»Min Fust de's groff, un min Hoor dat's gäl,
un as ick bün, so bün'ck,
man ick holl vun di so väl – so väl,
as 'ne Lewark vun ehr Flünk.
Du büst min Irst, un du bliffst min Een,
wenn du mi ok vun di stöttst;
du hest mi süs nich so stur ansehn,
man dat du't nu vergettst.