Dat keem am Enn' doch Allens to sik sülm.
Peter Kunrad lęv un arbei' as gewöhnli;
Doch keem sin Fru man selten ut de Dœr,
De Hochtid harr ęr banni Schaden dan,
»Kemedijantsche« heet un blev se jümmer.
Se harrn am levsten nix mit ęr to don,
Se sän, se much ni spręken un ni bręken,
Weer orndli stolt un wuss ni wat se weer.
Mit Moder Kunradsch kunn se sik ni stelln,
Se munkeln gar, de Olsche harr ęr gnübbelt,
Un sän, se seet den ganzen Dag to weenn.
Kunrad war bald noch stiller as tovœrn,
Sin groten Schritt war jümmer swarer gan,
De Backen warn em krœkelich un infulln,
Dat lange Kinn noch länger as gewöhnli,
He weer toletz as Schatten anne Wand,
De Rock hung oppe Arms as oppe Stöcker.