»Je Mudder, 't is woll an de Tid,
Dat Fritz sick in de Welt ümsüht.
Hei bliwwt süs heil un ganz perdollsch«,
Seggt Bur Swart tau sine Ollsch,
»Süh, morg'n is Johrmark in de Stadt,
Dor künn hei sick denn mal eins wat
Versäuken un de Kauh verköpen
Un up den Mark en beten rümmer ströpen;
Denn Viehsionochnomi un stolzen Dünkel
Un ok Kultur der Welt mit mang –
Wer de nich hett, de bliwwt en Slüngel,
De bliwwt en Klas sin Leben lang.«
»Mit de drei Ding', dor hest du recht«,
Seggt Mutter Swartsch, »dat heww ick ümmer seggt.
Doch kik em an. Süh! Viehsionochnomi, de hett'e;
Von Mul un Näs' ganz nüdlich lett'e.«
»Ih ja! Dat geiht mit de Viehsionochnomi,
Hei hett so wat Absonderlichs von mi« –
Oll Swart, de hadd ganz brandrod Hor
Un kek mit't ein Og ganz verdwas –
»Mi dücht, hei glikt mi ganz un gor,
Dat heit, as ick noch jünger was.
Na, mit den stolzen Dünkel het't kein Il,
De ward sick finnen mit de Wil,
Wenn hei man irst de Drittel wohrt,
De wi för em tausamensport;
Doch äwerst mit Kultur der Welt,
Dor is't noch leg mit em bestellt,
Hei kann noch nich en Spirken sprichen,
Versteiht noch gor nicks von den Handel
Un von de Kniffen un de Slichen
Un führt noch so'n burschen Wandel:
D'rüm sall hei hüt herinner in de Stadt,
Dormit hei'n beten plitscher ward. –
Fritz! Hür, min Sähn, du sallst hüt nah de Stadt
Un sallst den Strimer uns verköpen.
Doch irstens will ick di noch wat
In din Gedächtnis rinner knöpen:
Drink di nicks unner dine Huw,
Un spuck de Lüd' nich in de Stuw,
Wenn di wer grüßt, denn segg 'schön Dank',
Un fret di nich in Honnigkauken krank!
Putz mit de Fingern nich de Näs',
Un gah nich rüm as in den Däs',
Un Prügeli gah ut den Weg,
De Katt lickt di nich af de Släg.
Un 'n beten ok in acht di nimm,
Un lop kein lütte Kinner üm,
Un lat di nich von jeden brüden
Un von den Krabbenwagen äwerführen.«
»Ih, Vader, wat hewwt Ji för Not?
Ick lat de Botter von dat Brod
Mi ganz gewiß nich runner nemen.
Doräwer bruk J' Jug nich tau grämen.
Ick ward den Strimer woll verköpen,
Ji brukt mi gor nicks intauknöpen.
Un denn, von wegen't Näsenputzen,
Dat brukt Ji gor nich uptaumutzen.
Ji denkt woll, Ji allein sid klauk?
Irst nem'ck de Fingern, denn den Dauk,
Un mit de Släg! Lat sei man kamen!
Korl Witt un ick, wi holl'n tausamen.«