Doch as he nu toletz ut Holsten keem,
Toręden un toręten op sin Schimmel,
Un ili hinjag langs de wide Marsch:
Do klopp dat Hart em twischen Angst un Freiden,
Do dach he an den Hof, de nu sin egen,
De Garn un Blomhof un sin heemli Glück, –
Doch nich vœr sik, vœr Een de em de leefste,
De vœr em lee un sorg so lang se kunn,
Vellicht vœr em opt Krankenlager leeg;
Denn richti weer se mank twee harre Steen,
Un wul to week un gut węn un todrückt;
De harr he do verlaten inne Noth,
Um Hus un Hav to retten un to bargen:
Nu harr he't dwungn, weer se em nu man blęben,
So föhl he Kraft dat Swarste dœrtosetten,
Ut Brand- un Strandgut, wat der blęben weer,
En Schipp to buden, weer dat noch so enk,
Wat wul de Dree mit Ehren dręgen schull.
So keem he an, un funn ęr as en Lik.
Nu fahrt he achterna un süht opt Sark.