الحمدُ للَّهِ حمداً أَستعدُّ بهِ
لِنُصرةِ الحقّ كي أَحظى بمطلبهِ
بكَ اِستعنتُ إِلهي عاجِزاً فأعن
أَبغي رِضاكَ فَأَسعفني بِأطيبهِ
فَإن تُعِن ثَعلباً يَسطو على أسدٍ
أَو تخذل اللّيثَ لا يَقوى لثعلبهِ
وَإنّني عالِمٌ ضَعفي ولا عملٌ
عِندي يفيدُ ولا علمٌ أصولُ بهِ
وَرأسُ ماليَ جاهُ المصطفى فبهِ
أَدعوكَ يا ربِّ أيّدني له وبهِ
وَاِرحَم بهِ علماءَ الدين قاطبةً
مِن أهلِ سنّته ساهٍ ومنتبهِ
لَولاهمُ ما علِمنا ما بعثتَ بهِ
خيرَ الوَرى وعَجزنا عن تطلّبهِ
مِنهُم أبو الحسنِ السبكيّ ناصرهُ
سَقاهُ غيث الرضى الهامي بِصيّبهِ
أَهدى شِفاءُ سقامٍ في زيارتهِ
شَفى صدورَ جميعِ المؤمنين بهِ
وَرُبّ غِرٍّ غويّ ذمّهُ حَسداً
بهِ غرورٌ وقاحِ الوجه أصلبهِ
ساءَت خلائقهُ ضلّت طرائقهُ
قَد تاهَ بالتيهِ في تيهاء سبسبهِ
فَقالَ ما قالَ في السبكيّ مِن سَفهٍ
قُبحاً لهُ مِن سفيهِ القول أكذبهِ
أَوفى الجدالَ بغيرِ الحقّ مُختلقاً
ما شاءَ مِن كَذبٍ وهو الخليق بهِ
وَقالَ مُفتخراً بالزورِ مَذهبُنا
تَركُ الجدالِ وتأنيب لطالبهِ
فَاِنظر أَكاذيبهُ واِعجب لحالتهِ
مِنَ التناقضِ هذا بعض أعجبهِ
يا أيّها الجاحدُ الحقَّ المبينَ أفق
قَد طال نومكَ يا نومان فاِنتبهِ
أَهلكتَ نَفسك فاِرحمها وذَر بِدَعاً
بِها بُليتَ ودَع قولاً شقيت بهِ
لَم تجعلِ المُصطفى أهلاً لزائرهِ
بِشدّهِ الرَحل أو من يستغيث بهِ
وَكَم رحلتَ إلى أمرٍ بهِ أربٌ
مِن أمردين ودُنيا قد عنيت بهِ
وَفي المَساجدِ لا كلّ الأمورِ أتى
ذاكَ الحديثُ الّذي قِدماً سمعت بهِ
وَالإستغاثةُ مَعناها تشفّعنا
بِهِ إلى اللَّه فيما نرتجيه بهِ
وَما بذلِكَ مِن بَأسٍ ومن حرجٍ
إلّا لَدى ميّتٍ من لسعةِ الشُبَهِ
هوَ الشفيعُ لمولاه وسيّدهِ
في كلِّ حالٍ مغيث المستغيث بهِ
هوَ الحبيبُ فمَن يا قوم يمنعهُ
فَضلاً حباهُ إله العالمين بهِ
وَاللَّهِ واللَّهِ لولا اللَّهُ يضللُ مَن
يشاءُ مِن خلقهِ فيما يريد بهِ
ما كانَ يوجدُ ذو عقلٍ فيمنع ذا
مِن أهلِ ملّتهِ أو يستريب بهِ
وَأنتَ يا أيّها الإنسان ما لك لا
تُحقّق الأمرَ كي تُهدى لأصوبهِ
ها أَنتَ تزعمُ أنّ اللّه في جهةٍ
وَلا تُبالي بِتشبيهٍ ضللتَ بهِ
مِن أينَ جئتَ بذا هذا إمامكَ لم
يَقُلهُ أحمدُ حاشا أن يقول بهِ
وَسَل أبا الفرجِ الجوزيّ تابعهُ
يُنبيكَ بِالحقِّ فاِعلَم واِعملنّ بهِ
وَتَزعمُ اللَّه بالذاتِ اِستقرّ على
عَرشٍ فتُلحق أوصافَ الحدوث بهِ
وَبالتوسّلِ لا ترضى وتمنعهُ
تَقولُ ذلك فعلُ المشركين بهِ
نَزّهتَ ربّك عن شركٍ بزعمِكَهُ
وَلَم تنزّههُ عن شبهٍ وعن شبهِ
لَقَد وَقعتَ منَ الإشراكِ في شركٍ
مِن حيثُ شئتَ خَلاصاً منه بؤت بهِ
أَمّا الطلاقُ ثَلاثاً فالمخالفُ في
وُقوعهِ ساقِطٌ في نفس مذهبهِ
تُريدُ تنصرهُ في حكمِ مسألةٍ
أَخطا وخالفَ كلّ المسلمين بهِ
وَذاكَ أعظمُ بُرهانٍ بأنّك لم
تَستَحي من باطلٍ مهما أسأتَ بهِ
أَمّا الكلامُ بِأوصافِ الإله علا
عنِ الحَوادثِ طرّاً أَن تحلّ بهِ
فَذاكَ مَوضعهُ علم الكلام فمن
أَرادهُ فَليُراجعه يجدهُ بهِ
كَفاكِ يا نفسُ مَع هذا الخطاب كفى
عودي لصاحبهِ فهو الحريّ بهِ
وَكلُّ ما قلتُ في هذا يناسبهُ
وَهَكذا ذاكَ فيما لا يُخصُّ بهِ
تَحزّبا وغدا السبكيُّ مُنفرداً
كِلاهُما ذو اِعتداءٍ في تحزّبهِ
كِلاهُما قَد حَشا أشعارهُ سَفهاً
عليهِ زوراً وَأبدى حشوَ مذهبهِ
كِلاهُما خَلَفٌ من بعد صاحبهِ
كِلاهما مُتعدٍّ في تصحّبهِ
لَكن بينهما فرقاً بهِ اِفترقا
مَعَ اِتّفاقِهما فيما يعاب بهِ
فَالحنبليُّ لَه عذرٌ بنصرتهِ
لِشيخهِ بأباطيلٍ تليقُ بهِ
أَمّا اليمانيُّ فالمعذورُ لائمهُ
لأنّه مُخطئٌ في خلط مشربهِ
لَم يأتِ ذاكَ غَريباً في القياس نعم
هَذا اليمانيُّ قَد وافى بأغربهِ
إِن كانَ يا يافعٌ عارٌ عليك بذا
فَباِبن أسعدَ فخرٌ تفخرين بهِ
وَما تعجّبتُ مِن شَيءٍ كنسبتهِ
لِلشافعيِّ اِفتراءً في تذَبذبهِ
يَوماً يمانٍ إذا لاقيتَ ذا يمنٍ
وَإِن تجِد حشو شاميّ تدين بهِ
إِن شافعيّاً فهذا الحشو جئت بهِ
مِن أينَ فلتُرهِ حتّى نقول بهِ
هَل قالهُ الشافعي في الأمّ ليس بهِ
أَو في الرِسالةِ أَو من أين جئت بهِ
أَشيخُ شيرازَ أبداهُ وحقّقهُ
في نصٍّ تنبيهه أو في مهذّبهِ
أَوِ الإمام الغزالي قال ذلك أو
إِمامنا الأشعريّ الحبر قال بهِ
أَو قالهُ الفخرُ يوماً في مطالبهِ
أَو الجوينيُّ في إرشاد مطلبهِ
في فِقههِم ذكروهُ أو عقائدهم
جَميعُهم ذمّهُ مع مَن يقول بهِ
إذاً فقل أنا حشويٌّ بدون حياً
وَاِبرأ منَ الشافعي أنتَ الدعيّ بهِ
لَو كانَ حَقّاً حفظت الشافعيّ ولم
تَسؤهُ وَيحكَ في أعلام مذهبهِ
وَإِذا سَفِهتَ على السبكيّ تابعه
سُؤتَ الإمامَ وكلّ المقتدين بهِ
بَل سؤتَ بالإفكِ ممّا قد أتيت بهِ
خيرَ الأنامِ وكل المؤمنين بهِ
لَقَد كَذَبت وشرُّ القول أكذبهُ
إِذ قلتَ للشيخِ مِن عُجبٍ عرفت بهِ
فَاِبرز وَرُدّ تَرى واللَّه أجوبةً
مثلَ الصواعقِ تُردي مَن تمرّ بهِ
عَقلاً ونقلاً وآياتٍ مفصّلةً
مِن كلِّ أروعَ شهم القلب منتبهِ
ماضي الجَنانِ كَحدّ السيف فكرتهُ
يُريكَ نَظماً ونثراً في تأدّبهِ
وَقّاد ذهنٍ إذا جالت قريحتهُ
يَكادُ يُخشى عليه من تلهّبهِ
وَغيرَ ذلكَ ممّا قلته بطراً
اللَّه حَسبُكُ فيما قَد بجحتَ بهِ
لَو كانَ فِكركَ مثلَ السيفِ حدّتهُ
لكنتَ جاهدتَ شَيطاناً غويت بهِ
أَو كانَ ذِهنكَ يا مغرور متّقداً
كَما زعمتَ وتَخشى من تلهّبهِ
لَكانَ يُحرقُ حَشواً في الفؤاد بهِ
خرابهُ فيقيه من مخرّبهِ
أَمّا مذمّتكَ السبكيَّ فهيَ له
شَهادةٌ بكمالٍ حين فهتَ بهِ
لَو كنتَ تَعلمهُ ما قلتَ ذاك بهِ
شَعرتَ فيهِ ولكن ما شعرت بهِ
أَلا اِستحيتَ منَ المختار فيه وفي
آبائهِ وهم أنصارُ موكبهِ
آباؤهُ نصروهُ في كتائبهم
وَهوَ النصيرُ بكتبٍ حبّبته بهِ
لَو لَم يَكُن منهُ في نصر النبيّ سوى
شفائهِ لَكفى أكرِم به وبهِ
وَلاِبن تيميةٍ للمصطفى خدمٌ
لكنّه لم يوفّق في تأدّبهِ
يَقول كالمُشركين المستغيث بهِ
وَقَد عَصى زائرٌ يسعى ليثربهِ
أُفٍّ لذلك ذنباً لا أكفّرهُ
بهِ وَإِن قيلَ بَل خِزيٌ لمذنبهِ
لَكن له حسناتٌ جمّةٌ فبها
أَسبابُ عفوٍ وصفوٍ من مسبّبهِ
مِنها جَوابٌ على التثليثِ ردّ بهِ
أَكرِم بهِ مِن صحيحِ القول معجبهِ
لَم ينهجِ الرافضي منهاجَ سنّتهِ
وَلو رآهُ أراه قبح مذهبهِ
في بابهِ ما لهُ مثلٌ وواجبهُ
حسنُ اِختصارٍ فحسّن رأي موجبهِ
يَسّر إِلهي سنّيّاً يُخلّصهُ
مِن مذهبِ الحشوِ كَي يحظى بطيّبهِ
وَاِنظُر لما قالهُ السبكيُّ فيه تفز
بِأصدقِ القولِ أحلاه وأعذبهِ
إنّ الروافضَ قَومٌ لا خلاق لهم
مِن أجهلِ الناس في علمٍ وأكذبهِ
وَالناسُ في غنية عَن ردِّ إِفكهم
لِهجنةِ الرفضِ واِستقباح مذهبهِ
وَاِبن المُطهّرِ لم تطهر خلائقهُ
داعٍ إلى الرفضِ غالٍ في تعصّبهِ
لَقَد تقوّلَ في الصحبِ الكِرام ولم
يَستحيِ ممّا اِفتراهُ غير منجبهِ
وَلابن تيميةٍ ردٌّ عليه وفى
بِمقصدِ الردّ واِستيفاء أضربهِ
لَكنّهُ خلطَ الحقّ المبين بما
يَشوبهُ كدرٌ في صفو مشربهِ
يُحاوِلُ الحشوَ أنّى كان فهو له
حَثيثُ سَيرٍ بشرقٍ أو بمغربهِ
يَرى حوادثَ لا مَبدا لأوّلها
في اللَّه سُبحانهُ عمّا يظنّ بهِ
لَو كانَ حيّاً يرى قولي ويسمعهُ
رَددتُ ما قال ردّاً غير مشتبهِ
كَما رددتُ عليه في الطلاق وفي
تَركِ الزيارةِ أقفو أثر سبسبهِ
وَبعدهُ لا أرى للردِّ فائدةً
هَذا وَجَوهرهُ ممّا أضنّ بهِ
وَالردُّ يَحسنُ في حالَين واحدة
لِقطع خصمٍ قويٍّ في تغلّبهِ
وَحالةٍ لاِنتفاعِ الناس حيث بهِ
هُدىً وربحٌ لديهم في تكسّبهِ
وَليسَ لِلناسِ في علمِ الكلام هدىً
بَل بِدعةٌ وضلالٌ في تطلّبهِ
وَلي يدٌ فيه لولا ضعفُ سامعهِ
جَعلتُ نظمَ بسيطي في مهذّبهِ
نَعَم لقَد صدَق السبكيّ فيه نعم
حَكى الحقيقةَ لم يعبث بمنصبهِ
مِن أصدقِ الناسِ أَتقاهُم وأعلمهم
فَلا عفا اللَّه يوماً عن مكذّبهِ
كُتب اِبن تيميةٍ بالحشوِ شاهدةٌ
عليهِ فيما حَشاها مِن تَمَذهبهِ
ما خالفَ المذهبَ السنّيّ قيلَ له
حشو وقولُ اِعتزالٍ لا نقول بهِ
فَالحشوُ نَقلٌ لهُ والإعتزال له
عَقلٌ وكلٌّ لسنِّيٍّ بلا شبهِ
فَتلكَ أَلقابهم صارت معرّفةً
فَلفظُها الآنَ وصفٌ لا يذمّ بهِ
هَذا اِصطلاحهُم الحشويّ عندهم
ذو سنّةٍ جامدٌ في كلِّ مُشتبهِ
حَشا عَقيدتهُ حشواً يُخلُّ بما
قَد صحّ للَّه من وصفٍ يليق بهِ
فَفرقةُ الحشوِ قَومٌ قد يصاحبهم
في الحقِّ سوءُ اِعتقاداتٍ نعوذ بهِ
أَمِنهم مشبّهةٌ منهم مجسّمةٌ
لا قدّسَ اللَّه قوماً قائلين بهِ
أَمّا اِبن تيميةٍ فيهم فذو جهةٍ
بِها فأنّبه واِشكُر من مؤنّبهِ
وَذاك كافٍ بهِ في ذمّ بدعتهِ
إِذ لم يرد لَفظها فاِطرحهُ واِرمِ بهِ
وَنزّهِ اللَّه عن شبهٍ وعن جهةٍ
بِالغيبِ آمن وَصُنه في تغيّبهِ
إِذ يَستحيلُ على خلّاقِنا جهةٌ
وَالمُستحيلُ محالٌ أَن ندين بهِ
نَعَم تعقّلُ مَوجودٍ بلا جهةٍ
صَعبٌ لغيرِ نبيهِ القومِ فاِنتبهِ
فَما أتى في كلامِ الشرعِ مُشتبهاً
لِحكمةِ الفهمِ قد جاءَ النبيُّ بهِ
وَواردُ اللفظِ إن أدّى بظاهرهِ
مَعنى الحدوثِ سَعينا في تجنّبهِ
وَفيهِ سِرٌّ لغيرِ اللَّه ما اِنكَشفت
أَستارُه أَو صفيٍّ قد حباهُ بهِ
وَثمَّ معنى لذاكَ اللفظ محتملٌ
بَعضُ الأئمّةِ منّا فسّروه بهِ
وَقصدُهم واحدٌ تنزيهُ خالقنا
تَفويضُ ما جاءَ أو تأويل مشتبهِ
كلُّ الجِهاتِ علا منها ولا جهةٌ
تَحويهُ قد جلّ عن أينٍ وعن شبهِ
وهذهِ الأرضُ فاِنظرها تجد كرةً
وَفوقها العلوُ والعرشُ المحيط بهِ
وَاللَّه من فوقهِ فوق الجميع بلا
كَيفٍ وشبهٍ تَعالى في تحجّبهِ
وَفي السَماءِ وفي الأرضِ الإله أتى
في الذكرِ إنّي بَريءٌ من مكذّبهِ
ما بالُنا نحن نسعى في تباعدهِ
وَهوَ القريب وننأى مع تقرّبهِ
أَيهربُ العبدُ مِن تقريب سيّدهِ
وَسيّدُ العبدِ يَدنو حين مهربهِ
اِفرض سوى اللَّه من كلّ الورى عدماً
وَهَكذا كان معدوماً بغيهبهِ
ما كنتَ مُعتقداً في اللَّه إذ عُدِمت
كلُّ الخلائقِ فهوَ الآن فاِرض بهِ
سُبحانهُ مِن إلهٍ ليس يحملهُ
عَرشٌ بلِ العرشُ محمولٌ له وبهِ
لَو اِستقرّ على عرشٍ لكان بهِ
لِلعرشِ حاجةُ محتاجٍ لمركبهِ
لَكن عليهِ اِستوى لا كيفَ نعلمهُ
للاِستواء أوِ القهر المراد بهِ
قَد جاءَ إتيانهُ للعبد هرولةً
وَالحبُّ وَالقربُ منه مع تقرّبهِ
وَالعلوُ والفوق أيضاً والنزول أتى
وَالضحكُ مع غضَبٍ ويلٌ لمغضبهِ
وَقَد تعجّب من أشياءَ قد وردت
كَما يليقُ به معنى تعجّبهِ
وَهكذا كلّ لفظٍ موهمٍ شبهاً
فَوِّضهُ للّه أو أوّل بلا شبهِ
وَأسلمُ الأمرِ تسليمٌ يُجانِبهُ
مَعنى الحدوث كما يرضى الإله بهِ
هَذا هوَ المذهبُ المأثور عن سلفٍ
أَهلُ التصوّف كلٌّ قائلون بهِ
وَهو المرجّح عند الأشعريِّ ولا
يَأباهُ منّا جميع المقتدين بهِ
وَالماتُريديّ تَفويضٌ عقيدتهُ
وَإن يُؤوّل فلا قطعٌ لديه بهِ
مَن رامَ أَن يدرك الخلّاق فهو إذن
في غيرِ مَطمعهِ قافٍ لأشعبهِ
إِذ ليسَ يَدريه لا جنٌّ ولا ملكٌ
وَلا نبيٌّ قريبٌ من مقرّبهِ
وَحاصلُ الأمرِ أنّا مؤمنون بهِ
معَ الكمالِ وتنزيهٍ يليق بهِ
هَذي عقيدُتنا في اللَّه خالقنا
لم نحشُ لَم نَعتزل فيما ندين بهِ
وَلا نُكفّرهم لكن نُبدّعهم
في الدينِ إِذ أخطؤوا في بعض أضربهِ
إِخوانُنا أَسلموا للَّه واِجتهدوا
الحقَّ شاؤوا فضلّوا في تشعّبهِ
مَع كونهم من فحولِ العلم قد زلقوا
ببعضِ ما دقَّ في الأذهان من شبهِ
وَربّ شَخصٍ ضعيفِ الفهم سيق إلى
صوبِ الصوابِ فلم يبرح يقول بهِ
الأمرُ للَّه مَن يهديهِ نال هدىً
وَمَن أضلّ فقد حلّ الضلال بهِ
وَلَم نُخطّئهم في كلّ مسألةٍ
فَكم كلامٍ لهم فازوا بأصوبهِ
وَفي الفروعِ وباقي الدين مَذهبهم
كَغيرهم وافقوا الشرعَ الشريف بهِ
وَكُتبهم في سوى مَعنى عقائدهم
بحورُ علمٍ فَرِد منها لأعذبهِ
لَكن إذا كنتُ لم تُدرك دَسائسهم
دَع ما يُريبك تفلح في تجنّبهِ
وَاللَّه يَرحمُنا طرّاً فرحمتهُ
هيَ العمادُ لكلّ المؤمنين بهِ


