mabidan/ganjoor huggingface dataset:
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۱۴۶ - بجلوت نی نوازیهای من بین
بجلوت نی نوازیهای من بین
بخلوت خود گدازیهای من بین
گرفتم نکته فقر از نیاگان
ز سلطان بی نیازیهای من بین
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۱۴۷ - بهرحالی که بودم خوش سرودم
بهرحالی که بودم خوش سرودم
نقاب از روی هر معنی گشودم
مپرس از اضطراب من که با دوست
دمی بودم دمی دیگر نبودم
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۱۴۸ - شریک درد و سوز لاله بودم
شریک درد و سوز لاله بودم 
ضمیر زندگی را وا نمودم
ندانم با که گفتم نکتهء شوق 
که تنها بودم و تنها سرودم
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۱۴۹ - هنوز این خاک دارای شرر هست
هنوز این خاک دارای شرر هست
هنوز این سینه را آه سحر هست
تجلی ریز بر چشمم که بینی
باین پیری مرا تاب نظر هست
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۱۵۰ - بکوی تو گداز یک نوا بس
بکوی تو گداز یک نوا بس
مرا این ابتدا این انتها بس
خراب جرأت آن رند پاکم
خدا را گفت ما را مصطفی بس
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۱۵۱ - ز شوق آموختم آن های و هوئی
ز شوق آموختم آن های و هوئی
که از سنگی گشاید آب جوئی
همین یک آرزو دارم که جاوید 
ز عشق تو بگیرد رنگ و بوئی
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۱۵۲ - یکی بنگرد فرنگی کج کلاهان
یکی بنگرد فرنگی کج کلاهان
تو گوئی آفتابانند و ماهان
جوان ساده من گرم خون است
نگه دارش ازین کافر نگاهان
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۱۵۳ - بده دستی ز پا افتادگان را
بده دستی ز پا افتادگان را
به غیرالله دل نادادگان را
از آن آتش که جان من بر افروخت
نصیبی ده مسلمان زادگان را
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۱۵۴ - تو هم آن می بگیر از ساغر دوست
تو هم آن می بگیر از ساغر دوست
که باشی تا ابد اندر بر دوست
سجودی نیست ای عبدالعزیز این 
بروبم از مژه خاک در دوست
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۱۵۵ - تو سلطان حجازی من فقیرم
تو سلطان حجازی من فقیرم
ولی در کشور معنی امیرم
جهانی کو ز تخم «لااله» رست
بیا بنگر به آغوش ضمیرم
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۱۵۶ - سراپا درد درمان ناپذیرم
سراپا درد درمان ناپذیرم
نپنداری زبون و زار و پیرم
هنوزم در کمانی میتوان راند
ز کیش ملتی افتاده پیرم
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۱۵۷ - بیا باهم در آویزیم و رقصیم
بیا باهم در آویزیم و رقصیم
ز گیتی دل بر انگیزیم و رقصیم
یکی اندر حریم کوچهء دوست
ز چشمان اشک خون ریزیم و رقصیم
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۱۵۸ - ترا اندر بیابانی مقام است
ترا اندر بیابانی مقام است
که شامش چون سحر آئینه فام است
بهرجائی که خواهی خیمه گستر
طناب از دیگران جستن حرام است
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۱۵۹ - مسلمانیم و آزاد از مکانیم
مسلمانیم و آزاد از مکانیم
برون از حلقهٔ نه آسمانیم
به ما آموختند آن سجده کز وی
بهای هر خداوندی بدانیم
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۱۶۰ - ز افرنگی صنم بیگانه تو شو
ز افرنگی صنم بیگانه تو شو
که پیمانش نمی‌ارزد به یک جو
نگاهی وام کن از چشم فاروق
قدم بی‌باک نه در عالم نو
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۱۶۱ - مجو از من کلام عارفانه
مجو از من کلامی عارفانه
که من دارم سرشتی عاشقانه
سرشک لاله گون را اندرین باغ
بیفشانم چو شبنم دانه دانه
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۱۶۲ - به منزل کوش مانند مه نو
به منزل کوش مانند مه نو
درین نیلی فضا هر دم فزون شو
مقام خویش اگر خواهی درین دیر
به حق دل بند و راه مصطفی رو
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۱۶۳ - چو موج از بحر خود بالیده ام من
چو موج از بحر خود بالیده ام من
بخود مثل گهر پیچیده ام من
