Doch Kunrad stunn un ripp un röhr sik nich.
He hör ni mal, wat blinne Peter spęl,
Den Sehnsuchtswalzer un de schönsten Pulkas,
Wa lisen alle Föt den Takt to slogen,
So dat de ganze Opbu danzen dę.
Am Ende war der eenmal, tweemal klingelt,
Un blinne Peter spęl dat Mantelleed,
Denn noch eenmal: Thalia flog tohöch,
Un vœr uns stunn de Welt un noch en Dörp.