mabidan/ganjoor huggingface dataset:
فروغ فرخزاد — اسیر — بیمار
طفلی غنوده در بر من بیمار
با گونه های سرخ تب آلوده
با گیسوان در هم آشفته
تا نیمه شب ز درد نیاسوده


هر دم میان پنجهٔ من لرزد
انگشتهای لاغر و تبدارش
من ناله می کنم که خداوندا
جانم بگیر و کم بده آزارش


گاهی میان وحشت تنهایی
پرسم ز خود که چیست سرانجامش
اشکم به روی گونه فرو غلتد
چون بشنوم ز نالهٔ خود نامش


ای اختران که غرق تماشایید
این کودک منست که بیمارست
شب تا سحر نخفتم و می بینید
این دیدهٔ منست که بیدارست


یاد آیدم که بوسه طلب میکرد
با خنده های دلکش مستانه
یا می نشست با نگهی بی تاب
در انتظار خوردن صبحانه


گاهی به گوش من رسد آوایش
ماما دلم ز فرط تعب سوزد
بینم درون بستر مغشوشی
طفلی میان آتش تب سوزد


شب خامُش است و در بر من نالد
او خسته جان ز شدت بیماری
بر اضطراب و وحشت من خندد
تک ضربه های ساعت دیواری
فروغ فرخزاد — اسیر — مهمان
امشب آن حسرت دیرینهٔ من
در بر دوست به سر می آید
در فروبند و بگو خانه تهی است
زین سپس هر که به در می آید


شانه کو تا که سر و زلفم را
در هم و وحشی و زیبا سازم
باید از تازگی و نرمی و لطف
گونه را چون گل رویا سازم


سرمه کو ، تا که چو بر دیده کشم
راز و نازی به نگاهم بخشد
باید این شوق که در دل دارم
جلوه بر چشم سیاهم بخشد


چه بپوشم که چو از راه آید
عطشش مفرط و افزون گردد
چه بگویم که ز سِحر سخنم
دل به من بازد و افسون گردد


آه ، ای دخترک خدمتکار
گل بزن بر سر و بر سینهٔ من
تا که حیران شود از جلوهٔ گل
امشب آن عاشق دیرینهٔ من


چو ز در آمد و بنشست خموش
زخمه بر جان و دل و چنگ زنم
با لب تشنه دو صد بوسه شوق
بر لب بادهٔ گلرنگ زنم


ماه اگر خواست که از پنجره ها
بیندم در بر او مست و پریش
آنچنان جلوه کنم کو ز حسد
پرده ابر کشد بر رخ خویش


تا چو رویا شود این صحنهٔ عشق
کندر و عود در آتش ریزم
ز آن سپس همچو یکی کولی مست
نرم و پیچنده ز جا برخیزم


همه شب شعله صفت رقص کنم
تا ز پا افتم و مدهوش شوم
چو مرا تنگ در آغوش کشد
مست آن گرمی آغوش شوم


آه ، گویی ز پس پنجره ها
بانگ آهستهٔ پا می آید
ای خدا ، اوست که آرام و خموش
به سوی خانهٔ ما می آید
فروغ فرخزاد — اسیر — راز  ِ من
هیچ جز حسرت نباشد کار من
بخت بد ، بیگانه ای شد یار من
بی گنه زنجیر بر پایم زدند
وای از این زندان محنت بار من


وای از این چشمی که می کاود نهان
روز و شب در چشم من راز مرا
گوش بر در می نهد تا بشنود
شاید آن گمگشته آواز مرا


گاه می پرسد که اندوهت ز چیست
فکرت آخر از چه رو آشفته است
بی سبب پنهان مکن این راز را
درد گنگی در نگاهت خفته است


گاه می نالد به نزد دیگران
( کاو دگر آن دختر دیروز نیست )
( آه ، آن خندان لب شاداب من )
( این زن افسردهٔ مرموز نیست )


گاه می کوشد که با جادوی عشق
ره به قلبم برده افسونم کند
گاه می خواهد که با فریاد خشم
زین حصار راز بیرونم کند


گاه می گوید که ، کو ، آخر چه شد
آن نگاه مست و افسونکار تو
دیگر آن لبخند شادی بخش و گرم
نیست پیدا بر لب تبدار تو


من پریشان دیده می دوزم بر او
بی صدا نالم که ، اینست آنچه هست
خود نمیدانم که اندوهم ز چیست
زیر لب گویم ، چه خوش رفتم ز دست


همزبانی نیست تا برگویمش
راز این اندوه وحشتبار خویش
بی گمان هرگز کسی چون من نکرد
خویشتن را مایهٔ آزار خویش


از منست این غم که بر جان منست
دیگر این خود کرده را تدبیر نیست
پای در زنجیر می نالم که هیچ
الفتم با حلقهٔ زنجیر نیست


آه اینست آنچه می جستی به شوق
راز من ، راز زنی دیوانه خو
راز موجودی که در فکرش نبود
ذره ای سودای نام و آبرو


