mabidan/ganjoor huggingface dataset:
امامی هروی — غزلیات — شمارهٔ  ۶
رای مرا چو شیفته روی خویش کرد
روی دلم ز روی کرم سوی خویش کرد
چندین هزار بار مرا مست هر دو کون
زلفش ببوئی از سر هر موی خویش کرد
گاهم کمند لطف ز گیسوی وصل ساخت
گاهم کمان فیض ببازوی خویش کرد
گه در جهان جان نفس قدس صبح اوم
مشگین نفس چو صبحدم از موی خویش کرد
قلب مرا شکسته ی پیکان درد خواست
در مرا مبادی داروی خویش کرد
روح مرا که گلبن بستان قدس بود
خاشاک راه آتش نیروی خویش کرد
بازم چو در فنای فنا محو محو دید
در قرب عشق آینه ی روی خویش کرد
چه جای آینه است که گر نیک بشنوی
مستم چو دید در خم ابروی خویش کرد
ز آن هر نفس ز نفس امامی نفس زند
کورا نفس ز نفس نفس گوی خویش کرد
امامی هروی — غزلیات — شمارهٔ  ۷
مقصود ترک اول سالک نجات بود
گنج نجات زیر طلسم ثبات بود
چون قوت ثبات و حیات و نجات یافت
بازش بذروه ی درجات التفات بود
حاصل شدش ز سلوت خلوت خلوص قلب
گرچه ز نفس غیر حرم سومنات بود
جانش طهارت دو جهان کرد ز آب صدق
در مسجد الحرام و صفا در صفات بود
علم و نظر شد آنچه ملک بود و آدمی
نور بصر شد آنچه جماد و نبات بود
پای نفس چو بر سر ایوان دل نهاد
دنیا و اخرت بر او ترهات بود
در هر قدم که بر در سلطان جان نهاد
نفی دو عالم و عدم کائنات بود
آندم کز آدم و از امامی اثر نبود
چه جای خاک مکه و آب هرات بود
امامی هروی — غزلیات — شمارهٔ  ۸
از هنر مرد بهره ور گردد
چون بر صاحب هنر گردد
قطره آب مختصر باشد
چون بدریا رسد گهر گردد
صحبت نیشکر چو یابد آب
بضرورت همه شکر گردد
سنگ چون بر دوام می تابد
نظر آفتاب زر گردد
چه عجب گر ز صحبت نیکان
مردم نیک نیکتر گردد
امامی هروی — غزلیات — شمارهٔ  ۹
مرا که گفت که دل بگسل از دیار و زیار
که باد صبح امیدش چو روز من شب تار
دلم بحکم که برتافت مهر از آن سر زلف
کز او شدست پراکنده عقل را سر و کار
روانم ارچه جدا ماند از آن دو نرگس شوخ
که مست باده ی سحرند در میان خمار
به بی قرار دو زلف و بدلفریب دو چشم
مرا شکسته ی غم کرد یار خسته زار
بماند با من از آن هر دو دلفریب فریب
زمن ببرد بدان هر دو بی قرار قرار
فروغ آن لب لعل و خیال آن خط سبز
که آتش دل صبرند و خار چشم وقار
گهی زبون زبونم کنند با غم عشق
گهی اسیر اسیرم کنند بی رخ یار
امامیا چو نگارت مرا ز دست بداد
تو دست و چهره همی کن بخون دیده نگار
امامی هروی — غزلیات — شمارهٔ  ۱۰
از نسیم زلفش ای باد سحر
گر خبر داری چرائی بی خبر
چند پیمائی هوا بر کوی او
گر گذر داری ز گردون بر گذر
سایه زلفش سواد چشم تست
گر نمی بینی زهی نور بصر
پرتو لعلت فروغ وصل اوست
گر نمی دانی زهی صاحب نظر
سالک بی علم و علم بی سلوک
هست اگر خود سر بسر روزی و زر
شمع و تاریکی و نا با بینا و چاه
تیغ و ناهشیار بی پرهیز و سر
ای امامی آفتاب اندر شبست
در عبارت وصل آن زیبا پسر
امامی هروی — غزلیات — شمارهٔ  ۱۱
نه رای آنکه بترک دیار و یار کنم
نه جای آنکه سر کویش اختیار کنم
نه روی آنکه تحمل کنم ببوی امید
نه روز آنکه شب وصل را شمار کنم
سزای من دلم از دیده در کنار نهاد
چو قصد رفتن آن راه بی کنار کنم
ز راه دیده هر آن گوهرم که جمع شود
بدامن آرم و بر راه دل نثار کنم
همی چه گویم و خود کرده را چه چاره توان
بدین حدیث که کردم خود اقتصار کنم
امامی هروی — غزلیات — شمارهٔ  ۱۲
در محیطی فکنده ام زورق
