mabidan/ganjoor huggingface dataset:
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۵
هر چند فلک ز رتبتت برتر نیست
بیرون ز جنابت فلکی دیگر نیست
ابری بجهان همچو کفت در خور نیست
بحری کس را همچو دلت در بر نیست
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۶
ای آنکه ترا جود و مکارم کارست
وز چرخ برین خاک درت را عارست
امروز مرا بآتشی مهمان کن
زانروی که میوه ی زمستان نارست
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۷
زلف تو که هم حلقه و هم حلقه رباست
یک حلقه بگوش او بچین مشک ختاست
گر حلقه ی گوش تو نمی دارد گوش
در پای میفکنش که در حلقه ی ماست
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۸
ای خطّ تو دیباچه ی قانون نجات
نسخ شب قدر کرده در روز برات
ذوالقرنینست کلک عالمگیرت
زان شد بسیاهی ز پی آب حیات
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۹
ترکی که ختائی نسب ورومی روست
در عالم حسن و بیوفائی میراوست
بدری که بود شمس هوادار رخش
سلطان ممالک ملاحت میروست
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۲۰
زلف سیهت که اژدهائی سیهست
زو هر گرهی گرهگشائی سیهست
زین رو که بگردنت فرود آمده است
نی مار سیه که آن بلائی سیهست
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۲۱
آن فتنه که لطف و دلبری مایه ی اوست
ماهیست که مشک سوده پیرایه ی اوست
بنشست بر آفتاب و روشن دیدم
خورشید که آفتاب در سایه ی اوست
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۲۲
با پسته ی شیرین تو شکّر هیچست
با سنبل مشکین تو عنبر هیچست
گویند که هیچست بتنگی دهنت
من هیچ نگویم که سخن در هیچست
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۲۳
کارم ز بزرگان عراق ار بنواست
چون پره ی عشّاق دلم تنگ چراست
این دور مخالف نگذارد که شود
کارم بسپاهان سپاهانک راست
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۲۴
دل در پی آن یار پسندیده برفت
جان با دل پر خون جفا دیده برفت
اشکم که روان گشت وز پیشم بدوید
تا من مژه بر هم زدم از دیده برفت
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۲۵
آن سرو حسینی که ز اصفاهان خاست
کار دل عشّاق نمی آرد راست
نوروز همایون بزرگان عراق
زان ماه نگارین مبرقع بنواست
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۲۶
آن سنگدل سیمبر آیا ز کجاست
کز سنگدلی ز ما بجز سیم نخواست
زانروی که سیم در دل سنگ بود
در سیم برش آن دل چون سنگ چراست
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۲۷
فهرست صحیفه ی معانی دل ماست
طاوس ریاض لامکانی دل ماست
با نور تجلی تو بر طور جلال
مجروح ندای لن ترانی دل ماست
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۲۸
چون روی تو خور بعالم افروزی نیست
سروی چو قدت بباغ پیروزی نیست
ماهی تو و طلعتت ندیدم یک شب
شمسی تو و صحبتت مرا روزی نیست
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۲۹
دل جز دهن تو کام جان هیچ نداشت
جز مو زمیان تو نشان هیچ نداشت
دیدیم که هر وعده که دادی ما را
همچون کمر تو در میان هیچ نداشت
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۳۰
ای سرمه چشم اختران خاک درت
قرص زر آفتاب طرف کمرت
این قصر که از روضه ی رضوان بابیست
بی باب مبیناد خدایا پسرت
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۳۱
گفتم سخنت گفت مگو کم یادست
گفتم عهدت گفت بروکان با دست
گفتم کارم چو زلفت افتد در پای
در تاب شد و گفت چنین افتادست
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۳۲
با پسته ی تنگ تو شکر بر هیچست
با موی میان تو کمر بر هیچست
گر در دهنت نظر کنم طیره مشو
زیرا که مرا از تو نظر بر هیچست
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۳۳
با تشنه سخن زاب روان باید گفت
با اهل دل از عالم جان باید گفت
هر یک سخنت گرچه جهانی ارزد
در ساوه سخن برایگان باید گفت
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۳۴
هر چند که شد چو باغ رضوان درودشت
امشب شب خرگهست نی موسم گشت
باز آی که گر شمع زبان کرد دراز
