mabidan/ganjoor huggingface dataset:
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۳۸
با داغ محبت، دل دیوانه نسازد
دریاکش مخمور به پیمانه نسازد
خاطر نکند عشق، ز معموری ما جمع
تا جغد، به وبرانهٔ ما خانه نسازد
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۳۹
شراب خون من، آن مست را مخمور می‌سازد
کباب من لب شیرین او را شور می‌سازد
به قسمت گر نصیب خضر گردد، یک شب هجران
ره نزدیک عمر جاودان را، دور می‌سازد
چنین بی‌پرده چون بلبل، نمی‌گردید افغانم
مرا رسوا و مست، آن غنچهٔ مستور می‌سازد
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۴۰
مریض زهد را آن روی آتشناک می‌سازد
که آتش خار را، از هستی خود پاک می‌سازد
به راهش با جفای ناکسان دارم شکیبایی
که بلبل تا گل آید، با خس و خاشاک می‌سازد
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۴۱
ز افسانه کی به شب، مژهٔ ما به هم رسد؟
از حرف و صوت، کی لب دریا به هم رسد؟
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۴۲
هرکس که نظر باز به آن زلف دوتا شد
درحلقهٔ زنجیر نظر بند بلا شد
هر ذرهٔ خاکیست جدا تشنهٔ خونی
رحم است بران قطره که از بحر جدا شد
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۴۳
سخن چون می‌سرایم، کلک شکربار می‌سوزد
گلوی این نی، از شیرینی گفتار می‌سوزد
دل از خامی چرا بندم، به برق عمر مستعجل؟
نفس در سینه‌ام، از گرمی رفتار می‌سوزد
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۴۴
رنگت به خون لاله، قدح در خمار زد
بوی تو، راه قافله نوبهار زد
خورشید را نگشته میسر درین بساط
نقشی که از رخ تو، دل داغدار زد
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۴۵
شراب لعلی آن نوش لب، به ما چه رسد؟
ز آب خضر، به ما خون گرفته ها چه رسد؟
چو نی فتاده مرا همدمی، به دم سردان
تن نحیف مرا تا ازین هوا چه رسد
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۴۶
بلاکش عاشقی کو با غم جانانه می‌سازد
ز جان سختی، دم شمشیر را، دندانه می‌سازد
گشاید گل به شبنم، گر چنین آغوش الفت را
به بلبل آشیان را غیرت، آتشخانه می‌سازد
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۴۷
نقاب آنجا که از رخسارهٔ جانانه برخیزد
برهمن از سر بت، گبر زآتشخانه برخیزد
به یک رنگی ز بس خو کرده ام، در کعبه گر میرم
خروش دلخراش شیون، از بتخانه برخیزد
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۴۸
قاصد سخنی از لب یارم نرسانید
ته جرعه شرابی، به خمارم نرسانید
دل داشت به حیرانی، ازبن بیشتر امّید
آواره ز خود کرد و به یارم نرسانید
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۴۹
آن قدر کرد تپیدن که به آرام رساند
فیض پرواز همین بود که تا دام رساند
خجل از فیض نسیمم که ز گلزار جهان
بوی یاسی به دماغ دل ناکام رساند
از تب عشق، به جان منت ساقی دارم
که ز تبخاله لبم را به لب جام رساند
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۵۰
آتشی گرمتر از آتش محرومی نیست
نخل حسرت، چقدر آرزوی خام کشید
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۵۱
به دنیا قدر ارباب مذلت بیش می‌باشد
کف سائل ز اعضای دگر، در پیش می‌باشد
شکایت نیست مطلب، چون جرس گر ناله پردازم
فغانی در نهاد سینه‌های ریش می‌باشد
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۵۲
در طمع، کام دل بی بصران می باشد
دیدهٔ کور، به دست دگران می باشد
رهنوردی که نه بر مرکب عقل است، سوار
همچو خر بنده، به دنبال خران می باشد
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۵۳
تذرو دل، اسیر سرو آزاد تو می باشد
بلای جان، قیامت جلوه شمشاد تو می باشد
به این شاد است خاطر، کز غم محنت کشان شادی
دل از غم خرابم، عشرت آباد تو می باشد
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۵۴
خون من تیغ تو آندم که به خاک افشاند
رشحه ای کاش بر آن دامن پاک افشاند
