Öffne plötzlich di Gemeinen!
Was in ider must erscheinen,
Ide dreimahl sibenfach!
Führe si durch siben Sigel
Auf der siben Geister flügel
Durch drei Thire siben Ach!
Sibenmahl siben wird machen offen
Grössere Dinge, dann Menschen hoffen!
Sibenmahl siben wird alles klähren!
Wunder und wunder uns dargebähren!


Za večera prý odešla
kams’ mezi snivé skály,
a překrásné dvě slze jí
na zraku tichém stály.


Sei ruhig; stürme, stürme nicht!
Warum sollst du dich überstürzen?
Thu recht und billig deine Pflicht;
Du kannst die Zeit doch nicht verkürzen.


Bis daß auch mir der Tod wird Wonne
Und ich aufflieg', ein sel'ger Strahl,
Du Bruderherz! in deine Sonne,
Mit dir zu leben noch einmal.


così mi si cambiaro in maggior feste
li fiori e le faville, sì ch'io vidi
ambo le corti del ciel manifeste.


Živůtek zvolna klade
na nízkou stoličku. –
Co chce to srdce mladé,
co záře na líčku? –


As in the Sun's meridian blaze
A cloud obscene of insects plays,
Or with invenom'd sting invades
The quiet of sequester'd shades,
Now swarms on filth, and now pollutes
The nectar of the fairest fruits:
So thro' each rank, thro' every stage
Wantons the ceaseless Beldame's rage.
Sublimely rapt in patriot heat,
Furious she shakes the Monarch's seat,
Now stooping spurns the lowly cell
Where calm Content, and Concord dwell,
Well pleas'd degraded Worth to see,
Or Felons load the groaning tree.


Ach freilich, deine Welt, mein Kind,
Verwandelt noch sich blitzgeschwind.
Erst wenn wir älter werden,
Geht's fein im Schritt auf Erden.


Mé šero tiše zpívá,
mou noc jas prohořívá,
a srdce mé se modlí!
s mou duší Bůh se shodli.


Der Wetzstein machet scharff/ thut selber keinen Schaden;
Nichts böses thut der Wein/ nur die sich mit beladen.


Aj my žáci, my jsme páni,
boháči jsme, velikáni,
máme velké poklady:
máme stříbro, máme zlato,
kříšťálovou schránku na to,
skvostných perel hromady!


Ter crença é procurar, na noite escura
Do mundo, a luz mais clara de uma estrela.
Entretanto, nossa alma, para tê-la,
Não necessita da menor tortura.


Sim: existo dentro do meu corp
Não trago o sol nem a lua na algibeir
Não quero conquistar mundos porque dormi mal,
Nem almoçar a terra por causa do estômag
Indiferente?
Não: natural da terra, que se der um salto, está em falso,
Um momento no ar que não é para nós,
E só contente quando os pés lhe batem outra vez na terra,
Traz! na realidade que não falta!


Du kanst der Sternen Zahl und sagst Sie aus der Hand,
Ob ihrer mehr noch sind als Thetis grauer Sand:
Kein Vogel, Fisch und Thier im Himmel, Meer und Erden
Brüt, streicht und wirfft. Ihm muß die Zahl erst von dir werden.


És fáj az elmúlás... mint egykor, régen,
Mikor még mint gyerek, szelíd, zömök,
Ebéd után, kora őszi sötétben
Ültem az elhagyott asztal mögött:
Szomorkodtak a félbehagyott étkek...
Poharak alján tompa tűz... a torta
A halvány tálcán búsan bújt csoportba...
S egyszerre, furcsán, szememben könny égett...


Ó v tobě, ty zrozenko lepších krajů,
jest blahá ta shoda, jíž moudrosť hledá,
když nad svárem nezkrotných pravd i tajů
jen pochybnosť havraní peruť zvedá.


I stojí sám – a nikdo blíž
svou hlavu k němu nepřikloní.
Má srdce puklé – v údech tíž,
zří, čistá z ran jak krev se roní.


Man kitzelt ihn am Bein, er merkt es nicht.
Da hält der Wagen. Er sieht auf und schaut
Am Straßenende schwarz das Hochgericht.


Nagy furdalására
Lelkemnek sohse riadtam,
Sohse fájt az élet
Miattam.


Ein Römer weit erkande,
Paulus Emilius,
Der het ein weib, genande
Papiria, die schluß
Er von im abzuscheiden,
und niemant west, warum?
was sie im tet erleiden;
man hielt sie erenfrum.


Der König hat nach dieser Nacht
Nicht eine mehr allein verbracht:
Zumauern ließ er das Erkerfenster:
Doch es schwebten durch Ziegel und Kalk die Gespenster,
Und sie haben ihn blaß und schweigend umschwebt
In jeder Nacht, die er noch gelebt. – –


بَعَثْتُهُ يحكيكَ في بعضِ ما
أَلبَسَكَ الشوقُ لرؤيانا
لكنّه يُهدي بأَرْواحِه
إليك مَغْدانا ومُمْسانا
نَبِّيءْ أيا نِيلُوفَرَ النَّبْت عَنْ
وُدّي بتَضْوِيعكَ إنْسانا
وقل له لاَ صلَحتْ حالةٌ
تَنْهاك عن أن تتلقَّانا
ما جَمّل الأيّامَ خَلْقٌ كما
جمّلْتَها حُسْنا وإحسانا
لو طُويَ الجود إذا أصبحتْ
لِطيِّهِ كفُّك عُنْوانا
كأنَّما أنتَ رأيتَ النَّدى
والناسُ أمْسَوا عنه عُمْيانا
قَفَوْتَ في المعروف أَخلاقَنا
وسُمْت في هَدْيك مَهدانا
لا كانَ من فرَق ما بينَنا
في جملة الأَحياءِ لا كانا


Sind das denn nicht die Hallen der Cäsaren,
Der Pol-Stern eines sturmbedrängten Volks,
Von wo aus donnernd die Geschicke fahren,
Die blind erwartend hinnimmt eine Welt?
Und fand der Schmerz in diese Herrschermauern,
In diese Herrscherglieder einen Weg?
Und, leichthingleitend ob des Fröners Weibe,
Tritt er dich an und ruft: sei Mensch und leid!


Wo sich die Straße wendet
Da wohnt die Liebste mein,
Ist meine Zeit beendet,
So will ich bei ihr sein;
Und kann es nicht so werden,
Und muß ich fort beim Morgenrot,
O grüner Klee, o weißer Schnee,
O schöner Soldatentod.


Zordon erdők! durva bércek! szírtok!
Harsogjátok jajjaim!
Tik talán több érezéssel bírtok,
Mintsem embertársaim,
Kik keblekből számkivetnek
És magok közt csúfra emlegetnek
Egy szegény boldogtalant.
Egy szegény boldogtalant.


In eine Hand voll Veilchen
Den Kopf hineingesteckt,
Das treibt er so ein Weilchen,
Bis ihn Aurora weckt.


Meister an dem Steuer in der Wendung
Faßtest Du sogleich den Augenblick.
In dem Wechsel liegt der Kunst Vollendung,
Auf dem Punkt beruht das Ziel der Sendung;
Schnell kehrt solch ein Wendepunkt zurück.


Énekembe Lászlót ekkép foglalom -
Mint a harmatcsepp parányi a dalom,
De azért az óriás hős nagy marad,
Ön sugára, mi neki zománczot ad.


Dort psalmodeyt kein wohlgenährter Bonze,
Im Kopfe Nebel, in dem Herzen Bronze,
Dir seiner Wuth ergrimmten Widerspruch;
Läßt nicht, die heilige Vernunft zu tödten,
Des Aberglaubens Eisenmänner reden
Aus einem dickbestäubten Buch.


Die Liebe bleib' auch ohne Glück
beständig / wann sich das Geschick
verändert / sey sie solch ein Glut /
die brennet in der Trübsal Flut.


И снова над струей тяжелой
В зеленой ивовой тени
Та мельница, что в оны дни
Баллады для меня мололМолола демонов сердитых,
Гнездившихся в моей груди,
А ныне только шум воды
Промалывает запах житВесна на Сорот Отпетых
Буянов шайка топит псО чем, скажи, твоя слеза
Над глубиною сельской Леты?
Но псу не хочется в могилСмотри — как зелено кругом!
Пыль, сыплемая колесом,
Совсем глаза запорошилСтою на искрящейся травке,
Под небом, пахнущем землеУ ветхой мельницы гнилой…
Зачем ребята топят шавку?
Бросается в речную заводь
Зеленая лесная мглНо с дна дремучего — всплыла,
И долго ей придется плаватНочами, назло человеку,
Здесь водят рыбы хоровоМечтаю, юный сумасброд,
Что мельница смолола — реку…
Тот хлеб, который пекарь выпек,
Рожден из пыли водяной…
И, многое поняв, — домой
По раковинам от улито


Así sus horas con la espada a Marte,
y los ratos del ocio con la pluma
pienso, señor, enderezar a Apolo;


Still sitz' ich an des Hügels Hang,
Der Himmel ist so klar,
Das Lüftchen spielt im grünen Thal,
Wo ich beym ersten Frühlingsstrahl
Einst, ach, so glücklich war;


She mourns for the dead, the cold senseless dead,
Her love, who beneath the salt billows doth lie,
And the deep grave she seeks, where rests his fair head,
Loose-flying her tresses, distracted her eye.


Šel světem, pomstu přísahaje,
od vísky k vísce, z města k městu
ze Sibíře po jižní kraje
pro zlatý peníz vážil cestu.
Co poutník kráčel širým světem,
a lichvář hned se zjevil lidu,
ve ucho šeptal velkým dětem,
jak možno v světě zničit bídu.
Kdo svědomí měl ještě čisté,
tam doved’ satan šeptat ještě více:
„Že možno získat nebe jisté
jen za peníze – za tisíce!“ –


Ansiedad que partiste mi pecho a cuchillazos,
es hora de seguir otro camino, donde ella no sonría.
Tempestad que enterró las campanas, turbio revuelo de tormentas
para qué tocarla ahora, para qué entristecerla.
Ay seguir el camino que se aleja de todo,
donde no esté atajando la angustia, la muerte, el invierno,
con sus ojos abiertos entre el rocío.


Végigborzongó, hideg félelemmel
gondolom el: ha bejönne szobámba
és véghetetlen, sűrű párájában
vöröslenék a lámpa...


¡Ay, amor
que se fue y no vino!
Guadalquivir, alta torre
y viento en los naranjales.
Dauro y Genil, torrecillas
muertas sobre los estanques,
¡Ay, amor
que se fue por el aire!
¡Quién dirá que el agua lleva
un fuego fatuo de gritos!
¡Ay, amor
que se fue y no vino!
Lleva azahar, lleva olivas,
Andalucía, a tus mares.
¡Ay, amor
que se fue por el aire!


Er war ein Poet auch aus dem Herzen,
Er konnte auch ohne Höllenstein scherzen.
Der rasse Wein wird mählich mild,
Der schroffe Schnitt wird zum runden Bild.


Das hat die welt verdrossen sehr,
die sich dagegen rhümet,
Trutzt auff jr macht, jr salsche leer
auffmutzt vnd hoch verblümet:
Ir list vnd gewalt
braucht sie manigfalt,
wüt vnd thut jr best,
dennoch muß sie zu letst
an all jr macht verzagen.


Tal la musa hacia ti se vuelve toda;
y, al ofrendarte el libro de su alma,
rejuvenece la vetusta Oda.
Antes que el numen tropicaI la excite
y pulse, al pie de su nativa palma,
la castellana cítara, repite:
—¡Oh madre España! Acógeme en tus brazos
y, al compás de mi cántico sonoro,
renueva el nudo de los viejos lazos;
que un anillo de oro hecho pedazos
ya no es anillo... ¡pero siempre es oro!


Keresztre feszitett
Eszményi küzdelem,
Féreggé szűkitett
Isteni végtelen,
Mélységbe omló fénybetűk,
Ihletre gyúló síri tűz,
Babér a mártírhomlokon:
Élet! Tevéled oly rokon.


Přívozník starý, němý, na své lodi
od břehu na břeh duše mrtvých vodí,
od věků k věkům, mlčky, beze slova
na přídě stojí chmurný kmet.
Tam, kde je chvilkou lidský život krátký,
tam, odkud nikdo nevrací se zpátky,
od věků k věkům vždy a stále znova
sám jediný se vrací zpět.


Nicht in der Freude Glanzverklärung,
Im wonnevollen Blütensaum,
Im Zauberlächeln der Gewährung,
Im sonnelichten Liebestraum, –


Wird nicht, durch des Schöpfers Güte,
Unser' Erde wunderbar
Zweige, Knospen, Blätter, Blühte,
Frucht und Saamen alle Jahr?
Thier und Menschen zu ernähren,
Muß die Erde stets gebähren.
Sie verjünget die Gestalt;
Alles wird, nur sie nicht, alt.


Hősi pálya, hősi pálya,
Gyöngy élet,
Szégyen rám, hogy számot veték
Tevéled,
Hogy letettem cserkoszorúd
Fejemről,
Elhajíték puskát, seprőt
Kezemből.


Auch Konfitüren und Mandeltorten,
Und Pfefferkuchen von allen Sorten.


Der habe Lust zu Würffeln vnd zu Karten,
Der zu dem Tantz, vnd der zum kühlen Wein,
Ich liebe nichts, als was in diesem Garten
Mein Drangsals-trost vnd KranckheitArtzt kan seyn,
Ihr grünen Bäume,
Du Blumen Zier,
Ihr Hauß der Reyme,
Ihr zwinget mir
Dieß Lied herfür.


Zrak nebes, čela jas, proud vlasů zlatých,
čar údů cudných nad poklady cením.
Mně v děk stud prodej vášní burným vřením!
Hlad děkuj i mzdě hanby z měšců klatých.


Ach, mein Rößgen ist verwelckt!
Wann ich etwas am Geruche,
An der Krafft und Schönheit suche,
Find ich nur ein dürres Blat,
Welches schlechte Reitzung hat,
Gleichwohl konte mein Verlangen
Gestern in derselben prangen,
Ach mein Rößgen ist verwelckt.


Ich geb es zu, ich habe laut geschrieen,
Ein rauhes Echo von geweihtern Tönen,
Und nur die gute Sache mag mich tragen!


Cenizas que aguardáis aquella trompa
para unir las especies desatadas
con que al Juicio final serán llamadas
las almas puras con gloriosa pompa,


Wer laut von diesem längst verlaßnen Turm
der Tannen Ringwald überrufen wollte,
und trüge, was er riefe, stärkster Sturm,
ihm ahnte, daß es nie ein Ziel errollte.
So einsam steigt der alte Bau empor;
er fühlte Fürsten einst auf seinen Stufen,
bis, dunkler Taten schauerlich verrufen,
sein stiller Reiz der Menschen Gunst verlor.


Detre a kezdője, vannak hozzá többen,
Hanem a szász Detre főfő cinkos ebben;
Igaz, hogy Walamir nem volt részes benne,
Távol országból jön gótok fejedelme.


Los árboles, rendidos, desfallecen,
entre las sombras su perfil se esfuma,
y en su alcoba de pétalos y pluma
las gotas del rocío se estremecen


Als aller schönheit schönste blum,
als aller tugend wahrer ruhm
o fürstin durch die welt vermehret,
Verschmähet doch nicht mein gedicht,
wan es mit eigner kunst schon nicht,
sondern mit euerm wert sich ehret.
Des leibs lieblöliche gestalt,
des schönen angesichts gewalt
kan ich hochschätzend wol betrachten:
Jedoch des himmels meisterstuck,
der seelen seligreichen schmuck
pfleg ich vil köstlicher zu achten:
Bekennen will ich allzeit gern,
daß torecht der und gar vermessen,
der einen oder andern stern
zu loben, darf die sonn vergessen.


Vždy výše mračny pronikám,
vždy víc se duch zplamení,
až dospěje k té výšině,
o níž nám zprávy není.


Vzduch zašedlý, v němž svitu světla není,
svou vlhkou rukou kmeny stromů smývá,
zem jednotvárnou píseň nudy zpívá
a zeje plným prázdnem zubožení.


Sometimes fresh names in politicks produce,
And factions yet unheard of introduce;
And if you dare attempt a thing so new,
Make to itself the flying squadron true.


Alle deine Herrlichkeit,
Deine Hochheit, deine Pracht,
Hast du schlecht ohn mich geacht.
Wolltest arm sein in der Zeit,
Gabst dich selbst in Hohn und Spott,
Mir zu helfen aus dem Kot.


Já oknem ven se dívám na ně,
na jejich mihot, jejich let,
co hlava zvolna klesla v dlaně,
celý čas zimy myslím zpět.


Křížem čelo svoje požehnavše
skály mizely, pak přišly lesy,
lidné kraje pak nás přivítaly,
my jsme byli navráceni žití.


¡Aleluya, aleluya,
aleluya, alma mía!
Que en un himno concluya
mi doliente elegía:
Ya me dijo: ¡Soy tuya!
Ya le dije: ¡Eres mía!
Y una voz encantada,
que de lejos venía,
me anunció la alborada,
me gritó: ¡Ya es de día!
Todo es luz y tibieza
lo que fue sombra fría;
se apagó la Tristeza,
se encendió la alegría.
Ya le dije: ¡Eres mía!
Ya me dijo: ¡Soy tuya!
—¡cuánto sol tiene el día!—
¡Aleluya, alma mía!


