mabidan/ganjoor huggingface dataset:
نادر نادرپور — چشم ها و دست ها — دو در
آن در گشوده شد 
 آن در که بسته بود ، زمانی گشوده شد 
اما کسی نبود 
 اما در انتظار من آنجا کسی نبود 
 شب سخت تیره بود و سیاهی زبان نداشت 
شب تیره بود و روشنی آسمان نداشت
  چشمک نمی زد از دل ظلمت ستاره ای
 با من نداشت چشم خدایان اشاره ای
 آن در که بسته بود دگر باره بسته شد 
وین در گشوده شد 
 این در که پلک چشم تو باشد ، گشوده شد 
 در آسمان چشم تو . شب نیلگونه بود
دانم چگونه بود و ندانم چگونه بود 
شب در فضای چشم تو صدها ستاره داشت
 با هر نگاه خویش ، هزاران اشاره داشت 
 چشمت خموش بود ، ولی بی زبان نبود 
 وان خواهش نگاه تو از من نهان نبود 
 این در که پلک چشم تو باشد ، گشوده شد
  این در که بسته بود ، از این پس گشوده شد
نادر نادرپور — دختر جام — همزاد
در خواب های تیره ی افیونی ام ، شبی
او را شناختم 
او ، شعله ی پریده ی یک آفتاب بود 
 چشمی به رنگ آبی سیر غروب داشت 
 در چشم او هزار نوازش به خواب بود 
 او را شناختم 
از نسل ماه بود 
اندامش از نوازش مهتابهای دور 
رنگی به رنگ صبح بلورین ، سپید داشت 
زلفش چو دود مشکی شب ها ، سیاه بود 
او را در آن نگاه نخستین شناختم 
 اما نگاه منتظرم بی جواب ماند 
بر من نگاه کرد و نگاهش ز من گذشت 
این آخرین امید ، چه نکامیاب ماند 
او را شناختم 
همزاد جاودانی من بود و ، نام او 
چون نام من به گوش خدا آشنا نبود 
می خواستم که بانگ برآرم : بمان بمان 
اما در آن سکوت خدایی ، صدا نبود
نادر نادرپور — دختر جام — آخرین فریب
گر آخرین فریب تو ، ای زندگی ، نبود
 اینک هزار بار ، رها کرده بودمت 
زان پیشتر که باز مرا سوی خود کشی
در پیش پای مرگ فدا کرده بودمت

هر بار کز تو خواسته ام بر کنم امید
 آغوش گرم خویش برویم گشاده ای 
 دانسته ام که هر چه کنی جز فریب نیست 
اما درین فریب ، فسون ها نهاده ای 

در پشت پرده ، هیچ مداری جز این فریب 
لیکن هزار جامه بر اندام او کنی
چون از ملال روز و شبت خاطرم گرفت 
او را طلب کنی و مرا رام او کنی

روزی نقاب عشق به رخسار او نهی
 تا نوری از امید بتابد به خاطرم 
روزی غرور شعر و هنر نام او کنی
تا سر بر آفتاب بسایم که شاعرم 

در دام این فریب ، بسی دیر مانده ام
 دیگر به عذر تازه نبخشم گناه خویش
ای زندگی ، دریغ که چون از تو بگسلم
 در آخرین فریب تو جویم پناه خویش
نادر نادرپور — دختر جام — دختر جام
همچون ونوس کز صدفی سر برون کشید
  دامن کشان ز جام شرابم برآمدی
یک لحظه چون حباب شراب آمدی به رقص
 و آنگاه کف زنان به لب ساغر آمدی
آن شب ، اتاق من به مثل جام باده 
نور چراغ من به مثل رنگ باده داشت 
 درهای بسته چون دو لب ناگشوده بود 
رخسار پرده آن همه چشم گشاده داشت 
من همچو موجی آمدم و خواندمت به رقص
اما تو چون حباب ، سراپا شدی نگاه
 چشمان نیم خفته ی تو چون صدف شکفت 
اشکی در آن نشست ز اندیشه ی گناه 
 گفتم : نگاه کن  این در گشوده شد 
این در که پلک چشم تو باشد ، گشوده شد 
حرفم ز بیم پرده دری ناتمام ماند 
 می ماند و جام ماند 
در باز شد خموش و ، تو بی هیچ گفتگو 
آرام و پر غرور ، به سویش روان شدی
 چون یونسی که در دل ماهی فروخزید 
 بار دگر ، به جام شرابم نهان شدی
 اینک تو رفته ای
افسوس ، با تو رفت مرا آنچه مانده بود 
افسوس ، با تو رفت 
دیگر کسی نماند که اندوه عشق او 
 دمساز من شود 
 دیگر کسی نماند که یاد عزیز او 
در این سکوت سرد ، همآواز من شود 
افسوس ، با تو رفت 
افسوس ، با تو رفت مرا آنچه مانده بود
نادر نادرپور — دختر جام — ناگفته
شعریست در دلم 
 شعری که لفظ نیست ، هوس نیست و ناله نیست 
شعری که آتش است 
شعری که می گدازد و می سوزدم مدام 
شعری که کینه است و خروش است و انتقام 
شعری که آشنا ننماید به هیچ گوش
شعری که بستگی نپذیرد به هیچ نام 
شعریست در دلم 
شعری که دوست دارم و نتوانمش سرود
 می خواهمش سرود و نمی خواهمش سرود 
شعری که چون نگاه ، نگنجد به قالبی
شعری که چون سکوت ، فرومانده بر لبی
شعری که شوق زندگی و بیم مردن است 
شعری که نعره است و نهیب است و شیون است 
شعری کهچون غرور ، بلند است و سرکش است 
 شعری که آتش است
  شعریست در دلم
  شعری که دوست دارم و نتوانمش سرود 
شعری از آنچه هست 
شعری از آنچه بود
نادر نادرپور — دختر جام — انتظار
افسوس ! ای که بار سفر بستی
کی می توانم از تو خبر گیرم ؟
 گفتی به من که باز نخواهی گشت 
اما چگونه دل ز تو برگیرم ؟

