mabidan/ganjoor huggingface dataset:
خواجه عبدالله انصاری — مناجات نامه — مناجات شمارهٔ ۲۰۲
الهی نه جُز از شناخت تو شادی است نه جُز از یافت تو زندگانی، زندگانی بی تو، بردگی است و زنده به تو هم زنده و هم زندگانی است.
غم کی خورد آنکه شاد و ما نیش تویی
یا کی مُرد او که زندگانیش تویی
در نیسیه آن جهان کجا دل بندد
آن کس که بنقد این جهانیش تویی
خواجه عبدالله انصاری — مناجات نامه — مناجات شمارهٔ ۲۰۳
الهی ای یافته و یافتنی، از مست چه نشان دهند جُز بی خویشتنی همه خلق را محنت از دوری است و این بیچاره را از نزدیکی، همه را تشنگی از نایافت آب است و ما را از سیر آبی.
ای عاشق دل سوخته اندوه مدار
روزی به مُراد عاشقان گردد کار
خواجه عبدالله انصاری — مناجات نامه — مناجات شمارهٔ ۲۰۴
الهی ای دانندهٔ هر چیز و سازندهٔ هر کار و دارندهٔ هر کس نه کس را با تو انبازی و نه کس را از تو بی نیازی کار به حکمت می اندازی و به لطف می سازی، نه بیداد است و نه بازی بار خدایا بنده را نه چون و چرا در کار تو دانشی و نه کسی را بر تو فرمایشی، سزا ها همه تو ساختی و نوا ها همه تو ساختی نه از کس بتو نه از تو به کس، همه از تو بتو همه تویی و بس ف خلایق فانی و حق یکتا بخود باقیست.
نام تو شنید بنده دل داد بتو
چون دید رُخ تو دل داد بتو
خواجه عبدالله انصاری — مناجات نامه — مناجات شمارهٔ ۲۰۵
الهی به عنایت هدایت دادی و به معونت ها بذر خدمت رویانیدی و به پیغام آب پذیرش دادی، بنظر خویش میوهٔ محبت وارسانیدی اکنون سزد که سموم مکر از آن باز داری و بنایی که خود ساختهٔ بگناه ما خراب نکنی. خداوندا تو ضعیفان را پناهی، قاصدان را بر سر راهی و وجدان را گواهی چه باشد فزایی و نکاهی.
روضهٔ روح من رضای تو باد
قبله گاهم در سرای تو باد
سُرمهٔ دیدهٔ جهان بینم
تا بود گرد خاک پای تو باد
گر همه رای تو فنای من است
کار من بر مُراد رای تو باد
شد دلم ذرّه وار در هوست
دلم این ذرّ در هوای تو باد
خواجه عبدالله انصاری — مناجات نامه — مناجات شمارهٔ ۲۰۶
الهی تو آنی که از احاطت ادهام بیرونی و از ادراک عقول مصونی، نه مَدَرک عیونی کار سازهر مفتونی و شاد ساز هر محزونی، در حکم بی چرا و در ذات بی چند و در صفات بی چونی.
تو لاله سُرخ لولو مکنونی
من مجنونم تو لیلی مجنونی
تو مشتریان با بضاعت داری
با مشتریان بی بضاعت چونی
خواجه عبدالله انصاری — مناجات نامه — مناجات شمارهٔ ۲۰۷
الهی نصیب این بیچاره از این کار همه درد است مُبارک باد که مرا این همه درد در خورد است بیچاره آن کس از این درد فرد است، حقا که هر کس بدین درد ننازد نا جوانمرد است.
من گریه به خنده در همی پیوندم
پنهان گریم به آشکارا خندم
ای دوست گمان مبر که من خرسندم
آگاه نه ای که چون نیازمندم
خواجه عبدالله انصاری — مناجات نامه — مناجات شمارهٔ ۲۰۸
الهی در دل دوستان تو نور عنایت پیداست و جانها در آرزوی وصال تو حیران و شیداست، چون تو مولا کراست ؟ و چون تو دوست کجاست ؟
خواجه عبدالله انصاری — مناجات نامه — مناجات شمارهٔ ۲۰۹
الهی هر چه دادی نشان است و آیین فرداست و آنچه یافتیم پیغام است و خلعت بر جاست. خدایا نشانت بیقراری دل و غارت جان است و خلعت وصال در مُشاهدهٔ جلال.
روزی که سر از پرده برون خواهی کرد
دانم که زمانه را زبون خواهی کرد
گر زیب و جمال از این فزون خواهی کرد
یارب چه جگر هاست که خون خواهی کرد
ای خداوندی که فلک و ملک را نگاهدارنده تویی، ای بزرگی که از ماه تا مااهی دارنده تویی، ای کریمی که دعا را نیوشنده تویی و جفا را پوشنده تویی، ای لطیفی که عطا را دهنده تویی و خطا را برازنده تویی ای یکتایی که در صفت جلال و جمال پاینده تویی، عاصیان را شوینده تویی و طالبان را جوینده تویی.
