A přec vám volá hlas, jenž není lhář:
„Jest věčné něco, nepohnuté, krásné,
jak nejkrásnější stvořena kdy tvář,
jež vznáší stále klidné se a jasné
před námi výš a výš, až v slunce zář:
toť ideál, jenž nikdy neuhasne
ve prsou lidstva, které za ním pílí
v naději – plno neúmorné síly.
Snad člověk nad bahnem jen bublina
se svými idealy shasíná?
Jest vojínem zde člověk v žití časném,
jenž na stráž postaven v přetěžké zbroji,
by po smrti se zastkvěl v hávu jasném
povolán k jinému, těžšímu boji?
Snad bez účele žijeme a hasnem
a v stálém umíráme nepokoji,
bez naděje, že krunýř těžký složí
s nás v lepším životě kdes ruka boží?“


Ta bizarrní chvíle! Tvé vlasy
kol hrdla mého se stočily,
jak hadi je sevřely, rdousily
tvé vášnivé vlasy.


onun omuzlarında şehirler köyler ülkeler


Scritto di questo incanto era diffuso
nel libro, e scritto appresso era in che modo
fará restar l incantator confuso
e sciorrà a tutti quei prigioni il nodo
sotto la soglia de l entrata chiuso
era il secreto e incomprensibil frodo
per cui tanti occhi vacillar faceva
che può guastar, sel limitar ne leva


Kommt, ihr Töchter und Jungfrauen,
Eine Königin zu schauen,
Die sich Gott hat selbst vertraut,
Seine Tochter, Mutter, Braut.
Schaut die Fürstin, die er liebet,
Der er gänzlich sich ergibet.


Mrak dýmu samoty i města halí –
tam kartel mamonářů neurvalý
stroj divotvorný třímá v objetí
a zlatému se klaní teleti.


Wer nicht mit viel Bescheidenheit
Verbirget viel Geschicklichkeit;
Wer nicht zuweilen klüglich fehlt,
Und vor die Missgunst Lieb' erwehlt; 1
Der wird dem Spieler gleich geschätzt,
Der alles zieht, was man aufsetzt:
Wer stets gewinnt, dem setzt man wenig auf im Spiel,
Und der, der niemals nicht verliert, gewinnt nicht viel.


Jedoch ich weis, er kennt mein treu Gemüthe
Und sieht des Herzens Neigung an,
Die keinem schlimm begegnen kan,
Obgleich sein ärgster Feind ihm in die Hand geriethe:
Es fehlet als ein Mensch und darum, weil es fehlt,
Vergiebt es jedem gern, den gleiche Schwachheit quält.


白玉条条映落晖
雪中春色正依违
天涯苦恨知何限
独立空山待客归


Una tarde, recuerdo, era una noche,
una mañana. Sí, sigo acordándome.
Oh cenital estar de tu hora única.
Cuando en la madrugada tú dormías.
Sueño del niño en la región umbría,
cuando es el cielo o madre el que aboveda,
cuando los grandes ojos estrellados
velan sobre un dormir ya sin orillas.
Sobre la inmensa cuna tú descansas,
mecido por el mar inmenso y joven,
y acordándote duermes y nos sueñas,
oh corazones que te conocimos.
Manolito crecido, hombre o suceso.
Veladores hoy somos tu memoria.
El ángel es el hombre y ha vivido.
Duerme sobre la estela sucedida.
Al fondo veo una playa con un nombre.
Veo la huella de un pie fresca en la arena.
Y diviso la espuma que la alcanza
y con amor o lágrima la borra.
Manolito callado, roto, entero:
en pie, tendido, levantado, miras.
Angel o viejo o niño, o sabio, o cándido.
¡Oh entera noche en nuestros corazones!


Wje Gott werd kommen auff die Erd/
Vnd sich in Fleisch verbergen werd/
Das zeigen auch Figuren an/
Die jederman begreiffen kan.


Wenn mit leisen Hutfilzsöckchen
Meine braune Trutschel geht,
Und ihr rothes Büffelröckchen
Um die dicken Schinken weht,
Über Zäune, Steg und Brücken,
Jeden ausgeschlagnen Tag,
Humpl' ich dann auf beiden Krücken
Ihr mit Sack und Packe nach.


A kísértetes sötét árnyak
magukat elébe vetik
s a Mester szelíd szeretettel
susogva, halkan beszél nekik.


Arise, O Lord, arise;
In all thy awful glory stand confest;
In thee for ever blest,
Behold thy servants veil their dazzled eyes.
Night hath for thee no shades;
Alike to thee appears the orient day;
While one vast light, one inexhausted ray
Of thy effulgent power the whole pervades.
Then whither shall we stray,
Where of thy forming hand no trace is found?
Above, beneath, around,
The mighty voice is heard;
Where'er the hills are rear'd,
Where spreads the vaulted sky,
Or foams the deep profound;
Thro' Nature's utmost bound
To us her works reply,
Proclaim a parent God, a present Deity.


„Bratr Ivan, rozumím též,
po chuti že není tobě,
kuchařem byl tento týden;
k hoře musil a pak zase
k antifonám, chyt si tebe,
a tys musil po den celý
v kuchyni mu točit rožněm,
zatím co v tvé hlavě líhlo
neplech se a taškaření,
šibalství jak v hnoji červů.
Do zlata když kuře pěkně
opečeno jen se lesklo,
neodolals, strhs je dolů,
začal jíst a chtěl jsi prchnout;
oblizovals ještě prsty,
an tu vrazí rozlícený
bratr Ivan do kuchyně,
oknem pozoroval všecko;
v svatém hněvu chytil rožeň
v zadek ti ho vrazil celý,
jen se cukej zapíraje –
všecko, všecko je mi známo.
Nyní ale pověz přece,
co s tou kůží v dnešní svátek?“


Chrámy, věže, domy slavné,
pětsetletý Karlův most, –
budovy ty starodávné
obdivuje každý host,


Bethörter Mund, ach spare doch
Der Worte frechen Stolz!
Dein Umgang ist mir stets ein Joch,
Du selbst ein Marterholz.
Dies Wörtchen bringt mir deinen Haß, der ficht mich wenig an;
Wie bald stößt mir
Was Beßers für,
Das mich vergnügen kan!


De mirarte tanto y tanto,
de horizonte a la arena,
despacio,
del caracol al celaje,
brillo a brillo, pasmo a pasmo,
te he dado nombre; los ojos
te lo encontraron, mirándote.
Por las noches,
soñando que te miraba,
al abrigo de los párpados
maduró, sin yo saberlo,
este nombre tan redondo
que hoy me descendió a los labios.
Y lo dicen asombrados
de lo tarde que lo dicen.
¡Si era fatal el llamártelo!
¡Si antes de la voz, ya estaba
en el silencio tan claro!
¡Si tú has sido para mí,
desde el día
que mis ojos te estrenaron,
el contemplado, el constante
Contemplado!


Я сердце свое захотел обмануть,
А сердце меня обманул Фофанов
«Цветы любви и веры разбросав,
Молю тебя, святитель Иосаф:
Посей в душе благие семена,
Дай веру мне в златые времена!»
Так пред твоей иконой всеблагой
Молился я и набожной рукой
Не раз творил интуитивный кресИ слышал я, как вздрагивал окресВсе, все, о чем тебя я попросил,
Исполнил т Я жарко оросил
Свои глаза и, к образу припав,
Пою тебя, святитель Иосаф!


Portanto assim vós como eu
Ambos tivemos razão
Naquilo que se escreveu,
Dai-me pois a vossa mão,
Quero apertá-la e beijar,
E a paz convosco firmar.


Wenn auch Chiser, hochbeglücket,
Einst den Quell des Lebens fand,
Zieht doch immer grosse Sehnsucht
Ihn an deiner Lippen Rand.


Wenn ich dein im Herzen denke, wie ein Glas zerspringt es mir,
Und wie Spreu aus einer Tenne fliegt es splitterweis zu dir.


„Ó jediná a slední lásko lidí,
ó přístave, jejž v bouři oko vidí,
kde hrobu poklid duše v posléz klidí!


Par les antiques nuits, à la face des cieux,
Du sommet de sa tour comme d'un promontoire,
Dans le silence, au loin laissant planer ses yeux,
Sombre, tel il songeait sur son siège d'ivoire.


Als ich ergrif den kil zur Gotteswarheit,
Welch glantz hat nicht, Jehovah, mich umgläntzt?
Ich ward entzükkt zum Ungrund höchster klarheit,
Das Ewikeit mich in der Zeit umkräntzt.
Wi wäre nicht was himmlischs ausgequollen,
Als wir mit Recht unendlich schreiben sollen?


ادخلو في تصرف الرحمانِ
واخرجوا عن تصرف نفساني
أيها الناس إن هذا غرور
صادر من وساوس الشيطان
ما سمعتم بأن ربي محيط
بجميع الأشياء إنسٍ وجان
وهو الله في سماء وأرض
لا بمعنى الحلول يا إخواني
بل هو الله لا سواه وكلٌّ
هالك في وجوده الحق فاني
ليس إلا المخلوق والخالق الرب
ب وما ثم ثالث في العيان
ليس شيء سواهما ثالث في
خطرات العقول والأذهان
خالق ربنا الأماكن طراً
وعليه استحال كل مكان
وكذا الأزمان خالقها الل
ه عليه استحال كل زمان
وهو الله خالقٌ كلَّ شيءٍ
واحد ما له على القطع ثاني
يتجلى بفعله فنراه
ظاهراً باطناً بعين العيان
معنا لا يغيب عنّا لأنّا
فعله وهو فاعل متداني
وإلينا بنا قريب بعيد
غير أنا لم يدره وهو داني


Und bricht einmal dein volles Herz
und spricht von einer Überwindung: –
»Oh!« ruft des Nächsten kleiner Schmerz,
»bei Gott, ich kenne die Empfindung!«


Alles ist dein Werk! o sprich,
Alles, aber nichts für dich!
Und von allem nur allein,
Die du schmiedst, die Kette, dein?


Kruté jsou podzimních nocí hlasy vlčí,
krutá je vzpomínek tíž...
Volají mrtví, však živí jen mlčí
do bílé jinovatky.
Strom orvaný tak těžce lká,
nezmlká půlnocí, nezmlká,
list po listu se mrazu ptá:
kdy přijdu zpátky?


Qual negra tempestade, que carrega
As nuvens de cupins e de formigas,
Que criam, com as chuvas, longas asas,
Assim o nosso chefe traz consigo
Arribação infame de bandalhos,
Que geram também asas, com a muita,
Nociva audácia que lhes dá seu amo.
Na corja dos marotos aparece
Um magriço mulato, a quem o chefe,
Por ocultas razões, estima e preza.
Talvez que, noutro tempo, lhe levasse
Os miúdos papéis às suas damas.
Ocupação distinta, que já teve
Um famoso Mercúrio, que comia
Sentado à mesa dos mais altos deuses.
Deseja o nosso chefe que este lucre
Quatrocentas oitavas, pelo menos,
E, para que não saiam de seu bolso,
Descobre esta feliz e nova ideia:
Dispõe dos bens alheios como próprios;
No público teatro de Lupésio
Ordena, Doroteu, se represente
Uma vista comédia, por que fiquem,
Para o velho mulato, os lucros dela.
Ordena, ainda mais, que o seu Robério
Os boletos reparta pelas damas,
Pelos contratadores opulentos
E por quantos casquilhos os quiserem
Pagar, ao menos, por dobrado preço.
Robério assim o faz; supõe, coitado,
Que prometeu pedir alguma missa.
E, junto c’o mulato, vai entrando
Em uma e outra casa, aonde deixa
Ou selado papel, para a plateia,
Ou, com tábua pendente, a velha chave.
Ah! nota, Doroteu, que ação tão feia!
Aquele bruto chefe que não paga,
As pessoas mais nobres o cortejo
Sequer por um criado, agora manda
Que o seu próprio Robério, o seu bom aio,
Ande de porta em porta, qual mendigo,
Pedindo para um bode a benta esmola!
Então, amigo, a quem? a quem? aos mesmos
Que tem desfeiteado muitas vezes,
E às pobres, que é mais, às pobres moças,
Que hão-de ganhar, à custa de seu corpo,
Com que possam pagar deste convite
Um tão avantajado, indigno preço.
Maldito sejas tu, pouca vergonha,
Que tanto influxo tens sobre este leso!