تیغ و کفن آورد که اینک سرو طشت
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۳۵
ای خواجه ترا بنظم اگر دسترسست
یا بحث عروض و وزن شعرت هوسست
زاوزان مفاعیل ترا فاعل بس
در خانه اگر کسست یکحرف بسست
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۳۶
ای اطلس چرخ پیش بالای تو پست
بر تیر فلک فکنده حکمت صد شست
اقبال تو چار گوشه ی عالم را
ماننده ی دستارچه آورده بدست
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۳۷
بی روی تو دل ز مهر و ماهم بگرفت
جان نعره زنان دامن آهم بگرفت
گفتم که ز کویت بجفا برگردم
خون جگرم برفت و راهم بگرفت
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۳۸
ای آنکه عقاب چرخ پیشت مگسست
گلزار جهان بجنب جاه تو خسست
زان پیش تو شعر من ندارد وزنی
کز نظم ترا فاعل و مفعول بسست
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۳۹
از رخ چو بتم زلف معنبر برداشت
یعنی ز سمن بنفشه ی تر برداشت
جز عارض چون صبح جهان افروزش
یک روز ندیدم که دو شب در برداشت
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۴۰
کی چون خط سبزت شب تاری بودست
یا بر سمن از مشک غباری بودست
کامروز بطعنه با رخت می گوید
پیش از من و تو لیل و نهاری بودست
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۴۱
آنکو بشکر خنده ی شیرین قندست
در زلف مسلسلش دلم پیوندست
خالش که فتاده است بر گوشه ی چشم
آهوش مگر نافه ی مشک افکندست
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۴۲
آنکو ز عقیقش آب شکّر رفتست
بر سرو سهی رخش چو گل بشکفتست
گر زانک بخفت هیچ عیبش مکنید
آن بخت بدمنست از آنرو خفتست
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۴۳
ای قبّه ی عرش گوشه ی ایوانت
دندان پلنگ بر کند سگبانت
عنقای سپهر صید گیر مگست
بازوی چنار بشکند فرمانت
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۴۴
در کوی تو هر شبم هیاهوی دلست
و آشوب غم عشق تو در کوی دلست
کی دست دهد مفرّح یاقوتی
از لعل لبت که نوشداروی دلست
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۴۵
آن پنبه که دست از وهمی باید شست
از بهر کهن لحافکی کوته و چست
دی بر زدمش که سخن سستش دیدم
چون تکیه توان کرد بر آن کنده سست
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۴۶
هرگز بمراد من شبی روز نگشت
بر من نفسی بی غم و حسرت نگذشت
این رنگ شفق خون دل ریش منست
در طاس افق ریخته از زرّین طشت
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۴۷
دوش آن پسر کوفه گر چون برخاست
می کرد اشارتم که استاد اینجاست
یعنی بگذر
گفتم ز غمت رنگ رخم چون زر شد
گفتا که بسیم کار ما گردد راست
ماننده ی زر
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۴۸
بر طرف چمن گلی چو رویت نشکفت
جز چشم تو کس مست بمحراب نخفت
عمری تو و بی عمر نمی شاید زیست
جانی تو و ترک جان نمی باید گفت
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۴۹
بر دل فلکم ز مهر نیرنگ ز دست
در خرمن نامم آتش ننگ ز دست
بس شیشه ی عمر ما که هر صبحدمی
چون ساغر آفتاب بر سنگ ز دست
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۵۰
طوطی خط تو تنگ شکّر بگرفت
برگ سمنت بنفشه ی تر بگرفت
آن خال سیه مگر بلال حبشیست
کز خلد وطن بر لب کوثر بگرفت
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۵۱
دل بلبل وباغ عارضت گلزارست
جان نقطه و خطّ دلکشت پرگارست
قصری که نهانخانه ی درد و غم تست
صندوقی سینه ی منش دیوارست
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۵۲
رخشنده رخ تو آفتابی دگرست
شیرین شکر تنگ تو تنگ شکرست
گویند قمر جبهه بود منزل او
این طرفه که جبهه ی تو عین قمرست
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۵۳
ماهی که رخش فتنه ی دور قمرست
لعل لب او طوطی و تنگ شکرست
آن خال سیه بر لب لعلش گوئی
زنگی بچه ئی خازن دُرج گهرست
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۵۴
آن یار که سیمین بر و نسرین بدنست
رفتم بسراچه ئی که او را وطنست
در پیش نهاده بود یک رشته دُر
