Oll Schmuhl stunn vör dat Stargardsch Dur
An dat Gelänner von de Brügg
Un lurte up den Luggedur,
Wil hei von den Verdeinst hadd hürt.
As Matz em dor süht up de Lur,
Seggt hei tau sick: »Täuw! Du wardst angeführt!«
De Jud, de kümmt un mahnt em wedder.
Matz stiggt von sinen Wagen nedder.
»Du hest mi«, seggt hei, »in en schönen Trubel
Dörch din verdammtig Klagen bröcht.
Wenn ick den Luggedur in russ'sche Rubel
Di nu betahl, is di dat recht?
Ick heww sei eben von de Russen kregen,
Un twors so vel, dat ick sei knapp kann drägen.«
»Ja woll«, seggt Schmuhl, »gib her das Geld.«
»Dat dacht ick mi. Süh! Dat geföllt
Di woll?« säd Matz un grep
Nah'n Wagen rupper nah sin Swep
Un tellte em, as müßt't so sin,
In sine Jack en Dutzend rin.
»Heww'ck ok kein Luggedur nich, Jud,
Tahl ick di russ'sche Rubel ut;
Du seggst jo, 't is di einerlei.
De sülw'gen Rubel gew ick di,
De mi betahlt oll Rosomi,
Un wenn s' nich klingen, klappen sei.«