Elegán byl ve všem prvý,
honosil se modrou krví,
pansky vždy si ved’.


Diole el mejor lugar Marte en su cielo;
la Mosa, el Rhin, el Tajo y el Danubio
murmuran con dolor su desconsuelo.


Una donna mi passa per la mente,
ch'a riposar si va dentro nel core;
ma trova lui di sì poco valore,
che de la sua vertù non è possente;


esta foi a celeste fermosura
da minha Circe, e o mágico veneno
que pôde transformar meu pensament


Len už pěkně prokvetává,
modrým kvítkem prokmitává,
modrým kvítkem nejinak,
nežli jak mé milé zrak.


赞公庭馆真如洗
吟岸乌纱据槁梧
刘宠虽廉争得似
橐中犹长一青蚨


Seht die Flamme,
Die euch wärmte
Durch und durch im tiefen Busen,
Daß ihr fühltet,
Wer ihr seid,
Was ihr wollt,
Was ihr sollt,
Eurer Menschheit hohen Adel,
Eure Freiheit! –
Sollen Barbaren sie ersticken?
Kommt, ihr Völker aller Zonen,
Kommt und helfet frei sie machen,
Die euch alle frei gemacht!


Wer ist nun, der ihm bei kann springen,
Wer will ihm seine Treu bezahln?
Wer Öle seinen Wunden bringen,
Wer stillet seine Pein und Qualn?
Wer ist, der das geplagte Kind,
Ach, ach, vom Kreuz gewinnt?


أحاصركم : قاتلاً أو قتيلْ
وأسألكم , شاهداً أو شهيدْ:
متى تفرجون عن النهر ’ حتى أعود إلى الماء أزرقَ
أخضر
أحمر
أصفرَ أو لون يحدّده النهرُ
إنّي خرجتُ من الصيف والسيفِ
إنّي خرجتُ من المهد واللحدِ
نامت خيولي على شجر الذكرياتِ
ونمتِ على وتر المعجزاتِ
ارتدتني يداكِ نشيداً إذا أنزلوه على جبل , كان سورةَ
((ينتصرون))دمش ارتدتني يداك دمشق ! ارتديت يديك,
كأنّ الخريطة صوتٌ يُفرِّخ في الصخرِ
ناد وحركني
ثم نادى وفجَّرني
ثم ناد وقطّرني كالرخام المذاب
و نادى
كأن الخريطة أُنثى مُقَدَّسةٌ فجّرتني بكارتُه فانفجرتُ
دفاعاً عن السرٍّ و الصخرِ
كوني دمشق
فلا يعبرون !
من البرتقاليِّ يبتدىء البرتقالُ
و من صمتها يبدأ الأمسُ
أو: يولد القبرُ
يا أيّها المستحيل يسمونك الشامَ !
أفتحُ جرحي لتبتدئ الشمسُ ما اسمي ؟ دمشق
وكنت وحيداً
ومثليَ كان وحيداً هو المستحيل
أنا ساعة الصفر دقَّتْ
فشقَّت
خلايا الفراغ على سرج هذا الحصان
المحاصر بين المياه
أنا ساعة الصفر
جئت أقول :
أحاصرهم قاتلاً أو قتيل
أعدُّ لهم ما استطعتُوينشقُّ في جثتي قمرُ المرحلهْ
وأمتشق المقصلهْ
أحاصرهم : قاتلاً أو قتيل
وأنسى الخلافة في السفر العربيِّ الطويل
إلى القمح والقدس والمستحيل
يؤرِّخني خنجران :
العدوُّ
وعورةُ طفل صغير تسمّونهُ
بردى
وسمَّيته مبتدأ
وأخبرته أنني قاتل أو قتيل
((من الأسود ابتدأ الأحمرُابتدأ الدمُ ))
هذا أنا  هذه جثتي
أيّ مرحلة تعبر الآن بيني وبيني !
أنا الفرق بينهما
همزة الوصل بينهما
قبلة السيف بينهما
طعنة الورد بينهما
آه, ما أصغر الأرضَ !
ما أكبر الجرحَمُرّوا
لتتَّسع النقطةُ, النطفةُ ’ الفارقُ’
الشارعُ ’ الساحلُ ’ الأرضُما أكبرَ الأرضَ !
ما أصغَر الجرحَ
هذا طريق الشا و هذا هديل الحمام
و هذا أن هذه جثتي
و التحمنا
فُمّروا
خذوها إلى الحرب كي أنهي الحرب بيني و بيني
خُذوه أحرقوها بأعدائها
أنزلوها على جبل غيمةً أو كتاباً
و مُرّوا
ليتسع الفرق بيني و بين اتهامي
طريق دمشق
دمشق الطريق
و مفترق الرسل الحائرين أمام الرماديّ
إني أغادر أحجاركم- ليس مايو جدارا
أغادر أحجاركم وأسير
وراء دمي في طريق دمشق
أحارب نفس وأعداءها
ويسألني المتعبون ’ أو المارة الحائرون عن اسمي
فأجهلهُ
اسألوا عشبة في طريق دمشق !
وأمشي غريباً
ويسألني الفتيات الصغيرات عن بلدي
فأقول : أفتش فوق طريق دمشق
وأمشي غريباً
ويسألني الحكماء المملون عن زمني
فأشير إلى حجر أخضر في طريق دمشق
وأمشي غريباً
ويسألني الخارجون من الدير عن لغتي
فأعدُّ ضلوعي وأخطئ
إنَّي تهجَّيتُ هذي الحروف  فكيف أركِّبها؟
دال ميم  شين  قاف
فقالوا : عرفنا – دمشق !
ابتسمتُ  شكوتُ دمشق إلى الشام :
كيف محوت ألوف الوجوه
ومازال وجهكِ واحدْ !
لماذا انحنيت لدفن الضحايا
ومازال صدركِ صاعدْ !
وأمشي وراء دمي  وأطيع دليلي
وأمشي وراء دمي نحو مشنقتي
هذه مهنتي يا دمشمن الموت تبتدئين  وكنت تنامين في قاع صمتي ولا
تسمعيوأعددتِ لي لغةً من رخام وبرق
وأمشي إلى بردى ’ آه مستغرقاً فيه أو خائفاً منإنَّ المسافة بين الشجاعة والخوفِ
حُلْمٌ
تجسَّد في مشنقهْ
آه ’ ما أوسع القبلة الضيِّقهْ !
وَأرَّخَني خنجران :
العدوَّ
ونهر يعيش على مَهَلِ
هذه جثتي , وأنا
أفقٌ ينحني فوقكم
أو حذاء على الباب يسرقه النهرُ
أقصد :
عودةَ طفل صغير يسمّونه
بَرَدى
وسميته مبتدأ
وأخبرته أنني قاتل أو قتيل
تُقَلِّدني العائدات من النَّدَم الأبيضِ
الذاهباتُ إلى الأخضر الغامضِ
الواقفاتُ على لحظة الياسمين
دمشق! انتظرناك كي تخرجي منك
كي نلتقي مرة خارج المعجزات
انتظرناكِ
و الوقت نام على الوقتِ
و الحب جاء، فجئنا إلى الحربِ
نغسل أجنحة الطير بين أصابعك الذهبيّةِ
يا امرأة لونها الزبد العربيُّ الحزي
دمشق الندى و الدماءِ
دمشق النداء


四海车书来会同
明堂天子布和风
悬知紫极氤氲处
春在青阳左介中


Y su órbita de acción característica,


„„Ó nech mne být, Ó nech mne, nech,
jdi, nic to není...
Však poslechni jen, v lupenech
to divné šelestění –
rci, neslyšíš tam žádný hlas
a dětský pláč... Bůh duši spas,
už je to nejináče.““


Wie verschüchtert stehn die Sterne;
manche sind schon fast verschwunden.
In der zwielichtfahlen Ferne
mahnen sie an schwache Stunden.


Mich schlägt ein Andrer wohl als ihr,
Ihr mögt kein Haar mir kränken.
Ich bin auf kurze Frist nur hier,
Doch sollt ihr mein gedenken.
Junges Blut hat Frevelmuth:
Thut nicht ferner, so wie ihr thut,
Und laßt bei Zeiten euch warnen.


Tutti e tre insieme, avvegna che con molta
fatica, la seguimmo, e la cagione
fu perché quistionammo alcuna volta


Na náměstí Staroměstské
pozvolna se tiše beří,
a s povzdechem zapadají
veřeje chrámových dveří.


خَيال سعد أسعف بالمزار
فَزار من الغوير بلا ازورار
سَرى تهديه نسمة ريح نجد
جعلت فداه من سار وَساري
سَرى من أبرق العلمين وَهنا
خَفي الشخص مأمون الاثار
ألم بمضجَعي نفظرت منه
بما ظفر الفرزدق من نوار
تنمّ به رياح المسك عرفا
وَشمس الحسن من خلف الخمار
بِنَفسي من علقت به غَراما
فبعت القلب منه بلا خيار
أَذوب صبابة وأحن وَجدا
اليه يَفيض أَجفان غزار
عَسى علم عن العلمين أوعن
وَسيمات المَحاسن من نزار
فبين البان والاثلات ربع
لظبي الانس لا ظبي الصحاري
تسفهني العَواذِل فيه جهلا
وَما عذري سوى خلق العذار
أخى سر منهجي واصبر كَصَبري
لشرب الملح أَو رعي المرار
فاني قد مشيت بكل فج
وَقاسيت الملمات الطواري
وَذقت مَرارة التَجريب حَتّى
تبينت النحاس من النضار
فخل معاشرات الناس تسلم
وَعاملهم بحلم واِصطبار
وان ضاق الخناق عليك فانزل
بسيدنا ابن سيدنا النَهاري
كَريم تعلق الآمال منه
بعز الجار مَحمود الجوار
امام قائم بالحق ساع
بنصح الخلق بحر الاعتبار
عماد المتقين وَمنتقاهم
وَقطب الدين مرتفع الفخار
هو العلم المَلىء بكل علم
هو البحر المحيط عَلى البحار
هُوَ النجم المضيء لكل سار
هُوَ القمر المنزه عَن سرار
مَلاذ مؤمل وَغياث راج
وَغاية مصلب وَغَني افتقار
وَسيف في يَمين اللَه يَقفو
بهمته طَريقة ذي الفقار
ربت في ريف رأفته البرايا
وَطيرا الجوبل وحش القفار
نما من دوحة فيها تَسامَت
فروع الدين ثابتة النحار
وَجيه لَو جه ذو كرم عَريض
وَذو صفح تَراه عَلى اِقتدار
وَشمس علاه لَيسَ لها أفول
وَزند نده في الازمات وارى
يَلوذ بجاهه من خاف ظلما
فَيَلقاه قَريب الانتصار
غمام المكرمات لكل راج
وَثملان السَكينة وَالوقار
وأسرع من يجاب له دعاء
اذا رمق السماء بلا اِفتخار
يَرى بطلائع الانوار مالا
تَراه العين سرا كالجهار
وَكل الكوندون حياط قاف
بمرأى منه متضح المنار
لَقَد شرف الوجود بنور احيا
مَوات الدين مشتهر الشعار
قَصير لوعد وافى لعهد جاوي
مَقاليد الهدى عف الازار
لدنى العلوم يجيب عنه
لسان حَقيقة الحبر الحواري
أَجبني يا فَتىعمر بن موسى
أَقلني يا محمد من عثارى
فَكَم لك من يد وَرَهين جود
وَمَولى نعمة وَعتيق نار
سمى أَبيك جاركفيكما لي
ظنون حماية وَجوار جار
فَقَوما بي وَقَولا أَنتَ منا
اذا النيران طائرة الشرار
فَكَم أَنقذتما بهداكما من
شفا جرف من النيران هارى
وان مكرت بي الاعداء ظلما
فَكونا نصرتي وَخذا بثاري
وان خفت الذنوب فبشراني
بعقبي الدار في دار القرار
وَها هي من لسان مهاجري
أَجازَ بها عَلى بعد الديار
ليلقى راحة الدارين فيها
وَيعطى الامن في اَهل ودار
وَجاد ثراكما في كل حين
غزيرات الغوادي وَالسَواري
وَباتَت كل والفة وَظلت
عَلى الحرم المعظم في قعار


Der Herr, der gute Thaten lohnt,
Geb' allen Grossen unterm Mond
Ein Herz, wie deines ist!
Wie manche Zähre flösse hier
Aus wonnevoller Dankbegier,
Die nun aus Kummer fliesst!


