Töw, Winter, töw, du Brummbor!
Wat makst uns all för Last!
Töw man, nu is din Tit glik üm,
oll Gnatzkopp, Wrœgelknast!
Du hest üns dull noch schäwelt,
so dull een schäweln kann;
un wenn du di ok noch so sparrst
un girn uns wider schäwelt haddst,
nu möst an't Metzer ran!