Wenn so de Kopp vunt Denken swar is,
En Dripp Verstand an jede Haar is:
Man kunn wul as an Sotswang wanken,
Koppheisterschęten vœr Gedanken –
So hett man as en Steen ann Slaggbom,
So hett man as de Tung inn Waggbom,
Jüs as en Paßbom an de Mœl,
Sin Magen ünner an sin Seel.
Un wenn de Kopp to swindli stiggt:
De Magen hollt dat Glikgewicht,
Un ström dat Denken redi armdick:
De Magen is en sękern Parmtik;
De lett de Seelenklock ni utneihn,
Un de Gedankenstrom ni rutspeihn,
De is, löppt de Vernunft mal dennsch,
Stangtom un Halter vœr de Mensch.