mabidan/ganjoor huggingface dataset:
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۷۱
چندانک نگاه می کنم از چپ و راست
می ترسم از آن دمی که آن دم نه سزاست
قول من و فعل من همه عین خطاست
یا رب تو بده که من نمی دانم خواست
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۷۲
بی باد تو آب و گل ما هیچ بود
بی عشق تو جان و دل ما هیچ بود
از ذکر تو یک نفس اگر وامانیم
در هر دو جهان حاصل ما هیچ بود
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۷۳
ای خدمت تو سعادت و پیروزی
مولای تو بودن سبب بهروزی
از خدمت تو دست ندارم که زتو
هم عمر فزون می شود و هم روزی
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۷۴
هر جا[ن] که شنیده است ندای دردت
بر دوش دل افکند ردای دردت
با درد تو دل کیست که درمان طلبد
صد جان عزیزان به فدای دردت
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۷۵
آنها که درین جهان زغوغا برهند
از خرسندی و از مدارا برهند
یا رب تو بدانچ هست خرسندی ده
تا ما برهیم و خلق از ما برهند
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۷۶
توفیق کسی را که موافق باشد
حالش همه با عشق مطابق باشد
یا رب تو مرا اگر نیم لایق عشق
در کار کسی کن تو که عاشق باشد
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۷۷
چون معترفم بدانچ سرمستی هست
در حضرتت افلاس و تهیدستی هست
من آنِ توَم، تو را چه باشد؟ هیچی
تو آن منی مرا همه هستی هست
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۷۸
بر جان منت دسترسی نیست که نیست
واندر دلم از تو هوسی نیست که نیست
تنها نه منم چنین که در جمله جهان
زین سان که منم از تو کسی نیست که نیست
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۷۹
بیچاره دل شکسته چون بستهٔ تست
بی مرهم وصل هر زمان خستهٔ تست
چون می گسلی از آنک پیوستهٔ تست
گر بستهٔ تست دل نه بشکستهٔ تست
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۸۰
کس نیست که چون من زتو دل تافته نیست
سررشتهٔ وصل تو کسی بافته نیست
لطف تو مگر دست بگیرد، ورنه
راه تو به پای چون منی یافته نیست
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۸۱
تا خاک تو کحل دیدهٔ ما گردد
در دیدهٔ ما سرّ تو پیدا گردد
یا رب تو به فضل خویش جایی برسان
زان پیش که این دو رشته یکتا گردد
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۸۲
بر من در رحمت که گشاید جز تو
شادیّ دل من که فزاید جز تو
از گرد ره تو سرمه ای ساخته ام
زان در چشمم کسی نیاید جز تو
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۸۳
در دیدهٔ دیده ام تویی بینایی
در لفظ و عبارتم تویی مبنایی
در هر قدمم راه تو می بنمایی
ای من تو شده تو من چه می فرمایی
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۸۴
من خواجهٔ عالمم تو معبود منی
مقصود جهانم و تو مقصود منی
هر جا که دلی است شاهدی می طلبد
من شاهد حضرتم تو مشهود منی
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۸۵
یا رب تو حلاوتی به جانم برسان
وز هجر زمانه با وصالم برسان
جز تو همه ناقصند در عین وجود
ای کامل مطلق به کمالم برسان
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۸۶
ای لطف تو زهر نیستی را تریاک
وای قهر تو از نیستی ما بی باک
از خاک ترابی که کنی آب حیات
پس آب حیات را مریزان در خاک
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۸۷
یا دم بی غم مرا تو بی غم گردان
مقصود من خسته میسّر گردان
بنمای مرا روی، مکن، این خوش نیست
تو با من و من بی تو چنین سرگردان
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۸۸
ای در عالم عیان تر از هر چه عیان
در بی چونی نهان تر از هر چه نهان
نزدیک تری به بندگان از ره جان
ای دورتر از هر چه بود عقل گمان
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۸۹
بردارد اگر بر درش افکنده شویم
آزاد کند زصدق اگر بنده شویم
ای آنکه زمرده زنده بیرون آری
ما را نفسی ده که بدان زنده شویم
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۹۰
زین گونه که حال ماست ای بار خدای
