Como aquele que um dialendo o jornalse surpreendena Seção Desaparecidose quem soue onde estou se perguntComo aquele que vê essa fotode seu rostoalie reconhece seu rostomas não se identificae quem soue onde estou se perguntComo aquele que lêseus dados na identidadealidebaixo da fotode seu rostoe se identificamas não se reconhecee quem soue onde estou se perguntComo aquele que tentase lembrare toca seu corpo e se dizsou esse, estou aquie começa a se procurare não se encontracomo essecomo essee quem soue onde estou se perguntTraduções de Renato Rezende, extraídas da antologia Pontes/Puentes (2003)O solicitante deslocadoDesempregadobuscando uma grana até não poder maisfaltou-me a energia o passo firmeentediado há meses, a misériaprocuro agora um emprego na era atômicadentro ou fora do meu ramose for possívelTodos os dias abro o mundoum jardim de esperançasna seção de empregosvou me classificandoatentoeste anúncio me chamEntãoao escrever com fervor e letra caprichadaaderido com lealdade- ser claro -escuto a súplica do rouxinolunindo o primitivo ao cultoa inspiração ao estudotrato de seduzir com meus antecedenteO formuláriodetalha-meo que subscreveprático em desorganizardesejaganhar pão em seu estabelecimentohomem de empresacaixa posta


Und als ich kam wieder nach Hause,
Da wandtest du ab dein Gesicht;
Um dich kam ich in Schande,
Du aber kennst mich nicht.


Die strassen weithin-deutend werden blasser
Den wandrern bietet ein gelispel halt
Ist es vom berg ein unsichtbares wasser
Ist es ein vogel der sein schlaflied lallt?


Kein Stundenschlag ertönt, kein Tropfen Zeit entfluthet,
Wo nicht ein edles Herz um edle Herzen blutet,
Kein Abendstern erscheint, kein Morgenroth beginnt,
Wo nicht der Wehmuth Schmerz auf frühe Gräber rinnt:
Wo diese Gottheit wohnt, hebt über Grab und Zeit
Und Trennung das Gefühl der Unvergänglichkeit
Des Dulders Geist empor!


Látom, utatokot igazítottátok
arra az ország felé,
Azholott az lakik, víg szívemet aki
őmagánál rekeszté.
Valaha énrólam, ki híven szolgáltam,
vallyon emlékezik-é?


Rispose il nigromante: - Or ferma il punto:
pensa ch'ognuno abbi la sua malizia:
questo Astarotte sa la birba appunto
della fonte e del santo di Galizia;
guarda che qui tu non resti poi giunto,
però che c'è de' cattivi dovizia;
grattugia con grattugia non guadagna:
altro cacio bisogna a tal lasagna!


Der Hof ist gerecht, nu der Nörpel kanns sagen,
Fünf hilflose Arme zerrädert sein Wagen.
Da wurd'n im ungnädige G'sichter gezeigt;
Doch wie halt der Mensch in der Bosheit schon steigt,
So schlagt er jetzt gar noch ein' Herrn Kavalier.
Da wird er denn sicher gerädert dafür.


Königlich wird er mich krönen und zieren
Und zu dem Vater frohlockende führen.
Wird mich ihm zeigen und neben sich setzen,
Daß ich mit ihm mich werd ewig ergötzen.


Que me reste-t-il donc ? Ma raison révoltée
Essaye en vain de croire, et mon cœur de douter.
Le chrétien m'épouvante, et ce que dit l'athée,
En dépit de mes sens, je ne puis l'écouter.
Les vrais religieux me trouveront impie,
Et les indifférents me croiront insensé.
A qui m'adresserai-je, et quelle voix amie
Consolera ce cœur que le doute a blessé ?


Dame seguro tú de una firmeza
que vacila en mi daño, que, aunque muera,
no dejaré de amar lo que me diste.


Ils vivent en hâte.
C'est l'éden enfer
Que la foudre tâte
Avec un éclair.


Or che sotto il Leon più boglie il celo,
aridi e' fiumi e rasciuta è ogni vena,
l'umor ne l'erbe se mantien apena,
sanza neve son l'alpe e sanza gelo.


Lumpe giebt es beständig, doch scheiden sich darnach die Zeiten,
Ob man sie rühmt und beklatscht, oder sie nöthigt zur Schaam.


Rodiče mě nutí,
šafář nepovolí
a já jsem tu opuštěná
jako hruška v poli.


se bene il primo sei tra lor, pur sciai
che seti un sangue; io te li ricommando:
se da fratelli i tien, servi li arai.


Schalet, schöner Götterfunken,
Tochter aus Elysium!
Also klänge Schillers Hochlied,
Hätt er Schalet je gekostet.


东郊候气回青辂
北阙迎祥辟紫闱
大庇群生承宝绪
永敷春泽播鸿徽


Ženy, veteráni,
„Sokol“ v divém jeku
plným hrdlem „Sláva!“
sypou v uši reku.


Bey dir allein ist Hülff und Raht,
Wen Menschen Hülff' ein Ende hat:
Mein Gott, du kanst mich lehren,
Du kanst mein Hertz bekehren.
Du ziehst auß Mir den Lasterpfeil
Und machest meine Wunden heil,
Du kanst in disem Leben
Ein fleischern Hertz Mir geben.
O Helffer, den man Vater heist,
Gib Mir doch einen neüen Geist;
Sei gnädig und verwirff mich nicht
So gahr von deinem Angesicht,
Gedenk an deine Gühte.


Vom Wipfel wirft der Fichtenbaum
Die Eisesdecke, die geborsten;
Froh fliegen nach dem Wintertraum
Die Adler auf von ihren Horsten,
Und mit dem Gießbach thalwärts wälzt
Der Schnee sich, den die Frühlingssonne schmelzt.


Das Elend hütet des Hauses Schwelle, –
an der erkalteten Feuerstelle


Die Königin sprach es bang und blaß,
Der König ward blutrot; –
Jung-Walter, daß so schön du bist,
Das bringt dir nun den Tod.


Jsou listy ty bacilů příšerný druh,
jenž v národě působí bouřlivý ruch;
nač všímat si pravdy a spasného blaha,
když dost se jim vyplácí podvratná snaha?


Lajos is felkelt a rövid álmu nappal;
Mely csak alig szunnyadt, megin’ ébren talpal.
Nagy út van előtte, meredek nagy hágó;
A király álmát is gond veri el, rágó:
Nem azért, hogy e szenny rajta ne száradjon
(Attul ugyan nem fél): de, hogy intést adjon,
Oly példát, amiből messze megismerjék,
Magyarok királyát bántani hogy’ merjék.


仙骨日以轻
何烦策扶老
后夜惊云飞
弃龙在中道


Et les bons végétaux ! Des fossiles qui gisent
En pliocènes tufs de squelettes parias,
Aux printemps aspergés par les steppes kirghyses,
Aux roses des contreforts de l'Himalaya !


Mit Geschichten, frohen Possen,
Und nun wieder mit Gesängen,
Suchen sie sich wegzustehlen
Über ihres Weges Längen.


Diede ad Arganio quei di Libycana
che piangean morto il negro Dudrinasso
guida Brunello i suoi di Tingitana
con viso nubiloso e ciglio basso
che poi che ne la selva non lontana
dal castel chebbe Atlante in cima al sasso
gli fu tolto l annel da Bradamante
caduta era indisgratia al Re Agramante


Když přirazili posléz do města,
byl Giljom, věru, jako omráčen,
ni ve snu nebyl takou nádheru
a krásu tušil. Jaké bohatství
se jevilo mu oslňující!
Dům každý palácem byl, zahrady
se všude zelenaly, vůněmi
vzduch prosáklý byl, všude zpívali
při šumu stromů ptáci přesladce.
U domu každého se Giljom ptal:
„To královský zajisté jesti hrad?“
A Gilbert odpovídal: „Sluha jen
zde bydlí králův“ – ale náhle hrad
se zjevil na náměstí ohromném,
kde celý les se růží ševelil
při mírném vánku. Brána bronzová
se zrcadlila v modré tůni vod
pod baštou z mramoru a Giljom něm
se díval na les druhý, kamenný
těch věží štíhlých, které v pýše své
se do azuru nebes nořily
nad domem královským a Gilbert děl:
„Jsme u cíle. Z těch věží každá kříž
dřív nesla na temeni, strhli je
a zašlapali v prach, a křesťané
jsou otroci dnes hrdých vítězů,
jež od Afriky moře neslo sem.“


Divná zvěst! Však brzo přišla nová:
Bratr se ti vracel do domova,
kryl-tě jedno přání v ňader víru:
odprosit a ruku dáti k smíru.


Vy pak písně mé, vy víte,
komu zcela náležíte,
čí to obraz mně se skvěl,
toužebně když vás jsem pěl.


Eis que um súbito grito se levanta
O marco abalo, e grave peso geme,
E nas vizinhas praias se quebranta,
A terra, ao parecer, co estrondo treme.
Lima co a sua esquadra se adianta,
Que, de glória ambicioso, nada teme:
Por cima dos reparos aparacem,
E à defensa os Malaios se oferecem.


Poslední již lístek od halúzky
Loučí se a větrem kolotá,
Padá, padá ve hrobeček úzký.


Nel verde prato diversi diletti
alcun prendeano, e sospirando alcuni
givan cogliendo diversi fioretti,


Meine Verse hab' ich immer
Spielend ohne Zwang gemacht,
Nimmer aber hab' ich etwas
Ohne süßen Drang gemacht.


Olyan egyformák mindenütt a partok,
És olyan, egyformák az emberek:
Álom-halászok, pecsenye-halászok,
Születők, halók és szerelmesek.


Io non ti vedo, et veder non ti posso,
E pur sei meco ogn'hor la nocte e il giorno;
Ti trovo e parlo, et mai di qui son mosso,
Né venir so dal tuo bel viso adorno.
Io non ti tocco, e sempre me sei a dosso;
Tu m'apri il cor, tu sol mi giri intorno:
Oh miracol d'amor raro et expresso!
Che quel che è più lontan, sia più da presso.


Ob welken alle zarten Blüten
Von dem Genuß der ird'schen Glut:
Du bist ein ewig Jugendblut
Und unsrer Busen stete Fülle,
Die ew'ge Flamme, die wir stille
Am Altar und im Herzen hüten.


Ó, lásko, květe, který k slunci pne se,
a v žárném srdci země kořen máš,
ty zvadneš-li, svět v bláto rozpadne se!


“Nyájaim a hó
Falura terelte,
Nincs furullyaszó,
Köd borult a lejtre.”


Ta zubatá již počká,
a každý se jí dočká,


O GODDESS of eternal Smiles,
Bright  the fair,
Who taught  pleasing Wiles,
By which she won


辞得官来性又便
恰如病马解缰牵
虽无白日三声喏
赢得清宵一枕眠


Ehr' und Dank sei dir gesungen,
Grosser Gott, mit süssem Toon:
Alle Völker, alle Zungen
Müssen stehn für deinem Trohn'
Und dich unaufhörlich loben,
Daß du deiner Engel Schaar,
Welch' uns schützet für Gefahr,
Sendest täglich noch von oben.
Lass' hinfohrt uns würdiglich,
Herr der Engel, preisen dich!


Fölsirásaidnak könnyeit
Fölissza az én tudós ajkam
S dacodat, mely a Mindenség daca,
Csak törd meg rajtam
S meg fogsz lágyulni szeliden.


Sus pensamientos penetran
Los doctos frailes, y endulzan
Con eternas esperanzas
Su meditación profunda


S'ella mena le fiche ed a migliaia,
non per ciò dei stimarla preziosa;
che più vale una fica saporosa,
che l'altre dissipite, a centinaia.


Now had they reached the sad and dreary bower
Where dark Disfida held her gloomy state:
The grated casements strong with iron power,
The huge port-cullis creaking o'er the gate,
The surly guards that round the draw-bridge wait,
Chill Psyche's heart with sad foreboding fears;
Nor ever had she felt so desolate
As when at length her guide the porter hears,
And at the well known call reluctantly appears.


Je ráj to věru! V prostřed údolíčka
se říčka na mlýn žene jarým krokem,
mlýn zvučně klape, kol pak vlaštovička
si kořist lapá bystrým nad potokem
a sem i tam se vznáší v chvatném spěchu,
by nepřilétla prázdna pode střechu.


Zde blouznil děvy o nebeském zraku,
Jenž mile kynul, jak květ violy...
Hned hodí se Vám do černého fraku
A lásky neskrotnými plápoly
Se moře jesti v hrozném u rozpaku,
Jak s dívkou mluviť, vyznať se jí z citů
A slíbať ústa jako z aksamitu!
A kolem oken v nejstkvostnějším státu
Jsa hotov juž k své lásky attentátu,
Ach! celé dny po dlažbě, jež se měkká
A pažiť květná zdá mu, sem tam těká.


Lesk ten svatý zářil nad stožárem
našich lodí, plál nám v bojů víru,
v něm se zažíhaly čistým žárem
zbožné duše našich bohatýrů,
předkové jej zbraněmi a vesly
do vzdálených končin světa nesli
a čím více rostla jeho říše,
čím zář jeho mocněji se skvěla,
tím i dánská berla dál se střela
a lesk dánské slávy zářil výše.


Úgy járt körül a sokaságba
Kitündökölve messziről -
Mint egykor amaz égő fáklya,
Mely Rómát gyujtogatta föl.
Van, aki fölkiált akárhány,
Hogy ennyi szépség - ez már botrány!
S nem is sok híja tán neki,
Hogy forradalom ütne ki.


Del fuego soberano sois centellas,
que humanos ojos veros no merecen,
bellísimos luceros, que aparecen,
eclipsando las luces menos bellas.


A tutti par l incantator mirando
mirar quel che per se brama ciascuno
donna, scudier, compagno, amico, quando
il desiderio human non è tutto uno
quindi l Palagio van tutti cercando
con lungo affanno, e senza frutto alcuno
e tanta è la speranza e il gran disire
del ritrovar, che non ne san partire


Ó šťastnější, kdo ideálem
si učinili zpěv a květ,
jež spokojeni se svým málem
jste užili svých mladých let
o obrazech a blahém snění
o klidném žití venkovském
za noci, kde se louka mění
ve květném pestrém šatě svém.


So schloß man dazumal: allein, was denkt man itzt,
Nachdem mein Arm den Schatz zehn Monden lang besitzt,
Dem Wunsch und Hoffnung ihm vieleicht nur schätzbar machte,
Und der doch schlechter war, als er entfernt gedachte?
Ist nicht die Liebe blind, wie sonst das Sprüchwort sagt?
Wie mancher hat nicht schon ihr Zauberwerk beklagt!
Sie kehret Spreu in Gold; aus Raben macht sie Pfauen;
Jedoch an Bräuten nur, und niemals an den Frauen.
Der süße Honigseim wird oft in kurzer Zeit
Ein herber Wermuthwein voll Gall und Bitterkeit.
Was Freyern englisch dünkt, das fliehen sonder Zweifel
Die Männer oft so sehr, ja ärger, als den Teufel.


Aufrichtig mit ganzer Miene
Schwur der Mörder von Fifine:
»Niemand hat den Mord gemacht.
Liebe hat sie umgebracht.«


Rot Röslein blüht aus dem Schnee so kalt,
Nun hast du's selbst vernommen.
Der Weg ist weit, und tief der Wald,
Dein Schatz wird nimmer kommen.«


Qu’un sot me calomnie, il ne m’importe guère.
Que sous le faux semblant d’un intérêt vulgaire,
Ceux mêmes dont hier j’aurai serré la main,
Me proclament ce soir ivrogne et libertin,


V zahradu za strýcem v tom neť přichvátala hezká,
zprávu nesouc, že mlynář sem s prosbou mládka posílá:
máť jeho hasnoucí ždá útěchy církve poslední.


Pero si es tal la desventura mía,
que huyendo el bien, el daño persevera,
¡qué aguardo puedo en mi letal porfía!


ألقى الدجى الستر فقم طائفا
طواف سر في ضمير الدجى
مفتقداً في السير شطر الهدى
من خطتي مصر وشطر الهوى
لا شيء في تعليم قومٍ وفي
تقويمهم أبلغ مما ترى
مدينة أن تمس لم تحتجب
إلا بمقدار أترجو العلى
لو رقدت أوشكت أعداؤها
أن يبصروا أحلامها والرؤى
هذه ملاهيها وزيناتها
يعشى بها ناظرها إن رنا
أنوارها شبه جراح جرت
منها دماء المجد فوق الثرى
وهؤلاء الشيب والمرد من
أسواقها في شرها ملتقى
مواكب إن تمشي رقاصة
فهي جنازات مشت بالنهى
تخللتها من خليعاتها
صواحب شقت جيوب الحيا
تمر ترجيعات إنشادها
في مهجة العفة مر القنا
كادت صروف الجهل تودي بها
لولا أطباء كبارٌ الحجى
لولا أولو علم وفضل نجوا
بها نجاة من ينوب الردى
تجنبوا الخبث وشادوا لهم
مستعصمات في قصى الذرى
أي رائد الظلماء جاوز إلى
تلك المغاني من حصون الهدى
وطالع السهاد فيها لما
يحيى به القوم ويرقى الحمى
وقل لهم فخراً ومجداً لكم
يا خيرة الإبدال بين الملا
مهما تعاونوا فليكن حسبكم
إن المفدى سيد المفتدى
لكنه أقفر في حيكم
بيت لإنسان حكيم مضى
أقفر من ساهره مثلما
يخلو من الضوء منارٌ خبا
قضى حنين وانقضى جهده
في سبيل الخير فيا للأسى
عاش عليماً عاملاً نافعاً
حتى طواه حينه فانطوى
فلينعه الليل بصوت النقى
وليبكه الصبح بدمع الندى


So ließ mit golt sich saugen
Astilus unter augen
untreulich, tet verlaugen
sein eigen vatterlant.
Croton den tück vernume
von disem kempfer dume
und riß im sein haus ume,
im zu schmach, spot und schant,
Und bauete auf sein hofstat
ein schelmengefenknus;
von wegen seiner übeltat
man zu seim bilde schuß,
das man im vor het aufgericht.
wolt got, das ein ieden böswicht
treff alles ungelücke,
der solche bubenstücke
seim vatterlant durch tücke
beweist mit mund und hant.


