mabidan/ganjoor huggingface dataset:
نادر نادرپور — شعر انگور — کینه ها
 ای که با مردن من زنده شدی
چه ازین زنده شدن حاصل تست ؟
کینه ی تلخ مرا کم مشمار 
 که به خونخواهی من قاتل تست 

تا به دندان بکند ریشه ی تو 
می تپد در رگ من ، کینه ی من 
 گور عشق من اگر سینه ی تست 
گور عشق تو شود سینه ی من 

تب تندی که مرا تشنه گداخت 
عشق من بود و مرا دشمن بود 
 در تو بیمایه اگر درنگرفت 
چه کنم ، قلب تو از آهن بود

 کاش از سینه ی خود می کندم 
این نهالی که به خون پروردم 
کاش چون مکر ترا می دیدم 
از تو و عشق تو بس می کردم 

دل تو مرده صفت خاموش است 
دل من پر تپش از سوداهاست 
 چه توان کرد که خشکی ، خشکی است 
 چه توان گفت که دریا ، دریاست 

هان مپندار ، مپندار ای زن 
 که چنین زود دل از من کندی
تو به هر کجا که روی ، تنهایی
 تو به هر جا که روی ، پابندی

من ترا باز به خود خواهم خواند
  من ترا از تو رها خواهم کرد
تا کنارم بنشینی همه عمر 
بندت از بند جدا خواهم کرد
نادر نادرپور — شعر انگور — از گهواره تا گور
 گهواره ی دو چشم سیاه تو 
 آرامگاه کودکی من بود 
گویی مرا چو در دل شب زادند 
 در من چراغ عشق تو روشن بود 

 چون زلف دایه بر رخ من می ریخت 
از آن ، نسیم موی تو می آمد 
 برق نگاه من چو بر او می تافت 
از سوی او به سوی تو می آمد 

شب ها چو قصه های کهن می گفت 
در گوش من صدای تو می پیچید 
چون تار مویی از سر خود می کند 
 گویی که تار موی ترا می چید 

در بوسه های وحشی شیرنیش
طعمی ز بوسه های تو پنهان داشت 
 در گریه های گرم گوارایش
اشکی چو آب چشم تو سوزان داشت 

 جفت منی که بسته به من بودی
وز من ترا ندیده جدا کردند 
آنگه چو گریه های مرا دیدند
  نام ترا دوباره صدا کردند 

 چون غیر او نبود ترا نامی
عمری تلاش در پی او کردم 
بی آنکه هرگزت بتوانم یافت 
با خواب و با خیال تو خو کردم 

در هر رخی که رنگ جمالی داشت 
 سیمای آشنای ترا دیدم 
در هر دلی که چشمه ی عشقی بود
  تصویر دلربای ترا دیدم 

اما اگر تو زاده شدی با من 
 پیش من چگونه سفر کردی ؟
 چون چشم من همیشه ترا می جست 
از چشم من چگونه حذر کردی ؟

امروز ، آفتاب امید من 
 در نیمروز زندگی خویش است 
حیران به راه رفته فرو مانده 
 اندیشه می کند که چه در پیش است 

آه ای کسی که دل به تو می بندم 
ایا تو نیز شاخه ی بی برگی ؟
 آیا تو ای امید جوان مانده 
 همزاد جاودانه ی من ، مرگی؟
نادر نادرپور — شعر انگور — تشنگی
در قلب گرمسیر
  نیمروز خوش
 از آرزوهای آخر اسفند ماه بود 
 خورشید خنده روی ، پس از گریه های ابر
  بر شاخه ها غبار طلایی فشانده بود 
 باد تر بهار 
بوی غبار خشک بیابان تشنه داشت 
 بازوی شاخه ها 
 چون بازوان لخت سیاهان زورمند 
 در روشنی به روغن باران سرشته بود 
چابک تر از نسیم ، دو گنجشک خردسال 
از لانه پر زدند 
هرگز خبر ز لطف بهاران نداشتند 
زیرا که نوبهار نخستین عمرشان 
از راه دوردست سفر تازه می رسید
 در چشمشان بهار و جهان ، هر دو تازه بود
 بر شاخه ی درخت نشستند و آفتاب 
بر بالشان چکید 
خون بهار در رگ مویین برگ ها 
پر شور می دوید 
 در زیر پای نازک و حساس جوجه ها
 نبض جوان شاخه ی تبدار می تپید 
 ناگاه ، زیر پنجه ی ‌آنان ، جوانه ای 
 چون کورکی درشت به بازوی شاخسار 
 جوشید و پخته گشت و سر از پوست برکشید
 از لرزه ای که در تن آن شاخه اوفتاد 
 گنجشک های خرد 
 چون خفته ای که زلزله آواره اش کند
  ترسان گریختند 
 وز بیم آنکه بر تن هر یک زیان رسد 
از هم گسیختند 
اما دوباره سایه بر ‌آن شاخه ریختند 
 زیرا همان دمی که کف پای هر دو را
  نیش جوانه سوخت 
در قلب هر دو ، عشق نخستین ، جوانه زد
 اندام هر دو را تب گرمی فراگرفت 
هر لحظه از حرارت تب ، تشنه تر شدند 
در جستجوی قطره ی آبی شتافتند 
 اما نیافتند 
زیرا که اشک ابر به پایان رسیده بود 
زیرا که آفتاب ، زمین را مکیده بود
 بر غده ی برآمده ی شاخه ای کهن 
یک قطره برق زد 
منقار جوجه ها به تکان آمد از نشاط
رفتند تا که قطره ی شیرین آب را 
 در چینه دان تشنه ی خود جابه جا کنند 
اما هنوز کام و دهان تر نساخته 
آن قطره از میان دو منقارشان چکید 
 وان جوجه های خرد 
 دنبال قطره ای که فرو ریخت پر زدند 
تا بالشان به خاک و به خاشاک ، سوده شد 
اما دگر چه سود که آن قطره ی زلال 
چون گوهری به دست بلورین آفتاب 
 در دم ربوده شد 
در نیمروزهای تب آلوده ی بهار 
 وقتی که آفتاب 
پاشد به شانه های تر شاخه ها غبار
 جز در لهیب تشنگی خود ندیده اند 
در جستجوی قطره ی آبی ز لانه ها 
 پر می زنند و روی به هر سوی می کنند 
اما همیشه تشنه تر از آنچه بوده اند 
همراه شب ، به لانه خود ، روی می کنند
نادر نادرپور — شعر انگور — فریاد
چرا ز کوزه ی ماه امشب
  نمی برون نتراویدست ؟
چرا نگاه خدا ، دیگر 
 درین خرابه نکاویدست ؟

