»Na! denn man los!« sä se denn, un sett sik in Eck oppe Snibank;
Un as wi Anneren sungn, do hör se un wisch sik de Ogen.
»Wats dat en köstliches Leed!« so frei se sik, as wi dat ut harrn.
»Awer nu mutt ik do Stunn, dat Wedder kumt doch ni ton Utbruch,
Un de Persepter ward bös, wenn son grote Scholjung noch schulnleep.«
Darmit wünsch se Gunnacht un trippel schreeg œwer de Strat weg,
Sä ok, wenn't wedder so pass, so keem se en Abend mal wedder.