mabidan/ganjoor huggingface dataset:
فیض کاشانی — غزلیات — غزل شمارهٔ ۶۵
بده پیمانه سرشار امشب 
مرا بستان زمن ای یار امشب 
ندارم طاقت بار جدائی 
مرا از دوش من بردار امشب 
نقاب من زروی خویش برگیر 
برافکن پرده از اسرار امشب 
زخورشید جمالت پرده بردار 
شبم را روز کن ای یار امشب 
بیا از یکدیگر کامی بگیریم
فلک در خواب و ما بیدار امشب 
شب قدر و ملایک جمله حاضر 
مهل ساقی مرا هشیار امشب 
از آن لب شربت بیهوشیم ده 
مرا با خویشتن مگذار امشب 
ببویت دم بدم از جارود دل 
قرار دل تو باش ای یار امشب 
بسی محنت که از هجرانکشیدم 
دلم را باز ده دلدار امشب 
ببالینم دمی از لطف بنشین 
مرا مگذار بی تیمار امشب 
بدست خویشتن تیمارمن کن
مرا مگذار با اغیار امشب 
 نخواهم داشت از دامان جان دست 
سر فیضست و پای یار امشب
فیض کاشانی — غزلیات — غزل شمارهٔ ۶۶
سالک راه حق بیا همت از اولیا طلب
همت خود بلند کن سوی حق ارتقا طلب
فاش ببین گَهِ دعا روی خدا در اولیا
بهر جمال کبریا آئینة صفا طلب
گفت خدا که اولیا روی من و ره منند
هر چه تو خواهی از خدا بر در اولیا طلب
سرور اولیا نبیست و زپس مصطفی علی است
خدمت مصطفی کن و همت مرتضی طلب
پیروی رسول حق دوستی حق آورد
پیروی رسول کن دوستی خدا طلب
چشم بصیرتت بخود نور پذیر کی شود
نور بصیرت دل از صاحب انّما طلب
شرع سفینهٔ نجات آل رسول ناخدات
ساکن این سفینه شو دامن ناخدا طلب
دل بدمم بگوش هوش میفکنند این سروش
معرفت ار طلب کنی از برکات ما طلب
خستهٔ جهل را بگو خیز و بیا بجست و جو
از بر ما دعا بجو از دم ما شفا طلب
مفلس بینوا بیا از در ما بجو نوا
صاحب مدعا بیا از در ما دوا طلب
چند زپست همتی فرش شوی برین زمین
روی بروی عرش کن راه سوی سما طلب
چیست سما سمای غیب ممکلت بری زعیب
جای بقای جاودان سعی کن آن بقا طلب
نیست خوشی در این سرا کیست به جز غم و عنا
عیش در این سرا مجو عیش در آن سرا طلب
راحت و امن و عافیت گر طلبی درین جهان
زهد و قنوع پیشه کن مملکت رضا طلب
هست طلب بحق سبب گر بسزا بود طلب
هر چه طلب کنی چو فیض یاوه مگو بجا طلب
فیض کاشانی — غزلیات — غزل شمارهٔ ۶۷
بیمار زارم انت الطبیب 
درد تو دارم انت الحبیب 
از تست دردم گرد تو گردم 
درمان من کن انت الطبیب 
بر تو عیانست سوز نهانم 
بر سر و اعلان انت الرقیب 
هر سو کنم رو باشی تو آن سو 
با هر من و او انت القریب 
آمد رهی شیء للهی 
بهر بهی انت المجیب 
آمد بر تو خاک در تو 
باجرم بی حد انت الحسیب 
هم چشم گریان هم دل پشیمان
ترسان و لرزان انت المهیب
فیضست و عجزی بر درگه تو 
 یا قابل التوب یا استثیب 
اغفر ذنوبی و استر عیوبی 
انی انیب یا مستجیب
فیض کاشانی — غزلیات — غزل شمارهٔ ۶۸
تن خاک راه دوست کنم حسبی الحبیب
جان نیز در رهش فکنم حسبی الحبیب 
چون عشق در سرای وجودم نزول کرد 
از خویشتن طمع بکنم حسبی الحبیب 
دل سوخت چون در آتش سودای عشق او 
جان هم در آتشش فکنم حسبی الحبیب 
چون ناصر من اوست چو منصور میروم 
خود را بدار عشق زنم حسبی الحبیب
حلاج عشق چون بزند پنبهٔ تنم 
بر دست و بازوی که تنم حسبی الحبیب
مهرش چو ذره ذره کند پیکر مرا 
من در هواش رقص کنم حسبی الحبیب
دل بر کنم چو فیض زبود و نبود خویش 
بر هر چه رای اوست تنم حسبی الحبیب
فیض کاشانی — غزلیات — غزل شمارهٔ ۶۹
گنج ابدی پیروی حق و عبادت 
مفتاح در خیر نمازی بجماعت 
معنای نمازست حضور دل و اخیات 
زنهار بصورت مکن ایدوست قناعت 
راضی مشو از بندگی تا ننمائی 
آداب و شرایط همه را نیک رعایت 
هر چند که وسواس کنی سود ندارد 
خود را ندهی تا بدل و جان بعبادت 
خواهی بعبادت خللی راه نیابد 
میکن دلت از وسوسهٔ دیو حمایت 
