mabidan/ganjoor huggingface dataset:
شیون فومنی — غزل‌ها — پر از پرم چو قاصدک
بلورْ زاد برفْ تن _ که جبهه می گشایـی ام 
عبور از چه کرده ای که شیشه می نمایـی ام 
شراب گونه می زنــی ره تجــرد مـــرا 
به تشنـه ی تبسمـی چه گرم می ربایـی ام 
نه خاک می تواندم به خـود کشد نه آسمان 
پر از پرم چو قاصدک_تو,بال می گشایی ام 
نسیم نرم دامنـت مــرا ز جای برده اسـت 
اگر چــو خاک راه تو هوایـی ام هوایـی ام 
نه عطر آب می دهـم,نه بوی تند تشـنــگی 
کجاست زادگاه من,کجایـی ام کجایـی ام!! 
چه بند می گشایــی از قناری صـدای من 
کـه تا بهار دیگری نمـی برد رهایــی ام! 
پس نگاه بدْبده, به ماه چشم بســتـه ام 
بـه خـواب کشتزار من,شبی بیا طلایی ام 
به هفت بند نای نی نهفته بغض مثـنـوی 
بـدم چو روح مولوی به ساز همنوایی ام 
بـدم به خیزران من که بـی نوازش لبـت 
به ناله از شکستنم به شیون از جدایی ام!
شیون فومنی — غزل‌ها — همیشه اسم زنی
همیـشه اسم زنی را بهانـه می کردم 
تـرا_قصیـده اگرنـه, ترانه می کردم 
بـه کوچه باغ ترنم ترا ترا ای عشق 
تـرا خطاب به نامـی زنانه مـی کـردم 
غـروب بود و غزل بود و غربت قایق 
مـن آن میـانه کنـارت کرانه می کردم 
حریف میـکده تعریز می شد_اما مـن 
بـه باغ چشم تو انگور دانه می کردم! 
چه ریخت در جگرم دست غیرت افروزت؟ 
که سیـل خـون به دل تازیـانه می کــردم 
بـه جنـگلی که خیال خدا پریشان بود 
هــزار شـاخه ترا آشیـانه مـی کردم 
نسیـم بوسه نبود_از پرنـده پرسیدم_ 
نوازش نفـست را جوانه مـی کـردم 
از اینکـه خواستنی تر کنم خیال ترا 
همیـشه اسم زنی را بهانه مـی کردم
شیون فومنی — غزل‌ها — ساز خاموش
دشتهارا_سوار بایدو نیست 
شیهه ای در غبار باید و نیست 
خفته روح جرقه در باروت 
غیرت انفجار باید و نیست 
خواب پسکوچه های مستی را 
نعره جانشکار باید و نیست 
بغض شب در گلوی تلخ من است 
هق هقی غمگسار باید و نیست 
تا نمیردصدای بدعت باغ 
غنچه ای پای خار باید و نیست 
بر سپیدار عاشقانه پیر 
عشق را یادگار باید و نیست 
پاره های تبسم گل را 
مومیای بهارباید و نیست 
یا شب چیره یا تسلط نور 
صحنه کار زار باید و نیست 
ساز خاموش شب نشینان را 
زخمه ای سازگار باید و نیست 
در کویر شقاوت خورشید 
تشنه را سایه سار باید و نیست 
زخمم از کهنگی پلاسیده است 
التیامی به کار باید و نیست
شیون فومنی — غزل‌ها — ریحان
تا ز چشم دشمنم آیینه دار خویشتن 
در جهان,چون من عزیزی نیست,خوار خویشتن 
پیش رو دارم خزان را چون درخت میوه دار 
زرد روئی می کشم از برگ وبار خویشتن 
صبر سنگم نیست ورنه این سپهر پست را 
چاک می کردم گریبان از شرار خویشتن 
نیستم موج سبکسر,خارو خس آرم بکف 
گوشه گیرم همچو ساحل در کنار خویشتن 
هر که باشد در پی آزار کس,چون عنکبوت 
میشود در بند تنهایی,شکار خویشن 
بس که عطر افشان غیرم درسفال خشک خاک 
همچو ریحانم مصون از زخم خار خویشتن 
پیر بازی خورده ام در کوی رندی ها هنوز 
درس میگیرم ز طفل نی سوار خویشتن 
غنچه ام را چون سر دلتنگی یاران نبود 
رخت خود بیرون کشید از نوبهار خویشتن 
رفتم از دنیا و دستم ماند بیرون از کفن 
تا مگر گل چینم از شمع مزار خویشتن 
شیون از سرخی چشم آسمان همچون عقیق 
از غریب افتادگانم در دیار خویشتن