دیگر مرا امید نشاطی نیست 
زین لحظه ها که از تو تهی ماندند 
زین لحظه ها که روح مرا کشتند 
 وانگه مرا ز خویش برون راندند 

گر شعر من شراره ی آتش بود 
اینک به غیر دود سیاهی نیست 
گر زندگی گناه بزرگم بود 
زین پس مرا امید گناهی نیست 

 آری ، تو آن امید عبث بودی
کاخر مرا به هیچ رها کردی
بی آنکه خود به چاره ی من کوشی
گفتی که درد عشق دوا کردی

چشم تو آن دریچه ی روشن بود
 کز آن رهی به زندگیم دادند 
زلف تو آن کمند اسارت بود 
کز آن نوید بندگیم دادند

اینک تو رفته ای و خدا داند 
کز هر چه بازمانده ، گریزانم
 دیگر بدانچه رفته نیندیشم 
زیرا از آنچه رفته پشیمانم 

خواهم رها کنم همه هستی را 
زیرا در آن مجال درنگم نیست 
در دل هزار درد نهان دارم 
زیرا دلی ز آهن و سنگم نیست
نادر نادرپور — دختر جام — سفرکرده
دیگر در انتظار که باشم ؟
 زیرا مرا هوای کسی نیست 
روزی گرم هزار هوس بود 
امروز ،‌ دیگرم هوسی نیست

 زندان من که زندگیم بود 
دیوارهای سخت و سیه داشت 
جان مرا به خیره تبه کرد 
عمر مرا به هرزه تبه داشت

 در من سرود گمشده ای بود 
کان را کسی نخواند و نپرداخت 
هرگز مرا چنان که منستم 
یک آفریده زین همه نشناخت 

بس درد داشتم که بگویم 
اما دلم نگفت و نهان کرد 
بیهوده بود هر چه سرودم 
با این سروده ها چه توان کرد ؟

دردا که کس نگفت و نپرسید
 کاخر چه بود و چیست گناهم 
گر سرنوشت من همه این بود 
نفرین به سرنوشت سیاهم 

ای مرگ ، ای سپیده دم دور
 براین شب ، سیاه فروتاب 
تنها در انتظار تو هستم 
بشتاب ، ای نیامده ، بشتاب
نادر نادرپور — دختر جام — بیگانه
اگر روزی کسی از من بپرسد 
که دیگر قصدت از این زندگی چیست ؟
بدو گویم که چون می ترسم از مرگ
مرا راهی به غیر از زندگی نیست 

من آن دم چشم بر دنیا گشودم 
که بار زندگی بر دوش من بود 
چو بی دلخواه خویشم آفریدند 
مرا کی چاره ای جز زیستن بود ؟

من اینجا میهمانی ناشناسم 
که با ناآشنایانم سخن نیست 
بهر کس روی کردم ، دیدم آوخ
مرا از او خبر ،‌ او را ز من نیست 

حدیثم را کسی نشنید ، نشنید 
درونم را کسی نشناخت ،‌نشناخت 
بر این چنگی که نام زندگی داشت 
سرودم را کسی ننواخت ، ننواخت 

برونم کی خبر داد از درونم 
که آن خاموش و این آتشفشان بود
 نقابی داشتم بر چهره ، آرام 
که در پشتش چه طوفان ها نهان بود 

همه گفتند عیب از دیده ی تست 
جهان را به چه می بینی که زیباست 
ندانم راست است این گفته یا نه 
ولی دانم که عیب از هستی ماست 

چه سود از تابش این ماه و خورشید 
که چشمان مرا تابندگی نیست 
جهان را گر نظاط زندگی هست 
 ...
نادر نادرپور — دختر جام — نامه
مادر! گناه زندگیم را به من ببخش
 زیرا اگر گناه من این بود ، از تو بود 
هرگز نخواستم که ترا سرزنش کنم 
اما ترا به راستی از زادن چه سود ؟