از آن نمرود با من سر گران است
به تعمیر حرم کوشیده ام من
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۱۶۴ - بیا ساقی بگردان ساتگین را
بیا ساقی بگردان ساتگین را
بیفشان بر دو گیتی آستین را
حقیقت را به رندی فاش کردند
که ملا کم شناسد رمز دین را
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۱۶۵ - بیا ساقی نقاب از رخ برافکن
بیا ساقی نقاب از رخ برافکن
چکید از چشم من خون دل من
به آن لحنی که نه شرقی نه غربی است
نوائی از مقام «لاتخف» زن
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۱۶۶ - برون از سینه کش تکبیر خود را
برون از سینه کش تکبیر خود را
بخاک خویش زن اکسیر خود را
خودی را گیر و محکم گیر و خوش زی
مده در دست کس تقدیر خود را
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۱۶۷ - مسلمان از خودی مرد تمام است
مسلمان از خودی مرد تمام است
بخاکش تا خودی میرد غلام است
اگر خود را متاع خویش دانی
نگه را جز بخود بستن حرام است
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۱۶۸ - مسلمانان که خود را فاش دیدند
مسلمانان که خود را فاش دیدند
به هر دریا چو گوهر آرمیدند
اگر از خود رمیدند اندرین دیر
بجان تو که مرگ خود خریدند
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۱۶۹ - گشودم پردهء از روی تقدیر
گشودم پردهء از روی تقدیر
مشو نومید و راه مصطفی گیر
اگر باور نداری آنچه گفتم
ز دین بگریز و مرگ کافری میر
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۱۷۰ - به ترکان بسته درها را گشادند
به ترکان بسته درها را گشادند 
بنای مصریان محکم نهادند
تو هم دستی بدامان خودی زن
که بی او ملک و دین کس را ندادند
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۱۷۱ - هر آن قومی که می ریزد بهارش
هر آن قومی که می ریزد بهارش 
نسازد جز به بوهای رمیده
ز خاکش لاله می روید ولیکن
قبائی دارد از رنگ پریده
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۱۷۲ - خدا آن ملتی را سروری داد
خدا آن ملتی را سروری داد
که تقدیرش بدست خویش بنوشت
به آن ملت سروکاری ندارد
که دهقانش برای دیگران کشت
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۱۷۳ - ز رازی حکمت قرآن بیاموز
ز رازی حکمت قرآن بیاموز
چراغی از چراغ او بر افروز
ولی این نکته را از من فرا گیر
که نتوان زیستن بی مستی و سوز
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۱۷۴ - کسی کو بر خودی زد «لااله» را
کسی کو بر خودی زد «لااله» را
ز خاک مرده رویاند نگه را
مده از دست دامان چنین مرد
که دیدم در کمندش مهر و مه را
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۱۷۵ - تو ای نادان دل آگاه دریاب
تو ای نادان دل آگاه دریاب
بخود مثل نیاکان راه دریاب
چسان مؤمن کند پوشیده را فاش
ز «لا» موجود «الا الله» دریاب
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۱۷۶ - دل تو داغ پنهانی ندارد
دل تو داغ پنهانی ندارد
تب و تاب مسلمانی ندارد
خیابان خودی را داده ئی آب
از آن دریا که طوفانی ندارد
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۱۷۷ - اناالحق جز مقام کبریا نیست
اناالحق جز مقام کبریا نیست 
سزای او چلیپا هست یا نیست
اگر فردی بگوید سر زنش به
اگر قومی بگوید ناروا نیست
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۱۷۸ - به آن ملت اناالحق سازگار است
به آن ملت اناالحق سازگار است
که از خونش نم هر شاخسار است
نهان اندر جلال او جمالی
که او را نه سپهر آئینه دار است
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۱۷۹ - میان امتان والا مقام است
میان امتان والا مقام است
کهن امت دو گیتی را امام است
نیاساید ز کارفرینش
که خواب و خستگی بر وی حرام است
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۱۸۰ - وجودش شعله از سوز درون است
وجودش شعله از سوز درون است
چو خس او را جهان چند و چون است
کند شرح اناالحق همت او
پی هر «کن» که میگوید «یکون» است
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۱۸۱ - پرد در وسعت گردون یگانه
