mabidan/ganjoor huggingface dataset:
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۱۹۷
دلدار ز شوق رفت در گلشن گل
جوشید ز رشک روش خون در تن گل
شادی و غم جهان تو می دانی چیست
در آمدن گلست و در رفتن گل
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۱۹۸
آمد گه آن که خوش بود دامن گل
آمد به فغان هزار پیرامن گل
در صبحدمی نسیم کویش بدمید
زان روی چنان درید پیراهن گل
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۱۹۹
ای بر رخ زیبات شده مجنون گل
بی مهر و وفا مباش تو همچون گل
لیلی صفتا ببست گل بار سفر
از باغ خدای را مبر بیرون گل
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۲۰۰
تخت چمن جهان که آراست چو گل
در جمله جهان مگو که زیباست چو گل
گر در صف خوبان جهان بنشینی
رخسار دلارای تو پیداست چو گل
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۲۰۱
در صبح صبا چمن بیاراست ز گل
بستان به رخ خوب تو زیباست چو گل
گل دید رخ خوب تو و ز رشک رخت
بس ناله و فریاد که برخاست ز گل
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۲۰۲
در پای گل و سرو دلم کرد مقام
آوخ چه شود اگر دهد دست مدام
گر عمر شود تمام در حضرت دوست
شکرانه دهم به وصلت ای ماه تمام
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۲۰۳
در باغ رخ تو گل به بار است مدام
و آن نرگس مست پر خمارست مدام
این تازه گل طبع من از جور فلک
دریاب که هم صحبت خارست مدام
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۲۰۴
رخسار تو چون دمشق و زلف تو چو شام
در شام دو زلف تو دلم کرد مقام
صبح رخ دوست مطلع کام دلست
زان گوش چو روزه دار دارم بر شام
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۲۰۵
دل را به سر زلف تو آویخته ام
جان را به نثار مقدمت ریخته ام
از آتش و باد عشقت آب رخ خویش
با خاک درت روان برآمیخته ام
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۲۰۶
چون شمع به هجران رخت سوخته ام
جز روی تو دیده از جهان دوخته ام
فرهاد صفت دورم از آن نوش لبت
وز نیش جفا به جورت آموخته ام
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۲۰۷
بیمارم و کس نیست که آبی دهدم
ور ناله زنم دمی جوابی دهدم
هیچم به جهان نیست مگر لطف طبیب
کز خون جگر مگر شرابی دهدم
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۲۰۸
بر یاد لبت شبی به روز آوردم
چون شمع همه گریه و سوز آوردم
ذوقی به دلم رسید و دل زنده شدم
چون یاد رخ جهان فروز آوردم
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۲۰۹
از روی چو خورشید تو مهجور شدم
وز باده هجران تو مخمور شدم
فریاد دلم رس ای طبیب از سر لطف
کز درد فراق دوست رنجور شدم
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۲۱۰
بس زهر که از دست غمت نوشیدم
بس جامه صبر و مردمی پوشیدم
جانا خبرت نیست که در بحر غمت
جان دادم و از میان جان کوشیدم
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۲۱۱
ای بر دل و جان ز هجر او صد بارم
مردم ز غمش نخورد غم یکبارم
گفتم باری وصال جان دریابم
مقبول نشد نداد دلبر بارم
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۲۱۲
شبهای دراز بیشتر بیدارم
نزدیک سحر روی به بالین دارم
من بیدارم که دیده بی دیدن دوست
در خواب رود خیال می پندارم
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۲۱۳
امروز هوای باغ و بستان دارم
در سر هوس هزار دستان دارم
چون سرو قدت راست نمی یارم گفت
زیرا که دو صد حیله و دستان دارم
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۲۱۴
با دل گفتم که با تو رازی دارم
با حضرت دوست من نیازی دارم
بیچاره چرا چنین شوی سرگردان
چون هست یقین که چاره سازی دارم
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۲۱۵
دل گفت برو سوی گلستان ارم
گفتم چه کنم گر نگشایند درم
گفتا بکند با تو چنین بی ادبی
گفتم نکند گر او بدیعست برم
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۲۱۶
خورشید رخا من به کمند تو درم
بارت بکشم به جان و جورت ببرم
گر سیم و زرم خواهی ور جان و سرم