در دل مگو که از تو و رنج تو آگهم 
 هرگز مرا چنانکه خودستی گمان مدار
هرگز فریب چهره ی آرام من مخور 
هرگز سر از سکوت مدامم گران مدار 

من آتشم که در دل خود سوزم ای دریغ
 من آتشم که در تو نگیرد شرار من 
دردم یکی نبود که زودش دوا کنی
آن به که دل نبندی ازین پس به کار من

 مادر !‌ من آن امید ز کف رفته ی توام
 کز هر چه بگذری ، نتوانی بدو رسید 
 زان پیشتر که مرگ تنم در رسد ز راه 
مرگ دلم ز مردن صد آرزو رسید 

 هر شب که در به روی من آهسته وکنی
در چشم خوابنک تو خوانم ملامتت
 گویی به من که باز چه دیر آمدی ، چه دیر 
بس کن خدای را که تبه شد سلامتت

از بیم آنکه رنج ترا بیشتر کنم 
می خندمت به روی و نمی گویمت جواب 
مادر! چه سود ازین که بهم ریزم این سکوت ؟
مادر !‌ چه سود از این که براندازم این نقاب ؟

تا کی بدین امید که ره در دلم بری
 بندی نگاه خود به نگاه خموش من ؟
تا کی همین که حلقه ب در آشنا کنم 
 آهنگ گامهای تو اید به گوش من ؟

مادر !‌ من آن امید ز کف رفته ی توام 
 درد مرا مپرس و گناه مرا ببخش
 دانی ، خطای بخت من است آنچه می کنم 
 پس این خطای بخت سیاه مرا ببخش

 مادر !‌ تو بی گناهی و من نیز بی گناه 
اما سزای هستی ما ، در کنار ماست 
 از یکدگر رمیده و بیگانه مانده ایم 
وین درد ، درد زندگی و روزگار ماست
نادر نادرپور — دختر جام — ملال
جهانا ! فسون تو ام بی اثر شد
 نگیرد مرا جذبه ی مهر و ماهت
 نه آن زعفرانی فروغ غروبت
نه آن لعلگون پرتو صبحگاهت 

 جهانا !‌ ملال از تو دارم
  ملالی که آغاز و پایان ندارد 
ملالی که سامان نگیرد
 ملالی که درمان ندارد 

تو زین پیش ، زیباتر از حال بودی
 دریغا که امروز ، دیگر نه آنی
مرا پیر کردی و خود پیر گشتی
جهانا ! تو قدر جوانی چه دانی ؟

 مرا روزها مرد و امید ها مرد 
 ترا آسمان ها نوید سفر داد 
 همه گشتی و گشتی و باز گشتی
سپس آسمانت فریبی دگر داد

  من اینک نه آنم که بودم 
تو اینک نه آنی که بودی
تو با رنج خود ، کاستی از نشاطم 
 بر اندوه بی انتهایم ،‌ بر عذابم فزودی

 جهانا !‌ ملال از تو دارم 
 ملالی که پایان ندارد 
 ملالی که سامان نگیرد 
ملالی که درمان ندارد
نادر نادرپور — دختر جام — بی پناه
ای آنکه از دیار من آخر گریختی
 چون شد که از تو باز نیامد نشانه ای 
 از بعد رفتنت نشناسم جز این دو حال 
رنج زمانه ای و گذشت زمانه ای 

 در کوره راه زندگیم جای پای تست 
پایی که بی گمان نتوانم بدو رسید 
پایی که نقش هر قدمش نقش آرزوست 
کی می توانم اینکه به هر آرزو رسید 

 افسوس ! ای که عشق من از خاطرت گریخت 
چون شد که یک نظر نفکندی به سوی من 
می خواستم که دوست بدارم ترا هنوز
 زیرا به غیر عشق نبود آرزوی من 

