Bezdětná, stala se matkou všem
a znala, jak čelit nemocem
i kdo se za kým fantí;
a hoši to bývali veselí,
leč ti, co u ní tu bydleli,
vždy samí jen premianti.


Wer will denn da noch rütteln gar und feilen?
Zu spät! zu spät! schon ist's ein Diamant,
Der nicht mehr ist zu trüben und zu teilen!


Und welcher Vater zeugte dich,
Unglückselige! Segestes auch
Röthet' in der finstern späten Rache sein Schwert!
Flucht ihm nicht! ihm hat schon Hela geflucht!


Vole et que ton pied rose
Sur l'arbre ou sur la tour
Jamais ne se repose,
Car je languis d'amour.


cinco en estatua, sólo uno en persona,
encomendados justamente al fuego,
fueron el auto de la fe en Granada.


No, most azért is bosszut állok!
Tényleg bosszúra lázadt,
Felheccelt egy éjszaka minden
Bontás alatti házat:
Inogjatok, bomoljatok,
Dűljetek be legott,
Lássuk, hogy tetszik az uraknak
Az ilyen állapot?


To dítě umělo milovat,
ten srdce žár nebyl tak málem
a kdo jím byl poctěn – ten hoden byl,
by v lásky říši byl králem.


Da Capo.


来从千山万山里
归向千山万山去
山中白云千万重
却望人间不知处


蝶正冶容蜂正狂
莺如羞涩燕如忙
低枝莫搭鞦韆索
留送婵娟出短墙


bir hayal bir rüya gibi gelip elimi sıkmışlar


Behúnyt szemekkel újra látlak,
Kedves, szép hely, köszöntelek!
Májusi szellő, virágillat
Elhozta hozzám képedet.
Görbe utcáid újra járom,
Rabjául ejt sok régi álom
S álmomban látlak tégedet.


Und was hat nicht dein Zorn gefällt,
Als du so vieler Tausend Leben,
Und deinen Herd und dein Gezelt
Den Feinden Salems übergeben;
Als Zion selbst in Schutt versank;
Als es den Kelch des Jammers trank,
In welchen sich dein Grimm ergossen;
Als Knechtschaft, Angst und Hungersnoth
Und Flamme, Pest und Schwert und Tod
Das ausgeführt, was du beschlossen?


Tú nos amas, Señor, y no te amamos;
Tú nos llamas, mi Bien, y no acudimos;
Tú padeces, mi Dios, y no sufrimos;
Tú nos hablas, Jesús, y no escuchamos


Tvůj osud je tvým stínem
a druhem z mladých let.
Jdi nazpět, odkuds přišel,
on půjde s tebou zpět.


"Ah! then, my dear Albina, cease to grieve,
" Nor at thy lover's glorious fate repine;
"For, though my present favour'd form I leave,
" This constant heart shall still be only thine.


متى تكشفا عنّي القميصَ تَبَيَّنا
بِيَ الضُّرَّ من عَفْراء يا فَتَيانِ
وَتَعْتَرِفا لَحْماً قليلاً وأَعْظُماً
دِقاقاً وَقَلْباً دائمَ الخَفَقانِ
على كَبدي من حُبِّ عفراءَ قَرْحةٌ
وعينايَ من وَجْدٍ بها تَكِفانِ
فَعَفْراءُ أَرْجي النّاسِ عندي مَوَدَّةً
وعفراءُ عَنّي المُعْرِضُ المُتَوَاني
أُحِبُّ ابْنَةَ العُذْرِيِّ حُبّاً وإِنْ نَأَتْ
ودانَيْتُ فيها غيرَ ما مُتَدانِ
إِذا رامَ قلبي هَجْرَها حالَ دونَهُ
شَفيعانِ من قَلْبي لها جَدِلانِ
إِذا قلتُ لا قالا بلى ثمّ أَصْبَحا
جميعاً على الرَّأْيِ الذي يَرَيانِ
فيا رَبِّ أنتَ المُسْتَعانُ على الذي
تَحَمَّلْتُ من عفراءَ منذ زَمانِ
فيا لَيْتَ كلَّ اثنينِ بينهما هوىً
مِنَ النّاس والأَنْعامِ يَلْتَقِيانِ
فَيَقْضي مُحِبٌّ من حبيبٍ لُبانةً
ويَرْعاهما رَبّي فلا يُرَيانِ
أَمامي هوىً لا نومَ دونَ لِقائِهِ
وخَلْفي هوىً قد شفّني وبرَاني
فَمَنْ يَكُ لم يغرضْ فإِنّي وناقتي
بِحَجْرٍ إلى أهلِ الحِمى غَرَضانِ
تَحِنُّ فتُبْدي ما بها مِنْ صَبابَةٍ
وأُخْفي الذي لولا الأَسى لَقَضاني
هوى ناقتي خَلْفي وقُدّامي الهوى
وإِنِّي وإِيّاها لَمُخْتَلِفانِ
هوايَ عراقيٌّ وتَثْني زِمامَها
لِبَرْقٍ إذا لاحَ النجومُ يَمانِ
هوايَ أمامي ليس خلفي مُعَرِّجٌ
وشَوْقُ قَلوصي في الغُدُوِّ يَمانِ


ché ti parranno e tua martir minori,
ché nella aversità l'aver compagni
è alleggeramento de' dolori.


Vše bez váhání učiň v ráz
a neodpírej nic,
zde pečeť má i zlatý klíč
všech v hradě pokladnic.“


Tu musa es para el vulgo una estulticia,
porque eunuco jamás ha comprendido
el parto de la idea dolorido
ni de la Gloria la inmortal caricia


¿por qué ya se adelanta y se apresura
tu luz injusta y el Oriente dora,
las sombras alejando de la Aurora,
y, con la sombras, mi feliz ventura?


«Tu vuelo en todo el mundo,
Por olas o por tierra,
Lo más ligero alcanza,
Lo más libre sujeta.
Si aquesta se te escapa,
Di, Amor: ¿qué te aprovechan
Los vuelos de tus alas,
Las puntas de tus flechas?»
¡Oh, cómo se lamenta!


— Si tu ne veux ouvrir ta porte
Qu'au voyageur qui dit son nom,
Je suis la mort ! Ouvre ; j'apporte
Pour tous les maux la guérison.


Weil wir dann solche plagen
Mit ohren hören an/
So lasset uns beklagen
Die sünd so wir gethan/
Wo wir Vns nicht bekehren
Vnd hören Gottes stimm/
So wird uns von der erden
Vertilgen sein grimm.


»Wir sind die Vögel vom Niemandsland.
Die Erde dort ist vom Tode blind.
Dort lebt kein Haus und lebt kein Gesind.
Wir lernten fressen aus Leichenhand.


Erquicke Witwen, Waisen, Kranke!
Erweck' den Glücklichen zum Danke,
Gieb Tugendfreunden Heldenmuth!
Entlarve Heuchler! Straf die Frechen,
Verhind're Laster und Verbrechen,
Und zeige dich den Guten gut!


江声汹汹雷霆硖
山气苍苍云雨台
白发拾遗吟不尽
分留物色待君来


Ein Pfaffe bin ich nie gewesen,
Ihr aber sollt mich doch verstehn:
Ich will euch heute Messe lesen,
Für euch zu Gott dem Herren flehn.


Suffian sempre fra lor rabbiosi venti,
c' a me lacrim' ognor ne l' occhi danno;
in me si pasce Amor, in loro armenti.


O heilger Herr, o ewges Heil,
Versöhner meiner Sünden,
Ach, heilge mich und laß mich teil
In, bei und an dir finden!
Erwecke mich zur wahren Reu
Und gib, daß ich dein edle Treu
Im festen Glauben fasse;
Auch töte mich durch deinen Tod,
Damit ich allen Sündenkot
Hinfort von Herzen hasse.


che parturir letizia in su la lieta
delfica deïtà dovria la fronda
peneia, quando alcun di sé asseta.


Oh, blíži již se den,
jenž skytne volnosť lidstvu?!
Ach, ne!... To pouze zvěsť je věkův budoucích
a obraz všeho lidstva příštího a národů,
jež, místo pout a místo chrámů,
chtít bude chrám – chrám svobodu!...


Wie glücklich ist denn nicht ein kluger Freyersmann,
Der, wenn er freyen will, es heimlich halten kann:
Und weil dieß nicht gar oft gelinget und gedeihet;
Wie klüglich handelt der, der lieber gar nicht freyet!


Ita te è inanti a preparar la via,
una corona, un sceptro più excellente
t'anuntia. — E dical pur da parte mia.


Körül-körűlnézte szegény háza-táját;
Egy rozzant nagy fészer volt még az udvaron:
Elbontá, eladta köveit és fáját,
Minek az ól, ha nincs semmiféle barom?
S minek a nagy udvar? elég volna fele:
Kicsi helyt megfordúl már az ő szekere.


Wie bist du so schön
In silbernen Locken!
Wie bist du so furchtbar
Im Donner der hallenden Felsen umher!


Ich höre schon das Horn
Der höllischen Megæren, 1
Sie will an mir auslähren
Rachgierig ihren Zorn:
Dort kommt ein gantzes Heer
Der höllischen Geschwadern/
Das Blut aus meinen Adern
Tringt mir zu Hertzen sehr!


Ať se svět bouří, víří, rve,
my rádi jdeme z něho zpět
ve čtyři stěny jizby své,
v náš malý, drahý, klidný svět.


Však přece jdem... A to je právě pálí,
to drásá jejich každým svalem, nervem,
to v černém svědomí jich hryže červem!


Aj, tu mně tak ouzko! – samotným se citím;
V trudný háj se beru, umdlen živobytím,
Vznešenějších o světech ve stínu sním,
Zdání své však svojí písni jen svěřím.


O Liebe,
Was vor innig-süße Triebe
Hegstu nicht in deiner Brust!
Würden doch nur die Verächter
Einmahl unsrer Wollust Wächter,
Schwör ich bey Amoenens Gunst,
Daß sie erstlich selbst nicht wüsten,
Ob der Himmel zeitlich sey,
Und darnach vor Scham und Reu
Nur vom Zusehn sterben müsten.
Das thäten sie,
Das thäten deine Triebe,
O Liebe!


A ilha te fala
  de rosas bravias
  com pétalas
  de abandono e med
  No fundo da sombra
  bebendo por conchas
  de vermelha espuma
  que mundos de gentes
  por entre cortinas
  espessas de do
  Oh, a tarde clara
  deste fim de Inverno!
  Só com horas azuis
  no fundo do casulo,
  e agora a ilha,
  a linha bravia das rosas
  e a grande baba negra
  e mortal das cobra


Várhadd te már - hiába - a tavaszt!
Neked virágot többé nem fakaszt,
Megsemmisülni! rád ez volna ír;
De hajh! ki fejti meg, mit rejt a sír?


Quebranta el arco pues, la sombra vana
desata de esos ojos, porque el día
no muere aunque fluctúe en las espumas.


Za mřížemi rovy v stejné řadě,
perly na šnůře jak nehezké,
a snad skutečně to uložené
perly pro království nebeské.


Dno nebes klamavé je ve průhledu stromů,
kam možno dopadnout ve strašné závrati,
a sněžné obláčky, jež určeny jsou k tomu,
že z plavby bezcílné se nazpět nevrátí.


Mütter, Töchter, Säuglinge,


 ritto a ricevere
sta l'usuraio:
ciarla, s'infatua,
è arzillo e gaio,


Snem moře sypký ostrov jest –
an ztrácí se, jak vstal –
tys také pouze rudým snem
se vznes’ a zapadal.“


Puede Quevedo —polvo enamorado—
alumbrar con su llama el agua fría,
puede Quevedo oscurecer el día
y hacer del sol eclipse desolado.
Quevedo, de sus horas desterrado,
alienta envuelto en su melancolía.
Quevedo está presente todavía
y es un es y un será siempre cansado.
Mas quién pudiera habernos dicho tanto
como él dijera en su palabra viva,
quién pudiera decir tanto del llanto,
y del amor y de la amada esquiva,
quién pudiera escribir como él escribe
de una vida que es muerte que se vive.


On ji prosil o taneček
při hudbě, jež z dálky vířila,
ji však tiskla můra tuchy,
a ona té můře věřila.


Sonn Stock, dat is de wohre Stütt,
wu grad sonn Jung an waßt,
glik ihr he noch Geilrisers schütt –
nahst is de Tit verpaßt.


Y el viento
           gime entre las alas de los pájaros
LAS OLAS MECEN EL NAVÍO MUERTO
Yo en la orilla silbando
      Miro la estrella que humea entre mis dedos


O, lauscht nur in die Ferne,
Wie schon der Löwe brüllt;
O, schaut nur an die Sterne:
Bald ist die Zeit erfüllt.


Düstre Nacht und lange Schatten
Ueber Land und über Meer,
Die Gestalten, bleichen, matten,
Rücken immer, immer näh'r! –


Wie kläglich thut sie bloß der lieben Rosen wegen?
Mein, gebt sie jhr doch hin, geht aber was beyseit,
Gebt achtung, wie sie sich der Rosen halber frewt,
Vnd seht, sie wil sie gar auch in jhr Bette legen.


Blasser war ich hergegangen,
Als der Mond dort über mir,
Und mit Pfirsichrothen Wangen
Spiegl' ich heute mich in dir.


Ach, ich will es dir, Geliebte,
Gern bekennen, ach, ich möchte,
Daß ein kalter Nordwind plötzlich
Weißes Schneegestöber brächte;


Dein Einfalts-Wandel soll viel andre Seelen rühren,
Und deine Kinder gehn dieselbe Strasse mit;
Was will ich also noch viel panegyrisiren?
Der Sohn bekennet dich dem Vater.


Die du von dem Staube fliehest,
Und die rollenden Gestirne
Unter deinen Füßen siehest,
Nun genieße deiner Tugend!


Kein Pflüger soll dein Feld betreten,
Wie Gift bekomm' dir Speis' und Trank,
Denn nur ein Meineid ist dein Beten,
Läst'rung dein Dank!


Skrbci jakémus se zdálo,
žeť jest stkvostné hody strojil,
na něž peněz svých nemálo
přes svou líbost vynaložil.
Ráno vstana rmoutil se a děsil,
až i z té těžkosti se oběsil.


فُؤادٌ إِلى تِلكَ الرِحاب جَموحُ
وَطَرف إِلى ذاكَ الجَناب طَموحُ
دِمَشق فَلا زالَت تَحييَّ رُبوعَها
وَيَهمي عَلى تِلكَ السُفوح سُفوح
فَكَم مَرتَع للغيد فيها وَمَنزه
وَربع خَصيب لِلوفود فَسيح
مَنازل شَيدَت لِلمَكارم وَالنَدى
فَتَغدو السَواري دونَها وَتَروح
عَلى كُل غُصن ساجع مِن حمامها
لِإِحياء أَموات الهُموم مَسيح
وَفي كُل وَجه رَونَق مِن مَلامِحِها
يُريك جَميل الصَبر وَهُوَ قَبيح
وَفي كُل ناد مُمتع بِحَديثه
وَشادٍ مَجيدٌ أَو أَغنّ مَليح
وَما فَضل عَيش لا يُنازع كَأسُهُ
حَبيبٌ صَبيحٌ أَو أَغَرُّ فَصيح
وَأَتلع نَضّاح الجَبين مِن الحَيا
وَأَروع سَحّاح اليَمين مَنوح
وَأَوطف سَحّار الجُفون إِذا دَنا
تَذيع الأَغاني سِرَّها وَتَبوح
يُناجي بِعَينيهِ الغَمام فَينَهمي
وَيوحي إِلى يوح فَتَغرب يَوح
وَأَغيد أَما طَرفُهُ فَمحرَّمٌ
لماهُ وَأَما خَدُهُ فَمُبيح
إِذا القُطر حَيّا رَوضَها أَو بقاعها
تَبسم زَهر أَو تَنَفس شَيح
وَيُلهيك عَن رَشف اللَمى مِن مياهها
زلالٍ عَلى مثل الجمان يَسيح
وَيَشتاقُ للخُلد المَصيخ إِذا اِنبَرى
سَحيراً حَمام الغوطَتين يَنوح
وَإِن سحبت فيها الشَمال ذُيولَها
تَضوَّع مسك في الرِياض يَفوح
فَيَرتاح مَكروب وَينشط موثق
وَتَفرج غَمّاءٌ وَيُثلج لَوح
سَقَتها الغَوادي ما أَرقَّ نَسيمُها
وَاِنضى وَمُعتَلّ النَسيم صَحيح
تَذَكَرتُها وَالعَيش فيها وَدونَها
مَهامة تَنضي الأَعوجية فيح
فَفاضَت لَها عَين لتذكار ما مَضى
سَكوب شُؤُن الماقيين نُضوح
وَسالَت جِراحَ انكيت وَتَأججت
جَوانح نَضو كُلَهُنَّ قُروح
فَلا شَيء إِلّا أَنَّهُ بَعد أَنَّةِ
وَلَيسَ ببدع أَن يَئنَّ جَريح
عَسى باريءَ الأَنفاس يَقضي بِأَوبة
يَراح بِها قَلب وَتمسك روح
تَذَكَرت فيها مَنزِلاً أخلق البَلا
بَشاشَتهُ فَالأنسُ عَنهُ نزوح
دَعا ساكنيهِ الأَمجَدين إِلى الرَدى
فَوافوهُ داع لِلحَمام يَصيح
رباع تَعَرَت مِن عُلاهُم وَلَم يَزَل
يَبين عَلَيها بشرهم وَيَلوح
كَأَن لَم تَكُن للاسد غيلاً وَلِلنَدى
مُقبِلاً بِها عُرف الثَناءِ تَفوح
بَلى كُن لِلروّاد سوحاً مُريعةً
رِحاباً إِلَيها المُعتَفون جنوح
كانَ لَم يَكُن فيها السَماح مُخلَداً
وَلَم يَلفَ فيها البُخل وَهُوَ ذَبيح
وَلَم يَكُ فيها كُل طَرف مضمر
لَهُ نَسب ينمى إِلَيهِ صَريح
إِذا الريح جارتهُ شآها وَقصرت
ونىً وَهُوَ جَذّاب العَنان مَزوح
ايست وَقدا ودوا من العز وَالعُلى
وَلليأس مِن بَعض الأُمور مُريح
سَعوا لِلعُلى قَبلي وَقَيدَني الونا
وَهَل يُدرك الرَكب المَجد طَليح
وَدافعَني عَنها زَمان مَعانِدٌ
وَدَهر ضَنين بِالكِرام شَحيح
وَلا عارَ أَن أُمسي يُماطل مطَلبي
زَمان لِحاجات الكِرام طَروح
وَطالَعَت أَيامي فَأَلقيت وَجهَها
فَطوبا عَلَيهِ فَترة وَكلوح
فَأَوسَعتَها زهداً وَصَدّاً وَعِفَةً
وَرَأي أَطراح القاطِنين نَجيح
نَصَحتَكَ لا تَختر سِوى الزُهد صاحِباً
فَييفنك ذُلّاً وَالخَبير نَصيح
وَلا تَرج إِحسان الزَمان فَإِنَّهُ
دَنيٌّ وَإِحسان الأَسافل ريح


In späten Himmel tauchen Türme
zart und ohne Schwere,
Die Ufer hütend,
die im Schoß der kühlen Schatten schlafen,
Nun schwimmt die Nacht
auf dunkel starrender Galeere
Mit schwarzem Segel
lautlos in den lichtgepflügten Hafen.


