mabidan/ganjoor huggingface dataset:
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۸۷
چرخ خونخوار دلیرست به خونریزی ما
شش جهت پنجه شیرست به خونریزی ما
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۸۸
چه نسبت است به یوسف رخ نکوی ترا؟
برید از دو جهان هر که دید روی ترا
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۸۹
مسنج با دل شب فیض صبح انور را
چه نسبت است به عنبر، بهار عنبر را؟
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۹۰
چه آتش است به جان این دل مشوش را؟
که می خورد چو می ناب خون آتش را
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۹۱
حذر ز ناخن الماس نیست داغ مرا
که برگریز بود برگ عیش باغ مرا
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۹۲
فراغبال محال است راست کیشان را
نشانه تنگ کند بر خدنگ میدان را
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۹۳
رخسار آتشین نپذیرد نقاب را
می سوزد آفتاب قیامت سحاب را
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۹۴
گردد دو نیم، دل ز گلستان ملول را
تیغ دو دم بود لب خندان ملول را
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۹۵
خال تو سوخت جان من غم سرشته را
آه است خوشه، دانه آتش برشته را
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۹۶
زخم زبان به جوش نیارد فسرده را
نشتر سبک عنان نکند خون مرده را
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۹۷
کم کم کن آشنا به لب زخم دشنه را
سیراب می کنند به تدریج تشنه را
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۹۸
عقل شرع باطن است و شرع عقل ظاهرست
هر که سرمی پیچد از فرمان ایشان کافرست
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۹۹
داغدار عشق را نور و صفای دیگرست
در نظرها سنگ آتش را جلای دیگرست
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۱۰۰
جای برگ گل به بستر اشک رنگینم بس است
شعله آواز بلبل شمع بالینم بس است
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۱۰۱
عیب مردم بر هنر تا چند بگزینی، بس است
چون مگس بر عضو فاسد چند بنشینی، بس است
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۱۰۲
نغمه های جانفزا در پرده نی مدغم است؟
یا دم روح القدس در آستین مریم است
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۱۰۳
شانه با صد دست از بست و گشادش درهم است
قفل وسواسی که می گویند، زلف پر خم است؟
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۱۰۴
بی خبر از غفلت خویش است تا جان در تن است
پای خواب آلود بیدارست تا در دامن است
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۱۰۵
عمر را بر باد دادن تن به صحبت دادن است
نقد اوقات گرامی را به غارت دادن است
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۱۰۶
آتشین رویی که داغ ما گلی از باغ اوست
دشت از چشم غزالان سینه پرداغ اوست
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۱۰۷
حاصل دنیا و بال جان فارغبال توست
هر چه در کشتی شکستن با تو ماند آن مال توست
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۱۰۸
کاکل او دام در راه صبا انداخته است
زلف او زنجیر را در دست و پا انداخته است
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۱۰۹
یوسف از بی مهری اخوان به چاه افتاده است
بی حسد نبود برادر گر پیمبرزاده است
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۱۱۰
تا دل از دستم شراب ارغوانی برده است
خضر را پندارم آب زندگانی برده است!
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۱۱۱
کی نسیم صبحدم با غنچه گل کرده است
آنچه با دل زخم شمشیر تغافل کرده است
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۱۱۲
بس که بر آن پیکر سیمین قبا چسبیده است
هر که او را در قبا دیده است، عریان دیده است!