بیچاره من ، بلازده من ، بی پناه من 
کز ماجرای عشق توام جز بلا نماند 
از من گریختی و دلم سخت ناله کرد 
کان آشنا برفت و مرا آشنا نماند
نادر نادرپور — دختر جام — آشنا
دختر بر آستانه ی در عاشقانه خواند 
کای آرزوی من 
 من فارغم ز خویش و تو آسوده از منی
با دوست ، دشمنی
بس شام ها ستاره شمردم به نور ماه 
 تا اختر رمیده ی بختم وفا کند 
 شور نگاه دوست در آن چشم دلفریب 
چون باده سرگرانی عیشم دوا کند 
هر شب که ماه می نگرد از دریچه ها 
 جان می دهد خیال ترا در برابرم 
من شاد ازین امید که چون بگذری ز راه 
 شاید چو نور ماه ، فراز ایی از درم 
 هر ناله ای که می شکند در گلوی باد
 آهنگ ناله های دلم در فراق تست 
 جون تابد از شکاف درم نور ماهتاب 
 گویم نگاه کیست که در اشتیاق تست 
ای ارزوی من 
ای مرد ناشناس
 آگاه نیستم که کجایی و کیستی
 اما مرا به دیدن تو مژده می دهند 
 وان مژده گویدم که تویی یا تو نیستی
از من جدا مشو 
 چون زندگی به دست فراموشیم مده 
 یا از کنار من به خموشی گذر مکن
یا در نهان امید هماغوشیم مده 
دختر خموش ماند
  مردی که می گذشت به سویش نگاه کرد
 دختر به خنده گفت 
ای مرد ناشناس توانی خبر دهی
زان آشنا که هیچ نیامد به دیدنم ؟
 آن مرد خنده کرد و شتابان جواب داد 
 آن آشنا منم
نادر نادرپور — دختر جام — یاد
تهی کن جام را ای ساقی مست 
 که امشب میل جام دیگرم نیست 
مرا از سوز ساز و خنده ی می
چه حاصل ؟ زانکه شوری در سرم نیست 

خوش آن شب ها ، خوش آن شب های مستی
که با او داشتم خوش داستان ها 
 شرابم شعله می زد در دل جام 
 در آن می سوخت عکس آسمان ها 

خوش آن شب ها که مست از دیدن او 
 هوایی در دلم بیدار می شد 
 لبش چون جام سرخ از بوسه ای چند 
لبالب می شد و سرشار می شد 

چو از گیسوی او می آمدم یاد 
سرودی تازه برمی خاست از چنگ
 به دستم تارهای موی او بود 
 به چنگم ناله های این دل تنگ 

نگاه خنده آمیزش در آن چشم 
 به لطف نوشخند صبح می ماند 
 مرا گاهی به شوق از دست می برد 
 مرا گاهی به ناز از خویش می راند 

سرودم بود و شور نغمه ام بود 
که چشمانش نوید زندگی داشت 
 در آن شب های ژرف پر ستاره 
چو چشم بخت من تابندگی داشت 

 کنون او رفت و شور نغمه ام رفت 
 از آن آتش به جز خاکسترم نیست 
تهی کن جام را ای ساقی مست 
که دیگر ، میل جام دیگرم نیست
نادر نادرپور — دختر جام — گریز
گر بایدم گشود دری را 
 وقت است و صبر بیشترم نیست 
 خواهم رها کنم قفسم را 
 بدبخت من که بال و پرم نیست 

 دل زانچه هست و نیست بریدم
  تنها غم گریختنم هست 
خواهم سفر کنم به دیاری
کانجا امید زیستنم هست 

تنها و بی پناه و سبکبار
 سرگشته در سیاهی شب ها 
گاهی به دل امید تکاپوی
گاهی سرود تازه بلبل ها  :

گویم منم رها شده از عشق 
گویم منم جدا شده از یار 
خواهم که از تو هم بگریزم 
ای شعر ، ای امید دل آزار 

بر چنگ من نمانده سرودی
کز مرگ و غم نشانه ندارد 
چنگم شکسته به که همه عمر 
یک بانگ شادمانه ندارد 

زین پس به چنگی ار فکنم دست 
جز نغمه ی نشاط نسازم 
بیهوده نقد زندگیم را 
 در پیشگاه مرگ نبازم 

دیگر بس است این همه ماندن 
بر لب ترانه ی سفرم هست
 خواهم رها کنم قفسم را 
 خوشبخت من که بال و پرم هست !
نادر نادرپور — دختر جام — باغ
کافی نبود و نیست هزاران هزار سال 
تا بازگو کند 
آن لحظه ی گریخته ی جاودانه را 
آن لحظه را که تنگ در آغوشم آمدی
آن لحظه را که تنگ در آغوشت آمدم 
در باغ شهر ما 
در نور بامداد زمستان شهر ما 
 شهری که زادگاه من و زادگاه توست 
شهری به روی خاک
خاکی که در میان کوکب ستاره ایست
نادر نادرپور — گیاه و سنگ نه، آتش — چراغی از پس نیزار
تو آن پرنده ی رنگین آسمان بودی
 که از دیار غریب آمدی به لانه ی من 
 چو موج باد که در پرده ی حریر افتد 
طنین بال تو پیچید در ترانه ی من 

پرت ز نور گریزان صبح ،‌گلگون بود
تنت حرارت خورشید و بوی باران داشت 
 نسیم بال تو عطر گل ارمغانم کرد
  که ره چو باد به گنجینه ی بهاران داشت 

چو از تو مژده ی دیدار آفتاب شنید 
 دلم تپید و به خود وعده ی رهایی داد 
چراغی از پس نیزار آسمان تابید 
 که آشیان مرا رنگ روشنایی داد 

