De Moder stunn un lęs' ęr ant Gesich,
As spegel sik ęr ganze Freid darin,
Ęr ganze Staat, de Stuv mitsams ęr Heinri.
Se mark ok glik, wat Nawersch fragen wull:
»Min Mann is al to Feld un süht na't Land,
Ik lur all lang, he hett noch gar ni drunken.«
Denn ünnert Spegel damp de Kaffeekętel
Un blau un witte Tassen stunn' torech.
Se snacken noch, do war dat buten lud:
En raschen, fasten Schritt un denn noch een,
En harre Stimm un Spręken keem der neger,
Man hör en Hund sik freiden un Gebell
Un darop trędn twee Mannslüd inne Dœr,
De een op Stęweln un mit Hot un Stock,
En breden Mann mit deepe Pockennarben,
De anner keem in Tüffeln mit en Pip.
»Gun Morgen, Hansohm! Krüschan büst du dar?
Kumm bald wedder, Nawersch! Gat man in!
De Kaffe wahrt al lang, du büst wul möd!«
Un darmit heel se wit de Dörnschdœr apen.