Denn geit he wedder langsam op un dal.
Wat schall man don? Gedanken hebbt ęrn Gank,
Un op de Heiloh stöt se narbens an.
Dar fleegt se, as en Holtduv langs de Marsch –
To Hus, to Hus! süh an! wa hett se't ili,
Un is al bi de Höchden ut't Gesich.
Wul œwert Moor – dar flog se so to Tiden,
Wenn he un Obbe arbeidn bi den Törf;
Wul dörch de Abendluf – hoch œwern Eschbom,
Wenn se in Schummern seten vœr de Dœr.
Do weer dat schön! do weer dat all so ruhi,
Un Morgens weck se nich de Larmkanon.
Denn wanner he na Hansohm un de Mœl
Un hin un hęr vunt Hus, as nu dat Denken.