As he dunn rankem, säd oll Reuter:
»Kriggt He denn, Stoffer, nie eens nog!
De Prädigt jidwermal ümgeiht He,
man nie un keenen Dag den Krog!
Versteiht He sick denn nich to faten,
versprök He mi nich fast un stif:
Wenn He dat ded, He künn't ok laten –
un wedder hett He vull dat Lif?!«