Elvész aztán híre hamva,
Mind is egy ő, élve, halva!
Mikor egyszer sok időre,
Nagyon ver a szó felőle:
Látták, hogy vítt a csatában,
Mint egy vérző leopárd;
Tamás volt sok benne mégis,
Mikép ő az: Kun Kocsárd.


Hiába száll agyamra mámor
S virrasztok annyi éjszakát,
Mindig érzem annak a csóknak
Halálos, dermesztő fagyát.


Ty trudil jsi se celý věk,
cíl stejný máme: slaboch, rek.


دجا ليلُ همي واكفهرت بشاشتي
ورْحتُ بحالي واجماً أيَّ واجمِ
فلما ذكرتُ الأجْرَ فيما لقيتُهُ
تبلَّجتُ حتى كدتُ أشكر ظالمي


Sie leben Alle fröhlich, sie sind ein christlich Blut,
Voran Herr Sepp, der gerne den Wandrern gütlich thut;
Nur spricht man, daß er heimlich nach manchem Schatze gräbt,
Und mit den alten Geistern in einem Bunde lebt.


—Mamá, tengo la barriga llena de hambre, dice. Y la mamá ríe y le trae la leche.
Al rato, ya dormido, se sobresalta y mueve los brazos y las piernas. La mano de la madre le acaricia la espalda, se queda quieto.
En su plácido rostro el corazón descansa. Vienen las estrellas en aviones y los caballos nadando, y él es el dueño heroico de las cosas.
Como hace rato, cuando me dijo señalándola: "Mira papá, una mariposa. Yo la tomé por sorpresa y extendiéndole las alas sobre la mesa iba a clavarle un alfiler en el lomo cuando él dijo: "no papá, pobrecita". Lo vi estremecerse pero insistí: ¿cómo quieres que sea tuya si no la mato? "No la quiero, papá, no la quiero", dijo. Y tenía el rostro ufano de este momento al ver volar la mariposa liberada.


»Baare Münze!« rief der Sultan.


勤勤高意念林丘
新买溪园洛水头
千载圣贤方契会
恐君难作赤松游


Szabad voltam, fürge s oly gyors,
Mint a szél a hegyeken;
Virágoztam, - elmúlt jobb sors!
Túl vagyok már ezeken.
Amor az, ki konkolyt vet
Életünknek földjébe,
A ki loppal ürmöt ültet
Öröminknek kertjébe.
Úgy, a mint volt, minekelőtt
Először megláttam én őt,
Soha nem is lehet már, -
Sőt naponként több a kár.


Comme elles font des pirouettes
Dès que les jours ne sont plus beaux !
Le matin, avec les corbeaux,
Et le soir, avec les chouettes,
Elles grincent mes girouettes !


Však marna byla – doba míjí,
a příkaz Lásky zašlapán,
Řím Kristův pouta lidstvu svíjí,
a světem vládne Vatikán,
jenž beránky měl bílé pásti
a Boží Láskou duším vlásti –
ne pastýř duší – těl je pán.


(Tož, kdyby jen už čert ji vzal,
je beztoho zpuchřelá celá –)
však, co tys měl a nedělal,
ať ona teď za tebe dělá!


O Primavera, Sandro Botticelli
sentì fiorire in cuore i tuoi rosai
poi che ti seppe come niuno mai
ne la soavità de' suoi pennelli.


Hymen stand im Hinterhalte:
Als ein Heer von Amuretten
Seines Reiches Grenzen nahte!
Wer da! rief er halberschrocken,
Wer da! – oder soll ich schiesen?
Holder Bruder, sprach ihr Führer,
Fürchte nichts von Amors Truppen.
Unser Endzweck ist nicht dieser,
Deine Lande zu verheeren
Oder in Besitz zu halten:
Wir verlangen nur den Durchzug!


zazelenají se luka
jurodivou travou,
vnukům dají naše muka
domovinu pravou.


Proč jsi tedy v zardívání,
moje růže zpanilá,
medných ústek celování
v marném boji bránila?


Das Meer wälzt seine Berge um die Stille,
Und ihre Einsamkeit umbrüllen die Wellen,
Über die Felsen fliegt gieriger Schaum,
Er netzt nicht, – er zerspringt in Luft –
Kein Hauch berühret die Seele.
Und dann, ein Tag! Ein Jahr! Ein Jahrhundert!


Ilyen vitézt mutat a magyar gyermeke,
Ez a szép természet nagyságos remeke.


Nicht ohn' alles Verdienst sei der Kastalia
Weisheitsquelle, gelehrt, Mühlen zu drehn, die Brot,
Brot uns schaffen und Brennöl,
Und was menschliches Wohl erheischt.


Příroda se ze všech živlů všudy
Kvítek jala stvořit nesvadlý,
V němž se v sličné změně zercadlí
Nebe, země, hvězd a slunce proudy;


Stürb' ich im Frost nicht, wenn ich fühllos bliebe?
Nein, stolz verglühn ist besserer Gewinn.
Spielende Flammen hoffnungsloser Liebe,
Nehmt mich dahin!


»Auf diesen Fall«, fällt Amor ein,
»ist euch kein bessrer Rat zu geben
als Tag und Nacht Sie zu umschweben,
und, ohne zu merkliches Bestreben,
die Pfade von Ihrem schönen Leben
mit euern Rosen, als sproßten sie eben
von selbst hervor, zu überstreun.«


Hélas ! dit la Presse, en rêvant
Devant la bizarre figure,
On ne m'écoute pas souvent !
Ce n'est pas moi, je vous le jure,


Si con justicia obramos, si vivimos
una vida moral irreprochable,
dulce satisfacción inexplicable
del corazón en lo interior sentimos


Můžli lidská božskou, časná věčnou
Konečná, leč s pýchou neslušnou,
Proměniti vůli nekonečnou?


"O Cristo onipotente,
dove site enviato?
Perché povera mente
gite peligrinato?".


El mundo busca en el cielo el sol brillando,
yo lo encuentro en tu mirar.


Che dalcune diro belle & gran donne
ch a bellezza a virtu de fidi amanti
a lunga servitu: piu che colonne
io vegho dure immobili & constanti
vegho venir poi lAvaritia: e ponne
far si: che par che subito le incanti
in un di: senza amor (chi fia chel creda)
a un vecchio: a un brutto: a un mostro si da in preda


Que ton sommeil soit pur, fleur du beau sol latin !
Oh ! Bien mieux que ce myrte et bien mieux que ces roses,
Puissé-je parfumer ton seuil et tes pieds roses
De nocturnes baisers, jusques au frais matin !


Dein Rauch, durch hohlen Thon gesogen,
Ergötzt, wem männlich Blut in seinen Adern fließt;
Die Schönen selbst sind dir gewogen,
Und öfters hat dein Rohr ein zarter Mund geküßt.


Козленка волкъ поймалъ и растерзати хочетъ:
Козленокъ не хлопочетъ,
То ведая, что волкъ несклонной молодецъ,
И мыслитъ: ну теперь пришелъ ужъ мой конецЕдинымъ жизни онъ довольствовался летомъ,
И разлучается со светомИ говорилъ онъ такъ:
Когда слезами весь ево кропилея зракъ,
И все дрожали члены:
Простите рощицы и вы луга зелены,
Прекрасныя цветки и быстрыя струи:
Простите на всегда товарищи мои;
Въ сей часъ я все свои
Забавы позабуду,
И съ вами на лугахъ я прыгать ужъ не будА хищникъ говоритъ: попрыгай и у насъ,
Какъ прыгаютъ у васОтветствуетъ козленокъ:
До прыганья ли мне въ прегорестный сей часъ;
Отъ страха не могу подняти и коленокВолкъ песню затянувъ козленка веселитъ,
И передъ смертію плясать ему велитУслытавъ волчій вой къ разбойнику для драки
Бегутъ; отъ стадъ собакВолкъ инако запелъ:
А именно въ зубахъ собачьихъ захрипелО естьли бъ такъ всегда стесненный свобождлся,
А утесинтель такъ по волчью награждался!


selamette buluşalım


O, wär der Weg nicht meilenweit,
nicht alle Brücken abgebrochen,
ich ständ noch heute dir zur Seit.
mit einem Gruß der Jugendzeit
an deine trotzge Brust zu pochen.


Ne sirj szép Kártigám!... Szánom könyveidet,
Hidd el, láttya az ég tiszta erkölcsidet!
Tartsd fenn Sándorodhoz érzékenységidet,
Elfelejted ölén minden inségidet!


3. Willſtu dem Pindus hier allein
Ergeben und verbunden ſeyn?
Ach nein/ ich habe gnug ſtudirt/
Wer viel kalmeuſert/ wird verfuͤhrt.
Du ſihſt vielleicht die ſtellen an/
Dahin man dich befoͤrdern kan?
Ach nein/ die kunſt iſt doch bekannt/
Und findet wohl ihr vaterland.


久谙罢卧懒呼医
剩读文书不疗饥
数有故人来问疾
更烦耆旧与传诗


S mi járunk bátran, csüggedetlen
Ez ingatag, vészes mezőn,
Ezer szem függ a messzeségen,
Ezer kéz nyom az evezőn.
Hajónk nyugodtan állt sokáig,
Vagy kémkedett a part körűl:
A mélyre most, isten nevében!
Vagy révbe jut, vagy elmerűl.


Was alles ich in meinen Jünglingstagen
Mir von Genuß und Freude phantasirt,
Dies alles und weit mehr noch wird
Heut Wirklichkeit. – O gauckelt immerhin
Ihr Traumideen jener Zeit,
Um meinen heissen, liebetrunk'nen Sinn,
Ihr werdet heut zur Wirklichkeit.


Was klagt ihr aber viel um euch?
Die ganze Christenheit
ist itzund einer Waisen gleich
und ächzet um ihr Leid.
Ihr Vater, Heiland, Schirm und Held,
ihr bester Trost nach Gott,
der strengste Ritter von der Welt,
der liegt und ist nun tot!


Oito vezes seiscentos governava
Indoráspis, marítimo Almirante
Da milícia feroz, que o mar cortava
Em corso do estrangeiro navegante:
Traz ele Baturel trez mil guiava,
Esquadrão entre todos importante,
Que a salitre exercita furibundo,
Com que infestado tem Germânia o mundo.


gözyaşlarına boğulan


بليتُ بهذا الحبِّ أحملهُ وحدي
وكلٌّ لهُ وجدُ المحبِّ ولا وجدي
هي الحسنُ في تمثالها وأنا الهوى
فلا عاشقٌ قبلي ولا عاشقٌ بعدي
وفي كلِّ وادٍ للغرامِ بشاشةٌ
فشأني في باريسَ شأني في نجدِ
ولم أنسَ يوماً جئتها ذاتَ صبحة
عليلاً كما هبَّ النسيمُ بلا وعدِ
وكنتَ وكانت والدلالُ يصدُّها
فتبدي الذي أخفي وتخفي الذي أبدي
وما زلتُ حتى كاتمتني قبلةً
على حذرٍ حتى من الحليْ والعقدِ
وكنا كمثلِ الزهرِ يلثمُ بعضهُ
ولا صوتَ للنسرينِ في شفةِ الوردِ
وكانَ فمي فيهِ إليها رسالةً
فسلمها فاها وحمِّلض بالردِ
إذا لم يكنْ عندَ الحبيبةِ لي جوىً
فقولوا لماذا لا يكونُ الجوى عندي


Ej, přál by si to lid i země květ,
ten jako onen vzrušen, rozechvět,
leč co bychom my byli v zruchu tom?
v němž tys můj blesk, já pomsty boží hrom!


Arm'd with thy
Thou marchedst out against thy
And very  thou didst appear
To them, but thus thy  cheer.
"Know,  I am the God of Truth,
" Your Father  nor  I break my Oath.
The  as our dread Lord advanc'd,
And all the little  around 'em
The neighb'ring  their verdant  o'reflow,
The  saw and trembled at the
Back to their  they go,
And bear the News to
The  within its hollow  roars.
And beats the
The  above no longer dares to strive,
Nor will his frighted  their wonted  drive.
The  to see her  stop his
Grew  and curb'd her  for Fear,
Thy  gild their
And at the  of thy  the  dare not stay;
The very  of thee did them
And arm'd with  thou the  didst pursue.
So now, great God, wrapt in avenging
Meet thine and  and tread them  under.


– Jakže, praví soudce, ještě s popraviště
má lid bouřit k vzpouře? V bubny udeříme,
jeho zpupný hovor vřavou přehlušíme. –
„Jen ho nechte,“ hejtman s úsměvem dí městský,
„kdožby něco dáti moh’ na ten žvást dětský?
každý ví, že blázní.“ – A kněz počal znova;


Drum frommer Christ,
Wer du auch bist,
Sei gutes Muts und laß dich nicht betrüben;
Weil Gottes Kind
Dich ihm verbind't,
So kanns nicht anders sein, Gott muß dich lieben.


Ich bin kein Stein/ ich lasse mich
auff ihre Klag' alsdenn erweichen/
so pflegt die Zeit vorbey zu streichen.
ich habe/ Freund/ dich nicht gesprochen
da meinstu denn/ es sey gebrochen/
was uns verbindet/ mich und dich.


Tu na obloze noci tmavořasné
roj hvězd se zjeví. Rodí se a ztrácí,
jde, září, hyne, znovu zas se vrací,
jsou mírné, chladné, bledé – a přec krásné.


Ecco, su' corpi de' mal noti eroi
Erge la patria i suoi color festiva;
Ed i vecchi e le donne e i figli tuoi
Gridano: Viva.


Ist es Thorheit, die die Herzen bindet,
Daß ein jeder sich im andern findet
Und zum Lösgeld seinem wahren Freunde
Stürzt in die Feinde?


Tribut, den ich der Jugend Neugier zollte,
Den hat die Heimatsliebe längst verschlungen,
Wenn ich auch diese Fiber töten wollte,
Umsonst war der Versuch – ich bin bezwungen.


Al hermoso dueño mío,
Carillejo, le dirás
que más ardo cuanto más
de sus ojos me desvío.
Bras, el Apenino frío
tanto ardor templará luego.
La jurisdicción le niego,
antes hacerlo presumo
Etna supirando humo,
cuando no llorando fuego.


Non solo un giorno, la stemana e 'l mese
ma tucta l'età tua hai consumato
dietro ad Amore per ogni paese.


« Dût le vengeur, atroce et se faisant complice
« Du mal universel châtié par le mal,
« De ceux qu'il punira mériter le supplice ! »


Und unsre Seelen schlugen fast zusammen.
Doch jeder blieb an seinem starren Tisch –
und stand zuletzt mit denen um ihn auf –
und ging hinaus – und sahn uns nimmermehr.


Vorrathsreich zu hundert Bänden, 1
Zeigt er mit bemühten Händen
Ungezählte Bücher an,
Die man schwerlich finden kann:
Käm' er nur in meine Kammer,
Wo zu meinem großen Jammer
Bücherhaufen in den Ecken
Unter Bücherhaufen stecken:
O wie manches träf' er an,
Das man schwerlich finden kann.


Ein Pfennig, in den Opferstock gerückt,
Wird lauten Klangs dein Loblied singen;
Ein Goldstück, in die Bettlerhand gedrückt,
Wird nur beglücken, doch nicht klingen.


Krásně sluší ženichovi
ctihodné ty šediny!
Dá-li pánbůh, má panenko,
přijdu za rok na křtiny.


Zašla hněvem Boha obě,
zašla, příliš milovala,
zašla v prokletí a mdlobě,
v poušti jak pochodeň splála.
Juni jejich veselí,
děvy, jejich gazely,
zašli hněvem Hospodina,
musili tak zahynouti,
milovat že uměli!


Vuelto Damón el rostro al Occidente,
de murta coronado y con helecho,
derrama en un altar que tiene hecho
la sangre de un galápago caliente.


»Du Meereswoge, wild und kalt!
Wie tobst Du raschen Grimms!
Wie schleuderst Du die Schaumesflut
An Englands Felsensims!«


In tausendfacher Schönheit pranget
Nicht Blume nur, auch Blütenbaum,
Auch Frucht und Traube; daß verlanget
Der Geist, und nicht allein der Gaum.
Es blühe nicht vergebens
Die Blum' auch unsers Lebens!
Des Blattes schöne Raupe kreucht,
Entschläft, wird schöner Sylph', und steigt!


Oh ! quel charme ! C'était
Par une nuit d'automne ;
Le grillon chuchotait.
Oh ! quel charme c'était !
L'étang brun reflétait
La lune monotone.
Oh ! quel charme ! C'était
Par une nuit d'automne !


