mabidan/ganjoor huggingface dataset:
حمید مصدق — از جدایی ها ( دفتر دوم) — بخش۱۰
به شهر برگردیم
به این دیار نیاز
نیازمند رهایی
 نیازمند امید
 سبد سبد ز هواهای تازه هدیه بریم
 سبد سبد گل شادی
 نسیم آزادی
به شهر برگردیم
به شهر خسته از این دود و آهن و پولاد
به شهر همهمه شهر شلوغ پر فریاد
به شهر  ِ بر گردن
 همیشه چکمه و آهن
به شهربرگردیم
به چشم خویش ببینیم
 که کودکان مسلسل به دست در کوچه
 درون آینه ذهن خود تهی کردند
به یک فشار به ماشه
 هزارها تن را
و روی خاک فکندند خیل دشمن را
دریغ کودک کوچه
 اسیری اوهام
دریغ غنچه نشکفته پر پر ایام
فریب خورده خودخواهی خیالی خام
حمید مصدق — از جدایی ها ( دفتر دوم) — بخش۱۱
سوی مزار تو می ایم
ای شهید جوان
عزیز گشته من
 مهربانترین یاران
مزار تو چه غریبانه بود
 در برهوت
تو و سکوت ؟
من از این سکوت تو مبهوت
شهید بی کفن افسانه را مکرر کرد
حماسه بود
 نه افسانه شبانه خواب
گلی که پنجه بیرحم باد پرپر کرد
غمین و سر به گریبان
 شکسته دل مغموم
 من از مزار تو می ایم
 ای غریب شهید
من از مزار تو می ایم
ای من مظلوم
حمید مصدق — از جدایی ها ( دفتر دوم) — بخش۱۲
من از کدام دیار آمدم که هر باغش
هزار چلچله راگور گشت و بی گل ماند
من از کدام دیار آمدم که در دشتش
نه باغ بود و نه گل
 تیر بود و مردن بود
و در تب تف مرداد
 جان سپرد
گذشت تابستان
دگر بهار نیامد
و شهر شهر پریشیده
بی بهاران ماند
 و دشت سوخته در انتظار باران ماند
امید معجزه یی ؟
 نه
 امید آمدن شیر مرد میدان ماند
اگر چه بر لب من از سیاهی مظلم
و پایداری شب
ناله هست و شیون هست
 امید رستن از این تیرگی جانفرسا
هنوز با من هست
امید
 آه امید
 کدام ساعت سعدی
 سپیده سحری آن صعود صبح سخی را
به چشم غوطه ورم در سرشک خواهم دید؟
حمید مصدق — از جدایی ها ( دفتر دوم) — بخش۱۳
چه قدر زود اتفاق می افتاد
بلند بالایان مگر چه می دیدند
که روز واقعه در مرگ دوست خندیدند
 چگونه سرو کهن در میان باغ شکست
 چگونه خون به دل باغبان افتاد
 و باغ
باغ پر از گل در آن بهار چه شد ؟
در آن شب بیداد
کدام واقعه در امتداد تکوین بود
 که باغ زمزمه عاشقانه برد از یاد
ببین ببین
 گل سرخی میان باغ شکفت
به دست خصم تبهکار اگرچه پرپر شد
بسا نوید بهاران دیگری را داد و خصم را آشفت
حمید مصدق — از جدایی ها ( دفتر دوم) — بخش۱۴
کسی به سوک نشست
 و در مصیبت آن روزهای خوب گریست
کسی نمی داند
 که پشت پنجره آواز کیست می اید
که کیست می خواند
کسی به سوک نشست
 که سوکوار جوانی ست سوکوار امید
و سوکوار گذشتن و برنگشتن هاست
کسی نمی داند
 که پشت پنجره رودی ست در سیاهی شب
 چرا نسیم
 چرا آن نسیمروحنواز
 میان برگ درختان نمی وزد امشب ؟
همیشه تنهایی در آستانه وحشت
 در آستانه تب
 کسی سراغ مرا از کسی نمی گیرد
 که هستیم تنها
 در انعکاس صدایی ز دور می اید
و در سیاهی شبها
رسوب خواهد کرد
هنوز می گذرم نیمه های شب در شهر
 مگر که لب بگشاید به خنده پنجرهای
 کجاست دست گشاینده ؟
خواب سنگین است
 مرا به یاد بیاور
مرا ز یاد مبر
که انعکاس صدایم درون شب جاری ست
 کسی نمی داند
 که در سیاهی شب دشنه ای ست در پشتم
که در سیاهی شب خنجری ست در کتفم
مرا ندیدی
دیگر مرا نخواهی دید
که پشت پنجره سرشار از سیاهی شب
 که پشت پنجره آواز دیگری جاری ست
میان خلوت خاموشی شب دشمن
بخوان زمزمه آواز
سکوت را بشکن
 چرا فراموشی ؟
 چگونه خاموشی ؟
 به گوش خویش مگر بشنویم این آواز
که عاشقان قدیمی دوباره می خوانند
مرا به نام
ترا به نام
که نام
نام من و توست
 عشق آواز است
 مرا به نام بخوان این سکوترابشکن
 چرا ؟
 که زمزمه از ایه های اعجاز است