شیون فومنی — غزل‌ها — ای شعر
پشت پگاه پنجره محصور خانه ای 
خاتون قصه های بلند شبانه ای 
بی آفتاب می گذرد روزهای سرد 
خالیست از تو کوچه پری زاد خانه ای 
بر شاخه ای که سر کشد از لابلای برف 
تنها ترین پرنده بی آب و دانه ای 
مغشوش از خیال تو خواب دریچه هاست 
گنجشک بامداد کدامین کرانه ای؟ 
روئیده بر لبان تو وحشی ترین تمشک 
از روزگار گمشده در من نشانه ای 
روح تو آن پرنده که محفوظ مانده است 
از دستبرد کودکی من به لانه ای 
آنسوی دره های سکوت صدای آب 
در برفپوش بدبده,تیهو ترانه ای 
تکرار از تو می شود آواز آبی ام 
بر آبگیر خاطره ها سنگدانه ای 
وقتی ستاره بر سر پل تاب می خورد 
تشویش ماه در سفر رودخانه ای 
تصویری سرشک روان منی,اگر 
تا نا کجای دربدری ها روانه ای 
از دودمان شعله ام اما چه بی تو سرد 
در آتشم نشانده هوای زبانه ای 
هر غنچه ای به دیده من زخم تازه ای 
هر شاخه ای به شانه من تازیانه ای 
ای شعر ای گلوله که در قلب شیونی 
این خوشتر از تو بر دل سنگش کمانه ای
شیون فومنی — غزل‌ها — سالار ایل لاله
می بارد آسمان دل من_بیا بیا 
دریا مرا گرفته به دامن بیا بیا 
ای خنده ملیح سحر,ای سپیده دم 
ای با ستاره دست به گردن بیا بیا 
بالا بلند,قامت فواره وار صبح 
فانوس کوچه باغ سترون بیا بیا 
ورد کبوترانه طاووس آفتاب 
سوسوی ارغوانی سوسن بیا بیا 
آشوب خون,حماسه ی قربانیان دیو 
آبستن هزار تهمتن بیا بیا 
لبخند بامدادی گل بر سلام آب 
ناز نگاه نور به روزن بیا بیا 
حجب شفق,عطوفت خورشید,شرم ماه 
همخوابه ی دریچه روشن بیا بیا 
سالار ایل لاله,که با تو کنیز عشق 
مانوس,چون کبوتر و ارزن بیا بیا 
نوشاب صبر_افشره ی میوه های زرد 
حلوای غوره زار غم من بیا بیا 
مفهوم مریمانه عذرا به دلبری 
مسخ تو ,راهبان ریازن بیا بیا 
لیلای شرق,سوگلی دختران دیر 
دیبای آب و آئینه بر تن بیا بیا 
کولاک بر گریز فصول گریز پای 
یاد آور جوانی شیون بیا بیا
شیون فومنی — غزل‌ها — قافیه پوش
باد عنان گسسته را طره به دوش کرده ام 
با همه کافری ترا رهزن هوش کرده ام 
بی محلست پیش من نغمه قمری چمن 
تعبیه سوز سینه را من به گلوش کرده ام 
همچو قلم ,رقم زدم بر سر خط,قدم زدم 
تا به سخن لب ترا چشمه نوش کرده ام 
پرده دلبری متن , راه خیال من مزن 
من نه سواد دیده را صرف نقوش کرده ام 
زخمه ی آه خورده ام ,ناله به ماه برده ام 
تا به درت ستاره را حلقه به گوش کرده ام 
هر چه نفس گداختی بر سر سینه تاختی 
باز به بیشه زار خون در تو خروش کرده ام 
راه منم سفر توئی , سوز منم اثر توئی 
من چو نسیم گل ترا خانه به دوش کرده ام 
غم نه زیاده کم مده توبه ز توبه ام مده 
توبه روز رفته را مستی دوش کرده ام 
شرم مشو که خون خورم تیغ زبان خود برم 
من که ز غنچه بسته تر ناله خموش کرده ام 
از چه به گاه خودسری کف بدهانم آوری 
آتش دیگ من توئی من ز تو جوش کرده ام 
بسکه غزل خریدم از دستفروش ناز تو 
کوچه به کوچه شهر را شعر فروش کرده ام 
تا تو به طرز شیونی نغمه به دفترم زنی 
بستر خواب واژه را قافیه پوش کرده ام
شیون فومنی — غزل‌ها — پلنگ دشت تو ام
تمام عمـر بسـر بـردم آرمـیــدن را 
چـو کـرم پـیله,قفـس بافتم پریدن را 
حیات گفتمش_آوخ جوانه سوزم کرد! 