خود را بفروشم و مرادت بخرم
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۲۱۷
تا کی غم این جهان فرسوده خورم
تا چند جفای مردم سفله برم
چون خال بتان حال دلم گشت تباه
در چرخ کبودجامه خود نیست کرم
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۲۱۸
یارب گنهم تو عفو گردان به کرم
یارب تو مینداز به لطف از نظرم
من خود کیم و نام مرا خود که برد
کز من گنه آید وز لطف تو کرم
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۲۱۹
گرمی برش به ناز خوش خوش گیرم
و آن لعل لب نگار دلکش گیرم
قربان شدنم به کیش او به باشد
چون نیست میسرم که ترکش گیرم
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۲۲۰
گفتم که هوای یار سرکش گیرم
سودای سر زلف مشوّش گیرم
خواهم که ز جان و دل شوم قربانش
چون نیست میسّرم که ترکش گیرم
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۲۲۱
من پیش دو چشم نیمه مستت میرم
و آنگه به لبان می پرستت میرم
دستی به سر خسته هجرانت نه
ای دیده من که پیش دستت میرم
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۲۲۲
پروانه صفت پیش تو در پروازم
در پای تو از عشق تو سر می بازم
چون شمع در اشتیاق رویت صنما
می سوزم و می گدازم و می سازم
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۲۲۳
می سوزم و با عشق رخت می سازم
چون شمع میان جمع باشد رازم
پروانه صفت به پیش شمع رخ تو
بر آتش رخسار تو جان می بازم
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۲۲۴
بر آتش عشق تو کبابی ارزم
وز لعل لبت جام شرابی ارزم
تصدیع ز حد گذشت ما را با تو
ای جان و جهان مگر جوابی ارزم
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۲۲۵
چون شمع ز سر تا به قدم می سوزم
من سوخته ام دگر به غم می سوزم
در حسرت شیرین لب آن یار عزیز
یک دم نه که تا به صبحدم می سوزم
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۲۲۶
یارب ز گل رخت به خاری برسم
وز نرگس مستت به خماری برسم
نی نی غلطم بتا به دریای فراق
من کی ز میانش به کناری برسم
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۲۲۷
آن دوست که دیدنش بیاراید چشم
بی‌دیدنش از گریه نیاساید چشم
ما را ز برای دیدنش باید چشم
ور دوست نبینی به چه کار آید چشم
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۲۲۸
ای عشق رخت برده مرا خواب از چشم
سودای توأم گشاده خوناب از چشم
هرچند که یاقوت درخشان باشد
با رنگ رخت ببرده ای آب از چشم
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۲۲۹
تا روی چو ماه تو نهانست ز چشم
بی روی توأم دجله روانست ز چشم
از سوز دل سوخته وز جور فراق
خونابه به روی من روانست ز چشم
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۲۳۰
رخسار توأم ماه تمامست به چشم
بی زلف توأم جهان چو شامست به چشم
از زلف نهاده ای بتا زنجیری
دیدی که سر زلف تو دامست به چشم
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۲۳۱
چشمش به کرشمه گفت جان می بخشم
وز مستی و سرخوشی جهان می بخشم
نرگس به شفاعت از چمن سر بر کرد
گفتا که به عشق تو روان می بخشم
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۲۳۲
بنگر به گل دو رنگ ای ماه عجم
یک روز زر طلا و یک روز بقم
مانند دو عاشقند بنشسته به هم
او سرخ شده ز شرم و او زرد ز غم
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۲۳۳
در آتش روی دوست بگداخت دلم
جان و سر و عمر خویش در باخت دلم
گویند چرا نساختی با غم او
گفتم چه کنم چون که نمی ساخت دلم
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۲۳۴
در عشق رخت ز من رمیدست دلم
غمهای تو را به جان خریدست دلم
تا دید به بستان جهان سرو روان
صد درد ز بالای تو چیدست دلم
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۲۳۵
از دست غمت به جان رسیدست دلم
صد جامه جان ز غم دریدست دلم
بس خار ز غم خورده و یک روز گلی
از گلبن وصل تو نچیدست دلم
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۲۳۶
از دست غم تو تا توانست دلم
سرگشته ز غم گرد جهانست دلم