خواهی که زدستت نرود وقت فضیلت 
مگذار که تا کار کشد وقت طهارت 
از دست مده راتبهٔ ورد شبانروز 
تا آنکه نویسند ترا ز اهل عبادت 
برخیزی و وتری بگذاری بسحرگاه
مفتوح شود بر رخت ابواب سعادت 
هرگز نتوانی که تلافی کنی آنرا 
گر از تو شود فوت نمازی بجماعت 
طاعت نپزیرند در آن نیست چه تقوی 
زنهار مکن معصیتی داخل طاعت 
این کار بعادت نشود راست خدا را 
هنگام عبادات به پرهیز ز عادت 
هر رنج که در راه عبادت کشی ای فیض
در آخرت آن یابد تبدیل براحت
فیض کاشانی — غزلیات — غزل شمارهٔ ۷۰
دلم گرفت ازین خاکدان پر وحشت 
ره بهشت کدامست و منزل راحت 
بلاست صحبت بیگانه و دیار غریب 
کجاست منزل مألوف و یار بی کلفت 
زسینه گشت جدا و نیافت محرم راز 
نفس گره شده در کام ماند از غیرت 
اگر بعالم غیبم دریچهٔ بودی 
زدودمی بنسیمی دمی ز دل کربت 
مگر سروش رحیلی بگوش جان آمد 
دل گرفته گشاید زکربت غربت 
زوصل دوست نسیمی بیار باد صبا 
که سخت شعله کشیده است آتش فرقت 
بجز کتاب انیسی دلم نمیخواهد 
زهی انیس و زهی خامشی زهی صحبت 
اگر اجل دهدم مهلت و خدا توفیق
من و خدا و کتابی و گوشهٔ خلوت
هزار شکر که کاری بخلق نیست مرا 
خدا پسند بود فیض را زهی همت
فیض کاشانی — غزلیات — غزل شمارهٔ ۷۱
گرانی از بدرون آید از در جنت 
برون روم زدر دیگر ای فلان همت 
خیال قرب گرانان دلم گران دارد 
چو جای دیدن ایشان و کلفت صحبت 
شود زدور چو سنگین عمامهٔ پیدا 
نعوذ بالله از این قوم فاقرؤا تبت 
بسر ببسته و پیچیده حبلهای مسد 
برد زحبلش حمالهٔ الحطب غیرت 
عمامهای گران بر سرگران جانان 
چو کوه بر سر کوهیست در دل الفت 
از آن عمامه سنگین بسر نهد سنگین 
که بر زمین بنشاند قرارهٔ کلفت 
اگر عمامهٔ سنگین گران بسر ننهند 
زجا گیرد و در آید جهان همه وحشت 
بمعنی است گران چونکه بر دلست گران 
تنش اگر چه سبک باشد از ره صورت
خدا زشر گرانش نگاه میدارد 
کسی که خوی کند همچو فیض با خلوت
فیض کاشانی — غزلیات — غزل شمارهٔ ۷۲
قد تجلی جماله جلوات 
و تبدی جلاله سطوات 
لم یدع فی الصدور من قلب 
سلبه للقوب بالحرکات 
لم یذر فی الرؤس من عقل 
قهره للعقول باللمخات 
من رای مرهٔ محاسنه 
حار فیها و حام فی الفلوات 
ما سهی بالسهام ذو غرو 
سببه للعقول بالغمزات 
طعمه فی افواد ما احلاه 
غمزه بالعیون و الخفیات 
فاق حسن المدح قاطبهٔ 
حسنه فی لطایف الجلوات 
قال لی بالجنان ما تفنع 
قلت بعد الوصال ذاهیهات 
ذفت ذاک الشراب کیف اسلو 
بسراب بقعیه الخطرات 
فیض دع ذا و لاتقل شططا 
فشراب الکلام ذو سکرات 
و توجه حباب قدس الحق
بحضور صفا من الکدرات
 کم معادن بدن من الملوک 
لقلوب تکاید الخلوات
فیض کاشانی — غزلیات — غزل شمارهٔ ۷۳
یک نظر مستانه کردی عاقبت 
عقل را دیوانه کردی عاقبت 
با غم خود آشنای کردی مرا 
از خودم بیگانه کردی عاقبت 
در دل من گنج خود کردی نهان 
جای در ویرانه کردی عاقبت 
سوختی در شمع رویت جان من
چارهٔ پروانه کردی عاقبت 
قطرهٔ اشک مرا کردی قبول 
قطره را در دانه کردی عاقبت 
کردی اندر کلّ موجودات سیر 
جان من کاشانه کردی عاقبت 
زلف را کردی پریشان خلق را 
خان و مان ویرانه کردی عاقبت 
مو بمو را جای دلها ساختی 
مو بدلها شانه کردی عاقبت 
در دهان خلق افکندی مرا 
فیض را افسانه کردی عاقبت
فیض کاشانی — غزلیات — غزل شمارهٔ ۷۴
بدل و بجان زد آتش سبحات حسن و زیبت 
بجهان فکند شوری حرکات دلفریبت 
دل عالمی زجا شد زتجلی جمالت 
دو جهان بهم برآمد زکرشمهٔ غریبت
تو گل کدام باغی چه شود دهی سراغی 
که برم بدیده و سر نه بدامن بجیبت 
گل گلشن وفائی همه مهری و وفائی 
چه شود که گوش داری بفغان عندلیبت 
بنشین دمی به پیشم برهان دمی زخویشم 