دریغ و درد که شرمنده ایم شرمنده
 که هست فرصت آواز و نیست خواننده
حمید مصدق — از جدایی ها ( دفتر دوم) — بخش۱۵
به راه باید رفت
 و در نشستن با هر که
 هر کجا هر وقت
از احتیاط نباید گذشت
که یک دقیقه غفلت
بسا که حاصل آن
سالهای دربدری ست
همیشه می پرسم
من و سرودن محتاط ؟
کنون به دوست
 که رخ را ز باده می افروخت
 حدیث درد مگویید
که بال شب پره در گرد شعله خواهد سوخت
 کنون به دوست بگویید
شراب را بردار
 و در سکوت کویری در این شب شفاف
به باغ پسته نگاهی ز روی رحمت کن
به یاد روی که این جام باده را نوشی
اگر که پسته این شهر خوب خندان است
دهان دختر زیبا تهی ز دندان است
 کههر شکسته دندان بهای یک نان است
شراب می نوشی ؟
 و مست می نگری نقشهای قالی را ؟
میان پیچ و خم نقشهای هر قالی
چه روزهای جوانی ست خفته در تابوت
شراب می نوشی ؟
 به یاد روی که ؟
رویی که از دو دیده تهی ست ؟
 به یاد چشم سیاهی کهدیگرش هرگز
 توان دیدن نیست ؟
 بیا به شهر در اییم
به شهر گشته نهان در میان گرد و غبار
به شهر هر شبش از آسمان درافشانی
و روی گونه طفلان سرشک نورانی
به شهر سر به گریبانی و پریشانی
کنون که شهر دمادم به دست تاراج است
تو جام را بگذار
 و تیشه را بردار
 چرا ؟
کهریشه این رشد کرده زهرآگین
به تیشه محتاج است
حمید مصدق — از جدایی ها ( دفتر دوم) — بخش۱۶
ببند غنچه صفت لب زمانه خونریز است
گل مراد چه جویی سموم پاییز است
سراب حسرت ایام حاصل فرهاد
شراب دلکش شیرین به کام پروز است
لبم به جام و سرشکم به جام م یلغزد
تهی ز باده و از اشک جام لبریز است
به هر که می نگرم غرق بدگمانیهاست
 ز هر که می شنوم داستان پرهیز است
ز لاله زار جهان بوی داغ می اید
به جویبار دود خون چهوحشت انگیز است
همیشه کشور دارا خراب از اسکندر
هماره ملکت جم زیر چنگ چنگیز است
از آنچه رفت به ما هیچ جای گفتن نیست
 چرا ؟ که در پس دیوار گوشها تیز است
 کدام نقطه دمی امن می توانی زیست
بهر کجا کهروی آسمان بلاخیز است
چنان شکست زمانه پرم که پندارم
شکنجه های تو بر من محبت آمیز است
من و مضایقه از جان ؟ تو آنچنان خوبی
که پیش پای تو جان حمید ناچیز است
حمید مصدق — از جدایی ها ( دفتر دوم) — بخش۱۷
ز شب هراس مدار این هنوز آغاز است
بیا که پنجره رو به صبحدم باز است
چو آفتاب درخشان چه خوش درخشیدی
طلوع پاک تو در شب قرین اعجاز است
 تو مهربانی خود را نثار من گردان
غلط اگر نکنم آفتاب فیاض است
ز ترکتاز حوادث دمی تغافل کرد
کبوتر دلم از آن به چنگ شهباز است
هزار بار مرا آزمودی و دیدی
 «حمید» در ره ِ ایران هنوز جانباز است
حمید مصدق — آیا چه کس تو را از مهربان شدن با من مایوس می کند  — بخش۱
 وقتی تو نسیتی
خورشید تابناک
 شاید دگر درخشش خود را
 و کهکشان پیر گردش خود را
از یاد می برد
 و هر گیاه
 از رویش نباتی خود
 بیگانه می شود
و آن پرنده ای
کز شاخه انار پریده
پرواز را
هر چند پر گشوده فراموش می کند
 آن برگ زرد بید که با باد
 تا سطح رود قصد سفر داشت
 قانون جذب و جاذبه را در بسط خاک
 مخدوش می کند
آنگاه نیروی بس شگرف مبهم نامرئی
نور حیات را
 در هر چه هست و نیست
 خاموش می کند
 وقتی تو با منی
 گویی وجود من
سکر آفرین نگاه تو را نوش می کند
چشم تو آن شراب خلر شیرازست
 که هر چه مرد را مدهوش می کند
حمید مصدق — آیا چه کس تو را از مهربان شدن با من مایوس می کند  — بخش۲
ای مهربانتر از من
 با من
در دستهای تو
 ایا کدام رمز بشارت نهفته بود ؟
 کز من دریغ کردی
تنها تویی
 مثل پرنده های بهاری در آفتاب
 مثل زلال قطره بباران صبحدم
 مثل نسیم سرد سحر
 مثل سحر آب
 آواز مهربانی تو با من
 در کوچه باغهای محبت