درآتـش نفـس آسمـان,دمـیـدن را 
به باغ خلقت آدم چو سیب حوّایـی, 
چـه انتظار کشیـدم-به تو رسیـدن را 
به غنچه دهنت دست برد حسرت وحیف 
شمیـم شرم تو رخصت نداد چیـدن را 
بـه جرم آینه بودن-ستاره ی چشمـت 
نداده اسـت بـه مـن,بخت آرمیـدن را 
سپـیده وار شکیبم شمرده دم زدن است 
بـه پرسه گاه تنت,یک نفس کشیـدن را 
تویی که میگذری,کوچه دیدنی شده است 
هــزار پنجـره ام لحـظه های دیـدن را 
پلـنگ دشت تـوام گوشه ای نخواهد داد 
بـه بـره هـای خیـال کسـی چـریدن را
شیون فومنی — غزل‌ها — مرا به من بسپار
سفر ترا به سلامت,مرا به من بسپار 
مرا به لحظه بدرود خویشتن بسپار 
غرور شعر مرا پیش پای آتش ریز 
به داغگاه دلم حسرت سخن بسپار 
مرا که دورترین شاخه ام بهاران را 
به خاک فاجعه,عریان و بی کفن بسپار 
سرود تلخ مرا ای صلابت تاریخ! 
به ذهن نارس این عصر دلشکن بسپار 
شبانه کوچ کن از سرزمین لالائی 
مرا به خوابگه سرد یاسمن بسپار 
چو عطر پونه به دامان آسمان آویز 
مرا به غربت پهناور دمن بسپار 
دل مرا که پر از نوحه ی پریشانی ست 
به قمریان جدا مانده از چمن بسپار 
به کوچه های تهی مانده از ستاره ام,هر شام 
دوباره مست و غزلخوان و گامزن بسپار 
ز خط خاطره ام بگذر,ای طلائی رنگ 
سفر ترا به سلامت_ مرا به من بسپار
شیون فومنی — دو بیتی ها — سبکباری
سبکباری تجرّد مشربم کرد
وداع آرزو لامذهبم کرد
صبور افتاده ی خاکم که خارا
خموشی را گدائی از لبم کرد
شیون فومنی — دو بیتی ها — صلایت می زنم
کمر می بندم از نازک نی خویش
صلایت می زنم با هی هی خویش
بیابان دلم را وسعتی هست
چرا در کعبه می گردی پی خویش
شیون فومنی — دو بیتی ها — از آن در شعر
سر شکم همچو آب روشن استی
غم ناشسته رویان با من استی
به دوش ناله دارم بار خاطر
از آن در شعر نامم شیون استی
شیون فومنی — دو بیتی ها — چه پنهام دارم
زبان شمشیر دشمن افکنم شد
ز بی باکی کفن پیراهنم شد
چه پنهان دارم احوال دلم را
دهن زخم نمایان تنم شد
شیون فومنی — دو بیتی ها — به اهل ساحل
رها کن خانه را از خاک بنویس
به مردان از دل بی باک بنویس
قلم در هر دو چشمانم فرو بر
به اهل ساحل از کولاک بنویس
شیون فومنی — دو بیتی ها — ترا ساحل اگر
مرا چون قطره دریا در دلستی
به دریا نسبت دل باطلستی
ترا ساحل اگر کام نهنگ است
مرا کام نهنگان ساحلستی
شیون فومنی — دو بیتی ها — تنها شدن دریچه
آزاده به ترک خود شتابی دارد
چون ذرّه هوای آفتابی دارد
تنها شدن دریچه بیهوده که نیست
این خانه حسابی و کتابی دارد
شیون فومنی — رباعیات — از دو شاخه انگشت
زخم دو هزار سالگی بر پشتش
بغض شب دیر ساله ای در مشتش
اِستاده در استوای فریاد زمین
خون می چکد از دو شاخه ی انگشتش
شیون فومنی — رباعیات — بر قله ی عاشقی
در شیشه ی شبنم آفتابت نکنند
می تابی و آئینه حسابت نکنند
تا سینه برازنده ی زخمی نکنی
بر قله ی عاشقی عقابت نکنند
شیون فومنی — رباعیات — جرعه ای از تو
برقی زد و تشنگی به باران پیوست
عشق از همه سو به جویباران پیوست
خورشید برآب جرعه ای از تو نوشت
دریا به شمار بی قراران پیوست
شیون فومنی — رباعیات — ققنوس دگر
تا در نرسد شبی به کابوس دگر
پیراهن شعله گشت فانوس دگر
این طرفه نگر که زیر خاکستر ماه
در بیضه ی آتش است ققنوس دگر
شیون فومنی — رباعیات — گندم گندم
بذری به شیار خاک صحرا شد گم
جویان چو ستاره اش به شبها مردم
چون خنده ی خوشه بر لب ساقه شکفت
گنجشک سحر سرود :گندم گندم...
