ است و کم بر است — برگ چهارم نه چنگ است
ای برده سبق جمالت از حسن ملک
خطت ز دلم حرف طرب ساخته حک
تا چنگ بدامن وصالت نزنم
خوشدل نشوم ز ساز نه چنگ فلک
خوشدل نشوم ز ساز نه چنگ فلک
اهلی شیرازی — صنف پنجم که چنگ است و کم بر است — برگ پنجم هشت چنگ است
ای ماه رخت چراغ هر حور سرشت
حسن تو صفای کعبه و شمع کنشت
مست تو عجب اگر بهوش آید باز
از نغمه هشت چنگ در هشت بهشت
از نغمه هشت چنگ در هشت بهشت
اهلی شیرازی — صنف پنجم که چنگ است و کم بر است — برگ ششم هفت چنگ است
ای کز دهنت غنچه به تنگ آمده است
گل پیش تو ساقیا برنگ آمده است
از رشته نور در کف چنگی تو
هفت اختر چرخ هفت چنگ آمده است
هفت اختر چرخ هفت چنگ آمده است
اهلی شیرازی — صنف پنجم که چنگ است و کم بر است — برگ هفتم شش چنگ است
ای خورده ز شکر لبت خار رطب
طوطی صفتم خراب آن شکر لب
مست تو چه غم خورد که پیوسته رسد
از شش جهتش نوای شش چنگ طرب
از شش جهتش نوای شش چنگ طرب
اهلی شیرازی — صنف پنجم که چنگ است و کم بر است — برگ هشتم پنج چنگ است
ای آهوی تو انیس مجنون دلم
پر خون ز غمت درون و بیرون دلم
من صید زبونم ز غمت شیر صفت
دایم زده پنج چنگ در خون
دایم زده پنج چنگ در خون
اهلی شیرازی — صنف پنجم که چنگ است و کم بر است — برگ نهم چهار چنگ است
ای کز ستم غم تو یک دل نرهد
کس دل ندهد ترا که جان هم ندهد
از چنگ دو ابرو و دو چشمت نرهم
یک صید ز چار چنگ بیرون نجهد
یک صید ز چار چنگ بیرون نجهد
اهلی شیرازی — صنف پنجم که چنگ است و کم بر است — برگ دهم سه چنگ است
ای آنکه بحسن و خوبیت نیست نظیر
بر جرم من از بزرگیت خورده مگیر
جان بانو و دل بساقی و گوش بچنگ
بیچاره کسی که در سه چنگ است اسیر
بیچاره کسی که در سه چنگ است اسیر
اهلی شیرازی — صنف پنجم که چنگ است و کم بر است — برگ یازدهم دو چنگ است
ای داده فروغ گل رخ روشن تو
خورشید فلک گلی است از گلشن تو
چون ساز طرب وصل تو دارد چه عجب
گر زره زند دو چنگ در دامن تو
گر زره زند دو چنگ در دامن تو
اهلی شیرازی — صنف پنجم که چنگ است و کم بر است — برگ دوازدهم یک چنگ است
این کز تو نصیب من دل تنگ بس است
خون جگرم باده گلرنگ بس است
با ناله خود ز زهره کی یاد کنم
یک بزم مرا نوای یک چنگ بس است
یک بزم مرا نوای یک چنگ بس است
اهلی شیرازی — صنف ششم که زر سرخ و کم بر است — صنف ششم که زر سرخ و کم بر است
ای روی تو آفتاب صاحب نظران
بر صورت خوب تو عالم نگران
پیش تو صفات دیگران کس چکند؟
چون پادشه اشرفی بذات از دگران
اهلی شیرازی — صنف ششم که زر سرخ و کم بر است — برگ دوم وزیر زر سرخ است
از کز فلکت ملک خطاب آمده است
صد صورت چین ترا خراب آمده است
روی تو نظیر ماه گردون شده است
رأی تو وزیر آفتاب آمده است
اهلی شیرازی — صنف ششم که زر سرخ و کم بر است — برگ سوم ده زر سرخ است
ای از ستمت کمان ابرو به زه است
زلفین تو حلقه حلقه همچون زره است
یاری نفروشی بزر ایمه هر چند
امروز ده اشرفی زده یار به است