ثمر عالم ایجاد جز این نیست، که صبر
جگری خون کند و دیده به خاک افشاند
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۵۵
چرا با سردی دی بلبلان را کینه می باشد؟
هوا گرم است ما را، تا نفس در سینه می باشد
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۵۶
دلم در زلف او، از سینه نالان بیشتر باشد
غم دیوانه، در شهر از بیابان بیشتر باشد
هجوم عاشقان از دور باش ناز، افزون شد
تو را در خانهٔ در بسته، مهمان بیشتر باشد
هوس چون بی نهایت شد، نماند جای آسایش
چو دریای کنار افتاده طوفان بیشتر باشد
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۵۷
نقش مراد دنیا، نقش بر آب باشد
روی زمین سراسر، دشت سراب باشد
مست گذاره باشد، چون گل سوار گردد
دولت همیشه اینجا، پا در رکاب باشد
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۵۸
سخنم چو هست، در دل نمک سراب باشد
چو رسد به یاد لعلش، به لبم شراب باشد
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۵۹
پریشان سنبلش، دیباچهٔ احوال من باشد
شب هجران او، چون سایه در دنبال من باشد
شفاعت سنجی طاعات، خواهد کرد در محشر
گناه عشق اگر در نامهٔ اعمال من باشد
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۶۰
خیالت مونس جان اسیران در بدن باشد
به غربت، آشنا هر کس که یابد، در وطن باشد
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۶۱
با دل غم آن رشک پری، ساخته باشد
با غنچه، نسیم سحری ساخته باشد
کج می نگرد خوش به سرا پای دو عالم
رندی که به بی پا و سری، ساخته باشد
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۶۲
خوشا چشمی که محو لذّت نظّاره‌ای باشد
ز مژگان، شبنم‌افشانِ گل‌رخساره‌ای باشد
مجزّا کرده‌ام دل را، به شورانگیز مکتب‌ها
که تا در دست هر سیمین‌بری، سی‌پاره‌ای باشد
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۶۳
ز غیرت، آب گوهر نخل عزّت را به جو باشد
لب اظهار مطلب، آبشار آبرو باشد
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۶۴
آب دیده ام خونین، آهم آتشین باشد
عاشقم به کام دل، عاشق این چنین باشد
طعنه بر گنه کاران، ای بهشتیان مزنید
جنّت بنی آدم، حسن گندمین باشد
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۶۵
لب گویای من چون شمع، مقراض سخن‌ها شد
زبان روشنم، افسانه‌ساز انجمن‌ها شد
ز بس سر می‌زند ز اندیشه‌ام، یاد خط سبزش
ز نقش پای کلکم، صفحه‌ها رشک چمن‌ها شد
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۶۶
به رنگین جلوه ای در خون کشیدی، گوشه گیران را
ز شادی بخیه های خرقه ها چاک کفن ها شد
پر از مضمون عبرت مانده ام، پیچیده طوماری
ز پیری قامت فرسوده ام، صرف شکن ها شد
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۶۷
نخل مرا شکوفهٔ صبح امید شد
تا چشم انتظار به راهش سپید شد
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۶۸
ساقی مباد عیدی ما کوتهی شود
پیمانهٔ هلال پر از می، تهی شود
خود در عزای خویش نشیند به زندگی
بیمار عشق را، چو امید بهی شود
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۶۹
پایان ناز او چو به بیگانگی کشید
کار دل شکسته به دیوانگی کشید
بار غمی که می شکند کوه را کمر
قربان دل شوم که به مردانگی کشید
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۷۰
کی نشئهٔ صهبا، دل غمناک گشاید؟
می چون نتواند گره تاک گشاید
کار جگر سنگ، سپرداری دل نیست
چون شست ستم، غمزهٔ بی باک گشاید
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۷۱
آزاده، از حیات خود آزار می‌کشد
باری‌ست این، که دوش سبکبار می‌کشد
بر خصم تندخوست دلم، کورهٔ گداز
زین خون گرم، نیشتر آزار می‌کشد
تنها نه کفر زلف تو زد راه تقویم
زاهد به سبحه، رشتهٔ زنّار می‌کشد
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۷۲
جز آتش بهار هوا را که بشکند؟
جز می، طلسم توبهٔ ما را کِه بشکند؟
