mabidan/ganjoor huggingface dataset:
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۵۱۸
زنهار که بد گفتن کس ورد مکن
وین آتش شر قرین گوگرد مکن
دانی که همیشه میجهد برق بلا
پس خر من فتنه گرد خود گردم مکن
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۵۱۹
پیش از تو شه زمانه بودند کسان
امروز تویی پس از تو هم بازپسان
گر دیده وری ز حال آینده مپرس
امروز بین که حال فرداست چسان
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۵۲۰
خوش نیست بهار گلشن دهر از آن
کین چهره سرخ میکند برگ رزان
گلزار جهان بین که ز بد مهری چرخ
در عین بهار نرگسش دیده خزان
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۵۲۱
هر چند که پی برم بر اسرار نهان
یکجو نبرم ره بسر و کار جهان
یا رب تو بکار خویش مشغولم ساز
وز کار جهانیان مرا باز دهان
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۵۲۲
اهلی ز توفیق بد تبرا میکن
از خلق ببر بحق تولا میکن
چون معرکه جهان بلا انگیزست
بنشین بکناری و تماشام میکن
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۵۲۳
معراج رسول و قاب قوسین ببین
پس موسی و نور و خلع نعلین ببین
معراج کجا و پایه طور کجا
این نسبت دوزخیست ما بین ببین
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۵۲۴
جز در ره علم دین دل آسوده مکن
جان از سخن فلسفه فرسوده مکن
تا لوح دل تو خالی از نیک و بدست
زنهار سیه ز حرف بیهوده مکن
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۵۲۵
گرد ترک کرم کند تو تر کیش ببین
هشدار و سیاست بزرگیش ببین
ترک است بلطف یوسف و گرگ بخشم
مفریب بیوسفی و گرگیش ببین
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۵۲۶
بی وجه مبخش و بی سبب نیز مزن
درملک مثلا باغبان باش و چمن
شاخی که گلی برآورد آبش ده
خاری که خرابی کند از بیخ بکن
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۵۲۷
با حق پدی نا حق در جنگ مزن
یعنی بزنا در زدن کس چنگ مزن
خواهی که بسنگسار لایق نشوی
بر شیشه ناموس کسان سنگ مزن
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۵۲۸
خوش وقت بهار و بانگ مرغان حزین
گل سایه فکند و سبزه ها سایه نشین
ایام بهار و رونق عهد شباب
خوش بودی اگر همیشه میبود چنین
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۵۲۹
ما گریه کنان بر سر خاک پدران
زین غم که شدند ازین جهان گذران
در زیر زمین هم پدران میگریند
بر تلخی این زندگی ما پسران
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۵۳۰
قرآن که درو گنج الهیست درون
از چار کتاب حق بقدرست فزون
جمعش شد و چارده چو اسم جامع
بحریست که خشک و تر از آن نیست برون
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۵۳۱
از پند رفیق مهربان عار مکن
بشنو سخن و تندی بسیار مکن
گر سود تو گفت کار میکن سخنش
ور سود ندارت بر آن کار مکن
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۵۳۲
یا رب بکرم درد مرا درمان کن
رحمی بمن سوخته هجران کن
یا راه بمومیایی وصل نمای
یا بر من دلشکسته کار آسان کن
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۵۳۳
چو گریه خون گشاد خواهم دادن
جان همه را بیاد خواهم دادن
آن دم که چو گرد باد آیم بسماع
خاک تن خود بباد خواهم دادن
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۵۳۴
ایسرو قد لاله رخ غنچه دهن
یاقوت لب سنگدل سیم دقن
کس را چه وجود با وجود تو بود
قربان تو با دهر که هست، اول من
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۵۳۵
از بهر سری ذلیل نتوان بودن
در خانه شب رحیل نتوان بودن
جان مال تو شد چرا فدابت نکنم
از مال کسان بخیل نتوان بودن
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۵۳۶
هر چند ز جور بخت نامقبل من
معشوقه مهربان شود قاتل من
باور نکنی که در دل غافل من
یک جو حذرست و الحذر از دل من
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۵۳۷
دل را بغم زمانه آلوده مکن
جان را هدف خیال بیهوده مکن
