Din Moder ehr Dirn un min Vader sin Sœhn,
wu lang heww' sick de nich all kennt!
Se lat' nich vunanner, se lat' nich vuneen,
so heww' se tosamen sick wennt.
De Gören de platschten tohop in de Pütt,
de glitschten zaft twee up dat Is –
de Dirn as sonn Boßel so drall un so lütt,
langschächtig de Bengel un wis.