که دو عالم از اوست مستغرق
نتوان زورق از محیط شناخت
نه وجود محیط از زورق
آب شد زورق وز سیر آسود
اینت معنی مشکل و مغلق
هستیت را جز این نشانه نبود
که شود غرق نیستی مطلق
کفر و اسلام و سنت و بدعت
اصطلاحیست در میان فرق
نور خورشید بر سپهر یکیست
شد تفاوت میان صبح و شفق
بعنایت ببین که اصل وجود
نشود مختلف بهیچ نسق
حق پرستی و ما و من گوئی؟
راه گم کرده ای، زهی احمق
ما و حق لفظ احمق است بهم
چو ز ما بگذری چه ماند، حق
امامی هروی — غزلیات — شمارهٔ  ۱۳
دوش جام وصل جانان خورده ام
باده ها از ساغر جان خورده ام
جای آنست ار نگنجم در جهان
ز آنکه جام از دست جانان خورده ام
جان همی نازد ز لفظ عذب من
از پی آن کاب حیوان خورده ام
با لب و دندان آن آب حیات
کاندُه عشقش فراوان خورده ام
غیرت لؤلؤی لالا دیده ام
طیره لعل بدخشان خورده ام
خون دل بسیار خوردم تا بدوش
تا نه پنداری که آسان خورده ام
بی امامی جام مالا مال او
واله و مدهوش و حیران خورده ام
امامی هروی — غزلیات — شمارهٔ  ۱۴
گفتم که فروغی ز لب لعل تو دیدم
گفتا رقم دلشدگان بر تو کشیدم
گفتم خبرت هست که خون می شودم دل
گفتا ز می خون دلت نیز شنیدم
گفتم که دل از عشق تو بی صبر و قراراست
گفتا که من این بنده بدین عیب خریدم
گفتم بدهم کام دل ارنه بدهم جان
گفتا چو تو بسیار درین واقعه دیدم
گفتم که بفریاد من بی دل و دین رس
گفتا نه بفریاد دل و دینت رسیدم
گفتم بعنایت به امامی نگر اخر
گفتا که امامی به امامی نگزیدم
امامی هروی — غزلیات — شمارهٔ  ۱۵
ای شده پای بند جان طره مشکبار تو
برده مرا قرار دل سنبل بی قرار تو
از پی آنکه تا کند هر سحری صبوحی ای
از می لعل اشک من، نرگس پر خمار تو
روی مرا بخون دل کرد نگار و می کند
دیده ی درد مند من بی رخ چون نگار تو
آفت روزگار من حسن تو برد، آه من
باشد اگر ستم کنی آفت روزگار تو
پرده دیده ام ز خون، بحر محیط می کند
هر نفسی کنار من در غم بی کنار تو
گرچه سر امامیت نیست بترک او مگر
چون بنشاند اشک او گرد ز رهگذار تو
امامی هروی — غزلیات — شمارهٔ  ۱۶
ای شده جان در سر سودای تو
برده دلم مشک سمای تو
در چمن حسن خرامان ندید
چشم جهان سرو ببالای تو
بر فلک حسن فروزان نگشت
چهره چو خورشید خور آسای تو
ماه زمینی و نیابد به عمر
ماه فلک چون رخ زیبای تو
نور دل و دیده ی از بهر آن
در دل و در دیده کنم جای تو
خواستنت اصل تمنای من
تا کنم از دیده تمنای تو
من کیم آخر که جهان مینهد
سر چو، سر زلف تو بر پای تو
نرگس رعنای تو خونم بریخت
در هوس لعل شکر خای تو
وعده فردا مده، از آنکه رفت
عمر من اندر سر فردای تو
باز نخواهد مگر انصاف شاه
خون من از نرگس شهلای تو
امامی هروی — غزلیات — شمارهٔ  ۱۷
تا کی زنی ز مشک سیه بر زره گره
تا چند ماهرا کشی اندر خم زره
ماهی، باختیار، چو ماهی زره مپوش
روباز کن ز حلقه مشکین زره گره
گردم زند ز زلف تو اندر بر بتان
عنبر که هستم از خم آن طره مشتبه
بگشا شکنج زلف که با یاد بوی او
خاک ره از شمامه ی عنبر به است به
گر شادیت ز مرگ امامی است، زنده کرد
او را مدیح خواجه تو خوشباش و برمجه
امامی هروی — غزلیات — شمارهٔ  ۱۸
سواد لعل تو ای فتنه ی مسلمانی
بیاض جزع تو ای آفتاب روحانی
محیط نقطه حسن است در جهانگیری
مدار مرکز کفر است در مسلمانی
چو مرده زنده کند عیسی لبت زان پس
که دل ببرد بشوخی از انسی و جانی
مقرر است، ترا معجز مسیحائی
