mabidan/ganjoor huggingface dataset:
سیاوش کسرایی — با دماوند خاموش — هول
خواب می بینم
  که دماوند گران سنگ از میان رفته است 
 کوه ورجاوند پیروزی
کوه پیشانی بلند آسمان آهنگ 
 از میان رفته است 
خواب می بینم 
 کز همه موی سپید و یال سیم اندود 
ریشه هایی مانده خون آلود 
کوه زیبا از میان رفته است 
 و تهی جای عظیمش معبر بادی است پیچنده
  گرد من تا چشم می بیند 
 سر به سر لوت بیابان است
  وندر آن جا سوگوارانند
 آشنایانند و یارانند 
 خسته یا افتاده یا بشکسته جان درهم
 مردمی همچون کلوخ کهنه اند و بی قرارانند 
 آسمان بسته است 
 آسمان بسته است همچون طاقهای ضربی مسجد 
کاشی اش را سیمهای خارداری نقش افکنده است
  بر فراز پشته ای از کاه بنشسته 
 مرد لوچی کز فلز اعتقاد مردمان بر پایشان زنجیر می بندد 
 وز هراسی سخت 
سخت می خندد 
خواب می بینم 
 کز کنار بام 
 دختری گردن کشیده چون نهال لاله ای غمگین 
دستمال آبی اش را می دهد بر باد 
رهگذاری پاپتی مشتاق 
می دود آغوش بگشوده 
در پی آن آبی ژولیده با باد پیچیده 
 تا میان شهر خلوت شهر آسوده 
خواب می بینم 
 در کنار بوته زاری شاعری فریاد می دارد 
دامن گلهای یاس آبی ام هر شب 
 عطر نیلی فام خود را پخش خواهد کرد
  و من از دریای تنهایی
 غنچه مرجان رنگارنگ خواهم چید 
در کنار بوته زار اما 
سوسمار از تشنگی بر خاک می میرد 
 عاشقی آنسوترک آواز می خواند 
 همره پرواز لک لک های وحشی از دیار ما 
مرغ شب پیما سفر کردی 
 باز اما باز 
من مسیرت را به روی جاده های کهکشان تا صبح 
 پاس خواهم داد 
من ولی در خواب می بینم 
 کوه کوهان از میان رفته است 
 خوابهای تیره می بینم 
 من در اعماق سیاه خواب
مردمی بی چهره می بینم 
مردم بی چهره خاموشند 
 مردم بی چهره سر تا پا سیه پوشند
  دستمال کوچک آبی 
 از میان مردم خاموش می لغزد 
 پاپتی پوینده و خواهان میان شهر می رقصد 
 مردم بی چهره می جنبند 
 مردم بی چهره در مهتاب می رقصند 
یکنفرشان دست را در رقص وحشت می کند از تن جدا آنجا
 یک نفر سر 
یک نفر پا
 وای 
 خواب دهشت زا 
هر کسی دست آوریده های خون آلوده خود را کند ازپیکر 
 می نهد بر خاک 
باشد از این هدیه ها کم کم
پر شود ویرانه ماتم 
قدر برآرد کوه یکتایی که سر می سود بر افلاک
مردم بی چهره پا کوبان و وحشتناک می رقصند 
پیش می ایند با آهنگ طبل قلبشان بی باک می رقصند 
من به خود در خواب می تابم 
منهراسان چشم می بیندم درون خواب می خوابم 
 باز می بینم 
یک به یک از طاق ضربی کاشی گلدار می ریزد 
 باد 
 در مسیرش عطر نیلی فام شب از قله های شعر می روید 
عاشقان خفته را انگشت سرد صبحدم بر شیشه می کوبد 
دستمال آبی پندار 
 همچو رویاهای مهتابی شبان پردار 
 بر تمام کوچه های خواب من پروازمی گیرد
 گاه چون دریا
دامن افشان بی کران مواج 
 گاه همچون پاره ای از آسمان خوش رنگ
خستگی از چشمهای خسته من باز می گیرد 
 و سر انگشتان مرد رهگذر چون خار 
 از تمام شهر می روید
جنگلی می گردد از انگشتها وز میوه های دوستی سرشار 
 و صدای تاپ تاپ مرد پاپتی در شهر می پیچد 
می گشایم چشم 
 در اتاقم هستم و سرماست
 از میان نقشهای یخ که روی شیشه ها بسته 
 قله پنهان در غبار مه 
قامت رعنای کوه جاودان پیداست
سیاوش کسرایی — با دماوند خاموش — چشمداشت
 ای کشیده سر سحرگاهان در این میدان 
ای گرفته طعمه پیچیده ای را باز بر منقار 
 ای بلند سرد بی رفتار 
میوه های دیگری را بر فراز شاخ خشکت چشم می دارم 
 ای عبوس ای دار
سیاوش کسرایی — با دماوند خاموش — رونق
خانه ما کوچک است و بام و در آن 