ترا شناختم ای مرغ بیشه های غریب 
 ولی چه سود ، که چون پرتوی گذر کردی
چه شد که دیر درین اشیان نپاییدی 
 چه شد که زود ازین آسمان سفر کردی

به گاه رفتنت ، ای میهمان بی غم من 
 خموش ماندم و منقار زیر پر بودم 
چو تاج کاج ، طلایی شد از طلایه ی صبح
 پناه سوی درختان دورتر بردم 

غم گریز تو نازم ، که همچو شعله ی پاک 
 مرا در آتش سوزنده ، زیستن آموخت 
 ملال دوریت ای پر کشیده از دل من 
 به من طریقه ی تنها گریستن آموخت
نادر نادرپور — گیاه و سنگ نه، آتش — بازگشت
دل آسوده ی من ، لانه پاک کبوتر بود 
 که چتر شاخساران بر فرازش سایه گستر بود 
 شبی فریاد خشم آلوده ی طوفان 
 گریزان کرد از وحشت ، کبوتر بچگانش را 
 از آن پس ، لانه ویران شد 
 بهار از او گریزان شد 
 دهان شبنم آلودش پر از خاک بیابان شد
 پر از خاکی که می پوشاند شب ها آسمانش را 
تهی شد سینه اش مانند دام خالی صیاد 
 هم از آوا ، هم از فریاد 
نه فریادی که گاه از خشم ، بفشارد گلویش را 
 نه آوایی که گاه از شوق ، بگشاید دهانش را 
 تو از راه آمدی ، با بال های آفتابی رنگ 
فضای تیره اش را بار دیگر روشنی دادی
 ز شر فتنه های آسمانش ایمنی دادی
به همراه خود آوردی بهار جاودانش را 
از این پس دیگرم دل ،‌ آشیان بی کبوتر نیست 
نگاه او به دنبال کبوترهایدیگر نیست 
 تو از راه آمدی، ای مرغ صحراهای تنهایی
 پس از چندین شکیبایی
درنگت جاودانی باد در ویرانسرای من 
بمان دیگر ، بمان دیگر برای من 
بمان ، تا لانه ی دل بازگوید داستانش را 
 بمان ، تا شوق دیدار تو بگشاید زبانش را 
 نه شکوفه ، نه پرنده 
 ای بینوا درخت 
 کز یاد آسمان و زمین هر دو رفته ای
 ایا در انتظار بهاری مگر هنوز ؟
مرغان برگ های تو ،‌ یک یک پریده اند 
 ایا خبر ز خویش نداری مگر هنوز ؟
این عنکبوت زرد که خورشید نام اوست 
دیگر میان زاویه ی برگ های تو 
 تاری ز روزهای طلایی نمی تند 
 دیگر نیگن ماه بر انگشت شاخه هات 
سوسو نمی کند
  چشمک نمی زند 
دیگر درون جامه ی سبزی که داشتی
آن آشیان کوچک گنجشک های باغ
چون دل نمی تپد 
 آن روز ، آشیانه ی آنان دل تو بود 
ایا بر او چه رفت که دیگر نمی تپد ؟
 این دل ، نشان هستی بی حاصل تو بود 
 مرغان برگ های تو در آتش خزان 
یکباره سوختند و به پای تو ریختند 
 گنجشک های در به در از آشیان خویش
همراه باد و برگ ، به صحرا گریختند 
اما تو ایدرخت ، تو ای بینوا درخت 
 چون مرده ی برهنه ی پوسیده استخوان 
 بر گور بی نشانه ی خویش ایستاده ای 
بنگر که هر چه داشتی از دست داده ای
بنشین که بعد ازین
دیگر به خنده لب نگشاید شکوفه ای
زیرا به روی هیچ لبی ، جای خنده نیست 
 بنشین که بعد ازین
دیگر ز لانه پر نگشاید پرنده ای
زیرا که در حباب فلزین آسمان 
 دیگر هوا نمانده و دیگر پرنده نیست 
 ای بینوا درخت 
 ایا خبر ز خویش نداری هنوز هم ؟
 از یاد آسمان و زمین هر دو رفته ا ی
ایا در انتظار بهاری هنوز هم ؟
نادر نادرپور — گیاه و سنگ نه، آتش — نه شکوفه ، نه پرنده
 ای بینوا درخت 
 کز یاد آسمان و زمین هر دو رفته ای
 ایا در انتظار بهاری مگر هنوز ؟
مرغان برگ های تو ،‌ یک یک پریده اند
  ایا خبر ز خویش نداری مگر هنوز ؟
این عنکبوت زرد که خورشید نام اوست
 دیگر میان زاویه ی برگ های تو 
 تاری ز روزهای طلایی نمی تند 
 دیگر نگین ماه بر انگشت شاخه هات 
سوسو نمی کند 
 چشمک نمی زند 
دیگر درون جامه ی سبزی که داشتی
آن آشیان کوچک گنجشک های باغ
چون دل نمی تپد 
 آن روز ، آشیانه ی آنان دل تو بود 
ایا بر او چه رفت که دیگر نمی تپد ؟
 این دل ، نشان هستی بی حاصل تو بود
  مرغان برگ های تو در آتش خزان 
یکباره سوختند و به پای تو ریختند 