Quem a favor de infelizes
Traz sempre ocupada a ideia;
E estima a fortuna própria,
Só para fazer a alheia;


Člověk zbožný, pracovitý,
pro ženu má něžné city.


»Wie steht's mit den Göttern?
Wie steht's mit den Elfen?
Was reisest allein du
Nach Riesenheim?«


¿Será que siempre esté, cara Pradina
tu larga ausencia y desamor llorando?
¿No escucharé jamás tu acento blando
ni he de embeberme en tu beldad divina?


Když Rut si vyšla na Boozovu roli,
tu velká trpkost v její duši byla;
jí smutkem zora plála po vůkolí,
jí píseň ptačí v mysl smutek lila.


I co chmury noční smutně
Bez zpěvu míjejí dni,
Až procitlé srdce k lásce,
Zpěvem slaví zbuzení.


Hieraus scheinet nun zu fliessen,
Und, weils die Erfahrung lehrt,
Kann man draus gantz deutlich schliessen,
Daß die Luft, die uns genährt,
Durch die Lunge das verlieret,
Was dem Feur zur Kost gebühret,
Und daß von der Luft das Blut
Eben das braucht, was die Gluht.


Hier wil ich gantz nicht weg! laß alle schwerdter klingen.
Greiff spies vnd seebell an! brauch aller waffen macht
Vnd flam' vnd was die welt für vnerträglich acht.
Mich soll von diesem Creutz kein Todt/ kein Teuffel dringen.
Hier will ich wen mich ach vnd angst vndt leid vmbringen
Wen erd' vnd meer auffreist/ ja wen der donner macht/
Mitt dunckelrotem plitz auff meinem kopffe kracht/
Ja wen der himmell felt/ hier will ich frölich singen.
Weill mir die brust noch klopfft/ ja weder dort noch hier/
Vnd nun vnd ewig soll mich reissen nichts von dir.
Hier will ich wen ich soll den matten Geist auffgeben.
Du aber der du hoch am holtz stehst auffgericht;
Herr Jesu neig herab dein bluttig angesicht/
Vnd heis durch deinen todt im todt mich ewig leben.


雷已先声雷隐隐
雨宜洒道即纷纷
为言风伯不须怒
天下苍生正望云


Die Muse schwieg, und ohne Säumen
Flocht sie nun mit geschäftger Hand,
Indes zu anspruchlosen Reimen
Ich ihre Worte still verband.


Co bude dál, až květiny
tam v luzích, hájích svadnou?
Co bude dál, až se stromů
ty šumné listy spadnou?
Co bude dál,
co bude dál,
až prchne máj,
až ztichne háj?


Warum gedenk ich heute der stillen Frühlingsstunde,
da ich zuerst gebebt an deinem Mädchenmunde,
zuerst an meine Brust die jungen Brüste gedrückt,
die ersten, frühen Liebesfrüchte zitternd mir gepflückt? ...


I jedli spolu; že koníček přál,
I sám i pták se hezky našupal.
Když ale parné léto přišlo k nim,
Tu hrozné hejno much přilítlo s ním.
Než na sta jich zobáčkem ptáček pochytal,
A tu koníček muk ani bolesti nepoznal.


Ó kdybych králem byl,
svým srdcem bych se v národ vnořil
a v jeho srdci stvořil bych si chrám
a jeden by nás pojil cíl! –
Než zotročovat, radš otrokem být sám,
neb Bůh člověka volným stvořil;
ó, kdybych králem byl!...


山头禅室挂僧衣
窗外无人溪鸟飞
黄昏半在下山路
却听钟声连翠微


Allor cognobbi indarno e giorni miei
avere spesi per amar Medusa,
benché morto sarei già sanza lei.


Jak slepci žitím jdeme,
blesk v cestu slít,
a než se ohlédneme,
musíme zřít,
tu dýše krás přírody
sen nesmrtelné lahody,
v tom souzvuk, cit,
a duše nejen zaplesá,
jak skřivan letí v nebesa,
chce pít, chce žít.


Pro pěstě heroů jsou ořů hřívy,
ty musíš v pole vyjít časně z rána,
ne lítat, clona mlh kde zlatem tkána,
leč tuhý křemen kde sní rodné nivy.


Svých hříchů odpuštění v chrámě ždali
a pranýřem hřích bližních potrestali.


Wen trägt man dort so blutig heraus?
Er fiel vom Gerüst am Herrenhaus.


O schönheit der naturen!
O wunder lieblichkeit!
O zahl der Creaturen!
Wie streckest dich so weit?
Wer wolt dan je nicht mercken
Deß schöpffers herrligkeit/
In allen seinen wercken
Gantz voller zierlichkeit.
O mensch ermeß im hertzen dein/
VVie vvunder muß der Schöpffer sein.


تَخَيُّلٌ مِن بَني الدُنيا غَدا عَجَباً
لِلمُفكِرينَ وَكُلُّ الناسِ مَحسورُ
كَأَنَّ إِعرابَ أَغرابٍ ثَوَوا زَمَناً
بِالدَوِّ فينا بِحُكمِ النَحوِ مَأسورُ
فَناطِقٌ يَسكُنُ الأَمصارَ مِن عَجَمٍ
نُطقَ اِبنِ بَيداءَ لَمّا يَحوِهِ سورُ
وَناظِمٍ لِعَروضِ الشِعرِ عَن عُرُضٍ
وَما يُحِسُّ بِأَنَّ البَيتَ مَكسورُ
وَمُغتَدٍ بِحِبالِ الصَيدِ يَنصِبُها
كَيما يَفيءُ لَهُ مِن ذاكَ مَيسورُ


十日平原酒未醒
千回谑浪不曾停
从他娄水能如眼
可似王家伯仲青


Ich seh', ich seh'! Sie schreibt mit ew'gen Zügen
Hier das Gesetz und dort des Handels Glück
An beide Pfeiler, schreibt hier Ruhe, dort Vergnügen,
Hier Rußlands Huld und dort der Sonne Blick.
O kommt, die unsre Freude loben,
Und schreibt mit patriot'scher Hand,
Als Krone, mitten oben:
» Gott und dem Vaterland! «


彩云声断玉箫寒
几许幽情欲话难
尽日伤心人不见
一帘风雨杏花残


onların işi, fiili âlemin rahmeti


A vše je mimo nás – oblaky, loď – kdes jdou a svítí –
ó nech je plout!


Io per me prego quell'Amor che solo
I petti, o vili o rozzi in van percuote,
In me s'annidi, e mai non spieghe il volo.


Obrysy ostré, a souladné
barvy dost lahodí oku –
vše to jest jak dílo důkladné
malíře z třicátých roků.


E' par così, ser Ciacco, che tu goda
quando tu apri affacto la cloaca
a quel tuo cecco et nuoti in quella broda.


白雪阳春谁会弹
莫愁天下赏音难
江门夜半看明月
想到朱陵青玉坛


Risposi: "Sei bimba e non sai
Per sempre che voglia dir mai!"
Rispose: "Non so che vuol dire?
Per sempre vuol dire Morire...
Sì: addormentarsi la sera:
restare così come s'era,
PER SEMPRE!


寒食清明在客途
片帆飘泊老无庐
松楸方念无人扫
忽见江边獭祭鱼


Schände nun nicht mehr die Blume
Meiner Freuden, niedre Schmach!
Schleiche, bis zum Heiligtume
Frommer Unschuld, nicht dem Ruhme
Meiner Auserwählten nach!
Stirb nunmehr, verworfne Schlange!
Längst verheertest du genug!
Ihres Retters Adlerflug
Rauscht heran im Waffenklange
Dessen, der den Python schlug.


Csendesen borulsz anyádra,
Kis szived halkan ver értem,
Hangja gyenge, mint patakzaj,
Ámde én megértem.


Wir glauben all, das Jesus Crist
widerum am jüngsten tage
Von dem himel zukünftig ist,
zu richten on all klage
Lebendig und auch die tote,
den teufel samt allen bösen
verdammen in helle note
und die glaubigen erlösen
von allem übel, angst und not,
zu leben ewiklich mit got.


Er öffnet leise mit dem Wanderstabe
Das Pförtchen, klopft dir auf die Schulter sacht
Und spricht: »Ich bringe alles, was ich habe.


Zvedne se, a z očí slzy utíraje,
bos a chud se béře z domácího kraje.


Denn das ist unser Fleisches Mut,
Wenn wir in Freuden leben,
Daß wir dann unserm höchsten Gut
Am ersten Urlaub geben,
Wir sind von Erd und halten wert
Viel mehr, was hier ist auf der Erd
Als was im Himmel wohnet.


أَيُّها الرَجلُ إِنَّما أَنتَ ذِئبٌ
في ذِئابٍ مِنَ المَعاشِرِ طُلسِ
حَقُّكَ الآنَ إِن قَلَستَ مُداماً
أَن تُداوى مِنَ الخُمارِ بَقَلسِ
شَهِدَ اللُبُّ أَنَّ ما أَفسَدَ المَع
قولَ أَمرٌ إِمرٌ بِغَورٍ وَجَلسِ
تَذَرُّ الحازِمَ الحَصيفَ مِنَ القَو
مِ غَويّاً كَأَنَّهُ حِلفُ أَلسِ
وَإِذا لَم تَنَل يَداكَ اِغتِصابي
رامَتا بِالخِداعِ كَيدي وَخَلسي
لَستُ حِفَ المُدامِ بَل حِلسَ بَيتٍ
مِثلَ مَيتٍ قَد زايَلَ النِضوَ حِلسي
كَيفَ لِلجِسمِ أَن يَكونَ إِذا أَب
لَسَ إِلفي العِقابَ إِحراقَ بُلسِ
ما لِنَفسي بَينَ النُفوسِ مُعَنّا
ةً إِذا لَم تَفُز بِطَوقٍ وَسَلسِ
لَو يُنادى في كُلِّ سوقٍ عَلَيها
ما اِشتَراها أَخو رَشادٍ بِفَلسِ
قَدَرٌ يُسمِنُ الحَصاةَ فَتُدعى
جَبَلاً أَو يُذيبُ رَضوى بَهَلسِ
كَيفَ تَهديكَ لِلخَفيّاتِ عَينٌ
لا تَرى الآلَ في مَهامَهَ مُلسِ


Ty jsi tolik rád se práva nižádného
nevzdal jako svého práva otcovského;
ano nelitoval’s při tom ani věna,
když se byla stala ze tvé dcery žena.


Nun, adeliger Schuft, Verbrecher,
Der frech betrogen und geraubt,
Nun ist's, den Unsern dich zu nennen,
Uns bürgerlichem Pack erlaubt.


Her bloom was like the springing flower,
That sips the silver dew;
The rose was budded in her cheek,
Just opening to the view.


Criseida alquanto arrossò vergognosa
udendo ciò che Pandaro diceva,
e risembrava mattutina rosa.
Poi ta' parole a Pandaro moveva:
— Non ti far beffe di me, che gioiosa
d'ogni tuo ben sarei. Poco doveva
avere a far colui a cui io piacqui,
che mai più non avvenne poi ch'io nacqui. —


A slunce kráčí po růžích a zlatě,
hle zvědavě juž k vísce hledí, k chatě
a dítko na kolébce zulíbá...
I zkájí matka oko v jeho líčku,
a pohnou-li se víčka andělíčku,
hned sladce zpívá, zlehka kolíbá.


Wie mich nur die Feinde wünschen, wurde ich, o Freund, durch dich,


何处金钱万朵开
举杯相对问谁栽
风清霜白真堪赏
疑是原从栗里来


Ein Löw', ein junger Löwe brüllt,
Und schreckt mit aufgesperrtem Rachen,
Den bald der Klauen Beute füllt,
Und Blut und Geifer triefend machen.
Der Hirten Menge schreit ihn an,
Daß Berg und Thal es hören kann;
Doch darf in ihre Menge stören?
Sie scheucht ihn nicht: er würgt und schnaubt,
Und kann mit dem, was er geraubt,
Zurück in Wald und Höhle kehren.


Svůj Patmos každý má; na břehu moře
já prožil svůj, když kalnou vlnou lítal
pochmurný vítr, Orion co čítal
hvězd rozptýlené stádo po obzoře.


Běduješ, že malbě nerozumíš
A že hloupě i na mistry čumíš,
Že pro hudbu tupé ucho tvé;
Věda prý jest tvému vtipu temná,
Duše tvá věcí takých nejemná
Jinam že tvou pilnou snahu zve;
Nevěřím, ač by ses před mnou dušil;
Jaký duch, jenž ducha by netušil
A zadal nebes dědictví své?


Que, si la Destinée est à ce point clémente,
La nuit m’ensevelisse et le vent me lamente !


Cualquier mostrenco aconsonanta y rima;
un soneto se empuja en tres tirones,
se apechugan los sesos y a trompones
se emplastan ripios, se recorta y lima


Und sie freute sich des schönen
Meeres, und mit Schmeicheltönen
Sprach sie zu dem Element:
»Schöner Gott! du solltest trügen?
Nein, den Frevler straf ich Lügen,
Der dich falsch und treulos nennt.
Falsch ist das Geschlecht der Menschen,
Grausam ist des Vaters Herz,
Aber du bist mild und gütig,
Und dich rührt der Liebe Schmerz.


Quando doveva, ohimè, l'arco e la face,
l' una spenta del tutto e l'altro stanco,
a questo ardito e tormentoso fianco
per suo gran danno e mio, troppo vivace,


Komm, las dich in ein Kloster führen,
Wozu der Abt den Schlüßel trägt
Und Amor über alle Thüren
Dies in erhabner Schrift geprägt:
Zu unsrer lieben Frauen Orden
Ist dieser Ort gewidmet worden.


Não
sei se ainda habito
a tua memória
se nada mais que um acidente
um descuido
a cedência de um momento
algo que se apagou
para acalmar a consciênci
Sei que esse foi um tempo
com sabor a estio
na tua boca quente
e que o teu corpo foi meu
em plena primavera


Aller Trost und alle Freude
Ruht in dir, Herr Jesu Christ;
Dein Erfreuen ist die Weide,
Da man sich recht fröhlich ißt.
Leuchte mir, o Freudenlicht,
Ehe mir mein Herze bricht;
Laß mich, Herr, an dir erquicken;
Jesu, komm, laß dich erblicken!


És ez a nép egyre lót-fut,
Föl s le nyargal,
Nem nyugosznak, dörömböznek
Éjjel-nappal.
És nekünk e zaj, mely soha
Nem szünik,
Oly nagyon fáj és oly nagyon
Jólesik!...


Jsou rány, které ticho léčí, a když mimo nebezpečí,
je přístup k žití zavátý,
tož trávíte bez vášní žravých, za připomínek popelavých
v svém pokojíčku s muškáty.


Was mit Begeist'rung dein Gemüth durchdrungen,
Im Hasse macht es meine Brust erkalten,
Was meines Hoffens freudigstes Entfalten
Scheint aus der Hölle dir emporgedrungen.


Testvéri kéz és forradalmi csók:
egy ércgyürűbe forrnak milliók.


Skromně statku
má jen – žel!
kozu, chatku,
oulek včel,
zahrádku a na ouvale
neúrodné pole malé.