مسلم است، ترا خاتم سلیمانی
ببرد تا دل و در چشم من قرار گرفت
خیال آن لب چون گوهر بدخشانی
وگر نه لعل کجا می کند شکر ریزی
وگر نه جزع کجا کرد گوهر افشانی
چرا ز مردم چشم من این سئوال کنی
که از چه روی بر آشفته ی چه می دانی؟
که: شور زلف تو آشفته کردش، ارچه نکرد
چو طره ی تو در آشفتگی پریشانی
بدور عشق تو باز این چه بدعت است که دوش
دلم ببردی و امروز در پی جانی
مریز خونم و در من نگر که کم یابی
نظیر من به سنخگوئی و سخندانی
حریص جان امامی مشو که ارزانیست
بدرد عشق تو هم خوبی و هم ارزانی
امامی هروی — رباعیات — شمارهٔ ۱
دلبر که به حسن او نبودست و نه هست
آمد بر من دوش نه هشیار، نه مست
او مست زباده بود و من مست از حسن
او آمده در عتاب و من رفته ز دست
امامی هروی — رباعیات — شمارهٔ ۲
در عالم عشق طور، طور غم تست
در دور زمانه جور، جور غم تست
در ساغر دیده زان مدامست مرا
خونابه ی دل که دور، دور غم تست
امامی هروی — رباعیات — شمارهٔ ۳
آن شب که ملازم فروغ روز است
و آنروز که شب بروز مهرافروز است
عقد شکن زلف بت سیم تن است
خورشید رخ خوش پسر زر دوز است
امامی هروی — رباعیات — شمارهٔ ۴
راهی ز زبان ما بدل پیوستست
کاسرار جهان جان در آن ره بستست
تا هست زبان بسته، گشاده است آنرا
چون گشت زبان گشاده آن ره بستست
امامی هروی — رباعیات — شمارهٔ ۵
تا حاصل دردم سبب درمان گشت
پستیم بلندی شد و کفر ایمان گشت
جان و دل و تن حجاب ره بود و کنون
تن دل شد دل جان شد و جان جانان گشت
امامی هروی — رباعیات — شمارهٔ ۶
کی فتنه ی نرگس تو در خواب شود
چند از رخ تو زلف تو در تاب شود
لؤلؤ بنما، ز لعل، تا درّ خوشاب
در کام صدف ز شرم او آب شود
امامی هروی — رباعیات — شمارهٔ ۷
شیرین دهنت چون صفت جان دارد
خود را سزد ار، ز دیده پنهان دارد
آن چشمه که خضر یافت زو آب حیات
لعل تو بهر لطیفه ی آن دارد
امامی هروی — رباعیات — شمارهٔ ۸
هرگه که دل خسته در آن می کوشد
کز ساغر چشمم، می لعلت نوشد
عناب لبت، مردمک چشم مرا
گوید: مگرت هنوز خون می جوشد؟
امامی هروی — رباعیات — شمارهٔ ۹
ز آن پیش مرا که روح در پرده شود
نشگفت گر از روح تو پرورده شود
لطفی کند آزرده دلم را نفسی
لعلت که ز لطف نفس آورده شود
امامی هروی — رباعیات — شمارهٔ ۱۰
نشناخته ای، ای دل بیدانش و درد
خاک از زر و سنگ از گهر و خار از ورد
در سایه فسرده، لاف خورشید زنی
ای سایه دیوار طبیعت پر ورد
امامی هروی — رباعیات — شمارهٔ ۱۱
بی روی تو، ای شیفته از روی تو خور
دریا گردد، کنارم از خون جگر
در آرزویت، چو مویت اندر تابم
تا بر دگری تافتی ای نور بصر
امامی هروی — رباعیات — شمارهٔ ۱۲
جانا می لعل ارغوانیت که داد
دو شینه شراب کامرانیت که داد
مطرب چه ترانه زد حریف تو که بود
ساقیت که بود و دوستکانیت که داد
امامی هروی — رباعیات — شمارهٔ ۱۳
ای دل غم این جهان بیهوده مخور
بیهوده نئی غمان بیهوده مخمور
چون بوده گذشت و، نیست نابوده پدید
خوش باش و غم جهان بیهوده مخور
امامی هروی — رباعیات — شمارهٔ ۱۴
ای زلف و رخت چو ظلمت و نور بهم
یا همچو، صبا و شب دیجور بهم
ماننده آفتاب و حربا شب و روز
تا کی نگریم هر دو از دور بهم
امامی هروی — رباعیات — شمارهٔ ۱۵
ای از پی دیدار تو ام در سر چشم
با مهر رخ تست مرا در خور چشم
از دل نگرم در تو، نه از دیده که هست
دیدار تو جان و جان نیاید در چشم
