»De Wulken ward al dünner,« seggt de Ol
Un kikt herut un lœhnt sik wit vœrœwer:
»Bi Schruben schint de Sünn al oppe Heiloh,
Doch gift't bi Ollerah noch düchti Hagel,
Dar gat de witten Strahlen lik hendal,
Ok grünzt de Dunner dar noch jümmer fort. –
Dat swänzt sik op int Norn, dar ward dat stręki;
De Buttelsteert is wat na't Osten gan
Un hangt bi Hastedt as en Windelbom.
De Schippers seggt, de treckt sik hin na't Water,
He drift wul allnagrad de Eider rop.
Wa ward he witt! – Dar stiggt aln Lurk tohöch!
Ik löv, wi hebbt dat dullste Schur wul hatt.«