Vchod do conclave vlomil proud nezdolný nadšených hlav.
Sbor kardinálů do kaple, Prignana za sebou jav,
mdlý Tibaldeschi venku co u stěny chvěje se bled.
Lid poklekaje, nedbá, co siný jim šepotá ret.


Preso en el cofre del azul marino
la espuma de sus caras idealice
para el amor de Juventino Rosas.
Con el mar en furia con el mar en calma,
Acapulco en la piedra, en el cielo,
Acapulco en la ola y la arena,
en el mar y en el viento
Acapulco en el alma
entre Díaz y Juventino Rosas
ese mar hecho de espumas, músicas y estrellas
que hicieron Dios y Juventino Rosas.


Gern will mit dem Phœnix ich 13
Legen mich
Auff den Myrrhen-Hauffen/
Mit Abtödung meiner Sinn
Mit Gewinn
Neues Leben kauffen/
Daß alsdann/ wie er/ auch ich
Ewig möge leben/
Weil ich allem Creutz nun mich
Willig undergeben.


إذا ما نَعى الناعون أَهلَ مَوَدَّتي
بَكيتُ عَلَيهِم بَل بَكيتُ عَلى نَفسي
نَعوا مُهجَة السَلميَّ وَهيَ سَلامَةٌ
غُلِبتُ عَلَيها فَالسَلامُ عَلى الأُنسِ


Foi ontem que à Ave-Maria
O sino da freguesia,
Me fez tanto soluça
Foi ontem que te calast
Dormiste   os olhos fechast
Nem me fizeste rezar!
Sentei-me junto ao teu leito,
Stava tão frio o teu peito,
Que eu fui o fogo atiça
Parece que então me viste
Porque dormindo sorriste
Como uma santa no alta
Depois o fogo apagou-se,
Tudo no quarto calou-se,
E eu também calei-me entã
Somente acesa uma vela
Triste, de cera amarela,
Tremia na escuridã
Apenas nascera o dia,
À voz do maridedia
Saltei contente de p
Cantavam os passarinhos
Que fabricavam seus ninhos
No telhado de sap
Porém tu, por que dormias,
Por que já não me dizias
"Filha do meu coração?"
Stavas aflita comigo?
Mãe, abracei-me contigo,
Pedi-te embalde perdã
Chorei muito! ai triste vida!
Chorei muito, arrependida
Do que talvez f iz a t
Depois rezei ajoelhada
A reza da madrugada
Que tantas vezes te ouvi:


Jej lichotivě vítá sláva
a naděje mu našeptává:
„Jsi z vyvolených, z prvních jeden,
vítězi příští, budiž zdráv!“ –
Má mnohá dívka hocha ráda,
on miluje i básně skládá
a mládí zlatým sněním veden
vše v poesie šatí háv.


Tú diste al mundo su mayor consuelo,
y tu parto cumplió las profecías,
dando el Bien, dando a Dios, dando el Mesías
a los mortales míseros del suelo


Tak nad Lužicí zkvetla nová vesna. –
On dotrpěl – však, došed svého cíle,
živ bude duchem v nesmrtelném díle.


Rose, komm! der Frühling schwindet;
Veilchen haben dich verkündet,
Mayenblumen starben hin:
Oeffne dich beym Lust-Getöne
Dieser Fluren; komm, o schöne,
Holde Blumen-Königinn!


ví, co vynáší téhle Olgy dům,
co té zde – Fandě – dostane se věnem,
ví, tam ta dlouhá – slečna Aurelie –
že mnoho po své tetě dědit bude,
jež více již je mrtva nežli žije;
hle, ta zde – Tilda – jako děvče chudé
se šatí jen, však peněz má jak smetí;
to tahle – Mařka – chodí jako kněžna,
však pod atlasem košile je režná,
dost dluhů, asi tucet malých dětí, –
jak zklamal by se člověk snadno v ní!
Nu, vtělený to úřad listovní.


В глубокой теснине Дарьяла,
Где роется Терек во мгле,
Старинная башня стояла,
Чернея на черной скалВ той башне высокой и тесной
Царица Тамара жила:
Прекрасна, как ангел небесный,
Как демон, коварна и злИ там сквозь туман полуночи
Блистал огонек золотой,
Кидался он путнику в очи,
Манил он на отдых ночноИ слышался голос Тамары:
Он весь был желанье и страсть,
В нем были всесильные чары,
Была непонятная властНа голос невидимой пери
Шел воин, купец и пастух;
Пред ним отворялися двери,
Встречал его мрачный евнуНа мягкой пуховой постели,
В парчу и жемчуг убрана,
Ждала она гост Шипели
Пред нею два кубка винСплетались горячие руки,
Уста прилипали к устам,
И странные, дикие звуки
Всю ночь раздавалися таКак будто в ту башню пустую
Сто юношей пылких и жен
Сошлися на свадьбу ночную,
На тризну больших похороНо только что утра сиянье
Кидало свой луч по горам,
Мгновенно и мрак и молчанье
Опять воцарялися таЛишь Терек в теснине Дарьяла
Гремя нарушал тишину;
Волна на волну набегала,
Волна погоняла волну;
И с плачем безгласное тело
Спешили они унести;
В окне тогда что-то белело,
Звучало оттуда: простИ было так нежно прощанье,
Так сладко тот голос звучал,
Как будто восторги свиданья
И ласки любви обеща


Was? Sie knüpft ein Tuch um ihre Locken?
Hüllt sich in der Muhme alten Mantel?
Ist sie – Oder stach mich die Tarantel?
Wird sie – Die Besinnung will mir stocken?


西风夜半捲庭槐
卧听邻翁晓圃开
稚子相呼入林去
应知病果落莓苔


V památný den večeře, kdy sytil Pán i Jidáše,
spící Řím zda zradu, zradu nad chudým tu nepáše?
S chlebem, vína krůpějí než jáhen k nám se vrátí,
klečím u bratra. A smrt už v objetí ho chvátí.


A tak ten paprslek do síně vpad’,
jak duch když potichu vkročí. –
Ó na všem už jíní mráz je a chlad,
vy oči, tesklivé oči!


a lauru lístek v posled symbolický
na čelo vlhké potem tiše klesá,
a v duši ticho jak na kraji lesa,
když večer stlumil shon a hlomoz lidský:


Sólo era tomar el teléfono
venir a decirme:
qué feliz soy,
tomar esta mano
abrazarme, ser atento
conquistarme cada vez
recuperar nuestro tiempo.
Sólo era amarte
que tú no quisieras perderme
y nunca decir no puedo,
sólo era de intentarlo
seguir juntos
quedarte conmigo a pesar de todo...


Die spielen Karten in meinem Leib
Und trinken, weil sie so frieren.
Und wollen nach Zoppot, um Zeitvertreib
Und Örtliches zu studieren.


Wirf alles das, was irdisch, auf Seiten
Und tu dich nur ihm würdig zubereiten.
Sei rein und fein geschmücket und gezieret,
Wie einer Braut des Sohnes Gotts gebühret.


Teď se vzchopil školák bujné hlavy,
pro noviny sáhl do skrýše,
hlasem vroucím – kdož ho popíše,
kamarádům udiveným praví:
„Noviny mám Karla Havlíčka!”


Aber fromme, sanfte Klagen
Kann mir Jesus nicht versagen;
Schuf er meine Seele doch
Nicht für dieses schwere Joch!


Cupido, blindes Kind,
Pack dich hinweg geschwind
Mit deinen Narrenpfeilen!
Du sollst mein Herz
Mit deinem Scherz
Nunmehr nicht übereilen.


Beze moudré svobody
není v žití lahody.


che ritti in mezzo a' ruderi de' monti,
tra i morti boschi, lividi, con gli occhi
vitrei te veggan su l'immane ghiaccia,
sole, calare.


Rataplang! Rataplang! Rataplang!
So jeht der Trommelklang;
Der Christenheit Armee
Führt unser Waldersee,
Er kam mit starkem Arm
Und mit zwei Leibschangdarm.
Rataplang! Rataplang! Rataplang!
Er kam mit stolzem Sinne, ja Sinne,
Als ihn die Auswahl traf,
Und auch mit einem Kine-, ja Kine-,
Ja Kinematjograph.
Tschim bum! Rataplang! Tschim bum!


Da sprach König Harald (Harfager zubenannt):
»Wißt, ich habe Boten an Rynhild ausgesandt,
An Rynhild, Blaatands Tochter. Und ziehet sie morgen ein,
Unter meinen Frauen allen soll fortan auch Rynhilde sein.«
Sprach es König Harald. Und auf und ab im Saal
Im Schlosse zu Drammen saßen die Großen allzumal,
Und dazwischen in lachender Jugend und wie Kinder anzuschaun
Saßen blond und stolz und glücklich Harald Harfagers neunundzwanzig Fraun.
Und als der König gesprochen, alles flüsterte leis,
Aber plötzlich schwieg das Flüstern, Olaf Thureson trat in den Kreis.
Olaf Thureson, Haralds Bote. Vor den König tritt er und spricht:
»Ich bringe Rynhilds Antwort, Rynhilden aber bring' ich nicht .
In der Marmorhalle zu Roskild', meine Botschaft zu hören bereit,
Stand sie, Korallen im Goldhaar, an König Blaatands Seit',
Längst war ihr Kunde gekommen, um wessentwill' ich kam,
Und sie lachte, dieweil sie die Spange wie spielend von ihrem Arme nahm.
König Harald ist Herr über Norweg, über Norwegs Frauen auch,
Aber euer Brauch in Drammen ist nicht in Roskilde Brauch,
Und liebt' ich ihn, wie ich ihn hasse, meine Liebe hätte nicht Eil',
Ein ganzes Herz will Rynhilde, nicht eines Herzens dreißigsten Teil.«
Olaf Thureson sprach's. Wie Freude zuckt's um die Lippe der Fraun,
Aber rot auf Haralds Stirne war das Zornesmal zu schaun,
Er rief: »Und wirken nicht Worte, so wirke denn das Schwert,
Noch nie hat König Harald ein Königskind umsonst begehrt.«
Und er stieg hinab zum Strande. Segelfertig Schiff um Schiff;
Am ersten Tage vorüber an Skagens Horn und Riff,
Am zweiten: Nebel und Windstill', alle Segel schlaff und matt,
Aber sieh, mit Ruderschlage geht es süderwärts in das Kattegatt.
Und am dritten Tag ein Windstoß und zerrissen die Nebelschlei'r,
Und am blauen Himmel die Sonne. »Die Sonne, die schickt uns Frej'r.
Frej'r will den Weg uns zeigen.« Und mit Waffenklirrn an Bord
Und bei Kriegshörnerblasen läuft Harald ein in Roskilde-Fjord.
Hoch oben aber am Saaltor, auf der Treppe von Roskild',
In Ruhe steht König Blaatand und neben ihm Rynhild',
Und sie zählen die Nordlandsschiffe, hundert Segel fast –
Am Bug steht König Harald. Kriegswimpel flattern hoch am Mast.
»Krieg bringt er!« Aber plötzlich ... welch' Wunder, das Wandel schuf,
Es schweigt das Waffenklirren, und es schweigt der Schlachtenruf,
Es schweigt der Hörner Blasen – nur Zimbeln und Schalmein:
»Harald kommt nicht, um zu fechten, Harald kommt, um minniglich zu frein.«
Und sieh, hinan die Stufen steigt er und beugt sein Knie:
»König Blaatand, deine Tochter, in Demut werb' ich um sie,
Meinen Stolz hat sie bezwungen. Und meiner Krone Glanz,
Ich will ihn teilen mit Rynhild. Aber mein Herze hat sie ganz .«


فديتُكَ ما قصَّرتُ فيما وَشَيْتَهُ
وأهديتَهُ من نَظمِ قِولٍ ومن نَثْرِ
ولو كنتُ في رَيْعانِ سِنَّي وَميْعَتي
أجبْتُ ولكِنْ شابَ شَعْري من الشِّعْرِ


Vosotros sois sobre el cristal tendidos
de murmurante y límpido arroyuelo,
cisnes que leves dirigís el vuelo
por bosques silenciosos y floridos


Ahimè miseri legni,
Che cupidigia e ambizion sospinse;
E facil'aura vinse
Per li mobili regni
Lor speme a sciorre oltre gli Erculei segni!


肃肃槐庭午
沉沉玉漏稀
皇恩乐佳节
斗草得珠玑


O Burg der sterbligkeit!
O Kercker voll von Leidt!
O Erden Leichen-volle grufft!
O Schlachtbanck/ Stock vnd See/
O Abgrund-tieffes weh'!


L'alta beltà che ne' leggiadri aspetti
tra lor diversi era con grazia unita,
piagato avria quai son più duri petti
di soave d'amore aspra ferita,
e mosso a dolci ed amorosi affetti
gli orridi monti del gelato Scita.
Che meraviglia è, poi, s'ad or ad ora
ogni spirto gentil se n'innamora?


L'angeliche parole e il dolce riso,
Le celeste maniere e il divin lume
Che fano di Madona un paradiso,


Das garças, quando paradas
Pelas praias perfumadas.


Ponme a la sombra de tu cruz divina,
y vengan contra mí fuego, aire, tierra,
mar, yerro, engaño, envidia, infierno y muerte.


Pan Alois často do extáze pad’,
jak na březovou lávku sednou.
A začal blouznit, začal horovat,
až půjdou spolu na ohlášky jednou –
„A kdy to bude, Alois?“ ona děla.
Nevěděl on, ni ona nevěděla.


mas quiere mi contraria suerte fiera
que los remedios de tan gran quebranto
no caigan en sujeto agradecido.


Glaubenssonne! Im Tĕbrīs der Seele
Drückst das Siegel du auf die Befehle;
Sprich vom Herzen denn, mit lauter Kehle:
»Grosser Gott! Verzeihe und verschone!«


Wodan, Donnerer sie sanken,
Die Eroberer,
Die Tyrannen, durch der schlanken
Deutschen Todesspeer.


أَما تُحَرَّكُ لِلأَقدارِ نابِضَةٌ
أَما يُغَيَّرُ سُلطانٌ وَلا مَلَكُ
قَد هادَنَ الدَهرُ حَتّى لا قِراعَ لَهُ
وَأَطرَقَ الخَطبُ حَتّى ما بِهِ حَرَكُ
كُلٌّ يَفوتُ الرَزايا أَن يَقَعنَ بِهِ
أَما لِأَيدي المَنايا فيهِمُ دَرَكُ
قَد قَصَرَ الدَهرُ عَجزاً عَن لِحاقِهِمُ
فَأَينَ أَينَ ذَميلُ الدَهرِ وَالرَتَكُ
أَخَلَّتِ السَبعَةُ العُليا طَرايِقَها
أَم أَخطَأَت نَهجَها أَم سُمِّرَ الفَلَكُ


Bez vůle zanášen do neznáma padám.
Naději v zítřky pokorně skládám,
kořisti ne již, jen smíru si žádám.