امامی هروی — رباعیات — شمارهٔ ۱۶
ای برده خیال تو مرا خواب ز چشم
هجران توام گشوده سیلاب ز چشم
در فرقت تو یکنفسم خالی نیست
خاک از سر و آتش از دل و آب ز چشم
امامی هروی — رباعیات — شمارهٔ ۱۷
آن ماه که پرورده ی مهر اویم
دی گفت غزل مگو که من می گویم
گفتم چو حدیث زلف و خال تو رود
دانی که بگفتن غزل نیکویم
امامی هروی — رباعیات — شمارهٔ ۱۸
در دور سپهر مهر ساقی مائیم
سر مست مدام اشتیاقی مائیم
در آینه ی وجود کردیم نظر
مائیم که ما نه ایم و باقی مائیم
امامی هروی — رباعیات — شمارهٔ ۱۹
بی روی تو گرزآنکه نمی داشت دلم
هم چشم وفا از تو همی داشت دلم
تو چشم دل منی و در معرض جان
از چشم خود این چشم نمی داشت دلم
امامی هروی — رباعیات — شمارهٔ ۲۰
ای نه فلک از کلک تو در تحت رقوم
وی یافته از تو رونق احکام نجوم
نی نی غلطم، غلط که جز خط تو نیست
امروز محیط مرکز علم علوم
امامی هروی — رباعیات — شمارهٔ ۲۱
ای دوست من از هیچ مشوش گردم
وز نیمه ی نیم ذره در خوش گردم؟
از آب لطیفتر مزاجی دارم
دریاب مرا و گرنه ناخوش گردم
امامی هروی — رباعیات — شمارهٔ ۲۲
من داغ بلاها که ز دلبر دارم
شک نیست که از جفاش دل بر دارم
شیرین لب او اگر ببینم در خواب
فرهاد صفت نعره ز دلبر دارم
امامی هروی — رباعیات — شمارهٔ ۲۳
ای رفته و برگزیده بر ما دگران
من مستحق وصل توام یاد گران
انصاف بده رواست در مذهب عشق
دل با تو و من بی تو و تو با دگران
امامی هروی — رباعیات — شمارهٔ ۲۴
ای از گل دولت تو شاهی بوئی
از بند جهان برغم هر بد گوئی
چون سوسن ده زبان بمدحت کوشم
چون بید زبانی کنم از هر موئی
امامی هروی — رباعیات — شمارهٔ ۲۵
ایدل ز پی سایه خود چند روی
با نور چرا بسایه ها در گروی
تا بر سرت آتشی نباشد چون شمع
چون شمع گمان مبر که بی سایه شوی
امامی هروی — رباعیات — شمارهٔ ۲۶
ای فیض صحاب کرمت آواری
آب رخ ملک و سایه ی دا داری
لطفی باشد دم بدم از آنکه مرا
در بندگی شاه جهان بین داری
امامی هروی — رباعیات — شمارهٔ ۲۷
گر داشتمی بقدر همت دستی
دستم چو بدامن عرض پیوستی
جوهر کش گردون جهان بگسستی
قرّابه ی گوهر فلک، بشکستی
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۱
در دیدهٔ هرک توتیای تو بود
سلطان زمانه و گدای تو بود
البّته کمال هیچ کس را نرسد
آنجا که جلال کبریای تو بود
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۲
کی عقل به سر حدّ جمال تو رسد
بی جان به سراچهٔ وصال تو رسد
گر جملهٔ ذرّات جهان دیده شود
ممکن نبود که در جمال تو رسد
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۳
انصاف زاختلاف ایام فرق
پیدا کردی به گفت حق را الحق
آنجا که کمال کبریای قدم است
توحید من و تو کفر باشد مطلق
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۴
هر چند که روشنی فزاید خورشید
در دیدهٔ خفّاش نیاید خورشید
دل طاقت نور تو کجا دارد پس
آنجای که خفاش نماید خورشید
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۵
این سودا را نمی توان کرد نهان
در کاسهٔ سر باشد و در کیسهٔ جان
اندر سر و سینه رو طلب کن اثرش
کاو را نتوان دید بدین دیده عیان
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۶
دل گفت که ای جان من آن زهره کراست
کز خاک در تو توتیا یارد خواست
از ذات منزّهی و از عیب جدا
تو پاکی و بر تو «قل هو الله» گواست