می خور که جهان هیچ بود آخر کار
خود را ز برای هیچ فرسوده مکن
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۵۳۸
برخیز و مکن تکیه به عمر گذران
می خور که وفا نیست در اطوار جهان
در باغ جهان ز مهر و بیمهری یار
صبح است گل آفتاب و زردست خزان
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۵۳۹
هرگز نکنی میل من ایعهد شکن
سنگ است دل تو ای بت سیم ذقن
من نرم چو موم کی کنم آندل سخت
این کار مقلب القلوب است نه من
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۵۴۰
عیسی دم ماست بخش شیرین نفسان
زحمت مده ایقریب چون خرمگسان
زنهار منه به خاکپایش دیده
آن نور دو چشم ماست چشمش مرسان
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۵۴۱
یارب دل من ز سینه ریشان گردان
وز اهل وفا و مهر کیشان گردان
بر خوان کرم اگر چو ایشان روزی
مهمان نسزد طفیل ایشان گردان
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۵۴۲
اهلی بگسل ز صحبت هیچکسان
با اهل دلان نشین نه با بوالهوسان
منت مکش از خضر بیک جرعه آب
جهدی کن و خویشرا بسر چشمه رسان
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۵۴۳
اهلی که بود خاک ره درد کشان
کوته نظرش نه قدر دانست نه شان
ظاهر نشود ذره وش از پستی بخت
جز در نظر بلند خورشید و شان
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۵۴۴
ساقی قدحی ببخش و بیداد مکن
قطع نظر از عاشق ناشاد مکن
جام همه چون صراحی از فیض تو پر
ما را به تواضع تهی یاد مکن
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۵۴۵
هرگز نشود حسن چنین خوار که من
بلبل نشود ز گل چنین زار که من
هر موی تنم بسته زنار و بتی است
کافر نشود چنین گرفتار که من
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۵۴۶
تا حال من حزین چه خواهد بودن
و انجام ز کفر و دین چه خواهد بودن
گه زهر غمم دهند و گه نوش طرب
تا کاسه آخرین چه خواهد بودن
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۵۴۷
ساقی، چو چراغ سحرم زار و زر بون
چشمم بعنایت تو بازست کنون
خیز از می کهنه روغنی کن به چراغ
دریاب و گر نه رفتم از دست برون
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۵۴۸
ای یوسف جان درون پیراهن تو
نقد و جهان جوی است از خرمن تو
مقصود زمین و آسمان گر طلبی
گنجیست نهفته در طلسم تن تو
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۵۴۹
باد است سخن ز مدح پر باد مشو
وز گفتن زشت هم بفریاد مشو
دشنام و دعا و مدح و ذم باد هواست
از باد هوا ملول و دلشاد مشو
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۵۵۰
بسرشت بچل صباح ایزد گل تو
کز صبر خمیر مایه گیرد دل تو
جایی که بدین صبر تو حاصل شده یی
بی صبر مراد کی شود حاصل تو
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۵۵۱
گر سفله غنی شود چه جود آید ازو
او جمله زیان است چه سود آید ازو
گویی ز وجود آن خسیس این غرضست
کافعال خسیسه در وجود آید ازو
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۵۵۲
هرکس که هوای نفس شد پیشه او
صد خار بلا روید از اندیشه او
مگذار که این خار بلا پهن شود
برکن ز زمین دل رگ و ریشه او
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۵۵۳
زن دوست نداری که بود دشمن تو
واتش فکند همیشه در خرمن تو
چون خون ترا نریزد آخر زن تو
کاول فکند دو شاخه درگردن تو
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۵۵۴
چون سبزه نخست بود همسایه سرو
وز همت او بلند شد پایه سرو
امروز ز روی راستی بی روشیست
گر بر سر او نمی فتد سایه سرو
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۵۵۵
با اینهمه بی نیازی و حشمت تو
افسوس ز خواری من و عزت تو
در هر نفس است صد هزار ناله
یک ناله نشد قبول در حضرت تو
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۵۵۶
گفتی غرضت ز بندگی چیست بگو
درویشی و کهنه ژندگی چیست بگو
عشق تو حیات و زندگی می بخشد
خوشتر ز حیات و زندگی چیست بگو
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۵۵۷
