Ut Peter Kunrad warn wi gar ni klok.
He kreeg en nien Rock, en nie Mütz,
Un vœr de smęrten Schoh 'n Paar blanke Stęweln,
Un blev doch still un arbeitsam as anners.
Doch jeden Abend, wenn't Kemedie gev,
So mak he sik al tidi oppe Been
Un stell sik ünnern Lüchter anne Wand
– De Bursche nömn em heemli Lichtenpahl –
Un weer dat ut, so gung he still to Hus.