پرد در وسعت گردون یگانه
نگاه او به شاخشیانه
مه و انجم گرفتار کمندش
بدست اوست تقدیر زمانه
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۱۸۲ - به باغان عندلیبی خوش صفیری
به باغان عندلیبی خوش صفیری 
به راغان جره بازی زود گیری
امیر او به سلطانی فقیری
فقیر او به درویشی امیری
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۱۸۳ - بجام نو کهن می از سبو ریز
بجام نو کهن می از سبو ریز
فروغ خویش را بر کاخ و کو ریز
اگر خواهی ثمر از شاخ منصور
به دل «لا غالب الا الله» فرو ریز
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۱۸۴ - گرفتم حضرت ملا ترش روست
گرفتم حضرت ملا ترش روست
نگاهش مغز را نشناسد از پوست
اگر با این مسلمانی که دارم
مرا از کعبه میراند حق او ست
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۱۸۵ - فرنگی صید بست از کعبه و دیر
فرنگی صید بست از کعبه و دیر
صدا از خانقاهان رفت «لاغیر»
حکایت پیش ملا باز گفتم 
دعا فرمود «یا رب عاقبت خیر»
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۱۸۶ - به بند صوفی و ملا اسیری
به بند صوفی و ملا اسیری
حیات از حکمت قرآن نگیری
به آیاتش ترا کاری جز این نیست
که از «یٰسن» او آسان بمیری
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۱۸۷ - ز قرآن پیش خود آئینه آویز!
ز قرآن پیش خود آئینه آویز
دگرگون گشته‌ای از خویش بگریز
ترازویی بنه کردار خود را
قیامتهای پیشین را برانگیز
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۱۸۸ - ز من بر صوفی و ملا سلامی
ز من بر صوفی و ملا سلامی
که پیغام خدا گفتند ما را 
ولی تأویل شان در حیرت انداخت
خدا و جبرئیل و مصطفی را
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۱۸۹ - ز دوزخ واعظ کافر گری گفت
ز دوزخ واعظ کافر گری گفت
حدیثی خوشتر از وی کافری گفت
«نداندن غلام احوال خود را
که دوزخ را مقام دیگری گفت»
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۱۹۰ - مریدی خود شناسی پخته کاری
مریدی خود شناسی پخته کاری
به پیری گفت حرف نیش داری
بمرگ ناتمامی جان سپردن
گرفتن روزی از خاک مزاری
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۱۹۱ - پسر را گفت پیری خرقه بازی
پسر را گفت پیری خرقه بازی
ترا این نکته باید حرز جان کرد
به نمرودان این دورشنا باش
ز فیض شان براهیمی توان کرد
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۱۹۲ - به کام خود دگر آن کهنه می ریز
به کام خود دگر آن کهنه می ریز
که با جامش نیرزد ملک پرویز
ز اشعار جلال الدین رومی
به دیوار حریم دل بیاویز
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۱۹۳ - بگیر از ساغرشن لاله رنگی
بگیر از ساغرشن لاله رنگی
که تاثیرش دهد لعلی به سنگی
غزالی را دل شیری ببخشد
بشوید داغ از پشت پلنگی
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۱۹۴ - نصیبی بردم از تاب و تب او
نصیبی بردم از تاب و تب او
شبم مانند روز از کوکب او
غزالی در بیابان حرم بین
که ریزد خنده شیر از لب او
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۱۹۵ - سراپا درد و سوز شنائی
سراپا درد و سوز شنائی
وصال او زبان دان جدائی
جمال عشق گیرد از نی او
نصیبی از جلال کبریائی
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۱۹۶ - بروی من در دل باز کردند
بروی من در دل باز کردند
ز خاک من جهانی ساز کردند
ز فیض او گرفتم اعتباری
که با من ماه و انجم ساز کردند
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۱۹۷ - ز رومی گیر اسرار فقیری
ز رومی گیر اسرار فقیری 
کهن فقر است محسود امیری
حذر زان فقر و درویشی که از وی
رسیدی بر مقام سر بزیری
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۱۹۸ - خیالش با مه و انجم نشیند
خیالش با مه و انجم نشیند
نگاهشن سوی پروین ببیند
دل بیتاب خود را پیش او نه
دم او رعشه از سیماب چیند
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۱۹۹ - خودی تا گشت مهجور خدائی
خودی تا گشت مهجور خدائی