راز موجودی که دیگر هیچ نیست
جز وجودی نفرت آور بهر تو
آه ، اینست آنچه رنجم میدهد
ورنه ، کی ترسم ز خشم و قهر تو
فروغ فرخزاد — اسیر — دختر و بهار
دختر کنار پنجره تنها نشست و گفت
ای دختر بهار حسد می برم به تو
عطر و گل و ترانه و سر مستی تو را
با هر چه طالبی به خدا می خرم ز تو


بر شاخ نوجوان درختی شکوفه ای
با ناز میگشود دو چشمان بسته را
می شست کاکلی به لب آب نقره فام
آن بالهای نازک زیبای خسته را


خورشید خنده کرد وز امواج خنده اش
بر چهر روز روشنی دلکشی دوید
موجی سبک خزید و نسیمی به گوش او
رازی سرود و موج به نرمی از او رمید


خندید باغبان که سرانجام شد بهار
دیگر شکوفه کرده درختی که کاشتم
دختر شنید و گفت چه حاصل از این بهار
ای بس بهارها که بهاری نداشتم !


خورشید تشنه کام در آن سوی آسمان
گویی میان مجمری از خون نشسته بود
می رفت روز و خیره در اندیشه ای غریب
دختر کنار پنجره محزون نشسته بود
فروغ فرخزاد — اسیر — خانهٔ متروک
دانم اکنون از آن خانهٔ دور
شادی زندگی پر گرفته
دانم اکنون که طفلی به زاری
ماتم از هجر مادر گرفته


هر زمان می دود در خیالم
نقشی از بستری خالی و سرد
نقش دستی که کاویده نومید
پیکری را در آن با غم و درد


بینم آنجا کنار بخاری
سایهٔ قامتی سست و لرزان
سایهٔ بازوانی که گویی
زندگی را رها کرده آسان


دورتر کودکی خفته غمگین
در بر دایهٔ خسته و پیر
بر سر نقش گلهای قالی
سرنگون گشته فنجانی از شیر


پنجره باز و در سایهٔ آن
رنگ گلها به زردی کشیده
پرده افتاده بر شانهٔ در
آب گلدان به آخر رسیده


گربه با دیده ای سرد و بی نور
نرم و سنگین قدم می گذارد
شمع در آخرین شعلهٔ خویش
ره به سوی عدم میسپارد


دانم اکنون کز آن خانه دور
شادی زندگی پر گرفته
دانم اکنون که طفلی به زاری
ماتم از هجر مادر گرفته


لیک من خسته جان و پریشان
می سپارم ره آرزو را
یار من شعر و دلدار من شعر
می روم تا بدست آرم او را
فروغ فرخزاد — اسیر — یک شب
یک شب ز ماورای سیاهی ها
چون اختری به سوی تو می آیم
بر بال بادهای جهان پیما
شادان به جستجوی تو می آیم


سرتا به پا حرارت و سرمستی
چون روزهای دلکش تابستان
پر می کنم برای تو دامان را
از لاله های وحشی کوهستان


یک شب ز حلقه که به در کوبم
در کنج سینه قلب تو می لرزد
چون در گشوده شد ، تن من بی تاب
در بازوان گرم تو می لغزد


دیگر در آن دقایق مستی بخش
در چشم من گریز نخواهی دید
چون کودکان نگاه خموشم را
با شرم در ستیز نخواهی دید


یک شب چو نام من به زبان آری
می خوانمت به عالم رویایی
بر موجهای یاد تو می رقصم
چون دختران وحشی دریایی


یک شب لبان تشنهٔ من با شوق
در آتش لبان تو می سوزد
چشمان من امید نگاهش را
بر گردش نگاه تو می دوزد


از ( زهره ) آن الههٔ افسونگر
رسم و طریق عشق می آموزم
یک شب چو نوری از دل تاریکی
در کلبه ات شراره می افروزم


آه ای دو چشم خیره به ره مانده
آری ، منم که سوی تو می آیم
بر بال بادهای جهان پیما
شادان به جستجوی تو می آیم
فروغ فرخزاد — اسیر — در برابر خدا
از تنگنای محبس تاریکی
از منجلاب تیرهٔ این دنیا
بانگ پر از نیاز مرا بشنو
آه ، ای خدای قادر بی همتا


یک دم ز گرد پیکر من بشکاف
بشکاف این حجاب سیاهی را
شاید درون سینهٔ من بینی
این مایهٔ گناه و تباهی را


دل نیست این دلی که به من دادی
در خون تپیده ، آه ، رهایش کن
یا خالی از هوا و هوس دارش
یا پایبند مهر و وفایش کن


تنها تو آگهی و تو می دانی
اسرار آن خطای نخستین را
تنها تو قادری که ببخشایی
بر روح من ، صفای نخستین را


آه ، ای خدا چگونه تو را گویم
کز جسم خویش خسته و بیزارم
هر شب بر آستان جلال تو
گویی امید جسم دگر دارم


از دیدگان روشن من بستان
شوق به سوی غیر دویدن را
لطفی کن ای خدا و بیاموزش
از برق چشم غیر رمیدن را