Ach, die Thorheit und die Sünde
Herrschen noch im Herzen mein,
Was ich denke, was empfinde,
Meint nicht lauter Dich allein.


Ugone e Sansonetto facien festa
e la vivanda, che portava loro,
mangiâr, e poi se misson gli elmi in testa
e montâr a caval sanza dimoro.
Van cavalcando per quella foresta,
sempre l'angel de Dio presso di loro;
e tanto per più giorni cavalcaro,
che presso al campo di Carlo arivaro.


Od jezera Tolence sme jeli
Do Museum v Nových Střelicech,
Kde sme vykopané v Přilvicech
Slavské bůžky s Milkem uviděli;


虚皇宫阙九层台
瑶草琪花位置栽
三十六双朱色凤
徊翔对待玉妃来


Mädchen, laßt's Zusammenrotten,
Schneidet keine Namen ein,
Ohne Mitleid muß ich spotten,
Schenk euch ein den klaren Wein,
Laßt das jüngferliche Necken,
Bienen ihre Arbeit decken:
Ein Schritt u.s.w.


Pozdrav tě tam Pánbůh
Za tím tmavým lesem!
Ještě si zazpívám,
Bys věděla, kde jsem;
Slyšte mne, ptáčkové,
Všickni co vás je tu,
A co o ní zpívám,
Pějte všemu světu!


妙道皆形日用间
即斯可见不须言
试将天象明人事
希圣功夫万古存


Amor hatte mir die Spizze
mich zuwehren/ stumpf gemacht.
werd' ich schuldig außgelacht/
nu mein Schwert mir nicht ist nüzze?
Nein. Kein Fechter darff es wagen/
gegen zwey zugleich zu schlagen.


山木阴阴系晚牛
水田漠漠任春鸥
长歌大笑却归去
长在农家今白头


Mächtig trifft sein Bogen ein,
Was er nur beziehlt, ist sein,
Vnd sein Köcher wird nicht leer,
Fällt er stündlich gleich ein Heer.


Pije Marko chladnou vodu
na Kosovu rovné pláni,
pije ze studánky jasné,
přišlo tiché na něj spaní.


But you, by carping at my fire,
Do but betray your own desire —
Howe'er proceed — made tame by years,
You'll raise in me no jealous fears.
You've not one spark of love alive,
For, thanks to heav'n, you're forty-five.


Nép. dicső kiszenvedett nép,
Oh emeld föl homlokod!
Nézz az égre istenedhez,
És köszönd meg e napot
És kiáltsd el, hogy reá le-
Hulljanak a koronák,
S hallja meg ég, pokol és föld -
Éljen a köztársaság!


Squadra d'ordine estrema ecco vien poi
ma d'onor prima e di valor e d'arte.
Son qui gli aventurieri, invitti eroi,
terror de l'Asia e folgori di Marte.
Taccia Argo i Mini, e taccia Artù que' suoi
erranti, che di sogni empion le carte;
ch'ogni antica memoria appo costoro
perde: or qual duce fia degno di loro?


暖日园林可散愁
每逢花处尽迟留
青旗知是谁家酒
一片春风出树头


Los ojos de mi morena.


On voit frémir un rayon embaumé
Et l'on sent bien que ton corps est formé


Doch das ist gar kein groß Verdienst,
Denn Liebe bleibt der höchste Gewinst.


Sein Blut!


Panomfe, das kömt her, daß wir uns also meiden.
daß Keines unter uns ins Andre Treue setzt,
daß Keins dem Andern sich an Liebe gleiche schätzt.
Drum wollen wir auch stets beisammen sein und scheiden.


天下如今已太平
相公何事唤狂生
个身恰似笼中鹤
东望沧溟叫数声


恩怨荣污总不知
片云只鹤久相期
驱磨花月三千界
断送风波十二时


Io vidi quel bel viso impalidire
per la crudiel partita, come sole
da sera on da matino avanti al sole
la luce un nuvoletto ricoprire;


Porque cuando el Dolor hinca los dientes
en el pecho, y rencores infinitos
muerden el corazón como serpientes...
no puede dar el alma... sino gritos.


No os espantéis, señora Notomía,
que me atreva este día,
con exprimida voz convaleciente,
a cantar vuestras partes a la gente:
que de hombre es, y de hombres importantes,
el caer en flaquezas semejantes.
La pulga escribió Ovidio, honor romano,
y la mosca Luciano,
Homero de las ranas: yo confieso,
que ellos cantaron cosa de más peso;
yo escribiré, y con pluma más delgada,
materia más sutil y delicada.
Quién tan sin carne os viere, si no es ciego,
yo sé, que dirá luego,
mirándoos toda puntas de rastillo,
que os engendró algún miércoles corvillo.
Y quien os llama pez no desatina,
pues sois, siendo tan negra, tan espina.
Defiéndaos Dios de sastre o zapatero,
que aunque no sois de acero,
o por punzón o lesna, es caso llano,
que ambos en competencia os echen mano.
Mas vos, para sacarles de la puja,
juraste de vainicas por aguja.
Bien sé que apasionáis los corazones,
pero es con las pasiones
de cuaresma, y traspasos de la cara,
hiriendo amor con vos, como con jara,
y agudo vuestro cuerpo tiene voto,
de ser aún más sutil que lo fue Seoto.
Miente vuestro galán, de quien sois dama,
si, al confesarse, os llama
su pecado de carne, si aun al veros
no pudo en carnes, aun estando en cueros.
Pero hanme dicho, que andan por la calle
picados más de dos de vuestro talle.
Mas sepan que a mujer tan amolada,
consumida, estrujada,
débil, magra, sutil, buida, ligera,
que ha menester, por no picar, contera,
cualquiera, que con fin malo la toque,
se condena a la plaga de San Roque.
Aun la sarna no os come con su gula,
y sola tenéis bula
para no sustentar alma viviente,
ni aun a vos, con ser toda un puro diente.
Y así, del acostarse en guijas duras,
dicen, vuestra alma tiene mataduras.
Hijos somos de Adán en este suelo,
la nada es nuestro abuelo;
y salístele vos tan parecida,
que apenas algo sois en esta vida.
Voz en güeco sois que llaman eco;
mas cosa de aire son la voz, y el güeco.
Bien, pues sin cuerpo casi, sois un alma,
vuestra alma anda en la palma;
pero los enemigos no sois della,
que el mundo es grande, y es la carne bella;
mas, si el argumentillo mal no entablo,
por espíritu sólo sois el diablo.
Hanme dicho también por cosa cierta,
que para vos no hay puerta,
ni postigo cerrado, ni ventana;
porque, como la luz de la mañana,
siendo de noche más vuestros indicios,
os entráis sin sentir por los resquicios.
Pero aunque, flaca mía, tan angosta
estéis, y tan langosta,
tan mondada, y enjuta, y tan delgada,
tan roída, exprimida, anonadada,
que estrechamente os he de amar confío,
siendo amor de raíz el amor mío.
Mas después de esta vida, y de tu guerra,
que fuereis a la tierra,
si algo queda de vos, ¿será tamaño
que no saque su vientre de mal año?
Pues ¿qué ha de hacer con huésped tan enjuto,
que le preparen tumba en un cañuto?
Un consejo os daré, de amor indicio,
que para el día del juicio
troquéis con otro muerto en las cavernas,
desde la paletilla hasta las piernas;
pues si devanadera os ven mondada,
no ha de haber condenada sin risada.
Pero aunque mofen los desnudos gonces,
os salvaréis entonces;
que no es posible, el premio se os impida,
siendo acá tan estrecha vuestra vida,
y que al justo os vendrá de bulto exenta,
camino angosto y apretada cuenta.
Verdadera canción, cortad la hebra,
que aquel refrán no os vale,
la verdad adelgaza, mas no quiebra:
pues hay otro refrán, y es más probado,
que todo quiebra por lo más delgado.


Dne barva duhová se ztrácí.
Tma vládne vůkol, tichá je noc,
pták ustal v zpěvu svém, lid ustal v práci,
svět ztrácí barevné své krásy;
v mé duši divný stesk se hlásí.
Tma vládne vůkol –
a volá: dobrou noc. –


Oltre che sempre ci turbi il camino,
che libero saria se non fosse ella,
spesso, correndo per tutto il giardino,
va disturbando or questa cosa or quella.
Sappiate che del populo assassino
che vi assalì fuor de la porta bella,
molti suoi figli son, tutti seguaci,
empii, come ella, inospiti e rapaci. -


Ich hoffte einst auf schöne Tage
Und lauschte mit erschloss'ner Brust
Der mährchenhaften Wundersage
Von ewig heitrer Liebeslust.
In jugendfrohem Uebermuthe
Glaubt' ich von jedem Glück und Gute,
Daß es mir zugewiesen sei –
Es ist vorbei!


Nést v srdci ohlas nocí hvězdných
a zpít se hloubkou tajů bezdných,
tou čistou rosou duší,
za ptákem hledět do azuru,
zaplašit slední žití chmuru,
a duše štěstí tuší.


مَن سَبَّني مِن ثَقيفٍ
فَإِنَّني لَن أَسُبَّه
أَبَحتُ عِرضي ثَقيفاً
وَلَطمَ خَدّي وَضَربَه
وَكَيفَ يُنكَرُ هَذا
وَفيهُمُ لي أَحِبَّه
لَأوسِعَنَّ بِحِلمي
عَبدَ الحَبيبِ وَكَلبَه
وَلا أَكونُ كَمَن لَم
يوسِع لِمَولاهُ قَلبَه
فَقامَ يَدعو عَلَيهِ
وَيَجعَلُ اللَهَ حَسبَه


¿Tantos rigores, di, con un cuitado,
porque el diablo te ha dado buena cara?
¿Qué no me quieres? Consecuencia es clara
de que ya no es lo hermoso desgraciado.