به فقرموختداب گدائی
ز چشم مست رومی وام کردم
سروری از مقام کبریائی
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۲۰۰ - می روشن ز تاک من فرو ریخت
می روشن ز تاک من فرو ریخت
خوشا مردی که در دامانمویخت
نصیب ازتشی دارم که اول
سنائی از دل رومی برانگیخت
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۲۰۱ - تو ای باد بیابان از عرب خیز
تو ای باد بیابان از عرب خیز
ز نیل مصریان موجی برانگیز
بگو فاروق را پیغام فاروق
که خود در فقر و سلطانی بیامیز
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۲۰۲ - خلافت فقر با تاج و سریر است
خلافت فقر با تاج و سریر است
زهی دولت که پایان ناپذیر است
جوان بختا ! مده از دست، این فقر
که بی او پادشاهی زود میر است
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۲۰۳ - جوانمردی که خود را فاش بیند
جوانمردی که خود را فاش بیند
جهان کهنه را بازفریند
هزاران انجمن اندر طوافش
که او با خویشتن خلوت گزیند
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۲۰۴ - به روی عقل و دل بگشای هر در
به روی عقل و دل بگشای هر در
بگیر از پیر هر میخانه ساغر
«دران کوش از نیاز سینه پرور
که دامن پاک داریستین تر»
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۲۰۵ - خنکن ملتی بر خود رسیده
خنکن ملتی بر خود رسیده
ز درد جستجو نارمیده
درخش او ته این نیلگون چرخ
چو تیغی از میان بیرون کشیده
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۲۰۶ - چه خوش زد ترک ملاحی سرودی
چه خوش زد ترک ملاحی سرودی
رخ او احمری چشمش کبودی
به دریا گر گره افتد به کارم
بجز طوفان نمیخواهم گشودی
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۲۰۷ - جهانگیری بخاک ما سرشتند
جهانگیری بخاک ما سرشتند
امامت در جبین ما نوشتند
درون خویش بنگرن جهان را
که تخمش در دل فاروق کشتند
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۲۰۸ - مسلمانی که خود را امتحان کرد
مسلمانی که خود را امتحان کرد
غبار راه خود راسمان کرد
شرار شوق اگر داری نگهدار
که با ویفتابی میتوان کرد
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۲۰۹ - بگو از من نواخوان عرب را
بگو از من نواخوان عرب را
بهای کم نهادم لعل لب را
ازن نوری که از قر ن گرفتم
سحر کردم صد و سی ساله شب را
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۲۱۰ - به جانهافریدم های و هو را
به جانهافریدم های و هو را
کف خاکی شمردم کاخ و کو را
شود روزی حریف بحر پر شور
زشوبی که دادمب جو را
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۲۱۱ - تو هم بگذارن صورت نگاری
تو هم بگذارن صورت نگاری
مجو غیر از ضمیر خویش یاری
بباغ ما بروردی پر و بال 
مسلمان را بده سوزی که داری
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۲۱۲ - بخاک ما دلی ، در دل غمی هست
بخاک ما دلی ، در دل غمی هست
هنوز این کهنه شاخی را نمی هست
به افسون هنرن چشمه بگشای
درون هر مسلمان زمزمی هست
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۲۱۳ - مسلمان بنده مولا صفات است
مسلمان بنده مولا صفات است
دل او سری از اسرار ذات است
جمالش جز به نور حق نه بینی
که اصلش در ضمیر کائنات است
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۲۱۴ - بده با خاک اون سوز و تابی
بده با خاک اون سوز و تابی
که زاید از شب اوفتابی
نوان زن که از فیض تو او را
دگر بخشند ذوق انقلابی
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۲۱۵ - مسلمانی غم دل در خریدن
مسلمانی غم دل در خریدن
چو سیماب از تپ یاران تپیدن
حضور ملت از خود در گذشتن
دگر بانگ «انا الملت» کشیدن
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۲۱۶ - کسی کو فاش دید اسرار جانرا
کسی کو فاش دید اسرار جانرا
نبیند جز به چشم خود جهان را
نوائیفرین در سینه خویش
بهاری میتوان کردن خزان را
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۲۱۷ - نگهدارنچه درب و گل تست
نگهدارنچه درب و گل تست
سرور و سوز و مستی حاصل تست