عشقی به من بده که مرا سازد
همچون فرشتگان بهشت تو
یاری به من بده که در او بینم
یک گوشه از صفای سرشت تو


یک شب ز لوح خاطر من بزدای
تصویر عشق و نقش فریبش را
خواهم به انتقام جفاکاری
در عشق تازه فتح رقیبش را


آه ای خدا که دست توانایت
بنیان نهاده عالم هستی را
بنمای روی و از دل من بستان
شوق گناه و نقش پرستی را


راضی مشو که بندهٔ ناچیزی
عاصی شود به غیر تو روی آرد
راضی مشو که سیل سرشکش را
در پای جام باده فرو بارد


از تنگنای محبس تاریکی
از منجلاب تیرهٔ این دنیا
بانگ پر از نیاز مرا بشنو
آه ، ای خدای قادر بی همتا
فروغ فرخزاد — اسیر — ای ستاره ها
ای ستاره ها که بر فراز آسمان
با نگاه خود اشاره گر نشسته اید
ای ستاره ها که از ورای ابرها
بر جهان نظاره گر نشسته اید


آری این منم که در دل سکوت شب
نامه های عاشقانه پاره می کنم
ای ستاره ها اگر به من مدد کنید
دامن از غمش پر از ستاره می کنم


با دلی که بویی از وفا نبرده است
جور بیکرانه و بهانه خوشتر است
در کنار این مصاحبان خودپسند
ناز و عشوه های زیرکانه خوشتر است


ای ستاره ها چه شد که در نگاه من
دیگر آن نشاط و نغمه و ترانه مُرد
ای ستاره ها چه شد که بر لبان او
آخر آن نوای گرم عاشقانه مُرد


جام باده سر نگون و بسترم تهی
سر نهاده ام به روی نامه های او
سر نهاده ام که در میان این سطور
جستجو کنم نشانی از وفای او


ای ستاره ها مگر شما هم آگهید
از دو رویی و جفای ساکنان خاک
کاینچنین به قلب آسمان نهان شدید
ای ستاره ها ، ستاره های خوب و پاک


من که پشت پا زدم به هر چه هست و نیست
تا که کام او ز عشق خود روا کنم
لعنت خدا به من اگر بجز جفا
زین سپس به عاشقان با وفا کنم


ای ستاره ها که همچو قطره های اشک
سر به دامن سیاه شب نهاده اید
ای ستاره ها کز آن جهان جاودان
روزنی بسوی این جهان گشاده اید


رفته است و مهرش از دلم نمی رود
ای ستاره ها ، چه شد که او مرا نخواست ؟
ای ستاره ها ، ستاره ها ، ستاره ها
پس دیار عاشقان جاودان کجاست ؟
فروغ فرخزاد — اسیر — حلقه
دخترک خنده کنان گفت که چیست
راز این حلقهٔ زر
راز این حلقه که انگشت مرا
این چنین تنگ گرفته است به بر

راز این حلقه که در چهرهٔ او
اینهمه تابش و رخشندگی است
مرد حیران شد و گفت :
حلقهٔ خوشبختی است ، حلقهٔ زندگی است

همه گفتند : مبارک باشد
دخترک گفت : دریغا که مرا
باز در معنی آن شک باشد

سالها رفت و شبی
زنی افسرده نظر کرد بر آن حلقه زر
دید در نقش فروزندهٔ او
روزهایی که به امید وفای شوهر
به هدر رفته ، هدر

زن پریشان شد و نالید که وای
وای ، این حلقه که در چهرهٔ او
باز هم تابش و رخشندگی است
حلقهٔ بردگی و بندگی است
فروغ فرخزاد — اسیر — اندوه
کارون چو گیسوان پریشان دختری
بر شانه های لخت زمین تاب می خورد
خورشید رفته است و نفس های داغ شب
بر سینه های پر تپش آب می خورد


دور از نگاه خیرهٔ من ساحل جنوب
افتاده مست عشق در آغوش نور ماه
شب با هزار چشم درخشان و پر زخون
سر می کشد به بستر عشاق بی گناه


نیزار خفته خامُش و یک مرغ ناشناس
هر دم ز عمق تیرهٔ آن ضجه می کشد
مهتاب می دود که ببیند در این میان
مرغک میان پنجهٔ وحشت چه می کشد


بر آبهای ساحل شط ، سایه های نخل
می لرزد از نسیم هوسباز نیمه شب
آوای گنگ همهمهٔ قورباغه ها
پیچیده در سکوت پر از راز نیمه شب


در جذبه ای که حاصل زیبایی شب است
رویای دور دست تو نزدیک می شود
بوی تو موج می زند آنجا ، به روی آب
چشم تو می درخشد و تاریک می شود


بیچاره دل که با همه امّید و اشتیاق
بشکست و شد به دست تو زندان عشق من
در شطّ خویش رفتی و رفتی از این دیار
ای شاخهٔ شکسته ز طوفان عشق من
فروغ فرخزاد — اسیر — صبر  ِ سنگ
روز  ِاول پیش خود گفتم
دیگرش هرگز نخواهم دید
روز دوم باز می گفتم
لیک با اندوه و با تردید