بحلاوت خطانت بملاحت عتیبت 
بنشین دمی و بنشان غمی از دل پریشان 
بنوید لطف و احسان که بمردم از تهیبت 
بنشین دمی و برخیز بزن آتشی و بکریز 
بکجا روی که من دست ندارم از رکیبت 
دل من نمی شکیبد زجمال دوست زاهد 
تو که طالب بهشتی تو و وعده و شکیبت 
من و رو برو و نقدا تو و انتظار فردا 
من و صحبت حبیبم تو و نسیه و نصیبت
بدر تو فیض آمد بامید آنکه یابد 
زعطای بیشمارت زنوال بی حسیبت
فیض کاشانی — غزلیات — غزل شمارهٔ ۷۵
بکجا روم زدستت بچه سان رهم زشستت 
همه جا رسیده شستت همه را گرفته دستت 
بکشی بشست خویشم بکشی بدست خویشم 
بکش و بکش که جانم بفدای دست و شستت 
بمن فقیر مسکین چو گذر کنی بیفکن 
نظری چنانکه دانی بزکوهٔ چشم مستت 
بنوازی ار گدائی به تفقد و عطائی 
نکنی ازین زبانی نرسد از آن شکستت 
نگهی بناز میکن در فتنه باز میکن 
بره نظاره بس دل بامید فتنه هستت 
کنیم خراب و گوئی زچه اینچین شدستی 
زنگاه نیم مستت زدو چشم می پرستت 
بسخن حیات بخشی بنگاه جان ستانی 
بکن آنچه خواهدت دل چه زنیکوئی گستت 
کند آرزو کسی کو سر همتش بلندست 
که نهد سری بپایت که شود چه خاک پستت 
بدرت شکسته آیم تو نپرسیم که چونی 
برهت فتاده نالم تو نگوئیم چه استت 
چه شود گر التفاتی بکنی بجانب فیض 
سر لطف اگر نداری ره قهر را که بستت
فیض کاشانی — غزلیات — غزل شمارهٔ ۷۶
اگر راه یابم ببوم و برت 
سراپا قدم گردم آیم برت 
بکویت بیابم اگر رخصتی 
ببوبت کنم عیش در کشورت 
ندارم شکیب از تو ای جان من 
تو آئی برم یا من آیم برت 
قدم رنجه فرما بیا بر سرم 
بقربان پایت بگرد سرت 
وگرنه بده رخصتی بنده را 
که سرپای سازم بیایم برت 
تو آئی دل و جان نثارت کنم 
من آیم شوم خاک ره بر درت 
نیم گرچه شایسته صحبتت 
ولی هستم از جان و دل چاکرت 
جز این آرزو نیست در دل مرا
که پیوسته باشد سرم بر درت
چو فیض از غم عشق گردم غبار 
مگر بادم آرد ببوم و برت
فیض کاشانی — غزلیات — غزل شمارهٔ ۷۷
گل بنفشه دمیدن گرفت گرد عذارت 
نه چشم بد نگریدن گرفت گرد عذارت 
غلط نه این ونه آن دودآه عاشق زارت
بلند گشت و رسیدن گرفت گرد عذارت 
نه آنجمال دلاویز بس که داشت حلاوت
سپاه مور چریدن گرفت گرد عذارت 
غلط که آهوی چشم توکرد نافه گشائی 
نسیم مشک وزیدن گرفت گرد عذارت 
نه خال گوشه چشم از نگاه گرم تو گردید 
تمام آب و چکیدن گرفت گرد عذارت 
غلط که طوطی جان در هوای قند لب تو 
قفس شکست و پریدن گرفت گرد عذارت
نه بحر خس بساحل فکند عنبر سارا 
مریض دل چو طپیدن گرفت گرد عذارت 
که عکس غلط در آینهٔ جمال تو افتاد 
زلاله چون نگریدن گرفت گرد عذارت 
نه در هوای رخت بود ذرهٔ سان همه دلها 
بسوخت چونکه رسیدن گرفت گرد عذارت 
غلط که آن مژهای سیاه سایه فکن شد 
چو سایه عکس فتیدن گرفت گرد عذارت 
غلط که حسن نقابی بروی خویشتن افکند 
زشرم دیده چو دیدن گرفت گرد عذارت 
نه ترک ناز ملوکانه نرگس مستت 
سپاه آه خریدن گرفت گرد عذارت 
غلط نداشت دل سوخته چو تاب فراقت 
زسینه جست و تنیدن گرفت گرد عذارت 
به باغ روی ترا آب داد فیض ز دیده 
چنانکه سبزه دمیدن گرفت گرد عذارت
فیض کاشانی — غزلیات — غزل شمارهٔ ۷۸
گفتم چه چاره سازم با عشق چاره سوزت 
گفتا که چاره آورد این کارها بروزت 
گفتم که سوخت جانم در آتش فراقت 
گفتا که کار خامست باید جفا هنوزت 
گفتم زسوز هجران آمد مرا بلب جان 
گفتا که سازی آخر سربرکند زسوزت 
گفتم تموز هجران در من فکند آتش 
گفتا بهار وصلی آید پس از تموزت 
گفتم که با سگانت دیریست آشنایم 
گفتا بلی ولی من نشناختم هنوزت 
گفتم که نیست جایز از عاشقان بریدن 
گفتا که ما معافیم از جان لایجوزت 
سربسته حیرت افزود آیا چها کند باز 