با گل شمعی نگارخانه جادوست 
غصه این تنگ سینه نز گران نیست 
رونق گیرد اگر ز خنده یک دوست
سیاوش کسرایی — با دماوند خاموش — فاتح
 از تیغ آفتاب 
 با دست و بادبادک و طفلی به روی بام 
 میدان و ازدحام 
از زنده باد خلق به تندیس انقلاب
تندیس انقلاب ربوده است در هوا 
 نخهای بادبادک و آن طفل نامراد
 فریاد می کشد 
ای بادبادکم 
 ای باد ... و زنده باد به هر لحظه بیشتر 
 می گیرد اوج و موج ز پروازهای باد
  میدان تهی شده 
 دیگر نشانهای ز هیاهوی روز نیست 
و آن طفل نامراد هم از بام رفته است 
اما به زیر چشم حسود ستارگان 
 در پنجه های فاتح تندیس انقلاب
  دنبال بادبادک او تاب می خورد
سیاوش کسرایی — با دماوند خاموش — بیدار خواب
خستگی های روزش در تن 
 خوف تنهایی هایش در سر
  خواب بد می بیند 
 خفته زیر جلوخان گذر 
کاش بتوانی و بیدار کنی 
 این بدافتاده پیچان در خویش
 که در آغوش گرفته است زمین را و رخ آلود به خاک 
 تا جدا گردد شاید از این 
 تارهایی که تنیده است به تن وحشتناک 
مثل آن است که زیر لگد افتاده و درد 
 می درد پوست او را از هم 
 یا که دستی وحشی مویش را 
 می کشد تا که برون آرد از بن کم کم 
به درنگی کمکی کن عابر 
 کز هراسش برهانی شاید 
 چشم او گرچه فرورفته به خواب 
پای تا سر همه چشمی است که ره می پاید 
 می گریزد دستش 
 می پرد پاهایش 
 و چو می غلتد بر سینه سر او سنگین 
 می دود ناله ای از بیخ گلویش مادر 
 تنگتر می فشرد باز تنش را به زمین 
 در چنین شب که گرفته است همه راه نظر 
ای عابر ! که به آواز خودت داری گوش 
 خواب بد می بینم 
 این طرف زیر جلوخان گذر
سیاوش کسرایی — با دماوند خاموش — حاصل
 قلمستان تنهاست 
 با کلاغان حریصی که بر انگشتانش
 میوه پاییزند 
با دم باد که می پوید بیهوده به دور و بر او
با تن تنبل ابر 
که چه بی حاصل می اندازد سایه بر روی سر او 
 قلمستان تنهاست 
و چه از او دور ست
  صوت غمناک خروس پنهان 
 پرپر شعله افشان پناه تپه 
رفت و آمدهای برزگر بیل به دست 
 هر چه بر حاصل اندیشه نو کاشته ام می نگرم 
 هرچه در خاطر خود می پویم 
 قلمستان تنهاست 
 باز افسوس کنان می گویم
سیاوش کسرایی — با دماوند خاموش — تصویر
 چشمها ابر آلود 
 دستها جنگل پوکی که از آن خیزد دود
  و دهانها همگی جای کلید 
 و دهانها همگی جای کلیدی مفقود
سیاوش کسرایی — با دماوند خاموش — غربت
 هنوز مادرم 
نماز صبح را نخوانده بود
  موذنی هنوز
ندایی از مناره سر نداده بود 
که در کناره افق 
سپیده سر زد و ستاره ای
 به سرزمین ما غروب کرد
 چو شبنمی که از طلوع آفتاب 
ز روی غنچه ای غمین 
مکیده می شود
و واپسین ترانه های تلخ او 
 چو شبنم و ستاره پاک بود 
پرنده ها ! ز کوی دوست می رسم 
سلام بر شما 
 سلام بر شما که در میان لانه هایتان 
پرنده ای به انتظار 
 به راه در غبار مه دویده چشم می کشد
  سلام بر شما که در امید ساختن 
 دلی درون سینه هایتان 
 به شور و شوق می تپد
 ز من چه دور می شوند 
درختها و دشتها و چهره ها 
 ز من چه دور می شوند 
 ترانه ها و یادها و وعده ها 
 چراغهای بادی فراز کومه های دلگرفته مان 
غروب کوچه باغها 
و خنده های سرخوشانه در کنار کردها 
 اگر که روز بر کسان خوش است 
 و یا اگر که ماهتاب 
 سیاه بامهایشان به شب سفید می کند
  چه فایده 
 عبور ماه و آفتاب
  برای اختر بداختری 
 که زیست می کند ورای آفتاب و ماه 
و با وجود این تبی که همچو بال کرده دستهای من 
 سبکتر از پری به باد خفته می روم 
 چه بی بهاست زندگی
  چه کوچک است نیستی 
 دو میخ نازکی که نیش می زنند 
 ز تخت کفشهای کهنه ام به پای من 
