De Lüttje weer ok recht en Unschuldsbild.
De Ogen lachen bi de swarten Haar,
Se sprok so schu un schüchtern un so ehrbar,
Se weer so flink, so blöd un doch so nüdli,
Se spęl de Rull, as weer se vœr ęr makt:
Gewiss, dat weer de wahre reine Unschuld.