Do seeg de Fru na Anton, fat sin Arm
Un sä in pisseln: Och de arme Jung,
Wat meenst du, is he nich vœr di to bruken?
Un Anton düch, he muss em man beholn;
He weer wat fin, doch flink un banni schier,
Un al vun Höchden as sin öllsten Sœn.
He dach: de's ok noch orri junk un smidi,
Wat Eenn versmitt, dat künnt de Twee wul dręgen,
Un seggt: He hœp, he war sik orndli nęhm
Un nich keen Slöpendriwer warrn un Slüngel,
As nu de meisten annern, un ni musen,
Un ok ni trętsch un nücksch un unnütt węn:
So kunn he blibn, so wull he em beholn.