بنمای رهی که ره نماینده تویی
بگشای دری که در گشاینده تویی
زنگار غمان گرفت دور دل دل من
بزدای که زنگ دل زداینده تویی
خواجه عبدالله انصاری — مناجات نامه — مناجات شمارهٔ ۲۱۰
الهی در ذات بی نظیری در صفات بی مانندی و گناهکاران را آمرزگاری و ایشانرا راز داری زیبا صنع و شیرین گفتاری دانای راز ها، عالم اسرار و معیوبان را خریداری، درمانده را دستگیر وبیچاره را دستیاری.
ای مونس دیده با ضمیرم یاری
اندر دل من نشستهٔ بیداری
گر با دگری قرار گیرد دل من
از جان خودش مباد برخورداری
خواجه عبدالله انصاری — مناجات نامه — مناجات شمارهٔ ۲۱۱
الهی نالیدن من در درد از بیم زوال آنست که او که از زخم دوست بنالد در مهر دوست نامرد است، ای جوان اگر زهرهٔ این کار داری قصد راه کن و شربت بلا نوش کن و دوست بر آن گواه دار اگر به عافیت به ناز دار سخن کوتاه کن.
خواجه عبدالله انصاری — مناجات نامه — مناجات شمارهٔ ۲۱۲
الهی آن کرده را بر سر کوی بلا آوردی و بلا و مُصیبتها را بایشان نمودی، این یک گروه هزار قسم شدند همه روی از بلا برگردانیدند مگر یک گروه اندک که روی گردان نشدند و عاشق وار سر به کوی بلا نهادند و از بلا نیندیشیدند و گفتند ما را همان دولت بس که تحمل اندوه تو گشتیم و غم بلای تو خوردیم و یک یک بزبان حال می گفتند :
من که باشم که به تن رخت وفای تو کنم
دیده حمال کنم بار جفای تو کشم
گر تو بر من به تن و جان و دلی حکم کنی
هر سه را رقصکنان پیش هوای تو کشم
خواجه عبدالله انصاری — مناجات نامه — مناجات شمارهٔ ۲۱۳
الهی ای یادگار جانها و یاد رشتهٔ دلها، به فضل خود ما را یاد کن ف و بیاد لطفی ما را شاد کن.
خواجه عبدالله انصاری — مناجات نامه — مناجات شمارهٔ ۲۱۴
الهی تو به یاد خودی و من بیاد تو، تو بر خواست خودی و من بر نهاد تو :
سر سروران بستهٔ دام تو
دل دلبران دفتر نام تو
بیک دم دو صد جان آزاد را
کند بنده یک دانه از دام تو
بسا عقل آسوده دل را که کرد
سراسیمه یک قطره از جام تو
خواجه عبدالله انصاری — مناجات نامه — مناجات شمارهٔ ۲۱۵
الهی ذکر تو بهرهٔ مشتاق است و روشنایی دیده و دولتی جان و آیین جهان یک ذرّه فزودن به دوستی از دو جهان است یک لحظه با دوست خوشتر از جان است پس یک نفس با دوست ملک جاودان است، عزیز آن بنده که سزاوار آنست این چه کار است که بی نام و نشان است، شغل بنده است واز بنده نهان است، رفیقی از آن بی طاقت و به آن یازان است و او که طالب آنست در میان آتش نازان است.
ار دستت ز آتش بود
ما را گل مفرش بود
هر چه از تو آی خوش بود
خواهی شفا خواهم الم
خواجه عبدالله انصاری — مناجات نامه — مناجات شمارهٔ ۲۱۶
الهی بقدر تو نادانم و سزای تو را ناتوانم در بیچارگی خود سرگردانم، روز بروز بر زیانم، چون منی چون بود چنانم، و از نگریستن در تاریکی بفغانم که بر هیچ چیز هست ما ندانند چشم بر روزی دارم که تو بمانی و من نمانم پس چون من کیست که آنروز به بینم پس ور به بینم فدایی آنم.
خواجه عبدالله انصاری — مناجات نامه — مناجات شمارهٔ ۲۱۷
الهی چون یتیم بی پدر گریانم ف درمانده در دست خصمانم، خستهٔ گناهم و از خوزشتن بر تاوانم، خراب عمر و مفلس روزگار، من آنم. خداوندا فریاد رس که از نا کسی خود بفریادم.
خواجه عبدالله انصاری — مناجات نامه — مناجات شمارهٔ ۲۱۸
الهی دریغا که روزگار بر باد دادیم و شکر نعمت ولی نعمت نگُذاردیم، دریغا که قدر عُمر خویشتن نشناختیم و از کار دنیا به اطاعت مولا نپرداختیم، دریغا که عُمر عزیز بسر آمد و روزگار بگُذشت.
ای خداوندان مال العتبار الاعتبار
ای خداوندان قال الاعتذار الاعتذار
پیش ازاین کاین جان عذرآورفروماند ز نطق
پیش از آن کین چشم عبرت بین فرو ماند زکار
توبه پیش آرید و نادم از گُنه کاری خویش
چشم گریان جان لرزان رو سوی پروردگار
خواجه عبدالله انصاری — مناجات نامه — مناجات شمارهٔ ۲۱۹
الهی ای نا دریافته یافته و نا دیدهٔ عیان، ای در نهانی پیدا و در پیدایی نهان یافت تو روز است که خود بر آید ناگهان یابندهٔ تو نه بشادی پرداز نه باندوهان، بر سر ما را کاری که از آن عبارت نتوان.