دست و دل شکسته ام از کار برده ای
بر عارض تو، زلف دو تا را که بشکند؟
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۷۳
آن کیست تا ز کار کسی عقده واکند؟
تقدیر نی به ناخن مشکل گشا کند
بر چشم مهر و مه ننهد پای، غیرتم
گردون گر استخوان مرا، توتیا کند
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۷۴
چهره نما که در چمن، شور هزار گل کند
طرّه گشا که در خزان، بوی بهار گل کند
سپند آتش خویشم، کسی دوا چه کند؟
به بی قراری من صبر بی نوا چه کند؟
حزین سوخته دل، می دهد به حسرت جان
زمانه عهد شکن، یار بی وفا چه کند؟
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۷۵
اگر یادم، چمن پرورد آغوشش نخواهد شد
سخن های من، از خاطر فراموشش نخواهد شد
اگر خورشید شوید روی خود در چشمهٔ کوثر
طرف با سینهٔ صبح بناگوشش نخواهد شد
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۷۶
به دنیا سر فرو ناوردنم بالین راحت شد
نظر پوشیدن از وضع جهان، خواب فراغت شد
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۷۷
نگاه خشم، چشم شوخ او را زیب دیگر شد
رگ تلخی درین بادام، شیرین تر ز شکّر شد
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۷۸
تا زلف تو بر دوش و برم سایه فکن شد
هر چاک دلم، جادهٔ صحرای ختن شد
دیدهٔ بخت سیاهم چو گران خواب شود
تیغ مژگان رسای تو سیه تاب شود
سر تسلیم، پی سجدهٔ مستانه به خاک
می گذارم، اگر ابروی تو محراب شود
مرا به خاک چو مژگان اشکبار شود
کفن پر آب تر از ابر مایه دار شود
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۷۹
همّت آن است که در پیش کرم، دون نشود
کف من از گهر آبله ممنون نشود
من جگر تشنهٔ آن تیغم و او صرفه شعار
دم آبی ندهد، تا دل من خون نشود
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۸۰
تقلید من فزونی یاران نمی شود
هرگز غبار، ابر بهاران نمی شود
لفظ مطیع و معنی بیگانهٔ من است
صیدی که رام شیر شکاران نمی شود
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۸۱
مباد، نفس ز قید خرد گشاده شود
بلاست چون سگ درّنده، بی قلاده شود
حریف درد تو اکنون نمی شود دل من
که زور باده، کهن چون شود زیاده شود
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۸۲
هما که بال و پر خویش سایبان تو دارد
اگر غلط نکنم پاس استخوان تو دارد
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۸۳
کی ترک مکر و حیله به احباب می کند؟
در شیر صبح، چرخ دنی، آب می کند
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۸۴
آن مشکبو غزال ز چشمم گذار کرد
چشم مرا چو نافهٔ مشک تتار کرد
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۸۵
صحرانورد وحشتم، آن خط و خال کرد
داغ مرا سیاهی چشم غزال کرد
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۸۶
این عشق تازه دیده به اشکم دچار کرد
خار خزان رسیدهٔ مژگان، بهار کرد
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۸۷
پریشانی ز احسان، بحر بی پایان نمی بیند
زیانی مایه دار همّت، از نقصان نمی بیند
چه سان آیم برون از دامن صحرای دلتنگی؟
غبارم جلوه گاهی در خور جولان نمی بیند
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۸۸
کسی درد سخن، تا دل نگردد خون چه می داند؟
رموز معنی از من پرس افلاطون چه می داند؟
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۸۹
چون نقش آن خط و خال، لوح خیال گیرد
از دفتر دل ما، اقبال، فال گیرد
سودای آن پری کرد، از دیده ها نهانم
هرکس خیال ورزد، شکل خیال گیرد
عیش ار به کام خواهی، نفس دنی ادب کن
سگ چون شود مودب، صیدش حلال گیرد
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۹۰
دل از وحشت سرای عالم غدّار می گیرد
که مست آسوده حال و محسب هشیار می ‎گیرد
دماغ افسرد از آن گلشن،که بر روی هوسناکان
قضا در می گشاید، رخنهٔ دیوار می گیرد