 دگر من از کرانه می روم 
 مرا نه رغبتی به موج 
 مرا نه رغبتی به بحر 
چه عاشقانه بود غوطه خوردنم میان بازوانشان
  دگر من از کرانه های بی نشانه می روم 
 درخت قد کشیده با تبر شکست 
 کبوتران ز بامها گریختند
  نماز مادرم تمام شد 
 و من کنار پنجره 
 در این هوای گرگ و میش بامداد 
برای غربت امید گریه می کنم
سیاوش کسرایی — با دماوند خاموش — زمین باطل
ساحلی بودم که دریای میان بازوان استوار من شنا می کرد 
 زیر چشمم موج هایش بالهای شوق وا می کرد 
گاه می خندید 
 گاه می رقصید
 نغمه می گسترد از گرداب 
قصه می آورد از نرم و درشت آب 
در تلاش پر تکاپویش هیاهوها به پا می کرد
 جان بی آرام او را همنشین و همدلی بودم
سرخوش و سیراب و سنگین ساحلی بودم 
 آسمان چشم تنگ از شور ما آشفت 
بر زمین باران نفرین ریخت 
 جان دریا سوخت 
در میان بازوان من 
خفته آوازه خوان دریا 
 بی تکان آبی است 
 بی نفس افتاده مردابی است
  در کنار او 
بی نوازش های دست مهربار او 
من زمین باطلی هستم 
خاک پرت افتاده سر در گلی هستم 
 سر به سر خاموش 
 ساحلی هستم
سیاوش کسرایی — با دماوند خاموش — بهار و شادی
امسال هم بهار 
 با قامت کشیده و با عطر آشنا 
بیهوده در محله ما پرسه می زند 
 در پشت این دریچه خاموش هر سحر 
 بیهوده می کشاند شاخ اقاقیا 
بر او بنال بلبل غمگین که سالهاست 
شادی 
 آن دختر ملوس ازاین خانه رفته است
سیاوش کسرایی — با دماوند خاموش — باران چه کرد خواهد ؟
 ای ابربرادر 
 بر بام ما مبار 
بر بام کاگلی چه گلی سبز می شود ؟
ای بر زمین غمزده ام چشم دوخته 
 پرگیر و بگذر از سر این دشت بی نفس 
باران چه کرد خواهد با کشت سوخته ؟
 ای ابر خیره سر 
 پر باز کن بپر 
 وان سینه ریز گوهر باران کشیده را 
 از دشت ما بگیر و به منقار خود ببر 
 بر آٍمان وحشی مردان کشتکار 
رو آشیانه کن 
 بر چشم سبز جنگل بیدار لانه کن 
آنجا ببار یکسره کاندر پناه تو 
 خشم از میان مهلکه تن می کند رها 
آنجا که با نوازش انگشتهای تو 
 سر سبز می شود گل سرخی همه صفا 
ای ابر تیره رنگ 
بشتاب بی درنگ 
 دست از سرم بدار و پی کار خویش گیر 
 راه دریا دلشدگان را بهپیش گیر 
بگذار خود ببارم و بر بام و دشت خویش
بگذار خود بگیرم بر سرگذشت خویش
سیاوش کسرایی — با دماوند خاموش — دعای گل سرخ
 آفتابا مدد کن که امروز
 باز بالنده تر قد برآرم 
یاری ام ده که رنگین تر از پیش
 تن به لبخند گرمت سپارم 
چشم من شب همه شب نخفته است 
 آفتابا قدح واژگون کن 
 گونه رنگ شب شسته ام را 
ساقی پاکدل پر ز خون کن 
گر تغافل کنی ریشه من 
 در دل خاک رنجور گردد 
بازوان مرا یاوری کن 
 تا نیایشگر نور گردد
 تا بهایی ز گلچین ستانم 
خارهایم برویان فراوان 
 بر تنم ای همه مهربانی 
خارهای فراوان برویان 
 شادی ام بخش و آزادگی ده 
تا زمین تو دلجو کنم من 
 پر گشایم به روی چمن ها
 باغهای تو خوشبو کنم من 
ابر بر آسمان می نویسد 
عمر کوتاه و شادی چه بی پاست 
 بی سر و پا نمی داند افسوس 
شبنم زود میرا چه زیباست 
با شکوفایی من بر آمد 
 زین همه مرغ خاموش آواز 
 پای منگر ز من مانده د ر گل 
عطر ها بنگر از من به پرواز 
 بر سرا پرده ام گرچه کوچک 
آسمان چتر آبی گرفته است 
وین دل تنگ در دامن کوه 
 خانه ای آفتابی گرفته است 
 آفتابا غروب تو دیدم 
خیز از خواب و کم کم سحر کن 
 سرد بوده است جان من اینجا 
 گرم کن جان من گرمتر کن
سیاوش کسرایی — با دماوند خاموش — در راه
آسمان مزرعه باران است 
 و نشانی از آبادی در جاده نیست 
 روی یابوها مردان نمد پوش خموش 
 از میان ابروهاشان انبوه و سیاه 