„Co pravíš? Za těch let, za čtyřiceti,
bez počtu jsem jich do pekla zklátil,
však se ještě nikdo zpátky nenavrátil! –
Slyš červe! jsi mladé heboučké pleti,
byl bys mi dobře, místo tuhé zvěři,
za malou pochoutku dnes na večeři,
ale pustím tě, nechám tebe jíti;
však ještě nikdo, co jich tu šlo koli,
neušel mojí sukovité holi!
Pustím tě, červe! ale to chci míti:
přisahej, že potom věrně mi povíš,
co v pekle uvidíš a čeho se dovíš.“


Le vent mystérieux suspendit son murmure ;


Nun aber stellt mit flüchtigem Sinn
Ein Jüngling vor der Holden sich hin,
Erbuhlt durch Lob und schmeichelnden Scherz
Sich ihr nichts Arges ahndendes Herz.


Dal mio felice ostel morte mi scazia,
speranza me abandona, e il ciel consente
coronar Franzia d'un sì nobil fiore.


senden ne uzak, ne uzak yollara baş vurmugönl


Wie eine Quelle, wenn die jugendliche


Volga il Manuzio e l'Amalteo lo stile,
e il Verità a l'idolo ch'è solo
perché nessuno esser gli può simile.


Co podemílá kořeny, cit deistický, vrozený, co víru naši ničí?
Tu odpověď je prostičká. Že sama boží rodička se chvět má před lupiči.
Kdo v dnešních časech nucen žít a zachoval si právní cit i praktičnosti špetku,
ten nejlépe ví, co to je, ten nejspíše ví, co to je, být přes noc bez majetku.
Toť přímé spění ve zkázu, krást s milostného obrazu, a přec jsou lotři tací!
V těch lidské srdce nebije, ti za perlové colier jí vrazí imitaci,
A čelenku a prsteny a řetěz divem svěcený jí prostě sejmou s plecí,
vše lotr taký vykoná a nejsvětější Madonna má jablonecké věci.
Duch lidu trpí nevinně a v hluchém přítmí svatyně on škodu cítí spolu.
Nuž žádný div se nestane? Co zbývá, drazí křesťané? jen volat o patrolu!


Una extraña convicción
de paraíso interior en equilibrio
auxilia tu caída, otorgándote alas de quietud.
Una luz de luna blanca
disipa tu abismo solitario y te mece
entre quimeras serenas
hacia un nuevo canto.
Con la noche y con el mar
revives tu regreso a la esperanza,
en alígero presente de eternales inocencias.
Hoy has vuelto a nacer a la luna sosegada
y al viento tibio de tu pureza renovada.


Édes komám, fütyül a szél, hallod-e?
Ázunk-fázunk, rongyban járunk, vallod-e?
Csizmánk sarkán farkas kullog,
Torkunk körül..........
Fütyül a szél, minden csontunk bejárja,
Mi vagyunk az Európa betyárja!
Édes komám, fütyül a szél, hallod-e?
Jobb volna egy meleg kuckó, vallod-e?
Csaplárosné meleg karja, jó bora,
Hadd pihenne a vad erdők kóbora...
Ordas már a sági erdő levele,
Kopasz ág int a kurucnak lefele,
Nyalka kuruc, még a hitet vallod-e?
Gyere inkább, kösd fel magad, hallod-e?
Hivogatnak, nyalka kuruc, gyere már...
Ordas ág közt vigyori szél fújkál,


Es meide wie das Feuer dich, der nicht brennen wil,
Wiewol das Feuer minder, dich aber noch so viel.


Così Beatrice a me, com'ïo scrivo;
poi si rivolse tutta disïante
a quella parte ove 'l mondo è più vivo.


Ich lasse die Eule rufen,
Das Licht geht hin und her;
Das Fenster, das ist dunkel,
Die Eule ruft nicht mehr.


Jak zvonů slavný hlas, – váš duch
spěj k vysokostem, kde dlí Bůh.


Ein Wäldchen sich erhebt,
Sproßt fröhlich himmelan,
Ob unser eins noch lebt,
Wenn einst die Axt daran?


Zier der Erden/ Lust des Lentzen/
Rose/ schöne Felder Kron 5
Blumen-Aug/ der Wälder Gläntzen/
Frülingsbotin/ Liebeslohn/
Deiner Blätter rohtes Blitzen
Lässet uns nicht bey dir sitzen.


In der wundervollen frischen Morgenluft
Hab ich meinen Felix innig lieb.
Aus den Wiesen strömt ein holder Blumenduft.
Und bisweilen macht ein Vogel »piep«.
Wolln wir uns nicht unter eine Hecke strecken
Und zur Unterhaltung eine Schnecke necken?
Bis zu neuen Taten uns der Kuckuck ruft,
Wenn zu tun uns noch was übrigblieb.


Tu che superba vai de tua beltade,
fèrmate, e de esser mansüeta impara,
ché spenta è qui quella belleza rara
che non vedrà, né mai vide, altra etade.


Und wie ich lauschend Aug' und Ohr
Geneigt zur Abgrundstiefe,
Da war mir's, als ob draus empor
Dumpf eine Stimme riefe:


五陵年少竞春晖
肥马银鞍白玉羁
何似松间煮新茗
更来花底覆残棋


Beültem már a Cháron csolnakába,
Pokolútra a vasszinű vizen,
S megadva várom, hogy hová viszen,
Milyen legalsó, mély pokol lakába.


氤氲水殿荡朝阳
夜涨桃花锦水香
珍鸟千行看不禁
自将金弹打鸳鸯


Mein Vaterland,
Deutschland!


Die Tante sprach: »Mein liebes Kind,
Sei nicht so, wie die andern sind!
Mich freut nicht, was ich sehe.
Nimm dir ein hübsches Mädchen nur
Mit voller, üppiger Figur;
Begib dich in die Ehe!«


لحظ يسبيك مقلده
ام سيف شاقك مغمده
وقوام زاه معتدل
يهتز به ام املده
رشأ لهلال نسبته
يجلو بالشعر تجعده
زوجي الشعر غزال خطا
تركي اللحظ منهده
فرد يتثنى عامله
ماض في الحال مجرده
اياك واسمر قامته
واحذر يرنو لك اسوده
ذو فرع ساد كتون دجا
يتجلى جل مسوده
عن فيه صحاح الدر روت
ما صح عنه مبرده
يمشي فيريك له كفلا
منه يتألم مقعده
ويكاد اذا ما رام على
عجل ليقوم فيقعده
واذا ما شد مناطقه
فيريك اللين تشدده
قاس بالوصل به ملل
بدنيه الصب فيبعده
امن الانصاف ابيت به
سهران الليل ويرقده
فالقلب يذوب عليه اسى
والصبر عصاه تجلده
لو اشكي ما بي منه إلى
صخر لتفتت جلمده
او هام به جبل لهوى
مما بالهجر يهدده
بابي افديه غزال خبا
يا للغزلان تشرده
عجبا في الحسن له رشأ
غنج والاسد تصيده
وعجيب كيف بصول رشا
بل اعجب منه تاسده
هو بدر الحي وغصن نقا
وغزال السرب وأغيده
فعلام عليه يعنفني
من عني راح يفنده
تبّا لعذول فيه طغى
بالعذل وزاد تمرده
ايظن بان اخشاه ولي
في الافق شهاب يرصده
مولى لعلاه البدر غدا
في التم يغار ويحسده
كهف تسعى الشعراء له
زمرا كالنمل وتقصده
فحديث نداه يداه غدت
لعطا ترويه وتسنده
هو بحرٌ الا ان حلا
وصفا للشارب مورده
انا مغترف من نائله
انا معترف لا اجحده
فاليك قواف مذ نظمت
رقص الياقوت منضده
لك من اوصا في احسنها
ولها من جودك اجوده
لا زال سرورك مكتملا
وصفا من عيشك ارغده
ما صاح هزار ربا طربا
وحلا في الروض تغرده


Küldjétek a szivemet holtan
Valakihez, nem tudom, kihez,
Akihez a legrosszabb voltam.


un piélago de vida No me acuses,
pues si oculto, mi brazo acuña algo,
es la muerte el abrazo de la nada»


Und dies sey fortan sein Beruf,
Wozu der Meister ihn erschuf.
Nur Euren wohlerfahren Dingen
Sey sein verschwieg'ner Mund geweiht,
Tief in Euch selber soll er dringen,
Daß Ihr vor Wollust Wunder schreit.
Der Blöden auch lüpf er die Zunge,
Selbst herzlos, doch mit Mitgefühl,
Bereite er mit seinem Schwunge
Des Lebens wonnevollstes Spiel.
Doch wie der Klang im Ohr vergehet,
Der mächtig tönend oft erschallt,
So lehre er, daß nicht bestehet,
Und daß der Steifste endlich fallt.


Nun in dieser Lüfte Kreise,
Den man Atmospära nennt,
Lebt auf wunderbare Weise
Alles, was man sieht und kennt.
Ausser ihr müst' alles sterben;
Alles würde schnell verderben,
Das sich nun durch sie erhält;
Sie ist bloß der Geist der Welt.


Durch der Schlachten Gewühl bist du stets sicher gewandelt,
Aus Skamanders Gewog tratst du gerettet hervor;
Als du der Jungfrau Hand empfingst im Tempel des Friedens,
Göttergleicher Achill! traf dich der tödliche Pfeil.


„Kolik mečů kováš?“ – „„Osm.““
„Tolik Rujevít jich třímá,
osm? v jeden mi je skovej,
málo, starý, strachu chovej,
velká jestiť zrady měra,
kolik mečů, tolikerá
pomsta v žhavém srdci dřímá.“


深村古木路三叉
路外溪流溪外沙
背水短篱花似雪
遥知不是四娘家


Ich wil sie wol erjagen,
Sprach vnsres Feindes Huet,
Ich wil den Raub wegtragen
Und kühlen meinen Muht.
Mein Schwerdt sol sie verderben,
Diß Volck sol plötzlich sterben.


Der Fürhang reist entzwey: Der grosse Tempel zittert!
Das Wunderwerck der Welt/ der Mittelpunct erschüttert.
Ja Ethna wütet auch/ speyt Flocken Fewer auß/
Die Todten hören es/ stehn auff und gehn herrauß/
Und zeigen Solyme/ daß Belial bezwungen/
Ermordet/ umbgebracht/ zubrochen und verschlungen.
Fahr fort Melpomene/ fahr fort zu trawren hier/
Und Titan decke zu der Wangen rothe Zier.


Hajrá, ha bírsz! Hadd nyögjön lenn a pálya.
Hadd búgjon a síp, főjjön a kazán!
Hadd fogyjon a mozdonynak tűzi fája!
A gőzcsapot hagyd könnyedén s lazán!


Aber, O der Eitelkeit,
Die diß arme Leben
Gleichwol nur so kurtze Zeit
Kläglich hat ümgeben!
Ist das Lied gleich noch so guht,
Läufts doch bald zum Ende;
Auch was sonst der Künstler thut,
Fleugt davon behende.


Reiche rasseln mit dem Wagen,
Fett vom Haber ist ihr Pferd;
Rasselt nur, daß ihr die Klagen
Eines armen Manns nicht hört.


Pak z hrobu vztýčil se a mluvil:
„To u nás, pane, neplatí;
mějte si srdcí třeba deset,
hrob hejřil je, vše utratí!“


No quiero pensar en invierno,
Lo siento como témpano
eterno de mis lamentos,
lucho para olvidarte
pero la daga se clava
más y más,
hasta que el injerto del metal,
haga surgir
La Flor De la Muerte.
Despierto de súbito
sudando de pavor me encuentro,
levanto la vista al cielo sonriendo,
todo fue un sueño
y a mi lado te encuentras
envuelta en los brazos
de mi amor.
Abro los ojos
Desmesuradamente,
muero al saber
que a mi lado
esta la señora muerte,
besando tu frente.


„Bláhový hošíku,
nezávidím Tobě,
ale rád pohlížím
u večerní době


عَلَّها تَجمَعُ بَعضَ المِزَق ِ


Schwarze Gondeln im Kanale
Schwankend, ohne Liederklang!
Shifferruf nur stöhnt bisweilen
Dumpf wie träger Unkensang.


Z naší studně, víte,
z té uprostřed dvora,
jinak neuleví
hlavička má chorá!“


Als wir uns küßten, war es Nacht. Wer hat es denn gesehn?
Ein kleiner Stern hat uns belauscht, den sahen wir nicht stehn.
Der Stern stieg zu dem Meer herab und sagt' es diesem an,
Das Meer verriet dem Ruder es, das Ruder seinem Mann;
Und ach des schwätzigen Verraths! so ist es nun geschehn,
Daß jeder Schiffer singt von dem, was keiner hat gesehn.


Dan würden alle weisen nicht
bald das gedicht,
das euch fuchsschwänzen wolt, verlachen?
wie dan euch schelten, wär auch kaum
ein weisers werk, dan einen baum,
der dürr und faul, noch fruchtbar wollen machen.


Én magam e csúfos bukásért
Vádolni nem fogom soha,
Ez volt az utolsó csalódás,
A szív utolsó mámora.
Egy percig újra fellángoltam,
Álom volt, balga, játszi fény;
Megtört egy kegyetlen játékon,
Leáldozott egy lány szivén...


že hedvábný mech kryl ty střechy,
že v odpoledních ve chvilkách
se v prašných cestách batolily
maličké děti v košilkách...


vaga beltade e pellegrino ingegno
la fan dubbiosa variar sentiero,
né scerner può da la menzogna il vero
e le par ch'ambiduo giungan a un segno.


الموت درس وعزرائيل ملقيه
والخلق شرح وذات الصدع ترويه
لولاه ما عرف المخلوق خالقه
فيا لمثله أستاذا نعاديه
وفسحة العمر أنفاس مقدرة
كأنما هي دين نحن نقضيه
والكون سفر ونحن أحرف فإذا
تتلى صحائفه فالدهر يطويه
وما المنايا سوى طور تقدمه
طور الحياة وما يدريك ما فيه
ما هذه الأرض إلا بعض من دثروا
قد استحال ترابا منه باليه
ومن يشاهد أجداث الألى سلفوا
يقول آخذه ما هي تعطيه
يفنى القديم ويأتي غيره عوضا
عنه إلى أجل لسنا نسميه
هذا هو الشأن في هذه الحياة فهل
فهمت ما أنت في دنياك لاقيه
الله أكبر ما منا سوى دنف
يهوى الحياة كأن الموت ناسيه
أليس من عبث الأقوال قول فتى
للغير عن طمع الله يبقيه
لولا المساواة في خطب المنون لما
هانت رزية من قمنا نعزيه
عاثت يد الموت في النوع اللطيف كما
عاثت يد اللص تشبيها بتشويه
فتقتني كل آن من نفائسنا
ما لا تضارعه جنات شاربه
كمن فقدنا بها كنز العفاف على
إثر أبيها فقيد العلم مبكيه
لاقت أباها ولم تجزع لفاجعة
فيه فلاقت سرورا في تلاقيه
بشرى لحظوتها في الحادث الأبوي
وإن تعاظم منها خطبنا فيه
إن قمت في القوم ترثيها فإنك قد
تبكي العفاف من الدنيا وترثيه
هي اللبيبة أخلاقا وتسمية
خوجية البيت بيت العلم مثريه
حليلة المصطفى أغا حفيد
وزير الحرب أول مؤتم بناديه
نقية العرض فردوس الفضائل را
موز الطهارة في أفلاك تنزيه
زكية النفس ذات اللطف معدنه
سلسلة المجد شبت في مبانيه
فريدة العصر في التقوى وأكرمنا
عند المهيمن أتقانا لباريه
كأنها ولسان الحال يذكرها
بالفضل زهراؤنا من غير تشبيه
ما خلفت ولدا لليتم يندبها
إلا صغيرا لها كانت تربيه
تحنو عليه حنو الأم كافأها
عنه الإله كما كانت تكافيه
أبقته للبعل تذكارا يؤانسه
وحسبها فيه ذكرى أن يواسيه
لهفي عليها وإن كانت منعمة
في الخلد ضاق فؤادي عن تأسيّه
ما كاد يبلغ منعاها مسامعنا
حتى جرى الدمع منا في مجاريه
وشارك الأهل في خطب ألم بهم
أهل البلاد وعزى الفضل ناعيه
داروا جميعا حوالي نعشها حلقا
كهالة البدر دارت في دياجيه
وامتدت القوم أسماطا تشيعها
والذكر يرفع أصواتا لصاغيه
ويمموا الجامع الزيتونة العلوي
حيث الصلاة عليها في معاليه
واستأنفوا السير من بعد الصلاة إلى
حيث المقر الذي يزكو بأهليه
سارت إلى جبل الجلاز يتبعها
جم غفير من الأعيان راقيه
إذ اصبحت جارة فيه لوالدها
جنبا لجنب يحاديها تحاذيه
فقال في ذاك مأسوفا مؤرخا
رزم أبيك تلاه اليوم ثانيه


Et le mortifié sans pair que la Foi mène,
Saignant de pénitence et blanc d’extase, chez
Les peuples et les saints, qui, tous sens détachés,
Fit de la Pauvreté son épouse et sa reine,


Szerették pajtási, ha bús volt is néha,
Mert máskép mindig kész volt nála a tréfa;
S hol kvártélyba szállott,
Három-négy nap múlva, midőn elbucsúzott:
Már megsiratták ott!


I have forgotten the taste
Of faith, and ache for praye
My heart is a garden laid wast
O thy hand on my hair
Like a mother's hand let rest
And let me die with it there!