وان رشته ی دُر هنوز در چشم منست
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۵۵
آن حور پرچهره که ماواش دلست
پیوسته ز بیدلان تمنّاش دلست
گفتم که کجاست آنکه جان و دل ماست
جان نعره برآورد که او جاش دلست
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۵۶
در زلف تو هر چند شکست افتادست
صد صید به از منش بدست افتادست
زان زلف دراز دست کوته نکنم
چون رشته ی دولتم بدست افتادست
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۵۷
تا قدّم از ابروش چو ماه دو شبه ست
در چشم من آندو خال مشکین شبه ست
گفتم که شبی دراز دیدم زلفش
چشمش بکرشمه گفت آری دو شبست
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۵۸
با دل گفتم چو چشمم از خون دریاست
پیوسته بخون جگرم تشنه چراست
دل گفت چو خون چشمت اصلی گهرست
بر دیده بدارش که جگر گوشه ماست
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۵۹
باز آی که موسم جوانی بگذشت
ایام نشاط و کامرانی بگذشت
بگذشتی و جان دردمندم می گفت
غافل منشین که زندگانی بگذشت
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۶۰
چون چنگ سر زلف توام در چنگست
هر لحظه دلم را بلبت آهنگست
شد پسته ی تنگ تو دلمرا روزی
یا رب که دل خسته چه روزی تنگست
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۶۱
ای آنک دلم در غم عشقت خونست
حسن تو ز ادراک خرد بیرونست
در زلف تو بیچاره اسیرست دلم
یا رب که در آن شام غریبان چونست
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۶۲
دردم چو بجان رسید درمان بفرست
جانم بلب آمد مدد جان بفرست
ای صاحب دیوان فضائل یک روز
با بنده تفضّل کن و دیوان بفرست
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۶۳
شاهی که نداد بنده را داد برفت
ماهی که مرا بباد برداد برفت
گفتم که بر آتش زند آبم لیکن
برخاک رهم نشاند و چون باد برفت
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۶۴
آن ترک پریچهره که قصد جان داشت
مانند پری چهره زمن پنهان داشت
گفتم دهن تنگ تو گوئی هیچست
گفتا که ز ما هیچ طمع نتوان داشت
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۶۵
ای آنک دلم در غم عشقت یکتاست
پشتم چو خم زلف دوتای تو چراست
گفتی که براستی قدت را خم نیست
یا رب چه بُدی گر این سخن بودی راست
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۶۶
یاری که دلم ز غم بفرسود برفت
بس دیر بدست آمد و بس زود برفت
زان پیش که دود از آتشش برخیزد
آتش بدلم درزد و چون دود برفت
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۶۷
ای آنک قدت براستی عین بلاست
بالات بسرو بوستان ماند راست
ترکی تو ولی خال سیاهت هندوست
سروی تو ولی سرو قباپوش نخاست
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۶۸
دل در طلب محرم و محرم همه اوست
جان بیخبر از همدم و همدم همه اوست
هر چند که او نیست ز عالم خالی
عالم همه زو پرست و عالم همه اوست
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۶۹
با لعل لب تو آب حیوان آبیست
وز دفتر حسنت مه تابان بابیست
زلف سیهت بخواب می دیدم دوش
تا خود چه شود که بس پریشان خوابیست
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۷۰
ای داده خواقین سپهری باجت
وز گوهر لولاک مکلّل تاجت
گیسوت که هست روح را حبل متین
شاید بتمسّک شب معراجت
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۷۱
با هستی تو انسی و جانی همه نیست
با ملک بقا عالم فانی همه نیست
هر چیز که نیست چون بینی همه هست
آن چیز که هست گر بدانی همه نیست
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۷۲
شاه فلکت مشتری بازارست
روح ملکت رایحه گلزارست
در دایره ی وجود بیرون ز تو نیست
آن نقطه که نه دایره اش پرگارست
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۷۳
گر زانک ترا بکام دل دسترسست
خوش باش که از جهان همین باب بسست
فرصت شمر این نفس که چون درنگری
عالم نفسی و این نفس آن نفسست
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۷۴
بر چرخ چرا تکیه کنی کان دارست
بر مال چرا فتنه شوی کان مارست
هر نوش که دور می چشاند نیشست