ای برقع ماه زلف همچون شب تو
جان بر رخ آب خضر از غبغب تو
از رشک قد تو سرو و بر خاک نشست
در آب و عرق فتاد قند از لب تو
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۵۵۸
ما را همه دم هوای یاریست ز نو
سرمستی عشق گلعذاریست ز نو
با موی سفید دل جوانیم زعشق
ای موی سفید تو بهاریست ز نو
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۵۵۹
اهلی چو سگ تو شد مشو غافل ازو
هر چند که گردی بودت در دل ازو
تو گلبن خوبیی و او خار رهت
چون دست بدامن تو زد بگسل ازو
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۵۶۰
آن دل که نگشته ام دمی خرم ازو
هر روز بتازه دیده ام صد غم ازو
خشنود نه من ازو نه او نیز ز من
بیزار شدست دل ز من منهم ازو
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۵۶۱
یارب تو خداوندی و ما بنده همه
رحمی، که ز کرده ایم شرمنده همه
ما را تو مراد اگر نبخشی که دهد
بخشنده تویی و جز تو خواهند همه
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۵۶۲
دشمن چو توانا شود و خونخواره
با او نبود غیر مدارا چاره
هر چند که او کشد فروهل تو بلطف
تا رشته عافیت نگردد چاره
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۵۶۳
درمعرکه بگریز ز پیکان همه
و اندیشه مکن ز تیر باران همه
گر مرگ کمان کشد ببندیش که هست
در قبضه قدرت خدا جان همه
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۵۶۴
آدم که خداش سرفرازی داده
و اندر همه کار چاره سازی داده
شیطان فریب نفس در هر نفسی
چون طفل رهش هزار بازی داده
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۵۶۵
عالم شب و روزیست درین حادثه گاه
وان روز و شبت موی سپیداست و سیاه
چون شب بگذشت و روز شد باز پدید
برخیز که چشم همرهانست براه
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۵۶۶
ما میوه این چمن چشیدیم همه
ور بار دلی بود کشیدیم همه
دیدیم هر آنچه دیدنی بود دلا
نادیده همان گیر که دیدیم همه
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۵۶۷
آن گل که بود رخش گلستان همه
وز دیدن او تازه بود جان همه
گر گفت رقیب وصل او حق منست
نومید مشو که حق بود زان همه
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۵۶۸
در عشق زبونی از زبردستی به
درویشی و نیستی ز صد هستی به
ما أهل غمیم و خنده و گریه ما
از خنده عیش و گریه مستی به
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۵۶۹
ایچشمه آفتاب با روی چو ماه
خورشید پرستان همه را در تو نگاه
بس چشم سیاه از انتظار تو سفید
بس روی سفید از غم عشق تو سیاه
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۵۷۰
عشق تو بلای عقل و دین است همه
از ما همه مهر و با تو کین است همه
هر چند دل آزرده شویم از ستمت
دل با تو خوشست و فتنه این است همه
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۵۷۱
یا رب بکرم نگاهدارنده تویی
نقش همه را رقم نگارنده تویی
هر چند که من تخم اهل میکارم
کارنده منم ولی برآرنده تویی
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۵۷۲
ای محرم راز دل چه بیگانه وشی
تا چند برنگ و بوی این باغ خوشی
در گوش تو معرفت شود ناله مرغ
چون خطی اگر فتیله از گوش کشی
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۵۷۳
ای آب بقا اگر ز گل پاک شوی
آیینه لعبتان افلاک شوی
آلودگی تن از صفا دورت کرد
مگذار که در همین صفت خاک شوی
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۵۷۴
اهلی ز جهان چو قسمت خویش خوری
گر کوشی وگرنه کی کم و بیش خوری
بگریز ز خلق زانکه زنبور و شند
گر نوش طلب کنی همه نیش خوری
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۵۷۵
اهلی بسخن کجا رسیدی باری
زان حسن نهانی چه شنیدی باری
سیمرغ ستایی تو و سیمرغ که دید؟
ور دید کسی تو خود ندیدی باری
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۵۷۶
گر از همه کس بلطف و احسان گذری
آسوده کی از حسود نادان گذری
چون خار رهت گیرد و چون سگ بگزد
