Na, einmal gung hei nah Kabellen,
Sick 's Abends dor wat tau vertellen
Un in en muntern lust'gen Swarm
En Seidel Bier dortau tau drinken,
Denn dunn ded'n mit den langen Arm
Em noch de ollen Kneipen winken.
Den Abend äwer was dat still,
Denn blot so'n Worm von Kannedat,
De't Seminor besäuken süll,
Dat is de ganze Wirtshusstat.
Den Kannedaten ward de Tid
Ok lang, un durt nich lang', so tüht
Hei sick nah Rein .... en neger ran
Un fängt mi em tau snacken an
Un redt em an, »min leiwe Fründ«,
Un fröggt up Plattdütsch em: »Wer sünd
Sei, Fründting, wenn ick fragen darw?«
Na, Rein .... en kettelt dit nu heil.
»Ick«, seggt hei, »bün bi Bäcker Breul
Gesell un driw dor min Gewarw.«
Na, de Kann'dat, de will sick maken,
Hett hei tauirst blot plattdütsch spraken,
So geht er nun ins Hochdeutsch über
Un nennt den Annern nu »mein Lieber«.
Un Rein ...., de antwurt't hochdütsch wedder.
Na, den Kann'daten wunnert dit,
Dat Rein .... dat kann, un hei treckt mit
Latinsche Brocken von dat Ledder,
Blot dat de Burß doch marken sall,
Dat sine Wissenschaftlichkeit
Hoch äwer't Bäckerhandwark steiht.
Doch wat geschüht? Dat wohrt nich lang',
Dunn bröckelt Rein .... Latinsch ok mang,
Un dat nich för de Langewil:
Redt von Horaz un von Virgil
Un von den oll'n Terenz nich minner,
As wir'n de drei sin Annerbäulkenkinner,
As hadd hei s' ümmer helpen müßt,
Wenn ein von ehr sin Lex nich wüßt.
De Kannedat, de kickt un hürt;
Denn orndlich gruglich för em wir't,
Dat so en Deigap wüßt Bescheid,
Wat in Horazen un Virgilen steiht.
»Merkwürdig«, seggt'e, »sehr! Mein Lieber,
Ich muß gestehn, ich wund're mich darüber,
Daß Sie ...«
»Min Tid«, seggt Rein ...., »is nu vörbi,
Wi känen späder wider reden,
Ick möt nu hen un Stuten kneden.«
Un nimmt sin Mütz un seggt: »Adjü!«