Dat argert den Majuren sihr,
Doch wat em argert noch am mihrsten,
Dat was, dat hei tau weiten kreg,
Dat sick sin leiw Bollhagen ümmer
Mit Korten in de Tasch rüm drög.
»Ne«, seggt de Herr Majur tau sick,
»Bollhagen, ne, so geiht dat nich!
Na, äwerst marken sall hei't doch,
Dat ick em up de Sprüngen bün«,
Un geiht dorbi in't Veihhus rin,
Kickt up de Del, kickt in den Trog
Un fröggt nah dit und fröggt nah dat,
Ob't Veih dat Fauder ok woll fratt,
Un fröggt den oll'n Bollhagen, wenn'e
Mit lang Heu an tau faudern füng,
Un kümmt so nah den Middelstänner,
Wo Haud un Rock von den Hollänner,
As ümmer, an den Nagel hüng,
Un grawwelt lis' de Slipp hendal,
Ahn dat de Melkers dat gewohrten.
»Wohrhaftig ja, dor sünd de Korten!«
Un halt s' herut. »Na, täuw nu mal!«
Un geiht ganz sachten ut de Dör
Den Weg entlang de Gorenheck
Un streu't de Korten hen un her
Recht in den Veihhus-Winterdreck
Un stellt sick in dat Wagenschur
Nich wid von't Veihhus up de Lur.