روز سوم هم گذشت اما
بر سر پیمان خود بودم
ظلمت زندان مرا می کشت
باز زندانبان خود بودم


آن من دیوانهٔ عاصی
در درونم های و هو می کرد
مشت بر دیوارها می کوفت
روزنی را جستجو می کرد


در درونم راه می پیمود
همچو روحی در شبستانی
بر درونم سایه می افکند
همچو ابری بر بیابانی


می شنیدم نیمه شب در خواب
هایهای گریه هایش را
در صدایم گوش می کردم
درد سیال صدایش را


شرمگین می خواندمش بر خویش
از چه رو بیهوده گریانی
در میان گریه می نالید
دوستش دارم ، نمی دانی


بانگ او آن بانگ لرزان بود
کز جهانی دور بر می خاست
لیک درمن تا که می پیچید
مرده ای از گور بر می خاست


مرده ای کز پیکرش می ریخت
عطر شور انگیز شب بوها
قلب من در سینه می لرزید
مثل قلب بچه آهو ها


در سیاهی پیش می آمد
جسمش از ذرات ظلمت بود
چون به من نزدیکتر می شد
ورطهٔ تاریک لذت بود


می نشستم خسته در بستر
خیره در چشمان رویاها
زورق اندیشه ام ، آرام
می گذشت از مرز دنیاها


باز تصویری غبار آلود
زان شب کوچک ، شب میعاد
زان اطاق ساکت سرشار
از سعادت های بی بنیاد


در سیاهی دستهای من
می شکفت از حس دستانش
شکل سرگردانی من بود
بوی غم می داد چشمانش


ریشه هامان در سیاهی ها
قلب هامان ، میوه های نور
یکدگر را سیر می کردیم
با بهار باغهای دور


می نشستم خسته در بستر
خیره در چشمان رویاها
زورق اندیشه ام ، آرام
می گذشت از مرز دنیاها


روزها رفتند و من دیگر
خود نمی دانم کدامینم
آن من سرسخت مغرورم
یا من مغلوب دیرینم


بگذرم گر از سر پیمان
می کشد این غم دگر بارم
می نشینم ، شاید او آید
عاقبت روزی به دیدارم
فروغ فرخزاد — اسیر — از دوست داشتن
امشب از آسمان دیدهٔ تو
روی شعرم ستاره می بارد
در سکوت سپید کاغذها
پنجه هایم جرقه می کارد


شعر دیوانهٔ تب آلودم
شرمگین از شیار خواهشها
پیکرش را دو باره می سوزد
عطش جاودان آتش ها


آری آغاز ، دوست داشتن است
گرچه پایان راه ناپیداست
من به پایان دگر نیندیشم
که همین دوست داشتن زیباست


از سیاهی چرا حذرکردن
شب پر از قطره های الماس است
آنچه از شب به جای می ماند
عطر سکرآور گل یاس است


آه ، بگذار گم شوم در تو
کس نیابد دگر نشانهٔ من
روح سوزان و آه مرطوبت
بوزد بر تن ترانهٔ من


آه ، بگذار زین دریچهٔ باز
خفته در پرنیان رویاها
با پر روشنی سفر گیرم
بگذرم از حصار دنیاها


دانی از زندگی چه می خواهم
من تو باشم ، تو ، پای تا سر تو
زندگی گر هزار باره بود
بار دیگر تو ، بار دیگر تو


آنچه در من نهفته دریاییست
کی توان نهفتنم باشد
با تو زین سهمگین توفانی
کاش یارای گفتنم باشد


بس که لبریزم از تو ، می خواهم
بروم در میان صحراها
سر بسایم به سنگ کوهستان
تن بکوبم به موج دریاها


بس که لبریزم از تو می خواهم
چون غباری ز خود فرو ریزم
زیر پای تو سر نهم آرام
به سبک سایهٔ تو آویزم


آری آغاز ، دوست داشتن است
گرچه پایان راه ناپیداست
من به پایان دگر نیندیشم
که همین دوست داشتن زیباست
فروغ فرخزاد — اسیر — خواب
شب به روی شیشه های تار
می نشست آرام چون خاکستری تبدار
باد نقش سایه ها را در حیاط خانه هر دم زیر و رو می کرد
پیچ نیلوفر چو دودی موج می زد بر سر دیوار
در میان کاجها جادوگر مهتاب
با چراغ بی فروغش می خزید آرام
گویی او در گور ظلمت روح سرگردان خود را جستجو می کرد
من خزیدم در دل بستر
خسته از تشویش و خاموشی
گفتم ای خواب ، ای سر انگشت کلید باغهای سبز
چشمهایت برکهٔ تاریک ماهی های آرامش
کولبارت را به روی کودک گریان من بگشا
و ببر با خود مرا به سرزمین صورتی رنگ پری های فراموشی
فروغ فرخزاد — اسیر — صدایی در شب
نیمه شب در دل ِ دهلیز خموش
ضربهٔ پایی افکند طنین
دل من چون دل گلهای بهار
پر شد از شبنم لرزان یقین
                    گفتم این اوست که باز آمده است
جستم از جا و در آیینهٔ گیج
بر خود افکندم با شوق نگاه
آه ، لرزید لبانم از عشق
تار شد چهرهٔ آیینه ز آه
                    شاید او وهمی را می نگریست
گیسویم در هم و لبهایم خشک
شانه ام عریان در جامهٔ خواب
لیک در ظلمت دهلیز خموش
رهگذر هر دم می کرد شتاب
                     نفسم ناگه در سینه گرفت
گویی از پنجره ها روح نسیم
دید اندوه من تنها را
ریخت بر گیسوی آشفتهٔ من
عطر سوزان اقاقی ها را
                     تند و بیتاب دویدم سوی در
ضربهٔ پاها ، در سینهٔ من
چون طنین نی ، در سینهٔ دشت
لیک در ظلمت دهلیز خموش
ضربهٔ پاها ، لغزید و گذشت
                     باد آواز  ِحزینی سر کرد
فروغ فرخزاد — اسیر — دریایی
یک روز بلند آفتابی
در آبی بیکران دریا
امواج تو را به من رساندند
امواج ترانه بار تنها