 ستارگان طلایی خشم 
 چرا به باد فنا رفتند ؟
پرندگان طلایی بال 
چرا به کام بلا رفتند ؟

چرا درین شب بی فرجام 
ز هیچ سو نوزد بادی ؟
 چرا به گوش نیاویزد 
 طنین وحشی فریادی ؟

 چرا به خاک نریزد نرم 
غبار سربی بارانی ؟
 چرا ز خواب نخیزد باز 
زمین به نعره ی طوفانی ؟

زمین و من ، دو تب آلودیم 
پر از تشنج هذیان ها 
نهفته در دل ما خاموش
لهیب آتش عصیان خا 

زمین و من ، دو غضبناکیم 
لب از خروش فروبسته 
 ز گیر و دار عبث ، رنجور 
 ز پیچ و تاب عبث ، خسته 

تو ای شب ، ای شب بی فریاد
  تویی که از من و او دوری
تو از فشار غضب لالی
 تو از هجوم حسد کوری

 تو ای شب ، ای شب بی فریاد 
تویی که تیره چو کابوسی
 برو که در تو نمی بینم 
 فروغ شعله ی فانوسی

من از تو پیرترم ، ای شب 
 من از تو کورترم ، ای ماه 
چرا چراغ نمی گیرید 
مرا به پیچ و خم این راه ؟
نادر نادرپور — شعر انگور — بی جواب
دلت آن روز از من ناگهان رنجید
 نشان رنجش از چشمت هویدا بود 
بلور آسمان گرد ملالی داشت 
 ملالش در صفای آب پیدا بود 

تو می رفتی و خورشید شبانگاهی
به دنبال تو عالم را رها می کرد 
تو می رفتی و خوناب سرشک من 
شفق را با غم من آشنا می کرد 

دل من در پی ات چون سایه ای گمراه 
تن از دیوانگی در خاک می مالید 
علف ها همچو رگ های دل تنگم 
به زیر پای تو از درد می نالید 

لبم از شوری تند عرق می سوخت 
نم اشکم چو آب از سنگ می جوشید 
وجودم بی تو از خود رویگردان بود 
به جان قتل خویش می کوشید 

میان بوته های کنگر وحشی
نشستم تا بجویم جای پایت را 
به باد بی غم صحرا سپردم گوش
که شاید بشنوم از او صدایت را 

چو از این جستجو درمانده تر گشتم 
برآوردم ز دل فریاد : شهلا کو ؟
صفیرم در فضای بیکران گم شد 
طنین آن جوابم داد : شهلا کو ؟
نادر نادرپور — شعر انگور — چشم در راه
هنوز آن روز ، برق خنده ی خورشید 
به بام خانه های دور ، پیدا بود
 درون کلبه ی من شمعدان می سوخت 
نسیم مست با او در مدارا بود 

هوا در زردی خورشید ، می پاشید
 گلاب ابر بر گلها و گلدان ها 
دمادم طرح وشکلی تازه می بخشید 
غبار شیشه را انگشت باران ها 

 صدای گنگ سازی در فضا می ریخت
 تپش های دل درد آشنایی را 
نسیم از کوچه ی خاموش می آورد 
هنوز آهنگ دورادور پایی را 

من آن شب چشم در راه کسی بودم 
 که می پنداشتم دیگر نمی آید 
 صدای آشنایی در دلم می گفت 
که او بر عهد خود هرگز نمی پاید

