mabidan/ganjoor huggingface dataset:
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۶۸
لذت دگر از شراب جستن غلط است
از جوی سراب، آب جستن غلط است
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۶۹
عیش گیتی پر نمک و شور و شر است
کیفیت از این شراب جستن غلط است
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۷۰
دست ما و دامنش از بس بهم خو کرده اند
دامنش در دست ما چون پنجه پای بط است
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۷۱
شود ز نرمی بسیار، خصم سرکش تند
زبان شعله دراز از تنزل شمع است
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۷۲
خصم چون تندی کند، افتادگی آن را رواست
خاکساریها در این توفان، چو خاک کربلاست
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۷۳
آهم از تاب گل روی تو، آتش فام است
ناله ام، چون نفس سوخته بی آرام است
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۷۴
خوشدلی کسی بجهان کار خردمندان است؟
پسته با مغز ندانم که چرا خندان است؟!
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۷۵
بر ما سخن سرد عزیزان نه گران است
کآن بر دل ما چون نفس شیشه گران است
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۷۶
دشنام تو در زیر لب، از ما نه نهان است
چون فوده زبان از ته لعل تو عیان است
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۷۷
گفتم: به لب چاه زنخدان تو آن چیست؟
گفتا،لب او خنده زنان: هیچ، دهان است!
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۷۸
بی فکر تو، ناپاک دل از لوث جهانست
بی ذکر تو، دل خانه بی آب روان است
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۷۹
زر چو شد جمع، ز خود حادثه بر می آرد
آتش خرمن گل، بر سر هم ریختن است!
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۸۰
قد چو خم گردید، روشن شد که وقت مردن است
شمع را چون سرنگون سازند، وقت کشتن است
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۸۱
تا خیال رخ او، شمع شب افروز من است
مهر تابان، عرق ناصیه روز من است
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۸۲
بسکه در خانه غیرش نتوانم دیدن
بگمان رفتن او، ناوک دلدوز من است
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۸۳
رشکم نبود گر همه بر تخت و نگین است
چیزی که بآن رشک توان برد همین است
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۸۴
افتادگیم ساخته منظور نظرها
دارد بزمین روی اگر چرخ برین است
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۸۵
لبریز ساغرت زمی ناب گشته است؟
یا آتشی ز تاب رخت آب گشته است؟!
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۸۶
نبود گرت عطا، برخ سائلان بخند
روی گشاده نایب دست گشاده است
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۸۷
تازگی در باغ حسنت بسکه بی اندازه است
هر چه در وصف گل روی تو گویم تازه است
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۸۸
شد چو بینامت زبان، از کام بیرون کردنی است
شهر دل باشد چو بی یاد تو، هامون کردنی است
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۸۹
نیست دل را با هوسهای جهان در سینه جا
شد چو بیدولت پسر، از خانه بیرون کردنی است
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۹۰
ما را چو باز طایر دل پای بست تست
مانند بهله، زندگی ما بدست تست
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۹۱
حسن بیان مجوی ز ما دلشکستگان
«از کاسه شکسته نخیزد صدا درست!»
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۹۲
خنک آنکس، که از این مرحله چون آب روان
آنچنان شد، که غباری بدل کس ننشست
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۹۳
کی توان دل کند از بزمی که آن بدخو نشست
شورش محشر مگر خیزد ز جایی کاو نشست
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۹۴
بر سرم از بس هوای آن پریوش پا فشرد
صورتم چون عکس در آیینه زانو نشست
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۹۵
ما را چو باز رشته جان‌ها به دست اوست
مانند بهله زندگی ما به دست اوست
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۹۶
نقطه جیم جمال، آن غنچه خندان اوست
مستزاد مصرع ابرو، صف مژگان اوست
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۹۷
دور باش غمزه نگذارد نگه را سوی دوست
گر شود از پرده چشمم نقاب روی دوست
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۹۸
مباش این همه دربند زینت دنیا
که سرخ و زرد جهان، چون شفق نگه واریست
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۹۹
از جهان، ما را رخی پر گرد و دامان تریست
تا بآب و نان ما، چون آسیا از دیگریست!
