As ick noch Probenrider was,
Vertellt mi mal oll Kopmann Saß,
Dunn reis't ick mal dörch Meckelnborg
Un kamm denn ok nah Wittenborg.
Ick steg in'n irsten Gasthof af.
Kum was ick von den Wagen raf,
Dunn säd de Wirt: »Je, dat is doch fital!
Ick kann Sei hüt kein anner Timmer gewen
As de lütt Stuw rechtsch an den Saal,
Un dor gew ick hüt abend eben
En groten Hun'nratschonen-Ball –
Na, mäglich weiten Sei dat all
Un verlustier'n sick ok en beten?«
»Min Danzen«, segg ick, »heww'ck vergeten,
Un ick bün niderträchtig mäud,
Doch wenn s' nich alltaudull utslagen,
Denn müggt ick't mit de Stuw woll wagen.«
Un somit gungen wi den beid
Ok unnen nah de Gaststuw rin,
Wo ick mi denn vernüchtern ded.
Un endlich würd mi so tau Sinn,
Dat ick de Trepp herupper steg
Un in min Stuw tau Bedd mi läd
Un vör min Bedd de P'rück, de ick all dormals drög.