Já ondy s fioriturou, jak se říká,
jsem pěl... nu, píseň hezká...
a tleskali mně! Či, když osel hýká,
snad panstvo s gustem tleská?


por declarar que en esa sombra esquiva,
quien en polvo y ceniza se convierte,
contra las mismas fuerzas de la muerte
queda por fama eternamente viva.


Se soubesses como ainda amo as rosas,
talvez não enchesses as horas de pesadelo
Mas tu esqueceste muita coisa!
Esqueceste que as minhas pernas cresceram,
que todo o meu corpo cresceu,
e até o meu coração
ficou enorme, mãe!


Denn sein Sohnesherz erkannte:
Derer, die er Mutter nannte,
Roter Schweif war dies,
Eh der Menschen Eigennutz und Tücke,
Kalt der andren Gottgeschöpfe Glücke,
Unbarmherzig hin sie morden ließ,
Daß des stolzen Schweifes Röte
Als Perücke
Jener Dame Hauptschmuck böte.


Rings Stille, so tief, so frühlingsklar!
Im Holze pickt nur der Häher.
Der Kaiser wird den Alten gewahr
Und winkt ihm gebietend: Näher!
Er spricht, – o wie vom verhaltenen Groll
Die Lippen ihm fahl erbleichen!
»Vernahmst du den guten Rat? Ich soll
Mich mit Rebellen vergleichen!«


Gönnt doch dem kleinen Wintergast
Im warmen Zimmer Ruh und Rast.
Da draußen ist gar schlimme Zeit,
Es stürmt und regnet, friert und schneit.


Tu pláč a tam hlasné klení,
náhlý útěk, tíseň davu,
a z té vřavy jeden výkřik,
jako blesk když z mračna letí:
„Mor je tady! mor je tady!!“


My nepřáli si vojny... My se chvěli
o svoje bytí v děsném jejím víru;
a zas když Mír! Mír! sténal svět kol celý,
my mlčeli... my nepřáli si míru.


Пред испанкой благородной
Двое рыцарей стояОба смело и свободно
В очи прямо ей глядяБлещут оба красотою,
Оба сердцем горячи,
Оба мощною рукою
Оперлися на мечЖизни им она дороже
И, как слава, им мила;
Но один ей мил — кого же
Дева сердцем избрала?
«Кто, реши, любим тобою?» —
Оба деве говорят
И с надеждой молодою
В очи прямо ей глядя


Congionger vòi il salice a l'oliva
e la cornice a la bianca colomba:
Angel traria cantando un huom di tomba,
io non movrei una persona viva.


Kdybys, ptáčku, letěl,
někam po mé vůli,
už by stokrát syneček mne
vroucně objal v půli.


Du Zierliche, Leichte,
Wenn ich dich erreichte.
Du Feine, Zarte,
Warte nur, warte.
Wenn ich dich fing'?
Solche zierliche Dinger
Fasst man mit Daumen und Mittelfinger,
Wie der Knabe den Schmetterling.


Verruchter! rief ich, Elender du!
Und merkte im Zorn nicht, wie sachte, sacht',
Der Neid sich regte, die Gier dazu,
Die Eifersucht ihre Klauen krallte.


Vier Männer zogen sich zurück,
Schlossen sich ein, und drei
Von ihnen versuchten ihr Glück,
Spielten Karten.
Draußen im Garten
Blühte der Mai.
Im schwülen Zimmer saßen die
Männer bei ihren Karten.
Ihre Weiber ließen sie
Draußen weinen und warten.


Poco sente il piacer chi 'l piacer tace,
e poco gode chi si gode in seno:
chi può tenere el freno
alla timida sua lingua, non ama.


Bedencke nur, wie viel ich wage
Und was ich deinetwegen thu!
Ich eile mit Gefahr und Plage
Nach deinen schönen Lippen zu
Und breche dir allein zu Liebe
Die Ketten meiner ersten Triebe.


Was glücklich ist im bunten Leben,
Das sucht des Tages holden Schein;
Im Lichte will der Vogel schweben,
Die Blum' im Lichte nur gedeihn.
Nur wem in sonnenhellen Räumen
Die Bilder kalt entgegenschaun,
Der muß aus Schatten und aus Träumen
Sich luft'ge Blüthenlauben baun.


Řekla teta teskem prochvívána:
„Propouštím tě, matko mého Pána;
ale než se vzdálíš navždy snad,
mému dítěti rač požehnat.“


路入灵峰西复西
桄榔叶暗古招提
山僧更在云深处
花落苍苔幽鸟啼


Март! Пора нам жить наруже!
Как бегут ручьи из пены!
Но недвижны в полной луже
Опрокинутые стенМного шумов, много звонов,
Мчатся конки, как живыИ стоят без капюшонов
На постах городовы19 марта 1899


Rutilante bellezza, anima degna
d'altro che d'esser onorata in terra,
sculpita nel mio cuor, ove si serra
l'eccelsa luce vostra e lassù regna;


Podzime, tajemná dobo! Ty světlem luny a lampy,
snu světlem kouzelné teskným věcí tvář oblévající!
Ty okna zalitá modrem, snu modrem oblohy, dálek,
příbytků, dusí okna teskně nám ukazující!
Čase, kdy záhadná bytost, jíž prosté jméno je člověk,
půl pravomocný občan, půl cizinec na této zemi,
víc věří v Sudiček dar, než ve vlastni vůli a moc.
Kdy se mu zdá zde být všechno určeno tajemným řádem,
mlhavou duchovou přízí kouzelně opředeno,
přízí, za jejíž konce, gestem jen duchově lehkým,
pohybem Nejvyšších Bohyň tanečně suverenním,
Moiry, k skrytému cíli, s výše své hýbají vším.


Proč asi žil? Kdož zví to po staletí?
Snad aby paprskem byl ku poznání,
jenž osvítit měl čela zemských dětí?


‒ Ah ! Le Premier que prit ce besoin insensé
De danser
Sur ce monde enfantin dans l'Inconnu lancé !


De sa porte l'esprit moderne
En vain soulève le marteau.
Biorn verrouille sa poterne
Et barricade son château.


Jaká rozkoš, jaká něha,
jaký hovor to a šum;
jara ústa roztoužilá
na rtíky už políbila
cudné poupě lilium.


Schütze meine kleine Hütte
Und erhalte dir zum Preis
Ordnung, Einfalt in der Sitte,
Redlichkeit, Geduld und Fleiß.


Kam jen hledneš ku obzoru – pole!
Dlouhé lány pestře pruhované,
stojíš na nich jak na velkém stole,
kam vždy manna chleba hojně kane.


隔岸青山拱墓门
鹃啼狐舞欲消魂
邻人时见长蛇护
千载山灵念旧恩


轻烟小雨酿芳春
草色连天绿似裙
斜日满楼人独望
断鸿飞入万重云


Kam des Wegs spät abends
längs des Stromes.
Da erdröhnte fern die Nacht
und rollte
einen Eilzug über Brückenbogen,
die gescheuchten Schatten
fahl entstiegen.
Funkelnd glitt
der Fenster gelbe Reihe
drunten mit
in schwarzer Fluten Spiegel,
drüber aber
ließ der fliehnde Kessel
seines Dampfs
langlagerndes Gewölke.
Wirr zerflatterten
die weißen Dünste
in der blauen
winterklaren Weltnacht ...
Und da kam ein Traum
in meine Seele –
und vor mir
zerflossen –
Sternennebel.


Vingt quartiers, suspendus sur leur arête vive,
En soutiennent le dôme en gigantesque ogive ;
Leurs angles de granit en mille angles brisés,
Leurs flancs pris dans leurs flancs, l'un sur l'autre écrasés,
Ont rejailli du poids comme une molle argile ;
L'eau que la pierre encor goutte à goutte distille,
A poli les contours de ces grands blocs pendans,
De stalactite humide a revêtu leurs dents,
Et, les amincissant en immenses spirales,
Les sculpte comme un lustre au ciel des cathédrales.
Ces gouttes qu'en tombant leur pente réunit,
Ont creusé dans un angle un bassin de granit,
Où l'on entend pleuvoir de minute en minute
L'eau sonore qui chante et pleure dans sa chute ;
Toujours quelque hirondelle au vol bas et rasant
Y plane, ou sur le bord s'abreuve en se posant ;
Puis remontant au cintre où l'oiseau frileux niche,
Se pend à l'un des nids qui bordent la corniche.


Vórtices del mar en las rocas, cuando
las tardes arrastran el sol abolido
al abismo negro; trágica armonía,
voces de sirenas en vagos suspiros:
Me dais miedo, cuando del puerto ya obscuro,
veo salir esos barquichuelos finos,
que inclinan sus velas, como si escucharan
del astro pretérito el hondo ahoguío.
¿Adónde vais yendo vagabundas velas?
Mi mirada os pierde: la noche ha caído.
Oigo la resaca no más... La grande duda
como al sol difunto las ha reabsorbido.
Cuando el cielo ante esa muerte de las velas,
se abre en paño fúnebre, de estrellas llovido,
temo que a las voces del barco respondan
mortuorios clamores de soles extintos.


Ji skrz játra tam svou prožene Milek Bůh
Střelou? Maloplatné jistě jest usylí
Lidské mírniti bol, jenž
Tráví zaroveň s tělem duch.


Ein' zart-verliebte Braut/
Die erst vertraut/
Laßt gern zuruck
Den Braut-Geschmuck.
Vergnügt sich wundersam
Am Bräutigam;
Muß sie auch schon
Mit ihm darvon;
Verlasset all ihr Glücke
Gern zurücke;
Die reiche Liebe macht/
Daß alles sie veracht. 7


Tys byla krásná princezna,
a já tvůj chudý páže byl,
jen měsíc slyšel nahoře,
jak jsem tě dole velebil.


Viste-lhe o cálice torturado
Da boca, e lhe provaste o mosto esverdinhado,
Bem como o de um licor feito do fel
Tristíssimo e cruel,
Só bebido por quem mora na própria dor?


bir faytonun sessizliği de bölündü


Történt egykor, hogy Rád úr
Kemény csatába szállt:
Frigyesnek hítta Csörszöt,
A szép avar királyt;
És ott, hol a Tiszának
Zuhognak habjai,
Vad tűzzel űltenek fel
Csörsz, és avarjai.
És amint összeforrott
A két király hada:
Elsöpré, mint az árvíz,
Ki rája támada.
Az ütközet kemény volt,
De gyorsan vége lőn,
Mert elfutott az ellen,
S elhullt a harcmezőn.


Un altro dice: in Budrio hieri mio padre
Fu preso ch'habitava con alcune
Genti, ch'ei non sapea, che fosser ladre.


莼丝不似藕丝轻
傍腕缠绵入手萦
漫咏东人空杼轴
西湖经纬自纵横


Ve stanu Milotově světlo vzplálo,
až ke spáči se rudým kmitem dralo –
jde měsíc již, den šerý vstává v dáli.


Ich weiß mir einen Kittel,
Geht vornen nicht zusammen,
Bin ich zu einer Ent' gegangen.
»Ach liebe Ent' gieb auch dazu,
Daß der Kittel fertig wird!«
Sprach die Ent': »Das soll geschehn,
Will dir meinen Schnabel geben.«
Ey so haben wir einen Schnabel!
Entenschnabel,
Ganskragen,
Hahnenkamm,
Nonnenkutt,
Hintenzipf,
Freu dich Mädel, dein Kittel wird hübsch!


ذاتُ دلٍّ وِشاحُها قلقُ
مِن ضُمورٍ وحِجْلُها شَرِقُ
بَزَّتِ الشَّمسُ نورَها وحَباها
لحظَ عينيهِ شادِنٌ خَرِقُ
ذَهبٌ خَدُّها يذوبُ حَياءً
وسِوى ذاكَ كلُّه ورِقُ
إن أَمُتْ مِيتةَ المُحبِّينَ وجْداً
وفؤادي منَ الهوى حَرِقُ
فالمنايا من بينَ غادٍ وسارٍ
كُلُّ حيٍّ برهْنِها غَلِقُ


Sie wechslen mit Weinen und Lachen,
Sie wechslen mit Dunkel und Hell,
Mit schimmernden Augen und Wangen
Sie wechslen ihre Röcklein gar schnell! –


يَغُضُّ الطَّرْفَ عن وَرْدِ الخُدودِ
ويُعْرضُ عن مُهَفْهَفَةِ القُدودِ
مُقِرٌّ للعَواذِلِ بالتَّصابي
مُقيمٌ للوُشاةِ على الجُحودِ
أَفادَ به الهُوى شَوْقاً طَريفاً
يُضَرِّمُ لوعةَ الشَّوقِ التَّليدِ
ومن جَوْرِ الهَوى أن راحَ يُزْجي
مَطايا البَيْنِ في أَثَرِ الصُّدودِ
وفَوقَ العِيسِ بِيضٌ وكَّلَتْنا
بأيَّامٍ من الهِجرانِ سُودِ
وغِزلانٌ تُزيلُ الوَشيَ صَوْناً
لوَشْيِ جمالِها الغَضِّ الجديدِ
إذا خطرَت فما للقُمْصِ إلا
مصافحةُ الرَّوادِفِ والنُّهودِ
هيَ الأيامُ إن جمحَتْ عِناداً
أَذَلَّتْ كلَّ جبَّارٍ عنيدِ
تنامُ وَتُطْرِقُ الأحداثُ يَقْظَى
ولوعَ الطَّيفِ بالرَّكْبِ الهُجُودِ
إليكَ فرُبَّ هاجرةٍ أفاءَتْ
عليَّ إفاءَةَ الظِّلِّ المَديدِ
أيخشى الخطب ذو قلب حداد
وخطب في غياهبه حديد
إذا لم آوِ فيه إلى ابنِ فهدٍ
فما آوي إلى رُكْنِ شَديدِ
إذا حَلَّ الوفودُ له مَحَلاًّ
غدَوا ومَحلُّهم عَطَنُ الوُفودِ
أتيتُ مُروَّعاً يهتزُّ جأشي
فأُبتُ محسَّداً يَهتزُّ عودي
فَعِشْ للمجدِ تُنْجِزُ فيه وَعْداً
من الجَدوى وتَصفَحُ عن وَعيدِ


A byť ty všecky zašly chvíle,
jak život celý v prázdno letí,
vždy cítím dál tvé ruce bílé,
jak v mých kdys počaly se chvěti.


S'io v'amo sallo ogni scabroso sasso,
sànnolo piagge e colli e fonti e fiumi
e sallo Amor che mi tormenta ognora.


أَسلَموني لِسُهادي
وَسقامي وَاِنفِرادي
أَبَداً يَنقُص صَبري
وَاِشتِياقي في اِزدياد
أَتَرى بِذِكري مَن
كُنت أَصفيهم وِدادي
مِن لَقَلب باتَ يُصلى
جَمر شَوق وَبُعاد
عَن لي يَرق كَليل
دونَهُ بيض غَواد
مثل نار قَد بَدَت
لِلعَين مِن تَحت رَماد
قَدح النار بِأَحشا
ئي مِن غَير زِناد
أَذكُر القَلب زَماناً
قَد مَضى حُلو المبادي
في دِمَشق جادَها جُو
د دُموعي وَالعهاد
فَهُوَ ما بَينَ حَنين
وَخُفوق وَاِتِقاد
كَم لَيال قَد قَطَعنا
ها بِأُنس وَاِتِحاد
بَينَ خلّان وَنَدما
ن وَعيدان وَشادي
وَمَدام مثل بَرد السَماء
في أَحشاءِ صادي
فَوقَ ديباج مِن الرَو
ض المُنَدى وَسَطوادي
فيهِ لِلأَنهار تَصفيق
كَتَصفيق الأَيادي
وَبِهِ لِلطَير تَرجيع
كَصَوت مُستَعاد
وَمَليح غَير مَأمو
ن عَلى نسك العِباد
سَلبت عَيناهُ مني
ثَوب نُسكي وَسَدادي
سَرَقت بِالسحر وَالغَن
ج رَقادي وَفُؤادي
خانَتي مِن بَعدِهِ صَب
ري كَما خانَ رُقادي
فَرَثى لي كُل مَن يَأ
لفني حَتّى سُهادي
وَبَكى لي كُل مَن يب
صرَني حَتّى الأَعادي


Nesu Ti je, nesu od Nitry a Turce,
kde královské srdce buší v robské burce,
kde jako té skále, která zdrojem puká,
z hrudi tryská bolesť a krvavá muka.


Možno, že v rachotu bubnů vstane
zase kat, strašný Knipperdolingk,
napřáhne rámě utýrané
tíží meče, jenž o špalek řink’,
možno, že požár větší vzplane
v bouřemi rozběsněný rynk.


Sol parve, e era un sol, se sol beato
fossi nel ben divin da terra scosso,
e non restassi qui preso e legato.


onde possa... Ma qui taccio,
ché non vuò che il mio Tommaso
creda ascoso un altro laccio
sotto quel ch'io parlo a caso.


Não me importa se vais,
Não tenho medo, é s
O silêncio que restar
Junto com a solidão que ficou
E sufoco com decor
Náo quero chorar, é s
Não foi eu que escolhi
O caminho que tome
Se não quero te perder,
Mas me perco no meu ego,
Mesmo assim eu me aceito,
Não tenho forças, é s
Contudo, espero, não divago,
Apenas tenho pudo
Se assim sou, não renego,
Tenho brios que sustenta
Tenho apenas eu e é s


Ein strenger Vater rief, wo du noch gerne
Gegangen wärst, dich ab von deinen Pfaden,
Daß Kindessinn vor ihm sich beugen lerne.


