»Dar sleit dat Wetter in!« seggt do de Vullmacht,
Un geit in groten Schręden op un dal.
»Geld mutt der hęr! – Denn must du glik na Kiel!«
Seggt he un stoppt op eenmal in sin Gank
Un süht na Eer, un denn den Burschen an,
Denn na de Uhr: »Twee Stunn' kannst du di raun!
Itt eerst un drink, denn lat den Schimmel sateln,
Ik sülbn will noch na Glückstadt mit den Swarten.
Segg min Avkat in Kiel, Geld war der kam,
He muss mi Aschbarg holn, keem wat der keem! –
Nu lat di Kaffe bringn un legg di dal;
Klock nęgen büst du klar un kriggst Besched!«
He wennt den Rügg un wandert wedder los,
Un langsam geit de Anner ut de Dœr.