 دلم همراه شمع نیمه جان می سوخت 
غمی در سنه ام فریاد بر می داشت 
طنین آتشنیش در دلم می ریخت 
هزاران نیش سوزن در تنم می کاشت 

شب بی ماه در گل دست و پا می زد 
 زمین و آسمان در خواب راحت بود 
دلم در سینه چون طبل تهی می کوفت
 همآواز دل بی تاب ساعت بود 

به سوی گنجه ی چوبین خود رفتم 
 که بی او پر کنم جام شرابم را 
تنم از خواب خوش بیزار و دل ، بیدار 
به ساغر ریختم داروی خوابم را 

لبم را با شراب تلخ آلودم 
 دلم خندید و چشمم روشنایی یافت 
در آن مستی نمی دانم چه پیش آمد 
 که یادش با من از نو آشنایی یافت

  هنوز آغوش گلدان بلور من 
 پر از گل های عطر آگین شب بو بود 
صدای خنده ای از پلکان برخاست 
 خدایا ! این صدای خنده ی او بود
نادر نادرپور — شعر انگور — پدر
عاقبت روزی ترا ، ای کودک شیرین 
تنگ در آغوش می گیرم 
اشک شوق از دیده می بارم 
 با نگاه و خنده و بوسه 
در بهار چشم هایت دانه می کارم 
نیمه شب گهواره جنبان تو می گردم 
 لای لایی گوی بالین تو می مانم 
دست را بر گونه ی گرم تو می سایم 
اشک را از گوشه ی چشم تو می رانم 
 گاه در چشمان گریان تو می بینم 
 آسمان را ، ابر را ، شب را و باران را
  گاه در لبخند جان بخش تو می یابم 
گرمی خورشید خندان بهاران را 
چون هوا را بازی دست تو بشکافد 
خیره در رگ های آبی رنگ بازوی تو می گردم 
از تنت چون بوی شیر تازه برخیزد 
مست از بوی تو می گردم 
ماه در آیینه ی چشم تو می سوزد 
همچو شمعی شعله ور در شیشه ی فانوس 
 رنگ ها در گوی چشمت نقش می بندد 
صبحگاهان ، چون پر طاووس
قلب گرم و کوچکت چون سینه ی گنجشک 
 می تپد در زیر دست مهربان من 
چون نوازش می کنم ، می جوشد از شادی
 در سرانگشتان من ، خون جوان من 
زین نوازش ها تنت سیراب می گردد
چشم هشیار تو مست خواب می گردد
سایه ی مژگان تو بر گونه می ریزد 
مادرت بی تاب می گردد
زلف انبوهش ترا بر سینه می ریزد 
مادرت چون من بسی بیدار خواهد ماند 
بارها در گوش تو افسانه خواهد خواند 
گاه در آغوش او بی تاب خواهی شد 
گاه از لای لای او در خواب خواهی شد
 روزها و هفته ها و سال ها چون او 
بر کنار از درد خواهی ماند
تا ز دردش با خبر گردی
روزها وهفته ها و سالها چون من 
بی غم فرزند خواهی بود 
تا تو هم روزی پدر گردی
نادر نادرپور — شعر انگور — پاییز
زمین به ناخن باران ها 
تن پر آبله می خارید
 به آسمان نظر افکندم 
هنوز یکسره می بارید 
شب از سپیده نهان می داشت 
تلاش لحظه ی آخر را 
 ز پشت شاخه ی مو دیدم 
کبوتران مسافر را
  هنوز از نم پرهاشان 
حریر نرم هوا تر بود 
هزار قطره به خاک افتاد 
 هزار چشم کبوتر بود 
نسیم ظهر خزان ، آرام 
چو بال مرغ صدا می کرد
 هوا ، سرود کلاغان را 
به بام شهر ، رها می کرد
  به زیر ابر مسین ، خورشید 
سر از ملال ، به بالین داشت 
ز نور مفرغی اش ، آفاق 
لعاب ظرف سفالین داشت 
چو قارچ های سفید از جوی
 حباب ها همه پیدا شد 
 چو قارچ های س یه در کوی
 هزار چتر سیه وا شد 
غروب ، گرد بلا پاشید 
به شاخه ها تب مرگ افتاد 
به زیر هر قدم باران 
 هزار لاشه ی برگ افتاد 
افق در آن شب ابر آلود 
به رنگ تفته ی آهن بود 
 ستاره ها همگی خاموش
دریچه ها همه روشن بود 
به کوچه ها نظر افکندم 
هنوز کفش کسی جز من
 به خاک ، سینه نمی مالید
 نسیم کولی سرگردان 
کنار کالبد هر برگ 
غریب و غمزده می نالید
نادر نادرپور — شعر انگور — تازه طلب
 ز بیم مردن دل گریه می کنم شب و روز
مگو چرا ، که ز مرگ تنم هراسی نیست 
دلی که زنده به دیدار ناشناسان بود 
به مرگ رو نهد کنون که ناشناسی نیست 

گذشتم از دل خود تا شناختم همه را 
ولی چه سود که از تازگی نشانه نماند 
شناختن ،‌ همه را کهنه کردن است ، دریغ 
برای زیستن دل ، گر بهانه نماند 

