Ik weer ni truri, wenn se ging;
Dat weer je so – wer kunn dat dwing'?
Dat Water harr je ok sin Will
Un keem un gung un blenker still,
Un Dag un Nacht de gungn ęr Gank
Un Storm un Larm un Swangesank,
Un Wintersnee un Vœrjahrssünn
De trocken as de Waggen hin.
Wer wull se stüern, wenn se keemn?
Un holen, wenn se Afscheed neemn?
Dat weer je binn' so still un warm,
Wenn't buten snie un storm un larm;
Dat weer noch schöner buten vœr,
Wenn Summer leeg op Strand un Meer.