طعنوك يا وطني المفدى
في الصدر حتى كدت تردى
والطاعنون بنوك ان
ت كسوتهم لحماً وجلدا
ظلموك يا وطني ولم
يرع الألى ظلموك عهدا
حرموك حقا اشبعو
ه بعد ان عرفوه جحدا
كان الذي قد كنت تأ
مل عونه خصما الدا
واختار من قربتهم
الا قليلا عنك بعدا
ولك الذين رفعتهم
حفروا بجوف الارض لحدا
يبغون من دغل بهم
لك في حفير ضاق وأدا
هل كان قلب عقيدهم
حجراً من الاحجار صلدا
حق هناك وباطل
ولقد يلاقي الضد ضدا
اني ارى جزرا ويسمي
البعض هذا الجزر مدا
والشر خيرا من جمي
ع وجوهه والنحس سعدا
والقيد خلخالا لمن
يشقى به والغل عقدا
اما جبين القوم فهو من
الصفاقة ليس يندى
قد شاء ربك ان تطو
ل يد العتاة وان تشدّا
واقام حرص الجاه بي
ن الحق والابصار سدا
واذا اراد اللَه امراً
بالعباد فلا مردّا
هيهات قد دخل الذئا
ب حظيرة الخرفان ربدا
لو صين دستور البلا
د لما تعدّى من تعدّى
ولقد يسيء المرء في
اعماله خطأ وعمدا
وطني على بلواك كن
جلدا كما قد كنت جلدا
وعلى ظلامتك اصطبر
حتى تعود النار بردا
وتخفف ويلات الحيا
ة فان للارزاء حدا
لا تقشعر فانت لا
تنهار يا وطني المفدى
ما بال عيني لا ترى
في ليلها للنجم وقدا
أافلن ام قام العمى
بيني وبين النجم سدا
انفض عني صحبتي
وبقيت مثلى السيف فردا
كالسيف عريانا ولي
س بلابس الا فرندا
دافعت عن وطني ولم
ار من دفاع عنه بدا
ولقد وقفت بدجلة
ابكي مع الباكين مجدا
مجدا اثيلا قد هوى
ليلا بهاوية فاودى
يا دخل ماؤك طيب
لو كنت املك منه وردا
يروى الدخيل وانما ابنك
في جوار منك يصدى
ولقد مررت على الريا
ض فلم اجد فيهن وردا
وذكرت ايامي بها
واحبتي وذكرت عهدا
وبثثت للعهد الذي
كنا به سعداء وجدا
كانت رياضك ذات اف
نان ترف وكن ملدا
فيها العنادل نازيا
ت تملأ الاسماع غردا
والريح ترسل من شذا
ها زلفة وفدا فوفدا
ووردت ماءك صافياً
فشربت ذاك الماء صردا
وعلوت نشزا عند حو
ضك قائما وهبطت وهدا
اما النخيل ففي صفو
ف نسقت يحكين جندا
قد كان يومئذ مرا
ح في الصبابة لي ومغدى
ولقد مضى لي عندها
عيش وكان العيش رغدا
حتى المّ بي العقام
فهد مني الجسم هدا
يا دهر انت علي قد
اصدرت حكمك مستبدا
اني لاوثر في الحيا
ة على اقتناء المال حمدا
واريد عزا لا اخا
ف زواله واريد مجدا
واريد لاسمى بعد ان
ابلى بجوف الارض خلدا
ذكراً جميلا ان ردي
ت كآخرين فليس يردى
المال حسبي منه ما
يكفي لحاجي ان يسدا
ومصارع الأيام لا
يبغى من الأيام رفدا


Auf raschem Pferd der Spahi Zahl,
Die dort vorüberbraust,
Daß Staubgewölk und Säbelstrahl
Und Hufblitz sie umsaust!


Ich bin endlich allen feinen Mädgen gut,
Und bin gerne da man schön und freundlich thut;
Doch bild ich mir nichts ein.
Wann ich gleich die süsse
Gegengunst geniesse.


Als sie funfzehn Jahr gestanden,
Sah'n schon alle Steine grau,
Vieles hatten überstanden
Fürst zumal und Fürstenbau.


Wie viele Sänger schritten durch die Zeit
Und gaben meiner Seele ein Entzücken,
Denn jede Schönheit suchte ich zu pflücken,
So Erdenklang wie Sang der Ewigkeit!


... Rennt ein kupferroter Kobold
Dächerwärts hinauf, hinab.
Kleine Mädchen fallen schluchzend
Von Laternenstöcken ab.


 Meine Mutter hat's gewollt,
Den Andern ich nehmen ſollt';
Was ich zuvor beſeſſen,
Mein Herz ſollt' es vergeſſen;
Das hat es nicht gewollt.


E nel giardino un dì sendo rimasi
dove Avin m'ha veduto civettare,
mi conferì suoi fatti e certi casi
come suol l'uno amico all'altro fare
per consigliarsi; e non vi stemo quasi.
Colui che è giusto non suol dubitare:
al peccator suol ben parer l'un due
e ch'ogni mosca sia per l'aria un grue.


Vždy říkalas: „Vše touhy srdce nejčistší
a lásky vroucnost, něhu, slast i muka
v růžové snící poupě vonně uzamkla
kdes v hvězdách dlící čarodějná ruka.


Když mraky rozkvetou a pod červánků nachem
se západ lesem orchidejí zrumění,
mé srdce churavé se chvěje strachem
jak polekaný pták v své kleci vězení.


Wirst du beleidget und betrübt,
Verfolgt, geschmäht, verhöhnt, so machs wie David dorten,
Der keine Rache ausgeübt,
Er schalt den Simei nicht mit dergleichen Worten.
Vergieb, vergilt es nicht mit gleichem Geist,
Wenn sich dir schon darzu ein Mittel weißt.
Vergieb, wie dir der Herr die Sünde soll vergeben,
So wirst du Gott gefällig leben.


Your Chiefs in Sciences and Arts,
Have great Contempt of  Parts.
They find, She giddy is, or dull;
She doubts, if Things are void, or full:
And who should be presum'd to tell,
What She Her self should see, or feel?
She doubts, if two and two make four;
Tho' She has told them ten times o'er.
It can't — it may be — and it must:
To which of these must  trust?
Nay, further yet They make Her go,
In doubting, if She doubts, or no.
Can  set Things right?
No:  soon with  fight:
Or, Both in friendly Consort join'd;
The  limps false behind.
So to some Cunning-Man She goes,
And asks of Him, how much She knows.
With Patience grave He hears Her speak;
And from his short Notes, gives Her back
What from her Tale He comprehended:
Thus the Dispute is wisely ended.


Hab ich dann schon rothe Haar, rothe Haar,
Leid ich d'rum noch kein Gefahr.
Rothe Haar die Leut nicht schänden,
's ist, daß mich die Leute kennen,
Hab ich dann schon rothe Haar, rothe Haar,
Leid ich d'rum noch kein Gefahr.


يطوف بقلبي المضنّي
خيالُ النازح الناسي
وهاج باضلعي شجنا
حبيب قلبه قاسي
فرحت أسير أشجاني
أصارع ظلمة الياس
خليلي لا تُطِل عتبي
فلن يبرأ وسواسي
ولن أخشى فضول الناس
إذ يحصون أنفاسي
إذا ما استحكم الداءُ
فليس لطبِّهِ آسي


Der Herr ist bis in unsern Tod
Beständig bei uns allen,
Erleichtert unsers Kreuzes Not
Und hält uns, wenn wir fallen;
Er steuert manches Unglücks Lauf
Und hilft uns wieder freundlich auf,
Wenn wir ganz hingeschlagen.


¡Oh variedad común! ¡Mudanza cierta!
¿Quién habrá que en sus males no te espere?
¿Quién habrá que en sus bienes no te tema?


Gehorsam als dein kindrecht fodert,
In libesflammen neubelodert,
Um deines Vatern libesbrunst,
Und ewigstgrössre Gnadengunst.
Gott hat in dich sich ausgeflossen,
Und dich mit sich so mild durchgossen,
Aus libeslibeslibes art;
Auch ewigstmehr sich dir verpaart.
Gott wil uns ewigst süsser treuffen,
Weit über der Geschöpff begreiffen.


(Para Sandra Lobo, Lisboa)


岂谓逃忙恋太函
乞骸无以扣阍三
谁知冲圣留供职
未许劳臣便释担


Noch einmal sollte sich die Dichtung
In alles Dichtens Überschwang
Erschöpfen, bis durch Selbstvernichtung
Aus ihr die Wirklichkeit entsprang.


Dopěli a vzchytili se při Brankově rově – –
„S bohem!“ šeptal Palík ještě a vstal po tom slově.
„S bohem, otče!“... Setřel slzy, okem přelet doly:
„Hore tedy, chlapci moji, ku Králově Holi!“...


Ale slyš! – teď zas! a zase!
jako v léta parném jase,
slyším náhlé zcela blízko
touženého cvrčka hlas.


Arphaxad dort ein schöne Stadt erbaute/ 9
Welcher er mehr/ als seinem Gott/ vertraute/
Hatte den Feind zu seinem höchsten Schaden
Mit seinem Hochmuht reitzend' eingeladen/
Mußte von seinen schön- und hohen Mauren
Fort mit Bedauren/
Wurde gestürtzt von seinem Ehren-Wagen/
Elend erschlagen/


Nejkrásnější nade všecky ctnosti,
ctnost, jenž vlastní ctnosti ukrývá;
pohled, jehož krotkost stydlivá,
jest jen zrádcem větší spanilosti.


Drumb wirt der HERR durch mich gepreist,
der mich auch vnderrichtet,
Sein götlich hülff allzeit beweist,
sein recht hand für mich sichtet.
Vor jm bin ich auch immerdar,
des frew ich mich von hertzen,
erlöst von todes schmertzen,
Hinfürter hats mit mir kein fahr,
fürn feinden werd wol bleiben
die sich wölln an mich reiben.


Se quel ch'io t'ho già con la penna explicito
non mi prometti far venendo, e cetera,
a me non serà più de viver licito.


Soll auch das Wort sich hören lassen?
Der Tag ist schön, der Raum ist klein;
So mag die Inschrift kurz sich fassen:
Ein Herz wie alle, sie sind dein.


绮荐银屏空积尘
柳眉桃脸暗销春
不须更学阳台女
为雨为云趁恼人


Dva hrozné dni v té nejistotě byl,
až Flora zastih’, k nohám padl mu
a zvolal divoce: „Vydej mi ji,
ji, kterou duše moje miluje,
neb proklet buď na věky do pekel!
Kdo dal ti právo rozloučiti nás?“


– Římane! – – Syre! – – Mluvíš s Antiochem! –


Wer ist allhier doch, den ich frag,
Der mir deß Menschen Namen sag?
Dort seh ich was geschrieben.
Was? ist diß Jesus? – ach der Plag!
Ich sterbe vor Betrüben.


A v dálce z hrobů zvedají se ruce
a větrem divoce kdos jimi lomí,
a slyšíš krok v dál ženoucí se prudce
a pod zemí cos, vzdálené jak hromy.


Die Finken und die schlagen,
Die Bäume werden grün,
Herr Meister und Frau Meisterin,
Von dannen muß ich ziehn;
Denn jetzt singen wir das Hederitt,
Das Hederitt juchhei,
Und wenn der Sommer endet,
Dann wird die Liebe neu.


Mais nous apporterons à tes destins géants
Un cœur si sérieux et si brûlé de flamme,
Un cœur si curieux de tous les océans,


Mögöttük őszi kék ég
És őszi kék hegyek,
Tarolt mezőn bogáncsok
Inognak, lengenek.


Sie schwebten auf, vorbei der heitern Höhe,
Auf der mit Castor Pollux sie empfing.
»O daß ich Euch, Ihr Himmlischen, noch sehe,
Gerettet,« sprach die Kunst, »auf meinen Wink!
O daß an Euch der Menschen Blick erspähe,
Weß Großen sich die Menschheit unterfing!
So blühten einst durch mich der Götter Söhne,
Und um sie schallten Pindar's hohe Töne.«


كم من لطائف للهدى أوضحتها
خَفِيَتْ لطائفها على الأفكارِ
كم من جرائم قد غفرت عظيمها
مستنزلاً من رحمة الغفارِ
علمت ملوك الأرض أنك فخرها
فتسابقت لرضاك في مضمارِ


¿Qué es esto que siento a parte de amor?
¿Será acaso miedo?
Y si así fuera, ¿miedo a qué?
Miedo a perderte
Miedo a no encontrarme en tus brillantes ojos
Miedo de no ser yo quien viva en tus sueños
Miedo de no ser yo quien bese tus labios
Miedo de que esa bella sonrisa no esté a mi alcance
Miedo de perder lo más valioso que tengo en mi vida
Miedo a perder tu amor
Ese amor que me ha cambiado
Que me ha enseñado a depender de una persona
Que me ha dado tanto; que promete tanto
Aquel amor que me demuestra que aún vivo
Aquel amor que me mantiene vivo
Que da motivos para despertarme cada mañana
Aquel amor que me permite soñar por las noches
Aquella ilusión de verte o tan solo de oírte
Aquella espera interminable para poder ver aquellos sublimes ojos
Para poder abrazarte y no soltarte
Miedo a perder la maravillosa mujer que vive detrás de esa
poderosa mirada
Miedo a perder a la amiga; miedo a perder a la confidente
Miedo a perder el amor


Bez trojí mi nelze tužby
Žíti zemi na celé:
Bez tvé blahotvorné družby,
Tajemníče duše mé!


Nein ich wil den Mund bezwingen
Denn ich kan es nimmermehr
Uber dieses Hertze bringen,
Wann es noch so häfftig wär,
Daß ich dir mit meiner Pein
Wolte so beschwerlich seyn.


Pro tebe již nikdy meče nepovznesu,
buď si plna světic, nebo plna běsů.


Ich schliesse, lebe wohl! begehe dieses Fest,
Das uns des Menschen Sohn mit nächsten feyren läßt
Vergnügt und höchst erfreut, und leg mit Heil und Glücke
Das bald verstoßne Jahr nach deinem Wunsch zurücke.


Zapadá slunce, všecko přede mnou
mizí a splývá v mlhu tajemnou,
jako když přelud na mou cestu vkročí –
já zřím jen hvězdy čarovných dvou očí!


»Ha, Kind! Sei nur erst sattelfest,
So ist mir nicht mehr bange. –
Dann steht uns offen Ost und West. –
O zaudre nicht zu lange!
Horch, Liebchen, horch! – Was rührte sich? –
Um Gotteswillen! tummle dich!
Komm, komm! Die Nacht hat Ohren;
Sonst sind wir ganz verloren.« –


Si vous êtes la plus aimée,
Ne seriez-vous point ici-bas
Plus dangereuse… qu’une armée
Victorieuse et parfumée
Des lauriers de trois cents combats ?


Den Blüten entflimmert,
Von Früchten umschimmert,
Der Kolibri Schmelz,
Und Nachtigallkehlen
Vom Leman beseelen
Das Badegehölz.


jako by v úkrytu nebděla pěst,
bohyně krutá a bezděložná,
jež za měsíc snad, za týden možná
smykne jím po prachu, kamení cest,
mrští jím do vagonu,
pošle ho v jícen krve a stonů,
v lijáky železa.


Ni es bien, que sólo el privilegio cuadre
de dos Profetas a la gracia inmensa,
con que fuiste de Dios Esposa y madre:


A slyš, co znenáhla jak velká řeka dravá
se budí uprostřed vojsk hrdinského Slava:
Hřímání zdaleka tak vyhrožuje děsem,
tak rohů tisíce se rozezvučí lesem,
tak varhan ohromných zní hlasy ve souzvuku,
zvuk roste ke zvuku a podává si ruku,
strun, píšťal, hlasů rej v tom děsném slyšet huku.
A píseň jediná tak silná jako moře
z chaosu zvuků těch se nese po prostoře
a vlnou za vlnou od hory bije k hoře.
Zpět zas se odráží a ku předu se valí
a nezná překážek, by do cesty jí vstaly,
je mrakem děsivým a v zkázu vrahům slitým,
je smrtným orkánem, je mlatem obrovitým,
je cepem železným, jímž obří ruka vládne,
zná pomstu strašlivou, však smilování žádné.


只把农功作己忧
不将岁事与天谋
官修事举文书静
一室高眠粥似稠


Là, je veux, le pied sur la borne,
Pinçant les nerfs, tapant le bois,
Faire luire à ton carreau morne
Ta lampe et ton front à la fois.


Sodom / besihe das erste Buch Mose / Verß 24-25 im neunzehnten Kapittul.


灯花作意照归人
短棹扁舟寂寞滨
帝力如春苏万物
遥知太一不威神


Nuž, jeho los teď méně skvoucí,
však on, snad smířen se světem,
teď cesty rovná pro budoucí
a ohání se koštětem.


A harci kiáltás felzendült most: I-á!
S Gyan a szegény Zsülnek a vérit kiivá,
Erdélyi pedig, hogy nőjön harci kedve,
Magát, mint hőst, direkt bolhákkal csípette.


 Y en el luminoso día
y en la alta noche sombría,
si en todo cuanto rodea
al alma que te desea,
te creo sentir y ver,
 dime: ¿es que toco y respiro
soñando, o que en un suspiro
me das tu aliento a beber?


You boldly ceased to love the God of yore ·
Now he appears with dark revengeful brow:
»You who called servitude my precious lore
And left my house too proud to make the bow ·


Was mit Beben
Jedes Leben
Hat ergriffen, jeden Mann,
Geist der Zeugen,
Der nicht schweigen
Und sein Heil verläugnen kann;


Zeit daß ich von euch bin/ ihr liebsten Amstelinnen/
ihr Töchter bei der Mas'/ ihr andern halb-göttinnen/
und ihr auch bei der Lech; so sag' ich ohne scheu/
daß eure Rosemund noch kräftig in mier sei.


