Inföll mi glik min Schrubenkrätzer,
de ünnen an min'n Ladstock sitt;
sonn Schruw höllt fast, licht los nich lett se –
Dat was keen Frag, dor güng dat mit.
Af makt ick dunn den heeden Loppen,
de üm den Krätzer rümmer set,
un hal mi Lampen as sonn Proppen,
de drang wat ute Buddel geht.«