وان گل که زمانه می دماند خارست
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۷۵
دریاب که بیتوام دل از غم بگرفت
خون جگرم عرصه ی عالم بگرفت
چونست که از باب صبا نشنیدی
کاین ناله ی زیر من ره بم بگرفت
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۷۶
هنگام صبوح خوش بود عاشق و مست
دل داده ز دست و زلف دلدار بدست
ور هست یقین که نیست با عمر وفا
خوش باش که بگذرد بهر حال که هست
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۷۷
جانم که دل از ملک درونش بگرفت
دود دل خسته بین که چونش بگرفت
چشمم که بهر ترانه خونم می ریخت
دور از تو نگر چگونه خونش بگرفت
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۷۸
چپ راست که هم حلقه و هم حلقه رباست
گر نیست ملول پس سرافکنده چراست
چون چنبر سیم کوب زر کار فلک
هر چند که سرکشست سر حلقه ی ماست
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۷۹
گر اهل دلی ای دل دیوانه مست
در دامن یار زن بهر حالی دست
ور هست یقین که یار در عالم نیست
انگار که نیست هر چه در عالم هست
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۸۰
از ناله ی من پشت فلک خم بگرفت
وز گریه من روی زمین نم بگرفت
اشکم زره دیده برون جست و برفت
گوئی مگر از دود دلش دم بگرفت
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۸۱
ای آنک برت ملک سلیمان با دست
در خیل تو سرو بنده ئی آزادست
گویند که مردان همه جائی افتند
دور از تو نگر که بنده چون افتادست
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۸۲
اقبال تو تیغی که بدست آوردست
آبیست که آتشش بجان پروردست
هر لحظه بخون برنگ کند دندان را
ماننده ی هندوئی که فوفل خوردست
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۸۳
در هر چه نه زان تست نتوان پیوست
وان خیر که نیست دل در آن نتوان بست
خاموش که آنچنانک می شاید بود
خوش باش که اینچنین که می باید هست
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۸۴
هستی بهمین نقش هیولانی نیست
معنی بهمین صورت انسانی نیست
مانند خضر ز آب حیوان بگذر
زیرا که بقا بروح حیوانی نیست
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۸۵
اشکم که چو لعل آبدار افتادست
با دانه ی دُرّ شاهوار افتادست
سرگشته بهر گوشه ی از آن می گردد
کز مردم دیده بر کنار افتادست
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۸۶
ای کار دلم رفته ز زلف تو ز دست
وی جان خراب من ز بادام تو مست
زان رو که دلم در ابرویت پیوستست
ابروت نمی رود ز چشمم پیوست
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۸۷
ای شهره شهر باده باروت خوشست
پیوسته هوای طاق ابروت خوشست
گر عیب کنی بچشم مست آهو را
عیبت نکنم چرا که آهوت خوشست
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۸۸
تا چرخ مرا بدین دیار افکندست
بس خون که ز دیده در کنار افکندست
خواهم که ازین مرحله بربندم رخت
کارم بالاغ و توشه ی ئی در بندست
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۸۹
امشب که وصال آن مه سیمبرست
گر قدر بدانی شب قدری دگرست
از خانه ی تیر گو برون شو بهرام
این لحظه که اجتماع شمس و قمرست
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۹۰
آن فتنه ی نوخاسته دیگر ز چه خاست
سرویست که می رود تو پنداری راست
بالاش براستی بالای دل ماست
یا رب چه بلائیست که کارش بالاست
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۹۱
دود دل ما باد نباید پنداشت
واب رخ ما خاک نباید انگاشت
سهلست دل سوخته ئی بر بودن
لیکن جور بودند نگه باید داشت
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۹۲
بستان ز شکوفه حلّه پوش آمده است
باد سحری عطر فروش آمده است
مرغ دل من در قفس سینه ز شوق
چون بلبل مست در خروش آمده است
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۹۳
شخصم ز میان یار نایاب ترست
بختم زد و چشم دوست در خواب ترست
تا نسبت سنبلش بعنبر کردند
هر ساعت ازین حدیث در تاب ترست
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۹۴
آن فتنه کن شمع جمع ما بود برفت