Hier muht die Kuh auf gelbbeblümter Au',
Dort klingeln hell der Ziegenherde Schellen;
Das Käuzlein schnaubt im alten Ritterbau,
Und Bienen sumsen an des Gießbachs Fällen.


Wie schwinden alle Plagen!
Sei nur kühn, sei nur kühn ohne Zagen!
In lichten Frühlingstagen,
Das ist der Liebe Zeit.


Zum dritten, ich ärmster von allen Prälaten,
Soll ich ihm gar seine Gedanken erraten;
Die will er mir treulich bekennen: allein
Es soll auch kein Titelchen Wahres d'ran sein.


Bájad nem ismer éjt, napot.
Hatalma nincs rajtad sötétnek.
Sötétben is... ah, még csak ott!
Úgy sütsz, lobogsz, hogy majd elégek.


Wie das Leuchten im Juwele
Nicht vom Tag sein Licht erhält,
Ähnlich strahlt die schöne Seele
Nur aus ihrer eignen Welt.


Es haben diese Käuze
Gar fürchterliche Schnäuze;
Sie tragen die Köpfe geschoren egal,
Ganz radikal, ganz rattenkahl.


Oft schläft der Trieb in deinem Herzen.
Du scheinst von Rachsucht dir befreit;
Itzt sollst du eine Schmach verschmerzen,
Und sieh, dein Herz wallt auf und dräut,
Und schilt so lieblos und so hart,
Als es zuerst gescholten ward.


Cristo es el signo de contradicción,
para el ateo racional desdén
y para el justo Bienaventuranza.


O, warum ist aus Seinen Wunden
Das Leben mir nicht auch entflohn?
Ich hätte Ruh' in Ihm gefunden
Und kniete schon an Seinem Thron. –


Am Missisippi grünten einst die Wipfel,
Jetzt im Tyrrhenermeer sich spiegelnd dort
Entlaubt und kahl! Jedoch von ihrem Gipfel
Tönt lust'ger Vögel Lied noch immerfort!


Wo ist die Zeit geblieben
Da mich pflag jederman
Zu ehren und zu lieben,
Schlug ich die Seiten an,
Auch die berühmten Tichter,
An die mein Nahm geragt,
Daß auch der Erden Lichter
Nach meinem Spiel gefragt?


Der günstige Südost, der weht dir Freundschaft zu,
hebt dein gestrand'tes Schiff in einem Augenblicke,
das nun fast ratlos fiel in seines Todes Stricke,
und bläst sein Segelwerk gleich über auf Bachu.


Nic nemáme v světě než srdce své rázné
a plamen té vůle, té lásky v něm svaté,
a ten-li nám shasne, pak smrtné a zkázné
nás pohltí temno a zničení klaté.


渭川千顷在诗胸
不管屠羊肆里空
踏破菜园妨底事
莫教踏到竹园中


E com efeito estas enchem
as ruas, becos e praças,
sendo mãe a ociosidade
dos vícios e das desgraças.


十年忝作青云侣
气谊如公落落然
昨夜看花出城去
同歌伐木醉春筵


Však za ty jeho tesknoty
Můj život spláceť má:
Hledám i já té samoty,
Kde on byl, budu já.


Auf der Stirne böse Falten,
Aber doch zurückgehalten,
Fragt der HErr den Kammerherr,
Wer der Fremdling im Parterr?


A nemá větší trýzně osud drzý,
než bloudit v žití po cizinské pláni
a nemít vlasti ani ve skonání.


Le poëte en sa coupe, orgueil du ciseleur,
S'enivre, et boit le vin amer de la douleur.
Puis, après avoir bu le vin, il boit la lie
Où dorment la tristesse et la mélancolie.
Et puis, après la lie encore, tout au fond,
Dorment en un flot noir l'accablement profond
Et l'inutile amour de l'Idéal qui lève
Son front chaste, et l'horreur effrayante du rêve.
Et comme, en regardant longtemps ce flot moqueur,
Le poëte qui sent se soulever son cœur,
A dans ses sombres yeux l'égarement d'Oreste,
La Muse lui dit : Mon bien-aimé, bois le reste !


When now we reach'd fair Severn's side,
Where 'mid her fairest bow'rs,
A mountain swell'd with verdant pride,
Crown'd with Lord Ethel's tow'rs.


De su altivez el gesto soberano
aún conserva la boca desdentada
¡Pluguiese al cielo que su diestra armada
de nuevo soterrase al africano!


L'alma, che tosto in sé prende ogni forma,
a quel che prima appar gli spirti ha intensi,
e se gli oggetti son da lunge o densi,
non può, né vuol, né sa d'essi aver norma.


O seht, die liebe Sonne lacht;
Die Wiese kleidet sich in Pracht;
Zerronnen ist der Winterschnee;
Und Blumen dringen aus dem Klee!


Romantisch waren schon die Alten,
Sahn übrall der Götter, des Schicksals Walten,
So stand das Wunder schon nah ihrem Leben,
Tats not nicht, sich drum erst noch Mühe zu geben.


Es sind so viel verworrene Figuren
Theils halb-theils gantzer Creaturen,
So viele Mischungen von klein- und grossen Stücken,
Vereint und nicht vereint, im Marmor zu erblicken;
Daß, so von Form als Farb', auch er ein Chaos scheint,
Das etwan auf einmahl erstarrt sey und versteint.


Jen svorný duch a v míru práce tichá,
jak v oule buď i v našem národu,
zhyň v porodě již každá touha lichá,
jež v život metá skutků neshodu,
sobecká změň se v štědrou skromnost pýcha,
a jaré klásky v bujnou úrodu:
a bůh dá sílu, bůh dá mohutenství
a slávy lesk pronikne veškerenství.


Guardanno en quello specchio, vidde la mea prudenza;
era una ensepienza d'anemalio bruto;
la lege del Signore non abi en reverenza,
puse la mea entennenza al mondo c'ho veduto;
or a cque so' venuto? Omo razionale,
de farme bestiale (e peio ne pò om dire!).


Groß ist dein Schmerz, doch weiß ich einen,
Der mehr gelitten hat als du;
Da schliefen auch um ihn die Seinen,
Ihn aber floh des Schlafes Ruh'.


Wenn sanft du mir im Arme schliefst,
Ich deinen Athem hören konnte,
Im Traum du meinen Namen riefst,
Um deinen Mund ein Lächeln sonnte –
Glückes genug.


Et l'orage est prochain sur tous les horizons
Des gorges de Carnac aux sauvages gazons ;
Aux vieux troncs caverneux se montrant leurs blessures ;
Aux grands dolmens rangés dans la brume, tout droits ;
Aux flaques de sang vif qui fume par endroits,
Où, comme un assassin couvert d'éclaboussures,
Le soleil, au sortir du tragique plateau,
Jette derrière lui son criminel manteau.


Laß mich frey zu Bette gehen.
Morgen gib durch Deinen Geist,
Daß ich frömmer mög aufstehen,
Thun und lassen, was Du heist.
Wollest, wann ich schlaffe, wachen,
Dein Heer mir zu Hütern machen.
Laß sie über mir bey Nacht
Wie bey Tag auch halten Wacht!


A sápadt asszony lágy hajával,
Vérzsongitó, szelíd danával
Beköti fájó sebemet.
Arcom redőit elsimítják
Engesztelő, szelíd kezek.


Gesotten oder gebraten!
Er ist ans Feuer geraten.


An des Königs Ehrentafel schmeckt auch Essig süß dem Gast,
Aber beim Nachhausegehen fühlst du, was im Bauch du hast.


Zmrzlou rukou křečovitě
svírá dárky ve zástěře,
z hrdla se jí prosba žhavá,
z očí těžká slza deře.


»Soll ich denn nun die zwölfte seyn?
Ich bitt, ihr wollt mir drei Schrei verleihn.«
Den ersten Schrei und den sie that,
Sie rufte ihren Vater an,


Ich folge Dir, verklärter Held!
Dir Erstling der entschlaf'nen Frommen!
Triumph! der Tod ist weggenommen,
Der auf der Welt der Geister lag.


Da schlug mein Herz, ich konnte kaum
Die Ahnung dir verhehlen;
Und in der Nacht kam Traum auf Traum,
Mein armes Herz zu quälen.
Du guter Himmel, allzusehr
Ist alles eingetroffen!
Was kann ich nun auf Erden mehr,
Als, auch zu sterben, hoffen?


- De mondja csak barátom -
Melegen így kezd velük kötődni -
Hiszen úgy látom, már nem is haragszanak.
Hát hogy esett ez a szörnyü harag,
Min tudtak úgy összeütődni,
Hogy a házát se sajnálta rákőtni,
Hogy elhessentsen ilyen madarat?


So sof so calm, yet eloquent,


Kol šije jsem jich navěsil
i kol tvých skrání, –
ty’s brala každou jedinou
tak bez reptání.


So sangst und rangst du, unsre Not zu sühnen,
Und wardst in beidem gleich getreu erfunden,
Dein Lied besiegelnd durch den Tod der Kühnen.


e se tu lui come ver amico ami,
correggi quello error che non corregge,
se non vuo' de l'amor romper li rami.


月色撩人不忍眠
杖头独挂百青钱
一杯竹叶那能醉
浇起乡心更黯然


Jürgen, der Jäger, geht über die Heide,
Mit Beute beladen, und hinter ihm geht
Sein Sohn, stolz trägt er auf der Schulter
Des Vaters Weidewerksgerät;
Jürgen des Jägers Augen sind dunkel
Und fest geschlossen ist sein Mund,
Um die siebente Stunde heulte zum Himmel
Lange und bange sein treuer Hund.


Desde luego: la caligrafía del amor está hecha de mariposas y de sangre,
mientras se redondea una o sí que más de una vez masculla un lobo, etcétera.
Pero no me habléis de eso, de eso no me digáis nada, por favor,
nada de nada. Porque en tiempos como ése yo llegué a estar muerto
varias veces en un día, y por otra parte muy bien sé
que no existe mayor ruina
que la de saberse condenado al extrañísimo oficio
del ir sin ningún eco levantando
innumerables actas de cómo
tu propia vida te fracasa.


Drinnen drängen sie sich Sitz an Sitz,
Jede Stufe strotzt und wogt und schwillt.
Auf der Bühne züngeln hell und spitz
Kurze Schwerter. Schimmernd flirrt ein Blitz
Und ein erster Sprudel Blutes quillt.


ne deniz kenarı, ne bağlar bahçelegün olur ki


Chtěl králem býti dřív,
a dnes již prosí
o tajný nebes div,
o sprchu rosy!


Drei Wochen stand der Salm
am Fuß der Wasser-Alm.


Ó zdroje Askerské, Sicilské svahy!
Tam vyrostl jsem čacký jun a nahý,
v mých vlasech zefírové luzní hráli,
do mojich snů se samé nymfy smály
a brzy tigry v lese thyrsů tažen
jsem hřímal světem zářící a blažen!
Jsem šťastný Jih. Pan velký otcem byl mi.
Ó habry, břízy, kaštany a jilmy,
kde centaurův se rozpřádaly boje,
ó včely Hymettu! Ó dryad roje
se stromů skákající v soumrak šerý!
Ó nymfo echa v ozvuk tisícerý
kdes zpívající v syringy a flétny!
Ó svahy Edomu! Ó stráně Etny,
kde Aischyl sníval tyče lebku holou
ku hvězdám, jež jí byly aureolou!
Jsem něha ve všem, pohoda a krása,
jsem gracie i tam, kde síla jásá,
to Isthmus ví i pláně Marathonu
i snivý Narcis v luzném hlavy sklonu,
jsem sladkost manny a jsem vůně duší!
Já také zahřměl oštěpem a kuší
v svět ospalý, však zvuky mojí lyry
vždy byly silnější, v svět dálný, šírý
jak ohlas zněly lepších, jiných světů.
Můj klín byl vždycky plný smavých květů,
a jestli Danta chmurné pod obočí
si duma sedla, Laury pod vrkočí
spal Amor, diblík v zraku Fiametty.
Ó závody, ó hry, ó lauru květy,
ó turnaje! Ó dobo lidstva junná,
kdy krvavý meč zvonil jako struna,
smích karnevalu s Avignonu zvony
kdy parafrasoval ty sladké tóny,
jež při banketu Platonově zněly.
Když vlád’ jsem, Ariost a Casa pěli,
bůh Angelovi vedl dláta ránu
a císař zvedal štětec Tizianu,
svět chvíli myslil: Mladý jsem a šťastný!
a věřil chvíli šťastné svoje na sny.
Vše bylo jas a zář, ves rmut a špína
se utajily v poškleb Aretina
a hrály duhami, vše báseň ruchu
a žití byla, čerstvý doušek vzduchu,
po kterém prahne člověk v žití pouti.
Ó na mne lidstvo musí vzpomenouti!


Snad též jsem slabý. Snad má hlava klesne,
toužící výšin na témě.
Smířím se. Schoulím do klece se těsné.
– Ať jiní přejdou přese mě!


	E di messer Luigi fu verace,
di Durazzo, un gioven di valore,
messer Carlo nomato della pace:


O werte Freundin, sieh mich an
Und laß auch michs genießen.
Hilf mir, daß ich auch Jesum kann
Mit meinen Zährn begießen.
Erwirb mir wahre Lieb und Treu
Und Buß ob meinen Sünden,
Auf daß ich möge quitt und frei
Den ewgen Frieden finden.


أَتى عارفٌ بِالظُلم لِلشام مَرّةً
فَأَبدَعَ جَهلاً قبحهُ لَيسَ يوصفُ
إِذا قيلَ عرِّف من عَنيت أَجبتهم
أَرى الشَرط عِندي عارف لا يعرَّفُ


此君亦可人
真姿傲霜雪
比德匪玩物
相看敦晚节


Měl tichý a lichotný, hluboký hlas,
jenž prosit neumdlíval.
Byl ďábel to, který o hříchu
jí frivolní písně zpíval.


D’être heureux très, de par ce procédé
Point n’en réponds. (Me l’a-t-on demandé ?)
Très malheureux de par ce procédé :


şarapla yıkayın beni öldüğüm zaman


O grosse woch in erster Hauptempfindung!
O wunderruf aus Gottes eignem trib!
Er war mit Recht di Erste Seelanzündung
Im grossem werk, von deme Drabitz schrib.
Was Adam ward im Paradis gesaget,
War nun durch Christ vom Paradis betaget.


Sám nezůstal též při tom pozadu,
a kůstku v tom též sobě vynašel,
jakousi děvku z Cypru, obstarožnou
prý babu již, jež sluje Judita;
s tou dnes tu půjde v slavném průvodu,
on bude král a ona královna!


Ich will's, so brüllte Jupiter.
Da stand der Donnerer in seiner Schrecklichkeit!
Die Flammenarme streckt' er nach ihr aus.
Ach Semele zerfloß, wie Wachs zerschmilzt,
Wenn Sommergluth in allen Wesen brennt,
Ach so zerfloß sie in der glühenden Umarmung
Des Donnergotts und tropft' an seinen Seiten
Blutig herunter. –


Dny plynou. Všude radost, pel!
To stačí mu. Co víc by chtěl?
Trvá v svém dolce farnientu.
Chodí jen její alejí,
oslavné scény píše jí,
nevede žádných ornamentů.


وننحني لتمرَّ قنبلةٌ؟
نتابعُ ذكريات الحربُ في أيامها الأولى
تُرى’ ذهبتْ قصيدتُنا سدى؟
للا أظُنُّ
إذن , لماذا تسبقُ الحربُ القصيدةَ
نطلبَ الإيقاع من حجر فلا يأتي
وللشعراء آلهة قديمة
وتمرُّ قنبلةٌ ، فندخل حانةً في فندق الكمودور
يعجبني كثيراً صمتُ رامبو
أو رسائلُه التي نطقتْ بها إفريقيا
وخسرتُ كافافي
لماذا ؟
قال لي : لا تترك الاسكندرية باحثاً عن غيرها
ووجدتُ كافكا تحت جلدي نائماً
ولائماً لعباءة الكابوس , والبوليس فينا
ارفعوا عنِّي يديّ
ماذا ترى في الأفق؟
أفقاً آخراً
هل تعرف القتلى جميعاً؟
والذين سيُولدوسيولدون
تحت الشجرْ
وسيولدون
تحت المطرْ
وسيولدون
من الحجرْ
وسيُولدون
من الشظايا
يولدون
من المرايا
يولدون
من الزوايا
وسُيولدون
من الهزائم
يولدون
من الخواتم
يولدون
من البراعم
وسيولدون
من البداية
يولدون
من الحكاية
يولدون
بلا نهايةْ
وسيولدون , ويكبرون , ويُقتلون’
ويولدون , ويولدون ’ ويولدون


Quel ch' è bontà sovrana e sommo amore,
né cerca fuor di sé gioia o diletto,
or piange e stilla in lacrimoso umore
di nostra umanitate il puro affetto.
Deh qual alpestro sasso intorno al core
s' accoglie? e com' è il gelo in lui ristretto?
Se diaspro non è, ch' ivi s' impetra,
fonte di pianto abbia percossa pietra.


Sohajtott a gyöngyhim s leejté
Bús hervatag fejét...
Tavasz van, fényes és virágos
De néki zord, setét.


So schwebte feierlich die dunkle Bundeslade
Durch das Lombardenfeld, die alten Siegespfade,
Dann durch den blauen Golf, das schöne Dogenlehn.
Sie sahn im Sonnenduft mit blanken Gletscherzinken
Tyrol, das Land der Treu, von fern bedeutsam winken
Und fühlten Geistergruß aus Heldengräbern wehn.