هر چند ازو کشیده دامان گذری
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۵۷۷
ایخواجه ز بخل اگر تو ایمان بدهی
خوشتر بودت ازانکه یک نان بدهی
در دیده ادراک تو چون اهل کرم
گر جلوه کند حسن کرم جان بدهی
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۵۷۸
با هر که دمی نشست و برخاست کنی
باید که ازو هزار درخواست کنی
گربر سر عرش سوی فرش آیی باز
تا مشرب خود بمشربش راست کنی
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۵۷۹
گرد در پی قول و فعل سنجیده شوی
در دیده خلق مردم دیده شوی
با خلق چنان مزی که گر فعل ترا
هم با تو عمل کنند رنجیده شوی
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۵۸۰
ایخاک چرا چو آتش از جا شده‌ای
گویا که نه از آدم و حوا شده‌ای
زادی ز پدر به وضع حمل از مادر
بنگر که خود از چه وضع پیدا شده‌ای
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۵۸۱
از عامه مشو ملول اگر با درکی
کو واسطه گشت تا تو صاحب ترکی
گر حاصل شاخ جمله میبود ثمر
میسوخت شجر ز غایت بی برگی
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۵۸۲
رحمان طلبی ز اهل عرفان گردی
شیطان طلبی غرقه عصیان گردی
ای کور بصر شرم نداری که ز جهل
رحمان بلی پیرو شیطان گردی
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۵۸۳
خضر ره ماست عقل در راهبری
غول ره تست نفس در شکل پری
غولت بسراب خواند و خضر بآب
هشدار کزین میانه بازی نخوری
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۵۸۴
هر چند حریف شاهد نغز شوی
شهوت نکنی که سست و پالغز شوی
شهوت چونی قند کشد شیره جان
تا چون نو بوریا تهی مغز شوی
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۵۸۵
هر سبزه گل که بر دمد ز آب و گلی
خطیست بخون مردمانش سجلی
پیداست ز داغ لاله کز روی زمین
کس زیر زمین نرفت بیداغ دلی
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۵۸۶
من گر چه نمیزنم دم از دانایی
صاحبنظرم بدیده بینایی
عیش و مزه جهان چشیدم همه عمر
در هیچ نبود لذت تنهایی
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۵۸۷
اهلی تو گهی قبول جانان گردی
کاشفته صفت گرد بیابان گردی
بگریز چو گرد باد از صحبت خلق
زان پیش که از جمع پریشان گردی
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۵۸۸
یارب خجلم بغایت از روی نبی
مگذار که دور گردم از کوی نبی
سوی تو شفیع من نبی گر نشود
یارب تو شفیع من شوی سوی نبی
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۵۸۹
شرع از پی آن بود که غوغا نکنی
کاری که نکو نباشد اصلا نکنی
گرکار تو بر مراد طبع تو بود
صد کس بکشی و هیچ پروا نکنی
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۵۹۰
ایخواجه که از خلق بمال افزونی
وز کوکبه صد برابر گردونی
از دوش اگر نیفکنی بار زکوة
در خاک فرو روی اگر قارونی
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۵۹۱
گر حج نکنی کجا بجایی برسی
کی تا نروی برهنمایی برسی
حق در همه جاست کعبه زانست که تو
سعیی ببری تا بصفایی برسی
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۵۹۲
ایخواجه که در حقیقت حق کوشی
رمزیست در احرامش اگر باهوشی
یعنی که ز کسوت ریایی بدر آ
تا خلعت رحمت الهی پوشی
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۵۹۳
هر گاه که در معنی قرآن برسی
بیشک بطلسم گنج پنهان برسی
قرآن همه گنجنامه سر حق است
گر فهم کنی به سر سبحان برسی
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۵۹۴
گر منکر حشر و نشر و رستاخیزی
در نقش غلط ز عقل رنگ آمیزی
هر شامگهت روز پسین است ز خواب
هر صبح، قیامتی که بر میخیزی
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۵۹۵
هر چند که جز بلطف باری نخوری
سعیی بنما که تا نکاری نخوری
چون طفل اگرت شیر مادرت روزیست
بی آنکه طلب کنی بزاری نخوری
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۵۹۶
بی تربیت حکیم چیزی نشوی
بی خدمتی از اهل تمیزی نشوی
گر جود عزیزی نکشی روزی چند
