mabidan/ganjoor huggingface dataset:
مسعود سعد سلمان — شهرآشوب — شمارهٔ ۵۲ - صفت یار لشکری گوید
آمد به عرض گاه دلارام من فراز
پیش بساط عارض در جمله حشم
خیره بماند عارض چون حیلتش بدید
گفتا که هست لاله رخ و نوش لب صنم
دو لب عقیق و شکر دو روی مهر و ماه
دو چشم لطف و خوبی دو زلف پیچ و خم
خالی به زیر زلفش و چاهیش در ز نخ
خال اصل فتنه گشته و چه معدن ستم
دادش جواب گفت محلی که هست راست
اینست آنچه گفتی و یک ذره نیست کم
مسعود سعد سلمان — شهرآشوب — شمارهٔ ۵۳ - صفت یار خال در چشم است
ای روی تو چون تخته سیمین و نبشته
دو صاد و دو جیم از تبتی مشک در آن سیم
بر صاد فتادست مگر نقطه جیمت
با نقطه شده صادت و بی نقطه شده جیم
مسعود سعد سلمان — شهرآشوب — شمارهٔ ۵۴ - صفت دلبر خوشرو گفته
ای آفتاب حسن تو را آفتاب
سجده برد همچو من از آسمان
خردی تو و بزرگ تو را پایگاه
سال تو اندک و تو بسیار دان
چو آفتاب خردی در چشم خلق
لیکن رسیده نور تو در هر مکان
از فرقت تو بر من تاریک دهر
در وصلت تو روشن بر من جهان
در طبع تو همی ز تو زاید گهر
وز آفتاب زاید گوهر به کان
گر ز آفتاب نور بکاهد ز تو
چه فزایدم به چشم آب روان
نتوان به تو رسیدن جانا همی
در آفتاب و ماه رسش کی توان
مسعود سعد سلمان — شهرآشوب — شمارهٔ ۵۵ - صفت دلبر صیاد بود
ای بت صیاد جز از تو که دید
صیدی که صید کند در جهان
آلت تو غمزه و ابروی توست
صید تو زین روی دلست و روان
این نه شگفتست بتاز آنکه هست
آلت صیادان تیر و کمان
مسعود سعد سلمان — شهرآشوب — شمارهٔ ۵۶ - گفته در حق یار بازرگان
ای دلارام یار بازرگان
ماه نقطه دهان موی میان
دل و جانم به بوسه بخری
اینت کالا خریدن ارزان
سود جست اندر آن که کرد آری
سود جوید همیشه بازرگان
مسعود سعد سلمان — شهرآشوب — شمارهٔ ۵۷ - صفت یار زرگر است این شعر
تا کی تویی به تعبیه جنگ ساختن
وین اسب کامگاری پیوسته تاختن
همواره کینه داری و پر خاش و مشغله
هرگز مرا به مهر ندانی نواختن
تو زرگری و من زر بگداختی مرا
زرگر چه کار دارد جز زر گداختن
پس چون که مر مرا نشناسی همی به حق
گر زر همیشه زرگر داند شناختن
مسعود سعد سلمان — شهرآشوب — شمارهٔ ۵۸ - صفت دلبر دیبا بافست
ای بت دیبا رخان به دو رخ دیبا
تا نکنی پاره پاره صد دل پر خون
رشته مگر عاشق است بر لب تو زان
تافته داری همیش چون من محزون
ای دو لب تو عقیق و در دو عقیقت
دو رده درست هر دو صافی و مکنون
باشد منظوم در برشته ولیکن
در تو منظوم و رشته از در بیرون
در نه بر آن دو لب تو عاشق گشته ست
چون که بپیچید اندر آن دو لبت خون
مسعود سعد سلمان — شهرآشوب — شمارهٔ ۵۹ - صفت یار به حج رفته بود
به حج شدی و من از اندهان هجرانت
به گرد خانه تو گشته ام چو حاج دوان
تو ماه و مکه ز روی تو آسمان برین
تو حور و کعبه ز روی تو روضه رضوان
رواست ار تو مرا می کشی به تیغ فراق
از آن که رسم بود در حج ای پسر قربان
مسعود سعد سلمان — شهرآشوب — شمارهٔ ۶۰ - صفت یار روزه دار بود
ای بت شکر لب شیرین دهان
خوبتر از عمری و خوشتر ز جان
روزه همی داری مردم کشی
راست نیایند به هم این و آن
هر چه تو را دارد از روزه سود
داردت از کشتن عاشق زیان
مسعود سعد سلمان — شهرآشوب — شمارهٔ ۶۱ - در حق دلبر کاتب گفته
تا بدیدم که شد از دست تو ای جان پدر
قلم چون زر بر کاغذ چون سیم روان
من به امید وصال تو به کردار قلم
لاغر و زرد و نوان گشتم و گریان و دوان
من بسان قلم ار روزی فرمان دهیم
به سر خود چو قلم گردم پیش تو روان
مسعود سعد سلمان — شهرآشوب — شمارهٔ ۶۲ - صفت یار عرق کرده بود
چو اشک ابر به گل برچکیده بینم خوی
بر آن دو عارض گلگون و آن دو زلف نگون
