Fik ledd't nu den Cichurgus 'rin,
Un as hei in de Stuw ward sin,
Dunn sammelt hei denn sin Gedanken
So gaud, as't geiht; nimmt sick tausamen
Un geiht an't Bedd un fröggt den Kranken,
Up wecke Ort hei dortau kamen.
»Ick heww't so kregen«, seggt de Krank.
Nu fohrt em Jakob in't Gesicht
Un fingeriert de Back entlang.
»Dat deiht woll weih?« De Krank, de schriggt.
»Dat wüßt ick, dat dat weih dauhn ded.«
Un tippt nu wider hen un her,
Ob dit em nich noch weiher ded?
De Krank, de schriggt, dat't nich taum Utholl'n wir.
»Nich wohr?« fröggt Jakob, »'t brennt as Fü'r.
Nu täuwen S' man, Herr Holtermann,
Nu klopp ick mal hir baben an,
Hir up den spitzen Backenknaken,
Wat S' denn woll för Gesichter maken!«
De Krank, de springt nu hell in En'n
Un grippt nah Jakob sine Hän'n
Un bröllt un schriggt un weihmert lud.
»Nich wohr, dat holl der Deuwel ut?«
Fröggt Jakob Kalw, »nich wohr, dat brennt?
Sei makten ok en schön Gesicht.
Ja, Herr, dat is de fleigend Gicht,
Ick kenn s' gewiß, wenn s' einer kennt.«