 مثل شکوفه های سپید سیب
ایثار سادگی است
 افسوس ایا چه کس تو را
 از مهربان شدن با من
 مایوس می کند؟
حمید مصدق — آیا چه کس تو را از مهربان شدن با من مایوس می کند  — بخش۳
ای مهربان من
 من دوست دارمت
چون سبزه های دشت
 چون برگ سبزرنگ درختان نارون
 معیارهای تازه زیبایی
 با قامت تو سنجیده می شود
زیبایی عجیب تو معیار تازه ای ست
با غربت غریب فراوانش
 مانند شعر من
 این شعر بی قرین
 و این تفاخر از سر شوخی ست
نازنین
حمید مصدق — آیا چه کس تو را از مهربان شدن با من مایوس می کند  — بخش۴
ای قامت بلند
ای از درخت افرا گردنفرازتر
از سرو سر بلند بسی پاکبازتر
ای آفتاب تابان
 از نور آفتاب بسی دلنوازتر
 ای پاک تر
 از برفهای قله الوند
 تو مهربانتر از
لطیف نسیم ساکت شیرازی
 در سینه خیز دماوند
 و دست تو
 دست ظریف تو گلهای باغ را
 زیور گرفته است
 و شعرهای من
 این برکه زلال
 تصویر پرشکوه تو را
 در بر گرفته است
 من کاشف اصالت زیبایی توام
مفتون روح پاک و فریبایی توام
 تو با نوشخند مهر
 با واژه محبت
فرسوده جان محتضزم را از بند درد
 آزاد می کنی
 و با نوازشت
 این خشکزار خاطره ام را
 آباد می کنی
با سدی از سکوت
 در من رساترین تلاطم ساکن را
 بنیاد می کنی
با این سکوت سخت هراس انگیز
 بیداد می کنی
حمید مصدق — آیا چه کس تو را از مهربان شدن با من مایوس می کند  — بخش۵
 ای ما همیشه با هم و بی هم
پیوند پاک تا بزند درمیان ما
اینک کدام دست ؟
آه ای یگانه
 وقتی تو مهربان باشی
دنیای مهربانی داریم
 ای با تو هر چه هست توانایی
 در دست توست معجزه عیسایی
وقتی بهار بود و گل رنگ رنگ بود
 آن شب شمیم عشق نخستین خویش را
 از دست مهربان تو بوییدم
 کنون بهار نیست
تا برگهای سبز درختان نارون
 تن در نسیم نرم بهاری رها کنند
تا ماهیان سرخ
 در آبهای برکه آبی شنا کنند
حمید مصدق — آیا چه کس تو را از مهربان شدن با من مایوس می کند  — بخش۶
محبوب من بیا
 تا اشتیاق بانگ تو در جان خسته ام
 شور و نشاط عشق برانگیزد
 من غرق مستی ام
 از تابش وجود تو در جام جان چنین
 سرشار هستی ام
 من بازتاب صولت زیبایی توام
 آیینه شکوه دلارایی توام
حمید مصدق — آیا چه کس تو را از مهربان شدن با من مایوس می کند  — بخش۷
 باری طلوع پاک تو در آن شب سیاه
 شاید بشارت از دم صبح سپید بود
 وقتی طلیعه تو درخشید
 از پ شت کوهسار توهم
دیدم که این طلوع
زیباترین سپیده صبح امید بود
 ای سرکشیده از دل این قیرگونه شب
بر آسمان برای و رهکن
زرتار گیسوان زرافشان را
همچون شهابها
 بر بیکران سپهر
با شب نشستگان سخن از آفتاب نیست
آنان که از تو دورند
 چونان به شب نشسته شبکورند
ت خورشید خاوری
 جان جهان ز نور تو سرشار می شود
 همراه با طلوع تو ای آفتاب پاک
در خواب رفته طالع من
این خفته سالیان بیدار می شود
ای ایه مکرر آرامش
می خواهمت هنوز
 آری هنوز هم
دریای ‌آرزوی
 در این دل شکسته من موج می زند
راهی به دل بجو
حمید مصدق — آیا چه کس تو را از مهربان شدن با من مایوس می کند  — بخش۸
افسوس
ا هنوز هم
 گلهای کاکتوس
 پشت دریچه های اتاق توست ؟
آه
ای روزهای خاطره
 ای کاکتوسها
ایا هنوز هم دیوارهای کوچه آن خانه
از اشکهای هر شبه من
نمناک مانده است ؟
ایا هنوز هم
 امید من به معجزه خاک مانده است ؟
 افسوس
 گلهای کاکتوس
حمید مصدق — آیا چه کس تو را از مهربان شدن با من مایوس می کند  — بخش۹
رنجوری تو را
 باور نمی کنم
ای پیش مرگ تو همه رخشنده اختران
تو مرگ آفتاب درخشان و پاک را
 باور مکن
 که ابر ملالی اگر توراست
 چونان غروب سرد غم انگیز بگذرد
 دردی اگر به جان تو بنشست
 این نیز بگذرد
 تهمت به تو ؟
