Marik de wüßt woll, wat se wüßt,
hell schen un heet ehr Sünn;
se küßt ehrn Schatz un strakt un küßt,
so väl se mücht un künn.
Un as dat Frühjahr kem dunn ran
un't Sommer worrn wir –
dunn gew s' em all, wat een gäben kann,
mihr as ehr Hart, väl mihr.