Do trę en hogen Burschen rut ut Korn
In korte Jack un mit en Kluwerstaken.
He geit in raschen Schritt noch œwer'n Koppel,
Dweer œwert Stück, bet an den Appelhof:
Nix as de brede Graff is twischen Beiden.
Mit sękern Arms un Ogen sett he an
Un deit en Satz un swęvt na anner Sit.
Twee Arms un Ogen nęhmt em in Empfang.
Dat Glück is still – se treckt sik deep in Schatten. –
Summt dar de Im? Sünd dat de Wörner Klocken? –
Den Sünn liggt hitt opt Feld, in Garn is Schatten,
Dat Korn bewęgt sik lisen op un dal,
Un ut den Blomhof kumt en lisen Flüstern.