Do keem dar Een de Heid hentlank
Mit mischen Kętels spegelblank,
De Backen ębn so mischengęl,
Dat Haar so swart as Sott un Kœl.
De gung al oft den krusen Weg,
De bruk keen Kluwer un keen Stegg.
De keem de brune Heid hendal,
As bruk he nich den Borrn enmal.
De Hœv hett Flünk, dat Fahl hett Been,
Hest du en Minschen flegen sehn?
Un sett he œwern Gröv so slank,
So klirrn de Kętels gęl un blank,
Denn glinstern em de Ogn un Tähn
As Ębenholt un Elfenbeen.