گر دست نگیری تو در آییم از پای
[یا] صبر کرامت کن و تسلیم و رضا
یا صدمت قهر خویش ما را منمای
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۹۱
ای آنک تو را همه صفت احسان است
با عفو تو طاعت و گنه یکسان است
زان کرده نگاهی که دلم ترسان است
گر عفو کنی به نزد تو آسان است
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۹۲
ای مایهٔ رهبری و گمراهی تو
سهل است مرا طاعت اگر خواهی تو
گر خوانم و گر نخوانمت می دانی
گر خواهم و گر نخواهم آگاهی تو
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۹۳
گه خسته دل و سوخته خرمن باشم
گه بسته دم و گشاده دامن باشم
یا رب همگان را تو به مقصود رسان
باشد که در آن میان یکی من باشم
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۹۴
ای آنک برِ تو قدر دارد آهی
درویشی را فضل نهی بر شاهی
آنجا که عنایت تو باشد باشد
کاهی کوهی وگرنه کوهی کاهی
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۹۵
دل پرتو لطف تست رایش بفزای
در مقعد صدق خویش جایش بنمای
شهباز سپید عالم پاک است او
این زنگلهٔ خاک زپایش بگشای
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۹۶
ای آنک به دوست جان دشمن بخشی
مسکینان را هزار مسکن بخشی
بر درگه تو پیر شدم گرچه بدم
شاید که مرا به پیری من بخشی
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۹۷
در راه توَم گر زیم و گر میرم
دل بر که نهم چون زتو دل برگیرم
پیری برِ رحمت تو قدری دارد
چون بر در تو پیر شدم بپذیرم
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۹۸
یا رب مددی زلطف تعیینم کن
تحصیل رضای خویش آیینم کن
داعی اجل چون طلب روح کند
توحید به وقت نزع تلقینم کن
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۹۹
آنجا که نه پیدا نه نهان در گنجد
کی داعیهٔ سود و زیان در گنجد
اما چو گناه عاصیان عفو کنند
باشد که رهی در آن میان در گنجد
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۱۰۰
لطفی بکنی عنایت از سر گیری
زین نقد دغل که می زنم زرگیری
در مملکتت هیچ نیاید خللی
گر هیچ کسی را به کسی برگیری
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۱۰۱
بنیاد دل ما غم تو ویران کرد
ما را هوس عشق تو سرگردان کرد
زآنجا که تویی مگر که لطفی بکنی
پیداست کز اینجا که منم چه توان کرد
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۱۰۲
از لطف تو هیچ بنده نومید نشد
مقبول تو جز مقبل جاوید نشد
لطفت به کدام ذرّه پیوست دمی
کان ذرّه به از هزار خورشید نشد
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۱۰۳
فرمان فرمان اگر فرستی شاید
درمان درمان ما از آن افزاید
عصیان عصیان گرچه زما می آید
احسان احسان زحضرتت می آید
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۱۰۴
ای خالق هر توانگر و هر درویش
می سازی کار هر یک از اندک و بیش
از لطف و کرم ساخته کن کار جهان
کز صنع تو یک ذرّه نگردد کم و بیش
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۱۰۵
در آتش عشق رنگ دل بزاید
جز در غم عاشقی طرب نفزاید
در عشق دل و دلبر ثابت باید
یا رب تو دلی بخش که آن را شاید
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۱۰۶
چون من به تو دادم دل و دین بس باشد
نفرین توم از آفرین بس باشد
من می گویم جمله تویی من هیچم
تسبیح بزرگ من همین بس باشد
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۱۰۷
من لوح دل از جمله امانی شستم
جان را زنشاط و کامرانی شستم
تا آتش سودای تو در جان من است
من دست از آب زندگانی شستم
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۱۰۸
مقصود میان من و تو پنهان است
دل را سببی هست که سرگردان است
زینجا که منم حدیث بس دشوار است
زآنجا که قبول تست بس آسان است
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۱۰۹
ای جان مرا امید جاوید به تو
روشن دل من چو روی خورشید به تو
فارغ کنم از امید و بیم دگران
چون بیم دلم زتست و اومید به تو
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۱۱۰
ای از تو خرابی سبب آبادی
وای در غم تو هزار جان را شادی