جلَّت مساعيّ عن الفخرِ
فهي نجوم الأَنجم الزُهْرِ
وكيف يحصي الفخرُ تعديد ما
أَحْوِي وقد زاد على القَطْر
من فضل نوري نورُ شمس الضحى
ومن سَنَا عِرضي سنا البدر
أيُّ كريمٍ لم يشِمْ شِميتي
وأيُّ عافٍ لم يَرِد بَحري
وأيُّ مجد لم أَلِجْ بابَه
وأيُ علمٍ لم يلِجْ صدري
يفتخر الفضلُ بكَسْبي له
وتسمع الأيّام من أمري
كم أنزل المقدارُ عن قدره
من جهِلتْ فطنتُه قدري
فحسب مَن قاطعني أنه
بات عدوّاً فيّ للدهر
كم مظهِرٍ لي في الورى غدره
رماه عني الدهر بالغدر
وظالمٍ لم يألُ في ظلمه
عوقِب بي من حيث لا يدري
فمنهمُ مَن ذاق كأس الردى
مختَرَماً قبل مدى العمر
ومنهمُ من شَتَّتَتْ شملَه ال
أَيامُ بعد الجَمْع والوَفْر
ومنهمُ من حُطَّ عن عِزّه
فعاش في ذلّ وفي ذُعْر
قل لبني اللَّخناء ذي آيةٌ
واضحةُ الإسرار والجهر
وهكذا يُخْذَل في دهره
كلُّ دعِيٍّ صَدّ عن نصري
أقسِم بالبيت ومَنْ حجَّه
والركنِ والمشعَرِ والحِجْر
لو أَضْمرتْ لي الشمسُ في جوّها
سُوءاً لراحت وهْيَ لا تجري
وكلُّ مَنْ أبغضني إنّه
يموت أو يحيا على صُغْر


Auf drum und weiter! ohne Bangen!
und wenn's dir noch soviel entlaubt!
Wer will und an sein Können glaubt,
wird immer an sein Ziel gelangen!


Ehre sey, und Dank, und Preis dem Hocherhabnen, dem Ersten,
Der nicht begann, und nicht aufhören wird!
Der sogar des Staubes Bewohnern gab,
Nicht aufzuhören.


Einst war er jung und sang hinaus
Was ihm die Brust bewegt,
Nun haben sie in dieses Haus
Den Graubart festgelegt.


Chcešli sobě chvály věnce plesti,
Věz, že není menší oslava
Selzu jednu a sto lodí nésti;


An den blauen, duft'gen Höhen
Dehnt sich glühend dort im West –
Eines Grußes letztes Wehen –
Noch des Abendgoldes Rest.


Edelleute muß man lassen
Von den Eselleuten hassen.
Wer nur gut ist, meint es gut
Auf das edle Ritters-Blut.


春光浓里更江行
画舫分明是水亭
出了真阳恰惆怅
数峰如笋雨中青


Vstali jako bouře, jako vichrem spěli
přes hory a řeky v zášer lesů ztmělý.
Honí hrozné zubry, honí vlky šedé,
přes bažiny, skály jejich stopa vede,
z luků ocelových, kam jen stihnou zraky,
střílí divé kance, střílí dravé ptáky.


雾敛春郊现烛龙
偶来禅刹问真空
当门一曲清泠水
物外人间便不同


Mañana estaré cerrado por hastío
pero hoy
tengo de par en par abiertos mis abrazos,
mis besos,
mis caricias,
por si te quieres resguardar de esta tormenta
que está lloviendo soledad,
tristeza,
abatimiento,
y te has dejado en casa el parapenas


Ihres Kampfes denk', und ihres Röchelns,
Erdgedanken zu zerstreun,
Ihres Glaubens, ihres letzten Lächelns,
Gottes dich zu freun.


Jsouť uhlířové hoši přec,
vždyť nařezali celé bory
a pěknou urobili klec
pro liščí klam a vlci vzdory.


Wer Gottes Angesicht
In Demuht sihet nicht,
Wer nicht sein Hertz außschüttet
Und üm Vergebung bittet,
Der wird nicht wie die Frommen
Zu Gnaden angenommen.


Es ist jemand 1 dort im Garten/
Wo mich nicht der gelbe Klee
Treuget/ noch der Liljen Schnee/
Lauff ich oder soll ich warten?
Sondre Schönheit/ wie mich deuchtet/
Auß den hellen Augen leuchtet.


Cette œuvre est la vraie.
Abhorrer l'ivraie
C'est aimer l'épi.
Je trouve dans l'antre
De l'histoire, où j'entre,
Tacite accroupi ;


أتى عليكِ وإن لم تشعرِي الأمدُ
وأنتِ أنتِ مضى أمسٌ وحلَّ غدُ
فهبكِ عيناً فما في الناسِ ذو نظرٍ
إلا ويؤلمهُ في عينهِ الرَّمدُ
وهبكِ قلباً فما في الخلقِ من رجلٍ
إلا ويوجِعهُ في قلبِهِ الكمدُ
وهبكِ من كبدٍ في جنبِ صاحبها
أليسَ يحملُ ما تغلي بهِ الكيدُ
عجبتُ لامرأةٍ هانتْ وما اعتبرتْ
ومن رجالٍ أهانوها وما رَشَدوا
كلاهما رجلٌ في الناسِ وامرأةٌ
ولا مميزَ إلا ذلكَ الجسدُ
وكلُّ ما حولهم في الذلِّ مثلهمُ
يُستعبدُ الكلُّ حتى النهرُ والبلدُ
يا بنتَ مصرَ ولا قومٌ تعزُّ بهمْ
ولا بلادٌ ولا أهلٌ ولا ولدُ
زاغتْ عيونُ بني مصرَ وضلَّ بها
غيُّ النفوسِ وهذا الجهلُ والفندُ
فأنتِ في نظرِ الراقينَ سائمةٌ
وفي نواظرِ فلاحيهمُ وتدُ
وأنتِ بينهمْ في كلِّ منزلةٍ
صفرُ اليسارِ بهِ يستكملُ العددُ
أقامَ في رأسكِ الجهلُ الذي سلفتْ
بهِ الليالي وفي أضلاعكِ الحسدُ
وما يحلان بيتاً كانَ في رغدٍ
إلا وهاجرَ منهُ ذلكَ الرغدُ
فالسحرُ والزارُ والأسيادُ جملتها
لأهلها نكدٌ ما مثلهِ نكدُ
ما أنتِ في الصينِ والأوثانُ قائمةٌ
وللشياطينِ في كلِّ الأمورِ يدُ
تاللهِ لوز كانَ من علمٍ وتربيةٍ
شيءٌ يمازجهُ ذا الصبرُ والجلدُ
إذا لما سخرتْ من بنتِ جمعتها
من يومُها السبتُ أو من يومُها الأحدُ
فهل ارى رجلاً فينا أو امرأةً
بعدَ الخمودِ وطولِ الذلِّ يتقدُ
يا قومُ لو نامَ ليثُ الغابِ نومكمُ
لاستنكفَ الفارُ إن قالوا لهُ أسدُ


Fällt der Geweihte
Vom schwindelnden Fels, –
Auf fängt ihn behende,
Mit weicher Umarmung,
Des atmenden Äthers
Freundliche Göttin,
Und an dem sieben-
Farbigen Schleier
Gleitet er sicher
Zum sicheren Grund.


Perché con stil più dotto e più sonante
spero ancor dir quel ch'ora indietro lascio;
ed un animo ho proprio di gigante,


Wäre nur sinnliche Wahrheit, und keine höhere geist'ge,
Käme Correggio dir nicht, Raffael selbst dir nicht gleich.


Es lächelt, voll von Milde, mir manches Angesicht,
Doch alles ist vergebens, ihr Alle seid es nicht!
Ihr blauen Augen werdet nie meine Sterne sein,
Ein schwarzes Auge weiß ich, aus diesem saug ich Licht;
Ein hartes Wort befürcht ich von deinem spröden Mund,
Drum laß die Lippe schweigen, so lang das Auge spricht!
Die Sonn erwärmt die Steine, wie sollte nicht dein Aug
Ein Herz erwärmen, dem es an Wärme nie gebricht?
Doch rat ich dir, vertraue dem Geiste nicht zu sehr,
Der, flücht'ger als die Rose, nur flücht'ge Bande flicht;
Der gern erproben möchte die ganze Welt umher,
Dem nach so viel gelüstet, den ach! so viel besticht.
Allein, was sag ich? Flehen um Liebe sollt ich dich,
Denn dich vor mir zu warnen, ist über meine Pflicht!
Mein leichtes Wesen hätte sich längst, wie Spreu, zerstreut,
Doch Schmerz um deine Liebe verleiht mir noch Gewicht.


Wein und Seiten-Spiel heran!
Sorg' und was betrüben kan,
Trollt euch auff die wüste Wellen!
Redner und Poeten auff,
Lasst der Musen Schar zu hauff
Sich anjetzt zu euch gesellen!


Készülj, hazám,
Készülj, boldog haza!
Oly ünnep vár reád, amilyet
Még nem pipázott magyar ember,
Amely majd hét országra szól,
Mint a lőcsei kalendáriom.
Készülj hazám!


Egy kép körül édelg a biztos ének,
S rokon szívhez simúlva hangjai
Szerény tanúit gyöngéd érzetének
Viszonzva lengetik honpartjai!
S felette bár sötét felhők gyülének,
Lezúgnak a vad kor viharjai,
Merészen áll a fergeteg dühében:
Kezébe’ lant, szerelme lángmelyében.


Den splynul v noc –
Vod černá bezdna bouřně se dmou
a labuť pluje vírem a tmou;
jak lupen plyne v neznámou dál,
až náhle východ růženě vzplál.
Zpod mračen obrys břevna se kmit’ –
dvě nohy na něm přibité zřít;
ty nohy dvě do vírů svítí, svítí, svítí –
k nim labuť se bleskem řítí,
až zachvátí je perutí –
Ó čarovný zpěv labutí!


Ich habe nur dieses bißchen Haar
(immer dasselbe blieb),
das einmal Eines Liebstes war.


بِالغَورِ أهلُكِ يابُثَينَ وأهلُنا
بالأبْرَقَينِ فأينَ أينَ المُلْتقى
بَعُدَ المزَارُ فلو سَرى لزيارتِي
طيفُ الخيالِ ثَناهُ هولُ المُرتَقى
كم شِمتُ برقاً منك أخْلَفَ نوْءُه
قبلَ النّوى وظننتُ ظَنّا أخْفَقَا
فَعلامَ أجزَعُ للفِراقِ وإنّنِي
لأرَاه أرْأفَ بالقُلوبِ وأرفَقَا


Tak, mrtvá hvězdo má! v života vlnobití
jíž úsvit záhy splál,
přec půvab duše tvé mou píseň k žalu vznítí,
byť srdce nerozhřál!


Berou živým, berou povražděným:
prádlo – jako selské usedlosti,
banky – jako dětské pokladničky,
kde co, ochráncové samozvaní,
kradou národu, jejž zavšivili:
jeho dějiny a ideály,
školy, jazyk, světce, mučedníky,
jeho krev i půdu, čest i duši,
všecko, ochráncové povedení,
kradou národu, jejž zasvrabili:
jeho zemi, jeho rodnou hlínu,
v jejímž kvítí matičky dech voní,
do níž jako do mámina klínu
stulíš se, až položí tě do ní,
kolébku tvou i tvůj hrob, tu zemi,
zemi krásnou, zemi milovanou,
svatou zemi, v dědictví ti danou,
domov tvůj, jen jeden mezi všemi,
onu zem, kde noha poutníkova
odpočine, když se připozdívá,
poslední, co ze všeho ti zbývá,
domov tvůj, ó srdce bez domova,
domov tvůj, tvůj svatý, tichý domov –
jejich Lebensraum... Co nelze ukrást,
aspoň zprzní, aspoň zaneřádí
nestoudná ta chasa čisté rasy
velkozlodějů a nadčlověků:
Hákový kříž vlaje s Akropole!
Hákový kříž na Olympu vztyčen!
Hákový kříž vlaje na Elbrusu!
Nadlidé? Snad. Nikoli však lidé.
Žid jim páchne. Povražděných židů
peřiny však nepáchnou už tolik.
V uloupených spí a nestydí se.
Styděti se vůbec neumějí.
Celý svět se tedy stydí za ně.
Ale všeho nesnesitelnější,
všeho strašnější a odpornější
lež je smradlavá, jež z úst vám chlípe,
obráncové Čech a Stalingradu,
Evropy a její vzdělanosti,
hnis, jenž z tlamy snětivé vám kape,
rytíři všech slabých, utištěných,
hnědé bahno lži, v němž zalknete se,
sousedé všech mírumilovnější,
slovu věrnější a poctivější!
Podlá lež, ó plémě ušlechtilců,
hňupská lež, ó filosofů plémě!
Z otce ďábla jste a otce svého
žádosti a skutky chcete činit.
Vražedlník bylť on od počátku,
v pravdě nestál, neb v něm pravdy není.
Když lež mluví, ze svého tu mluví,
neboť lhář je, lhář a lži je otec.


طالَ لَيلي وَاِشتِياقي
وَيحَ نَفسي ما تُلاقي
مِن أُمورٍ تَعتَريها
هِيَ مِنها في السِياقِ
فَاِشفَعوا لي عِندَ فَوزٍ
فَلَقَد طالَ اِشتِياقي
أَسهَرُ اللَيلَ كَأَنّي
مِن هَواها في وَثاقِ
لا أُطيقُ الصَبرَ عَنها
ضِقتُ ذَرعاً بِالفِراقِ
لَستُ أَسلو عَن هَواها
أَبَداً حَتّى التَلاقي
آهِ مِن حُبِّكِ وَيلي
هُوَ لي مُرُّ المَذاقِ


S Bohem, temná dcero nebe,
S pableskem tvé svaté krůny,
Tkané z hvězd a zlata luny –
Již opouštím, noci! tebe.


Und du, o Säugling, atme leis
Im Schoß der Schmach,
Ahm aber einst im Männerkreis
Dem Vater nach!


¿Qué tengo yo, que mi amistad procuras?
¿Qué interés se te sigue, Jesús mío,
que a mi puerta cubierto de rocío
pasas las noches del invierno oscuras?


O're all the Names of Christ our King
Shall our harmonious Voices rove,
Our Harps shall sound from every String
The Wonders of his bleeding Love.


Ты прости-прощай,
Сыр-дремучий бор,
С летней волею,
С зимней вьюгою!
Одному с тобой
Надоело жить,
Под дорогою
До зари ходить!
Поднимусь, пойду
В свою хижину,
На житье-бытье
На домашнеТам возьму себе
Молоду жену;
И начну с ней жить —
Припеваючи…


Contra os regelos da bruma
eu amo, e porto por fé,
a doce amargura de uma
palangana de café.


Then, O my Soul, be never more
With anxious Thoughts distrest,
GOD's bounteous Love doth Thee restore
To Ease and Joy and Rest.


Weinholden sollen wir zur Zahl der Weisen lesen/
Speusippus wird gewiß sein Lehrer seyn gewesen.


Or take thy beverage from the rose,
Or on Louisa's breast repose,
I wish thee well for pleasures past,
Yet bless the hour I'm free at last!


朔风吹我过瀛州
釜甑生尘转可羞
聊向春前寻故事
定知食饼记前修


Nad oknem venku révoví psího
povadlé listí haraší, –
druzi juž chrápou, v chodbě zní kroky,


En la bíblica paz de los rastrojos
gorgearon los ingenuos caramillos
un cántico de arpegios tan sencillos
que hablaban de romeros y de hinojos


Dobrý kníže Vácslav stěží pány krotí;
nebezpečí vzrůstá, Němci táhnou k Praze,
jako bouřné mraky blíž a blíž se rotí. – – –
S nepřítelem tím se vykoupí vlasť draze!


"Il fut un temps, un temps d'ivresse
Ou l'aurore qui vous caresse
Rayonnait sur mon beau printemp"
 Hugo


Sucumbirás al vértigo temible
de ansiar sin freno lo que te lacera,
persiguiendo ofuscado esa quimera
que anhelas apresar siendo intangible


Die neun göttinnen, deren lehr
belohnet uns mit grünen kränzen,
rein zu erhalten ihre ehr
seind nicht wie huren, die fuchsschwänzen;
Doch seind sie auch so gar stolz nicht,
wie jetz gemeinglich die jungfrauen,
die mit gefälschtem angesicht
mit saur gerünzelten augbrauen,
Mit einem kalten affenblick,
mit schimpflich lächlendem angaffen
ein herz, das schon in ihrem strick
sie ehret als sein bestes glück
und liebend lobet, schnell abschaffen.


Où sont les dieux promis, les formes idéales,
Les grands cultes de pourpre et de gloire vêtus,
Et dans les cieux ouvrant ses ailes triomphales
La blanche ascension des sereines vertus ?


Was ein christliches Auge nur sieht, erblick ich im Marmor:
Zeus und sein ganzes Geschlecht grämt sich und fürchtet den Tod.


Keserűség, harag s ellenzés,
Előtte mind hiába van;
A reszkető tündérleánnyal
A setét násznép elrohan.
Egymástól a két vár
Ezer mértföld vala.
Mégis oda hallott
A bús szülők jaja.


Sněžko ty klesni, a Tatry se třeste,
Skály ó sřiťte se na hlavu svou,
Do všehomíra, ó větry! tu věst mi doneste:
V tom roku vzal mi sok Angelu mou;
Já mu mečem kolo lebky zašustím,
Já soka svého beze msty nepustím,
Neb do krutého vrazím jemu srdce tu dýku,
Ježto i sloužila druhdy Rinaldu setníku.


Sein Reden, Bitten, Flehen
Half nichts, sie hieß ihn gehen,
Dieß währte bis um Mitternacht:
Er bat mit mildern Blicken,
Ihn mindstens fortzuschicken:
Doch desto mehr schien sie nur aufgebracht.


Ach ty milý bože,
jsi přec spravedlivý,
a pán míval země,
chuďas ani dříví!


Den Segen deutscher Herrlichkeit,
Die Heldenschaft der Ahnen;
Laßt uns ihn heben allezeit:
Den Volkshort der Germanen!


Dir folg' ich im Lied und im Leben gern,
Dein Wort leuchtet mir wie der Liebe Stern.


Ah ! tu t'égorges, saltimbanque,
Genre humain encore au maillot !
Toujours des morts ! — La place manque ;
S'il en vient un, je vous le flanque
(Fût-il juif, turc ou parpaillot)
Dans le paradis de Veuillot !


