De Klempner blev int Gras to wrangeln,
Jan Reuter sett sik dal to angeln,
Dat holten Been wis' inne Höch,
Noch högerop de Angelschech.
De Annern gungn mit Nett un Staken
To Water an, en Tog to maken,
Vœrut de Dicke, opgekrämpt,
Vun nerrn de Büx un babn dat Hemd,
Rüggwarts – un trock mit beide Hann',
De Annern palschen achteran;
Man blot de plitsche Kannenstöwer
Blev inne Schoh un an dat Öwer.
He seeg na't Werk un harr dat Ręden,
Ob se dat »richtig machen thäten«.
De Pocken keken insgesamp to
Un dachten: dat is also'n Dampboot!
De Schosters trocken krumm un stumm
All um dat Nett umt Öwer rum.
Se trocken rut, se smeten rin,
Doch weern der nix as Pocken in;
Se slępen fort, se trocken op:
Nix as Dreckvageln, Kopp an Kopp!
Se trocken wit un wider hen,
Jan Reuter kunn se kum mehr kenn',
He hör man blot den Kannenstöwer
Op hochdütsch ręden hoch vunt Öwer,
He hör dat swack un swacker summ',
Am Ende war dat gänzli stumm.
Do dücht em meist, dat drœhn un dus'
As wenn de Floth vun widen sus'.
He keek sik rund: dat drœhn un zitter –
Min Seel! dat ward en swar Gewitter!
De Klempner war sin Lifweh los
Un säh: Jehann, wi mœt to Hus!
Jan Reuter keek ann Hęben lank:
Dar klöv en Blitz de swarte Bank!
Jan Reuter neem sin Angelroth,
Jan Reuter neem sin holten Fot,
Sin Pip, sin Korf, sin blickern Flasch:
Dar keem de Dunner, dat dat gnasch!
Dar keem de Dunner, dat dat bęwer!
Dar keemn de Schosters all ant Öwer.
Se lepen barbeent – sünner Schotfelln
Un söchden na ęr Körv un Brotstelln.