Up weck Fläg' spelen sei 'ne Ort von Whist,
De eigentlich ein jeder spelen müßt,
De wat von des' Ort Spill versteiht,
Wil des' Ort hellschen lustig geiht.
Dit Spill, dat spelen ehre acht:
Vir dragen't Spill ganz ornlich vör,
Vir anner sitten achter ehr
Un gewen up de Fehler acht.
Des' letzten hewwen lange Pipen,
Un wenn de Spelers sick vergripen,
Denn wisen s' mit de Pipenspitz:
»De blanke Bur ward di nicks nütz,
Ick würd den blanken Buren spelen.«
Un denn: »Holt doch, dat süll uns fehlen!
Wo ward'n wi denn sin Forschen slahn?«
Un wedder denn: »So lat doch gahn!
Wat hett uns Ruten-Säben dann?«
Un: »Ne, den nich! Wie möten jo bedeinen.«
Un: »Ih, bewohr! Na, dat wir nüdlich!
Wo so denn Trumpf? Sei heww'n jo keinen.«
Un ok de Spelers alle vir,
De reden mitenanner düdlich.
Ein jeder hett so sin Manier,
De kennt sin Mann denn ganz genau
Un snitt sin Utspill dornah tau,
Un denn, natürlich, wenn s' sick nich verstahn,
Denn ward dat Spill en beten unnerbraken
Un ward denn richtig dörch irst spraken
Un kann denn nahsten wider gahn.
Blot mit Cajenne, Grang un Null,
Dor ward dat Spill en beten dull,
Denn dat ward mit Fautpedden spält,
Un wenn dor ein den richtigen verfehlt
Un sick nich up den Tritt versteiht
Un den verkihrten pedden deiht
Un peddt tau dull
Un peddt stats Null
En slichten Grang un wenn he
En Likdurn peddt gor stats Cajenne,
Geiht't unner 'n Disch gefährlich her.
Sei stöten sick de Krüz un Quer,
Un ick bün nich recht girn dorbi,
Denn't Ganze ward Schikaneri.
Doch dese Ort kümmt selten vör,
Wil dat dat Fautpedd'n un dat Tahren
Irst möt besonders utmakt warden.