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۰۰
از جفا گر، جز جفا ناید بهر حالی که هست
سنگ اگر مینا شود، هر پاره آن خنجریست
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۰۱
ترکست که سازد غنی از خلق، و گر نه
شه نیز بابرام ستم کم ز گدا نیست
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۰۲
با نقش جهان نقد تو در حشر نگیرند
آری زر این شهر در آن شهر روا نیست!
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۰۳
هستی ایام پر از نیستی در پیش نیست
عیش دنیا احتلام خواب غفلت بیش نیست
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۰۴
نیست غیر از آفتابی راز عشق
کوچه زنجیر، سر پوشیده نیست
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۰۵
غیر حسنت کس در این دوران بلند آوازه نیست
رفعت شانی بغیر از رفعت دروازه نیست
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۰۶
گوشه گیری پیشه کن، گر جمع می‌خواهی حواس
چون کمند وحدت این اوراق را شیرازه نیست
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۰۷
محض دنیا شده، با سعی ز دنیا نگذشت!
موج هرچند شنا کرد، ز دریا نگذشت!
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۰۸
نمیرسد؛ بکسی فیض از خود آرایان
نمیتوان ز گل آتشی گلاب گرفت
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۰۹
آنچنان از نگهم سر ز حیا پیش افگند
که توان از گل قالی عرق شرم گرفت!
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۱۰
شور عشق استادگی کرد، از سرم سامان گرفت
طوق زلفش بر گلویم پا فشرد و جان گرفت!
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۱۱
دل که از فکر فقیران خسته نبود، خسته باد
در که بر روی گدایان بسته باشد، بسته باد
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۱۲
تا بگلشن را او با آن قد رعنا فتاد
چون الف هر سرو از دنبال آن بالا فتاد
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۱۳
فلک هر آنچه ز دستت گرفت، بهتر داد
سحاب آب گرفت از محیط و، گوهر داد
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۱۴
گندم ز بیقراری ما از برای نان
خندید آنقدر که شکم بر زمین نهاد!
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۱۵
نکو، ز چشم دل، از صحبت بدان افتد
شکر ز تلخی بادام از دهان افتد
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۱۶
کسی ز من نگرفته است خاکساری را
اگر ستاره ام از چشم آسمان افتد
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۱۷
ندارند از ته دل، الفتی اهل جهان باهم
مگر در خواب مژگانی به مژگان آشنا گردد
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۱۸
نفس از ذکر شهد آن لبم گر بهره ور گردد
عجب نبود که نی از ناله من نیشکر گردد!
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۱۹
اگر بیند بخوابم، نرگسش بی‌خواب می‌گردد
اگر با زلف گویم حال دل، بی‌تاب می‌گردد
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۲۰
نه اشکست اینکه در بزم وصال از دیده می‌آید
نگاهم در نظر از دیدن او، آب می‌گردد
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۲۱
کدورت پاک‌طینت را، صفای سینه می‌گردد
که خاکستر چراغ خانه آیینه می‌گردد
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۲۲
چون بهله بصید دلم آن مست بر آرد
نی دل، که بتاراج جهان دست بر آرد
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۲۳
نیند از احتیاط خصم، دنیا دیدگان غافل
چنار از سالخوردیها، زره زیر قبا دارد!
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۲۴
عالمی پر شده از پرتو خورشید رخش
شرم او باز زما چشم رمیدن دارد
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۲۵
چو خاک تیره، مشو فرش در بیابانی
که گردباد چونی ریشه در زمین دارد!
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۲۶
زبون رود سخن نرم خصم از دل
چونان می‌ده که از معده دیر می‌گذرد
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۲۷
آه گرمم چشمه خورشید را بی آب کرد
ناله خارا گدازم، کوه را سیلاب کرد
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۲۸
کامران شد، هر که او قطع نظر از کام کرد
نامور شد تا نگین پهلو تهی از نام کرد
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۲۹
یک ذره اعتماد نشاید بجاه کرد
دیوار موج را نتوان تکیه گاه کرد
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۳۰
مبند دل به عطای جهان، که چون شبنم
هرآنچه شب دهدت، روز باز می‌گیرد!
