Un denn so een för alle Malen:
Ick säd, Herr Paster, ick künn't don,
dat heet so väl, ick kann't betahlen,
un dornah kreigt nich Hahn nich Hohn.
Un wenn ick säd, ick künn't ok laten,
na, Herr Propoß, je, na, dat heet:
Twee Pott, denn bün'ck so vull nich gaten,
dat ick nich noch twee Pägel let!«