Freund und Kriegsgefährt' in des Lebens mißlichem Feldzug,
Wo's noch mehr als des Schilds, mehr als des Schwertes bedarf,
Treuer, bewährter Bundesgenoß' in der Freud' und im Leide,
Den fünfhundert – und wie? – Monde mir pflanzten in's Herz.
Bruder, du schreitest voraus, und du, mein Jüngerer, harrst nicht,
Bis daß dem Siebziger auch schalle Posaunengesang?
Strebtest denn jemal du nach Vortritt, edel in reiner
Demuth, verkennend, nur du, was wir verehren in Dir?
Gingst, verlassend die Jammernde, Sie, die in Träumen der Liebe
Schon für ihr goldenes Fest flocht den erneuerten Kranz;
Dich entreißend dem Reigen der Söhn' und der blühenden Töchter,
Die, wie Hesperiens Hain, prangen in doppeltem Schmuck;
Dich dem süßen Gewimmel der Enkelinnen und Enkel,
Dich den Freunden, wie du, selber ein Freund, sie erwarbst.
Oede trauret, das du mit beseelter Kunde gebildet
Hast, dein Paradies, ernsterer Freude geweiht;
Ja, dort weilte sie heimisch und gern' und in Lauben der Ruhe,
Mischte die Weisheit vertraut unter die Schwestern sich oft.
Herrlicher strahlet dein Eden dir nun; doch im Büthengesäusel
Deiner Rosen, die dort blühn in verklärter Gestalt,
Unter Beschattung der Lebensbäume, gedenkst du in frommer
Sehnsucht der Deinen; auf Ihr ruhet dein segnender Blick,
Die, in dem Zauber der Jugend dir Braut, und in reiferer Schönheits-
Fülle, Vermählte, zugleich Freundinn und Muse dir war.
Ach, nun schmilzt sie hinweg in Niobe's Thränen! Die Quelle
Rinnt, doch von Oben herab spiegelt in ihr sich der Strahl.
Meine Baucis weint mit der Weinenden, blicket mit ihr Ihm
Nach, und des Wiedersehns Hoffnung erhebt ihr das Herz.
Meine Baucis! Lina verzeih', wenn der Segen, der Euch nicht
Ward – o du gönnst ihn uns ja – wenn ich erfleh' ihn für uns!
Dann weiht Lina zwischen der Eich' und der Lind' uns ein Plätzchen
Stiller Wehmuth, und gräbt Worte des Trosts in den Stein:
»Maal, gewidmet Philemon und Baucis, meines Geliebten
Freunden und meinen, die nicht, Glückliche! trennte der Tod,
Denen die sterbliche Hülle zugleich entsank und zugleich der
Fittig, entfaltet, den Schwung auf zu der Heimath begann.«


Каждая калоша недоступна и строгЧулки-кокотки
игриво щурятсЯ летел, как руганДругая нога
еще добегает в соседней улицЧто же,
вы,
кричащие, что я калека?! —
старые,
жирные,
обрюзгшие враги!
Сегодня
в целом мире не найдете человека,
у которого
две
одинаковые
ноги!
Занавес
Второе действие
Скучн Площадь в новом город  Маяковский переоделся в тог Лавровый вено За дверью многие ногЧеловек без глаза и ноги
(услужливо)Поэт!
Поэт!
Вас объявили князеПокорные
толпятся за дверью,
пальцы сосуПеред каждым положен наземь
какой-то смешной сосу Маяковский
Что же,
пусть идут!
Робк Женщины с узлам Много кланяютсПервая
Вот это слёзка моя —
возьмите!
Мне не нужна онПустВот она,
белая,
в шелке из нитей
глаз, посылающих грусть!
 Маяковский
(беспокойно)Не нужна она,
зачем мне?
(Следующе)
И у вас глаза распухли?
Вторая
(беспечно)Пустяки!
Сын умираеНе тяжкВот еще слезМожно на туфлБудет красивая пряжк Маяковский
(испуган)
Третья
Вы не смотри́те,
что я
грязнаВымоюсь —
буду чищВот вам и моя слеза,
праздная,
большая слезищ Маяковский
Будет!
Их уже горДа и мне порКто этот очаровательный шатен?
Газетчики
Фигаро!
Фигаро!
Матэн!
Человек с двумя поцелуям Все оглядываю Говорят вперебоСмотрите —
какой дикий!
Отойдите немногТемнПустите!
Молодой человек,
не икайте!
Человек без головы
И-и-и-и…
Э-э-э-э…
Человек с двумя поцелуями
Тучи отдаются небу,
рыхлы и гадкДень гиДевушки воздуха тоже до золота падки,
и им только деньг Маяковский
Что?
Человек с двумя поцелуями
Деньги и деньги б!
Голоса
Тише!
Тише!
Человек с двумя поцелуями
(танец с дырявыми мячами)Большому и грязному человеку
подарили два поцелуЧеловек был неловкий,
не знал,
что с ними делать,
куда их детГород,
весь в празднике,
возносил в соборах аллилуя,
люди выходили красивое надетА у человека было холодно,
и в подошвах дырочек овальцОн выбрал поцелуй,
который побольше,
и надел, как калошНо мороз ходил злой,
укусил его за пальц«Что же, —
рассердился человек, —
я эти ненужные поцелуи брошу!»
БросиИ вдруг
у поцелуя выросли ушки,
он стал вертеться,
тоненьким голосочком крикнул:
«Мамочку!»
Испугался человеОбернул лохмотьями души своей дрожащее тельце,
понес домой,
чтобы вставить в голубенькую рамочкДолго рылся в пыли по чемоданам
(искал рамочку)Оглянулся —
поцелуй лежит на диване,
громадный,
жирный,
вырос,
смеется,
бесится!
«Господи! —
заплакал человек, —
никогда не думал, что я так устанНадо повеситься!»
И пока висел он,
гадкий,
жаленький, —
в будуарах женщины
— фабрики без дыма и труб —
миллионами выделывали поцелуи,
всякие,
большие,
маленькие, —
мясистыми рычагами шлепающих гуВбежавшие дети-поцелуи
(резво)Нас массу выпустилВозьмите!
Сейчас остальные придуПока — восемЯ —
МитПросим!
Каждый кладет слез Маяковский
Господа!
Послушайте, —
я не могу!
Вам хорошо,
а мне с болью-то как?
Угрозы:
Ты поговори еще там!
Мы из тебя сделаем рагу,
как из кролика!
Старик с одной ощипанной кошкой
Ты один умеешь песни петь
(На груду слё)
Отнеси твоему красивому богу,
 Маяковский
Пустите сесть!
Не даю  Маяковский неуклюже топчется, собирает слезы в чемода Стал с чемоданоХорошо!
Дайте дорогу!
Думал —
радостный будБлестящий глазами
сяду на трон,
изнеженный телом греНет!
Век,
дорогие дороги,
не забуду
ваши ноги худые
и седые волосы северных рек!
Вот и сегодня —
выйду сквозь город,
душу
на копьях домов
оставляя за клоком клоРядом луна пойдет —
туда,
где небосвод распороПоравняется,
на секунду примерит мой котелоЯ
с ношей моей
иду,
спотыкаюсь,
ползу
дальше
на север,
туда,
где в тисках бесконечной тоски
пальцами волн
вечно
грудь рвет
океан-изувеЯ добреду —
усталый,
в последнем бреду
брошу вашу слезу
темному богу гроз
у истока звериных веЗанавес
Эпилог
 Маяковский
Я это все писал
о вас,
бедных крысаЖалел — у меня нет груди:
я кормил бы вас доброй нененькоТеперь я немного высох,
я — блаженненькиНо зато
кто
где бы
мыслям дал
такой нечеловечий простор!
Это я
попал пальцем в небо,
доказал:
он — вор!
Иногда мне кажется —
я петух голландский
или я
король псковскиА иногда
мне больше всего нравится
моя собственная фамилия,
Владимир Маяковски


»In meinem Baum – ist lauter Traum«...
Sie schlüpft zurück behende
Und lispelt in den Waldesraum:
»Ich weiß, wen ich dir sende!«


Snad mne stihli, abych za pokutu
vytrpěl, co sesláno mi v trest?
Buďsi! život můj byl plný rmutu,
vypiju, co náklonkem v něm jest;
pojďte, pojďte, nechť dle zásluh beru
a svou hlavu skloním pod sekeru.


A zticha plynouc po blankytné báni
Uzřela hvězdy v klidném putování;


A nő evez, - s míg Jutta harsány
Kacajt üt a csendet zavarván:
Két hulla a vízből csipőig,
Feltartott ujjal kiütődik,
Mint ki esküt teszen, -
Szemök néz mereven...
Oly gyászosan úsznak a holtak!


Gelobt sei Gott mit Danken,
Der aus der finstern Höhl'
Und des Versuchers Schranken
Erlöset unsre Seel'.
Ach Gott! Es hat uns sehr
Der Sünden Last gedrükket,
Der Tod hielt uns verstrikket
Und schrekt' uns mehr und mehr.


Du treibst zu stark, du wirkst zu viel,
Die Werktag' haben ja ihr Ziel;
Willst du nicht feiern Gott im Herzen,
Ach, schade, was wirst du verscherzen!


Věř! – a ve tvé nitro
nové opět jitro
spásy hvězdou zazáří;
věř! – a ve tvé hrudi
nový máj se zbudí,
jenž jak bude vláti –
opět se ti vrátí
štěstí úsměv do tváří!


Léto ku konci se chýlilo již, zvěst podzimu vlála
přes požatý vůkol všude lán a zryté nově brázdy,
když cestou hochu povědomou od Karlova Týna
jsem po letech zase šel, muž skráně prošedlé,
k úvalu pod Mramorem, kde zlaté mi zkvétalo dětství.


V chýži kroky, vrzly dvéře,
v těchto dívka stanula
a dvou očí divokrása
s ohněm lampy zplanula.


Na íntima praça inexistent
Há um branco sol sempre presente


	grande v'appare sù picciola nuota:
però ciascun la conscienza scuota


Nač perly, nač zlato, Kato a pochleba,
však Karlíček dobře to ví, komu chvály třeba.


"O ye in Youth and Beauty's pride,
" Who lightly dance along;
"While Laughter frolicks at your side,
" And Rapture tunes your song;


A přec svět se pořád točí,
Přec se lidé pořád smějí,
Radují a jaře pleší
A veselé písně pějí –


Die Freiheit ist nur dummer Schnack,
So lang man raucht mit Hack und Pack.
Nur Einen schlechten Rauchtabak.


Al contrario presente aunque atrevido,
bien puede hacer un hombre resistencia,
mas no cuando a traición otro le enviste.


Zří v duši mou mdlý přísvit ranní,
běl paprsků se láme v mlze šedé,
po noci probdělé jsou hvězdy bledé
a hasnou v dlouhém umírání....


Tag und Tag und aber Tag,
Mit der ich heut Nacht sprach.


Stůj si sám! a směj se citlivůstce,
v niž na chvíli ledy tvé mne vrhly;
tobě, tvůrci žalu, lehce bylo snášet! –
budoucnost však tvou již za svou nevyměním!


Leč to, co časnost Hodin
u Věčnost promění –
to Absolutní je:
A to je Umění.


Každý nůž se bez broušení
stává stále tupějším,
jazyk tvůj však bez ostření
je čím dál tím ostřejším.


Oh! perché non posso anch´io,
con la mente ansia, fra gli esuli
il mio figlio rintracciar?
o mio Silvio, o figlio mio,
perché mai nell´incolpabile
tua coscienza ti fidar?


Však slyš, toť Kurážův je hlas,
jenž dobíhá mne z houští,
snad srnec!... Koni, zde se pas!“
a skokem k hvozdu se pouští.


 Вот налог крестьянский на́ год:
нынче вдвое меньше тяго На хозяйство приналяжешь, —
втрое легче станет дажПри разверстке в прошлый год
ведь собрали столько воПри разверстке столько отдал
чуть не в половину год Словом, так или иначе
будут лишки после сдач И с картошкой легче много,
вдвое легче от налогМеньше этого иль выше
и в картошке будет лише Ты картошки этой часть
дома съешь с семейством всласт А другую часть на воз
навалил и в город све Хоть разверстка была для крестьянства
клеткою, да пришлось установить повинность этакуПришлось такой тяжелой ценой
армию кормить, измученную войно А вот почему налогу каждое хозяйство радо:
в налоге этом одиннадцать разрядоА более правильных расчетов ради
7 групп в каждом разряд    Если с клеткой способ разверстки схож,
    то налог на дворец похо    77 во дворце покое    Ищи помещение, подходящее како    А комнат в нем 7    Справедливое помещение найдется все Чтобы взялись все за труд,
ото всех налог беруКоль крестьянам город нужен,
дай ему обед и ужи1 Чтоб налог вам в тягость не́ был,
засевайте больше хлебЧтоб росли излишки ваши,
засевайте больше пашн1 Чтоб больше положенного не взыскали никакие лица,
установлена точная налоговая таблицСпособ употребления таблицы таков:
скажем, у тебя 15 десятин пашни на 5 едоко1 Значит, десятин на каждого трВ пятом пункте, трехдесятинник, смотр1 Затем прикинь размер урожаСкажем, 28 пудов десятина рожаеНалог твой
тебе укажет разряд второ1 По этому разряду
в пятой группе
стоит четыре пудИ никто в мире
с десятины не возьмет больше, чем четырА с трех готовь
12 пудо1 А сколько всего должны взять?
Помножьте 12 на Или, если будет 4 с десятины сдаваться,
значит, с пятнадцати десятин
должно 60 государству идт1 В свете дурней много больнЭти дурни недовольны:
— Чем я больше жну и сею,
тем с моей работой всею
     я же больше и плач     Я работать не хоч     Зря не буду тратить труд,
     лучше землю пусть беру —
1 Бросить труд расчета нетТы прикинь-ка цифру этПри урожае в 58 пудов,
однодесятинник, 3 пуда готов1 А у кого больше 4 десятин,
у того с десятины десять будет идтС 4-х же, значит, 40 сдается,
а 198 пудов себе остаетсХоть три пуда платить и легко,
да остается себе 55 всегБольше сеешь — больше дашь
и остаток больше ва2
Кто не смотрит дальше носа,
засевает только просХоть раздетым ходит он,
а не хочет сеять ле2 Чтоб засеивался лихо,
лен одним,
другим гречихВ поощрение при сдаче
могут их равнять иначЛьготы все на этот год
вам объявит Наркомпро2 Какой налог лежит на ком?
Размер налога устанавливает волисполкоА за правильностью смотрит сельский совеЕсли же эти органы работают не по декрету,
то к ответственности привлекают за неправильность эт2 Хозяйство, в котором пашни не больше десятины имеется,
с такого хозяина ничего не берется, разумеетс2 Освобождение других плательщиков
     нигде не может быть разрешено,
     кроме
     как в Совнарком     Если у кого хлеба много,
     а налоги платить не хочет,
     разумеется, таким в Совнарком не надо лезт2 В Совнарком обращаются только тогда,
когда настоящая нужда естСкажем, такая-то деревня
внести налог рада,
да хлеб весь перебило градо2 Вот такая с бумагою идти можеС такой Совнарком налог сложи


Daß GOTT dieses Rund der Erden,
Wie uns Schrift und Bibel lehrt,
Durch ein Wörtchen lassen werden,
Ist ja wohl Erstaunens werth:
Doch nicht minder ist zu preisen,
Daß in zween so kleinen Kreisen
Alles, was der grosse hegt,
Sich in unsre Seelen prägt.


Umbsonst hast Friden du stets unter uns gesucht/
Wo nichts denn Haß und Zanck/ wo man Gottfürchtig flucht/
Zeuch wo du hingewündscht/ wo die so Friden liben;
Gott lib; so hat dich Gott ins Fridens Reich verschriben.


El ron de mis mayores me protege
contra el terror de ya no ser mañana.
Timor mortis conturbat me.
Me dice el frágil ido aquí a mi lado
que él es mi hermano, y es verdad.
Timor mortis conturbat me.
Por nuestras venas corre el ron que un día
sobre el cofre del muerto se durmió.
Timor mortis conturba me.
El leve ausente aquí a mi lado es viejo
como fambién, a la verdad, soy yo.
Timor morfis confurba nos.
Solos, a solas, con el ron, los dos.


13.
Stell uns ſolche Lehrer fuͤr/
Die mit Lehr und Leben bauen/
Die uns weiden unter dir
Auff den rechten Lebens-Auen/
Daß der falſchen Lehrer Gifft
Keines deiner Schaͤflein trifft.


Voyez : cet homme est juste, il est bon ; c'est un sage.
Nul fiel intérieur ne verdit son visage ;
Si par quelques endroits son cœur est déjà mort,
Parmi tous ses regrets il n'a pas un remord ;
Les ennemis qu'il a, s'il faut qu'il s'en souvienne,
Lui viennent de leur haine et non pas de la sienne ;
C'est un sage — du temps d'Aurèle ou d'Adrien.
Il est pauvre, et s'y plaît. Il ne tombe plus rien
De sa tête vieillie aux rumeurs apaisées,
Rien que des cheveux blancs et de douces pensées.
Tous les hommes pour lui d'un seul flanc sont sortis,
Et, frère aux malheureux, il est père aux petits.
Sa vie est simple, et fuit la ville qui bourdonne.
Les champs où tout guérit, les champs où tout pardonne,
Les villageois dansant au bruit des tambourins,
Quelque ancien livre grec où revivent sereins
Les vieux héros d'Athène et de Lacédémone,
Les enfants rencontrés à qui l'on fait l'aumône,
Le chien à qui l'on parle et dont l'œil vous comprend,
L'étude d'un insecte en des mousses errant,
Le soir, quelque humble vieille au logis ramenée :
Voilà de quels rayons est faite sa journée.
Chaque jour, car pour lui chaque jour passe ainsi,
Quand le soleil descend, il redescend aussi ;
Il regagne, abordé des passants qui l'accueillent,
Son toit sur qui, l'hiver, de grands chênes s'effeuillent.
Si sa table, où jamais rien ne peut abonder,
N'a qu'un maigre repas, il sourit, sans gronder
La servante au front gris, qui sous les ans chancelle,
À qui manque aujourd'hui la force et non le zèle ;
Puis il rentre à sa chambre où le sommeil l'attend.
Et là, seul, que fait-il ? lui, ce juste content ?
Lui, ce cœur sans désirs, sans fautes et sans peines ?
Il pense, il rêve, il doute… — O ténèbres humaines !