 تهمت زدن چگونه توانم به آفتاب ؟
لعنت به آن کنم که دو رو بود
 نفرین به او کنم که عدو بود
حمید مصدق — آیا چه کس تو را از مهربان شدن با من مایوس می کند  — بخش۱۰
 دردی عظیم دردی ست
 با خویشتن نشستن
 در خویشتن شکستن
وقتی به کوچه باغ
 می برد بوی دلکش ریحان را
 بر بالهای خسته خود باد
 گویی که بوی زلف تو می داد
وقتی که گام سحر ربای تو
وز پله های وهم سحرگاهی
گرم فرار بود
 در چشمهای من
ابر بهار بود
برگرد
 در این غروب سخت پر از درد
 محبوب من به بدرقه من
 برگرد
 هرگز دوباره بازنخواهی گشت
 و من تمام شب
این کوچه باغ دهکده را
با گامهای خسته طوافی دوباره خواهم کرد
 و شکوه تو را
تا صبح
 تا طلوع سحر با ستاره خواهم کرد
وقتی سکوت دهکده را
 برگشت گله های هیاهوگر
 آشفته می کند
وقتی که روی کوه
 خورشید
 چون جام پر شراب
 فروی میریزد
 و باد این اسب
 اسب سرکش ناشاد
 آشفته یال و سم به زمین کوبان
 در کوچه باغ دهکده می پیچد
 یاد از تو می کنم
 ایا دوباره بازنخواهی گشت ؟
و من
از شهریان بریده به ده اوفتاده را
تا شهر شور و عشق نخواهی برد ؟
ایا دوباره بازنخواهی گشت ؟
 تا سبزه های دشت
 و ساقه لاله عباسی
 و بوته های پونه وحشی
به رقص برخیزند
تا آب چشمه گرد سفر را
زان روی تابناک بشوید
 و از تن تو
این تن تندیس مرمرین
گرد و غبار خاک بشوید
 ایا دوباره بازنخواهی گشت ؟
 ایا سمند سرکش را
چابک سوار چیره نخواهی شد ؟
 چون تک سوارها
 هر روز گرد دهکده
هی هی کنان طواف نخواهی کرد ؟
آنگه مرا رها شده از من
راهی کوه قاف نخواهی کرد ؟
بیهوده انتظار تو را دارم
 دانم دگر تو بازنخواهی گشت
 هر چند اینجا بهشت شاد خدایان است
 بی تو برای من
این سرزمین غم زده زندان است
 در هر غروب
در امتداد شب
 من هستیم و تمامت تنهایی
با خویشتن نشستن
در خویشتن شکستن
این راز سر به مهر
 تا کی درون سینه نهفتن
 گفتن
بی هیچ باک و دلهره گفتن
یاری کن
مرا به گفتن این راز بازیاری کن
ای روی تو به تیره شبان آفتاب روز
 می خواهمت هنوز
حمید مصدق — آیا چه کس تو را از مهربان شدن با من مایوس می کند  — بخش۱۱
ای قامت بلند مقدس
جاودان
 ای مرمر سپید
 ای پاکی مجرد پنهان
 در انجماد سنگ
من عابدانه دردل محراب سرد شب
 بدرود با خدای کهن گفتم
 هرگز کسی نگفته سپاس تو
این گونه صادقانه که منگفتم
 دیگر مرا
 با این عذاب دوزخیت مگذار
 مهر سکوت را
 زین سنگواره لب سرد سنگیت بردار
 از این نگاه سرد
 با چشمهای سنگی تو
 دلگیر می شوم
 ای آفریده من
آری تو جاودانه جوانی
 من پیر می شوم
در این شبان تیره و تار اینک
 ای مرمر بلند سپید
تندیس دستپرور من
 پرداختم تو را
با این شگرف تیشه اندیشه
 در طول سالیان که چه بر من رفت
 باواژه های ناب
 در معبد خیالی خود ساختم تو را
 اما ای آفریده من
 نه
 ای خود تو آفریده مرا اینک
با من چه می کنی ؟
حمید مصدق — آیا چه کس تو را از مهربان شدن با من مایوس می کند  — بخش۱۲
باور نمی کنید که حتی هنوز هم
 در شرق آفتاب نخستین دمیده است ؟
 و برق آن نگاه نوازنده
در بند بند جان من آواز زندگی ست ؟
باور نمی کنید که ... ؟،
سیماب صبحگاهی
 از سر بلندترین کوهها فرو می ریخت
ای کاش شوکران شهامت من کو ؟
حمید مصدق — سالهای صبوری — چشمه عشق
زان لحظه که دیده بر رخت وا کردم
دل دادم و شعر عشق انشا کردم
نی نی غلطم کجا سرودم شعری
تو شعر سرودی و من امضا کردم
خوب یا بد تو مرا ساخته ای
تو مرا صیقلی کرده و پرداخته ای
حمید مصدق — سالهای صبوری — غزلواره
این عشق ماندنی
این شعر بودنی
 این لحظه های با تو نشستن
 سرودنی ست
این لحظه های ناب
 در لحظه های بی خودی و مستی
 شعر بلند حافظ
تو شنودنی ست