明庆晓班催百辟
钧容仙部下层霄
如今独立薰风里
却听群仙奏九韶


»Szép tündér! előtted árnyékos országom
Leveles kapuit szívesen kitárom;
Hol tiszteletedre madarak zengjenek,
Illattal hódolván virágok, levelek!


Železnic lety, které nás unášíte
jak říčka rozvodněná zazátkovanou láhev!
Kterou jste vyhlédly pro nás zátoku tichou?
Anebo pobřežní kámen, o nějž se rozbijeme?


Sprich nicht: Ich bin noch stark,
Es ist ja weit zum Sark'.
O thörichte Gedanken!
Der Tod zerreist die Schranken
Des Lebens, daß wir sterben
Und unbekehrt verderben.


Castità, che da Veno è guerreggiata,
Sì disse a Gelosia: «Perdio, merzede!
S'a questo fatto l'uon non ci provede,
I' potrè' bentosto essere adontata.


Umím psáti, počítati,
z knihy čísti, jak by smet:
a ty jenom zazpívati
to, co znám už mnoho let.


Und schwenk' ich dich im Tanze,
So zieh' mir ein Gesicht.
Dann denken alle Leute:
Die tanzte lieber nicht!


Ma sempre non arai il volto asciutto,
ogni successo tuo non fia beato:
al fin secondo il seme serà il frutto.


Não sei quem é - sei porém que vai afogar-se
Naquela superfície clara quando dela se afastar e
Abrir a porta para sair de casa murmurando: tudo
Vem ao chamamento
Por dentro do clamor da noit


Wohl gedenkt uns die Zeit –
O wie lange das ist –
Da wir fröhlich beisammen so waren;
Und darüber ging Leid
Und so Manchen vermißt
Man im schönen Verein mit den Jahren.


Denn so lang in Straßen
Zierlich sich benahmen
Schandefrei die Dirnen,
Fielen um die Damen.


Jeho duch tu povznáší se výše:
Jako někdy mocný Svatopluk,
Chce i on být tvůrcem Slávské říše.


窈窕川谷静
苍茫云树深
十年岐路者
一片故园心


Sol la Natura in questo me despiace,
che sempre fece questa creatura
o vana troppo, o troppo pertinace.


أَلَمَّ عُصفورٌ بِمَجرىً صافِ
قَد غابَ تَحتَ الغابِ في الأَلفافِ
يَسقي الثَرى مِن حَيثُ لا يَدري الثَرى
خَشيَةَ أَن يُسمَعَ عَنهُ أَو يُرى
فَاِغتَرَفَ العُصفورُ مِن إِحسانِهِ
وَحَرَّكَ الصَنيعُ مِن لِسانِهِ
فَقالَ يا نورَ عُيونِ الأَرضِ
وَمُخجِلَ الكَوثَرِ يَومَ العَرضِ
هَل لَكَ في أَن أَرشِدَ الإِنسانا
لِيَعرِفَ المَكانَ وَالإِمكانا
فَيَنظُرَ الخَيرَ الَّذي نَظَرتُ
وَيَشكُرَ الفَضلَ كَما شَكَرتُ
لَعَلَّ أَن تُشهَرَ بِالجِميلِ
وَتُنسِيَ الناسَ حَديثَ النيلِ
فَاِلتَفَتَ الغَديرُ لِلعُصفورِ
وَقالَ يُهدي مُهجَةَ المَغرورِ
يا أَيُّها الشاكِرُ دونَ العالَمِ
أَمَّنَكَ اللَهُ يَدَ اِبنِ آدَمِ
النيلُ فَاِسمَع وَاِفهَمِ الحَديثا
يُعطي وَلَكِن يَأخُذُ الخَبيثا
مِن طولِ ما أَبصَرَهُ الناسُ نُسي
وَصارَ كُلُّ الذِكرِ لِلمُهَندِسِ
وَهَكَذا العَهدُ بِوُدِّ الناسي
وَقيمَةُ المُحسِنِ عِندَ الناسِ
وَقَد عَرَفتَ حالَتي وَضِدَّها
فَقُل لِمَن يَسأَلُ عَنّي بَعدَها
إِن خَفِيَ النافِعُ فَالنَفعُ ظَهَر
يا سَعدَ مَن صافى وَصوفي وَاِستَتَر


أَنْجِد إِذا شئتَ في الأَرزاقِ أَو أغِرِ
فَلستَ تَأخذ إلّا مِن يَدِ القدرِ
وَما أَصابكَ وَالأقدارُ كافلةٌ
بأن يصيبك لا تَلْويه بالحذَرِ
وَقَد رَأيتُ الّذي تَذوي القلوبُ بهِ
لَو لَم يَكن ليَ قلبٌ صِيغ من حَجَرِ
فَكّرْ بِقَلبكَ فيما أَنت تُبصرُهُ
فَالأرضِ مَملوءةُ الأقطار بالعِبَرِ
وَلا تَبِتْ جَذِلاً بِالشّيء يتركُهُ
عليك خطبٌ جفا عمداً ولم يَذَرِ
ولا تقلْ فاتتِ الأخطارُ إنْ عَزَبَتْ
فَلَم يَفتْ خَطَرٌ إلّا إلى خَطَرِ
كَيفَ القرارُ لِمَن يُمسِي ويُصبح في
كُلّ الّذي هوَ آتيهِ على غَرَرِ
يَبيتُ إِمّا على شَوكِ القَتادِ له
جَنبٌ وإمّا على فَرْشٍ من الإبَرِ
أجِلْ لِحاظَكَ في الأقوامِ كلِّهمُ
فَلَستَ تُبصِرُ إلّا سَنْحةَ البَصَرِ
أَما ترى ما أراهُ من عيوبِهُمُ
وليس فيها لهمْ عذرٌ لمعتذِرِ
في كُلِّ يَومٍ تراني بين أظهرهمْ
أحتال في نفعِ من يحتال في ضرري
قالوا اِصطَبِرْ قلت قد جُرِّعتُ قبلكُمُ
من التصبّرِ كاساتٍ من الصَّبِرِ
وَما اِنتَفَعتُ وطولُ الهمّ يَصحبُنِي
عمرَ الحياة بما قد طال من عُمُري
وقد غرستُ غُروساً غيرَ مثمرةٍ
وعاد بالكدِّ من لم يَحظَ بالثَّمَرِ
مِن أَينَ لِي في جميع النّاس كلّهِمُ
حلوُ الشّمائل منهم طيّبُ الخَبَرِ
أَحلى لِقَلبِيَ مِن قَلبي وأعذبُ في
مَذاقِهِ لِيَ من سمعي ومن بَصرِي
وكلّما غَمَزَت كفّي جوانبَه
غمزتُ منه أنابيباً بلا خَوَرِ
أبثُّهُ عُجَرِي حتّى يكون لها
كفيلَها وأُقضِّي عنده بُجَرِي


Aber alle Leiden,
Die der Teufel dichtet,
Nicht dem Menschen schaden,
Der zur Venus flüchtet.


Krejčovi když přišli do světnice,
zalekli se: hospodář se strojí,
hledá klobouk a hůl dobrou svoji,
třeští zraky, maje zbledlé líce,
a když vešli, na ústa prst klade
a jim ukazuje ku posteli:


أَبا نُصَيرٍ تَحَلحَل عَن مَجالِسِنا
فَاِنَّ فيكَ لِمَن جاراكَ مُنتَقَصا
أَنتَ الحِمارُ حَروناً إِن رَفَقتَ بِهِ
وَإِن قَصَدتَ إِلى مَعروفِهِ قَمَصا
إِنّي هَزَزتُكَ لا آلوكَ مُجتَهِداً
لَو كُنتَ سَيفاً وَلَكِنّي هَزَزتُ عَصا


Souris, même au destin sévère !
Et quand revient la primevère,
Jettes-en les fleurs dans ton verre.


Ich hab' umsonst gestritten und gerungen,
Ich hab' umsonst so lang und treu gedient!
Nie hält mein Arm den theuren Leib umschlungen,
Die alte Schuld bleibt ewig unversühnt!
Der Harfe frohe Saiten sind gesprungen,
Der Kranz ist welk, der einst mein Haupt umgrünt,
Nur einen Kuß für ein verlornes Leben,
Den armen Lohn, du wirst ihn nimmer geben!


„Už je má, s věčnou mladostí,
už je má, pláče radostí.“


Ha, wie der Arm des Kaisers herumsaust nimmermatt,
Gleichwie der Tänzer zur Fastnacht des Tanzens nie wird satt!
Wie hoch den Mähnennacken sein Roß empor da wirft!
Wie, gleich des Tigers Zunge, sein Schwert vom Blute schlürft!


Such his attire, but O! no pen can trace,
No words can shew the beauties of his face;
So kind! so winning! so divinely fair!
Eternal youth and pleasure flourish there;
There all the little loves and graces meet,
And ev'ry thing that's soft, and ev'ry thing that's sweet.


خَلِّني من ملامةِ اللُّوَّامِ
وأَدر في الدُّجَى كئوسَ المُدَامِ
وتَيقَّظ للَّهو مذ نام طَرفُ الد
دهر وارتَع في غفلة الأيامِ
وإنما العيشُ أن يُوَافيك في الليل
بشمس النهار بَدرُ التَّمَامِ
حَيِّها بالقبول منك كما حَيَّتك
والقَ ابتسامها بابتسامِ
ذاتُ لُطفٍ حَلت وإن تَكُ ما حلَّت
محلَّ الأرواح في الأجسامِ
فاسقنيها صرفاً ونَزَه حَلال الماء
عن أن تَشُوبَهُ بحَرام
وَالهُ عن رامة ونَجدٍ وعن وَصفٍ
أراك لديهما وبَشَامِ
خَلِّ رَبعاً عَفا وباكر رَبيعاً
أنتجته مُقدِّماتُ الغَمَامِ
إنما العمر هَجمَةٌ ومسراتُ
الليالي تمرُّ كالأحلامِ
وإذا خفت من أثامِ فعَفوُ اللَه
لا يُرتَجى لغير الاثامِ
تُب عن التَّوبَةِ التي سَوَّلَتها
لك في النفس كثرة الأوهامِ
وانسَها طول شهر شعبانَ واذكُر
ها إذا ما استهلَّ شهرُ الصيامِ
وتناول رَطلاً عَتيقاً من الخمر
عَقِيبَ الغذاء والحَمَّامِ
واجعل النَّقلَ لَثمَ خَدٍ وثَغرٍ
من هلالٍ أبدَاه غُصنُ قَوَام
صِفَةٌ تشهد الجماعة إني
لست أرضى فيها ابنَ سينا غلامي


V kostelíku luzném, přespanilém
na Humberku nyní dvakrát milém,
kde hluk světa klidu neruší,
podivně Máť Boží mocí svojí
ctitelům svým údy choré hojí,
rajský balsam roní do duší.


冻得梅花开不得
笑他和雪倚阑干
漫山漫岭知多少
尚对东风怯莫寒


A zvláště v nadávání vždy
byl mistrem nade všemi,
jsa nedostižným příkladem
a vzorem celé zemi.


aunque del Rey de fieras abrazado,
aunque opresor del globo de la luna,
aunque admirando la infernal laguna
dejo al trifauce espantador atado;


Thrax setzt' uns grobe Speis' auf reinem Linnen für,
Und silberne Gefäss' entehrt' Hamburger Bier;
Doch ward an Zärtligkeit vor Hunger nicht gedacht:
Das Linnen wurde faul, die Kannen rein gemacht.


Dass Thrax mit seinem Kleid', und vielen Titeln prahlt,
Wär nichts, hätt' er nur das, und diese nicht, bezahlt.


Durch Donner hallt und Sturmgebraus
Mir eine Stimme. Fort, hinaus!
Ich flieg' hinab die Stufen,
Zu dir in Blitz und Wirbelwind,
O Mutter Nacht! Du hast dein Kind
Vergebens nicht gerufen.


فشودة رواية
للمبصرين آية
قد مثِّلت في العصر
ليهتدي في مصر
فما اهتدى ولا عقل
ولا درى كنه الحِيل
بل شهد التمثيلا
ثم انثنى بخيلا
مولىَ الأكتاف
في ساعة الإسعاف
فلا تلم فرنسا
وفضلها لا تنسا
وقل لمن رام السبب
شقاء مصر قد غلب
مرشان في النيل التقى
من بعد ما عز اللقا
تقابلا في سلم
على الصفا الأتم
حيث المياه تجرى
نهرا بجنب نهر
والأرض بكر لم تزل
كما دحاها في الأزل
تُخرج أصناف الثمر
تنبت أجناس الزهر
تفيض بالمأكول
من عدس وفول
ترابها التبر السنى
وكم بها من معدن
وغرسها ابن يومه
لمرشن وقومه
مرشان فيها قد ثبت
كأنه عود نبت
يلين للعواصف
فما له من قاصف
أخرجه دلكاس
ألعوبة للناس
ألعوبة وتنقضى
قد خاب فيها من رضى
وكيف كان العاقبة
فإن مصر الخائبة
إذ لم يكن لبطرس
من طاقة بدلكسي
ولا له من بورى
يُسمع سالسبورى
ولا له من أمة
تنجده في الغمة
ولا له من دولة
تمدّه بالصولة
ولا له ولا له
لله ما أجله
وبعد هذا فاسمع
يا خالي البال وعِ
النيل كان نائما
رأى المجور قائما
يضربه في رأسه
يحسبه في رمسه
خاطبه يا نيل
يا أيها القتيل
يا تارك البلاد
لأفسد الأولاد
يا ضائع الميراث
والصبية الأحداث
ذُبحت بالسكين
من غادر مهين
وكان أهلك المُدى
والحبل كانوا واليدا
فما صرخت صرخة
بل قد ذهبت فرخة
قد سقطت في زير
أو وقعت في البير
فلا تلمني بعد ذا
إذا تعمدت الأذى
إنى أنا المحامي
عنك لدى الأنام
لا بدّ لي من حصة
قبل ضياع الفرصة
إذ قد غدا في النيه
أن تحفظ القضيه
فهب داعي النيل
من نومه الطويل
يقول ما مرشان
يا أيها الشيطان
يا أسد القفار
يا حية البراري
يا سمكا عواما
يا طائرا حواما
يا لبكة العجين
يا بلة في الطين
يا ضجة الطبول
على طريق الغول
يا خارجا من عُلبه
يا حادثا من لُعبه
يا مشكلا لمّا نزل
ومشكلَين إن رحل
وإن أردت جِدي
فأنت خير عندي
من كل ذي قلب بطل
لجّنة الأرض وصل
ما كانت الشهور
يكفى لها طابور
ولا الحمام الأزرق
يعصم منه زورق
ولا الأسود السود
يصدّها بارود
ولا مجاهل الثرى
تطوى كما تطوى القرى
سلكتها يا غازي
أبية المجاز
حتى ملكت مجرى
بحر الغزال طرّا
تبيعه وتشترى
براية وعسكري
لكن تعال قل لي
ولا تكن مضلى
من ذا أباحك الحمى
من ذا حباك المغنما
من ذا لهذا جرا
من ذا عليه جرا
بحر الغزال منى
كيف يزول عني
وهذه فشودة
ربيبتي المعهودة
كيف أُساء فيها
وكيف تقتنيها
فاندفع الماجور
بسحره يدور
وقال قولا مقنعا
أثبت فيه ما ادّعى
يا سيد الأنهار
وملك الديار
ماذا يهمك السقَط
من بعد ما الرأس سقط
وجاء سالسبوري
لمصر في سرور
يقول وهي تستمع
يخدعها فتنخدع
يا مصر يا فتاتي
يا زينة البنات
يا مشتهى انكلتره
يا بنت أخت لندره
يا منية التاميز
والوطن العزيز
بل يا أتان الملكة
يا ألف ألف سكة
يا ناقة السردار
وجيشه الجرار
يا أصل ما قد اكتسب
من ثروة ومن تعب
يا بلدا ما فيه
ذو ناظر يبكيه
يا أمّة ولا وطن
يا منزلا لمن سكن
يا موطئ الأقدام
يا فتنة الأقوام
إنى أرى النشّالا
يختلس الخلخالا
هيا نصيح السارقا
ونُشهد الخلائقا
وبطرس الوزرا
يحرّرون المحضرا
ويثبتون فيه
تهمة سارقيه
وبعد عرش الشكوى
نقيم نحن الدعوى
ونظهر النصوصا
ونطرد اللصوصا
أولا فقد خاب الأمل
ولا سبيل للعمل
فما أتمّ قوله
أن ضحكت مصر له
وأقبلت تقول
يا أيها المأمول
يا سندي وعمدتي
يا عدّتي لشدّتي
بطرس من عبيدكا
والكل من جنودكا
فأقض بما تشاء
لا ينقض القضاء
تالله ما أخرجتهم
بالعنف إذ أحرجتهم
لكنني أردت
وللجميع كدت
إن أنا الدهاء
عنى روى النساء
وسوف أنسى الناسا
لورين والألزاسا
هل علمت انكلترا
أيّ لواء يزدرى
أيّ عزيز هانا
أىّ قدير ودانا
أىّ الشعوب تفضح
أىّ الليوث تجرح
فلتجتن الثأرات
ولترقب الساعات
إليكم عن بطرس
نادرة في المجلس
إذ قالت النظار
يا من له الفخار
يا أكفأ الوزارة
يا صاحب المهارة
نرى المجال صعبا
ذئب يعض ذئبا
فهات حدّث عنه
كيف خرجت منه
فقام فيهم مفصحا
يقول ما قال جحا
فشودة تعيشوا
مثل اسمها فشوش
ما الخلف والتجافى
إلا على اللحاف
دفعته للورد
وبت تحت جلدي


Bort ide a billikomba! föl vele!
Csengjen össze tiszta ezüst kebele,
Mint szivünkből e kivánat égre száll:
Éljen a hon! éljen urunk, a király!