به هر چه می نگرم کهنه است و فرسوده 
به هر که می نگرم دیده و شناخته است 
 دلم که در همه جا تازه جویی اش هوس است 
 درین قمار کهن ، هر چه بوده ، باخته است 

اگر به صحبت بیگانه ای طمع بندد 
 به یک دو روز سرانجامش آشنا بیند 
 ز نقش کهنه اگر لوح خود فرو شوید 
 به جای تازه همان نقش دیرپا بیند 

 جهان به دیده ی او کهنه تر ز تقدیر است 
جهان تازه و تقدیر تازه می خواهد 
 هزار کهنه به یک تازه بر نمی گیرد
 از آنچه می طلبد ذره ای نمی کاهد 

طلسم بخت بدش ، میل تازه جویی اوست
 ازین طلسم ، نجاتش نمی دهد ایام 
 خدای را چه کند با غم رهایی خویش ؟
که آفتاب امدیش رسیده بر لب بام

 جهان کهنه بسی رنگ تازه می ریزد 
ولی هنوز دلم خواستار ، تازه تر است 
 بگو بمیر کزین ره مگر به کام رسی
 که مرگ تازه طلب نیز با تو همسفر است
نادر نادرپور — شعر انگور — بت تراش
پیکر تراش پیرم و با تیشه ی خیال 
 یک شب ترا ز مرمر شعر آفریده ام
 تا در نگین چشم تو نقش هوس نهم 
 ناز هزار چشم سیه را خریده ام 

 بر قامتت که وسوسه ی شستشو در اوست 
 پاشیده ام شراب کف آلود ماه را
  تا از گزند چشم بدت ایمنی دهم
 دزدیده ام ز چشم حسودان ، نگاه را 

تا پیچ و تاب قد ترا دلنشین کنم 
 دست از سر نیاز بهر سو گشوده ام 
از هر زنی ، تراش تنی وام کرده ام 
 از هر قدی ‚ کرشمه ی رقصی ربوده ام

 اما تو چون بتی که به بت ساز ننگرد
 در پیش پای خویش به خاکم فکنده ای 
 مست از می غروری و دور از غم منی
گویی دل از کسی که ترا ساخت ، کنده ای 

هشدار !‌ زانکه در پس این پرده ی نیاز 
 آن بت تراش بلهوس چشم بسته ام 
یک شب که خشم عشق تو دیوانه ام کند 
 ببینند سایه ها که ترا هم شکسته ام
نادر نادرپور — شعر انگور — دیو
در دل ظلمت شب ، دیوی است 
که به من بسته نگاهش را 
 بینم از چک لب سرخش
برق دندان سیاهش را 

 دهنش برکه ی بدبویی است 
که در او خون و لجن مرده ست 
چشم قی کرده ی او گویی
از غضب ، کف به لب آورده ست 

بدنش از خزه پوشیده 
 همچو سنگی به لب مرداب 
 پنجه اش چون تنه ی خرچنگ 
خفته در روشنی مهتاب 

نفسش چون نفس افعی
می زند شعله به موی من 
ناگهان می ترکد از خشم
 می دود خیره به سوی من 

 می فشارد کمرم را چون تن خرگوش
 استخوان های مرا می شکند خاموش
 می مکد خون گلوی من 
می دواند نفس شومش
 در تنم تشنگی تب را 
ناله ی گرم گلوگیرم 
 می شکافد جگر شب را 

زیر چنگال سیاه او 
 می روم نعره زنان از هوش
لحظه ای بعد ، جهان خالی است 
 آسمان ها همگی خاموش

ماه ، بالای سرم مرده ست 
 ابر پیچیده بر او کرباس
 سینه ام از تپش افتاده ست 
 خالی از واهمه و وسواس