خواجه عبدالله انصاری — مناجات نامه — مناجات شمارهٔ ۲۲۰
الهی زندگی همه با یاد تو، شادی همه با یافت تو و جان آنست که در او شناخت تو است، خدایا موجود نفسهای جوانمردانی، حاضر دلهای ذکر کنندگانی ازنزدیکت نشان می دهند و بر تر از آنی، از دورت می پندارند و نزدیکتر از جانی، ندانم که در جانی یا خود جانی، نه اینی و نه آنی جان را زندگی می یابد تو آنی.
روزی که مرا وصل تو در چنگ آید
از حال بهشتیان مرا ننگ آید
خواجه عبدالله انصاری — مناجات نامه — مناجات شمارهٔ ۲۲۱
الهی عظیم شانی و همیشه مهربانی، قدیم احسان و روشن برهانی هم نهانی هم عیانی از دیده ها نهانی و جانها را عیانی نه به چیزی مانی تا گویم که چنانی، آنی که خود گفتی و چنانکه خود گفتی آنی.
خواجه عبدالله انصاری — مناجات نامه — مناجات شمارهٔ ۲۲۲
الهی او که حق بدلیل جوید به بیم و طمع پرستد او که حق را باحسان دوست دارد روز محنت برگردد، او که حق را بخویشتن جوید نا یافته یافته پندارد.
خواجه عبدالله انصاری — مناجات نامه — مناجات شمارهٔ ۲۲۳
الهی عارف تو را به نور تو میداند و از شعاع وجود عبارت نمیتواند در آتش مهر می سوزد و از نار باز نمی پردازد.
این جهان و آن جهان و هر چه هست
عاشقان را روی معشوق است و بس
گر نباشد قبلهٔ عالم مرا
قبلهٔ من کوی معشوقست و بس
خواجه عبدالله انصاری — مناجات نامه — مناجات شمارهٔ ۲۲۴
الهی تو آنی که از بنده نا سزا بینی و به عقوبت نشتابی، از بنده کفر می شنوی و نعمت از او باز نگیری و توبت و انابت بر او عرصه کنی و به پیغام و خطاب خود او را باز خوانی و اگر باز آمد او را وعدهٔ مغفرت دهی پس چون با دشمن بد کردار چنینی با دوستان نیکو کار چونی ؟
خواجه عبدالله انصاری — مناجات نامه — مناجات شمارهٔ ۲۲۵
الهی در یافتی خود یاری و یادگاری، معنی دعوی صادقانی، فروزندهٔ نفسهای دوستانی آرام دل غریبانی چون در میان جانی، از بیدلی میگویم که کُجایی جان را زندگی می باید تو آنی به خود و از خود ترجمانی، به حق تو بر حودت که ما را در سایهٔ غرور ننشانی و به عز وصال خود رسانی.
چشمم همی بخواهد دیدارت
گوشم همی بخواهد گفتارت
همت بلند کردند این هر دو
هر چند نیستند سزاوارت
خواجه عبدالله انصاری — مناجات نامه — مناجات شمارهٔ ۲۲۶
الهی به عنایت ازلی تخم هدایت کاشتی، به رسالت پیامبران آبدادی و بیاری توفیق رویانیدی و به نظر و احسان خود به بر آوردی از لطف تتو میخواهم که زهر های خشم از آن باز داری و نسیم داد بر او بجهانی و کاشتهٔ عنایت ازلی را به رعایت ابدی مَدَد کنی.
خواجه عبدالله انصاری — مناجات نامه — مناجات شمارهٔ ۲۲۷
الهی وقت را بدرد مینازم و زیادتی را میسازم بامید آنکه چون در این درد بگذارم در دو راحت هر دو بر اندازم.
خواجه عبدالله انصاری — مناجات نامه — مناجات شمارهٔ ۲۲۸
الهی دوستان تو سران و سرهنگانند و بی گنچ و خواسته تو نگرانند و بنام درویشانند و بحقیقت توانگران جهان ایشانند، درد ها دارند و از گفتن آن بیزبانند.
خواجه عبدالله انصاری — مناجات نامه — مناجات شمارهٔ ۲۲۹
الهی هر چند از بد سزای خویش بدردم لیکن از مفلس نوازی تو شادم. خداوندا من قدرو شان تو را ندارم و سزای تو را نا توانم و در بیچارگی خود سر گردانم و روز بروز بر زیانم. خدایا من کیستم که بر درگاه تو زارم یا قصهٔ درد خود بتو پردازم
در عشق تو من کیم که در منزل من
از وصل رخت گلی دمد بر گل من
خواجه عبدالله انصاری — مناجات نامه — مناجات شمارهٔ ۲۳۰
الهی ای راهنما به کَرَم، فرو ماندم در حیرت یکدم آن کدام است ؟ دمی که نه حوا در آن گنجد نه آدم، اگر من آن دم بیابم چون من کیست ؟ بیچاره زنده ای که بی نفسش باید زیست.