این سر نه مست باده
 این سر که مست مست دو چشم سیاه توست
 اینک به خاک پای تو می سایم
 کاین سر به خاک پای تو با شوق سودنی ست
تنها تو را ستودم
آنسان ستودمت که بدانند مردمان
محبوب من به سان خدایان ستودنی ست
 من پاکباز عاشقم از عاشقان تو
با مرگم آزمای
با مرگ اگر که شیوه تو آزمودنی ست
 این تیره روزگار
 در پرده غبار دلم را فروگرفت
تنها به خنده
یا به شکر خنده های تو
گرد و غبار از دل تنگم زدودنی ست
 در روزگار هر که ندزدید مفت باخت
من نیز می ربایم
اما چه ؟
 بوسه بوسه از آن لب ربودنی ست
تنها تویی که بود و نمودت یگانه بود
 غیر از تو هر که بود هر آنچه نمود نیست
بگشای در به روی من و عهد عشق بند
 کاین عهد بستنی این در گشودنی ست
این شعر خواندنی
 این شعر ماندنی
 این شور بودنی
این لحظه های پرشور
 این لحظه های ناب
این لحظه های با تو نشستن
سرودنی ست
حمید مصدق — سالهای صبوری — رشک نوبهار
من مرگ نور را
 باور نمی کنم
 و مرگ عشقهای قدیمی را
 مرگ گل همیشه بهاری که می شکفت
 در قلبهای ملتهب ما
مانند ذره ذره مشتاق
پرواز را به جانب خورشید
 آغاز کرده بودم
 با این پرشکسته
 تا آشیان نور
 پرواز کرده بودم
 من با چه شور و شوق
تصویر جاودانه آن عشق پاک را
در خویش داشتم
 اینک منم نشسته به ویرانسرای غم
اینک منم گسسته ز خورشید و نور و عشق
در قلب من نشسته زمستان در پا
من را نشانده اند
 من را به قعر دره بی نام و بی نشان
با سر کشانده اند
 بر دست و پای من
 زنجیر و کند نیست
اما درون سینه من
 زخمی ست در نهان
شعری ؟
 نه
آتشی ست
این ناسروده در دلم
 این موج اضطراب
 ما مانده ام ز پا
 ولی آن دورها هنوز
نوری ست شعله ای ست
خورشید روشنی ست
 که می خواندم مدام
 اینجا درون سینه من زخم کهنه ای ست
 که می کاهد مدام
با رشک نوبهار بگویید
زین قعر دره مانده خبر دارد
یا روز و روزگاری
 بر عاشق شکسته گذر دارد ؟
حمید مصدق — سالهای صبوری — حسادت
 مگر آن خوشه گندم
 مگر سنبل مگر نسرین تو را دیدند
 که سر خم کرده خندیدند
مگر بستان شمیم گیسوانت را
 چو آب چشمه ساران روان نوشید
مگر گلهای سرخ باغ ریگ آباد
در عطر تن غوطه ور گشتند
 که سرنشناس و پا نشناس
از خود بی خبر گشتند
مگر دست سپید تو
 تن سبز چناران بلند باغ حیدر را نوازش کرد
که می شنگند و می رقصند و می خندند
مگر ناگاه
 نسیم سرد گستاخ از سر زلفت
چه می گویی ؟
 تو و انکار ؟
تو را بر این وقاحتها که عادت داد ؟
صدای بوسه را حتی
درخت تک قد خم کرده بستان شهادت داد
مگر دیوار حاشا تا کجا تا چند ؟
خدا داند که شاید خاک این بستان
هزاران صد هزاران بوسه بر پای تو
 دیگر اختیارم نیست
 توانم نیست
 تابم نیست
به خود می پیچم از این رشک
اما خنده بر لب با تو گویم
 اضطرابم نیست
 مگر دیگر من و این خاک وای از من
چناران بلند باغ حیدر را
تبر باران من در خاک خواهد کرد
نسیم صبحگاهی جان ز دست من نخواهد برد
ترحم کن نه بر من
 بر چناران بلند باغ حیدر
 بر نسیم صبح
شفاعت کن
به پیش خشم این خشم خروشانم که در چشم است
به پیش قله آتشفشان درد
شفاعت کن
 که کوه خشم من با بوسه تو
 ذوب می گردد
حمید مصدق — سالهای صبوری — شاه بیت
من ندانم که کیم
من فقط می دانم
 که تویی
شاه بیت غزل زندگیم
حمید مصدق — سالهای صبوری — پیوند جاودان
قلب من و تو را
 پیوند جاودانه مهری ست درنهان
 پیوند جاودانه ما ناگسسته باد
 تا آخرین دم از نفس واپسین من
 این عهد بسته باد
حمید مصدق — سالهای صبوری — لبخند دره
دست او ایا نخواهد چید
سیب را از شاخه امید
نو نهال مهر را پربار
چشم او ایا نخواهددید ؟
 نه نخواهددید
 دست او از شاخه امید
میوه شیرین نخواهد چید