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۳۱
تلاش تیرگی با آتش دل در نمی‌گیرد
که تیغ شعله هرگز رنگ خاکستر نمی‌گیرد
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۳۲
کشتی ام بسکه کند موج صفت رم ز کنار
ترسم آخر بکنار دگرم اندازد!
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۳۳
در صف حشر، چو بیند کرمت عرض گناه
طاعتم آید و خود را بمیان اندازد
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۳۴
نگه را، عکس رخسار تو، شاخ ارغوان سازد
شکست رنگ من، آیینه را برگ خزان سازد
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۳۵
ز نانخورش به ترش‌رویی زمانه بساز
شکر به تلخی ممنون شدن نمی‌ارزد!
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۳۶
خانه تن، چو بسیل اجل از هم ریزد
خبر مرگ تو گردیست کز آن برخیزد
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۳۷
ز ضعف بیغمی، نتواند آهم از جگر خیزد
مگر دردی بگیرد دست افغانم، که بر خیزد!
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۳۸
از دامن خود گرد جهان زود بر افشان
ز آن پیش که از دامن او گرد تو خیزد
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۳۹
نیست باکم، گر ز دشمن بر دلم خاری رسد
از مکافاتش باو ترسم که آزاری رسد
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۴۰
ای پریشان خرج نقد کیسه هستی تویی
جمع کن خود را که فردا روز بازاری رسد
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۴۱
کافرم، گر در دوعالم غیر او دارم کسی
در قیامت دعوی خونم به قاتل میرسد!
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۴۲
شست گل دفتر خود، تا خط او خوانا شد
سرو بر راسته زد، تا قد او پیدا شد
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۴۳
حرف بالای تو گفتم، سخنم گشت بلند
یا مژگان تو کردم، نفسم گیرا شد!
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۴۴
زهر است عطای خلق، هر چند دوا باشد
حاجت ز که میخواهی، جایی که خدا باشد؟!
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۴۵
مختصر تا نبود حرف، نگردد مقبول
بر سخن طول سخن چون خط بطلان باشد
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۴۶
زند صبح جزا چون بر محک نقد عملها را
همین از کرده های ما خجالت سرخ رو باشد
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۴۷
بغیر از کنج تنهایی، دگر یاری نمیباشد
بغیر از دامن پر اشک، گلزاری نمی باشد
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۴۸
بآزار غمت گفتم که: گیرم انتقام از خود!
چه سازم؟ در ره عشق تو آزاری نمیباشد!
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۴۹
کسی از خمشی بهتر، خلق حسنی باشد؟
خاموشی اگر نبود، باری سخنی باشد!
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۵۰
پیری مگو مرا ز جوانی پدید شد
در راه مرگ، دیده عمرم سفید شد
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۵۱
دیده ام از بسکه حیران رخ دلدار شد
کاسه چشم از نگاهم کاسه مو دار شد
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۵۲
بی ترک مال، خنده بلب آشنا نشد
تا بر نخاست از سر زر، غنچه وا نشد
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۵۳
تنها نه ماه پیش رخت سر فگنده شد
تا شمع دید روی ترا، مرد و زنده شد!
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۵۴
شب فراق تو، بر خود حساب روز کنم
اگر سفیدیم از چشم انتظار دمد!
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۵۵
دلم چون نامه از حرفش فراموشی نمیداند
زبانم، چون زبان حال، خاموشی نمیداند
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۵۶
من رهرو راهی، که بمنزل نرساند
من دانه خاکی که بحاصل نرساند
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۵۷
از ضعف چنانم، که چو گریم ز غم او
خون جگرم رنگ بمنزل نرساند
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۵۸
ز چوب بید از آن خاکستری چندان نمیماند
که بعد از مرگ میراثی ز آزادان نمیماند
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۵۹
تا نبینند دمی روی خوشی، مال جهان
مشت خاکیست که بردیده دونان زده اند!
