Se harr ok Abends as en Vagel danzt,
Un weer so nüdlich un so ehrbar węn,
Un so vergnögt, un harr so hartli lacht, –
Sogar Anngreten Möllersch much ęr liden.
Un bi den Farwer weer se as to Hus;
Un as de Kruskopp un de Bursche wegtrock,
Un as de Olsch sik inhür inne Heid,
Do lęv se bi den Farwer as sin Dochder
Un wusch un fęg un schrubb un lehr dat Melken
Un dreih sik keit in ęr Linnwullenrock.
Sogar ol hinken Kunradsche besunn sik
Un sä, wat węn schull, leet sik doch ni ännern,
Vellicht war't ok je bęter, as se dacht harr.
Am Ende keem dat ganze Dörp to Ruh;
Man wücke Ole schütteln noch de Kopp.