莲叶抽芳际
榴房结子初
长年斗百草
旧俗祭三闾


Den Heldenruhm, den sie zu spät jetzt achten,
Des deutschen Namens in den lichten Zeiten,
Als Rittermut der Andacht sich verbunden;


春暮郊行溪日斜
隔林烟火是田家
相逢尽说耕桑计
那有闲人扫落花


三月风光不贷人
千红百紫已成尘
牡丹底事开偏晚
本自无心独占春


Bellezza et Honestà che la colora,
perfettamente in altra mai non viste,
furon cagion dell'alto et nuovo effetto;


Bien podría sentirme en todas las miradas
y saberme pequeño.
Diminuta la luz náutica
perdida en alta mar y noches ebrias de tormenta.
Imperceptible llanto de la hormiga
en el túnel de la rosa olvidada.
Gota de agua o calcinada lágrima
en la hoguera en que arden
los júbilos y canciones del mundo.
Imposible creer que en la hora más pura de las cavilaciones
no haya el soplo de un trino
o la burbuja de una llama en nuestra vida,
para clamar al Dios que nos tienda la mano
y disipe, con trompetas de ángeles no soñados,
las sombras y el dolor de la tierra.


Ist dieses nun der Lohn vor so viel schöne Proben,
Die deine Wißenschaft und deine Sorgfalt loben,
Die manchem Podalir die Cur vergnügt gemacht?
Ist dies die Danckbarkeit der großen Meditrine,
Zu deren Dienst und Ruhm dein Fleiß nach Art der Biene
Gesammlet und geschwizt und bey der Glut gewacht?


死以子托友
病将身付医
友今多市道
医或似屠儿


Szivem, szivem! te bútalan,
Mivé levél?
Haj, ifju bár, kéj és öröm
Benned nem él!
Csak egy leány, csak egy haza
Volt e kebel szent birtoka.


Oh me, Amor, perché nel primo passo
non mi feristi sì ch'io fossi morto?
Perché non dipartisti da me, lasso,
lo spirito angoscioso che io porto,
per ciò che d'alto mi veggio ora in basso?
Non è, Amore, al mio dolor conforto
fuor che 'l morir, trovandomi partuto
da quei begli occhi ov'io t'ho già veduto.


Bragance on l’connaît c’t’oiseau-là,
Faut-il qu’son orgueil soye profonde !
Pour s’ét’ foutu… un nom comm’ça.
Peut donc pas s’app'ler comm’tout l’monde ?
Pourquoi qu’il nag’ dans les millions
Quand nous aut’ nous sont dans la dèche ?
Faut qu’on l’expulse aussi… mais non,
Il est en Espagne, y a pas mèche !


dal pigro gielo et dal tempo aspro et rio,
che dura quanto il tuo viso s'asconde,
difendi or l'onorata et sagra fronde,
ove tu prima, et poi fu' invescato io;


أرسلت بعدكم بجهدٍ نحوكم
جبناً فيا خجلي ويا جهلي
وبخلت عن مفروض حقكُم
فجمعت بين الجبن والخل


阿姊能搴杨柳枝
同心为带结丝丝
生来独有侬多智
闲解连环人不知


O! du lohnst die stille Bitte
Noch mit innigem Genuß,
Leitest noch des Pilgers Tritte
Zu der Freude Götterkuß;
Mit der Balsamtropfe kühlen
Hoffnungen die Wunde doch,
Süße Täuschungen umspielen
Doch die dürren Pfade noch.


蟋蟀乱秋草
故园风露深
何因不归去
坐使百忧侵


Publicado no livro Poemas Concebidos sem Pecado (1937)
In: BARROS, Manoel d Gramática expositiva do chão: poesia quase tod Intro Berta Waldma I Pot Rio de Janeiro: Civilização Brasileira, 199


Es zittert die alte Linde
Und klaget der Wind so schwer,
Das macht, das macht die Sünde –
Ich wollt, ich läg im Meer!


Teď vám listy krásnějšími hrají barvami
než-li samo jaro. My však od vás jdem.
V dálce silnější nás vůně než-li vaše spije, omámí.
Zapomenem na všechno, co leží za námi.
Z cesty své se ani na krok neuhnem a neuhnem.


Ezekre most nem jó idő jár;
Az ördögnek sem köllenek.
Hűtlen s ledérnek áll a vásár.
Ódondásznál penészlenek
A Heloizek, Abelárok;
Tündöklenek a csapodárok.
Szegény Toggenburg lovagon
Nevetnek utcán, színpadon.


Amor, deh move il stral, che in ocio siede,
accuto più che mai contro a costei
che 'l tuo bel nome e la mia vita adumbra:


Der Stumme stummt und mummt/ indem sich stämmt die Stimme
Der Dumme munkt und mukkt mit halbem Zahngebrümme:
Bey jenem mummt der Mund/ dem ist der Muht ein Mämm.
Doch Mämme/ Stumm und Dumm stummt 2 keines in dem M.


役民如犬马
国破作降俘
往往湖中石
宣和艮岳无


Te vén törzsökfa,
Mért nem emésztett az tűz,
Mikor még voltál nyál fűz?
Repet. A, A, A.
Te vén törzsökfa.


Es war kein Spaß. Was kreucht und fleucht
Zusammen zu bringen, es war nicht leicht.
Und der Noah wurde hitzig
Und sprach zum Herrn fürwitzig:


zem kde miluje, co nadzemského,
v božskosti své čistém nádechu:
tamť dlí láska z chrámu nebeského.


Soud veřejnosti s pravdou jdou vždy spolu jak pes a kočka,
hřbet zježený a zuby ostré jako drak – pes a kočka.
Nech projít čas, a svorně, vedle sebe uvidíš,
jak leží klidně v slunci, mhouří zpitý zrak pes a kočka.


Nur meine Sehnsucht ragt dir bis ans Kinn
und steht vor dir wie aller Engel größter:
ein fremder, bleicher und noch unerlöster,
und hält dir seine Flügel hin.


Cestu konám, měst a silnic hluky
Lásku dusím, Muzu zaháním,
Smíchem ve dne, v noci hněváním
(Žluči skoupá!) krotím sardce muky;


Župy, župy, župy, okolo chalupy,
Hudba hlaholí v celém okolí!


A v chrámě svém, pse pustá,
jsi kališníky pral
a pro hostii ústa
jim roubem otvíral.


Der Mann muß seine Frau ernähren,
Die Kinder, und das Hausgesind.
Er dient der Welt mit weisen Lehren,
So, wie sie vorgeschrieben sind.
Das Weib darf seinen Witz nicht zeigen:
Die Vorsicht hat es ausgedacht,
Es soll in der Gemeine schweigen;
Sonst würdet ihr oft ausgelacht.


竹林陈迹已无稽
作者千年复有谁
榾柮炉边不安坐
天寒日暮欲何之


¿Qué estrella saturnal, tirana hermosa,
se opuso, en vez de Venus, a la luna,
que me respondes grave e importuna,
siendo con todos fácil y amorosa?


Szemeimet nyitva tartod,
Alunni éjjel sem hagyod,
Erőmben úgy elfogyék,
Hogy egy szót sem szólhaték.
Gondolám az régi időt,
És forgatám szemem előtt
Az elmúlt esztendőket,
Hányám és vetém őket.


Auf, Dordrecht, Dordrecht auf, von dem im Vorspil ging,
Was Kurtz ins Wesen geht!
Als Gog und Magogs halb, Gottpreis! sich nun anfing,
Ist, das der Löw aufsteht.
Der in und aus dem Wald, als Petrus brüllte ding,
Und Christus Reich erhöht:
Der falsche Petrus wird darüber noch verseet.


Schlichter Mann der stillen Größe, fast erschreckt von all' den Ehren,
Heil'ge Flammen, die als Priester du entzündet, laß gewähren!
Ja, mir ahnt, du freust dich ihrer; nicht weil Ehren du erfahren,
Doch weil deines Volks Erglühen gilt dem Guten, Schönen, Wahren.


Eine dicke Tigerschlange liegt
müde um mein Herz geringelt
ihre satten Augen thun sich zu.
Einmal züngelt
ihre dünne Zunge noch. Sie schläft ...
Lebe wohl, mein blutend Täubchen Du.


蚬酒三钟一曲歌
江边长袖舞婆娑
如今歌舞人何处
惭愧春铛蚬子多


闻道宫中新凿池
多种芙蓉杨柳枝
近水芙蓉藏白鸟
当窗杨柳著黄鹂


Hoch singen kühn wir dem Tyrann:
Fluch – jedem Freiheitsfeind,
Und Segen jedem Biedermann
Und jedem Menschenfreund.


L'acquila prima avea bianche le piume,
Ché candida dal celo era mandata;
Ma poi che Troia fie' de pianti un fiume,
Ne la crudele e misera giornata
Quando fu morto Ettorre, il suo gran lume,
La lieta insegna allor fu tramutata:
Per somigliarse a sua scura fortuna,
L'acquila bianca travestirno a bruna.


Freund! also klagte, redend mit Apollen,
Die Muse heimlich meinen Gram.
Im trüben Auge, aus der vollen
Argwöhnisch denkenden umwölkten Seele, kam
Kein heitrer Blick auf eine Reihe,
Die um mich saß. O! wann selbst Thyrsis, meine Wahl,
Mein Wunsch, und mein Gesang, wann er selbst dazumahl
Gekommen wär mit dir, wenn du und er mir neue
Versicherung der Freundschaft vorgesagt;
So hätte doch mein Auge noch geklagt.


The brave, wise, honest man, and only he:
All else are slaves alike, the world around,
Kings on the throne, and beggars on the ground:
He, sir, is proof to grandeur, pride, or pelf,
And (greater still) is master of himself:
Not to-and-fro by fears and factions hurl'd,
But loose to all the interests of the world:
And while that world turns round, entire and whole,
He keeps the sacred tenor of his soul;
In every turn of fortune still the same,
As gold unchang'd, or brighter from the flame:
Collected in himself, with godlike pride,
He sees the darts of envy glance aside;
And, fix'd like Atlas, while the tempests blow,
Smiles at the idle storms that roar below.
One such you know, a layman, to your shame,
And yet the honour of your blood and name.
If you can such a character maintain,
You too are free, and I'm your slave again.


Die Lippen tun mir Feuer schlagen,
Und können nur noch: Küss' mich! sagen.«


a los cuales, si Amor en sus amores
quiere jamás negar demanda honesta,
ruego, si bien el don tan bajo cuesta,
pueda este olmo gozar de mis sudores.


objeli jsme na komoních
kraje, rozhledli se po nich,
opatrně zkoumajíce,
země nitro, země líce.
Krásná zem to! Umru touhou,
jestli chcete táhnout dále.
Na stařičké, sivé skále
ujme hloh se, nebo kvítí
do podušek mechu býlí
unavenou hlavu chýlí.


Am Eise hängen sich die Toten fest,
Und Haufen Sterbende verröcheln stöhnend.
Verschwunden ist des Schiffstitanen Rest.
Das Wasser rauscht an jener Stelle tönend,
Und nur der Tod hält noch ein wildes Fest.


A ti que me reprochas el arcano
sentido del amor que va en mi verso
fúlgido y hondo, lúgubre y arcano,
te hablo en la triste vanidad del verso:
tú en la muerte rendido, yo en la muerte,
ni un grito apenas del afán del mundo
podrá hallar eco en la oquedad vacía.
El polvo reina —EL POLVO, EL IRACUNDO!—
Alegría! Alegría! Alegría!


Vom Lob getragen und vom Ruhm beschienen,
Fandst du dich selbst zu arm für solchen Wert,
Und ehrlich, so viel Beifall zu verdienen,
Hast später Bildung du dich zugekehrt.


Nem akarod?
Te vagy az én szent bolondságom
S én meghalok.


Andaba yo cual suele el delincuente,
que se le antoja vara de justicia
cualquier rumor, que a las espaldas siente.


L'est la nuit aux baisers, mignonne !
Viens ! tu seras ma compagnonne,
Allons-nous-en par les sentiers ;


Lieblige Ton und Schall, wo hesch di Gang in de Lüfte?
Ziehsch mer öbben ins Dorf, und chunnsch ans Meielis Fenster,
weck mer's lisli uf: »Es loßt di der Heinerli grüße.«
Frogt's mi früeih, so läugni's. Doch werde mi d'Auge verrote.


Ne' tempi delle triegue egli uccellava,
falcon, gerfalchi ed aquile tenendo,
e tal fiata con li can cacciava,
orsi, cinghiari e gran lion seguendo,
li piccioli animal tutti spregiava;
ed a' suoi tempi Criseida vedendo,
si rifaceva grazioso e bello,
come falcon ch'uscisse di cappello.


pero mejor le fuera no engañarme,
pues si me sale falsa su fianza
he de pagar la deuda con matarme


Déja, me tirant par l'oreille,
L'ambition hâte mes pas,
Et mon riche habit me conseille
D'apprendre à m'incliner bien bas.
Déja l'on me fait politesse,
Déja l'on m'attend au retour.
Je vais saluer une altesse,
Et je porte un habit de cour.


Es reizt, es quält, es schlüpft, es schmiegt
Sich zwischen Edelknecht und Maid,
Bis sich das Paar in Armen liegt
Zu früher Lust, zu Tod und Leid . . .


Örök rejtélyű érzés, szerelem!
Te nagy folyó, mely egyszer szemetet,
Máskor virágot hordasz vizeden,
S mind egy helyről: az emberek szivéből.
Oh szerelem, te végtelen óceán,
Melynek határát még nem látta senki,
S melynek le nem szállt fenekére senki.
Ott állsz te, óriások óriása,
Mesés nagyságban... hogyha nyugoszol,
Meglátja széles tükrödben magát a
Határtalan menny minden csillaga;
S ha háborogsz: fölszíneden csatáznak
Az alvilágnak minden szörnyei.
Mindenható erő vagy, szerelem!
Mindenható vagy... angyallá az embert,
Az angyalt ördöggé, az ördögöt
Emberré könnyen átváltoztatod... - -


煎得鸾胶续断弦
玉台新镜更团圆
刘晨合有神仙分
寻着桃源洞里天


Ein Christ erfreuet sich in Leiden, Kreuz und Pein;
So kann ja Freud und Leid gar wohl beisammen sein.


Der General von Radowitz
Flieht aus geträumten Lagern
Und folgt als ausgelöschter Blitz
Dem Donner: Herrn von Gagern.


Und als auf ihn Verdacht gefaßt
Der Festung Kommandant,
Ließ er ihn hin ins Zimmer stehn,
Von Leuten ihn beim Licht besehn,
Die ihn sonst wohl gekannt.


Por débil y pequeña,
oh flor de paraíso,
cabías en el vértice
del corazón en fiesta que te quiso.
Salíamos al campo
y tu cuerpo minúsculo
se destacaba airoso
en la grana y el oro del crepúsculo.
¡Oh noches enlunadas
oh provinciana orquesta,
oh, tu alma piadosa!
¡Oh mi incansable corazón en fiesta!
Y una noche moriste
con la paz de un lamento
que se va con la brisa
al brocado ideal del firmamento.
Se derramó tu espíritu
cual vaso de ambrosía,
y en tu mano difunta
puso mi amor una azucena pía.
Sorda estás para siempre,
el recuerdo me abrasa
y al tocar en la puerta
turba el ruido el silencio de la casa.
¡Oh ilusión fallecida
en abril! ¡Oh alma presta
a todos los ensueños
del incansable corazón en fiesta!


Ja wenn ich erst kann verdienen,
Unter deinem Dach zu ruhn,
Ist der Morgen schon erschienen
Andres bleibt mir noch zu tun.


„Tak, Janko! – udeř v cimbál ještě jednou,
nechť hoši kolem ohně sobě ssednou,
ty vypravuj nějakou pověsť krásnou,
by letěl čas, než naše ohně zhasnou!“


Acaso, qual se rogos a obrigaram,
A face Délia descobriu serena,
Primeiro os altos montes se mostraram,
Logo a Cidade envolta em sangue, e pena,
Entre os que valorosos acabaram,
Como daquele Império a sorte ordena,
Conhece Glaura o já perdido esposo,
Exemplo de valor pouco ditoso.


Fröhlich erlöst aus trübem Winterschrecken
Frohlockt die Zeit in mailichem Gefühle;
Die Lider spielen mit der sanften Kühle,
Wie Rosenblätter Sonnentropfen lecken;


أَيُّها الواقِفُ اِعتِباراً بِقَبري
إِسمَع فيهِ قَولَ عَظمٍ رَمِيمِ
أَودَعوني بَطنَ الضَّريحِ وَخافوا
مِن ذُنوبٍ كُلومُها بِأَديمي
قُلتُ لا تَجزَعوا عَلَيَّ فَإِنّي
حَسَنُ الظَّنِّ بِالرَؤوفِ الرَّحيمِ
وَدَعُوني بِما اِكتَسَبتُ رَهيناً
غَلِقَ الرَّهنُ عِندَ مَولىً كَريمِ


Tak jsme se krásně rozešli,
jak jen se rozjíť mohou
nejblaženější duše dvě
nebeskou pod oblohou.


