Mumme sin Knechen un Dierns harrn ęr Stuv rut na'n achtern bi'n Pesel,
De kunn uns ok nix vertelln, un Een arm Diern muss wul swigen,
Dat weer en Stukel un dof, witlöfti vun Mumme sin Fründschop,
Keem ok int Jahr ni to Strat, un eet ęr barmhartige Gnadbrot.
As ik ęr doch enmal drop bi'n Kopmann, wo Mumme Taback hal,
Wink ik ęr to mitte Hann' un schreeg inne Ohren: Johanna!!
Och! wat mak se'n Gesich un keek, as wenn se verblixt weer,
Neem denn de Eck vunne Schört un wisch sik de Ogen un sä denn:
»Weent jümmer los, jümmer los« – un mit dem so streek se ut Hus rut.