He ree ok ut to plögen as gewöhnli,
Doch hung he oppe Pęr, as weer he dun,
Un Abends keem he wedder, gung to Bett,
Un leeg man wücke Dag', so weer he'n Lik,
Un liggt un slöppt hier'n beten œwer hin;
Herr Docter hett den Likensteen wul sehn,
Dar steit sin Nam, un ünner: Treue Liebe.