Jehann, de schriwwt en schrewen Breiw
An Muttern hen nah Hahnen-Liepen:
Sin Lewen wir em doch tau leiw;
Hei müggt woll wedder Lämmer gripen,
Hei müggt woll wedder Hanschen knütten
Un achter'n Durenrämel sitten,
Hei müggt woll wedder Hamel häuden
Un wull sin Schüten nich mihr slahn,
Hei wüßt nu, wo't em sülwen dahn.
Un all de velen Scheper-Leiden,
De düchten jitzt em Kleinigkeit,
Un ok de Schap ehr Upsternatschigkeit,
De höll hei jitzt man vör Pläsier,
Denn't upsternatschte Veih up Irden wir
Sin grot Kanon un de Herr Unt'roffzier.