با اهل دانش ای فیض گرحل شود رموزت
فیض کاشانی — غزلیات — غزل شمارهٔ ۷۹
اگر ساغر دهد ساقی ازین دست 
بیک پیمانه از خود میتوان رست 
حریفانرا چه حاجت با شرابست 
اشارتهای ساقی میکند مست 
چه لازم روی از مادر کشیدن 
بمژگان هم دل ما می توان خست 
به بستن من خوشم تو با شکستن 
بنو هر لحظه عهدی میتوان بست 
خوشا آن دل که از اغیار ببرید 
خوشا آن جان که از جز یار بگسست 
خوشا آن دل که با دلدار آمیخت 
خوشا آن جان که با جانانه پیوست 
خوش آن کو از سر کونین برخواست 
بخلوت خانة توحید بنشست 
بامید تو افکندند بسیار 
نیامد جز مرا این صید در شست
بلندی می تواند کرد بر چرخ 
کسی کاو نزد تو چون فیض شد پست
فیض کاشانی — غزلیات — غزل شمارهٔ ۸۰
از عتاب تو پناهم خوی تست 
وزعقاب تو مفرم سوی تست 
از تو هر دم میگریزم سوی تو 
بیم من از تو امیدم سوی تست 
دیدة دل محو روی تو مدام 
قبلة چشم دلم ابروی تست 
هستی من از خطاب امر کن 
مستی من از لب دلجوی تست 
نیست در عالم به جز تو دوستی 
هر که دارد دوستی بر بوی تست 
محسنانرا تو بر احسان داشتی 
هر کجا خوئیست خوش آنخوی تست 
حب محبوبان زحبت شمة 
حسن خوبان پرتوی از روی تست 
چشم خوبان کان دل از جا میبرد 
غمزة از نرگس جادوی تست 
پس گدا کردی زلطفت پادشاه 
فیض مسکین هم گدای کوی تست
نیست از ما غیرنامی اوست خود را دوست دوست 
نیست ما را مائی مائی اگر هست اوست اوست
فیض کاشانی — غزلیات — غزل شمارهٔ ۸۱
این تن ما از روان روشن ما روشنست 
وین دل ما از ریاضات تن ما روشنست 
هر خیالی کرد دشمن نوری اندر سینه تافت
سینه ما از جفای دشمن ما روشن است 
صمت حکمت میفزاید در دل اهل خرد 
خاطر ما از زبان الکن ما روشن است 
از دهان ما شنید و در دل خود جای داد 
آن دل حکمت پذیر از روزن ما روشنست 
چشم دل را کارفرما تا که روشن تر شود 
دیدهٔ حق بین ما از دیدن ما روشن است 
آب و تاب حسن را از عشق باشد پرورش 
شمع روی مهوشان از روغن ما روشن است 
تا بود جان در تن ما اشک و آه ما بجاست 
مستمر گرمابه گرم و کلخن ما روشن است 
هم زهجرش آتشی در جان ما افروخته 
هم زوصلش این دو چشم روشن ما روشن است
میشود دل مشتعل از اشتیاق دوست فیض
این سخن از شعله دل در تن ما روشن است
فیض کاشانی — غزلیات — غزل شمارهٔ ۸۲
ای که در راه خدایت چشم غیرت رهبرست 
باغ را بنگر که از آثار رحمت اخضر است 
کیف یحیی الارض بعد الموت را نظّاره کن 
تا عیان گردد ترا بعثی که حشر اکبر است 
سبغة الله را نگر آثار قدرت را به بین 
حبذا آیات آنگو خالق خشک و ترست 
بر درختی راست تسبیحی و ذکری در سجود 
از زبان حال بشنو گوش جانت گر کراست 
یک از شاخها را بر درختان جا بجا 
در ثنای حق زهر برگی زبان دیگر است 
زبان بیزبانی نیز دارد رازها 
لیک گوش جاهلان از استماع آن کر است 
بر ورق از هر درخت آیات حق را دفتریست
آنکسی خواند که او را چشم و گوشی دیگر است 
هر رگی از هر ورق از صنع بیچون آیتی است 
آن رسد در سر آن آیت که حکمت را در است 
حکمت این رنگها و نقش ها در برگها 
آن کسی فهمد که او را عقل و هوشی در سر است 
با زبان حال گوید در بهار اشکوفها 
هی چی لطفست این که درما از خدای اکبرست 
هر گلی و سبزهٔ را بر درخت و بر زمین 
رنگ در رنگ و طراوت در طراوت مضمر است 
سیم و زر کرده نثار مقدم صاحبدلان 
هرشکوفه یا گلی را کو بکف سیم و زر است 
غنچه دلتنگ است و گل خندان و بلبل درفغان 
لطف و قهر از باطن هر یک بنوعی مظهر است 
لطف و قهرش در شقایق گشته با هم جلوه گر 
از درون دل داغدار و از برون رخ احمر است 
نرگس بیمار با ساقی سراید بر منار 
اسم دیگر بر زبان سوسن و نیلوفرست 
فصل تابستان بود هر میوهٔ را جلوهٔ 