No consigo dormir. Tengo una mujer atravesada entre los párpados. Si pudiera, le diría que se vaya; pero tengo una mujer atravesada en la garganta.


Oh quanto bella lì negli atti sui,
biasimando le fiamme di Tifeo,
si sedea ragionando con altrui!


Doch sieh! dort naht er. – Du hörtest, ich will
Vor Winter den Tempel noch weihen, Thrasyll.
Schon werden die Blätter herbstlich welk;
Sag an denn: Ruht bereits das Gebälk
Auf den marmornen Architraven?
Wo nicht, so brauche die Geißel zum Schlag
Und zwinge zur Arbeit Nacht wie Tag
Die weichlichen attischen Sklaven!«


	Ecco apparir di sùbito un bicchiere
che s'era cresimato allora allora,
sudava tutto e non potea sedere;


Though still she clasp'd her hero's valued corse,
She slowly rais'd her languid, streaming eyes,
And own'd astonishment's resistless force,
Viewing the stranger with a wild surprize.


Se a qualquer sábio interpelo
sobre esta planta e a semente,
a questão é mais urgente
que a da bigorna e martelo.


Auf dich, mein Gott, kommt alles an,
So viel ich wüntschen soll und kan;
Du wirst der Noth bald Gränzen sezen.
Bekehre mich, hernach den Feind,
Und las mich, wo es rathsam scheint,
Von nun an Trost und Ruh ergözen.


Und wenn die Tat bisweilen
Ganz etwas anders bringt,
So laßt uns das ereilen,
Was unverhofft gelingt.


十年梨枣雪中看
想见江城荔子丹
赠我甘酸三百颗
稍知身作近南官


Anoche te he tocado y te he sentido
sin que mi mano huyera más allá de mi mano,
sin que mi cuerpo huyera, ni mi oído:
de un modo casi humano
te he sentido.
Palpitante,
no sé si como sangre o como nube
errante,
por mi casa, en puntillas, oscuridad que sube,
oscuridad que baja, corriste, centelleante.
Corriste por mi casa de madera
sus ventanas abriste
y te sentí latir la noche entera,
hija de los abismos, silenciosa,
guerrera, tan terrible, tan hermosa
que todo cuanto existe,
para mí, sin tu llama, no existiera.


Als Accia, die fraue
Octavi, schlief in einer nacht
im tempel mit großer andacht
Apollinis in traue,
da daucht sie in dem traume,
Wie ein drach zu ir kroche
und sie umfieng freuntlicher weis
und sie beschlief, darnach er leis
wider kroch in das loche.
vom traum erwachet kaume,
so wart schwanger das weibe
und badet, sich widerum rein zu machen,
doch blieb an irem leibe
ein zeichen auch gleich eim gemalten drachen,
das sie nicht mer abwaschen kunt;
des schämt sie sich; darnach allstunt
fort ungebadet bleibe.


莫向他乡叹岁华
小僮初进九疑茶
凭栏坐对江流笑
最爱鸳鸯摘浪花


A plavé, prostovlasé
též dítě od severu,
spí symbol v její kráse,
taj v očí její šeru.


incontanente con animo fello
contra questa si turba ed essa dice
nimica, e forse fu difetto d'ello.


Ne lássatok nagyobbat itt:
A megőrült becsületet,
Mit a helóta ivadék
Gúnykacaja közé temet...!


Weiß ich, daß im Auge meiner Taube
Aller Himmelsseligkeit Genüge
Unter mir der trunkne Blick betrachtet.


Ist dis dein Wort? Welch jammervoller stand?
Ists aber nicht? wi wirds von mir verbannt?
Wo dis von dir, wi kan mein thun bestehen?
Ach woltestdu, das ich sol untergehen?


    E todos devem amar a forma humana,
    Seja em pagãos, turcos ou judeu
    Pois onde Perdão, Piedade, Paz e Amor habitam,
    Deus lá habita també


Idő előtt elmúlni vétek:
Elkárhozok, mert meghalok.
Szűzi harcok, ifjú dühök,
Most kellenétek.


كلما دارتْ بنا الدنيا هنا دُرنا لها
وتقاطرتْ سفنٌ لتقتلنا
فنبدو غيرَ مكترثين
نبدكي نقدِّمَ للضحايا ما يؤجلنا قليلاً
 أو كثيراً
لا يَهمُّ ،
نَفُكُّ أسرانا ونُطلقهمْ الى موتٍ خفيفٍ
ربما لا يحسنونَ الموتَ
كنا نُرْهِبُ الاعداءَ بالأحياءِ
ينتحرون
يزدردون موتاً ثانياً
دوائرُنا تدورُ بنا
ونحن في انتظارٍ،
كلما دارتْ بنا
مُـتنا قليلاً
واستدرنا نستجيبُ له *


Lärmend, im Schloß zu Eger,
Über dem Ungarwein,
Sitzen die Würdenträger
Herzogs Wallenstein:
Tertschka, des Feldherrn Schwager,
Illo und Kinsky dazu,
Ihre Heimat das Lager,
Und die Schlacht ihre Ruh.


سُمّيتَ عيسى وَلَم تَظفَر بِمُعجِزَةٍ
وَلَم تُشابِههُ في عِلمٍ وَلا حَسَبِ
وَلا أَتَيتَ بِشِئٍ مِن فَضائِلِهِ
إِلّا بِأَنَّكَ مِن أُمٍّ بِغَيرِ أَبِ


Pláč dětský do ticha a matek: Proklatý zmetku! místo konejšení.
A potom jásot:
Sláva! Zas jeden omdlel z těch předních! Pryč s ním a rychle!


»Und Anno 93 war
Der zweite mir bekannt,
Da wüthete in diesem Jahr
Viehseuch' im ganzen Land.
Und selbst, was mich zu Thränen rührt,
Die Hauskatz' ist krepirt.«
»Auch 1800 neune ward
Ein solcher Stern erkannt,
Ein Krieg entstand und drückte hart
Mit Truppen unser Land;
Denn bald darauf bekamen wir
Zwei Bayern in's Quartier!«
»Und der bedeutet Hungersnoth,
Glaubt mir's auf meine Ehr'.«
So spricht er, zieht ein Stückchen Brod
Hervor, ihm schmeckt's so sehr.
»Wollt von der Hungersnoth nix sag'n,
Mir is nur um mein Mag'n.«
Und nimmt von einem Oberarm
Ein hohles Knochenrohr,
Blickt immer hin, daß Gott erbarm',
Hinauf zum Sternenchor;
Geht endlich auf und ab und spricht;
»Der Schwanz gefällt mir nicht!«
Lisettchen hörte ober ihr
Den Monolog des Herrn
Und schleicht sich leise an die Thür',
War aber nicht mehr fern,
Als er die dunkeln Worte spricht:
»Der Schwanz gefällt mir nicht!«


s temene hory do oblaků čnící
v zem, lidu jeho dávno zaslíbenou,
a zrakem, Smrtí již již zavíraným,
kraj ten směl spatřit.


Mein Liebeswerkzeug sei vermacht
Der lieben süßen Margot.
Sie betet es an um Mitternacht
Im fürchterlichsten Argot.


in note di vivace amor formate,
d'amor, che solo in gentil cor s'accampa,
dice Anassilla al sol volta, che scampa
le forze avendo a più poter legate:


¡Teresa, alma de fuego
Juan de la Cruz, espíritu de llama,
por aquí hay mucho frío, padres, nuestros
corazoncitos de Jesús se apagan!


A proto zdráv buď! nový roku,
Ty do života temný kroku.
Buď zdráv nám s svojí slastí,
S svým štěstím i s svou strastí,
Nechť v smrtném boji zrak se trhá,
Nechť osud černé kostky vrhá,
A z žalu si nám věnce plete:
Vždyť v hrobě nový život kvete.


تقدمت الاقوام مسرعة تجري
وليس لشعب قد تأخر من عذر
بني وطني ان الشعوب جميعها
على الارض ارسال الى غاية تجرى
بني وطني ان الضعيف لمعسر
بني وطني ان القوي لفي يسر
بني وطني ان الخصاصة وحدها
اذا لحت الحاجات قاصمة الظهر
بني وطني ما من سلام لامة
اذا هي لم تسند على عسكر مجر
يباع ويشرى الشعب في سوق
ببخس من الاثمان والشعب لا يدري
وما الخير بالمقصود منها وانما
يراد بها شر واكثر من شر
واصعب من قيد ثقيل حديده
على الرجل اقياد ثقال على الفكر
جرى الغرب سباقا الى كل غاية
فما بال هذا الشرق اصبح لا يجري
وما انا في دنياي الا كسابح
تصارعه الامواج في لجة البحر
لقد بات عندي طيف ليلى مواصلا
فجيد الى جيد ونحر الى نحر
وقد كان منه الجسم حين يضمني
اليه كجمر او احر من الجمر
وكاد بنار منه يحرق مهجتي
وقلبي وما يحويه ي طيه طمري
فآلمني حتى شكوت عناقه
وحتى كأن الوصل شر من الهجر
فلما انتبهنا كان قد غاب طيفها
ولم يبق عندي منه شيء سوى الذكر


Ein Beweisthum lässt sich hören,
Warum nicht der Dunst verfleucht,
Obs vielleicht durch eig'ne Röhren
Stets Luft wieder an sich zeucht,
Und durch and're von sich treibet,
Weil dieselbe Schwere bleibet.
Wenn, wie lang' es immer liegt,
Man dasselbe wieder wiegt.


So, tapfre Brüder! lagen wir,
Wir kleiner Hauf im Thal.
Der Abend kam, da schliefen wir,
Nach langem Marsch einmal!


Tres elementos, bárbaro, han mostrado
que eres cobarde, ingrato y avariento;
en el cuarto tu amor sólo has cifrado.


Azért fiam, csak tűrj, mint a bárány,
Míg megállhatsz kurta lábod szárán.
Hisz ha feldőlsz, elénekli Csere,
Hogy te, mint ő, nem valál csak here.
Járj el a nemzeti kaszinóba,
Mely, mint hallom, most van felbomlóba.
Szép az, aki ott kitesz magáért!
Dicsőség civódni a hazáért.


Neb mé srdce sklamané krvácí,
Štěstí, v něž jsem doufal, chrám se kácí,
An se Ona cítí blaženou.


