Man kann ni seggn, wat in en Minschen stickt,
Un węten, wat der ut em digen kann.
Noch jedesmal, wenn'k dœr de Heiloh fahr
Un hier int Sand de Höchden langsam ropkam –
He's banni krall, de Pęr hebbt nog to krabbeln –
Un so de Pahl toeerst herœwer dukt,
Gemähli länger, as man höger kumt,
Un eensam as en Karkthorn œwert Moor:
So seeg ik jümmerfort de groten Ogen
Un wa he ęr de dicken Flechden afsnee –
Dennößen keek ik weg, wer much dat sehn?
Dat muss Een inne Dröm je wedder vœrkam!
Un rein so smuck, un witt, un as en Lamm!
Wer kunn dat denken de ęr fröher kenn? – –