شیون فومنی — رباعیات — نه
در سیطره ی ستم بر آشفتی: نه
با سرخی خون خویش دُر سفتی: نه
بستند به دار شب ترا چون گل سرخ
فریاد به تیرگی زدی گفتی: نه
شیون فومنی — رباعیات — با اینهمه
بر شاخ بهار لانه ای دارم خشک
هنگام گل آشیانه ای دارم خشک
با اینهمه کشت آرزویم سبز است
می رویم اگر چه دانه ای دارم خشک
شیون فومنی — رباعیات — عوعوی سگان
بــر خواستـنت تکــان آب از آبـست
دریـای تــن آسوده هــمان مردابـست
پشـت سر دوسـت , یاوه سر دادن خصم
عـوعـوی سگان هـرزه در مهـتابـست
شیون فومنی — اشعار آزاد نیمایی — رودبار ۶۹
رود
بی محتوای آبی عشق
کوه
بی خنده های کبک جنون
دشتهای شکسته باد به دست
بی علف
درّه های آتشگون.
بی که سنجد ترانه بار بلوغ
بی که بیدی تجسّمِ مجنون
اشک جوشیده از شکاف درون
آه ...در بیشه
سروِ ناموزون
زیر آوار هول همسر من
حامدم... آی... کاوه ام
دامون
خانه خواب غریبه در جنگل
سقف
تابوت کشتگان ستون
آنکم
دختر قصیده ی نذر
تازه تر شعر ضجه را
مضمون
بی تکان طناب
جامه ی صبر
بغض در چشمها
کفِ صابون
دردها
یکدهن کبودآواز
زخمها
کاسه گیر چشمه ی خون
در دهان من
آه...این اوقات
تلخ چون خونِ نارس زیتون
شیون فومنی — اشعار آزاد نیمایی — آری
با فرزند برومندم
حامد
برگِ یله
بر شاخه واری که
منم
پُر باد مباش
آنگونه که خیزران برگی
درتاراب
دشت از تو
پایکوب نشاطی نیست
برمی آیی
چون سواری
می نشینی
چون غباری
می گذری
چون باد ...
آری
شیون فومنی — اشعار آزاد نیمایی — طرح
کمانه کرد گلوله
دلم
به
خاک
افتاد.
پرنده؟
آه نه
مُشت پری
رها در باد ...
شیون فومنی — اشعار آزاد نیمایی — در بادهای اکنون
از تو
بر جای مانده ام
سایه وار
بر چیناب غبار
خلوتم
قرق تابستانی یادهاست
با سوف بوته های زیتونی
و آبزیانی
خشک منقار
آنی
فروریخته
بر همینم
بالی از پرندگان زمینم
بلدرچینم
گندمزاران از پیش سوخته را
بلدرچینم
آشیانه ام
بر شانه ی سراب
می لرزد
شیهه می کشند
اسبهای بد عنان هنوز
یکروز
بر درختی که پریشان است
در بادهای اکنون
کبوتری
از عشق
می بالید
خزانی را
بال در بال سفر
شراع شوق
برافراشت
در تلاطم آفتابی کف آلود
بادهای اکنون را
وزیدن در گرفت
شاخه ی افسوس
سری جنبانید
ومن
از تو
بر جای مانده ام
سایه وار
برچیناب غبار
شیون فومنی — اشعار آزاد نیمایی — انزلی
جریان دارد رود
جریان دارد خون
سرخ و آبی
در تلاقی یک بامداد
آرامشی عمیق را
به دریا ریخته اند
انزلی
زیبائی اش را
باز می تاباند
در شرجی آئینه ای که
نگاه توست
قایق ها
آدم ها
واسکله ی لمیده به پهلو ...
شیون فومنی — اشعار آزاد نیمایی — سهیل سیب های زمین
به: بیژن جان نجدی (شاعر زلالی های هنوز)

در جگن زاران آفتاب
عروسکی
شناور بر حافظه ی آبهاست
عروسکی بلور آجین
ماهی رفتار
گیاهگونه
با دهانی پُر شکوفه
از غوغای بامدادی گنجشک
شبنم هر کجای بهاران
مهره ی گهواره ی اوست
علف را
نرم می ماند
رگانش
چشمانش
سهیل سیب های زمین است آیا؟
مشتهای معصومش
پیله ی توت زاران ابریشمین است
آیا
آرام می گیرد جهان
به گاهی که
چشم می بندد
آسمان را
دیر ماهیست
خورشید
بر حافظه ی آبها
شناور می راند
تا آن عروسک با کودکان زمینش
پهلو گیرد ...
شیون فومنی — اشعار آزاد نیمایی — از جنگل های ماسال
باد می توفد
و سپیده دمان
دورتر می ماند
از برودت این بن بست.
چهارپایانی می روند و
شبانی نمی آید
خشنود نیستم
از ناگهانی سفر اشک
دامن
به دامن
در می غلتم
دور از دست
کوهی که دورتر از
غرور گیاهی اش
ایستاده
به اکنون
پهلوانی است مرده
دیگر
پهلوانی مرده
که بارانها را
آوازیست بیهوده
با دهانش
یخپاره ایست
این سرد سال .
به دریا گذاری
پُر نم
می رانم
انگار ...