Tu Morava syny své odevšad sílá,
by hájil udatně jich meč svatých práv;
a junův bojovných voje se staví
a sřaděny v šiky, na vraha hon.
Tu v dupot a dusot se zbraní lom mísí,
i chvěje se země a hlaholí háj;
a dále uhánějí na vraha stále,
jenž zpět se uhýbá za meze vlasti,
až tam, kde tok Moravy v Dunaji splývá.
Svou surovou silou Maďar pohanský
byv závistným Tevtonem sem povolán,
kam kročí, vše pustoší, plení a hubí. –
Teď stojí jak mračna voje si vstříc. –
„Hoj, na vraha žeňte se, synové Slávy,
ať svoboda vlasti vybojována!
Ó povstaniž, Pane, ve hněvu svém
a v nivec uvrhni zhoubný ten rod!“
Tak provolal vůdce voje vedoucí,
by křesťany prochvěl plamenný žár.
Ze zraků vojínův jiskří se chrabrosť,
krev vírem se proudí a sepíná žíly
a zření namíří na vraha vlasti.
Hr! mraky jak černé vrážejí v sebe,
jak rachot ohromný, blesky sykotné
ve bouři ječící vrhají vůkol:
tak srazila vojska se lomozně rázem.
Vřesk, řvava a stenot se ozývá v dáli,
chřest zbraní, lom oštěpův zaléhá sluch,
a ve sykot šípův bouře burácí,
i chvěje se země v útrobách svých.
Jest váleno dlouho, dlouho rubáno;
jak kosy kdy ostří klasy požíná,
jež klesají kupně k zemi vyprahlé:
tak Morana tuto své oběti kácí,
a Svatovít s Živěnou poplatek žádá.
Boj dlouho na vahách, nejist je vítěz,
a palma tu sem, tu tamo se chýlí, –
ha! klesá korouhev a s ní orel chrabrý,
voj Moravy probíhá Běs a Třas.
Tu vzchopí jak tur se Mojmír udatný,
zrak jiskrný prapor rychle uchvátí:
„Aj, vzhůru, mé vojstvo, kdož posud dýše,
i žeňme se chrabro Slávy na borce!
Již zráda, jak tuším, klade nám sítě,
než vzhůru naposled, Moravo Velká,
buď vítězi my, buď klesneme vlasti
co synové věrní; porobě zkáza!“
A sledně ten houfec chrabrosti divy
na vrahu a zhoubci Moravy tvoří.
Tu zráda hanebná boj rozhodla svatý:
král oštěpem proklán s orlicí klesá!
Dech šeptne a zalká: „Pohřbena Sláva!
S bohem, sirá vlasti, národe strastný!“
A kol něho klesá národa chlouba:
tak schvátila vlasť, tak Moravu zhouba. –


Ganz durchzottet
Die heiße lungernde Luft:
Brünstiges Moos.
Und in ihrem Schoß
Da schläft ein bleicher Blitz:
Das kühlende Schwert
In der Scheide des Rächers
O wärest du nieder,
Du bleicher röchelnder Blitz –
Dann wär's vorbei!
Der Odem der Natur
Ginge wieder frei!


E diè lor forza diva e virtù tante
Di strugermi da presso e da lontano,
Che se di me non han mercé, fia vano
Del viver mio il sperar nel mondo errante.


But if the rougher sex by this red sport
Are hurry'd wild, let not such horrid joy
E'er stain the bosom of the
Far be the spirit of the chace from them!
Uncomely courage, unbeseeming skill,
To spring the fence, to rein the prancing steed,
The cap, the whip, the masculine attire,
In which they roughen to the sense, and all
The winning softness of their sex is lost.


Gleich den Winken des Mädchens, des eilenden, welche verstohlen
Im Vorbeigehn nur freundlich mir streifet den Arm,
So vergönnt, ihr Musen, dem Reisenden kleine Gedichte:
O behaltet dem Freund größere Gunst noch bevor!


青苔白石鱼鳞腥
尽日独拳寒雨汀
疑是晴江沙上雪
黄昏一点不分明


改号泥封下碧空
天光远烛郡城中
禁林旧德承宣重
预向偏州致岁丰


Ma mì, tra che a trovamm inscì ligada
in cà del pret moriva de passion,
e tra che el Pepp el m'eva sueffada
de bon'ora a saggià certi boccon,
assa brutta on bell dì ciappi la strada
e pienti el cogitor come on fuston
ressolutta de tend al fatto mè
senza tance seccad de barolè.


„Ki, ki orcátlan had! ez a fiam vára:
Nem hagyom a házát, javait prédára!
Én mondom, az anyja: el, el! haza innen!
Parancsolom! tüstint takarodjék minden.
Megver az Isten még - verjen is az átok -
Hogy az én jó jámbor fiam’ elrontjátok.
Hanem annak vége: ki, herék, innen! ki!
Úgy; hamar, egy-kettő! ne maradjon senki.”


Takto k sobě
V každé době
Šťastní mluvili;
Na zemi jim nebe kvetlo,
Štěstí z růží věnce pletlo,
Lidé milky slavili;
Čehoť s ženou muž jen žádal,
Štěstí Bůh jim k nohoum skládal.


Blieb er ein Narr vor sich, so möcht es noch geschehn;
Was uns nicht Blasen macht, das kan ein andrer löschen.
Geht hin, ihr werdet ihn in Wochenstuben sehn,
Da küzelt er sein Ohr mit richtenden Gewäschen,
Von daraus rennt er flugs die halbe Stadt herum,
Trägt Schwachheitsmängel aus und bringt sie zu Papiere,
Als wär es ein Verlust, wenn jeder nicht erführe,
Lispillens rechter Fuß sey von der Liebe krumm,
Amandens lincke Brust vertrage Biß und Zeichen
Und Blanca laße sich die Flasch ins Bette reichen.


Loď, která vzdána živlům v kvas a pleny:
Řím světovládný kdys, dnes ponížený.
Slyš, žena křičí a jak úpí žalem!
Ty v troskách juž: Karthago s Babylonem
i Troja a pak židů věčným stonem
se chvějící a bídný Jerusalem.


Doch hast Du nie nach Parther Art
Das Blut der Deinigen verschwendet.
Du hast Dein Heer wie Dich verwahrt,
Und mancherley Gefahr durch Klugheit abgewendet.
Die Ehrsucht nahm zu keiner Zeit
Die Herrschaft über Dein Gewissen;
Dies wird Dein Volk bezeugen müssen,
Das Du zum Kampf geführt. O kluge Tapferkeit!
Wie mancher, der nach Ruhm getrachtet,
Hat öfters ohne Noth viel tausend Mann geschlachtet.


يامُعرِضَن مُتَغَضِّباً
حاشاكَ يا عَيني وَروحي
لَم تَدرِ مافَعَلَ البُكا
ءُ عَلَيكَ بِالجَفنِ القَريحِ
وَجَرَحتَ قَلبي بِالجَفا
ءِ فَآهٍ لِلقَلبِ الجَريحِ
قَبَّحتَ فِيَّ بِما فَعَل
تَ وَلَستَ مِن أَهلِ القَبيحِ
إِن كُنتَ مِنّي مُستَري
حاً لَستُ مِنكَ بِمُستَريحِ
فَمَتى أَفوزُ بِنَظرَةٍ
مِن وَجهِكَ الحَسَنِ المَليحِ
لَكَ في ضَميري ماعَلم
تَ بِهِ مِنَ الوُدِّ الصَريحِ
وَكَذاكَ أَنتَ فَسَل ضَمي
رَكَ فَهُوَ يَشهَدُ بِالصَحيحِ


西岩谢翱冢
一径惟莓苔
相对鹿麋坐
秋风时自来


Sie war mit 16 Jahre
Noch ein gar wildes Kind,
Trug lockenrunde Haare
War wirbelig wie der Wind.


Ó žíznil jsem, žíznil,
po té krvi zrádné,
natáhl kohoutek
zticha k ráně pádné


Vad-meztelenül kacagunk,
bűnös mámornak ágyat vetve,
s eljutunk a kegyetlenségig.
Belefutunk az őrületbe.


Du suchst dich selbst aus tiefem Grund
Der harten Knechtschaft aufzuschwingen,
Willst du dein Joch zur selben Stund
Den andern auf den Nacken zwingen?


Borzasztnak esték és tavaszok,
Bennünk csak célunk sorsa rezdül
S mélykomolyan búgunk keresztül
Sík tájakon.


Or rimira colui che, quasi in modo
d'uom che consigli, sta da l'altro fianco:
quegli è Raimondo, il qual tanto ti lodo
d'accorgimento, uom già canuto e bianco.
Non è chi tesser me' bellico frodo
di lui sapesse, o sia latino o franco;
ma quell'altro più in là, ch'orato ha l'elmo,
del re britanno è il buon figliuol Guglielmo.


أَظنُّ هَواها تارِكي بِمضلةٍ
مِن الأَرضِ لا مالٌ لديَّ ولا أَهلُ
مَحا اللَّهُ حبَّ الأُلى كنّ قَبلها
وَحَلَّت مَكاناً لَم يَكن حُلَّ مِن قَبلُ


O lacht nicht
Und zürnt nicht;
Ich stürzte mich gern
In das rauschende Leben,
Ich möchte ja gern
Den Becher erheben,
Den schäumenden Becher
Der Lebenslust.
Doch ich fürchte sie Alle
Die frohen Zecher,
Denn in meiner Brust
Ringt Tod und Leben ...
Ich bin allein!


Mrtvý čekej člun, by zpět byl zavát.
Já však vůli mám, plout, vát a mávat.
Než zde v idyle snít bez hnutí,
raděj zlomit se i s perutí!
V poutech není, rytmus kdo má darem.
Smí se vznést, smí padnout za Ikarem.


Proč oheň svatý jiným zžehnul rety?
Já totéž chtěl, já pouze přišel pozdě.
Ó kletbo času, v jhu tvém každý malý!
Jak Daniel já nosil v duši světy,
jak Jeremiáš též jsem z hlubin lkal,
jak Ezechiel obří vzpjal jsem svaly.
Však orel nebyl jsem, pták smutný v hvozdě,
třpyt křídel mých, pel hlasu vyvětral;
mé věštby suchých slov jsou matné věty,
mé celé umění – můj velký žal,
tvůj, národe můj, nářek tisícletý!


Es erscheinen Königs-Namen 17
und das tapfre Helden-Bild/
der Christina nachzuahmen/
die sich weiset friedlich mild:
Sein Nam wird mit Gold geschrieben/
als der dieses Werck getrieben/
und man schauet in der Lufft/
daß das Pulver VIVAT rufft.
So setzen und bringen die heiteren Flammen
die Namen großmächtiger Helden zusammen.


Xgleiche mit den wahren Christen,
Di Gotteswillen nur gelüsten;
Di voller gutts und voller that
Erfüllen ihres Jesu Rath.
Der Vater wil den Sohn gebähren,
In Heilger hertz und sich verklähren,
Das ausgeh da der Heilge Geist,
Weil Gott ihr Vater ewigst heist.
Der Gott und gutt in Heilgen schändet,
Der ist, der euch und sich abwendet.


不是逋仙兴
江村晚得诗
身随孤鹤远
心付老梅知


Seinen Brägen hatte der Fuchs verbracht,
Seinen Nacken der Wolf zernagt;
Mit dem Haar hab' ich ihm sein Gesicht rein gemacht,
Mit der Hand ihm die Fliegen verjagt.


quando l'annata sia pur ita male,
ma il fuoco scalda! ma rallegra il vino!
e il vino è poco? Meno è, più vale.


Uma só luz sombreia o cais
Há um som de barco que vai indHorror! Não nos vemos mais!
A maresia vem subind
E o cheiro prateado a mar morto
Cerra a atmosfera de pensar
Até tomar-se este como porto
E este cais a bruxulear


So sei du selbst der Seele Zier
Und führ es aus auf Erden,
Daß du in mir und ich in dir
Nur mag gefunden werden!


¡El tiempo se desboca; el torbellino
os arrastra al fatal despeñadero
de la Muerte; en las sombras adivino
vuestro desnudo encanto volandero;
y os quisieran ceñir mis manos fieles,
por detener vuestra caída oscura
con un lúbrico lazo de claveles
lazado a cada virginal cintura!
¡Vírgenes fraternales: me consumo
en el álgido, afán de ser el humo
que se alza en vuestro aceite
a hora y a deshora,
y de encarnar vuestro primer deleite
cuando se filtra la modesta aurora,
por la jactancia de la bugambilia,
en las sábanas de vuestra vigilia!