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۶۰
نرم خواهی که شود خصم، تو در گرمی کوش
ز آنکه آب از دم شمشیر بآتش گیرند
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۶۱
عشاق تو، تا شمع صفت جان نگدازند
در بزم صفا گردن دعوی نفرازند
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۶۲
ز اندیشه بد گوست، کرم های لئیمان
بی واهمه ابنای زمان رنگ نبازند
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۶۳
بی تمیزیهای عالم بین که پیش لعل او
غنچه هم با این دهن، حرف نزاکت میزند!
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۶۴
فکر زلفت، دود دل را دسته سنبل کند
حرف رخسارت، نفس را رشک شاخ گل کند
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۶۵
همنشینانی که از حق نمک دم میزنند
همچو دندان بر سر هر لقمه بر هم میزنند
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۶۶
. . .
دوری از تیر هوایی وقت برگشتن کنند!
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۶۷
بیچارگان، بآه شهان را زبون کنند
این تند بادها، چه علمها نگون کنند
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۶۸
این بساطی که فرو چیده‌ای از ساده‌دلی
آن قدر نیست که نقش تو در آن بنشیند
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۶۹
بآب تیغ تو، آب حیات میگویند
نگاه کن که چها از برات میگویند؟!
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۷۰
به پیش لعل لبت، وصف جان به شیرینی
چنان بود که گیا را نبات میگویند!
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۷۱
آب میگردد بدور لعل او از دود خط
یاد آن روزی که حلوای لبش بی دود بود؟!
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۷۲
. . .
هر کو تهی ز خویش چون نقش نگین بود
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۷۳
از خود برآ که جان گرفتار در بدن
دست هنرور است که در آستین بود
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۷۴
رفتم از خود، خویشتن را بسکه دزدیدم بخود
رشته عمرم گسست، از بسکه پیچیدم بخود
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۷۵
تا زنده است عاشق از اینجا نمی‌رود
گر سر رود ز کوی تواش پا نمی‌رود
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۷۶
بی‌تو، دانی روز من در کنج غم چون می‌رود؟
خنده می‌آید به حالم، گریه بیرون می‌رود!
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۷۷
گر تویی لیلی، ز حسنت کوهها دریا شود
ور منم مجنون، ز شورم شهرها صحرا شود
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۷۸
اگر به دشت خرامد، سراب آب شود
اگر به باغ کند روی، گل گلاب شود
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۷۹
ز گرم رویی حسن تو، سخت میترسم
که رفته رفته جمال تو آفتاب شود
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۸۰
نظر، ز سیر رخت، چشمه حیات شود
دل، از خیال لبت، شیشه نبات شود
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۸۱
از نهال سرکشی، بی عزتی حاصل شود
چون کند حاصل ترقی، قیمتش نازل شود
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۸۲
از غمش دود نفسها، دسته سنبل شود
از رخش مد نظرها، رشک شاخ گل شود!
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۸۳
طرفه شهدی است خموشی، که ز شیرینی آن
چسبدم بسکه بهم لب، بسخن وا نشود!
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۸۴
گر پرتو جمال تو افتد بروی آب
از حیرت تو موج چو نقش نگین شود
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۸۵
ز رخ چو بند نقابی ترا گشاده شود
ز رنگ شرم تو آیینه جام باده شود
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۸۶
سربلندان، مال صرف زیردستان میکنند
هرچه کوه از ابر میگیرد، بصحرا میدهد!