هر یکی را رنگی و بوئی و طعم دیگر است 
در خزان انواع الوان بر درختان جلوه گر 
چشم هر سوافکنی هر یک زدیگر بهتر است 
در زمستان میکند پنهان عبادت را درخت 
از برون گر خشک بینی از درون سبز و ترست 
بیگمان هر کو تأمل در چنین صنعی کند 
هم بصر هم سمع یابد گر دلش کور و کرست
سوی باغ آ فیض و اسرار الهی را به بین 
نیست دیدن چون شنیدن این دگر آن دگر است
فیض کاشانی — غزلیات — غزل شمارهٔ ۸۳
یارب چمن حسن تو خرم زچه آبست 
کاندر نظرم هر چه به جز تست سرابست 
غیر از دل عشاق تو معمور ندیدیم 
گشتیم سراپای جهان جمله خرابست 
هر کس که چشید از می عشق تو نشد پیر 
مستان غمترا همهٔ عمرشبابست 
در عهد صبا توبه شکستیم بصهبا 
دیریست که سجاده مارهن شرابست 
رندی که بمستی گذراند همه عمر 
فارغ زغم پرسش و اندوه حسابست
هشیار کجا گردد زآشوب قیامت 
آن مست که از نشأهٔ چشم تو خراب است
بر بحرو بر و خشک و تر دهر گذشتیم 
جز آب رخ دوست جهان جمله سرابست
پرکن ز می صاف غزل ساغر دیوان 
جانرا می بی دردسر ای فیض کتابست
گر میکده ویران و خرابات خرابست 
در هر نگه چشم تو صد گونه شرابست
هم گردش چشم تو مگر با خودش آرد 
آن مست که از گردش چشم تو خرابست 
بیدار کجا گردد از آشوب قیامت 
آن دیده که با فتنه چشم تو بخوابست
پروا نکند زآتش جانسوز جهنم 
آن سینه که بر آتش عشق توکبابست 
با آنهمه تمکین که سراپای تو دارد 
چون عمر زما میگذری این چوشتابست
زان لطف نهان با دل ما هیچ نکردی 
باری همه گر قهر و عتابست حسابست
تنها نه دل فیض خراب از نگه تست 
کو دل که نه زآن غمزه مستانه خرابست
فیض کاشانی — غزلیات — غزل شمارهٔ ۸۴
آهنگ جانان کرد جان ایمطرب آهنگی بس است 
دیوانه شد دل زان پری دیوانه را رنگی بسست 
ما مست پیغام وئیم شیدای دشنام وئیم 
صلح از برای مدعی ما را از او جنگی بس است 
کی بیخودان بوی او دارند تاب روی او 
در دست ما آشفتگان از زلفش آونگی بس است 
مطرب نوا را ساز کن برگ و نوا آغاز کن 
گو جان و دل پرواز کن ما را بت سنگی بس است 
سنگین دلا سنگین دلا با ما مکن جور و جفا 
ماخستگان نازک دلیم این شیشه راسنگی بس است 
دل بیخودی آغاز کرد آهنگ رفتن ساز کرد 
یا آه درد آلوده یا نغمه چنگی بس است 
از عشق جانان سرخوشیم بگذار تا خواری کشیم 
تا می نمیخواهیم ما عشاق را ننگی بس است 
ما در درون دل خوشیم گودر برون تنگی کشیم 
وسعت جه باشد سینه را جا کلبهٔ تنگی بس است
هر کس بود در کار خود فیض و خیال یار خود 
زهاد را بوئی بس و عباد را رنگی بس است
فیض کاشانی — غزلیات — غزل شمارهٔ ۸۵
مرا که دل زغم معصیت ورق و رقست 
امید نور تجلی زحق طبق طبق است 
غمم ازو بود و شادمانی دل او 
زیمن دوست همه درد من بیک نسق است 
گناه ما چو خجالت در آسمان افکند 
که بارش اینهمه کرد و هنوز در عرقست 
سپهر نیست که دود دل عزیز انست 
نشان خون دلست اینکه بر افق شفق است 
نهم قضای خداوند را سر تسلیم 
که بنده را زکتاب خدا همین سبق است 
فروغ حسن تو را هست سوی حق روشن 
که این صباحت آن آفتاب را فلق است 
جواهر و در و زیور ابر کف حوران 
نثار روی ترا زآسمان طبق طبق است 
تو گر فرشته و حوری و گر بشری 
مپوش روی که نظاره تو یاد حق است 
سخن تمام نگردد زیک غزل ای فیض
اگرچه گفته تو صفحه دو صدورق است
فیض کاشانی — غزلیات — غزل شمارهٔ ۸۶
بندهٔ او من و او خدای منست 
من برای وی و او برای منست 
مقصد اصلی ندای کنم 
سایر خلق چون صدای منست 
هادی این رهم صلا بزنید 
هر کرا پیرو هدای منست 
میروم بر براق عشق سوار 
قبهٔ آسمان درای منست 
پیشوا و امام قافله ام 
همهٔ خلق در قفای منست 
آفتاب سپهر امر منم 
خلق را نور از ضیای منست 