云石苍凉径路遥
一声啼鸟背归樵
行边若得仙棋看
不管斜晖转树腰


A pro své dítě smutný mám příklad:
já dosyta v žití se nenajed’ třikrát...
Za všecku práci, již zrobil jsem tady,
život bych pěkný měl. A tak mřu hlady.
Vztah celku k sobě jsem nepochopil
a dnes jsem poslední naději propil!
Proč bych se rouhal, proč bych se smál
a proč bych hloupě resumoval?!...


Most telik be, vagy soha, ez átok.
A zászlót, a zászlót ne hagyjátok!
Ha minket elfú az idők zivatarja:
Nem lesz az istennek soha több magyarja.


Jadis, mieux valait, dans le choc
Des batailles âpres et dures,
Asséner de bons coups d'estoc
Que de dessiner des épures ;


Pensi appresso fra sé, ch'al gran cultore
Nei bei giorni miglior non basta sola
La sementa, il zappar, solcar la terra;
Ma che le vigne ancor, le piante e i frutti,
Già fuggendosi il giel, chiaman da lunge
Dolce soccorso, promettendo in breve
Al suo buon curator premio e ricchezza.
Non ci rimena il sol sì bella e chiara
La fiorita stagion, perché poi deggia
Il discreto villan passarla indarno.


Ao mundo de agrurasPor que voltar novamenteSe buscando estouO orvalho da flor de lótusPara nele me molhar? (de 31) Jamais reveleisA morada passageiraDa mergulhadoraNão vos lembrou da promessaA lasca de alga enviada? (de 80) Desmoronaram-seOs montes gêmeos ImoseSobre o belo YoshinoRio que entre eles corriaRio por eles soterrad (de 80) Montanha de neveQue rara nos pareciaCá neste lugarPor todo canto repetidaMas que ideia mais banal! (de 83) Superfície d’águaDe frágil gelo cobertaDerrete-se ao solTambém os nós muito frouxosFacilmente se desata (de 86) Desta tal pessoa,Se não fosse mesmo herdeira,Como quereriaNa reunião desta noiteSer a primeira a compor? (de 95) Ervas-sem-orelhasColhidas em profusãoQue pena me deram!Entre tantas plantasSomente me ouvem crisântemos… (de 125) Pela noite adentroFalso galo a cantarPosto em Ôsaka— Lugar de encontros de amor —Que tentem, não abrirão! (de 129) Flor não apreciadaPelo tom de sua corSofro por demaisPor meu real sentimentoVer tal incompreensã (de 177) Mesmo o inexprimívelComo divino sinalDeu-me bom papelNovo alento à eternidadeAté a idade dos grou (de 258) Que hospedagem é esta?A face primaverilMaculada estáPor sobrancelhas grosseirasDe vil salgueiro-chorã (de 282) Os dias de primaveraPor aqui contemploTédio vagueando…Como não os suportaisEm celestial Palácio? (de 282) Fogo pequeninoNum dia primaverilO feno consumiuDe seu quarto de dormirComo nada se salvou? (de 294) Jurai-me, queridoPerante esta divindadeDe TôtômiQue jamais teríeis vistoA ponte de Hamana! (de 296) Como é inevitávelO coração palpitarEm Ôsaka!Fácil é descobrir as águasDas corredeiras de Hashiri (de 297) Jamais cogiteiDa Capital me afastarQuem foi que vos disseSobre a aldeia de Ibuki?Sobre artemísias dos montes? (de 298)


No sé de puestas de sol ,
De noches mirando las estrellas
De brisas al salir el alba.
No sé de trinos de pájaros
Ni graznidos de gaviotas.
Ya he cogido mi maleta
con alas de mariposa.
Tengo los ojos cerrados
A todas tus soledades.
Y cuando el sol se levante,
No te volveré a ver.


Antvvort des himmlischen Vatters.


Publicado no livro Masturbações (1980)
In: ÁVILA, Affons O visto e o imaginad Ilustrações de Maria do Carmo Secc São Paulo: Perspectiva: Edusp, 199  13 (Signos, 12


Sete anos de cordeiro já servia
Jacó a Lobão, pastor cruento,
que, em troca apenas do sustento
e das promessas doces que fazia,
numeroso rebanho apascentav
E após tanto servir, dia após dia,
viu Jacó a esperança de uma vida,
nédia Raquel, a ele prometida
pelo astuto Lobão, tornar-se Lia,
num ardil mesquinho e odios
Fez-lhe então o pastor singela oferta:
servir mais sete anos sem protesto,
após os quais — tempo modesto —
a porteira lhe seria enfim aberta
para gozar Raquel em liberdad
Por mui simples e também por mui cordeiro,
acedeu Jacó sem um balid
Mas antes do prazo transcorrido,
percebeu o rebanho tão ordeiro
que Raquel era um Lobão melhor vestid


Halt fest, o frommes Herz, halt fest und bleib getreu
In Widerwärtigkeit, denn Gott, der steht dir bei;
Laß diesen deine Sach handhaben, schützen, führen,
So wirst du wohl bestehn und endlich triumphieren.


	Non creder ch'io ti vogli aver rispetto;
io te lo dico: se nulla t'aviene,
non dir dapoi ch'io non te l'abbia detto.


In jenem Garten, wo reifend der Zeiten Saaten wehn,
Wird dieser als dürrer Baumstamm, wohl gar als Schandpfahl stehn,
Doch jener als Palme grünen, verschont von Mittagsgluth,
Mit blätterreicher Krone, worunter sanft sich's ruht.«


Eitel war der Kampf, umsonst befeuchten
Der Verzweiflung Thränen seinen Pfühl – –
Nervenzucken nennt ihr das Gefühl,
Den Gedanken bloßes Phosphorleuchten?
Keine Ewigkeit
Wartet derer, die der Staub geboren? –
Wohl! – Doch alle Weisheit ist verloren,
Wenn die Kreatur zum Himmel schreit,


To v pusté noci temnem jsem bloudil,
nad řekou schýlil se trošičku,
nad černou vodou naklonil hlavu...
kdos měkce zavolal: Jeníčku...!


In Meckelnborg wahnt mal en oll Majur,
En braven Mann sünst von Natur,
De ok en ihrlich Hart in'n Bussen drog,
Blot dat hei utverschamten log.
Un wenn hei denn so sine Kahr
Recht in den Dreck rin schaben hadd,
Dat hei nich rügg- noch vörwarts künn,
Denn rep hei sinen Kutscher rin:
»Johann, du kannst es mir bezeugen!«
De müßt denn wedder los em leigen.
Jehann, de hadd denn sine Last;
Hei log sick alle Näs' lang fast.
Jehann, de bed von Himmel bet tau Iren:
»Min leiwe Herr, Sei ward'n uns rungenieren,
Uns glöwt tauletzt kein Minsch nich mihr,
Sei krig'n uns all all up den Strich;
Sei leigen wirklich alltausihr.«
De Racker let dat Leigen nich.


Wie die Welt auch wechselnd gehe,
Wie das Schicksal auch mich treibt,
Komme Glück und komme Wehe,
Wenn nur Eines mir verbleibt:
Fester Muth der freien Seele
Und die freudge Liederkehle,
Lebenslust und Lebensdrang,
Goldnes Leben im Gesang!


Ohi, lasso! Già vegg'io genere omano,
che segnoril naturalmente è tanto,
che 'l minor om talenta emperiare;
e ciò, più ch'altro, i piace, e più li è strano
d'aver segnor; ché Dio volontier manto
non vole già ciascun, sì come pare.
Come poi donque lo minore e 'l maggio
sommette a vizio corpo ed alma e core?
Ed è servaggio alcun, lasso, peggiore,
od è mai segnoria perfetta alcona,
che sua propia persona
tenere l'omo ben sotto ragione?
Ahi, che somm'è 'l campione
che là, ov'onne segnor perde, è vincente,
né poi d'altro è perdente;
ché, loco u' la vertù de l'alma empera,
non è nocente spera,
né tema, né dolor, ned allegraggio.


Ty milý Bože, což jsme v bídě
po celou zimu úpěly
a na kolenou modlily se
a hlad a příkoř trpěly! –


V skalných břehu loktech dřímá moře,
zkolébáno vánkem v tichý sen;
prolukou, kde hora spěchá k hoře,
usmívá se probuzený den;
se stožáru lodi k jihu táhne
stříbroperý racek k druhům zpět,
a v mé duši, po kráse jež prahne,
zulíbáno zory zlatým retem,
počíná se s purpurovým květem
zarosená píseň rozvíjet.


Maria die viel reine,
Fiel nieder auf ihre Knie,
Dann bat sie Gott vom Himmel:
»Dein Will gescheh allhie.


Přede mnou tu leží lebka rozpoltěná,
oko svaté runy lebky čítá,
a má mysl z črtů zapletených
živý obraz žití sobě splítá.


So wird auch sonst gelesen,
Daß Venus bey der Nacht
Deß Kindes sey genesen
Und es zur Welt gebracht.
Drumb wil sie, daß in gleichen
Der, welcher lieben wil,
Bey stiller Nacht soll streichen
Auff sein gewündschtes Ziel.


„A šak si chlap. Máš si radiť sám.
Pod nosom necháš si dievča uniesť.“


Máte pravdu, slečno drahá!
Má obraznost nerodí,
Za to však můj rozum sahá
Tam, kam váš se nehodí.


¡Ceded al nuevo impar

        potente de orfandad!


Ich wühlte tief nach einem Schatz.
Da tappte meine Hacke
Vorbei an Goldes Adern
Und biß sich fest in Schlacke.
Am Ende bin ich worden
Vom Eremitenorden
Ein trüber Gast.


Et le Dragon, du haut d'un roc inébranlable,
Tout joyeux de son œuvre et du crime accompli,
Maudit l'univers mort et l'homme enseveli,
Disant :— Hors moi, l'Avank, qui suis impérissable,
Les heureux sont couchés dans l'éternel oubli ! —
Mais voici qu'au-dessus de l'océan sans bornes
Flottait la vaste Nef par qui tout est vivant ;
Rejetant la vapeur de leurs mufles au vent,
Les deux bœufs de Névèz la traînaient de leurs cornes,
Et les flots mugissaient d'aise en la poursuivant.


Certo non credo che natura od arte
bellezze tante formasse giammai,
quanto ne' visi a quelle vidi sparte.


„Zaklínám vás, černá mračna,
svlažte zem, jež čeká lačná
v klase žní a polním kvítí,
odneste však krupobití,
odneste svou tíhu lednou,
nechť se křídla hromů zvednou,
rozdělí se v pravo, v levo
mezi hory a jich dřevo!
Zaklínám vás, dravé síly,
abyste se rozstoupily,
od vláhy se oddělily,
živým bratřím neškodily!
Za mnou zpátky chody mnoha,
zaklínám vás jménem boha,
byste přestaly juž hučet,
nevybuchlým hněvem skučet,
aby zrály vinohrady,
zlatým jabkem vzplály sady,
zlatým klasem pole všady,
zaklínám vás, skrz den soudu,
nedupejte zemskou hroudu,
zaklínám vás silou silných,
prací všechněch rukou pilných,
jděte s tím, jenž vás dnes vzbudil,
aby srdce lidská ztrudil,
který v čele vašem duje
a od věků satan sluje,
v přírody se taje vděku
a též spolu ve člověku.“


Il dessinerait son bonhomme
Bien ou mal, naturellement.
Je dirais : Combien ? — « Telle somme. »
Et je paierais ; c’est presque, en somme,
Ce que fait le Gouvernement.


Há quanto tempo, Portugal, há quanto
Vivemos separados! Ah, mas a alma,
Esta alma incerta, nunca forte ou calma,
Não se distrai de ti, nem bem nem tant
Sonho, histérico oculto, um vão recant
O rio Furness, que é o que aqui banha,
Só ironicamente me acompanha,
Que estou parado e ele correndo tant
Tanto? Sim, tanto relativament
Arre, acabemos com as distinções,
As subtilezas, o interstício, o entre,
A metafísica das sensações –


Die Jungfrau, die itzt redte,
Ist eine Klette,
An dem, der sie beredte;
So sehr sie kan,
Sie lieben in die Wette,
Sie und ihr Mann:
Sie denkt: wer Flügel hätte,
Ich flög ins Bette:
Die Bau-Arbeiter-Kette,
Steht Ihr nicht an.


Al compás de un canto de artista de Italia
que en la brisa errante la orquesta deslíe,
junto a los rivales, la divina Eulalia
la divina Eulalia ríe, ríe, ríe.


Esperar, esperar por no morir.
Recordar, recordar para vivir
Un camino marchito, abandonado,
un andar vacilante, una mirada
a un no sé qué nublado,
y más tarde el cansancio, después, nada.
Y volver a esperar. Sin un latido,
el corazón cansado ya no llora;
se ahoga en lo profundo algún gemido
en tanto la esperanza se desflora.
Un recuerdo lejano ayuda al alma,
de aquel tiempo pasado más hermoso;
y es su ayuda tan débil, que no calma
la avaricia del hombre a ser dichoso.
Vuelve a la muerte viva el alma humana,
sigue la senda sin juzgar su suerte;
pasa una tarde gris, y a la mañana
ha dado un paso más hacia la muerte.


A kukačky žal v odpověď zněl kdesi
a padající ručej přes kapradí,
že řek’ bys, Faun si v houští syrinx ladí,
či nymfy v sítí vedou hlučné plesy.


Za ubohou Slovač
nebojuje žádný,
jen z hloubky srdénka
zpěváneček ladný.


من زارَ مُنْقَطِعَ العَلائِقِ حِيشَا
يَغْدوا بأصنافِ العَطا مَدْهوشا
عَمِّي عَلِيٌّ مَدَّ في ساحاتِها
منهُ بِساطاً للنَّدا مَفْروشا
وأقامَ من طَوْرِ العِنايةِ فَوْقَهُ
وَجهاً بأنوارِ الفُيوضِ بَشوشا
كم أصْلَحَتْ بالله نَفْحَةُ قَلْبِهِ
قَلْباً بِسوءِ ضَميرِه مَغْشوشا
أهْدَيْتُهُ دينارَ نَظْمي جَيِّداً
بِرُقومِ سِرِّ جُدودِهِ مَنْقوشا
أنا ضامِنٌ وَصَلَ الحِبالِ لِخالِصٍ
قد زارَ مُنْقَطعَ العَلائِقِ حِيشَا


Tod, du giebst das rechte Leben,
Dies hier ist der wahre Tod.
Himmelauf, dahin wir streben,
Holst du uns, du lieber Both'!
Den du führest bald zur Ruh',
Dessen bester Freund bist du.
Schneller Tod ist kein Verderben,
Gottgeliebte fertig sterben.


Duo begli occhi fur l'armi onde traffitta
giacque, e di sangue in vece amaro pianto
sparse lunga stagion l'anima afflitta.


E enquanto te estou provando,
Que me devem ter amor.
Vás as seta aliando;
E o traído pregador
Com elas ameaçando:


Zu einem Riesenleibe hat die Menschheit sich verdichtet rings –
Und dieser Leib ist schwärensiech – aus seinen Augen grinst die Sphinx –
Wie Pestgestank durchstäubt's die Luft, der über die Gefilde streift,
Und alles stirbt und alles dorrt, was seiner Arme Klammer greift!


Vor diesem sein' Feindin:
Sein' Daube/ sein' Freundin 18
Mich Daphnis jetzt nennt/
Ja auch so gar seiner/
Nicht schlecht -und gemeiner
Liebwürdig erkennt;
Er ladet mich eyn
Ohn alles Verweilen
Zu ihme zu eylen/
Was mag die Ursach doch seyn? 19


Im Hof wird Kapaneus aufgebahrt;
Doch sie, als hätte sie nichts gewahrt,
Liegt selbst für tot im Gemache.
Da plötzlich am Morgen erwacht sie und spricht:
»O Mutter, mein Haupt mit dem Kranz umflicht!
Mir ward ein Gesicht,
Aus dem ich in Freuden erwache.


Doch gehen nachts die Sterne auf,
So sieht man meistens mal hinauf.


Verbessern wir der Schöpfung Fehler:
Hinfort soll Gleichheit sein auf Erden,
Die Berge sollen tief wie Täler,
Die Täler hoch wie Berge werden.


Ach, die Dämmrung milder Thränen
Und der Sonnenstrahl der Lust,
Ahnung, Glaub' und leises Sehnen,
Alles wiegt auf holden Tönen
Sich ins Heiligthum der Brust.
Was, vom Irdischen entbunden,
In des Anschauns sel'gen Stunden
Nie die reine Seele sah,
Hat sie oft bei dir empfunden,
Heilige Cäcilia!


Das nenn' ich aber ... ich dacht' entschieden,
Du wärest mit deinem Los nicht zufrieden,
Hinfristetest hier einsam und verbannt,
Sehntetest dich in ein schöneres Land,
Wo dich nichts mehr ärgert, dich nichts mehr quält,
Wo kein Schuh dich drückt, dir nichts mehr fehlt.
Deiner Brüder erbärmlichen Kleinigkeit
Und Kleingesinnungsart bist du befreit.
Wie unvornehm denkt meistens das Menschenpack,
Von oben herab bis zum Bettelsack,
Wie spießbürgerlich, poesielos, philisterhaft,
Ob es ein Fürst ist oder eine Schneidergesellschaft,
Und in Geldsachen erst recht,
Ob Nobile oder Sattelknecht.
Fühlst eine Minute du dich frei,
Gleich wirbeln die Wasser wieder herbei,
Die Sorgengedanken, und reißen dich fort
Unaufhaltsam, unbarmherzig aus Hafen und Hort.
Du schreist nach Hilfe dich heiser und rauh,
Keiner wirft dir das Rettungstau.
Jeder muß mit sich selbst sich befassen,
Darf nicht sein Steuer im Strudel verlassen.
Möchtest du laut deine Freude äußern,
Du weißt, sie werden dich gleich duckmäusern;
Zeigst du dein singfrohes Herz der Welt,
Es wird dir sofort von den Leuten vergällt.
Doch muß ich sagen, im allgemeinen
Lernt ihr es schon auf Kindesbeinen:
Zu verheimlichen und zu schweigen,
Keinem euren Jubel zu zeigen.
Und wahrlich, verbergt, was euch selig macht,
Die Wölfe zerreißen es, gebt ihr nicht Acht.
Und die Weiber? Nimm an, für jeden Kuß
Erntest du prompt zehn Zentner Verdruß.
Und thun sie auch noch dir so schön und gut,
Ihr Gedanke ist doch immer: Mein neuster Hut.
Naschhaft, haben sie, wie findest du das,
Beständig den Finger im Syrupfaß;
Und ihre Lüsternheit erst, daß Gott erbarm:
Liegt dir dein Holdchen ergeben im Arm,
Sie blinzelt über deine Schulter umher,
Wirft nach neuer Beute den Augenspeer,
Und wär's dein bester Freund, der ihr gefiele,
Sie läßt um keinen Preis von ihrem Ziele.
Dein bester Freund, nebenbei gesagt,
Denkt dann, warum sei's nicht gewagt,
Steckt sich die Schuftfeder in den Schopf,
Und macht dich mit ihr ohne Bedenken zum Tropf.
Erinnerst du dich, es war in Gastein,
Du warst solch ein Schurke,


Jetzt, wo sie verwelkt, zerfetzt
Und verklatscht von Wind und Regen –
»Liebster Heinrich« bin ich jetzt,
Liebend kommt sie mir entgegen.


