Den letzten Frühjohr vör drei Johren,
Dunn güng ick mal herin nah Wohren,
Wull Pulver halen, min was all.
Bi Zeunern kreg'ck en denn ok ball,
Un as dat an tau düstern fung,
Namm ick min Flint un Tasch un gung.
Dat was son'n richtig Sneppenweder,
En beten grusig un nich kolt
Un nich en lüttes Spirken Wind.
Nu heww ick an de Mod' menleder,
Dat, wenn ick kam dörch Busch un Holt,
Gah'ck ni nich mit 'ne leddig Flint.
Ditmal hadd't noch en annern Grund:
Mi was dat kamen in de Kund,
Dat in Herrn von Aprillen sin Revir
En wunnerschönen Rehbuck stünn,
Un wenn't ok in de Schontid wir
Un wenn't ok grad nich min ded sin,
't kunn ok den Hals jo just nich kosten.
Na, min oll Flint, de streute sihr,
Ick nem denn nu en gaud Deil Posten
Un ok 'ne Handvull Numm'ro Null
Un lad't oll Ding bet baben vull
Un stell mi in den Holt nu an.
Ick stah, bet'ck nich mihr seihen kann,
Un smirks' den Hund un will all gahn,
Mit einmal brust dat dörch de Fichten,
De Dannen knacken, Telgen slahn,
Un dörch den Holt, dor flücht en Lüchten,
Dat was as Swewel antauseihn,
Hoch in de Luft, dor kraken Kreihn,
Min Hund de günst un krüppt mi mang de Bein,
De Stormwind packt mi von de Sid
Un smitt mi an 'ne olle Wid,
Un in min Angst, dor fat ick s' üm.
›Gun Abend‹, seggt 'ne knarig Stimm,
›Holl di man wiß, Gevatter Rohd,
Holl di an mi, denn deiht di't nicks.‹
Ick kik tau Höcht – en Kirl nah nigste Mod',
In brunen Liwrock un 'ne nankängsch Büx,
Den heww ick stats de Wid ümfat'.
Na, ick verfir mi denn un lat
Den Kirl nu los, as höll'ck'ne Adder,
Un frag em denn: ›Wo so ans: Vadder?
Ick bün Großherzogliche Förster.‹
›Dat weit ick woll‹, seggt hei, ›min Bester,
Un einen rechten dägten büst.‹
Na, as ick mi taum Gehen rüst,
Dunn geiht de Zackermenter mit,
Un as hei nu so bi mi geiht,
Dunn seih ick, dat hei lahmen deiht
Un dat em hinnen up de Midd
Von't Liw so'n Bimmelbammel sitt.
Na, mi würd snurrig denn tau Maud';
Hei redt mit mi, un dat is gaud,
Ick antwurt dorup nich Swart noch Witt.
Na, endlich seggt hei: ›Vadder Rohd,
Wat hängt di dor so lang un grot
Den Puckel dal, wat is denn dat?‹
Un wil mi dat nu ketteln ward,
Segg ick: ›Dat is min Tobackspip.‹
›Ih‹, seggt hei, ›lat mi 'n beting smöken.‹
›Ja woll!‹ Un denk: Nu büst du rip.
Na, hei ward nu den Flintenlop
Sick fluggs ok mang de Tähnen steken,
Un ick bün denn ok nich tau ful
Un treck den Drücker unnen af,
Un-paff!
Fohrt em de ganze Schuß in't Mul.
Süh so, denk ick, süh so! Nu liggt'e.
Je ja! Je ja! – Hei sned en por Gesichter,
Schüddt sick en beten hen un her
Un säd dunn blot:
›Scharpen Toback, Gevatter Rohd.‹
Dunn wüßt ick, wer hei wesen ded.«