فلک از های و هوی من در رقص
در ملک نیز های های منست 
هر چه در عالم کبیر بود 
جمله در جبّه و ردای منست 
آفرینش اگر کلان ور خرد 
همه در سایه لوای منست 
زیر این قبه نیست خانهٔ من 
عرصهٔ لامکان سرای من است 
غربت افکنده است بر خاکم 
صدر ایوان عرش جای من است 
سرو پرواز لامکان دارم 
کره چرخ بند پای من است 
چون شدم گرم این سخنها گفت
با من آنکس که رهنمای من است
 فیض بس زین بلند پروازی 
این صفتهای اولیای من است
فیض کاشانی — غزلیات — غزل شمارهٔ ۸۷
دلم پیوسته با مهرش قرین است 
محبت خاتم دلرا نگین است 
سرم ویرانهٔ گنج الهی 
دلم دیوانهٔ عقل آفرین است 
دو عالم در سر من جای دارد 
نه پنداری وجود من همین است 
گهی پرواز بالا آسمانم 
اگرچه آشیان من زمین است 
سرمن کرسی سلطان عشق است 
دل من معنی عرش برین است 
فضای سینه ام منزلگه دوست 
درون این صدف درّ ثمین است 
چو با حق در سخن آیم کلیمم 
کلامم آن دم آیات مبین است 
چو از حق دم زنم پرواز گیرم 
مسیحم آندم این تن مرغ طین است 
بنای چشم بر جانم طلسمیست 
درون پیکرم گنجی دفین است 
سرشت از مهر اهل البیت دارم 
از آب کوثرم تخمیر طین است 
اگر بیگانگان حرفم نفهمند
بنزد آشنایان مستبین است 
 اگر بر فیض بارد دم بدم فیض
عجب نبود که با حق همنشینست
فیض کاشانی — غزلیات — غزل شمارهٔ ۸۸
زمستان خراباتیم پند است 
که هر کو عشق بازد هوشمند است 
خوشا آندل که در زلفی اسیر است 
بزنجیر جنون عشق بندست 
فرو ناریم سر جز بر در دوست 
فقیران را سرهمت بلند است 
همه عالم طلبکارند او را 
اگر مومن و گر زنار بندست 
مرا زاسباب عیش اینجهانی 
دل پردرد عشق او پسند است 
نخواهم از کمند او رهائی 
که جانرا رشته عمر این کمند است 
مدامم چشم بر لطف نهانی است 
زعیش جاودان اینهم پسند است 
همین دانم که تاریکست روزم 
نمیدانم شمار عمر چند است 
مزن از عشق دم بی عشق ای فیض 
چو معنی نیست دعوی ناپسندست
فیض کاشانی — غزلیات — غزل شمارهٔ ۸۹
نه زلفست آن که دلها را کمندست 
هزاران دل بهر موئیش بند است 
نه اندامست و قد سرویست آزاد 
نه گفتار است و لب قندست قندست 
نه چشمست آنکه بیماریست یا مست 
نه ابرو آن کمانی یا کمند است 
نه حالست آنکه بینی بر عذارش 
برای چشم بر آتش سپند است 
نه مجنونست آنکو دل باو داد 
که هر کو شد اسیرش هوشمند است 
نه بیماری بود بیماری عشق 
شفای سینهٔ هر دردمندست 
ز زلفش تار موئی فیض را بس 
از آنشب عمر جاویدان بلند است
فیض کاشانی — غزلیات — غزل شمارهٔ ۹۰
کعبهٔ وصل تو پناه منست 
طاق ابروت قبله گاه منست 
چشم فتان مست خونریزت 
خود زبیداد خود پناه منست 
خود ره لشگر غمت دادم 
غارت خان و مان گناه منست 
بنگاهی اگر خراب شدم 
چشم مست تو عذرخواه منست 
شد دلم خون زروی گلگونت 
اشک خونین من گواه من است 
روی و راه دگر نمیدانم 
لطف و قهر روی و راه منست 
فیض روز تو هم تیره از آنست 
بخت من هم سیه ز آه منست
فیض کاشانی — غزلیات — غزل شمارهٔ ۹۱
گر کشی و گر بخشی هر چه میکنی خوبست 
کشتن از تو میزیبد بخشش از تو محبوبست
گر نوازی از لطفم ور کدازی از قهرم 
هر چه میکنی نیکوست التفات مطلوبست 
گر وفا کنی شاید ورجفا کنی باید 
قهرهات مستحسن لطفهات محبوبست 
جلوه های تو موزون غمزهای تو شیرین 
نازها بجای خود شیوهات مرغوبست 
غمزه را چو سردادی هر چه میکند نیکوست 
ناز را چوره دادی هر چه میکند نیکوست 
دم بدم زنی بر هم آن دو زلف خم در خم 
عالم کنی ویران شیوهٔ ترا شوبست 
یوسف زمانی تو زبدهٔ جهانی تو 
هر که قدرتو دانست در غم تو یعقوبست 
دل بعشق ده زاهد دلفسردگی عیبست 
حق بهیچ نستاند آن دلی که معیوبست
وه چه میکند با دل نالهای درد آلود 
