Nu hett he lęben lehrt un starben sehn
Un weet, de Welt is bunt un kort dat Lęben,
De Minschen kamt un gat der as de Heidblöm,
De ward topett un plückt un ward toręten
Un blöht doch narbens, wenn man se verplant,
Un weert ok in de warmste Prestergarn.
He hęvt den Kopp un wannert wedder los.
Wat kumt dar langs de Heid in Hot un Stock?
Weer't vun de anner Sit, so gnad em Gott!
He steit un süht sik um – denn kumt he neger.
De hett de Breed – doch geit he stif un möd;
Wat söcht de hier bi Nachten inne Wildnis?
»Wer da?« Min Heinri! – Gott, du lewe Gott!