 و بخاری که ز گرد سر یابوها بر می خیزد 
تندی گردنه را می پایند 
 و زنان 
کودکان را همچون کوژی اندر پس پشت 
 بسته در چادر شب 
به کف خوابی سنگین و غمین می سپرند
گاه آوازی از چوب به دستی همپا 
 می برد خواب از سر 
می کند قافله را همراهی 
 ‌ای لیلی لیلی 
 عاشقت بیم خیلی 
دررهت بوم شو و روز 
ته نداری میلی 
و سگ پیشاهنگ پارس بر میدارد 
از بلندیها بهتر پیداست 
 قامت در غضب افتاده توفان در دشت 
 پرتگاه است و در هر قدمی 
 برق بر می جهد از سم ستوران بر سنگ 
شب اگر در برسد 
 ما و این بار و بنه گر به سرایی نرسیم 
مه تشویش زهر دره به ره می لغزد
پا فرود می رود اندر گل و بر می اید 
و سراشیبی هول 
با تلاش مردان در پس سر می ماند 
 اینک آرام روانیم به دشت 
 دشت خالی است به سان کف دست 
 شیون طفلی ناخفته می پیچد با گردش باد 
و آسمان مزرعه باروز باران است
سیاوش کسرایی — با دماوند خاموش — دزد
گر که ارزان می فروشم من متاعم را
  عابر غافل 
 از برم بی اعتنا مگذر 
 من به جان کندن 
با مشقت بی صدا ترسان 
 هر شب از دیوار مردم می روم بالا 
 می خزم بر بامهای پست 
 می دوم در سایه دیوار 
می گریزم در پناه شیروانی ها 
 از در و درگاه یا هر رخنه و روزن 
 می کنم سر توی هر پستو 
 تا به دست آرم 
 آنچه می خواهم 
خواب 
خوابتان در بستر راحت 
خواب بی پایانتان هر نیمه شب تا صبح
 در کمند این گرفتاری کشانیدم 
 و مرا آزاد 
 و مرا محکوم 
 در به سرقت بردن سنگ و جواهر کرد
خوب می بینم که می لرزند 
 دستهای من
 دستهایم با همه ئرزیدگی در انتخاب چیزها ناشی است
  و عرق از تیره پشتم بسان جویبار نازکی جاری 
با چه خوف از صاحب خانه 
با چه خوف از گزمه و شبگرد
 باز می گردم به راه خویش
 و شب جان سخت را در کوچه ها تا روز می آرم 
و به دیگر روز 
 با چه تشویشی 
 بر سر بازار دیگر من 
 می فروشم این به جان آورده ها با شکل دیگرگون 
گر که ارزان می فروشم من متاعم را 
 عابر غافل 
 از برم بی اعتنا مگذر 
من چگونه بانگ بردارم 
 دزد تو گم گشته تو پیش تو اینجاست
سیاوش کسرایی — با دماوند خاموش — مگس
سمج اندیشه موذی فعلی است 
 کز سر من گویی
 سرپروانه ندارد هرگز 
و من کم طاقت 
هرچه می کوبم و می رانمش از راه دگر می اید 
در چنین خشک هوا 
 کز تف داغ دمش 
هر خیال خامی پخته نماید به نظر 
با چه سنجم آخر فکرم را 
یا که آخر به چه تدبیری من 
تن رها دارم از آزاراش
سیاوش کسرایی — با دماوند خاموش — خاموشانه
من در صدف تنها 
 با دانه ای باران 
 پیوسته می آمیختم پندار مروارید بودن را 
 غافل که خاموشانه می خشکد 
در پشت دیوار دلم دریا
سیاوش کسرایی — با دماوند خاموش — بینایی
می آوردند 
سخت ای دوست به چشم من و تو 
 که ز آیینه بسی نقش پذیراتر بود 
 چشم بندی کردند 
 آسمان را به زمین آوردند 
و زمین را چون مرغ 
 به هوا پر دادند 
 چشم بندی کردند 
 و در این معرکه ما 
هر چه را دیگر چیزی دیدیم 
 هر چه را دیگر چیزی خواندیم 
 راست گفتیم ولی راست نیامد به درست 
از سراشیبی این گردنه لغزنده 
 کور رهیاب که از دست و دل خویش مدد می گیرد 
 به سلامت بگذشت 
 و تو و من ای جان 
 اندر امید آن آتش افروختنی بر سر کوه 
در تک تاریک دره هول 
 بینوار ماندیم 
شب جادو را دیدی به سمندش که از این خطه گذشت 
 و گیاه و گل این واحه به نعلش کوبید 
خیز و کنون که به دشت 
صبح شبنم زده ای می دمد و از دورادور
  بار دیگر با من 
 این جهان را بر چشم اندازی شسته ببین 
و ببین 
 این گل تازه که در پنجره ام می شکفد خواب آلود
سیاوش کسرایی — با دماوند خاموش — کبوتران قاصد