تنه ی قایقم را
از جنگلهای ماسال
تراشیده اند
شیون فومنی — اشعار آزاد نیمایی — میوه ی بی برگی خاک
در اندوه خاموشی آن قمری کوکوزن
زنده یاد مهدی اخوان ثالث م.امید
آه...
آن شوریده رنگ پیر
چنگی اوقات غافلگیر
بی که خورشیدش
بتاباند
به شیرین تابه ی لاله
یا نه
بارانش
فرو شوید لب از
خشخاش تبخاله
در بدخشان صبوری
پاره لعلی بود
سنگ زیرینی اگر نه
آتش آوارگی را
طُرفه نعلی بود
غنچه
غنچه
باغ را
خونین دهان خندید
بادهانِ زخم
خوشتر می توان خندید
گل همان خندید و
ما
زیباترش دیدیم
گر چه رنگ آمیز
در پائیز
خنده های آخرش دیدیم...
مرگ چیزی نیست
آری گفت
روزی
آن اهورا زاده ی بی مرگ
گفت: پنداری که می راند
به رود باد
کاهنی
در قایقی از برگ
هر دو پی سوز نگاهش
نذر شعر و
روشنایی بود
با لبش زرتشت
نیما واره می فرمود:
پشت چیناب پگاه سایه خواهی ها
خواب زرد خیزران خسته از رفتار
لحظه ی پژمردن موج است
لحظه ی پرپر زدن
در خلوت آبی ترین آواز ماهی ها
گفت:
چشمش پر تبسّم بود
در افقهای سفر
آینده اش
گُم بود
مرگ چیزی نیست
شیهه ی اسب سیاهی می تواند باشد
این نفرینی آدم
شیهه ی اسب سیاهی
پشت ابرستان بادآباد آها
دَم
گفت: پنداری
خودآن آه و
خود آن دم بود
هر چه بود آن بی طپش نبض گل احساس
آدم بود
عشق ورز مهربانی های
عالم بود
گفت: تأکیدش به شبنم بود
گردش آهی است
از سویی
که خواهد بردنش
پرواز مشتی قاصدک
سویی
یا بخالی درّه ای
مرغی برآرد وای
یا بوفی کشد
غویی
بی که تصویری توانی دید
در آئینه ی تدلیس
با تو گوید ناخبر
وامانده سنگی:
هیس
تو بگردانی سری
پایان پذیرد رنج
خالی از تو
پرسشی ماند
به نطع خاکی شطرنج
.....
لیک شاعر
زاده ی بی مرگی خاک است
تلخ یا شیرین
میوه ی بی برگی خاک است...
شیون فومنی — اشعار آزاد نیمایی — پهلو تهی مکن
می بویمت
چون لاله ای که در کنارم
آتش گرفته است
کنارم بنشین
پهلو تهی مکن
که فردا
بی تکیه گاه درگذرم
از تو ...
شیون فومنی — اشعار آزاد نیمایی — ای عشق
می بینی
به قدر یک دریچه
زنده ای
به اندازه ی یک بوسه
هنوزا
در آشپزخانه
توت فرنگی
مربّا می کنی
ای عشق
شیون فومنی — اشعار آزاد نیمایی — روستای آدمی
یکریز می کوبد.
چه می سراید
این دارکوب پیر
در گاوچرِ غروب
نگاهش
مادیانی یله است
پنداری
توکای جوان امّا
چنین نمی انگارد
با سرودش
سازها شهری شده اند
سوزها جهانی
آه ...
روستای آدمی
روستای بزرگ تر از قصّه های بومی
قصّه های بومی زمین
شیون فومنی — اشعار آزاد نیمایی — ماهیگیران
بر ساقه ی تابستانی رود
ماهیگیران
شکوفه های خونیِ آبند
با قلّابی
در آفتاب
شیون فومنی — اشعار آزاد نیمایی — چیزی بگو
می جویمت
در تکانِ تنهایی
گوش می سپارم
به شُد آیندِ درختان
سپید می نالند و
سبز
می مویند.
لابلای علف ها
در نیزار بارانت
می جویم
با چراغ هایی که از چشمانم
گرفته ای
چیزی بگو
پنهان مشو در صدایت
تا دیده شوی
شیون فومنی — اشعار آزاد نیمایی — تفسیر
زیبایی دیدنی نیست
زیبایی سرودنی ست
چشم می بندم
نامی نیست
نشانی نیست
تنها تویی
با گُلدان هایت
با ترانه هایت
و زمینی که مجمرِ کولیانست
بر گردِ سرت
شیون فومنی — اشعار آزاد نیمایی — آبادی
برگرد
با تنهایی ات
کجا می گریزی؟
برگرد.
گیسوانت را
در بادهایم
رها کن
در من فرشتگانی ست
با چشمانی ابریشمین
پروانه هایم را کودکی باش
با خال های سرخی
بر سیب
برگرد
با تنهایی ات
کجا می گریزی؟
برگرد
من آبادیِ توأم ...