گر یوسف مصری که عزیزی نشوی
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۵۹۷
گر در نظر خجسته فالی برسی
بنشین بادب تا بمآلی برسی
از شوخی خود شکسته شد شاخ بهار
شوخی نکنی تا بکمالی برسی
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۵۹۸
آن به که بکس مزاح بازی نکنی
تا رخنه بکار سر فرازی نکنی
رویت نشود کبود از سیلی کس
چون سوسن اگر زبان درازی نکنی
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۵۹۹
خوش زی بکسان که بینی از دهر خوشی
ور جور کنی همانقدر جور کشی
نیشی که زنی ترا همان نیش زنند
کان زهر که خود چشانده یی باز چشی
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۶۰۰
از مهر بتان اگر چه فرسوده شوی
رغبت نکنی کز پی بیهوده شوی
گر پا کدلی بترس از آلایش نفس
کالوده شوی و سخت آلوده شوی
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۶۰۱
در خانه اگر نکو سرشتی داری
بی چشم بدان عجب بهشتی داری
ور بد گهری نعوذ بالله باشد
چون دوزخیان عذاب زشتی داری
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۶۰۲
گر بخت مدد کند که بویی ببری
برخیزی و ره بجستجویی ببری
میدان فلک پر است از گوی مراد
باشد که تو از میانه گویی ببری
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۶۰۳
ای آنکه چو نخل تازه آراسته‌ای
فیروزی بخت از خدا خواسته‌ای
فردا است خزان پیری و سستی عمر
سستی مکن امروز که نوخاسته‌ای
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۶۰۴
ای گوهر دل که گنج شاهی داری
حیران توام که هر چه خواهی داری
موجود شود هر آنچه مقصود تواست
پیداست که نشأه الهی داری
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۶۰۵
یارب بکام دولت خویش رسی
یعنی بکمال همت خویش رسی
هر چند گذشت از فلک مرتبه ات
خواهم که بصدمرتبه زین بیش رسی
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۶۰۶
پروانه صفت اهلی اگر سوخته یی
زانست که بر شمع نظر دوخته یی
در آتش خویش اگر بسوزی خاموش
کین آتش جانسوز خود افروخته ییی
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۶۰۷
گر بر عدم و وجود عالم نفسی
میبود بقدر غیرتم دسترسی
میسوختم آیینه هستی همه را
تا صورت خوب او نمیدید کسی
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۶۰۸
آن گل که بنازکی ندارد بدلی
بر دامن او مباد خار و خللی
روزی سوی من آید و روزی سوی غیر
هر روز برآید آفتاب از محلی
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۶۰۹
خوش آنکه گشاد چشم و دل سوی کسی
آشفته دل است از غم موی کسی
چون نیست گزیرش ز غمی هر که بود
باری غم دل به شادی روی کسی
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۶۱۰
عاشق شوی آنزمان که تن خاک کنی
نقش بت پرست از دورن پاک کنی
عاشق نشوی بدانکه چون لاله مست
داغب بنهی و جامه یی چاک کنی
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۶۱۱
ساقی تو مگر چشم کرم باز کنی
تا کی همه شیوه جفا ساز کنی
دریا دریا بکام مستان ریزی
یک جرعه بما دهی و صد ناز کنی
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۶۱۲
گر طالب فیض آب انگور شوی
می نوش نه خمر کز صفا دور شوی
می یک دو دم است بعد از آن مست شراب
خمرست گهی که مست و مخمور شوی
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۶۱۳
اهلی بدر آ ز گوشه تنهایی
می نوش و بعیش کوش اگر دانایی
در دنیی اگر ز عیش دنیا دوری
دنیا چکنی چکاره دنیایی؟
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۶۱۴
گر خاک رهش بدیده ام گل کردی
کی تخم امید میوه دل کردی
گر چرخ ز انجم نشدی دانه فشان
کی خرمن مهر و ماه حاصل کردی
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۶۱۵
جان در غم یوسف چو زلیخا نکنی
یعقوب صفت نه مرد بیت الحزنی
در معرکه عشق چه نامند ترا
کاندر صف عشاق نه مردی نه زنی
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۶۱۶
آراسته آمد و چه آراستنی
دل خواست بعشوه و چه دل خواستنی