نم نمک می چکد از روزن 
 در گلویم نمک مهتاب 
آن طرف ، در قفس ساعت 
 می دود عقربه ی شب تاب
نادر نادرپور — شعر انگور — جام جهان نما
دلی که قدر عزیزان آشنا دانست 
 چگونه صحبت بیگانگان روا دانست 
 میان این همه با چون تویی کنار آمد 
 چرا که جز به تو پرداختن خطا دانست 
 به شام زلف تو پیوست صبح طالع خویش
که تار موی ترا رشته ی وفا دانست 
 دل از امید وصال فرشته رویان شست 
 که عشق روی ترا ایت خدا دانست 
ز جام عشق تو چون باده ی نگاه کشید 
سبوی میکده را خالی از صفا دانست
  طمع ز قصه ی جام جهان نما ببرید 
که چشم مست ترا جام جان نما دانست 
 بنفشه موی منا ! سر ز من متاب و مرو
 که قدر مشک پرکنده را صبا دانست 
 هر آنکه ملک جهان را به بوسه ای نفروخت 
 حدیث آدم و فردوس را کجا دانست 
 فدای نرگس شهلای نیم مست تو باد 
 هر آنچه عقل تهیدست ، پر بها دانست
نادر نادرپور — شام بازپسین — بی هیچ پاسخی
ای آفریدگار 
 با من بگو که زیر رواق بلند تو 
 ایا کسی هنوز 
یک سینه آفتاب 
 و یا یک ستاره دل 
در خود سراغ دارد ؟
با من بگو که این شب تسخیر ناپذیر
ایا چراغ دارد ؟
ایا هنوز رأفت در خود گریستن 
با مرد مانده است ؟
با من بگو که چیزی جز درد مانده است ؟
با من بگو که گوی بلورین چرخ تو 
ایا به قدر مردمک چشم های ما 
با گریه آشناست ؟
ایا همیشه از تو مدد خواستن رواست ؟
ای آفریدگار 
 من آرزوی یک تن دارم 
تا مشعلی برآورد از دل 
 یا آفتابی از جگر خویش
وان را چراغ این شب بی روشنی کند 
من آرزوی یک تن دارم 
تا گریه را رها کند از بند 
گرید بدین امید که باران اشک او 
 آفاق را چو بیشه پر از رستنی کند 
من آرزوی یک تن دارم
  تا چشمش از زلال غم آلود آسمان 
 چیزی به غیر اشک بجوید 
 چیزی شبیه گوهر شادی
 چیزی شبیه سرمه ی بینایی
وین خاک بی تماشا را دیدنی کند 
 ای آفریدگار 
با من بگو که این کس را آفریده ای ؟
پاسخ نمی رسد 
 ای بنده ی صبور 
 با من بگو که حرفی ازین کس شنیده ای ؟
 پاسخ نمی رسد 
در آسمان ، صدای الهی نیست 
 در خاکدان ، به غیر سیاهی نیست
نادر نادرپور — شام بازپسین — بامدادی۱
در آبی خجول آسمان 
پرنده ای صفیر زد 
 کجاست ، پس کجاست صبح ؟
 جواب دادمش 
 به روی بال های تو 
پرید و صبح در نگاه من نشست
نادر نادرپور — شام بازپسین — بامدادی۲
دلم سیاه نبود 
 ولی درخت که سر سبزی اش درخشان بود 
 ز پشت پنجره با سرزنش به من نگریست 
 من از برهنگی آن نگاه لرزیدم 
سپیده پاکترین گریه را به من بخشید
نادر نادرپور — شام بازپسین — در نومیدی
شبانگهان که شفق ، موج آتشینش را 
 به صخره های زمین کوبد از کرانه ی روز
به جای آن که دل از آفتاب برگیرم 
گمان برم که طلوعش میسر است هنوز