هرچند که بالاش بلاییست بلند
در بند قد سرو روانست دلم
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۲۳۷
زین بیش بتا مجوی آزار دلم
درهم مشکن به هجر بازار دلم
عیبم مکن ای دوست و به من رحم آور
کاندر سر کوی تو گرفتار دلم
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۲۳۸
بگرفت غمت باز گریبان دلم
تا خود چه شود حال پریشان دلم
در کوی تو هر شب به گدایی آمد
گر راه دهی به وصل سلطان دلم
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۲۳۹
جز لعل لب تو نیست درمان دلم
جز مهر رخ تو نیست در جان دلم
دل وصل تو می خرد به جانی چه کنم
من چون نبرم بگو تو فرمان دلم
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۲۴۰
چشم خوش تو ربود یکباره دلم
پیراهن صبر کرد صد پاره دلم
پنداشت که از دولت وصلت کامی
یابد لیکن نیافت بیچاره دلم
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۲۴۱
بر روی مه تو کرد نظاره دلم
از دست بشد ز شوق بیچاره دلم
هرچند تنم ز حضرتت محرومست
حقّا که ملازمست همواره دلم
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۲۴۲
در دست جفای توست همواره دلم
وز خانه صبر گشته آواره دلم
در غصّه ایام فراقت دایم
یک لحظه نگشت شاد بیچاره دلم
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۲۴۳
در هجر رخت شمع صفت گریانم
بر آتش دل ز عشق تو بریانم
چون صبح سعادت رخت طالع شد
پیشش رومی ز سوختن نتوانم
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۲۴۴
گر من ز غمت جامه دل چاک زنم
آتش ز سر سوز بر افلاک زنم
از آه من دلشده ای ماه بترس
زیرا که من آه از دل غمناک زنم
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۲۴۵
چون من قد و بالای تو را یاد کنم
دل را ز غم زمانه آزاد کنم
از چشم پر از فتنه نگاهی می کن
تا جان حزین را ز تو دلشاد کنم
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۲۴۶
با درد تو ای نگار درمان چه کنم
با عشق رخ تو سر و سامان چه کنم
عیدست مرا روی دلارات بگو
در پای خیال دوست قربان چه کنم
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۲۴۷
گفتم که دگر چشم به دلبر نکنم
صوفی شوم و گوش به منکر نکنم
دیدم که خلاف طبع موزون منست
توبت کردم که توبه دیگر نکنم
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۲۴۸
شب نیست که من یاد تو از جان نکنم
و این دیده دل چو شمع گریان نکنم
از سوز و گداز باز ننشینم من
تا رشته جان خویش بریان نکنم
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۲۴۹
می‌آیی و لطف و کرمت می‌بینم
آسایش جان در قدمت می‌بینم
آن وقت که غایبی همت می‌بینم
هرجا که نگه می‌کنمت می‌بینم
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۲۵۰
ابروی تو پیوسته به خم می بینم
وز هجر تو چشم خود به نم می بینم
آخر به که گویم غم جان و دل خود
غمخوار درین زمانه کم می بینم
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۲۵۱
تا چند ز هجر تو زبون بنشینم
در دیده خود میان خون بنشینم
در آینه بین جمال و انصاف بده
بی روی تو ای نگار چون بنشینم
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۲۵۲
تا دیده شد از شب وصالت محروم
وز حسن جمال با کمالت محروم
المنة لله که به هر درد فراق
چشمم نشد از خیل خیالت محروم
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۲۵۳
ما دیده به زلف سرکشت دربستیم
وز نرگس مخمور تو دایم مستیم
در پای تو افتاده چو گیسوی توئیم
واندر طلبت نهاده جان در دستیم
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۲۵۴
از رنگ رخ تو گل به رنگ آوردیم
وز قد تو سرو را به تنگ آوردیم
از بس که دریدیم گریبان فراق
تا دامن وصل تو به چنگ آوردیم
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۲۵۵
دایم به خم زلف بتان در بندیم
تا چند دل و دیده به ایشان بندیم
از دست شب فراقت ای دیده من
ما باز سپر به روی آب افکندیم
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۲۵۶
ما داد دل دوست ازین پس ندهیم
دل را دگر از دست به هرکس ندهیم
عشق رخ تو بحر محیطست و دلم