Minden elhigyje,
Hogy, hogy: rosszabb mindennél
Vén kofa az ördögnél!
G, G, G.
Minden elhigyje.


Akkor emlékezz rám! s jőjj el
Ahová engem temettek,
S hallgasd ott, mit suttog a fű:
Szerettelek, szerettelek.


„Srdce mi uchladlo v starosti a péči,
po práci mozolné nyní hrob mne léčí.


U pat hor již odumírá
světa shon a hluk tam tichne,
klidný horal v nedostatku
k Pánu Bohu sobě vzdychne.


إذا ضاقَ أمرٌ فارجُ ربَّكَ إنَّهُ
قديرٌ على تَيسيرِ كُلِّ عَسيرِ
وبينَ تَرَقِّي جَوزَةٍ وانحدارِها
فَكاكُ أسيرٍ وانجِبارُ كَسيرِ


Du, von dem König und dem Volke
Zugleich geliebter Anhalt ! sprich,
Ob nicht Lyäus selbst in einer Weinduftwolke
Umschwebte Deinen Tisch und Dich?


偶思暖老庖玄鲫
公遣霜鳞贯柳来
齑臼方看金作屑
鲙盘已见雪成堆


Így hangzott a levél. Jóka nem szerette,
És az egész dolgot hallatlanná tette,
Mert jól tudta, hogy már lejárt tudománya:
Nem gyógyul meg attól több király leánya.
A levél azonban, a sok követ, posta,
Egymást érte, egymás tyukszemét taposta;
Az egyik kizörget, a másik bezörget;
A szomszéd előbb kér, de azután sürget,
Azután parancsol, azután fenyeget,
Azután küld rája pusztitó sereget,
És már a lakosok, nyúzva, sütve félig,
Szaladnak előre s a dolgot beszélik;
És már égve minden határszéli falvak,
Látszottak az éjben megannyi hajnalnak.
Jóka is megszeppent, amidőn ezt látá,
Mert a katonáit mind haza bocsátá,
Kit csak egy hónapra, kit pedig kettőre,
Kit meg bizonytalan szabadság-időre.
Most, alig egy-kettő lézengvén utána,
Ily sok nép elébe annyival hogy állna?


Megmente jókedvéből
Ellenségünk kezéből,
És az ő kegyessége
Megmarad mindörökké.


Nuvens de arco-íris
traspassam as montanhas
árvores e céus


Da kamen geschwommen ein Gustav Schwab,
Ein Pfizer, ein Kölle, ein Mayer;
Auf jedem stand ein Schwabengesicht
Mit einer hölzernen Leier.


Dolce, cara e benigna mia sorella
tengo costei, e s' tu m'avessi detto
di lei il nome, già saremmo ad ella,


Ó, vy skráně, kaštanovým vlasem,
spiatým poupaty, se plnící,
ó vy zraky, blankytným svým jasem
smrtelných všech oči slnící,
ó vy vnady, pod růžovým pasem
bělostnou se rouchou vlnící,
vy mé srdce v kouzelné své kruhy
vkovaly jste zlatým kladivem,
tak že pojat mocným obdivem
vašimi své síly činím sluhy
a že přes slzavé tyto luhy
jediným jste mojím vodivem:
života kam koli vlnou, pěnou
potácen – vždy půjdu za Růženou.“


A vitória Caríssima que achaste,
Digna do raro engenho que em tudo usas,
E usaste sempre em tudo o que cantaste;


– – Ta ještě trefila to. Jen když leží.
To u nás Stránská, byl tam exekutor,
když odešel, si podřezala žíly,
tak honem na kliniku – vezli ji tam,
a tam že není příjem, není místa,
tak na německou, taky není místa,
a po Praze ji vozili tak sem tam,
až bylo po ní. – – – – To je republika!


Však s jednou myslí jsme tak jako hrady.
Hrad obstojí, byť času zhouba dlouhá
zeď hlodala; a marně soků touha
si čeká, že se zřítí na hromady.


Zieh' fröhlich, wenn erschallt das Horn,
Ein Sturm auf allen Wegen
Und wirf ein heißes blaues Korn
Dem Räuber kühn entgegen.


Zajatý přiveden do města vraždného,
V královském palácy do týdne osmého
Držen byv, pozatím do Templa* vržen jest,
Takovou pohané činili Králi čest!


Tenho medo de ver-te
necessidade de ver-te
esperança de ver-te
insipidezes de ver-te
tenho ganas de encontrar-te
preocupação de encontrar-te
certeza de encontrar-te
pobres dúvidas de encontrar-te
tenho urgência de ouvir-te
alegria de ouvir-te
boa sorte de ouvir-te
e temores de ouvir-te
ou seja
resumindo
estou danado
e radiante
talvez mais o primeiro
que o segundo
e também
vice-versa


Königsberg die Edle Stad
Giebt erst ewrem Kummer Raht,
Vnd die schöne Lunizinn
Mus begnügen ewren Sinn.


Ich liege ganz still.
Der Nachtwind rauscht leise vorbei.
Eine große Sehnsucht zieht mich noch tiefer.
Diese Sehnsucht – nach – ich weiß nicht was!
Das macht so traurig.
Ich möchte – ich weiß nicht was!
Ich denke an ferne, ferne Zeiten ...


Amor / kleiner Pfiffikus/
die bey dir nicht will/ die muß/
sälbst die durchauß Spröde;
ligt sie noch so dikk ümbflaumt/
kaum daß heymlig ihr waß traumt/
dhut sie nicht mehr blöde!
Hält sie gleich ihr Händgen
fürs gelobte Ländgen/
dräut sie dreist zu schreyn –
schon in zween Minuten/
ohne dich zu sputen/
wirstu Sieger seyn!
Keine Jungffer ist auß Stein/
alle sind auß Fleisch und Bein/
du bräuchst nur/ willstu sie gewinnen/
blohß auff ihr Vergnügen sinnen!


ret pokud hledá krásnou ženskou hlavu,
smích pokud zvoní, pokud zpívá radost,
ty světa středem jsi a světa duší.


Jön az este; mit hoz az este?
»Tejet, álmot, gyönge leánykát...«
Már a fáradt dajka, a Nap,
a jó kerítéslécek árnyát
a puha fűben
egymás mellé fekteti szépen.


Ach mich stechen im Gewissen
Dornen, und ich soll ein Bissen
Dort der Höllen-Wölfe seyn.
Jesu, treuer Hirt, wolst kommen:
Laß die neun und neunzig Frommen,
Komm, hol mich, das huntertst', ein.


Und die Jungfrau niedersteiget
Aus der Blumenlaube Glanz;
Traurig sich zum Greise neiget,
Setzt ihm auf den Rosenkranz:
»Sei des Maienfestes König!
Keiner hat was du getan.
Ob es gleich dir frommet wenig,
Blumenkranz dem toten Mann.«


Goza, bien mío, en tanto que en la vida
la fresca lozanía te acompaña,
que es flor la juventud que el tiempo daña
y no vuelve jamás una vez ida


Là, des pôles tombeaux, ici, des déserts mornes
Où rôdent le bubale et la vipère à cornes,
Où le soleil emplit de venin les buissons,
Où la lumière sert à faire des poisons.
Le soir, comme un mourant les horizons blêmissent ;
Ce globe, couvert d'eaux et d'arbres qui frémissent,
Entrecoupe on ne sait quels cris et quels abois
Dans un balancement de vagues et de bois.
Tout menace et tout tremble ; et la mer accoutume
La terre misérable à l'immense amertume.
Homme, ton univers a l'air d'être inquiet.
Devant qui ? Tout s'enfuit. Le jour craint, la nuit hait.
L'être est un bloc confus de masques et de bouches
Mêlés lugubrement dans des effrois farouches ;
Comme deux oiseaux noirs sans fin se poursuivant
L'éclair étreint la nuit dans la fuite du vent,
Et la nature entr'ouvre au fond de ces alarmes
Son œil mystérieux, noyé de sombres larmes.
L'être est morne, odieux à sonder, triste à voir.
De là les battements d'ailes du désespoir.


Er sieht die schönste Göttin weinen,
Die Wolkentochter, Himmelskind,
Ihr scheint er nur allein zu scheinen;
Für alle heitre Räume blind,


Erkennet und fühlet,
Wie freundlich der Herr!
Als welcher, damit in den Wundern der Erde
Sein herrlicher Name verherrlichet werde,
Auf unser Vergnügen am meisten gezielet.


Nechť marně ždám – však vím, že v smrti chvíli
až zemské vazby rozlomí můj duch,
tvá bílá zář se k mému čelu schýlí,
a na ní vznese k tobě se tvůj druh.


e cominciò: "L'amor che mi fa bella
mi tragge a ragionar de l'altro duca
per cui del mio sì ben ci si favella.


Der Höchste, welcher dich bisher so sehr geliebt,
Der in der Weisheit dir den Lehrernamen giebt,
Erhebe dich noch mehr, zum Nutze seiner Heerden,
Und lasse dich gar bald zum Kirchenlehrer werden.


So steige Dank empor zu unserer Götter Throne,
Daß sie die Tochter mir, den Jüngling mir gesandt!
Es wird des Alters Schmerz der Tochter Liebe lindern,
Und von des Jünglings Arm stürzt meiner Feinde Macht.
Er wählte sich den Lohn, wie ihn sein Herz begehret
Und Hildegunde du, gieb dich ihm selber hin.


松柏樛枝兔丝缀
女萝引蔓犹萦结
三春愁杀有情痴
杜宇啼红疑恨血


Da sprach der Markgraf selber wohl:
Wir wollen ihn leben lan,
Ist keiner doch unter uns Allen hier
Der dies nicht hätte gethan.


人间元有广寒宫
谁道仙凡路不通
借问蓬莱相近否
不须七碗去乘风


Cuando no espere
Tu abrazo en la noche,
Pediré que la luna siga brillando.
Cuando mi boca
Pierda tu cuerpo,
Pediré que el viento
Sople suave.
Cuando me dejes
Quisiera,
Poder ...
             Desearte suerte


بروحي صديق حجَّب الترب شخصه
وأذكرني معنى حياتي معناه
مضى معه اسم قد لقينا به الورَى
ولا بدَّ من أن يتبع اسماً مسمَّاه
فما ليَ إلاَّ الدمع يخرج ماؤه
على التربِ حتَّى يخرج الترب مرعاه


„Mi kell? lakozás kell? - akár éjnap itten
Dőzsölj palotámban, mint egy Odin isten;
Kell arany- és kő-kincs? Végy! ami szemednek
Drága vagyon tetsző; ints: nyomba’ követnek.


Kdož, když o slavné o panen všech o cti
Řeč vodiť hodlá, v blažené ve slasti
O tvojich cnostech by zdolal nehousti
Prozpěvy chvály?


Il coro de le Muse a capo chino
lieto v'onora, e 'l bel crin vi circonda
di vaghi fiori e d'odorata fronda:
perché ragion è ben s'a voi m'inchino.


Was die Menschen Freude heißen, wirst du nimmermehr empfinden,
Dort nur fühlt sich's, wo des Nigers Wellen durch die Flur sich winden.
Nie den Tiger wirst du fällen mit dem Wurf der scharfen Lanzen,
Nie den Reigen deiner Väter zu dem Schlag der Pauke tanzen.


Süßschauernd dehnt der Geist die großen Flügel,
Es glänzt das Meer – die mut'gen Schiffe fahren,
Da ist nichts mehr, was ihm nicht sollte glücken!


Ao Poeta Francisco Carvalho


Pod výsluním vroucí milosti
pak tvé símě vzejde ke žni;
a kde uzříš okem Prozřetelnosti,
koukol žhavým uhlem sežhni.
Pro tvé svaté drahé rány!


Uctivě požádal o jejich jmění,
Peníze, krmě, kroj, bez odtažení,
Nejinák, nežbys byl právo měl k ním,
Tak jsy se pěkně měl na pohled k ním.


Em Constituição Política,
Nos paroxismos da morte,
O meu testamento faço
Por esta maneira e sorte:


Begeisterung, was ruf ich dir
Und fleh dich fruchtlos an?
Begeisterung? Wornach? Wofür?
Bist du selbständig außer mir?
In dir? Und wo und wann?


Mou podobiznu v album uloží si
k těm tvářím z minulosti ostatním
a bude se jí s jiným smáti kdysi,
tak jako se mnou teď se smává jim. –


Die Kinderlein ängstlich gen Hause so schnell,
Gesellt sich zu ihnen der fromme Gesell:
»Ihr Püppchen, nur seid mir nicht traurig.«
»Wir kriegen nun Schelten und Streich' bis aufs Blut.«
»Nein, keineswegs, alles geht herrlich und gut,
Nur schweiget und horchet wie Mäuslein.


Však mezi těmi bylo jiných břehů
a každý lákal a sliboval štěstí,
mír, lásku, blaho, slávu, rozkoš, něhu.


Schon treten die Gebäude näher,
Schon heimathlicher wird Berg und Flur,
Von alten Gemälden
Erwacht in frischern Farben das Angedenken;
Hier schon die Brücke,
Die Straße der Vorstadt,
Und rascheren Trabes
Nähern wir uns dem Pappelthor.
Wir treten ein,
Vor mir der Platz und Obelisk,
Die drei Straßen mit offnen Armen,
Ein nüchternes Licht
Erhellt unerfreulich
Tempel und Pallast.
Ich kann mich nur trösten.
Nun schnell in den Armen
Geliebter Freunde
Der Klage Laut ertönen zu lassen.


Ach, schrein sie, wie leicht hätten wir
In Himmel können kommen,
Nun ists umsonst und müssen hier
In Ewigkeit verstummen.
Wie leichte konnten wir zu Gott
Durch Buß und Christi Wunden,
Nun sind uns alle Mittel tot
Und sein Verdienst verschwunden!


„Však líto tvých mi let
a líto, v tvé co lyry dřímá lůně;
ta líp znít bude o stříbrné struně,
než bouřit, líp sny luzné v zrak mi set.
Líp pastevci hrát při Saulově tróně,
než před archou kdes luze tančit v ples;
hraj králi, hraj v mou duši smutek kles’.“
Tak zase král s úsměvem blahosklonně.


En vano, Filis bella, afectas ira,
que es dulce siendo tuya, y más en vano
nos insulta ese labio soberano
do entre claveles la verdad respira.


Volně moci pěti o tom,
co v mé duši hřímá, jásá,
bouří, jásá, hřímá víří,
jediná jest tužba má!


Was hast du nicht geduldet,
Da in geheim verschuldet
Maria dir erschien?
Und konntest ihr nicht trauen,
Worauf die Himmel bauen,
Und hast ihr doch verziehn!


Sražené můry v duši mé
v úzkostném zmatku poletují, –
mí dobrodinci počestní
se na svých ložích převalují.


Ein Reichstag ist nicht weit,
Da aller Glaubens-Streit
Wird gantz beschieden werden,
Wann Gott hier von der Erden
Wird haben alle Welt
Für seinen Thron gestellt.


半竿斜日疏蒲明
两岸人语凫不惊
菱叶拂衣香袖举
秋风吹浪彩舟轻


Und nun, was je ein Erdenmann
Für Menschenheil gekonnt und kann,
Wofern er will, desgleichen kann;


Mein Vater, gib durch Jesum wahre weisheit,
Zum scheiden recht das gifft von deinem gold.
Verneue mich vom hertzen,
Das mich dein hertz in meinem hertzen hertz.
So werd ich recht nach deinem Rechte läutern,
Bis widerum ward offenbahr
Das Gold der Adamsunschuld,
Durch Noachs stamm, durch Sem und Abraham,
Durch Jesum Christ, durch zwölfe der Aposteln,
Durch alle Märtyrer bis an das Jesusreich.


Du bist und bleibst der einzig wahre Heiland,
Dein schöner Wahlspruch jauchzt: »Empor! Empor!«
Was soll uns noch ein waldumrauschtes Eiland?
Du wandelst um den Stadtwall auch durchs Thor!
Du bist nicht scheu wie deine Waldgespenster,
Du setzt auch in die Grossstadt deinen Fuss
Und wehst tagtäglich durch das offne Fenster
Mir in das Stübchen deinen Morgengruss.


Napoleon však dlouho otálel,
vždyť nade vše rád Josefinu měl,
tu Josefinu, jež s ním věrně šla
životem celým, první věřila
na jeho hvězdu, pochyb neznajíc.
Jen ona dala křídla jeho duši,
jen pro ni dobýval svých vítězství,
zaháněl feudální armády,
pevnosti sbíral, děla, prapory,
by jako květy k nohám jí je klad.
Teď měl se od ní navždy odervat,
ji provždy ztratit, v duchu její tvář
již blednout zřel a hasnout očí zář,
až o rozluce zví. Jen s těžkým srdcem,
když všichni naléhali prosbami,
se odhodlal k té velké oběti
a hledal v světě novou nevěstu,
jež byla by též pevnou záštitou
příštího míru celé Evropě.


On si se ženou a s dětmi
Zalez’ do sudu,
Ten ho nosil nad vodami
Na vzdor osudu;
Neboť chrání ode zlého
Víno milovníka svého.


Und dennoch, dennoch treibt's uns fort
Weit in die Welt hinaus.
Wir litten alle keine Noth,
Wir hatten hier ein sichres Brot,
Wir hatten Hof und Haus.


Da gleiten sanft die Finger über Blüten
Und Halme hin, wie eine Mutter pflegt,
Und alles Leben möchte man behüten,
Das seine heil'ge Saat zum Lichte trägt.


Ten rudý byl, ten černý,
ten štěstí měl, ten pech – –
Byl mezi nimi Michl
a také Vašek z Čech.


愁向胡天别塞垣
一闻南雁一销魂
妾心纵得随明月
解近君王不解言


Jön Hesper s alkonyábol
Reá tekint,
S langy cseppet hint
Enyhítő balzsamábol,
S él a virág megint.