وان ماه که مهر ما بیفزود برفت
داود چو بی رخش نبودی روزی
اکنون چکند که ماه داود برفت
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۹۵
آن سرو سخنگو که مه هر جائیست
از مهر جمال خویشتن سودائیست
وان مرغ که شد دیده ی من سقّایش
هندو چه ی بستان هزار آوائیست
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۹۶
دارم چو میان او بدن یعنی هیچ
گوید ز دهان او سخن یعنی هیچ
گفتم چه تمنّا کنم از لعل لبت
انگشت نهاد بر دهن یعنی هیچ
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۹۷
اجوف تن ناقصم خیالیست صحیح
وین هجر مضاعفم وبالیست صحیح
آن ماه لفیف موی معتلّ العین
برچین خط از حبش مثالیست صحیح
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۹۸
رخسار تو در پرده عیان بتوان دید
لکن دهنت بچشم جان بتوان دید
بر یاد تو جان روان توان داد وز لطف
در آب رخت عکس روان بتوان دید
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۹۹
گردون گرهی ز طاق ایوان تو باد
بر سطح فلک عرصه ی میدان تو باد
گر با تو عدو روی بمیدان آرد
چون گوی سرش در خم چوگان تو باد
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۰۰
سلطان فلک بنده ی دربان تو باد
قرص زر او ریزه ئی از خوان تو باد
مستوفی اقلیم دوم یعنی تیر
دفترکش نایبان دیوان تو باد
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۰۱
با قدر تو چرخ را زمین ساخته اند
و ایوان تو بر چرخ برین ساخته اند
در خاتم دولت تو از پیروزی
پیروزه ی آسمان نگین ساخته اند
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۰۲
مرغان سپهری که درین نه قفسند
در جوف سراپرده ی قدرت مگسند
نه چرخ از آن برزیر یکدگرند
تا بوک بگرد آستان تو رسند
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۰۳
کس پیش تو نام سخن آسان نبرد
پای ملخی نزد سلیمان نبرد
همچون تو سخنوری بکرمان نرسید
هر چند کسی زیره بکرمان نبرد
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۰۴
احمد که بشعر امتحانم فرمود
هرگز در خانه ی مروّت نگشود
تا پار جماعکی بمردم می داد
و امسال همان احمد پارست که بود
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۰۵
گفتم که چه ریزدت زلب گفت که قند
گفتم که چه خیزدت ز مو گفت کمند
گفتم که بفرما سخنی گفت خموش
گفتم بشکر خنده درآ گفت مخند
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۰۶
بازار روان از بدنت می کشند
ناموس بهار از سمنت می کشند
چون در دهنت هیچ نمی گنجد از آن
پیوسته سخن در دهنت می شکند
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۰۷
آن جام که جرعه ئیش جانی ارزد
وان لعل که پاره ئیش کانی ارزد
جا نیست کزو دمی جهانی ارزد
و ابیست کزو نمی روانی ارزد
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۰۸
این صدر نشینان که در این اطرافند
پیوسته بفّر دولتت میلافند
آن جامه که از بهر رهی فرمودی
امروز هنوز گوئیا می بافند
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۰۹
دل جای در آن طرّه پرخم خواهد
جان خون دل از دیده ی پر نم خواهد
هر دم که شمامه ئی ز زلفش طلبم
آن سیم عذارم زر طلقم خواهد
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۱۰
ماهی که بسالی نکند از ما یاد
روزی من دلسوخته را داد نداد
زاندست که آن سرو ز ما آزادست
از سرو قدش کجا توان بود آزاد
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۱۱
دل فتنه ی آن چشم خوش جادو شد
و اشفته آن سلسله ی گیسو شد
هندو شه ترکان ختائیست بحسن
شادی کسی که بنده هندو شد
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۱۲
از کار دل ارچه بوی خون می آید
در دام غمت نگر که چون می آید
خون جگرست قوت من در غم تو
وان نیز ز دیده ام برون می آید
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۱۳
چشمم چو نظر بر رخ یار اندازد
بر راه دلم ز غصّه خار اندازد
بس گوهر ناسفته که هر نیم شبم
در پای دو دیده بر کنار اندازد
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۱۴
دیشب بت من چو ترکتازی می کرد
پنداشتم آن مگر ببازی می کرد