درّیست گرانمایه به هر خس ندهیم
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۲۵۷
پیوسته ز گردش فلک می نرهیم
وز جور زمانه زنک می نرهیم
جور فلک و زمانه هم سهلترست
از مردم بی نان و نمک می نرهیم
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۲۵۸
تا چند کنی به عالمم سرگردان
یارب که که گفت که ز ما سرگردان
گر زلف توأم چو گو به چوگان بزند
چون گوی کنم در قدمت سر، گردان
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۲۵۹
در هجر رخت دلم ملولست ز جان
زین بیش مرا به جان شیرین مرسان
صبرم به غم روی تو امکان نبود
دریاب مرا به وصلت ای جان و جهان
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۲۶۰
با زنده دلان نشین و صاحب نفسان
خود دشمن کس مکن به تدبیر کسان
خواهی که بر از ملک سلیمان بخوری
آزار به اندرون موری مرسان
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۲۶۱
ای با غم روی تست دلشاد جهان
بی روی توأم دیده مبیناد جهان
کی بگسلد از غمت جهان تا باشد
چون با غم روی مهوشت زاد جهان
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۲۶۲
زنهار که دل منه تو بر حال جهان
تا خود چه توان برد ز احوال جهان
رو همدم خویش باش در گوشه ی صبر
تا خود به کجا می رسد احوال جهان
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۲۶۳
آن کس که بجز تو کس ندارد به جهان
عمریست که با تو عمرها باخت نهان
در آتش سودای تو بگداخت دلش
آخر به لب سوخته آبی برسان
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۲۶۴
ذوقی دگرست وقت گل می خوردن
همچون درمش ورق به گرد آوردن
وآنگه به سر ماه رخی سرو قدی
از روی طرب نثار بر وی کردن
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۲۶۵
ای دل دم عشق یار زین بیش مزن
بیگانه شدی تو لاف زین بیش مزن
از پای درآمدی تو بیهوده دو دست
از درد فراق بر سر خویش مزن
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۲۶۶
ای چشمه چشم ما به چشمت روشن
بستان امید ما به رویت گلشن
با وصل خودم صلح ده ای دیده من
با جنگ فراق تو ندارم جوشن
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۲۶۷
ای دیده به دیدار جمالت روشن
ایوان دل از شمع وصالت روشن
تاریک جهانست به چشمم بی تو
ای خانه چشمم به خیالت روشن
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۲۶۸
ای شخص ضعیف دیده را گریان کن
بر آتش شوق سینه را بریان کن
گر گویدت ای دل که بشو دست ز جان
نوعی که رضای دوست باشد آن کن
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۲۶۹
جانا به شب وصال پیکار مکن
بر پشت دلم بیش ز غم بار مکن
تو مردمک چشم جهان بین منی
از روی کرم میل به آزار مکن
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۲۷۰
با روی چو ماه و قد چون سرو چمن
با زلف معنبر و رخ همچو سمن
در باغ شد و به حسن خود می نازید
می گفت که سرو و گل کدامند چو من
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۲۷۱
ببرید ز من نگار مسکین دل من
مهجور شد از وصال مسکین دل من
ننواخت مرا شبی به وصلش چه کنم
زان روی چنین شدست مسکین دل من
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۲۷۲
درمانده به کار خویش مسکین دل من
در زخم فراق ریش مسکین دل من
تا بو که شراب وصل او نوش کند
ای خورده هزار نیش مسکین دل من
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۲۷۳
در عشق تو مبتلاست باز این دل من
مانند کبوترست و باز باز این دل من
در عرصه میدان وصالت خواهد
اسب طرب و نشاط باز این دل من
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۲۷۴
چشمت که کرشمه می کند با دل من
حل می نکند ز وصل خود مشکل من
مهر تو سرشته اند گویی ز ازل
ای نور دو دیدگان من با دل من
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۲۷۵
تا کی بود از غمت بلا بر دل من
تا چند نهی داغ جفا بر دل من
زین بیش منه که طاقتم طاق شدست
بار غم و غصّه دلبرا بر دل من
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۲۷۶
حل می نشود به عشق تو مشکل من
آه از غم روزگار و درد دل من