Ich steige himmelauf, doch ohn' Geleit und Leiter,
Ich bin der Kranken Arzt, der Armen Trostbereiter.
Der All's verloren hat, verlieret mich doch nicht;
Den Sünder söhn' ich aus vor Gottes Strafgericht.


E a zò che per mi siano compiute
le lode ch'io te fo con pianto amaro
e che me doni al ben oprar vertute,


So muß ich denn des tages über büssen/
Was mich zuvor des nachtes hat erfreut/
Und weiß mein leid mir denn nicht zu versüssen/
Als wenn sich einst das liebe glück erbeut/
Daß ich dir kan die süssen träum erzehlen/
Und wie ich mich so sehr um dich muß qvälen.


Ich hab dem Herrn der Herrlichkeit
Sehr lau und kalt gedienet
Und ihm durch meine ganze Zeit
Mit schlechter Treu gegrünet!
Ich hab nicht acht auf ihn gehabt,
Nicht wie ein Knecht geehret,
Noch auch, mit dem er mich begabt,
Sein schönes Pfund vermehret!


Si pretende el humano desvarío
volar al cielo, en él estáis sentado,
si al fin de la ancha tierra, o mar salado
estáis con eminente señorío.


Tak tobě stane se. Jeť živoť věčný!
Jak v propast patřím v přechod nekonečný,
jímž vesmír znova zrozen bují stále;
v těch atomech, jež spjaty hrobu strží,
se minulého žití záchvěv zdrží,
kde přestal jsem, pět, myslit bude dále.


»Ich hab' dich, und müßt' ich betteln gehn
Für dich und mich um Erbarmen!
Und bist du todt, und ist's geschehn,
Ich hab dich in meinen Armen!«


Divný duch teď vane světem,
Labyrint to věru pravý:
Na moudrosti dudky pletem,
Nemoudrostem věnce slávy;
Něco bychom pro nic za nic
Utopili v samé chvále,
Na něco zas pro nic za nic
Vyjíždíme neustále.
Jen co, moji rozmilí,
Dluhy v světě zkusily!
Já vám ale, moji zlatí,
Důkladně chci okázati,
Že dluh tvoří blaženosti,
Že i sílí, pěstí cnosti,
Že má právo na věnec –
Zkrátka: že tu v našem žití
Hodně mnoho dluhů míti
Dobrá věc. –
Kdo má dluhy, má též jistě
Řeč i rozum na svém místě;
Musíť slova plamenné
Hnát na srdce kamenné,
Moc se musí, duše zlaté,
Nakouřit a naprášit,
Než se z duše houževnaté
Tolar nechá vystrašit.
Dlužník je též jonák smělý,
A nad šlaky chytrý pták;
Musíť panu věřiteli
Časem také vytřít zrak.


Neshoduju-li se v té věci s vámi,
tedy se o to příti nebudem.
Tvrdím však, ctění pánové a dámy,
že jméno člověka je osudem.
Don Juanova bludná cesta žitím
je vyznačena utrhaným kvítím
zničených dívčích srdcí nevinných,
jak řečeno již bylo od jiných.


Ty’s krásna jak ta Španělka
a žití ach tak ctného –
až umřeš, najdou v srdci Tvém
mne ukřížovaného –
Terézo à Gesu!


Immer fragten wir nach Neuem, weil sich Krieg bey uns enthalten;
Nun der Krieg von uns entwichen, fragen wir stets nach dem Alten.


S melyet magáénak vallott Kuján,
Im elfutott a csillag hirtelen,
S utána percig halvány út maradt...
A lányka látta, és megrezzene.


Vegeta sin sufrir, vive en mal hora,
amigo infiel y cómodo enemigo,
que, egoísta, jamás llevas contigo
la pena del tormento que se adora


Hoch jako květ, jenž na jaře pučí,
ale ta myšlenka mučí a mučí!
A zadívám-li ženě své se v zrak,
tuším, nač myslí: Podoben mu tak!
Tlumím ten pocit: pouhý klam,
mrtvý už tři roky v hřbitově tam,
výmysl pouhý, chorobné zdání!


Auch die Marmortoilette
Fehlte selbstverständlich nicht.


Wan ihr, götliche Liebelein,
ganz gnädiglich mir zugesaget,
als ich bei eurem brünnelein
euch zu begrüßen mich gewaget,
Durch meiner oden süßigkeit
die torheit derer kund zu machen,
die mit schimpf und unsinnigkeit
die teutsche poesei verlachen:
So machet nu, o süße schar,
jetz eure zusag mit mir wahr
und helfet meine wort recht setzen,
daß sie die götter selbs ergetzen.


Na práci odešel až do Tyrol,
neb co zde velký tunel vrtali,
na nevázaný sobě život zvyk’,
jejž vedou dělníci: hluk v kantině,
třesk džbánků, hlahol písní veselých
líp znělo mu než biče práskání,
jímž v službě druhdy voly poháněl;
i nechal v bídné horské chatrči,
jež na skalnatém srázu visela
jak hnízdo dravce, Martu, ženu svou,
ač útěžkem se právě čekala
a zima hleděla juž do oken.


Im Hain, wo Philomele schlägt,
Und sanfte Herzen tief bewegt,
Da wall' ich still und wall' allein,
Umarmt vom bleichen Mondenschein,
Und winde mich so traut und leis'
Um's weiss beblümte Blüthen-Reis;
Dich drückt des Aethers bange Schwüle,
Dann wink' ich dir in meine Kühle!


Ha elszakadt a lakktopánka egyszer
S ki megfoltozza, nem terem oly Mester:
Az uccasárba akkor se taposd.


Es saß der Meister vom Stuhle,
Gar frech im eignen Kot,
Wer wagt sich zu dem Pfuhle,
Es tun ihm Prügel not,


E onde o sítio do desejo? Pois moreno
e triste sôbolos rios era; ao longe
o país dos Mourões e ao longe
o país de Apolo e para lá me vou nas caravelas
de Pero Lopes de Sousa
e de seus bagos venh
E as moças de Jaguaribe em lua e cântaro?
Restavam — e era muito — as montanhas de azul
sôbolos rios do país das Gerais e a espera
de medrar-me afinal dos profetas de pedra
"Amós, digamos", Dantas,
que em chão de salmos e escrituras
sangra bela é no cactus  a rosa
da peripécia: em vão
lavrada n’água
sôbolos rios a escritura
do canto do exílio se apagav E onde
o sítio do desejo?
Entre a camisa e a pele
ia brotando a rosa
no coração talvez palpitasse em seu mapa
de uma rosa dos ventos a corola
tersa labareda
sobre o coraçã
Ó país das Gerais onde "o cantar
dos galos é terrível na solidão" e onde
terrível é a saudade de umas terras que a tristeza
amua,
saudade de Airuoca onde
andam formigas, Carlos,
no cobertor vermelho de teu pai
e o doutor de Sião por nome Dantas
Dantas Mota vigia a dor no peito e
em vão o guarda o cachecol de seda
quando ao vento montês
instalam-se os soluços e as sanfona
Pois cantar de Sião também ali
pastei estrelas: e por longos anos
o exilado sonhava exílios novos
e ao tom dos sinos e à sombra
das cimarrras dos padres professores
suspeitei tua voz: e de que lado
do mundo é que as auroras nascem?


las personas que en el metro nos venden pañuelos
las que alegres nos regalan con su música
las que vienen de lejos las de hablar extraño
las que con el hijo en brazos
nos exageran su dolor al oído
las que nunca sabremos si acaban de salir de la cárcel
yo sé que son ángeles
ángeles sin cielo
ángeles que tienen sexo y pecan
que se rascan la pierna si les pica
que nos distraen de nuestra diaria pesadilla terrenal
que nos transportan con canciones lloradas al paraíso
schiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiis
ahí vienen
miradles a los ojos
son ángeles
yo les he visto las alas


Der Mensch soll alles, nur sich selber nicht, aufgeben;
Die Menschheit ist das Selbst, das soll im Menschen leben.
Aufgeben sollst du nur das Selbst, das du nicht bist,
Nicht jenes, das in dir die Menschheit selber ist.


Tal novedad me causa haber probado
el bien pasado, que, en el mal que pruebo,
lo mucho que me duelo, a lo que debo,
no puede ser con mucho comparado.
Y Amor me tiene tan escarmentado,
que casi a desear bien no me atrevo;
determino moverme, y no me muevo,
voy vacilando de uno en otro estado.
De todos vengo a conocer que el mío,
por natural razón, es apartarme
del derecho camino que me guía;
pero cuando en seguirlo más me fío,
hallo que voy por tan contraria vía,
y al cabo escojo por mejor quedarme.


Aber, Liebchen, sieh, bei dir
Bin ich plötzlich wie verwandelt:
Im erwärmten Winterstübchen,
Bei dem Schimmer dieser Lampe,
Wo ich deinen Worten lausche,
Hold bescheidnen Liebesworten!
Wie du dann geruhig deine
Braunen Lockenhaare schlichtest,
Also legt sich mir geglättet
All dies wirre Bilderwesen,
All des Herzens eitle Sorge,
Viel-zerteiltes Tun und Denken.
Froh begeistert, leicht gefiedert,
Flieg ich aus der Dichtung engen
Rosenbanden, daß ich nur
Noch in ihrem reinen Dufte,
Als im Elemente, lebe.


«Átok reá örökké,
Ki engemet megölt;
Az ég ne adjon üdvöt,
Ne néki sírt a föld!»


„V slz údolí, kde pláčou vyhnané děti Evy
a v potu tváře chléb dobývají pro jiné,
zvěstovat přišla a dobývat království nebes na zemi;
nu, co bych si já s ní počal, já, ďábel katolický?


Rovněž socialismus už nemá zapotřebí
akrobatů s doktorátem, ale s pustou lebí.


	Fece la terra il re de l'universo
sì grande, e 'l mare, che infra lungo telo
può solo star chi vuol, sanza contese;
ancor, per racquistar chi era perse,
in terra oscura da lo impirio cielo,
e per dar pace a tutti, giù discese;
poi nostra carne con deità prese
e, immortale, volle venir a morte.
Ahi turba ingrata, che non pensa a tal sorte,
né gustar vuol già mai che cosa è pace,
né veder dove giace!
Ché la barbera gente Italia corre
con disfare e con tòrre,
a onta de le terre e de le ville,
dove per un ne fuggon più di mille.


Mentre quivi con sangue il maledetto
fuoco et ruina facea tanta guerra
se di fuor Agramante havesse astretto
perduta era quel di tutta la terra
ma non vi hebbe agio: ch gli fu interdetto
dal Paladin che venia dInghilterra
con lInglese alle spalle & popul Scotto
dal Silentio & da lAngelo condotto


لو أنك بكّرتَ قليلا
كنت احتدمتَ في برزخ المسافة
حيث تدافع المغادرون
يمتزجون بالجموع المندلقة
من العربات ذاتها
تصلُ
وتتدفق كالأباريق
حيث لا فرق،
هل أنتَ في دخولٍ أم في خروجٍ
لا فرق،
بين حسرة الذهاب وفرحة الوصول
الفرق في ارتعاشة التحول
حيث الحجر شرفة الدلالات
والبهو شهقة الف
لو انك بكرتَ قليلا
لتسنى لك الغرقُ في تفاصيل غُرفِ النومِ
والأسِرّة متثائبة
لا تَبْلى ولا تَضيع
مشغولة بكائنات منتظرةٍ بدون يأس
و بلا ضغائن
مثل أجسادٍ خرجتْ تواً من شرفة الحب
ومرايا تطفو في زئبقها أطيافٌ نحيلةٌ
لفرط العش
"أورسي"
ليست مصادفة أنه مَخدُعُ السفرِ
رواقُ الكونِ
ومُنحنى تشكيل العالم
وبهوٌ ليقظة اللون في الخط والحركفالفنُّ هو أيضاً وسائطُ للسفر والإقامة
حيث العناصر
تتحوّل وتتلاشى وتنثالُ
في خفق المعدن وشهوة الحجر
لوحاتٌ مثقلةٌ بالكائنات الشاهقة
مخلوقاتٌ بِـكرٌ،
متوترةٌ، باسلةٌ،
تلك هي شهادةُ الحياة على الموت
تلك هي قرينةٌ فـذّةٌ
على أنَّ الآلهة ليستْ وحدَها
صنيعة الجمال وصانعته
ليستْ وحدها سيدة الخلق
وابتكار الوسائل
وهندسة المعنى،
ليستْ وحدها من يسُوسُ الأقدارَ
ويصقل مخيلةَ الناس،
المبدعون يفعلون ذلك الآ


Ein kleines Heer, ein feines Heer,
Sind alles deine Schwestern.
Du bist sie und bist sie nicht mehr
Und warest sie noch gestern.


Bist aus dem Kalten zu mir geflattert,
Du kleines, warmes Menschenherz.
Will meine Hände um dich falten,
In meinem Herzen eingegattert,
Singe und sage der ganzen Welt,
Daß dich die Liebe gefangen hält.


Schwer sind Mutterpflichten,
Füllen ganz die Seele,
Wie die Lüfte Raum;
Schwer sind Herrscherpflichten,
Liegen auf der Seele,
Wie ein Berg auf Donauflächen liegt.


Der Wisperwind, der Wisperwind,
Den kennt bis Östrich jedes Kind;
Des Morgens früh von vier bis zehn,
Da spürt man allermeist sein Wehn!
Stromauf aus Wald und Wiesengrund
Haucht ihn der Wisper kühler Mund!


Wann viele Bluhmen stoltz sich in die Höhe lencken,
Und eben dadurch Sturm und Wind
Am meisten ausgesetzet sind,
Sieht man verschiedene die Häupter sittsam sencken,
Wodurch ihr schönes Kleid
Die Feinde weniger versehren,
Einfolglich sie viel länger währen:
Ein Fürbild sich'rer Niedrigkeit.


Wie, das ist der Überwitz,
Der den ersten Übersitz
Hat gesucht vor Allen
Und so auß der süßten Höh
In das allertiefste Weh
Kläglich ist gefallen;
Wer mit deßen Stoltz es hält,
Denk, daß der mit dem auch fällt.


Ich jauchze mit in diese Harmonieen,
Vom Staube steigt mein Geist zu Gott empor;
Ich höre Harfen-Töne, Melodieen
Der Seligen im grossen Geister-Chor!


Gli alti sospir' dell'amoroso petto
portando a me del mio signor novelle,
come son fuor delle sue labbra belle,
caldi ancor nel mio cor hanno ricetto.


V posvátnou chvíli půlnoční,
když čas se s časem pojí,
tu počnou zpívat andělé
vánoční píseň svoji.


Pietosa e bella è in essa ogni mestizia,
e se rigano pianti il vago viso,
dice piangendo Amor: “Questo è il mio regno!”.


啑啑春虫闹扑窗
地炉茶鼎蚓声长
诗中有味清于酒
只欠冰梢数点香


Jen ku předu v té klopotě,
ty vojsko jiskrozraké!
a budeš vítěz v životě
– a doma v Čechách také!


Minél többet éhezem és fázom,
Annál több az örömem,
Mert annál szebb lesz jövendőm,
Minél rútabb jelenem.


Республика последних снов на грани,
Где шелест нив и шум лесной к пустыне
Приносят гул надбрежных обмираний!
Предельные, где скат песков, святыни!
Убогий храм, прямь пальмовой колонны,
И нить бойниц, в простом, но тесном тынТам, на крыльце, твой светлый лик, наклонный
К окну, где свет от светочей Кибелы;
Чу! хоры жриц — мне омен благосклонный!
Там, сзади, край, где, в битвах огрубелы,
Ввысь вызов мечут журавлям пигмеи,
Где склоны гор костями странных — белы;
Там тяжек путь, пустых ночей немее,
Самумов зов, за сушью сдвиг миража, —
А здесь, а здесь! твой взор, — черты камеи!
Был долог срок — искать возвра Пора же
В тень памяти швырнуть Край НосорогоСлышней наш топот; копья взносит стражМиг, разве миг? Я, пыльный, на порогах,
Мечта, стой здесь! Мечта, в день не гляди ты!
Что, кроме влажных губ к губам! С отрогов
Последних снов диск ранней Афродит11 июня 1923


في بِذلةِ النَّومِ قد تبدَّى
مُزرقَّةٍ يرتدِي وِشاحا
فهل رَأيتم جمَالَ بَدرٍ
إن في ازرِقَاقِ السَّماء لاحَا
يا مَن غزا قلبَنَا بلحظٍ
وقامةٍ تُخجِلُ الرِّمَاحا
عيناكَ فينا تجدُّ فِعلا
والقولُ مِنكم غدَا مِزاحا
بل أنتَ تروي حديثَ لُطفٍ
وإننا نحتَسيهِ رَاحا
تَروي نِكاتا لنا عِذابا
فتُخرِس الألسُنَ الفِصَاحا
ألجفنُ لم يكتحِل بغمضٍ
والقلبُ في الوجد ما استَراحا
إرحَم مُحِبا لكم وَلُوعا
خافَ على سِرِّه افتِضَاحا
فلا تلُمه فما توانَى
مُكتِّما جَهده وبَاحا


淮水东来没踝无
只今南北断修涂
东风却与人心别
布暖吹生遍八区


L'Espoir divin qu'à deux on parvient à former
L'espoir d'aimer longtemps, d'aimer toujours, d'aimer


Les autres ont passé sur mon chemin, mais elle !
Unique, elle demeure en mon âme éternelle.