در مجلس ما کسی بجز شمع نبود
او نیز بسی زبان درازی می کرد
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۱۵
مستان صبوحی چو سحر برخیزند
در سلسله ی زلف بتان آویزند
در باغ بروی نوعروسان چمن
در آب فسرده آتش تر ریزند
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۱۶
گر مهر رخت خیمه بر افلاک زند
دُرّاعه ی نیلگون فلک چاک زند
سلطان سپهر زان برآید هر روز
تا پیش رخ تو بوسه بر خاک زند
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۱۷
زان آب کزو آتش عشرت خیزد
در ده قدحی که عقل ازو بگریزد
از باده هر آنکسی که پرهیز کند
پرهیز ازو کزو نمی پرهیزد
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۱۸
ای شمع اگر زانک بسوزی شاید
کز آتش سینه ات روان بفزاید
چونست که رشته خوردی و دمبدمت
ماهیچه ی ئی از دهن برون می آید
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۱۹
جان با لب دوست عشقبازی می کرد
چشمش بکرشمه ترکتازی می کرد
زان مردمک دیده ی من صوفی وار
سجّاده بخون دل نمازی می کرد
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۲۰
دردا که شراب وصل ناخورده بماند
خون در تنم از درد دل افسرده بماند
پائی که بپشت پا زدی عالم را
از دست من شکسته آزرده بماند
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۲۱
چشم تو دلم را بفغان می آرد
چون ناوک غمزه در کمان می آرد
با زلف تو گفتم که دلم باز فرست
چندین همه تاب و پیچ از آن می آرد
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۲۲
از مشک سیه چو سایه برخور فکند
در حلق دلم ز زلف چنبر فکند
چون وصف میان دوست گویم کمرش
خود را بفضولی بمیان در فکند
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۲۳
آنکو رخش از خلد برین بابی بود
در هر خمی از زلف کژش تابی بود
گفتم که بخواب دیده ام چشم ترا
گفتا برو ای خواجه که آن خوابی بود
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۲۴
باد سحری که بوستان آراید
بی خاک در تو باد می پیماید
دور از تو اگر نفس زنم بی یادت
جانم بلب آید و نفس برنابد
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۲۵
چون خامه حدیثت بزبان می آرد
از دیده روان خون سیه می بارد
باری چو مرا زبان گویائی نیست
هم خامه که او سر و زبانی دارد
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۲۶
قومی که نیند آگه از ایجاد وجود
تمییز نکرده عهد را از معهود
خوانند بطنز مهستی را فلکی
گویند بطعنه کافرک را محمود
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۲۷
ای همنفسان اگر مرا غمخوارید
باید که مرا چو دیگران نشمارید
امروز چو اندک مرضی هست مرا
از باده ی دوشینه معافم دارید
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۲۸
ای نکهت خلد پیش انفاس تو باد
تا تیر فلک را بود از چرخ گشاد
نه اطلس زر کشیده ی سیمابی
ماننده دستار چه در دست تو باد
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۲۹
امشب که ز چرخ بوی خون می آید
هر چند که می رود فزون می آید
صبحم مگر از شام نیامد بیرون
روزم مگر از سنگ برون می آید
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۳۰
شد کشته کسی که در جهان سرور بود
گردونش غلام و مشتری چاکر بود
از تیغ زبان دراز او می دانم
کاین فتنه از آن هندوی بدگوهر بود
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۳۱
شب نیست که آهم بفلک برنرود
وز گریه من چشم زمین تر نرود
گفتم که ز سر برون کنم شور تو لیک
تا سر نرود شور تو از سر نرود
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۳۲
سروی که بنفشه بر سمن فرساید
یاری که روان بخشد و روح افزاید
گوئی ز سر زلف کژش یک سر موی
دارد بوئی و بوی آن می آید
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۳۳
هر دم که مرا از طلعتت یاد آید
صد چشمه ی خونم از جگر بگشاید
بی یاد تو هر دم که بر آید با دست
بیچاره کسی که باد می پیماید
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۳۴
تا هجر تو با منش وصالی باشد
گر دست رها کند خیالی باشد
از دامن من