بُكاءُ الحَمائِمِ ضِحكُ الحَمامِ
لِنَيلِ المُنى مِن غَريمِ الغَرامِ
حَمائِمُ ناحَت فَباحَت أَسىً
وَناجَت فَهاجَت جَوى المُستَهامِ
فَلِلَّهِ وُرقٌ غَنينا بِهِنَّ
عَشِيَّةَ غَنَّينَنا عَن زُنامِ
هِيَ الأَعجَمِيّاتُ لَكِن لَها
بَيانُ اِختِيارٍ فَصيحِ الكَلامِ
وَسُكرُ الهَوى هُوَ صِرفٌ لَهُ
تَباريحُ لَيسَت لِسُكرِ المُدامِ
أَما وَخِيامٍ عَلى حاجِرٍ
بُنينَ فَواهاً لَها مِن خيامِ
تُكِنُّ نَهاراً شُموسَ الضُحى
وَيُطلِعنَ لَيلاً بُدورَ التَّمامِ
يَجُدنَ عَلَينا بِغَمزِ اللِّحاظِ
وَيَبخَلنَ عَنّا بِرَدِّ السَلامِ
إِذا اللائِماتُ رَأَتهُنَّ قُلنَ
لَحا اللَهُ فيكُنَّ أَهلَ المَلامِ
فَقَد تُبنَ عَن عَذلِنا وَاِعتَذَرنَ
وَقُلنَ سَلَكتُم سَبيلَ الكِرامِ
لَقَد حازَ مَودود المَكرُماتِ
جِساماً بِبَثِّ الأَيادي الجِسامِ
أَقَرَّت بِتَفضيلِهِ في الأَنامِ
عَلى الأُمراءِ مُلوكُ الشَآمِ
هُوَ البَدرُ وَاللَيثُ وَالغَيثُ في ال
سَنا وَالنَدى وَالوَغى إِذ يُحامي
لَهُ قَلَمٌ مِنهُ تُجنى المُنى
أَجَل وَالمَنايا كَحَدِّ الحُسامِ
فَعاشَ كَما شاءَ في دَهرِهِ
بِرَغمِ أَعاديهِ في كُلِّ عامِ


По набережным, где седые деревья
По следу Офелий… (Она ожерелья
Сняла, — не наряженной же умирать!)
Но все же
(Раз смертного ложа — неможней
Нам быть нежеланной!
Раз это несносно
И в смерти, в которой
Предвечные горы мы сносим
На сердце!) — она все немногие вёсны
Сплела — проплывать
Невестою — и венценосноТак — небескорыстною
Жертвою миру:
Офелия — листья,
Орфей — свою лиру…
— А я? —
28 сентября


Más valen en cualquier tierra
(Mirad si es harto sagaz)
Sus escudos en la paz
Que rodelas en la guerra.
Pues al natural destierra
Y hace propio al forastero,
Poderoso caballero
Es don Dinero.


Eh' die Sonne dir lischt, rötet die Frühe dir
Oft das Antlitz; du staunst selig dem Abendrot,
Und in Thränen der Wonne
Beben mondliche Schimmer dir!


A směj se, směj se –! Konec světa je tu
a soud už nastává –
ve větvích buku velké slunce visí
jak vložka krvavá.


Úrodná pole, vlídné živé ploty,
a nad nimi již tichý polosen,
lazurem plynou mraky opálové
a rážemi se loučí s lesem den.


»Du sangest sonst von Frauen-Lieb und Leben,
Mein trauter Freund, mir schöne Lieder vor;
An deinen lieben Lippen hing mein Ohr,
Ich fühlte mich in Lieb und Lust erbeben.


Den Leib man leiblich niessen thut/
Nur nichts in Leibs gestalten:
Vnd blütig nimbt man wahres blut/
Kein sinn für blut kans halten.
Es alles ist verduncklet gar;
Vnd wie die kirch vnß rühmet/
Mit frembder form/ vnd schein fürwar
Gantz obenhin verblümet.


Der lüfte schaukeln wie von neuen dingen
Aus grauem himmel brechend milde feuer
Und rauschen heimatwärts gewandter schwingen
Entbietet mir ein neues abenteuer


空庭啮枯荄
悠然亦相乐
放尔长林中
应思向来错


Я шел сквозь ноч И бледной смерти пламя
Лизнуло мне лицо и скрылось без следа…
Лишь вечность зыблется ритмичными волнамИ с грустью, как во сне, я помню иногда
Угасший метеор в пустынях мирозданья,
Седой кристалл в сверкающей пыли,
Где Ангел, проклятый проклятием всезнанья,
Живет меж складками морщинистой земл


亲在松楸下
松楸暮霭中
望亲存著外
松霭化为空


Así que lloro mi servicio indigno
y la mi loca fiebre, pues que veo
que me hallo cansado y peregrino


Bench'ormai più non ardo, ch'io son foco,
ché nulla trova più che arder mi possa
la fiamma che m'ha roso e' nervi e l'ossa,
e sanza nutrimento vive ancora.


Hrst nadšenců se hrne s úvahami:
Což zřídit spolek na zlepšení věcí?
S předsedou, jednatelem, stanovami?
Je zle – leč tohle pomůže nám přeci. – – –


Chodím, bloudím, hledám koutka,
kde lze sobě postesknouti –
nabrať sil jak ze studánky
občerstvení k další pouti.


Ach žalost, ach žalost,
Hořký to kořínek,
Žádný z něho nepučí se
Květ ani lupínek.
Kolik vzdechů srdce kruší,
Než mu hořkost povysuší;
Kolik slzí uplyne,
Nežli v nich se rozplyne.


Mach' auff, mein Leben, meine Freude,
Mein Trost und meiner Augen Weide,
Mach' auff doch allerliebste Braut.
Mir sind bereiffet Haar und Wangen
Weil ich zu Nacht' hieher gegangen,
Das Haupt ist gantz und gar betaut.


Zdroj Korrigan však hlídala,
své vlasy zlatým česala
si hřebenem a zpívala.


O könnt' ich doch hienieden noch erringen
Die Tugend, diesen Tod,
Auf Engelsflügeln mich emporzuschwingen
In eines Palmtags heil'ges Morgenrot,
Wenn Erd' und Himmel Hosianna singen!


Je lui dirais : Je veux un ciel riant et pur
Je veux un beau soleil qui luise dans l'azur,
Sans que jamais brouillard, vapeur, nuage obscur


“Cruzado” é o ponto médio que os enleia:
Na alma Aurelino tem meia pataca
E o Roussouliéres tem pataca e meia.


闻为诗魔掩贝多
辞源衮衮倒洪河
遥知传诵日千纸
淇上高唐无善歌


¡Si supieses!, Cada día
te sentimos más. Apenas
te olvidamos un momento,
levantamos la cabeza
y en seguida nos parece
que vas a entrar por la puerta.
No sabes con qué cariño
en casa se te recuerda:
¡Si nos pudieses oír!
A veces, de sobremesa,
cuando nos reunimos todos
y el pobre viejo conversa
con los muchachos, de pronto
después de alguna ocurrencia,
nos quedamos pensativos
un rato largo: se queda
todo el mundo así, y el viejo
se retira de la mesa
sin decir una palabra
Una palabra. Da pena
verlo sufrir en silencio.
¡Ah, cómo se te recuerda!
Abuelita, que está sorda,
si hablamos delante de ella
por nuestras caras conoce
que hablamos de ti. ¡La vieras!
Por la noche, al acostarnos,
es claro, los chicos rezan,
aunque no lo necesites
porque siempre fuiste buena
y no hiciste mal a nadie:
¡Al contrario!
¡Una tristeza
nos da cuando recordamos,
algunas diabluras nuestras!
Cuando pensamos las veces,
aquellas veces, ¿Recuerdas?,
Que te hacíamos rabiar
de gusto, por mil zonceras
Eramos un poco malos,
pero ahora que estás muerta
nos tienes que perdonar
todas aquellas rabietas,
y las bromas que te dábamos,
esos gritos a la puerta
de tu cuarto, cada vez
que te ponías paqueta
para recibir al novio,
y esas travesuras, y esas
mentiras que te contábamos,
para no ir a la escuela
Y tú, apenas nos retabas
entonces
¡Una tristeza
nos da cuando recordamos!
Pero, ahora que estás muerta,
¿No es verdad que nos perdonas
todas aquellas rabietas?


雪斋凡数种
此种出清漳
或作西斋号
南州许擅场


Quando la sera, senz´ala di vento,
per la tacita selva si diffonde
lieve un bisbiglio, e par sott´ogni fronde
essere ascosa un´anima in lamento,
i´ me ne vo solingo e a passo lento
per quel rumor che viene i´ non so donde;
e ciò ch´ei mi palesa o mi nasconde,
somiglia a ciò che di più arcano io sento.
L´ombra, il tempo infinito e i suoi misteri,
con l´amore e il dolor di ciò che sparve,
odo tutto nel suon di quelle foglie.
E continuo a formar passi e pensieri;
e questo mondo, foss´ei pur di larve,
per poco a l´altro, ch´è peggior, mi toglie.


Marně život letí, doúčtoval s námi,
každý den nás zebe všemi hodinami,
každé slovo hořkne, každý pohled bolí –
ale tuhá řehol nikdy nepovolí.


Wie wird mir's nun vor Dir ergehn?
Kein Recht kann mich beschönen!
Wie soll ich nun vor Dir bestehn
Dein Angesicht versöhnen?
Ich war verkehrt, o Schöpfer, wert!
Stumm muß ich vor Dir knieen,
Wohl bin ich wert, daß Feur und Schwert,
Das Recht an mir vollziehen!


Az ember is úgy otthagyja magát,
Mint perc, óra, nap, korszak és mint minden
S nincs Géniusz, melynek hevülete
Mind egyformán hevítsen sziveinkben.
Mikor gyáván megbúvott Margita
S mikor szárnyait kezdte megzugatni
És Ottokár mikor százszor lemondva
Mégis elment: ez a sorsok bölcs sorsa.


Nic nedali ti do světa.
Svět ženu vyrval z tebe.
Jdi, trp. Snad boží sluhové
tě doporučí v nebe.


Wie auf Wetterwolken sank er nieder
Jener dunkle folgenschwere Tag,
Wo ich sprachlos mit zerrißnem Herzen
Dir zum leztenmal am Busen lag.


„„Však ona jinakou se okázati chtěla,
než ostatní jsou ženy, – div že neumřela.
Se strachem otec viděl, jak jí tváře blednou,
až k lůžku choré dcery usednul si jednou,
vzal ruce její do svých a zarmoucen šeptal:
„Ach, odpusť mi, mé dítě, já se tebe neptal
a slíbil tvoji ruku. – Odpustíš mi, drahá?
Snad přece znáš mne, doufám. – Každá moje snaha
jen k dobru tvému čelí a teď mi ty díš,
že chci ti mladý život mermomocí zkazit.
Ty’s dítě, o životě málo ještě víš:
Ó, těžko v chudobě se jako červík plazit,
ve strachu před mocnějším, že tě patou zdrtí,
a já už dlouho tak se vleku životem,
už klesám, bojem ztýrán, unavený k smrti.
Kdos jiný pánem mým je, – já jen otrokem,
můj osud v jeho rukou, – on jen může kynout
a nejbídnější žebrák ze mne stane se. – –
Být žebrákem! Ne, nikdy! Raděj zemřít, zhynout!
Nu, přece snad to trochu tebou zatřese,
když řeknu ti, že jenom tvou to bude vinou,
tvůj otec jestli zemře. – Dobře pamatuj,
že osud náš má v rukou právě ženich tvůj!
Ty musíš svolit k sňatku! – Znáš-li pomoc jinou?“
Tu teprv pyšná dívka přemluvit se dala,
že nenadálé štěstí schválně nezahnala.
A byla svatba brzo, velmi, velmi skvělá, –
on, dobrák, svolil ve všem, co jen ona chtěla.
Však po svatbě přec brzo poznal bezpochyby,
že svoji ruku jemu z nouze dala jen,
že vynuceny byly všechny její sliby, – –
jak mohl žít s ní tedy šťasten, spokojen?
I počly poznenáhla mezi nima spory,
on pevnou rukou zkrotit dětinské chtěl vzdory,
však ona neustoupla v nižádném mu boji,
zeď proraziti chtěla pěknou hlavou svojí.
Nu, zošklivila se mu, – jaký také div?
Vždyť on byl pánem domu, ze svého byl živ,
proč ponechal by žezlo rozmařilé paní?““


Los inquietos versos de piedra
fueron alcanzados por la sombra
y los poetas del mundo temblaron
en sus tumbas unos,
otros en sus agujeros.
Y amanecieron con el lenguaje roto,
a la luz de la luna;
y las estrellas brillaron al otro lado
del espejo de la línea negra.
La memoria sólo recuerda oscuridad:
otra vez la noche se filtra
ventana arriba como la tarde.
La poesía ya no es.
Tan sólo quiero
blancos versos, de nuevo.


Sieh nur fein unter dich; du fleuchst den Blitz der Zeit,
Was meinst du dann zu schaun in Blitz der Ewigkeit?