چشمان تو رنگ آب بودند
آن دم که تو را در آب دیدم
در غربت آن جهان بی شکل
گویی که تو را به خواب دیدم


از تو تا من سکوت و حیرت
از من تا تو نگاه و تردید
ما را می خواند مرغی از دور
می خواند به باغ سبز خورشید


در ما تب تند بوسه می سوخت
ما تشنهٔ خون شور بودیم
در زورق آبهای لرزان
بازیچهٔ عطر و نور بودیم


می زد ، می زد درون دریا
از دلهرهٔ فرو کشیدن
امواج ، امواج ناشکیبا
در طغیان ، به هم رسیدن


دستانت را دراز کردی
چون جریان های بی سرانجام
لبهایت با سلام بوسه
ویران گشتند روی لبهام


یک لحظه تمام آسمان را
در هاله ای از بلور دیدم
خود را و تو را و زندگی را
در دایره های نور دیدم


گویی که نسیم داغ دوزخ
پیچیده میان گیسوانم
چون قطره ای از طلای سوزان
عشق تو چکید بر لبانم


آنگاه ز دوردست دریا
امواج به سوی ما خزیدند
بی آنکه مرا به خویش آرند
آرام تو را فرو کشیدند


پنداشتم آن زمان که عطری
باز از گل خوابها تراوید
یا دست خیال من تنت را
از مرمر آبها تراشید


پنداشتم آن زمان که رازیست
در زاری و هایهای دریا
شاید که مرا به خویش می خواند
در غربت خود ، خدای دریا
فروغ فرخزاد — دیوار — گناه
گنه کردم گناهی پر ز لذت 
کنار پیکری لرزان و مدهوش
خداوندا چه می دانم چه کردم 
در آن خلوتگه ِ تاریک و خاموش


در آن خلوتگه تاریک و خاموش 
نگه کردم به چشم پر ز رازش 
دلم در سینه بی تابانه لرزید 
ز خواهش های چشم پر نیازش 


در آن خلوتگه تاریک و خاموش 
پریشان در کنار او نشستم 
لبش بر روی لبهایم هوس ریخت 
ز اندوه دل دیوانه رستم 


فروخواندم به گوشش قصهٔ عشق :
تو را می خواهم ای جانانهٔ من 
تو را می خواهم ای آغوش جانبخش 
تو را ، ای عاشق دیوانهٔ من 


هوس در دیدگانش شعله افروخت 
شراب سرخ در پیمانه رقصید 
تن من در میان بستر نرم 
به روی سینه اش مستانه لرزید 


