As hei nu ledd't de Steinstrat sacht hendalen,
Dunn müßt de Düwel einen drüdden halen,
De ward sick vör den Buren stellen
Un fröggt: »Wat sall de Gaus denn gellen?«
»Gott's Dunnerwetter!« seggt de Bur,
»Hir in de Strat un ok all vör den Dur
Dauhn sei dat Kalw för Gaus mi schellen.
Kannst du nich kiken, grote Dalf?
Dat is kein Gaus, dat is en Kalw.«
Hei ward nu doch sihr ungewiß,
Ob't würklich ok en Kalw woll is
Un ob hei sick ok irren kann.
Hei dreiht sick üm un kickt't sick an.
»Ne!« seggt hei, un kratzt sick in't Hor,
»Dat is en richtig Kalw förwahr!
'ne Gaus hett Federn un twei Bein,
De Kirls, de känen blot nich seihn
Un sünd nich recht up ehren Schick.
Wer leddt denn Gäus' ok an en Strick?
Dat Stück, dat wir denn doch tau stark.«