»Na«, fröggt de Fru, »wat sünd för Saken
Denn gaud dorför? Wat's denn tau maken?«
»Tau maken? – Je«, seggt Jakob Kalw,
»Tauirst nem wi hir dese Salw
Un ward'n em dat Gesicht insmeren,
De ward de bösen Dünst vertehren,
Un denn«, un leggt den Finger an de Näs',
»Heww'n Sei kein Roborantium?«
De Fru, de steiht as in den Däs'.
»Dat nich.« – »Villicht ein Mitigantium?«
»Ne«, seggt die Fru, »dat ick nich wüßt.«
Je, seggt uns' Jakob, etwas müßt
Noch uter sine Salw gescheihn,
De Salw, de ded dat nich allein.
Ob sei kein Surkrut nich hett?
Dat hett sei, ja! »Denn nemen S't«, seggt Jakob,
»Un slagen S't in 'ne rein Salwjett
Un legg'n S't den Kranken up den Kopp!«
Un geiht nu 'rut un seggt adjü.