Hujus, amice, tui frontem cum cerneret albi
Phoebus et artificis splendida signa manus,
Obstupet atque oculos ludentis imagine pennae
Vix saturans gemitu non sine verba facit.
Me miserum! positis cur non prudentior armis
Tunc, ubi me fugeret casta puella, fui?
Curque sequi potius volui quam mittete chartam,
Mollius ut scripto pectus amore foret?
Quam vox non tenuit, tenuisset litera Daphnen,
Alde, tarnen calamo nonnisi nata tuo.