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۱۱۳
تا دل بی تاب من گرم طلب گردیده است
خار صحرای ملامت موی آتشدیده است
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۱۱۴
هر که با بی نسبتان گردد طرف، دیوانه است
روی گردانیدن اینجا حمله مردانه است
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۱۱۵
بی حیا گر غوطه در گوهر زند بی مایه است
شرم روی نیکوان را بهترین پیرایه است
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۱۱۶
آب حیوان با لب لعل تو خون مرده ای است
پیش تمکین تو حیرت آهوی رم خورده ای است
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۱۱۷
نغمه شیرین در مذاقم بی شراب تلخ نیست
زاهد خشکی است ساز آنجا که آب تلخ نیست
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۱۱۸
دل به صحبت ذوق خلوت دیده را در بند نیست
این نهال خوش ثمر را حاجت پیوند نیست
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۱۱۹
جز حریم دل کز آب و گل در او آثار نیست
رو به هر جانب که می آری به جز دیوار نیست
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۱۲۰
گوش ناقص طینتان را پرده انصاف نیست
زین سبب در جام معنی جز می ناصاف نیست
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۱۲۱
در چمن چون باغدار لاله گون خود گذشت
غنچه گل از سر یک مشت خون خود گذشت
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۱۲۲
بعد سالی در گلستان جلوه‌ای گل کرد و رفت
خنده‌ای بر بی قراری‌های بلبل کرد و رفت
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۱۲۳
از دعا در صبح کام دل توان آسان گرفت
دست خود بوسید هر کس دامن پاکان گرفت
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۱۲۴
خبرها می دهد از می پرستی رنگ غمازت
گواه از خانه دارد غنچه خمیازه پردازت
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۱۲۵
مرا در چاه چون یوسف وطن از مکر اخوان است
برادر گر پیمبرزاده باشد دشمن جان است
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۱۲۶
غرض از خوردن می مستی بالادست است
باده را هر که به اندازه خورد بدمست است!
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۱۲۷
ناله نی حدی قافله ارواح است
این کمربسته، شبان گله ارواح است
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۱۲۸
پیر را قامت خم سوی عدم راهبرست
این کمانی است که از تیر سبکسیرترست
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۱۲۹
(در خموشی لب من چهره گشای رازست
پشت این آینه از ساده دلی غمازست)
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۱۳۰
چشم مینا ز سیه بختی ما خونریزست
ساغر از شکوه کم ظرفی ما لبریزست
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۱۳۱
بس که با سنگ ز سختی دل من یکرنگ است
سنگ بر شیشه من، شیشه زدن بر سنگ است
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۱۳۲
هر سر موی تو در کاوش دل مژگان است
خط ریحان تو گیرنده تر از قرآن است
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۱۳۳
تا ز می چهره گلرنگ تو افروخته است
جگر لاله عذاران چمن سوخته است
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۱۳۴
تا چمن را قد و رخسار تو آراسته است
سرو دودی است که از خرمن گل خاسته است
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۱۳۵
رگ جان من و آن زلف به هم پیوسته است
پیچ و تاب من و آن سلسله با هم بسته است
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۱۳۶
دل دگربار در آن زلف دو تا افتاده است
چشم بد دور که بسیار بجا افتاده است
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۱۳۷
از رگ ابر هوا دسته سنبل شده است
از گل و لاله زمین یک طبق گل شده است
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۱۳۸
باز سرمشق جنونم خط نازک رقمی است
که دو نیم است ز عشقش دل هر جا قلمی است
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۱۳۹
هر چه جز حیرت دیدار بود نادانی است
لوح محفوظ همین مرتبه حیرانی است
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۱۴۰
گر چه رخسار ترا آب طراوت کم نیست
اثر گریه ما هیچ کم از شبنم نیست
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۱۴۱
عشق را چشم به سامان تن آسانی نیست
راحتی نیست که در جامه عریانی نیست
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۱۴۲
از سرانجام عمارت خوشی از دلها رفت
وسعت از دست و دل خلق به منزلها رفت
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۱۴۳
به گریه جوهر بینش ز دیده ما ریخت
بهار عنبر ما در کنار دریا ریخت
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۱۴۴
چه غم اگر تهی از باده جام و شیشه ماست؟
که چشم پرفن ساقی هزار پیشه ماست