Un hombre gri La equívoca fortunahizo que una mujer no lo quisiera;esa historia es la historia de cualquierapero de cuantas hay bajo la lunaes la que duele má Habrá pensadoen quitarse la vid No sabíaque esa espada, esa hiel, esa agonía,eran el talismán que le fue dadopara alcanzar la página que vivemás allá de la mano que la escribey del alto cristal de catedraleCumplida su labor, fue oscuramenteun hombre que se pierde entre la gente;nos ha dejado cosas inmortaleJorge Luis Borges | "Poesia Completa", pá 612 | Debolsillo, 3 edição, 2016


Schwer kann man beweisen,
Ob sie blind geladen, –
Ich will friedlich reisen!«


Hlavičko zlatá, sny jsi líbeznými
jak vínkem královským spjata,
Bůh tě dny pozděj dař a blaženými,
hlavičko zlatá!


Ich hör' im Himmel Rosse traben;
Drauf sitzen Gottes schöne Knaben,
Die keine Rast und Ruhe haben
In ihrer Minne heißem Brand.
Sie reiten über die blaue Heide,
Aufsuchend ihre süße Weide,
Der Sonne Töchter, die blanken Maide,
Und bieten ihnen Herz und Hand.


Ein Adler flog zur Sonne, prächtig hell,
Ein Rabe sah ihn fliegen.
Ei! sprach der Rabe da, den denk' ich einzukriegen!
Der fliegt doch eben nicht so schnell!


病多渐减灯前课
老甚都忘枕上愁
一段高情谁会得
卧听檐雨泻清秋


E képtelen-szép-álom ad erőt,
s hét napja ülök palotád előtt.


Nenavštíví města, jenom sem tam vísku;
neviděti po ní žádné stopy v písku,
žádné po stezičkách, ba kady se nese,
ani kapky rosné s trávy nesetřese.


Nad vody stoupáš
výš a výš,
v slunci se koupáš,
v modru skvíš,
v etheru hloub až
se potápíš.


Ihre goldnen Haare wickelt
Mir die Kleine um die Händ',
Gibt den Fingern hübsche Namen,
Lacht und küßt, und schweigt am End'.


山城风雨收
未省牡丹开
正讶迟红药
双葩忽送来


Diesmal streust du, o Herbst, nur leichte, welkende Blätter;
Gib mir ein andermal schwellende Früchte dafür.


Hrůzné nemilosrdenství
srdce v poušť vyvrhlo,
a když v bolu churavělo,
smích si z něho strhlo.


姑射仙人著绛纱
冰霜满面绚红霞
丹成紫府应谁识
不比玄都观里花


Chcem zachovati svatý jazyk dědů
svým dětem a svým vnukům v ryzosti,
by jako v Mekku v našich kroků sledu
též k Tobě putovali s radostí.


Düstere Wolke,
die du, ein Riesenfalter,
um der abendrotglühenden Berge
starrende Tannen
wie um die Staubfäden
blutiger Lilien schwebst:
Dein Dunkel redet
vom Leid der Welt.


Und die den Ochus bindt,


Polluelo de ese cóndor de lo obscuro
Que se llama el misterio,
Y que sin alas y sin luz se lanza
Por el supremo espacio de la idea
En pos de una esperanza...
Polluelo que dormido entre la noche
Sueña ver una estrella,
Y enamorado de ella, y atrevido,
Se escapa de su nido
Creyéndose capaz de ir hasta ella;
Quién sabe anoche en su delirio blando
Qué luz o qué ilusión distinguiría
En medio de esas nubes caprichosas
Que pueblan, al soñar, la fantasía;
Quién sabe lo que en su alma
Durante la embriaguez germinaría;
Pero capullo que despierta rosa
Con los halagos de la brisa amante,
Él, creciendo de formas en el sueño,
Durmió pequeño y despertó gigante.
Y «El Universo es mío»
Clamó al sentirse poderoso y fuerte,
Y agitando su cráneo en el vacío,
Sin escuchar la ruda carcajada
Que como eco a su voz daba la muerte,
«¡Adelante!» —se dijo— «¡El mundo es
poco
Para encerrar mi espíritu... hasta el cielo!»
Y sin mirar siquiera por donde iba,
Se lanzó despeñado como un loco,
Con la mirada arriba... siempre arriba.


Пришли языцы, Боже,
Во достояніе твое:
И что всего дороже,
Въ нечистотѣ отъ нихъ погрязло и сіе:
Твоей святыни храмъ языцы возмутили!
И твой священный градъ во прахъ преобратилТвоихъ рабовъ окончивъ житіе:
Ихъ трупы ясти допустили,
Летающихъ подъ небеса:
И преподобныхъ тѣлеса,
Повергли для звѣрей стремящихся въ лѣс,
Кровь яко воду лили,
И ею обагрили,
Округъ Ерусалимскихъ стѣнъ:
И всякъ оставленъ былъ, ни кѣмъ не погребенСосѣдамъ будемъ мы во смѣхѣ упражненье:
Живущимъ окрестъ насъ, мы срамъ и подражненьДоколѣ, Господи, ты будешъ раздраженъ!
Доколь на насъ твой гнѣвъ толико разозженъ!
Иль ярости твоей конца не будетъ:
И милость насъ твоя во вѣкъ забудетНа тѣхъ людей,
Свой гнѣвъ пролѣй,
Которы о тебѣ въ незнаньи пребываютъ,
На царства и на тѣхъ Царей,
Которы никогда тебя не призываютъ!
Они въ суровости своеІякова пожрали,
И обиталище его попралНе помяни противныхъ нашихъ дѣлъ,
Которы были прежде:
И дай во сладкой быть надеждѣ,
Что ты помилуешъ нашъ градъ и сей предѣлъ;
Чтобъ части ожидать мы впредь иныя тщились!
Со всѣмъ мы, Господи, страдая истощилисО Боже нашъ, возри колика скорбь сія:
Подай ты помощи намъ руку,
И окончай несносну муку,
Для славы твоея!
Избави насъ: оставь намъ наше согрѣшенье,
И здѣлай бѣдности рѣшенье,
Для имени всещедраго творца,
И милосердаго владыки и отца!
Да не рекутъ когда языцы:
Скажите, гдѣ ихъ БогПростри молву ты въ ихъ границы;
Чтобъ тамо всякъ увѣдать могъ,
что кровь рабовъ твоихъ тобой не упущенна,
И передъ нашими очами отомщснна,
Окованныхъ рабовъ стѣнаніе внемли:
Прими въ обьятіе ты взятыхъ отъ земли!
Воздай, о Господи, злодѣямъ то обратно,
И чувствовати дай скорбь нашу имъ стократно!
А мы, о Боже, твой народъ,
Тобой пасома агнцы стада,
И жители святаго града,
Во вѣкъ тебя хвалить потщимся въ родъ и род


Být chcete muži a jste baby,
jeť v srdcích vašich krev jen žabí,
ne oheň jelenů a srnů,
již jiskry vydupají z drnů!


Schönste seht! wie schön nur blincken
Die Violen gelb und blau/
Wie die bunten Nelcken wincken
Durch den weissen Silber-Tau/
Allhier reiffen die Melonen
Pommerantzen und Citronen.


REVOLVING in their destin'd sphere,
The hours begin another year
As rapidly to fly,
Ah! think, Maria, (e'er in grey
Those auburn tresses fade away;)
So youth and beauty die.


Tornyos Lienznek kőfalas udvara,
hol véle eggyütt a’ komor éjszakát
reménnyel áltató beszédnek
váltogatási között kiültem!


Sentí en la misma entraña algo que fenecía,
y queda y dulcemente otro algo que nacia.
En la paz del sendero se anegó el alma mía,
y de emoción no osó llorar. Atardecía.


Ploula mně má jarní léta
V obírání s Umkami:
Nepovrh sem krásou světa,
Nehněval se s dívkami,
Ani s Lela lečkami.


Sieh mit gelassner Stirn
Gleichgültig auf die Thoren,
So giebt des Laffen Hirn
Den Spaß an dir verloren.


وافى السرور وصحت الأحلام
وتباشرت بقدومك الأيام
واتى بشير القرب يعلن بالهنا
فعلى البشير تحية وسلام
والدهر اشرق وجهه وتهللت
ساعاته وزهت به الاعوام
والروض خرم ثوبه نشر الصبا
وتفتحت من زهره الاكمام
ودمشق طابت بالتهاني مشربا
فسرورها ابد الزمان مدام
ونسيمها المعتل صح بها كما
صحت بطيب قدومك الاجسام
وسرى اليها من اصابعك الوفا
وعن الزمان قد انجلى الابهام
ورياضها تجلى كأنّ غصونها
فيها قيان للزفاف قيام
وبدور جبهتها تضىء واصبحت
تختال في جنباتها الآرام
ولنا سماء ربوعها قد اطلعت
نجما له فوق السماك مقام
قاضي القضاة المفرد العلم الذي
ايامه رفعت بها الاعلام
هو روضة العليا ومطلب دوحها
كنز به للطالبين مرام
ورث المعالي كابراً عن كابر
فمحله في المجد ليس يرام
سامي الذرى من خير بيت قد اتى
لمحاسن الاوصاف فيه نظام
من ذا يضاهي قدره وسما العلا
اقمارها الآباء والاعمام
بحر سريع الجود الا انه
عذب به للواردين زحام
مولى اذا استمطرت غيث نواله
فسحاب جود ماطر وغمام
هو قبلة العليا وجامع فضلها
وتر الزمان وفي العلوم امام
فس الفصاحة جوهريّ لفظه
قد حار في اوصافه النظام
وبه المحامد والمكارم جمعت
حتى سجاياه الحسان كرام
لم يثنه في الجود عن بذل اللهى
ثان ولا يلهيه عنه ملام
وحوى من العلياء سهما وافرا
منه بافئدة العداة سهام
فإذا سخا ما حاتم في جوده
واذا سطا في الروع ما بسطام
والدهر اقسم لا يجود بمثله
ابدا ولم تحنث له اقسام
وبه علا الشرع الشريف وقد غدت
تسمو قواعده به وتقام
اوصافه حاشاه لا نقص بها
وعلاه في فلك السعود تمام
مولاي يا نجم الكمال ومن سما
وبه تسامت مصرنا والشام
خذها قصيدا قد تضوع نشرها
طيبا لها مسك المديح ختام
جاءت عروسا تجتلى من خدرها
عنها لغيرك ما اميط لثام
تبغي على الفتح السداد لها ومن
يبغي سداد الحال ليس بلام
او كيف اخشى بعده فقرا ولي
من راحتيك مواثق وذمام
لا زلت ترقى صاعدا درج العلا
ويحفك الاقبال والاكرام
وتهن شهر الصوم وافى بهالنا
وبه الذنوب تحط والآثام
ويعيش مولانا إلى امثاله
دهرا ويتلو كل عام عام
وبقيت محروس الجناب مؤيدا
والدهر عبد والزمان غلام
ما حرّكت ايدي الصبا عودا وما
غلّت عليه في الرياض حمام


E se a chi v'ama usarete clemenzia,
sarete qui immortal e 'n ciel felice
et io beato sol per excellenzia.