شگفت نیست ز آتش بکاهد آب ولی
ز آتش دلم آب دو دیده گشت فزون
چرا فروخته تر باشد آتش رخ تو
ز آب آن دو سیه زلفکان غالیه گون
مسعود سعد سلمان — شهرآشوب — شمارهٔ ۶۳ - صفت یار غیر مسلم خویش
ای بت زیبا کافر دلی و کافر دین
کفر و ایمان شده از زلف و رخت هر دو یقین
اگر آن ظلمت کاندر دل پر ظلمت توست
روز را بودی تاریک شدی روی زمین
وگر آن نور که بر دو رخ نورانی توست
در دلت بودی جای تو بدی خلد برین
مسعود سعد سلمان — شهرآشوب — شمارهٔ ۶۴ - صفت دلبر نوخط باشد
ای لب تو چنانک زو در عمر
نتوان شهد و نوش نوشیدن
عارض تو گرفت مذهب مصر
که بخواهد سیاه پوشیدن
مسعود سعد سلمان — شهرآشوب — شمارهٔ ۶۵ - صفت یار رگ زده گوید
خود را چرا رگ زدی بی علتی
ای آنکه هست خون رگت جان من
دانسته ای که خون تو جان منست
زین روی را بریخته ای خون ز تن
یا از برای آن زده ای تا شوی
بر رگ زدن دلیر چو من در سخن
برگ گلست دست تو آری بتا
بر برگ گل درست شود رگ زدن
مسعود سعد سلمان — شهرآشوب — شمارهٔ ۶۶ - صفت یار عقیقین دندان
زرد کردی رخم به انده و غم
لعل کردی دهان تنبول تن
در دندانت تا عقیق شدست
لعل گشته ست جزع دیده من
مسعود سعد سلمان — شهرآشوب — شمارهٔ ۶۷ - صفت یار تیرگر باشد
دو گونه تیر داری بر کف و چشم
سپیدان بعضی و بعضی سیاهان
بداندیشان رمند از تیر دستت
رمند از تیر چشمت نیک خواهان
اگر چون غمزه خود تیر سازی
به گوهرها بخرند از تو شاهان
مسعود سعد سلمان — شهرآشوب — شمارهٔ ۶۸ - صفت دلبر سقا باشد
چون میل تو به آب همی بینم ای صنم
مانند چشمه کردم من چشم خویشتن
سقا اگر همیشه کند سوی چشمه میل
بس چون که میل نیست تو را سوی چشم من
دانسته ای مگر که بود بی خلاف گرم
آن آب دیده ای که بود از غم و حزن
جانا بیا که سرد همی گردد آب چشم
هر گه که شد جدا دم سرد من از دهن
مسعود سعد سلمان — شهرآشوب — شمارهٔ ۶۹ - صفت دلبر چنگی گوید
ای صنم چنگ زن چنگ ساز
فخر همه چنگ زنان جهان
چنگ تو در چنگ تو از چنگ تو
همچو من عشق تو کوژونوان
در غم هجران تو خاموش بود
از طرب وصل تو دارد فغان
روی تو گل چنگ تو بلبل ولی
بلبل بر گل شود افغان کنان
مسعود سعد سلمان — شهرآشوب — شمارهٔ ۷۰ - صفت دلبر آهنگر گفت
اگر آهنگریست پیشه تو
با من ای دلربای درده تن
از دل خویش وز دلم برساز
از پی کار کوره و آهن
کآهنی نیست سخن چون دل تو
کوره ای نیست گرم چون دل من
مسعود سعد سلمان — شهرآشوب — شمارهٔ ۷۱ - در حق یار مسافر گوید
یارم به سفر شد ای مسلمانان
دل همره او و همره دل جان
ای رفته و برده جان و دل باز آی
از بهر خدای تا کی این هجران
با وصل رهی یکی زمان بنشین
وین آتش هجر خویش را بنشان
دانم که ز حال گشته باشی تو
مشک و گل تو شده به دگرسان
مشک تو ز گرد عنبر اشهب
وز مهر گل تو لاله نعمان
هر حال که باشدت به راه اندر
زنهار به سوی بنده بنویس آن
تا گرت به راه رود پیش آید
خشکش کنم از تف دل سوزان
ور خشکی دشت سارت آید پیش
از دیده خود فرستمت باران
نه نه نفرستمت که ترسم من
کاین صاعقه گردد آن شود طوفان
مسعود سعد سلمان — شهرآشوب — شمارهٔ ۷۲ - دل دلدار چو مغناطیس است
ای خجسته بر چو سیم تو را
تیغ بدریده غیبه جوشن
آنکه شمشیر زد همی گه جنگ
قصد زحمت نکرد گاه زدن
دل تو هست سنگ مغناطیس
به سوی خویش می کشد آهن
مسعود سعد سلمان — شهرآشوب — شمارهٔ ۷۳ - صفت دلبر قاضی باشد
من وقف کرده ام به تو مر دل را
ویران چرا کنی دل من ای جان
گویی که قاضیم نه همانا که
قاضی بود که وقف کند ویران
مسعود سعد سلمان — شهرآشوب — شمارهٔ ۷۴ - صفت یار هندسی گوید
هندسی یاری ای یار عزیز
بر تو هندسه چون تو بر من
گر به قولت نشود نقطه همی
منقسم ای صنم نقطه دهن
