Na, dat is gaud! De Predigt is nu ut,
De Lüd' gahn ut de Kirch herut,
Un de Herr Paster sitt recht schön
In'n Lehnstaul in sin Stuw', dunn kloppt dor wen.
»Herein!« – 'rin kümmt de Schult un säben Buren.
»Wi kamen tau den Herrn Pasturen,
De Predigt was uns doch tau hart. –
Na, red nu du mal, Vadder Swart!«
»Ja, Herr Pastur«, seggt Swart, »Sei säden,
Dat wi Ehr Wisch uthäuden deden.
Dat's nich an dem, dat's woll nich so. –
Na, nu red du mal, Ramelow!«
»Ja«, seggt denn Ram'low, »nich de Mähren,
De Gäus', Herr Paster, sünd dat west;
De Tun is nich de allerbest,
Un de oll zackermentschen Gäus' –
Na, nu red du mal, Vadder Heys'!«
»Ja, Herr«, seggt Heys', »dat sünd de Gäus'!«
»Dat sünd de Gäus'«, segg'n s' alltausamen,
»De sünd in Ehre Wisch rin kamen,
De krupen allentwegen dör,
Un, Herr, dor kän wi ok nich vör.«
»Je«, seggt de Paster, »dat sünd all so'n Saken;
Indessen jitzt is nicks dorbi tau maken.«
De Buren segg'n »Adjüs!« un gahn,
Doch buten bliwen sei bestahn
Un stöten sick enanner an.
»Hei's süs so'n ollen klauken Mann,
Un let sick hüt doch so beluren!«
»Ja, Kinnings«, seggt de Schult, »wi Buren,
Wi sünd denn doch en ganz Deil kläuker;
Hei is woll klauk up sine Bäuker,
Indessen doch ...« – »Ja«, lacht oll Heys',
»Hei glöwt wohrhaftig, 't sünd de Gaus'!«