Tes doigts se sont noués autour de mon cœur rude.
En un balbutiement pareil au cri naïf
De l’inexpérience et de la gratitude,
Je te dirai comment, lasse de la mer rude,
J’ai jeté l’ancre au port où s’amarre l’esquif.


bir de


أَتَجْحَدُ قَتْلِي رَبَّةُ الشَّنْفِ والخرْصِ
وذَاكَ نَجِيعِي فِي مُخَضَّبِهَا الرّخْصِ
تَوَرّسَ مَا تَعْطُو بِهِ مِنْ عَبِيطِهِ
كَمَا طَلَعَ السّوسَانُ فِي صِبْغَةِ الحُصِّ
وَتَسْفِكُهُ وَهوَ المُحَرَّمُ سَفْكُهُ
حَلالاً كَأَنَّ الظُّلْمَ لَيْسَ لَهُ مُحْصِ
أمَا عَلِمَتْ أَنَّ القِصَاصَ أَمَامَهَا
فَكَيْفَ أَرَاقَتْهُ عَلَى النَّحْرِ والقَصِّ
فَيَا لدَمٍ قَدْ أَهْدَرَتْهُ ثديُّهَا
وأَلحَاظُهَا بالهَبْرِ عَمْداً وبالْقَعْصِ
وَلَسْنَ صِفَاحاً أَوْ رِمَاحاً وَإِنَّما
غَنِينَ عَن الحَدِّ المُذَلَّقِ والخِرْصِ
عَلَى غَيْرِ ثَارٍ آثَرَتْ فَوْتَ مُهْجَتِي
قَنِيصاً وَمَازَالَتْ تُراعُ مِنَ القَنْصِ
عَرِينٌ وَلَيْثٌ لا كِنَاسٌ وَظَبْيَةٌ
لإتْلافِهَا العُشَّاقَ بالفَرْسنِ والْفَرْصِ
لَقَدْ قَلَبَتْ لِلْقَلْبِ ظَهْرَ مِجَنِّهَا
وَلا ذَنْبَ إلا أنْ أطَاعَ فَمَا يَعْصِي
وَفَيْتُ لِحِرْصٍ في هَوَاها فَخَانَنِي
وَقِدْماً أُصِيبَ النَّاسُ مِنْ قِبَلِ الحِرْصِ
عُمُومٌ مِنَ البَلْوَى بِهَا عَامِرِيَّةً
أَبَى الْحُسْنُ أَنْ أُلْفَى بِها غَيْر مُخْتَصِّ
لَهَا اللَّهُ مَاذا فِي القَلائِدِ مِنْ حُلىً
تَشِفُّ وَماذا في الشُّفُوفِ وفِي القُمْصِ
نَهَار مُحَيّاً تَحْتَ لَيْلِ ذَوَائِبٍ
تُرِيهِ وَتُخَفِيهِ مَعَ النَّقْضِ وَالعَقْصِ
وَذاتُ ابْتِسَامٍ عَنْ بُرُوقِ لآلِئ
مُؤَشَّرةٍ لَيْسَتْ برُوقٍ ولا عُقْصِ
تَلوثُ عَلى بَدْرِ التَّمامِ لِثامَها
إِذا الوَشْيَ زَرّتْهُ على الغُصْنِ والدَّعُصِ
مِنَ اللائِي يَهْوَى القَصْرُ لَوْ قُصِرَتْ بِهِ
فَتَأْبَاهُ لِلْبَيْتِ المُطَنَّبِ والخُصِّ
ويَدْعو بِها اليَنْبوعُ لِلعَبِّ وَسْطَهُ
فَتَهْجُرُهُ لِلْحَسْوِ مُؤْثِرَةَ الْمَصِّ
شَمائِلُ أعْرَابِيَّةٌ في اعْتِياصِهَا
أمَطْنَ عَن الحُبِّ المبرِّحِ والمَحْصِ
سَقَى اللَّهُ دَارَ المُزْنِ داراً قَصِيةً
عَلى الشَّدِّ والتَّقْرِيبِ والوَخْد والنَّصِّ
يُسائِلُ عَنْ نَجْدٍ صَباها مَعَاشِرٌ
وأَسْأَلُ عَنْ حِمص النُّعامَى وأَسْتَقْصِي
ولَوْ كُنْتُ مَوْفُور الجَناحِ لَطَارَ بي
إِلَيْهَا ولَكِنْ حَصَّه البَيْن بِالْقَصِّ
فَشَتَّانَ ما أيَّامِيَ السُّودُ أوْجُهاً
بِحسْمَى ومَا لَيْلاتِيَ البِيضُ في حِمْصِ
بِحَيثُ ألِفْتُ الوُرْقَ لِلشَّدْوِ تَنْبَرِي
عَلَى نَهْرِهَا والقُضْبُ تَهْتَاجُ لِلرَّقْصِ
وَفي يَدِ تَشْبِيبي قِيَادُ شَبِيبَتِي
وَخِلِّي وَحِلْمي مُسْتَقِيد ومُسْتَعْصِي
كِلاَنَا عَلَى أقْصَى الهَوَادَةِ والهَوَى
فَلا عَذَلٌ يُقْصِي ولا غَزَلٌ يُفْصِي
كَأَنَّ جَنَاهَا مِنْ جَنَي العَيْشِ بَعْدَهَا
لِيَحْيَى بْنِ عَبْدِ الوَاحِدِ بنِ أبِي حَفْصِ
إمَامٌ أجَارَ الْحَقَّ لَمَّا اسْتَجَارَهُ
وقَدْ رَسَخَ الإذْعَانُ لِلْغَمْطِ والغَمْصِ
وهَبَّ هُبُوبَ المَشْرَفِيِّ مُصَمِّماً
لِتَأمِينِ ما يَخْشَى مِنَ الوَقْمِ والوَقْصِ
رَجَاهُ وكَمْ يُرْجَى نُهُوداً لِنَصْرِهِ
ومَا شاءَ مِن قَصْلٍ شَفَاهُ ومِنْ قَلْصِ
وطائِفَةٌ في الحَرْبِ طائِفَةٌ بِهِ
عَلَى واضِحِ المِنْهَاجِ في الخَوْصِ وَالخَرْصِ
عَدَاها عَنِ الإتْرافِ خَوْفُ مَعَادِهَا
فَلا البُرْدُ مِن قَسٍّ وَلا البَيْتُ مِنْ قَصِّ
نَصِيَّةُ أنْصارِ الهِدايَةِ تَنْتَقِي
صَوارِمُهَا هَامَ المُلوكِ وَتَسْتَنْصِي
لِرَايَتِهِ الحَمْرَاء حَيْثُ أَدَارَهَا
عَلَى المِلَّةِ البَيْضَاءِ مِنَّةُ مُقتَصِّ
ألَم يُورِدِ الأَعداء مُستَفظَع الرَّدى
لِعِيشَةِ مُغتَمٍّ بِمِيتَةِ مُغتَصِّ
ويَصْمُدُهُمْ بالعَقْرِ في عَقْرِ دارِهِمْ
لِيُحْيِيَ فيهِمْ سُنَّة الحسِّ والْحَصِّ
تَشَكَّى الهُدَى هَدَّ الضَّلالِ بِناءه
فَأَعْقَبَهُ مِن ذَلِكَ الهَدِّ بِالرَّصِّ
ودَوَّخَ أَصْقاعَ الشِّقاقِ وَسَكْنَهَا
بِصُيَّابَةٍ قُعْسٍ وعَسَّالَةٍ قُعْصِ
إِلى الفَصِّ والتَّكْسِيرِ ما جَمَعُوا لَهُ
ومَنْ لِمُصَابِ الْفَتِّ والفَصِّ بالرَّمْصِ
ولِلهَضِّ والتَّتْبيرِ مَا اعْتَصَمُوا بِهِ
وَماذَا الذِي يَبْقَى علَى الْهَضِّ والعَصِّ
تَمُرُّ بِهِمْ صَرْعَى لِعَطْفِ انْتِقَامِهِ
وكَمْ صَابَروا عَيْشاً أمَرَّ مِنَ العَفْصِ
وتَنْبُو لَها الأَبْصارُ حتَّى كأَنَّها
بِها وَهْي لَم تَرْمَصْ قَذَى الأَعْيُنِ الرَّمْصِ
طُلولاً تَرى الأَطْلاءَ تَمْحَصُ وَسْطَهَا
لأنْ مَصَحَتْ يا لَلْمصُوحِ وَلِلْمَحْصِ
أَلَطَّ بِها ما بِالْعُصاةِ مِنَ البِلَى
فَلَيْسَ بِمُنْفَضٍّ وَلَيْسَ بِمُنْفَصِّ
وَما السَّنةُ الشَّهْبَاءُ حَصّتْ نَبَاتَهَا
ولَكِنْ جِيادٌ غَيْرُ عُزْلٍ وَلا حُصِّ
تَخَايَلُ فِي قُمْصِ الدِّمَاء مَوَاضِياً
وَلَيْسَتْ بشمْسٍ عِنْدَ كَرٍّ ولا قُمْصِ
لَوَاحِقُ مِن آلِ الوَصِيِّ ولاحِقٍ
تَمَطَّرُ خُمْصاً تَحْتَ فُرْسانِها الخُمْصِ
لَهَا فِي سُلَيْمٍ مَا لَهَا في زَنَاتَةٍ
وَهُوّارَة مِنْ عُدّةِ الهَصِّ والرّهْصِ
سَلُوا عَن أَعَادِيهِ ذِئاباً وأَنْسُراً
تُخَبِّرْ بِما لاقَتْ مِنَ الوَحْشِ والوَحْصِ
بِلُصِّ نُيُوبٍ أوْ بِحُجْنِ مَخَالِبٍ
فَيَا لَك مِنْ حُجْنٍ رِوَاءٍ وَمِنْ لُصِّ
قَراها بِأَعْقَابِ القِرَاعِ كُبُودهُم
وأَعْيُنهُمْ بِالبَقْرِ يُشْفَعُ بالبَخْصِ
إذَا الإِضْحِيانُ الطَّلْقُ حَجَّبَ نُورَهُ
سَحَابُ مُثَارِ النَّقْعِ بالدَّحْضِ والدّحْصِ
وأَضْمَرَتِ الأذْمَارُ فِيهِ تَمَلُّصاً
عَلَى حينِ مُرّ الحَيْنِ أحْلَى مِنَ اللمْصِ
ولاحَ الصَّدَى البِيضَ الرِّقاق فَرَنَّقَتْ
لِتَكْرَعَ في مِثْلِ الأَضَاةِ مِنَ الدُّلْصِ
هَدَى وَجْهُهُ الوَضَّاحُ مَنْ حاصَ فَاهْتَدى
بِأَنْوارِهِ والشَّمْسُ خَافِيَةُ العَرْصِ
هُوَ القائِمُ المَنْصُورُ بِالدِّينِ والدُّنَى
وَصافِيهِما في قَوْمِهِ الصَّفْوَةِ الخُلْصِ
بَنُو الكَرِّ والإِقْدَامِ شَبُّوا عَلَيْهِمَا
وَشَابُوا فَمِنْ لَيْثٍ هَصُورٍ ومِنْ حَفْصِ
مَطاعِيمُ أَجْوَادٌ مَطاعينُ بُسَّلٌ
يَرَوْنَ عَظيمَ النَّقْصِ في هَيِّنِ النَّكْصِ
غَلَوْا قِيَماً إذْ أرْخَصُوا مُهَجَاتِهمْ
وأكْثَرُ أسْبَابِ الغَلاءِ مِن الرُّخْصِ
وَصَايا الإِمامِ المُرْتَضَى ما تَقَيَّلُوا
فَيَا رُشْدَ مَنْ وَصَّى ويَا فَوْزَ مَنْ وُصِّي
سِرَاجُ الهُدَى الوهَّاجُ أَلْقَى شُعَاعَه
عَلَى مَنْ نَمَى والفَرْعُ مِنْ طِينَةِ الأَصِّ
وفَتَّاحُ أَبْوابِ النَّجاحِ وَكَمْ ثَوَتْ
وَإِطْبَاقُهَا مُسْتَحْكَمُ الرصِّ وَالنَّصِّ
بِهِ انْجَابَ دَيْجُورُ الغَوَايَةِ وانْجَلَى
وللحَقِّ نورٌ صَادِعٌ ظُلْمَةَ الخَرْصِ
خِلافَتُهُ أَلْوَتْ بِكُلِّ خِلافَةٍ
كَذَلِكَ بُطْلانُ القِيَاسِ مَعَ النَّصِّ
لَدَيْهِ اسْتَقَرَّتْ في نِصَابٍ ونَصْبَةٍ
وَلِلشَّرَفِ المَحْضِ اكْتِفَاءٌ عَن المَحْصِ
ثَنَاها إِلَيهِ العِلمُ وَالحِلْمُ فَانْثَنَتْ
تُشيدُ بِعَلْيَاهُ ثَنَاءً وَلا تُحْصِي
وَما اشْتَبَهَتْ حَالُ المُلُوكِ وَحالُهُ
ألَمْ تَرَ أنَّ الفَضْلَ لَيْسَ مِنَ النَّقْصِ
أَغَرُّ مِن الغُرِّ الجَحَاجِيحِ في الذُّرَى
مَنَاقِبُهُ بُسْلٌ عَلى الحَصْرِ والخَرْصِ
تَمَلَّكَ أَفْرَادَ المَكَارِمِ والعُلَى
وَلَمْ يُبْقِ لِلأَمْلاكِ فِيهِنَّ منْ شِقْصِ
مُؤَيّدُ إِبْرَامٍ وَنَقْضٍ مُبَارَكٌ
لَهُ النَّصْرُ خِلْصٌ حَبَّذَا النَّصْرُ مِن خِلْصِ
تُسَاعِدُ أَحْكَامُ المَقَادِيرِ حُكْمَهُ
فَتُدْنِي الذِي يُدْنِي وَتُقْصِي الذِي يُقْصِي
ويَا رُبَّ جَبَّارٍ يهَابُ هُجُومَهُ
فَيُمْسِكُ إِرْهَاباً عَنِ النَّبْسِ والنَّبْصِ
عَلَى الحَرْبِ والمِحْرَابِ غَادٍ ورائِحٌ
يَرُوحُ إلى خَمْسٍ ويَغْدُو علَى خَمْصِ
هَدَايَا الفُيوجِ النَافِذَاتِ بِعَقْدِهِ
مَزَايَا الفُتوحِ الفَاتِنَاتِ لَدَى النَّصِّ
تَخُطُّ اليَرَاعُ الصُّفْرُ إمْلاءَ سُمْرِهِ
فَتُسْلِي عَنِ الوَشْيِ المُرَقَّشِ والنَّمْصِ
ويَنْظُمُ فيهِ الشِّعْرُ بَأساً إلَى النَّدى
كَما يُنْظَمُ الياقُوتُ فَصَّاً إلَى فَصِّ
إلَى جُودِهِ تَثنِي الأَمانِي وُجُوهَها
ومَنْ يَتَعَدَّ القَبْضَ أَفْضَى إلَى القَبْصِ
فَلا يَرْجُ ظَمْآنٌ سِوَاهُ لِرِيِّهِ
مُحالٌ وُجُودُ الظِّلِّ في عَدَمِ الشَّخْصِ