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۱۴۵
چنان که مهر خموشی سپند آفت‌هاست
نفس درازی بی‌جا کمند آفت‌هاست
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۱۴۶
دلم ربوده خط شکسته بسته اوست
که مومیایی دلها خط شکسته اوست
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۱۴۷
چه سود ازین که کتبخانه جهان از توست؟
ز علم هر چه عمل می کنی به آن از توست
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۱۴۸
دلیل راه توکل امید کوتاه است
عصا ز دست فکندن عصای این راه است
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۱۴۹
خموش هر که شد از قیل و قال وارسته است
نمی زنند دری را که از برون بسته است
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۱۵۰
پلنگ اگر چه ز خشم آتش فروخته ای است
نظر به گرمی خویت ستاره سوخته ای است
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۱۵۱
هزار رنگ بلا در خمار میخواری است
گلی که رنگ شکستن ندیده هشیاری است
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۱۵۲
گل سر سبد روزگار، خوش خویی است
کلید گنج سعادت گشاده ابرویی است
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۱۵۳
چه شد که مجلس ما را ز شمع زیور نیست
بیاض گردن مینا ز صبح کمتر نیست
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۱۵۴
به زور خرده جان را نگاه نتوان داشت
به مشت ریگ روان را نگاه نتوان داشت
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۱۵۵
یعقوب از فروغ جمال تو چشم باخت
یوسف تمام پیرهن خود فتیله ساخت
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۱۵۶
جایی مرو نخوانده که گر خانه خداست
چین جبین منع مهیا ز بوریاست
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۱۵۷
ابر سیاه حامل باران رحمت است
راحت درین بساط به مقدار زحمت است
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۱۵۸
با قبله طاق ابروی او را چه نسبت است؟
انصاف شیوه ای است که بالای طاعت است
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۱۵۹
موی سفید ریشه آه ندامت است
پیری خمیرمایه چندین کدورت است
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۱۶۰
ای شانه زلف و کاکل دلدار نازک است
باریک شو که رشته این کار نازک است
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۱۶۱
موی سفید صبحدم جان غافل است
قد خمیده صیقل آیینه دل است
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۱۶۲
چندان که خار در پی آزار بلبل است
در زیر چشم (غنچه) هوادار بلبل است
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۱۶۳
این شور در جهان نه از افلاک و انجم است
هر فتنه ای که هست (به) زیر سر خم است
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۱۶۴
دیدار یار در گره چشم بستن است
بند نقاب او ز دو عالم گسستن است
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۱۶۵
درمان درد هجر ز جان دست شستن است
این چاه دور را رسن از خود گسستن است
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۱۶۶
شکرفروش مصر حلاوت زبان توست
پرورده کنار نزاکت میان توست
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۱۶۷
خال است این که بر لب او چشم دوخته است؟
یا شبنمی در آتش یاقوت سوخته است
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۱۶۸
چشمم ز پهلوی دل دیوانه پر شده است
از دست شیشه ام دل پیمانه پر شده است
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۱۶۹
نی انجمن فروز شراب شبانه است
گلگون باده را نفسش تازیانه است
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۱۷۰
ز پیری حاصل من مد آه است
که دود شمع کافوری سیاه است
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۱۷۱
ظرافت آتش افروز جدایی است
ادب آب حیات آشنایی است
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۱۷۲
در چمن روزگار فال شکفتن خطاست
اره نخل حیات خنده دندان نماست
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۱۷۳
حسن را با عشق شان دیگرست
شمع بی پروانه تیر بی پرست
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۱۷۴
عشق هر چند مجازی است خوش است
سلطنت گر چه به بازی است خوش است
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۱۷۵
حسن در دوستی یگانه خوش است
رنگ معشوق، عاشقانه خوش است
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۱۷۶
خشکی زهد از دماغم ابرهای تر نبرد
صندلی شد آبها و توبه در سر نبرد
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۱۷۷
عالمی را لعل او مست از شراب ناب کرد
چشمه حیوان همین یک خضر را سیراب کرد
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۱۷۸
از تراش آن خط مشکین جلوه زان رخسار کرد