هر حیله که کرد دل به وصلت نرسید
مسکین من و سعیهای بی حاصل من
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۲۷۷
انصاف ندارد این بت دلبر من
جان رفت و دلم برد و ندارد سر من
گر برگذرم بر سر کویش گوید
ای بی سر و پا برو میا بر در من
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۲۷۸
از غمزه مست دوست در خوابم من
وز تاب شب هجر تو در تابم من
در کوچه وصل تو منم در تک و پوی
وز تاب شب هجر تو در تابم من
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۲۷۹
زنهار ز جور چرخ وارونه دون
کاو توسن خوی من چنین کرد زبون
امروز نگه کن به چه حالم به چه حال
و آن روز کجا رفت که چون بودم چون
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۲۸۰
ای بر دل من عشق تو هر لحظه فزون
بی روی چو ماه تو زند دم ز جنون
ما دست به دامن خیالت زده ایم
تا خود فلک از پرده چه آرد بیرون
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۲۸۱
با خصم بگو چند کنی مکر و فسون
تا چند کشم جفای هر سفله دون
ما معتکف پرده اسرار شدیم
تا خود فلک از پرده چه آرد بیرون
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۲۸۲
ای گشته دلم ز دست هجران پر خون
تا چند کشم غم ز جفای گردون
بر جور و جفای چرخ دل بنهادم
تا خود فلک از پرده چه آرد بیرون
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۲۸۳
گفتم چه کنی دوای دل گفتا به
ور به نشود دلم بدو گفتا به
گفتم که بچینم از لبش شفتالو
گر سیب زنخ به ما رسد گفتا به
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۲۸۴
از شرم رخ تو گل ز کار افتاده
در پای تو ریخت سخت زار افتاده
مهمان عزیزست به بستان بخرام
بیچاره ببین چگونه خوار افتاده
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۲۸۵
گل با رخ دوست بی نسق افتاده
در مجلس رندان به ورق افتاده
چون روی تو را بدید نیکوش ببین
کز شرم رخ تو در عرق افتاده
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۲۸۶
از جور فلک خون به دلم افتاده
وز غم به دو پای در گلم افتاده
ای دوست میان این همه دشمن و دوست
بی وصل تو من بس خجلم افتاده
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۲۸۷
مسکین دل من دور ز جان افتاده
سرگشته ز عشق در جهان افتاده
از غصّه روزگار و از درد فراق
بیچاره به کام دشمنان افتاده
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۲۸۸
ای پیش قدت سرو سهی پست شده
نرگس به خمار چشم تو مست شده
از شرم رخ خوب تو گلهای چمن
در پای تو افتاده و از دست شده
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۲۸۹
بیداد به من ز حد بشد دادم ده
تا چند خورم غم، تو دلی شادم ده
در هر نفسی که می زنم در شب و روز
نامی ز هزار و یک یکی یادم ده
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۲۹۰
یارب تو مرا نخست ایمانم ده
دردی دارم به لطف درمانم ده
چون زلف بتان نیک پریشان حالم
جمعیت خاطر پریشانم ده
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۲۹۱
ای نوش لبت دلم به نیش افکنده
چشمت دو هزار خسته پیش افکنده
هرکس که نشد به عید رویت قربان
دایم فلکش برون ز کیش افکنده
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۲۹۲
لعلت نمکی در دل ریش افکنده
فریاد به بیگانه و خویش افکنده
چون چشم تو دید نرگس اندر بستان
از خجلت و شرم سر به پیش افکنده
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۲۹۳
از تهمت خصم نیستم آسوده
تا چند مرا طعنه زند نابوده
حال من بیچاره مثال گرگست
یوسف ندریده و دهن آلوده
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۲۹۴
دستارچه از غم جهان آسوده
گه بر لب جانبخش تو گه بردیده
بیچاره کسی که در فراق رخ تو
خون جگر از دیده جان پالوده
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۲۹۵
ای بی رخ دوست رفته خواب از دیده
خوناب روان گشته چو آب از دیده
در حسرت آن دو لعل شکّر خایش
دایم چکدم دُرّ خوشاب از دیده
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۲۹۶
بیچاره دلم کرد فغان از دیده
و آمد ز فراق تو به جان از دیده