گنه کردم گناهی پر ز لذت
درآغوشی که گرم و آتشین بود 
گنه کردم میان بازوانی 
که داغ و کینه جوی و آهنین بود
فروغ فرخزاد — دیوار — رویا
با امیدی گرم و شادی بخش 
با نگاهی مست و رویایی 
دخترک افسانه می خواند 
نیمه شب در کنج تنهایی :
***
بی گمان روزی ز راهی دور 
می رسد شهزاده ای مغرور
می خورد بر سنگفرش کوچه های شهر 
ضربهٔ سُمّ ستور باد پیمایش
می درخشد شعلهٔ خورشید 
بر فراز تاج زیبایش .
تار و پود جامه اش از زر 
سینه اش پنهان به زیر رشته هایی از دُر و گوهر 
می کشاند هر زمان همراه خود سویی
باد ... پرهای کلاهش را 
یا بر آن پیشانی روشن 
حلقهٔ موی سیاهش را 
***
مردمان در گوش هم آهسته می گویند
( آه ... او با این غرور و شوکت و نیرو )
( در جهان یکتاست )
( بی گمان شهزاده ای والاست )
***
دختران سر می کشند از پشت روزنها 
گونه ها شان آتشین از شرم این دیدار 
سینه ها لرزان و پر غوغا 
در تپش از شوق یک پندار 
( شاید او خواهان من باشد . )
***
لیک گویی دیدهٔ شهزادهٔ زیبا 
دیدهٔ مشتاق آنان را نمی بیند
او از این گلزار عطر آگین 
برگ سبزی هم نمی چیند 
همچنان آرام و بی تشویش 
می رود شادان به راه خویش 
می خورد بر سنگفرش کوچه های شهر
ضربهٔ سم سُتور باد پیمایش 
مقصد او ... خانهٔ دلدار زیبایش 
***
مردمان از یکدیگر آهسته می پرسند 
( کیست پس این دختر خوشبخت ؟ )
***
ناگهان در خانه می پیچد صدای در 
سوی در گویی ز شادی می گشایم پر 
اوست ... آری ... اوست 
( آه ، ای شهزاده ، ای محبوب رویایی
نیمه شبها خواب می دیدم که می آیی . )
زیر لب چون کودکی آهسته می خندد 
با نگاهی گرم و شوق آلود 
بر نگاهم راه می بندد 
( ای دو چشمانت رهی روشن به سوی شهر زیبایی 
ای نگاهت باده ای در جام مینایی 
آه ، بشتاب ای لبت همرنگ خون لالهٔ خوشرنگ صحرایی 
ره ، بسی دور است 
لیک در پایان این ره ... قصر پر نور است . )
***
می نهم پا بر رکاب مرکبش خاموش 
می خزم در سایهٔ آن سینه و آغوش 
می شوم مدهوش .
بازهم آرام و بی تشویش
می خورد بر سنگفرش کوچه های شهر 
ضربهٔ سم ستور باد پیمایش 
می درخشد شعلهٔ خورشید 
بر فراز تاج زیبایش .
***
می کشم همراه او زین شهر غمگین رخت . 
مردمان با دیدهٔ حیران 
زیر لب آهسته میگویند 
( دختر خوشبخت !... )
فروغ فرخزاد — دیوار — نغمهٔ درد
در منی و این همه ز من جدا 
با منی و دیده ات به سوی غیر 
بهر من نمانده راه گفتگو
تو نشسته گرم گفتگوی غیر 


غرق غم دلم به سینه می تپد 
با تو بی قرار و بی تو بی قرار 
وای از آن دمی که بی خبر ز من 
بر کشی تو رخت خویش از این دیار 


سایهٔ تو اَم به هر کجا روی 
سر نهاده ام به زیر پای تو 
چون تو در جهان نجسته ام هنوز 
تا که برگزینمش به جای تو 


شادی و غم منی به حیرتم 
خواهم از تو ... در تو آورم پناه 
موج وحشیم که بی خبر ز خویش 
گشته ام اسیر جذبه های ماه 


گفتی از تو بگسلم ... دریغ و درد 
رشتهٔ وفا مگر گسستنی است ؟
بگسلم ز خویش و از تو نگسلم 
عهد عاشقان مگر شکستنی است ؟


دیدمت شبی به خواب و سرخوشم 
وه ... مگر به خوابها ببینمت 
غنچه نیستی که مست اشتیاق 
خیزم و ز شاخه ها بچینمت 


شعله می کشد به ظلمت شبم 
آتش کبود دیدگان تو 
ره مبند ... بلکه ره برم به شوق .
در سراچهٔ غم نهان تو
فروغ فرخزاد — دیوار — گمشده
بعد از آن دیوانگی ها ای دریغ 
باورم ناید که عاقل گشته ام 
گوییا (او) مُرده در من کاینچنین 
خسته و خاموش و باطل گشته ام 


هر دم از آیینه می پرسم ملول 
چیستم دیگر ، به چشمت چیستم ؟
لیک در آینه می بینم که ، وای 
سایه ای هم زآنچه بودم نیستم 


همچو آن رقاصهٔ هندو به ناز 
پای می کوبم ولی بر گور خویش 
وه که با صد حسرت این ویرانه را 
روشنی بخشیده ام از نور خویش 


ره نمی جویم به سوی شهر روز 
بی گمان در قعر گوری خفته ام 
گوهری دارم ولی آن را ز بیم 
در دل مردابها بنهفته ام 


می روم ... اما نمی پرسم ز خویش
ره کجا ... ؟ منزل کجا ...؟ مقصود چیست ؟
بوسه می بخشم ولی خود غافلم 
کاین دل دیوانه را معبود کیست 


(او) چو در من مرد ، نا گه هر چه بود 
در نگاهم حالتی دیگر گرفت 
گوییا شب با دو دست سرد خویش 
روح بی تاب مرا در بر گرفت 