 گنجشک های در به در از آشیان خویش
همراه باد و برگ ، به صحرا گریختند 
اما تو ایدرخت ، تو ای بینوا درخت 
 چون مرده ی برهنه ی پوسیده استنخوان 
 بر گور بی نشانه ی خویش ایستاده ای 
بنگر که هر چه داشتی از دست داده ای
بنشین که بعد ازین
دیگر به خنده لب نگشاید شکوفه ای
زیرا به روی هیچ لبی ، جای خنده نیست 
 بنشین که بعد ازین
دیگر ز لانه پر نگشاید پرنده ای
زیرا که در حباب فلزین آسمان 
 دیگر هوا نمانده و دیگر پرنده نیست 
 ای بینوا درخت 
 ایا خبر ز خویش نداری هنوز هم ؟
 از یاد آسمان و زمین هر دو رفته ا ی
ایا در انتظار بهاری هنوز هم ؟
نادر نادرپور — گیاه و سنگ نه، آتش — سیگارها
هر روز ، ‌نیمروز
 بر پای خود سوارم و از کوچه های شهر 
 رو می نهم چو باد به سوی سرای خویش
 در زیر پای من 
 سیگارهای له شده ی نیمسوخته 
خاموش می شوند 
با دود و با غبار همآغوش می شوند 
هر روز ، شاتمگاه 
 با گاری شکسته ی خورشید می روم 
 از کوچه های عمر به سوی سرای مرگ 
در زیر چرخ گاری خورشید ، روزها 
این روزهای له شده ی نیمسوخته 
 خاموش می شوند 
با دود و با غبار همآغوش می شوند
نادر نادرپور — گیاه و سنگ نه، آتش — بعد از هر سال
 یک روز صبح ، لحظه ی زادن فرا رسید 
فریاد دردنک زمین در گلو شکست 
زهدان او چو حلقه ی چاهی دهان گشود 
من همچو کودک از تن گرمش جدا شدم 
آنگاه ، شور آتش دردش فرو نشست
 برخاستم ز خاک 
 در حلقه ی طلایی چشم ، نگاه صبح 
تابید همچو پرتو خورشید در نگین 
 کنون نسیم در دل من بال می زند 
کنون درون سینه ی من می تپد زمین
 کنون بهار در دل من لانه کرده است 
 من رویش سپید هزاران جوانه را 
بر شاخه های لخت 
 من بازی کبود هزاران ستاره را 
 در چشمه های دور 
 من جنبش شبانه ی هر ابر پاره را 
 در آسمان ژرف 
من گردش عصاره ی گرم حیات را 
 در ساقه ی گیاه تر ، احساس می کنم
من نبض بی صدای جماد و نبات را 
 در مغز و پوستم 
 در خون و گوشتم 
 چو ضربه های قلب خود احساس می کنم 
 پای مرا چو ریشه ی بی آب نخل پیر 
 در ژرفنای خاک ،‌ به زنجیر بسته اند 
 اما هنوز ، دست من از لابلای ابر 
 مانند مشت بسته ی گلدسته های شهر 
سوی ستاره هاست
در پنجه های سوخته اش مشعل دعاست 
با من دعا کنید 
ای شاخه های خشک
 ای دست های سرد نوازش نیافته 
 ای چشمه های دور 
 ای دیدگان کور 
 ای در شما ستاره ی شادی نتافته 
 یار شما منم 
 من با ستاره ها 
 من با پرنده ها 
 من با شکوفه های سحر ،‌ زاده می شوم 
 من با نسیم هر نفس آشنا ، چو موج 
از نو برای زیستن آماده می شوم 
چون مشت خشمگین و گره خورده ی درخت 
خورشید را میان دو دستم گرفته ام 
 خورشید در من است 
 در من ، اجاق معجزه ی روز ، روشن است
نادر نادرپور — گیاه و سنگ نه، آتش — رؤیا
در جام های کوچک هر برگ ، ابر صبح 
 اشکی فشانده است 
 لغزان تر از نسیم 
شیرین تر از شراب 
 در جام های کوچک چشمان او ، هنوز
اشکی پدید نیست 
جز اشک آفتاب 
در پشت شیشه ها ، نفسی گرم 
 پیچانه دود صبح خزان را 
انگشت نرم باران بر پرده ی بخار 
افکنده طرح گنگی ، از یادهای دور 
چون نور آفتاب که تابیده در بلور
  خورشید تشنه لب 
 نوشیده جام گوچک هر برگ سبز را 
من ، تشنه ام هنوز
از جام چشم او 
یک جرعه آب نیز ننوشیده ام هنوز
باران صبح ، ک.زه ی بی آب خاک را 
پر کرده از شراب 
در جام های کوچک چشمان او ، هنوز
چون آب می درخشد رؤیای آفتاب
نادر نادرپور — گیاه و سنگ نه، آتش — مردی در انتظار خویش
به روی شاخساران ، میوه ی گنجشک ها رویید 
شفق در آب باران ریخت خون روشنایی را 
 نسیم ناشناس از سرزمین های غریب آمد 
 که شاید بشنود از خاک ،‌ بوی آشنایی را 