اگر رها کند ین باور شگفت مرا 
اگر تهی شوم از ین امید بی فرجام 
 چنان به سوی افق می گریزم از دل شهر 
 که آفتاب بسوزاندم در آتش خویش
 مرا خیالی از ینگونه در سر است هنوز
ازین خیال ، چه سود ؟
 من آن اسیر سیه روزگار امیدم 
 من آن مریض شفاناپذیرا یمانم 
 وگرنه ، آه چرا در شبی چنین تاریک 
 مرا به رجعت خورشید ،‌ باور است هنوز ؟
نادر نادرپور — شام بازپسین — نیزه ای در هوا
از آسمان آبی چتری نساختم 
تا در شب زمین 
 از ازدحام باران ، بیرون کشد مرا 
روحم همیشه چون تن کودک برهنه است 
سهمی که از تولد بردم ، برهنگی است 
 وین مرده ریگ عشق 
مجنون صفت به خلوت هامون کشد مرا 
از بیم نیستی سخن آغاز می کنم 
کاهم که در برابر آتش نشسته ام 
 خاکم که گردباد به گردون کشد مرا 
ای رهروی که سر به گریبان کشیده ای 
ای رهرو غریب 
فریاد من برنده تر از نیزه در هواست 
 هشدار تا ز پرده ی گوش تو نگذرد 
 بگذار تا بیفتد و در خون کشد مرا
نادر نادرپور — شام بازپسین — رازی میان ما
 می گفتم : ای درخت 
می گفت : جان من 
 می گفتم : آشیان بهاری ؟
 می گفت : اگر بیاید ، آری 
می گفتم : از بهار چه خواهی ؟
 می گفت : از بهار ، جوانی
می گفتم : از نسیم ؟ 
 نمی گفت 
آه ای نسیم !‌ رازی در این نگفتن است 
 ‌ایا درخت را چه هراسی است 
از گفتن نیاز نهانش ؟
 ایا تویی که با همه نرمی 
قفلی نهاده ای به دهانش ؟
شاید که او امید دویدن را
  بیم درنگ و شوق رسیدن را 
 پر سوی آفتاب کشیدن را 
 لب ناگشوده از تو طلب دارد
ایا تو ، راز او را نشنیدی ای نسیم 
 یا با سکوت ،‌ پاسخ او دادی ؟
 یا با زبان برگ سخن گفتی ؟
آه این زبان مشترک توست با درخت 
 ایا به او نگفتی : ای دوست 
 من می روم ، تو رفتن نتوانی 
 منن می رسم ، تو بر جا می مانی
این نابرابری چه عجب دارد ؟
بی رحمی ای نسیم 
من با درخت ، همدم و همدردم 
 هم سبزم ای برادر ، هم زردم 
من نیز ، آرزوی پریدن را 
 پرسوی آفتاب کشیدن را 
 همچون درخت ، از تو طلب کردم 
اما اگر درخخت ، کلامش را
  زیر زبان برگ ، نهفته ست 
 من با زبان سرخم فریاد می کشم 
بی رحمی ای نسیم 
ایا زبان سرخ ، سر سبز را هنوز
بر باد می دهد ؟
 از این خطر ، چه باک ؟
این حرف را درخت به من یاد می دهد 
پس بشنو ای نسیم 
 ما هر دو را به سوی بهاران بر
 تا آفتاب رابشناسیم ، ای نسیم
نادر نادرپور — شام بازپسین — پیش از غروب
 باران ، گذشته است 
 خورشید ، پای سوخته اش را 
 در آب های ساکن می شوید 
 پاییز ، برگ ها را چون شعله های سرخ 
 در زیر چکمه هایش خاموش می کند 
 در آن اتاق کوچک ، در انتهای باغ 
 ساق بلند تو 
 در پشت روشنایی آتش ، برهنه است
نادر نادرپور — شام بازپسین — خورشید واژگون
شب ، چون زنی که پنجره ها را یکان یکان 
می بندد و چراغ اتاقش را 
 خاموش می کند 
 یک یک ستاره ها را خاموش کردو خفت 
سرخی در آسمان سپید سحرگهان 
گل های ارغوان را بر آبشار شیر 
 تصویر کرد 
 بادی ، کتاب سبز درختان را 
 تفسیر کرد 
 آنگاه ، در حریر چمن ، آتشی شکفت 
آتش نبود 
 بر آب سبز دریا ،‌ قایق بود 
خورشید واژگون حقایق بود 
 یا انفجار عقده ی تاریکی 
در آفتاب سرخ شقایق بود
نادر نادرپور — شام بازپسین — پرواز
سفر ، کنایه ای از مرگ است
 همین که بال هواپیما 
 ترا ز خاک به سوی پرنده ها راند 
 دلت به مرغ گرفتار در قفس ماند
  تو در هواپیما 
 میان عالم پیدا و عالم پنهان 
 نه در کمند زمینی ،‌ نه در کمان زمان 
ز هست و نیست رهایی ، چگونه می دانی
 که کیستی و کجایی ؟
تو در هواپیما 
میان نقطه ی آغاز و نقطه ی پایان 
 ز رفت و آمد این گاهواره در تابی 
دل تو بیدار است 
ولی تو در خوابی
سفر ،‌ چکامه ی شیوایی است 
تو آن علامت اعجابی
که گاه با همه خردی نشان تحسین است 
تو از ازل به ابد می روی ، سخن این است
نادر نادرپور — شام بازپسین — خرمن
با خویش می ستیزم کای سالخورده مرد 
 پس کی ز خواب خردی بیدار می شوی ؟
ایا ندیده ای که زمین ، زیر پای تو 
 سرسختی کهن را از دست داده است ؟
 ایا ندیده ای که دهان دریچه ات 
 از بیم ، در برابر ظلمت گشاده است ؟
ایا ندیده ای که درختان و آب ها 
 در هر شکاف ساقه و در هر شیار موج 
از چین گونه های تو تقلید کرده اند ؟
