Nu fang'n s' denn all gefährlich an tau schrigen,
Un de Musik swiggt bommenstill,
Un as ick sacht mi wedder drücken will,
Dunn wird mi einer bi't Slafitken krigen.
»Swinegel«, säd'e, »schämst di nich?
So in den Saal herin tau kamen,
In so en Uptog vör de Damen?«
»Herr Gott!« dacht ick in'n irsten Ogenblick,
»Herr Gott, hei meint gewiß din P'rük«,
Un fat't nu äwer'n Kopp de Hän'n tausamen;
Doch as ick unnen mi besach,
Dunn denk ick doch, ick krig den Slag!
Ick dukt mi also fixing dal
Un sett mi in de Huk nu in den Saal.
Herr Je, wat gaww't nu vör en Larm!
Un ick satt dor, dat Gott erbarm.
Doch endlich ded 'ck en Hart mi faten.
Ick also up! Un kort entslaten,
Wull ick nah mine Stuw herin,
Doch de oll Disch in'n Weg mi stünn.
Na, baben äwer künn'ck nich kamen,
Ick dreiht mi also nah de Damen üm,
Makt ehr en deipen Diener vör:
»Verzeihn Sie«, säd ick, »meine Damen«,
Un kröp nu zirlich unnen dör.