تهی دیدم سبوی این ون را
می باقی به مینای دل تست
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۲۱۸ - شب این کوه و دشت سینه تابی
شب این کوه و دشت سینه تابی 
نه در وی مرغکی نی موجبی
نگردد روشن از قندیل رهبان
تو میدانی که بایدفتابی
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۲۱۹ - نکو میخوان خط سیمای خود را
نکو میخوان خط سیمای خود را
بدستور رگ فردای خود را
چو من پا در بیابان حرم نه
که بینی اندرو پهنای خود را
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۲۲۰ - سحرگاهان که روشن شد در و دشت
سحرگاهان که روشن شد در و دشت
صدا زد مرغی از شاخ نخیلی
فروهل خیمه ای فرزند صحرا
که نتوان زیست بی ذوق رحیلی
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۲۲۱ - عرب را حق دلیل کاروان کرد
عرب را حق دلیل کاروان کرد
که او با فقر خود را امتحان کرد
اگر فقر تهی دستان غیور است
جهانی را ته و بالا توان کرد
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۲۲۲ - درن شبها خروش صبح فرداست
درن شبها خروش صبح فرداست
که روشن از تجلیهای سیناست
تن و جان محکم از باد در و دشت
طلوع امتان از کوه و صحراست
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۲۲۳ - دگرئین تسلیم و رضا گیر
دگرئین تسلیم و رضا گیر
طریق صدق و اخلاص و وفا گیر
مگو شعرم چنین است و چنان نیست
جنون زیرکی از من فراگیر
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۲۲۴ - چمن‌ها زان جنون ویرانه گردد
چمن‌ها زان جنون ویرانه گردد
که از هنگامه‌ها بیگانه گردد
ازآن هویی که افکندم درین شهر
جنون ماند ولی فرزانه گردد
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۲۲۵ - نخستین لاله صبح بهارم
نخستین لاله صبح بهارم
پیا پی سوزم از داغی که دارم
بچشم کم مبین تنهائیم را
که من صد کاروان گل در کنارم
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۲۲۶ - پریشانم چو گرد ره گذاری
پریشانم چو گرد ره گذاری
که بر دوش هوا گیرد قراری
خوشا بختی و خرم روزگاری
که بیرونید از من شهسواری
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۲۲۷ - خوشآن قومی پریشان روزگاری
خوشن قومی پریشان روزگاری
که زاید از ضمیرش پخته کاری
نمودش سری از اسرار غیب است
ز هر گردی برون ناید سواری
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۲۲۸ - به بحر خویش چون موجی تپیدم
به بحر خویش چون موجی تپیدم
تپیدم تا به طوفانی رسیدم
دگر رنگی ازین خوشتر ندیدم
بخون خویش تصویرش کشیدم
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۲۲۹ - نگاهش پر کند خالی سبوها
نگاهش پر کند خالی سبوها
دواند می به تاک آرزوها
ز طوفانی که بخشد رایگانی
حریف بحر گردد آب جوها
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۲۳۰ - چو بر گیرد زمام کاروان را
چو بر گیرد زمام کاروان را
دهد ذوق تجلی هر نهان را
کند افلاکیان را آنچنان فاش
ته پا می کشد نه آسمان را
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۲۳۱ - مبارکباد کنن پاک جان را
مبارکباد کنن پاک جان را
که زایدن امیر کاروان را
زغوش چنین فرخنده مادر
خجالت می دهم حور جنان را
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۲۳۲ - دل اندر سینه گوید دلبری هست
دل اندر سینه گوید دلبری هست
متاعی آفرین غارتگری هست
به گوشم آمد از گردون دم مرگ
«شکوفه چون فرو ریزد بری هست»
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۲۳۳ - عرب خود را به نور مصطفی سوخت
عرب خود را به نور مصطفی سوخت
چراغ مردهٔ مشرق بر افروخت
ولیکنن خلافت راه گم کرد
که اول مؤمنان را شاهیموخت
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۲۳۴ - خلافت بر مقام ما گواهی است
خلافت بر مقام ما گواهی است
حرام استنچه بر ما پادشاهی است
ملوکیت همه مکر است و نیرنگ
خلافت حفظ ناموس الهی است
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۲۳۵ - در افتد با ملوکیت کلیمی
در افتد با ملوکیت کلیمی 
فقیری بی کلاهی ، بی گلیمی
