De Ol is as en Steenbild wat man fahrt,
En Hot derop stülpt un en Mantel umhungn,
De Ogen stier, so fahrt se mit em hin.
Keen Thran, keen Mien, he süht man na dat Sark,
Wat vœr em an in warmen Sünnschin spegelt.
So seeg he al sit Węken op ęr Bett,
De dar nu ruht, un op ęr bleken Lippen,
Ob se wat wünsch un wull, wenn se se röhr,
Bi Nacht un Dag, keen Wink keem in sin Ogen,
Bet se se todę to den längsten Slap;
Do sack he ok in Slummer op sin Armstohl. –
Nös hett he stan an't Finster un herutsehn.
Nu fahrt he achteran un süht opt Sark.