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۹۱
از روی لاله رنگ تو خون جوش می زند
بوی تو راه قافلهٔ هوش می زند
چون کاکلت، مدام نباشد سیاه مست
در صبح عارضت، می سرجوش می زند
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۹۲
این باخته نقشان که درین خانهٔ تنگند
چون مهره شطرنج به همسایه، به جنگند
برداشت صبا طرف نقاب تو، همانا
پیداست که گل های چمن باخته رنگند
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۹۳
یکایک از نظرم نور پیکران رفتند
ستاره های شب افروزم از میان رفتند
به زمهریر جهان، هم صفیر زاغانم
خزان رسید و گل افسرد و بلبلان رفتند
ز خون دل شکنم بعد از این خمار، مگر
به سنگ، لاله قدح زد که می کشان رفتند
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۹۴
گر چه در بزم جهان، گردن میناست بلند
یک سر و گردن از او نشئه صهباست بلند
می کند سلسلهٔ شور جهان کوتاهی
بس که آوازهٔ آن زلف چلیپاست بلند
فیض تشریف جنون بر قد رسوایی ما
کوتهی تا نکند دامن صحراست بلند
برسر منصب پروانگیت در محفل
شمع را تا به سحر گردن دعواست بلند
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۹۵
شور مستی از دل دیوانهٔ ما شد بلند
بانگ نوشانوش از میخانه ما شد بلند
سیل عشق آغاز ویرانی، نخست از ما نهاد
اول این گرد از دل دیوانه ما شد بلند
گشت کیفیت دو بالا از دل ما درد را
نشئه این باده از پیمانه ما شد بلند
نوحه کردن در جهان بر زندگی عادت نبود
اول این شیون ز محنت خانه ما شد بلند
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۹۶
تا حرفی از آن لعل می آلود برآمد
لخت دلم، از دیده نمک سود برآمد
از بس که دلم آتش عشق تو نهان کرد
رفتم نفس از سینه کشم، دود برآمد
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۹۷
از نالهٔ من خامه خوش آهنگ برآمد
وز نام بلندم، سخن از ننگ برآمد
آن نغمه،که زیر لب داوود شکستند
ما را ز نی خامه، به این رنگ برآمد
انصاف چو بگرفت عیار سخنم را
با لعل گران قدر تو همسنگ برآمد
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۹۸
سختی به ضعیفان جهان بی سبب آید
من بد کنم و زخم ندامت به لب آید
زاهد دمش افسرده چو صبح است، مبادا
خورشید تو را از نفس سرد تب آید
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۱۹۹
صفای عارضش، رنگ از رخ مهتاب بزداید
خیال خط او، از چشم مخمل خواب بزداید
وصال، از یاد سالک می برد غم های دیرین را
به دامن بحر، گرد از چهرهٔ سیلاب بزداید
سرت گردم، صبوحی کرده چاک پیرهن بگشا
که رنگ از سینهٔ خورشید عالمتاب بزداید
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۰۰
مکن کاری که حرفی از زبان من برون آید
شراری از لب آتش فشان من برون آید
زبان آتشین خواهد گزید، از شرمساری ها
به دعوی، شمع اگر با استخوان من برون آید
کلامش خون و بویش درد و رنگش لاله گون باشد
گلی کز وادی اشک روان من برون آید
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۰۱
به دل گفتم که خواهد غمزهٔ نامهربان آمد
چو رفت این بر زبانم، تیر ناگه بر نشان آمد
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۰۲
ز هر چاکی که دارد سینه من، بوی خون آید
که یک بو از هزاران رخنهء مِجمر برون آید
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۰۳
گیاه خرّمی از تربت پاکم نمی روید
گلی بی داغ دل، چون لاله از خاکم نمی روید
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۰۴
درنگ ازکاروان ما سبکباران نمی آید
قرار منزل از سیلاب رفتاران نمی آید
لبی چون غنچه گر خاموش بینی، گوش دل بگشا
که بوی خیر ازین بیهوده گفتاران نمی آید
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۰۵
مداوای جنون از دیده بی‌خواب می‌آید
کز او دایم به گوش من، صدای آب می‌آید
شبی در بزم بی‌سامان من ای هم‌نشین، بنشین
چراغ داغ من کافی‌ست، تا مهتاب می‌آید
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۰۶
