De Sünndag keem – wa lach de Welt!
De Sünn schin opt Kantüffelfeld,
De Schosterjunges keemn mit Hacken,
Mit Schotfell vœr, in vullen Snacken,
Opkrämpte Arms – un all noch nüchtern!
Uns Stachelswin verkrop sik schüchtern,
Krop langs de Reegen œwern Wall,
Na't Holt rin, na de Wischen dal,
Un seeg dar Matten all ann Graben
Int Gras sik öbn int Springn un Draben.
Wa weer he glatt, wa weer he kämmt!
Un alle Lenken smęrt un stemmt,
Als harr Jan Claßen em eerst ręben.
Swinęgel! – lop! – dat gelt dat Lęben! –