Un nu de Ollsch! Wo knickst sei, wo scharmiert sei!
Wo redt s' un ded s', un wo handtiert sei!
Wo handslagt s' mit de Hän'n, wo dreiht s' dat Og',
Dat sei up ehre dreck'ge Käkenschört herunner slog,
Bet dat den Ollen jammern ded
Un hei denn fründlich tau ehr säd:
›Na, lat't man sind! Lat't doch man sind!
Man nich dat oll Gejaumel, Kind!
Mich is all wabbelig genug im Magen,
Ick kann dat Swaltern nich verdragen.‹