Nę! nę! do weer dat fröher 'n anner Tid,
Do sungn doch nich int Vœrjahr al de Grillen,
Un de Verstand de keem eerst mit de Jahrn,
As Peter Bur noch lęv, de Dubenkönig,
Un bummeln Hans un Krüschan Pipendeckel –
Bur Peter sä ni anners as de Hœv,
He fung em oft en smucken Prüker weg –
Un grote Jab, de lewer Höhner greep.
Wat weer't en Tid, wat weer dat do vœrn Lęben!
Grot Jab wahn bi den Pohl int lüttje Hus,
Dar wussen domals grote Eschen rum
Un um den Kruthof harr he'n hogen Wall.
De Jakob sä, dat weer sin feste Burg.
He weer Een vun de graben Æwerelfschen
Un harr en heel verdreihte, dwattsche Sprak,
Snack jümmer vun sin »Wörteln« un »Artüffeln«.
Dar seeten wi in Summer oppe Grasbank,
Un Peter Bur un Krüschan streden sik;
Grot Jab vertell uns Dünjens merrn dermank
Un putz sin holten Sleev un Spillbomlępels,
Ik sä mitünner: Jakob Lępelfręter,
Denn war he splitterhagelrasend dull
Un schull – em kunn de Döwel nich verstan.