به ناخن می خراشید آسمان را پنجه ی خورشید 
 سر انگشتان خون آلوده را در خاک می مالید 
 غروب از خشم ، در گوش درختان ناسزا می گفت 
 دلم از خوف شب ، چون گربه ای در چاه می نالید

 گروه زاغ ها چون پاره ای از پیکر شب بود 
افق از لابلای برگ ها ، چون نقشه ی قالی
من آن شب ، تازه از دیدار خود باز می گشتم 
چو قاب کهنه ای بودم ز عکس خویشتن خالی

صدایی از پی ام برخاست در خاموشی جنگل 
چو برگشتم ، خودم را در قفای خویشتن دیدم 
 نگین مردمک بیرون پرید از حلقه ی چشمم
ز نابینایی اندوهگین خویش ترسیدم 

 سرم مانند مرغی پر کشید از شاخه ی گردن 
رگ خشکی پس از پرواز او ، بر جای او رویید 
 تنم چون استخوان مردگان از گوشت خالی شد 
نسیم آن استخوان را ، چون سگی بی اشتها ، بویید 

کنار جاده ی جنگل که همچون چجوی ، جاری بود 
درختی گشتم و یکباره از رفتن فروماندم 
درختان در پی ام ، چون رهروان خسته ،‌ صف بستند 
سپس در من سر به سوی آن صف انبوه گرداندم

 خودم رادر ستون نازکی از روشنی دیدم 
که از من دور شد ،‌ در بیشه ی تاریک پنهان شد 
 به دل گفتم که او را با دویدن ها به چنگ آرم
  ولی ایا درختی می تواند باز انسان شد ؟

نگاهم رفت و ، نومید از میان برگ ها برگشت
 از آن پس بارور شد شاخه های انتظار من 
 از آن پس همجنان در انتظار خویشتن ماندم 
 که شاید بگذرد یکبار دیگر از کنار من 

 هم کنون شامگاهانست و رنگ آسمان ، خونین
  افق از لابلای برگ ها ، چون نقشه ی قالی
 من اینجا در میان بیشه ی انبوه ، تنهایم 
 چو قاب کهنه ای هستم ز عکس خویشتن خالی

به روی شاخساران ، میوه ی گنجشک ها رسته 
زمین با آب باران شسته خون روشنایی را 
من کنون گوش بر نجوای باد رهگذر دارم
که شاید بشنوم از او ، پیام آشنایی را
نادر نادرپور — گیاه و سنگ نه، آتش — برگ و باد
چراغ شب تار من بودی ای زن 
 دریغا که دیگر چراغی ندارم 
مرا یاد تو تندباد بلا شد 
 که جز وحشت از او ، سراغی ندارم 

مرا سوختی ، سوختی با نگاهی
 نگاهت چو خون شعله زد در تن من 
چنان آتش افروختی در نهادم 
 که خاکستری ماند از خرمن من 

 ز چشم تو ام سر کشید آفتابی
کزان پاک تر ، آفتابی ندیدم 
 رخ از من بپوشید و بر او نگیرم
  که جز بخت خویشش حجابی ندیدم 

 مرا سایه ی شوم نفرینی از پی
  روان است چون گربه ای در غروبی
نه از او توانم گذشتن به گامی
 نه او را ز خود دور کردن به چوبی

جهالن با تو آغاز شد ، نازنینا
به هجر تو دانم که فرجام گیرد
  مرا زیستن بی تو نامی ندارد 
 مگر مرگ من ، زندگی نام گیرد

 عزیزا !‌ من آن استخوانی درختم
  که با آخرین برگ خود شاد بودم
 مرا آخرین برگ هستی تو بودی
دریغا که من غافل از باد بودم
نادر نادرپور — گیاه و سنگ نه، آتش — چشمه
از آسمان ، ستاره ی اشکی نمی چکد 
 زین غم ، نهال های جوان پای در گلند 
بار غم بزرگ جهان بر دل من است 
 اما کبوتران مسافر سبکدلند 

 هر شاخه ،‌ پنجه ای است که از آستین خاک 
 سر بر زده ست و حاصل او میوه ی غمی است 
 هر برگ ، چون زبان عطش کرده ی درخت
 در آرزوی قطره ی نایاب شبنمی است

ین چشمه ای که در دل من جوش می زند 
گم باد و نیست باد که خون است و آب نیست 
 گر آب بود ، خود رگ خود می گسیختم 
تا تشنه را نوید دهد کاین سراب نیست 