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۷
در دایرهٔ وجود موجود تویی
مقصود نگویمت که معبود تویی
گر در غزلی نام خط و زلف برم
می دان که بهانه است مقصود تویی
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۸
یاری که منزّه آمد از شبه و بدل
دریاب او را به علم ذوقی و عمل
کی ذات مقدسش نماید به تو روی
از فاو من والی و فی و هل و بل
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۹
مشغول هوا تو را کجا بشناسد
خود کیست که عقل از هوا بشناسد
این کار به بازوی تن خاکی نیست
هو نور[ر]ی باید که تو را بشناسد
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۱۰
آن را که دلش خانهٔ توحید بود
در کون و مکان طالب تجرید بود
وآن را که شب و روز بود بر در او
شبها همه قدر و روزها عید بود
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۱۱
پیدا و نهان و شادی و غم همه اوست
بنیاد وجود سست و محکم همه اوست
خواهی که چو خورشید ببینی او را
در بند زخود دیده و عالم همه اوست
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۱۲
تا با خلقی تو بی گمان بی دینی
تا قبلهٔ تو خلق بود مسکینی
از هرچه جز اوست دیده و دل بر دوز
تا سلطنت اول و آخر بینی
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۱۳
مؤمن که به صدق ازو نرنجد چیزی
در پیش دلش جز او نسنجد چیزی
حق بر عرش است و عرش دانی چه بود
آن دل که درو جز او نگنجد چیزی
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۱۴
آتش نزند در دل ما الّا او
کوته نکند منزل ما الّا او
گر جمله جهانیان طبیبم گردند
حل می نکند مشکل ما الّا او
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۱۵
هر دل که به میدان هوای تو بتاخت
با نیک و بد زمانه یکسان در ساخت
دلها همه در بوتهٔ عشق تو گداخت
چونانک تویی جز تو تو را کس نشناخت
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۱۶
آنجا که سراپردهٔ اجلال جلال
جانها همه واله اند زبانها همه لال
دنیا دل ما نبرد و عقبی نبرد
ما را همه مقصود وصال است وصال
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۱۷
خود را چو نمود او نه خیال است و نه طیف
تو چون و چگونه دانیش باشد حیف
هرگز نرسی به ذات او تا گویی
ماهو و متی و لم و این و کم و کیف
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۱۸
عقل ارچه همه علومها می داند
در دانش تو رسد فرو می ماند
ای دوست تویی که هستی خود دانی
آن کیست تو را چنان که هستی داند
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۱۹
در نفی تو خلق را امان نتوان داد
جز در ره اثبات تو جان نتوان داد
با آنکه زتو هیچ مکان خالی نیست
در هیچ مکان از تو نشان نتوان داد
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۲۰
ای دوست تو را زان به عیان نتوان دید
کالبتّه به چشم جسم جان نتوان دید
از تو بگذر که تو زتو چندان است
کز غایت تو ز تو جهان نتوان دید
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۲۱
گفتم که زرخ پردهٔ عزّت بردار
بسیار کس اند منتظر آن دیدار
نیکو سخنی بگفت آن زیبایار
دیدار قدیم است برو دیده بیار
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۲۲
من گرچه سزای راه درگاه نیم
جز بر در سایهٔ هوالله نیم
چون من توام و تو من، توام راه نمای