از ساعد سیمین کمری ساز مرا
ور زانک ترا ازین وبالی باشد
در گردن من
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۳۵
دی زلف ترا باد سحر می جنباند
بر برگ سمن سنبل تر می جنباند
چون نسبت لاله با رخت می کردم
گل می خندید و سرو سر می جنباند
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۳۶
یارم چو مقیم دل پر خون آید
در چشم پرآبم دگری چون آید
آهوم ز میان جان برون خواهد شد
تا جان ز میان آه بیرون آید
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۳۷
امروز که سبزه گرد باغت بدمید
دود دل لاله در بهار تو رسید
از خاک درت هزار دل بتوان یافت
وز باغ رخت هزار گل بتوان چید
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۳۸
یا رب که میانت بکناری مرساد
وان زلف پریشان بقراری مرساد
بر خاک درت چو باد اگر بر گذریم
از رهگذر مات غباری مرساد
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۳۹
آن سرو خرامان که نان می آید
از رفتن او دلم بجان می آید
زلفش که دم از نافه تاتار زند
مشک ختنست و بوی آن می آید
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۴۰
آن جان عزیز بین که چون خوارم کرد
وز جان عزیز خویش بیزارم کرد
چون دید که من بی زری معروفم
با روی چو زر مالک دینارم کرد
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۴۱
با طرّه بگو تا دل ما باز آرد
او را بهمه حال فرو نگذارد
باشد که به قول تو دلم باز دهد
کو روی ترا نیک نگه می دارد
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۴۲
هر صبح که دم ز ملکت خاور زد
چون خیمه برین پنجره ی شش در زد
رفتم بدر خواجه و چون دید مرا
بر خواند براتم و بروتی بر زد
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۴۳
آنها که سر از چرخ برافروخته اند
در مهر تو هفت مهره در باخته اند
بر قامت کبریات آن جامه سزد
کز اطلس چرخش آستر بافته اند
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۴۴
مه نعل سمند باد جولان تو باد
قندیل فلک شمع شبستان تو باد
شیری که سپهر نیلگون بیشه اوست
خاک کف کمتر سگ دربان تو باد
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۴۵
یا رب که ببالاش بلائی مرساد
وین درد دل خسته بجائی مرساد
هر چند در آتشم ولی دود دلم
در آتش روی آشنائی مرساد
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۴۶
ای اشک جواب دل تو چون خواهی داد
کاسرار وی از پرده برون خواهی داد
زانرو که بخون جگرت پروردم
تا چند گواهیم بخون خواهی داد
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۴۷
آن روی که رشک ماه تابان آمد
وان موی که آفت دل و جان آمد
بگشاد نقاب و روز روشن گردید
در پای فکند و شب بپایان آمد
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۴۸
مستی که نه هستیم زیان می دارد
هستی که نه مستیم زیان می دارد
زانروی پرستمش که همچون ذرّه
خورشید پرستیم زیان می دارد
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۴۹
هر دم که ز آب چشم ما آرد یاد
بر چهره ز دیده دجله ریزد بغداد
با سنگدلی هنوز می نالد کوه
زین درد که داد جان شیرین فرهاد
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۵۰
با لعل تو آب آب حیوان ریزد
از شکّر شیرین تو شورانگیزد
اشکم که روان می شود از چشمه ی چشم
آبیست که از آتش دل می ریزد
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۵۱
دل را خبری ز عالم جان دادند
جانرا شکری ز لعل جانان دادند
مه را بسراپرده ی شمس آوردند
بلقیس زمانرا بسلیمان دادند
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۵۲
گفتی که کسی که فتنه می انگیزد
خواجوست که آبروی خود می ریزد
ای خواجه درین محفل اگر فتنه منم
تو خوش بنشین که فتنه بر می خیزد
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۵۳
دل در سرت ای نگار سیمین تن شد
جانرا سر زلف سیهت مسکن شد
زابروی تو ماه نو چون صورت بستم
از روی تو معنی مهم روشن شد
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۵۴
ماهی که دلم بزلف مشک افشان برد
کس نیست که از درد فراقش جان برد
لعل لب او آب حیاتست ولیک