 زاغان شام ، سهم تو را ز فروغ روز
دزدیده اند و پشت به خورشید کرده اند ؟
 پس کی ز خواب خردی بیدار می شوی ؟
 آن کس که در من است 
 آن کودکی که کارش پیوسته خفتن است 
 می گوید : ای رفیق 
ما باد کاشتیم 
ما را به خود گذار که توفان درو کنیم
نادر نادرپور — شام بازپسین — آهنگ خزانی
آه ای انیس روزگاران قدیم من 
ای یاد تو در تیره بختی های ندیم من
  ایا خبر داری ازین رنج عظیم من 
 پیرنه سر ،‌ دل را جوان دیدن 
 عقل کهن را در مصافش ناتوان دیدن 
 آه ای خداوند ، ای خداوند کریم من 
بر من ببخشای این چنین را آنچنان دیدن 
در من ، کسی چون مست ، چون میخواره می گرید 
بیچاره می گرید دلم ،‌ بیچاره می گرید
  می پرسی ایا از چه خاموشم ؟
ای دوست ! گر دیگر سخن بر لب نمی رانم 
هرگز نشد گفتن فراموشم 
 در خواب و بیداری 
در گفتنم ، آری 
 در گفتن و گرییدنم با خویش
 سرگرم اندیشیدنم با خویش
 در من کسی پیوسته می اندیشد و همواره می گرید 
 بیچاره می گرید دلم ، بیچاره می گرید 
 اندیشه ام را عشله ای می سوزد از بنیاد 
 در من ، کسی دیوانه آسا می کشد فریاد 
 ای آسمان خردسالی ، ای بلند ای خوب خوب 
 چون شد که در آفاق تو ، جز آتش و آشوب 
چیزی نماند از آن همه خورشید و ماه ای داد 
 در من ، کسی چون ابرهای تیره ی آواره می گرید 
 بیچاره می گرید دلم ، بیچاره می گرید 
روح خزان در من فرود آمد 
با گیسوانی از نژاد ابر و خاکستر 
با دیدگانی چون غروب مهر ماهان ، تر 
با قامتی چون گردباد آلوده ی بس گرد 
 با پنجه ای چون واپسین برگ چناران ، زرد
 این اوست در من ،‌ این که با پیراهن صد پاره می گرید 
بیچاره می گرید دلم ، بیچاره می گرید
 با من بگو ، ای نازنین مو سپید من 
ایا خزان عمر ، کوتاه است ؟
 ای یاد تو زیباتر از بیم و امید من 
 ایا بهاری تازه در راه است ؟
 ای مادر ، ای در خواب های غربتم بیدار 
 ایا تواند بود ما را وعده ی دیدار ؟
در من ، کسی چون کودک بی خواب در گهواره می گرید 
بیچاره می گرید دلم ، بیچاره می گرید 
گهواره ، ای گهواره ، ای گهواره ی ایام 
 ای خامی آغاز تو و ، ای پختگی انجام 
 من کودکم یا پیر ؟ ایا پخته ام یا خام ؟
آخر بگو با من 
ایا به قدر شیر مادر بایدم خون جگر خوردن ؟
 در من ، کسی چون شمع در هنگامه ی مردن 
یکباره می افرزود ویکباره می گرید 
بیچاره می گرید دلم ، بیچاره می گرید
نادر نادرپور — شام بازپسین — دری به جنون
شب ها که بر حریق افق باد می وزد 
 خاموش می نشینم چونبرف زیر ماه 
 در من ،‌ پرندگان سیه ، بال می زنند 
 بر بالشان ، ترشحی از خون شامگاه 
خواب سپید من 
در زیر بال های شب آغاز می شود 
 از خواب من ، دری به جنون باز می شود
  آنجا زنی برهنه تر از مرگ ، گاهگاه 
در کوچه های حادثه فریاد می کشد 
 من همچنان خموشم ، چون برف ، زیر ماه
نادر نادرپور — شام بازپسین — فتنه ای در شام
شبی که زلزله تاریخ را مسخر کرد
  ستون معرفت قوم بر زمین غلتید 
و طاق رفعت اندیشه اش فرود آمد 
 و گاو ، بال در آورد و بر کتیبه نشست 
و نقش آدمیان پایمال حیوان شد 
و خط میخی بر جای نعل حیوان رست 
شبی که زلزله از کوچه های عقل گذشت 
 چراغ سرخ خطر راه را بر اونگرفت 
 و او به وسعت ویرانی آنچنان افزود
  که کس شنانی از آبادی نخست نجست 
شبی که زلزله در کاخ داد خانه گرفت
 ز جام عدل چنان مست شد فرشته ی کور
  که زخمی از سر شمشیر بر تر ازو زد 
و کفه های هماهنگ ، زیر و بالا رفت 
به سنگ پستی ، سنجیده شد بلندی طبع 
 که دست سنگ قوی بود و پای شاهین سست 
 شبی که زلزله در چهره ها شیار افکند
  بر استقامت آیینه ها شکست آورد 
و نقش هیچ تنابنده ای چنان نشکست 
 که با شکستگی ارزد به صد هزار درست
  شبی که زلزله در پوستین خلق افتاد 
گرسنه چشمی جان بیشتر شد از غم نان 
 و آبروی غنی را سرشک حاجت شست 
شبی که زلزله آمد ، چه فتنه ها برخاست 
نماز شام غریبان به گریه انجامید 
 و آنکه نامش بر خاتم نبوت بود 
 چو ماه کنعان در چاه نابکاران رفت 
و ماه نخشب بر ماه راستین خندید 
و دزد و چوپان ،‌ در گرگ و میش صبحدمان 
 به حکم پیشه ی نو ، جامه ها بدل کردند 
 و از دروغ ، سیه رو نگشت صبح نخست
نادر نادرپور — شام بازپسین — رندانه