در بندگیت از دو جهان آزادم
هرگز دیدی بنده بدین آزادی
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۱۱۱
از عقل بلند اگر نیم پستم گیر
هشیار زمانه گر نیم مستم گیر
با هر که زتو گریختم سود نداشت
از تو به تو در گریختم دستم گیر
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۱۱۲
از خاک ره خود آبم ارزانی دار
یا رؤیت خود به خوابم ارزانی دار
چون هستی تست کنج دلهای خراب
یا رب تو دل خرابم ارزانی دار
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۱۱۳
از تست فتاده در خلایق شر و شور
در پیش تو درویش و توانگر همه عور
ای با همه در حدیث و گوش همه کر
وای با همه در حُضور و چشم همه کور
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۱۱۴
ای از همه بی نیاز و ای بنده نواز
و از تست که کار من نمی گیرد ساز
صد مشغله در راه من انداخته ای
آنگه گویی تمام با من پرداز
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۱۱۵
نه چارهٔ آنک با تو گردم همراز
نه زَهرهٔ آنک از تو برآرم آواز
کارم زتو البته نمی گیرد ساز
کار من بیچاره حدیثی است دراز
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۱۱۶
ای آنک تو را به هیچ کس نیست نیاز
کوتاه کن این قصّه که شد کار دراز
ما درخور عجز خویشتن می نالیم
تو درخور لطف خویشتن چاره بساز
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۱۱۷
ای از دو جهان به حسن و زیبایی فاش
ای از همه پنهان و به پیدایی فاش
بر حالت ما مگیر زان روی که ما
سودازدگانیم به شیدایی فاش
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۱۱۸
یا رب مگذارم اینچنین بی حاصل
نه دین به سلامت و نه دنیا حاصل
بنمای رهی کزو میسّر گردد
بی منّت دعوی همه معنی حاصل
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۱۱۹
گر غمگینم چو از توَم دلشادم
واَر دلشادم چو با توَم آزادم
تن با تو به شادی و به غم در دادم
یعنی که کریم الطرفین افتادم
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۱۲۰
از درد سر خویش ندانم چونم
وز دایرهٔ وجود خود بیرونم
یا رب تو مرا از سر و گردن برهان
کز خود به سری زگردنی افزونم
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۱۲۱
ای از پی دیدنت منوّر چشمم
نور تو گرفته است سراسر چشمم
از خاک در تو سرمه ای بخش مرا
تا جز تو کسی نماند اندر چشمم
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۱۲۲
آن را که فراموش نئی یادش کن
پیوسته غم تو می خورد شادش کن
در عشق تو پیر گشت رنجش منمای
در بندگیت به مزد آزادش کن
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۱۲۳
در حضرت تو صدق و نیاز آوردم
وز درد تو قصّهٔ دراز آوردم
نقدی که به من سپرده بودی به اَلَست
قلب و دغل و شکسته باز آوردم
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۱۲۴
ای از پی لطف تو دل من نگران
چون پوشیدی تو پرده بر من مدران
زین پس من و بندگیت تا من بزیم
تو نیز گذشته را زمن در گذران
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۱۲۵
ای از کرم تو خلق را امن و امان
در قبضهٔ قدرت تو عاجز دل و جان
ما را تو زهر چه آن نشاید برهان
وانگاه به هر چه آن بباید برسان
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۱۲۶
استاد چو صانع آمد و چابک دست
آسان باشد به نزد او بست و شکست
در صنعت او چنانک خواهد پیوست
گه هست کند زنیست و گه نیست زهست
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۱۲۷
خاصیت قرآن تو ندانی شاید
خوانی و معانیش ندانی شاید
قرآن ز برای بندگی شاید بود
تو از پی جامگیش خوانی شاید
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۱۲۸
بگذر زمکان و کون عالم به طلسم
وز هستی لامکان تصوّر کن قسم
چون می شاید گذشتن از جوهر و جسم
قانع مشو از معرفت ذات به اسم
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۱۲۹ - نعت النبوة
فرمان ده ملک انبیا کیست؟ تویی
مصداق تعزُّ من تشا کیست؟ تویی
روشن نظر لقد رَای کیست؟ تویی
مرد ره حضرت دنا کیست؟ تویی
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۱۳۰ - نعت النبوة
صدری که چو بدر کرد عالم انور
