»Wat is der Sünndagmorgens all to don!
Man mag sik kehrn un kanten as man will,
Noch jümmer is der'n Eck, wo man ni węn is.«
So seggt en rasche Fru mit rode Backen
Un snackt mit Nawersch inne Stratendœr.
Int Snacken ult se gau en Spinnwipp dal
Un wischt de Sprossen an de Husdœrfinstern.
»De Jung, min Heinri, kunn mil wul al hölpen,
Doch spęlt un sitt de lewer bi sin Obbe,
De slapt tosam un gat tosam to Feld,
Dats Water op sin Mœl, de Ol vertreckt em,
De seggt, son Jung de mutt en Spaden hebbn,
De Bessen un de Ul is vœr de Frunslüd.
Ik do't ok lewer sülm, as dat'k em quäl,
He's doch je'n Kind, un kann so banni ficheln.
Nu sitt he al bi Obbe inne Stuv;
Ik weet ni, wat se makt, se sünd je still –«
Un darbi wis' se na de Stubendœr –
»Se lęs't je wul« – de Dœr stunn inne Knirr;
Se lang torügg un trock se'n bęten apen,
Un Nawersch keek vun achtern dœr de Ręz.
Dar seet de Ol, de Been vœrkrüz an Aben,
De Nachmütz keek man ęben ut den Lœhnstohl,
Un heel dat Bok, dat jüs de Sünn darop schin.
Sin Enkel stunn mit beide Arms opt Lœhnelsch
Un keek mit in un seeg em œwer de Schuller.
De Ol weer ganz verdeept un röhr de Lippen
Un jag de Flegen dann un wann vunt Bok;
Nieschirig folg de Jung dat mit de Ogen
Un mak den Hals so lank, as wull he't ęten.
De Sünnschin full em op sin blanke Back
Un spel as Gold em in de gęlen Haar.
So steit int Holt en Martjen bi en Stubben:
Op beide fallt de Sünn un beide drömt,
Vun Lust un Glück de Een, vum Dod de Anner.