آه ... آری ... این منم ... اما چه سود 
(او) که در من بود ، دیگر نیست ، نیست 
می خروشم زیر لب دیوانه وار 
(او) که در من بود ، آخر کیست ، کیست ؟
فروغ فرخزاد — دیوار — اندوه پرست
کاش چون پاییز بودم ... کاش چون پاییز بودم 
کاش چون پاییز خاموش و ملال انگیز بودم 
برگهای آرزوهایم یکایک زرد میشد
آفتاب دیدگانم سرد میشد 
آسمان سینه ام پر درد می شد 
ناگهان طوفان اندوهی به جانم چنگ می زد 
اشکهایم همچو باران 
دامنم را رنگ می زد 
وه ... چه زیبا بود اگر پاییز بودم 
وحشی و پر شور و رنگ آمیز بودم 
شاعری در چشم من می خواند ... شعری آسمانی 
در کنار قلب عاشق شعله می زد 
در شرار آتش دردی نهانی
نغمهٔ من ...
همچو آوای نسیم پر شکسته 
عطر غم می ریخت بر دلهای خسته 
پیش رویم :
چهرهٔ تلخ زمستان جوانی 
پشت سر :
آشوب تابستان عشقی ناگهانی 
سینه ام :
منزلگه اندوه و درد و بدگمانی 
کاش چون پاییز بودم ... کاش چون پاییز بودم
فروغ فرخزاد — دیوار — قربانی
امشب بر آستان جلال تو 
آشفته ام ز وسوسهٔ الهام 
جانم از این تلاش به تنگ آمد 
ای شعر ... ای الههٔ خون آشام 


دیریست کان سرود خدایی را 
در گوش من به مهر نمی خوانی 
دانم که باز تشنهٔ خون هستی 
اما ... بس است این همه قربانی


خوش غافلی که از سر خودخواهی 
با بنده ات به قهر چه ها کردی
چون مهر خویش در دلش افکندی 
او را ز هر چه داشت جدا کردی


دردا که تا به روی تو خندیدم 
در رنج من نشستی و کوشیدی 
اشکم چو رنگ خون شقایق شد 
آن را به جام کردی و نوشیدی 


چون نام خود به پای تو افکندم 
افکندیَم به دامن دام ننگ
آه ... ای الهه کیست که می کوبد 
آیینهٔ امید مرا بر سنگ ؟


در عطر بوسه های گناه آلود 
رویای آتشین تو را دیدم 
همراه با نوای غمی شیرین 
در معبد سکوت تو رقصیدم


اما ... دریغ و درد که جز حسرت 
هرگز نبوده باده به جام من 
افسوس ... ای امید خزان دیده 
کو تاج پر شکوفهٔ نام من ؟


از من جز این دو دیدهٔ اشک آلود 
آخر بگو ... چه مانده که بستانی ؟
ای شعر ... ای الههٔ خون آشام 
دیگر بس است ... این همه قربانی !
فروغ فرخزاد — دیوار — آرزو
کاش بر ساحل رودی خاموش 
عطر مرموز گیاهی بودم 
چو بر آنجا گذرت می افتاد 
به سرا پای تو لب می سودم 


کاش چون نای شبان می خواندم 
به نوای دل دیوانهٔ تو 
خفته بر هودَج موّاج نسیم 
می گذشتم ز در خانهٔ تو 


کاش چون پرتو خورشید بهار 
سحر از پنجره می تابیدم 
از پس پردهٔ لرزان حریر 
رنگ چشمان تو را می دیدم 


کاش در بزم فروزندهٔ تو 
خندهٔ جام شرابی بودم 
کاش در نیمه شبی درد آلود 
سستی و مستی خوابی بودم 


کاش چون آینه روشن می شد 
دلم از نقش تو و خندهٔ تو 
صبحگاهان به تنم می لغزید 
گرمی دست نوازندهٔ تو 


کاش چون برگ خزان رقص مرا 
نیمه شب ماه تماشا می کرد 
در دل باغچهٔ خانهٔ تو
شور من ... ولوله برپا می کرد


کاش چون یاد دل انگیز زنی 
می خزیدم به دلت پر تشویش
ناگهان چشم ترا می دیدم 
خیره بر جلوهٔ زیبایی خویش 


کاش در بستر تنهایی تو 
پیکرم شمع گنه می افروخت 
ریشهٔ زهد تو و حسرت من 
زین گنه کاری شیرین می سوخت 


کاش از شاخهٔ سر سبز حیات 
گل اندوه مرا می چیدی 
کاش در شعر من ای مایهٔ عمر 
شعلهٔ راز مرا می دیدی
فروغ فرخزاد — دیوار — آبتنی
لخت شدم تا در آن هوای دل انگیز 
پیکر خود را به آب چشمه بشویم 
وسوسه می ریخت بر دلم شب خاموش 
تا غم دل را به گوش چشمه بگویم 


آب خنک بود و موجهای درخشان 
ناله کنان گرد من به شوق خزیدند 
گویی با دست های نرم و بلورین 
جان و تنم را به سوی خویش کشیدند 


بادی از آن دورها وزید و شتابان 
دامنی از گل به روی گیسوی من ریخت 
عطر دلاویز و تند پونهٔ وحشی 
از نفس باد در مشام من آویخت 


چشم فروبستم و خموش و سبکروح 
تن به علف های نرم و تازه فشردم 
همچو زنی که غنوده در بر معشوق 
یکسره خود را به دست چشمه سپردم 