بگذشت وی از نُه فلک و هفت اختر
زین عالم شش جهت برآمد برتر
از فضل خدا تاج لعمرک بر سر
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۱۳۱ - نعت النبوة
من خود به چه دل زنم دم سودایش
یا من چه سگم که دیده سازم جایش
گر دست رسد جملهٔ معصومان را
در دیده کشند جمله خاک پایش
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۱۳۲ - نعت النبوة
جز در غم تو شادی من نفزاید
جز در طلبت جان و دلم ناساید
خاک در تو چو سرمه در چشم کشم
ملک دو جهان به چشمم اندر ناید
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۱۳۳ - امیرالمؤمنین علی بن ابی طالب علیه صلوات الله
ای نسخهٔ نامهٔ الهی که تویی
وای آینهٔ کمال شاهی که تویی
بیرون زتو نیست هر چه در عالم هست
از خود بطلب هر آنچ خواهی که تویی
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۱۳۴ - امیرالمؤمنین حسن علیه صلوات الله
ای گوهر فضل و علم و دریای علوم
از رای تو شد دُرج دو گوهر منظوم
در هفت فلک ندید و در هشت بهشت
نُه چرخ چو تو پیشرو ده معصوم
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۱۳۵ - امیرالمؤمنین حسین علیه صلوات الله
ای آنکه چو تو شهی زمانه بنزاد
از جملهٔ کفر گشته جانت آزاد
مر مردن تو گرچه خرابیّ تن است
شمشیر گزید و کرد آن را آباد
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۱۳۶ - امیرالمؤمنین حسن علیه صلوات الله
ای ماه زحسن خلق تو یافته بهر
پر مشک زباد خُلق تو جملهٔ دهر
در هر دو جهان کجا توان بود این قهر
کان آب حیات را بکشتند به زهر
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۱۳۷ - التّوکّل
او را خواهی از زن و فرزند ببُر
مردانه درآی و خویش و پیوند ببُر
هر چیز که هست بند راه است تو را
با بند چگونه ره روی بند ببُر
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۱۳۸ - التّوکّل
عشّاق به فضل آشنایان تواند
سرگردانان شکسته پایان تواند
جز از تو گدایی نکنم من زیرا
سلطان جهان جمله گدایان تواند
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۱۳۹ - التّوکّل
رزّاق یکی است هر که جز او مرزوق
ایمان این است و آن دگر کفر و فسوق
انصاف بده کژ بنشین راست بگو
رزق از خالق، تکیه چرا بر مخلوق؟
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۱۴۰ - الرّضا و التّسلیم
اقسمت بمن رجوت ان یدنیکم
انّی معکم بکلّ ما یعنیکم
ان کان رضاکم فنایی فیکم
ارضی بجمیع حالةٍ ترضیکم
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۱۴۱ - الرّضا و التّسلیم
تقدیر چو سابق است تعلیم چه سود
جز بندگی و رضا و تسلیم چه سود
پیوسته زبیم عاقبت می سوزی
این کار چو بودنی است پس بیم چه سود
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۱۴۲ - الرّضا و التّسلیم
خواهی که خدا هرچ نکو با تو کند
ارواح ملایک همه رو با تو کند
یا هرچ رضای او در آن است بکن
یا راضی شو به هرچ او با تو کند
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۱۴۳ - الرّضا و التّسلیم
جز حق حَکَمی که حکم را شاید نیست
شخصی که زحکم او برون آید نیست
هر چیز که هست آنچنان می باید
وآن چیز که آنچنان نمی باید نیست
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۱۴۴ - الرّضا و التّسلیم
راضی چو نئی بدانچ او با تو کند
آن کن که خوش آیدت چو رو با تو کند
خود با تسلیم و [با] رضا کن تا دیو
از تو برمد فرشته خو با تو کند
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۱۴۵ - الرّضا و التّسلیم
ایزد همه کار بد و نیکو داند
او راز دل رومی و هندو داند
با چون و چرای او چرا افتادی
چون حاکم اوست کار او او داند
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۱۴۶ - الرّضا و التّسلیم
آنجا که سعادت است چه تسبیح و چه چنگ
آنجا که شقاوت است چه نام و چه ننگ
در راه قضا یکی است اسباب و درنگ
تسلیم و رضا باید ورنه سر و سنگ
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۱۴۷ - الرّضا و التّسلیم
گر هست سعادتت چه شکّر چه شرنگ
ور زانک شقاوت است چه صلح و چه جنگ
از هر چه ازو می رسدت از بدو نیک
تسلیم و رضا باید، ورنه سر و سنگ