بنشست و شراب خورد و برخاست برقص
وه وه چه نشستی چه برخاستنی
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۶۱۷
از عشق اگر جگر کبابی باشی
به کز پی عقل در سرابی باشی
در سایه مقبلی اگر خاک شوی
بهتر که بخود سر آفتابی باشی
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۶۱۸
ای باد بیک سخن دلم خوش کردی
زخم دل از آن عهد شکن خوش کردی
جان تازه شد از پیام آنشوخ مرا
خوش باد دلت که جان من خوش کردی
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۶۱۹
آنی که بحسن از مه و خورشید بهی
از غمزه کسی ز خنده جان بازدهی
گر میل چنین سرمه ز مژگان سازی
خاکت ندهد کسی که بر دیده کشی
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۶۲۰
ای کز مه خود چو سایه بی نور تری
نزدیک تری و ز همه مهجور تری
از کعبه مقصود چو رو تافته یی
هر چند که میروی ازو دور تری
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۶۲۱
ساقی نظری به بینوایی باری
گر باده نمیدهی صلایی باری
درمان منست یک نگه چون نکنی
از نیم نگه نیم دوایی باری
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۶۲۲
گر وعده همیدهی و جان میسوزی
گاهم بکرشمه نهان میسوزی
شمعی تو و صد زبان چرب است ترا
القصه مرا بصد زبان میسوزی
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۶۲۳
گفتی ز زبان سبزه زار و لب جوی
کز آب حیات عمر جاوید مجوی
این باد هواست در پی باد مپوی
می آب بقاست میخور و هیچ مگوی
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۶۲۴
گر زلف چو شست او قضا بگشادی
وین دانه خال بر لبش بنهادی
از شاخ بلند طوبی باغ بهشت
کی طایر جان بدام دل افتادی
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۶۲۵
اهلی تو که با اهل ریا نزدیکی
از پستی خود بحق کجا نزدیکی
منصور صفت بلندی از عشق طلب
بردار برآ که با خدا نزدیکی
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۶۲۶
می نوش نه آنچنان که از دست شوی
در پای خسان چون خاک ره پست شوی
بیداری عیش شب بفریاد چه سود
کز خواب صبوحی چو سگان مست شوی
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۶۲۷
در راه سخن جز به ادب راه مپوی
بیشی بسخن زمهتر از خویش مجوی
بلبل نشوی که خوانمت هرزه سرا
طوطی شو اگر نپرسمت هیچ مگوی
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۶۲۸
گر با همه کس راست روی پیشه کنی
فردوس چو شیران خدا بیشه کنی
هر نیک و بدی که با کسی خواهی کرد
باید همه در شان خود اندیشه کنی
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۶۲۹
گر خلق فرشته اند اگر دیو و پری
باید همه را بچشم نیکو نگری
با خلق معاش چون صبا کن یعنی
بر خار چنان گذر که بر گل گذری
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۶۳۰
با یوسف خویش گرگ در پوست تویی
زیرا نه چنان که خاطر اوست تویی
با دشمن دوست گر ترا دوستی است
میدان بیقین که دشمن دوست تویی
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۶۳۱
آنگل که بود به حسن شمع چگلی
سر وی نزند چو او سر از آب و گلی
هر چند که صد هزار دل سوخته است
یارب نرسد بخرمنش دود دلی
اهلی شیرازی — رباعیات — شمارهٔ ۶۳۲
خوش گفت به باغ بلبل نغمه سرای
حرفی ز جفای عالم عشوه نمای
فریاد که یاد فتنه از باغ جهان
گلها همه بر دو خار و خس ماند بجای
اهلی شیرازی — معمیات — بخش ۱ - دوازده امام
آب حیوان خوش بود و ان لعل لب زان خوشترست
در صفا آن لعل فاش از جوهر جان خوشترست
محمد
درج آن در دهان شد جان ما، دل خار خورد
از حسد کان در ز صد لؤلؤی عمان خوشترست
علی
می خوشست اما باشک همچو مرجانم اگر
گوشه چشم افکند مرجانش از آن خوشترست
حسن
سنبل او خوشه افشانید وه کافتاد ازو
دانه یی بر دامنش کز در غلطان خوشترست
حسین
آن پریوش زلف بر دامان فرو افکنده است
سنبل است آنطره و سنبل بدامان خوشترست
علی
مغز جوی از آخر علم محبت پوست چیست؟
اینسخن ایدل ز علم صد سخندان خوشترست
محمد
محو شد خون دل آخر در دو چشم از برق وصل
گرچه از شمع جمالش دیده گریان خوشترست