باز می گردد دریغا بازگشت او
نیشخند دره ها را تاب نتواند
پیش طعن کوهها از شرم گشتن اب نتئاند
 باز می گردد و می خواند
دره ای آغوش بگشوده
جاودان آغوش بگشوده
انتظارت چیست ؟
 کارت چیست ؟
 هان پذیرا می شوی این عابر آواره را در خویش ؟
این پریشان خورده سر بر سنگ را دلریش ؟
 دره ایا این پریشان را ز درگاهت نمی رانی ؟
جاودان در گرمی آغوش خاموشت نمی خوانی 
؟دره خاموش است
 دره سر تا پای آغوش است
و سکوتی سرد و صامت در فضا گسترده سنگین بال
ناگهان پژواک وای مرد در دره طنین افکند
جغد زد شیون چرخ زد کرکس
دره زد لبخند
حمید مصدق — سالهای صبوری — حیرت
 آه ای عشق تو درجان و تن من جاری
دلم آن سوی زمان
 با تو ایادارد وعده دیداری ؟
 چه شنیدم ؟ تو چه گفتی ؟ آری ؟
حمید مصدق — سالهای صبوری — درویش درد اندیش
گفتی که بود این در گریبان برده سر این مرد ؟
این با حریق هق هق گریه
 این در نگاهش سیلی از اندوه
 این در درون سینه اش بسی درد
 این شبگرد ؟
این سایه من بود
 این از خود و از غیر دل کنده
این سینه اش از حسرت و اندوه مالامال
 از اضطرابی سخت کنده
 این سایه من بود
 این گوژپشت بار غم بر دوش
 این خاموش
 این سایه من بود که می گفت
 با اندوه دردش را
 که سر درون چاه غم می برد
 می کشت آنجا آه سردش را
 این سایه من بود که در کوچه باغ
آواز حسرتبار سر می داد
این سایه من بود که می گفت با تو
من نمی گویم که با من باش
 و ایمن باش
با من ایمن از نگاه چشم شور و شوخ دشمن باش
گفتی که بود؟
این سایه من بود
 این سایه من بود که نومید می گردید
 در کوچه باغ خاطرات خویش
حمید مصدق — سالهای صبوری — هرگز
من تمنا کردم
 که تو با من باشی
 تو به من گفتی
 هرگز هرگز
پاسخی سخت و درشت
و مرا غصه این هرگز کشت
حمید مصدق — سالهای صبوری — وصیت
 روزی اگر سراغ من آمد به او بگو
 من می شناختم او را
نام تو راهمیشه به لبداشت
 حتی
 در حال احتضار
 آن دلشکسته عاشق بی نام و بی نشان
 آن مرد بی قرار
 روزی اگر سراغ من آمد به او بگو
هر روز پای پ نجره غمگین نشسته بود
 وگفتگو نمی کرد
جز با درخت سرو
در باغ کوچک همسایه
شبها به کارگاه خیال خویش
 تصویری از بلندی اندام می کشید
 و در تصورش
 تصویر تو بلندترین سرو باغ را
تحقیر کرده بود
روزی اگر سراغ من آمد به او بگو
او پاک زیست
پاک تر از چشمه ای نور
همچون زلال اشک
یا چو زلال قطره باران به نوبهار
 آن کوه استقامت
 آن کوه استوار
وقتی به یاد روی تو می بود
 می گریست
 روزی اگر سراغ من آمد به او بگو
او آرزوی دیدن رویت را
 حتی برای لحظه ای از عمر خویش داشت
اما برای دیدن توچشم خویش را
 آن در سرشگ غوطه ور آن چشم پاک را
پنداشت
 آلوده است و لایق دیدار یارنیست
روزی اگر سراغ من آمد به او بگو
آن لحظه ای که دیده برای همیشه بست
 آن نام خوب بر لب لرزان او نشست
شاید روزی اگر
چه ؟ او ؟ نه آه ... نمی اید
حمید مصدق — سالهای صبوری — تمنا
 کاش آن آینه ای بودم من
 که به هر صبح تو را می دیدم
 می کشیدم همه اندام تو را در آغوش
سرو اندام تو با آنهمه پیچ
آنهمه تاب
 آنگه از باغ تنت می چیدم
 گل صد بوسه ناب
حمید مصدق — سالهای صبوری — تکدرخت
این غروب غمزده
بر من ببار
بر برگهای بی طراوت من
 اما اب عقیم بی نم باران گذشت و رفت
عابر به سوی من
 بر شاخسار من
 بر شاخسار بی بر و برگم نظر فکن
 اینجا
هر چند چشمه سارا روان نیست
بنشین
 بنشین دمی و بر من تنها نگاه کن
عابر
این هیچ التفات شتابان گذشت و رفت
ای پر کشیده جانب ناهید و ماه و مهر
جولان دهنده در دل این واژگون سپهر
هشدار بیم غرش توصان
هشدار بیم بارش و بوران است
 بر شاخسار من بنشین
 اما پرنده