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۱۴۸ - الرّضا و التّسلیم
می کن ستمی و هر چه بادا بادا
کم گیر دمی و هر چه بادا بادا
از سود و زیانِ آنچ نامش عمر است
ماییم و دمی و هرچ بادا بادا
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۱۴۹ - الرّضا و التّسلیم
گر کِشتهٔ ما غم آورد غم دِرَویم
گر بهرهٔ ما درد بود درد خوریم
در کار خدا مرا تصرّف نرسد
امروز درآمدیم و فردا برویم
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۱۵۰ - الرّضا و التّسلیم
تو بر دل من حکم روانی می کن
هر حکم روانی که توانی می کن
من دل به تو دادم آنِ من تا اینجاست
آنِ تو تا دانی آنچ دانی می کن
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۱۵۱ - الرّضا و التّسلیم
تو به دانی دوای جانم کردن
من هیچ دوای خود ندانم کردن
از تو کِششی و کوشش از من پس ازین
تا تو نکنی من چه توانم کردن
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۱۵۲ - الرّضا و التّسلیم
تا بتوانم به ترک غمها سازم
گر بگریزم من از غمت ناسازم
گفتی غم من به پای تو تاخته نیست
گو پای مباش من زسر پا سازم
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۱۵۳ - الرّضا و التّسلیم
ای دل نه همه ساله شکر باید خورد
بسیار شکر که برحذر باید خورد
ما سینه و گرد ران بسی ردّ کردیم
تا لاجرم امروز جگر باید خورد
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۱۵۴ - الرّضا و التّسلیم
چون از خُم تست می چه صافی و چه درد
از تو چه بزرگ تحفه ای جان و چه خرد
هم بار تو گر بار کسی شاید برد
هم پیش تو گر پیش کسی باید مرد
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۱۵۵ - الرّضا و التّسلیم
ای گشته به اسباب غمت جانم شاد
از درد تو هرگز دل من سور مباد
هر کس که نمیرد چو من اندر پایت
او خود نبود زنده که هرگز مزیاد
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۱۵۶ - الرّضا و التّسلیم
چون کار زاندازه نخواهد افزود
آن به که به هرچه هست باشی خشنود
جهد من و تو هیچ نمی دارد سود
جز آنچ نهاده اند نتواند بود
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۱۵۷ - الرّضا و التّسلیم
با قوّت پیل مور می باید بود
با ملک دو کون عور می باید بود
این طرفه تر است حال هر بی ادبی
می باید دید و کور می باید بود
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۱۵۸ - الرّضا و التّسلیم
ایّام دلم گرچه به غم می گذرد
بر فرق سرم پای ستم می گذرد
شادی به من سوخته کم می گذرد
فی الجمله چنانک هست هم می گذرد
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۱۵۹ - الرّضا و التّسلیم
تا من باشم زپیش رویت نشوم
فارغ نفسی ز گفت و گویت نشوم
از سگ بترم اگر برای دل تو
خاک قدم سگان کویت نشوم
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۱۶۰ - الرّضا و التّسلیم
گر یار جفا کند پسندیدهٔ ماست
خاک قدمش چو دیده در دیدهٔ ماست
هر جور و جفا که می کند آن نه ازوست
آن نیز هم از طالع شوریدهٔ ماست
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۱۶۱ - الرّضا و التّسلیم
گر واقفی ای مرد به هر اسراری
چندین چه خوری بیهده را تیماری
چون می نرود به اختیارت کاری
خوش باش درین زمان که هستی باری
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۱۶۲ - الرّضا و التّسلیم
در دیدن روی یار اگر چشم شوی
باید که زپای تا به سر چشم شوی
با کشتن و سوختن همی ساز چو شمع
تا چشمهٔ نور و نور هر چشم شوی
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۱۶۳ - الرّضا و التّسلیم
تا برد به غارت غمت از من دل و دین
با هیچ کسم نه مهر مانده است نه کین
دنیا و دلی داشتم و جان و تنی
هر چار تو داری زکه ترسم پس ازین
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۱۶۴ - الرّضا و التّسلیم
ای دل طلب یار به مشتاقی کن
وز بادهٔ نیستی دمی ساقی کن
خواهی که کمال معرفت دریابی
یک لحظه از آن خویش در باقی کن
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۱۶۵ - الرّضا و التّسلیم
هر جان که شنیده است ندای غم تو
بر دوش دل افکند ردای غم تو