از برای چه دهان تو همی
منقسم گردد هنگام سخن
مسعود سعد سلمان — شهرآشوب — شمارهٔ ۷۵ - وله
جانا ز حسن گشت رخ تو چو جان من
وندر جمال خویش عیان شد گمان تو
جستی ز لشکری که کند لاش حسن تو
رستی ز آفتی که بپوشد رخان تو
از انده بنفشه بتا ارغوانت رست
در خار باز رست گل ارغوان تو
بازم رهان ز ظلمت هجران ز بهر آنک
ایمن شد از تباهی ظلمت رخان تو
مسعود سعد سلمان — شهرآشوب — شمارهٔ ۷۶ - صفت یار قلندر باشد
تیغ قهرت چو به وقت اندر دست
رویت از پس چو مهر تابنده
بانگ به وقت چو نفخ صور شده ست
که چو بشنیدمش شدم زنده
مسعود سعد سلمان — شهرآشوب — شمارهٔ ۷۷ - صفت دلبر خربنده بود
آهنین پوش ندیدم چو تو سرو
نمدین خود ندیدم چو تو ماه
سرو را هرگز خربنده که دید
ماه را دید کس از پشم کلاه
از ره راست بیفتاده ست آنک
او تو را از پی خر دارد راه
مسعود سعد سلمان — شهرآشوب — شمارهٔ ۷۸ - صفت دلبر گریان گفته
چون ابر مکن دیده را نگارا
بر روی خود از اشک همچو ژاله
لاله ست رخ تو و زیانش دارد
گردد تبه از ژاله برگ لاله
مسعود سعد سلمان — شهرآشوب — شمارهٔ ۷۹ - صفت دلبر حاجب گفته
ای پسر حاجبی و محجوبی
از دو چشم رهی گه و بیگاه
تو مهی و قبات ابر سیه
ز سیه ابر به نماید ماه
تو عزیزی به نزد خرد و بزرگ
از تو مصرست شهرت ای دلخواه
از پی چه سیاه پوشیدی
که نپوشد عزیز مصر سیاه
مسعود سعد سلمان — شهرآشوب — شمارهٔ ۸۰ - صفت یار زاهد عابد
تو زاهدی و دو زلف تو آفتاب پرست
به سجده اید شما هر دو درگه و بیگاه
چرا دو چشم تو دیبای لعل پوشیدست
اگر نپوشند ای دوست زاهدان دیباه
ز راه گمشده را زاهدان به راه آرند
تو باز مردم با راه را کنی بیراه
تو زاهدی ز چه رویست چشمک تو دژم
تو عابدی ز چه معین است زلفک تو دو تاه
زمانه تیغ غمان ای نگار بر دارد
ز هر کسی که به چنگ آرد آن دو زلف سیاه
مگر که هست بتا حلقه‌های زلفینت
حروف اشهد ان لا اله الا الله
مسعود سعد سلمان — شهرآشوب — شمارهٔ ۸۱ - صفت دلبر قصاب بود
آلت کشتن داری صنما غمزه و کارد
زین دو ناکشته ز دستت نرهد جانوری
تو مرا جانی و چون با تو بوم جانوری
زنده گردم که ز دیدار تو یابم نظری
می بترسم که مرا روزی بکشی تو از آنک
جانور کشتن نزد تو ندارد خطری
مسعود سعد سلمان — شهرآشوب — شمارهٔ ۸۲ - صفت دلبر عطار بود
عطر فروشی بتا تو دایم ازین روی
زلف تو خود مشک ناب ساید بر روی
عنبر از زلف توست خوشبو آری
عنبر سارا به مشک گردد خوشبوی
مسعود سعد سلمان — شهرآشوب — شمارهٔ ۸۳ - صفت یار باغبان گفته
از باغ مکن بیش بنفشه که بنفشه
در نسبت زلف تو همی دارد دعوی
اندر دو بناگوش ممال ای پسر آن را
ترسم که رسد زو به بناگوش تو عدوی
مسعود سعد سلمان — شهرآشوب — شمارهٔ ۸۴ - صفت یار آشناگر گفت
نگارینا نرستی ز آب و در آب
سبک رفتاری و نیکو شناهی
بلی تو ماهی سیمی و هرگز
نترسد در میان آب ماهی
کنارم آبگیری هست و در وی
توانی آشنا کرد ار بخواهی
مسعود سعد سلمان — شهرآشوب — شمارهٔ ۸۵ - صفت یار بربطی گفته
بتا زهره آسمان جمالی
چو زهره به من بر تو فرخنده فالی
کنار تو خالی نباشد ز بربط
ز بربط نباشد بلی زهره خالی
مسعود سعد سلمان — شهرآشوب — شمارهٔ ۸۶ - صفت یار تیغ زن گفته
آهخته چه داری مدام تیغت
ای دوست بگو بر که کینه داری
ماند صنما غمزه و رخت را
تیغ تو به تیزی و آبداری
مریخ شوی چون سلیح پوشی
زهره شوی آنگه که می گساری
مسعود سعد سلمان — شهرآشوب — شمارهٔ ۸۷ - صفت دلبر طبیب بود
ای یار ماهروی طبیبی و حاذقی
در دست توست جان پدر جان هر کسی
فرمان تو روان شده بر هر کسی و باز
بر تو روان نبینم فرمان هر کسی
درمان ما بدانی کز توست درد من
آری طبیب داند درمان هر کسی
