Am Ende seggt der Een: »Dar süh!
Nu sett he endli Sęgel bi.
Dar buten is noch Osten-Köhln,
De schall der bald heruter wöhln.
Se seggt, dat is en grote Kaar.
Wa kann't doch gan! wa sunnerbar!
Ik ree hier jüs vunmiddag dal,
Do keem dat Boot an, wat se hal.
Wi meenn je dat't Zigeuners weern,
Am Ende sünd't doch feine Herrn.
Dat munkel ok wul dann un wann,
Doch wer se kenn, wer löv deran?
Genog, ik seeg dat Boot der stürn,
Un do de Fischer un de Diern.
He harr je wul aln Teken sehn,
Se legen beide op de Kneen,
Ik löv se ween, he leeg un bę,
Doch kunn'k ni ruthörn, wat he sä,
Mi düch, keen Dütsch – do lęn se an,
Un ruter sprung en groten Mann,
Heel fein in Rock, vun Hut un Haar
Jüs as de Fischer, ganz un gar,
Se sän, sin Broder – dat's wul so –
De sprung int Flegen op se to,
Un harr se fat in jeder Arm
Un ween, dat much en Steen erbarm'.
Denn gungn se, as se gungn un stunn'
Un weern int Boot un weern verswunn'.«