وجود کاملان بر ناقصان دشوار می‌آید
اگر روح اللّه است او نیز، بر خر بار می‌آید
لب صاحب سخن، بی‌گل‌عذاران غنچه می‌باشد
که بلبل در بهاران، بر سر گفتار می‌آید
گلو شیرین کند نی را، نوای لعل نوشینش
سخن‌سازی، از آن لب‌های شکربار می‌آید
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۰۷
ز معراج خریّت، خواجه سنگین بار می‌آید
به تمکین تمام، این خرس از کهسار می‌آید
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۰۸
ز هجران کار دلتنگی به سامان دیر می آید
که دست ناتوانم، تا گریبان دیر می آید
به رنگ شمع می سازم، به آه سینه سوز خود
به گوشم نالهٔ مرغ سحر خوان دیر می آید
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۰۹
در آن محفل که شمع من، تجلی‌ساز می‌آید
اگر طور است، چون پروانه در پرواز می‌آید
ضعیفی‌ها فکنده‌ست از نواسنجی زبانم را
کنون چون نی، همین از گوش من آواز می‌آید
حزین از شعر سرجوش فغانی میگساری کن
که از گفتار او کار می شیراز می‌آید
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۱۰
با سفلگان شراکت روزی، زیان بود
سگ دشمن گدایی یک پاره نان بود
در بزم وصل، طاقت عاشق حریف نیست
ربط من و تو، صحبت ماه و کتان بود
مکتوب من به کوی تو، طومار ناله ای ست
مطلب نگار من، قلم استخوان بود
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۱۱
دمهای زنده را، از اجل کی زیان بود؟
گیرم چو خود کناره، سخن در میان بود
کو آن زبان که صرف سپاس زبان کنم؟
مفتاح گنج خانهٔ معنی، زبان بود
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۱۲
امشب که از نظر مه من درگذاره بود
از داغ پیکرم، فلک پر ستاره بود
جرم محبّت اینهمه رنجش نداشته ست
از چشم ما مبین، که گناه نظاره بود
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۱۳
مرنج از طعنهٔ خصم و مکن عرض کمال خود
که خود عیب و هنر، بهتر کند اظهار حال خود
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۱۴
در بهاری که مرا بال و پرافشانی بود
بی تو گل در نظرم، لالهٔ پیکانی بود
من بتخانه نشین را ز چه رو کرد خراب
کفر زلف تو، که آشوب مسلمانی بود؟
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۱۵
خجل چون بید مجنون گشتم از نشو و نمای خود
ز قدّ پرشکن گردیده ام زنجیر پای خود
منه تا می توانی در سرای عاریت، پا را
شکوه مسند جمشید دارد بوریای خود
چه از بیگانه می جویی رسوم آشنایی را؟
به عمری ای وفا دشمن، نگشتی آشنای خود
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۱۶
تشنه کامان حسد خون مرا نوشیدند
کهنه شد، بس که هنرهای مرا پوشیدند
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۱۷
گهر چون سفته گردد، همچو اشک از دیده ها افتد
شود هر کس درین بازار بینا، از بها افتد
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۱۸
شود چون جوهر آیینه پیدا، تار می‌افتد
نگردد روشناس آن کس که جوهردار می‌افتد
کند یغما نگاه ناتوان او توانایی
به بستر بوی گل، زان نرگس بیمار می‌افتد
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۱۹
عزلت طلب از پایهٔ اقبال نیفتد
تنها رو این مرحله، دنبال نیفتد
پرواز بلندی ست فراز دو جهانش
مرغی که به دام شکن بال نیفتد
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۲۰
ز شیرین‌کاری من، بیستون آباد می‌گردد
قلم در پنجهٔ من تیشه فرهاد می‌گردد
صبا بفرست، اگر مکتوب و قاصد نیست رسم تو
به بوی التفاتی خاطر ما شاد می‌گردد
هوا را گر چنین می‌پرورد نفس هوش پیشه
جهان پروانهٔ ما، آسیای باد می‌گردد
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۲۱
نمی دانم چه سودا در سر مخمور می گردد
که داغم از نگاه تنگ چشمان شور می گردد
اگر یابد کسی از وسعت آباد دل، آگاهی
به چشمش دامن صحرای امکان گور می گردد
چه شهد است این که در زیر نگاه، ای رخنه گر داری؟
ز مژگان تو دل ها خانهٔ زنبور می گردد