دل شرح فراق تو نمی یارد گفت
دارد گله ها به صد زبان از دیده
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۲۹۷
دل دست جفا به سر زنان از دیده
فریادکنان جامه دران از دیده
گر دیده ندیدی رخ زیبای تو را
دل کی دیدی نام و نشان از دیده
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۲۹۸
ای کرده روان فرات خون از دیده
آویخته اشک سرنگون از دیده
با این همه درد دل خیال رخ دوست
آخر تو بگو که چون رود از دیده
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۲۹۹
آه از دل بیقرار و آه از دیده
خون دل ما که کرد راه از دیده
تا دیده ندید دل بدو میل نکرد
گاهی گله از دلست و گاه از دیده
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۳۰۰
تا گشت بتا رخت نهان از دیده
افتاد مرا بی تو جهان از دیده
تا روی تو دید دیده در خونم شد
اینست مرا سود و زیان از دیده
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۳۰۱
در هجر توأم دجله روان از دیده
خون جگرم ز غم چکان از دیده
حال دل و دیده ام چنین می گذرد
تا شت رخ دوست روان از دیده
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۳۰۲
اشکم شده از درد روان از دیده
خون جگرم چکان چکان از دیده
دانی که ز کی شد این بلا بر دل من
تا گشت رخ دوست نهان از دیده
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۳۰۳
ای بی رخ تو چو لاله زارم دیده
گرییده چو ابر نوبهارم دیده
روزی بینی در آرزوی رخ تو
چون اشک چکیده در کنارم دیده
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۳۰۴
بیچاره دلم ز هجر تو غم دیده
و این دیده مهجور ز غم نم دیده
چون طاقت هجران تو آرد که به غم
مسکین دل من هست به غم خم دیده
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۳۰۵
خون گشت مرا از غم هجران دیده
آخر چکنم با دل هجران دیده
گویند که هجر جان ز تن سخت بود
مسکین دل من چو روز هجران دیده
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۳۰۶
ما بنده ز جانیم و تو فرمان می ده
دردیست مرا از تو و درمان می ده
ای دل اگرت به دست افتد وصلش
جان پیش رخ نگار آسان می ده
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۳۰۷
یارب تو مرا دولت بینایی ده
واندر ره طاعتم توانایی ده
آن دم که رسد مرا به لب جان عزیز
بر یاد توأم زبان گویایی ده
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۳۰۸
در عشق تو در هر دهنم افسانه
در زلف چو زنجیر توأم دیوانه
ای جان و دل آشنای کویت شده ام
چندی داری ز خویشتن بیگانه
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۳۰۹
پیش رخ چون شمع توأم پروانه
با غیر توأم در دو جهان پروا نه
گفتی که براتی به لبت خواهم داد
مردیم به انتظار آن پروانه
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۳۱۰
تا چند بتا گذر کنم بر در تو
تا چند بگویم که دل من بر تو
تا کی گویم بده شبی کام دلم
تا چند بگویی که ندارم سر تو
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۳۱۱
جانا به کمال حسن مغرور مشو
وز راه وفا و مردمی دور مشو
ای دل چو طبیب ما ندارد رحمی
از درد فراق دوست رنجور مشو
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۳۱۲
از عمر عزیز حاصلم چیست بگو
غمخوار مرا در این جهان کیست بگو
نه روز و نه روزگار و نه خان و نه مان
تا چند بدین نوع توان زیست بگو
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۳۱۳
یا هو یا هو یا الهی هو هو
جز درگه تو ره نبرم یا من هو
فریاد رسم که نیست کس در دو جهان
کس به نکند درد مرا الاّ هو
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۳۱۴
با عید وصال خویش آخر باز آی
مردم ز خیال دوست آخر باز آی
اندر رمضان ز هجر تا کی باشم
فرخنده هلال عید آخر باز آی
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۳۱۵
روزی دو سه شد که بنده ننواخته‌ای
واندیشه به ذکر ما نپرداخته‌ای
زان می‌ترسم که دشمنان اندیشند
کز چشم عنایتم بینداخته‌ای
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۳۱۶
چون شمع منم سوخته ساخته ای