مسعود سعد سلمان — شهرآشوب — شمارهٔ ۸۸ - صفت دلبر منجم شد
ای منجم نگاه نجم جبین
راست حکم و درست تقدیری
گر ز شرمت هنوز بر ناید
آفتاب سپهر شبگیری
حکم تو راست آید از تو بتا
طالع از روی خویشتن گیری
مسعود سعد سلمان — شهرآشوب — شمارهٔ ۸۹ - صفت یار فالگیر بود
ای فال گیر کودک فالم ز روی تو
با روشنایی مه و با سعد مشتری
هستت ز نخ بلورین گوی و در آن بلور
پیدا خیال حسن لطیفی و دلبری
دارند صورت پری اندر بلور و تو
گوی بلور داری در صورت پری
مسعود سعد سلمان — شهرآشوب — شمارهٔ ۹۰ - صفت دلبر دیباباف است
دیبا بافی ای بت دیبا رخ
هر پیشه را به دو رخ برهانی
دیبا بافی از همه جنسی تو
چون روی خویش بافت نمی دانی
دیبای روم کس نخرد هرگز
گر نقش روی خویش بگردانی
مسعود سعد سلمان — شهرآشوب — شمارهٔ ۹۱ - صفت دلبر تاجر باشد
ای آنکه به رخسار ارغوانی
نوشین لبی و شیرین زبانی
بازار تو همچون آسمانست
زیرا که تو چون ماه آسمانی
برجند دکان ها تو را و چون مه
زین برج بر آن برج تو روانی
فرمان نیکوان همه تو را باشد
زیرا که تو سالار نیکوانی
این را به لطافت همی فروشی
آن را به سیاست همی دوانی
گر طره ز بهر بها نداری
بر تخته سیمین چرا نشانی
مسعود سعد سلمان — شهرآشوب — شمارهٔ ۹۲ - شکر شاهی
نشکفت گر آراسته ای تو به ملاحت
شاهان همه آراسته باشند و تو شاهی
یک بوسه بخواهم ستدن من ز تو زیراک
رسم است ز شاهان ستدن شکر شاهی
مسعود سعد سلمان — ماههای فارسی — شمارهٔ ۱ - فروردین ماه
خدایگانا رامش گزین و شادی بین
که مژده دادت از بخت ماه فروردین
همی چه گوید که ملک هفت اقلیم
به حکم و امر تو خواهد شدن ز چرخ برین
چنان نهاد ز قسمت خدای عزوجل
که تا به حشر تو باشی خدایگان زمین
خراج و ساو فرستد تو را به طوع و به طبع
گهیت مالک روم و گهیت مالک چین
ابوالملوک ملک ارسلان مسعودی
که نازد از تو همی تاج و تخت و ملک نگین
به باغ ملک همیشه نهال عدل نشان
ز شاخ عدل همیشه نبات دولت چین
به گوش جاه همیشه ندای بخت شنو
به چشم دولت همواره روی شادی بین
مسعود سعد سلمان — ماههای فارسی — شمارهٔ ۲ - اردی بهشت ماه
بهشت است گیتی ز اردیبهشت
حلال آمد ای مه می اندر بهشت
به شادی نشین هین و می خواه می
که بی می نشستنت زشتست زشت
به راغ و به باغ و به کوه و به دشت
ز فر گرانمایه اردی بهشت
بخندید گلزار و بگریست ابر
بنالید مرغ و ببالید کشت
بسی کله یابی که رضوانش بافت
بسی حله بینی که حوراش رشت
تو گویی که ملک ملک ارسلان
گل و عنبر و مشک درهم سرشت
جهاندار شاهی که چرخ بلند
به ملکش یکی عهد محکم نبشت
مسعود سعد سلمان — ماههای فارسی — شمارهٔ ۳ - خرداد ماه
زینت باغ ماه خرداد است
گر به باده گرایی از دادست
بت نو شاد گشت گلبن و باغ
گویی از حسن و زیب نو شادست
بلبلان را که خطبه خوان شده اند
منبر از شاخ سرو آزادست
با نشاط است و رامش و شادی
هر چه بنده ست و هر چه آزادست
ملک عالی و عدل ازو عالی
شاه شادست و خلق ازو شادست
شه ملک ارسلان بن مسعود
که ازو دین و دولت آبادست
جاه او ملک باد تا ملک است
کار او داد باد تا دادست
مسعود سعد سلمان — ماههای فارسی — شمارهٔ ۴ - تیرماه
ماه تیرست ای نموده تیره از روی تو ماه
می درین مه لعل روشن گردد ای مه می بخواه
وقت نعمتهاست لیکن نعمتی چون می مدان
جان بدین گفته که من گفتم گواه آید گواه
دل به می تازه ست تازه جان همی شادست شاد
گر گناه من همی جویی همی دارم گناه
ور نبودی می عزیز اکنون که من گویم همی
کی عزیزش داشتی شاه جهان در بزمگاه
آنکه هستش نام شاه و شیر و هستش در جهان
خسته و بسته ازو جان و دل هر شیر و شاه
پایگاه و دستگاه دولتش کرد و گذاشت
چرخ را بی پایگاه و کوه را بی دستگاه