 هیچش به دل نه بیم ز توفان گذشت و رفت
هان آهوی فراری این صحرا
تا دوردست می نگرم
 صیاد نیست در پی صید تو بازگرد
قدری درنگ در بر من
 قدری درنگ کن
 آهو
 چون برق و باد هراسان گذشت و رفت
شب می رسید و روز
 دلخسته از درنگ
 افسرده از بسیط بیابان گذشت و رفت
حمید مصدق — سالهای صبوری — این هم روایتی ست
وقتی بلند بانو
 بنشست در برابر من
 بعد از چه سالهای صبوری
 بعد از هزار سال
 دوری
 دیدم هنوز هم
 آبش به جوی جوانی ست
دیدم
 تندیس جاودانی حسن است
 زیباتر از همیشه
زیبای جاودانی ست
اما درون سینه من
حتی هنوز گرچه دلی می تپد ولی
در طول سالیان که چه بر من رفت
 با این دل شکسته
 آرام نا نشسته دمی
سر کرده ام به صبوری
 خو کرده ام به حسرت دوری
پاییز عمر من اینک قدم زنان
 در بستر زمانه گذر دارد
 آه ای سموم سرد زمستان
بر نیسموز شمع وجود من
 ایا چه وقت می گذاری
 پس کدام وقت ؟
 هر چند
 حتی هنوز هم
او ایتی ست
 بر من هر آنچه رفت ز جورش
حکایتی ست
 این شعر این پریشان
 کز خامه روی بستر کاغذ فروچکد
 هرگز گمان مدار که نقش شکایتی ست
 تنها
 کز ما به جای ماند
 این هم روایتی است
 بدانید
 حتی هنوز هم
 او شاهکار خداوند است
 یعنی که ایتی ست
حمید مصدق — سالهای صبوری — شبی بر ساحل زنده رود
ماه روی خویش را در آب می بیند
 شهر در خواب است
 گویی خواب می بیند
رود
 اما هیچ تابش نیست
 رود همچون شهر خفته قصد خوابش نیست
رود پیچان است
 رود می پیچد بروی بستری از ریگ
شهر بی جان است
 سایه ای لرزان
مست آن جامی که نوشیده است
 یاد آن لبها که در رویای مستی بخش بوسیده است
 در کنار رود
 می سپارد گام
می رود آرام
حمید مصدق — سالهای صبوری — برخورد
 من با برادر محبوبم
از روی یک توهم بی جا
سرچشمه زلال تفاهم را
آلوده کرده ایم
تصویر روی من
 در پاکی تصور او
همچون غباری آینه ذهن را مکدر کرد
در من سیاهی ابر کدورتی
 باران اشک را
از دیدگان مضطربم رویاند
 برخورد ما
بر حسب اتفاق
 تماشایی ست
در او تلاش و کوشش مغرور ماندن است
 در من گریز گمشدن و اغتشاش گام
حمید مصدق — سالهای صبوری — افسوس
در پیش چشم دنیا
 دوران عمر ما
 یک قطره دربرابر اقیانوس
 درچشمهای آن همه خورشید کهکشان
عمر جهانیان
 کم سو تر از حقارت یک فانوس
 افسوس
حمید مصدق — سالهای صبوری — شکست غرور
 ما دو تن مغرور
 هر دو از هم دور
 وای در من تاب دوری نیست
 ای خیالت خاطر من را نوازشبار
بیش از این در من صبوری نیست
 بی تو من تنهای تنهایم
من به دیدار تو می ایم
حمید مصدق — سالهای صبوری — زیر خاکستر
زیر خاکستر ذهنم باقی ست
آتشی سرکش و سوزنده هنوز
یادگاری است ز عشقی سوزان
 که بود گرم و فروزنده هنوز
عشقی آنگونه که بنیان مرا
سوخت از ریشه و خاکستر کرد
غرق درحیرتم از اینکه چرا
 مانده ام زنده هنوز
گاهگاهی که دلم می گیرد
پیش خود می گویم
 آن که جانم را سوخت
یاد می آرد از این بنده هنوز
سخت جانی را ببین
 که نمردم از هجر
مرگ صد بار به از
بی تو بودن باشد
گفتم از عشق تو من خواهم مرد
چون نمردم هستم
 پیش چشمان تو شرمنده هنوز
 گرچه از فرط غرور
اشکم از دیده نریخت
بعد تو لیک پس از آنهمه سال
 کس ندیده به لبم خنده هنوز
 گفته بودند که از دل برود یار چو از دیده برفت
سالها هست که از دیده من رفتی لیک
 دلم از مهر تو آکنده هنوز
دفتر عمر مرا
 دست ایام ورقها زده است
 زیر بار غم عشق
قامتم خم شد و پشتم بشکست
در خیالم اما
 همچنان روز نخست
تویی آن قامت بالنده هنوز
در قمار غم عشق
 دل من بردی و با دست تهی
 منم آن عاشق بازنده هنوز
 آتشی عشق پس از مرگ نگردد خاموش
 گر که گورم بشکافند عیان می بینند
 زیر خاکستر جسمم باقی است
آتشی سرکش و سوزنده هنوز
