Kum is hei furt un achter'n Äuwer hen,
Dunn schüwwt uns' Schauster Draht sick denn
Ganz sachting ut de Dannen vör.
»Süh so, lütt Kälwing! Nu man her!«
Un knapp is de nu in de Dannen rin,
Dunn kümmt uns' Slachter Klein, vergnäugt in sinen Sinn,
Mit sin Por Schauh heranne dragen;
Doch as hei stiggt up sinen Wagen,
Wo – Dunner, Lüchting! – ward em dor!
Dor ward hei nu mit Schrecken wohr,
Dat em sin Kalw taum Düwel gahn.
»Dor möt en Weder rinne slahn!«
Hei rönnt herüm un geiht un löppt
Un horkt un lurt un steiht un röppt:
»Min Kalw! Min Kalw! Min schönes Kalw!«
Hei löppt un rönnt dat Stadtholt halw
Hendörch, hei löppt den Weg taurügg –
Sin Kalw is weg, sin Kalw bliwwt weg.