Bi'n Steindur stunn en Hümpel von Studenten,
Un de sünd, as jug dat bekannt,
In ehren Kopp vull allerhand
Verfluchte Faxen un vull Fis'matenten.
»Hürt!« seggt von ehr denn nu de ein –
Hei hadd 'ne krumme Näs' un lange Bein,
Mit Vadernamen heit hei Rein .... –,
As hei den Buren ranne kamen süht,
»Nu stellt jug all en beten wid
Hir utenein un makt genau,
So as ick jug dat heiten dauh.«
Hei seggt dat Volk denn nu Bescheid,
Un jeder Hasenfaut, de deiht
Nu richtig ok, wat em is heiten word'n.
Un mit sin Kalw ledd't ranne nu Madaus!