De Kronen trecken hoch dor œwer'n See,
un wat dor schrigt, dat is de Kron ehr Rop.
Sühst du? Dor trecken s' furt in Reeg un Gled,
as Mannschaft hen, de Order krägen hett
un de nu afmarschiert ut't oll Quartier
vörwartsch de breede Landstrat lustig lank;
se weet' dat woll, ehr Disch is wedder deckt
un vull un riklich deckt, wuhen se gahn.
Is't ok'n got Stück Wägs, dat vör ehr liggt,
un möt dor mennigeen an glöwen ok –
wat se torügg hier lat', is bitterbös,
dat wir för se so hart un slimm un leg,
as för de Armot is de düer Tit,
sonn Not, as Sük un Hunger för üns Minschen,
sonn Not, as sacht de Krieg üns oft all bröcht,
de, wat de Fräden sport hett, rowt un frett.