»Wa hett di't gan? – Gottlof, so büst du dar!«
Un ruhi sett se sik un seht sik an.
Doch Reimer seggt: De Ol is as en Steen!
Weer't ni din Vader, heel ik dat ni ut.
Ik bün as gar, heff ręden Dag un Nacht,
Un mutt doch hüt noch wedder los na Kiel.
Und dochen is't umsunst, dat kann ni gan.
Dat gift doch Dingn de nich to bögen sünd:
Wat will he mit en Eddelhof in Holsteen?
He's obsternatsch, de Ehrgiz makt em blind,
He söcht vœr di wul na en Grafensœn.
Mi slitt he op un stellt mi denn in Eck;
So lang se vœrholt brukt he Kopp un Knaken,
As weern se ganz mit Murk un Bręgen sin,
En Speculeermaschin, wo he op spęlt,
Un nich mal richti, blot ut leidi Stolt,
As wuss un weer ik nix, un seeg doch Allens,
Mutt Allens sehn, denn ahn mi kann he nix,
Vertrut mi Allns un schufft mi denn to Sit,
Noch jümmer as en arm Perzeptersjung:
Dat is to arg!
Un darbi steit he op,
Stött Tass un Brot to Sit un geit na Dœr.