Hannchen weer ok as verswun'n, un keem mit keen Fot œwern Drüssel.
Wi harrn en Schrecken un Angst, ol Mumme much ęr wat to neeg don.
Krüschan de Farwer, de Ol, de nu so krumm un so stif is,
Weer do en hennigen Jung un flink oppe Veen as en Vagel,
De muss denn öfter to Węg' un rin in Kastanje to luern.
Denn vœr de Wahnstuv weern Luken un dicht bi de Pump leeg de Kędnhund.
Nix weer dœrt Lichtlock to sehn, as Mumme sin Mütz un de Kalkpip,
Jümmer in Eck op sin Stohl, un Allens so still as en Beenhus.