تو آگهی از من و من آگاه نیم
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۲۳
خواهی که ببینی دل کارآگه را
و از خود به خدا عیان ببینی ره را
بر تخت درون نشان به شمشیر زبان
شاهنشه لا اله الّا الله را
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۲۴
خواهی که به منزل برسانی ره را
در مملکت ابد ببینی شه را
بر خالص و مخلص تو طلب لازم دان
لالایی لا اله الّا الله را
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۲۵
در ذات مقدّست کسی را ره نیست
وزعین کمال تو کسی آگه نیست
سرمایهٔ سالکان راه طلبت
جز گفتن لا اله الّا الله نیست
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۲۶
زنهار تو ای دل زخدا آگه باش
چندانک تو را جهد بود در ره باش
در بند زر و سیم تو تاکی باشی
رو طالب لا اله الّا الله باش
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۲۷
لا همچو نهنگ در کمین است ببین
الّا چو خزینه در یقین است ببین
راهی است زتو تا تو کشیده چو الف
سرّ ازل و ابد همین است ببین
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۲۸
مسکین دل من به وصل والا نرسید
از شیب وجود خود به بالا نرسید
جان من و صد هزار جانهای دگر
مستغرق لا شد که به الّا نرسید
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۲۹
چون شخص به نورِ ذکر بینا گردد
موسی صفت او به طور سینا گردد
عیسی زبان در قدم و دم باشد
در گنبد نیلگون مینا گردد
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۳۰
تا بتوانی مدام می باش به ذکر
کز ذکر تو را راه نمایند به فکر
محرم چو شدی در حرم اجلالش
بینی به عیان تو روی معشوقهٔ بکر
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۳۱
از ذکر شود خانهٔ فکرت معمور
وز ذکر شود دیو و شیاطین زتو دور
گر تو نفسی به ذکر حق بنشینی
بیزار شوی ز خویش و ز جنّت و حور
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۳۲
خود را تو قباپوش کن و ذاکر باش
وین جام بقانوش کن و ذاکر باش
گر می خواهی طریق اسرار خدا
در سینهٔ خود گوش کن و ذاکر باش
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۳۳
دل آن نفس از معرفت آکنده شود
کز هر چه نه ذکر اوست برکنده شود
آن را که به صد جان کَنِشش جمع کنی
شاید که به هر هوس پراکنده شود
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۳۴
مجنون پریشان توَم دستم گیر
چون می دانی کان توَم دستم گیر
هر بی سر و پای دستگیری دارد
من بی سر و سامان توَم دستم گیر
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۳۵
در کتم عدم چو برگزیدی ما را
در ربقهٔ بندگی کشیدی ما را
آخر به کدام عیب رد خواهی کرد
اول که تو با عیب خریدی ما را
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۳۶
یا رب بپذیر از کرم آوردهٔ ما
بنگر به طریق لطف در کردهٔ ما
ما ننگ به زیر خرقه پنهان داریم
تو از کرم و لطف مدر پردهٔ ما
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۳۷
دردی است در این دلم که درمانش نیست
زاین درد نمرد دل مگر جانش نیست
یا رب تو به فضل خویش جایی برسان
سررشتهٔ این غصّه که پایانش نیست
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۳۸
پای آبله و دست تهی، سینه کباب
جان پر غم و دل پر آتش و دیده پرآب
سر پرهوس و صبر نه و عمر خراب