شیون فومنی — اشعار آزاد نیمایی — آنک
سهمی از ستاره
وهمی از ماهت داده اند
هر چند
چشمان سیاهت داده اند ...


آنک: مرکّب از آن و ک
به تفألی از حضرت حافظ خواستار نام دخترانه ای شدم
خواجه فرمودند:
شاهد آن نیست که مویی و میانی دارد
بنده ی طلعت آن باش که آنی دارد
با ارادت آن را که به معنی جوهره و محتوای وجودی هر کس است برداشته
کاف تحبیب به آن افزودم و شد آنک ... که دخترکم نامدار شود.
شیون فومنی — اشعار آزاد نیمایی — تاسیان
به خانه می رسم.
پای اجاقی نیم سوز
به لحظه های رفتنت
می اندیشم
آه ...
چه سردم می کند
این آتش
تاسیان واژه ایست محلی در لهجه ی گیلک
و آن به حالتی اطلاق می شود که انسان بی همدمِ دلخواهش لحظه های دغدغه انگیزی را سپری می کند.
شیون فومنی — اشعار آزاد نیمایی — دورتر از خویش
چه می کنی
در چنبر پرچانگی ها
چون واژگانی شنیده
می درنگی بی شتاب
می شتابی بی درنگ
نمی گریزی
در هجرانی تشویش
در التقاطی ناموزن
خراشیدنت را
خروش می نمایانی
دورتر از خویش
بیندیش
عمقی نخواهی داشت
در نزدیکی های خویش ...
شیون فومنی — اشعار آزاد نیمایی — سرشاری
عشق تو
فصل نمی شناسد
چرا مأیوس بمیرد
خرسند تو
در باغ های بی گُل
پروانه
می نشیند
بر لبخند تو.
شیون فومنی — اشعار آزاد نیمایی — شیار
چیزی درونم را
وانمی گذارد
گندمم گویی
گرسنه ی خاک های خیال
فروافتاده
از منقاری سرخ
در شیار این شور ...
به گاهی که
خاموش می اندیشم
به انسان
غریبه نیستم
با هیچ کجای این
جهان
شیون فومنی — اشعار آزاد نیمایی — صبوری
سرشاری
از ترانه ی دیدار
خیابان کوچک است
دنیا کوچک است
دلتنگی ات
بزرگ تر از همشهریانست
می دانم.
توقّف کن
چراغ سرِ چهارراه
قرمز است ...
شیون فومنی — اشعار آزاد نیمایی — پایانه
بنویس:
بر سنگی که خاکش خواهد خورد
بر خاکی که بادش خواهد برد:
انسان
واقعیت واپسینِ آغاز است
در پایانه ی راهی
که از رفتن
باز می ایستد
شیون فومنی — اشعار آزاد نیمایی — جهان و انسان
برکه ایست
جهان
با موجاب های زیبایش
کودکی ست
انسان
با سنگ ریزه هایش
آه ...
تصویرِ چه بسیار گردابی
فراچنگ من است
نمی گذارد این
بی دین
این
زمین ...
شیون فومنی — اشعار آزاد نیمایی — خویشی
جریانی دارم در تو
چون در شیار
بذر
تو مرا
می رویانی
و من ترا
به سبزی
تن می پوشانم
شیون فومنی — اشعار آزاد نیمایی — شیطنت
کودک است شعر
پنجره ام
خیالش را
سنگی می پراند
در من
خرده ریزم را
می روبد
ستاره
شیون فومنی — اشعار آزاد نیمایی — کلمات
بوسه کن
محبت را
لب های عشق بزرگ است
بیم آن می رود
کلمات
در پُستخانه ها
پیرتر شوند.
شیون فومنی — اشعار آزاد نیمایی — می خواهمت
عاشق است مه
معشوق است
درّه
دلشوره هایم را می سراید
توکای جوان
بر مازوی پیر
می خواهمت
می خواهمت
چون نرینه ی مِه
درّه های دشوار را ...
شیون فومنی — اشعار آزاد نیمایی — نازکانه
نمک عشق کجاست؟
زخم
برداشت دل از
بردن نام چاقو.
شیون فومنی — اشعار آزاد نیمایی — نه
نمی خواهم
در هیاهوی گیلکانه ات
مومیایی شوم
با دهانی بومی
و انبانی از واژگانی مرطوب
نه ... نمی خواهم
سینه به سینه سرگردانِ شالیزارانت باشم
رویاهایم را
در سایه گیر جنگل
زمینگیر می بینم
دریا
توفانی ام نمی کند.
