Un Korl, de geiht! Knapp is hei ut de Dör,
Denn krüppt 'ne olle Fru hervör.
»Herr Buttermann, ick kann dat nich verswigen,
As Sei in'n Keller deden runner stigen,
Dunn langt de Spitzbauw in de Tunn herin
Un namm, so vel hei faten künn,
Un dormit in de Tasch herin.
En gaudes Dutzend namm hei säkerlich.
Ick bidd Sei, Herr, verraden S' mi ok nich,
Segg'n Sei't em jo bileiw nich wedder!«
»Ih, wo! Kein Angst!« seggt Buttermann
Un löppt herut, ob hei'n noch seihen kann –
Dor geiht hei noch de Strat hennedder!
»Du! Korl! – Korl Smitt! Oh, hür' doch mal!
Blot up en Wurt!« – Korl kümmt de Strat hendal.
»Ih, kumm doch rinne in den Laden!
Ick wull di blot doch mal eins fragen;
Segg, kannst du morgen nich en Faden
Blank Bäukenholt intwei mi slagen?«
»Dat künn ick sacht, Herr Buttermann.«
Un Buttermann, de fött em an,
Halt em den Hiring ut de Tasch herut.
»Karnallje du, Spitzbauwenbrut!
Ut wecke Tunn nammst du den Hiring rut?
Glik packst den Hiring wedder rin! –
Na, ward dat wat? Nu spaud di! Swinn!
Süs kam'ck di hir noch up dat Ledder!«
Korl packt den Hiring in, so as hei legen,
Un kümmt tautrulich nah den Kopmann ran.
»Nu segg'n Sei doch ok nicks, Herr Buttermann?«
»Ih, wo ward ick! Ick segg nicks wedder!«
Un schwabb! un schwabb! kriggt Korl eins an den Hals heran.
»Na, Korl, du seggst doch ok nicks wedder?«
»Ih, wo ward ick, Herr Buttermann!«