Dörpin rid' nu de Hœckers poorwis all;
de Pir ehr Isen klœtern uppen Damm,
un hen un wedder funkt dat vun de Höw ehr,
wu uppen scharpen Steen dat Isen anslög.
So langsam kam se ran un Schritt för Schritt,
een hürt dat glik ehr an, wu möd se sünd,
wu nödig ehr nu deit ehr Stall un Rüm,
Heu in ehr Röp un Hawer in ehr Krüww
un för ehr schunnen Knaken Rauh un Streu.
Vörhœker ritt vörup, fläut't vör sick hen
un denkt, wenn wi üns morrn man orig rögen
un de Inspekter noch twee Hakens tostellt,
denn helpt sick orig dat vör morrn Nacht noch;
denn is de Dreesch bet an de Wold sacht wennt;
wenn de oll Lehm man nich so stif dor wir! –
Dat is 'ne Schinnerie för Minsch un Veh.
Sin Been de bummeln lang dal an sin'n Voß,
un de oll Voß de höllt sin'n Kopp vördal,
as ob he sick besinnen künn un ded,
as hadd he bäter Dag' vor dissen sehn,
de schönen Dag' noch vun den Junker her,
wu Trens' un Stang em noch de Junker red,
wu't œwer Rick un Graben vörwartsch güng
dwas œwer'n Dreesch mit Prinz un oll Dian'
un mit Kunteß, de dree flink Windhunn', noch,
bet de oll Has' sin letzte Pust hergew,
as se dat drüdd Mal vör dat Holt em rœmelt
un Prinz tosprüng, tobet un up em nehm.
Oll Prinz de drög'n sülwern Halsband dunn,
dat hadd dat gnedig Frölen üm em bunnen –
an de hadd Prinz sick ümmer leidig andan –
un dor ded he so stur un vörnähm mit,
grad so as de dull Junker mit sin Wapen.
Man Prinzen güng dat nahst noch gor to slicht;
keen Hund is näg'n Johr dull, de nich eens anlöppt.
Hensläken wir he nah den Bur'n sin Hörd
un hadd dor sößteihn Schap toschann'n bäten.
Dat wir dat irst Mal nich, wat sonn Ort Stückschen
up eegen Hand vör Däu un Dag' he utricht't.
Dunn kern streng Order vun den ollen Herrn,
de läw dunn noch, un de, de ded'n Insehn –
dat hadd to glupsch doch stött em an sin'n Büdel.
Dunn künn nich Junker em, nich Frölen redden,
dunn kreg de Jäger Prinzen an'n Strick
un bünn em af sin blank oll sülwern Halsband
un nehm em mit sick nah dat Margellock
un schöt ahn eenzigst Gnad em vör den Brägen.