Měla tak drsné, v kroužcích nepoddajných
se vlnící, ne z jejich rodu vlasy, tak vzácné vlasy!
pleť popelavě hedvábnou a suchou,
mdlé, velké oči nevyspalých žen,
jež barvívaly stíny dojmů prchavých.


Spjat v pouta hrůz, jež utkal děsný sen,
na polo v spánku, v bdění do pola
kol sebe zírá v šero vyděšen,
kam sřítil se jak živá mrtvola,
a v tváři jeho, jež se v děsu chvěje,
pot studený se pojí ve krůpěje.


So las ich falsch in deinem Aug, dem tiefen?
Kein heimlich Sehnen sah ich heiß dort funkeln?
Es birgt zu deiner Seele keine Pforte


Je večer pozdní; chmura chmuru stíhá,
šum hbitých vln se s hlukem davů pojí,
jich Vltavy kol živá hráz se míhá,
a světel bludných kmit se v temnu rojí.


Lépe hned mu bylo s ním,
poskočil si, ej:
„Zdráv buď, cvrčku muzikante,
nuže hrej mi, hrej!“
Do vesnice přišel král,
a tam cvrček v mošně hrál
ještě veselej.


Kam obrátí se jenom zrak,
tam boj a zhouba dýší,
musíme dobyt každý krok
jak v nepřátelské říši.


Ich herz und küsse wiederum
Aus rechtem treuen Herzen,
Herr, deine Händ und sage Ruhm
Und Dank für ihren Schmerzen;
Darneben geb
Ich, weil ich leb,
In diese deine Hände
Herz, Seel und Leib,
Und also bleib
Ich dein bis an mein Ende.


Was sagte dir Ali?


Wir jauchzen Euch als Brüder zu:
Seht uns als Brüder an!
Und wandelt nun mit Siegesruh'
Auf offner, freyer Bahn!


Komm, komm, damit man Dein Verziehen
Nicht halte nur für einen Spott,
Vnd spreche: wo ist nu jhr Gott,
Nach dem sie sich so hefftig mühen?
Dieß ist das ärgste was Sie kränckt,
Dieweil man Dein so spöttlich denckt!


O Du Gottes Herrlichkeit,
Du der Erde schönes Kleid,
Zart Gewand, wo Alles webt
Und zu höherm Leben strebt!


Belohnt di Huhr, als es di Huhr verdint,
Di auf dem Berg an ihrer Tiber blitzt!
Entgrünet si, wi tausend si entgrünt!
Erhitzet si, wi A.L.L.E.S. si durchhitzt!
Rächt Gottes Knechte, di Propheten!
Ertödtet si, wi si wolt tödten!
Schenkt duppelt ein, was eingeschenkt!
Tränkt si mit blutt, wi si getränkt!
Macht taumeln si, im eignem blutt versunken,
Di noch vom blutt der beiden zeugen trunken.


Al matutino canto valeroso
del arrogante gallo, se levanta
el fuerte labrador, a quien no espanta
el trabajo más rígido y penoso


Hoďte ji tam vlastní rukou,
ať se setká s pekel mukou.“


Vous, hommes de persévérance,
Qui voulez toujours le bonheur,
Et tenez encor l'espérance,
Ce pan du manteau du Seigneur !


Řetízkové pasu
líbezně si zvoní,
jelše plavé listí
na cestu mu roní.


Am Seegestad' erlöschen
Des Dorfes Lämpchen schon;
Des Klosters dunklen Eschen
Entlispelt Klageton;
Die Sterne blinken traurig
Vom Herbstgewölk umgraut;
Die Winde seufzen schaurig
Im hohen Farrenkraut.


荒畦老妇锄
数日菜根舒
悬思三千客
只望孟尝鱼


Und darum, daß sie dulden mit dir, mit dir
Sich freun, erziehst du, teures! die Deinen auch
Und mahnst in Träumen, wenn sie ferne
Schweifen und irren, die Ungetreuen.


Zum Pfäffel kam ein Pärchen und schrie:
»Geschwinde laßt uns frein!
Wir können nicht eine einzige Stund
Mehr ohne einander sein!«


Együtt nagy Ázsiából, sivatag téreken,
Üznek vala gyors gímet, röpűlö méneken;
Kubán folyása mentén a kis vadász csoport
Hajtá a könnyü szarvast, mint szél a könnyü port.


溽暑人如醉
昏昏一病身
如何三五夜
番作独醒人


Nad hrobem apoštola až skloním hlavu svou,
ten nahý meč můj drž mi pozorně nad hlavou
a patři v pravo v levo a zírej pilně v před,
ať hnutí neujde ti a třeba-li, tni hned.


A juž si poskakují ruče,
nožky se jenom míhají,
srdéčko vesele tluče.


Doch scheint auch ihr mir nicht vom besten Stempel,
Und so verschmerz' ich euer pfäffisch Schnauben
Und euere für mich verschloßnen Tempel.


清凉亭上几株柳
霜夜凉风下夕阳
依旧明年二三月
小金山上看鹅黄


Elle apprête ses trahisons
Avec une rare sagesse,
Et gratte ses démangeaisons,
Par atavisme, étant singesse.


Wie steht's in Asjen mit der Bagdadbahn?
Was macht in China uns're Einflußsphäre?
Hegt irgendeine Großmacht diesen Wahn,
Daß an der Sonne unser Platz nicht wäre?


Mert Istenúr hogy szántsa, bérre vár
És semmim sincsen, amivel fizetnék,
És hitem összedől, mint kártyavár:


A thousand Accidents the Farmer's Hopes
Subvert, or checque; uncertain all his Toil,
'Till lusty Autumn's luke-warm Days, allay'd
With gentle Colds, insensibly confirm
His ripening Labours: Autumn to the Fruits
Earth's various Lap produces, Vigour gives
Equal, intenerating milky Grain,
Berries, and Sky-dy'd Plums, and what in Coat
Rough, or soft Rind, or bearded Husk, or Shell;
Fat , and  fragrant Nut,
And the  tastful Apple: Autumn paints
Hills with Grapes, whilst  Plains
Blush with pomaceous Harvests, breathing Sweets.
O let me now, when the kind early Dew
Unlocks th' embosom'd Odors, walk among
The well rang'd Files of Trees, whose full-ag'd Store
Diffuse  Steams, than , or
More grateful, or perfuming flow'ry !
Soft whisp'ring Airs, and the Larks mattin Song
Then woo to musing, and becalm the Mind
Perplex'd with irksome Thoughts. Thrice happy time,
Best Portion of the various Year, in which
Nature rejoyceth, smiling on her Works
Lovely, to full Perfection wrought! but ah,
Short are our Joys, and neighb'ring Griefs disturb
Our pleasant Hours. Inclement Winter dwells
Contiguous; forthwith frosty Blasts deface
The blithsome Year: Trees of their shrivel'd Fruits
Are widow'd, dreery Storms o'er all prevail.
Now, now's the time; e'er hasty Suns forbid
To work, disburthen thou thy sapless
Of its rich Progeny; the turgid Fruit
Abounds with mellow Liquor; now exhort
Thy Hinds to exercise the pointed Steel
On the hard Rock, and give a wheely Form
To the expected Grinder: Now prepare
Materials for thy Mill, a sturdy Post
, to support the Grinder's Weight
Excessive, and a flexile Sallow' entrench'd,
Rounding, capacious of the juicy Hord.
Nor must thou not be mindful of thy Press
Long e'er the Vintage; but with timely Care
Shave the Goat's shaggy Beard, least thou too late,
In vain should'st seek a Strainer, to dispart
The husky, terrene Dregs, from purer Must.
Be cautious next a proper Steed to find,
Whose Prime is past; the vigorous Horse disdains
Such servile Labours, or, if forc'd, forgets
His past Atchievements, and victorious Palms.
Blind  rather, worn with Work, and Years,
Shall roll th' unweildy Stone; with sober Pace
He'll tread the circling Path 'till dewy Eve,
From early Day-spring, pleas'd to find his Age
Declining, not unuseful to his Lord.


Ó nebeský ti vzešel zázrak štěstí;
nechť okamžikem zašel v lůně dob,
on přece byl, – či může víc, co jesti?


Gelbe Wunderblüten senken
Huldigend sich auf dein Haar,
Und das schimmert in der Sonne
Märchenhaft und wunderbar.


Sì dolce essemplo a piangere hanno dato
agli occhi miei quei lacrimosi lumi,
che usciran sempre due perenni fiumi
da' miei: tal disio m'è di pianger nato.


El fructo d'anni pien quasi deriva
Da l'arbor de sua vita assai suave,
Donque è bon repalmar la nostra nave
Che l'ira d'Eolo e de Vulcan prescriva.


Na konili jedou,
každý čilo juchá,
že radostí všemu
srdce v ňádru buchá.


无人解妾心
日夜长如醉
妾不是琼奴
意与琼奴会


北窗铜碾破云腴
扪腹翛然一事无
安用雁行排院吏
正须鱼贯看胡俘


Welk ist jegliches Grün. Jeder Gesang ist stumm.
Jeder Schimmer ist blaß, jeglicher Saft verdorrt.
Laublos trauren die Bäume.
Einsam grämt sich das Blumrevier.


Na stráni v lese – co hrá barev nyní!
Máť javor zlato na svých ramenech,
měď hárá s buku, šarlat na břekyni,
kde jaký habr – tone v plamenech!


Čím přírodě je slavík v letní noci,
tím obecenstvu tenor lyrický je –
ten jako onen má dar kouzla v moci
a také stejně proměnlivě žije.


Drauf kommen Musikanten,
Sie stimmen, proben nie,
Und doch, kommts nun zum Spielen,
Wie herrlich stimmen sie.


花重妾心冰皎皎
妾怜花貌玉盈盈
鸦盘翠髻流云湿
瘦影寒依夜月明


Et se ancor segue in parte Citherea,
la colpa è de' begli occhi et de tua stella.
O, chi può contra quel che 'l cel destina?


Soll ich mein letztes End und ersten Anfang finden,
So muß ich mich in Gott und Gott in mir ergründen
Und werden das, was er: ich muß ein Schein im Schein,
Ich muß ein Wort im Wort, 1 ein Gott in Gotte sein.


De csak fejével bólogat,
s a törzse szikla-szent-szilárd:
lombos fejével bólogat
és nem fél, hogy az égi bárd
csattanva mellen ütheti.


So auch das All ein Ich, das, seiner Schranken
Vergessen, an das Welten-Räthsel tickte,
Aus Nothwehr, eh' es tiefer dringt, vernichte.


劣蹄凡毳等闲同
猎处难婴宋鹊锋
中有霜毫真逸足
腾身高入月明中


Der trefflichsten Geschöpfe Zier,
Viel tausend Geister dienen Dir,
Die dort in höhern Sphären wohnen.
Erhabne Seelen beßrer Kraft,
Von ungleich größrer Eigenschaft,
Verehren Dich zu Millionen.
Wie können wir uns unterstehn,
Unendlicher! Dich zu erhöhn?


O Knospe roth im Morgenlicht, womit hast du's verdient,
Daß man im frühen Thau dich bricht? womit hast du's verdient?
O Rose, der zu fremdem Schmerz kein Dorn gegeben war;
Daß dich der Dorn der Schmerzen sticht, womit hast du's verdient?
Wehrlose Unschuld, nicht zum Kampf gerüstet mit dem Tod?
Daß dich der dunkle Feind ansticht, womit hast du's verdient?
Es schaukelt unbefangen dich in Frühlingsluft der Zweig;
Des Wintersturmes Zorngewicht, womit hast du's verdient?
Und wenn der Zweig, weil er zu kühn und stolz die Krone trug,
Verdient hat dieses Strafgericht, womit hast du's verdient?
O armer Zweig, die Lust ist hin, die du nicht würdig trugst;
Nun trag das Leid und frage nicht: Womit hast du's verdient?
Es war ein Gut dir zugetheilt, deß Werth du nicht erkannt?
Entzog man dir's, so thu' Verzicht! womit hast du's verdient?
Womit hast du's verdient, daß dir die Rose deiner Lust
Solang geblüht vorm Angesicht, womit hast du's verdient?
Und daß sie, die ein Augenblick erbleichte, neu und frisch
In deines Lebens Kranz sich flicht; womit hast du's verdient?
Die Schmerzen Freimunds werden ein Gedicht zum Schmuck der Welt;
Welt, undankbare, dies Gedicht, womit hast du's verdient?


A luz brinca na cidade
o seu quente jogo
de claros e escuros
e a vida brinca
em corações aflitos
o jogo da cabra-ceg


Grávidos van nuestros ojos de llanto
y un arroyuelo nos hace sonreír;
por una alondra que erige su canto
nos olvidamos que es duro morir.
No hay nada ya que mis carnes taladre.
Con el amor acabóse el hervir.
Aún me apacienta el mirar de mi madre.
¡Siento que Dios me va haciendo dormir!


Én, ki bírom a Schloszberget,
S tisztelnek sok pendelen,
Mért szerzettem annyi serget
Ott s a Zuckermandelen?
Hát magam csak íly bolondnak
Hagyjam tenni? mit nem mondnak
Majd a pesti Partesen.


Une crête écumeuse, énorme et colorée,
Barre, puissamment pure, et plisse le parvis.
Roule jusqu’à mon cœur la distance dorée,
Vague !… Croulants soleils aux horizons ravis,
Tu n’iras pas plus loin que la ligne ignorée
Qui divise les dieux des ombres où je vis.


池水澄辉散晓烟
定无墨色使名传
几螺付与能诗客
免更书空重惘然


顾鉴全抽彻底参
新丰三顿实难甘
到头恩怨无馀地
赢得儿孙转放憨


Und als die Rose, die am Stock erblich,
Sich wieder auf die kranke Wange schlich,
Wie hab' ich an dem Pfeilertische drüben
Dem Töchterchen geringelt seine lieben
Goldbraunen Löckchen! wie ich mich beflissen,
Eh ich es führte an der Mutter Kissen!
Und gute Sitte flüstert' ich ihm ein,
Gelobte ihm die Fabel von dem Schaf
Und sieben Zicklein, wenn es wolle brav,
Recht brav und sittig sein.


Viel Töchter bringen Geld und Gut,
Sind zart am Leib und stolz am Mut,
Du aber, meine Kron und Zier,
Gehst wahrlich ihnen allen für.


Вчера вакхических друзей
Я посетил кружок веселый;
Взошел — и слышу: «Здравствуй, пей!»
— Нет, — молвил я с тоской тяжелой, —
Не пить, беспечные друзья,
Пришел к вам друг ваш одичалый:
Хочу на миг забыться я,
От жизни и любви усталыСтучите чашами громчей;
Дружней гетер и Вакха пойте!
Волнение души моей
Хоть на минуту успокойте!
Мне помогите освежить
Воспоминанья жизни вольной
И вопли сердца заглушить
Напевом радости застольно


Come si vederebbe la clemenza
de Dio, se l'huom non commetesse errore?
S'io usai temeritade, usa prudenza.


Ihr kennet ja diß treue Haus,
Als erste von der Schaar der Brüder:
Sie zogen sich mit Freuden aus,
Und kleideten die Jesus-Glieder;
Ihr Ruf zu diesem Dienst und Frohn
Ist aus der Liebe hergekommen,
Der Kinder Seelen sind ihr Lohn,
Drum haben sie nicht Lohn genommen.
Ihr Kinder! ziehet doch
Mit Lust an ihrem Joch:
Es ist das Joch der treuen Liebe.
Sie haben mir ersetzt,
Was ich dahin geschätzt,
Durch ihren Dienst gehn eure Triebe.


Ember ember ellen csatázik,
Mi egyesítsen, nincsen eszme,
Rommá dőlt a Messiás háza,
Tanítása, erkölcse veszve...
Óh, de hogy állattá süllyedjen,
Kinek lelke volt, nem lehet!...
Hatalmas Ég, új Messiást küldj:
Beteg a világ, nagy beteg!...


苍茫元气浩无垠
似雨如烟各未分
却是幽人亲领略
石田笔管自耕耘


Du wähnest annoch, gutherziger Mann,
Daß deinen Sohn ich befördern kann?
Ich bin, ob sündenhaft, zu rein,
Um irgend in Rom vermögend zu sein.


Wenn nun, gleich dem Schmetterling,
Heute sie mir naht,
Morgen flieht – o, armes Herz,
Weißt du dir dann Rath?


Doch hab ich meine Sehnsucht stets gebüßt;
ich ging nach Liebe aus auf allen Wegen,
auf allen kam die Liebe mir entgegen,
doch hab ich meine Sehnsucht stets gebüßt ...