¡Cuántas veces sabiendo
que eras tú, yo caía
en tu misma sonrisa,
mar abierta, mar plana,
estival, pez, sacando
tus palabras conmigo!
¡Qué nadar! Tú no sabes
que ese mar tan arriba
es ya cielo, y que el aire
me sostiene tan líquido,
tan cristal, que yo en él
por tus ojos tan verdes
afilado me pierdo.
¡Qué nadar! Algas, vivas
indecisas miradas.
¡Agua mía, si helada,
aguzándome siempre!
¿No te clavo? ¿No sientes
que un trayecto, una herida
—¡qué lanzada!— en tu pecho,
agua verde, te dejo?
Con justeza te hiendo,
agua suya, y palpitas,
en tu pecho, mar grande,
en tu carne clavado.
Sin sangrar. Las espumas
te resbalan, qué piel,
qué agonía, y me guardas
en tu inmenso destino,
oh pasión, oh mar cárdeno.
Surto. Cesa tu aliento,
desfalleces, mar último,
y te olvidas de todo
para ser, sólo estar.
¡Y qué muerto! Tu verde
tan profundo, reposa
hasta el lento horizonte,
que te cierra parado.
En la orilla te miro,
oh cadáver, mar mío,
y te peso despacio
en tu carne, y mis labios
alzo fríos y secos.


Trueca la acción; y del contrario huyendo,
sigue su amada fugitiva, y cede
ambas victorias al Amor y a Marte


Ma constretto a la fin da te mandarte
quel tuo bel simulacro, un troppo affecto
basciandolo il macchiò, non colpa d'arte.


В совести искал я долго обвиненья,
Горестное сердце вопрошал довольно —
Чисты мои мысли, чисты побужденья,
А на свете жить мне тяжело и больнКаждый звук случайный я ловлю пытливо,
Песня ли раздастся на селе далеком,
Ветер ли всколышет золотую ниву —
Каждый звук неясным мне звучит упрекоЗалегло глубоко смутное сомненье,
И душа собою вечно недовольна:
Нет ей приговора, нет ей примиренья,
И на свете жить мне тяжело и больно!
Согласить я силюсь, что несогласимо,
Но напрасно разум бьется и хлопочет,
Горестная чаша не проходит мимо,
Ни к устам зовущим низойти не хочет!


Parce que vous fouillez le ventre de la Femme
Vous craignez d’elle encore une convulsion
Qui crie, asphyxiant votre nichée infâme
Sur sa poitrine, en une horrible pression.


Die Republik, die Republik!
Wer redet von Entzweien?
Was Völkerhaß! Die Republik!
Als Freie, jochlos das Genick,
So treten wir zu Freien!
Die Republik, die Republik!
Vive la République !


أَنا فيما أَنا فيهِ
وَعَذولي يَتَعَتَّب
أَنا لا أُصغي لِما قا
لَ فَيَرضى أَو فَيَغضَب
وَلَقَد أُصغي وَلَكِن
أَسمَعُ العَذلَ فَأَطرَب
جَهِلَ العاذِلُ أَمري
أَنا بِالعاذِلِ أَلعَب
يا حَبيبي وَنَديمي
وَاللَيالي تَتَقَلَّب
هاتِ فيما نَحنُ فيهِ
وَدَعِ العاذِلَ يَتعَب


uraltes Wehn vom Meer


Wir trinken, kühl umschattet,
Den Rebensaft;
Und Seel' an Seele gattet
Magnetenkraft!
Rundum, wie Klett' an Klette,
Schlingt fest die Zauberkette!
Ach unterm Mond ist mancherlei,
Wovon nichts träumt die Träumerei
Filosofei!


Ty sobě sám jsi od pravěku vznícen,
nebeský ohni! Jako pohan prvý
já zbožně klečím, před tebou v prach sřícen.


Dumpf tönt der Schall, da wiederkehrt die Flut,
Den Kai entlang. Der Stadtnacht Spülicht treibt
Wie eine weiße Haut im Strom und reibt
Sich an dem Dampfer, der im Docke ruht.


Ach! Verlassen sind wir; und ihr nur
Nehmet noch Anteil an uns, ihr teuren
Vaterländ'schen Spione und du, o
Repräsentant der preuß'schen Nation, du
Hehrer, gewaltiger Graf, du
Henckel von Donnersmarck!!« –


Habicht wird zum blutigen Schild,
Unter ihm die arme Taube,
Aber der Falke steiget zum Wild
Über des Wappens geharnischte Haube,
Und der Falke wird zum Schwerte
Das sich flammend abwärts kehrt,
Daß der Traum erfüllet werde,
Nieder in dein Herzschild fährt!


S novým rokem je jak s bytem,
do něhož se stěhujem;
s ostýchavým díme citem:
„Co nás asi čeká v něm?“


三雄战争海水赤
欲揽英豪扶紫极
南阳唤起卧龙人
至今草木生颜色


O besinnt euch auf die Güte,
Auf die ew'ge, ew'ge Tugend,
Die herab uns sprang, den Sündern,
Von des Gottessohnes Blute.


Wir hören deinen Zorn und Grimm:
Du aber merk' auf unsre Stimm'
Und hilf, so bald die Wassersnoht
Uns dräuet den so nahen Tod.


e 'ndovinossi, ch'era scozzonato
e le malizie conosce di Gano,
che questo traditor ne va affilato,
per far qualche trattato, a Montalbano;
ed ha tanto il cammin sollecitato
che costor raggiugneva in un gran piano,
e domandò chi sia questa brigata,
e chi sia il capitan di tale armata,


Antes verá el bergante el almohaza
encima de las ancas del caballo,
no cantar seguidillas el lacayo,
y andar por las raciones siempre a caza;


dieses Alles, Alles das
tu ich hier ohn' Unterlaß
auf Gesundheit meines Herzen.


Sorgen, das sind schlimme Gäste,
Kleben zähe, sitzen feste.
Mußt ihnen nur hurtig den Rücken drehn;
Wenn sie dich bei der Arbeit sehn,
Bleibt ihnen nichts übrig, als weiter zu gehn.


Ein Dichter, rund und feist bei Leibe,
Mit einem Antlitz, lang wie breit,
Und glänzend, wie des Vollmonds Scheibe,
Sprach einst von seiner Dürftigkeit,
Und schimpfte brav auf teure Zeit.


Rád nechám po dne vedru,
únavě
Noc kolem kráčet plání
k doubravě.


Letí tedy, letí ďábel
z černých pekla bran,
obletuje milou zemi
ze všech možných stran;
hledá, hledá, neb toť jisto,
nehodí se každé místo
pro pekelný stan.


Ya del mar los vecinos por su arena
confusos buscan con turbado modo,
seguro albergue en la morada oscura.


二难名下十年馀
诸从新题似子虚
不是名家高唱和
几翻灯下阻归欤


Und locker wurden Röschens Zähne.
Kein Freier stellte sich mehr ein.
Und schließlich kriegt sie gar Migräne,
Und die pflegt dauerhaft zu sein.


Yo bien pensaba, cuando el desdén justo
refrió en duro hielo el fuego ardiente
del corazón, y con osada frente
se opuso contra Amor fiero y robusto,


Ten bílý sotva na čelo se sklání,
mám v srdci radost, mír a požehnání.


Es kommt ein Tag, der alles richtet;
Mein Heiland richtet, klagt mich an!
Der Feind, so mich und alle sichtet,
Hat doch mit allen nichts gethan,
Mit allen, welchen seine Liebe
Durch heilge Triebe
Die Eitelkeit verbittern kan.


بَرَزَ الثَعلَبُ يَوماً
في شِعارِ الواعِظينا
فَمَشى في الأَرضِ يَهذي
وَيَسُبُّ الماكِرينا
وَيَقولُ الحَمدُ لِل
هِ إِلَهِ العالَمينا
يا عِبادَ اللَهِ توبوا
فَهوَ كَهفُ التائِبينا
وَاِزهَدوا في الطَيرِ إِنَّ الـ
ـعَيشَ عَيشُ الزاهِدينا
وَاطلُبوا الديكَ يُؤَذِّن
لِصَلاةِ الصُبحِ فينا
فَأَتى الديكَ رَسولٌ
مِن إِمامِ الناسِكينا
عَرَضَ الأَمرَ عَلَيهِ
وَهوَ يَرجو أَن يَلينا
فَأَجابَ الديكُ عُذراً
يا أَضَلَّ المُهتَدينا
بَلِّغِ الثَعلَبَ عَنّي
عَن جدودي الصالِحينا
عَن ذَوي التيجانِ مِمَّن
دَخَلَ البَطنَ اللَعينا
أَنَّهُم قالوا وَخَيرُ ال
قَولِ قَولُ العارِفينا
مُخطِئٌ مَن ظَنَّ يَوماً
أَنَّ لِلثَعلَبِ دينا


Des Unglücks harten Schlag mit stillem Sinne dulden,
O Tochter ziemet deiner edlen Seele wohl!
Dich fordert Attila, er wird dir gern vergeben,
Als Königin begrüßen die Gesandten dich;
Geschenke schickt er dir, an Gold und an Geschmeide,
Und Friede giebt er mir um meiner Tochter Hand.


醒来拍手倚雕栏
啜茗哦诗子细看
纵有浅斟低唱者
个中清意不相干


bizim gönlümüzce iş değil, sâkher sabah çiyle


圣世谁将老钓台
傍人行止莫相猜
太平欲尽诗歌妙
须到山中静处来


Zem rovna rakvi pluje v mračen strži,
tu a tam hvězda jak hřeb zlatý drží
tmy příkrov nad ní. V srdci plno tísně,
vzduch vlhký, jakby plný dusné plísně.
Šer. Ticho. List v svém pádu nezašumí.
V té chvíli srdce vzpomínat si umí
a hořkost všecka, jež ho otrávila,
v něm překypí a starých bolů síla,
klam, ústrk, zhrdání a záští zloba,
škleb závisti, dne vedro, noci mdloba –
vše padá na ně jako krupobití,
až hvězd mdlý lesk se v jeho slzách třpytí.


Ein froher Abend, welchen der heitre Scherz
Der Freundschaft flügelt, oder das Deckelglas;
Ein Kuß auf deines Mädchens Wangen,
Oder auf ihren gehobnen Busen;


يا أَهلَ جُزرَةَ لا حِلمٌ فَيَنفَعُكُم
أَو تَنتَهُنَ فَيُنجي الخائِفَ الحَذَرُ
يا أَهلَ جُزرَةَ إِنّي قَد نَصَبتُ لَكُم
بِالمَنجَنيقِ وَلَمّا يُرسَلِ الحَجَرُ


Publicado no livro Lua Sonâmbula: poemas (1953) Poema integrante da série Poemas a Ismael Ner
In: MENEZES, Bruno d Obras completa Belém: Secretaria de Estado da Cultura, 199 1, 339-34 (Lendo o Pará, 14


Když milá v podvečer se na něm zastavila
a do hlubiny pod ním v klidném tichu zírá:
tu stříbrem chví se na něm každá malty žíla
a z mrtvých kvádrů zvoní píseň všehomíra.


Or sarà vendicato il mio parente,
or sarà vendicato Fieramonte
e Salincorno e tutta l'altra gente:
però chi fa vendetta con sue onte
al mio parere è matto veramente,
e spesso avvien che si batte la fronte.
Or pel consiglio di dama Clemenzia
del suo peccato ho fatto penitenzia;


Hinab in mich will ich nur immer denken,
Wo es so falsch, so irrig für mich denkt.
In mich hinab will meine Kraft ich senken,
Der andern nach, die sich dorthin gesenkt.
Es sind nicht graus'ge Tiefen zu ergründen,
So weit hinab wie vorher himmelan,
Und dennoch ist der Abgrund unsrer Sünden
Das grausig Tiefste, was es geben kann.


Repülj, szamár! Teneked építették
a cirkuszt! Rád kiváncsi a tömeg.
Míg ékes kantárod zörög a porban,
szegény szamár: téged megértenek...


بِهِ الميزانُ مَنصوبٌ
وَمِنهُ الحَوضُ مَورودُ
وَفيهِ السِدرُ مَخضودٌ
وَطَلحٌ ظَلَّ مَنضودُ


Laß itz mit süßen Weisen,
Herr Gott, du starker Held,
Mich deine Wunder preisen
Für alles in der Welt;
Dein Lob sol immerdar
In meinem Mund' erklingen,
Dir wil ich, Herr, lobsingen,
Der du hilfst aus Gefahr.
Wie sol ich dir vergelten,
Herr, solche Wunderthat,
Die deine Hand nicht selten
Im Meer' erwiesen hat?
Wie sol ich deine Treu'
Dir dankbar gnug bezahlen,
Der ich zu tausend malen
Dein Schuldner werd' aufs Neu?
Viel Angst hab' ich erfahren
Auf dem erzörnten Meer,
Das so viel stolze Baren
Warf grausamlich daher;
Ach Gott, das Schifflein floh
Erschrecklich schnell gen Himmel,
Drauf ward ein groß Getümmel,
Der wolt es so, der so.
Bald fiel das Schiff zu Grunde,
Bald sprang es wieder auf
Und hielt in einer Stunde
So manchen harten Lauf,
Daß wir den Trunknen gleich
Bald taumelten, bald fielen,
Ja, wurden durch dieß Wühlen
Wie Todte blaß und bleich.
Da must', Herr, unser Leben
Recht in der Grausamkeit
Des tiefen Abgrunds schweben,
Ja, machen sich bereit,
Zu fahren in ein Grab
Von Wasser, nicht von Erden,
Den Fischen da zu werden
Ein' angenehme Gab'.
Ach, wie das Täublein girret,
So winselt' ich im Schiff,
Ich lag doch gar verwirret,
Als uns der Sturm ergriff;
Um Trost war mir sehr bang',
Ich rief in solchem Grauen:
Das Land werd' ich nicht schauen
Hinfort mein Leben lang!
Doch, der du liebst das Leben,
Du Menschenhüter du,
Du hast nicht zugegeben,
Daß wir noch immerzu
Verlassen solten sein;
Du ließest Hülfe kommen,
Du hast uns aufgenommen
Durch deinen Schutz allein.
Das Brausen ward gestillet,
Die Wellen legten sich,
Der Himmel, der verhüllet
Gestanden jämmerlich,
Ward wiedrum hell und klar.
So hast du, Herr, das Leben
Mir gleichsam neu gegeben,
Das schier verloren war.
Dafür wil ich dich preisen,
So lang' ich leb' und bin;
Ich wil dir Dank erweisen,
Herr, nimm dieß Opfer hin!
Du bist mein stärkster Hort,
Drum sol dein Lob für allen
In meinem Mund' erschallen
Recht freudig hier und dort.


Lehce moři snášet bouři zděšenou,
ale mne, jak snésti lásku zrazenou?
Ach, ty blesky boží jsou tak divoké
a moře žalů mých je tak hluboké!–


Die Finsterniß gieng wieder vorbey,
Man sah den Strahl des Mondenlichts:
Was saht ihr, rief ich – – mit großem Geschrey
Antworteten sie taumelnd: Nichts!


En la noche dichosa
en secreto que naide me veýa,
ni yo mirava cosa
sin otra luz y guía
sino la que en el coraçón ardía.
Aquésta me guiava
más cierto que la luz de mediodía
adonde me esperava
quien yo bien me savía
en parte donde naide parecía.
¡O noche, que guiaste!
¡O noche amable más que la alborada!
¡oh noche que juntaste
amado con amada,
amada en el amado transformada!
En mi pecho florido,
que entero para él solo se guardaba
allí quedó dormido
y yo le regalaba
y el ventalle de cedros ayre daba.
El ayre de la almena
quando yo sus cavellos esparcía
con su mano serena
en mi cuello hería
y todos mis sentidos suspendía.
Quedéme y olbidéme
el rostro recliné sobre el amado;
cessó todo, y dexéme
dexando mi cuydado
entre las açucenas olbidado.


Die blassen Lippen schaudern vor dem Wein,
Es tritt ein Weißgewandeter herein,
Der eine Maske mit dem Sterbezug
Und einen frischgepflückten Lorbeer trug.


للَه أحبابنا بالأبرق العلم
وبالرسوم وبالأطلال من أضم
وبالنجود وبالأغوار من كثب
وبالخيام التي فيها شفا سقمي
وبالأجارع والبطحاء من سكن
وساكن ونزيل سوى ذي سلم
وبالمعالم والأعلام من بلد
هي البلاد لنا من سالف الأمم
وبالمآثر والآثار من حرم
سقاه منسجم في إثر منسجم
يحيا بهم من دنا منهم ومن بعدت
دياره من أناسي ومن نعم
والكل جار لبيت اللَه خالقنا
تهوى إليه قلوب العرب والحكم
ومقعد الوفود للَه تقصده
مشياً وفوق متون الأينق الرسم
يا صاحبي هل ترى الأيام تسعدني
بعودة بعد مس الضعف والهرم
هيهات هيهات طال العهد وانتزح
ت عنا المنازل والهفى وواندمي
وفاتني زمن الإمكان في كسل
وغفلة والرجا في اللَه معتصم
والحكم للَه ذي العرش العظيم وذي
الأمر المطاع تعالى بارئ النسم
وفي ارضا بقضاء اللَه سيدنا
الخير للعبد والأرزاق بالقسم
فتسأل اللَه توفيقاً لطاعته
وشكره فهو أهل الفضل والكرم
والختم عند حضور الموت قابضنا
بالخير والبر والغفران للمم
ثم الصلاة على الهادي وعترته
محمد ما سرى برق على الخيم
وما تغنت حمام الأيك في سحر
وانهلت السحب بالأمطار والديم


Alba mia vaga, la mia stanca vita
da voi si parte e 'l gran destre ardente
resta 'n voi tutto e, misero e dolente,
lascia ogni seggio e l'anima smarrita.


