Mattini sünd dat sößtig Johr,
dor hadd de Oll em plant't;
ick was sonn Slœks as du dunn grar
un güng em drist to Hand.
As he de irste Bleut dunn kreg
un nahsten sin irst Appel drög –
dat was sonn Freud för'n Ollen,
as wir de Appel gollen.