Spęln dę se weni as Kind: dat kunn ol Mumme ni liden,
Utgan – dar gev he nich um, un sin Hus – dar weer uns dat gruli.
As wi nu opbędn harrn – Johanna weer wücke Jahr jünger –
Kreegn wi ęr kum mehr to sehn, as nößen des Abnds bi'n Persepter
Un oppe Strat dann un wann, wenn se hingung oder to Hus leep.
Vœrjahrs – dat twete darna – se harr Winters vœrhęr inne Kark będn,
Seetn wi ok Schummern to spinn' – dat weer jüst so luri int Wedder,
Summer un Winter de scheedn sik, an Hęben hung swar en Gewitter –
Dats mi noch jüst as vundag' – un all de Finstern weern apen –
Wi sungn: »Willkommen o sęlger«, dat weer do vœr korten eerst opbrocht, –
Sieh! dar keek Een int Finster, un jede reep: Hannchen ut Frankrik!
Alle weern still as en Mus un dat Singn keem op eenmal int Stocken,
Awer se będ uns mit Eens: wi muchen dat Leed doch to Enn' bringn.