Más allá del agua seca
de mapas y oculto río,
oigo un ruido de raíces
en el silencio del indio.
La plata de su sonrisa
rompe el cobre de su cara
De más allá de los huesos
viene este hueso a su cara.
En un ojo va la trampa,
y en el otro casi el tacto.
En las sogas de sus venas
se trae un potro enredado.
Vegetal hasta en la voz
de hoja seca que de pronto
da su flecha, brisa flaca.
El indio es un árbol suelto,
un árbol que se cultiva
con rocío de pestañas.
Pero no, que ya vestido,
que ya vestido de pájaro
tiene la edad de la lluvia
buscando en el río muerte
también el indio se busca.
El indio que aúlla y siempre
tan grande como un silencio;
el indio que saca tierra del corazón,
   como un verso.


Pták spal a netušil. A kočka sežrala ho.


Jőj hát, megteszek én mindent, Amarylli, szavadként.
Jőj, amodább űl ő a csörgő lassu pataknál,
S nyája legeltetvén kosarat köt zsenge füzekből;
Ah de ne félj; te szegény kislány, jőj bátran előre,
Daphne vezet, s hidd el, nem fog keze roszra vezetni. -
Ím már szemre veszen, s kosarát odahagyva közelget,
És mosolyog, s örömet sugaraz rád kék szeme fénye.
Add ide a koszorút, hamar add, Amarylli, kezembe.


正子空江枕石宜
桃花春水太相欺
回环试听庄生语
还尔千秋万岁期


A těmto rekům zvuč, ó písni,
již boj svůj vedou v zátiší
a jejich ducha v zlých dnů tísni
i nám dej, Pane Ježíši!
Pak nechť i hvězdy blaha blednou,
nás blažiť bude v smrti jednou,
že ty, jenž v mále věrni jsou,
chceš poctíť věčnou okrasou!


Auf das empfindsame Volk hab ich nie was gehalten; es werden,
Kommt die Gelegenheit, nur schlechte Gesellen daraus.


Dräuen gleich in dichten Schaaren,
Fordern gleich zum Wankelmuth
Strum und Tod, setzt den Gefahren
Lieb' entgegen treues Blut.


Ich falle dir, Herr Jesus, zu den füssen!
O las si nicht, wi si verdinet, büssen!
Gib ni den geistern platz und raum
In Lichtsgestalt zum Libestraum!
Es würden sonst, mein Gott, verlohren,
Di doch von dir sind auserkohren.
Si kennen nicht, das Moses Petrisirt,
Und das Johann Eliens feur heut führt.
Erbarm, Herr Jesus, dich und las si dis erkennen,
Eh du den zorn abkühlst an ihrem Rachverbrennen.


Je mrtvo srdce bez lásky,
a v lásce bolem zmírá...
Pojď, srdce, pojď jen do hrobu,
ten všechny slzy stírá...


»Komm mit nach meinem Hause,
Denn du bist blaß und krank;
Ich will durch Fleiß und Arbeit
Dir schaffen Speis' und Trank.


Here cease thy Flight, nor with unhallow'd Lays
Touch the fair Fame of  Golden Days.
The Thoughts of Gods let  Verse recite,
And bring the Scenes of opening Fate to Light.
My humble Muse, in unambitious Strains,
Paints the green Forests and the flow'ry Plains,
Where Peace descending bids her Olives spring,
And scatters Blessings from her Dove-like Wing.
Ev'n I more sweetly pass my careless Days,
Pleas'd in the silent Shade with empty Praise;
Enough for me, that to the listning Swains
First in these Fields I sung the Sylvan Strains.


Nincs messze az, feltünni látom ott,
A sors nekem mi szépet, jót adott.


Do lidu prorokovat půjdu rád.


Und als die Jahrszeit ummen war,
Und es zu seinen Jahren kam:
Es wollt ein Herr ausreiten
Und er wollt ausgahn weiben.


Potom ještě jeden svátek,
neboť tuhle sám rád věc mám:
vzal bych bratra zahradníka,
starý zámek bych mu koupil,
zahradu s ním, v níž by v létě
rostlo, nač jen pomyslíš si,
stromky, štěpy, samý kordon,
sta by jich v tom bylo ráji –!


Se 'l ti prude la penna, il folle amore
e la fortuna dan da dire assai:
in ciò trastulla lo tuo ingegno acuto.


já pohléd’ k nebi. Černá makovice
na věži té se kyvem zvonů chvěla...


Al expirar la pulga, dijo: «¡Ay triste,
por tan pequeño mal dolor tan fuerte!»
«Oh pulga, dije yo, dichosa fuiste;


Герои Росскія вы то изобразили,
Какъ Боги дерзостныхъ Гигантовъ поразилВизирь отъ имени Минервина бежитъ:
Подъ Вондеромъ земля пылаетъ и дрожит


Můj kůň přivažte k sobě! –
V nejhustší jeďme seč,
By dosáh vraha jistě
Slepého krále meč!“ –


Však zrovna to s ní jako s láskou,
to známá hra a stará lež,
hruď bolem zryta, čelo vráskou –
Co platno? Přijde – Podlehneš!


Es, mi ciudad dorada, tu regazo
como el regazo amado en que reside
el corazón que por el nuestro late;
regazo de sosiego
preñado de inquietudes,
sereno mar de abismos tormentosos.
En él se vive en paz soñando guerra;
las horas en silencio
dejan oír la voz con que nos llama
la eternidad a la abismal congoja.
Es, mi ciudad dorada, tu regazo
un regazo de amor todo amargura,
de paz todo combate
y de sosiego en inquietud basado.


Nové psaní, nové píše
panu Bořku z Miletínka,
Švamberkovi k jižní straně:
„Porodila svatá říše
podivného věru synka
s tváří, srdcem, okem saně.
Krví tyje, dýmem dýše,
tasí jenom na nás zbraně,
hledá jenom svár a seče.
Kde jsou, bratří, vaše meče?“ –
Psaní poslal; zvedá paže,
hradí hradby, valí valy,
postavuje bdělé stráže,
ostražitost vojům káže,
kdyby Němci v útok hnali.


Es klingt die Thür, und gleich darauf
Huscht sie zu mir hernieder,
»Pst, nicht so stürmisch, hör' doch auf,
Du weckst die Mutter wieder.«


Mřežovím holých korun
večerní větřík vane;
z oblohy jako do run
oblačný svit jim kane.


Magunk vagyunk,
ég a házunk.
Kék az ablakunk.


首夏清和如惠夷
心情熙洽似唐虞
竹梢巧送月到牖
荷叶乱迎风入湖


con sí dolce parlar et con un riso
da far innamorare un huom selvaggio,
di sfavillante et amoroso raggio
et l' un et l' altro fe' cangiare il viso.


Darum so mancher Greis mit Stock und Brille,
So manches Regentuch und Handpostille,
Sich mühsam schiebend durch der Menge Drang.
Er war ein heitrer Wirt in seinem Schlosse, –
Darum am Tor so manche Staatskarosse,
So mancher Flor das Kirchenschiff entlang.


Lesz menümön “főtt gentry”,
S lesz majd “sült paraszt” ott,
Így fogok én kimérni
Szenzációs kosztot.
Hej, vendégek, hej, pasik!
Gyertek tehát, gyertek!
Tavaszi vendéglőmbe
Gyertek, hogyha - mertek!


Což začíná se vskutku život nový?
Já nad tvou láskou dělal přece kříž.
Má duše toulala se nad hřbitovy,
že mrtvý život šel k ní blíž a blíž.
Proč s obavami ještě k nebi zříš?
Viz, touhou tvou jak zmužněly mé rýmy!
Jak tiše každý nese svoji tíž –
nuž, ulehči jim slovy upřímnými!


蛾眉淡扫玉纤纤
碧海春浓酒正酣
青羽无端啼月溶
令人日夜忆江南


Die Sparter ruhn in Ötas Grotten,
Mit Herzen, die nach heißer Schlacht
Des nahen Todes kühner spotten,
Als schnell, wie mit Gewittermacht,
Das ganze Heer in Stürmen auf sie dringet
Und sie zum neuen Treffen zwinget.


Jen ještě jednou, vlasti má,
Zde přilnu k tobě ústa svá,
Pak s Bohem, předrahá! –
Tam jiné ptactvo přeletuje háje,
A jiným hlasem člověk Boha vzývá,
Tam jiný zefyr s jinou Vesnou hraje,
A jiné nebe do dolin se dívá;
A vlasti má ! ta cizí zem
Ta má být teď mým domovem!


Vieles hast du erlebt, du teure Mutter! und ruhst nun
Glücklich, von Fernen und Nahn liebend beim Namen genannt,
Mir auch herzlich geehrt in des Alters silberner Krone
Unter den Kindern, die dir reifen und wachsen und blühn.
Langes Leben hat dir die sanfte Seele gewonnen
Und die Hoffnung, die dich freundlich in Leiden geführt.
Denn zufrieden bist du und fromm, wie die Mutter, die einst den
Besten der Menschen, den Freund unserer Erde, gebar. –
Ach! sie wissen es nicht, wie der Hohe wandelt' im Volke,
Und vergessen ist fast, was der Lebendige war.
Wenige kennen ihn doch und oft erscheinet erheiternd
Mitten in stürmischer Zeit ihnen das himmlische Bild.
Allversöhnend und still mit den armen Sterblichen ging er,
Dieser einzige Mann, göttlich im Geiste, dahin.
Keines der Lebenden war aus seiner Seele geschlossen
Und die Leiden der Welt trug er an liebender Brust.
Mit dem Tode befreundet' er sich, im Namen der andern
Ging er aus Schmerzen und Müh siegend zum Vater zurück.
Und du kennest ihn auch, du teure Mutter! und wandelst
Glaubend und duldend und still ihm, dem Erhabenen, nach.
Sieh! es haben mich selbst verjüngt die kindlichen Worte,
Und es rinnen, wie einst, Tränen vom Auge mir noch;
Und ich denke zurück an längst vergangene Tage,
Und die Heimat erfreut wieder mein einsam Gemüt,
Und das Haus, wo ich einst bei deinen Segnungen aufwuchs,
Wo, von Liebe genährt, schneller der Knabe gedieh.
Ach! wie dacht ich dann oft, du solltest meiner dich freuen,
Wann ich ferne mich sah wirkend in offener Welt.
Manches hab ich versucht und geträumt und habe die Brust mir
Wund gerungen indes, aber ihr heilet sie mir,
O ihr Lieben! und lange, wie du, o Mutter! zu leben
Will ich lernen; es ist ruhig das Alter und fromm.
Kommen will ich zu dir; dann segne den Enkel noch Einmal,
Daß dir halte der Mann, was er, als Knabe, gelobt.


Para el columpio, que no es justo, para
que el céfiro que engendras bulliciosa,
dulce abanillo de tu cara hermosa,
le pongas cuatro puntos en la cara.


Dům Aronův ať ohlašuje
též věčné milosrdenství,
tvou dobrotu ať oslavuje,
z níž plyne blahoslavenství;
rcem všickni bojícý se Pána,
žeť lásku spojil s věčností,
zač čest a sláva buď mu vzdána
až na věky, vždy s vděčností.


So schlagt mit dem Hammer,
So haut mit dem Meißel,
Mit Kühnheit besonnen
Errichtet den Bau!


De Gambsein, de schiaß' ma'r a so;
Mir gengan wohl außi zu'n Jag'n,
Mir gengan wohl aufi auf d' Schneid
Und brauch'n koan Jaga net z' frag'n,


V mé duši poupat na tisíc
je širem rozestláno
a Bůh ví jak, – to všechno tak
přes jedno krásné ráno.


Meine Jugend ward gedrückt von Sorgen,
Seufzend sang an manchem Sommermorgen
Meine Einfalt ihr gestammelt Lied;
Nicht dem Jüngling thöneten Gesänge,
Nein, dem Gott, der auf der Menschen Menge,
Wie auf Ameishaufen niedersieht!


Was frommt's, im bittern Gram vermodern,
Wenn auch der Funke nimmer stirbt?
In heißer Flamm' unsterblich lodern,
Wenn Lust und Mut im Trotz verdirbt?


Bedenk, du sollst vor deinem Scheiden
Auch etwas thun;
Bedenke das, und laß das Leiden
Auf sich beruhn.


Tak že jsem se domýšlel,
Stoik že už jsem neb budu,
Aneb vůbec filosof, –
V jakém však to vězím bludu!


“Adeus, bosque, adeus, que eu morro!
Teu dó me prediz a sorte,
E em cada folha que cai
Vejo um presságio de morte.


يسرّ بموت الناس سبعة أنفس
معايشهم فيما حوته المقابر
مغسّلُ موتاهم ومعطي حنوطهم
وبائع أكفان وآخرُ حافر
وصاحب ميراث يعاند والتي
تنوح معا والعظم للعظم كاسر
وما سرّهم من غيرهم سرّ غيرهم
بهم ولهم والدائرات دوائر


Zum achten zog in einem Kahn
Ein Schiffer seinen Zug heran,
Als wollt er nun das Netz ausleeren;
Da sah man Fisch und Koth und Stein
In einem Garn ergriffen seyn,
Das fing er gleich an umzukehren;
Und mischte diesen Spruch darein:
Wohl dem, der wie ein Fisch kann seyn.


     Quem não ficou apanhado?
     Vai o sono, vem o sono
     vai o sono
     quero ficar acordad
     No meio da outra gente
     lá ia naquela corda
     mas acordei de repent


Wann Gott wird offenbahrn, die in ihm schlaffen gehn,
/:Komm ach gewünschter Tag!:/ Dann werden wir erstehn.


Den Seligmacher – –. Hoch und hehr,
Und Gottes Wesens voll
Ging er in Knechtsgestalt einher,
Tat Wunder und tat wohl,
Tat Wunder und tat wohl;


Er nicht daheim, sie auf dem Balle –
Du lieber Gott, in diesem Falle
Denkt sich ein Kind und sagt für sich:
Ich mach' es nach, und warum nich?


Y al barbero Ginés de Magandina,
el disanto contó su pensamiento,
para que con su buen entendimiento,
concluyese el negocio más aina.


花暗宫垣柳映堤
五陵春色望中迷
昭阳月上长门闭
犹放香红逐马蹄


Sin dejar huellas ni invisibles rastros,
más allá de la gloria de los astros,
entre auroras de eternos arreboles,


Laßet die Lauten und Geigen erklingen/
Laßet uns eylen zum Tantze/ zum springen/
Nehmet die Kegel und Boßel in acht/
Laßet uns spielen/ biß kommet die Nacht.


Das Dinterle fängt zu weinen an,
Ach Buberle, was haben wir gethan?
Wir wollen wieder gehn nacher Haus,
Wollen gern stehen alles aus.


Вними, о небо! что реку,
Земля, услышь мои глаголы:
Как дождь на ниву потеку,
И как роса, на злачны долы;
Прольюсь и в мрак я преисподний
Петь имя, чудеса ГосподнБог истина — и все дела,
И все пути Его суть правы;
Он благость весь и нет в Нем зла;
Всяк мерзок путь Ему лукавыО род строптивый, род развратный,
Неблагодарный, святотатный!
Ты так ли воздаешь Творцу
За все Его благодеянья,
Когда б к Нему ты, как к Отцу,
Припасть в сердечном воздыханьи
Был должен и принесть моленья
За все твои, ах! — согрешенья!
Ты ж, буй, — зришь на других людей,
Забыв, что Он твой предводитель,
Господь твоих, источник дней,
Творец, питатель, покровитель,
И ты пред Ним толь стал злокознен,
Ему враждебен, непокорен!
…Спроси отца, гробов в тени,
Да скажет ада из средины,
Когда Бог разделил народы
Адамлих чад на стольки род


Laß mich sehen deinen Glanz,
Ungeschaffne Sonne,
Daß ich dich betrachte ganz,
Ewge Seelenwonne.
Laß mich sehen die Gestalt,
Die kein Alter machet alt.


A se vším, čemu žití mé jen vilo
v pohřební věnce suchý, zašlý květ,
i se vším, co mi duši otrávilo,
chci světem jít a s tebou dát se v let.


Jedem Männchen neue,
Daß der Wald erblühe
Und sich's Weibchen freue.


Jenom člověk zhola nevědomý
Naděje se vzácný med a stred
Vynímati z jablek ze Sodomy.


Vaše spolky,
Milé holky!
Na srdce mi nejdou víc;
S Bohem buďte,
Zdrávě suďte,
Proč si vás nevšímám nic!