جعفر
در جفا گر بیحدست آن چشم باری پیش ما
این جفا از صد هزاران لطف و احسان خوشترست
موسی
از تف دل جان بود در موی او سر سایه اش
پیش آن خورشید رخ کز ماه تابان خوشترست
علی
ایصبا خاری بیار از راه او کان خار ره
بر شکسته دل ز صد گلزار رضوان خوشترست
محمد
روز رحمت شد دگرگون ریخت از دامن چو در
قطرها کان هر یک از چشم در افشان خوشترست
علی
میخورد از دست غم چشمم بسی سیلی ز عشق
تا کند پنهان نظر چون عشق پنهان خوشترست
حسن
حسرت آنسرو بی پایان و چشم آخر ندید
نخل قد یار خود کز سروبستان خوشترست
محمد
پیش چشم آن ابرو ار محرابی آرد بر مدار
چشم ازو اهلی که این از کفر و ایمان خوشترست
اهلی شیرازی — معمیات — بخش ۲ - آدم
بدل طبیب چو دستی نهاد شیون خاست
ز درد دل بهر انگشت آهی از من خاست
اهلی شیرازی — معمیات — بخش ۳ - آتشی
دلم دور از تو هر شمعی که افروخت
عیان تا گشت آه آتشین سوخت
اهلی شیرازی — معمیات — بخش ۴ - ایاز
گر انا الحق ندهم دست چرا ایدل و جان
وادی ایمن و منصورت از آن داد نشان
اهلی شیرازی — معمیات — بخش ۵ - اسعد
آنکه خلقی از غمش سرگشته روز و شب شدند
دی دهان بگشود و صد سرگشته خندان لب شدند
اهلی شیرازی — معمیات — بخش ۶ - الله وردی
یار عاشق کشته لیکن کشته در خاک مزار
لوحش الله ورد گشته در هوای روی یار
اهلی شیرازی — معمیات — بخش ۷ - اگهی
در سر میدان جانبازان خود بهر خدای
تا مه نو گوی و چوگان بشکند ناگه در آی
اهلی شیرازی — معمیات — بخش ۸ - اصیل
ساقیا بشکند صراحی تن
لب لعلت اگر بیابم من
اهلی شیرازی — معمیات — بخش ۹ - افصح
نشان خدنگ از رهی باز جست
ببین در دلش کو نشان درست
اهلی شیرازی — معمیات — بخش ۱۰ - اختیار
بسکه پرشد سینه ز تیر ترک مست
گر کسی تیرم زند تیر او خواهد شکست
اهلی شیرازی — معمیات — بخش ۱۱ - انس
قلب روی اندوده نستانند در بازار حشر
خالصی باید که بیرون آید از آتش سلیم
اهلی شیرازی — معمیات — بخش ۱۲ - بابر
نابرده رنج گنج میسر نمیشود
مزد آن گرفت جان برادر که کار کرد
اهلی شیرازی — معمیات — بخش ۱۳ - ثابت
در قافله که نقد نام همه است
در نظم وجود ما نظام همه است
گر چار مشان قافله سالار شود
ثابت شود آن نام که کام همه است
اهلی شیرازی — معمیات — بخش ۱۴ - بهاء میر
دو دلبرید تو مهر چرخ لایق هم
بیاد مهر دو دلبر شوید عاشق هم
اهلی شیرازی — معمیات — بخش ۱۵ - پیری
بیزلف از شست بتان دلها پریشان دیده ام
چونماهی از بیگانگی هر یک گریزان دیده ام
اهلی شیرازی — معمیات — بخش ۱۶ - بها
گر چه در دل سر جنگست بتانرا همه دم
در دل ما سر صلحست و صفا بر سر هم
اهلی شیرازی — معمیات — بخش ۱۷ - بلال
چو پیراهن ز شوق آن نوگل من
شکافد سینه را دل تا بدامن
اهلی شیرازی — معمیات — بخش ۱۸ - تاج
چشمم که بود از اشک در جی از لیالی
تا دیده ام لب او شد درج دیده خالی
اهلی شیرازی — معمیات — بخش ۱۹ - پیری
هرگز نکند فلک بکس پروایی
رحمی نکند بعاشق شیدایی
بار تو کوه را در آن یارا نیست
کرده ست رقم بنام بی یارایی
اهلی شیرازی — معمیات — بخش ۲۰ - پهلوان
عاشق که مراد خویش جوید مادام
هرگز نرسد ز وصل دلدار بکام
پروانه که سوخت جان خویش از پی وصل
آنسوخته را شه مه اقبال تمام
اهلی شیرازی — معمیات — بخش ۲۱ - پیر
برداشت ساقی ما شرم از میان و منهم
گل پیرهن قبا را بگشود و پیرهن هم
اهلی شیرازی — معمیات — بخش ۲۲ - جنید
اگر نه در پی نردند آن دو نرگس مست
گرفته اند چرا طاس کعبتین بدست
اهلی شیرازی — معمیات — بخش ۲۳ - جمشید
دل گر چه مفلس است بسی گوهر مراد
از چشم ما شمرد بدست تو حوراد
اهلی شیرازی — معمیات — بخش ۲۴ - حالی
نشد از آه و ناله احباب
عالمی بیرخ مهم در خواب
اهلی شیرازی — معمیات — بخش ۲۵ - حمید
گل شکفت و کوه و صحرا سبز و خرم گشت هم
از چمن بیحد سه برگه خاسته وز دشت هم
اهلی شیرازی — معمیات — بخش ۲۶ - حاجب
تیغ جور مدعی زخمی مرا بر دل رساند
آن جراحت خوب شد اما نشان او بماند
اهلی شیرازی — معمیات — بخش ۲۷ - حیدر
تن که بیمار تو شد بر سرکه باشد یاورش
چهره زردست و چشم بسته از خون ترش
اهلی شیرازی — معمیات — بخش ۲۸ - حسام
