De Kauken is nu t'recht, schön knusperig;
De Schauster frett denn lästerlich,
Doch as hei bi den letzten kümmt,
Dunn röppt sin Fru: »Holt! Desen einen,
Den kriggt oll Schultsch för't Pannenleinen.«
»Ih, wo«, seggt Schauster Hank, un nimmt
Den Kauken sick, »Korlining, segg!
För de oll Zanzel ok noch Kauken?
Ne, ganz allein upfreten dau'ck en.«
Un putzt den letzten ok noch weg.
»So«, seggt Korlin, »nu kannst du s' rüm besorgen,
För mi steint s' hir bet äwermorgen.«
»För minentwegen steiht s' en Johr.«
»För minentwegen steiht s' en por.«
»För mi in alle Ewigkeiten.
Nu holl din Mul, ick will nicks wider weiten.«
»Min Mul? Min Mul? Hest du mi reden heiten?
Wo? Du willst mi den Mund verbeiden?«
»Wiw! Du entfamtes! Willst du swigen,
Sall ick mi irst den Spannreim kriegen?«
»Ick swigen? Oh, ick kann woll swigen,
Doch du möst ümmer zaustern, snacken;
Wenn ein di ok all unner hett
Un sinen Bein up't Mul di set't,
Denn bittst du em noch in de Hacken.«
»Dat will'ck di wisen«, seggt de Mann,
»Ick wis' di, dat ick swigen kann.
Ick künn nich swigen? – Dat wir slimm!«
»Schön«, seggt Korlin, »de Wedd, de gelt!
Un wer tauirst dat Mul nich höllt,
De bringt oll Schultsch de Pann herüm.«
Un halt ehr Spinnrad sick hervör
Un lacht ingrimmig vör sick her –
»Haha, haha!« – un spinnt un deiht
All'ns in de schönste Zornigkeit.