Na, hei güng weg, un ick blew stahn.
Un durt nich lang', wer kamm dor antaugahn?
Min gaud französche Herzogin,
De wull ok nah den Goren rin,
Un up den Arm, dor hadd s' en fetten Mops,
Un güng so äwernäs't, as ob s'
De ganze Welt künn kummandieren.
»Holt!« segg ick, »holt! Sei kann hir nich passieren.«
Wo Dunner, wo verfirt sei sick!
Kamm heil un deil ut Rick un Schick,
Fung an tau schell'n un tau parlieren
Un an tau handslahn un handtieren:
»Mais je suis la Duchesse de Montmorency;
Monsieur le Duc me l'a permis.«
Na, dunn verstunn ick't noch nich recht,
Nu kreg ick dat all ihre t'recht,
Denn ick bünn nahsten as Scherschant
Herinner west in't franzsche Land –
De olle Restörp was min Leutenant,
Tau Bützow sach'ck em nülich wedder. –
Doch't Frugensminsch lep ümmer up un nedder
Un ümmer redt s' von »Mongmorangzi«,
Un ümmer snackt s' von »dick Permi«.
»Ih wat!« säd ick, »dat S' gel as 'ne Pomm'ranz is,
Dat seih ick woll! Sei kümmt hir nich vörbi,
Sei sülwst un ok Ehr dick Permi!«