As se to Rau gung, stunn se hier as Lik,
Un langs den Fotstig gung ik achterna.
Un sœben Kinner heff ik dar hentlankbrocht.
Ik seeg de Drägers noch un jede Sark,
As gungn se all toglik – en lange Reeg –
Vun grot un lütt – min Krüschan is man nablębn.
– De's jüs so old as disse Esch vœrt Finster –
De grote hier – den plant ik as he keem;
De lütt is jünger, – ok de Sülwerpappel;
De Eek is vœr min Öllst – de wull ni wassen – –
Man blot de ol Kastanje weer hier al, –
Den Eschen hal ik sülm ut Norderwold.
Wa wasst se all! – as weern se ewi junk –
Wi Minschen kamt un gat as Blöm un Gras.