Heut treibt man Spanisch, morgen Wälsch,
Jetzt Griechisch, dann Sanskrit;
Bis auf sein längst gelerntes Deutsch
Lernt er die Sprachen mit.


Ich glaube, daß es mir in jener Nacht,
Von der ich nichts mehr weiß, so wohl erging,
Als ich erwachte, warf sich mir die Welt
Eiskalt und unbeweglich hart ums Herz.
Es war der tötende Moment im Leben,
Du, Tilie, konntst allein den Zauber heben.


Uno y uno son dos. Mas cuando solos,
Cuando no espían ojos importunos,
Mi labio junto a tu rosado labio,
Uno y uno son uno.
Dos y dos suman cuatro. Eso es mentira:
Cuando, al decirte adiós, los brazos tuyos
Quedan entre mis brazos prisioneros,
Dos y dos suman uno.
Dos y uno suman tres. Mas cuando un hijo
Selle por siempre nuestro amor profundo,
Cuando un hijo sonría en nuestra casa,
Dos y uno serán uno.
Uno y uno son dos


谢家池馆遇芳菲
破绿抽心一片绯
恰似九衢三二月
绿罗丛里著朱衣


Nur zu oft vom Born entfernt
Trübt die Welle sich, die klare;
Heil, wem das Unmittelbare
Blieb, als er die Kunst gelernt!


Ein wenig/ wenig weicht ihr blikke/
G. wie/ zurükke?
Ach! ja. Dan eure strahlen funkeln
G. auch im tunkeln.
Ach! ja! im dunkeln seind sie lichter/
G. brunst-anrichter.


Der in jedem Glockenschlag,
Wie mit eh'rnem Hammer,
Du das Herz, das schon zerbrach,
Brichst durch neuen Jammer:


Daß ich gleich der Lerche
Flieg' empor ins Sternenhaus
Über Tal und Berge
Und die Welt hinaus.


Jich světlo – šlehnouc z hlavy nebo z hlavně –
by svatou hrůzou omráčilo nás,
svých předků bychom odřekli se slavně
a ctí svou zvali cizí znak i ráz.


Wann sich aber neigt zu mir
Dieser meiner Sonnen Ziehr,
Acht' ich es das beste seyn,
Daß kein Stern noch Monde schein.


Ihn ſegne die Sonne, ſo weit ſie ſcheint —
Ich habe vor Freuden und Schmerz geweint.


Deixa-me só seguir o rumo
De outro sentimento
Que acontecer
Nem tudo o que nos ata
Nos pode prender
Porque há sempre uma maneira
De recomeçar
O que se quiser
Há sempre uma maneira
De recomeçar
O que se quiser
Há sempre uma maneira
de recomeçar


غَزالة السرب مِنها القُرب أَحيانا
فيهِ نَعمنا بِنَيل الوَصل أَحيانا
مُت يا عَذولي وَذُق بِالقَهر أَحيانا
وَاِنظُر دَلال منيتي إِن ضَمَّها المُشتاق
قالَت أَمان خصري يمّا أَوه أَح يانا


Die Stirne, so lange mit Asche bedeckt,
Ich habe sie leuchtend emporgereckt.


Dann gehe mild den anderen entgegen!
Kannst du dich selbst nur fest zusammenfassen,
So hängt an deine Schritte sich der Segen.


Se per salir a l' eterno soggiorno
uscita è pur del bel' albergo fora,
prego non tardi il mio ultimo giorno.


Že kdyby zlíbat měl můj ret,
já musila bych umřít v sled;
leč velký Apoll, že bůh byl,
v má ňadra vděk i vášeň lil.


Fernab dem eitlen Weltgetriebe
Umgeben nur von Waldesgrün,
Fühl' ich in heil'ger Gottesliebe
Mein ganzes Wesen neu erglühn!


Mir genügt nicht eure Lehre:
Ebb und Flut der Atmosphäre –
Denk sich's jeder, wie er kann!
Will mich nur an Hermes halten;
Denn des Barometers Walten
Ist der Witterung Tyrann.


竹外梅花耿玉颜
凛然冰句落霜纨
莫将轻扇趋炎子
留作人间六月寒


„Mysl vaše bystrá
Jedu v číši nalila,
Leč té lsti mne posila
Zbaví mého mistra;
Veliká moc jeho jest,
Vzdávejte mu všickni čest.“


No haunt of man the weary traveller greets,
No vegetation smiles upon the moor,
Save where the flow'ret breathes uncultur'd sweets,
Save where the patient monk receives the poor.


Wenn heim der Wandrer kehrte, der ferne Lande durchreist,
Umlagern ihn die Freunde, der volle Becher kreist,
Und künden muß er von Sitten und Wundern, nah und fern,
Und glauben sie auch nicht Alles, so hören sie's doch gern.


Non vorrei da l'un canto esser mai stata
a quel bel loco, per dover partire,
come fei, non ben quivi anco arrivata.


Willst du den Lohn empfahen,
Den dein Herz selig preist,
Mußt du die Welt bejahen
Im Welterneurergeist.


Poesii v duchu národním
učili nás leta na Moravě,
a teď páně Šaldův hlásají
symbolismus v celé jeho slávě;
zdá se věru, že vtip o tom koňstvu
moh se zrodit jen ve vtipné hlavě.


Wohl einen Lohn hätt' ich verdient, ich dächte,
Doch kannst du freilich mir den Lohn auch weigern,
Denn (kannst du fragen): wer hat dich gedungen?


Behauptest, daß zur Rel'gion
Auch die Vernunft gehöre
Und daß auch keine Nation
Ohn diese glücklich wäre,
Der Gläubige ohne Vernunft
Gehöre zu der tollen Zunft
Der Toren und Phantasten!


„Přijďte, šuhajové, kdy se vám jen ráčí,
přivíjejte k srdci, která se vám páčí.


»Urfehde schwört! ansonst ich
Euch in den Brummturm setz'«,
Sprach Heilbronns Bürgermeister
Zum Berlichinger Götz.


Du gingst in Tausenden verloren,
und alle Opfer wurden kalt;
bis du in hohen Kirchenchoren
dich rührtest hinter goldnen Toren;
und eine Bangnis, die geboren,
umgürtete dich mit Gestalt.


Jedno oko zhaslo, snad je smutkem ztratil,
když mu rudý plamen bratra Husa schvátil. –


款款穿芳径
双双度短墙
不知身是幻
抵死恋花香


Ach! to nejsou oči,
ale jsou to oka,
děvče svodné děvče,
ty tam u potoka! –
Ach! to nejsou uši,
ale jsou to ucha,
pro toužení srdce
netečná a hluchá! –
Ach! to nejsou líčka,
ale jsou to líčky,
chytře nastrojené
na mé desetníčky!


Publicado no livro Rosácea (1986)
In: FONTELA, Oride Trevo, 1969/198 I Mira Schende São Paulo: Duas Cidades, 198 (Claro enigma


Von Braunschweig ist's der Alte,
Karl Wilhelm Ferdinand,
Der vor des Hirnes Spalte
Hier Ruh' im Grabe fand.


Desciende el tartamudo silencio de mi patria
Las fechorías cantan un aria de escorpiones
La Bolsa de Valores ha cotizado la mano del hombre
A las tres suena el timbre y baja el odio
cantado por sirenas
Oh señores los microscopios más potentes
aún no han podido descubriros
Cuánto esfuerzo de vuestra bondad para ser malos
Nuestras despensas tienen oídos sofocantes
Según me cuentan los más viejos siempre ha sido así
mucho antes del fuego o del antiguo testamento
       Cuando llegué a la vida
       había ya empezado la batalla
       Los diarios trajeron el resplandor
       de la primera bomba nuclear
       Espantosas las fotos, espantosos los rostros tan humanos
       Mujeres de rodillas en medio de las calles
       con sus bocas sin dientes y la mueca violeta
El humo sigue la dirección del viento
y yo crecí
Oh señores del Orden, respetables Señores
han tomado mis ojos como rehenes
pero aún veo
Han dado en vuestras máquinas al tiempo
su condición de tuerca
Aun así
el viento es un pájaro en el árbol
se enternece la tierra, desaprueba la muerte
Amamos nuestro siglo como un padre a su hijo
      Alcohol de la vigilia
      Amos del odio
      Engranaje mascado por la usura
      Aún nos llega el calor de los hornos crematorios
      Vuestro reino muere en la sombra
      bajo el peso de este amor
Y aquí nuestro planeta
de intenso azul visto desde el espacio
lenta naranja de metal desnudo
ariete en el silencio inevitable de nuestros astros
Atrás, prisiones, tumbas,
los muertos de Hiroshima hacen girar la Tierra
Callad,callad, va a dar a luz la sombra
Oh paz hermana que cose la vida al corazón
Atrás, prisiones, tumbas
Desde mi patria acechada confío en los hombres
Es inminente el nacimiento del alba


Aber im Abend fiel fahle
Blässe durchsichtig zu Tal.
Mond, die geneigte Schale,
Goß den Strahl.


Geh hin und bring uns Wein und Brod,
Daß wir uns des Hungers erwehren,
Würden uns des Bauren Gulden roth,
Wir wollten lang darvon zehren,
Ich hofft der Bauer wird uns schier,
Ist dir der Frankenwein zu sauer,
So bring uns ein Malvasier.


L'accarezzava intanto, la bimbetta,
sui bei capelli morbidi e ricciuti,
ma ad una mossa falsa la pupetta
cadde e s'infranse in cocci assai minuti.


A však jako Richardovi králi
Stínové se ve snách vyskytali
Synovců od něho zabitých,
A mučíce pohrůžkami vraha
Zbavili jej poklidu a blaha
Ve prsou pancířem pokrytých:
Tak prý Lermontův stín pro výstrahu
Zjevuje se ve snách svému vrahu,
A před Boží trůn jej k soudu zve,
Složit oučty z pomstvy krvavé! –


Doch in namenlosen Wonnen
Feiern ewig Welten dich,
In der Jugend Strahlen sonnen
Ewig alle Geister sich; –
Mag des Herzens Glut erkalten,
Mag im langen Kampfe mir
Jede süße Kraft veralten,
Neuverschönt erwacht sie dir!


E nel partire avea detto a Orlando:
- Io so che il mio signor qualche giannetto
ti manderà in qua presto, perché, quando
io mi parti', già me l'aveva detto. -
Così di giorno in giorno cavalcando
sen va con Falseron quel maladetto,
ed avea l'arco e l'archetto parato,
ed aspettava d'esser domandato.


Proto pracuj hlavou, rukou,
dokud Bůh ti síly dá;
práce nebudiž ti mukou –
pak ti Pán Bůh požehná!


Du mufle des bêtes difformes
Dressant leurs ongles arrogants,
Partent des panaches énormes,
Des lambrequins extravagants ;


Így tünődik Csóri odafen a bástyán,
Semmerre se’ mozdul, ott marad, mint bálvány;
De a hős cigányság lót-fut eszeveszve,
A furólyukba is búna, ha lehetne.


Quando scopre Madonna ambe le stelle
De' suoi begli occhi a i miei lieta, e serena,
L' alma de' raggi suoi gravida, e piena
Voglie e speranze crea vaghe, e novelle,


Und dann mit Klopstock's jauchzen! Eure Fürstin,
Von Kön'gen einst und Königinnen Mutter,
Heil Euch, daß sie mit Klopstock fühlt!


Criança! não verás país nenhum como este:
Imita na grandeza a terra em que nasceste!


Terč ten Asgard představoval
v devět polí rozdělený,
od kořene Ygdrasilu
celý svět v něm rozložený.


Man hat noch manche sonderbare Weise:
Voressen nennt man hier die dritte Speise,
Und einen Hengsten ein verschnitten Pferd;
D'rum, Freund, wär' es ja wohl der Mühe werth,
Daß mancher, den die Sünde schon kastrirte,
In diese Gegend her sich retirirte,
Wo jeder, dem man schon zwei Drittel subtrahirt,
Noch immerhin für voll passirt.


Něco se ubít musilo.
Tolikrát, bože! Vždycky.
Ani již plakat nemůžeš.
Vše vyzní ironicky.


Mitteltheil.


Dieses Wunder muß vor allen
Wohl erwegt seyn und bedacht.
Aller Stimmen Saiten Schallen,
Aller Töne süsse Macht
Werden in der Luft erzeuget,
Wenn sie sich in Circkeln beuget,
Und wie sich ein Wasser rührt,
So den Klang zum Ohre führt.


Pensoso piu d'un'hora a capo basso
Stette Signore il cavallier dolente:
Poi comincio con suono afflitto e lasso
A lamentarsi si soavemente:
C'havrebbe di pietra spezzato un sasso:
Una tygre crudel fatta clemente
Sospirando piangea, tal ch'un ruscello
Parean le guancie, e'l petto un Mongibello.


Pero vuelve a fingir; di que me quieres,
y buscaré otra vez tu amor mentido,
aunque me mate un nuevo desengaño


Náhle rázem, jak by někam zapad’,
v rokli usnul vítr uštván honem,
v rudé pruhy zažehnal se západ,
jakby slední silou před svým skonem,
a den celý, nějak divně šerý,
tlumil různý ruch svůj tisícerý
a se loučil podvečerním zvonem.


Mensch, Gott dein Anfang ist; hast du ihn selbst im Wesen,
So hast du schon das End' von dieser Schrift gelesen.
Suchst du ihn noch, so lies dies auf der Pilgerbahn!
Bist du ein solcher nicht, so geht es dich nicht an.


Amnestie někdy zajímavá jest
pro ty, jejichž jménem člověk trestá.
Praví: Nevěříme, že vás změnil trest,
tož snad „milost“ bude k polepšení cesta.