لِغَيرِ العُلى مِنّي القِلى وَالتَجَنُّبُ
وَلَولا العُلى ما كُنتُ في الحُبِّ أَرغَبُ
إِذا اللَهُ لَم يَعذُركَ فيما تَرومُهُ
فَما الناسُ إِلّا عاذِلٌ أَو مُؤَنِّبُ
مَلَكتُ بِحِلمي فُرصَةً ما اِستَرَقَّها
مِنَ الدَهرِ مَفتولُ الذِراعَينِ أَغلَبُ
فَإِن تَكُ سِنّي ما تَطاوَلَ باعُها
فَلي مِن وَراءِ المَجدِ قَلبٌ مُدَرَّبُ
فَحَسبِيَ أَنّي في الأَعادي مُبَغَّضٌ
وَأَنّي إِلى غُرِّ المَعالي مُحَبَّبُ
وَلِلحِلمِ أَوقاتٌ وَلِلجَهلِ مِثلُها
وَلَكِنَّ أَوقاتي إِلى الحِلمِ أَقرَبُ
يَصولُ عَلَيَّ الجاهِلونَ وَأَعتَلي
وَيُعجِمُ فيَّ القائِلونَ وَأُعرِبُ
يَرَونَ اِحتِمالي غَصَّةً وَيَزيدُهُم
لَواعِجَ ضَغنٍ أَنَّني لَستُ أَغضَبُ
وَأُعرِضُ عَن كَأسِ النَديمِ كَأَنَّها
وَميضُ غَمامٍ غائِرُ المُزنِ خُلَّبُ
وَقورٌ فَلا الأَلحانُ تَأسِرُ عَزمَتي
وَلا تَمكُرُ الصَهباءُ بي حينَ أَشرَبُ
وَلا أَعرِفُ الفَحشاءَ إِلّا بِوَصفِها
وَلا أَنطِقُ العَوراءَ وَالقَلبُ مُغضَبُ
تَحَلَّمُ عَن كَرِّ القَوارِضِ شيمَتي
كَأَنَّ مُعيدَ المَدحِ بِالذَمِّ مُطنِبِ
لِساني حَصاةٌ يَقرَعُ الجَهلَ بِالحِجى
إِذا نالَ مِنّي العاضِهُ المُتَوَثِّبِ
وَلَستُ بِراضٍ أَن تَمَسَّ عَزائِمي
فُضالاتِ ما يُعطي الزَمانُ وَيَسلُبُ
غَرائِبُ آدابٍ حَباني بِحِفظِها
زَماني وَصَرفُ الدَهرِ نِعمَ المُؤَدِّبِ
تُرَيِّشُنا الأَيّامُ ثُمَّ تَهيضُنا
أَلا نِعمَ ذا البادي وَبِئسَ المُعَقِّبُ
نَهَيتُكَ عَن طَبعِ اللِئامِ فَإِنَّني
أَرى البُخلَ يَأتي وَالمَكارِمَ تُطلَبُ
تَعَلَم فَإِنَّ الجودَ في الناسِ فِطنَةٌ
تَناقَلَها الأَحرارُ وَالطَبعُ أَغلَبُ
تُضافِرُني فيكَ الصَوارِمُ وَالقَنا
وَيَصحَبُني مِنكَ العُذَيقُ المُرَجَّبُ
نَصَحتُ وَبَعضُ النُصحِ في الناسِ هُجنَةٌ
وَبَعضُ التَناجي بِالعِتابِ تَعَتُّبُ
فَإِن أَنتَ لَم تُعطِ النَصيحَةَ حَقَّها
فَرُبَّ جَموحٍ كَلَّ عَنهُ المُؤَنِّبُ
سَقى اللَهُ أَرضاً جاوَرَ القَطرُ رَوضَها
إِذِ المُزنُ تَسقي وَالأَباطِحُ تَشرَبُ
ذَكَرتُ بِها عَصرَ الشَبابِ فَحَسرَةً
أَفَدتُ وَقَد فاتَ الَّذي كُنتُ أَطلُبُ
سَكَنتُكِ وَالأَيّامُ بيضٌ كَأَنَّها
مِنَ الطيبِ في أَثوابِنا تَتَقَلَّبُ
وَيُعجِبُني مِنكَ النَسيمُ إِذا هَفا
أَلا كُلَّ ما سَرى عَنِ القَلبِ مُعجِبُ
وَفي الوَطَنِ المَألوفِ لِلنَفسِ لَذَّةٌ
وَإِن لَم يُنِلنا العِزَّ إِلّا التَقَلُّبُ
وَبَرقٍ رَقيقِ الطُرَّتَينِ لَحَظتُهُ
إِذِ الجَوُّ خَوّارُ المَصابيحِ أَكهَبُ
فَمَرَّ كَما مَرَّت ذَوائِبُ عُشوَةٍ
تُقادُ بِأَطرافِ الرِماحِ وَتُجنَبُ
نَظَرتُ وَأَلحاظُ النُجومِ كَليلَةٌ
وَهَيهاتَ دونَ البَرقِ شَأوٌ مُغَرِّبُ
فَما اللَيلُ إِلّا فَحمَةٌ مُستَشَفَّةٌ
وَما البَرقُ إِلّا جَمرَةٌ تَتَلَهَّبُ
أَمِن بَعدِ أَن أَجلَلتَها وَرَقَ الدُجى
سِراعاً وَأَغصانُ الأَزِمَّةِ تُجذَبُ
وَعُدنا بِها مَمغوطَةً بِنُسوعِها
كَما صافَحَ الأَرضَ السَراءُ المُعَبِّبُ
كَأَنَّ تَراجيعَ الحُداةِ وَراءَها
صَفيرٌ تَعاطاهُ اليَراعُ المُثَقَّبُ
وَرَدنَ بِها ماءَ الظَلامِ سَواغِباً
وَلِلَّيلِ جَوٌّ بِالدَرارِيِّ مُعشِبُ
تُنَفِّرُ ذَودَ الطَيرِ عَن وَكَراتِها
فَكُلٌّ إِذا لاقَيتَهُ مُتَغَرِّبُ
وَتَلتَذُّ رَشفَ الماءِ رَنقاً كَأَنَّهُ
مَعَ العِزِّ ثَغرٌ بارِدُ الظَلمِ أَشنَبُ
أَذَعنا لَهُ سِرَّ الكَرى مِن عُيونِنا
وَسِرُّ العُلى بَينَ الجَوانِحِ يُحجَبُ
حَرامٌ عَلى المَجدِ اِبتِسامي لِقُربِهِ
وَما هَزَّني فيهِ العَناءُ المُقَطِّبُ
تَهُرُّ ظُنوني في المَآرِبِ إِربَةٌ
وَيَجنُبُ عَزمي في المَطالِبِ مَطلَبُ
وَدَهماءَ مِن لَيلِ التَمامِ قَطَعتُها
أُغَنّي حِداءً وَالمَراسيلُ تَطرَبُ
وَلَو شِئتُ غَنَّتني الحَمامُ عَشيَّةً
وَلَكِنَّني مِن ماءِ عَينَيَّ أَشرَبُ
أَقولُ إِذا خاضَ السَميرانِ في الدُجى
أَحاديثَ تَبدو طالِعاتٍ وَتَغرُبُ
أَلا غَنِّياني بِالحَديثِ فَإِنَّني
رَأَيتُ أَلَذَّ القَولِ ما كانَ يُطرِبُ
غِناءً إِذا خاضَ المَسامِعَ لَم يَكُن
أَميناً عَلى جِلبابِهِ المُتَجَلبِبُ
وَنَشوانَ مِن خَمرِ النُعاسِ ذَعَرتُهُ
وَطَيفُ الكَرى في العَينِ يَطفو وَيَرسُبُ
لَهُ مُقلَةٌ يَستَنزِلُ النَومَ جَفنُها
إِلَيهِ كَما اِستَرخى عَلى النَجمِ هَيدَبُ
سَلَكتُ فِجاجَ الأَرضِ غُفلاً وَمَعلَماً
تَجِدُّ بِها أَيدي المَطايا وَتَلعَبُ
وَما شَهوَتي لَومَ الرَفيقِ وَإِنَّما
كَما يَلتَقي في السَيرِ ظِلفٌ وَمِخلَبُ
عَجِبتُ لِغَيري كَيفَ سايَرَ نَجمَها
وَسَيرِيَ فيها يَا اِبنَةَ القَومِ أَعجَبُ
أَسيرُ وَسَرجي بِالنِجادِ مُقَلَّدٌ
وَأَثوي وَبَيتي بِالعَوالي مُطَنَّبُ
وَمَصقولَةِ الأَعطافِ في جَنَباتِها
مِراحٌ لِأَطرافِ العَوالي وَمَلعَبُ
تَجُرُّ عَلى مَتنِ الطَريقِ عَجاجَةً
يُطارِحُها قَرنٌ مِنَ الشَمسِ أَعضَبُ
نَهارٌ بِلَألاءِ السُيوفِ مُفَضَّضٌ
وَجَوٌّ بِحَمراءِ الأَنابيبِ مُذهَبُ
تَرى اليَومَ مُحمَرَّ الخَوافي كَأَنَّما
عَلى الجَوِّ غَربٌ مِن دَمٍ يَتَصَبَّبُ
صَدَمنا بِها الأَعداءَ وَاللَيلُ ضارِبٌ
بِأَرواقِهِ جَونُ المِلاطَينِ أَخطَبُ
أَخَذنا عَلَيهِم بِالصَوارِمِ وَالقَنا
وَراعي نُجومِ اللَيلِ حَيرانُ مُغرِبُ
فَلَو كانَ أَمراً ثابِتاً عَقَلوا لَهُ
وَلَكِنَّهُ الأَمرُ الَّذي لا يُجَرَّبُ
يُراعونَ إِسفارَ الصَباحِ وَإِنَّما
وَراءَ لِثامِ اللَيلِ يَومٌ عَصَبصَبُ
وَكُلُّ ثَقيلِ الصَدرِ مِن جَلَبِ القَنا
خَفيفِ الشَوى وَالمَوتُ عَجلانُ مُقرِبُ
يَجُمُّ إِذا ما اِستَرعَفَ الكَرُّ جُهدَهُ
كَما جَمَّتِ الغُدرانُ وَالماءُ يَنضُبُ
وَما الخَيلُ إِلّا كَالقِداحِ نُجيلُها
لِغُنمٍ فَإِمّا فائِزٌ أَو مُخَيَّبُ
دَعوا شَرَفَ الأَحسابِ يا آلَ ظالِمٍ
فَلا الماءُ مَورودٌ وَلا التُربُ طَيِّبُ
لَئِن كُنتُمُ في آلِ فِهرٍ كَواكِباً
إِذا غاضَ مِنها كَوكَبٌ فاضَ كَوكَبُ
فَنَعتي كَنَعتِ البَدرِ يُنسَبُ بَينَكُم
جَهاراً وَما كُلُّ الكَواكِبِ تُنسَبُ
صَحِبتُم خِضابَ الزاعِبيّاتِ ناصِلاً
وَمِن عَلَقِ الأَقرانِ ما لا يُخَضِّبُ
أُهَذِّبُ في مَدحِ اللِئامِ خَواطِري
فَأَصدُقُ في حُسنِ المَعاني وَأَكذِبُ
وَما المَدحُ إِلّا في النَبيِّ وَآلِهِ
يُرامُ وَبَعضُ القَولِ ما يُتَجَنَّبُ
وَأَولى بِمَدحي مَن أُعِزُّ بِفَخرِهِ
وَلا يَشكُرُ النَعماءَ إِلّا المُهَذَّبُ
أَرى الشِعرَ فيهِم باقِياً وَكَأَنَّما
تُحَلِّقُ بِالأَشعارِ عَنقاءُ مُغرِبُ
وَقالوا عَجيبٌ عُجبُ مِثلي بِنَفسِهِ
وَأَينَ عَلى الأَيّامِ مِثلُ أَبي أَبُ
لَعَمرُكَ ما أُعجِبتُ إِلّا بِمَدحِهِم
وَيُحسَبُ أَنّي بِالقَصائِدِ مُعجَبُ
أَعِدُّ لِفَخري في المَقامِ مُحَمَّداً
وَأَدعو عَليّاً لِلعُلى حينَ أَركَبُ


Kdybych věděl, které ze všech jmen
vyvolil své duši za znamení,
v něž by vtisknut’ byl i jeho sen,
volal bych je, ať od skalních stěn
vstříc mu letí jako bouřné hřmění
pozdrav mého hlasu.


Leť, písni moje nesmělá,
leť v katolické luhy!
Jak v duši mé jsi zvučela,
jak Bůh mi vnukl do čela,
já pěl tě pro své druhy.


Jsou křivdy, jež i archanděly zlítí;
jsou bitvy bratů,
kde srdce proti srdci musí bíti
jak rázy mlatů.


Blahoslavení, kdož tuto krásu chápou,
čistým douškem jejím srdce posílí,
vědouce, že proto pro náš zrak je krásou,
bychom života z ní smysl vypili.


Ale, že ondy odbojník ten
vzorem byl hradního sluhy,
do Vídně posel buď vypraven
o milost za výrok tuhý –


爷娘送我青枫根
不记青枫几回落
当时手刺衣上花
今日为灰不堪著


un árbol
y
una farola
del alumbrado,
abrazados,
como
una pareja
de novios.
pero
solo
el
árbol
tiene
pájaros.


Ich ritt durch klare Frühlingspracht
Auf sturmbehendem Pferde,
Da hab' ich bei mir selbst gedacht:
Wie ist doch schön die Erde!


Melpomene singt in Eratons Laute,
Terpsichore tanzt in Waffen, im Schleyer,
Dir menschliche Geschichten vor;)


A to pán je nebo rob,
všecko se tam nese;
stejná smrt nám, stejný hrob –
Smír buď, radujme se!


Kommt einmal Gewölk gezogen,
Wurmt ihn gleich der dunkle Tand,
Und den bunten Regenbogen
Spannt er drauf mit leichter Hand.


Der lebt erst dann recht, wenn er stirbt,
Und grünt hervor, wenn er verdirbt.
Hat er viel Müh' und Noth erlitten,
Mit Angst und Pein die Zeit verbracht
Und mit der Höll' und Sündenmacht
Bis an die Seele stets gestritten,
So ist der Höchste dort und hier
Ihm ein sehr großer Lohn dafür.


No puede elemental fuego abrasarme,
la virtud celestial que vivifica,
envidia el verme a la suprema alzarme.


però ch'elli eran tucti d'amor puncti,
et quando che l'amante è cum l'amato
tucti i labori son da lui disgiunti—,


„Tak?“ dí v houští pytlák obezřelý,
„tak to myslíš? Dobře, těš se jen,
ale přijde na to, kdo dřív střelí...
já hned nyní beru si svůj plen.“


Und durch die Wellen wird ein Klingen gehen,
den Pfad zum Licht zu weisen auch den Brüdern,
und durch die Lüfte wird ein Singen wehen
von großem Glück: aus meinen Schwanenliedern.


Son pied dairai
Autour de lui, par groupes,


ed essi da i cieli cadere vi lasciano Sirmio,
gemma de le penisole.


Soll ich den laͤſterern ja recht zum ſpott gedeihen:
Es ſey Hygeens kunſt ein bloſes gauckel-ſpiel,
Die krafft, ſo bezoar und ambra mir verleihen,
Verlaͤng’ und kuͤrtze nicht das ausgeſteckte ziel?
Hilff himmel! laß mich nicht in ſolcher ſchande leben!
Man ſchmaͤht ja deine macht, ſo du mir haſt gegeben.
Wer mir die ſchuld beymißt, wenn ein verruchtes weib
Und unerfahrner tropff, ſo mich aus mißbrauch nennen,
Aus geitz und aberwitz beſtuͤrmt des menſchen leib,
Muß noch Hygeen recht, noch ihre ſoͤhne kennen.


Cansada nunca de tu vano intento,
corres, barquilla, el piélago espumoso,
y tu piloto sufre, temeroso,
del Aquilón el ímpetu violento.


Des Fiebers Glut hat ausgetobt, er scheint zu ruhn.


I Maganzesi, che sì audaci in prima
gli erano adosso corsi a fargli offesa,
come vider risorti oltre ogni stima
tanti feri campioni in sua diffesa,
l'ira frenaro e quella furia prima,
pentiti omai di sì dubbiosa impresa;
pur col mover de l'armi e con le voci
si mostravan da lunge assai feroci:


Ha megtisztel a barátság:
Asztalod teritve lássák;
Hozz fel ót, és hozz fel újat,
Jó, ha a szív felvidúlhat!
Mikor ugy el van borulva,
Mikor rajta annyi seb...
Nyájas órák örömében
Bája gyógyul s csendesebb!


Kdo myslí na mne?... Nikdo tam,
já pro žert jenom žil.
Tam věrné srdce nenechám –
mé ženě vždy jsem cizí byl!
Snad máť má na mne myslí jen,
jak na krásný, však zašlý sen –
a Praha má – stesk rve mi hruď,
ó, Praho, s bohem buď!


Naše akademije od svého původu
pořád skoumá a zkouší přírodu;
jenom to je, milí braši, bída,
příroda jí málo odpovídá.


Erkennt de Warheit/
Seht Gottes Klarheit/
De Dach's angangen/
Vn wert bald kamen/
Dar na de Framen
Hebben ein verlangen.


闽江艰险岭崔嵬
不惮冲寒冒雪来
留我铃斋两三月
扁舟载得义风回


Gern wallt' ich stündlich in der Gruft Gemächer,
Denn heiter sind die Träume lust'ger Zecher;
Doch blieb' ich Mitternachts im Mondenscheine
Nicht mit den leeren Bechern gern alleine.


Érted azért ha estem, s elestem
Amor tőriben,
Példát ezzel miveltem, követtem,
Mások szivében;
Ha érted elestem,
Azzal nem vétettem,
Bár tettem,
Szegtem
Sebet szivemben.


Láska kouzlí radování,
Seje na pustině růže,
V neustálém namahání
Třícý obtížnosti zmůže.
Mládenecli milostenku
Spatří v spanilosti blesku,
S užasnutím na milenku
Hledě nehrozý se třesku
Smrtícýho příkořenství,
Proudem závisti a zrady,
Dýmem syvých ukrutenství
Letí syčícými hady
Obr myslí nezmoženou
K chrámu vnadné blaženosti,
Aby s duší vyvolenou
V lásce plésal do věčnosti.
Panna krásy růže dvojí
Láskou ducha kvetoucýho,
Okem zblažujícým rojí
Sýlu v mládka trnoucýho.
Byť hrom se vší zůřivostí,
Vrch se vztěkal rozlitinou,
Člověk smrtil schytralostí,
Pevné lásky nerozvinou.
Hoch a panna bouří zlého
Světa jako po hladině
V květu máje růžového
Kráčejíce po pustině
Okouzlují láskou sebe,
Rozmnožujíc spanilosti
V poušti zakládají nebe,
Obří ducha šlechetnosti.
Muž co vítěz pohrdaje
Marné slávy maličkostmi,
Vznešeného potíraje
Rodu jasnost s rozkošnostmi,
Skládá důstojnost, a věnec
Čistý na hlavu sy staví,
V lůnu lásky oslavenec
Jak Bůh blaženost svou slaví.
Žena z blesku krásy živé,
Z páry lstivých lichocení
Vyjdouc pojí k přívětivé
Nevinnosti okouzlení.
Anděl neví, jaké tvoří
Divy příjemností sladkou,
Že y skalná srdce boří,
V obry mění mládež hladkou.
Patříc lidé na zázraky
Tázají se s podivením:
Kdo ty zkrotiv lvy a draky
Mladost krásý oslavením?
Lichotivá láska hady
Proměňuje v holoubátka,
Sovám uděluje vnady,
K nebi výší neviňátka.


Im, hogy mindhárman vészben haljanak:
Felé közelget két koldús alak!
Karöltve jő a két gyámoltalan,
Kettő közöl egyik világtalan,
Világtalan s nyomornak embere...
Mellére kötve rozzant hangszere,
Mely néha-néha búsan felsivít,
Vihar tépdesvén toldott húrjait.
Találkozának... s aki maga jött:
Merőn megállt a két koldús előtt:
‘Hallgatni jöttök úgy-e engemet?
Hogy a költőről mondjak éneket,
Kire az isten megharagudott...’
»Megállj, megállj...!« kiálta fel legott,
- Megrázkódván az ismert hangokon -
Két koldús ajkán a mély fájdalom.
Az őrült költőt két müvész-barát
Tört lelke s karja híven fogja át;
Kinek lelkére kéje s bánata
Már a viszonlátásnak nem hata.
Oh szóljatok csak...! A vész zúgva száll
A puszta nyomtalan határinál.


关外车声不可闻
溪边公署闭寒云
从今来往渊溪路
定忆风流屠使君


und glaubte nicht und nannte jenes Land
das gutgelegene, das immersüße –
Und tastete es ab für ihre Füße.


Probable opinión es, que conservarse
la forma celestial en su fijeza,
no es porque en la materia hay más nobleza,
sino por la manera de informarse.


Kdo spočítal kdy hvězdy ony,
jež zdobí roucha tvého lem?
kdo Cherubínů legiony
a Serafy při trůnu tvém?
Ó, dál než blankyt rozepjatý
zaznívá v mocném výstupu
vysoká píseň: „Svatý, svatý,
Hospodin Pán Bůh zástupů!“


Erhebt die Stimmen froh und hell!
Ringt um des Preises Schale!
Dann setzt euch an den Purpurquell,
Singt abermals beim Mahle!
Und singt: Das Land ist eben recht,
Ist nicht zu gut und nicht zu schlecht,
Ist nicht zu groß und nicht zu klein,
Um drin ein freier Mann zu sein!


Zwar Schurken gibts, nur nicht so viele,
Nach Raub begierig bei dem Brand,
Doch was uns macht zu ihrem Spiele,
Sie scheinbar näher bringt dem Ziele,
Das ist der andern Unverstand.