خواجه عبدالله انصاری — مناجات نامه — مناجات شمارهٔ ۲۳۱
الهی از خود تو هر مفلسی را نصیبی و از کرم تو هر درد مندی را طبیبی و از وسعت رحمت تو هر کسی را سهمی است. ای یار بارم ده تا داستان درد خود به تو پردازم، بر درگاه تو میزارم و در امید بینم تو مینازم یک نظر در من نگر تا دو گیتی به آب اندازم
مِهر تو به مُهر خاتم جم ندهم
وصلت به دم مسیح مریم ندهم
عشقت به هزار باغ خرم ندهم
یکدم غم تو به هر دو عالم ندهم
خواجه عبدالله انصاری — مناجات نامه — مناجات شمارهٔ ۲۳۲
الهی هر چند ما گُنه کاریم تو غفاری هر چند ما زشت کاریم تو ستاری، پادشاهان گنج فضل تو داری وبی نظیر و بی یاری سزاست که خطا های ما را در گذاری.
خواجه عبدالله انصاری — مناجات نامه — مناجات شمارهٔ ۲۳۳
الهی به نشانت بینندگانیم به نامت زندگانیم، بفضلت شادانیم به مهرت نازانیم از جام مهر تو مست ماییم، به صید عشق تو در دام ماییم.
زنجیر معنبر تو دام دل ماست
عنبر ز نسیم او غلام دل ماست
در عشق تو چون خطی بنام دل ماست
گویی که همه جهان بکام دل ماست
خواجه عبدالله انصاری — مناجات نامه — مناجات شمارهٔ ۲۳۴
الهی دانی که من به خود به این ورزم و نه بکفایت خود شمع هدایت افروزم از من چه آید ؟ و از کردار من چه گشاید طاعت من به توفیق تو خدمت بهدایت تو، توبهٔ من برعایت تو، شکر من بانعام تو، ذکر من بالهام تو همه تویی من کیم اگر فضل تو نباشد من چه ام.
هر که او را دلی و جانی بود
شد بمیدان عاشقی گویش
کشته گشتند عاشقان و هنوز
نشنیده است هیچکس بویش
رحلت عاشقان زهر سویی
هست از قصد دل مگر سویش
خواجه عبدالله انصاری — مناجات نامه — مناجات شمارهٔ ۲۳۵
الهی کدام زبان به ستایش تو رسد ؟ کدام خرد صفت تو را بر تابد، کدام شکر با نیکویی تو برابر آید، کدا م بنده به گُذاران عبادت تو رسد. خدایا از ما هر که را بینی معیوب بینی، هر کردار بینی همه با تقصیر بینی، با اینهمه باران رحمت تو باز ایستد و
جُز گُل کَرَم نروید، چون با دشمن با چنان پس با دوستان چه اندازه و چار پایان.
خواجه عبدالله انصاری — مناجات نامه — مناجات شمارهٔ ۲۳۶
الهی این سُوز امروز ما درد آمیز است، نه طاقت بسر بردن و نه جای گُریز است، این چه تیغ است که جنین تیز است، نه جای آرام و نه روی پرهیز است.
خواجه عبدالله انصاری — مناجات نامه — مناجات شمارهٔ ۲۳۷
الهی هر کس بر چیزی است و من ندانم بر چه ام، بیمم آنست که کی دانسته شود که من کیم ؟
خواجه عبدالله انصاری — مناجات نامه — مناجات شمارهٔ ۲۳۸
الهی این تن کان حسرت است و دل من مایهٔ درد و محنت، می نیارم گفت کاین هره چرا بهرهٔ من، نه دست رسد مرا بر کان چاره من.
خواجه عبدالله انصاری — مناجات نامه — مناجات شمارهٔ ۲۳۹
الهی بقدر تو نادانم، سزای تو را ناتوانم، به بیچارگی خود سر گردانم و روزبروز در زیانم، چون منی چون بود ؟ چنانم و از نگریستن در تاریکی بفغانم که خود هستمان را بر هیچ دانم و چشم بر روزی دارم که تو مانی و من نمانم، چون من کیست ؟ اگر آن روز به بینم به جان فدای آنم
خواجه عبدالله انصاری — مناجات نامه — مناجات شمارهٔ ۲۴۰
الهی در دل دوستانت نور عنایت پیداست و جانها در آرزوی وصالت حیران و شیداست چون تو مولا کراست ؟ چون تو دوست کجاست ؟ هر چه دادی نشان است و آیین فرداست، آنچه یافتیم پیغام است و خلعت بر خاست، نشانت بیقراری دل و غارت جان است و خلعت وصال در مشاهده جمال.
روزی که سر از پرده برون خواهی کرد
دانم که زمانه را زبون خوآهی کرد
گر زیب و جمال از این فزون خواهی کرد
یارب چه جگر هاست که خون خواهی کرد
خواجه عبدالله انصاری — مناجات نامه — مناجات شمارهٔ ۲۴۱
الهی دوستدار از زبان خاموش است ولی حالش همه زبان است، و اگر جان در سر دوستی کرد شاید، که دوست را بجای جان است، غرق شده آب نه بیند که گرفتار آن است به روز چراغ نیفروزند که روز خود چراغ جهان است. خداوندا گناه من زیر حلم تو پنهان است تو پردهٔ عفو بر من گستران و مرا ببخش.