آب تیغ این سبزه خوابیده را بیدار کرد
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۱۷۹
منع ما کی می توان از دستبوس امروز کرد؟
بوسه ما را نمی بایست دست آموز کرد
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۱۸۰
از حیا نتوان به چشم او نگاه تیز کرد
دیگری بیمار و می باید مرا پرهیز کرد
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۱۸۱
ذات حق را چون توان در این جهان ادراک کرد؟
در مکان چون لامکانی را توان ادراک کرد؟
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۱۸۲
دانه خال تو خون از چشم صیاد آورد
این سپند شوخ آتش را به فریاد آورد
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۱۸۳
عالمی از منع زینت خرم و دلشاد شد
زین مدد خرج لباسی مملکت آباد شد
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۱۸۴
خلقی از گفتار بی کردار من هشیار شد
گرچه خود در خواب ماندم عالمی بیدار شد
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۱۸۵
بی‌تأمل هرکه در محفل سخن‌پرداز شد
چون زبان آتشین شمع، خرج گاز شد
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۱۸۶
خرد دانست آن که جرم خویش را بیچاره شد
آدم از جنت برای گندمی آواره شد
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۱۸۷
تازه رو زخم کهن از زخم های تازه شد
غنچه را خمیازه گل باعث خمیازه شد
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۱۸۸
داستان عمر طی شد حرف او آخر نشد
برگریزان زبان شد گفتگو آخر نشد
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۱۸۹
تا مسیحا رفت از عالم دل خرم نماند
سوزنی کز دل برآرد خار در عالم نماند
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۱۹۰
ساده لوحانی که رو در کنج عزلت کرده اند
وعده گاه عالمی را نام خلوت کرده اند
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۱۹۱
تا نقاب از رخ برافکنده است در مشکین پرند
چشم مجمر آب آورده است از دود سپند
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۱۹۲
غیرت خسرو چو خواهد رشک فرمایی کند
یاد شکر داغ شیرین را نمک سایی کند
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۱۹۳
در دل معشوق جای خود ادب وا می کند
بهله از کوتاه دستی بر کمر جا می کند
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۱۹۴
آن که لب باز از سر رغبت به غیبت می کند
حلقه ذکر خدا را طوق لعنت می کند
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۱۹۵
می‌کشان را باده گلرنگ خندان می‌کند
یک گلابی مجلس ما را گلستان می‌کند
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۱۹۶
تکیه گاه خلق، لطف حق تعالی بس بود
بستر و بالین ماهی آب دریا بس بود
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۱۹۷
دور ساغر بی هوای ابر پا در گل بود
بادبان کشتی می ابر دریا دل بود
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۱۹۸
در بساط آسمان خشک، همت کم بود
آفتابش کاسه دریوزه شبنم بود
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۱۹۹
حاصل جمعیت عالم پریشانی بود
بیشتر بیماری مردم ز مهمانی بود
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۲۰۰
بخت با ما بر خلاف راه مقصد می رود
پای خواب آلود هر راهی که خواهد می رود
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۲۰۱
دیده هر کس که از اشک ندامت تر شود
راست هر مژگان او سرو لب کوثر شود
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۲۰۲
هر که گرداند ز دنیا روی، از مردان شود
آن بود فیروز جنگ اینجا که روگردان شود
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۲۰۳
فیض روشن گوهران از ارتحال افزون شود
سایه خورشید تابان از زوال افزون شود
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۲۰۴
از شراب لاله گون همت دوبالا می شود
هر که نوشد آب این سرچشمه رعنا می شود
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۲۰۵
حسن خط از حلقه گشتن ها زیادت می شود
خط ز پیچ و تاب قلاب محبت می شود
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۲۰۶
در وجود ما شراب تلخ باطل می شود
از زمین شور ما افسوس حاصل می شود
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۲۰۷
عمر اهل دولت از احسان دو چندان می شود
رشته هستی دو تا از مد احسان می شود
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۲۰۸
آسمان افتادگان را غمگساری می شود
گردش پرگار مرکز را حصاری می شود
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۲۰۹
خون می را از عروق تاک می باید کشید
انتقام خون خلق از خاک می باید کشید
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۲۱۰
ساغر می را به دست می پرست ما دهید
خونی خمیازه ما را به دست ما دهید!