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۲۲
دل از قفس سینه، دم سرد برآورد
شور از همه مرغان چمن گرد، برآورد
تا حوصلهٔ جور تو را داشته باشم
ایام مرا حادثه پرورد، برآورد
معذورم اگر همسر یاران، نیم امروز
تقدیر چه سازم که مرا مرد برآورد
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۲۳
زلف سیهش، آتش بیداد برآورد
دود از شکن طرّهٔ شمشاد برآورد
برخاست مرا از قفس سینه صفیری
شور از دل مرغان چمن زاد برآورد
رخساره نمودیّ و مرا مردمک چشم
در دیده سپندی شد و فریاد برآورد
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۲۴
ترسم که بر لبی، سخن آن میان رود
مضمون بسته ایست، چرا رایگان رود؟
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۲۵
دلم، شب بر خس و خاشاک کویش تا سحر غلتد
چو آن شبنم که درگلزار، برگلهای تر غلتد
نه پای رفتن و نی دست دامنگیریش دارم
درین بی دست و پایی ها، مگر اشکم به سر غلتد
درین بزم آن قدر از خود، ز خودکامی طمع دارم
کزین پهلو سپند من، به پهلوی دگر غلتد
سرت گردم، مکن منع از تپیدن، نیم بسمل را
رسد عاشق به آرامی، چو در خون جگر غلتد
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۲۶
تن سختی کشم چون در خروش آید، روان رقصد
دل شوریده ز آواز شکست استخوان رقصد
به ذوقی می تپد در سینه دل کز صبر عاری شد
متاع خود به غارت دادهٔ ما در دکان رقصد
سماع خانقاهی نیست حاجت وجد مستان را
دل شوریده ام در یک زمین با آسمان رقصد
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۲۷
ساغر ای عشق به اندازهٔ مخمور بیار
خون به جوش آمده ما را، می منصور بیار
داغ گرمی که کند بر سر خورشید خراج
به قیامتکدهٔ سینهٔ پرشور بیار
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۲۸
تیغ ستمت از می پرزور گران تر
از نشئهٔ خون شد، سر منصور گران تر
بر خاطر آزردهٔ من بی غمی امروز
از ترک شراب است به مخمور گران تر
بر همّت من منت یک حبهٔ دونان
از کوه بود بر کمر مور، گران تر
سنگینی تن بیش شد از طول حیاتم
این بار گران شد ز ره دور گران تر
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۲۹
سیمین عذار اوست، ز خط خوش عیارتر
آیینه در نقاط بود بی غبارتر؟!
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۳۰
چمن، به سایه نشینان خرمی بگذار
بیا به تربت ما، خاک بی غمی بگذار
به بانگ نالهٔ ما می توان خروشیدن
به بلبلان چمن، رسم همدمی بگذار
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۳۱
کنون ز تربتم ای شوخ، سرگران مگذر
به شمع کشتهٔ خود آستین فشان مگذر
مباد توده ی خاکسترم به باد دهی
ز خاک سوخته ات، آتشین عنان مگذر
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۳۲
می آید از کوی مغان طرز طربناکش نگر
صبح قیامت می دمد، پیراهن چاکش نگر
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۳۳
با آنکه نیست از تو بتی دلنوازتر
از روز حشر، شد شب هجرم درازتر
دل شکوه از کدام جفای تو سر کند؟
هر شیوهٔ تو از دگری جانگدازتر
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۳۴
گرفتار تو را در دور خط، شد کام جان خوشتر
اسیران را قفس در شب بود از آشیان خوشتر
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۳۵
ای زلف، پریشان شدگانیم، خبر گیر
ای چاک گریبان، شب ما را به سحر گیر
از کم سخنی های تو زهر است به جامم
بگشای لب و تلخی کامم به شکر گیر
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۳۶
ز خط شده ست عذارش بنفشه زار امروز
کرشمهٔ عجبی می کند بهار امروز
گرفته ام به سخن لعل می چکانش را
به خون توبه چرا نشکنم خمار امروز؟
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۳۷
یک ره درآ به دیده و مستی بهانه ساز
وین اشک لاله رنگ، شراب شبانه ساز
مژگان ز فرقت تو به هم آشنا نشد
یکبار هم در این خس و خار آشیانه ساز
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۳۸