حمید مصدق — سالهای صبوری — خواب خوب
پس از توفان
پس از تندر
 پس از باران
 سرشک سبز برگ از شاخه های جنگل خاموش
 می افتاد
نه بید از باد نه برگ از برگ می جنبید
شکاف ابرها راهی به نور می دادند
دوباره راه را بر ماه می بستند
و من همچون نسیمی از فراز شاخه ها پرواز می کردم
تو را می خواستم خوب ای خوبی
به دیدار تو من می آمدم با شوق با شادی
تو را می بینم ای گیسو پریشان در غبار یاد
تو با من مهربانتر از منی یا من ؟
تو با من مهربانی میکنی چون مهر مهر مهربانی با من
پس از توفان پس از تندر پس از باران
گل آرامش آوازی
به رنگ چشمهای روشنتدارد
 نسیمی کز فراز باغ می اید
 چه خوش بوی تنت دارد
من اینک در خیال خویش خواب خوب می بینم
 تو می ایی و از باغ تنت صد بوسه می چینم
حمید مصدق — سالهای صبوری — افسانه مردم
دیدم او را آه بعد از بیست سال
 گفتم این خود اوست ؟ یا نه دیگری ست
 چیزکی از او در او بود و نبود
گفتم این زن اوست ؟ یعنی آن پری ست ؟

 هر دو تن دزدیده و حیران نگاه
سوی هم کردیم وحیرانتر شدیم
هر دو شاید با گذشت روزگار
 در کف باد خزان پر پر شدیم

از فروشنده کتابی را خرید
بعد از آن آهنگ رفتن ساز کرد
خواست تا بیرون رود بی اعتنا
 دست من در را برایش باز کرد

عمر من بود او که از پیشم گذشت
 رفت و در انبوه مردم گم شد او
بازهم مضمون شعری تازه گشت
 باز هم افسانه مردم شد او
حمید مصدق — سالهای صبوری — خون و جنون
کسی با سکوتش
 مرا تا بیابان بی انتهای جنون برد
کسی با نگاهش
 مرا تا درندشت دریای خون برد
 مرا بازگردان
 مرا ای به پایان رسانیده آغاز گردان
حمید مصدق — سالهای صبوری — از اینجا تا مصیبت
 گلی جان سفره دل را
 برایت پهن خواهم کرد
 گلی جان وحشت از سنگ است و سنگ انداز
 وگرنه من برایت شعرهای ناب خواهم خواند
 در اینجا وقت گل گفتن
 زمان گل شکفتن نیست
نهان در آستین همسخن ماری
درون هر سخن خاری ست
گلی جان در شگفتم از تو و این پاکی روشن
 شگفتی نیست ؟
که نیلوفر چنین شاداب در مرداب می روید ؟
از اینجا تا مصیبت راه دوری نیست
 از اینجا تا مصیبت سنگ سنگش
قصه تلخ جدایی ها
 سر هر رهگذارش مرگ عشق و آشنایی هاست
از اینجا تا حدیث مهربانی راه دشواری ست
 بیابان تا بیابانش پر از درد است
 مرا سنگ صبوری نیست
گلی جان با تو ام
 سنگ صبورم باش
شبم را روشنایی بخش
 گلی دریای نورم باش
حمید مصدق — سالهای صبوری — خورشید خاک
تو بالنده از سپهر بلندی
 تو مهری
 تو ماهی
 تو بارنده ابری به هر باغ بی بر
تو خوبی تو پاکی تو چون ژاله صبحگاهی بهاری
تو برگی تو باری
قرار دل بی قراری
 تو ریزنده بر شط شوری و شوقی
تو چون آبشاری
 تو سرچشمه نور مهر پگاهی
نسیم خوش صبحگاهی
 تونوری
 تو شعری
تو شوری
 تو ژرفای دریای وجد و سروری
تو روحی
 توجانی
 تو یادآور پاکی کودکانی
تو بوی خوش بوستانی
تو شوق نویدی
تو گلهای سرخ و سپیدی
تو مهتاب رویایی تابناکی
تو خورشید خاکی
تو موجی
 نسیمی
 نسیمی که از توست امواج دریا
 توموجی
که رسپنجه های نسیمش نوازد
 تووجدی
تو شوری
 تو حالی
تو شعر خوش حافظی
لایزالی
تو گلهای باغی
 تو مدهوش و مستی
 توهستی
 تو ای آن که روزی ندانم کجا خواهمت یافت
تو ای مایه شوق
شادی من
 تو ای گوهر پاک آزادی من
حمید مصدق — سالهای صبوری — آفتاب و ذره
تو ای شکوهمند من
شکوه دلپسند من
 تو آن ستاره بوده ای
 که مهر آسمان شدی
 ز مهر برتر آمدی
فراز کهکشان شدی
به دره ها نگاه کن
به ژرف دره ها نگر
به تکه سنگهای سرد
به ذره ها نگاه کن
به من بتاب
 که سنگ سرد دره ام
که کوچکم که ذره ام
به من بتاب
 مرا ز شرم مهر خویش آب کن
 مرا به خویش جذب کن
مرا هم آفتاب کن