غروب آمد و کبوتران قاصدم نیامدند 
و من دلم چه شور می زند 
به آسمان نگاه می کنم 
 به پولک ستاره ها 
و یادشان در این تن تکیده تر می کشد 
کجا فرود آمدید 
 کدام بام ناشناس 
و بر پر سفیدتان کنون که دست می کشد ؟
چه فکر تلخ و تیره ای به دور از شما 
نوار خون که بسته در میان بالهایتان 
ستارگان کبوتران بی پیام و بی پرند 
 هنوز از کنار این دریچه من در انتظار 
 به آسمان نگاه می کنم
سیاوش کسرایی — با دماوند خاموش — بدرود
 دگر مرا صدا مکن 
 مرا ز جام باده ام جدا مکن 
 که جام من به من جواب می دهد 
 به من کلید شهر خواب می دهد
  درون خوابهای من 
 تویی و دستهای مهربان 
تویی و عهدهای استوار 
و هر چه هست عاشقانه پایدار
 برو مرا صدا مکن 
ز کوچه خوابهای سایه پرورم 
دگر مرا جدا مکن 
 صدا مکن 
چو سایه بگذر ازسرم 
مرا ز سایه های دوستی سوا مکن 
 چه حاصلی ز شمعهای بی فروغ 
 ز خنده ها 
ز بوسه ها 
 چه حاصلی ز گفته های سر به سر دروغ ؟
تو از روندگان راه عشق نیستی 
 تو نیستی ز دل شکستگان 
بگیر راه خویش و تن رها کن از بلا 
چو من دل رمیده بلا مکن 
تن به سلامتت به درد مبتلا مکن 
مرا به قصه های کودکانه در شبان هول 
جدا مکن ازین غم قدیم 
 ازین غم ندیم 
 صدا مکن 
دگر ترانه سر در این شبان دیر پا مکن 
 به خواب نازنین من به خواب ناز
  که من تمام شب نخفته ام 
 تمام شب به جام و جان 
جز این سخن نگفته ام 
وفا کن ای دل جفا کشیده باز 
ولی وفا بیار بی وفا مکن
سیاوش کسرایی — با دماوند خاموش — با دماوند خاموش
سلامی ای شکوهمند 
 سلام ای ستیغ صبح خیز سربلند 
به یال و بال و دره ها و دامنت درود 
به چشمه های پاک و روشنت درود 
 تن تهمتنی و قلب آهنیت استوار 
 درشتی ات به جای بی گزند 
 به بزم شامگاهی ات فراز قله ها 
ستایش ستارگان همیشگی 
 تولد سحر درون پرده ها ی مه میان بازوان تو
 مدام 
 بسیج دودمان لاله های سرکش ات 
 پناه سنگهای سخت دلپسند 
غریو مرغک غریب در غروب از تو دور
  غم از تو دور ای غرور 
نشاط آبشارها ترا 
 ستیز آب و آبکند 
 ستون و صخره ات به هر کنار گوشه سنگر امید
 دل تو باغ خار بوته های رنگ رنگ 
گل طلای آفتاب تو 
 هماره پر نوید و نوشخند 
 به پیش روی ما چو ما اگر فتاده ای ببند
 کلاف ابرها به گردن رمیده ات کمند 
پناه بخش و پشت باش 
شکسته نعل بستهای سمند 
 دلم گرفته همچو ابرهای باردار تو 
 که با تو گفتگو مراست 
به کوهپایه ها کسی نمانده تا غمی به پیش او برم
 به من بگو که آشیانه عقابها کجاست 
به تنگ در نشستم به چند ؟
شب برهنه بی ستاره ماند 
 نگاه و دست ما تهی 
سکوت سوخت ریشه های حرف سبز گشته را
 بگو بگو که گاه گفتن تو در رسید
تو با زبان شعله ریز واژه های سنگی ات بگو 
که سخت تر شبی است 
که سردتر شبی است از شبان دیر پای ما 
یگو دهان ز گفت و گو مبند
سیاوش کسرایی — با دماوند خاموش — درد دست
سالهای آزگاری هست 
که می آزارد 
خارشی دستان خشک و خالی ام را سخت 
و در انگشتان غمگین مانده ام مانده است
 شوق سرشار فشردن ها 
آهن سردی خمیری رشته ای دستی 
 سنگ خارای سیاهی یا که رنگین برگ گلبرگی 
دست من خالی است 
ای طبیب آشنا دردی است در ستم 
 که به انگشتان خشک و خشمگین هر دم 
 می فشارم من گلویش را 
من ولی در باغ می مانم که باغم پر گل و یاد است 
وز فراز چشم انداز فراوان پرده ها پیدا 
برگ افشان درختان تبر خورده 
 مرگ شبنم ها 
 سرکشی خارها 
 و جستجوی ریشه ها درخاک 
 عطر پنهان بهاری زندگی آرا 
این چه فریاد است 
 بلبلان خسته بتل خار در پهلو ؟
مرگ در باغی که هر گلدانه خشمی در آن رویاست 
