Illius timidis spes sit amoribus,
qui formae comitem ferre superbiam,
centenamque repulsam
leni pectore quiverit;
qui surdos tulerit tot querimoniis
postes, dura glomerat trux Boreas nives,
miraturque suam vim
tantis vincier ignibus;
qui rivalem animo viderit integro
offensum, totiens limen amabile
noctu praetereuntem,
quod vel iurgia spreverit,
iras, nequitias, instabilem fidem,
et quicquid dominae saevities tulit.
Illum mater Amorum,
mater blanda Cupidinum
tandem audit, precibus victa diutinis,
et finem trepidis luctibus imperat,
durae corda puellae
divino insiliens pede,
non oblita facis quam Cinareius
excivit iuvenis, quam Phrygius prope
Idaeum Simoenta,
quam Mars bellipotens pater.
Illi fert gremio pieno Amathuntia,
lusus, illecebras, delitias, iocos,
risus, quicquid et almo est
regno dulce Cupidinum.
En me, quem lacrimis, quem miseris modis
mersum ludibrio longum habuit puer,
spretor divûm hominumque,
en hac luce beat Venus.
O signanda dies non modo candida
nota de veteri more Cydonio,
sed sacro celebranda
nobis iugiter annuo!
Lux, qua plena meis amplaque gaudia
commuto lacrimis, quaque laboribus
munus grande reporto!
O solatia suavia!
Fallorne? an placida somnus imagine
ludit me, ut miseris questibus obviet?
An haec vera Megilla
cuius detineor sinu?
Haec, haec vera mea est; nil modo fallimur,
mi anceps anime: en sume cupita iam
mellita oscula, sume
expectata diu bona.