خواجه عبدالله انصاری — مناجات نامه — مناجات شمارهٔ ۲۴۲
الهی بود من بر من تاوان است، تو یک بار بود بر من تابان مصیبت من بر من گران است، تو آب خود بر من باران.
خواجه عبدالله انصاری — مناجات نامه — مناجات شمارهٔ ۲۴۳
الهی چون با خود نگرم و کردار خود بینم گویم از من زار تر کیست ؟ و چون با تو نگرم و خود را در بندگی تو بینم گویم از من بزرگوار تر کیست :
گاهی که به طینت خود افتد نظرم
گویم که من از هر چه در عالم بترم
چون از صفت خویشتن اندر گذرم
از عرش همی بخویشتن درنگرم
خواجه عبدالله انصاری — مناجات نامه — مناجات شمارهٔ ۲۴۴
الهی گاهی که بخود می نگرم همه سوز و نیاز شوم و گاهی که با ا و نگرم همه راز و ناز شوم، چون بخود نگرم گویم :
پر آب دو دیده و بس آتش جگرم
بر باد دو دستم و پر از خاک سرم
چون باو نگرم گویم :
چه کند عرش که او غاشیه من نکشد
چون بدل غاشیه حکم وقضای تو کشم
بوی جان آیدم از لب که حدیث تو کنم
شاخ عز رویدم از دل که بلای تو کشم
خواجه عبدالله انصاری — مناجات نامه — مناجات شمارهٔ ۲۴۵
الهی تو آنی که خود گفتی و چنانکه خود گفتی چنانی پس عضیم شانی و بزرگ احسانی، عزیز سلطانی، دیان ومهربانی هم نهانی و هم عیانی دیده را نهانی و جانرا عیانی من سزای تو ندانم و تو دانی.
خواجه عبدالله انصاری — مناجات نامه — مناجات شمارهٔ ۲۴۶
الهی آنچه بر سر ما آید بر سر کسی نیاید دیدهٔ که بنظارهٔ تو آید هرگز باز پس نیاید، اصل وصال دل است و باقی زحمت آب و گل
خواجه عبدالله انصاری — مناجات نامه — مناجات شمارهٔ ۲۴۷
الهی نظر خود بر ما مدام کن و ما را بر داشتهٔ خود نام کن و بوقت رفتن بر جان ما سلام کن.
خواجه عبدالله انصاری — مناجات نامه — مناجات شمارهٔ ۲۴۸
الهی فرمایی که بجوی و میترسانی که بگریز، مینمایی که بخواه و میگویی پرهیز.
خواجه عبدالله انصاری — مناجات نامه — مناجات شمارهٔ ۲۴۹
الهی زبانم در سر ذگر شد و ذکر سر مذکور، دل در سر مهر شد و مهر در سر نور جان در سر عیان شد از بیان دور.
خواجه عبدالله انصاری — مناجات نامه — مناجات شمارهٔ ۲۵۰
الهی نه نیستم نه هستم نه بریدم نه پیوستم نه بخود بیان بستم، لطیفهٔ بودم از آن مستم اکنون زیر سنگ است دستم
خواجه عبدالله انصاری — مناجات نامه — مناجات شمارهٔ ۲۵۱
الهی گریخته بودم تتو خواندی ترسیده بودم بر خوان نشاندی ابتدا میترسیدم که مرا بگیری ببلای خویش، اکنون میترسم که مرا بفریبی عطای خویش.
خواجه عبدالله انصاری — مناجات نامه — مناجات شمارهٔ ۲۵۲
الهی چون بدانستم که توانگری درویشی است دوست درویشم چون وعدهٔ دیدار دوست کردی غلام دیدهٔ خویشم.
خواجه عبدالله انصاری — مناجات نامه — مناجات شمارهٔ ۲۵۳
الهی چون ما را در حجرهٔ بی شمع و چراغ مبتلا کنند ایمان ما را تو چراغ لحد ما گردانی، چون در معاملهٔ خود مینگرم سزاوار همه عقوبتها هستم و چون در کرم تو نظاره میکنم سزاوار همهٔ خداوندیها هستی.
خواجه عبدالله انصاری — مناجات نامه — مناجات شمارهٔ ۲۵۴
الهی شادی نمی شناختم می پنداشتم که شادم اکنون مرا چه شادی که شادی شناسی را بباد دادم.
خواجه عبدالله انصاری — مناجات نامه — مناجات شمارهٔ ۲۵۵
الهی حاجت بسیار دارم و بر همه چیز توانایی آنچه میخواهم میتوانی که باین بنده برسانی و از شر ظالمان مرا برهانی ای رحمت تو دستگیر ما و ای کرم تو عذر پذیر ما، ای دانندهٔ هر حالی و شنوندهٔ هر شکوایی، ای مجیب هر خواننده و ای قریب هر داننده.