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۸۷
ز غفلت، مردمان را پند گفتن خوش نمیآید
چو مست خواب را بیدار کردن خوش نمیآید
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۸۸
رسیده ضعف بجایی که همچو پنجه بط
نگه ز پرده چشمم برون نمیآید
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۸۹
همین از نعمت وصلت نصیب سینه‌چاکان بس
که گاهی دامن زلفت به دست شانه می‌آید
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۹۰
روزگاری که منش سر بقدم میسودم
زلف او در عدم آباد کمر میگردید
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۹۱
کهن پیر گردون به موی سفید
دگر شانه از پنجه خور کشید
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۹۲
عیب باشد مشرب طفلانه با موی سفید
شوخی از پیران بود چون عشوه ز ابروی سفید
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۹۳
ز ارتکاب جرم، پاکان زودتر رسوا شدند
رنگ خجلت بیشتر پیداست در روی سفید
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۹۴
در جهان برخود امید یک نفس بودن مدار
وقت را تا میتوانی دست از دامن مدار
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۹۵
رو به پس کردن نباشد رفتن ایام را
عمر اگر بخت است،از وی چشم برگشتن مدار
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۹۶
حضور می‌طلبی، دل به نیک و بد مگذار
به ملک و مال جهان غیر دست رد مگذار
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۹۷
بخشم و شهوت و حرص، اینقدر مده خود را
نگاهبانی بستان، بدام و دد مگذار
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۹۸
ز غلیان و قهوه بپوشان نظر
که این دود خشک است و آن دود تر
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۱۹۹
شد کاروان عمر، بکن خویش را خبر
آماده بودنست ترا زاد این سفر
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۲۰۰
ما همرهان، ز چشم جهان گرم رفتنیم
چون قطره های اشک بدنبال یکدگر
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۲۰۱
بس جانگداز باشد فر و شکوه دشمن
سوهان روح کبک است، پهنای سینه باز
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۲۰۲
نفست از طول امل چند بود در تک و تاز؟
مرس این سگ دیوانه کنی از چه دراز!؟
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۲۰۳
یار پیغمبر همین یک کس از آن چار است و بس
در احد آنکس که یاری کرد، او یار است و بس!
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۲۰۴
گریه از کردار ما، مقبول جانان است وبس
شبنم از گلشن، پسند مهر تابان است و بس
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۲۰۵
شمع است که گریان شده در بزم وصالش؟
یا شعله عرق میکند از شرم جمالش؟!
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۲۰۶
ز بس داغست از رنگینی لبهای میگونش
بمثقب رگ زنی گر لعل را، ناید دگر خونش
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۲۰۷
گرفتگی نبود با زبان خوش سخنش
سخن گسسته برآید ز تنگی دهنش
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۲۰۸
آریم بر سر حرف و، نشوی حرف نیوش
از جرس پنبه بر آری و، گذاری در گوش
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۲۰۹
باشد از خلق چه پوشیده، ز فقر است چه باک؟
نعمتی کاسه ما را نبود چون سرپوش!
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۲۱۰
شبی بر ما اسیران بگذرد بی روی چون ماهش
که از چشم سفید عاشقان باشد سحر گاهش
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۲۱۱
ز آتشپاره خود گرمیی تا وا کشم، هردم
چو اشک شمع در هر گام میگیرم سر راهش
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۲۱۲
چون همه ز آن حق است، از چه بجود نازی
دادن مال دنیاست، گرمی آب حمام
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۲۱۳
گمنام بس که همچو وفا در زمانه‌ام
کس جز شکست راه نیابد به خانه‌ام
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۲۱۴
تا بجان آتش فتاد از شوق آن جانانه ام
شعله جواله سان، هم شمع و هم پروانه ام
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۲۱۵
. . .
جوید از مهر پرتو خورشید را ویرانه ام
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۲۱۶
یاد آن روز که چشم نگران دانستم
آه سرد و مژه اشک فشان دانستم
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۲۱۷
می گلگون فنا نشأة دیگر دارد
از بر افروختن رنگ خزان دانستم
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۲۱۸
دهد جدایی یاران رفته بر بادم
اگر نه یاد سخنشان رسد به فریادم
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۲۱۹
فریب شکر الفت نمیخورم دیگر
که زهر فرقت احباب کرده استادم
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۲۲۰
دوید چشم، ز بس حسرت نگاه کشیدم
رسید مشق جنون، بسکه مد آه کشیدم
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۲۲۱
ز بس نومیدی از امیدهای خویشتن دیدم
ز امیدی که هم در ناامیدی هست، نومیدم
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۲۲۲
شعله بیرون نتواند شدن از جاده شمع
من دل از قامت رعنای تو چون بردارم؟!