در غمش بنال ای فیض ناله تو مرغوبست
فیض کاشانی — غزلیات — غزل شمارهٔ ۹۲
لب برلبم نه ساقیا تا جان فشانم مست مست 
این باقی جان گوبرو آن جان باقی هست هست 
چشمان مستت را مدام مستان چشم تو غلام 
چشمان مستت می بدست مستان چشمش می پرست
هم چشم مستت فتنه جوهم مست چشمت فتنه خو
در هند و در ایران فتد بس فتنه ها زآن ترک مست 
گرچشم بیمارت بلاست بیمار چشمت را دواست 
هم از بلا یابد شفا آنکش بلای عشق خست 
در پیش خورشید رخت باشد رخ خورشید سهل 
در پیش شمشاد قدت باشد قد شمشاد پست 
موئی شدم زاندیشهٔ تنگ آمدم از فکرتی 
آیا میانی هست نیست آیا دهانی نیست هست 
خواهی خلاصی از بلا در عشق گم شو عاشقا 
هر کوشد اندرعشق گم جست از بلا و غصه دست
گرفیض بودی یارعشق گم گشتی اندرعشق یار 
در عشق یار ارگم شدی یارآمدی او را بدست
فیض کاشانی — غزلیات — غزل شمارهٔ ۹۳
شوریدگان عشق را ای مطرب آهنگ فناست 
برگ نوا را ساز کن ساز ره مستان نواست 
بیخ طرب در چنک ما اندوه و غم دلتنگ ما 
لذات دنیا ننگ ما ما را ببزم دوست جاست 
زاهدزجنت دم زندسلطان زتاج وتخت وملک 
مارانه این زیبدنه آن فوق دوعالم جای ماست
جا درزمین گوتنگ باش ماراکه درعرش است دل 
 در زیر سرگوسنگ باش ما را چو برافلاک پاست 
بیگانه‌ای ای مشتری ما را تو ارزان میخری 
کی میشناسد جنس ما الا کسی کو آشناست 
گوهر شناسد مشتری کی داندش هر گوهری 
آنرا که باشد معرفت داند که این درّ پر بهاست 
پروردهٔ عشقیم ما دادیم در دل عیشها
ما را زمعشوق ازل در جان و دل پیغامهاست 
گو غیرما باجنگ باش از عاشقی درننگ باش 
آن یار با ما آشتی زین عشق ما را فخرهاست 
هر درد در عالم بود این فیض میدارد دوا 
هم درد من از عشق خواست هم عشق دردم را دواست
فیض کاشانی — غزلیات — غزل شمارهٔ ۹۴
نگارا در غمت جانم حزین است 
بهر جزو دلم در وی دفین است 
ترا رحمی بباید یا مرا صبر 
چه سازم چون نه آنست و نه اینست 
امیر حسن را خوی آنچنانست 
اسیر خلق را عشق اینچنین است 
تقاضای جناب حسن آنست 
تمنای خیال عشق این است 
دلم تا خستهٔ ابرو کمانیست 
بهر جایم بلائی در کمین است 
چه سازم با دل سودا پرستی 
که بهر بیغمان دایم غمین است 
چه سازم با جفای بیوفائی 
که آئین شکست و عقل و دین است 
همانا رأی و حکم او همانست 
همانا سرنوشت من همین است 
بلی دلدار با من آنچنانست 
از آنحال دل فیض اینچنین است
فیض کاشانی — غزلیات — غزل شمارهٔ ۹۵
صحرا وباغ و خانه ندانم کجا خوش است 
هرجا خیال روی تو باشد مرا خوش است
در دوزخ ار خیال توام همنشین بود 
یاد بهشت می نکنم بس که جا خوشست 
غمخوار گومباش غمین از بلای ما 
ما عاشقان غمزده را در بلا خوشست 
با آب چشم و آتش دل گشته ام مقیم 
برخاک کوی دوست که آب وهوا خوش است 
مقصود مازدیدن خوبان لقای تست 
زاهد ترا بقا خوش و ما را لقا خوش است 
خوبست دلبری و جفا و ستمگری
گه گه زمهوشان و گهی هم وفا خوش است 
خوبان این زمانه زکس دل نمیبرند 
حسن ارچه در کمال بود با حیا خوش است 
از دلیران وفا نکند فیض کس طمع 
الحق زخوبرویان رسم جفا خوش است
فیض کاشانی — غزلیات — غزل شمارهٔ ۹۶
گفتم که روی خوبت از من چرا نهان است 
گفتا تو خود حجابی ورنه رخم عیان است 
گفتم که از که پرسم جانا نشان کویت 
گفتا نشان چه پرسی آن کوی بی نشان است 
گفتم مرا غم تو خوشتر ز شادمانی 
گفتا که در ره ما غم نیز شادمان است 
گفتم که سوخت جانم از آتش نهانم 
گفت آن که سوخت او را کی ناله یا فغان است 
گفتم فراق تا کی گفتا که تا تو هستی 
گفتم نفس همین است گفتا سخن همان است 
گفتم که حاجتی هست گفتا بخواه از ما 
گفتم غمم بیفزا گفتا که رایگان است
