Den annern sin lett döpen,
all Johr sit elben Johr –
dat is jo tüm Versöpen,
tüm Telgen is't, nich wohr?
He œwerst säd bi't Ägen
to sin'n Feldnahwer: »Fründ,
dat's noch'n Glück vun wägen,
dat dat keen Twäschens sünd!«