خواجه عبدالله انصاری — مناجات نامه — مناجات شمارهٔ ۲۵۶
الهی چون عزیزان بناز پرورده ما را فراموش کنند تو بر ما رحمت کن.
خواجه عبدالله انصاری — مناجات نامه — مناجات شمارهٔ ۲۵۷
الهی غافلانیم نه کافرانیم ف صمدأ ببرکت نواختگان حضرت تتو و ببرکت گُداختگان هیبت تو.
خواجه عبدالله انصاری — مناجات نامه — مناجات شمارهٔ ۲۵۸
الهی ببرکت متحیران جلال تو و ببرکت مقهوران قهر تو که ما را بصحرای هدایت آری و از این وحشت آباد به روضهٔ اقدس رسانی.
خواجه عبدالله انصاری — مناجات نامه — مناجات شمارهٔ ۲۵۹
الهی دانی که بی تو هیچکسم، دستم گیر که در تو رسم، بظاهر قبول دارم بباطن تسلیم نه از خصم باک دارم نه از دشمن بیم، اگر دل گوید چرا ؟ گویم ر افکنده ام و اگر خرد گوید چرا جواب دهم که من بنده ام.
خواجه عبدالله انصاری — مناجات نامه — مناجات شمارهٔ ۲۶۰
الهی گر زارم، در تو زاریدن خوش است، ور نازم به تو نازیدن خوش است.
خواجه عبدالله انصاری — مناجات نامه — مناجات شمارهٔ ۲۶۱
الهی ما در دنیا معصیت میکردیم دوست تو مُحمد (ص) غمگین شود و دشمن تو ابلیس شاد.
از ز دردت خستگان را بوی درمان آمده
یاد تو مر عاشقان را راحت جان آمده
صد هزاران عاشق سر گشته بینم بر امید
در بیابان غمت الله گویان آمده
سینه ها بینم ز سوز هجر تو بریان شده
دیده ها بینم ز درد عشق گریان آمده
پیر انصار از شراب شوق خورده جرعهٔ
همچو مجنون گرد عالم مست حیران آمده
خواجه عبدالله انصاری — مناجات نامه — مناجات شمارهٔ ۲۶۲
الهی ببرکت صدیقان درگاه تو، الهی ببرکت پاکان درگاه تو که حاجت این بیچارهٔ درمانده را و مهمات جمیع مومنین ومومنان را برآورده بگردانی و آنچه امید میداریم بعافیت و دوستکامی برسانی و پیش از مرگ توبهٔ نصُوح کرامت نمایی و ختم کار ها بکلمهٔ شهاد فرمایی، یا آله العالمین و خیر الناصرین بفضلک و کَرَمک یا اکرم الاکرمین و یا ارحم الراحمین و صلی الله علی مُحمد (ص) و آله اجمعین.
حکیم نزاری — رباعیات — شمارهٔ ۱
در سایه خویش گوشه ای ده ما را
و ز خرمن خویش خوشه ای ده ما را
چیزی دگر از تو آرزو می نه کنیم
از خوان نیاز توشه ای ده ما را
حکیم نزاری — رباعیات — شمارهٔ ۲
کردیم به ناکام بسیج ره را
بگذاشته بیهوده دل ابله را
گفتم مگر از وصل شبی عید کنم
چون ابر حجاب شد ندیدم مه را
حکیم نزاری — رباعیات — شمارهٔ ۳
گفتم به وصال وعده دادست مرا
اقبال دری دگر گشادست مرا
چشمم به درست و گوش بر در و او خود
چون حلقه برون در نهادست مرا
حکیم نزاری — رباعیات — شمارهٔ ۴
من با که بگویم که چه افتاد مرا
بازم چه لطیف و چست بر داد مرا
در بندگی خویشتنم نپذیرفت
و آنگاه ز جمله کرد آزاد مرا
حکیم نزاری — رباعیات — شمارهٔ ۵
دیریست که انتظار می داد مرا
با وصل شبی قرار می داد مرا
گفتم مگرم دهد کناری ز میان
از خود ز میان کنار می داد مرا
حکیم نزاری — رباعیات — شمارهٔ ۶
ایزد که به عز و ناز پرورد مرا
همواره به لطف خویش غم خورد مرا
زد بر سر بالای جهان خیمه من
و انگشت نمای عالمی کرد مرا
حکیم نزاری — رباعیات — شمارهٔ ۷
با دل گفتم کجا شد آن حشمت ما
مخدوم نمی خواست مگر خدمت ما
آری به خداوند تعالی ور نه
ما را به که بگذاشت ولی نعمت ما
حکیم نزاری — رباعیات — شمارهٔ ۸
رفتی و دگر یاد نکردی از ما
هم در نظری سیر بخوردی از ما
ما خود پی دل رویم تو در خانه
فارغ بنشین چو دل نبردی از ما
حکیم نزاری — رباعیات — شمارهٔ ۹
در هیچ صدف نیست چند دردانه ما
جای دگر نبود چو جانانه ما
هرگز دیدی حاضر و غایب یاری
در خانه خود نشسته هم خانه ی ما