Prestai a un, di ciò molto mi pento,
un libro e, quando e' l'ebbe assai tenuto,
ed e' provò che me l'avea renduto,
di che di ciò mi convien star contento.


声名赫赫在穷塞
眉宇堂堂真丈夫
腰剑臂弓轻赴敌
无人不伏魏黄须


Laß mich bestellen wol mein Haus,
Mein Gut den meinen theilen aus,
Versorgt sie hinterlassen,
Vorsorgen auch üm eine Klaus,
Den Leib ins Grab zufassen.


Kezében megtörik az ostya.
Az arca ólomszürke már.
(Szétzilált ágyán Mária töpreng:
Merre jár, jaj, merre jár?)


Erst erschrack ich, sagt im, ich wer
irr worden und im holz benacht.
er sprach: du schalk, du hast verlacht
uns, diß ellende wütent her.
da schwur ich im bei treu und er,
ich het mit in gehabt erbarmen,
sprach: aus was ursach, o ir armen,
müst ir mit solcher ungestüm
bei nächtlicher weil ziehen üm?
er sprach: wir suchen weit und breit
die waren strengen grechtigkeit.
etlich sagen, sie sei vor jarn
wider gen himel aufgefarn,
ander sagn, sie sei wider kommen,
doch sei ir aller gwalt genommen,
die dritten sagn, sie sei gefangen.
nun hab wir in der welt durchgangen
stet, merk, dörfer und die baufelder,
gebirg, klingen und wüste welder,
noch könn wirs nirgent kommen an.
ich sprach: was wölt ir bei ir tan?
da wolt wir unser not ir klagen,
das man uns kleine dieb tut plagen,
iederman auf uns zeigt und pfeift
und henkt uns, wo man uns ergreift;
die großen hat man wert und lieb.
ich fragt: wer sein die großen dieb?
tu mir die sach lautrer erklärn.
er sprach: die lant und leut beschwern
als rauber, lantzwinger, finanzer,
aufsetzmacher und alefanzer,
die fürkaufer und wucherer,
die warfelscher und trügener,
falsch juristen und rechtverkerer,
simoneier und falsche lerer
und ander on zal gleich der sum,
die gen nur mit dem tausent umb,
bleiben darbei groß herren noch;
wir kleinen dieb zalen das gloch
und tun dem lant doch wenig schaden,
das doch ist überschwer beladen
mit solchen großen schweren dieben,
weil schier kein creatur ist blieben
von in unbeschwert in den tagen;
das wolt wir der grechtigkeit klagen,
nit unsern diebstal uns zu schenken,
sonder die großen zu uns henken;
denn würt es baß sten in der welt,
all ding wolfeil umb ringes gelt,
und möcht aufwachsen gmeiner nutz,
als denn würt folgen alles gutz,
die grechtigkeit künt unser klagen
billicher weis gar nit abschlagen,
sie müst üben ir straf und rach.
derhalben so leßt auch nit nach
zu suchen sie das wütent her,
und find wirs auf ert nimmermer,
so find wirs doch am jüngsten tag,
da sich niemant verbergen mag
vor der strengen gerechtigkeit,
welche hat gar kein underscheit
noch ansehen keiner person;
sie straft, wer unrecht hat geton.


Běla se jich zprvu bála,
utkvěloť jí v oku,
že ji zevšad prohlížejí,
ze předu i boku,
že ji slídí, každý zvláště,
všecky dohromady,
ale pozděj zvykla přece
na chodbách a všady.


A zas kráčí oba dále,
Jirka je však loudavý:
most a prkno nechtějí mu
pořád ještě do hlavy.


Máli zlato v zbytečnosti
S ním dost malou podobu?
S ním sem měla zlata dosti,
Bez něho mám chudobu.“


Seliges Jauchzen der Willis erklingt,
Weiter der Reigen schwingt.
Aus dem Arm der Feinen, Kleinen
Reißt mit zornig-wildem Weinen
Ihn ein düster-schönes Weib.
Hoch auf wogt der üppig-volle,
Leidenschaftlich-zärtlich-tolle,
Lustversengte, blasse Leib –
Und schon hat zu wilden Wonnen
Stürmisch ihn das Weib umsponnen.
Ächzen von Brust zu Brust,
Lallende Laute der Lust,
Jäh dann ein wüthender Schrei:
»Wer wagt sich herbei!
Mein ist er, mein,
Ganz allein!«


Mach uns alle muhe leicht!


Bin ich in dir, und du in mir dergleichen:
Wie kanst du mich, ich dich dann nicht erreichen.


»So lieb dir ist dein Leben,
Fahr zurück ans Land,
Den Schifflohn will ich geben
Mit der eignen Hand.«
Der Kaiser droht zu schlagen
Mit dem goldnen Stab,
Doch schnell zurückgetragen,
Ihn dem Schiffer gab.
Jetzt sah er wie die Feinde
Ihn am Ufer sehn,
An Freundes Busen weinte,
Wollte schier vergehn.


A bývají tam hosté věků všech,
a nejvzácnější, se mnou při hodech;
utírám prach jim, k nohám přisedám,
v síň velkých duší jejich nahlédám.


Doch du , o Dichter,
Bist nimmer der Richter!
Gebeut der fertigen Zungen,
Gebeut ihr Stand!
Dein Schwanenlied ist gesungen
Dem Vaterland.


لَقَد نَظَرَت عَنزٌ إِلى الجَزعِ نَظرَةً
إِلى مِثلِ مَوجِ المُفعَمِ المُتَلاطِمِ
إِلى حِميَرٍ إِذ وَجَّهوا مِن بِلادِهِم
تَضيقُ لَهُم لَأياً فُروجُ المَخارِمِ
رَأَت فَوقَ رَأسِ الكَلبِ شَخصاً بِكَفِّهِ
عَلى البُعدِ كِنفٌ أَو خَصيفَةَ لاحِمِ
فَكَذَّبَها سُكّانُ جَوٍّ فَصُبِّحوا
بِتِسعينَ أَلفاً كَالأُسودِ الضَراعِمِ
وَما كَذَبَت عَنزٌ وَلَكِن تَبَيَّنَت
كَما أَبصَرَتنا بِنتَ قَيسِ بنِ عاصِمِ


Die Nacht, die kam, war keine ungemeine;
so gehen hunderte vorbei.
Da schlafen Hunde und da liegen Steine.
Ach eine traurige, ach irgendeine,
die wartet, bis es wieder Morgen sei.


Inkább figyeld talán az irodalmat,
s ha erre jár nehány sunyi utas,
és meghallod, hogy engemet ugatnak,
légy szíves, és reájuk te ugass.


Odmísyti pravdy není lehce,
Které zakuklil nám drahný věk:
Pouhé obecný lid slyšet nechce,
Jak jest možno lidu přijít vděk?
Těžko jest se o příbězých přít,
Jež nám svěřil milý Hamršmid.
Skutek tento může za výstrahu
Sloužit k ostrachu všech kvapných vrahů.


Širák s škeblí vtlačím v skráň,
poutnickou hůl chopí dlaň,
tak jdu světem, trním, květem,
modlitba jen chví se retem.


Byl jeden král a ten se pestřil rád
a tenkrát také taškáři dva byli,
a můžete to z Andersena znát,
jak toho monarchu pak napálili.


Dalla qual risurgendo spezzò porte
del scuro Limbo, scarcerando quegli
che degni ritrovò per giusta sorte.


Verfolger sind offt unser eigne Brüder:
Sonst Feinde nicht der wahren Christusglider,
Di Uns mehr noth, als Feinde, fügen bei,
Vom Neid erregt, von Erstgeburt bezwungen!
Umhalset si, weil Uns dann trifft di rei,
Di Joseph hat mit David durchgedrungen.
Si meinen bös und ist umsunst,
Weil Gott verwandt ihr Spil und Kunst,
Das letzlich si zu unsern füssen fallen,
Weil ihre list mus offenbahr erschallen.


Наш отец — завоКрасная кепка — флаТолько завод позовет —
руку прочь, враг!
 Вперед, сыны стали!
 Рука, на приклад ляг!
 Громи, шаг, дали!
 Громче печать — шаг!
Наша мать — пашня,
Пашню нашу не тронь!
Стража наша страшная —
глаз, винтовок огон Вперед, дети ржи!
 Рука, на приклад ляг!
 Ногу ровней держи!
 Громче печать — шаг!
Армия — наша семьРавный в равном рядСегодня солдат я —
завтра полк вед За себя, за всех сто С неба не будет бла За себя, за всех в строй!
 Громче печать — шаг!
Коммуна, наш вождь,
велит нам: напролом!
Разольем пуль дождь,
разгремим орудий гро Если вождь зовет,
 рука, на винтовку ляг!
 Вперед, за взводом взвод!
 Громче печать — шаг!
Совет — наша властСами собой правиНа шею вовек не класть
рук барской орав Только кликнул совет —
 рука, на винтовку ляг!
 Шагами громи свет!
 Громче печать — шаг!
Наша родина — миПролетарии всех стран,
ваш щит — мы,
вооруженный ста Где б враг нѐ был,
 станем под красный фла Над нами мира неб Громче печать — шаг!
Будем, будем вездВ свете частей пятПятиконечной звезде —
во всех пяти сият Отступит назад вра Снова России всей
 рука, на плуг ляг!
 Снова, свободная, сей!
Отступит врага ногПыль, убегая, взовьеС танка слезь!
К станкам!
 Назад!
 К труд На заво


Vosso irmão e pregoeiro
Ordena, como sisudo,
Ao ilustre neto e herdeiro,
Que das ciências no estudo
Vai dar o passo primeiro.


Créeme, Juana, y llámate Juanilla;
mira que la mejor parte de España,
pudiendo Casta, se llamó Castilla.


A ku dvanácté ona denně
mu nese kousek oběda,
s nímž starý Louda na kameně
si pohodlně usedá.


Er sieht ihn! mit Entzücken
Drückt er ihn an die Brust;
Herauf von Jesu Blicken
Flimmt ihm des Himmels Lust.


Do výšin nelze těžkou hmotu vzíti,
hrst hlíny, ze které jsme kdysi vstali,
byť mocné páky od země ji rvaly,
k ní padá zpět, s ní za jedno se cítí.


Des Helden losgebundner Arm
Arbeitet fort zum Strand.
Tell springt und steht von Freyheit warm
(Das Schiff prellt weg) am Land!


Santa amistad en celebrar se emplea
del claro Elpino galardón glorioso,
merced justa de un rey que poderoso
su mérito y saber honrar desea.


Ich kehrt' aus engen Gassen
Mich durch das alte Tor ...
Waldpfade – wie verlassen!
Blauweiße Dünste schweben,
Und die Gedanken geben
Sich dem, was ich verlor ...


Publicado no livro Elixir do Pajé (1958)
In: GUIMARÃES, Bernard Elixir do paj A origem do mênstru A orgia dos duende Intro Romério Rômul I Fausto Prat Sabará: E Dubolso, 198


Posledníkráte v dobu,
Když se vrací do hrobu.


帽峰原是小瀛洲
金粟相传玉洞留
逢着紫霄烦一问
化书何事属齐丘


Jak přepínáš teď vlastní mdlobu;
což ale, kdyby tebe volal
Pán ústy mými k práci té?
Ó pověz, zda bys neodolal?
Co platno v zdroje ukryté
se nořit duší prahnoucí;
tvá vidění, toť větru dechy
přes harfy struny táhnoucí
a zmírající v dálce vzdechy.
Co platny asketické muky,
Pán vyžaduje dělné ruky,
a kdo se zdráhá vzíti na se
jho díla jeho, věř mi, hřeší!
Buď obrem vlastním ve zápase
a vybeř to, co zdravé duchu.
Na rozum tvůj se často věší
snů divých vírné mátohy;
jsi lovec, jenž svou honí tuchu,
a chytáš přelud, ubohý,
klín sobě házíš pod nohy.
Ó vzchop se k činům a buď rek,
své nečinnosti ráznou snahou
hráz pevnou polož, spasný lék,
a v svatyň svojich mýšlenek
jen ony vpouštěj dumy snivé,
jež plní duši sladkou vlahou
nebeské lásky učinlivé.


In meinem Mantel wühlt der Wind,
Er raubt mir fast die Mütze;
Ich hab' ihn gern auf meiner Spur,
An seiner Wuth erprob' ich's nur,
Wie fest ich oben sitze.


Mí dávní druzi, kdysi nesmělí,
teď cení zuby na potkání.
Kdo byli kdysi, nejsou přáteli.
Eh, pes to nepohřeší ani.


Wohlan, ich will, was kommen soll, erwarten,
Es ist am End ein friedlich Wohnen hier;
Ich fühle nicht die Glieder, die erstarrten,
Doch heiter glimmt die stille Seele mir!


青山绕蓬庐
白云障幽户
卒岁聊自娱
时人莫留顾


Là, les larges lys d’eau lèvent leur front laiteux.
Les éphémères d’or y meurent, deux à deux…


2
Levava eu um jarrinho
P'ra ir buscar vinho
Levava um tostão
P'ra comprar pão:
E levava uma fita
Para ir bonit


Principio es de valor y fortaleza
servir a vuestro Rey con tal constancia
adonde lleve clara la ganancia
de muy mayor estado y más grandeza.


Band, ich segne dich mit Freud' und Lust,
Für das längste Leben, sonder Grämen;
Diesen Segen sollst du in die Brust
Meiner edlen Freundin reichlich strömen!


Und als sie mich als starken Mann erkannte,
Und sie mit neuer Gluth für mich entbra te,
Sah meinen Spitz ich sieben mal noch stehen.


Auch harft sie nicht als Abendwind
Nur in zerbröckelten Ruinen,
Sie treibt auch singend die Maschinen
Und pocht und hämmert, näht und spinnt.


Die zweyte Frucht ist Freundlichkeit,
Die uns gebührt zu aller Zeit,
Die Liebe zu erweisen.
Holdselig war des Herren Mund,
Demütiglich von Hertzens Grund
Und seine Huld zu preisen.


Vnd vnder den personen drei
ist kein die letzst noch erste,
Auch, das man solches mercke frei,
ist kein die kleinst noch gröste,


Hoy tengo un deseo que me hace nuev
Mi intención "hombre de agua" es:
obsesionarte con mi beso;
amarte con fascinación,
con adoración fervient
Haremos el amo delicadament
2


Und hatt' es vernommen, und hatt' es gesehn,
Was jetzt kaum drei Schritte weit von ihm geschehn.
Er knirrschte die Zähne, biß blutig den Mund:
»Zur Stunde soll's wissen der Fürst von Burgund!«


Gottes Mann träuft helle Perlen, wolkenlos.


أَلاَ هلْ إلى بَرْدِ الأَصائلِ بالحِمىَ
على الرملِ في ظِلِّ الأَراكِ إِيابُ
ليالِيَ يُزْهِينِي لذيذُ حديثكم
وألفاظُه مهمَا استعدتُ عِذاب
ولا مرسل إلا لساني إِليكُم
ولا في سوى دمعي يُرَدّ جواب
ولا تَستثير الشوقَ مني حمامةٌ
ويُذْكِرني يومَ الفراق غراب
ودار وإخوان وأهل وجيرة
وأمن وأمر نافِذ وشباب
لقد خِلتُ فضلَ الأفضلَ اختصني به
كعادته لو لم يُزله ذهاب


S'in me fosse il poter, quale è la voglia
Di fornir, Mellin mio, senza periglio
Questo, altrui breve, a me sì lungo esiglio,
Già sarei fuor della terrena spoglia.


Hier im gelehrten Hain,
Am Quell der Musen,
Dir, o Natur, am
Liebenden Busen,
Friede der Weisheit,
Wohnest Du hier?


بادر إلى اللذات قبل فوات
وهلم نهمل فالزمان مؤات
أما الوقار فلا تدع أَبداً له
أثراً يعرقل ظله خطواتي
إني أخو طرب أعيش لأَنتشي
علَّ الزمان يدوخ من نشواتي
سكران قد صدقوا ورب محمد
إني أخو طرب فتى حانات
أسقى وأشربها وأَعرف أنها
رجس ومن عمل اللعين العاتي
لكن فيها للأنام منافعاً
قد تجمع الشملين بعد شتات


Blos, hm, weißt du, ñ ñ ñ ñ ñ ñ
ñ ñ ñ ñ ñ ñ ñ
bitte, zeige dich nicht nackt vor mir;
deinen Leib, den schenk'ich dir
und vielleicht sogar 'nem Andern ...


Fürchte nicht, liebliches Mädchen, die Schlange, die dir begegnet!
Eva kannte sie schon; frage den Pfarrer, mein Kind.


Bertram ulekev se hrozně
Cýtil srdce bolest,
Věru, řekl, nespočinu,
Dokud nezvím, kde jest.


饲罢长堤饮上流
草长莎软百无忧
人间扣角真何事
属意王明便有求


Frau Grimtrud sprach's und ließ sie allein
Mit dem Flachs, dem hoch gehäuften:
Auf den weißen Arm, in das Werk hinein,
Die bitteren Tränen ihr träuften.


„S mým vzkazem k mému švakru spěš,
už za tři dny tam dojedeš,
a řekni: „Pane, jsem tvá stráž,
spěš, čas sic vhodný zameškáš,
pusť s Lokýtkem se směle v boj,
než úskočně tvůj potře voj,
už blíž a blíže kráčí.“
Nad Pražským hradem se mračí.