بدرود گیلان عزیز
بدرود
این قویِ دل آزاد
دیگر
فراخوانده شده است
به تنهاییِ جهانیِ خویش
کاشته می شوم
در زاهدان خاک
زندانی ام می کند
زیبایی
اینک
زمین از آنِ من است
انسان از آنِ من است
آه ... من
خود پیراهن یوسفم
یعقوبم
روزگاران است روزگاران است روزگاران
شیون فومنی — اشعار آزاد نیمایی — مرور
زنی
در آستانه ی زایمان عشق
رهایش کنید
رهایش کنید
می ترسم
از او زاده شوم
دوباره ...
شیون فومنی — اشعار آزاد نیمایی — تنازع
عاشقی نکرده ایم.
من به چشم گاو
سبزه ام
گاو
در نگاه من
کباب
شیون فومنی — اشعار آزاد نیمایی — از دوست داشتن
چگونه دوستش نداشته باشی
هنوزا
گنجشکان خاطره
در آبادی صبح
می مویند
بذری باد آورد
به ناگاه
کشتزارت کرد ...
شیون فومنی — اشعار آزاد نیمایی — تهی شو
پرواز چیزی نیست
جز تهی شدن
از علایقِ زمینی
تهی شو
تهی شو
بسان سایه
از رنگ های چشم آزار
عشق تابستان است
طپش استوایی دل
وزشِ دریایی اشک
تهی شو
تابستان
زیبایی ات را برهنه می خواهد
دریا نیز.
شیون فومنی — اشعار آزاد نیمایی — دختر
آیا چه می خواهد خریدن
از این بازار
مردی که خانه را
ترک گفته باشد
سیبی
مچاله آمده
در عفّت خانگی اش
دریغا
دخترم را
از روزنه ها می بویند
مردان پا به سال
شیون فومنی — اشعار آزاد نیمایی — عاشقی
به ناگزیر
خاموش می مانی
خستگی هایت را
با هیچ کس
در میان نخواهی داشت
به ناگزیر
از کنارت می گریزی
دستانت
در پی چیزیست
که خاموشی ات را
به زبان آورد
که با خود نگفته باشی:
از دوست داشتن
شیون فومنی — اشعار آزاد نیمایی — هرگز
دهانشان خالیست
از واژگان شاداب
به صدایی می میرند
به سکوتی
بر می خیزند
نیلوفر آب های زلالم
پیچان بر پهنای
این گرداب
نه ... نه
از طبل های میان تهی
هیاهویی را
باور نداشته ام
هرگز ...
شیون فومنی — اشعار آزاد نیمایی — انگیزه
به یکبار
درّه ای پُر از پروانه می شود
آغوشم
چنگ می اندازم
شعرهایی کوتاه
در دستان شب
پرپر می زنند
رهایشان می کنم
در ماه
خرده ریز واژه ها
فانوس برمی دارند
به جستجوی تو ...
شیون فومنی — اشعار آزاد نیمایی — بیافرین
دستان موازی
خواهنده چون درختانند
خواهنده ی چهارفصل محتوم.
شاخه
می تواند
سبد باشد
تخته پاره ای
قایق
بیافرین
تا بشناسندت ...
شیون فومنی — اشعار آزاد نیمایی — سه تار
تنهایی ملایم است
گنجشک های زخمه
فرا رسیده اند
به ناگهانی اندوه
سایه ای
سینه ام را
بر آتش نهاده است
چادری بگستران
در خلوت خانگی آقتاب
چادری بگستران
توت های آوازش رسیده است
این شاخه
شیون فومنی — اشعار آزاد نیمایی — چرای لحظه ها
آهسته تر ببال
سنجاقک
گنجشکان خیالم را
به بازی
فرا مگیر
همه چیز در گذر است
ابرهای بالدار
به خاموشی های فراموش خویش
فرو می شوند
علفزاری
می وزد آرام
در سکوت مه
رمه های روحش را
به چرای لحظه ها برده است
شاعر ...
شیون فومنی — اشعار آزاد نیمایی — شب شعر
قدمگاهی ست
پُر شکوفه
شب های شاعران صمیمی
به گاهی که
زخم هایشان
دهن باز می کند.
دختری
در بادهای انگار
گُلهای دامنش را
می پراکند ...
شیون فومنی — اشعار آزاد نیمایی — نشانه
جهان
بربلندیهای نام انسان
بیرقی ست
که بادها را
می جنباند.
تنهایی امّا
تنها نشانه ی اوست
شیون فومنی — گیلکی — اَجل وختی بایه
روباراَ آب بآمو دریا نانسته
ببرده عالماَ دونیا نانسته
اَجل وختی بآیه پیر شنو باز
دیمیره آب من گوزگا نانسته
---------------------------------------------------------------------------------------------------
برگردان فارسی
اجل وقتی رسیده باشد ...