از حسرت آب آب خود نتوان برد
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۵۵
چون چشم خوش تو ترکتازی می کرد
یاقوت لب تو دلنوازی می کرد
با مار سر زلف تو کافعی صفتست
خل سیه ته مهره بازی می کرد
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۵۶
این همنفسان که اندرین انجمنند
جز خواب گذشته را قضا می نکنند
زینگونه که همچو بخت من در خوابند
تا دم نزند سپیده دم دم نزنند
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۵۷
آنزلف مسلسل که چنان می پیچد
چون سنبل تر بر ارغوان می پیچد
زانرو که بمار می کنندش نسبت
بر خویشتن از غصّه ی آن می پیچد
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۵۸
دل فتنه ی آن سرو خرامان تو شد
واشفته جعد عنبر افشان تو شد
جانم چو دوال کیش و قربان تو شد
از کیش بیرون آمد و قربان تو شد
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۵۹
گر پیرهن کشیده ات می باید
زانکس بطلب که هر شبت می گاید
از پیرهن کشیده چیزی ناید
شلوارت اگر کشیده باشد شاید
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۶۰
گیسوی کژت گوی بچوگان ببرد
لعل لبت آب آب حیوان ببرد
گفتم که بر جان ز غم عشق تو گفت
آنکو ز غمم جان بدهد جان ببرد
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۶۱
شاهی کنم ار بنده خویشم داند
با خویش آیم اگر بخویشم خواند
بیمست که زنجیری زلفش گردم
زینسان که مرا سلسله می جنباند
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۶۲
بذلی نه که در خانه بماند دیار
بخلی نه که از زرت نبینند آثار
خواهی که شوی ز سیم و زر برخوردار
چیزی برو چیزی خور و چیزی بردار
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۶۳
آن لعبت زرّین کمر سیمین بر
بر کوه ز افعی سیه بسته کمر
آن خال شکر فروش هندوش نگر
همچون مگسی نشسته بر تنگ شکر
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۶۴
سودای توام محرم راز اولیتر
در مهر رخ تو دیده باز اولیتر
زلف تو دراز خوشتر آید زانروی
کان شب که بود با تو دراز اولیتر
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۶۵
ای فتنه ی چشم پر خمارت عبهر
وی تشنه ی لعل آبدار تو شکر
لالای عقیق دُر فشانت لؤلؤ
هندوی کمند مشکبارت عنبر
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۶۶
آن شاه که شهر علم را آمد در
پشت سپه و ابن عم پیغمبر
شاه شهد امیر نجف جفت بتول
داماد رسول و شیر یزدان حیدر
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۶۷
می گفت دهل دوش بهنگام سحر
کاوازه ی من جهان کند زیر و زبر
چوگان بزدش بر دهن و گفت خموش
بربسته دگر باشد و بر رسته دگر
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۶۸
ای لفظ تو چون دیده من گوهربار
با قدر رفیع تو فلک بی مقدار
چون نیست مزاج بنده را طاقت می
گه گه من خسته را معافی می دار
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۶۹
زلف بت من گفت که در دور قمر
مائیم کشیده ماه را در چنبر
خطّش ز کناره ئی برون آمد و گفت
بربسته دگر باشد و بر رسته دگر
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۷۰
عیسی نفسا ز خسته دم باز مگیر
یکدم نظر از اهل ندم باز مگیر
ای یک دو نفس که از حیاتم باقیست
ای اهل قدم زمن قدم باز مگیر
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۷۱
ساقی ببر این جامه و آن جام بیار
بگذر ز خود از مستی و هستی بگذار
از دامن یار و جام می دست مدار
گر زانک بپیر جام داری اقرار
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۷۲
خر را بفروش و کرّه ئی رنگین خر
یا در عوض خر فرسی با زین خر
چون بار برو نهاده بودی گفتم
بارت نکشد که کهنه لنگست این خر
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۷۳
چون بی می پخته خام می باشد کار
نوشیدن جام باده ی نوشگوار
از خامی نیست
ای ساقی سیم ساق سوقی برخیز
وان شهری دهقان بچه ی خاص بیار
گر عامی نیست
خواجوی کرمانی — رباعیات — شمارهٔ ۱۷۴
گفتم مگذر گفت ز پیشم بگذر
گفتم بنگر گفت که دیوانه نگر
گفتم هیچم گفت نمی ارزی هیچ
گفتم خاکم گفت که خاکت بر سر