Da einstens ist der Tag gekommen:
Zu Freiburgs Mauern sieht man's wallen,
Ein herrlich Paar zieht glückumschwommen
In die geweihten hohen Hallen.
Das ist der frohe Hochzeitstag
Der Nachtigall von Werawag.


A ciò ch'io possa come buon guirero
A te salire e domandar securo
El don promesso dal tuo degno impero;


Sie sungen es ernst und dramatisch
In die Findlinglandschaft hinein
Und schoben sich selbst dann erratisch
Mit Holpern und Stolpern vom Wein.


Diese finstre Nacht
Ist zum Schluß gebracht,
Und die Strahlen heitrer Sonne
Brechen zur gemeinen Wonne,
Durch die dunkle Macht
Der vergangnen Nacht.


Wie gut ist's, abgeschieden, frei
In dieser Geisteswüstenei
Auf Gottes Reden merken!
Wie gut ist's, aller Sorgen los
Sanft wie ein Kind in seinem Schoß
Ausruhn von eignen Werken!


Wird jenes Wandervöglein, das freie,
Das du im Sommer gepflegt mit Kosen,
Sich sonnen in Südens Himmelsbläue
Und wiegen sich über Südens Rosen.


Du schwärmst da Catilina. Das wars nicht
Was wir im kopfe hatten.


Ein Bild, das was bildt ab, kan nicht dasselbte Wesen selbsten seyn:
Noch lange nicht wird werden der das, was er ihm gleich bildet ein.


Eccote giunto, e tuto guasta alora
questa crudel, che sola ha in suo governo
il ciel, la terra e l'inferno ancora.


Mint felhők a nyári égen,
Érzeményim jőnek-mennek
Majd fehéren, majd sötéten;
S egy sem áll, egy sem pihen meg.
Hova mennek? honnan jőnek?
Nem tudom, nem sejthető;
Hozza és elfúja őket
Az örök szél, az idő.


La Gloire, souriante et pure,
Admirant sa fière jeunesse,
Vient baiser la rouge blessure
Avec ses lèvres de Déesse.


Pera colui che primo
A le triste oziose
Acque e al fetido limo
La mia cittade espose;
E per lucro ebbe a vile
La salute civile.


Quando as crianças brincam
E eu as ouço brincar,
Qualquer coisa em minha alma
Começa a se alegrar


Pokračuj a vytrvej!
pravda budiž prapor tvůj;
budoucnosť jest nedohledna,
pravda věčna – důvěřuj!


De esta agua alguna parte mata el fuego,
y el agua parte de este fuego mata,
lo que el uno deshace y desbarata
el otro torna y lo renueva luego.


Drum wan kommen gros Wasserflut,
an sie werdens nicht langen.
Du bist mein Schirm, für angst mein hut,
errett mich aus dem trauge,
Das ich dich frölich rümen künn,
der du mich machst fräudig vnd kün,
erfräuest mein verlangen.


Thus poor in wealth, he labours to no end,
Wretched alone, in crowds without a friend;
Insensible to all that's good, or kind,
Deaf to all merit, to all beauty blind;
For love too busy, and for wit too grave,
A harden'd, sober, proud, luxurious knave,
By little actions striving to be great,
And proud to be, and to be thought a cheat.


Es will uns reißen aus dem Spott,
Aus aller Krankheit, Angst und Not,
Erretten von dem ewgen Tod,
Versöhnen mit dem höchsten Gott.
Tönt und klingt,
Jauchzt und singt,
Seid voll Freuden,
Denn es endt sich unser Leiden.


Wann Uns di Feind um Jesuslibe willen
Ins Henkerkleid mit tausend Munden hüllen,
Verdammen Uns, verteuffeln unsre Seel,
Si sollen wir si voller Lib umarmen!
Und schreien erst: O Vater! dis verhöhl!
Ach stos si nicht, O Jesus, vom erbarmen!
Si wissens nicht, was dises werth!
Und krönen Uns mehr als begehrt!
Vergib, vergib um Jesus letzes neigen!
Ach las si nicht am jüngsten Tag beschweigen!


Holko modrooká,
jiskerku hoď na mne z oka,
holko modrooká,
jiskru na mne hoď,
jiskrou zničíš pochyb mraky,
povzneseš mne nad oblaky –
Holko modrooká,
jiskru na mne hoď!


China il Signor la fronte
Ubidiente allora;
Va sul Calvario monte
Senza più far dimora,
E mentre il legno stringe,
Chi di qua, chi di là lo tira e spinge.


Und bist doch mit Würd umfangen
Und strahlest doch Adel aus,
Als wärest hervorgegangen
Aus eines Königs Haus.«


Zvony a jásot hlučně hlaholí
od města ke vsím, k horám, v údolí.


, whilst Thou weep'st, fair , see
The World in Sympathy with Thee.
The chearful Birds no longer sing,
Each drops his Head, and hangs his Wing.
The Clouds have bent their Bosom lower,
And shed their Sorrows in a Show'r.
The Brooks beyond their Limits flow;
And louder Murmurs speak their Woe.
The Nymphs and Swains adopt Thy Cares:
They heave Thy Sighs, and weep Thy Tears.
Fantastic Nymph! that Grief should move
Thy Heart, obdurate against Love.
Strange Tears! whose Pow'r can soften All,
But That dear Breast on which they fall.


Beflügelt eiltest du, und Hygieja kam
An deinem Arm vertraut einhergegangen:
Der Göttinn holder Blick, die Anmuth ihrer Wangen
Verscheuchten meinen Gram.


□窗新霁绿阴稠
随意挥毫仿蓟丘
老鹤陊翎回舞□
洞箫吹遍石林秋


A na moři, hle, tam na vysokém
v dáli jižjiž mořské plovou lodě!
A kdy svatebníci lodě shlédli,
od benátských přátel že jsou, zřeli,
velice se tomu radovali,
všelijakou po kraj moře zatím,
k přímoří než doplovou jim lodě,
kratochvíli sobě provozují.
Bujného kdo koně má, ten polem
prohání ho, kopím pohazuje;
rudého kdo milovník jest vína,
z konve ten si pilně přisluhuje;
k zpěvu komu hrdlo naladěno,
svatebné ten písně popěvuje.


Sám ani neví...
My tušíme s děsem,
že bude to bouře
divá a hrozná,
jak bývala kdysi
v takových dobách...
že proud ten zrudne,
jak by v něm ležel
červánků požár...


A buceta da minha amada
tem pêlos barrocos,
lúdicos, profano
É faminta
como o polígono-das-secas
e cheia de ritmos
como o recôncavo-baian


Těm chlipným chlapům nedudám,
i kdybyste mě zbili;
za pekla potvory je mám,
jež z naší krve ztyly.


Ya de regreso en Roma, se pasea
por el Foro, Pilatos, distraído,
cuando un nombre que al paso hirió su oído
despierta en él aletargada idea


Es war eine Orange, wie in dem vornehmen, betteln verboten, Eßwarenverkauf,
Es war ein wildes Zehnmarkstück wie hinter dem Fenster der Wechselbank,
Ein rotes rundes Glas Bier aus einem Aschingerschank,


Con paciencia de Cristo me registro,
que si es Cristo de Dios el Sacerdote,
cómo pude faltar paciencia en Cristo?


Slavské řeči vždy se posmívával,
Do školy když v městě Kremnici
V pacholectví ty si chodívával.


Er sah nun lange mit Freude
Herab auf seine Welt,
Und sprach: Bei meinem Eide,
Das hab' ich wohl bestellt!


肉礧锦缠鬃
流云汗似红
太平无战伐
骖驔走沙蓬


Es solte Sammt/ nicht Graß noch Heu
betten seines Kripleins Streu/
Dann schlieff es sonder Frost und Noth/
biß an das kühle Morgenroth/ Alle.


Ich steh' nicht bei dem Trosse,
Der räuchernd vor dir schweigt,
Weil du ein Herz für Rosse
Und fürs Kamel gezeigt;
Baschkire oder Mandschu –
Was schiert mich deine Welt?
Ich schleudre meinen Handschuh
Dir in dein ödes Zelt.


Nous les aurons, foi de Bismarck !
Et quant à vos brumes, Hollande,
Suède, Norwège et Danemark,
Je m'en fais une houppelande.


Triumf! Wir fahrn! Triumf! nun endlich sanfft!
Triumf! Es schaumt! Triumf! umsonst das Meer!
Triumf! Di Höll! Triumf! ligt uns zum fus!
Triumf! Di Furcht! Triumf! fällt auf den Feind!
Triumf! Nun fleucht! Triumf! was uns gehemmt!
Triumf! Wir sehn! Triumf! den gleichen weg!
Triumf! Triumf! Triumf! Wir fahren ein!


Člověku nejdražšího co je na světě? pověz mi, prosím.
Čest když se ctností jest, k ní se i ve skutcích zná.


Kaina znak na čele, řítí se věky,
země tak velká je – – nechte mne být,
najdu též její klín vlídný a měkký
a v něm ten nejvyšší, hluboký klid.


Ach stärcke, grosser Gott, doch meiner Seelen Augen,
Daß sie Dich, auch wenn Trübsals-Düft' entstehn,
Mit froher Zuversicht zu sehn,
Und kindlich zu verehren, taugen!
So wird gewiß zu rechter Zeit
Der Nebel aller Widrigkeit,
So wie ein Nebel, schnell verschwinden,
Und werden wir, wo nicht an diesem Ort,
Doch unausbleiblich dort,
Der Freuden lichten Glantz und heitern Himmel finden.


Věčná Láska vede světa vládu!
Tož ač zuří bouře sudby lítě,
Odevzdej se Bohu jako dítě.


Verdreust es dich vielleicht, daß unsers Pindus Spizen
Das Ansehn kluger Welt durch frische Cedern stüzen
Und daß ihr junges Volck der Alten Thorheit schwächt?
Wie, oder hat dich gar der Stagirit gedungen,
Der, weil die Warheit hier sein Grillennest verdrungen,
Sich etwan jezt durch dich an ihren Kindern rächt?


Mancher jetzund nach Adel strebt,
Hätt er nicht Geld,
Würd öfter um sich schauen,
Gedenken wer sein Vater war,
Ders ganze Jahr
Den Acker muste bauen;
Der jetzund sich
So gar höflich
Beyn Leuten thut aufschmücken,
Hälts nicht dafür,
Als wenn man spür,
Daß er den Pflug kann zwicken.


Centinela avanzado que se empina,
defendiendo del mar la dulce aldea,
sueña el morro en la bárbara pelea
de la ola estallando repentina.
De la playa, a los cielos se avecina;
y, en su sien escarpada y gigantea,
la luz del sol pictórica chispea
o la bruma temblando desafina...
Como cuanto más alto es cada monte
puede más de su cumbre divisarse,
porque se ensancha más el horizonte,
asombrado del morro ante el anhelo,
¡nadie atina si el morro al empinarse
más agua quiere ver o ver más cielo!...


法轮法眷有齐公
曾探斑斑虎穴中
不必老夫亲到也
自然千里便同风


Most ott ül az asztal mellett,
Imakönyvében keresget.
Könyvét híják Rózsáskertnek,
Melyben szent rózsák teremnek.
Régi, jó, de kopott jószág,
Melyet még csak a barátság
S egypár ernyedt szál tart öszve,
Oly igen meg van viselve.
S ím kopognak, és köhentve
Az öreg jó Sára lép be:
„Isten áldja meg, nagyasszony!
Most ugyan csak legjobb itthon.
Jó, hogy ilyenkor ki nem jár,
Majd elvesztem, oly nagy a sár.”
,Hát mi jót hoz, Sára néni?’
„Istenem! bár tudnék hozni.
Egy kéréssel jöttem volna,
Ha miatta meg nem szólna.
Oly nehéz most a szegénynek,
Tán jobb volna, ha nem élnek.
Imádságos könyvet kérnék,
Higye meg, most oly jólesnék.
Mert hiszen ha már az ember
Szépszerint jóllakni sem mer,
Már ha szűken él kenyérrel,
Éljen isten igéjével,
Így legalább árva lelkünk
Az imádság tartja bennünk.
Itt, tudom, van heverőben:
Adjon az isten nevében.”


„Též vůni čiji,“ praví, „ale sen mě jímá;
spát nechte mě!“ A chutě nanovo již dřímá.


ağzımda sakız tatlısının hiç eksilmeyen tadı


Для рифмотворства
Потребно множество проворства,
И рифме завсегда хорошей должно быть,
Иль должно при стихах совсем ее забытТо можно доказати ясно:
О страсти некто пел,
В которой он кипел,
И думаючи, мня на рифмах петь согласнЛюбезная ему с усмешкой говорила
И будто как журила:
«Ты жарко в холоде к любви поешь маня,
А если станешь ты и впрямь любить меня,
Так рифмы позабудешь
И о любви вещать ты рифмами не будешь»С поэзией любви судьба не разлучила,
Любовь
Воспламеняет кровь
И многих жаром сим стихи слагать училА я скажу, что часто ведь и той
Любовь дорогой рыщеРазумный красотой
Скоряе всех певцов хорошу рифму сыщет,
Не станет он худые рифмы класть,
Любви и стихотворства сласть
Имеет над певцом неразделиму власт


Und wir singen mit heller stimm:


„Ó nebudu já kralovat,
kde králem věčný Bůh!“
„Nač bát se, babo? Bohem jest
jen tvorstva věčný ruch!“


Da tritt mit der Laute der Fiedler zu ihr:
»O Lady, fair Lady, nun lausche du mir!
Des Tanzes nur achtet dein Schloßgesind – –
Gedenkst du noch Schottlands, Berthalind?«
Da wurde vor Schreck sie blaß und rot:
»Du, Edgar? Mein Edgar? O läg' ich tot.«


故交沦没水东流
岁晚无人话昔游
飞絮落花何足道
忽经风雨亦添愁


Der Amtmann schnell das Übel stillt,
Weil er nicht für ihresgleichen gilt.


Ist irrgend ein vertrauter Freund,
Der dich von gantzem Hertzen meint?
Ja wohl, doch ihn verlier ich nicht,
Verlier ich gleich sein Angesicht.
Ach meine Seele sage doch,
Was drückt dich sonsten vor ein Joch?
Du bist betrübt, was ist denn diß?
Nichts, freylich nichts, als . ....


Deine Worte, laut und munter,
Flattern in die kühle Luft;
Keines mehr, wie sonst, hinunter
In des Herzens Tiefe ruft.


Hier, Wanderer, nach Hader Zank und Strauß
Ruht unser guter Edmund aus.
Sein Geist durch Scharfsinn Witz und Genius geadelt,
Wird kaum zu sehr gepriesen und getadelt.
Sein allumfaßend Herz voll Liebe stolz und frei
Engt er und fröhnte der Parthei,
Erniedrigend der Einzelheit zum Knechte
Was angehört dem menschlichen Geschlechte.


S'eo tale fosse, ch'io potesse stare
sanza riprender me, riprenditore,
credo farebbi alcuno amendare
certo, a lo mio parer, d'un laido errore;


Co v této jámy hlubokosti
Mocí ohně se vystaví,
To na zvonici u výsosti
Své dělatele oslaví;
Potrvá věky budoucími,
Povábě sluchy k pozoru,
A bude kvíliť s truchlivými
A zbožné volať ke zboru.
Co v hloubi dole zemšťanovi
Proměnné losy přinesou,
To vráží tamto v zvučné kovy,
An naučně to roznesou.


d'alta vertude il mondo imperli e 'nostri,
per cui si chiama ognun lieto e contento,
e 'n lodarti sarìa dimesso e spento
lo stil di dotti e pi` purgati inchiostri.


Sia maladetto l'ammaestramento
che me fu dato da mia pargolezza
non 'maginando el gran dolor ch'io sento!


Como lozano se ostenta
Lirio que abraza el Estío,
Si gota de albo rocío
Su cáliz llega a empapar:
Y esparce aromas suaves
Por la esmaltada pradera,
Cuando arrebola la esfera
Naciente rayo de sol:
Así la voz cariñosa
De la mujer en el suelo
Vierte inefable consuelo
Sobre el poeta infeliz.
Y entonces, si ella lo quiere,
Entona el canto olvidado,
Y admira el mundo arrobado
Su melodioso laúd.
¡Feliz, si en móvil arena
Su pensamiento no escribe!
¡Feliz, si en premio recibe
Solo un suspiro... no más!
Escucha, pues, los acentos
Que tú me inspiras, María,
Y quiera el Cielo armonía
Dar a mi lira esta vez.
La noche tiende su manto,
Brama en los techos el viento;
Tan solo mi pensamiento,
Hermosa, vela por ti.
Tú en blando lecho, sin duda,
Yaces, cubriendo tu cuello,
En ondas mil el cabello
Que al hombro baja gentil.
Velado en blancos cendales
Suave respira tu seno:
¡Ah! ¡nunca ingrato veneno
Le haga latir más veloz!
Tú sueñas dulces caricias,
Danzas y alegres festines;
¿No ves también serafines
Que besan tu tierno pie?
Tus sueños, virgen, tranquilos
Serán, cual mansa corriente
Que va a perderse en la fuente,
Bañando, al paso, la flor.
Exentas corran, María,
Tus horas de sinsabores:
Bendiga Dios tus amores
Y al que tu llames «mi bien».
Cuando al altar te conduzca
De aquél que pena y perdona,
Yo te daré una corona
De bien oliente azahar.
Y cuando ponga en tus labios
De esposo el beso primero,
Diré de nuevo sincero
—«Hermosa, vive feliz».