岩峦宽去灵虬寺
水竹低横处士园
此是蕲州无比好
亦如浙下好山川


Kol cukrovaru dlouhá, bílá zeď
do nekonečna v dál se táhla nudně,
po pravé řepa jen, trav nízkých změť,
já musil kol zdi nechtěje jít bludně,
i proklínal jsem zeď tu zdlouhavou
jsa cesty přemožen již únavou.


su gider


يا مَن يَقُولُ الشِعرَ غَيرَ مُهَذّبٍ
وَيَسومُني التَعذيبَ في تَهذيبِهِ
لَو أَنَ كُلَّ الناسِ فيكَ مُساعِدي
لَعجَزتُ عَن تَهذيبِ ما تَهذي بِهِ


Mateří doušky karmínové trsy
juž léto vtkalo nízké stráni v prsy,
a chtivá dlaň kam na jich květy sáhne –
roj mušek zlatých po výsluní táhne!
Skráň rozpálenou těžké vedro mučí,
neb kolmo na zem žhavé slunce sálá,
že není, kde by noha v stínu stála,
a horký vzduch kol třese se a bzučí,
a ruchem šumí tisícerých hlasů;
v něm s obou stran ve zlatém moři klasů
zní polních cvrčků hudba neustálá!
Hle, nad tvou hlavou v červencové kráse
zářící blankyt jasnem rozpíná se
– a maně vznést se touží duše bodrá
v tu čirou tůni svítícího modra,
jež rozlita se stmívá nad obzorem
a v parnu zas až blednout zdá se skorem.
Sám, úvozem jde bludný zjev tvůj tíše,
jenž s obou stran kol šikmo zvedá výše
své bodláky a třezálky a kmíny
a zrakům cloní výhled do krajiny.
Víc nevidět, než zlaté krajky klasů,
jež u pěšiny role vroubí nad ní,
a bledý safír planoucího nebe
zkad jako snové přeleletují tebe,
v slunečném světle motýlkové ladní.
A před tebou se křivá cesta točí
a divným kouzlem vábí tvoje oči!
Řeht ořů z polí, i zpěv ženců hlasný
sem časem k tobě padne v úvoz jasný
z neznámé dáli šumně zaléhaje
a v jedno splývá s temnou hudbou kraje.
Oh, jaké parno! Jdeš juž dobu dlouhou,
zrak znavený juž s dětskou pátrá touhou
po trošce stínu na vyhřáté cestě
a krok tvůj travou zvolna směr si klestě
dál maně spěje v světlých stopách jejích.
Jen bílý prach spí všady na kolejích,
a každý vánek jakby v mrtvu zmizel!
Vše okolo je samý žár a záře,
a horký pot, jenž roní se ti z tváře,
jak prchou kane na květoucí svízel,
jenž podle cesty s třezálkou se snoubí
jak tříseň zlatá na hedvábném drnu.
V tom šípek starý vějířem svých trnů
tě vítá náhle pod své husté loubí...
Ó, jak zde v chládku posedět si milo!
Zde slunce posud rosu nevypilo
a strání měkkých vlhká zeleň čistá
ti ráda podá na svých prsou místa.
Od bědných žárů tísnícího vedra.
zde zotaví se zemdlená tvá bedra,
i oddychneš si blaze po únavě! –
Sněť plnou květů na znícené hlavě –
tu ucítíš, jak chlád ti zvolna shání
plam z bledých, potem perlících se skrání;
jak vonný stín pln kouzelného dechu
vždy hloub a hloub ve kyprou náruč mechu
ti zklopocené zatiskává údy...
Nad čelem planých růží oblak rudý –
tak sladko v dumách se tu odpočívá
a snivě tak se v modré nebe dívá
tmou větví šerých, pěnkava kde krotká
si usednuvši, – lstivým zrakem šotka,
v dol na tě zří a tichounce si zpívá!


Drauf der Jude spricht, der echte:
»Laß mich nie und nimmer taufen.
Wollt Ihr nicht Gewänder kaufen
Für die Dirnen, für die Knechte?


Denn meine Geliebte wirfft güldene Straalen
Aus ihrem Gesichte so heuffig und mild/
Die unsere Zimmer so schöne bemahlen/
Wie irgend die Sonne die Berge vergüldt.
Sie kann mich erquicken
Mit güldenen blicken/
Darff sonsten kein Licht/
Sie bleibet geflissen
mich freundlich zu küssen/
Ihr Angesicht machet die Nächte zu nicht.


Пускай мой старческий портрет
Вам повторяет, что уж нет
Во мне безумства прежней силы,
Но что цветете вы душой,
Цветете тонкою красой
И что по-прежнему вы мил12 февраля 1886


So kommt ein Freund, den du verlorst, vielleicht
Von ungefähr dir übern Weg nach Jahren,
Und während fragend man die Hand sich reicht,
Schweigt man von allem doch, was man erfahren.


Un suspir dolce alor m'aperse il pecto
e uscinne il cor, che seguitar la vòle;
ma il bel viso di lei rose e vïole
sparse, sì che a morir fui quasi astretto.


لا تَترُكَنكُم ذورُ عَينِ وَسَكسَكٌ
وَلا مِن سَكونٍ بَيتِ سَعدِ بنِ عامِرِ
وَلا ذو الكَلاعِ الطالِبونَ بِثَأرِهِم
إِذا أَمكَنَتهُم وَثبَةُ المُتَقاصِرِ
وَلا يافِعٌ تُغضي وَلا هيَ تَرخُمٍ
وَمِن ذي نُواسِ كُلُّ أَبلَجَ واغِرِ


In einem Kirchlein, klein und bieder,
Knieten wir am Altare nieder,


Tévedt, egyetlen szónak villáma
Nem csapott rád, óh, nagyon érzem
S itt búsulok a jégverésen,
Holott csak egy szó nem talált meg,
Én asszonyom, ibolya-vetésem,
Egy szó, kit más nem mondhat senki.


Verleihe mir das edle Licht,
Das sich von deinem Angesicht
In fromme Seelen strecket
Und da der rechten Weisheit Kraft
Durch deine Kraft erwecket.


Aus türkisblauer Wasser Wirbel steigt
Ein nacktes Felseneiland schroff empor. –


On murmure que le vicaire
Cherche à prêcher aux Trois-Ormeaux.
Rose ne s’effarouche guère
Et rit très fort de ses grands mots.


Ja wohl.


Jenom sama jako vítr bloudívala
po kumburských klenbách, po bradleckých síních;
nikde se svým klidem už se nepotkala,
ani v hradních kobkách, ani ve svatyních;
pro života blaho naříkala v krbě,
pro svou lásku mrtvou v sadův listí suchém,
že jí líto bylo topolu i vrbě,
jak by také byly zakletým zde duchem. –


o pesci, o uccelli, o animali, o serpi,
o pietre, o sassi del mio pianto molli,
ove sono i belli occhi ch'or non veggio?


花开春正好
花谢春还暮
不意子规禽
犹能道归去


De sangre, y llanto entre los dos un río
formemos hoy, y si a la vuestra agrada,
partamos el dolor, y la jornada,
que de morir por vos en vos confío.


Was soll die Täuschung mir, die kurze?
Was mir ein öder, armer Trost?
Nein, reiß mir tiefer auf die Wunden,
Damit mein Gram, der Haft entbunden
Hinflute gleich dem Wassersturze,
Der von dem Felsen niedertost!


يا فِتنةً عرَضَتْ لي بعد ما عَزَفَت
نَفْسِي عن اللّهوِ واقتَادَ الهَوى رَسَنِي
هلاّ ولَيلِيَ غِرْبيبٌ وأَنجُمه
غَوارِبٌ وَشبابي ناضِرُ الغُصُنِ


أخبرت عن فعاله الأرض
واستنطق منها اليباب والمعمورا


Der Sohn schleicht scheu und denkt der Noth,
Die Nachts von ihm bestanden,
Wie viele Jäger ihn bedroht,
Im Dunkel ihn nicht fanden;
Der Vater nur, der konnt nicht mit,
Der rief zu ihm die letzte Bitt'.


Noch dennoch soll dein Angesicht
Dein ganzes Leben führen;
Du traust und glaubest weiter nicht,
Als was dein Augen spüren;
Was du beginnst, da soll allein
Dein Kopf dein Licht und Meister sein,
Was der nicht auserkoren,
Das hältst du als verloren.


وَرُبَّ حِبالٍ كُنتُ أَحكَمتُ عَقدَها
أُتيحَ لَها واشٍ رَفيقٌ فَحَلَّها
فَعُدنا كَأَنّا لَم يَكُن بَينَنا هَوىً
وَصارَ الَّذي حَلَّ الحِبالَ هَوىً لَها
وَقالوا نَراها يا جَميلُ تَبَدَّلَت
وَغَيَّرَها الواشي فَقُلتُ لَعَلَّها


of my heart! while others hail
This festive morn, when joys prevail,
With careless wishes they may last,
Spite of all annals of the past;
As if for thee alone, secure,
Their fleeting nature would endure,
With roses strewing all thy way,
And life were but a bridal day; —
For me, by pensive thoughts opprest,
The future fills my anxious breast;
And flowers that fade, and joys that flee,
Are not the things I ask, for thee! —
My heart for thee has learn'd to prove
The throbbings of a mother's love,
Since on thy cradle fell the tear
That mourn'd a sister's early bier;
And sure that angel's sainted prayer
Has shed sweet influence o'er my care;
To sorrow doomed in all the rest,
And only in her children blest! —


Auf Rebenbergen, fern und nah,
Am hohen Kap, zu Mallaga,
Zu Hochheim, Zypern und Burgund
Troff Nektar schon für meinen Mund.


Co tu zkázek šumných pluje
po hladině bystrotoké,
co se zlatých bájí snuje
po travině perlooké.


Má matka byla hvězdou krás..
a taťka můj se hrdě smál,
když před publikem žasnoucím
ji na provazech uhlídal.


E più che posso reparando vo
Fuggendo chi di me pietà non ha,
E pur me van d'intorno ognor de qui.


عُلا طهَ شامخاتُ
عَلى الزهرِ عالياتُ
مَفاعيلن فاعلات
بنورٍ مضارعاتُ


Lo! the Grand-Architect,
In secondary Ire;
With alter'd Scheme refines
A Globe relaps'd, by Fire.


Mein armes herze schämet sich der segen, die sich im chor der ledgen brüder regen.


toť naše půda, věčně v nebezpečí,
že pod ní vyvře jícen hořící.
Ne středohor jen syn: má vlast je větší,
má kolébko, mé moře tvořící!


Daß offen seine Seele vor mir lag,
Wie eines Freunds, und jetzt mit herbem Schnitte
Der Abschied ein Stück Herz mich kosten mag.


一钱不直程卫尉
五斗解酲刘伯伦
读罢离骚解衣卧
门前花柳自争春


Poslední výkřik! Vlast již domučena –
zabíjí víko luza zkrvavená.
Umírá národ – ples kol smečky vlčí –
a přec, ó Bože! blesk tvůj dosud mlčí!


وقيت ببردي ظهر جلدي على البرد
ولم أق بالأعمال عن سقر جلدي
ولو أنا ذو جد سعيدٍ لقادني
إلى كل ما يرضى به خالقي جدي
ولو كنت ذا سعدٍ لنافست في الهدى
لأن الهدى يهدي إلى منهج السعد
بودي الرجال الصالحين مؤمل
رضى خالقي أجري على قدر السود
وأبغض من عادى الإله وحزبه
ولو أن ولدي أو أبي كان أو جدي
ألا إنني ما عشت للَه دائنا
بما كان للمولى لزاماً على العبد
فإن كان من نفسي أنا لها قائد
ولو أن قدي قد بالصارم الهندي
وإن كان من مال فإني مسلم
لمرضاة ربي من طريف ومن تلد
أمولاي أنت الحاكم العدل عالم
بحالي وما فيه أعيد وما أبدي
فسيان ما أفشي عليك قبائحي
كعلمك ما أخفيه من باطن السد
وخوفك عندي أنت دارٍ بحاله
ولو لم أقل خوف الجزا واقفٌ عندي
دعوتك أرجو منك تسمع دعوتي
ألا فاجعل الغفران للذنب في الرد
ألا فاهدني النهج القويم فإنني
بك اللَه أستهدي فما غيرك المهدي
ولا تجعل الدنيا قرينة مطلبي
ولا تجعل الأخراي عني على بعد
ومن لطفك اللَهم أن تجعل الردى
بقلبي وعيني في منامي وفي سهدي
وكن قابلاً كدي لأخراي إنني
أحب لها مني تكون شقا كدي
وبغض لي الدنيا بحبيك إنها
حبالة سوء تقبض الروح بالفرد
أمولاي إني من ذنوبي خائفٌ
خصوصاً متى إني خلوت بها وحدي
فمن لي أنيس إذ أفارق أنسي
وصرت وإياها وحيدين في لحد
فما منقذي منها سواك فإنني
بك اللَه لاجٍ بل لعفوك مستجد
وإن بتوحيدي لك اللَه وافدٌ
مع الوفد أرجو منك جائزة الوفد
إذا لم يكن سعد الفتى سابقاً له
فلا جالب سعد الفتى السعي بالزهد
وعلمك لي في سابق العلم نافذ
وإني لراضٍ والوعيد وبالوعد
فلا تدرك الأخرى بحول وقوةٍ
إذا لم يكن توفيقك اللَه في الجهد
أمولاي غفراناً وصفحاً ورحمةً
بها شافعي الهادي إلى جنة الخلد
عليه صلاة منك حيا وميتاً
وعترته والتابعيه على القصد


Ganz recht! Ganz recht! Kein Mensch muss müssen!
Ich weiss, mein Herz, ein Wort zum Küssen!
Nur Eins muss man, dies schärf' dir ein,
Kein allzugrosses Rindsvieh sein!


Se 'l dolor cresce d'hora in hora tanto
Quanto è il pensier d'amor ch'io sento e porto
Ne l'alma occulto, senza alcun conforto,
Fia la mia vita sempre amaro pianto.


去岁附书并附诗
自吴适粤至何时
殷勤再觅铜鱼使
傥不沉浮敢恨迟


Des Traurenden Gedanken
Entschweifen bang dem Schooß
Der Alpenwelt, und wanken
Um ferner Gräber Moos.
Tief ist die Ruh' der Grüfte;
Der Morgensonne Licht,
Das Wehn der Frühlingslüfte,
Weckt ihre Schlumm'rer nicht.


Co moh’, co chtěl, a k čemu svaté žáry
ho vedly žití drahou vznešenou,
vše praporu jen ztrhané jsou cáry,
s nímž marně dral se v bitvu ztracenou.


HENCE ev'ry place and ev'ry age
Affords subsistence to the Sage,
Who free from this world and it's cares,
Holds an acquaintance with the Stars,
From whom he gains intelligence
Of things to come some ages hence,
Which unto friends at easy rates
He readily communicates.


风从独树忽然来
雨去前山远却回
留许枝间慰愁眼
儿童抵死打黄梅


Tief atmend saß ich auf, aus Westen
Bohrte der schräge Sonnenstrahl,
Es tropft' und rieselt' von den Ästen,
Die Lerche stieg im Äthersaal;
Vom blanken Erzgewürfel traf
Mein Aug' ein Leuchten, schmerzlich flirrend,
Und in des Zuges Hauche schwirrend
Am Boden lag das Autograph.


客路相逢散旅愁
桄桹月落海天悠
何当移向神山种
得共师雄赋白头


Cantaon 5 zwar
Ist worden ruchtbar/
Daß es beglückt/ und fruchtbar
Dreymal in einem Jahr/
Ziecht doch mit solchen Früchten
Auff mit nichten/
Wie Daphnis, welcher selb 6
(Zum Schnitt gantz gelb)
Ein solches Brot/ und Wein/
So nicht könnt' edler seyn.


Vzhůru! z prachu porušení
Vznes se k nebi duchu můj,
Tam tě čeká po trápení
Radost, tam jest podíl tvůj;
Tam, kde přenásledování,
Nemoc, hlad, mor, utískání,
Smrt, ni přátel loučení
Radosti tvé nezmění.


الشيء صعب على من ليس يألفه
بل ربما آل بالشخص إلى الموت
وهو خفيف على شخص تربى به
بل قد يعيش به كالماء للحوت


Era el silencio miel sobre seda,
y era un ungüento de paz la brisa.
Yo iba del brazo con tu sonrisa
 por la alameda.
Tu boca dulce como un olvido
me dio sus jugos bajo el follaje,
y su chasquido
  rozó mi oído
    como un plumaje
     de un cisne herido;
       como un encaje
        desvanecido;
         como un celaje
          loco de viaje
           sobre un paisaje
             desconocido...
Tu boca ungida de luz de trino,
bordó una sombra de frases quedas...
Tu boca tibia me supo a vino,
y en la hojarasca de las veredas
se alzó el revuelo de un remolino
 de áureas monedas...
Y fue el silencio como una gruta,
y la quimera fue como un río
donde bogaron tu amor y el mío...
Y fue tu boca como una fruta
humedecida por el rocío...
Como amputando gestos sombríos
bruñó la luna su filo de hacha,
y retorciendo sus dedos fríos
 cruzó una racha...
Yo unté de besos tu boca roja,
tu boca dulce como un regreso,
y en cada árbol fue cada hoja
un eco verde de cada beso.
Tu boca intacta me dio sus rasos,
tu voz sin bordes me dio su seda,
y, en la delicia de los retrasos,
moría el roce de nuestros pasos
en el silencio de la alameda...


Hin floß sein Blut. Laut weinend stand
Das Volk im Kreis umher,
Wieviel auch roten Blutes floß,
Der Tränen flossen mehr.


Der schwarzen Locken Glanz wird, fast ohn' Unterscheid,
Bei dir der Schönen Rang entscheiden.
Auf Blonde stichelst du. Mich däucht, du gehst zu weit:
Sei klüger, Freund, und halt's mit beiden.


solta
Primeiro
lentamente: uma por uma


Ah, what avails all mourning? Thou art gone
From life and youth and gaudy loveliness,
From that deep rest that men call drunkennes
        Ah, Corydon! Ah, Corydon!
        Thou the first hope of all our race
Hast left the blessed paths of peace and lov
        Ah, wilt thou be content to rove
From shop to shop with her, thy mother‑in‑law,
        Or tremble full to hear at night,
        With horror deep and deep affrigh
The wordy torrent from thy spouse's jaw?


المَرءُ يَأمُلُ أَن يَعيشَ
وَطولُ عَيشٍ قَد يَضُرُّه
تَفنى بَشاشَتُهُ وَيَبقى
بَعدَ حُلوِ العَيشِ مُرُّه
وَتَخونُهُ الأَيّامُ حَتّى
لا يَرى شَيئاً يَسُرُّه
كَم شامِتٍ بي إِن هَلِكتُ
وَقائِلٍ لِلَّهِ دَرُّه


Und oben auf den höchsten Schanzen
Des Bürgers Bienenkörbe stehen.
Ein Hurrah! – Wie zum lust'gen Tanzen
Zum Sturme die Franzosen gehen –
Und schaut! hinab in ihre Reihn
Ein Wurf in weitgeschwungnem Bogen –
Welch Summen, Brausen, Schütteln, Schrein –
Ein Korb dem seine Schar entflogen!