Lloro por los santos de la santa iglesia
Por las manos que ganaron
     La ofrenda
Pensando en el sueño
De multiplicar los panes
Lloro porque todavía somos esclavos
Y nos conformamos con desabrochar
El sufrimiento sin vencerlo
Lloro por los condenados

A la pobreza
Por los poderosos que se publicitan
Todos los días en los periódicos
Y no tiran a la calle
El pan soñado
     El juguete
soñado
            Ni las sobras
Lloro por los que desatan el llanto
Y compran el silencio
Lloro por los victimarios que son
                  Muchos
Y se beben la sangre como inmortales
Lloro por ese sueño de creer todavía
Que estoy vivo
          Suspirando sombras
          Soñolientas cartas
          Pronunciando nombres
Rasguñando el túnel de la vida
Llorar a veces nos salva
De ese río macabro de sentirnos vivos.


For  can they give but to the Just,
His own Contentment, or another's Trust?
Judges and Senates have been bought for gold,
Esteem and Love were never to be sold.
O Fool! to think, God hates the worthy Mind,
The Lover, and the Love, of Human kind,
Whose Life is healthful, and whose Conscience clear;
Because he wants a thousand pounds a year!


حمدتُ على طول عمري المشيبا
وإن كنت أكثرت فيه الذّنوبا
لأنّي حييت إلى أن لقي
ت بعد العدو صديقاً حبيبا


Necio, atrevido y loco me apellida,
Fili, tu injusta condición ingrata,
y con infames títulos maltrata
la más noble pasión y bien nacida


Und die Ruhe suchst du außen
In des Lebens raschen Kreisen,
Wunderbarer, Unzufriedner!
Könnt' ich dir mit einem Kusse
Meines Herzens sanfte Stille
In die Lippen hauchen, stürbe
Mit dem Kuß mein Leben auch!


Inventar el regreso del mundo
después de su desaparición.
E inventar un regreso a ese mundo
desde nuestra desaparición.
Y reunir las dos memorias,
para juntar todos los detalles.
Hay que ponerle pruebas al infinito,
para ver si resiste.


Jen oko v oko ponořit,
jen stiskem ruky hovořit,
jen jeden z duše poslat vzdech,
jen zřídka kdys, jak na pospěch
skrytě se zlíbat na procházce –
toť dost před světem tajné lásce.


Dan solchs der Vater forbehalt
seiner ainigen macht vnd gwalt,
Aber für gwis will ich euch sagen,
das jr werdet nach kurzen tagen


Jaget wol! Wir warten drauf,
was ihr werdet fangen balde.
Wahr ists, Wild hält sich nicht auf
in so einem zahmen Walde.
Nun wir warten, wie gesagt,
bis ihr wol habt ausgejagt.


Ched egli à 'n ben guardar troppo fallito,
Ch'e' sì dé esser a ciascuno strano,
E 'l diavol si·ll'à ora incortesito».


Was Gutes ward geglaubt, gewünscht, betrauert,
Das du nicht mitempfunden hättest warm;
Was hätte Treffliches geblüht, gedauert,
An dem nicht mitgeschaffen stark dein Arm?
Wie hätte Mitgefühl dich tief durchschauert,
Wo Hoffnung je verwandelt ward in Harm:
Wie hätte Leid und Freude dich durchdrungen,
Und Lied um Lied sich draus emporgerungen.


午鹄随春得化工
碧桃花缀牡丹红
乾坤又把庖羲眼
分付先生半醉中


С темной зарею, с вечерней зарею,
Спать я ложилась, заря закатилась,
Было темным-темнВставала я с утренней красной зарею,
Умывалась я свежей водой ключевою,
Было светлым-светлИз двери во дверь, из ворот воротами,
Пошла я дорогой, сухими путями,
До Моря, где остров на неОт Моря смотрела, а Море горело,
На поле смотрела, и в поле узрела: —
Стоит Семибашенный ДоПою я, и вижу, под слово напева: —
Там Красная Дева, там ясная дева
На кресле сидит золотоТвердит заговоры, на скорби, недуги,
И стала молить я о милом, о друге,
Вошла в Семибашенный ДоСердцем смирилась, до ног поклонилась,
Вот, говорю, я к Могучей явилась,
Ты мне с моим помогЧарой скрути призороки, недуги,
Злые шептанья, намеки, испуги,
Все, что готовят врагВсе за двенадцатью спрячь ты замками,
Красная Дева, будь ласкова с нами,
В Море ключи опустБелая рыбица пусть их проглотит,
Все пусть двенадцать ключей не воротит,
Дай нам любить и цвестС темной зарею, с вечерней зарею,
Пусть он смеется со мною одною,
Будет темным-темнС утренней мглою, с красной зарею,
Пусть он подольше помедлит со мною,
Будет светлым-светл


Aschenfarb und welk, verblichen
Jede Schöne, süßer Duft
Nun verkehrt in Grabesluft!
Todesschweiß und Schauer schlichen,
Ob dem bangen, fürchterlichen
Anblick, über mich; entwichen
Wär ich schier. Der Rittersmann.
Sah's und hub zu reden an:


Aus stillem Hause senden die Götter oft
Auf kurze Zeit zu Fremden die Lieblinge,
Damit, erinnert, sich am edlen
Bilde der Sterblichen Herz erfreue.


Dass alles was misslingt dein König auf dich schieb',
Klagst du, ob gleich du ihm gehorsam bist in allen:
Wilst du ihm nicht, 1 wenn du was recht ist thust, missfallen;
So thu' ihm niemals nicht, was unrecht ist, zu Lieb'.


Már fészeke fölött leng énekem ezúttal,
Buda forgó napja száll meredek rúddal,
Este van, este van... késő a madárnak:
Nem látjátok-e már, hogy’ nőnek az árnyak?


Legtest du in Rosenbande
Nicht des Zephyrs Wankelmut?
Stiegst du nicht an Cyprus Strande
Wonnenschauernd aus der Flut?


霜扶清格高高起
风驾寒香远远留
太守多情客多感
金樽倒尽是良筹


Was frag' ich nach den Trauer-fahnen/
was nach den Wapen vieler Ahnen/
und ob mich denn ein Marmor ziert:
Wenn einsten zu den blassen Schaaren
mein Geist ist übern Fluß gefahren
wor uns der Ehre Sucht nicht rührt.


Im de a föld, oly gazdag magában,
Mért virágzék csak felére fel?
Mert a föld lenyügző bérigában,
Mert a nép rajt bérigát visel;
Mert a földön ég malasztja mellett
Emberátok vad burjána termett!


Seid eins , sonst muß ich euch gleich spröden Erzen
Zerbrechen oder neu zusammenschmieden
Im Feuer meines Zorns und eurer Schmerzen.«


Kde se vítr vzal, jenž mrazí?
Kde se vzalo tolik trní,
kde se vzaly tyhle srázy,
černé prorvy u nohou?


Když tě, o Vlast! zpívám tobě,
Snad jsem opovážlivý;
Snad předkládat mám sám sobě,
Jak bych měl být bázlivý!
Něníť věštce jediného,
Jenžby byl do světla tvého
S tou vystoupil smělostí; –
Odpusť ten krok s milostí!


Und dazu noch dies Weh, o dies innerste Weh,
Das die Brust mir zerreisst und die Sinne zerwühlt!
O sende nur einen Tropfen
Auf dieses Herz und sein Klopfen,
Der die lechzende Seele mir kühlt!– –


Kreuz ist der Christen Schul', wer viel drin lernen will,
Der halte wie ein Kind dem großen Lehrer still.


A možná dost, že nebude ni toho.
Snad na osudu chtěli jsme tak mnoho!


Also hatten sie kaum den Psalm der Wonne vollendet,
Als ein schimmerndes Chor Erstandner, von sanfter Begeistrung
Ueberströmt, des Triumphes Palmen schwang und mit Wehmuth,
Jener himmlischen, welche beseligt, dem Sohne des Herrn sang:


Já doufal nalézt ji, jak bohatstvím se třpytí,
a místo toho chudoby jen hořké kvítí
skráň její zbledlou objalo –
A v její vpadlé tváři, v obličeji drahém
osudu rázným bezohledným tahem
je žalů psáno nemálo. –
Však ona tušila proud myšlenek mých křívolaký
a odkryla let závoj přede mými zraky.


أمسيت مستضعفا على جلدي
أذود همّيَ بالراح عن جلدي
أشربها مفردا بلا كدر
ولا نديم غثّ ولا نكد
ولا مغنّ غيري إذا طربت
نفسي تغنّيت غير متئد
لأنني لم أجد أخا ثقة
يسلم عند انتقاد منتقد
شربتها من يدي على مضض
أرشّها من يدي على كبدي


راهب الحانة إني
قيس لمياء دنانك
فمر الأَكواب تدني
شفتي من ثغر حانك
علة يفتر ثغري
إذ أَرى في كاس خمري
رغم أحدات الزمان
لتباشير الأماني
بابتسامات حنانك
ضوء فجر
راهب الحانة بيني
والهوى باعد بين
هاتها يا رب بون
شاسع أدناه دن
يغرق الصحو بسكر
فإذا في ليل شعري
آذن الشيب بشر
والغواني
أنكرت عهد ودادي
واجتوتني
بعث الشوق جديداً في فؤادي
فكأني
في الذرى الشمخ من أوج شبابي
يتساقى الوجد قلبي والمنى ملء إهابي
راهب الحانة دعني
أنضوي تحت لوائك
وأرى الكرم بعيني
مستجيباً لندائك
طوع إيحاء دعائك
كلما أمعنت عصراً
جاءك العنقود خمراً
واستفاض الكاس بشرا
والأسى الكرار فرا
فانظر القلب الشجيا
كيف فرا
وانظر الزفرة حرى
كيف حالت
نغماً عذباً شجياً
واستحالت
غصة اليأس بسر الكاس سلوى
فهي في الناي غناء
وعلى الأفواه شعر
وبصدر البث نجوى
وبنفس الحر صبر
راهب الحانة إن الناس
لا يضحكهم إلا بكائي
أنضب البين معيني
وأغار البعد مائي
وعثار الجد أودى
من سنين بروائي
هاتها أمسح ما أرج
وه من غيض العزاء
بدلائك
سدت الأرض بوجهي
باب إمكان الهناء
والسما أحسبها كالأرض
يعنيها شقائي
فأنط بالكأس والصه
باء أَسباب رجائي
راهب الحانة واقتلني
خلوداً في فنائك
أنشر العمر وأطويه
بطيات ولائك
علها ترفعني غمزة
ألحاظ إِمائك
لسمائك
فاتني ركب الأماني
وبه عز اللحاق
وهلالي قبل أَن
يبدر وافاه المحاق
فحياتي تصطلي نار
عثار لا تطاق
كنت للمجد وقد
أقعدني عنه الوثاق
فاسقني يا طالما فكت
أخا أسر زقاق
وهنا بين الدوالي
ولآليها الغوالي
احتفر إن مت رمسي
وإذا عز التأسي
هات كأسي
كي به أصفع يأسي
الندامى قد مضوا
كل لطيات هواه
والوفا أقفر إلا
من بقيات شجاه
والصفا هيهات من
منفاي عرف لشذاه
إنما الهالك يا
راهب من طال نواه
فاتل عن راحة نفسي
من أَناجيل الخوابي
آية تقرع راسي
بنواقيس الشراب
وإِذا أَمعن بؤسي
فأجرني
بذمام السكر من صحو ذميم
لا تذرني
لتجاريب شياطين الهموم
وعفاريت الأسى تعز
ف في الليل البهيم
لحن عطل الكأس من
ثغر النديم
فوق رأسي
وإِذا أظلم حسي
فأنرني
بهدى العذراء
عذراء الكروم
واتق اللّه بقلبي
وبأحلام شبابي
وأذقني طعم حبي
واسقني سؤر تصابي
ها أنا أسهر وحدي
بين أغلالي وقيدي
ورؤى أشلاء وجدي
والندامى قد مضو
كل لطيات هواه
إِنما الهالك يا
راهب من طال بقاه
راهب الحانة إني
نضو جنات دنانك
سم بالرحمن وادني
شفتي من ثغر حانك
عله يفتر ثغري
بابتسامات حنانك


Dann erheb ich, ausser Preußen,
Sachsens schöne Lindenstadt,
Leipzig, das nichts gleiches hat,
Und das glückerfüllte Meißen.
Leipzig, wo sich meine Flöten
Etwas besser ausgespielt,
Und im Chore der Poeten
Manches Kenners Lob erzielt;
Als von Friedrich Augusts Thaten
Mir ein Heldenlied gerathen.


Deine Umarmungen sind wie Sturm,
der uns über Weltenabgründe schwenkt,
Deine Umarmungen sind wie wildduftender Regen,
der das Blut mit Traum und Irrsein tränkt.
Aber dann ist Tag. Nachtschwere Augen brechen auf,
herwankend aus goldner Vernichtung und Tod,
Durch Ströme dunklen Bluts rausch ich zurück
wie Ebbe, fühle schneidend eine Not,
Höre deines Herzens Schlag an meinem Herzen klopfen
und weiß doch: du bist ganz fern und weit.
Fühle: überm Feuer dieser Lust, die wir entfacht,
weht eine Traurigkeit,
Näher an dir! Gewölk, das meinem stillern
Tagverlangen dein Gesicht entzieht,
Fremdes, darein du flüchtest, drin sich deine Inbrunst,
ferne Liebeslitaneien betend, niederkniet,
Herzblut, das tropft, verschollene Worte,
Streichen über heiße Stirn, Finger gefaltet,
Blicke zärtlich tauend, die ich nie gekannt –
Grenzenloses streckt sich wie ein undurchdringlich
tiefes, dämmerunggefülltes Land,
Gärten, zugewachsen, die ins Frühlicht eingeblüht
bei deiner Seele stehn –
Ich weiß: du müßtest über hundert Brücken,
weite zugesperrte Straßen gehn,
Rückwärts,
in dein Mädchenland zurück,
Müßtest deine Hand
mir geben und das lange Stück
Mit mir durchwandern,
bis Erinnerung, Lust und Wehe dir entschwänden,
Und wir in morgendlich begrünten Furchen
vor dem Tal des neuen Aufgangs ständen ...
Aber du blickst zurück. Schrickst auf und schauerst.
Lächelst. Und deine Lippen sinken,
Geflügel wilder Schwäne, über meinen Mund,
als wollten sie sich um Erwachen
und Besinnung trinken.


Věř, že duše plná citu jednou v svaté jarní chvíli
splyne s tvojí duší snivou – oči snů svých uzříš vzplát,
vidina tvá vytoužená, Pierrote, hochu bílý,
na tvých rudých retech šťastna bude láskou umírat.


Běda mně! Což sejde z toho tobě,


A za těmi lesy někde
leží velká, cizí města
s paláci a trůny králů,
papežů a prelátů,
veliká ta cizí města
s pochmurnými věznicemi,
s pelechy svých bídných čtvrtí,
s kláštery a blázinci,
cizí země, cizí státy
s ohromnými armádami,
s bataillony hladovících
pod ochranou bodáků,
země cizí, hory, moře,
cizí lidé, vášně cizí,
krásy nové, nové pravdy,
s tragikou svých zápasů,
světy cizí, mrtvá města,
pusté chrámy mrtvých bohů,
všecko mrtvo, pro nás mrtvo,
leží tamhle za lesy.


وَبِأَيِّ حَقٍّ صَابني التَّنْدِيدُ


V městě, ve vsi, v poli, v lese,
všude zlého duše ubohá,
pomyslíli na Boha –
před jeho se soudem třese.


Pevné vůli, tužbě ušlechtilé
rádo dává nebe dojít cíle.


como no cárcere


Vejo a minha imagem
reflectida no espelho
e ele devolve-me um olhar baço,
triste, de saudade;


Soffri gli spregi e la miseria, e spera,
o poveretta mia. Mal nota sei,
ma la dimessa tua fronte non cinge
ladra ricchezza immonda, o gloria infame.
Nel volger dell'età sarai più grande,
ma più matura a' gran dolor' sarai.


阙足床旁折脚铛
全成人是我全成
洞庭混沌清波耳
不聒人间昨夜铃


Királyibb ábrándom van nékem,
Míg nemtelen fémek között
Vergődöm a vak sötétségben,
Kétségbeesve magamon:
Az engedetlen anyagon.
Elkésve tán, de egyre mégis
Feszül bennem az akarat:
Látszat-életből, tetszhalálból,
Vak indulatból, sötét sárból
Kicsikarni az aranyat.


« Ah ! dis-je, quel est ce mystère
Et pourquoi me fixer ainsi ?
Ne savez-vous pas que voici
Un vertueux célibataire ? »


El Amor, que mirando estaba el juego,
vencedor a la fin quiso mostrarse,
encendido quizá de un mismo fuego;


许近清池养羽仪
恩波稳暖自忘归
长依竹石供潇洒
不学苍鹰饱便飞


Alle gute Gabe
Kömmt von oben her, von Gott,
Vom schönen blauen Himmel herab.


Die erste trägt den Rocken,
Sie dreht die Fäden,
Befeuchtet jeden;
Deshalb ist die Hängelippe so trocken.


Жили-были я да он:
Подружились с похороПриходил ко мне скелет
Много зим и много леКостью крепок, сердцем прост —
Обходили мы погосПоминал со смехом он
День веселых похорон: —
Как несли за гробом гроб,
Как ходил за гробом поп:
Задымил кадилом ноТолстый кучер гроб пове«Со святыми упокой!»
Придавили нас доскоЖили-были я да оТили-тили-тили-дон!
Серебряный Колодезь


El is megyek innen a tengeren túlra,
A tengeren túlra: társaim szivibe,
Ott pedig elmegyek szélvész közepibe,
Danoljon, ha az kell, hej, de danol is már,
Fennen danol már a szélkiáltó madár.