Példájak ragyogni fog a csillagokkal,
Nyomos esztendőkig élnek a sasokkal.
Éljetek állandó tenyésző hüségben,
Egymást vigasztaló igaz szivességben.


Ich bin ein Schatten nun, der das Gebiet
Des Lebens von den Grenzen nur erschaut;
Ich singe nun allein das heilge Lied
Zum Ruf der Glocken, der mir so vertraut;
Und wenn das Kraut ein Bienenschwarm durchzieht,
Wie lauscht mein Ohr des Lebens süßem Laut,
Des Lebens – darin meine Liebe lebt,
Dem ferner, ferner stets mein Geist entschwebt.


Aún las acacias estarán desnudas
y nevados los montes de las sierras.


玉梅几岁隔樊墙
剖破籓篱两雁行
青眼相看到头白
洞中无客自吹香


إنَّ للشامِ فراتاً
لم تصلْ مصرُ إليها
كمْ بمصرٍ من وجوهٍ
نَفَضَ النيلُ عليها


Mensch, erwege doch und mercke,
Nebst des Schöpfer Lieb' und Gunst,
Seine weise Wunder-Stärcke,
Der, wie eine Wasser-Kunst,
Die so schwere Fluth regieret,
Sie bald auf- bald abwärts führet,
Und dadurch die schöne Welt
In der Fruchtbarkeit erhält.


Mein Sinn sann überweit/ das hat mein Tod verkürtzt/
Mein Tod hat dessen Glut ins küle Grab gestürtzt:
Noch glimmt der hohe Raht/ man wird sein nicht vergessen/
Es blühen Lorbeer auf nechst meinen Grab Zypressen.


„Kde jenom Eva je, když u cikánů není?“
tak Jaroš zaslechnul, když přišel k spáleništi.
„Kdo o ní vyprávěl?“ hned Jaroš v utržení
se zeptal souseda. – „Nu Jáchym!“ – „Odkud ví to?“ –
„Což pak jste neslyšel? Však ještě tamhle piští
hanbou a zármutkem. Je stavení mu líto.
Vždyť pošetilý hoch ten pryč byl za cikány!
Ta, co mu udělala, za sebou ho táhla,
že koně opustil i ruchadlo i lány
a za tou černou šel. Až dnes ho ráno znáhla
Bětuna objevila mandel rozhazujíc;
i vzkřiknul bolestí, jak zatáhla ho rujíc,
ze snopů vykulil se hanbou všecek rudý,
neb bez kabátu byl a ztratil nohavici,
byl všecek rozedrán, že sotva skrýval údy.
Tak cikáni ho svedli! Inu je co říci.
Však tamhle Bětuna to vypravuje všude –
ta spořádá ho, dokud poctivá niť zbude.
On sám pak přiznal se, jak cikánka ho černá
na konci zapřela; vždyť měla pronevěrná
mladého cikána, jejž Jáchym utkal v hádce,
a výprask utrživ utekl domů krátce.
My hnedle ptali se, zda Podholovu dceru
snad u nich uviděl, jak říkalo se o ní, –
a hleďte, není u nich. Boha svědkem beru,
že holce křivdili. Však kde se jenom honí?“


Ó dívko, hraj, ať život v hudbu splývá!


An von der Zeit, da das Heil
Uns durch Christum ward zu theil,
Hatte gleich den Bilder-Bogen
Und der zwölffer Thiere Zahl
Titan rüstig durchgezogen
Sechzehn hundert sechzen mal,
Herr und Fürst, da unsrer Welt
Euch der Herren Herr gestellt.
Zweymal drüber war die Sonne
Durchgereiset diese Bahn,
Als Alecto Zunder sponne,
Drauß der lange Krieg entbran.
Herr, ihr dencket nicht ein Jahr,
Drinnen freyer Friede war!
Weil ihr dieses Liecht genussen,
Weil ihr diesen Hut besitzt,
Hat die Oder roth geflussen;
Denn das Land hat Blut geschwitzt.
Eurer Einkunfft bestes war
Treu bey untergebner Schaar;
Liebe habt ihr außgegeben;
Liebe namt ihr wieder ein.
Eure Sorge halff uns leben,
Würden sonsten wenig seyn.
Denn was ietzund noch sind wir,
Euch habt billich dieses Ihr.
Was wol sonst für viel ermüden
Steht Regenten zum Genieß,
Dieses fraß der Wider-Frieden,
Daß er wenig übrig ließ.
Frevel, Boßheit, Tölpeley,
Hoffart, Neyd, Trug, Schinderey
Hat sich offt an Euch gerieben;
Den die Säu vor hörten nicht,
Wann er sie Stall-ein getrieben,
Der hat Fürsten ietzt vernicht.
Denn es gieng ein loser Mann
Offters einen beßren an;
Welcher unsrer Väter Hunden
Fürzustehen nichtig war,
Dieser hat sich unterwunden,
Thron zu meistern und Altar.
Gott in Euch und Ihr in Gott
Waret mehr als Drang und Spott;
Eure Brust voll Himmels-Sinnen
Lachte, wann ein kotig Wurm
Eures Geistes hohen Zinnen
Bote spöttisch einen Sturm.
Weil an Gott rechtschaffen war
Euer Hertz nur immerdar,
Hat es künnen frey gebitten,
Von dem Himmel stets gestärckt,
Dieser Zeiten wildem Wüten,
Daß es immer Ruh gemerckt.
Felsen, die mit Meer und Wind
Täglich gleich zu Felde sind,
Künnen täglich dennoch siegen;
Zuversicht, auff Gott gesetzt,
Ward von keinem unten-liegen
Ie bestritten, ie verletzt.
Gott sey Danck! Ihr seyd durch hin;
Seht nun traurig abeziehn
Das verruchte Raub-Geschmeisse,
Welches unsrer Wolfahrt Graß,
Und was wuchs von unsrem Schweisse,
Geitzig immer abe fraß.
Gott sey danck! deß Friedens-Thau
Feuchtet wieder unser Au,
Die deß Krieges-Brunst besenget,
Daß sich wieder frischer Safft
In die dürre Wurtzel menget
Und zum wachsen gibet Krafft.
Gott sey danck! sein Feuer-Heerd
Wird wievor nicht umgekehrt;
Seine Diener, seine Lieben,
Die für Drang, Zwang, Pein und Schmach
Endlich mehr kaum kunten giben,
Hoffen Lufft und mehr Gemach.
Fürsten werden Fürsten seyn;
Praler müssen legen ein.
Ehre darff nicht mehr der Schande
Wie bißher zu Hofe gehn;
Haupt wird in deß Hauptes-Stande,
Fuß wird zu den Füssen stehn.
Satzung, Ordnung, Gleich und Recht
Bleibt nicht mehr der Boßheit Knecht;
Diebe werden wieder hangen
Fest an Hanff und hoch an Holtz,
Nicht in göldnen Ketten prangen,
Arg im Sinn und frech an Stoltz.
Der dem Pfluge vor entlieff,
Bauren in den Beutel grieff
Und bey fremdem Tische schmauste,
Wird nun wieder mussen hin,
Wo die Krä dem Schweine lauste,
Ochsen her für Flegeln ziehn.
Unser ungesparter Fleiß,
Unser ungescheuter Schweiß
Wird uns ja was wieder nützen,
Daß wir nicht für raubrisch Maul
Wie bißher so bitter schwitzen
Und ernehren fremdes Faul.
Gott sey Danck! der Zornes Brunst
Hat gekehrt in Güt und Gunst,
Der verleyh uns wahres büssen,
Daß wir Argen Gutes thun,
Lange diesen Schatz geniessen
Und beständig mögen ruhn!
Herr, das jüngst-verfloßne Jahr
Zeigte das, was noch nicht war,
Da sich Friede, Ruh, vergnügen
In der Armen warmes Band,
Wie Ihrs nimmer wüntschen mügen,
Euch von Strelitz her sich fand.
Da empfinget Ihr voran
Alles, was der Friede kan;
Diesen Außbund aller Gaben,
Diese wehrte, kleine Welt
Schaut ihr reichlich in sich haben
Mehr noch, als die grosse helt.
Weil ihr Friede nie gehabt,
Seyd Ihr desto mehr begabt:
Euer Hertz ist voll vergnügen;
Innen ist und aussen Ruh;
Kümt nur bald dazu das Wiegen,
Ist des Glückes Circkel zu.
Auch für dieses Friedens Zier
Sey dir Danck, Gott, für und für!
Gib, das dieser duple Friede
Mög in steter Güte stehn,
Biß die Welt und Ihr seyd müde
Und wollt selbst zu Bette gehn!


Mint bakfislány éjjel letolja dőrén
paplanát, ingét, hogy Isten szeme
korcsolyázzon legalább síma bőrén:


Minden sarkon ott egy Krisztus,
egy sovány, bizanti Krisztus
véres és esős bordákkal
vár, míg jő az Antikrisztus.


Monsieur, will er mir nicht verkauffen
Vor einen Dreyer Höfflichkeit?


Was werd ich fühlen? Doris, was fühlst du dann?
Was keine Zunge sterblicher Sänger spricht,
Was nicht die Seel in seinem Umfang
Denken kann, was sie entzückt nur fühlet!


Hol a kard, menj halni véle,
De előbb üsd a szivembe,
Látom, Isten s végezéstől
Átkozott annak szerelme!”


V podzim když se sklání léta úpal žhavý,
úrodu když hojnou hospodáři zdraví,


a la eterna verdad, no a la presente,
conociendo que el mundo y sus verdades
son sólo vanidad de vanidades!


Élveteg ajku szép leányok,
El nem csábíttok engemet,
S ti lobogó, szilaj talányok,
Ábrándos, mélytüzű szemek!


Řekni, moje zlato,
s jakous odcházela?


Toť málo ku slávě – však přece je to dosti
i práci k tvoření, i čtoucím ku radosti!
Dost je to k nadšení, dost lásce k horování,
co zlatých zpomínek ti jarem šepce v stráni,
co víry, naděje se ve tvých prsou skrývá!
Ó, chraň si perly ty, ó nechtěj nikdy víc,
než jasným akkordem své touhy v ozvuk říc –
co tvoje duše sní, a co tvé srdce zpívá...


»Du, mein Lied, um das mein Herz
Lieblich klang wie eine Glocke,
Schwing Dich auf, mein goldner Liebling,
Schwing Dich auf wie eine Taube,
Bis die Wasser sich verlaufen!


Wir werden stumm: uns Zukunft zu erfahren!
Hier wallt die Welt: ich warte bei Enthauchten,
Erkennbar noch am Urgeruch von Haaren;


Nun, dieser Liebenswerte, dächt ich, ist doch schon
Beinahe was mein Longus einen Sehrmann nennt;
Und auch die Dame war in hohem Grade sehr.
Doch nicht die affektierte Fratze, nicht allein
Den Gecken zeichnet dieses einzge Wort, vielmehr,
Was sich mit Selbstgefälligkeit Bedeutung gibt,
Amtliches Air, vornehm ablehnende Manier,
Dies und noch manches andere begreifet es.


Allí fue... Saludaba al mundo el cielo,
y al divino saludo respondían
los árboles, la brisa, el arroyuelo,
los nidos con su trino del polluelo,
las rosas con su olor... ¡y ellos morían!
Morían cuando apenas el enhiesto
botón daba sus pétalos precoces,
privilegiados por la suerte en esto:
que los que aman los dioses mueren presto
¡y ellos eran amados de los dioses!
Sí, los dioses la linfa bullidora
cegaban de esos puros manantiales,
espejos de las hadas y de Flora,
y juntaban la noche con la aurora
como pasa en los climas boreales.
Los dioses nos robaron el tesoro
de esas almas de niños que se abrían
a la vida y al bien, cantando en coro...
Allí fue... la mañana era de oro,
Septiembre estaba en flor... ¡y ellos morían!
      II
Como renuevos cuyos aliños
un viento helado marchita en flor,
así cayeron los héroes niños
ante las balas del invasor.
No fue su muerte conjunción febea
ni puesta melancólica de Diana.
sino eclipse de Vésper, que recrea
los cielos con su luz, y parpadea
y cede ante el fulgor de la mañana.
Morir cuando la tumba nos reclama,
cuando la dicha suspirando quedo,
"¡Adiós!", murmura, y se extinguió la llama
de la fe, y aunque todo dice.. "¡Ama!",
responde el corazón: "¡Si ya no puedo...!";
cuando sólo escuchamos donde quiera
del tedio el gran monologar eterno,
y en vano desparrama Primavera
su florido caudal en la pradera,
porque dentro llevamos el Invierno,
bien está... más partir en pleno día,
cuando el sol glorifica la jornada,
cuando todo en el pecho ama y confía,
y la Vida, Julieta enamorada,
nos dice: "¡No te vayas todavía!";
y forma la ilusión mundos de encaje,
y los troncos de savia están henchidos
y las frondas perfuman los boscajes,
y los nidos salpican los frondajes,
y las aves arrullan en los nidos,
es cruel.... mas, entonces, ¿por qué ahora
muestra galas el Bosque y luce aliños?
¿Por qué canta el clarín con voz sonora?
¿Por qué nadie está triste, nadie llora
delante del recuerdo de esos niños?
Porque más que la vida, bien pequeño;
porque más que la gloria, que es un sueño;
porque más que el amor, vale, de fijo,
la divina oblación, y en una losa
este bello epitafio: "Aquí reposa;
dio su sangre a la Patria: ¡Era un buen hijo!"
      III
Como renuevos cuyos aliños
un viento helado marchita en flor,
así cayeron los héroes niños
ante las balas del invasor.
Descansa, Juventud, ya sin anhelo,
serena como un dios, bajo las flores
de que es pródigo siempre nuestro suelo;
descansa bajo el palio de tu cielo
y el santo pabellón de tres colores.
Descansa, y que liricen tus hazañas
las voces del terral en los palmares,
y las voces del céfiro en las cañas,
las voces del pinar en las montañas
y la voz de las ondas en los mares.
Descansa, y que tu ejemplo persevere,
que el amor al derecho siempre avive;
y que en tanto que el pueblo que te quiere
murmura en tu sepulcro: "¡Así se muere!",
la fama cante en él: "¡Así se vive!".
      IV
Como renuevos cuyos aliños
un viento helado marchita en flor,
así cayeron los héroes niños
ante las balas del invasor.
Señor, en cuanto a ti, dos veces bravo,
que aquí defiendes el hollado suelo
tras haber defendido el suelo esclavo,
y hoy en el sitio dormirás al cabo
donde el águila azteca posó el vuelo;
Señor, en cuanto a ti, que noble y fuerte,
llegaste del perdón al heroísmo,
perdonando en tu triunfo a quien la muerte
dio a tu padre infeliz, y de esta suerte
venciéndote dos veces a ti mismo:
¡ven, únete a esos niños como hermano
mayor, pues que su gloria fue tu gloria,
y llévalos contigo de la mano
hacia el solio de Jove soberano
y a las puertas de bronce de la Historia!


只影随惊雁
单栖锁画笼
向春罗袖薄
谁念舞台风


Tombez ! écroulez-vous, impuissante barrière !
Un nouveau dieu nous ouvre une immense carrière !
Ébranlant vos rochers sur leurs bases d'airain,
O monts, qui dans les cieux osiez lever la face,
Sa main s'étend sur vous et sa main vous efface !
Et des mers un moment agitant la surface,
Vos débris vont paver leur parvis sous-marin !


偶逢双玉童
相引蹑云去
犬吠洞门开
三花最深处


treßli beßli nebogen grügü
blaulala violabimini bisch
violabimini bimini bimini
fusch kata
ballubasch
zick hiti zopp


Sternen-bunter Himmels Thron /
und du Mond der Nächte Kron!
leuchtet / weil den Sonnen-Strahl
uns benimmt der Erden Ball.


A budeš vděčna hlasu života,
že i tvé syny zavolal
do řady bojovníků
za dílo boží.


Potom bych letěl, zvedal se, kles,
s rozmary mládí, překážce rád,
chtěl bych na starý borový les,
obrovskou harfu, bouřný zpěv hrát!


Bez konce zdají se cesty,
daleký ještě je cíl,
vzpomínat zachce se náhle
domova, tichých tam chvil.
Bez konce, bez konce cesty,
den za dnem ubíhá čas,
tajemný láká a vábí
zázračný hlas.


Jsi, štěstí, zrádné! v ráj nás vlákáš svůj,
by blahem spitou děsné do propastí
pak uvrhl svou oběť démon tvůj,
a stokrát větší byly její strasti!


望望家山近故丘
西风疋马怅高秋
旧游历历人如梦
昨日少年今白头


in su le piazze liete di candidi
marmi, di fiori, di sole; e «O nuvola
che in ombra d'amore trapassi, —
l'Alighieri cantava— sorridi!»