دل طلب کرد، از آن غمزه، عتابی که مپرس
به اشارت نگهش داد جوابی که مپرس
یک تبسّم، دل مخمور مرا برد ز دست
در قدح لعل لبش داشت شرابی که مپرس
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۳۹
خون گر نخورد زان لب میگون، چه کند کس؟
مژگان تر و لب تشنه و دل خون، چه کند کس؟
از دست برون رفته عنان داری اشکم
طوفان بهار است، به جیحون چه کند کس؟
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۴۰
بسته پای چو من بی پر و بالی که مپرس
زیر لب دارم ازین عقده، سؤالی که مپرس
جلوهٔ شمع تجلّی، شب هجران تو داشت
با خیال تو، مرا بود وصالی که مپرس
رخت از آن کوی پی عزم سفر می بستم
دل به دامان من آویخت، به حالی که مپرس
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۴۱
از چرخ تنک حوصله، پروا چه کند کس؟
با دشمن نامرد، مدارا چه کند کس؟
دل کندن و کام دل ازو، هر دو محال است
با قحبهٔ مستورهٔ دنیا چه کند کس؟
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۴۲
غنچه دیدی و دل تنگ ندیدی، افسوس
روی گل دیدی و نیرنگ ندیدی، افسوس
ای که در سایهٔ گل خواب فراغت داری
تپش مرغ شب آهنگ ندیدی، افسوس
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۴۳
نمی کشد، دل ما را به دام و دانهٔ خویش
رهین منّتم، از زشتی زمانه خویش
به دیر و کعبه نیارم سر نیاز فرود
مرا که خاک مراد است، آستانهٔ خویش
خوش است بلبلم از عیش جاودانهٔ خویش
که دارم از گره بال خویش، دانهٔ خویش
شراب در نظر مستیم سراب نماست
لبم تر است ز شادابی ترانهٔ خویش
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۴۴
نمی بینم به مسجد رونق، از دلمرده اصحابش
همان به، شیشهٔ می را کنم قندیل محرابش
بر آن نازک بدن، دل در برم چون بید می لرزد
پرستاران کنند از برگ گل، گر بستر خوابش
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۴۵
برده شوریدگیم از خود و صهبا در پیش
طرفه سیلی ست به دنباله و دریا در پیش
سرو نازت، چو به گلگشت گلستان آید
سر ز خجلت فکند، نرگس شهلا در پیش
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۴۶
لقمه ای را ممسک از آزادگان دارد دریغ
از هما، این سگ ز خسّت، استخوان دارد دریغ
با کدام امّید دیگر، زندگانی کس کند؟
تیغش آبی از گلوی تشنگان دارد دریغ
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۴۷
سرفرازی طلب از همّت مردانهٔ عشق
داغ خورشید بود بر سر دیوانهٔ عشق
نیست جز سینهٔ تفسیدهٔ این سوخته دل
سرزمینی که در آن سوخته شد دانهٔ عشق
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۴۸
ای آنکه زدی بر قدح، امروز مرا سنگ
فرداست درین راه، کند پای تو را لنگ
در رهگذر بال فشانان مفکن دام
ترسم که تو را سخت فشارد، قفس تنگ
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۴۹
فرش داغ، ار نشود بستر بیماری دل
سنگ فرسوده شود زیر گرانباری دل
بارها از نفسم بیضهٔ فولاد گداخت
عقده ای عشق ندیده ست به دشواری دل
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۵۰
در بتکده نامحرم و در کعبه غریبم
آیا که حوالت به کجا کرده نصیبم؟
مفتی، ز اصول و ز فروعم خبری نیست
یک مسأله جز عشق، نیاموخت ادیبم
من حوصله ساز ستم عشق نبودم
از عشوه دلم دادی و از جلوه، فریبم
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۵۱
به عشق روی تو، چون لاله داغ می طلبم
گدای کوی مغانم، ایاغ می طلبم
شبی به خواب من تیره روزگار بیا
سیاه خیمه نشینم، چراغ می طلبم
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۵۲
ز پی بیگانه خویی را، به امّید وفا افتم
به دام صد بلا از یک نگاه آشنا افتم
بود چون سایه در پای تو، هستی خاکساران را
مباد آن روز کز سرو سرافزازت جدا افتم
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۵۳
در کشور ایجاد، ندانم چه گلستم
دانم که صنمگاه بتان چگلستم
من بعد، بود دست من و چاک گریبان