ملک او پاینده باد اندر جهان تا هست ملک
جاهش افزاینده باد اندر شرف تا هست جاه
مسعود سعد سلمان — ماههای فارسی — شمارهٔ ۵ - مرداد ماه
مردان مهست سخت خرم
می نوش پیاپی و دمادم
از گردون طبع خاک پر تف
وز باران چشم ابر پر نم
بر دشت لباسهای رو نیست
بر کوه لباسهای میرم
بنشین و طرب فزای و می خواه
در دولت شهریار اعظم
سلطان ملک ارسلان مسعود
تاج سر خسروان عالم
ای تاج به تو شده مزین
وی تخت تو را شده مسلم
تو شاد نشین که دشمن تو
از هول تو جان داد در غم
مسعود سعد سلمان — ماههای فارسی — شمارهٔ ۶ - شهریور ماه
شهریور است و گیتی از عدل شهریار
شادست خیز و مایه شادی بر من آر
باده شناس مایه شادی و خرمی
بی باده هیچ جان نشد از مایه شادخوار
ای کامگار بر دل من خیز و باده ده
بر یاد دولت ملک و شاه کامگار
سلطان تاجدار ملک ارسلان که ملک
مانند او نبیند سلطان تاجدار
ای اختیار کرده سپهر از جهان تو را
هرگز ندید چشم جهان چون تو اختیار
شهریور است و گردون کافور بار شد
بستان ز دوست باده مشکین خوشگوار
در نوبهار ملک قدح گیر و باده نوش
کز ملک تو خزان جهان گشت نوبهار
مسعود سعد سلمان — ماههای فارسی — شمارهٔ ۷ - مهر ماه
ای مه مه مهر و مهر ماه است
بی باده نشستن از گناه است
روز و رخ دوستان سپید است
روی و دل دشمنان سیاه است
سلطان ملک ارسلان مسعود
در ملک به کام نیکخواه است
شاهان همه بندگان اویند
امروز چو او کدام شاه است
کعبه است عزیز و پیشگاهش
یارب چه خجسته پیشگاه است
یکتاست به بندگیش گردون
گر چند به خدمتش دو تاه است
ایوانش نه پیشگاه ایوانش
سرمایه عز و اصل جاه است
مسعود سعد سلمان — ماههای فارسی — شمارهٔ ۸ - آبان ماه
ماه آبان چو آب جوی ببست
آب انگور باید اندر دست
آن نکوتر که شاد باشی شاد
وآن نکوتر که مست خسبی مست
شاد زیست آنکه عقل و دانش داشت
پشت اندوه را به می بشکست
هر که او چشم در خرد بگشاد
حرز و تعویذ باده بر جان بست
شاد بنشین و باده خور کامروز
گیتی از رنج رست و از غم جست
شه ملک ارسلان بن مسعود
خرم و شادمان به باده نشست
پادشاهی که عالم از عدلش
شاه طبع است و جای شادی هست
مسعود سعد سلمان — ماههای فارسی — شمارهٔ ۹ - آذر ماه
ای ماه رسیده ماه آذر
برخیز و بده می چو آذر
آذر بفروز و خانه خوش کن
ز آذر صنما به ماه آذر
گر باغ بماند ساده بی گل
ور شاخ بماند زود بی بر
ملک ملک ارسلان جهان را
چون باغ بهشت کرد یک سر
ای خلق همه ز عدل و جودت
در گیتی ایمن و توانگر
آنی تو که ملک وقف کرده ست
بر نام تو ایزد گروگر
تا هست سپهر و مهر بادت
رتبت ز مه و سپهر برتر
مسعود سعد سلمان — ماههای فارسی — شمارهٔ ۱۰ - دی ماه
ماه دی آمد که هوا هر زمان
بارد کافور همی بر جهان
از فلک امروز مؤنث کند
لشکر سرما را باد خزان
باده چون آذر برزین بیار
چاره سرما به جز آن را مدان
بنگر کز دست بتان باده خواست
شاه جهاندار ملک ارسلان
آنکه به دی مه نظر عدل او
کرده جهان را همه چون بوستان
ای ملک از ملک تو و عدل تو
زنده شد اسکندر و نوشیروان
تا همی افلاک بپاید به پای
تا همی ایام بماند بمان
مسعود سعد سلمان — ماههای فارسی — شمارهٔ ۱۱ - بهمن ماه
ماه بهمن نبید باید خورد
ماه بهمن نشاط باید کرد
در جهان هر که هست فرزانه
به پسندد نشاط جان پرورد
ز آنکه امروز مطرب و ساقی
رود و باده به بزم شاه آورد
شه ملک ارسلان بن مسعود
شاد بنشست و باده خواهد خورد
آنک رادی چو او نیارد راد
وآنکه مردی چو او نبیند مرد
خسروا تا جهان ز مهر و ز چرخ
گه شود گرم و گاه گردد سرد
گاه بر دوستان چو مهر بتاب
گاه بر دشمنان چو چرخ بگرد
مسعود سعد سلمان — ماههای فارسی — شمارهٔ ۱۲ - سپندارمذ ماه
سپندارمذماه آخر ز سال
که گشت آخرین ماه هر بدسگال