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۲۱۱
کجا چشم بد از دود سپندم در گزند افتد؟
به بخت من گره در کار آتش از سپند افتد
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۲۱۲
به جز دندان کز آب زندگی چون آسیا گردد
کدامین آسیا دیدی که از آب بقا گردد؟
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۲۱۳
به عادت هر کجا زهری است شیرین چون شکر گردد
به جز هجران که هر دم تلخی او بیشتر گردد؟
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۲۱۴
چنین از می گر آن سیب زنخدان لاله گون گردد
سرانگشت سهیل از زخم دندان جوی خون گردد
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۲۱۵
طریق کفر و دین در شاهراه دل یکی گردد
دو راه است این که در نزدیکی منزل یکی گردد
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۲۱۶
ز پرگویی دهان هرزه گویان باز می گردد
خموشی سرمه کوه بلند آواز می گردد
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۲۱۷
دلی دارم که از یاد طرب غمناک می گردد
سری دارم که بر گرد سر فتراک می گردد
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۲۱۸
به هرکس آسمان شد مهربان بیچاره می‌گردد
چو گل را باغبان بندد کمر آواره می‌گردد
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۲۱۹
غم روی زمین ما را غبار دل نمی گردد
که از گرد یتیمی آب گوهر گل نمی گردد
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۲۲۰
به می خشکی ز طبع زاهدان زایل نمی گردد
به آب زندگانی این زمین قابل نمی گردد
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۲۲۱
ز نخل خشک مریم این رطب بر خاک می‌بارد
که فرزند سعادتمند با خود رزق می‌آرد
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۲۲۲
ز بس اندیشه سرو از قامت آن دلربا دارد
ز طوق قمریان دایم ز ره زیر قبا دارد
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۲۲۳
مرا از شکر نه کفران نعمت بسته لب دارد
که شکر آشکارا بویی از حسن طلب دارد
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۲۲۴
شود خونریزتر حسنی که عاشق بیشتر دارد
که از هر طوق قمری سر و فتراک دگر دارد
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۲۲۵
که جز من می تواند تا مرا گرم سخن دارد؟
که در آیینه طوطی گفتگو با خویشتن دارد
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۲۲۶
به ظاهر چین در ابرو گرچه آن نازآفرین دارد
به قدر بند نی تنگ شکر در آستین دارد
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۲۲۷
نهان در پرده هر موی من آه آتشین دارد
رگ ابر بهاران برق را در آستین دارد
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۲۲۸
به هر رنگی که باشد دل، همان صورت جهان گیرد
بهار از زردی آیینه، سیمای خزان گیرد
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۲۲۹
که دارم غیر خط تا از رخ او داد من گیرد؟
به جز گلچین که خون عندلیبان از چمن گیرد؟
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۲۳۰
من آن سیلم که منزل پیش راه من نمی گیرد
غبار از گرم رفتاری مرا دامن نمی گیرد
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۲۳۱
به ماتم هر که کام خود ز افغان تلخ می سازد
شکرخواب عدم را بر عزیزان تلخ می سازد
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۲۳۲
سیه مستان غفلت را فلک هشیار می سازد
درشتان را به گردش آسیا هموار می سازد
مژگان زرد، خانه برانداز سینه است
الماس در خراش جگر بی قرینه است
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۲۳۳
آب حیات آتش رخساره ها می است
باد مراد کشتی می نغمه نی است
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۲۳۴
حسنت هلال را به سر آسمان شکست
می خواست چله (را) بنشاند، کمان شکست
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۲۳۵
رخسار او مقید زلف بلند نیست
این صید پیشه را نظری با کمند نیست
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۲۳۶
ما را شکایت از سخن تلخ یار نیست
این گوشمال هیچ کم از گوشوار نیست
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۲۳۷
ما را کنار و بوس توقع ز یار نیست