حکیم نزاری — رباعیات — شمارهٔ ۱۰
تن بود گرو کرده جان از مبدأ
جان عاقبت الامر ز تن گشت جدا
تن رفت به خاک باز و جان شد بر عرش
یعنی همه فانی اند و باقیست خدا
حکیم نزاری — رباعیات — شمارهٔ ۱۱
ای ذات تو مطلقا همه چون و چرا
از هستی خویش یک نظر بخش مرا
آنجا که تویی کس دگر چون باشد
من خود به در آیم از دگرها تو در آ
حکیم نزاری — رباعیات — شمارهٔ ۱۲
بوی گل رز کرد مرا مست و خراب
نوباوه گلی کرد به صد دست در آب
در کشتی می نشین که طوفان ورع
بسیار محیط عقل کردست مراب
حکیم نزاری — رباعیات — شمارهٔ ۱۳
هنگام صبوح چون درآیی از خواب
در خواه ز باقیات دوشینه شراب
بر سر کش و دست بر زن و پای بکوب
عشرت به غنیمت کن و فرصت دریاب
حکیم نزاری — رباعیات — شمارهٔ ۱۴
خواهم ز تو چیزی به معمایی خوب
کان هست چو طبعت به لطافت منسوب
دانی چه سوال می کنم باده بنه
نصفیش مصحف کن و نصفی مقلوب
حکیم نزاری — رباعیات — شمارهٔ ۱۵
ساقی به که سپیده بر خویش بجنب
می در ده و خلوت کن و مگریز از (شب)
بر دختر رز چو عادت روزه گذاشت
در عقد پیاله آرش از خانه ی خنب
حکیم نزاری — رباعیات — شمارهٔ ۱۶
آنجا که دل سوخته ما آنجاست
گر دریابی معاد و مبدا آنجاست
هر چیز که در هستی من بود برفت
من هیچ نیم که هستم، اینجا آنجاست
حکیم نزاری — رباعیات — شمارهٔ ۱۷
زین واقعه سیاره و افلاک بسوخت
زین حادثه آب خون شد و خاک بسوخت
از هیبت این صاعقه یک ذره نماند
از خشک و تر وجود، الاک بسوخت
حکیم نزاری — رباعیات — شمارهٔ ۱۸
بی‌خویشتنم و دیش یگانهٔ ماست
فریاد ز دست آنک هم‌خانهٔ ماست
من مجنونم در طلب و او لیلی
پس عقل و دین رتبه دیوانهٔ ماست
حکیم نزاری — رباعیات — شمارهٔ ۱۹
جان زنده دل از نسیم جانانه ماست
عشق آفت عقل و عقل دیوانه ی ماست
ای خواجه تو او را ز کجا می طلبی
دیریست که مطلوب تو هم خانه ی ماست
حکیم نزاری — رباعیات — شمارهٔ ۲۰
آنی تو که شیوه تو برگزیده ی ماست
آنجا که تو را پای بود دیده ماست
بر گوشه خاطر تو گر نگذشتیم
آن از اثر طالع شوریده ماست
حکیم نزاری — رباعیات — شمارهٔ ۲۱
نه در خور اوییم و نه او لایق ماست
عذرا نتوان گفت که او وامق ماست
اینجا همه او دگر چه می پنداری
ما عاشق او نه ایم او عاشق ماست
حکیم نزاری — رباعیات — شمارهٔ ۲۲
معموری روزگار ویرانی ماست
جمعیت احباب پریشانی ماست
آه از عدم عقل که در ملک وجود
چندین خلل از بی سر و سامانی ماست
حکیم نزاری — رباعیات — شمارهٔ ۲۳
هر دم که خیال از نظرم بگذشتست
صد نیز جفا بر جگرم بگذشتست
چون شرح دهم که تا رفتم ز برت
از حادثه ها چه بر سرم بگذشتست
حکیم نزاری — رباعیات — شمارهٔ ۲۴
آسوده دلی که زیر بار غم تست
خوش خفته سری که بر کنار غم تست
گر هست سری که بر کرانست از غم
آنست که در میان کار غم تست
حکیم نزاری — رباعیات — شمارهٔ ۲۵
محصول من از باده پرستی غم تست
مقصود ز هشیاری و مستی غم تست
گر می نخورم و گر خورم هر دو یکیست
سرمایه ی نیستی و هستی غم تست
حکیم نزاری — رباعیات — شمارهٔ ۲۶
از روی تو در نظر خیالی ماندست
وز وصل تو در سرم محالی ماندست
بیرون رود و بگذرد آخر روزی
در طالع من اگر و بالی ماندست
حکیم نزاری — رباعیات — شمارهٔ ۲۷
این دست اگر چه زیر سرها بودست
جز زیر سر او جمله سودا بودست
هر چند نه حد ماست وصل چو تویی
از بدو ازل حواله ما بودست
حکیم نزاری — رباعیات — شمارهٔ ۲۸
گفتم که برای ما قرینی بفرست
گر گندمیی نیست جوینی بفرست
حالی چو ضرورت و مهم دارم زود
تا زان برسد به نقد زینی بفرست
حکیم نزاری — رباعیات — شمارهٔ ۲۹
