So set se in ehr Kamer dor
un weent un stähnt un sär:
»Wat de anner sprök, is worrn nu wohr,
min Storm de kümmt achterher;
sin Fust was groff, un sin Hoor was gäl;
he hadd, wat een hebben möt –
een Hart vull Leew, 'ne ihrlich Seel
un'n still un tru Geblöt!«