Des Mondes mildes Schimmern,
Des Schnee'es wunderklares Weiß,
Der Sternlein zuckend Flimmern:
Sie schimmern, flimmern Dir zum Preis.


Jedoch, verzeuch noch hier, bis mein gewisser Tod
dich fertigt bald von hier. Diß kanst du hoch bewehren,
Ich brenne lichter Loh und schwimm' in meinen Zehren.


meu medo é ficar sozinh
abraço o primeiro copo
agarro o primeiro corpo
e amo na mais completa solidã


perché co llui cadra quella speranza
che ne fe' vaneggiar sí lungamente,
e 'l riso e 'l pianto, et la paura et l' ira;


Там, где на красные ступени,
У гроба, где стоите вы,
Склонялись царские колени
И венценосные главы,
Немеет скорбь, сгорают слезы,
Когда, как жертва убрана,
Нежней и чище вешней розы,
Сама безмолвствует онЛишь миг цвела она меж нами
С улыбкой счастия в тиши,
Чтоб восприяли мы сердцами
Весь аромат ее душНам не поведал ангел света,
Зачем, когда переновил
К нам райский цвет он в час расцвета,
Его он в бездну урониИль полным благодатной силы
Цветку расцвесть в руке творца,
Чтобы скорбящих у могилы
Родные врачевать сердца?


Was, Osculane, was? Hat dir ein einzger Kuß,
den ich doch von dir stahl mit deinem halben Willen,
als du dich hattest umverwandt nach Telesillen;
hat dir derselbe Kuß erwecket den Verdruß,


Kain, Kain!


Der Sturm doch bleibt gewonnen ihrer Seele. –
Wenn Thau und Duft um deine Rosen zittert,
O Mainacht, mondgekrönt und sternbeflittert,
Dann jauchzt ihr Sang durch deine Blüthensäle.


Sonne ließ mein Blümchen sprießen,
Wolke kam es zu begießen;
Jedes hat sich brav gemüht,
Und mein liebes Blümchen blüht.


Tož by se zdálo, že čas mi pokojně nad hlavou dřímá.
Jako když dlouho po blesku teprve hřímá,
o dění slýchám hlučnějším.
A přece přijdou mi dni, jak oblaka k prasknutí nabitá,
jak hroznů koše, jichž zrna jsou zralá a nalitá,
svět šírý s nimi;
svět šírý slyším kol rodné své, těžce rodící půdy,
ze hlubin země hrčí vozíky plné rudy,
žní kosy řinčí, jdou vojska a bronzové sochy
z náměstí rostou.


Když do jiskřivé noci zahledím se v nebe,
tu nelze, nelze, abych nevzpomněla Tebe!
V těch dálích záhadných tam za hvězdami,
jichž bezdny žádný prorok nepochopí
a z nichž si blouznivec jen básní klamy,
tam stíhám Tvojí mysli vzletné stopy.


A minha mulher
tem mistério insondável,
recato impenetrável
aos olhos voyeur
A minha mulher,
tem uma nudez invisível
e um olhar transparente
só para o que que
A minha mulher
tem o encanto das fadas
e a magia das bruxas
quando estamos em nó
Ela sabe fazer-se inteira
nunca está em pedaços
sabe todas perícias
atar e soltar nossos nó
Nela, o meu corpo presente
é mais do que tudo,
do eterno, um estudo,
quando estamos a só
Ela tem a magia dos celtas,
obtém a têmpera correta,
de traz-nos o instante
de toda eternidad
Ela tem o erotismo dos anjos
o silêncio dos sábios
ao dizer o que é
ser a minha mulhe


Vše jedno. Ať se tomu davu
pak ráčí o mně co chce zdát –
já znal zde jednu drahou hlavu
a vím, ta bude vzpomínat.


Mit frohem Geiste weihen wir
Dir unsre reinste Lust;
Denn Lieb' und Freundschaft blühen Dir
An Deiner heil'gen Brust.
Der Tugend höchster Fleiß
Bist Du, der Siegespreis,


Jelös fővitéz embör, mongyák, hogy volt,
Öltözeti néki mert szép gazdag volt,
Az Feru agának agatársa volt,
Egy szablyával viadalnak állott volt.


Et puis, ce fut toujours un instinct de mon âme,
Quand ce chaos mêlé de fumée et de flamme,
Quand ce grand tourbillon, par Dieu même conduit,
Qui nous emporte tous au jour ou dans la nuit,
A passé sur le front des héros et des sages,
Comme après la tempête on court sur les rivages,
Moi je vais ramasser ceux qu'il jette dehors,
Ceux qui sont oubliés comme ceux qui sont morts !


Milá matko, máš-li dceru a ta dcera jeví známky
vrozeného zatížení, které sluje karakter –
růženec vem, každý večer modli se za její štěstí,
neboť krušný bude život, kterému jde ona vstříc!


Studentem byl, ještě hochem –
ach, to milé zlaté mládí! –
Viděli se u babičky
a měli se rázem rádi.


Že růže, stokrát zašlapána v zem
zas květ a vůni dá ti,
že žitím ztýrán budeš blouznivcem,
jejž dívčí pohled zchvátí.


Klek’ vedle ní, a ona vložila
mu šťastná, klidná, hlavu na prsa
a pravila mu: „Bratře milený,
ty bezděky jsi časný život vzal
můj bezcenný, však věčný za to dals
mi na výměnu, ó jak štědrým jsi!
Já umírám, však sejdeme se zas.“


Errando en la heredad yerma y desnuda,
donde añoramos horas tan distintas,
bajo el ciprés, nos remordió una aguda
crisis de cosas para siempre extintas...
Vistió la tarde soñadoras tintas,
a modo de romántica viuda;
¡y al grito de un piano entre las quintas,
rompimos a llorar, ebrios de duda!
Llorábamos los íntimos y aciagos
muertos, que han sido nuestros sueños vagos...
Por fin, a trueque de glacial reproche,
sembramos de ilusión aquel retiro;
¡y graves, con el último suspiro,
salimos de la noche, hacia la noche!...


se l'imagin del viso almo e sereno
ch'in te si specchia tu potessi al mare
salda portar, quanto serian più care
le tue dolci acque al gran padre Thirreno!


pero a Granada volvió
a pesar de ruin canalla,
porque siendo un moro noble
enemigos nunca faltan.
Alzó la cabeza y vido
a su Zaida a la ventana,
tan bizarra y tan hermosa
que al sol quita su luz clara.
Zaida se huelga de ver
a quien ha entregado el alma,
tan turbada, y tan alegre,
y cuanto alegre turbada,
porque su grande desdicha
le dio nombre de casada,
aunque no por eso piensa
olvidar a quien bien ama.
El moro se regocija,
y con dolor de su alma,
por no tener más lugar,
que el puesto no se le daba,
por ser el moro celoso
de quien es esposa Zaida,
y en gozo, contento y pena
le envió aquestas palabras:
«—¡Oh más hermosa y más bella
que la aurora aljofarada,
mora de los ojos míos,
que otra beldad no te iguala!
Dime, ¿fáltate salud
después que el verme te falta?
Mas según la muestra has dado
amor es el que te falta,
pues mira, diosa cruel
lo que me cuestas del alma,
y cuántas noches dormí
debajo de tus ventanas;
y mira que dos mil veces
recreándome en tus faldas,
decías: «—El firme amor
sólo entre los dos se halla»,
pues que por mí no ha quedado,
que cumplo por mi desgracia
lo que prometo una vez,
cúmplelo también, ingrata.
No pido más que te acuerdes,
mira mi humilde demanda,
pues en pensar sólo en ti
me ocupo tarde y mañana—».
Su prolijo razonar
creo el moro no acabara,
si no faltara la lengua
que estaba medio trabada.
La mora tiene la suya
de tal suerte, que no acaba
de acabar de abrir la gloria
al moro con la palabra,
vertiendo de entrambos ojos
perlas con que le aplacaba,
al moro sus quejas tristes
dijo la discreta Zaida:
«—Zaide mío, a Alá prometo
de cumplirte la palabra
que es jamás no te olvidar,
pues no olvida quien bien ama;
pero yo no me aseguro
ni estoy de mí confiada,
que suele a cuerpo presente
ser la vigilia doblada,
y más tú que lisonjeas,
que ya lo tienes por gala,
de ser como aquí lo has dicho,
no habiendo en mí bueno nada.
Sé muy bien lo que te debo
y plugiese a Alá quedara
hecho mi cuerpo pedazos
antes que yo me casara,
que no hay rato de contento
en mí, ni un punto se aparta
este mi moro enemigo
de mi lado y de mi cama,
y no me deja salir,
ni asomarme a la ventana,
ni hablar con mis amigas
ni hallarme en fiestas o zambras—».
No pudo escuchalla más
el moro, y así se aparta
hechos los ojos dos fuentes
de lágrimas que derrama.
Zaida, no menos que él,
se quita de la ventana,
y aunque apartaron los cuerpos
juntas quedaron las almas.


Verfechtet, was Ihr jetzt gethan!
Vertheidget, was Ihr unternommen;
Ich leg indes den Lorber an,
Den ich von Eurer Hand bekommen.
Georg-Augusta träget mir
Ein köstliches Geschenke für.
Ihr ausserordentlich Bezeigen;
Der überbrachte Musen-Kranz
Verstöhret meine Sinne ganz,
Und heißt mich wider Willen schweigen.


Der du schaffest und voll Huld ernährest,
Nächte dunkel machst und Tage klärest,
Und Vergebung jeder Schuld gewährest,
Grosser Gott! Verzeihe und verschone!


三闾宰国议
相如造承明
莫教朝廷上
不及为郡名


Gefangen sind im Nu die wen'gen Knechte,
Die wehrlos, arglos bei den Bechern lagen,
Den Kapitano hätt' im Schwertgefechte
Der Ghibellinenführer fast erschlagen,
Des Kaufmanns, des Gelehrten schwache Rechte,
Und ach, selbst Giulia muß Fesseln tragen.
Zu den Gefangnen tritt der Führer vor
Und schlägt vom Helme das Visir empor.


Jehovah, es bleibt dein, was du mir gabst und gibst!
Mein Jesus hat es mir aus deiner schos geschenket.
Lasse mich würdig dich, Vater, erheben
Zeitlich, ewig unter allen thronen!
Allerbarmhertzigster freundlichster Schöpffer!
Liblichster Jesus, mein Erlöser!
Heiligster ursprung der heiligen Geister!
Sihe, dein Knechtchen ist gantz dein Opffer.
Mein gantz ist meine heb nach seele, geist und leib!
Imehr du mir darreichst, imehr ist darzureichen.


Wie sollt ich heiter bleiben,
Entfernt von Tag und Licht?
Nun aber will ich schreiben,
Und trinken mag ich nicht.


»Sage, Musarion, welcher der Musen du hold seyst vor allen?«
Allen bin ich's; doch der Preis bleibet, Terpsichore, dir!


ahonda más adentro;
desvuelva las entrañas el insano
puñal; penetra al centro;
mas es trabajo vano,
jamás me alcanzará tu corta mano.
Rompiste mi cadena,
ardiendo por prenderme: al gran consuelo
subido he por tu pena;
ya suelto encumbro el vuelo,
traspaso sobre el aire, huello el cielo.»


مَدَحتُكَ مَدحَ بَشّارِ بنِ بُردٍ
رَبابَةَ إِذ دَعاهُ لَها اِضطِرارُ
أَرادَ قَضاءَ حاجَتِهِ لَدَيها
فَجاءَ بِما لَها فيهِ اِختِيارُ
إِذا اِضطُرَّ الشَريفُ إِلى كَنيفٍ
فَلَيسَ عَلَيهِ إِذ يَأتيهِ عارُ


Нас — миллион Всюду в мире,
Разбросан, сев костей лежит:
В степях Нумидий и Ассирии,
В лесах Германий и КолхиНа дне морей, в ущельях диких,
В родной Кампании мы спим,
Чтоб ты, великим из великих,
Как Древо Смерти, взнесся, Рим!


قُل لِلأَميرِ الَّذي قَد نالَ ما طَلَبا
وَرَدَّ مِن سالِفِ المَعروفِ ما ذَهَبا
مَن نالَ مِن سُؤدُدٍ زاكٍ وَمِن حَسَبٍ
ما حَسبُ واصِفِهِ مِن وَصفِهِ حَسَبا
إِذا المَكارِمُ عُقَّت وَاِستُخِفَّ بِها
أَضحى النَدى وَالسَدى أُمّاً لَهُ وَأَبا
تَرضى السُيوفُ بِهِ في الرَوعِ مُنتَصِراً
وَيَغضَبُ الدينَ وَالدُنيا إِذا غَضِبا
في مُصعَبِيّينَ ما لاقَوا مُريدَ رَدىً
لِلمُلكِ إِلّا أَصاروا خَدَّهُ تَرِبا
كَأَنَّهُم وَقَلَنسى البيضِ فَوقَهُمُ
يَومَ الهِياجِ بُدورٌ قُلنِسَت شُهُبا
فِداءُ نَعلِكَ مُعطىً حَظَّ مُكرُمَةٍ
أَصغى إِلى المَطلِ حَتّى باعَ ما وَهَبا
إِنّي وَإِن كانَ قَومٌ ما لَهُم سَبَبٌ
إِلّا قَضاءٌ كَفاهُم دونِيَ السَبَبا
وَكُنتُ أَعلَمُ عِلماً لا كِفاءَ لَهُ
أَن لَيسَ كُلُّ قِطارٍ يُنبِتُ العُشُبا
وَرُبَّما عَدَلَت كَفُّ الكَريمِ عَنِ ال
قَومِ الحُضورِ وَنالَت مَعشَراً غَيَبا
لَمُضمِرٌ غُلَّةً تَخبو فَيُضرِمُها
أَنّي سَبَقتُ وَيُعطى غَيرِيَ القَصَبا
وَنادِبٌ رِفعَةً قَد كُنتُ آمُلُها
لَدَيكَ لا فِضَّةً أَبكي وَلا ذَهَبا
أَدعوكَ دَعوَةَ مَظلومٍ وَسيلَتُهُ
إِن لَم تَكُن بي رَحيماً فَاِرحَمِ الأَدَبا
اِحفَظ وَسائِلَ شِعرٍ فيكَ ما ذَهَبَت
خَواطِفُ البَرقِ إِلّا دونَ ما ذَهَبا
يَغدونَ مُغتَرِباتٍ في البِلادِ فَما
يَزَلنَ يُؤنِسنَ في الآفاقِ مُغتَرَبا
وَلا تُضِعها فَما في الأَرضِ أَحسَنُ مِن
نَظمِ القَوافي إِذا ما صادَفَت حَسَبا


Schöner HimmelsSaal,
Vaterland der Frommen,
Die aus grosser Qual
Dieses Lebens kommen,
Vnd von keiner Lust
In der Welt gewust,


Vous savez quels soleils charmants
Tombent à midi sur nos plaines.
— Penchée en de fins mouvements.
Toute rouge, les deux mains pleines,


Mi primer incidente con Robot
(y el que abría en mi alma la gran desavenencia
que terminó en un crimen de piadosa factura)
sucedió cuando el noble pedagogo
me dictaba el Factor de Cohesión
de los núcleos estables e inestables.
A los que todavía sin grilletes
van del apio a la rosa, bellos como almirantes;
a los que aún entregan a la emoción del viento
una risa pentecostal
en la salud del Cristo vivo;
a todos esos "raros" que aún perfuman el cosmos
digo lo siguiente:
La Física Nuclear suelta el olor
de los gases livianos de la Tabla Periódica;
y ese olor, al obrar en un alma sensible,
nos da el precipitado de la Melancolía.
No es bueno descender a la materia
sin agarrar primero los tobillos del ángel:
Einstein, el matemático, se libró del abismo
porque midió la noche con el arco
de un violín pitagórico.


Lo terzo celo è de plu altura,
non n'à termene nné mesura,


Di piano in monte, e di campagna in lido
pien di travaglio, e di dolor ne gia
quando allintrar d un bosco, un lungo grido
un alto duol, l orecchie gli feria
spinge il cavallo, e piglia il brando fido
e donde vene il suon, ratto sinvia
non molto va, che sopra un gran destriero
trottar si vede inanzi un cavalliero


Y lisonjera al grande rey de España,
la tempestad, en nieve obscurecida,
aplaudió al brazo, al fresno y a la caña.


Seit jenen Zeilen bis zum heutigen Tage
Sind fast zweihundert Wochen fortgeschritten,
Und immer ist es noch die alte Klage,
Als lasse sich die Muse nicht erbitten;
Doch wenn ich sie im stillen ernstlich frage,
Versetzt sie mich mit Adlerflug inmitten
Von jener Feier einzigen Augenblicken,
Wie es erscholl im freudigsten Entzücken:
»Nun geht es auf, das Licht der Morgenländer,
Die Tochter von Byzanz. Ihr seht sie hier!
Als Kaiserskind trägt sie die Goldgewänder,
Und doch ist sie des Schmuckes höchste Zier.
Die goldnen Schuhe, jene teuren Pfänder,
Die Liebesboten zwischen ihm und ihr ,
Sie bringt der Zwerg, die frohste Morgengabe:
Ein Liebespfand ist mehr als Gut und Habe.«
Da sprach das Lied so heiter als bedächtig
Von König Rothers unbezwungner Kraft,
Dem, wie er schon in Waffen groß und mächtig,
Auch Liebe nun das höchste Glück verschafft.
»Als Pilger klug, als Gast freigebig, prächtig,
Hat er als Held zuletzt sie weggerafft
Zum schönsten Glück, zum höchsten Mutterlose:
Von ihnen stammt Pippin und Karl der Große.«
Wie denn das Gute, Schöne nimmer schwindet
Und, immer wirkend, immer sich erhält,
Sich ungesäumt zum höchsten Wahren findet,
Als lebend zu Lebendigem gesellt;
Und glücklich ist, wer ihnen sich verbindet.
Beständig bleibt ihm die bewegte Welt;
So war's auch mir im Augenblick, dem süßen,
Nach langer Zeit die Freundin zu begrüßen.