همی مژده دارد که تا چند روز
پذیرد چمن حسن و زیب و جمال
به هر مرغزاری بتازد تذرو
به هر بوستانی ببالد نهال
کشد ابر بر سایه فرش بهار
دمد مشک بر کوه باد شمال
ز سلطان گیتی ملک ارسلان
شود طالع سال فرخنده فال
جهاندار شاها تویی از ملوک
که گردون محلی و دریا نوال
چو مهر مضی تاب و بر خلق تاب
چو سرو سهی بال و در ملک بال
مسعود سعد سلمان — نام روزهای فرس — شمارهٔ ۱ - اورمزد روز
امروز اورمزدست ای یار میگسار
برخیز و تازگی کن و آن جام باده آر
ای اورمزد روی بده روز اورمزد
آن می که شادمان کندم اورمزدوار
تا بر نشاط مجلس سلطان ابوالملوک
باشیم شادمان و نشینیم شاد خوار
آن زینت ملوک ملک ارسلان که ملک
هرگز چو او نبیند یک شاه تاجدار
اندر زمانه نعمت و دولت فزونش باد
تا نعمت خزان بود و لذت بهار
مسعود سعد سلمان — نام روزهای فرس — شمارهٔ ۲ - بهمن روز
بهمن روز ای صنم دلستان
بنشین با عاشق در بوستان
شاد نشینیم کزین مملکت
خلق جهان هست همه شادمان
کرد جهان را چو بهشت برین
عدل جهاندار ملک ارسلان
آنکه نبودند یک انگشت او
روستم و حاتم و نوشیروان
تا به جهان ملکی باقی بود
باد بدو باقی ملک جهان
مسعود سعد سلمان — نام روزهای فرس — شمارهٔ ۳ - اردیبهشت روز
اردیبهشت روزست ای ماه دلستان
امروز چون بهشت برینست بوستان
زآن باده ای که خرم ازو گشت عیش و عمر
زآن باده ای که گردد ازو تازه طبع و جان
زیرا رسیده ایم به دولت به کام خویش
در ملک و دولت ملک و شاه کامران
سلطان ابوالملوک ملک ارسلان که یافت
از ملک او زمین شرف از اوج آسمان
مسعود سعد سلمان — نام روزهای فرس — شمارهٔ ۴ - شهریور روز
ای تنت را ز نیکویی زیور
شهره روزیست روز شهریور
می شناس ای نگار جان را قوت
گاه می ده مرا و گه می خور
تا به اقبال شهریار جهان
بگذرانیم جان به لهو و بطر
شه ملک ارسلان بن مسعود
ملک پیل زور پیل شکر
ظفر و فتح تا بود به جهان
باد هر ساعتیش فتح و ظفر
مسعود سعد سلمان — نام روزهای فرس — شمارهٔ ۵ - سپندارمذ روز
سپندارمذ روز خیز ای نگار
سپندار آر ما را و جام می آر
می آر از پی آنکه بی می نشد
دلی شادمان و تنی شادخوار
سپند آر پی آنکه چشم بدان
بگرداند ایزد ازین روزگار
که از عدل سلطان ملک ارسلان
خزان گشت خرم تر از روزگار
قوی باد ملکش که از ملک او
شد اندر جهان عدل و جود آشکار
مسعود سعد سلمان — نام روزهای فرس — شمارهٔ ۶ - خرداد روز
خرداد روز داد نباشد که بامداد
از لهو و خرمی بستانی ز باده داد
از باده جوی شادی و از باده باش خوش
بی باده این جهان صنما بادگیر باد
خاصه که عدل شاه جهان چون بهشت کرد
دریای خرمی و بطر بر جهان گشاد
سلطان ابوالملوک ملک ارسلان که چرخ
گوید که تا به حشر ملک ارسلان زیاد
دایم عزیز باد که دین هست ازو عزیز
از ملک شاد باد کزو هست خلق شاد
مسعود سعد سلمان — نام روزهای فرس — شمارهٔ ۷ - مرداد روز
روز مرداد مژده داد بدان
که جهان شد به طبع باز جوان
عدل بارید بر جهان یک سر
دولت و ملک شهریار جهان
شه ملک ارسلان بن مسعود
آن به حق خسرو و به حق سلطان
آنکه صاحبقران ندید چو او
در جهان هیچ وقت و هیچ قران
هست رایش گذشته از عیوق
باد قدرش رسیده تا کیوان
مسعود سعد سلمان — نام روزهای فرس — شمارهٔ ۸ - دیباذر روز
روز دی است خیز و بیار ای نگار می
ای ترک می بیار که ترکی گرفت دی
می ده به رطل و جام که در بزم خسروی
بنشست شاه شاد ملک ارسلان به می
شاهی که کرد چرخ و فلک را به زیر پای
تا کرد فرش شاهی و دولت به زیر پی
تا ملک را به نام وی اسناد کرد چرخ
کرد از زمانه نام ملوک زمانه طی
مسعود سعد سلمان — نام روزهای فرس — شمارهٔ ۹ - آذر روز
ای خرامنده سرو تابان ماه
