De Ostsee is je'n Pohl:
Awer de Floth, de is dull!
Dat kregen wi to węten.
Wi keemn vun Gündsit,
Scheetprügel mit,
Nix vergęten,
Stęweln bet an Liv
Węgen de Slick
Achtern Dik,
Hagelbütel stif,
Pulwer 'n ganz Pund,
Ok en Hund.
Gut!
Wi keemn un gungn rut
Oppen Strand –
Kridenwitten Sand!
Platt as en Dęl un riffelt,
As weert vun en Fligersche knüffelt,
Un wülpt un rillt mit en Hark
Vun Wörden bet de Möldorper Kark.
Jung! Wat en Platz to daben:
Keen Steen ann Grund,
Vun Muscheln allns bunt,
Un de blaue Hęben der baben, –
Un wo he sik streckt
Un as en Stülper de Eer bedeckt,
Wo de Welt is tonagelt mit Bręd,
As in Ditmarschen geit de Ręd:
Dar sühst du en blanken Glęm,
En sülwern Stręm,
Man blot as en Schimmer un Lich:
Dat is dat Haf!
Dat treckt der heraf,
Dat störrt der herop
In vullen Gallopp
Un jagt di en Hasen to nich!