Nu keem de Reeg an em mit Angst un Schrecken,
De ęben vœr de Oss ni bęv noch schütter.
He smeet sik op de Kneden vœr ęr dal
Un heel ęr Kopp to höch un neem ęr Hann',
Un reep ęr schüchtern, doch so angst un pinli,
Dat muss en Doden wecken ut den Slap.