روز آذر می چو آذر خواه
شادمان کن مرا به می که جهان
شادمان شد به فر دولت شاه
شه ملک ارسلان که گردون را
کرد بر ملک او خدای گواه
ملک را جاه اوست یار و معین
عدل را رای اوست پشت و پناه
رای او همچو ماه تابان باد
تا ز گردون همی بتابد ماه
مسعود سعد سلمان — نام روزهای فرس — شمارهٔ ۱۰ - آبان روز
آبان روز است روز آبان
خرم گردان به آب رز جان
بنشین به نشاط و دوستان را
ای دوست به عز و ناز بنشان
تا باده خوریم و شاد باشیم
بر یاد خدایگان گیهان
سلطان ملک ارسلان مسعود
کایام چو او ندید سلطان
آن شاه که هست نام عالیش
بر نامه عدل و ملک عنوان
مسعود سعد سلمان — نام روزهای فرس — شمارهٔ ۱۱ - خور روز
روز خورست ای به دو رخ همچو خور
تافت خور از چرخ فلک باده خور
باده خور و نیز مرا باده ده
خوبی احوال زمانه نگر
عدل جهاندار ملک ارسلان
باغ ارم کرد جهان سر به سر
آنکه چو او شاه به جود و به عدل
چشم فلک نیز نبیند دگر
تا بود از تاج سر افراز ملک
باد به گیتی ملک و تاجور
مسعود سعد سلمان — نام روزهای فرس — شمارهٔ ۱۲ - ماه روز
ماه روز ای به روی خوب چو ماه
باده لعل مشکبوی بخواه
گشت روشن چو ماه بزم که گشت
نام این روز ماه و روی تو ماه
شاد گردان به باده ما را خیز
که جهان شاد شد به دولت شاه
شه ملک ارسلان بن مسعود
خسرو جود و رز داد پناه
تا بود گاه و افسر آلت ملک
باد ازو افتخار افسر و گاه
مسعود سعد سلمان — نام روزهای فرس — شمارهٔ ۱۳ - تیر روز
ای نگار تیر بالا روز تیر
خیز و جام باده ده بر لحن زیر
عاشقی در پرده عشاق گوی
راههای طبع خواه دلپذیر
شعرهای شهره از من دار گوش
در ثنای شهریار شهر گیر
آنکه هستش نام شاه و شیر مست
زو شده هر شاد و شیر اندر نفیر
تا سریر و تاج باشد در جهان
باد ازو افراخته تاج و سریر
مسعود سعد سلمان — نام روزهای فرس — شمارهٔ ۱۴ - گوش روز
گوش روز ای نگار مشکین خال
گوش بر بط بگیر و نیک بمال
من ز بهر سماع خواهم گوش
بی سماعم مدار در هر حال
من نگنجم ز شادی اندر پوست
زآنکه بینم به کام نیک سگال
از ملک ارسلان بن مسعود
ملک و خسرو ستوده خصال
باد موجود کامهاش ز بخت
باد مسعود روزهاش به فال
مسعود سعد سلمان — نام روزهای فرس — شمارهٔ ۱۵ - دیمهر روز
ای مرا همچو جان و از جان به
بامدادان نشاط کن، برجه
دی به مهرست مهربانی کن
کز همه چیز مهربانی به
سخن از عز ملک سلطان گوی
باده بر یاد ملک سلطان ده
شه ملک ارسلان که عالم را
غرقه کردست در عطای فره
مایه جود او ز دریا بیش
پایه جاه او ز گردون به
مسعود سعد سلمان — نام روزهای فرس — شمارهٔ ۱۶ - مهر روز
روز مهر و ماه مهر و جشن فرخ مهرگان
مهر بفزای ای نگار ماه چهر مهربان
مهربانی کن به جشن مهرگان و روز مهر
مهربانی به بروز مهر و جشن مهرگان
جام را چون لاله گردان از نبید باده رنگ
واندر آن منگر که لاله نیست اندر بوستان
کاین جهان را ناگهان از خرمی امروز کرد
بوستان نوشکفته عدل سلطان جهان
آنکه هستش نام شاه و شیر و شاه و شیر نیست
اندرین گیتی که از وی نیست ترسیده به جان
مسعود سعد سلمان — نام روزهای فرس — شمارهٔ ۱۷ - سروش روز
روز سروش است که گوید سروش
باده خور و نغمه مطرب نیوش
سبز شد از سبزه همه بوستان
لعل می آر ای صنم سبزپوش
شاه جهاندار ملک ارسلان
می ز کف نوش لبی کرد نوش
آنکه دهد یاری جاهش فلک
وآنکه کند قوت ملکش سروش
تا به ابد دولت و اقبال را
باد گشاده سوی فرمانش گوش
مسعود سعد سلمان — نام روزهای فرس — شمارهٔ ۱۸ - رشن روز
روز رشن است ای نگار دلربای
شاد بنشین و به جام می گرای
تا توانی هیچ یک ساعت مباش
بی می شادی فزای غمزدای
می خور و در ساز گیتی دل مبند
ساز گیتی خود همی سازد خدای
امر سلطان جهان دارد جهان