جاءَ المَسِيحُ مِنَ الإلهِ رَسُولا
فأبَى أَقَلُّ العالَمِينَ عُقُولا
قَوْمٌ رَأَوْا بَشَرَاً كريماً فادَّعَوْا
مِنْ جَهْلِهِمْ للَّهِ فيهِ حُلولا
وَعِصَابَةٌ ما صَدَّقَتهُ وَأَكثَرَت
بالإِفكِ والبُهْتانِ فيهِ القِيلا
لَمْ يَأْتِ فيهِ مُفْرِطٌ ومُفَرِّطٌ
بالحَقِّ تَجرِيحاً وَلا تَعدِيلا
فكَأَنَّما جاءَ المَسِيحُ إليهمُ
لِيُكَذِّبُوا التَّوْراةَ والإِنْجِيلا
فاعجَب لِأُمَّتِهِ الّتي قد صَيَّرَتْ
تَنْزِيهَها لإِلهِها التَّنْكِيلا
وإِذا أرادَ اللَّهُ فِتْنَةَ مَعْشَرٍ
وَأَضَلَّهُمْ رَأَوُا القَبِيحَ جَمِيلا
هُمْ بَجَّلوهُ بِباطِلٍ فابْتَزَّهُ
أَعْداؤُهُ بالباطِلِ التَّبجِيلا
وتَقَطَّعُوا أَمْرَ العَقائِدِ بينهم
زُمَراً ألَم تَرَ عِقدَها مَحْلُولا
هَوَ آدَمٌ فِي الفَضْلِ إِلَّا أنّهُ
لَمْ يُعْطَ حالَ النَّفْخَةِ التَّكْمِيلا
أسَمِعْتُمُ أنَّ الإِلهَ لحَاجَةٍ
يَتَنَاوَلُ المَشْرُوبَ وَالمَأْكُولا
ويَنَامُ مِنْ تَعَبٍ وَيَدْعُو رَبَّهُ
ويَرُومُ مِنْ حَرِّ الهَجِيرِ مَقِيلا
ويَمَسُّهُ الألَمُ الَّذِي لَمْ يَسْتَطِع
صَرْفَاً لَهُ عنهُ ولا تَحْوِيلا
يا ليتَ شِعْرِي حِينَ ماتَ بِزَعْمِهِم
من كانَ بالتَّدْبِيرِ عنه كَفِيلا
هَلْ كانَ هذا الكَوْنُ دَبَّرَ نَفْسَهُ
مِنْ بَعْدِهِ أَمْ آثَرَ التَّعْطِيلا
اجْزُوا اليَهُودَ بِصَلْبِهِ خَيْراً ولا
تُخْزُوا يَهُوذَا الآخِذَ البِرْطِيلا
زَعَمُوا الإلهَ فَدَى العَبيدَ بِنَفْسهِ
وأراهُ كانُ القاتِلَ المَقْتُولا
أيَكونُ قَوْمٌ في الجَحِيمِ ويَصْطَفِي
منهم كَلِيماً رَبُّنا وخَلِيلا
وإذا فَرَضْتُمْ أنَّ عيسى ربّكُمْ
أفَلَمْ يَكُنْ لِفِدَائِكُمْ مَبْذُولا
وأُجِلُّ رُوحاً قامَتِ المَوْتَى بهِ
عَنْ أَنْ يُرَى بِيَدِ اليَهودِ قَتِيلا
فَدَعُوا حديثَ الصَّلْبِ عَنْهُ ودُونكُمْ
مِن كُتبِكُم ما وافَقَ التَّنْزِيلا
شَهِدَ الزَّبُورُ بِحِفْظِهِ ونَجاتِهِ
أَفَتَجْعَلُونَ دَلِيلَهُ مَدْخُولا
أَيَكُونُ مَنْ حَفِظَ الإلهُ مُضَيَّعاً
أَوْ مَنْ أُشِيدَ بِنَصْرِهِ مَخْذُولا
أَيَجُوزُ قَوْلُ مَنَزِّهٍ لإِلههِ
سبحانَ قاتِلِ نَفْسِهِ فأَقُولا
أَو جَلَّ مَنْ جَعَلَ اليَهُودُ بِزَعمِكُمْ
شَوْكَ القَتادِ لِرَأْسِهِ إكلِيلا
ومَضَى بِحَمْلِ صَلِيبِهِ مُستَسلِماً
لِلموتِ مَكتُوفَ اليَدَينِ ذَلِيلا
كَم ذا أُبَكِّتُكُم وَلَمْ تَستَنكِفُوا
أنْ تَسْمَعُوا التَّبْكِيتَ والتَّخجِيلا
ضَلَّ النَّصارَى في المَسِيحِ وَأَقْسَمُوا
لا يَهْتَدُونَ إلَى الرَّشادِ سَبِيلا
جَعَلُوا الثَّلاثَةَ واحِداً وَلوِ اهتَدَوا
لَمْ يَجْعَلوا العَدَدَ الكَثيرَ قليلا
عَبَدُوا إلهاً مِنْ إلهٍ كائِناً
ذَا صُورَةٍ ضَلّوا بها وهَيُولَى
ضَلَّ النَّصارَى واليَهُودُ فلا تَكُنْ
بِهِم عَلَى سُبُلِ الهُدَى مَدلُولا
والمُدَّعُو التَّثلِيث قَوْمٌ سَوَّغُوا
ما خالف المنقولَ والمَعْقُولا
والعابِدُونَ العِجْلَ قد فُتِنُوا به
ودُّوا اتِّخاذَ المُرْسَلِينَ عُجُولا
فإذا أتَتْ بُشْرَى إليهِم كَذَّبُوا
بِهَوَى النُّفُوسِ وقُتِّلُوا تَقْتِيلا
وَكَفَى اليهودَ بأنهم قد مَثَّلُوا
مَعْبُودَهمْ بِعِبادِهِ تَمثيلا
وبأَنَّ إسرائيلَ صارعَ رَبَّهُ
ورَمَى به شُكْراً لإِسْرائيلا
وبأنَّهم رحَلُوا به في قُبَّةٍ
إذْ أَزْمَعُوا نَحْوَ الشآمِ رَحِيلا
وبِأنَّهمْ سَمِعُوا كلامَ إلهِهِمْ
وسَبِيلُهُم أنْ يَسْمَعُوا المَنْقُولا
وبِأنَّهمْ ضَرَبُوا لِيَسْمَعَ ربُّهُمْ
في الحَربِ بُوقاتٍ لَهُ وَطُبُولا
وبأَنَّ رَبَّ العالَمِينَ بَدا لَهُ
في خَلْقِ آدَمَ يَا لَهُ تَجْهِيلا
وبَدا لَهُ في قَوْمِ نوح وانثَنَى
أسَفاً يَعُضُّ بَنَانَهُ مَذْهُولا
وبِأَنَّ إبراهيمَ حاولَ أَكْلَهُ
خُبْزَاً وَرامَ لِرِجلِهِ تَغْسِيلا
وبأَنَّ أموالَ الطَّوائِفِ حُلِّلَتْ
لهُمُ رباً وخيانَةً وَغُلولا
وبِأنَّهم لَم يَخْرُجُوا مِنْ أَرضِهِم
فكأنّهم حسِبُوا الخُروجَ دُخُولا
وحَدِيثُهُم في الأَنبِياءِ فلا تَسَل
عنه وخَلِّ غِطاءهُ مَسْدُولا
لَم يَنتَهُوا عَن قَذفِ دَاوُودَ وَلا
لوطٍ فكيفَ بِقذْفِهِمْ رُوبِيلا
وَعَزَوْا إلَى يَعقُوبَ مِن أَولادِهِ
ذِكْراً مِنَ الفِعْلِ القَبِيحِ مَهولا
وَإلى المَسِيحِ وَأُمِّهِ وَكَفَى بها
صِدِّيقَةً حَمَلَتْ به وَبَتُولا
وَلِمَنْ تَعَلَّقَ بالصَّلِيبِ بِزَعمِهِم
لَعْناً يَعُودُ عليهمُ مكفولا
وَجَنَوْا عَلَى هارونَ بالعِجْلِ الّذي
نَسَبُوا لَهُ تَصْوِيرَهُ تَضْلِيلا
وَبأنَّ موسى صَوَّرَ الصُّوَرَ التي
ما حَلَّ منها نَهْيُهُ مَعْقُولا
ورَضُوا لهُ غَضَبَ الإِلهِ فلا عَدا
غَضَبُ الإلهِ عَدُوَّهُ الضِّلِّيلا
وبأنَّ سِحْراً ما اسْتطاعَ لآيَةٍ
منه وَلا اسطاعَتْ لهُ تَبْطِيلا
وبأنَّ ما أبْدَى لهُمْ مِنْ آيَةٍ
أبْدَوا إلَيهِ مْلَها تَخييلا
إِلَّا البَعُوضَ ولا يَزالُ مُعانِداً
لإِلهِهِ بِبَعُوضَةٍ مَخْذُولا
ورَضُوا لِمُوسى أنْ يقولَ فواحِشاً
خَتَمَتْ وَصِيَّتُهُ لهنَّ فصُولا
نَقَلوا فَواحِشَ عَن كليمِ اللَّهِ لَم
يَكُ مِثلُها عَنْ مِثلِهِ مَنُقُولا
وأَظُنُّهُمْ قد خالفوه فعجَّلتْ
لهُمُ العُقوبة بالخنا تعْجِيلا
وَشَكَتْ رِجالُهُمُ مَصادِرَ ذَيْلِها
ونِساؤُهُمْ غيرَ البُعُولِ بُعولا
لُعِنَ الَّذينَ رَأوْا سَبِيلَ مُحَمَّدٍ
وَالمُؤْمِنِينَ بِهِ أضَلَّ سَبِيلا
أَبْناءُ حَيَّاتٍ ألَم تَرَ أنّهم
يَجِدُونَ دِريَاقَ السُّمومِ قَتولا
مُذْ فارَقوا العِجْلَ الّذي فُتِنُوا به
وَدُّوا اتِّخاذَ الأنبياءِ عُجُولا
فإِذا أتَى بَشَرٌ إليهم كَذَّبُوا
بِهَوَى النُّفُوسِ وقُتِّلُوا تَقْتِيلا
أَخلَوا كِتابَ اللَّهِ مِن أَحكَامِهِ
عَدواً وَكانَ العامِرَ المَأهُولا
جَعلوا الحَرامَ بهِ حَلالاً وَالهُدَى
غَيّاً وَمَوْصولَ التُّقَى مَفْصُولا
وَدَعَاهُم ما ضَيَّعُوا مِنْ فَضْلِهِ
أنْ يَمْلَؤُوهُ مِنَ الكلامِ فُضُولا
كَتَمُوا العِبَادَةَ والمعادَ وَما رَعَوْا
لِلحَقِّ تَعجِيلاً وَلا تَأجِيلا
عَجَباً لَهُم وَالسَّبتُ بَيعٌ عِندَهُم
لَم يَلقَ منهُ المُشتَرُون مَقِيلا
هَلَّا عَصَوا في السَّبتِ يُوشَعَ إذ غَدا
يَدْعُو جُنُوداً للوَغَى وخُيُولا
أَو خالَفُوا هارُونَ في ذبحٍ وَفي
عَجْنٍ به لَمْ يُبْدِ عنهُ نُكُولا
أو أَلْحَقُوا بهما المَسِيحَ وَسَوَّغُوا ال
تَحْرِيمَ في الحالَيْنِ والتَّحْلِيلا
أو أثبَتُوا النَّسخَ الَّذي في كُتبِهم
قد نُصَّ عنْ شَعْيا وعَنْ يُوئِيلا
أوَ لَمْ يَرَوْا حُكْمَ العَتِيقَةْ ناسِخاً
أحكامَ كُتْبِ المُرْسَلِينَ الأُولى
أفَيَأنَفُ الكُفَّارُ أنْ يَستَدرِكُوا
قَوْلاً عَلَى خيرِ الوَرَى مَنحُولا
لا دَرَّ دَرُّهُمُ فإنَّ كلامَهم
يذَرُ الثَّرَى مِنْ أَدْمُعِي مَبْلولا
فكأنَّني ألفَيْتُ مُقْلَةَ فاقِدٍ
ثَكْلَى ومُوجَعَةٍ تُصِيبُ عَوِيلا
ظَنُّوا بربِّهِمُ الظُّنُونَ ورُسْلِهِ
وَرَمَوْا إناثاً بالأَذَى وَفُحُولا
إن يَبخسُوهُ بِكَيْلِ زُورٍ حَقَّهُ
فَلأُوسِعَنَّهُمُ الجزاءَ مَكِيلا
وَمِنَ الغَبِينَةِ أنْ يُجازي إفْكَهُم
صِدْقِي ولَسْنا في الكَلامِ شُكُولا
لَو يَصْدُقُونَ لَمَا أتَت رُسُلٌ لهُمْ
أتَرَى الطَّبِيبَ غَدَا يَزورُ عَلِيلا
إنْ أنكَرُوا فضلَ النبيِّ فإنّما
أرخَوا عَلَى ضَوءِ النَّهارِ سُدُولا
اللَّه أَكبَرُ إنَّ دِينَ مُحَمَّدٍ
وكتَابَهُ أَقْوَى وَأَقْوَمُ قِيلا
طَلَعَت بهِ شمسُ الهِدَايَةِ لِلوَرَى
وَأبى لَها وصْفُ الكمالِ أُفُولا
والحَقُّ أَبْلَجُ في شريعَتِهِ الّتي
جَمَعَتْ فروعاً لِلْوَرَى وأُصُولا
لا تَذْكُروا الكتبَ السَّوالِفَ عندَهُ
طَلَعَ النَّهارُ فأَطْفِئُوا القِنْدِيلا
دَرَسَت معالِمُها ألا فاستَخبِرُوا
منها رُسوماً قد عَفَتْ وطُلُولا
تُخبِركُمُ التَّوراةُ أنْ قد بَشَّرَتْ
قِدْماً بأَحْمَدَ أَمْ بإسْماعِيلا
وَدَعَتهُ وَحشَ النَّاسِ كلُّ نَدِيَّةٍ
وَعَلَى الجَمِيعِ لَهُ الأَيادِي الطُّولَى
تَجِدُوا الصحيحَ مِنَ السَّقِيمِ فطالما
صَدَقَ الحَبِيبُ هَوَى المحِبِّ نُحولا
مَنْ مِثْلُ موسَى قد أُقِيمَ لأَهْلِهِ
مِنْ بَيْنَ إخْوَتِهِمْ سِواهُ رَسولا
أَو أنَّ إخْوَتَهمْ بنو العِيصِ الّذي
نُقِلَتْ بَكارَتُهُ لإِسْرائيلا
تَاللَّهِ ما كانَ المُرادُ به فَتَى
موسَى ولا عِيسَى وَلا شَمْوِيلا
إذْ لَنْ يَقُومَ لَهُمْ نَبِيٌّ مِثْلُهُ
منهم ولو كانَ النَّبِيُّ مَثيلا
طوبى لِمُوسى حينَ بَشَّرَ باسمِهِ
ولِسامِعٍ مِنْ فَضْلِهِ ما قيلا
وَجِبالُ فارانَ الرَّواسِي إنّها
نالت عَلَى الدُّنيا به التَّفضيلا
واستَخبِرُوا الإِنْجِيلَ عنه وحاذِرُوا
مِنْ لَفْظِهِ التَّحْرِيفَ والتَّبْدِيلا
إنْ يَدْعُهُ الإِنْجِيلُ فارِقْلِيطَهُ
فلَقَدْ دَعاهُ قبلَ ذلكَ إيلا
ودَعاهُ رُوحَ الحَقِّ لِلوَحيِ الّذي
يُتْلَى عَليه بُكْرَةً وَأَصِيلا
وأراهُ لا بِتَكلُّمٍ إِلَّا إذا
أرفَعتُ عنكم للإِلهِ مَقُولا
إنْ أنْطَلقْ عنكم يَكُنْ خيرٌ لكم
لِيَجِيئَكُمْ مَنْ تَرْتَضُوهُ بَدِيلا
يَأتِي على اسْمِ اللَّهِ منه مُبارَكٌ
ما كانَ مَوْعِدُ بَعْثِهِ مَمْطُولا
يَتْلُو كِتَابَ البَيِّنَاتِ كِتابُهُ
ويَرُدُّ أَمْثالِي به التَّأوِيلا
وَيُفَنِّدُ العُلَماءَ تَوْبِيخاً لَهُم
وكَفَاهُمُ بِخَطِيئَةٍ تَخْجِيلا
ويُزِيحُ مُلْكَ اللَّهِ منكم عَنوَةً
لِيُبيحَهُ أهلَ التُّقَى ويُنيلا
وكما شَهِدْتُ لهُ سَيَشهَدُ لِي إذا
صار العليمُ بما أتَيْتُ جَهُولا
يُبْدِي الحوادِثَ والغُيُوبَ حَدِيثُهُ
وَيسوسُكُمْ بالحَقِّ جِيلاً جِيلا
هُوَ صَخْرَةٌ ما زُوحِمَتْ صَدَمَتْ فلا
تَبْغُوا لها إلَّا النُّجُومَ وُعُولا
والآخِرونَ الأَوَّلونَ فَقَوْمُهُ
أَخَذُوا عَلَى العَمَلِ القَلِيلِ جَزِيلا
والمُنْحَمنَّا لا تَشْكُّوا إنْ أتَى
لَكُمُ فليسَ مَجِيئُهُ مَجْهُولا
وَهُوَ المُوَكَّلُ آخِراً بالكَرمِ لا
يَخْتَارُ مالِكُهُ عليه وكيلا
وَهوَ الَّذي مِن بعدِ يَحيَى جاءهم
إذْ كانَ يَحيَى لِلْمَسِيحِ رَسيلا
وَسَلُوا الزَّبورَ فإنَّ فيه الآن مِن
فصْلِ الخطابِ أوامِراً وفصولا
فهوَ الَّذي نَعَتَ الزَّبورُ مُقَلَّداً
ذا شَفْرَتَيْنِ مِنَ السُّيوفِ صَقِيلا
قُرِنَت بِهَيبَتِهِ شَريعَةُ دِينِهِ
فَأَراكَ أَخْذَ الكافِرِينَ وبِيلا
فاضَت عَلَى شَفَتَيْهِ رَحْمَةُ رَبِّهِ
فاستَشْفِ مِنْ تِلْكَ الشِّفاه عَلِيلا
وَلِغالِبٍ مِنْ حَمْدِهِ وَبَهَائِهِ
مَلأَ الأَعادِي ذِلَّةً وخُمولا
فِي أُمَّةٍ خُصَّتْ بِكلِّ كَرَامَةٍ
وتَفَيَّأَتْ ظِلَّ الصَّلاحِ ظَلِيلا
وَعَلَى مَضاجِعهِم وكلِّ ثَنِيَّةٍ
كلٌّ يُسِرُّ وَيُعلِنُ التَّهْلِيلا
رُهْبانُ لَيْلٍ أُسْدُ حَرْبٍ لم تَلِج
إِلَّا القَنا يَوْمَ الكَرِيهَةِ غِيلا
كم غادَروا الملك الجليلَ مُقَيَّداً
والقَرْمَ مِنْ أشْرَافِهِمْ مَغْلُولا
فاللَّهُ مُنتَقِمٌ بِهِم مِن كُلِّ مَنْ
يَبْغِي عَلَى الحَقِّ المُبينِ عُدُولا
أَعَجِبْتَ مِنْ مَلكٍ رَأَيْتَ مُقَيَّداً
وَشرِيفِ قَوْمٍ عِنْدَهمْ مَغْلولا
خَضَعَتْ مُلوكُ الأرضِ طائِعَةً لَهُ
وغَدا به قرْبانُهُمْ مَقْبُولا
ما زَالَ لِلمُستَضعَفِينَ مُؤَازِراً
وَأُلي الصَّلاحِ وَلِلعُفاةِ بَذُولا
لمْ يَدْعُهُ ذُو فاقَةٍ وضَرُورَةٍ
إِلَّا ونالَ بِجُودِهِ المَأْمُولا
ذاكَ الَّذِي لم يَدعُهُ ذُو فاقَةٍ
إِلَّا وكانَ لهُ الزَّمانُ مُنِيلا
تَبْقَى الصَّلاةُ عليهِ دائمَةً فَخُذ
وَصْفَ النبيِّ مِنَ الزُّبُورِ مَقُولا
وَكِتابُ شَعْيا مُخْبِرٌ عَنْ رَبِّهِ
فاسْمَعْهُ يُفْرِحُ قَلْبَكَ المَتْبُولا
عَبْدِي الَّذي سُرَّتْ به نَفسِي وَمَن
وَحْيِي عليه مُنزَّلٌ تَنزِيلا
لَمْ أُعْطِ ما أَعْطَيْتُهُ أَحَداً مِنَ ال
فَضْلِ العظيمِ وحَسْبُهُ تَخْوِيلا
يَأتِي فَيُظهِرُ في الوَرَى عَدْلِي وَلم
يَكُ بالهَوَى في حُكْمِهِ لِيَمِيلا
إنْ غَضَّ مِنْ بَصَرٍ وَمِنْ صَوْتٍ فما
غَضَّ التُّقَى والفَضلُ مِنهُ كلِيلا
فَتَحَ العُيُونَ العُورَ لكنَّ العِدا
عَنْ فضلِهِ صَرَفُوا العُيُونَ الحُولا
أَحيا القلوبَ الغُلفَ أَسمَعَ كلَّ ذِي
صَمَمٍ وَكَمْ داءٍ أزالَ دَخِيلا
يُوصِي إلى الأُمَمِ الوصايا مِثْلَمَا
يُوصِي الأَبُ البَرُّ الرَّحِيمُ سَلِيلا
لا تُضْحِكُ الدُّنيا لهُ سِنّاً وَما
لَمْ يُؤْتَ منها عَدَّهُ تَنوِيلا
منْ غيرُ أحمدَ جاءَ يَحْمَدُ رَبَّهُ
حَمْداً جَدِيداً بالمزِيدِ كَفِيلا
وَكِتابُهُ ما ليسَ يُطْفَأُ نُورُهُ
والحَقُّ مُنْقَادٌ إليه ذَلولا
خَصَمَ العِبادَ بِحُجَّةِ اللَّهِ الَّتي
أمْسَى بها عُذْرُ الوَرَى مَتْبُولا
فَرِحَتْ بهِ البَرِّيَّةُ القُصْوَى وَمَنْ
فيها وفاضَلَتِ الوُعُورُ سُهولا
فَزَهَت وَنالَت حُسنَ لُبنانَ الَّذي
لَولا كَرامَةُ أَحمَدٍ ما نِيلا
مُلِئت مَساكِنُ آلِ قَيْدارٍ به
عِزّاً وطابَتْ مَنْزِلاً ونَزِيلا
جَعَلُوا الكَرامَةَ لِلإِلهِ فَأُكرِمُوا
فاللَّه يَجْزِي بالجَمِيلِ جَمِيلا
وَلِبَيتِهِ الحَرَمِ الحرامِ طَرِيقُهُ
يَتْلُو رَعِيلَ المخلِصِينَ رَعِيلا
لا تَخطُرُ الأَرجاسُ فيهِ وَلا يُرَى
لِخُطاهُمُ في أَرْضِهِ تَنقِيلا
كَتِفاهُ بينهما علامَةُ مُلكِهِ
للَّهِ مُلكٌ لا يَزالُ أثيلا
مَن كانَ مِن حِزبِ الإلهِ فَلَم يَزَل
منه بِحُسْنِ عِنايَةٍ مَشْمُولا
هُوَ راكِبُ الجَمَل الَّذي سَقَطَتْ بهِ
أصْنامُ بابِلَ قد أتاكَ دَلِيلا
وَالغَرْسُ في البَدْوِ المُشار لِفَضْلِهِ
إنْ كُنْتَ تَجْهلُهُ فَسَلْ حِزْقِيلا
غُرِسَتْ بأَرْضِ البَدْوِ منه دَوْحَةٌ
لَمْ تَخْشَ مِنْ عَطَشِ الفَلاةِ ذُبُولا
فَأَتَتْكَ فاضِلَةَ الغُصُونِ وأَخرَجَت
ناراً لِمَا غَرَسَ اليَهُودُ أَكُولا
ذَهَبَتْ بِكَرْمَةِ قَوْمِ سَوءٍ ذُلِّلَتْ
بِيَدِ الغُرورِ قُطُوفُها تَذلِيلا
وَسَلو المَلائِكَةَ التي قد أَيَّدَتْ
قَيْدارَ تُبْدِي العِلَّةَ المَعْلولا