یا رب تو به فضل خویش ما را دریاب
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۳۹
با ضربت قهر تو نعیم است عذاب
با شربت لطف تر سراب است شراب
در قدرت ما نیست رسیدن به صواب
یا رب همه را به لطف عامت دریاب
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۴۰
لطف تو و قهر تو همیشه به هم است
لکن چو ضعیفیم به جان در ستم است
ای آنکه ز هیچ هر چه خواهی بکنی
با من همه آن کن که طریق کرم است
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۴۱
یا رب تو مرا عاشق صادق گردان
با عشق توَم دمی موافق گردان
من خود دانم که عشق کاری است بزرگ
من لایق آن نیم تو لایق گردان
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۴۲
یا رب تو مرا بُوی دلی روزی کن
در کوی دلم تو منزلی روزی کن
عمرم بگذشت و حاصلی نیست مرا
ای حاصل جمله حاصلی روزی کن
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۴۳
یا رب زبد و نیک جهانم بستان
دست هوس از دامن جانم بستان
آباد کن این دل خرابم به کرم
وز هر چه نه آن تست زانم بستان
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۴۴
یا رب تو به فضل خویش موزونم کن
وز دست فضول خویش بیرونم کن
لطف تو به هیچ بخششی کم نشود
چون بیم کمیت نیست افزونم کن
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۴۵
یا رب ز سرشک رخ زر و سیمم ده
یعنی قدم رضا و تسلیمم ده
در مکتب اخلاص و ره صدق و صفا
حرفی دو زصبر و شکر تعلیمم ده
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۴۶
یا رب من اگر چه عاصی و گمراهم
وز بدکاری فتاده در افواهم
اومید به رحمت تو می دارم از آنک
گویندهٔ لا اله الا اللهم
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۴۷
یا رب تو مرا زخواب بیداری ده
وز مستی غفلتم تو هشیاری ده
دریافتن آنچ مرا به بودَه است
من عاجزم ای خدا توَم یاری ده
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۴۸
یا رب ما را زخود هراسان گردان
بر ما ره رسم طلب آسان گردان
مردیم زعیب خویش ما را به کرم
از جملهٔ خویشتن شناسان گردان
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۴۹
یا رب تو مرا به ژنده ارزانی دار
غم را به من فکنده ارزانی دار
تاج و کمر و تخت به سلطان دادی
درویشی را به بنده ارزانی دار
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۵۰
یا رب تو نگه دار دلم را از غیر
تا ماند جان من مدام اندر سیر
بینایی ده به حضرت خویش مرا
خواهی تو به کعبه دار و خواهی در دیر
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۵۱
یا رب تو مرا به آبرو فرمان بخش
چون درد تو داده ای تومان درمان [بخش]
ای عالم مطلق و تو دانای به حق
بخشنده تویی به بخشش خودمان بخش
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۵۲
یا رب تو مرا به هیچ مغرور مکن
وز خویشتنم به هیچ مهجور مکن
از بهر رباطی و دهی ویرانه
درویشی را از دل من دور مکن
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۵۳
یا رب تو مرا به خلق محتاج مکن
عقلم به هوای طبع تاراج مکن
گر من دم معراج زنم این هوس است
از خاک در توَم تو بی تاج مکن
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۵۴
یا رب همه عمرم پی دین تو دوان
مگذار که باشم اینچنین سرگردان
یا در دل من زعشق یک قطره چکان
