De Kronen trecken hoch dor œwer'n See.
Wi hak' un plögen, mäuhn un extern üns
vör Däu un Dag' bet in de dakig Nacht;
wi peddn un lopen, rönnen, trizen, schuhen,
de een den annern stöt wi, wen toirst
ankamen deit, man wi weet' sülst nich, wu.
Wir ok üns Harwst un Winter lang all dor,
wi don, as kem de Aust üns all noch mal,
as künn wi nog nich af dor all vun kriegen.
Den Metten sehn wi nich, de Stoppel nich,
de Kron, de sehn wi nich, de vörwartsch treckt,
un för de Kron ehr Rop dor sünd wi dof –
bet dat üns' Order kümmt. Wi sehn nich to,
wat för de Fohrt üns' Flünken stark nog sünd;
kümmt Tit, so meen wi all, denn kümmt sacht Rat.
De Tit de kümmt. Hür, hür, de Kron de röppt!