مرگ در باغی که من دارم 
در کنار غنچه های تنگدل زیباست 
 آری آری من به باغ خفته می مانم 
 باغ باغ ما است 
پنج روزی بیش و کم گر پایمال پای صیاد است
سیاوش کسرایی — به سرخی آتش به طعم دود — به سرخی آتش به طعم دود
ای واژه خجسته آزادی 
با این همه خطا 
 با این همه شکست که ماراست 
 ایا به عمر من تو تولد خواهی یافت ؟
 خواهی شکفت ای گل پنهان 
 خواهی نشست ایا روزی به شعر من ؟
ایا تو پا به پای فرزندانم رشد خواهی داشت ؟
 ای دانه نهفته 
 ایا درخت تو 
 روزی در این کویر به ما چتر می زند ؟
گفتم دگر به غم ندهم دل ولی دریغ
غم با تمام دلبریش می برد دلم 
 فریاد ای رفیقان فریاد 
 مردم ز تنگ حوصلگی ها دلم گرفت 
وقتی غرور چشمش را با دست می کند و کینه بر زمین های باطل 
می افکند شیار 
 وقتی گوزنهای گریزنده 
 دل سیر از سیاحت کشتارگاه عشق 
 مشتاق دشت بی حصار آزادی 
همواره 
در معبر قرق 
قلب نجیب خود را آماج می کنند 
غم می کشد دلم 
غم می برد دلم
  بر چشم های من 
غم می کند زمین و زمان تیره و تباه 
 ایا دوباره دستی 
از برترین بلندی جنگل 
از دره های تنگ 
صندوقخانه های پنهان این بهار 
از سینه های سوخته صخره های سنگ 
گل خارهای خونین خواهد چید ؟
 ایا هنوز هم
 آن میوه یگانه آزادی 
 آن نوبرانه را 
باید درون آن سبد سبز جُست و بس ؟
با باد شیونی است 
در بادها زنی است که می موید 
 در پای گاهواره این تل و تپه ها 
 غمگین زنی است که لالایی می گوید: 
ای نازینن من گل صحرایی 
 ای آتشین شقایق پر پر 
 ای پانزده پر متبرک خونین 
بر بادرفته از سر این ساقه جوان 
 من زیست می دهم به تو در باغ خاطرم 
 من در درون قلبم در این سفال سرخ 
عطر امیدهای تو را غرس می کنم 
من بر درخت کهنه اسفند می کنم به شب عید 
نام سعید سفیدت را ای سیاهکل ناکام !
گفتم نمی کشند کسی را 
گفتم به جوخه های آتش 
 دیگر نمی برندش کسی را 
 گفتم کبود رنگ شهیدان عاشق است 
غافل من ای رفیق 
 دور از نگاه غمزده تان هرزه گوی من 
بیگاه می برند 
 بی نام می کشند 
خاموش می کنند صدای سرود و تیر 
این رنگ بازها 
 نیرنگ بازها 
گلهای سرخ روی سراسیمه رسته را 
 در پرده می کشند به رخسار کبود 
بر جا به کام ما 
گل واژه  ای به سرخی آتش به طعم دود
سیاوش کسرایی — به سرخی آتش به طعم دود — تصویر
مثل آب 
 مثل آب خوردنی 
 سنگ های پایه را به باد می دهند 
 اختران تشنه را به چاههای خشک می کشند 
مثل آب خوردنی 
خون سالیان سال را 
 بی حساب خرج می کنند 
و ذخیره برای روزهای بد نمی دهند 
مثل آب 
 مثل آب خوردنی 
می زنند سر بلندتر سر زمانه را به دار 
می پرکنند 
 مهربانترین دل زمین داغ را به سرب 
آن چه زیر چشم ماست 
 حسرت است و ظلمت است و تشنگی 
و آن چه روی رمل های سوخته 
 جای پاست 
طرفه آن که اختران غوطه ور به چشمه های شب 
 خواب مرگ را چه آشنا پذیره می شوند 
مثل آب 
 مثل آب خوردنی
سیاوش کسرایی — به سرخی آتش به طعم دود — دگر به جوخه آتش نمی دهند طعام
 به قعر شب سفری می کنیم در تابوت 
هوا بد است 
 تنفس شدید 
جنبش کم
و بوی سوختگی بوی آتشی خاموش 
 و شیهه های سمندی که دور میگردد 
میان پچ پچ اوراد و الوداع و امان 
 نشسته شهر زبان بسته باز در تب سرد 
 و راه بسته نماید ز رخنه تابوت 
به قعر شب سفری می کنیم با کندی
 چه می کنیم ؟
کجاییم ؟
شهر مامن کو ؟
شهاب شب زده ای در مدار تاریکی 
هجوم از چپ و از راست دام در هر راه 
عبوروحشت ماهی در آبهای سیاه 
بگو به دوست اگر حال ما بپرسد دوست 
نمی کشند کسی را نمی زنند به دار
 دگر به جوخه آتش نمی دهند طعام 