دریای بی قراری ما را کنار نیست
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۲۳۸
در گریه بی رخت مژه را اختیار نیست
در رشته گسسته گهر را قرار نیست
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۲۳۹
عمر عزیز قابل سوز و گداز نیست
این رشته را مسوز که چندان دراز نیست
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۲۴۰
گفتی نمی توان ز لب دلستان گذشت
گر بگذری ز وادی جان می توان گذشت
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۲۴۱
از داغ تازگی جگر پاره پاره یافت
از آفتاب، صبح حیات دوباره یافت
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۲۴۲
از روی عرقناک تو خورشید کباب است
آتش ز تماشای تو یک چشم پر آب است
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۲۴۳
از پرده شرم تو دلم داغ و کباب است
بر روی شکر گر همه شیرست نقاب است
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۲۴۴
تنها نه همین با تو مرا روی نیازست
هر کس که ترا دیده به من بر سر نازست
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۲۴۵
صد در صد آفاق، بیابان جنون است
کی عقل تنک مایه به سامان جنون است؟
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۲۴۶
دایم دلم از دخل نفهمیده غمین است
دخلی که مرا هست درین شهر، همین است
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۲۴۷
با عشق تو اندیشه کونین گناه است
عشاق ترا ترک دو عالم دو گواه است
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۲۴۸
هر قطره شبنم به چمن دانه ذکری است
هر غنچه درین باغ سرزانوی فکری است
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۲۴۹
هر داغ درین لاله ستان خیمه لیلی است
هر خار بنی پنجره شمع تجلی است
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۲۵۰
از رفتن گل صحن چمن نوحه سرایی است
هر برگ خزان آینه مرگ نمایی است
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۲۵۱
با خوی سرکش او آتش سخن پذیرست
با خط تازه او ریحان سیاه پیرست
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۲۵۲
رنگ شراب دارد یاقوت درفشانت
بوی امیدواری می آید از دهانت
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۲۵۴
تواضع خصم بالادست را بی زور می سازد
به خم گردیدن از خود سیل را پل دور می سازد
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۲۵۵
دلم چون برگ بید از حرف بی هنگام می لرزد
چو عقل طفل بیند بر کنار بام، می لرزد
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۲۵۶
تبسم کن که جان باده لعلی قبا سوزد
ز آب آتشین خویشتن یاقوت وا سوزد
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۲۵۷
اگر مهر خموشی زان لب شیرین بیان خیزد
سبک چون پنبه سنگینی ز هر گوش گران خیزد
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۲۵۸
ز بس گفتار من از دل غبارآلود می‌خیزد
چو بردارم قلم خط غبار از کلک من ریزد!
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۲۵۹
به تمکینی ز جای خویش آن طناز می‌خیزد
که می‌لرزد عرق بر چهره‌اش اما نمی‌ریزد
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۲۶۰
زخامی هر کبابی اشک خونین بر زمین ریزد
کباب دل چو گردد پخته اشک آتشین ریزد
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۲۶۱
ز ماه روزه حسن آن پری پیکر دو چندان شد
از آن مهر خدایی ماه من خورشید تابان شد
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۲۶۲
چه پروا عاشق بیتاب را از سوختن باشد؟
که چون پروانه در گیرد چراغ انجمن باشد
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۲۶۳
بزرگان را به تعلیم کسی حاجت نمی‌باشد
ادیبی اهل دولت را به از دولت نمی‌باشد
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۲۶۴
ز شهرت ناقص از کامل عیاران بیش می بالد
ز انگشت اشارت ماه نو بر خویش می بالد
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۲۶۵
دلی کز خامشی روشن شود مردن نمی داند
خموشی آتش سنگ است، افسردن نمی داند
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۲۶۶
ز بی دردی پر و بال طلب از کار می ماند
