Dit Ręken un Beręken un Belurn
Un Snack un Schachern is mi rech toweddern!
Ik löv, dats inne nie Welt ni nödi.
Dar kofft man sik sin lütten Placken Land
Un bud em an un süht sin Saken wassen
Un denkt: dat is de Lohn vœr sure Arbeit.
Denn hett man hier ok Sęgen op sin Feld,
So weet man kum, wovęl de Staat noch aftreckt;
Mit all de Stüern ward't je ümmer arger.
Un all de feinen Herrn mit Brill un Stock
Un Wętenschop un Hochdütsch un wat Anners –
Ik hör je oft int Weerthshus wat se snackt,
Dat Meiste is doch luter Klœneri;
Un dochen süht man jümmer eerst nan Rock
Un ward de Kęrl mitünner gar ni wis –
Nę, as ik segg, dat is ni uttoholn!