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۲۲۳
بیاد طره اش، از آه خود دودی بسر دارم
بجای زلف او، زنجیر اشکی در نظر دارم
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۲۲۴
نمیگیرد کسی از خاک راهم از گرانقدری
شکایتهای ابنای زمان را از هنر دارم
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۲۲۵
ضعیف و ناتوان کرده است از بس دوری یارم
چو مغز استخوان در نی بماند تا ناله زارم
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۲۲۶
می‌روم سوی وطن، حسرت به غربت می‌کشم
کس نبیند آنچه من از دست فرقت می‌کشم!
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۲۲۷
چنان از صحبت گردنکشان گریزانم
که همچو سیل گریزد ز کوه افغانم!
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۲۲۸
پا بسته جهانی، دلخوش که سالکم من
پایت چو سرو در گل، خرم که من روانم!
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۲۲۹
ما از شکست خویش رخ یار دیده ایم
این باغ را ز رخنه دیوار دیده ایم
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۲۳۰
خاک راه خصم گشتیم و، ز دعوی تن زدیم
خاک، ما از گرد خود بر دیده دشمن زدیم
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۲۳۱
چشم بستیم از جهان، تا آشنای او شدیم
از غبار درگه او، گل بر این روزن زدیم!
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۲۳۲
ما نه از بهر خدا دیده گریان داریم
اشک خونین ز پی نعمت الوان داریم
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۲۳۳
آشنا نیست بهم ظاهر و باطن ما را
خویش گیریم و، سخنهای مسلمان داریم
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۲۳۴
برده است از بس بفکر آن نگار جانیم
گشته موی کاسه زانو خط پیشانیم
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۲۳۵
گر بیاد شعله خوی تو افغان سرکنیم
هر کجا چون شعله بنشینیم، خاکستر کنیم
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۲۳۶
از حیا حرفش نیاید بر زبان کلک ما
صفحه را از رشته نظاره گر مسطر کنیم
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۲۳۷
وقت نظاره صنع، در چشم اهل عرفان
هر پره گلی هست یک پره بیابان!
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۲۳۸
در آن گلشن که خواهد نکهت او جلوه گر گشتن
حباب آسا هوا را میتوان بر گرد سر گشتن
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۲۳۹
هست قفل کارهای بسته را از خود کلید
هر کجا سنگی است دارد آتشی در خویشتن
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۲۴۰
رعشه بر اعضا فتاد و، وقت رحیل است
جنبش دندان بود نشان فتادن
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۲۴۱
غم بدل های مشوش چه تواند کردن؟
درد با جان بلاکش چه تواند کردن؟
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۲۴۲
از تو ای حادثه ارباب فنا را چه زیان؟
برق با خرمن آتش چه تواند کردن؟!
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۲۴۳
ای تاجر قلمرو هستی، نبسته بار
از چشم خفته خیمه بدشت عدم مزن
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۲۴۴
ز لطف حق شمر با خویشتن احساس مردم را
اگر ریزش کند ابر، ای گلستان شکر دریا کن
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۲۴۵
قامت از پیری چو خم شد، دل ازین ویران بکن
بر تو چون این تیغ کج شد راست، دل از جا بکن
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۲۴۶
ای آنکه محو خویش در آیینه گشته‌ای
ما هم نه‌ایم بی‌تو، به ما هم نگاه کن
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۲۴۷
نگردد مرد کامل تا نیاید از وطن بیرون
نفس کی حرف گرد تا نیاید از دهن بیرون؟!