ز پای خفته دامن در ته دیوار می ماند
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۲۶۷
مزن ای سرو با شمشاد او لاف از خرام خود
که رسوایی ندارد تیغ چوبین در نیام خود
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۲۶۸
نگردم چون سبو غافل ز حفظ آبروی خود
ز غیرت دست خود پیوسته دارم بر گلوی خود
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۲۶۹
گریبان چاک در گلشن چو آن طناز می آید
ز شاخ گل تذرو رنگ در پرواز می آید
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۲۷۰
ز ماه نوگشاد عقده دلها نمی آید
گره وا کردن از یک ناخن تنها نمی آید
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۲۷۱
به قلب خصم عاجز تاختن از ما نمی آید
به روی سایه تیغ افراختن از ما نمی آید
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۲۷۲
به روی نرم، کار از اهل دنیا برنمی آید
که بی آهن شرار از سنگ خارا برنمی آید
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۲۷۳
نشاط ظاهری دل را گره از کار نگشاید
دل پیکان ز شکرخنده سوفار نگشاید
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۲۷۴
چون فروزان ز می آن آینه طلعت گردد
آب در دیده خورشید قیامت گردد
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۲۷۵
سر ما گرم ز زور می بی غش گردد
آسیای پر پروانه به آتش گردد
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۲۷۶
صحبت مردم افسرده سکون می آرد
آب استاده، ز پا رشته برون می آرد
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۲۷۷
صبح وصل است و مرا حال چنین می گذرد
شب آدینه مستان به ازین می گذرد
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۲۷۸
طفل محبوبم اگر رخ ز شراب افروزد
شمع امید من از عالم آب افروزد
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۲۷۹
بی تائمل به مقامی دل غافل نرسد
هر که نشمرده نهد گام به منزل نرسد
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۲۸۰
از سفر با رخ افروخته جانان آمد
رفت چون ماه و چو خورشید درخشان آمد
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۲۸۱
اهل بازار ز زهاد به انصافترند
بیشتر دست و دهن آب کشان، پاک برند
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۲۸۲
پیش سایل چه ضرورست بپا برخیزند؟
از سر مال به تعظیم گدا برخیزند
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۲۸۳
گر مصور قلم از موی میان تو کند
چه خیال است که تصویر دهان تو کند؟
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۲۸۴
اول و آخر الله ازان آه بود
که ازو آه نصیب دل آگاه بود
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۲۸۵
از حیات آنچه ترا صرف به طاعات شود
چون رسد وقت، شفیع همه اوقات شود
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۲۸۶
حسن اگر بدرقه شعله آواز شود
طایر حوصله شیدایی پرواز شود
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۲۸۷
گر چنین جلوه گر آن سرو قباپوش شود
طوق هر فاخته خمیازه آغوش شود
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۲۸۸
زود از خنده بی مغز دهن بسته شود
رخنه برق به یک چشم زدن بسته شود
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۲۸۹
یوسف از دیدن رخسار تو خودبین نشود
کافرست آن که ترا بیند و بی دین نشود!
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۲۹۰
دل سودازده داغ تو به افسر ندهد
رشته ما گره خویش به گوهر ندهد
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۲۹۱
گریه امروز به رنگ دگرم می آید
(دل) سوختگی از جگرم می آید بوی
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۲۹۲
کیست آن کس که نه بر حال مسافر گرید؟
چشم آیینه به دنبال مسافر گرید
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۲۹۳
مدار خویش بزرگی که بر شراب نهاد
بنای دولت خود را به روی آب نهاد
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۲۹۴
خسیس باده چو نوشد خسیس تر گردد
که بستگیش فزاید گره چو تر گردد
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۲۹۵
می مدام دل لاله را سیه دارد
خدا ز عافیت دایمی نگه دارد!