Wie Lieb' und Treu' und Glauben
Verschwunden aus der Welt,
Und wie so teuer der Kaffee,
Und wie so rar das Geld! – – –


In dieser abgeschiednen Au',
Da baut' es eine Ritterfrau,
Sie war der Welt und Menschen satt,
Auf den Bergen sucht sie eine Statt.


Diese stutzen, stehn verblüfft,
dann erst, als sein Schwert sie trifft,
jeder sich besinnt,
und der Kampf beginnt.


Se mai priego mortal, Signor, fu degno
di piegar l'alma immensa tua bontate,
l'orecchie di tu' eterna alta pietate
inchina al mio, ch'a te piangendo vegno.


« Ni vous, ni votre art, monsieur. " C'était un dimanche,
Vous savez où.
À vos genoux,
Je suffoquai, suintant de longues larmes blanches.


Auf ſeiner Gattin Buſen wiegt
Sein muͤdes Haupt der Gatte;
Wol bei der Henne ruht vergnuͤgt
Der Hahn auf ſeiner Latte;
Der Sperling unterm Dache ſizt
Bei der geliebten Sie anizt.


Zeuch mich hinter dir; wir kommen,
Folgen deinen Händen nach!
Nun er hat mich eingenommen,
In sein heilges Schlaffgemach,
Will mich wissen an den Enden
Wo sich meine Brunst kan wenden.


天宝胡尘暗两京
祸从妃子笑中生
玉环两字真堪恨
好与青山别改名


Macht Sclaven aus Regenten,
Aus Aertzten Patienten
Vnd kehrt der Höllen Nacht
In liechte Himmels-Pracht.


»Ist Adelheid dein Mütterlein,
Mir an die Brust, mein Kind!
Ins Herz und auf die Blumen dein
Fleuß' Gottes Segen lind!


Z krčmy se mnoho říší vídá..
Vše jedno, nic se nezmění...
Dobytek vrchní pastýř hlídá.
Rebelli budou zvěšeni...


Jerezanas,
que al cumplir con la ley
de la anual comunión, miráis a la primera
golondrina de marzo en la Casa del Rey
de los Reyes; la párvula golondrina que entró
a enseñarnos su pecho de mamey.
Jerezanas,
cuyo heroico destino
desemboca en la iglesia y lucha con el vino,
vistiendo santos
o desvistiendo ebrios, con la misma
caridad de los cantos
que os hinchan las arterias en el cuello.
Jerezanas,
briosas cual el galope que me llenó de espantos
al veros devorar la llanura y el río
sobre el raudo señorío
del albardón de las abuelas;
erguidas como la araucaria,
y débiles como el futuro
de un huevecillo de canaria.
Jerezanas,
cuando el sol vespertino amorate
vuestros vidrios, y os heléis
en el diario silencio del inútil combate,
tomad las flechas de mi vida
como hilas del pañuelo de un hermano
para curar vuestra herida
según la vieja usanza,
y para abrigar el nido
del pájaro consentido.
Jerezanas,
yo aspiro a ser el casto reyezuelo
de los días en que os sentí
probadas por el Cielo
Marchitas, locas o muertas,
sois las ondas del manantial
que ondula arriba de lo temporal,
y en el eterno friso de mi alma
cada paisana mía se eslabona
como la letra de la Virgen:
encima de una nube y con una corona.


Schlaf, du großer Weltberater,
Bräutgam, Sohn und selbst auch Vater,
Eya, eya,
Bett und Lager, das dich träget,
Hab ich dir zurecht geleget,
Schlaf, du schönstes Kindelein!
Eya, eya,
Schlaf und ruhe,
Schlaf, schlaf, trautes Herzelein!


el giusto esser punito da chi erra,
chi vuol usar virtù non è chi lassi,
veggio cupidità c'ha preso i passi
e nostra coscïenza accieca e serra.


Das Unglück geschah auch mir allein,
Die Sonne, sie scheinet allgemein.


Ač pak i mně slova tato lhala,
Z vítězstvíli není radosti,
Mužně padnouť není menší chvála.


Auff das Wirthshaus unsrer Seele sollen Ärtzte Sorge tragen;
Lieber als auß ihrer Küche speist beym Becker sich mein Magen.


Wohl mag es töricht sein,
Dem höchsten Gott zu Ehren
Zu liegen wie ein Stein,
Und jeder Regung wehren;
Doch eitlen Lüsten fügen
Der Sinne kirren Bund –
O besser zehnfach liegen
Wie eine Scholl' am Grund.


Však Olivier tak pravil Rolandu:
„Můj milý druhu, reku Rolande!
Na zlatém řetěze roh ze sloni
ti visí na šíji, tvůj olifant,
roh zvuků zázračných a obrovských.
Do rohu svého zatrub, uslyší
jej Karel v dálce, neboť nese se,
jak burný vichr, hřmící rohu zvuk
na míle do kola!“ Však Roland děl:


أشاقك برقٌ بالشآم يشامُ
فدمعك لو يطفي الغليلَ سجامُ
تودُّ الحشى إيماضه وهو جذوة
ويشتاقه جفناي وهو حسامُ
أأحبابنا بالغوطتين وجلَّقٍ
سلامٌ وهل يدني البعيدَ سلامُ
ظننتم بنا السلوان لما سلوتم
وفي ظنَّكم بالعاشقين إثامُ
لقد قضت الأيَّامُ بالبعد عنكمُ
وأخلقَ عهدٌ منكم وذمامُ
فلا ضرجت في الدوح للورد وجنةٌ
ولا اهتزَّ من هيف الغصون قوامُ
تجلُّ صباباتي فأعذر فيكمُ
ويجهل ما بي في الهوى فألامُ
ولو أنني غيَّضت في النيل أدمعي
لأصبح ماءُ النيل وهو حرامُ
أسائل عنكم واالسَّؤالُ صبابةٌ
واستعذب التذكار وهو غرامُ
لقد سرتُ خوف الضيم عمَّن أحبهُ
وواندمي والحبُّ حيث يضامُ
وتالله ما أنفكُّ أذكر ناسياً
وأسهر في حلم الهوى وينامُ
واستنقع الماء الزُّلال من الجوى
ويأبى ولوعي أن يبلَّ أوامُ
يشيم الأماني برقكم وهو خلَّب
ويرجى سحاب الظنِّ وهو جهامُ
ومن كلفي اشتاقَ من في حشاشتي
وأظمأ فيه والجفون غمامُ
أموت وأحيا بالصَّبابة والمنى
فلي في هواه عيشةٌ وحمامُ
إذا ما سرحتَ الطرف في طرس خدّهِ
فإيَّاك ذاك الخال فهو ختامُ
نزلتُ على حكم الغرام فسلوتي
كعلياء سيف الدين ليس ترامُ
إذا شيمَ قبل الرفد نشر محمَّدٍ
تألقَ برقٌ واستهلَّ غمامُ
شبيهُ أبيهِ في السَّماحة والتقى
كذلك أبناءُ الكرامِ كرامُ
به للأعادي والنُّضار تشتُّت
وللوفد والمجد الأثيل نظامُ
إذا سيلَ في السَّراء فهو سحابةٌ
وإن سلَّ في الضرَّاء فهو حسامُ
أغرّ نقي عرضه وجبينهُ
أشمُّ طويلُ الساعدين همامُ
يقوم إلى الأحداث والدهر قاعدٌ
ويجلس في حيث الملوكُ قيامُ
تفلُّ الظبي أقلامه وهو وداعٌ
وللشمس من ذيل العجاجِ لثامُ
إذا صقلتْ بالمسح فهي صوارمٌ
وإن نصلت بالنقس فهي سهامُ
يخيَّل لي أن الكتاب كتيبة
إذ السطر صفٌّ والتراب قتامُ
يخفُّ إلى الداعي وفي السيف ونيةٌ
ويسهرُ حزماً والأنام نيامُ
هو البدرُ لا ذاقَ السرار بنورهِ
وجوه الليالي الداجيات وسامُ
أبى أن يسود الناس إلاَّ بنفسهِ
وشأنُ عظامِ القومِ وهي عظامُ
مطلٌّ على الأعداء من كل وجهةٍ
وغير عجيب أن يطلَّ شمامُ
إشاراتهُ تثني الخطوب ولحظهُ
يفلُّ شباةَ الجيش وهو لهامُ
يضيءُ محيَّاه وفي الصبح كبوةٌ
ويمضي وحدُّ المشرفي سهامُ
يجودُ فيجلو الفقر وهو دجنَّةٌ
تدور بدور النقد وهو تمامُ
إذا شبَّ من دون العلى نار عزمهِ
فللملك بردٌ عندها وسلامُ
وإن نشرت أفواهنا طيَّ نشرهِ
غدا ينشر الآمال وهي رمامُ
فهل سمعتْ أذناك قبل سماحهِ
بنشوانَ ما دارت عليه مدامُ
وهل كأياديهِ بكل مكانةٍ
نواطقُ لم يسمع لهنَّ كلامُ
وأقسم لولا منعهُ ودفاعهُ
أذنُ جبَّ منَّا غاربٌ وسنامُ
وما أنا ممن يجحد العرف أهله
وإن بعدت دارٌ وعزَّ لمامُ
وما دام لم تصدع يدُ الدهر شملنا
فلا فضَّ للملك العزيز نظامُ
وما الدهر إلاَّ ليلةٌ وصباحها
وما العمرُ إلاَّ يقظةٌ ومنامُ
وما ذبَّ عنَّا فالليالي حميدةٌ
وليس على صرف الزمان ملامُ
سأشكرهُ شكرّ الرياض يد الحيا
سرى خضلَ الشؤبوب وهو ركامُ
يرقُّ ويقسو فيه نظمي كأنَّه
نسيمٌ عرتهُ صحَّةٌ وسقامُ
كصفح الحسام العضب ينهلُّ ماؤهُ
وفي شفرتيه للمضاءِ ضرامُ
وجدتُ أياديه على القربّ والنوى
سواءٌ عليها رحلةٌ ومقامُ
وحقّكَ قد أعلى بنات خواطري
نداك فأغلاها فليس يسامُ
وما كلُّ من يشدو بنعماك محسنٌ
وما يتساوى هاشمٌ وهشامُ
فخذها هديّاً أقبلت ووليُّها
وليٌّ له في راحتيك زمامُ
حباك بها طائيةً
وهلاَّ يشيبُ الدهر وهو غلامُ
تقدَّمها عصرُ الوليد بحفله
وجاءت أخيراً والأخير أمامُ


Begehrstu Hertzens-Angst? der hab' ich gnug bey mir.
Vieleicht ist dir gedient mit Thränen? die sind hier.
Mit Demut? lieg' ich doch, Gott, für dir auff der Erden.
Mit seufftzern? jhrer wird nicht mehr gefunden werden.
Ach wüst' ich deine Gnad, Herr, hiedurch zu erwerben,
Ich wolt' in Klag vnd Leid' ach! mehr, als zehnmal, sterben.


أظهر الروض حلاه كنوزا
ليلاقي بفضلها النيروزا
فلذا من زبرجدي أكمامه الز
زهر لجانبيه ابرز الأبريزا
وبه تاج كل غصن من النو
ر كتاج علا على برويزا
دره الرطب راق دارا وفيرو
زجه لعض شائق فيروزا
وبياقوته لأعيننا القوت
ولكن ينلنه تمييزا
إن فصل الربيع أخمد كانو
ن ليذكي بناره تموزا
منجز وعد لهونا يا خليلي
ي فخصّا وجديكما التنجيزا
ولقد قلّما البقاء مجاز فار
كبا آلة السرور وجوزا
واصحباني إلى تلقيه بال
أيدي اللواتي يحملن كوباً وكوزا
من مدام جاءت تحرم بالما
ء لساغي تزويجها التجويزا
نجتليها من عصر بهرام عذرا
ء عروساً بكراً تزف عجوزا
في عقود من الحباب كما قل
لدت شمسا من النجوم حروزا
وصفاء يكاد يشبه في الود
د الأغر الآغا الكريم العزيزا
عين أعيان دهرنا العلبيي
ن ومن قد علوا ذكا والجوزا
وغدوا مركزاً لدائرة ال
مجد وركنا للملتجي مركوزا
قد هززناه بالقريض فشمنا
ه حساما من غمده مهزوزا
وبلوناه بالكرام فما بر
ز إلا لسبقها تبريزا
دأبه أن يفوز بالفضل والمج
د وراجيه بالمنى أن يفوزا
محرز الحمد يتلف الوفر وال
وفر باتلا يرى محروزا
والذي يعجز الأفاضل وصفاً
لا تري في نواله تعجيزا
يا رئيساً أطال بسط المعاني
بالمعالي وطاب لفظاً وجيزا
وسمي النبي حقاً ومن كا
ن عزيز الوفاء فيه غريزا
بك عزت عزاز قدماً وقد
ذلت وأحييت دابقاً والفوزا
كنت حجبتها عن الظلم وال
أقدار تنفي التحجب والتحجيزا
باحتراز عن بنيها وحكم الد
دهر يوهي ويوهن التحريزا
طألما نامت العيون هنيئاً
بك فيها وما استقرت فزيزا
وبها الآن كل جفن حسبنا
ه وريداً بصارم محزوزا
حلها الجور من سواك وفي
ها بيد العدل كم حللت رموزا
فغدت بلقعا وكانت تضاهي
بك مصراً وتزدري تبريزا
ما رأينا سواك فيها مجيرا
وشهدنا الاك منها مجيزا
وبهذا فضلت غيرك والمنظو
م في الشعر يفضل المرجوزا
ولئن قيل لا تفاوت في الخل
ق وقد جهزوا الورى تجهيزا
وأبونا أب وما عززه الل
ه بثان وثالث تعزيزا
قلت لو قيس بالوري الحب هل
كان يساوي هبيده الشونيزا
ولكم من أخ يحوز سداداً
وأخوه يعييه من أن يحوزا
وإذا ما الإله ألهمك الرشد
أراك المكنون والمكنوزا
فابق ما عاد كل عيد ونورو
ز من الدهر سالما معزوزا


So denkt der weisre Hahn! So handelt und so spricht,
In Häusern und in Hütten,
Der klügre Mensch, und sieht sogleich das Große nicht,
Das aus dem Kleinen quillt! An einer Spinne Faden
Hängt der, der alles hängt,
Und der, der alles lenkt,
Gold, Kurhut, Majestät, und Excellenz und Gnaden!


Foldozója vagy tehát?


Encar', amic, devetz saber
q'els primiers retz hom ditz seigner,
hom e nebots, abas e coms,
prestres e pastres e vescoms,
e tuit li sengular oblic
e li rech plural van co·us dic,
si con home, nebot, e comte,
preveire, pastor e vezcomte,

seignor e abat e enfan,
li oblic plural, con dirai, van
con comtes, enfans e seniors,
homes, preveres e pastors;
e per que mai saber n'hajatz,
ieu vari seignor, so sapchatz.


Seid immer weise und beharrlich,
Und von dem Weine lasset nie!
Das nenn ich deutsche Treue, wahrlich,
Das nenn ich mir Philosophie!


Wohl auch ein Christ, doch etwa nicht
Weil Heilessterne funkeln,
Vielmehr nur, weil die Bahn sich bricht
Zum unerforschlich Dunkeln.


Egro io languiva, e l'alto sonno avvinta
ogni mia possa avea d'intorno al core;
e pien d'orrido gelo e pien d'ardore
giacea con guancia di pallor dipinta;


Než sotva rána úsvit všecky
mlh závoje kol rozdělil,
slabounký, známý hlásek dětský
ze zadu krovu slyšán byl –
a nebesa! jím zachycena
nám kolébka se směje vstříc!
Co osudu nám krutá změna?!
Zas máme vše, vždyť zachráněna
ta zlatá očka, smavá líc!


C’est l’Ennui ! — L’œil chargé d’un pleur involontaire,
Il rêve d’échafauds en fumant son houka.
Tu le connais, lecteur, ce monstre délicat,
— Hypocrite lecteur, — mon semblable, — mon frère !


A v hrdlo lež, – že lží je právo v poutech,
že hlavy zašlapal, kdo šlape hroudu,
že „Na kolena!“ poslední je slovo,


Die Oberquart mit scharfer Schneide
Geberdet sich voll Schadenfreude,
Die Unterquart, ein Meisterstreich,
Fährt lustig in die dicken Bäuch!


jak výsměch světa sem až proudí
ten ulic šum a vír a ruch,
mé oko v temnu venku bloudí
a v temnu pochybností duch:


Wie tief im Erdengrunde
Einst lag der Edelstein,
So tief zu jeder Stunde
Soll unsre Liebe sein.


芙蓉城阙倚朝霞
十二瑶台帝子家
绛节霓旌何处去
碧桃开落几番花


Zatuchlý chlad hrobu na klečící sáhá,
venku divný hlomoz ve chvíli se vzmáhá, – –
Bože, ona ještě odpustit se zdráhá?


Der Abend spricht mit lindem
Schmeichelwort die Gassen
In Schlummer und der Süße
alter Wiegenlieder,
Die Dämmerung hat breit
mit hüllendem Gefieder
Ein Riesenvogel sich
auf blaue Firste hingelassen.