گفتم ز فیض بپذیر این نیم جان که دارد
گفتا نگاه دارش غمخانهٔ تو جان است
فیض کاشانی — غزلیات — غزل شمارهٔ ۹۷
سبزهٔ خط تو دیدن چه خوش است 
در بهار تو چریدن چه خوش است 
در جمالت نگرستن چه نکوست 
گل زگلزار تو چیدن چه خوشست 
از دهان تو گرفتن کامی 
شکر از تنک کشیدن چه خوش است 
جای در سایهٔ زلفت کردی 
مو بموی تو رسیدن چه خوش است 
در تمنای وصالت تا حشر 
تلخی مرگ چشیدن چه خوشست 
گلهٔ دوست شمردن بر دوست 
زان دهان عذر شنیدن چه خوش است 
در مجاز تو حقیقت گفتن 
پرده در پرده دریدن چه خوش است 
شکر از مصر معانی بیان 
زنی خامه کشیدن چهٔ خوشست
فیض شوری بجهان افکندی 
سخنان تو شنیدن چه خوشست
فیض کاشانی — غزلیات — غزل شمارهٔ ۹۸
سوی تو بی تاب دویدن خوشست 
برقع از آن روی کشیدن خوشست 
می زدهان تو کشیدن نکوست 
جان زلبان تو مکیدن خوش است 
در هوس بوسه لعل لبت 
جان بلب کام رسیدن خوش است 
گوشهٔ ابروی تو آن ماه نو 
بر رخ خورشیدن تو دیدن حوشست 
نیست به از باغ رخت روضهٔ
سیب زنخدان تو چیدن خوش است 
فیض زمیخانه لعل لبش 
ساغر سرشار کشیدن خوش است 
قصه شیرین لبش دم بدم 
از نی کلک توشنیدن خوشست
فیض کاشانی — غزلیات — غزل شمارهٔ ۹۹
من و هزار گدا همچو من بنزد تو هیچست 
گدا چه پادشهان زمن بنزد تو هیچست 
کجا رسند بحسن تو دلبران خطائی 
بتان چین و خطا و ختن بنزد تو هیچست 
ندیده روی تو ورنه به بت کجا نگرستی 
نکوترین بتی از برهمن بنزد تو هیچست 
بهار عارض تو برد آبروی بهاران 
بهار و گلشن و طرف چمن بنزد تو هیچست 
ببوی زلف تو کی میرسد نسیم بهاری 
عبیر و عنبرو مشک ختن بنزد توهیچست 
بنفشه چیست سمن کیست پیش زلف و رخ تو 
بنفشه وسمن ونسترن بنزد تو هیچست 
نبات و قند بدان لب کجا رسد بحلاوت 
نبات و قندو شکر من بمن بنزد توهیچست 
کجا لطافت دندان تست عقد گهر را 
صفای گوهر و درّ عدن بنزد تو هیچست 
به پیش قد تومر سرو را چه قدر و چه رفعت 
قد صنوبر و سرو چمن بنزد تو هیچست 
بگرید ار همه عمر از فراق روی تو عاشق 
نگوئیش که چه خواهی زمن بنزد تو هیچست 
هلاک گشت اگرعاشق از غم وهم اگر زیست 
هلاک گشتن چون زیستن بنزد تو هیچ است
خموش گردد اگر فیض ور غزل بسراید 
خموش گشتنش و دم زدن بنزد تو هیچ است
فیض کاشانی — غزلیات — غزل شمارهٔ ۱۰۰
در غمزه مستانه ساقی چه شرابست 
کز نشأه آنجان جهان مست و خرابست 
هشیار نه یک زاهد و مخمور نه یک مست 
مستست تر و خشک جهان اینچه شرابست 
عشقست روان در رک و در ریشه جانها 
ذرات جهان مست ازین بادهٔ ناب است 
از عشق زمین جام شرابی است لبا لب 
وین چرخ نگونسار برین جام حباب است 
جان می طلبد غمزه ات ای ساقی مستان 
پیمانهٔ ما پرنشده است این چه شتاب است 
از چشم سیه مست تو هستند جهانی 
زان میکده ویران و خرابات خراب است 
مگذار که یکذره بماند زوجودش 
خورشید دل آرای ترا فیض نقابست
فیض کاشانی — غزلیات — غزل شمارهٔ ۱۰۱
دمبدم دل ما را از الست پیغام است 
از بلی بلی جانرا تازه تازه اسلامست 
خاص می نه پندارد کاین بروز اول بود 
بعد از آن سخن بگسست این عقیده عامست 
گوش هر خدا بینی مستمع بود از حق 
وانکه او نمی بیند بی گمان که او خامست 
هر دو کون را ایزد دم بدم در ایجاد است 
خلق راست راز کن مستی که بی جام است 
بهر صید جان پاک دامها کنند از خاک 
تا شود به از املاک یا رب این چه انعامست 
مرغهای جان آید در شباک تن افتد 
در بلا شود پخته زانکه بی بلا خام است 
فوج فوج از آن عالم آورند جانها را 
تا کدام ناکام و تا کدام را کامست 
زمرهٔ سعید آیند زمرهٔ شقی گردند 
تا چه در قضا رفته تا چه هر کرا نامست 
زآتش غم عشقی جان و دل نشد پخته 
ساز ره نکردی فیض کار بارو تو خامست