En Strohhot mit en breden Rand,
Umt runne Kinn en blassroth Band;
Dat brune Haar inn dicke Tut
Kikt jüst as ünnern Sünnschirm ut.
De Ammers klappt bi jeden Schritt,
De mischen Kęden klœtert mit,
Un denn int Seel en lütten Kętel
De rasselt as en Bund vull Slœtel.
Se's fröh to Been, dats Sünndagabnd,
Ęr Schatz will na de Koppel kamn;
De nimt ęr nös de Melkdrach af,
Se spęlt de Dam un stręvt vœraf. –