Non vòlse il cauto vecchio ridur seco,
sola con solo, la giovane bella
là dove ascosa in un selvaggio speco
non lungi avea la solitaria cella;
fra sé dicendo: Con periglio arreco
in una man la paglia e la facella.
Né si fida in sua età né in sua prudenzia,
che di sé faccia tanta esperienzia.


E tu nipote del Rettor del mondo
del generoso Carlo ultimo figlio,
ch'in giovinetta guancia e 'n capel biondo
copri canuto senno, alto consiglio,
se da gli studi tuoi di maggior pondo
volgi talor per ricrearti il ciglio,
vedrai, s'al cantar mio porgi l'orecchia,
Elena trasformarsi in una secchia.


Schon birgt hinter dem Jura sich die Sonne,
Und mit bläulichem Scheine flimmt der Glühwurm;
Horch! des wirthlichen Dörfchens dumpfe Glocken
Mahnen zur Heimkehr.


Dünken ein allzu leichtes, luftiges,
Lustiges Gesindel dir Poeten –
Mit dem Blute des Herzens füttern sie
Ihre Versebrut, die Pelikane. –


استغرُ الله العظيمَ العفوِ
من كلِّ ذنبٍ وهوى ولَهوِ
ياخالقا لكلِّ شيءٍ حَتما
وَسِغت كلاً رحمةً وعِلما
يا سابقَ الرَّحمةِ والعنايَة
وواهبَ التوفيق والدِّراية
بفضلك اللهمِّ فاستُر الزَّلَل
فإنَّهُ أرجَى لنا من العمل
جَلّ الذي قد خلقَ الإنسانا
أودَع فيه العقلَ والبيَانا
الرازق العبدَ مع المعَاصِي
ذُو العفوِ عند الأخذِ بالنَّواصي
يسترُ منا جهلنا وتُعلِنُ
ولم نزل نسيءُ وهوَ يحسِنُ
كم شِدَّةٍ آخذةٍ بالنَّفسِ
فَرَّجهَا عنَّا بغيرِ لُبسِ
فهذه أرجوزةٌ مُزدَوجَه
في مُلَحِ الشطرنج جاءَت مُبهِجه
بِكرٌ ولكن الكتاب خِدرُها
ومن ذوي الفضل القبول مَهرُها
خالصةٌ تَمشِي على استِحياءِ
من خَشية الفقدِ إِلى الأكفاءِ
جامعةٌ في كلِّ بيتِ شِعر
معنىً رقيقا تحتَ لفظِ حُرِّ
ناظِمُها ولا تسل عبدٌ مُسِي
إنَّ عَنَّ لم يُذكَر وإن غَاب نُسِي
عارٍ منَ الفضائل الذاتيَّةُ
وإنما لصورةُ إنسانية
لكن في أخلاقهِ الفِطريَّه
معرفةُ المقدور حسن النَّيَه
قد وضعَ الشطرنجَ أهلُ الهِند
ونَظرَتهُم فارسٌ بالنَّرَّد
كأنما الهنديُّ أومى في القدر
إِلى الذي بطلاتُه قد اشتَهَر
وكلُّهم في معزلٍ بعيدِ
عن عقد أهل السُّنَةِ السَّديد
واضعُ النَّرد من الجبرية
ليس يجيزُ الكسبَ بالكلية
فإنَّهُ خُلاصةُ التَّوحيد
الواضحُ البرهانِ بالتأييد
إذكلُّ ممكنٍ على الإطلاقِ
فعندنا بقدرةِ الخَلاَّق
وإنما للعبد نوعُ كَسب
عن حكمة الفرد المريد ينبي
وذاكن كيلا يَبطل العقابُ
ولا يضيعُ الوعدُ والثَّواب
إنكارنُ جزءِ الاختيارِ ظلُّه
والكسبُ منسوبٌ له في الجُملَة
دَعَنَّ ذا أمرٍ ساقَهُ التَّقديرُ
يُقالُ فيه جَرَّهُ التَّدبيرُ
وربَّ أمرٍ ساقَهُ التَّقديرُ
يقالُ فيه جَرَّهُ التَّدبيرُ
والكلُّ من فِعلِ مُريدٍ واحد
فالويلُ للجَاحدِ والمُعَاندِ
والسرُّ خافٍ دونَه الستائِرُ
وربّما تلمحُهُ البصَائِرُ
والصُّبحُ مستورٌ عن الخُفّاشِ
فما لَهُ مِنه سِوى الإيحاشِ
ومن هُنا فخذ بنا بالوصفِ
بِلُطفِ أُسلوبٍ وحُسنِ رَصف
ألِفتُ اشياءً ضئيلةَ الصُّور
وعند من يدري جَليلة الخطر
ناضرة بعقدٍ من عَسجَد
ما انطبقت ولا زنَت بمردد
لا تَشتكي من عَبرةٍ ولا رَمَد
وكحلهَا السهر عسى طُول الأمد
نهارُها حربٌ بلا وِفاق
وليلُها ينضَّمَّ والعِناقِ
تَقتُلُ ثمَّ بالاكفِّ تُقبَرُ
على مدى السَّاعات ثم تُنَشَرُ
لها اجتماعُ كلُّه عراكً
وسكناتٌ كلُّها حِرَاكُ
تُومِي إليه الحالُ والألفاظُ
وربَّ صَمتٍ كنَه إيقَاظُ
لله درُّ واضعِ الشطرنجِ
فالظَّرفُ أحيانا إليه يُلجِي
وأنَّهُ من جُملَةِ الآدابِ
عند ذوي الأخطارِ والألبابِ
والحقَّ أنَّ الشرعَ عنه نَاهى
لكونِه من جُملةِ الملاهِي
لكنَّ فيه فسحةً قد تُقبَل
عن الإمامِ الشافعي تُنقَل
من غير إخلالٍ بحفظ الواجبِ
ولا قمار وهو سمُّ الكَاسبِ
وكونُهُ رياضةٌ للفِكرِ
يَقبَلُهُ العقلُ بِغَير نُكرِ
قد يحسنُ اللعبُ به أحيانا
بقدر ما يروَّحُ الأذهانا
إذ قد يكلّ السمعُ من إصغائِه
إذا جليسُ لجَّ في إهذائِهِ
وقد غدت في عصرنا المُعاشره
محاوراتٍ كلّها مهاتره
أو ترهاتٍ في الفخَار زاهقة
والحال على خلاف ذاكَ ناطقه
وأصبحت شمسُ الصَّفاء كاسفه
وسيرةُ الإمامِ فينا عاسفة
وأنَّهُ عُلالةُ المحزونِ
عند تلؤُنِ الزَّمانِ الدُّون
يكفيك هَمُّ الوحشةِ المشتَدَّة
في الليلةِ الشاتيةِ الممتَدّة
فاغتنمِ الأوقات فهي قانِية
وتَشهدُ للمرءِ حياة ثَانِيَة
ومِن مزاياهُ التي لا تُجحَدُ
وكلُّ قَرَّبهُ من المَلِك
تعطيفه المولى لِعَبدِ المحط
وربَّما قَرَّبهُ من المَلِك
وربما أكسبَ من يُزاوِلُه
نباهةً إن فاقَ لا تُزَايِلُه
وتَركُ من يلهو به للغيبةِ
في وقتنا هذا بغير رَيبَةِ
وأنَّه لعبرةٌ لمن نظَر
فقاسَ دُنياء به ثمَّ اعتَبَر
حوادثٌ يَبقَى الذي فيها حَكَم
ومُنتَهى كلَّ الحوادثِ العَدَم
مائدةٌ تُغذِّي القلوبَ بالحِكَم
تَجِلُّ عن وخَامةٍ وعن تُخَم
تَلِذُّ لِلمُملِقِ والغَنيِّ
والحاذِق المُتقِنِ والغَبي
مبذولةُ على الرَّخاء والمَحلَّ
فيقتدي كلُّ يقدر العَقل
ميدانُ فكر ضَيِّقِ الأرجَاءِ
متَّسعٍ بِقَدَّر الآراء
إذا لم يرَ الراؤون بالموافقة
دستا كدست جَاء بالمطابقة
ومن هنا يصحُّ حُكمُ العاقِل
بأنَّه بحرٌ بغيرِ ساحلِ
جيشانِ من حامٍ به وسامِ
من كل حامي حوزة وِسَام
مُفَوّض التدبير بالتزامِ
إِلى رئيسينش من العِظامِ
وليس يَدنُو ملكٌ من صاحبه
وَلاَ يَرَى الهُدنةَ من مَذاهبه
يجتمعان الدَّهرَ في ذراعِ
في مثلهِ لكن مع القِرَاعِ
وكم به منتهزٌ للقُرصَةِ
وراجعٍ عن قِرنه بِغُصَّةِ
ينجمُ فيه بطلٌ بعد بَطَل
ويستوي شانٌ إذا شانٌ بَطَل
كلُّ يرى مصرعَهُ ويُقدِمُ
كأنَّهُ يقتلُ حين يَحجُمُ
له فؤادٌ لم يحل فيه وَجَل
والجبنُ لا يُغني إشذا حلَّ الأجَل
كأنَّه يعلّم أن الحذَرا
ليس يُنجِي المرءَ ممّا قَدرا
وهكذا الحرُّ يرى المنية
أولى به من خطةٍ دَنيَّه
صمتٌ وصبرٌ وكفاحٌ لم يزل
وخدعٌ من دونها وقعُ الأسَل
وربّما عَنَّت قضَايا منتجه
لحادثاتٍ وخُطوبٍ مزعِجَة
ومشكل ما جالَ في وهم البشَر
ولا رآه قبله من ذي نظر
فأعجزَ الوزيرَ عن تَدبيرهِ
وازعجَ السّلطان عن سَريرهِ
وهكذا حوادثُ الأيَّامش
تلعبُ بالحُرِّ بلا احتشامِ
حتى إذا ما بَيدَقٌ تَفرزَت
واحتقرَ الأقران فاشتدَّ العَنَا
لم يلبثِ الدستُ به أن يَبطُلا
ويهدم المجدَ وتَسمَح العلا
أفٍ لأيام بها يعلو التقّدّ
يجترى سفاهةً على الأسّد
ولا يعمُّ الدولَة الفسادُ
إِلا إذا اللئامُ فيها سادوا
واستمع التَّعريفَ فيها بالعَرض
وتارةً بالذاتِ والوصفِ الغرض
فالشاه فهي القطعة المقصودة
بالذات والحرب بها مَعقُودة
فلا تكن ذا خفةٍ وطَيشٍ
لأنه سلطانُ ذاك الجيشِ
مادامَ في جنُوده فلا رَهَق
إلا إذا لم يبق فيهم ذو رَمَق
ولا يلي بنفسهِ الحُروبا
ولا يُعاني جمرهَا المشبوبا
وربَّما باشرهَا وجَدَا
من لم يَجِد من القِتال بُدّا
ومن يَحِز مُلكاً بلا شجاعَه
وحسنِ تدبيرٍ له أضاعَه
واختار ناسٌ نقلةً للميمنَة
عند الوغَى لأن ذاك ميمنة
في موكبٍ حماته حذر الحدَق
يقضي الحمام خيفةً من الغَرَق
وقد يليق مُكثُه في القلبِ
لأنه قُطبُ الرَّحا في الحَرب
وفي الجناحين حماةٌ دونه
والنفسُ تَردى إن غدت مسجونَة
والبأسُ كلّ البأس في الفرزانِ
وزيرُ ذاك الملكِ المِعوان
يحمي ماكان وسط الرُّقعة
ببأسِه من دون كلّ قطعة
سبعٌ وعشرون بيوتا خاليةُ
تُعَدَّ من جِهاتها الثمانية
وكلّ من قاومه فيها افترس
وما يفوته سوى مَشيُ الفَرَس
كم نسف الكماة فيها نسقا
وزعزع الحُمَاةَ صفاً صفا
من صادهُ تاه به واستَبثرا
لأنَّ كلّ الصَّيد في جَوف الفرا
هذا ولا تنس قتال الرّخ
وصبره في الحرب بخِّ بخ
كم حام في أوج الوغا ودارا
واختطفَ الكماةَ ثم طارا
لهُ بهام الأدوا صَخُّ
وهو مع القدم الغبي فَرخُ
والفرسُ الكرَّارُ وهو المقتَحِم
عند الوغى كلَّ مخوفٍ مُزدَحِم
له انفرادٌ بخصالٍ تُذكَر
بأن شاه ستره ليس يُستَر
ولم يشاركه السّوى في مشيته
ولا ترى من حاجزٍ لوثبته
من أشهبٍ صافي الأديم كالشَّفَق
وادهمٍ كقطعِةٍ من الغَسَق
والطرف يكبُو فاحفظ العِنانا
واحذر إذا أكرهتَهُ الحِرَانَا
يمسح عينيهِ الكريم يكرمه
ولو غدا ملأ الفضا من يخدمهُ
وقد يكون عند غير أهلهِ
مثلَ الحمارِ مع طِيبِ أصلهِ
فلا تهن بالله بعد تلك الجبهة
فإنّها لا تستحق الجبهة
العزُّ في غُرَّتهِ علانية
والخيرُ معقودٌ بتلك النَّاصية
والفيل وهوَ شاربٌ الخرطومِ
يلتهم الأفرانَ بالخرطوم
له هجومٌ فاسدُدَن ممرَّهُ
ببيدقٍ عسى تصدّ شره
فربما أطاع من يَرُوض
وربما أضجرَهُ البعوض
وقل إذا ما شئت بالبيادق
دوانق الثّغور والفواتق
فهي إذا ما زحفت لا ترجع
إن فاتها الصّدرُ التقاه المصرح
عقاربٌ من شأنها الدبيبُ
إذا أجاد سَوقَها الأريبُ
ثم استمع ما قلتُ من آدابه
فهي وصايا عند من يُعنى بِه
في ضمن حكمةٍ مقبولة
ومُلحَةٍ بحكمة معسولة
قد يأخذ اللبيب من بعض المُلَح
ما لا يكون في المُدام والقَدَح
والهزلُ أحياناً اليه يجنحُ
والحذق في كلِّ الأمور يمدَحُ
من الشروطِ الصمتُ والتأمُّلُ
والصبرُ والسكونُ والتمهُّلُ
يستخرجُ الخبيء بالتَّظني
والنجح مقرونٌ مع التَّأنَّي
لا بدّ فيهِ من فراغِ البالِ
بعد مكانٍ من ثقيل خال
وحيثُ يكثر الكلامُ واللغَط
لا يظهر الصوابُ بل يبدو الغَلَظ
لا يحسن اللعب به العجولُ
ولا غضوبٌ لا ولا ملولُ
بين العجولِ والصوابِ حاجزُ
ولا يصيب الرأيَ الأعاجزُ
لا بدّ لا بد من الندامة
للاخرق العجول والملامَة
لا تحتقر مستصغراً في العَادة
إن كان مما يطلبُ الزِّيادة
أوائل الثرِّتُرى محتقرة
كم نار كي أوقدت من شرره
لا بدّ في الحرب من التَّجرِّي
لكن مع التدبير والتّحرِّي
لا تبخلن بقطعة ذميمة
إن أُوقعت مكيدةٌ عظيمة
لكن بشرطِ الفكرِ في العواقبِ
والنظرِ المنتجِ للمطالبِ
لا يخطىء المقاصدَ التصورُ
لا الجبن محمودٌ ولا التهوّرُ
وقد يحار العقلُ وهو واسعُ
إِذا تساوى المقتضى والمانعُ
لا تك ممن يستفزه والهلع
أو يزدهيه بيدقٌ من الطمع
وشاهه بها المنونُ أحدقَت
إن لم تكن ماتَت فقد نَشَجضت
لا تدع شاهك تحت الكشفِ
في النزع فالنزع رسولُ الحَتفِ
لله درّ ندب كلّ ماهرِ
يُخفي دبيبَ كيدهِ كسحرِ
تعجبتي المنصوية الخفيفة
منها تكون الفتكة الحرِّيفة
وكلما دقَّت على الأنظارِ
زادت بها جلالةُ الأخطارِ
يُستَدرَجُ الخصمُ بها وما درى
والسحرُ لا يُعلَمُ حتى يظهرا
وليس يخلو لاعبٌ من مضجرِ
يأمرُ أو ينهى وإن لم يشعرِ
لا يسلمُ اللاعبُ من فُضولِ
يذهِلهُ ولو غدا كالصُّولي
لا بد من تعليمهِ بالرمزِ
إن ترك التصريحَ أو بالغمزِ
لا بد من تعليمهِ لا تسأل
إن قبلتَ منهُ وإن لم تَقبل
هذا وكم ذو لحيةٍ كُمَيت
يأخذ بالغمز بحسِّ مَيت
بطليانٍ كاللحافِ المبَهَجِ
أضحى من الأدهان كالمدبجِ
فلا تلاح مثله وخلَّه
ولا تحاكِ جافياً في فِعله
لا بدّ للسها من الأُفول
واخضابِ الزُّور من نُضُول
إن كان لا بدّ من التعليم
بعد خلوص الرأيِ والتصميمِ
فلا تكن بالعنفِ والتهجُّم
ولا مع الإلزام والتحكمِ
وليَكُ بالمقال لا اليدَينِ
يحسب الرِّضا من الخصمينِ
ومن عيوبِ اللاّعب الإملالُ
بالخَطِّ الرُّقعَةِ والإعجالُ
والبطرُ في تفكّرٍ لا يُنتِجُ
والحركاتُ والصيحُ المزعجُ
وبعضُهم يُمعِنُ في الإطراقِ
كأنَّه ينظرُ في الأَوفاقِ
وبعضهُم يَرمُقُ عند الملحمَة
بمقلةٍ حمراء مثل المحجمة
ومنهم من بالسكوت يأمُرُ
فيسكت الجلأس وهو يَهذُر
وبعضهُم يَشتِمُ حين يُغلَبُ
ومثل هذا ساقطٌ لا يُصحَبُ
عجبتُ من ذي الشَّتم والسِّبابِ
وكيف لا يخشى من الجَوابِ
وبعضهُم يحلفُ أو يحلِّفُ
ويعرفُ الذَّنب ولا يَعتَرِفُ
لكن من أدَّبَهُالكرامُ
لم يأت يوماً ما به يُلامُ
لا بدَّ للغالبِ من تَبَسُّمِ
بحسب الأعجاب أو ترنّم
أو مُلَحٍ تأتيك من أشعار
مؤلمةٍ كالقَرص بالأظفَارِ
فلا يضق منك هناك الصَّدرُ
وليَجمُل الصبرُ وأين الصبرُ
فإن غَضِبتَ عُظِّم المصابُ
وضَلَّ بالكُلِّية الصوابُ
لا بدَّ للمغلوب من تعلّل
بغير مجدٍ عنه أو تَمَلمُل
لكنّه في حجَّةٍ معقَّدة
باردة مَردودةٍ مردّدة
في ضيقِ صدرِ العاشِق الكئيبِ
كطلعةِ العاذلِ والرّقيبِ
وربما أوعد بالزَّفيرِ
وهُدّد الضغيمُ بالصغيرِ
لا بدّ من همهمةٍ تُجَمجمُ
كَرَّقيَةِ العقربِ ليس تُفهَمُ
في غَضَبِ الفهدِ الوثوب يقتدى
بعد ثلاثٍ طاوياً لم يَصطَدِ
ينظر بين القوم من طَرفٍ خَفي
ويتبعُ الأهة بالتأفف
في حيرةِ اللصِ الجبان المفلسِ
عند لقاءِ العسِ المُغلس
مضطرباً في دَهشةِ العصفور
إِذا رأى أجنحةَ الصّقور
لا سيما إن أظهر الرّفاقُ
توجّعاتٍ كلها نِفاقُ
كأنَّها تعزيةً بعد سنة
بجارة كانت عجوزاً زَمِنة
تَشفينا في صورة التَّوجع
ونصرة تشف عن تصنع
كناية انكى من تصريح
لوّاحةٌ تقدح من تلويح
لا سيّما إذا أسرّوا النَّجوى
ثم تعّامزوا وتلك بلوى
كم قائلٍ واللاّذعات واضِحة
أظنَّه ما نامَ قطّ البارحة
لأنّني أرى به فُتورا
لولاه ما كان يُرى مقهُورا
وقبائلٍ خلّو الكلامَ المشتَبِه
لا تيأسوا منه فسوف يَنتَبِه
وقائلٍ لا تضحكوا ولا عَجَب
ليس يليق الضّحك إلا عن سَبَب
وبعضهم يضحكُ حتى يسعلا
ويكثر السُّعال حتّى يثقلا
والناسُ في الإغلَبِ حزبُ الغالبِ
جَدّا وهَزلاً حسب التّجارب
يا ويح من تخاذلت أنصارُه
ولم تُقِل عثراتِه أعذاره
فلا تلاعب غيرَ من قدراتهُ
عقلٌ غدا في فعِله ميزانَهُ
ولا تلاعب تائهاً عربيدا
إن الطباع تَعشِقُ التّقليدا
ولا بَذيا سِفلةً مُمَاريا
تحتاجُ أن تَبقَى له مُدَارِيا
لن يغلبَ اللئيم من يشاتمُ
إن اللئيم بالسِّباب عالمُ
ولا تسوِّف بادي المحَاضرة
لوقتها واحذر من المُخَاطرة
واستغفر الله عُقَيب اللّعبِ
واحذر من الحلف به والكَذِب
وجانب الأفراطَ في المِزاح
فانه ضربٌ من الكفاح
لا تتعرض للعُيوب فيهِ
فان ذاكَ سمة السَّفيه
ولا تعيِّر أحداً بالفَقرِ
فانّه بالحُرِّ غَيرُ مُزري
كذاك فاحذر طلبَ التَّفَوقِ
وعاشر الإخوانَ بالتَّدفقِ
ولا تقل إنّي إلى العلياءِ
أهلٌ فذاك ديدن الغوغاءِ
والاغتيابُ وكذا النّميمة
كما لهما عاقبة ذميمة
والكذبُ المُزري بكل شهم
لا ينبغي إحضارُه في الوهم
صاحِبُهُ من سَقَطِ المَتَاعِ
لأنَّه من أرذل الطّباع
كذا السبابُ والنبذُ بالألقابِ
حَرَّمَهُ الدِّيَّان في الكتابِ
وما لذي المُرَاءِ غير الهِجر
إنِّي أرىَ المُرَاءَ داءً يَسري
وهكذا الشأنُ وما الإنسان
بالذَّات إِلا القلبُ واللَّسان


