»Wo, Düwel, ne! Wo geiht mi dit?
Korl! – Korl! Hürst du nich?« seggt Fritz, »Korl Witt!
Korl! Hürst du nich? So antwurt doch!«
»Wat schrigst du so? Hir ligg ick as 'ne Pogg,
Hir rechtsch von di, hir in de Pütt,
Ick flog jo tau Gesellschaft mit.«
»Wo Dunner möt uns dit hir gahn!
So glupsch un so liktau tau slahn!«
»Ih, dat«, seggt Korl, »dat lat man unnerwegen,
De Släg, de heww'n w' nu einmal kregen.
Wat west is, Brauder, dat is west,
Wenn du man noch din Brillen hest.«
»Gott's Dunner!« röppt uns' Fritz un grippt nu rasch
In Hast nah sine Kitteltasch,
»Ja, Brauder, ja! De sünd noch hir.«
»Na, denn is't gaud! Wat willst du mihr?
Lat nu man sin, dat anner ward sick finnen,
De Släg, de ward wi woll verwinnen;
De Puckel kümmt woll in de Reih',
Wenn man de Brillen nich intwei.
Un, Fritz, nu will'ck di mal wat seggen,
Nu will'n wi wedder nah den Bäcker gahn
Un uns noch mal vör Anker leggen;
Mi is't gefährlich in dat Liw rin slahn,
Mi is doch justement tau Sinn,
Ne! grad, as wenn ick rädert bün.«
»Je ja, je ja! Wat seggst von mi?
Du wirst doch man Bihaspel blot;
Mi güll de ganze Prügeli,
Ick kreg de ganze Swerenot!
Mi heww'n sei niderträchtig drapen;
Un denn vörhen noch mit den Apen!«
Sei gahn nu nah den Bäcker rin.
»Na, segg mal, Korl, wat sall't nu sin?
Ick heww hir noch so'n olle Kräten
Von Modern in de Westentaschen;
Ick glöw, 't is gaud, wenn wi en beten
Den Puckel uns mit Rodwin waschen.
Doch mit den roden ded'n w' uns all vertüren,
Wi will'n den witten mal probieren.«
Na, dat geschüht, sei drinken en por Buddeln
Mit Zucker von den Franschen ut
Un faten sick nu unner'n Arm un tuddeln
Ganz selig ut dat Wirtshus rut.
Tauirst geiht dat noch tämlich gaud,
En beten scheif sitt woll de Haut,
Sei slagen woll tauwilen Rad,
Doch kam'n sei glücklich ut de Stadt
Un kam'n ok in den richt'gen Weg herin,
Blot dat sei in en Graben rinner löpen
Un sick binah dorin versöpen
Un, wo en Bom in'n Weg ehr stünn,
Dat sei em ümmer richtig dröpen.
»Hür, Brauder«, seggt Korl Witt, »wenn nu de Oltgesell
Hir vör mi stünn up dese Stell ...!«
»Ja, Brauder«, seggt Fritz Swart, »un wenn ick so den Apen
Hir up de Landstrat nu süll drapen ...!«
»Wo wull'n wi sei kalaschen!«
»Dat süll man just so flaschen!
Von desen Win will wi uns ümmer köpen.«
»Ne, Brauder Fritz, de rod fött bet.«
»De witt is Baas, wat gelt de Wedd?«
»Vier Gröschen will ick woll an wagen,
Hir is min Hand un ick gewinn.
Von unnen up möst du jo slagen,
Süs sleihst du't nah de Ir herin.«
So snackten sei un torkelten dörch dick un dünn
Tausamen nu den Weg entlang.
Fritz Swart, de würd nu gor tau krank;
Em würd so wabbelig tau Sinn,
In sinen Buk, dor güng dat gruglig her:
De Rod- un Wittwin kregen sick dat Striden,
De ein, de wull den annern dor nich liden
Un wull em smiten ut de Dör,
So as hei sülwsten von den Oltgesellen
Taum Dings herute smeten was.
De Win, de kreg sick irst dat Schellen,
Sei kemen beid sick hellischen verdwas,
Un wohrt nich lang', dunn kregen s' sick dat Slagen;
De Wittwin kreg den Rodwin bi den Kragen
Un smet em richtig ut de Dör.
»Korl Witt!« röppt Fritz, »kik hir mal her!
Ick, Brauder, heww de Wedd gewunnen;
De witt is Herr, de rod liggt unnen;
Kik hir man blot up mine West.
De Wittwin, Korl, is doch de best.«
Na, Korl wull dat tauirst nich glöwen,
Doch müßt hei sick gefangen gewen,
As hei irst de Bescherung sach.
Sei gung'n nu wedder furt en Flag,
Un Fritzen drömt von'n nattes Johr.
Hei dacht so, wat sin Vader woll
Tau sinen Brillenhandel säd.
»Korl«, seggt hei, »weißt d'! Ick glöw, de Oll,
De makt hüt abend grot Ravasch,
Nu, Brauder, hür up mine Bed
Un kumm mit rin, allein heww ick kein Krasch,
So fürcht't ick mi noch ni in minen Lewen,
Kumm du mit rin un segg em ok den Grund!«
»Ih, wat!« seggt Korl, »süh, Murrjahn müßt sick gewen,
Un Murrjahn was en ollen Hund.
Denn ward de Oll sick ok woll schicken möten,
Du möst man vör den Kopp em stöten.
Du möst man an tau räsonieren fangen,
Dann sallst mal seihn, denn ward em bangen.
Un wenn dat all nich helpen will,
Denn raup du man de Ollsch tau Hülp,
De set't em doch tauletzt 'ne Brill
Up sine olle, dicke Stülp.«
Un as hei desen Rat em gaww,
Dunn peikt Korl Witt ganz sachten af.