Ębn is de Hadbar kam, he's oppe Schün,
He wannert langs de Föst un kikt int Nest.
Dat's wat verfulln; he stellt sik op klappert:
Das doch je Fröhjahr na en harren Winter!
De Lurken singt, de Luf is hoch un wittli,
En echt Gewülv ut Steenbrügg, süden op,
Warm awer scharp, Een släpert Kopp un Hart,
As in en Dusel hört man Spree un Kiwitt. –
Dat Feld is ok noch, as en Vett des Morgens,
Wat tuseli, wo Snee un Winter raut hebbt,
Doch iwri platschert all de lütten Water
In Rünn' un Rilln, ut Mus- un Mullwarpslöcker,
Un klar sünd Bęk un Gröben bet ton Grund.
Wa lacht dat eerste Grön ni anne Kanten,
Un hin un wedder lurt en Botterblom,
Un Wippsteert hüppt behenn' vun Priel to Priel,
Un Spatz int Dörp hollt Klubb un räsoneert.
De Larm stickt an, as Lachen: Kinner singt,
Dat Fröhjahr hett en ganz besunnern Ton,
Sogar de Gös' un Kreiden passt der mank.