Ja in des Herzens Glut werd' ich vergehen.
Seit mir die Welt verschwunden,
Die holden Kindlein mir der Tod entwunden,
Will nirgends Kühlung wehen;
Von wo aus freudig strömten alle Flammen,
Da dringen nun die Schmerzen hin zusammen.


أرقتُ لبرق مثل جفنيَ ساهراً
ينظِّم من قطر الغمام جواهرا
فيبسم ثغرُ الرَّوض عنه أزَاهرا
وصبحٍ حكى وجه الخليفة باهرا
تجسّم من نور الهدى وتجسّدا
شفانيَ معتلُّ النسيم إذا انبرى
وأسند عن دمعي الحديث الذي جرى
وقد فتَقَ الأرجاءَ مسكاً وعنبرا
كأنَّ الغني بالله في الروض قد سرى
فهَبَّتْ به الأرواح عاطرة الرَّدا
عذيريَ من قلبِ إلى الحسن قد صبا
تُهّيجُهُ الذكرى ويصبو إلى الصّبا
ويُجري جيادَ اللهو في ملعب الصَّبا
ولولا ابن نصرٍ ما أفاق وأعتبا
رأى وجههُ صبح الهداية فاهتدى
إليك أمير المسلمين شكايةٌ
جنى الحسنُ فيها للقلوب جنايةُ
وأعظم فيها بالعيون نكايةً
وأطلع في ليل من الشَّعر آيةُ
محيَّاً جميلاً بالصَّباح قد ارتدى
بهديك تُهدى النيرات وتهتدي
وأنوارُها جدوى يمينك تجتدي
وعدلك لأملاك أوضح مرشد
بآثاره في مشكل الأمر تقتدي
فما بال سلطان الجمال قد اعتدى
تحكم منا في نفوسٍ ضعيفةِ
وسلَّ سيوفاً من جفونٍ نحيفة
ألمْ يدر أَنَّا في ظلال خليفةِ
ودولةِ أمن لا تُراع منيفةِ
بها قد رسَا دِينُ الهوى وتمهَّدَا
خذوا بدم المشتاق لحظاً أراقَهُ
وبرقاً بأعلام الثنية شاقَهُ
وإن كلفوه فوق ما قد أطاقَهُ
يُبثُّ حديثاً ما ألذَّ مساقَهُ
خليفتنا المولى الإمامَ محمّدا
تقلَّد حكم العدل ديناً ومذهبا
وجَوْرَ الليالي قد أزاح وأذهبا
فيا عجباً للشوق أذكى وألهبا
وسلَّ صباحاً صارم البرق مُذْهبا
وقد بات في جفن الغمامة مُغمدا
يذكّرني ثغراً لأسماء أشنبَا
إذا ابتسمت تجلو من الليل غَيهبا
كَعزْم أمير المسلمين إذا اجتبى
وأجرى به طِرفاً من الصبح أشهبا
وأصدر في ذات الإله وأوردا
فسبحان من أجرى الرياح بنصرِهِ
وعطَّر أنفاسَ الرياض بشكرهِ
فبرد الصِّبا يُطوى على طيب نَشرهِ
ومهما تجلّى وجهُهُ وسط قصرِه
ترى هالةٌ بدرُ السماء بها بدا
إمامٌ أفادَ المعلُواتِ زمانَهُ
فما لحقت زُهْرُ النجوم مكانَهُ
ومدَّ على شرقٍ وغربٍ أمانَهُ
ولا عيب فيه غير أن بنانَهُ
تُغرِّقُ مُستجديه في أبحر الندى
هو البحرُ مدَّ العارضَ المتهلِّلاَ
هو البدر لكن لا يزال مُكمَّلا
هو الدهر لا يخشى الخطوب ولا ولا
هو العَلمُ الخفّاق في هضبة العُلا
هو الصّارم المشهور في نصرة الهدى
أما والذي أعطى الوجودّ وجَودَهُ
وأوسع من فوق البسيطة جودَهُ
لقد أصحب النصرَ العزيزَ بنودَهُ
ومدَّ بأملاك السماء جنودَهُ
وأنجز للإسلام بالنصر موعدا
أَمَوْلاي قد أَنْجحَتَ رأياً ورايةً
ولم تُبْقِ في سبق المكارم غايَةً
فتهدي سجايا كابن رشد نهايةً
وإن كان هذا السعدُ منك بدايةً
سيبقى على مر الزمان مخلَّدا
سعودك تُغني عن قراع الكتائبِ
وجودك يُزري بالغمام السواكبِ
وإن زاحمتها شهبها بالمناكب
ووجهك بدر المنتدى والمواكبِ
وقد فَسَحَتْ في الفخر أبناؤك المدى
بنوك كأمثال الأنامل عِدَّةً
أُعِدَّتْ لما يخشى من الدهر عُدةً
وزيد بهم بُرْدُ الخلافة جدَّةً
أطالَ لهم في ظل ملكك مُدَّةً
إلهٌ يُطيل العمر منك مؤبدَا
بدروٌ بأوصاف الكمال استقلَّتِ
غمامٌ بفيّاض النوال استهلَّتِ
سيوفٌ على الأعداء بالنصر سُلَّتِ
نجومٌ بآفاق العلاء تجلَّتِ
ولاحت كما شاءت سعودُكَ أَسْعُدا
وإن أبا الحجاج سيفُك مُنْتَضى
وبدرٌ بآفاق الجمال تعَرَّضا
بنورك يا شمسَ الخلافة قد أضا
ورَاقت على أعطافه حُلل الرضا
فحلَّ محلاًّ من عُلاك ممهَّدا
مليك له تعنو الملوكُ جلالةً
يُجرِّرُ أذيال الفخار مُطالةً
وتفْرَقُ أسدُ الغاب منه بسالةً
وترضاه نصَار الرسول سُلالةً
فأبناؤه طابوا فروعاً ومحتدا
أزاهر في روض الخلافة أينعَتْ
زواهرُ في أفق العلاء تطلّعَتْ
جواهرُ أغيتْ في الجمال وأبدعتْ
وعن قيمة الأعلاق قدراً ترفَعَتْ
يسرُّ بها الإسلام غيباً ومشهدا
بعهدِ وليِّ العهد كُرِّمَ عهدُهُ
وأنجز في تخليد ملكك وعْدُهُ
تنظَّمَ منهم تحت شملك عِقدُهُ
وأورثهم فخراً أبوهُ وجَدُّهُ
فأعلى علياً حين أحمدَ أحمدا
ونجلُك نصرٌ يقتفي نجل رسمِه
أمير يزينُ العقلَ راجحُ حِلْمِهِ
أتاك بنجلٍ يُستضاءُ بنجمِهِ
لحب رسول الله سَمَاهُ باسمِهِ
وباسمكَ في هذي الموافقة اقتدى
أقمتَ بإعذار الإمارة سنةً
وطوَّقت من حلي بفخرك مِنّةً
وأسكنتها في ظل بِرِّك جَنَّةً
وألحفتَها بُردَ امتنانك جُنَّةً
وعَمّرْتَ منها بالتلاوة مسجدا
فلله عيناً من رآهم تطلَّعُوا
غصُوناً بروض الجود فيك ترعرعُوا
وفي دوحة العلياء منك تفرعُوا
ملوكٌ بجلبابِ الحياء تقنعُوا
أضاء بهم من أفق قصرك منتدى
وقد أشعروا الصبر الجميلَ نفوسَهُمْ
وأضْفَوُا به فوق الحلي لبوسَهُمْ
وقد زيّنوا بالبِشر فيه شموسَهُمْ
وعاطَوْا كؤوس الأُنس فيه جليسَهُمْ
وأبْدَوْا على هوْل المقام تجلُّدا
شمائلُ فيهم من أبيهم وَجَدِّهِمْ
تُفَصَّلُ آيُ الفخر فيها بحمدِهِمْ
وتنسبها الأنصار قدماً لسعدِهِمْ
تضيءُ بها نوراً مصابيح سعدِهِمْ
ولمْ لا ومن صحب الرسول توقّدا
فوالله لولا سنةٌ قد أقَمتَها
وسيرة هديٍ للنّبِيّ علمتَها
وأحكامُ عدل لجنود رسمتها
لجالتْ بها الأبطال تقصد سمتَها
وتترك أوصال الوشيج مُقصَّدا
ويا عاذراً أبدى لنا الشرعُ عُذْرَهُ
طرقت حمى قد عظم الله قدرَهُ
وأجريت طيباً يحسد الطيبُ نشرَهُ
لقد جئت ما تستعظم الصيدُ أمرَهُ
وتفديه إن يقبلْ خليفتها فدا
رعى الله منها دعوة مستجابةً
أفادت نفوسَ المخلصين إنابةً
ولم تُلفِ من دون القبول حجابةً
وعاذرها لم يُبدِ عذراً مهابةً
فأوجب عن نقص كمالاً تزيّدا
فنقص كمال المال وفرُ نصابِهِ
وما السيف إلا بعد مشق ذبابِهِ
وما الزهر إلا بعد شق إهابهِ
بقطع يراع الخط حُسْنُ كتابِهِ
وبالقص يزدادُ الذُبالُ توقدَا
ولَمَّا قَضَوْا من سنّة الشَّرع واجبا
ولم نلق من دون الخلافة حاجبا
أفضنا نهني منك جذلان واهبا
أفاض علينا أنعُماً ومواهبا
تعوّد بذل الجود فيما تَعَوَّدا
هنيئاً هنيئاً قد بلغت مؤمَّلاً
وأطلعت نوراً يبهر المتأمْلا
وأحرزت أجر المنعمين مكمَّلا
تبارك من أعطى جزيلاً وأجملا
وبلّغ فيك الدينّ والملك مقصدا
ألا في سبيل العز والفخر موسِمُ
يظل به ثغر المسرّة يبسِمُ
وعَرفُ الرضى من جوه يتنسَّمُ
وأرزاق أرباب السعادة تقسمُ
ففي وصه ذهن الذكي تبلّدا
وجلَّلت في هذا الصنيع مصانعا
تمنّى بدورُ التِّمِّ منهم مطالعا
وأبديت فيها للجمال بدائعا
وأجريتَ للإحسان فيها مشارعا
يودُّ بها نهرُ المجرّةِ موردا
وأجريت فيها الخيل وهي سوابقُ
وإن طَلَبَتْ في الرَّوْع فهي لواحقُ
نجومٌ وآفاق الطراد مشارقُ
يفوتُ المتاحَ الطرف منها بوارقُ
إذا ما تُجاري الشّهبَ تستبق المدى
وتطلعُ في ليل القتام كواكبا
وقد وردت نهرَ النهار مشاربا
تقودُ إلى الأعداءِ منها كواكبا
فترسم من فوق التراب محاربا
تحورُ رؤوسُ الروم فيهنَّ سجُدا
سوابحُ بالنصر العزيز سوانحُ
وهُنَّ لأبواب الفتوح فواتحُ
تقود إليك النصرَ والله مانحُ
فما زلت بابَ الخير والله فاتح
وما تم شيء قد عدا بعدما بدا
رياحٌ لها مثنى البروق أَعنّةٌ
ظِباءٌ فإن جَنَّ الظلام فجِنَّةٌ
تقيها من البدر المتمَّم جُنَّةٌ
وتُشرع من زُهر النجوم أسِنَةٌ
فتقذف شهبَ الرَّجم في أثغر العدا
فأشهبُ من نسل الوجيه إذا انتمى
جرى فشأى شُهبَ الكواكب في السّما
وخلّف منها في المقلَّد أنجما
تردَّى جمالاً بالصباح ورُبمَّا
يقول له الإصباح نفس لك الفدا
وأحمرُ قد أذكى به البأسُ جمرةً
وقد سلب الياقوت والوردّ حمرةً
أدار به ساقٍ من الحرب خمرةً
وأبدى حباباً فوقها الحسن غُرَّةً
يزيد بها خداً أسيلاً مورّدا
وأشقرُ مهما شعشع الركضُ برقَهُ
أعار جوادَ البرق في الأفق سبقَهُ
بدا شفقاً قد جلّل الحسنُ أفقَهُ
ألمْ تَرَ أن الله أبدع خلقَهُ
فسال على أعطافه الحسنُ عسجدا
وأصفرُ قد ودَّ الأصيلُ جمالَهُ
وقد قدَّ من بُرد العشيّ جِلالَهُ
إذا أسرجوا جِنحَ الظلام ذبالَهُ
فَغُرَّتُهُ شمسُ تضيء مجالَهُ
وفي ذيله ذيلُ الظلام قد ارتدى
وأدهمُ في مسح الدُّجى متجردُ
يجيشُ بها بحرٌ من الليل مُزبدُ
وغُرَّتُه نَجمٌ به تتوقَّدُ
له البدرُ سرجٌ والنجوم مُقَلَّدُ
وفي فلق الصبح المبين تقيَّدا
وأبيضُ كالقرطاس لاح صباحُهُ
على الحسن مغداه وفيه مراحُهُ
وللظّبَياتِ الآنساتِ مِراحُهُ
تراه كنشوانٍ أمالَتْهُ راحُهُ
وتحسبهُ وسطَ الجمال مُعربدا
وذاهبةٌ في الجَوْ مِلْءَ عِنانِها
وقد لَفَعَتْها السُّحبُ بُرد عَنانِها
يفوت ارتداءَ الطَّرف لمح عِيانِها
وخَتَّمت الجوزاءُ سبط بنانِها
وصاغت لها حَلْيَ النجوم مقيّدا
أَراها عمودُ الصبح عُلْوَ المصاعدِ
وأوهمها قربَ المدى المتباعدِ
ففاتته سبقاً في جال الرواعد
وأتحفتِ الكفَّ الخضيب بساعِدِ
فطوّقتِ الزُّهرَ النجومَ بها يدا
وقد قذفتها للعصيّ حواصبُ
قد انتشرت في الجوِّ منها ذوائبُ
تزاوَرُ منها في الفضاء حبائبُ
فبينهما من قبل ذاك مناسبُ
لأَنهما في الروض قبلُ توَلّدا
بناتٌ لأم قد حَبينَ لرَوْحها
دعاها الهوى من بعد كتم لبَوْحِها
فأقلامُها تهوي لخطِّ بلَوْحِها
فبالأمس كانت بعض أغصان دَوْحِها
فعادت إليها اليومَ من بعدُ عُودِّا
ويا رُبَّ حصن في ذراها قد اعتلى
أنارتْ برُوجُ الأفق في مظهر العلا
بروجَ قصور شِدْتَها متطوّلا
فأنشأت برجاً صاعداً متنزَّلا
يكون رسولاً بينها متردِّدا
وهل هي إِلاّ هالةٌ حولَ بدرِها
يصوغُ لها حلياً يليق بنحرِها
تطوّر أنواعاً تشيد بفخرِها
فحِجْل برجليها وشاحُ بخصْرِها
وتاجٌ بأعلى رأسها قد تنضّدا
أراد استراقَ السّمع وهو ممنَّعُ
فقامَ بأذيال الدُّجى يتلفَّعُ
وأصغى لأخبار السّما يتسمّعُ
فأتبعَه منها ذوابل شرَّعُ
لتقذفه بالرعب مثنى ومَوْحَدا
وما هو إلاَّ قائمٌ مدَّ كفَّهُ
ليسأَلَ من ربِّ السَّموات لُطفَهُ
لمولَى تولاّه وأحكم رصفَهُ
وكلّف أربا البلاغة وصفهْ
وأكرم منه القانت المتهجِّدا
ملاقي ركب من وفود النواسمِ
مقبّلَ ثغر للبروق البواسم
مختِّمَ كفٌّ بالنجوم العوائمِ
مُبلِّغَ قصد من حضور المواسمِ
تجدده مهما صنيع تجدَّدا
ومضطربٌ في الجو أثبت قامةً
تقدمٍ يمشي في الهواء كرامَةً
تطلَّع في غصن الرشاء كمامةً
وتحسبه تحت الغمام غمامةً
يسيل على أعطافها عَرَقُ الندى
هوى واستوى في حالة وتقلّبَا
كخاطف برق قد تألَق خُلَّبَا
وتحسبه قد دار في الأفق كوكبَا
ومهما مشى واستوقف العقل معجبا
تُقَلِّب فيه العين لحظاً مردْدا
لقد رام يرقى للسماء بسلَّم
فيمشي على خطَّ به متوهِّم
أجِلْ في الذي يُبديه فكر توسُّمِ
ترى طائراً قد حلّ صورة آدمِي
وجنَّا بمهواة الفضاء تمرَّدا
ومنتسب للخال سمُّوْه مُلْجَما
له حَكَماتٌ حكمُها فاه أَلْجما
تخالَفَ جنساً والداه إذا انتمى
كما جنسُهُ أيضاً تخالف عنهما
عجبت له إذ لم يلدَّ تولّدا
ثلاثتها في الذكر جاءت مُبينةً
من اللاء سَمَاها لنا اللهُ زينةً
وأنزل فيها آية مستبينةً
وأودع فيها للجهول سكينةً
وآلاءهُ فيها على الخلق بدَّدا
كسوْه من الوشي اليماني هودجا
يمدُّ على ما فوقَه الظلَّ سَجْسَجَا
وكم صورةٍ تجلى به تهر الحجى
وجزل وقود ناره تصدع الدجى
وقلب حسودٍ غاظ مذكيه موقدا
وما هي لا مظهر لجهادِهِ
أَرَتْنا بِها الأفراح فضل اجتهادهِ
ملاعبها هزَّت قدود صعادِهِ
وأذكرت الأبطال يوم طرادِهِ
فما ارتَبْتَ فيه اليومَ صدَّقتَهُ غدا
أَلاَ جدَّدَ الرحمن صنعاً حضرتَهُ
ودوحَ الأماني في ذراه هصرتَهُ
بقصرٍ طويلُ الوصف فيه اختصرتَهُ
يقيّدُ طِرفَ الطَّرف مهما نظرتَهُ
ومن وجد الإحسان قيداً تقيّدا
دعوتَ له الأشراف من كل بلدةٍ
فجاءوا بآمالٍ لهم مستجدّةِ
وخصّوا بألطافٍ لديه معدّةِ
أيادٍ بفيّاض الندى مستمدّةِ
فكلُّهُمُ من فضله قد تزوَّدَا
وجاءتك من آل النَّبِيّ عصابةٌ
لها في مرامي المكرمات إصابةٌ
أحبتك حباً ليس فيه استرابةٌ
ولبَت دواعي الفوز منها إجابةٌ
وناداهُمُ التخصيص فابتدروا النّدا
أجازوا إليك البحر والبحرُ يزخَرُ
لبحر سماح مَدُّهُ ليس يجزرُ
فروّاهُمُ من عذب جودك كوثرُ
ووالَيْتَ من نُعماك ما ليس يُحْصَرُ
وعظّمتَهم ترجو النَّبيَّ محمَّدا
عليه صلاةُ الله ثم سلامُهُ
به طاب من هذا النظام اختتامُهُ
وجاء بحمد الله حلواً كلامُهُ
يعز على أهل البيان مرامُهُ
وتمسي له زُهر الكواكب حُسَّدا
أبثُّ به حادي الركاب مشرِّقا
حديث جهادٍ للنفوس مشوّقا
رميتُ به من بالعراق مفوّقا
وأرسلت منه بالبديع مطوقا
حماماً على دَوح الثناء مغرّدا
ركضتُ به خيلَ البيان إلى مدى
فأحرزتُ فضلَ السبق في حلبة الهدى
ونظّمتُ من نظم الدراري مقلَّدا
وطوّقتُ جيد الفخر عِقداً منضدا
وقمتُ به بين السِّمَاطين مِنشدا
نسقْتُ من الإحسان فيه فرائدا
وأرسلتُ في روض المحاسن رائدا
وقلّدتُ عِطف الملك منه قلائدا
تعوّدتُ فيه للقبول عوائدا
فلا زلت للفعل الجميل معوِّدا
ولا زلت للصنع الجميل مجدّدا
ولا زلت للفخر العظيم مخلدا
وعُمِّرتَ عُمراً لا يزال مجدَّدا
وعُمِّرتَ بالأبناء أوحدا أوحدا
وقرَتْ بهم عيناك ما سائق حدا


