He fol de magern Fingern op de Kneen
Un keek, as wenn he będen dę, umhöch.
Wat weer't en old Gesicht! un blid un würdi,
Mit depe Folen un mit blaue Ogen.
De Jung, en Bengel vun en Halfstig Jahr,
Mit ębn son blaue Ogen as de Ole
Un fine blanke Hut, goldgęl verbrennt,
Seeg na em op – do leih en hellen Blitz
Un lüch de beiden bleekli int Gesicht.