Veždy pravda ze zvuku mi vzejde,
Co se někdy z hloubi duše vlál:
Chtěj jen, aby přešla – hora přejde.


江南菊花差晚开
把酒前兰复后梅
天公何尝负此老
天下腐儒臣方回


Es kamen deine Freund' herbey
Und brachten mit sich Specerey
Zu salben ihren lieben Todten;
In dem bricht Blitz und Bebung ein
Und weltzt vom Grabe weg den Stein,
Zugleich sind da die Sternen-Boten,
Die zeigen Stell' und Leinen für
Und sagen, daß du nicht mehr hier.


"Ah! yet I hear her trembling hand,
" Withdraw the bolt to set me free!
"Yet hear the hasty, kind command,
" My Alwin fly, and live for me!


Co mi teď po mládí – zpozdilý křik!


Ručky Tvé uměly
do nocí psát:
Což srdce uštvané
nechce jít spat?


Tus manos
siempre encuentran en mi piel
una senda inexplorada
para zarpar con rabiosa gana
a la apetecida boca
del relámpago carnal
tus manos
saben evadir la rutina
cuando las pienso
se humedece mi memoria
e impaciente las aguardo


Dein weiser frommer Nikolas
Sah nicht durch ein getrübtes Glas,
Wie mancher Pfaff den Sonnenschein
Erhellt mit der Laterne sein.


Kněz povztýčil se; – s líčkem uzardělým
Anežka k němu v náruč rozepjatou
se jemně snesla do kyprého mechu
pod tmavou clonu zeleného doubí.


Luz que es cristal de miel delicuescente,
abrillanta el contorno de las cosas;
canta el gallo y escuchan de la fuente
el rumor, entreabriéndose, las rosas


Daher bist du auch so geschwind
Ein feuerflammends Donnerkind
Der ewgen Liebe worden.
Dein Herze war von Jesu reich,
Von ihm wars noch auf Erden gleich
Dem Seraphiner-Orden.


I vzplálo jaro a ledy
již v bystřin roztály spád.
Mé srdce k ní potokem spělo
jak květ, jenž urván byv, svad.


Du kanst den leib mir nicht verschliessen/
Von welchem du mir schon das hertz entdeckt.
Laß unsern geist zusammen fliessen /
Weil doch kein kuß ihm selber schmeckt.
Vergrabe mich in helffenbeine /
Voll fleisch und blut;
Denn werd ich gleich darinn zum steine /
So weiß ich doch/ daß es mir sanffte thut.


丛木翳重岑
幽人在濛𣿞
疑是葛天民
混沌犹未死


لما بعثت بلحظي
في خد جُلْنارَ نارا
لوت بعقرب صدغ
إذا رأى النار نارا
لما انتحى القوم نجدا
على المهارى مهارا
أرسلت من حر وجدي
إلى بخارَى بخارا
والدهر طالب ثار
إذا رأى الثار ثارا
أودى بإيوان كسرى
ولم يَدَع دار دارا
يا صاحبَيَّ أفيضاً
على العقار عقارا
فقد كستني عقاري
من الخمار خمارا
قد كان حسبك مزجاً
والآن إن سار سارا
ورب سيل حرون
من ثقبة الفار فارا
لا زلت يا ابن كثير
في الدهر إن جار جارا
من دون مجدك ليث
يُخيف مَن زار زارا
كسوت عمر الأعادي
كيوم ذي قار قارا
مهرج فربعك خلد
للغوث مار ثِمارا
والنار ترمي شراراً
في الصحن ثار فثارا


ed io, non più temendo il come e ’l quando,
solo dal te veder fatto beato,
tornerò teco al ciel lieto cantando.


A’ ki ilyet tisztít, örömest véghez viszi tisztit:
Mert reszel oly tetemet, nem teker ott se szemet.


Su creciente está en el puño
  De mi tizona, en que riela
  La calidad paralela
  De algún ínclito don Nuño.
  Desde el azul, su poesía
  Me da en frialdad abstrusa,
  Como la neutra reclusa
  De una pálida abadía.
  Y más y más me aquerencio
  Con su luz remota y lenta,
  Que las noches trasparenta
  Como un alma del silencio.
Habéis de saber
Que en cuitas de amor,
Padezco dolor
Por esa mujer.


Prince, chez qui j’ai vu tout un assortiment
De cheveux féminins rangés artistement,
Si vous aimez toujours, et, d’alcôve en alcôve,
Si vous fauchez encore la moisson de l’amant,
Laissez dormir en paix la demoiselle chauve !


Ein rasches Pochen ists, ein ungeduldigs Drängen
Der Seele, ihren Leib, den Kerker, aufzusprengen.


胸中历历古人诗
妙用纵横自一机
管得杜韩惊且泣
斓斑要作百家衣


Volám po tobě, Ženo Bílá, již marně hledal jsem v světě,
abys uchránila poslední čistý kout duše, na nějž nepadl prach v požitku mstivém,
jehož černý polibek v šíleném vášně vzplanutí se nedotknul kletě,
v němž nesvíjely se smysly křečovitě v trhání rozkoše divém.


 Era l'aspetto suo quale un artista
non trova al tempo degli Stenterelli,
se gli tocca a rifare un trecentista.


Müsst ihr nicht auch, wieder Willen,
Zu des Höchsten Preis und Ehr'
Alles, was er will, erfüllen?
Wollet ihr denn nicht viel mehr
Ihm von selbst zu Dienste leben,
GOTT in eurer Freud' erheben,
Seines Namens Ehr' erhöhn,
Und mit Lust Sein Werck besehn?


Wie war dein Leben kurz, wenn du's vergleichst
mit jenen Stunden, da du saßest und
die vielen Kräfte deiner vielen Zukunft
schweigend herabbogst zu dem neuen Kindkeim,
der wieder Schicksal war. O wehe Arbeit.
O Arbeit über alle Kraft. Du tatest
sie Tag für Tag, du schlepptest dich zu ihr
und zogst den schönen Einschlag aus dem Webstuhl
und brauchtest alle deine Fäden anders.
Und endlich hattest du noch Mut zum Fest.


Es mag umschwärzt von Nacht und grausen Ungewittern,
Vom Donnersturm umras't, des Erdballs Axe zittern,
Der Elemente Kampf Tod und Vernichtung dräu'n,
Und stolzer Flotten Macht wie dürres Laub verstreun:
Wo diese Gottheit wohnt, erheitert sich die Luft,
Die Fluren sind Gesang, und Kühlung weht und Duft
Aus stiller Haine Grün!


Megcsókolom az állad,
Melled és két szent, puha vállad
S rajtad ég a kereszt.


溪藤横翠约
老眼颇眵昏
唤入凌烟后
江村不是村


Den Frieden gab er, daß Jeder schlief
Den Engeln gleich über den Wolken.
Der Ärmste selbst hatte Siegel und Brief,
Und hat seine Kuh gemolken.


Und da sie nahe zu der Höhle kamen,
Und schon der Drache ihr entgegen sprüht',
Da sprach sie fromm und leis ein heilig Amen
Und sang – gleich wie im höhern Chor – ein Lied.
Aus ihrer Brust zog sie am Goldgeschmeide
Hervor ein Kreuz – ihr höchstes Gut im Leide!
Und hielt es – als geweihten Talisman
Dem Drachen hin – er starrt es wütend an –


冷面宜教冷眼看
只惭索米向长安
阴崖何限枯松树
望见屏帏尽牡丹


Also können wir on gespöt
nit im Christlichen Glauben
Nenne trei HERREN vnd trei Göt,
sonst würd man GOTS Ehr rauben.
Der Vater kan von niman sein
gmacht, gboren noch geschaffen;
Der Son ist vom Vater allain,
nicht gemacht noch beschaffen,


Es gibt wohl manches, was entzücket,
Es gibt wohl vieles, was gefällt;
Der Mai, der sich mit Blumen schmücket,
Die güldne Sonn' im blauen Zelt.
Doch weiß ich eins, das schafft mehr Wonne
Als jeder Glanz der Morgensonne,
Als Rosenblüt' und Lilienreis:
Das ist, getreu im tiefsten Sinne
Zu tragen eine fromme Minne,
Davon nur Gott im Himmel weiß.


Ihr Schatten in der stillen Nacht,
Die jhr vieleicht an wilder Schlacht
Noch, wie im Leben, tragt Gefallen
Vnd gern seht, wenn das Todten-Meer
Vermehrt durch Helden ewer Heer
Die hie berühmt gewest für allen:


oku yalnızca se


Ich bin der Kinder-Fresser,
Was Noth, daß du viel lochst?
Mein Nachbar hat viel besser,
Was du so emsig suchst;
Drum prahlt er also sehr,
Er ist, schau nur ein Lager,
Der Königin Herr Schwager,
Was willt du ferner mehr?


So sehnlich sucht' ich, und so lang'!
Nun wird's im Herzen trüb' und bang',
Daß ich das liebe, gute Kind,
Das für mich da ist, nimmer find'.


连日阴云惨不开
依稀寒色满楼台
一台涌地蛰龙起
六合洗天霖雨来


Aber, Herr, wo find' ich Stärcke,
Zu verbringen gute Wercke
Und dir stets zu folgen nach?
Ach mein Gott, ich bin zu schwach!
Bin ich schon auff guten Wegen,
Bald muß ich mich nieder legen.
Dich zu lieben, O mein Liecht,
Ist in meinen Kräfften nicht.


Vnd in einander zweifelhafft
nicht die personen mängen
Noch Göttlichs wesens eigenschafft
zertrennen noch beträngen.


Weisser Löwe! Du bist satt geweisset.
Deine weisse ward sehrhoch entgleisset.
Babel hat dich mit sich offt geschwärtzet!
Deine sanfftmutt höllisch offt gestertzet!
Auf, Weislöw, auf! Der du mich mild geseuget!
Dein London ward auch dreimahl mir geneiget!
Di Erde beb ob deiner lichtstinctur,
Bis Christi Blutt ihr inneres durchfuhr!
Beweisse neu den Ost und Nord mit Libe!
So gläntzt der Herr vorm Herrn im Lichtestribe.


Du möchtest Allen Alles sein!
Wärst du ein Esel oder Pferd,
So wärst du überall begehrt –
Maulesel sind zur Zucht nichts werth.


Nuže, leť si jinam zase,
ke svým milým domů spěš,
o tomto jim pověz kvase,
zítra však je přiveď též!


Wie Alles kam? So Manches kommt im Leben –
Begreift ihr das warum, das wie und was?
Erfahren muß man es, erleiden eben,
Damit man sagen könne: seht, auch das!


So sei ein Fürst! so wag' es und verletz'
Den alten heil'gen hergebrachten Plunder:
Zertritt das Pfaffen- und das Adelsnetz!


Stille, was schlüpft durch die Hecken
Raschelnd mit eilendem Lauf?
Nein, es scheuchte nur der Schrecken
Aus dem Busch den Vogel auf.


»Ach Lieber! der Himmel zerreißet ja nicht,
Die Knoten, so treue, so Liebe sich flicht.
Der seligen Wonne, bei nächtlicher Ruh,
Der höret, der sieht kein Verräter ja zu.


Sie haben mit dem Beile dich zerschnitten,
Die Frevler – hast du viel dabei gelitten?
Ich selber habe sorglich dich verbunden
Und traue: Junger Baum, du wirst gesunden!
Auch ich erlitt zu schier derselben Stunde
Von schärferm Messer eine tiefre Wunde.
Zu untersuchen komm ich deine täglich
Und meine fühl ich brennen unerträglich.
Du saugest gierig ein die Kraft der Erde,
Mir ist, als ob auch ich durchrieselt werde!
Der frische Saft quillt aus zerschnittner Rinde
Heilsam. Mir ist, als ob auch ich's empfinde!
Indem ich deine sich erfrischen fühle,
Ist mir, als ob sich meine Wunde kühle!
Natur beginnt zu wirken und zu weben,
Ich traue: Beiden geht es nicht ans Leben!
Wie viele, so verwundet, welkten, starben!
Wir beide prahlen noch mit unsern Narben!


Ty, pane Jošte, prozatím
pij mělnické, to tráví,
a pro tlusté to pravý lék;
pij na své i mé zdraví.


Ach, sein Kummer ist verschwunden!


V horečném snu viděl jsem je, jak se k čelu chýlí,
jakoby se s nebe schvěli motýlí dva bílí.
Bílé ruce požehnané, utěšivé dlaně –
až se z vojny domů vrátím, vzpomenu si na ně.


Nechať jiná šperky zlaté nosí,
Tkanic šust a vonné kadidla,
Na svou tváři vodky, ličidla,
Na svou hlavu klade pávy, pštrosy;


菊黄萸紫染成愁
妆点西风两鬓秋
多少情怀无处托
欲凭归雁问青楼


Und ist mir nun, als sei ich ganz allein
Von deinem weiten Gnadenmahl verloren,
Der ausgesperrte Bettler vor den Toren:
O Gott! die Schuld ist doch gewißlich mein!


Ein Berghirt hing in Todsgefahr
Am steilsten Firnenrand,
Ihn stieß hinunter dort der Aar,
Wo keiner mehr ihn fand.


Den Jammer Temoras, die Preise
Der zärtlichen Everallina,
Den besseren Bruder Cairbars,
Die Wunde Darthulen, die Stärke von Gaul.


Doch ein Schatten fällt von jenen Leben
In die anderen Leben hinüber,
Und die leichten sind an die schweren
Wie an Luft und Erde gebunden:


Zde onde krok jíl zadržuje vazký
a výhledy v kraj duši uvíží –
však historii jeho strhni masky
a smutek duši tvou hned zatíží.


Il gran Re de le stelle e 'l fier Tiranno
degli abissi adirato,
ahi qual pur congiurato incontro n'hanno!
Questi più dispietato
alte moli e città forte crollando,
e l'altro fulminando in fumo e 'n polve,
terribilmente or volve.