به چشم سبز تو نازم که موج خواب در اوست
  چو برگ تازه که سرمستی لعاب در اوست 
ز پشت پلک تو تصویر مردمک پیداست 
خوش این حباب ،‌ که نقش چراغ خواب در اوست 
زبان تست که چون جان ،‌رسیده بر لب من 
به کام باد !‌ کهش یرینی شراب در اوست 
 مرا به موی پریشان خویش پنهان کن 
 که روزگار ،‌ سیاه است و انقلاب در اوست 
مراد من ز چه پرسی به عشوه های کلام 
 سوال چشم تو گویاست ،‌ چون جواب در اوست
  تنم به سوختن خویش در تو خرسند است 
 ترا درنگ چه سودی دهد ؟ شتاب در اوست 
 تنت برهنگی ماه را به یاد آرد 
که چشمه سار درخشان ماهتاب در اوست 
 فروغ آتش خونت ز پوست می تابد 
 سپیده بین که شکرخند آفتاب در اوست 
 هزار بوسه نهم بر متیبه ی بدنت 
 که نکته های دل انگیز صد کتاب در اوست 
بدین سپاس که آغوش روشنت دریاست 
 پناه ده صدفی را که شوق آب در اوست 
ز گیر و دار جهان در تن تو روی ‌آرم 
که یک تن است و جهانی ز پیچ و تاب در اوست
نادر نادرپور — شام بازپسین — خطی در انتهای افق
 ای چهره ی تو کودکی من 
ایا به یاد داری ؟
در قاب کهنه ای که به دیوار خانه بود 
 نیزار ساحلی 
 با آن پرنده هایش چون نقطه ، روی نی 
 خطی در انتهای افق بود
 من در شب بلند خیالم 
با زورقی که در دل آن قاب 
 از سینه ی بر آمده ی آب می گذشت 
 پاروزنان به ساحل ، نزدیک می شدم 
آنگه ، تو می رسیدی در هاله ی طلوع 
آغوش می گشودی ،‌آسانتر از درخت 
من در تو می غنودم ، چون موج بر زمین 
 کنون که می نشینی ، در قاب چشم تو 
نیزار کودکی
با آن ستاره هایش چون نقطه های شب
  خطی در انتهای زمان است 
 وین زورق نشسته به گل ،‌ دیگر 
چیزی به جز درنگ نمی داند 
 دست کسش بر آب نمی راند 
وقتی که می روی 
 در قاب کوچکی که به دیوار خانه است 
 عکس تو ، خنده بر لب می ماند 
وین کودکی که دیگر ، کودک نیست
 اندوهگین به یاد تو می خواند 
ای چهره ی تو کودکی من 
 گهواره ی عزیز تنت را 
با لای لای ساعت بیدار سینه ات 
در خلوت تمامی شب ها به من سپار
  آه ای ز روزهای سفر کرده یادگار
نادر نادرپور — شام بازپسین — شهابی در تاریکی
شب ها که روی بالکن کوچک 
سپیدم می غلتم 
 در چشم آسمان چه سیاه است 
 گاهی ، ستارگان پرکنده 
این پشه های فسفری شب 
نیش بلند و نازکشان را 
 در ریشه های چشمم می کارند
 وز زهر نیش این پشگان در من 
 اندیشه های سرخ ورم کرده 
چون دانه های آبله می خارند 
حس می کنم که بالکن کوچک 
بر هیچ پایه تکیه ندارد 
 چون زورقی بر آب ، روان است 
 دستم ز نرده های فلزیش
 سرمای نیستی را می نوشد 
آنگه ، شقیقه ام را بر نرده می نهم
  حس می کنم که زورق من ، زان پس 
 بر موج های خواب ، روان است 
 در خواب ، نرده ، لوله ی سرد طپانچه است
  این لوله ،‌ چشم دارد چشمی به رنگ سرب
  در چشم لوله می نگرم حیران 
می کوشم 
تا دست دیگرم را
 دستی که از طپانچه ، گرانبار نیست 
سوی سپهر تیره برآرم 
زانجا ، ستاره ای را بردارم
 وان را بسان مردمکی زنده
 در چشم خشک لوله گذارم 
اما نمی توانم 
ناگاه 
 دستی که از طپانچه گرانبار است 
 گوی ستاره ای را 
 در زیر انحنای سرانگشتش 
 احساس می کند 
وان گوی ،‌ با اشاره ی انگشت
 از جای خویش ، لختی می جنبد 
تیر شهابی از افق مویم 
 در آسمان خالی ، پرواز می کند 
 من در میان ظلمت ،‌ خاموش می شوم 
اما هنوز ، بالکن کوچک 
با نرده های سرد فلزینش
چون زورقی بر آب ، روان است
نادر نادرپور — شام بازپسین — صدایی در شب
تمام شب را ، در کوچه باغ ها گشتم 
صدای پای درختان بود 
که با چکیدن باران به گوش می آمد 
صدای پای درختان عاشقی که هنوز
ز باغ های خزان دیده کوچ می کردند 
کلاف ابر ،‌ پریشان بود 
و من ،‌ کلاف سر اندر گم جهان بودم 
چو باد ، سر به درختان کوچه کوبیدم 
و خسته ، در پس دیوار خانه ای ماندم
دریچه ، مردمک روشن چراغش را 
به زیر پلک حریرین پرده ای پوشاند 
و من ، دو مردمکم را به اشک پوشاندم 
صدای مستی در کوچه باغ ها پیچید 
بر آن سرم که سرم را از جای برگیرم 
چو جام شیشه بکوبم بر اینشب سنگی
کجاست سینه پر آفتاب دیواری
که تا بر آن بنویسم خطی به دلتنگی
کلاف ابر در اندیشه ی گسستن بود 
و آسمان خزان ،‌ بی دریغ می بارید 
به بام خانه ی ویرانه ای که در من بود