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۲۴۸
چو افروزد رخش، سوزد دل و دین
چو در پا شد لبش، برخیز و بر چین
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۲۴۹
تا نگردد کشته تیغش پس از من دیگری
گرمی خونم گرفت آب از دم شمشیر او
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۲۵۰
دلم مجنون و، لیلی آن نگاه عشوه ساز او
طناب خیمه لیلی است مژگان دراز او
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۲۵۱
برد از من تاب، تاب سنبل گیسوی او
طاقتم شد طاق، از طاق خم ابروی او!
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۲۵۲
بر نمیدارد شکن، دست از سر گیسوی او
بر نمیگیرد عرق، چشم از رخ نیکوی او
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۲۵۳
صفحه هر برگ این گلشن بود رویی بتو
جنبش هر نو نهال ایمای ابرویی بتو
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۲۵۴
منعم بیا جهان را قسمت کنیم باهم
خرجی زمال از ما، دخلش تمام از تو
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۲۵۵
بلبل از گل چند؟ ز آن رخسار زیبا هم بگو!
قمری، از سرو است بس! ز آن قد رعنا هم بگو!!
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۲۵۶
تو ز من یک جان گرفتی، من ز تو چندین نگاه
هرکجا از خویشتن می‌گویی، از ما هم بگو!
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۲۵۷
چون نگردد حال بر مفلس ز شرم قرض خواه؟
میرود از دیدن خورشید رنگ از روی ماه!
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۲۵۸
ای از خودی و هستی، بر خویش دل نهاده
وز بیخودی و مستی خود را به باد داده
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۲۵۹
ته ته پری رخانند، جا کرده در ته خاک
قد قد سهی قدانند، بر روی هم فتاده
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۲۶۰
از اینکه دربه‌دری، پیش دوست جای نداری!
ز خلق می‌طلبی نان، مگر خدای نداری؟!
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۲۶۱
کیست عارف؟ آنکه نشناسد به جز حق دیگری
پای تا سر، پشت پا؛ سر تا به پا، ترک سری!
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۲۶۲
برای یک لب نان دربدر چه میگردی؟
تو راه درگه حق را مگر نمیدانی؟!
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۲۶۳
چو خشتی کز بنا افتد، زهر افتادن دندان
شود ظاهر که دارد خانه تن رو بویرانی
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۲۶۴
ز بس کاهید جسم زار من از درد پنهانی
چو گل بر خرده جان نیست غیر از جیب و دامانی!
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۲۶۵
در دیده غبارم ز چه ره یافته، دانی؟
نور نگاه میکندت خانه روشنی
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۲۶۶
دیدن بدستیاری عینک، ندیدنست
نور نگاه میکندت خانه روشنی
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۲۶۷
هجوم خط مشکین نیست بر سیب زنخدانش
همانا کاروانی کرده منزل بر سر چاهی!
واعظ قزوینی — ابیات پراکنده — شمارهٔ ۲۶۸
به دوست روی دو عالم تو آشنای که‌ای
جهان گدای در اوست، تو گدای که‌ای؟!
محمد کوسج — برزونامه (بخش کهن) — بخش ۱ - کتاب برزونامه
به نام خداوند کون و مکان
خدای زمین( و) خدای زمان
خداوند ما و نه مانند ما
خداوند روزی ده رهنما
خدایی که چرخ روان آفرید
مکان (و) زمین و زمان آفرید
خدایی که بر بندگان پادشاست
خدایی که روزی ده رهنماست
خداوند هست و خداوند نیست
همه بندگانیم و ایزد یکی ست
که او برتر است از زمان و مکان
بدو کی رسد بندگان را گمان
محمد کوسج — برزونامه (بخش کهن) — بخش ۲ - در حق خواجه صحابه
محمد رسولش به هر دو سرای
که بگزیدش از خلق عالم خدای
محمد که ایزد ورا برگزید
ابا او بسی کرد گفت و شنید
همی تا بود این جهان را بقا
درود و ثنا باد بر مصطفی
ابر آل و اصحاب و یاران او
در احکام دین جان سپاران او