Tau »Weit nich wo«, dor wahnt Herr Holtermann,
De kreg mal in sin leiw Gesicht
En Anfall von de fleigend Gicht.
Dat knep un ret un packt em an,
Dat purrt un bohrt in't Fleisch herümmer,
Un wat för Druppen hei ok sluckt
Un wat sin leiwe Fru ok brukt,
Je, dat würd slimm un ümmer slimmer.
Drei olle Wiwer pusten nu:
»Dor sprüngen twei Kirls woll äwer den Tun,
De ein, de was blag, un de anner was brun.«
Helpt allens nich. »Na«, seggt de Fru,
»Fik, lop nah unsen Dokter hen,
De kennt uns' Vadern sine Gicht
Un kennt ok sin Naturgeschicht.«