Dor an de Mür dor ünnen
dor stahn twee smuck lütt Böm,
twee stur teihnjohrig Linnen –
un mank se liggt een Steen.
Dor sett't de oll Mann dal sick;
de Tit, de nu vergahn,
kümmt wedder denn; denn bringt de Dod
in sin oll Hart sin bitter Not
un in sin Og 'ne Tran.