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۲۹۶
اگر نه اشک مرادست بر گلو گیرد
غبار خاطر من ماه را فرو گیرد
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۲۹۷
همین ز می نه رخ بزم ها نگارین شد
کز این سهیل، لب بام هم عقیقین شد
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۲۹۸
ز آفتاب شود خشک خط چو تر باشد
خط عذار تو هر روز تازه تر باشد
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۲۹۹
خدنگ بی غرضان را خطا نمی باشد
ز ترک داعیه بهتر دعا نمی باشد
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۳۰۰
ز پیچ و تاب در دل به ما فراز نشد
چه حلقه ها که بر این در زدیم و باز نشد
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۳۰۱
به روی لاله و گل هر که می نمی نوشد
فسرده ای است که خونش به خون نمی جوشد
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۳۰۲
پیاله ای به لبم چرخ آشنا نکند
که بخت شور نمک در شراب ما نکند
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۳۰۳
دلی که آب شد از عشق برقرار بود
که گل گلاب چو گردید پایدار بود
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۳۰۴
دل از رفیق گرانجان ز عمر سیر شود
سفر به پای شتر هر که کرد پیر شود
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۳۰۵
به دست من کمر نازک تو چون آید؟
مگر مرا ز کف دست مو برون آید
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۳۰۶
اگر ز دست تهی، کام برنمی آید
چگونه بهله برون زان کمر نمی آید؟
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۳۰۷
نخلی که سرکشی نکند پایمال باد!
خون گل پیاده به گلچین حلال باد!
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۳۰۸
سیر شکوفه عقل مرا زیر دست کرد
این ماهتاب روز، مرا شیرمست کرد
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۳۰۹
در گلشنی که حسن تو عارض جمال کرد
گل آب و رنگ خود عرق انفعال کرد
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۳۱۰
حسن از حجاب، غصه و تشویش می خورد
شهباز چشم بسته دل خویش می خورد
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۳۱۱
با جسم کس به عالم بالا نمی رسد
دجال خرسوار به عیسی نمی رسد
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۳۱۲
دل از سفید گشتن مو ناامید شد
عالم سیه به چشمم ازین پی سفید شد
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۳۱۳
حسن تو زیردست خط مشکبار شد
این مور رفته رفته سلیمان شکار شد
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۳۱۴
غلیان ز دودمان وجود آشکار شد
عالم پر از ستاره دنباله دار شد
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۳۱۵
از اختیار دم دل گمراه می زند
این قلب، زر به نام شهنشاه می زند
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۳۱۶
گر چه در ظاهر به زه دارم کمان اختیار
چون رگ سنگ است در دستم عنان اختیار
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۳۱۷
تیشه من چون زند دامان جرائت بر کمر
هر رگ سنگی شود انگشت زنهار دگر
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۳۱۸
گر باغبان زکات زر گل برون کند
باد خزان طراوت گلشن فزون کند
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۳۱۹
اشکم همیشه خون به دل آستین کند
هر طفل را که روی دهی این چنین کند
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۳۲۰
خوبان اگر چه زبده اولاد آدمند
چون خط برآورند پریزاد عالمند
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۳۲۱
روشندلان که قبله خود روی او کنند
در هر نظر دو عید ز ابروی او کنند
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۳۲۲
در حفظ آن کسی که ز می بی خبر شود
هر برگ تاک، دست دعای دگر شود
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۳۲۳
بیداد آسمان چه خیال است کم شود
زور کمان حلقه محال است کم شود
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۳۲۴
از باده چون عقیق تو سیراب می شود
گوهر در آب خود چو شکر آب می شود
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۳۲۵
از خود گسسته، بار به دنیا نمی شود
مریم گران ز حمل مسیحا نمی شود
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۳۲۶
از بانگ نی دلی که جراحت نمی شود
بیدار از نسیم قیامت نمی شود
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۳۲۷
از تاج باج خواه فریدون حذر کنید
از کاسه گدایی وارون حذر کنید
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۳۲۸
تقصیر میانش ز خم و پیچ ندارد
حرفی است که گویند الف هیچ ندارد
صائب تبریزی — مطالع — شمارهٔ ۳۲۹
حاشا که طلبکار حق آرام پذیرد
این راه نه راهی است که انجام پذیرد