Wi harrn to Hus en ol verrusten Slœtel,
Den gev ik mal an Krüschau Timm sin Hans,
De broch em denn des Abends hin na David
Un sä, he harr em dicht bi Tielen funn',
Dar weer he ut en depen Graben kleit.
Wat gev't en Lębend! David muss je los,
Un söch bi Tielen veertein Dag' dat Slött,
Un schrev na Kiel un Gott weet wo noch hin:
He harr de Slœtel vun de Tielenborg,
Un neegstens war he ok dat Slött entdecken.