گهی باشد که بازیهای تقدیر
بگیرد کار صرصر از نسیمی
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۲۳۶ - هنوز اندر جهان دم غلام است
هنوز اندر جهاندم غلام است
نظامش خام و کارش ناتمام است
غلام فقرن گیتی پناهم
که در دینش ملوکیت حرام است
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۲۳۷ - محبت از نگاهش پایدار است
محبت از نگاهش پایدار است
سلوکش عشق و مستی را عیار است
مقامش عبده‘مد ولیکن
جهان شوق را پروردگار است
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۲۳۸ - به ملک خویش عثمانی امیر است
به ملک خویش عثمانی امیر است
دلشگاه و چشم او بصیر است
نپنداری که رست از بند افرنگ
هنوز اندر طلسم او اسیر است
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۲۳۹ - خنک مردان که سحر او شکستند
خنک مردان که سحر او شکستند
به پیمان فرنگی دل نبستند
مشو نومید و با خودشنا باش
که مردان پیش ازین بودند و هستند
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۲۴۰ - به ترکانرزوئی تازه دادند
به ترکانرزوئی تازه دادند
بنای کار شان دیگر نهادند
ولیکن کو مسلمانی که بیند
نقاب از روی تقدیری گشادند
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۲۴۱ - بهل ای دخترک این دلبری ها
بهل ای دخترک این دلبری ها
مسلمان را نزیبد کافری ها
منه دل بر جمال غازه پرورد
بیاموز از نگه غارتگری ها
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۲۴۲ - نگاه تست شمشیر خدا داد
نگاه تست شمشیر خدا داد
به زخمش جان ما را حق بما داد
دل کامل عیارن پاک جان برد
که تیغ خویش راب از حیا داد
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۲۴۳ - ضمیر عصر حاضر بی نقاب است
ضمیر عصر حاضر بی نقاب است
گشادش در نمود رنگ وب است
جهانتابی ز نور حق بیاموز
که او با صد تجلی در حجاب است
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۲۴۴ - جهان را محکمی از امهات است
جهان را محکمی از امهات است
نهادشان امین ممکنات است
اگر این نکته را قومی نداند
نظام کار و بارش بی ثبات است
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۲۴۵ - مرا داد این خرد پرور جنونی
مرا داد این خرد پرور جنونی 
نگاه مادر پاک اندرونی
ز مکتب چشم و دل نتوان گرفتن
که مکتب نیست جز سحر و فسونی
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۲۴۶ - خنکن ملتی کز وارداتش
خنکن ملتی کز وارداتش
قیامتها ببیند کایناتش
چه پیشید ، چه پیش افتاد او را
توان دید از جبین امهاتش
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۲۴۷ - اگر پندی ز درویشی پذیری
اگر پندی ز درویشی پذیری 
هزار امت بمیرد تو نمیری
بتولی باش و پنهان شو ازین عصر
که درغوش شبیری بگیری
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۲۴۸ - ز شام ما برونور سحر را
ز شام ما برونور سحر را
به قر ن باز خوان اهل نظر را
تو میدانی که سوز قرأت تو
دگرگون کرد تقدیر عمر را
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۲۴۹ - چه عصر است این که دین فریادی اوست
چه عصر است این که دین فریادی اوست
هزاران بند درزادی اوست
ز رویدمیت رنگ و نم برد
غلط نقشی که از بهزادی اوست
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۲۵۰ - نگاهش نقشبند کافری ها
نگاهش نقشبند کافری ها
کمال صنعت اوزری ها
حذر از حلقهٔ بازارگانش
قمار است این همه سوداگری ها
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۲۵۱ - جوانان را بدموز است این عصر
جوانان را بدموز است این عصر
شب ابلیس را روز است این عصر
بدامانش مثال شعله پیچم
که بی نور است و بی سوز است این عصر
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۲۵۲ - مسلمان فقر و سلطانی بهم کرد
مسلمان فقر و سلطانی بهم کرد
ضمیرش باقی و فانی بهم کرد
ولیکن الامان از عصر حاضر
که سلطانی به شیطانی بهم کرد
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۲۵۳ - چه گویم رقص تو چون است و چون نیست
چه گویم رقص تو چون است و چون نیست
حشیش است این نشاط اندرون نیست