اهلی شیرازی — صنف ششم که زر سرخ و کم بر است — برگ چهارم نه زر سرخ است
ای آنکه زرشک عارضت لاله بسوخت
بی سوز غمت چراغ شادی نفروخت
از بهر نثار مقدم اشرف تو
عاشق به نه اشرفی نه افلاک فروخت
اهلی شیرازی — صنف ششم که زر سرخ و کم بر است — برگ پنجم هشت زر سرخ است
ای آنکه فرشته خویی و حور سرشت
دل روی تو دید و حور از دست بهشت
گر نقد فرح به نسیه می نفروشی
هشت اشرفیت بکف به از هشت بهشت
اهلی شیرازی — صنف ششم که زر سرخ و کم بر است — برگ ششم هفت زر سرخ است
ای کز گل نو روی تو صد بار به است
وز نرگس تر چشم تو خونخوار به است
در دست گدایان ز کف زر پاشت
هفت اشرفی از سبعه سیاره به است
اهلی شیرازی — صنف ششم که زر سرخ و کم بر است — برگ هفتم شش زر سرخ است
ای آنکه رخ تو به ز گلزار بود
از چشم بدان حقت نگهدار بود
گر زر بود از هیچ جهت غم نبود
شش اشرفیت ز شش جهت یار بود
اهلی شیرازی — صنف ششم که زر سرخ و کم بر است — برگ هشتم زر سرخ است
ای لطف تو تریاک غم و داروی درد
مانند تو در جهان کسی لطف نکرد
هر کو بدر تو روی زردی آورد
پنج اشرفیش بکف نهی چون گل زرد
اهلی شیرازی — صنف ششم که زر سرخ و کم بر است — برگ نهم چهار زر سرخ است
ای آنکه رخ ترا بگل صد شرف است
با شادی تو غم جهان برطرف است
چون لاله چار برگ اگر بر کف تو
چار اشرفیست جام عیشت بکف است
اهلی شیرازی — صنف ششم که زر سرخ و کم بر است — برگ دهم سه زر سرخ است
ای آنکه بر وی همچو گل رشک مهی
داغ جگر لاله ز خال سیهی
درویش ترا سه اشرفی از کف تو
بهتر ز سه نقطه زر از شین شهی
اهلی شیرازی — صنف ششم که زر سرخ و کم بر است — برگ یازدهم دو زر سرخ است
ای آنکه بحسن و خوبیی به ز پری
با روی چو مه چراغ اهل نظری
گر دست زر افشان بگشایی بکرم
شاید به دو اشرفی دو عالم بخری
اهلی شیرازی — صنف ششم که زر سرخ و کم بر است — برگ دوازدهم یک زر سرخ است
ای آنکه برخ تو پرده صبر درد
کی پیش تو دیده در رخ گل نگرد
خورشید فلک گر همه اشرف باشد
پیشت بیک اشرفی کس آنرا نخرد
اهلی شیرازی — صنف هفتم که برات است و کم براست — بخش ۱ - صنف هفتم که برات است و کم براست
ای لعل تو چشمه آب حیات
وز صورت تو شکسته دل لات و منات
هر کو ز عطارد رخت سر نکشید
بنوشت فلک به پادشاهیش برات
بنوشت فلک به پادشاهیش برات
اهلی شیرازی — صنف هفتم که برات است و کم براست — بخش ۲ - برگ دویم وزیر برات است
ای آنکه گل رخت ثباتی دارد
وز صورت تو دلم حیاتی دارد
سلطان جمالی و بخون دل ما
خط تو وزیرست و براتی دارد
خط تو وزیرست و براتی دارد
اهلی شیرازی — صنف هفتم که برات است و کم براست — بخش ۳ - برگ سیم ده برات است
ای آنکه زیان عاشق از سود به است
بی وصل رخت نبودن از بود به است
خال تو بنقد به ز خطی که دمد
یکحبه ز ده برات موعود به است
یکحبه ز ده برات موعود به است
اهلی شیرازی — صنف هفتم که برات است و کم براست — بخش ۴ - برگ چهارم نه برات است