ملک سلطان را جهان دارد به پای
آنکه هستش نام شاه و شیر و هست
دولت او را پیشکار و رهنمای
مسعود سعد سلمان — نام روزهای فرس — شمارهٔ ۱۹ - فروردین روز
فروردینست و روز فروردین
شادی و طرب را کند تلقین
ای دو لب تو چو می مرا می ده
کآن باشد رسم روز فروردین
بر یاد خدایگان شه عالم
کآراسته زوست ملک داد ودین
سلطان ملک ارسلان دریا دل
کیخسرو رسم و کیقباد آیین
دولت چو دعای ملک او گوید
بر چرخ کند فریشته آمین
مسعود سعد سلمان — نام روزهای فرس — شمارهٔ ۲۰ - بهرام روز
ای روی تو به خوبی افزون ز مهر و ماه
بهرام روز باده بهرام رنگ خواه
اندوه این جهان مخور ای ماه شاد باش
کامروز شادمانست از تخت و تاج شاه
افروخته ست طبعش و افراخته محل
پیراسته ست ملکش و پیراسته سپاه
گوید سپهر باشد دولت سپید روی
تا هست چتر ملک ملک ارسلان سیاه
تا نیکخواه راه نماید به عقل باد
توفیق رهنمایش و اقبال نیکخواه
مسعود سعد سلمان — نام روزهای فرس — شمارهٔ ۲۱ - رام روز
رام روز است بخت و دولت رام
ای دلارام خیز و در ده جام
ز آن قنینه یکی قدح پر کن
همچو کبک دری یکی بخرام
کام ران و جهان به لهو گزار
که خداوند ما رسید به کام
شه ملک ارسلان که فخر کند
آفرینش بدین مبارک نام
تا بود نام و بخت و دولت باد
تخت او رام و دولتش پدرام
مسعود سعد سلمان — نام روزهای فرس — شمارهٔ ۲۲ - باد روز
چون باد روز روز نشاط آمد ای نگار
شادی فزای هین و بده باده و بیار
باده ست شادی دل پیوسته باده خور
بی باده هر چه بینی باد هوا شمار
این باده را اگر نه چنین باشدی بدانک
این منزلت نبودی در بزم شهریار
سلطان ابوالملوک ملک ارسلان که ملک
اندر جهان ملک بدو کرده افتخار
تا هست کوه و چرخ همی ملک و دولتش
چون چرخ باد عالی و چون کوه پایدار
مسعود سعد سلمان — نام روزهای فرس — شمارهٔ ۲۳ - دیبدین روز
دیبدین است و دین مرد خرد
آن شناسم که لعل باده خورد
باز دارد خرد تو را ز نبید
مشنو اندر نبید پند خرد
ای شگفتی نبید خواره همی
صد هنر در نبید برشمرد
هنری بهتر آنکه خورد نبید
پیش ایوان شاه سجده برد
شه ملک ارسلان که چشمه مهر
طیره طیره به روی او نگرد
مسعود سعد سلمان — نام روزهای فرس — شمارهٔ ۲۴ - دین روز
دین روز ای روی تو آگفت دین
می خور و شادی کن و خرم نشین
با می و می خوردن دین را چه کار
می خور و می نوش و قوی دار دین
هر گنهی کز می حاصل شود
محو کند خدمت شاه زمین
شاه جهانگیر ملک ارسلان
آنکه کند ملک بر او آفرین
تا به نگین نازد ملک جهان
ملک جهان بادش زیر نگین
مسعود سعد سلمان — نام روزهای فرس — شمارهٔ ۲۵ - اردروز
ارد روزست فرخ و میمون
با همه لهو و خرمی مقرون
ای دلارای یار گلگون رخ
خیز و پیش آر باده گلگون
تا به یاد خدایگان زمین
شاد باشیم و می خوریم اکنون
شه ملک ارسلان که او دارد
تاج جمشید و تخت افریدون
باد عدلش همیشه دهر آرای
باد ملکش همیشه روز افزون
مسعود سعد سلمان — نام روزهای فرس — شمارهٔ ۲۶ - اشتاد روز
اشتاد روز و تازه ز گل بوستان
ای دوست می ستان ز کف دوستان
در بوستان نشین و می لعل نوش
زیرا که سبز گشت همه بوستان
بر کام کامگاریم امروز ما
از شاه کامگار ملک ارسلان
ای صاحب قران که نبیند چو تو
چشم سپهر گردون صاحبقران
در دهر تا زمانه بپاید به پای
در ملک تا سپهر بماند بمان
مسعود سعد سلمان — نام روزهای فرس — شمارهٔ ۲۷ - آسمان روز
آسمان روز ای چو ماه آسمان
باده نوش و دار دل را شادمان
جان ز باده شاد کن زیرا که عقل
باده را بیند همی شادی جان
هر زمان باده خور ای تازه چو گل
تازه کن شادی به باده هر زمان
شکر جوی از جود خورشید ملوک
مدح خوان در صدر سلطان جهان
تا تو را گردد جهانی شکر گوی
تا تو را باشد جهانی مدح خوان