افسوس !‌ خون گرم ، عطش رانمی کشد 
 افسوس !‌ چشمه نیز نمی جوشد از سراب 
من تشنه ام ، زمین و زمان نیز تشنه اند 
 اما درین کویر ، چه بینی جز آفتاب ؟
نادر نادرپور — گیاه و سنگ نه، آتش — گهواره ای در تیرگی
فانوس ماه صبح ، درآویخت از درخت
 ناگاه ، باد سخت 
فانوس را شکست 
 قلب زمین تپید 
نبض زمین گسست 
 پشت زمین شکست و ترک خورد و قرص ماه 
 چون قطره ای بزرگ
از تنگنای قطره چکان بلور صبح 
در آن ترک چکید 
لب های داغدار زمین ، قطره را مکید 
بالای بان من 
ابر سیه چو پیله ی ابریشمین گسیخت 
صدها هزار بال سپید از درون او 
 بر خاک تیره ریخت 
 نور سپیده چون نمک آبهای شور 
 ماسید بر کرانه ی دریای آسمان 
 خواب سپید برف 
پلک شکوفه ها همه را بست ناگهان 
کنون ، زمین ترست 
مژگان کاج های تر از لابلای برف 
مانند شاخ شب پرگان از میان بال
 سر می کشد برون 
پر می زنند در پس دیوار کور ابر 
پروانه های وحشت و تاریکی و جنون 
در من ، سپیده نیست 
 در من ، شکوفه نیست
 در من ، سپیده ها همه از یاد رفته اند 
در من ، شکوفه ها همه بر باد رفته اند 
در من ،‌ شب است و ابر 
 در من ، گل است و خون 
در من ، هزار خار چو مژگان تیز کاج 
از لابلای برف گل آلود سالیان 
سر می کشد برون 
پر می زنند در پس دیوار پلک من 
پروانه های وحشت و تاریکی و جنون 
 در کارگاه باغ 
از روی دار قالی هر کاج ، برف صبح
 صد رشته ی گسیخته ی پاره پاره را 
تا پنجه ی نسیم ،‌ گره در گره زند 
نخ در نخ افکند 
آن فرش نیمه بافته ی نیمه کاره را 
اما کجاست مرگ که مانند دار کاج 
 داری بپا کند 
وز ریسمان دار 
در بین آسمان و زمینم رها کند 
 تا دستهای باد 
 درتیرگی تکان دهد این گاهواره را
نادر نادرپور — گیاه و سنگ نه، آتش — یک لحظه زیستن
باران دوباره کوفتن آغاز کرده بود 
بر شیشه های پنجره ی کوچک اتاق 
خاکستر سپید هزاران خیال دور 
 دامن گشوده بود به ویرانه ی اجاق 
 من آمدم به سوی تو ، بی هیچ آرزوی
 بی هیچ اشتیاق 
 زاغان ، درون کوچه ی تاریک آسمان 
پر می زدند مست 
این ، نعره می کشید که دست سیاه شب 
 خورشید را ربود 
آن ، نعره میکشید که مشت درشت کوه
  خورشید را شکست 
 پوشیده بود چشمه ی ماه از غبار ابر 
 شب ، کور بود و پنجره کور و ستاره کور 
 می سوخت در اجاق فرزوان چشم تو 
رؤیای روزهای خوش و قصه های دور 
برخاستی که حلقه کنی دست خویش را
  بر گرد گردنم 
اما دلم به گفتن حرفی رضا نداد 
تا پرسم : این تویی و ، تو گویی که : این منم 
یک لحظه بی اشاره و یک لحظه بی سخن 
با هم گریستیم 
 یک لحظه در کنار هم و بی خبر ز هم 
ماندیم و زیستیم 
باران گریه کوفتن آغاز کرده بود 
 بر شیشه های پنجره ی دیدگان تو 
چون بغض در گلوی شب بی صدا شکست 
 آمیخت سرگذشت من و داستان تو 
 ما چون دو برگ همزاد از شاخ یک درخت 
 بر خاک ریختیم 
با هم به سرزمین بهاران گریختیم 
 اما چو باد حیله گر از راه دررسید 
ما را فریب داد و به دنبال خود کشاند 
 آنگه ز یاد برد و به خاک سیه نشاند 
باران دوباره کفتن آغاز کرده بود 
 بر شیشه های پنجره ی کوچک اتاق 
خاکستر سپید هزاران خیال دور 
 دامن گشوده بود به ویرانه ی اجاق 
بیرون پنجره 
 دور از اتاق من 
 دور از اجاق من
 چون کرکسی گرسنه در آفاق لعلگون 
 پر می گشود ابر 
در چشم آفتاب 
منقار تیز خویش به خون شسته بود ابر
 از لاشه های سوخته ی برگ های پیر 
 دل کنده بود و چشم فروبسته بود ابر 
پر می گشود ابر