Die Jungfrau thront auf weißen Bergen,
Die heil'ge Mystel in der Hand,
Die Tannen, eingekrümmt zu Zwergen,
Bedecken schwarz ihr ödes Land.


تقاسمتُم عروبتَنَا ودَخَلًا بينكم صِرنا كَمَا الأنعامْ


未必烝壶输鸭味
谁云湩酪敌莼羹
先春已拟尝新韭
最爱萧萧夜雨声


Ninguém pode dizer o que sentir
Meu coração está disperto
É sereno nosso amor e santo este lugar
Dos tempos de tristeza tive o tanto que era bom
Eu tive o teu veneno
E o sopro leve do luar
Porque foi calma a tempestade
E tua lembrança, e estrela a me guiar
Da alfazema fiz um bordado
Vem, meu amor, é hora de acordar
Tenho anis
Tenho hortelã
Tenho um cesto de flores
Eu tenho um jardim e uma canção
Vivo feliz, tenho amor
Eu tenho um desejo e um coração
Tenho coragem e sei quem sou
Eu tenho um segredo e uma oração
Vê que a minha força é quase santa
Como foi santo o meu penar
Pecado é provocar desejo
E depois renunciar
Estive cansado
Meu orgulho me deixou cansado
Meu egoísmo me deixou cansado
Minha vaidade me deixou cansado
Não falo pelos outros
Só falo por mim
Ninguém vai me dizer o que sentir
Tenhos jasmim tenho hostelã
Eu tenho um anjo, eu tenho uma irmã
Com a saudade teci uma prece
E preparei erva-cidreira no café da manhã
Ninguém vai me dizer o que sentir
E eu vou cantar uma canção pra mim


Sturm wühlt, und die Zeiten bäumen
Sehnsüchtig sich himmelan,
Hoch in solcher Wellen Schäumen
Segle, kühner Steuermann!


TO those shades with delight I could fly,
How tasteless the town is to me;
In every gay scene that I try.
My thoughts they but wander to thee.


Drum seufzt, wer Stümper ist gewesen,
Und nicht mehr ist: o wär' ich's noch!
Dann würde mich mein Deutschland lesen,
Und die Kritik, sie riefe: Hoch!


žluté proutí roste na ní:
s tou je duše tvojí paní.““ –


Der Heiligkeit Natur ist lauter Lieb, o Christ;
Je lauterer du liebst, je heiliger du bist.


¿Por qué sendas andará el juglar poeta,
aquel que solía escribir los versos juglarescos,
utilizado por los juglares medievales
en los cantares de gesta?
Compuesto por tiradas monorrimas,
de rima asonante, de versos largos,
en los que predominaban
los de catorce sílabas.
El verso estaba dividido en dos partes
... hemistiquios, separados por una pausa,
cesura.
¿Dónde estará ahora el juglar de banqueta,
que solía escribir sus versos
sus poemas narrando la historia
de su tiempo y de sus antepasados?
¿Qué senda tendrá trazada?
Quizás cambió a coplas de pie quebrado,
o, ¿a soneto acaso?
Tal vez le gustó más escribir en la senda de Soneto,
estrofa constituida por catorce versos,
endecasílabos, ordenados en dos cuartetos
y dos tercetos.
Será verso, prosa, o rima;
décima o vergel;
copla o redondilla.
Será lo que sea, aún lo sigo
extrañando si no le miro.


Selbst Jesus Christus hat genesen
Durch den gehorsam sein verwesen:
Drum bleibet ihm der Sonnenstuhl,
Und Lucifern der Schwefelpfuhl.


Wir irren auf der See der Welt,
Weil eine Fluth die andre schwellt,
Kein Vorgebürg' erscheint zur rechten noch zur lincken;
Wir sein der Wellen Gauckelspiel,
Süd', Ost, Nord, West gilt uns gleich viel,
Weil wir den Haven nur erreichen, wenn wir sincken.


Cypřiše smutné, podivné
při větru tiše hovoří,
daleko pluje, daleko
bělavá loďka po moři.


Egy mozipark, egy pompás mozipark.
Benn a villában a kisasszony alszik
és szerteszéjjel szunnyad annyi rét.


Настанет год, России черный год,
Когда царей корона упадет;
Забудет чернь к ним прежнюю любовь,
И пища многих будет смерть и кровь;
Когда детей, когда невинных жен
Низвергнутый не защитит закон;
Когда чума от смрадных, мертвых тел
Начнет бродить среди печальных сел,
Чтобы платком из хижин вызывать,
И станет глад сей бедный край терзать;
И зарево окрасит волны рек:
В тот день явится мощный человек,
И ты его узнаешь – и поймешь,
Зачем в руке его булатный нож:
И горе для тебя! – твой плач, твой стон
Ему тогда покажется смешон;
И будет всё ужасно, мрачно в нем,
Как плащ его с возвышенным чело


„Přírody právo železná jest pěsť,
nejlepší traktát statečně se bíti,
a koncem mečů písmem krvavým
na hřbety vrahům zákon smlouvy rýti.
Potřebí diplomatů není nám,
v boji jen otevřeném spásy chrám.
Chabé vždy legitimní právo jest,
popel to, jejž kněz nad čelem ti třímá,
znamení smrti tiskne do srdce,
memento mori do duše ti hřímá.
My chceme žíť – neb umříť na kříži,
nikdy však pod křížem neb za mříží.“


Allerliebster! woltstdu weichen?
Solte dein Geschöpff verstreichen?
Ach was zörnstdu doch mit Staub?
Wolstdu deinen Geist wegnehmen?
Mich mit Lucifer beschämen?
Solt ich sein der Höllenraub?


Ich wollte meinem Glück vertraun,
Stieg heimlich übern Gartenzaun;
Das rote Röslein war geknickt,
Ein andrer hatte es gepflückt.


No importa bien nacidos pensamientos,
pues sois del dueño que os acoge honrados,
que andéis entre las gentes declarados,
si saben la verdad de mis intentos.


In tiefer Todes-Stille
Befand dein Häuschen sich,
Daß, auch der kleinste Wille,
Zum Singen dir entwich.


Dolů s křídly! Ze všech stran zní divé heslo století.
Udupáme každý povzlet, dokud dříme v poupěti,
co nám krása? My chcem pouze výdělek a zisk a chléb,
krásy žák ať světem chodí jako Homer chud a slep.


Jsem jak ten ubožák nemocný,
kterého smrt dechem poleká,
čeká již v úzkosti na jaro.
Bůh ví, zda přece se dočeká.


豪杰相从意气中
怜才倾倒独萧公
后来可是无奇客
东阁投名尚不通


Still  Pow'r, my Scandal still increas'd;
Justice submitted to what  pleas'd:
Her Will alone could settle or revoke;
And Law was fix'd by what She latest spoke.


Herr Got, man lobt dich zu Zion
der gnaden thron
vnd gibt dir deine ehre,
Weil du erhörst der armē bit,
verachtest nit
all die sich zu dir keren:
Die missethat
vnn sünd vns hat
geengstet sehr,
vergibs vns HERR,
thu vns deinn willen leren.


V rychlém letu
Prchly leta,
Jako sladká
Rozkoš světa.


Auch pflagst du stets zu klagen,
Gesund seyn wolle sich
Nie recht mit dir vertragen
Dieß eben klag' auch ich,
Hieraus pflag ich zu schliessen
Ich würd' erst sterben, nein,
Die Ordnung wird zerrissen,
Ich lebe, du gehst ein.


I, like you, was born a woman,
Well I know what vapours mean:
The disease, alas! is common;
Single, we have all the spleen.


Erquicke mein Gebein,
Geuß Trost und Labsal ein
Und sprich mir freundlich zu,
Daß meine Seele ruh
Im Schoß deiner Liebe.


O denk' zuweilen, wie mich Noth und Unglück packt so rauh und hart,
Vergiß es nicht, daß ich aus Liebe zu dir so sehr unglücklich ward!


War die Lieb' zum Sohne,
Dem ich Weib gewesen; –
Den Geliebten schone!


Přemožen byl ovšem Sasů
Chrabrý vůdce za těch časů
Witekind i s vojskem svým:
Ač se mu zle v boji dělo,
Předce jeho srdce vřelo
Láskou k bohům vlastenským.


Klebt man gar zu sehr am Alten,
Wirds zuletzt doch morsch und faul;
Von eurer Freiheit habt ihr nichts behalten,
Als das ungewaschne Maul.


– In Maien hat es einst getagt!
Es hat der Flieder seine Locken
geschüttelt in des Windes Hauch –
da hat mein Herz sich aufgewagt!


In dem der arm von mir verschwint,
hinrauschet wie ein scharpfer wint,
ich aber forcht mich inniglich
und macht wol hundert kreuz für mich
und dacht an den Diogenem,
der eines mals lachet ob dem,
das man ein kleinen dieb wolt henken,
und sprach: er muß am galgen schwenken;
die großen dieb gar niemant scheucht,
die hüt man wol, vor in abzeucht.
als ich das gsicht nach dreien tagen
in der stat Osenbruck tet sagen
von anfang, mittel, ent und trum,
wurdn mir etlich reich feint darumb
und wünschten, das das wütent her
die grechtigkeit fünt nimmermer.
ich aber samt der armen rot
wünsch von herzen, und wolt auch got,
das grechtigkeit mit irem schwert
vil böser stück strafet auf ert,
so nem ein ent vil ungemachs.
got wends zum besten, wünscht Hans Sachs.


Lieben und geliebet werden,
War das erste auf der Erden.
In Edens Auen
War ich zu schauen:
Drum wer wolte meine Flammen,
Lästern, höhnen und verdammen?
Lieben, und geliebet werden,
War das erste auf der Erden.


Lettres laides ou Lettres belles,
J’y suis doucement résigné,
Je n’en lirai pas de nouvelles,
Je ne lirai plus même celles
De Madame de Sévigné.


Hluché zvuky! Co tady u mne chcete?
Nechte mne, mně se tak hezky spí!
Ty Vaše rolničky dutě tak zní.
Co chcete ode mne? Nechte mne, jděte!


Da, aus den dunklen Wäldern unsrer Ahnen,
Kraftbrausend, brach hervor der Völker Strom:
»Die Freiheit gilt's! auf, freudige Germanen,
Schart Stamm zu Stamm, und vorwärts: gegen Rom!« –


'TWAS past the Date of sav'ry Noon,
And downwards roll'd the radiant Sun,
When all (except us rhyming Sinners)
Had rosted, boil'd, and eat their Dinners;
In my great Chair I sat to pout,
And beat my weary Brains about;
About (what did not much avail)
Riddle of the Nail;
When  took me by Surprise,
And put his Finger in my Eyes:
'Twas He, for Poets never nod
Without the Influence of a God:
I dream'd of what — Why, you shall hear,
Good People all, I pray draw near,
Methought there lay before my Eyes
A Nail of more than common Size;
'Twas one that nails our Garden Door,
And oft my Petticoat has tore:
When sudden (it is true, my Friend)
It rear'd itself, and stood an end,
And tho' no Mouth I cou'd descry,
It talk'd as fast as you or I:
And thus began — As I am told
'You Poets seldom deal in Gold;
'That's not the Price of empty Songs,
'But to Sir  belongs;
'Bright Silver is Sir  Claim,
'And Copper for the lab'ring Dame;
'If so (that each may have their due)
'We rusty Nails belong to you;
'I therefore ask as my Desert
'(I hope you bear a grateful Heart)
'You write my Life — and be it shown
'What strange Adventures I have known.
'I must confess I was not made.
'So early quite as  Spade;
'Yet many Ages I have known,
'And double with my Labours grown:
'I occupy'd, the first of all,
'A worthy Post at
'Where I, with seven hundred more,
'Were hammer'd in the spacious Door:
'And there had haply stuck till now,
'Had not old  broke his Plough;
'Who seeing none but us at hand,
'And knowing us a trusty Band,
'Me with the Pincers sore oppress'd,
'And drew me headlong from the rest:
'My lazy Life, alas! was done,
'And now I toil'd from Sun to Sun:
'None pity me, and none relieve,
'Till Fortune gave me a Reprieve:
'My Master broke his Plough again,
'And I from thence was dragg'd amain.
'To  Chamber next I came,
'And bore a Glass with curious Frame;
'To whom the lovely Nymphs repair:
'There  spread her shining Hair;
'All smiling there was  seen,
'And  ty'd her Ribbands green.
'At last my Mistress drew too nigh,
'And some ill Genius standing by,
'Drove me directly in her Eye.
'Then I was banish'd from her Train,
'Hurl'd on a Dunghill with Disdain.
'But idle long I did not lie,
'For old Sir  walking by,
'Who held it was a crying Sin,
'To trample o'er and slight a Pin.
'And that they well deserve a Jail,
'Who proudly scorn a rusty Nail,
'Carry'd me home, and made secure
'With me — a stately oaken Door.
'Through the strong Boards he made me go,
'To keep his Daughter from a Beau;
'But she (what is't but Love can do?)
'With  eat me through:
'A Cripple now, and useless quite,
'I'm banish'd from the chearful Light:
'And all folk despise me that behold;
'At last I to a Smith was sold,
'Who had Compassion on my Pain,
'And brought me to myself again.


Druh se táže, kam má mířit cesta?
Faust dí: „Dojedeme města,
Kde se najde chumel památek,
Tam kde slávu věští sesutiny,
Za vzory nám slouží zříceniny,
Kde zas uměn obnova svůj počátek
Vyjevila; tam ční chrámy, sochy, malby,
Tam chci zkoušet té mé pouti šalby.“


Und recht. Dies will die Billigkeit
Von dir, betrübter Mosheim haben;
Dein Schmerz und deine Traurigkeit
Läßt sich zugleich nicht mit begraben.
Der erste Bürger unsrer Welt
Fühlt nichts, weil ihn der Schlaf befällt,
Da ihm die Ribbe wird genommen;
Dir aber muß es schmerzhaft seyn,
Indem dergleichen Raub und Pein
Im Wachen über dich gekommen.


Moskitos summen. Und die Luft beginnt
Vor Glut zu schmelzen. Wie ein roter Kropf
Schwillt auf ihr Hals, darinnen Lava rinnt.
Und wie ein Ball von Feuer dröhnt ihr Kopf.


سَرى عائِفاً مِن عُرفهِ وَحُليهِ
فَأَمنهَ زيُّ السُرى عَن حُجولِهِ
صَحباً ثُمَّ أَصبحتُ شاكِياً
وَشُكرُ جَميل الوَجهِ جَحد جَميلهِ


Dobrá paní v duchu se usmála.
„Skoč si tedy domů, myško malá.
Chciť i já tu synáčkovi něco dát,
Aby mohl hlad nemilý hned zahnat.“
A myška běžela, měli jste viděti,
Paní šla vesele k milému dítěti.


vsi oddychující do zšeřeného lesa
jímž sklouzá po listí a zrudlé slunce klesá,


Und ob von rechts oder links,
Jeder begierig des Winks,
Andern zu schmieden die Last,
Die ihm zu Hause verhaßt.


Jedenkrát vřadils tam paseku
uprostřed zamlklých lesů:
začátek září je, slunce plá
v koberci rudého vřesu,


Ce que votre terrain adopte avec plaisir,
Sachez le reconnaître, osez vous en saisir.
C’est mieux que la nature, et cependant c’est elle ;
C’est un tableau parfait qui n’a point de modèle.
Ainsi savaient choisir les Berghems, les Poussins.
Voyez, étudiez leurs chefs-d’œuvre divins :
Et ce qu’à la campagne emprunta la peinture,
Que l’art reconnaissant le rende à la nature.


Ob ich ein längres Lob erstrebet,
Das ist mein Kummer nicht; die Freundschaft sey mein Stolz,
Sie weinet, wenn ich gnug gesungen und gelebet,
Noch Ruhm auf meines Sarges Holz.


Ich las das aufgeschlagne Gebet,
Es war: wie eine Mutter um Segen
Für ihre Kinder zum Himmel fleht;
Mir pochte das Herz in bangen Schlägen.


Der Sturmbesieger erzählt:
In dem Ozeane des fernen Nords ist ein Eilandsberg
Der flammenverkündenden Dampf, als wälz' er Wolken, wälzt,
Dann strömet die hohen Flammen, und meilenlang krachende Felsen wirft!


„Můj milý pane.“ říkal, „jsem už v letech,
kdy mládenecký stav je pouze k zlosti
a člověk touží po samostatnosti,
po vlastním krbu, po ženě a dětech.


A puszták tündérhölgye ott lakik,
Légvára, mely épűle a napig,
Üveg ladikként hintáz a habon,
Melyet egy intés, más más tájra von.


Bald hat das schwarzbraun Mädelein,
Verloren ihr Pantöffelein,
Sie kanns nicht wieder finden,
Sie suchet hin, sie suchet her,
Verliere nicht den andern mehr,
Noch unter dieser Linde.


Sem distinção
Fazei o bem
Àquele que
Ódio vos tem.


霜风拂两鬓
猿鹤共长年
洛社寻盟后
当时有几贤


Elhagytam házadat, földönfutó lettem,
Rablók, fosztogatók közé keveredtem;
Most is köztük élek magam szégyenére,
Ártatlan útasok nagy veszedelmére.


O Sündenmensch, bedenk den Tod,
Der letzten Stunden Angst und Noht;
Mach dich mit warer Buß bereit,
Zu leben in der Ewigkeit.