روی دو ساقم لبان مرتعش آب 
بوسه زن و بی قرار و تشنه و تب دار 
ناگه در هم خزید ... راضی و سرمست 
جسم من و روح چشمه سار گنه کار
فروغ فرخزاد — دیوار — سپیدهٔ عشق
آسمان همچو صفحهٔ دل من 
روشن از جلوه های مهتابست 
امشب از خواب خوش گریزانم 
که خیال تو خوشتر از خوابست 


خیره بر سایه های وحشی بید 
می خزم در سکوت بستر خویش 
باز دنبال نغمه ای دلخواه 
می نهم سر به روی دفتر خویش 


تن صدها ترانه می رقصد 
در بلور ظریف آوایم 
لذتی ناشناس و رویا رنگ 
می دود همچو خون به رگهایم


آه ... گویی ز دخمهٔ دل من 
روح شبگرد مه گذر کرده 
یا نسیمی در این ره متروک 
دامن از عطر یاس تر کرده 


بر لبم شعله های بوسهٔ تو 
می شکوفد چو لاله گرم نیاز 
در خیالم ستاره ای پر نور 
می درخشد میان هالهٔ راز 


ناشناسی درون سینهٔ من 
پنجه بر چنگ و رود می ساید 
همره نغمه های موزونش 
گوییا بوی عود می آید


آه ... باور نمی کنم که مرا 
با تو پیوستنی چنین باشد 
نگه آن دو چشم شور افکن 
سوی من گرم و دلنشین باشد 


بی گمان زان جهان رویایی 
زهره بر من فکنده دیدهٔ عشق 
می نویسم به روی دفتر خویش 
( جاودان باشی ای سپیدهٔ عشق )
فروغ فرخزاد — دیوار — بر گور ِ لیلی
آخر گشوده شد ز هم آن پرده های راز 
آخر مرا شناختی ای چشم آشنا 
چون سایه دیگر از چه گریزان شوم ز تو 
من هستم آن عروس خیالات دیر پا 


چشم منست اینکه در او خیره مانده ای 
لیلی که بود ؟ قصهٔ چشم سیاه چیست ؟
در فکر این مباش که چشمان من چرا 
چون چشمهای وحشی لیلی سیاه نیست 


در چشمهای لیلی اگر شب شکفته بود 
در چشم من شکفته گل آتشین عشق 
لغزیده بر شکوفهٔ لبهای خامُشم 
بس قصه ها ز پیچ و خم دلنشین عشق 


در بند نقشهای سرابی و غافلی 
برگرد ... این لبان من ، این جام بوسه ها 
از دام بوسه راه گریزی اگر که بود 
ما خود نمی شدیم چنین رام بوسه ها !


آری ... چرا نگویمت ای چشم آشنا 
من هستم آن عروس خیالات دیر پا 
من هستم آن زنی که سبک پا نهاده است 
بر گور سرد و خامُش لیلیِ بی وفا
فروغ فرخزاد — دیوار — اعتراف
تا نهان سازم از تو بار دگر 
راز این خاطر پریشان را 
می کشم بر نگاه ناز آلود 
نرم و سنگین حجاب مژگان را 


دل گرفتار خواهشی جانسوز 
از خدا راه چاره می جویم 
پارساوار در برابر تو 
سخن از زهد و توبه می گویم


آه ... هرگز گمان مبر که دلم 
با زبانم رفیق و همراهست 
هر چه گفتم دروغ بود ، دروغ 
کی تو را گفتم آنچه دلخواهست 


تو برایم ترانه می خوانی 
سخنت جذبه ای نهان دارد 
گوئیا خوابم و ترانهٔ تو 
از جهانی دگر نشان دارد 


شاید این را شنیده ای که زنان 
در دل (آری) و (نه) به لب دارند 
ضعف خود را عیان نمی سازند 
راز دار و خموش و مکّارند 


آه ، من هم زنم ، زنی که دلش 
در هوای تو می زند پر و بال 
دوستت دارم ای خیال لطیف 
دوستت دارم ای امید محال
فروغ فرخزاد — دیوار — یاد ِ یک روز
خفته بودیم و شعاع آفتاب 
بر سراپامان به نرمی می خزید 
روی کاشی های ایوان دست نور 
سایه هامان را شتابان می کشید 


موج رنگین افق پایان نداشت 
آسمان از عطر روز آکنده بود 
گرد ما گویی حریر ابرها 
پرده ای نیلوفری افکنده بود 


(دوستت دارم) خموش و خسته جان 
باز هم لغزید بر لبهای من 
لیک گویی در سکوت نیمروز 
گم شد از بی حاصلی آوای من 


ناله کردم : آفتاب ... ای آفتاب 
بر گل خشکیده ای دیگر متاب 
تشنه لب بودیم و او ما را فریفت 
در کویر زندگانی چون سراب 


در خطوط چهره اش نا گه خزید 
سایه های حسرت پنهان او 
چنگ زد خورشید بر گیسوی من 
آسمان لغزید در چشمان او 


آه ... کاش آن لحظه پایانی نداشت 
در غم هم محو و رسوا می شدیم
کاش با خورشید می آمیختیم 
کاش همرنگ افقها می شدیم