نه دامن دلدار به دست و نه دلستم
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۵۴
من نازک دل از زخم زبان بسیار می رنجم
ز خنجر بیشتر، از حرف پهلودار می رنجم
اگر بیجا، ز من گردون ناهنجار می رنجد
نمی رنجم، ز طبع زودرنج یار می رنجم
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۵۵
غبار گشتم و سرگشته وار می گردم
هنوز گرد سر انتظار می گردم
به این فسردگی، از هجر گلعذارانم
اگر خزان بگذارد، بهار می گردم
ترحمی،که چو پروانه ی برون از بزم
به گرد کوی تو، امّیدوار می گردم
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۵۶
به راه آن وفا دشمن، سر و جان شاد می دادم
دل نامهربانش را، مروت یاد می دادم
ندارم قوت آهی، نفس در سینه می دزدم
اگر می شد، غبار خاطری بر باد می دادم
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۵۷
نشود گشاده چون نی، گرهی ز کار دردم
چه گلی شکفته گردد به هوای آه سردم؟
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۵۸
حاصلی که خرمن شد ، نذر خوشه چین دارم
برق اگر سری نکشد، آه آتشین دارم
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۵۹
صبوحی می کند تکلیف، کز می کام بردارم
چو گردون سبحه را از کف گذارم، جام بردارم
زمینگیرم چنان بر خاک کوی او که پهلو را
نشد چون نقش پا، از بستر آرام بردارم
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۶۰
شمع سان، دیده پرآتش مژه پرنم دارم
داغها بر جگر، از الفت مرهم دارم
نسبم کاش چو یاران دگر جعلی بود
غم عالم ز نسب نامهٔ آدم دارم
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۶۱
خموشم چون قلم امّا، نوا در آستین دارم
نی شیون طرازم، ناله ها در آستین دارم
به سوز و ساز عشقم، شمع محفل می توان گفتن
که من هم گریه و هم خنده را در آستین دارم
تو می دانی که از مستی، چه خونها در دلم کردی
اگر چون شیشه، خونین گریه ها در آستین دارم
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۶۲
زد نقش سخن سکهٔ جاوید به نامم
از صفحهٔ دلها نشود محو، کلامم
نوری ست عیان، در نظر حرف شناسان
هر مردمک نقطه ی خورشید، غلامم
نظاره کن امروز، گلستان ارم را
در جلوه گه خامهٔ طاووس خرامم
هر لفظ حزین خانهٔ صد شاهد معنی ست
لیلی کده ها جلوه دهد طرف خیامم
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۶۳
قناعت چون گهر، با ساغر و مینای خودکردم
چو چشم خوش نگاهان، مستی از صهبای خود کردم
نمی آید ز رشک، از سینه تا لب هرگز آوازم
دلم هر شیونی می خواست در صحرای خود کردم
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۶۴
دمد از چاکهای سینه شیون، تا نفس دارم
که چون دل، بلبل شوریده حالی در قفس دارم
نشد آسودگی حالی، نصیب کاروان ما
به هر وادی خروش دلخراشی، چون جرس دارم
عجب رسمی ست شهرستان دنیا را تماشا کن
که تنها من همین هشیارم و از پی عسس دارم
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۶۵
نه یاد مصر و نه پروای کاروان دارم
عبیر پیرهن، آن خاک آستان دارم
چو شمع، تا شده ام روشناس محفل او
تبی چو آتش سوزان در استخوان دارم
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۶۶
ز شمع خامه، هر جا در میان افسانه اندازم
شرر در دامن بال و پر پروانه اندازم
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۶۷
جز وصل علاج دل بیچاره ندارم
امّا چه کنم؟ طاقت نظّاره ندارم
تا دسترسم بود، زدم چاک گریبان
شرمندگی، از خرقهٔ صد پاره ندارم
انصاف ده، ای شیشهٔ طاقت زده بر سنگ
آخر به بغل دل بودم، خاره ندارم
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۶۸
به هرگلشن که شور از شیون مستانه اندازم
لباس غنچه را، چاک از دل دیوانه اندازم
سمندر مشربم، افسردگی شوقم نمی داند
به هر داغی که سوزم، طرح آتشخانه اندازم
حزین لاهیجی — غزلیات ناتمام — شمارهٔ ۲۶۹
از دل، به فرات مژه راهی ست چه سازم؟
بخت سیهم، ابر سیاهی ست چه سازم؟