»De Kaffe deit Een gut, dat ward al kold!
De Winter is en Mann mit isern Fingern!
Grotvader früsst all,« fangt do Hansohm an,
»Mi dünkt wi schulln man na Brunsilgen gan;
Se seggt, dar ęt se Wihnacht ripe Stickbein,
As wi Johanni, dat weer wat vœr Obbe,
Son nette Warms, as hier bi unse Hauarn,
Dar's nu je licht vun Hamborg hintorecken,
De Junges singt: Brunsilgen is nich weit.«