Quid Galliarum rex Carolus paret
minatus, ut qui militis optime
vim noverit sui, tremendam
turribus Ausoniis ruinam;
rursus quid hostes prospiciant sibi,
me nulla tangat cura, sub arbuto
iacentem aquae ad murmur cadentis,
dum segetes Corydona flavae
durum fatigant. O miseri, quibus
vesana mens est vendere sanguinem 
auro suum! Qui cum relicto
corpore postquam anima effluit, nec
parata tantis arva laboribus
iuvare possunt, nec Pario domus
Laconico simulque et Afro
omnigeno lapide enitescens.
Haec, hoc et auri quicquid aenea
stipatur arca, prodigioribus
linquenda posteris propinquis
omnia sunt, avido aut tyranno
magis. Tyranno nam mala principi
inest cupido qua bona liberis
relicta parvis in profanos
diripiat male gratus usus,
oblitus olim quid tulerit pater
facturus ense in perniciem suam
potentiorem herum superbum.
Sint miseri, ut libet esse; non mihi
haec sit libido. Philiroe, meum
si mutuum optas, ut mihi saepius
dixisti, amorem, fac corolla
purpureo variata flore
mero uda amantis tempora vinciat,
quam tu nitenti nexueris manu,
mecumque cespite hoc recumbens
ad citharam cane multicordem.