خود را ز هوا در آتش انداخته ای
فرهاد صفت زان لب شیرین محروم
جان را به فریب چشم درباخته ای
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۳۱۷
چون شمع منم سوخته ساخته ای
ویرانه دل را به تو پرداخته ای
گویند که پروانه کند جانبازی
من شمعم و در غم تو سر باخته ای
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۳۱۸
شمع رخ خود در دلم افروخته ای
چون شمع سراپای دلم سوخته ای
بی روی دل افروز خود ای جان و جهان
چشمم ز جمال عالمی دوخته ای
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۳۱۹
در خاک درت آب رخم ریخته ای
وز حلقه زلفت دلم آویخته ای
درد دل من ز لعل جان پرور تست
زان روی تو گل با شکر آمیخته ای
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۳۲۰
دلدار نمی دهد مرا کام شبی
دلشاد نگشتم از دلارام شبی
چون بر درت آیم و درم نگشایی
شاید که بیایم از در بام شبی
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۳۲۱
ای نام تو بر زبان جانم جاری
همراه توأم به خواب و در بیداری
تا بنده بیچاره خود را آخر
محروم ز لطف خویشتن مگذاری
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۳۲۲
تا چند مرا بی سر و سامان داری
چون زلف خودم حال پریشان داری
چون مشکل ما پیش تو سخت آسانست
زان روی بتا درد من آسان داری
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۳۲۳
محروم مگر از کرمم نگذاری
زین بیش به دریای غمم نگذاری
چون غیر در تو نیستم ملجایی
امید چنان که ضایعم نگذاری
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۳۲۴
هر روز به شیوه ای و لطفی دگری
چندانکه نظر می کنمت خوبتری
گفتم که به قاضی برمت تا دل خویش
بستانم و ترسم دل قاضی ببری
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۳۲۵
یارب تو گشا بر من بیچاره دری
از لطف مکن مرا اسیر دگری
سر بر سر آستان شوقت دارم
آری چه کنم چو نیستم غیر سری
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۳۲۶
گویند که دوش شحنگان تتری
دزدی بگرفتند به صد حیله گری
و امروز به آویختنش می بردند
می گفت رها کن که گریبان بدری
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۳۲۷
بیچاره دل از فلک جفا برده بسی
جز لطف توأم در دو جهان نیست کسی
من منتظرم نشسته بر راه امید
فریادرسم که نیست فریادرسی
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۳۲۸
سرگردانم چو گوی در دست کسی
کز وی نتوانم که شکیبم نفسی
برخیز و بیا که طاقت هجر نماند
بشتاب که انتظار بردیم بسی
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۳۲۹
یاد تو ز دل دور نباشد نفسی
غیر از سر کوی تو ندارم هوسی
مستغرق بحر غصّه گشتم یارب
فریاد رسم که نیست فریادرسی
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۳۳۰
افتاده مرا با سر زلفت هوسی
با دل نبود عقل مرا دست رسی
سرّ غم تو نهفته در سینه شدم
واقف نبود جز دل من هیچکسی
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۳۳۱
ما ها همه شیرینی و لطف و نمکی
نه ماه زمین نه آفتاب فلکی
تو آدمیی و دیگران آدمیند
نی نی تو که خط سبز داری ملکی
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۳۳۲
کردیم بسی جام لبالب خالی
تا بو که نهیم لب بر آن لب حالی
ترسنده از آن شدم که ناگاه ز جان
بی وصل لبت کنیم قالب خالی
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۳۳۳
لیلی لیلی ز دست دل واویلی
من دوست یکی دارم و دشمن خیلی
من جان به غم عشق تو درباخته ام
آخر ز چه سوی ما نداری میلی
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۳۳۴
تا کرد دلم به عشق رویت میلی
در دیده نشست از خیالت خیلی
گویند که صبر کن ز رویش مجنون
گفتا که نفس چون بزنم بی لیلی
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۳۳۵
تا دید جمال تو به چشمم لیلی
از دیده روانست به هر سیلی
مجنون توأم ز جانت ای سرو روان
فریاد که سوی ما نداری میلی
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۳۳۶
روزی ز دری گذشتم اندر خیلی
مجنون دیدم که می زدی واویلی
گفتم که چنین واله و شیدات که کرد