یا در جانم زشرع حرفی بنشان
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۵۵
یا رب زقناعتم توانگر گردان
وز نور یقین دلم منوّر گردان
اسباب من سوختهٔ سرگردان
بی منّت مخلوق میسّر گردان
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۵۶
یا رب تو دل مرا مصفّا گردان
وز خدمت غیر تو مبرّا گردان
کاری که صلاح ما در آن خواهد بود
بی منّت مخلوق مهیّا گردان
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۵۷
یا رب زشراب عشق سرمستم کن
یکباره به بند عشق پابستم کن
در هر چه نه عشق است تهی دستم کن
در عشق خودت نیست کن و هستم کن
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۵۸
یا رب به خودم هیچ نفس وامگذار
بر من در طبع بوالهوس وامگذار
هر چند که بر درت کم از هیچ کسم
از خویشتنم به هیچ کس وامگذار
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۵۹
از عشق تو هر لحظه فغان در بندم
بیم است که شوری به جهان در بندم
یا رب تو مرا به لطف توفیقی ده
تا باز کنم چشم و زبان در بندم
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۶۰
در سایهٔ رحمت تو خورشید شویم
وز لطف تو نیکبخت جاوید شویم
جز لطف تو اومید نداریم دگر
مپسند که از لطف تو نومید شویم
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۶۱
هر چند که در شهر به رندی فاشم
وانگشت نمای جملهٔ اوباشم
یا رب تو مرا از درِ خود دور مکن
مگذار که رسوای جهانی باشم
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۶۲
ای از کرم تو خلق را امن و امان
در قبضهٔ قدرت تو عاجز دل و جان
ما را تو زهر چه آن نشاید برهان
آنگاه به هر چه آن بباید برسان
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۶۳
عمری گشتم شیفته و آواره
نومید شدم زخویشتن یکباره
ای آنک به هیچ چاره محتاج نئی
دریاب کسی را که ندارد چاره
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۶۴
ای در طلب تو عاقلان دیوانه
در راه غم تو آشنا بیگانه
چون می نتوان با تو شدن هم خانه
در نور خودم بسوز چون پروانه
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۶۵
ای در دو نفس صد گنه از من دیده
وز فضل و کرم پردهٔ من ندریده
وای من بتر از هر چه به عالم بتر است
وای تو به تو از من بتر آمرزیده
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۶۶
گشتم به هوس گِرد بد و نیک بسی
حاصل نشد از عمر مرا جز هوسی
تا می ماند زعمر یا رب نفسی
دریاب که جز تو نیست فریادرسی
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۶۷
از خلق نه کاهد نه فزاید کاری
الّا به خدای برنیاید کاری
ای آنک گشانیدهٔ هر کار تویی
تا تو نگشایی نگشاید کاری
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۶۸
ای از ره لطف راعی هر رَمه تو
مقصود جهانیان زهر دمدمه تو
جز تو همه هر چه هست تشویش ره است
ما را زهمه باز رهان ای همه تو
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۶۹
ای آنک دوای دردمندان دانی
درمان [و] علاج مستمندان دانی
هرچ از دل ریش خویش گویم با تو
ناگفته تو صد هزار چندان دانی
اوحدالدین کرمانی — الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — شمارهٔ  ۷۰
ای راهنمای راه خوبان ازل
وای طعمهٔ حضرتت نه علم و نه عمل
بی علم و عمل به حضرتت راهی نیست
وانگه به بر محققان هر دو زَلَل