نمی زنند کسی را به سینه غنچه خون 
 شهید در وطن ما کبود می میرد 
 بگو که سرکشی اینجا کنون ندارد سر 
بگو که عاشقی این جا کنون ندارد قلب 
 بگو بگو به سفر می رویم بی سردار 
بگو بگو به سفر می رویم بی سر و قلب 
 بگو به دوست که دارد اگر سر یاری 
 خشونتی برساند به گردش تبری 
هوا کم است هوایی شکاف روزنه ای 
رفیق همنفس ! اینک نفس که بی دم تو 
 نشاید از بن این سینه بر شود نفسی 
نه مرده ایم گواه این دل تپیده به خشم 
 نه مانده ایم نشان ناخن شکسته به خون 
 بخوان تلاش تن ما تو از جراحت جان 
نهفته جسم نحیف امید در آغوش 
به قعر شب سفری می کنیم چون تابوت
سیاوش کسرایی — به سرخی آتش به طعم دود — رای دیگر
 وقتی که دست می طلبد جان موافق است 
بر کنده دل ز همهمه ها و گفت و گوی ها 
 مردی که رای دیگر دارد 
 می ایستد به پا 
 گلدان به روی طاقچه
 دفتر به روی میز 
چایی درون فنجان جان در میان مشت 
 در سنگری چنان 
یک مرد در محاصره می ماند 
تا آخرین فشنگ 
با آخرین توان 
 در زیر چشم ما 
 یک مرد با هزار گلوله 
می اوفتد ز پا
سیاوش کسرایی — به سرخی آتش به طعم دود — له له و تنفس
خوابم نمی برد 
 گوشم فرودگاه صداهای بی صداست 
باور نمی کنی 
 اما 
 من پچ پچ غمین تصاویر عشق را
  محبوس و چارمیخ به دیوار سال ها 
 پیوسته باز می شنوم در درون شب 
 من رویش گیاه و رشد نهالان 
 پرواز ابرها تولد باران 
 تخمیرهای ساکت و جادویی زمین 
 من نبض خلق را 
از راه گوش می شنوم آری
همواره من تنفس دریای زنده را 
 تشخیص می دهم 
 باور نمی کنی 
 اما 
در زیر پاشنه هر در 
 در پشت هر مغز 
من له له سگان مفتش را 
 پی جوی و هرزه پوی 
 احساس می کنم 
حتی 
 از هر بلور واژه که جان می دهد به خلق 
 نان و گل و سلامت و آزادی 
می بینم آشکار 
 این پوزه های وحشت را 
 له له زنان و هار 
 آن گیاه از میان صداهای گونه گون 
 این له له آن تنفس 
هر دم بلند 
بنهفته هر صدایی دیگر 
تا آستان قلبم بی تاب 
نردیک می شوند 
نزدیک می شوند و خوابم نمی برد 
 اینک منم مهاجم و محبوس 
 لبریز آبهای طاغی دریای سهمگین 
 قربانی سگان تکاپو 
می گردم و به بازوانم مواج 
هر چیز را به گردم می گردانم 
می ترسم 
 اما می ترسانم 
 دندان من از خشم به هر سو ده می شود 
آشوب می شود دل من درد می کشم 
با صد هزار زخم که در پیکرم مراست 
 دریا درون سینه من جوش می زند 
فریاد می زنم 
ای قحبگان نان به پلیدی خور دروغ 
 دشنام می دهم به شما با تمام جان 
قی می کنم به روی شما از صمیم فلب 
 جان سفره سگان گرسنه 
 تن وصله پوش زخم 
چون ساحلی جدا شده دریایش از کنار 
در گرگ و میش صبح 
 تابم تب آوریده و خوابم نمی برد
سیاوش کسرایی — به سرخی آتش به طعم دود — پویندگان
 آنان به مرگ وام ندارند 
آنان که زندگی را لاجرعه سر کشیدند 
آنان که ترس را 
 تا پشت مرزهای زمان راندند 
آنان به مرگ وام ندارند 
 آنان فراز بام تهور
افراشتند نام 
آنان 
 تا آخرین گلوله جنگیدند 
 آنان با آخرین گلوله خود مردند
  آری به مرگ وام ندارند
 آنان 
عشاق عصر ما 
 پویندگان راه بلا راه بی امید 
مادر ! بگو که در تک این خانه خراب 
 گل های آتشین 
در باغ دامن تو چه سان رشد می کنند ؟
این خواهر و برادر من ایا 
شیر از کدام ماده پلنگی گرفته اند ؟
پیش از طلوع طالع 
امشب ستارگان به بستر خون خسته خفته اند 
بیدار باش را 
 در کوچه های دور 
 در شاهراه خلق به او درآورید 
 دلخستگان به بستر خون تازه خفته اند
سیاوش کسرایی — به سرخی آتش به طعم دود — دیداری یک سویه
وقتی که آمدی
 بی آشتی پلنگ
 وقتی که چشمهای تو می گردید 
