Dat Pęrd is hier to Hus un söcht den Stall,
De Rüter lüfft de Mütz un nimmt sin Mantel,
De Swęp in Hand, un as he geit un steit,
– Dat Argste trampt he węglangs vunne Föt, –
Kumt he in Dörnsch un op den schrubbten Fotborrn.