فریاد برآورد که لیلی لیلی
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۳۳۷
مجنون نفسی بزد که لیلی لیلی
آخر ز چه نیستت به سویم میلی
لیلی به زبان حال گفتا مجنون
در دیده ما شد از خیالت خیلی
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۳۳۸
رنجور غم عشق توأم تا دانی
من درد تو دارم و توأم درمانی
گفتم به طبیب اگر بدانی حالم
بی شک به علاج درد ما درمانی
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۳۳۹
دادم به تو دل من ز سر نادانی
شبهای سر زلف توأم تا دانی
دارم ز سر زلف تو ای دوست به دست
اسباب پریشانی و سرگردانی
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۳۴۰
چون لاله نزار خون جگر تا دانی
تا چند به ما دست جفا افشانی
بردی دلم از دست و بدادی بر باد
ای جان و جهان این همه از نادانی
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۳۴۱
دل چند کشد به عشق سرگردانی
بازآر دل خسته ام ار بتوانی
ای دیده تو خون دل ما می ریزی
دل را چه گناهست تو خود می دانی
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۳۴۲
ای داده مرا به عشق سرگردانی
تا چند ز ما به عشوه سرگردانی
سرگردان شد دلم به سر، گردان شد
تا از چه گرفت این همه سرگردانی
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۳۴۳
تا چند دلا ناله و فریاد کنی
بر جان من شکسته بیداد کنی
عمرم به غم فراق بگذشت چو باد
جانا چه شود گرم دمی شاد کنی
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۳۴۴
تا چند دلم را به غمی رام کنی
در سلسله زلف تو در دام کنی
در چین سر زلف تو گوش امید
تا چند چو روزه دار بر شام کنی
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۳۴۵
ای دوست چه شد چه شد که یادم نکنی
یک لحظه به وصل خویش شادم نکنی
مقصود من از جهان وصال تو بود
آخر ز چه رو دمی مرادم نکنی
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۳۴۶
دارم به امید یار خندان دهنی
چون گل ز نسیم صبح در انجمنی
تو سرو چمانی و کجا در نظرت
ای نور دو دیده ی من آید چو منی
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۳۴۷
ای مایه درمان نفسی ننشینی
تا صورت حال دردمندی بینی
گر من به تو فرهاد صفت شیفته ام
عیبم مکن ای جان که تو بس شیرینی
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۳۴۸
آمد به مشامم از سر زلف تو بوی
افکند دل مرا دگر در تک و پوی
از بس که به چوگان جفا زد ما را
سرگشته از آن کرد چنانم چون گوی
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۳۴۹
تا چند به کوی دوست سرگشته شوی
در سوزن جور دلبران رشته شوی
بیچاره دل خسته از آن می ترسم
ناگه به سر خاک جفا کشته شوی
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۳۵۰
ای دل تو به او تا نرسی هیچ مگوی
با کس غم دل اگر کسی هیچ مگوی
از صبر مراد بخت حاصل گردد
خواهی که به کام دل رسی هیچ مگوی
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۳۵۱
گفتم بر ما خرام ای سرو سهی
کز هجر تو بر خاک نشستست رهی
گفت آنکه شبی رسد به وصلت صنما
او را نبود هیچ بجز روز بهی
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۳۵۲
مانند فلک نیست جهان فرسایی
هردم کند اندیشه و هر شب رایی
بر چرخ فلک دل منه ای یار از آنک
چون دلبر بی وفاست هر شب جایی
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۳۵۳
ای آنکه به مجرمی تو می بخشایی
از قدرت خویشتن جهان آرایی
فریادزنان آمده ام بر در تو
فریادرسم چون به جهان دارایی
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۳۵۴
چون رای بلند تو نباشد رایی
مثل رخ خوب تو جهان آرایی
جز درگه تو نیست مرا ملجایی
چون بنده تو را بسیست در هر جایی
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۳۵۵
دل بستدی از من که کنی دارایی
یا گلشن وصل را شبی آرایی
بردی و به دست غم سپردی زنهار
تا دل دگر از دست کسی نربایی
جهان ملک خاتون — رباعیات — شمارهٔ ۳۵۶
از کلبه احزان چو برون فرمایی
وآنگه غم از این دلم مگر بزدایی
افتاده گره به کار من از سر لطف
باشد که گره ز کار من بگشایی