De Hun'nratschonen wiren all tausamen,
De Saal was vull von Herrn un Damen,
De Ball, de was in vullen Gang'n.
Ick künn tau keinen Slap gelang'n
Un ded in't Bedd herümmer rang'n.
Ick wölterte un wäult mi rümmer,
Un wenn ick dacht, nu slöppst du in,
Denn weckte mi de Trumpet ümmer;
Denn de oll Wand, de was man dünn,
Un von min Lager Wand an Wand,
Dor stunn so'n Bengel von Muskant,
De blos de Trumpet niederträchtig slicht
Un denn so lud, as güng't tau't Jüngst Gericht.
»Ne«, segg ick, »dit's vörbi, ne, dit's
Doch rein tau dull, dit holl de Düwel ut!«
Un spring ut minen Bedd herut
Un ward gewohr, dat dörch de Dörenritz,
Wo't nah den Saal herinne geiht,
Dat Licht hendörche schinen deiht.
De Dör, dat was 'ne Flägeldör,
Un 'n groten Disch, de stunn dorvör.
»Wenn du so nah den Disch rup stegst
Un dörch de Ritz en beten segst«,
Segg ick tau mi in minen Sinn,
»Dat müßt doch recht plesierlich sin.«
Geseggt, gedahn! Bald stah ick dor
Un äwerseih den Saal fast ganz und gor
Un alltausamen, de dor wesen,
Un wo sei dor herümmer schesen.
Ick stah un kik, wo dit sick möt regieren,
Doch endlich ward de Puckel mi doch friren,
So as ick up den Disch dor stunn,
Obschonst dat was bi Sommerdag'.
Ick steg nu von den Disch herun
Un treck den swarten Kledrock an,
Den ick des Sommers ümmer drag,
Un dormit steg ick denn up't Frisch
Heruppe wedder up den Disch.
Ick stah un stah, un stah de Bein
Mi denn binah in't Liw herin.
»Ih«, segg ick, »wat en Nar ick bün!
Wenn ick hir länger will wat seihn,
Denn kann 'ck mi dat bequemer maken.«
Un as ick dat tau mi heww spraken,
Dunn lang' ick mi en Staul herup
Un sett mi dor denn baben up.
Hir sitt ick denn nu wunderschön.
Doch üm bequemer noch tau rauhn,
Weit ick nicks Beteres tau dauhn,
As dat ick an de Dör mi lehn.
Dor satt denn woll kein Rigel vör,
Un't olle Slott müggt ok nich recht mihr hacken –
Mit einmal fängt dat an tau knacken,
Sparangelwid flüggt up de Dör,
Un ick, so wohr ick ihrlich bün,
Fall in 'ne Kegelkadrilg herin.