تا هست غم تو نام شادی نبرم
شادیّ همه جهان فدای غم تو
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۱۶۶ - الرّضا و التّسلیم
تو زنده نئی مگر به جان غم او
شادی مطلب جز از نشان غم او
بر سر ننهی افسر اقبال ای دل
تا سر ننهی بر آستان غم او
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۱۶۷ - الرّضا و التّسلیم
من خاک تو در چشم خرد می آرم
عذرت نه یکی نه ده که صد می آرم
سر خواسته ای به دست کس نتوان داد
می آیم و بر گردن خود می آرم
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۱۶۸ - الرّضا و التّسلیم
چون کار به جدّ و جهد ما برناید
دلتنگ مشو که آنچنان می باید
چون نور فرا رسد چنان بگشاید
کز دامن صبح روز روشن زاید
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۱۶۹ - الرّضا و التّسلیم
در راه طلب عُجب خطایی است بزرگ
تسلیم و رضا مهر گیایی است بزرگ
در راه بماندنت خطایی نبود
افتادنت از راه خطایی است بزرگ
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۱۷۰ - الرّضا و التّسلیم
تا هست نشان گفت و گویی با تو
تسلیم نباشد سر مویی با تو
دل محرم راز کی شود تا داند
از دوستی دو کون مویی با تو
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۱۷۱ - الرّضا و التّسلیم
تسلیم و رضا به زشت کیشان ندهند
و اسرار خدا به دل پریشان ندهند
خودبینان را به ره حجابی است بزرگ
صاحب خبران خبر بدیشان ندهند
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۱۷۲ - الرّضا و التّسلیم
با دادهٔ حق اگر تو راضی باشی
از همچو خودی کی متقاضی باشی
راضی شو و خوش باش که یک هفته دگر
مستقبلی آید که تو ماضی باشی
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۱۷۳ - الرّضا و التّسلیم
آن کس که به بندگی قرارش باشد
با چون و چرای او چه کارش باشد
گر بنده ای اختیار در باقی کن
آن خواجه بود که اختیارش باشد
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۱۷۴ - الاسرار
در نقطهٔ خویشتن مرا مشکلهاست
همچون سر و پای دایره ناپیداست
آن به که ازین قاعده بیرون آییم
کاین کار به پرگار نمی آید راست
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۱۷۵ - الاسرار
روحی که منزّه است از عالم خاک
مهمان تو آمده است از عالم پاک
می ده تو به بادهٔ صبوحی مددش
زان پیش که گوید انعم الله مساک
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۱۷۶ - الاسرار
زان پیش که ما طفیل آدم بودیم
در خلوت خاص با تو همدم بودیم
این صحبت ما با تو نه امروزین است
پیش از من و تو من و تو با هم بودیم
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۱۷۷ - الاسرار
پرسیدم از آن کسی که برهان داند
آن کیست که او حقیقت جان داند
خوش خوش به جواب گفت کای صفرایی
آن منطق طیر است سلیمان داند
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۱۷۸ - الاسرار
در دایرهٔ وجود بی سهو و سقط
دلها زتو دور نیست چو نقطه زخط
بر مرکز عهد اول از خطّ ازل
جانها همه دایره است و عشق تو نقط
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۱۷۹ - الاسرار
در خود نگر ار نئی تو واقف زجهان
و اندر تن خود بین همه پیدا و نهان
گر زانک نمی رسد یقینت به گمان
پس خواندن علمها چه سود و چه زیان
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۱۸۰ - الاسرار
آن دم که بهم زدیم تنها من و تو
با خلق نکرده ایم پیدا من و تو
هر یک به گمان بیهده می گویند
حال من و تو نداند الّا من و تو
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۱۸۱ - الاسرار
روزت بستودم و نمی دانستم
شب با تو غنودم و نمی دانستم
ظن برده بُدم به من که من من باشم
من جمله تو بودم و نمی دانستم
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۱۸۲ - الاسرار
آنها که همی دهند نادیده نشان
در کوی تحیرّند و در بحر گمان
چیزی است نهان ز دیدهٔ آدمیان
و آنها که ندیده اند شادند زیان
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۱۸۳ - الاسرار
قومی به گمان فتاده اندر ره دین
قومی دگر اوفتاده در راه یقین
ناگاه به گوشه ای برآرند آواز
کای بی خبران راه نه آن است و نه این