Oll Knaksch bedankt sick denn un geiht
Un kümmt so nah de Wach hendal,
Wo Hanning hüt taum irstenmal
In vullen Stat as Posten steiht.
»Jehanning«, seggt s', »nu kümmst du fri,
Nu is de Knufferi vörbi,
Ick bün bi den Großherzog wesen,
De ward den Kirl Leviten lesen.
Doch wat hest du hir rüm tau stahn,
Kannst du nich in de Stuw' rin gahn?«
Uns' Hanne kickt sick ängstlich üm,
Ob em ok wer woll reden süht,
Un flustert sacht mit halwe Stimm:
»Hüt is min Ihrendag, leiw Mutting; hüt
Bün ick en hellisch grotes Dird
Un de dat Ganze kummandiert.«
»Ih wo?« seggt Mutter, »spaß ok man!«
»Dat will'ck di wisen«, seggt Jehann
Un treckt sin Kes'metz stramm heran
Un bröllt nu mäglich: »Wach heraus!«
Un Unt'roffzier un Attolleristen
Un Leutnant, allens stört herut.
De Leutnant fröggt: »Was ist denn los?
Schildwache, wie? Was gibt's? Was ist denn?«
Un Hanning süht so fründlich ut
Un seggt: »Ne, hir is nicks gescheihn.
Herr Leutnant, ne, ick rep man bloß,
Min Mutting wull't doch ok mal seihn.«