آب رودخانه بالا آمده بی آنکه دریا بداند
و عالم را آب با خود برده بی آنکه دنیا بداند
اجل وقتی رسیده باشد شناگرپیر هم
در آب غرق خواهد شد بی آنکه بچه قورباغه بداند
شیون فومنی — گیلکی — اگه روراس بیبی
اگه روراس بیبی دونیا تی جایه
تیره کیشمیش نخود موشکیل گوشایه
تی سر دوشمندِ سایه جیر نیبه سبز
بکفته دارِ گول لانتی کولایه
---------------------------------------------------------------------------------------------------
برگردان فارسی
اگر صادق باشی...

اگر صادق باشی همه ی دنیا از آن توست
و حتا کشمش نخود برایت مشکل گشاست
هیچگاه سرت در زیر سایه دشمن سبز نمی شود
زیرا گُل درخت افتاده قارچ است
شیون فومنی — گیلکی — تو کی تی دیل بواسته
بکاراَ گیر ئیذه تی چشمِ نورا
سفیدمایی نیدین کالِه کپوراَ
تو کی تی دیل بواسته نان کشتاَ
کله آتش نکون چوبی تنوراَ 
---------------------------------------------------------------------------------------------------
برگردان فارسی
تو که هوس کرده ای

روشنائی چشمت را بلا استفاده نگذار
ماهی کوچک و بی رنگ را ماهی سفید نبین
تو که هوس کرده ای که نان کشتا (نوعی نان محلی)بخوری
دیگر در تنور چوبی آتش نیفروز
شیون فومنی — گیلکی — جهان می جاجیگایه
منم کی پادشاه می ور گدایه
گلیم پاره می درویشِ قبایه
نه کویا عاشقم نه درّهَ پابند
جی بی جایی جهان می جاجیگایه
---------------------------------------------------------------------------------------------------
برگردان فارسی
جهان مسکن و مأوای من است...

منم که پادشاه در مقابلم گداست
و لباس درویشی ام گلیم پاره است
نه عاشق کوهم نه پابند درّه
از بی مأوائی، جهان مسکن و مأوای من است
شیون فومنی — گیلکی — دروغ کی خاش نییه
سلِ گوزگام خوایه کولی بگیره
ئی تا خال اسب مو چولی بگیره
تونم تانی ج تی سینه وازا ِکون
دروغ کی خاش نییه کولی بگیر 
برگردان فارسی
دروغ که استخوان نیست...

قورباغه ی مرداب می خواهد ماهی چابک بگیرد
وتار موئی از یال اسب پرنده شکار کند
تو هم می توانی قصه از خود سر کنی
دروغ که استخوان نیست که در گلویت گیر کند
شیون فومنی — گیلکی — دور آغاجانیبیم
دوتا نهال اَصحرا یادگاره
ئی تا دئر قد کشه ئی تا بی عاره
دور آغاجانیبیم بقول می مار
پسر شمشاده دختر توته داره
---------------------------------------------------------------------------------------------------
برگردان فارسی
از مطلب دور نشویم...

یادگار حیاط منزل ما دوتا نهال است
یکی دیر قد می کشد و آن دیگر بی عار است
از مطلب دور نشویم بقول مادرم
پسر شمشادست و دختر درخت توت (که زود رُشد میکند)
شیون فومنی — گیلکی — بما نسته درم
ئی تا گه: وازکون بلتهَ اوشن تر
ئی تا گه: نه بنیش قایم تی جا سر
بمانسته درم حیران تی جان گی
کو لنگه سر نانم گرده اَمی در؟ 
---------------------------------------------------------------------------------------------------
برگردان فارسی
مانده ام

یکی می گوید از دروازه ی چون به آن طرف پرش کن
دیگری می گوید نه سرجایت محکم قرار بگیر
بجان تو مانده ام حیران
نمیدانم درِ (منزل) ما بروی کدام پاشنه میچرخد
شیون فومنی — گیلکی — کج کوله داراَ
نییه هرگز تی دس تنگ خوداخواست
کو گالش آب دوبو شیراَ بزه ماست
ویری تی کوله درازکاَ بسابان
کج کوله داراَ آتش کونه راست
---------------------------------------------------------------------------------------------------
برگردان فارسی
درختی را که بخود پیچیده...

هرگز تنگ دستی تو خواسته ی خداوند نیست
آخر کدام گالش (روستائی کوه نشین گیلان که صادق است) از شیر آبکی ماست زده است.
حرکت کن و وسیله کوچک دروی خود جلا بده
زیرا درختی را که بخود پیچیده تنها آتش راست خواهد کرد.
شیون فومنی — گیلکی — نخور غم
هو جور کی خستگی نا رادوارِه
زمین خوریم نِهاَ اسب سواره
اگه بشکسه نا تی سر نخور غم
همیشک سنگ خوری نا مِوه داره
---------------------------------------------------------------------------------------------------
برگردان فارسی
غم نخور...

همانطوری که برای پیاده خستگی می ماند
برای سوارکار نیز امکان زمین خوردن هست
غم نخور اگر سری شکسته داری
زیرا همیشه درخت پرمیوه سنگسار می شود