Pevně stůj v té půdy klínu,
Jež ti dala vznik a žití,
An mně ubohému synu
Zemi rodnou opustiti.


Den Gästen hängt der Kiefer bis zur Treppe,
Dort hinterlist'ge Fallen tätlich legend.
Aus dem Aburte schlitzt Lolô die Tangoschneppe,
Verpestend mit dem Lockendampf die Absinthgegend.


Pues siempre al frente de mí
Puliendo tenaz te encuentro
Lo que hay por defuera en ti,
Busca otro espejo, Mirní,
Donde pulirte por dentro.
Ese espejo es la virtud,
Las almas limpias y bellas,
En cuya fiel pulcritud
Se mira la juventud
Para volverse como ellas.
En mí al fin descubrirás
Ya una arruga, ya una cana;
Mas si al otro siempre vas,
Más linda te encontrarás
Al sol de cada mañana.
Los hombres no hacen gran caso
De un peinado o traje o flor,
Que eso lo ven muy de paso;
Mas si hallan el fondo escaso,
Da poco fondo su amor.


Dein sei mein Lied! und all mein Lohn,
Daß Enkel noch, und Enkelsohn
Mein stilles Grab umringe,
Und, wann sein Mund dir Treue schwört,
Ein deutsches Lied, von mir gelehrt,
Zu deinem Ruhm erklinge!


V starém klenu zpívá ptáče,
až se peří na hrdélku třese:
Proč združené srdce vaše pláče?
zpívejte a radujte se;
rtíky blíž,
co je časem uneseno,
nevrátí se nikdy již!


Most halk kacaj kél: - vibrál, bugyborékol
Aztán merészen, gúnyosan kitör!
Ostorszíjak suhognak a magosban
Sziszegve bomlik szét a víztükör,
Zajongva tör magosbra, mind magosbra,
Ujjongni kezd el - s nyögve visszadűl!...
- Fehérruhás lyány, ah, ez csodaszép volt!
Halálos csönd felel köröskörül.


Mas, nessa tarde azul, calma e serena,
Por não poder beijar-lhe a boca, Madalena,
Ajoelhada no chão, buscou beijar-lhe os pés.


Ott dél felől kapujára belső várnak,
Az várasba sáncba álgyúkat hozának,
Kapu mellett kőfalba lerontának,
Belől töltést ott nagyot alkotának.


O rapagão da camisola vermelha sacode a melena da testa
e retesa os braços num bocejo como um jovem leão voluptuos
Dorme a sesta
o involuntário ocios
A filha do alfaiate atirou a tesoura e o dedal pela janela
e sumiu-se na noite escura do mund
Quis respirar mais fundo
e isso de ser coitada é lá com el
O homem da barba por fazer conta os filhos e as moedas
e balbucia qualquer coisa num tom inexpressivo e roufelh
Súbito chamejam-lhe os olhos como labaredas;
- Eu já venho!


Einfalt! Wie du nur sprichst, als ob die Eule das sänge!
Ist's doch Minerva selbst, die den Geliebten beweint.


The anaesthetic from which none come roun
And so it stays just on the edge of vision,


刻木牵丝作老翁
鸡皮鹤发与真同
须臾弄罢寂无事
还似人生一梦中


Tebou – žel té slastné doby,
Že ji věků halí hroby –
Drahý otec žehnal mně;
Tebou vložil v srdce moje
Lásku k vlasti, snahy svoje
V trapné smrti hodině.


萝月转松色
水流无停川
胸怀忆耆旧
佳句倩谁传


Neumytí pacholíci
jako sršánové běží
pějíc: „Krásy milovníci
s otcem v prachu námi leží.
My jsme sláva světa,
náš král růže kveta,
hvězda budoucnosti
zatmí stkvělá leta
šťastné minulosti.


As nachts de Flämmstirn blunken
mank Durn un Fleeder mank,
so hüppt un spreuht de Funken,
un dat geiht pinke pank!


Ein neuer Himmelsruf war mir ergangen:
Den Heldenkämpfer, der so lang gefangen.
Empor ob allem irdschen Leid zu heben,


És fönn az ég ivén sötéten nyargaló
vészfelleg tornyosul s tompán morogva száll,
ormán vigyorgva ül gőzködben a Halál.


Pohádek město! Modrým svitem hoří
lamp elektrických zářné kaskady,
však alej lip již celá v tmu se noří,
ó, kouzlo šera, zlaté západy!


Mein Gott, mein Liebster, denk, daß mir
Die kurzen Tag' dem Schatten gleich vergehen;
In diesem dunkeln Hause hier
Kann mir, wenn dir's beliebt, ein schöner Tag aufgehen!


Glaub' an milder Vorsicht Wache,
Wie es sei um uns bestellt;
Daß Er denk' an unsre Sache,
Dem kein Sperling fällt vom Dache,
Gleichwie er das Ganze hält!


Schopf-Ola vom Hügel, gestriegelt und glatt,
Der dort, mit der Taille, der schmalen,
Einen dürren Gockel zum Folgevieh hat
Mit Sporen und Schwanzfederprahlen;
Der Dös-Peter Waaf,
Der hat ein Schaf,
Aber der schlaue John Sanftland ein Füchslein brav.


Ó dáridós hajnalban borban úszó,
ősz bajszok és könnyes-vad rikkanások,
lassú halált kísérő hegedűszó.


КНИГА ПЕРВАЯ
Пою оружие и храброго героя,
Который, воинство российское устроя,
Подвигнут истиной, для нужных оборон
Противу шел татар туда, где плещет Дон,
И по сражении со наглою державой
Вступил во град Москву с победою и славоО муза, всё сие ты миру расскажи
И повести мне сей дорогу покажи,
Дабы мои стихи цвели, как райски крины,
Достойны чтения второй Екатерины!
Великий град Москва сияти начала
И силы будущей надежду подала:
Смиренным Калитой воздвиженные стены
На хладном севере готовили премемы;
Во Скандинавии о них разнесся слух,
И в Польше возмущен народа ими дух;
Молва о граде сем вселенну пролетала,
Услышал то весь свет, Орда вострепетала,
И славу росскую, на сей взирая град,
В подземной глубине уже предвидел аИ се из пропастей во скважины отверсты
Зла адска женщина, свои грызуща персты,
Котора рыжет яд на всех во все часы,
Из змей зияющих имущая власы
И вдоль по бледному лицу морщины, жилы,
Страшняе мертвеца, восставша из могилы,
Оставив огненный волнующийся понт,
Из преисподния взошла на горизон


Až usedne pak zemdlený
Na pokraj hrobu nekrytého;
Tam v spánek věčný, bezsenný
Kles’ jinoch neoželený
Bez pláče – vzdechu soucitného.


道人门冷如秋色
竟日曾无俗驾来
近为耽诗成癖好
寒窗夜作老猿哀


Omè, ch'i' tremo, io mi consumo e ardo
quel che colpa e ignoranza tien coverto
aprir, dolce Gesù, quand'io ti sguardo!


Entre medos e violência
Entrar no latim já posso,
E jurei obediência
A um clérigo, que era um poço
De tabaco e de ciência:


Die Freiheit ist nur dummer Schnack,
So lang man raucht mit Hack und Pack.
Nur Einen schlechten Rauchtabak.


Denn auf's Multipliciren kömmt,
Wie man sich auch dagegen stemmt,
Von selbst das Dividiren.


Cantando vas, riendo por el agua,
por el aire silbando vas, riendo,
en ronda azul y oro, plata y verde,
dichoso de pasar y repasar
entre el rojo primer brotar de abril,
¡forma distinta, de instantáneas
igualdades de luz, vida, color,
con nosotros, orillas inflamadas!
¡Qué alegre eres tú, ser,
con qué alegría universal eterna!
¡Rompes feliz el ondear del aire,
bogas contrario el ondular del agua!
¿No tienes que comer ni que dormir?
¿Toda la primavera es tu lugar?
¿Lo verde todo, lo azul todo,
lo floreciente todo es tuyo?
¡No hay temor en tu gloria;
tu destino es volver, volver, volver,
en ronda plata y verde, azul y oro,
por una eternidad de eternidades!
Nos das la mano, en un momento
de afinidad posible, de amor súbito,
de concesión radiante;
y, a tu contacto cálido,
en loca vibración de carne y alma,
nos encendemos de armonía,
nos olvidamos, nuevos, de lo mismo,
lucimos, un instante, alegres de oro.
¡Parece que también vamos a ser
perennes como tú,
que vamos a volar del mar al monte,
que vamos a saltar del cielo al mar,
que vamos a volver, volver, volver
por una eternidad de eternidades!
¡Y cantamos, reímos por el aire,
por el agua reímos y silbamos!
¡Pero tú no te tienes que olvidar,
tú eres presencia casual perpetua,
eres la criatura afortunada,
el májico ser solo, el ser insombre,
el adorado por calor y gracia,
el libre, el embriagante robador,
que, en ronda azul y oro, plata y verde,
riendo vas, silbando por el aire,
por el agua cantando vas, riendo!


Oko tvé je lesů hloub,
v níž se temnem šeří,
a co skryto v hloubce té,
nikdo neuvěří...


Ty oči oddané a vážné čelo,
to dítě srdcem, duší moudrá žena,
mne s obrazu v hluk ulic provázelo.


Die Welt ist leer; ich will nicht mehr
Nach ihren Gütern fragen;
Für Dich, für Dich soll ewiglich
Dies Herz allein mehr schlagen.


وقلت لفخري حين جئنا لبابه
نبلِّغه أشجاننا ونودّعُ
لقد رَبطت منا القلوب بحبكم
حبائلُ حتى الموت لا تتقطع


Dívá se a spatříc – houby,
Touží, zvolá z duše hloubí:
„Ach, on se mi posmíval:
Houby, smetí v klín mi dal!“


Kvěl, kvěl zlatostrunná žalostně harfo má!
Plň svým luhu y háj nářkem! by zlámaný
Zvuk hor příkořem až mně
Jek lil hluboko do duše.


Ezt a szép síkságot, ezt a dús alföldet,
Ménedet, gulyádat irigyelik tőled;
Elhagyják a köves terméketlen rossz tájt,
S a tiéden vágynak tenni ingyen-osztályt.


Le vieux Djihan t'aimait, ô perle de sa race !
Il se réjouissait de ta douce beauté ;
Toi seule souriais dans son cœur attristé,
Quand il voyait de loin méditer, tête basse,
Le pâle Aurang-Ceyb, cet enfant redouté.


Schaffe dir zuvor, stolzer Brite, eine eigene Sprache,
Ehe verächtlich du blickst auf den Deutschen herab.
Brüste dich in deinem Stolz, doch jegliches Wort, das vom Munde
Strömt dir, beweiset es klar, was du stets schuldig uns bleibst.


Und auch des Eremiten Schwelle
Verschont der grause Hunger nicht,
Er grinst auch in die enge Zelle
Mit abgezehrtem Angesicht.


Mein Maͤdgen das ſoll ſeyn
Ein Kind von boͤſen Sinnen/
Des Lippen ſich erfreun
Wenn ſie frech ſchwatzen kuͤnnen.
Das frech und ſchoͤne iſt
Das Schlaͤge nimmt und giebet/
Das nach den Schlaͤgen kuͤßt/
Und deſto hefftger liebet.
Wenn es nicht ſo geſinnt/
Kenſch/ ſitſahm iſt hingegen/
So ſchlag’ ichs in den Wind/
Und wils nicht bey mir hegen.


Dokončili, domluvili
poslání to k lepé kněžně.
Přemýšlela, přemítala
syna držíc v loktech něžně:


Sie setzten's Bäumlein nieder
Vors arme Mägdelein,
Und sangen Dankeslieder
Und sprachen: das ist dein.


Nel bel mese di maggio
Io sotterrai l'Amor
De' nuovi soli al raggio
Sotto un'acacia in fior.


高髻长蛾满汉宫
君王图玉按春风
龙沙万里王家女
不著黄金买画工


Mich erschrecken offt die Blätter,
Die man sanffte rauschen hört,
Wenn bey kühlen Dämrungs-Wetter
Zephyr durch die Büsche fährt.
Wo sich nur ein Blümgen rühret,
Das ein Schmetterling geküßt,
Denck ich, weil es mich verführet,
Daß es meine Phyllis ist.


Wird-wohl mit Recht erhoben,
Der Teutschland zu verheeren sucht?
Sollt' ich an Alexandern loben,
Was man am Attli verflucht?


C'est Orlando semant les diamants de l'Inde
Et les perles d'Ophir en sa folle chanson,
Et tressant des sonnets fleuris pour Rosalinde,
Cette capricieuse, habillée en garçon.


Denk' bei dem goldnen Monde,
Der hoch am Himmel schwebt,
Daß Niemand hier auf Erden
Unmögliches erstrebt.


Ihr seid verflucht. Doch eure Süße blüht
Wie eines herben Kusses dunkle Frucht,
Wenn Abend warm um eure Türme sprüht,
Und weit hinab der langen Gassen Flucht.


Mindenképen,
Tisztán s épen
Hozzád folyamodtam;
Nem most érted,
Hogy csak érted,
Egyedül kinlódtam:
De ha igy bánsz ily hiveddel,
Mit mivelsz ellenségeddel?
Ah szivednek nincs hüsége,
Gyémánt keménysége.


Király lovagja.


Wie war ich doch so wonnereich,
Dem Kaiser und dem König gleich
In meinen jungen Jahren,
Als Julia das schöne Kind,
Schön wie die lieben Engel sind,
Und ich beysammen waren.


 A forza di risparmio e di lavoro
conducean vita semplice e frugale,
poveri sì, ma in pace e con decoro,
contenti nel pudor matrimoniale;
quando ecco il Lotto ficcarsi tra loro:
il Lotto, gioco imperiale e reale,
e quella pace e quel vivere onesto
subito in fumo andar con tutto il resto.


Schwestern sind sie, doch sie meiden
ewig sich ohn Unterlaß;
wählst du eine von den beiden,
mußt du von der andern scheiden,
schwörest du der andern Haß!