درد سر بنده را مداوا بفرست
یعنی قدری می مصفا بفرست
با او سخنی است به خلوت ما را
آن یارک فیروزه قبا را بفرست
حکیم نزاری — رباعیات — شمارهٔ ۳۰
در مذهب عاشقان قراری دگر است
این باده عشق را قراری دگر است
هر علم که در مدرسه حاصل کردم
کاری دگرست و عشق کاری دگرست
حکیم نزاری — رباعیات — شمارهٔ ۳۱
ما کافر عشقیم مسلمان دگرست
ما مور ضعیفیم سلیمان دگرست
از ما رخ زرد و جامه پاره طلب
بازارچه قصب فروشان دگرست
حکیم نزاری — رباعیات — شمارهٔ ۳۲
در عالم عقل مدخل عشق خوشست
جان دادن عاشق بدل عشق خوشست
در اول عمر عشق جهلست و جنون
در آخر عمر اول عشق خوشست
حکیم نزاری — رباعیات — شمارهٔ ۳۳
هر چند که اضطراب بیش از پیش است
هم صبر صلاح دل بیش اندیش است
محروم ز خدمت تو کاری صعبست
لیکن چه کنم واقعه ای در پیش است
حکیم نزاری — رباعیات — شمارهٔ ۳۴
آب دهن و دلت اگر تاریکست
روشن کردم ولی سخن باریکست
عکسی ز بهشت در جهان آوردند
اینک ز نزاری بشنو شاهیکست
حکیم نزاری — رباعیات — شمارهٔ ۳۵
یاد تو به هر صبوح مفتوح منست
در هر نفسی خیال تو روح منست
کی جفت شود دل(م) دمی با دگران
تا بوی تو در دماغ مجروح منست
حکیم نزاری — رباعیات — شمارهٔ ۳۶
از اصل نیاز کدیه شاهی منست
افلاس گواه بر گواهی منست
گر بد کردم من، تو نکو کن آخر
نیکویی تو کم ز ملاهی منست
حکیم نزاری — رباعیات — شمارهٔ ۳۷
جام جم سعد دین نزاری اینست
با هم نفسی که دم بر آری اینست
ای یار طمع مکن بدین جام لطیف
می نوش و خموش باش باری اینست
حکیم نزاری — رباعیات — شمارهٔ ۳۸
آن کس که ورای کفر و ایمان من اوست
مجموعه خاطر پریشان من اوست
او را و مرا ز همدگر گر خواهند
توان کردن جدا که جانان من اوست
حکیم نزاری — رباعیات — شمارهٔ ۳۹
مخموری ما ز مستی مستی اوست
بی مایی ما و نیستی هستی اوست
تعجیل نمی کنیم دانی ز چه؟ زانک
در هر سیلی که می رود پستی اوست
حکیم نزاری — رباعیات — شمارهٔ ۴۰
آنجا که به فال نیست آزردن دوست
واجب کند از دوست ستم بردن دوست
صبعست ولی به کام دشمن بودن
نازیدن دشمن بتر از مردن دوست
حکیم نزاری — رباعیات — شمارهٔ ۴۱
ای گوشت خران دنبه ارزان نیکوست
هر چند گران خرند ارزان نیکوست
در شیوه کره تاختن رابض را
زین یک نیکو نیست ولی زان نیکوست
حکیم نزاری — رباعیات — شمارهٔ ۴۲
ای یار حجاب ما همه از ماییست
کثرت همه از ماست که در یکتا نیست
نی نی غلطم که در احد کثرت نیست
کثرت همه وسواس دل هر جاییست
حکیم نزاری — رباعیات — شمارهٔ ۴۳
در دیده ی ابر این زمستان نم نیست
گویی که مگر آب به دریا هم نیست
در آب گوارش کمی شد پیدا
یک قطره ز قطره های چشمم کم نیست
حکیم نزاری — رباعیات — شمارهٔ ۴۴
ای یار اگر از بدو ازل وصلی نیست
پس متقلبات عصر را اصلی نیست
گر نه ز برای اتصال من و تست
پس چیست که هیچ وصل بی فصلی نیست
حکیم نزاری — رباعیات — شمارهٔ ۴۵
خون آمد و پیراهن چشمم بگرفت
خوش یافت مگر مأمن چشمت بگرفت
از بس که به غمزه خون ناحق کردی
خونی که چنین دامن چشمت بگرفت
حکیم نزاری — رباعیات — شمارهٔ ۴۶
ختمست به غمزه دلبری بر چشمت
مستست چو چشم نرگس تر چشمت
در چشم تو چون کسی نیاید هرگز؟
جز خون دلم که آمد اندر چشمت
حکیم نزاری — رباعیات — شمارهٔ ۴۷
گفتی که کی آمد و کجا بود و کجاست؟
چندین حیرت در رهت ای دوست چراست؟
آن همچو من و تو استحالت نکند
کژ می نگری از آن نمی بینی راست
حکیم نزاری — رباعیات — شمارهٔ ۴۸
از دست رقیبان مخالف چپ و راست
با یارم اگر وصل نمی آید راست
تا خود چه خیال می پزد افسرده
دیوار حجاب نیست جانان با ماست