Ol Nawer Springer nül ok ganz in Dutten
Un trock de Plinken slapri op un dal.
Doch keem der'n Slag, so hal he'n depen Athen
Un reet de Luken apen as en Schündœr
Un sä: Du großer Gott, dat is je gręsi!
Grotvader snack, as rę he mit sik sülm;
De Junge hör em half, un half dat Dunnern
In Angst; doch reep der'n Kukuk oppe Hütt,
So harr he ok wul Lust hendœr to gripen
Un gau de Lacherduv ant Been to faten.
»Wa drœhnt dat langs de Höchden«, seggt de Ol,
»Un murrt un knurrt vun Westen gegen an,
As wenn sik Haff un Hęben wat vertelln
Un wulln mal hörn, werkeen de deepste Baß harr.
Ik hol dat mit de Luft; de See is gruli.
Un wenn man oppen Dik bi Büsum steit
Un denn de Waggen all hemdsmauden kamt,
De een de anner wüthi oppe Hacken,
Un as en Slang, so wit de Ogen reckt,
Grisgrön de ganze lange Dik hentlank,
Mit eenmal gräßli an den Steenwall dunnert –
De een is noch ni weg, so kumt de anner,
In grote Paltens flüggt de witte Schum,
Un hoch derœwer fleit de Ręgenpipers,
De Mewen lacht, de Kiwitt schriggt un schellt:
Dat is en Larm, man kann ni hębn noch hörn,
De egen Stimm verdunst as ünnern Dęk.
Ik weet ni, wa se't utholt in de Hüs'
Dicht achtern Dik – de Schum flüggt anne Finstern.
Man kann sik doch an Allens wenn' un wöhnn! –
De ol Jan Schipper hett mi oft vertellt,
Man hör int Bett de Schępswach dœr de Schösteen,
As fahrn se dribens baben œwer hin.«