کاش خجسته دل دهد جرعه لعل خویش وی
تا بشکافد از دلم آبلها بصاف می
اهلی شیرازی — معمیات — بخش ۲۹ - حسام
تیر مژگان تو بی زهرست زهر آلود نیست
گرچه گفتم روستایی وار دریاب ایعزیز
اهلی شیرازی — معمیات — بخش ۳۰ - حمزه
جهانی دل کباب از غم که آن گل ز آه مستانش
شرار اخگر دل می‌جهد بر طرف دامانش
اهلی شیرازی — معمیات — بخش ۳۱ - حسام
نقل سر شراب ندارد دل کباب
جز ذکر آن دهان که خوش آید بکام ما
اهلی شیرازی — معمیات — بخش ۳۲ - حسینی
براه دل ایجان من نگروی
کز آسیب آهش تو فانی شوی
اهلی شیرازی — معمیات — بخش ۳۳ - خرم
گرخم زلفش درآرد سر بدل همدم شود
بر هوا تاج سر اندازد دل و خرم شود
اهلی شیرازی — معمیات — بخش ۳۴ - ذهبی
رود چون قطره های ژاله اشک از چشم نمدیده
یکایک باز میآید نمیگردد تهی دیده
اهلی شیرازی — معمیات — بخش ۳۵ - رفیع
گوشه برقع بر آن خورشید رخ داغ دلست
وز قبا داغی دگر دارد که وصلش حاصلست
اهلی شیرازی — معمیات — بخش ۳۶ - زیرک
ترک خورشیدی که شاه ملک نیکویی بود
نامراد از ترک و تاجیکان بهندویی بود
اهلی شیرازی — معمیات — بخش ۳۷ - سیفی
نسیم صبح میخواهم که شاخ گل بجنباند
بسرو قامت ساقی گل صد برگی افشاند
اهلی شیرازی — معمیات — بخش ۳۸ - سهراب
مه شهره بحسن و چون تو خوش نه
خوبست ولی چو شهرتش نه
اهلی شیرازی — معمیات — بخش ۳۹ - شاه ملا
خاکروبان درت را هوس کعبه خطاست
گر دل بیسر و پاییم کند میل رواست
اهلی شیرازی — معمیات — بخش ۴۰ - زین
بصید دل کمند ره شد آنکاه کل بهر گامی
خم زلفت گشا تا تیر بر هو سو نهد دامی
اهلی شیرازی — معمیات — بخش ۴۱ - سهراب
شب هجرست و ما آشفته ایم از زلف او ایدل
چو شب تا رست ودرهم راه تو دست از طلب بگسل
اهلی شیرازی — معمیات — بخش ۴۲ - سعد و سعید
اهلی چه خوش آنعید که او سوی تو بشتافت
بس عید بیابی کم از آن لیک توان یافت
اهلی شیرازی — معمیات — بخش ۴۳ - شاپور
نمک در آب حیوان زان لبت از خنده اندازد
گر آن شوی برانگیزد که این شوریده نگذارد
اهلی شیرازی — معمیات — بخش ۴۴ - شمس
گمان نیست بعد از کمند تو رستن
که خواهند مردم یکی جا نشستن
اهلی شیرازی — معمیات — بخش ۴۵ - شیخ امین
خورشید من برقع کشد تا روی چو مه بینمش
گر چه مکرر دیده ام خواهم دگر ره بینمش
اهلی شیرازی — معمیات — بخش ۴۶ - شیخ زین
مشتاق تو ای نگار مفلس گردید
چون غارت ساحران چشمان تو دید
زان راه زنان هر آنکه بیش اکثر برد
باقی همه یکیک و بآخر نرسید
اهلی شیرازی — معمیات — بخش ۴۷ - عفیف
ای دور گشته عافیتم از دهان تو
تا کی جدا بود دهنم از دهان تو
اهلی شیرازی — معمیات — بخش ۴۸ - عبدالله
نه که بیخون جگر راحت دل دیده نیافت
تا دلم خار نخورد آبله پا نشکافت
اهلی شیرازی — معمیات — بخش ۴۹ - غریب
چو چشم از مژه پرویز نی است لؤلؤ بیز
غبار خاک درت را عبیر وش گو بیز
اهلی شیرازی — معمیات — بخش ۵۰ - غنی
یکدم آسوده ز کشتن دل قصاب نبود
تیغ خونریز دل سخت ترا خواب نبود
اهلی شیرازی — معمیات — بخش ۵۱ - قطب الدین
قطره با سیل دو بینی بمحل صمدیت
گر دو بینی دو نبینی بمقام احدیثت
اهلی شیرازی — معمیات — بخش ۵۲ - کاکا
جهان تنها گرفت از خلق خوش یار
کجا با لشگران گیرد دگر بار
اهلی شیرازی — معمیات — بخش ۵۳ - کریم مراد
کرام کریم و مرید مراد
به تشریف هم در جهانند شاد
اهلی شیرازی — معمیات — بخش ۵۴ - قلی
گفته دیوانه باشد خنده و در دل چرا
درد و خنده هر دو آخر ظاهرست اینک مرا
اهلی شیرازی — معمیات — بخش ۵۵ - منصور
برنگین خاتم جانست نام آن صنم
ور دهد دستم بکارم در سواد دیده هم
اهلی شیرازی — معمیات — بخش ۵۶ - مرشد
هر که از اهل یقین از جام حیدر گشت مست
مشرک آب کوثر از دست علی طرفی نسبت
اهلی شیرازی — معمیات — بخش ۵۷ - مسکر
گر نسیم از طره سنبل بیفشاند غبار
نافه های مشک ریزد در سر زلف نگار
اهلی شیرازی — معمیات — بخش ۵۸ - محمود
آن دهانم برده است از یاد و باز آرد به یاد
باز گردد عمر رفته گرچه بی‌او شد به باد
اهلی شیرازی — معمیات — بخش ۵۹ - میر شیخ علی
ز درد درد تو بسیار خون دل خوردم
خمیر عیش ولی شد سرشته زان دردم