با آشنا به مهربانی و بیگانه را به خشم 
 وقتی که استوار نشستی و پر غرور 
 همچون عقاب قله نظر دوخته به دور 
انگشت تو خواب سبیلت 
وقتی دست می کشیدی در رویا 
بر گیسوی دامون پسرت تنها
 وقتی که زیر بارش طعن منافقان 
می غریدی 
یا در فضای یخ زده تالار 
عطر خوش وفا را پرسان 
 در پیکر یکایک یاران
می بوییدی
آن گاه 
 وقتی نگاه تو 
برق نگاه کرامت را آغوش می گشود 
 آن گاه 
 وقتی که دادگاه 
مقهور کین کرامت بود 
 وقتی که تو درآمدی از جامه 
شیر بدون بیشه 
 شمشیر بی غلاف 
در حلقه مسلسل و سرنیزه 
 وقتی که ایستاده صلا دادی 
وقتی درآمد خسن ات شعر سرخ بود 
 صدها هزار غنچه نا سیراب 
آب از کلام تو می خوردند 
رنگ از لبان تو می بردند 
 وقتی که گفته های تو کوته بود 
اما بلند زنگ خطرهایت 
 وقتی نفس نفس
تنها سرود ما 
 در آن سکوت بود هم آوایت 
 لبخند با شکوه تو چون پیشواز کرد 
در واژه نظامی اعدام 
مهمان جلف مرگ 
وقتی که قامتت 
قد می کشید در دل آویز اشک من 
وقتی بهار بود گلی سرخ در قفس 
میعادگاه عشق 
 وقتی که هر سپیده و هر صبح
 میدان تیر بود
سیاوش کسرایی — به سرخی آتش به طعم دود — پرستوها در باران
 عطر طراوت بود باران 
 آغوش خالی بود خاک پاک دامان 
 اما ستوه از دست بسته
اما فغان از پای دربند 
چشمان پر از ابراند یک شام تاریک 
 واندر لبان خورشید لبخند 
 آن یک درودی گفت بردوست 
 این یک نویدی را صلا داد 
تا سرب و باروت
بر ناتمام نغمه هاشان نقطه بنهاد 
 عطر جوانی شست باران 
آغوش پر آغوش عاشق ماند خاک سرخ دامان
سیاوش کسرایی — به سرخی آتش به طعم دود — تولد
گیل آوا 
 ای کودک کرانه و جنگل 
ای دختر ترانه و ابریشم و بلوط
 ازکوره راه دامنه و ده 
 با ما بگو که بوی چه عطری
 یا بال رنگ رنگ چه مرغی تو را کشاند 
 تا پایتخت مرگ ؟
 چشم که خفته بود که چشمانت 
 راه از ستاره جست 
 دست که بسته بود که دستانت 
از میخ های کلبه ربود آن تفنگ پر ؟
گیل آوا 
 ای روشنای چشم همه خانوار رنج 
بی شمع و شب چراغ 
در پیش چون گرفتی این راه پر هراس
و آن گاه با کدام نشانی
 بر خلق در زدی که جوابت نداد خلق ؟
 وقتی گلوله تو به بن بست کوچه ها 
 بر حثه جنایت
دندان ببر بود که در گوشن می چرید
وقتی فشنگ آنان
 در قامتت بهاری در خاک می کشید 
بی راه و بی گناه 
سر در گم هزار غم خرد عابران 
آنان که بایدت به کمک می شتافتند 
 آرامی سوی خانه و کاشانه می شدند 
 ای وای از آن جدایی و این جرئت 
فریاد از این جنون شجاعت 
گیل آوا 
 ای خوشه شکسته سرخ انگور 
 آه ای درخت خون 
گیل آوا 
اینک بگو به ما 
تا با کدام اشک رشادت را 
ما شستشو کنیم ؟
 چونان تو را کجا 
 ما جستجو کنیم ؟
ای بر توام نماز
 ای بر تو ام نیاز هزاران هزارها 
تکرار شو 
 بسیار شو 
ای مرگ تو تولد زن در دیار من 
 یکتای من خجسته گیل آوا
سیاوش کسرایی — به سرخی آتش به طعم دود — بازماندگان
آن شب به نیمه شب 
 یک باره ریختند 
 شش نفر 
 کشتند 
 دیدند هر چه بود
  شکستند هر چه بود
  چیزی نیافتند 
آن گاه هفت تن 
 از در برون شدند و چون اشک مادرم
  در پرده سیاه شب و کوچه 
 گم شدند 
 اینک کنار پنجره تنهاست بیوه زن
سیاوش کسرایی — به سرخی آتش به طعم دود — پوکه
پیش چشمانم در پرده اشک 
خالی افتاده یکی پوکه فشنگ 
که زمانی ز کمین گاهش تنگ 
 به هدف سیبک سرخ دل دشمن به هدف می نگریست 
و چه غوغاها بودش در سر 
ولی از گرمی سودا سربش
ذوب شد در بازار 
تا برآرند عروسکهای سربی از آن 
 وز باروت درونش دیری است 
پاچه خیزک سازند 
 و خود اینک خالی 
هدف تیر ملامت شده در رویایی