ای آب حیات رشحه یی از قلمت
یک نقطه سواد دیده ام از رقمت
آنجا که شود کلک تو درپاش بود
نه صفحه چرخ نه برات از کرمت
نه صفحه چرخ نه برات از کرمت
اهلی شیرازی — صنف هفتم که برات است و کم براست — بخش ۵ - برگ پنجم هشت برات است
ای برده لب تو رونق از آب حیات
وز شرم خطت خضر نهان در ظلمات
بی نقد وصال تو خوشم نیست اگر
بخشند بهشت جنتم هشت برات
بخشند بهشت جنتم هشت برات
اهلی شیرازی — صنف هفتم که برات است و کم براست — بخش ۶ - برگ ششم هفت برات است
ای نامه زندگی خط اشرف تو
دستور سپهر کمترین آصف تو
خوشتر ز سپهر و سبعه سیاره
بر هفت برات هفت مهر از کف تو
بر هفت برات هفت مهر از کف تو
اهلی شیرازی — صنف هفتم که برات است و کم براست — بخش ۷ - برگ هفتم شش برات است
ای آنکه مرا مهر تو از دل نشود
با لطف تو هیچ کار مشکل نشود
بی مهر عنایتت ز دیوان قضا
یک اقچه به شش برات حاصل نشود
یک اقچه به شش برات حاصل نشود
اهلی شیرازی — صنف هفتم که برات است و کم براست — بخش ۸ - برگ هشتم پنج برات است
ای در کف خلق از کرمت وجه طرب
با لطف تو بیوجه بود نام طلب
از دست تهی پیش تو پنج انگشتم
گر پنج برات در کف آرد چه عجب
گر پنج برات در کف آرد چه عجب
اهلی شیرازی — صنف هفتم که برات است و کم براست — بخش ۹ - برگ نهم چهار برات است
ای لعل لبت حیات هر نوش لبی
ما را بجز از غم تو نبود طلبی
بی نقد غمت نیست درین چار چمن
با چار برات طبع برگ طربی
با چار برات طبع برگ طربی
اهلی شیرازی — صنف هفتم که برات است و کم براست — بخش ۱۰ - برگ دهم سه برات است
ای از شکر لب تو در شیشه نبات
وز شوق لب تو جان دهد آب حیات
چشم تو بخون من محصل شده است
وز خال و خط و زلف تو دارد سه برات
وز خال و خط و زلف تو دارد سه برات
اهلی شیرازی — صنف هفتم که برات است و کم براست — بخش ۱۱ - برگ یازدهم دو برات است
ای شمع دو عارضت چراغ دو سرا
یک بار چو شمع از در این خشته درآ
خطت به دو عارض چو سواد دو برات
بهتر ز سواد هر دو چشمست مرا
بهتر ز سواد هر دو چشمست مرا
اهلی شیرازی — صنف هفتم که برات است و کم براست — بخش ۱۲ - برگ دوازدهم یک برات است
ای آنکه مه از تو روشنی وام کند
لطف تو دل رمیده آرام کند
از نقد دو عالمم فراغت باشد
گر لعل تو یک برات انعام کند
گر لعل تو یک برات انعام کند
اهلی شیرازی — صنف هشتم که قماش است و کم براست — صنف هشتم که قماش است و کم براست
ای آنکه پری نیاید اندر نظرت
با صورت خوبست ز معنی خبرت
راضی بسگ تو پادشه راس براس
یعنی که نه پادشا قماشی است برت
اهلی شیرازی — صنف هشتم که قماش است و کم براست — برگ دوم وزیر قماش
ای آنکه لب تو پرده غنچه درد
رخسار تو آب صورت چین ببرد
آنجا که زند شنهشه عشق تو تخت
کی عقل وزیر را قماشی شمرد
اهلی شیرازی — صنف هشتم که قماش است و کم براست — برگ سوم ده قماش
ای آنکه دو عارضت چراغ چمنند
لبهای تو رونق شکر می شکنند
یکره بچمن گذر که گلهای چمن
در پای تو ده قماش رنگین فکنند