¿Qué es navegar por los copos de nieve?
Quizás uno busca en este viaje
algún ruido de voces
ante tanto silencio blanco
voces que lleguen desde el sol
o desde una cálida noche llovida de estrellas.
Ya me envuelve la fatiga del camino
por estos infinitos paisajes patagónicos
abriré mis manos
para dar mi brújula y mis nómades
tesoros.
Ahora debo guardar mis ropas y mis poemas
en el cajón vacío de tus medias
y después vender mi linyera
al caminante joven
a quien veré
marchar.


Náš rytíř, žel,
však zšedivěl
a v srdce stín mu padá –
ach, země kout
kde naleznout,
říš luznou Eldorada.


ولي صاحبً لا حاطه الله صاحباً
به الشر ما بين الخلائق يخلقُ
وقالوا لقد أعطيتَ شهماً موفقاً
فقلت لهم بل ذاك سهمٌ مفوَّقُ


Und da liegt er, der arme, verwaisete kleine Pantoffel,
Blickt vom Tische wie ernst zwischen den Büchern mich an!
Zoccolo, bist du mir gram, daß ich dich trennte von deinem
Holden Bewohner? Es wär' freilich ein triftiger Zorn.
Denn ihr Zoccoli führt das geplagteste Leben von allen,
Habet die Mühen allein, andere ernten den Dank.
Stets in den Gassen den Staub und das Felsengeröll im Gebirge
Schmeckt ihr, und regnet es gar, geht's in die Pfützen hinein.
Aber um Mittagszeit auf glühendem Sand in der Vigne
Oder den Fahrweg hin knirschet das Leder und ächzt.
Freilich, der hölzernen Sohle verschlägt's nicht, erst in der Hitze,
Dann gleich wieder im Haus über den Fliesen zu stehn.
Aber es gibt doch ein Ding, das Ehrgeiz heißt; der geringste
Knecht – Festtags in dem Krug prahlt er und spielt er den Herrn.
Ihr bleibt immer zu Haus, wenn's hoch hergehet, und leider
Schiebt der Gerechteste euch selber die Schuld in die Schuh.
Laß mich's offen bekennen: man ehrt ja deine Gesinnung,
Aber warum, mein Freund, trittst du so bäuerlich auf?
Wie soll dir ein Mädchen vertraun ein verliebtes Geheimnis,
Wenn zum Handwerk dir immer das Klappern gehört?
Schleicht sie zum Liebsten, der Mutter davon, erst mußt du ins Eckchen,
Weil du die Stiegen hinab immer so laut räsonnierst.
Auch im übrigen bist du und bleibst zu zärtlichen Dingen
Unanstellig. So oft unter dem Tische den Fuß
Ihres Geliebten das Mägdlein sucht, dir muß sie entschlüpfen;
Geht's zum Tanze, gewiß läßt sie den Zoccolo stehn.
Und ist endlich die Hochzeit da und das Mädchen vermählt sich,
Dem zu dienen du nie Regen und Hitze gescheut,
Anderen räumst du den Platz, Fremdlingen, verzärtelten, die nicht
Nahe gestanden der Braut manch ein beschwerliches Jahr.
Und du bleibst von der Kirche zurück, und die gleißenden Stutzer
Gehn zum Fest und sogar nachts in die Kammer mit ihr.
Und dann führst du im Winkel ein ernstes Gespräch mit dem Bruder:
Oft im schlechteren Rock schlage das bessere Herz,
Und wenn seidene Schufte zu herrlichen Ehren gelangten,
Hülle der Redliche sich still in den eigenen Wert. –
Aber es schmerzt doch immer. Und nun, nun gar im Gefängnis?
Schändlich geraubt? Und warum? – Wüßt' es der Räuber doch selbst!
Sträflicher Mutwill war's, und er rächt sich. Seit du das Zimmer
Mit mir teilest, wohin rett' ich Gedanken und Blick?
Wirst du eitel und denkst, dir gelte die sehnliche Wallung
Hier im Blute? Du irrst. Doch du beschworst mir herauf
Jenes bezaubernde kleine Gespenst des winzigsten Mädchen-
Schuhs, der damals noch trug in die Schule das Kind,
Als ich in all der Kleine zuerst ihn erblickte; das Röckchen
Gab ihn dem Blick noch frei, dem er gewaltig gefiel.
Noch schlief aber das Herz. Nur spukt' ihm häufig ein Pärchen
Zierlicher Füße behend durch den bedenklichen Traum.
Aber das Schulkind wuchs, und es wuchs zum Erschrecken das Röckchen;
Über des Fräuleins Fuß wallte der schleppende Saum.
Als nun das Herz aufwacht' und mit staunenden Augen sich umsah –
Ach, wie holder Besitz kam da dem Frommen im Schlaf!
Eins nur fehlte. Doch einst, auf meinem Schoße sie haltend,
Sah ich von Kopf bis zu Fuß fast wie in Zweifel sie an,
Ob nicht gar Melusinens dämonisches Teil sich verriete
Unter dem Saume des Kleids, der sich ein wenig verschob;
Aber ein Schuh sah tröstlich hervor, nun freilich gewachsen,
Dennoch, Zoccolo, viel kleiner und feiner als du.
Zwar unedel erschien's und ungroßmütig, den Kerker
Dir mit verächtlichem Wort noch zu verbittern; auch du
Bist ein schmucker Geselle. Der Wahrheit aber die Ehre:
Daumensbreite gewiß hast du vor jenem voraus.
Und ihn hab' ich gekannt von klein auf. Ach, und es bürgt uns
Dauernden Glückes Besitz besser und sicherer nichts,
Als aufwachsen zu sehn mit eigenen Augen das Füßchen,
Dessen Pantoffel dereinst unseren Wandel regiert.


Ach so! Das war's!
Nun, das ist lustig!


归来饱睡懒谈真
一任禅和喜作瞋
笑破野堂居士口
孤云去住也由人


Z tmy podzemní my k světlu vyšli v sboru,
my opustili zem, kde šumí lesy,
kde třtina s vlnou stená v rozhovoru,
kde velký Pan poutníka křikem děsí.


كلّنا في جماله ذو هيامِ
وعلينا من حبّه دار كأسُ
رشقتنا ألحاظُه بسهامٍ
من جفونٍ وحاجب العين قوسُ
قد أصاب المرمى وأثخن جرحاً
قلب صبٍّ وما لذي الوجد ترسُ
فافهم الأمر بالمذاق وحقّق
ثمّ فرّق وخمرة الجمع فاحسُ
لا تكن في سلاسل الفهم مأسو
راً بعقلٍ له من الوهم حبسُ
كالفقيه الّذي تردَّى بنفسٍ
وله من هواه طيّش درسُ
واغرس الحبّ في رياض التصابي
فبها للعشّاق قد طاب غرسُ
وتمسّك بحبل حبّ الغواني
ما على من يحبّ حسناءَ بأسُ
مت لتحيا وافنَ لتبقى كأهل ال
حبّ عُميٌ عمّا سواه وخرسُ


Jak kynutý velký knedlík
kolotala, kobrtala
čarokrásná Bludice má
velkolepým Vesmírem.


ما ضَرَّ ليلتَنا بسَفْحِ مُحَجِّرِ
لو باعَدَتْ سَفَرَ الصَّباحِ المُسفِرِ
باتَ العِناقُ يَهُزُّ من أعطافِنا
غُصُنَين في وَرقِ الشَّبابِ الأخضرِ
إلفانِ وِرْدُهُما المُدامُ على الظَّما
وجَناهُما زَهْرُ الحديثِ الأَزهَرِ
لا تُنْكِري خَفَقانَ قلبٍ خافقٍ
نَفَرَتْ به غِيدُ الظِّباءِ النُّفَّرِ
شَرفاً من الأَيَّامِ يوماً صالحاً
شفَيا به حَرَّ الجَوى المُتسَعِّرِ
للهِ صادرةُ الَّليالي إنها
صدرَتْ بطيبِ العَيْشِ أسرعَ مَصدَرِ
عندي لعا نَفَسُ المَشوقِ إذا جرَتْ
خَطَراتُهنَّ وأَنَّةُ المُتذَكِّرِ
ولربَّ ساقٍ توَّجَتْ يدُه يدي
بإناءِ ياقوتِ المُدامِ الأحمرِ
وغَريرةٍ جاهرْتُ غَيرانَ الهَوى
بوِصالِها فنَعِمْتُ غيرَ مُغرَّرِ
أيامَ كان رِدايَ يَفضُلُ قامتي
فتُذالُ في عُرْفِ الصِّبا والمُنكَرِ
وحدائقٍ يَسبيكَ وَشْيُ بُرودِها
حتَّى تَسُبَّ لها سبائبَ عَبقَرِ
يَجري النَّسيمُ خِلالَها وكأنَّما
غُمسَتْ فضولُ ردائِهِ في العَنْبَرِ
باتَتْ قلوبُ المَحْلِ تَخفِقُ بينَها
كَخُفُوقِ راياتِ السَّحابِ المُمطِرِ
من كلِّ نائي الحُجرَتَيْنِ مُقنَّعٍ
بالبَرقِ داني الطُّرَّتَيْنِ مُشَهَّرِ
تُحدَى بألسنةِ الرُّعودِ عِشارُه
فتسيرُ بين مُغَرِّدٍ ومُزَمْجِرِ
طارَتْ عقيقةُ بَرْقِهِ فكأنَّما
صَدَعَتْ ممسَّكَ غيمِه بِمُعَصفَرِ
فالرَّوْضُ بينَ مُزَنَّرٍ ومُدَنَّرٍ
فيها وبينَ مُسيَّرٍ ومُحبَّرِ
والغُدْرُ في أرجائِه مَصقولةٌ
مثلَ الدراهمِ أشرَقَتْ في مَنْثَرِ
وكأنَّما عرضَت لزاهرِ زَهرِها
كفُّ الأميرِ بعارضٍ مُتَعَنْجِرِ
مَلِكٌ إذا ما مَدَّ خَمسَ أناملٍ
في الجُودِ فاضَ بهنَّ خمسةُ أبحرِ
تَلقاه يومَ الرَّوْعِ فارسَ مَعَركٍ
ضَنْكٍ ويومَ السِّلمِ فارسَ مِنبَرِ
تَبكي سحائبُه ويضحَكُ بْشْرُهُ
فنوالُهُ من ضاحكٍ مُستَعبِر
متفرِّعٌ من دَوْحَةٍ عَدَوِيَّةٍ
هي والسَّماحُ تَفرَّعَا من عُنصُرِ
جبرَ الوليَّ نواله وتناهَبتْ
أسيافُه جَبَرِيِّةَ المتجبِّرِ
مثلُ الشِّهابِ أضاءَ حِلَّةَ مَعْشَرٍ
بحريقِهِ وأصابَ حِلَّةَ معشَرِ
شَرَفُ يقولُ لمن يُناوِئُه اكتئِبْ
وَعُلىً يقول لمن يُجاريه اخْسَرِ
ويدٌ تَساوى الناسُ في معروفِها
فيدُ المُقِلِّ تنالُه والمُكثِر
يا تغلبَ الغلباءِ طُلْتِ بِطَوْله
ونِجارِه قِممَ الكواكبِ فافْخري
بمُطوَّقٍ طوْقَ المحامدِ ساحبٍ
بُرْدَ المكارمِ بالثَّناءِ مُسَوَّرِ
وأغَرُّ مُغرىً بالصُّفوفِ يَشُقُّها
وظُبا السُّيوفِ يشقُّ جيبَ المِغْفَرِ
كَرٌّ أعلَّ سِلاحَه فضِرابُه
بمثلَّمٍ وطِعانُه بِمكسَّرِ
عمرَتْ أبا الهيجاءِ ربعَك نِعمةٌ
موصولةٌ بكَ عُمْرَ سبعةِ أنسُرِ
وسقَتْكَ طَيِّبةَ النَّسيمِ كأنَّما
تَهمي عليك بها حياضُ الكَوْثَرِ
أسهرْتَ ليلي إذ عَتَبتَ فلَم أَذُقْ
غُمضاً ومَنْ تَعتُبْ عليه يَسْهرِ
لو لم تكن متنكِّراً لي لم أكُن
لأَذُمَّ صَرْفَ الحادثِ المُتنكِّرِ
وإذا رُميتُ بعَتْبِ مثلِك خانَني
جَلَدي فلم أصبِرْ ولم أتصبَّرِ
أنَسِيتَ غُرَّ مدائحٍ حلَّيتُها
بعُلاكَ باقيةً بَقاءَ الأَدْهُرِ
تغدو عليك من الثَّناءِ بناهدٍ
معشوقَةٍ وتروحُ منك بمُعصِر
بِدَعٌ تضوَّع نَشْرُها فكأنَّما
كُتِبَتْ صَحائِفُها بمِسْكِ أذفرِ
هذا ولم أَجْنِ القبيحَ فأجتني
غَضَباً ولم أَهجُرْ لديك فُأهْجَرِ
بل قد ركِبتُ من الذُّنوبِ عظيمَها
ورجوتُ عفوَكَ فاعْفُ عني واغفِرِ
فلقد تعمَّدَ ثَغرتي بِسهامِه
واشٍ تعمَّدَني بقُبْح المَحضَرِ
يا سَيِّدَ الأُمَرا دعوْتُكَ شاكراً
إن تُعْطِ أو تَحرِمْ صنيعُكَ يُشكَرِ
ومُظَفَّرٍ بِنَدَى يَديْكَ ولو غَدا
بالحمدِ غيرُكَ عادَ غيرَ مظفَّرِ
أذكَى له المِرِّيخُ جَمْرَ نُحوسِه
وتَغَّيَبَتْ عنه سُعودُ المُشتَري
نُوَبٌ أَطَرْنَ عليه شُعلةَ أبيضٍ
عَضبِ المَضاربِ أو شرارةَ أسمَرِ
ورمَتْ به شقراءُ تَحْسِبُ بُردَها
يَنقَدُّ من شِيَةِ الجَوادِ الأشقَرِ
ترمي بمُحمَرِّ الشَّرارِ كأنَّما
تُرمَى جوانبُها بوردٍ أحمَرِ
خلَعَتْ عليه من الحريرِ يَلامِقاً
صُفْراً فبينَ مُحلَّلٍ ومُزرَّرِ
فالدَّهرُ يعجَبُ منه لَمَّا مسَّه
بِجَهنَّمَ الصُّغرى فلم يَتفطَّرِ
هِيَ وَعكَةٌ كانت ثِقافَ مُقوَّمٍ
لَدْنَ المَهَزَّةِ أو صِقالَ مُذكَّرِ
تاجٌ كبَدْرِ التَّمِّ عادَ ضِياؤُهُ
بعدَ الكُسوفِ فِراقَ عينِ المُبْصِرِ
أو كالحُسامِ جَلا الصيَّاقلُ مَتْنَهُ
حتى ترقَرقَ منه ماءُ الجَوهَرِ
إنَّ النُّضارَ إذا تَتابعَ سَبْكُهُ
خَلَصَ النُّضَارُ وزادَ نَضْرَةَ مَنْظَرِ
فَلْيُكْمَدِ الأعداءُ أو فَلْيَحْمَدوا
إذ قدَّروا فيه الذي لم يُقْدَرِ


Mit deinem Herzen gab's vorzeiten
Oft eine muntre Konversation,
Auch wohl ein hitzig Zanken und Streiten;
Das ist verstummt seit lange schon.
Wie Eheleute, die hochbetagt
Sich alles hundertmal schon gesagt,
Sitzt ihr verträglich im engen Haus
Und schweigt euch gegen einander aus.


أَمُؤنِسَ قَلبي كَيفَ أَوحَشتَ ناظِري
وَجامِعَ شَملي كَيفَ أَخلَيتَ مَجلِسي
وَيا ساكِناً قَلبي وَما فيهِ غَيرُهُ
فَدَيتُكَ ما اِستَوحَشتُ مِنهُ لِمُؤنِسِ
وَبِاللَهِ يا أَغنى الوَرى مِن مَلاحَةٍ
تَصَدَّق عَلى صَبٍّ مِنَ الصَبرِ مُفلِسِ
بِما بَينَنا مِن خَلوَةٍ لَم يُبَح بِها
وَما بَينَنا مِن حُرمَةٍ لَم تُدَنَّسِ
أَنِلني الرِضا حَتّى أُغيظَ بِهِ العِدى
وَتَذهَبَ عَنّي خيفَتي وَتَوَجُّسي
رِضاكَ الَّذي إِن نِلتُهُ نِلتُ رِفعَةً
وَأَلبَسَني في الناسِ أَشرَفَ مَلبَسِ
رَعى اللاهُ جيراناً إِذا عَنَّ ذِكرُهُم
يَغارُ الحَيا مِن مَدمَعي المُتَبَجِّسِ
وَيا حَبَّذا الدارُ الَّتي كُنتُ مُدَّةً
أَميلُ إِلى ظَبيٍ بِها مُتَأَنِّسِ
إِذا نَحنُ زُرناها وَجَدنا نَسيمَها
يَفوحُ بِها كَالعَنبَرِ المُتَنَفِّسِ
وَنَمشي حُفاةً في ثَراها تَأَدُّباً
نَرى أَنَّنا نَمشي بِوادٍ مُقَدَّسِ


长芦山下隐龙宫
沥酒船回落照中
已有龟纹为传卜
不劳乌尾更占风


I' ti presento mego la sua vita
come a quella dilicata cosa
che pò e sa e dé star amorosa,
perché d'onni vertute se' complita.