Mank uns jungn Lüd, de der keem, weer ok de Möller sin Vetter,
'n Bengel, as weer he di dreiht un smuck, as ut Kokendeeg wültert.
Börtig weer he ut Möldorp un gung dar Jahren op Scholen,
Awer sin Moder weer storbn, un nu wull he lehrn op en Thierarzt.
Bi sin Vetter de Möller dar seeg he na't Plögen un Seiden,
Un bi de Mękelnborgsch Smid dar öv he sik in op dat Smęden.
Na un na war he bekannt un keem ok mitünner bi'n Discher –
Niederträchti un nett, un lehr uns de nüdligsten Leder.
Jümmer gung he inn Rock mit en goldroth Band umme Mütz rum,
Eersttid ok mit en Snurrbart, doch harr he den widerhen afnahm'.
Trinaken much em wul liden, un erumlütt sä se: min Vetter;
Un wi Æwrigen meen', dat war mit de Tid wul en Brutpaar:
Trina weer drall un adrett, ęr Vader weer Möller un Krogweerth;
Gev he em Geld to studeern, so gev he em sęker sin Dochder. –
Keemn se, so keemn se tosam, un gungn se, so gungn se mitander,
»Trinaken« achter un vœr, mitünner ok »lüttje Cousine«.
Abends darop as wi spunn', wer wedder keem, weer unse Hannchen,
Seet inne Eck oppe Bank un hör na uns Pappeln un Lachen,
Plœter ok sülbn mal Eens mit, un dęd, as wenn se dermank hör –
Hermann un Trinaken ok, un Trinaken bi ęr to ficheln.
Bald keem keen Schummern int Land, dat Paar keem tosam achtern Dik um,
Hanne gung linglangs de Strat – un dropen sik jüst bi den Discher.