به تقلید فرنگی پای کوبی
به رگهای تون طغیان خون نیست
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۲۵۴ - در صد فتنه را بر خود گشادی
در صد فتنه را بر خود گشادی
دو گامی رفتی و از پا فتادی
برهمن از بتان طاق خودراست
تو قر ن را سر طاقی نهادی
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۲۵۵ - برهمن را نگویم هیچ کاره
برهمن را نگویم هیچ کاره
کند سنگ گران را پاره پاره
نیاید جز به زور دست و بازو
خدائی را تراشیدن ز خاره
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۲۵۶ - نگه دارد برهمن کار خود را
نگه دارد برهمن کار خود را
نمی گوید به کس اسرار خود را
بمن گوید که از تسبیح بگذر
بدوش خود برد زنار خود را
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۲۵۷ - برهمن گفت برخیز از در غیر
برهمن گفت برخیز از در غیر
ز یاران وطن ناید به جز خیر
بیک مسجد دو ملا می نگنجد
ز افسون بتان گنجد بیک دیر
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۲۵۸ - تب و تابی که باشد جاودانه
تب و تابی که باشد جاودانه
سمند زندگی را تازیانه
به فرزندان بیاموز این تب و تاب 
کتاب و مکتب افسون و فسانه
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۲۵۹ - ز علم چاره سازی بی گدازی
ز علم چاره سازی بی گدازی
بسی خوشتر نگاه پاک بازی
نکو تر از نگاه پاک بازی
ولی از هر دو عالم بی نیازی
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۲۶۰ - بهن مؤمن خدا کاری ندارد
بهن مؤمن خدا کاری ندارد
که در تن جان بیداری ندارد
ازن از مکتب یاران گریزم
جوانی خود نگهداری ندارد
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۲۶۱ - ز من گیر این که مردی کور چشمی
ز من گیر این که مردی کور چشمی
ز بینای غلط بینی نکو تر
ز من گیر این که نادانی نکو کیش
ز دانشمند بی دینی نکو تر
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۲۶۲ - ازن فکر فلک پیما چه حاصل؟
ازن فکر فلک پیما چه حاصل؟
که گرد ثابت و سیاره گردد
مثال پاره ای ابری که از باد
به پهنای فضاواره گردد
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۲۶۳ - ادب پیرایه نادان و داناست
ادب پیرایه نادان و داناست
خوشنکو از ادب خود را بیاراست
ندارمن مسلمان زاده را دوست
که در دانش فزو دود رادب کاست
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۲۶۴ - ترا نومیدی از طفلان روا نیست
ترا نومیدی از طفلان روا نیست
چه پروا گر دماغ شان رسا نیست
بگو ای شیخ مکتب گر بدانی
که دل در سینهٔ شان هست یا نیست
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۲۶۵ - به پور خویش دین و دانشموز
به پور خویش دین و دانشموز
که تابد چون مه و انجم نگینش
بدست او اگر دادی هنر را
ید بیضاست اندرستینش
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۲۶۶ - نوا از سینه مرغ چمن برد
نوا از سینه مرغ چمن برد
ز خون لالهن سوز کهن برد
به این مکتب ، به این دانش چه نازی
که نان در کف نداد و جان ز تن برد
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۲۶۷ - خدایا وقتن درویش خوش باد
خدایا وقتن درویش خوش باد
که دلها از دمش چون غنچه بگشاد
به طفل مکتب ما این دعا گفت
پی نانی به بند کس میفتاد
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۲۶۸ - کسی کو «لا اله» را در گره بست
کسی کو «لا اله» را در گره بست
ز بند مکتب و ملا برون جست
بهن دین و بهن دانش مپرداز
که از ما میبرد چشم و دل و دست
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۲۶۹ - چو می بینی که رهزن کاروان کشت
چو می بینی که رهزن کاروان کشت
چه پرسی کاروانی را چسان کشت
مباش ایمن ازن علمی که خوانی
که از وی روح قومی میتوان کشت
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۲۷۰ - جوانی خوش گلی رنگین کلاهی
جوانی خوش گلی رنگین کلاهی
نگاه او چو شیران بی پناهی
به مکتب علم میشی را بیاموخت
میسر نایدش برگ گیاهی
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۲۷۱ - شتر را بچه او گفت در دشت
شتر را بچه او گفت در دشت