On dirait une rose blanche
Qu'aurait fait rougir de pudeur,
En la lutinant sur la branche,
Un papillon trop plein d'ardeur.


Mais non, la pourpre même
Nuit dans un tel poëme
En mêlant ses ardeurs


节腹羞浮食
徐行畏疾颠
仙须有癯相
贵亦出长年


I svěžesť lučin jak by vadla tam,
a květy jako by se zavíraly,
v nich rosa – zde jak čistý drahokam,
co jedu krůpěj onde třpyt svůj kalí.


Kan denn ein zarter Zweig dem Wetter nicht entgehen?
Die alle Eigenschaft des Donnerstrahls verstehen,
Versichern, seine Wut schlag in die Cedern ein.
Doch seht mir hier einmahl den Ungrund ihres Wißen,
Er hat ja einen Reiß, der kaum gepfropft, zerschmißen,
Der Lorbeer selber wird hinfort nicht sicher seyn;
Ihr Bäume, fürchtet euch, es ist um euch geschehen,
Wenn erst des Donners Glut um eure Sproßen spielt,
So werdt ihr Laub und Blat zugleich versenget sehen,
Gott gebe, daß es nur die Wurzel selbst nicht fühlt.


Ein Anker der Gewissen/
Den in der Eh kein Unglük ausgerissen
Was ist die Lieb'?


Vždycky jsem ti říkala
a tys nevěříval,
že mne rád mít nebudeš,
jak jsi jinda míval.


Vydrovoliž jméno psáno
Jest y v kníze věčnosti?
Jestli pro něj přichystáno
Lůžko věčné radosti? –


Wie lieblich glatt sind ihre bunte Schalen,
Die bald so gelb als Gold, bald etwas bleich,
Bald gelb und bleich, und grün zugleich,
Absonderlich, wenn sie der Sonne Strahlen
Mit einem hellen Blick bemalen,
Wodurch ein heit'rer Glantz, recht Wunder-schön
Auf ihrer glatten Ründ', als wie ein Stern, zu sehn.


Emlékszel?... szavakkal játszadozánk.
Petőfit idéztük s mondtuk: Hazánk!...


Dies könnte Chiser nur, der Segen mit sich bringt,


Když zpředu dívám se tak po sedadlech,
tu rmoutí mne i těší,
že kolem tolik zdravých obličejů
a tlustí že jsou Češi.


Die Gräber nur, die sie in Fels einst hieben,
Sie halten jetzt noch, wie seit Jahren schon;
Sie sind rings um dieß große Grab geblieben,
Termitenhügel um den Libanon!


Ganz nah an seiner Seite,
Die Brille auf der Nas,
Der wunderbar gescheite
Magister loci saß.
In Heidelberg studiert' er
Philosophie und Jus,
Und sonderlich zitiert' er
Den Jobs und Tacitus.


غَزَوْتَ عدوّكَ في أرضهِ
ففرّ إلى طرَفِ الناحيه
فَعَاجَلْتَهُ ثَمّ بالمهلكاتِ
كما يُقْتَلُ الشاهُ في الزاويه


Und nicht, wo du geflucht, ins Knie anbetend sinke,
Und nicht, was du verscheucht, zurück liebkosend winke;


In den Mauern bin ich lang geblieben:
Alte Namen standen rings geschrieben
Hoch im Raume, wo die Luken schimmern,
Doch die Wendeltreppe lag in Trümmern.


Jeglichem Streben war er oben drauf,
Nie ruhig wußt er sich also zu sputen
Daß selbst die Meister gegen ihn Rekruten,
So exercirt er Tag, Nacht, ohn Verschnauf.


教意拈来作么看
唐言梵语不相干
更将祖意论同别
识取鸡寒与鸭寒


Lenzfrohe Schauer wehn durch Wald und Feld,
Am Friedhoftor die ersten Veilchen sprießen,
Dort, wo ein schwarzbehangner Wagen hält
Mit einem Wandrer, der mit Gott und Welt
Versöhnt die müden Augen durfte schließen.


Bedencket dieses in der Zeit,
Vnd flieht die rohe Sicherheit
Die ihr allhie der Sünden Leben,
Das ewig tödtet, seyd ergeben.


Meist hatt' er's mit den Pfaffen –
Wie war die Kutte schwach!
Doch Rittern auch in Waffen
Mit Ehren bot er Schach;
Sah Fürsten in die Karte,
Trumpft' ab und stach genug;
In allem Ding beharrte
Er treulich bei dem Spruch:
» Jacta est alea ! Ich hab's gewagt!«


K té báni nebeské
od chladné země
často jsme hleděli
dlouho a temně.


vidi un' altra ch' Amor obiecto scelse,
subiecto in me Callïope et Euterpe;
che 'l cor m' avinse, et proprio albergo felse,
qual per trunco o per muro hedera serpe.


春风玉树锦成机
转眼秋风叶已飞
落日荒庭人不扫
相看搔首思依依


„Což bych se bála? tys se mnou
a oko boží nade mnou. –
Pověz, můj milý, řekni přec,
živ-li a zdráv je tvůj otec?
tvůj otec a tvá milá máť,
a ráda-li mě bude znáť?


Oh nézd a tölgyet, erős gyökerével
A földből szíja élte nedveit,
De felfelé hajt minden erejével,
S az éghez nyujtja lombos ágait.


Und in der Menschenmenge,
Die sichs Tableau beschaut,
Dem Bräutigam wird's enge –
Zu locker geht die Braut.


Infino a qui l'aiuto di Parnaso
non ho chiesto né chieggo, Signor mio,
o le Muse o le suore di Pegàso,
come alcun dice, o Caliopè o Clio:
questo ultimo cantar drieto rimaso
tanto mi sprona e la voglia e 'l desio
che, mentre io batto i marinai e sferzo,
alla mia vela aggiugnerò alcun ferzo.


Die Zeit, so vntern Händen
Nicht ruhend kömpt vnd fleucht,
Sol man zur Lust anwenden,
Eh als sie von vns weicht;
Das Augenblick, die Fahrte,
In der ich sage, Nu!
Ist mein; Auff die ich warte,
Kömpt tausent Fällen zu.


7.
Du biſt der Weg/ laß mich nicht fehlen:
Du biſt die Warheit leite mich/
Du biſt das Leben/ zum erwehlen/
Zum Vater koͤm̃t man nur duꝛch dich.
Wie nun der Vater iſt in dir/
So ſey und bleibe du in mir.


黄昏来扣野人扉
笑语欣欣意不迟
葑火正红煨芋美
不妨秉炬雪中归


Wann vor All Einer zahlt: Zahln all, und werden loß,
Ein ieder, auch du thust genung. Wir? glaub es bloß.


Zachvěly se klasy v šeři,
hladinou se polí čeří,
a ta ňadra v každé chýši
nevědouce volněj dýší.


Halálomat ujjaimmal takartam szemem elől, s füleimet bedugtam, hogy
neszét se halljam: de a halál mosolyogva markolja meg szívemet.


Más allá de la lluvia, sólo será el hastío.
Ni un solo día distinto.
Ni una sola batalla digna de ser contada.


Kde teď druzi jeho byli?
Po světě se rozptýlili,
mnohý pyká nadšení
v podzemním kdes vězení,
jiný do ciziny hnán
ve samotě se kdes kruší,
jiný žije s vyschlou duší
všedností zlou ušlapán;
on sám živ jak mezi hroby,
ač mu řády prsa zdobí.


轻蕉徐出玉龙精
一窍能为三籁鸣
任是子渊佳赋就
可教明主听新声


Lkáš, že tebe do ust pichla včela?
Vždyť jsem Ti to ondy pravil hned.
A zda Ty jsi mně to věřit chtěla –
Že jsou tvoje usta samý med.


Con lágrimas turbando la corriente,
El llanto en perlas coronó las flores,
Que ya bebieron en cristal la risa.
Llegó en esto Belisa,
La alba en los blancos lirios de su frente,
Y en sus divinos ojos los amores,
Que de un casto veneno
La esperanza alimentan de Fileno.


Dizem-nos:
que nos limitemos ao espaço


A co ti nesu ze světa?
Zde žebrácký jen prázdný ranec,
ach, neběduj mi, neběduj,
vždyť beztoho jsem rozervanec.


A realidade é apenas
um milagre da nossa fantasi
Transforma numa Eternidade
o teu rápido instante de alegria!
Ama, chora, sorr e dormirás sem penas,
porque foi bela a tua realidad


Feigen.
So sinnlich sah ich keinen zweiten Baum
Unfaßbares umzweigen.


Ach Jesu die fall ich zu Fusse/
Der du dich hast zum Heil der Welt
In Noth und Marter eingestellt/
Ich ko i in ernster Reu und Busse.
Du hast ja des Gesetzes Fluch
Und ungerechter Richter-Spruch/
Daß ich nicht ewig möcht umkommen/
Unschuldig über dich genommen.


Was nutzen Schätz und Gütter?
Was hilfft uns doch viel Schönheit, Ehr und Pracht?
Vergnügung ist allein das Reichthum der Gemütter;
Der bleibet ewig arm, der stets nach mehrem tracht;
Wem nicht durch Unlustgifft des Geistes Kräffte schwinden,
Der wird sein Paradis auch in der Wüste finden.


A kdo je muž,
plať krví vlasti dluh;
a lépe mrtev být,
než okovů nést kruh. –
Teď v boj, teď v boj, teď v boj!
ne otroky, jen muže stvořil Bůh!
V před! – za otčinu v boj.


Nur Ezechiel schilt und eifert,
während Jeremias trauert, –
doch sie eifern, doch sie trauern
nicht ob eignen Untergangs.


Hát azért van pénzválság,
Boci-boci tarka,
Mivel kormányt szorongat
A Justh-pártnak marka,
Ellenben a kormánynak
Ha szépen bedülnénk,
Mostan a pénzpiacon
Szilárdabban ülnénk.


In eins – in eins möcht' alles ich verballen –
In eins – in eins möcht' alles ich verkitten –
Und was ich je voll Götterlust durchfühlt –
Was mich durchwühlt –
Mit rohen Schmerzens fäusten mich erstritten:
In einem Tönen sollt' es widerhallen,
Und, Meister dieser Melodienfülle,
Fänd' in der Brandung Sturm und Dröhnen
Ich dennoch tiefste Herzensstille
Und ein entsühnendes Versöhnen!


أمشرفي بصفاته وحلاه
خلَعاً علي تُفيضهن علاه
ومُعرفي بمقاصد صيّرتني
علماً وكنت منكراً لولاه
ومؤنِّسي والدهر يوحشني بما
لي من تنكر وجهه أبداه
ومدّرسي من علمه حكماً بها
داوى فُؤادي مُنعماً وشفاه
أقبستْني نوراً وافقيَ مظلم
وهديتني إذ لا منارَ أراه
فيك اقتديت وإنها لمزيةٌ
حسب الأريب بنيلها وكفاه
من يستضيءْ بالشّمس لا يحتجْ
إلى قبسٍ سواها يستمدُّ سناه
أنت الصباح ذكاؤه تلتاح إذ
تلتاح أنت وأنت أنت ضُحاه
يا واحد العلماء قولاً واحداً
ما إن علمت بقائلٍ لسواه
يا حجةَ الإسلام فيما أظهرتْ
أحكامُه أو بيَّنت فتواه
يا هضبةَ الحلم الذي رجحتْ على
ركنَي شمام بالحجا ركناه
يا أيها البحر الذي شطتْ على
سفن الخواطر والنُّهى شطآه
يا أيها المزن الذي قد روّضت
أرض الرضا سحباً له سقياه
أحييت قلبي حين أصبح هامداً
وهززته فرَبتْ بذاك رباه
وغذوتني الدَّر الضريح وحبَّذا
در السماح إذا استهل نداه
وحبوتني الدُّر النفيس وإنه
لأجل ما البحر الخضم حباه
هن الفرائد قد نُظمن قلائدا
جيدُ الزمان بحسنها تياه
كلم تخيَّرها على علمٍ بها
من ترتضي العلماء ما يرضاه
أخذ الفصيح من اللغات تأنقا
فيها وغير فصيحها ألغاه
فكأنه وضع اللسان فعنده
أصل اللسان وعنده مبناه
أتراه عاصر جرهماً ميلاده
أتراه اسماعيلُ قد رباه
فلديه في صوغ الكلام وسوقه
أيد أمد به إلى الإله قواه
الله ألهمه البيان ولو أرى
رأي الغلاة لقلت بل أوحاه
ما كل ما يبديه إلا آية
لأولي النهى شهدت بفضل نهاه
فإذا رمى بحكيمة في محفل
حكمتْ له فيه برغم عداهُ
واهتزّ نادي القوم عند طلُوعها
فترى الوقورَ لها يحلّ حباه
تصغي لها الأسماع عند مقالها
فإذا انتهى لهجَتُ به الأفواه
تحلو مذاقتها وتُجلي منظراً
بجفون من كحلتْ بها عيناه
تتعشٌّ الألباب سحر بيانها
كتعشُّق المجنون في ليلاه
فإذا دعا هاروتها
قلباً لبيباً نحوها لباه
تتكاثرُ الأشباه في إحسانها
منها ولكن مالها أشباه
لفظ تقدم سابقاً نحو المدى
فأتى وقد جاز المدى معناه
وأصالةُ في منطقٍ ما خلتُها
إلا أصالةَ من له سيماه
وصناعةٌ تُنسيك صنعاءً بما
وشَّاه مبتدعاً وما أنشاه
تلك البدائع لا البديع درى بها
يوماً ولا خطرت بفكرٍ سواه
ما قصّها قُسٌ ولا سمعتْ بها
للأصمعي بحلَّةٍ أُذناه
سحبت على سحبان ذيل إذالة
وأرت زهيراً نقص ما رواه
وزعيمُ كندةَ لو رآها مرّةً
للوى لواءَ الشِّعر أو القاه
مستسلماً طوعاً لها ومُسلِّماً
للمجد فيما قد حوَتهُ يَداهُ
يا ماجداً أخذَ الّلواءَ بحقِّهِ
وعلى ذُرى الأعلام قد أعلاهُ
ما الحكمُ إلا ما نطقتَ بفضله
والحكم قدماً حازه يحياهُ
أسَميُّهُ لله أنت مُباركاً
أسماهُ ربُّ العرش إذْ سماه
يا حسنَ ما تأتي به في كلِّ ما
تنحو وتقصدُ في العُلا مَنحاه
تهدي فتَهدي إنها لعجيبةٌ
معنى هَداه أفَدت من أهداهُ
أوليتني منك اعتناءً باهراً
سنّيتَ من أملي به أَسناهُ
وخصصتني بغريبة عربية
تهوى لقلبي ما الذي يهواهُ
وكسوتها من رقم كفك حلّةً
تحكي الصباح مطرزاً بدُجاهُ
وبعثتها نحوي تجرُّ ذُيولها
زهواً وتنشُرُ ما الجمالُ طواه
وجعلتَها صلَةً لقولي ذاكراً
منك التي أَتت الفتى ذكرَاهُ
أهدي إلى خيرِ الأنامِ تحيةً
مُهدٍ هداه إلى السلام هُداه
أَحببْ إليَّ بوَصلها ووصولها
ما كان أَعذبهُ وما أَشهاهُ
رقَّت وراقت إذ جلوت جمالها
والحسنُ أجمعُ ما الجلال جلاه
يا سيدي الأعلى بداه معظِّم
عطف سناه إليكم وثناه
قد زادني كلفاً بنظمك أنه
صيغت لمدح الهاشمي حلاه
تلك الصلاة مع السلام وسيلة
يعطى بها دار السلام الله
ولسوف يلقاك الرسول المصطفى
بالبشر والبشرى إذا تلقاه
ويقول اصفوا كأسه من حوضنا
فالكأس من حبّ لنا أصفاه
فهناك هنّاك الجميع بحسن ما
شفعت زيادة فضله حسناه
فأهنأ بذاك وثق بأن محمداً
يعطي الكفاء موقّراً كفَاه
وازددْ من الأثر الكريمة عنده
فالعزُّ من آثارها والجاه
واصعدْ مراتب متقٍ أو مرتقٍ
تجري الكواكبُ رفعة لعلاه
وإليكها منِّي مقالةَ صادقٍ
في الحب ما ماتتْ به دعواه
نطق الجنان بها فكان مترجماً
عنه اللسان لبعض ما أملاه
ولقلّما تلفى المترجم غالباً
الا يقصِّر في الذي أداه
إن قصَّرتْ عن حق سيّدها فما
تقصيرها إلا لطول مَدّاهُ
فأسمح لها مُتقاضياً يا قاضياً
مهما اقْتضينا الفضلَ منه قضاه
ولتصفح الصفح الجميل إذا أتت
وبصفحها خَجل عليه تراه
وخذ السلام فإنها حملته عن
نجد إليك وعن نسيم صباه
وسرتْ به ملأى الحقائبِ نفحة
منها استعار المسك طيب شذاه
ترجو القبول وإن تقبل عنده
من منعم بقبولها يمناه
فاقبل هديتها فتلك تحية
قد ساق حمدك ركبها وحدَاهْ
لولا ثناؤك ما تضوَّع نشرها
أرجاً ولا سر الربا مسراه
تلكم بضاعتكم تردُّ إليكم
والشيء قد يهدى إلى مولاه


Ach, Geliebte, noch einen ! Die neidischen Lüfte des Morgens
Nahmen den ersten sogleich mir von den Lippen hinweg.