Spím a v snu tvůj bledý kruh
jak se jemně
snáší ke mně
jako tiché noci duch!


كَأَنَّ المَتنَ وَالشَرخَينِ مِنهُ
خِلافَ النَصلِ سيطَ بِهِ مَشيجُ


Ya La Laguna triste y solitaria
vuelve a su natural recogimiento,
a ser la típica ciudad canaria
donde se reconcentra el pensamiento


A z ticha zašlých let, uniklých do věčnosti
ti všichni volají, je pamět dosud hostí
v svých rakvích nezvěstných. Ty otevrou se náhle,
když křídlo vzpomínky zavane prudce, táhle
a z blízka pozřít dá i v pleť i v její žilky
a v oči oživlé, v ty jasnovidné chvilky...


Aunque las tuvimos
Ambos, en un tiempo,
Yo por discreciones
Y tú por requiebros.
¡Qué de medias noches
Canté en mi instrumento:
«Socorred, señora,
Con agua a mi fuego!»
Donde, aunque tú no
Socorriste luego,
Socorrió el vecino
Con un gran caldero.
Adiós, mi señora,
Porque me es tu gesto
Chimenea en verano
Y nieve en invierno,
Y el bazo me tienes
De guijarros lleno,
Porque creo que bastan
Seis años de necio.


Apena ti pò dir la lingua: “Vale”,
e son sì debil, che per qualche miglio
forza serà che Amor me impresti l'ale.


Je m'étais assis sur la cime antique
Et la vierge neige, en face des dieux ;
Je voyais monter dans l'air pacifique
La procession des morts glorieux.
La terre exhalait le divin cantique
Que n'écoute plus le siècle oublieux,
Et la chaîne d'or du Zeus homérique
D'anneaux en anneaux l'unissait aux cieux.
Mais, ô passions, noirs oiseaux de proie,
Vous avez troublé mon rêve et ma joie :
Je tombe du ciel, et n'en puis mourir !
Vos ongles sanglants ont dans mes chairs vives
Enfoncé l'angoisse avec le désir,
Et vous m'avez dit : — Il faut que tu vives ! —


KOmm längst gewünschte freuden-nacht /
Als zeugin meiner Liebe /
Verhülle des gestirnes pracht /
Mach alles schwartz und trübe /
Laß mir an statt der güldnen sterne seyn
Zwey unbefleckter augen schein.


Barbar je Angličan, jenž řecké chrámy
okrádaje mistrovská díla ruší,
z nich částky béře s necitelnou duší,
by naplnil musea svá a krámy.
A což je ten, kdo nejkrásnější z božských díl
o částku krásy oloupil?


Lebe, lebe deine Pilgertage,
Gutes Mädchen, flitterlos,
Und dann komm' ein Himmelsboth', und trage
Deine Seel' in Gottes Schoos.


«Já repeti o antigo encantamento
E a grande Deusa aos olhos se nego
Já repeti, nas pausas do amplo vento,
As orações cuja alma é um ser fecund
Nada me o abismo deu ou o céu mostro
Só o vento volta onde estou toda e só,
E tudo dorme no confuso mund
«Outrora meu condão fadava as sarças
E a minha evocação do solo erguia
Presenças concentradas das que esparsas
Dormem nas formas naturais das coisa
Outrora a minha voz aconteci
Fadas e elfos, se eu chamasse, via,
E as folhas da floresta eram lustrosa
«Minha varinha, com que da vontade
Falava às existências essenciais,
Já não conhece a minha realidad
Já, se o círculo traço, não há nad
Murmura o vento alheio extintos ais,
E ao luar que sobe além dos matagais
Não sou mais do que os bosques ou a estrad
«Já me falece o dom com que me amava
Já me não torno a forma e o fim da vida
A quantos que, buscando-os, me buscava
Já, praia, o mar dos braços não me inund
Nem já me vejo ao sol saudado erguida,
Ou, em êxtase mágico perdida,
Ao luar, à boca da caverna fund
«Já as sacras potências infernais,
Que, dormentes sem deuses nem destino,
À substância das coisas são iguais,
Não ouvem minha voz ou os nomes seu
A música partiu-se do meu hin
Já meu furor astral não é divino
Nem meu corpo pensado é já um Deu
«E as longínquas  deidades do atro poço,
Que tantas vezes, pálida, evoquei
Com a raiva de amar em alvoroço,
Inevocadas hoje ante mim estã
Como, sem que as amasse, eu as chamei,
Agora, que não amo, as tenho, e sei
Que meu vendido ser consumirã
«Tu, porém, Sol, cujo ouro me foi presa,
Tu, Lua, cuja prata converti,
Se já não podeis dar-me essa beleza
Que tantas vezes tive por querer,
Ao menos meu ser findo dividi –
Meu ser essencial se perca em si,
Só meu corpo sem mim fique alma e ser!


Vítr sviští, moc se tříští,
socha praská, to je láska,
převratů zima na zemi padá,
vybledne růže, chýlí se, svadá,
tyrane, člověče, boj se, boj,
se mnou se na cestu stroj!


La pureza celestial,
Sobre la mar que reposa,
Sutiliza el vago rosa
De una tarde de cristal.
La brisa amores promete,
Y aunque, a ratos mortecina,
Ya es vuelo de golondrina,
Ya rizo de gallardete.
Por el pálido sendero,
La serenidad rosada,
Pasa como suspirada,
Evocando su lucero.
A nuestro embeleso unido,
El matiz de rosa crece,
Y de súbito parece
Que en un beso se ha encendido.
Y al leve rubor que arde
En tu secreto de amor,
Vuélvese en ti viva flor
Todo el rosa de la tarde.


Solch ein Inhalt deiner Sänge,
Der erbauet, der gefällt,
Und im wüstesten Gedränge
Dankt's die stille, beßre Welt.


لا أترك الحبّ والعذَّال وعَّاظ
ما دام في حفظه للقوم إحفاظ
يرتاض قلبي إذا ما الحبّ خامرَه
فخلّ عاذله في الحبِّ يغتاظ
رووا الشجون على سمعي فإني من
قوم لحديث الشجو حفَّاظ
وانْظر لألحاظ من أهوى وقل لي عن
علم تلك ظباً أم تلك ألحاظ
أعيذ بالكهف ألحاظاً مناقضةً
تخالهنَّ رقوداً وهي إيقاظ
ومبسماً لبهيِّ الدّرّ متَّسقاً
كأنه لبهاء الدِّين ألفاظ
ذو البيت نظماً ومجداً قد سخا وذكا
حتَّى شتا حوله الطلاب أو قاظوا
لله ما مدحة علياء قد نسبت
فهي الصَّميم ونظم القوم أوشاظ
ودّ العدا منه ما فاض العروض بها
لو أنهم بنفوسِ الغيظ قد فاظوا
مزجت يا بحرُ بحرَيها فذاك وذا
عذب على أنه للدّرّ ألفاظ
مقدس بيتها حتى الخليل به
جذلان والباحث الوزَّان مغتاظ
قالت لنظم مجاريها وما ظلمت
ما أنت حمل فإن الحمل نهاظ
وزاد ذكر عليّ مجدها فلها
مع رقَّة القول بالأنداد إغلاظ
ونطَّقتني ببكرٍ هامَ سامعها
حتَّى كأنَّ انتصاب السمع إنعاظ
تجنبت لك حوشيّ الكلام فما
فيها وحوشيت حنياظٌ ولغماظ
لا زلتَ تملي وتملأ الحلو من كلمٍ
بذكرهنَّ لسان الذوق لمَّاظ


Doch jetzt: o mehr, als was ich ehe
Gesucht am fernsten Meeressaum,
Fand ich bei dir in trauter Nähe;
Noch fass' ich alles, alles kaum.


En dos edades vivimos
los propios y los ajenos:
la de plata los extraños,
y la de cobre los nuestros.


Zpěvníky všech dob a věků,
národů všech již jsem probral,
od té první sladké noty,
o lásce jež k ženě zpívá,
až do poslední té křeči,
v které darmo potácí se
chabý člověk moderní.


Das überschöne Bild/ das Gottes Geist ergetzt/
Das Tugend über Stand und hohen Adel schätzt/
Das nur was Göttlich hat/ in dem es lebt gelibet/
Daß kein Verlust noch Fall des zeitlichen betrübet:
Hat zeitlich dise Grufft zur Wohnung ihr erkist/
Weil nichts was ewig grünt auff Erden standhafft ist.


佛身广大遍虚空
收拾归来一衲中
走入睡乡推未觉
只缘认得主人翁


Ich kann ein Jägersmann werden,
ich hab eine sichre Hand;
ich werde von der Schießbudenfrau
immer »klein Tell« genannt.
Ich hab auch kaltes Blut.


Und nicht, daß sie von Blut Geschwister sind
Mit uns und all den anderen Geschöpfen
Des großen Grabes, die den Abendwind
Mit Flügeln drücken oder schweren Köpfen.


朱亥诚勇士
侠气凌秋云
何事袖中椎
不椎秦将军


Dans l’espoir de cette heure où tout désir s’émousse,
Oublions la splendeur dure des jours trop longs.
Dans le désir et le regret de la nuit douce
Par ces longs soirs d’été trop lumineux, allons…


Restelik ezt szalontai hajduk,
Török-tatár nem fogna ki rajtuk:
De hiába! oly kevesen vagynak!
Engedni kell hétszer annyi hadnak.


Na blankytě nebeském se šeří
mnoho kupek nadraného peří.


Appresso a dua mila anni il costume empio
si è mantenuto, e si mantiene ancora;
e sono pochi giorni che nel tempio
uno infelice peregrin non mora.
Se contra dieci alcun chiede, ad esempio
d'Elbanio, armarsi (che ve n'è talora),
spesso la vita al primo assalto lassa;
né di mille uno all'altra prova passa.


Was man isset, was man trincket, wird bey Hofe nicht geacht;
Speis und Tranck ist lauter Müntze, weil man die auß jenem macht;
Was nun in der Küchel stürbt, kan nicht leben in der Kammer;
Was in Magen man vergräbt, macht im Beutel schwartzes Jammer.


Devolve that length of careless hair,
And give yon azure veil to flow
Loose to the wind. For ah! thy pain
The pitying Muse can well relate:


Noch nichts von solchem Zeug, wie Eure Form umwebt,
So luftig, wie der Geist, der oft die Form belebt!
Wahr ist es, mehr Geschmack verkünden Eure Kleider,
Doch dies verdankt ihr ja nur mehrentheils dem Schneider.
Was kostet nicht der Flor, wie bald ist er dahin-
Wir kauften immer schon für unsre Enkelin;
Was nützt dies Flittergold, was diese Glaskoralen?
Bei uns war alles ächt, vom Haupt bis auf die Schnallen;
Die Kisten füllten sich mit selbstgespon'nem Lein,
Mit glänzendem Damast, so dauerhaft als fein;
Die Spindel und der Strumpf bewegten stets die Hände.
Und uns're Stickerei bekleidete die Wände.
Die Sorge für das Haus gehörte für die Frau,
Die Rechnung führte da die Erste in dem Gau,
In unsrer goldnen Zeit, da nahte sich die Jugend
Dem Alter ehrfurchtsvoll, und Pflicht hiess keine Tugend.
Die Frauen lebten froh im Kreis der Häuslichkeit;
Bei Harfenspiel und Fleiss entfloh die goldne Zeit.
Beseligt durch das Glück der edlen höhern Liebe,
Gehörten dem Gemahl die seligsten der Triebe;
Zu stillen Freuden zog ein zarter, edler Sinn
Das liebevolle Weib, das holde Mädchen hin.
Da nannte man noch nicht den innern Lohn Chimäre,
Und Frauenwürde ward erhöht durch Zucht und Ehre.
Als Vorwurf sah man nie da Andrer Urtheil an,
Wie, schuldbewusst, der Thor jetzt träumt in eitlem Wahn.
Da war die Konvenienz noch nicht des Willens Meister,
Der Egoismus nur ein Sporn für kleine Geister.
Zuweilen tönte wohl zu laut der Becherklang,
Doch weihte Freundschaft ihn und froher Rundgesang.
Die Treue war noch nicht zum Schattenspiel geworden,
Und unbekannt die Kunst, von rückwärts her zu morden.
An Menschenkenntniss, ja, gewinnt man jetzt weit mehr,
Als einst, zu meiner Zeit; doch ach! das Herz bleibt leer.
Und welch' ein'n Unterricht erhält nicht eure Jugend!
Wie schreibt ihr schön und wahr von Wissenschaft und Tugend! -
Nichts wussten wir davon, wir liebten nur die That;
Wer weniger bedarf, vermisset keinen Rath -
Verachtet wurde die, die Fleiss und Arbeit scheute,
Und darum wurden auch aus unsern Mädchen Bräute;
Jetzt ist es anders – doch vergleichen will ich nicht,
Die Wahrheit sag' ich nur, uns war sie kein Gedicht.
Was war da heiliger, als der Geliebten Name;
Der Ritter focht für ihn, und starb für seine Dame,
Ihr Beifall und ihr Ruhm, das war sein schönstes Ziel,
Er spornte ihn zur That und machte sie zum Spiel:
Jetzt, o ihr Götter, helft! wenn sie euch wollten rächen,
Ihr sähet täglich nichts, als Lanzen um euch brechen.


Květ prudce zavoní, my zaleknem se vůně jeho,
plod zlatý v slunci uzraje a my jen plaše, s bázní
pohladíme ho očima jak obraz ráje zapovězeného.
Z palouků rozkvetlých nám píseň lásky zazní,
však my v ni neuvěříme ni v tlukot srdce svého.


Se soffrir il dolore è l'esser forte,
e l'esser forte è virtù bella e rara,
ne la tua corte, Amor, certo s'impara
questa virtù più ch'in ogn'altra corte,


Contra 'l buon Siro, che l'umana speme
alzò ponendo l'anima immortale,
s'armò Epicuro, onde sua fama geme,


Donde pones poder, yo pongo olvido
(olvidar es mejor que desearlo todo),
y frente a tu ambición, pongo mi mano
dispuesta a compartir lo poco que tenemos.
Cuando pongas dolor, yo pondré besos,
y secaré las lágrimas de todos tus heridos,
y cuando el sol te hiera en la conciencia,
yo te daré mi mano, como a todos.
Y pondré sólo amor, y trabajo, y espera.
Quiero creer que siempre nos sobra la esperanza.
Y frente a tu ambición pondré mi mano
dispuesta a compartir, junto al olvido, todo.


ma cum tri cosse lo cavi di pena:
confetto a calçi e traçea a capilli,
e dia scanadïon de dreto a quili.