نمی بینم خدای چار سو را
پدر گفت ای پسر چون پا بلغزد
شتر هم خویش را بیند هم او را
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۲۷۲ - پریدن از سر بامی به بامی
پریدن از سر بامی به بامی
نبخشد جره بازان را مقامی
ز نخچیری که جز مشت پری نیست
همان بهتر که میری درکنامی
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۲۷۳ - نگر خود را بچشم محرمانه
نگر خود را بچشم محرمانه
نگاه ماست ما را تازیانه
تلاش رزق ازن دادند ما را
که باشد پر گشودن را بهانه
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۲۷۴ - نهنگی بچه خود را چه خوش گفت
نهنگی بچه خود را چه خوش گفت
به دین ما حراممد کرانه
به موجویز و از ساحل بپرهیز
همه دریاست ما راشیانه
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۲۷۵ - تو در دریا نئی او در بر تست
تو در دریا نئی او در بر تست
به طوفان در فتادن جوهر تست 
چو یک دم از تلاطم ها بیاسود
همین دریای تو غارتگر تست
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۲۷۶ - نه از ساقی نه از پیمانه گفتم
نه از ساقی نه از پیمانه گفتم
حدیث عشق بیباکانه گفتم
شنیدمنچه از پاکان امت
ترا با شوخی رندانه گفتم
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۲۷۷ - بخود باز او دامان دلی گیر
بخود باز او دامان دلی گیر
درون سینه خود منزلی گیر
بده این کشت را خونابهٔ خویش
فشاندم دانه من تو حاصلی گیر
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۲۷۸ - حرم جز قبله قلب و نظر نیست
حرم جز قبله قلب و نظر نیست
طواف او طواف بام و در نیست
میان ما و بیت الله رمزیست
که جبریل امین را هم خبر نیست
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۲۷۹ - حضور عالم انسانی
دمیت احترام دمی
با خبر شو از مقام دمی
جاویدنامه
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۲۸۰ - بیا ساقی بیارن کهنه می را
بیا ساقی بیارن کهنه می را
جوان فرودین کن پیر وی را
نوائی ده که از فیض دم خویش
چو مشعل بر فروزم چوب نی را
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۲۸۱ - یکی از حجرهٔ خلوت برونی
یکی از حجرهٔ خلوت برونی
بباد صبحگاهی سینه بگشای
خروش این مقام رنگ و بو را
بقدر نالهٔ مرغی بیفزای
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۲۸۲ - زمانه فتنه ها ورد و بگذشت
زمانه فتنه هاورد و بگذشت
خسان را در بغل پرورد و بگذشت
دو صد بغداد را چنگیزی او
چو گور تیره بختان کرد و بگذشت
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۲۸۳ - بسا کس اندوه فردا کشیدند
بسا کس اندوه فردا کشیدند
که دی مردند و فردا را ندیدند
خنک مردان که در دامان امروز
هزاران تازه تر هنگامه چیدند
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۲۸۴ - چو بلبل نالهٔ زاری نداری
چو بلبل نالهٔ زاری نداری
که در تن جان بیداری نداری
درین گلشن که گلچینی حلال است
تو زخمی از سر خاری نداری
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۲۸۵ - بیا بر خویش پیچیدن بیاموز
بیا بر خویش پیچیدن بیاموز
بناخن سینه کاویدن بیاموز
اگر خواهی خدا را فاش بینی
خودی را فاش تر دیدن بیاموز
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۲۸۶ - گله از سختی ایام بگذار
گله از سختی ایام بگذار
که سختی ناکشیده کم عیار است
نمی دانی کهب جویباران
اگر بر سنگ غلطد خوشگوار است
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۲۸۷ - کبوتر بچه خود را چه خوش گفت
کبوتر بچه خود را چه خوش گفت
که نتوان زیست با خوی حریری
اگر «یاهو» زنی از مستی شوق
کله را از سر شاهین بگیری
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۲۸۸ - فتادی از مقام کبریائی
فتادی از مقام کبریائی
حضور دون نهادان چهره سائی
تو شاهینی ولیکن خویشتن را
نگیری تا بدام خود نیائی
اقبال لاهوری — ارمغان حجاز — بخش ۲۸۹ - خوشا روزی که خود را باز گیری
خوشا روزی که خود را باز گیری
همین فقر است کو بخشد امیری
حیات جاودان اندر یقین است
ره تخمین و ظن گیری بمیری