Des hymels Chor sich frewen drob
und die engel singen Gott lob,
Den armen hirtten wird vermeld
der hirt und schepffer aller welt.


A když v háji slavík zpívá,
Zdali mocné kouzlo tuší,
Jímžto slasť a touhu vlívá
V poslouchače jemnou duši? –


Kleist, Ramler, Hagedorn und Haller,
Gleim, Gellert, Weiße, Utz, Dusch, Bodmer, Pope, Young:
Die trotzen dem Geschmack der strengsten Kunst, und aller
Verfeinerten Veränderung.


年年老菊费栽难
每到秋来借倚阑
老我白云红树子
如今都作此花看


Ni ji k hrobu doprovodit,
ani hroudu na ni hodit.


kurbandır canımız sana,


So schritten sie auf rauhen Bahnen fort,
Ihr Ohr verschlossen sie dem Schmeichelwahne,
Sie hörten nur der Führer ernstes Wort
Und sahen nur die unbefleckte Fahne.


Verjüngt erkannt ich sie kaum wieder,
Rosen fütterten ihre Glieder,


Mal, que este bien causó, jamás ajeno
sea de mí ni de mí quede apartado;
antes, del cuerpo al alma trasladado,
se reserve de muerte un mal tan bueno.


Du, rascher Sohn des Augenblickes, Wille,
Gebäre rasch die Tat.


Zem a oheň skládají náš svět,
Takto Aristot a Pláto píší;
Nebeských pak světel vliv a let
Vládne mocně zemsku naší říší,
Kteráž jako dřímající děcko
Odpočívá v rukou všehomíra;
Aether plodnost po zemi rozlívá,
Slunce do výkvětu pudí všecko;
Pod sluncem se zlato rodí
Pod měsícem stříbro vzchodí,
Merkurius rtuť přivodí,
Mars z své moci čistec plodí,
Venus měď činí na novo,
Saturnus plodí olovo,
Jupitr v železe brodí,
A tak druh druhu neškodí.
Ejhle, toť jsou Alanova
Ab Insulis známá slova.
Dále mudřec pokračuje,
Původ věcí ukazuje:
Což jest hodin rok od roka,
Jakž Bůh stvořil jest z vysoka,
Každý čásek i hodina
Vlastní hvězdu svého čina
Míti má, jenž tu vévodí,
Druhá druhé nic neškodí.
Z toho, co vám zde podávám,
Tento syllogismus skládám:
Bůh jest nebeských hvězd stvořitelem,
Hvězdy vládnou zemí též i nebem,
Země všeliké pak hříchy plodí;
Pročež od Boha též hřích a zloby,
Tak zavírám syllogismus, vzchodí!


spí na dně jezera pán života, bůh změny.
My jeho dcery jsme, my s ním jsme uvězněny.
Jsme duše věcí všech a věčno zrcadlíce
jsme věčně měnivé. Však svět nám není více
než zářnou vzpomínkou: Nás dávná sudba kletá,
nás, věcí princezny, se smutným pánem světa
v ta místa zaklela. Kdy zazní slovo přeměn?
Jím půlnoc zazáří a úsvit bude ztemněn,
jím otec procitne a my se volny stanem
a ten, kdo slovo zná, všech krás i naším pánem.
Kdy zazní kouzelný zvuk jediného slova?
Smiluj se nad námi, ty, duše básníkova!
Ty bílá, s cypřiše jež na nás hledíš, duše,
ty znáš je, ty je víš...!“ A ticho. Mrtvo. Hluše


Mache, daß mein Ich mir schwinde,
Das mich mit mir selbst entzweit,
Daß ich Gott und dich empfinde,
Und die Welt in Einigkeit.


Ein Leitstern lichtbedürft'ger Künste,
Ein junger Metaphysicus,
Webt ein durchsichtiges Gespinnste
Und stellt und heftet Schluß an Schluß.
So glaubt er dir, o Wolf, zu gleichen,
Und hat dennoch, du großer Mann!
Von dir nur die Verbindungszeichen,
Und sonst nichts, was dir gleichen kann.


Sem, sem tvé pysky, ty korály hladké!
Dávej, jak holubě, hubičky sladké.
Dívčino! ty mi ssáš (jaková lest!)
Rozkoší ztřeštěné dušinky česť.


Ó, de a szemed egyebet beszél,
A szomorú szemed -
A szemedben a sorsom van megírva:
Hogy máskép nem lehet.
Előlről mindhiába kezdeném:
Csak odajutnék, ahol most vagyok,
Ha száz más úton indulnék is én.
Poétának szólított el a sors,
S az életbe ily félszegen ereszt el,
S így kell bolyongnom itt, ily felemásan,
Babérral és kereszttel
És mindég egyedül.


öldük, ölümden bir şeyler umarabir büyük boşl


二陆为童日
驱驰屡忘归
至今桑柘响
禽鸟尚惊飞


Egy téli délben.
Jött a kanyaró.
Piskótát adtak enni s fanyar, ó-
bort inni, és mikor kezem
törültem,
vörös kesztyű volt rajta és
örültem.
A piskótának és a régi bornak
s a kesztyűnek, melyet lassan, vigyázva
viseltem én e túlvilági lázba,
csókokra nyújtva, mint egy kis bibornok.


Игорь, сын основателя Российского государства, Рурика, принял правление в 912 год Первым его подвигом было усмирение возмутившихся древля Сие народное славянское племя обитало в лесах нынешней Волынской губерни Игорь наложил дань, которую древляне платили до 945 год В сие время ему захотелось умножить сбор, древляне возмутились снова, и корыстолюбивый Игорь погиб: они привязали его к двум деревьям, нагнули их и таким образом разорвали надво По нем остался малолетний сын Святосла Супруга его, Ольга, правила государством около десяти лет; скончалась в 969 год Церковь причла ее к лику святых жеОсенний ветер бушевал,
Крутя дерев листами,
И сосны древние качал
Над мрачными холмамС поляны встал седой туман
И всё сокрыл от взгляда;
Лишь Игорев синел курган,
Как грозная громадСлетала быстро ночь с небес;
10 Луна меж туч всплывала
И изредка в дремучий лес
Иль в дол лучом сверкалНастала полночь… Вдруг вдали
Как шелест по поляне…
То Ольга с Святославом шли
И стали при курганИ долго мудрая в тиши
Стояла пред могилой,
С волненьем горестной души
20 И с думою унылой,
О прошлом, плавая в мечтах,
Она, томясь, вздыхала;
Но огнь блеснул в ее очах,
И мудрая вещала:
«Мой сын, здесь пал родитель твоВот храброго могила!
Но слез не лей: я местью злоДревлянам заплатилТы видишь: дикою травой
30 Окрестность вся заглохла,
И кровь, пролитая рекой,
Тут, мнится, не обсохла!…
Так, сын мой! Игорь отомщен;Моя спокойна совесть;
Но сам виновен в смерти он —
Внемли об оной повесть:
Уже надменный грек, смирен
Кровопролитной бранью,
Покой от северных племен
40 Купил позорной даньИ Игорь, бросив меч и щит
К подножию кумира,
Молил Перуна, да хранит
Ненарушимость мирИз града в град везде текла
Его деяний слава,
И счастьем мирным процвела
Обширная державВдруг князя гордая душа
50 Покой пренебрегает
И, к золоту алчбой дыша,
Тревоги замышляеДружины собралися в став,
В доспехах ярой брани,
И полетели в край древлян
Сбирать покорства данДревляне дань сполна внесли;
Но Игорь недовольной
Стал вновь налоги брать с земли
60 С дружиной своевольно«О князь! — народ ему вещал, —
Чего еще желаешь?От нас последнее ты взял —
И нас же угнетаешь!»
Но князь не внял моленьям сим —
И угнетенных племя
Решилося сразиться с ним
И сбросить ига брем«Погибель хищнику, друзья!
70 Пускай падет он мертвой!
Его сразит стрела моя,
Иль все мы будем жертвой!» —
Древлянский князь твердил в лесаОтважные восстала
И с дикой яростью в сердцах
На Игоря напалДружина хищников легла
Без славы и без чести,
А твой отец, виновник зла,
80 Пал жертвой лютой мести!
Вот, Святослав, к чему ведет
Несправедливость власти;
И князь несчастлив и народ,
Где на престоле страстНо вдвое князь — во всех местах
Внимает вопль с укором;
По смерти ждет его в веках
Потомство с приговороОтец будь подданным своим
80 И боле князь, чем воин;
Будь друг своих, гроза чужим,
И жить в веках достоин!» —
Так князю-отроку рекла
И, поклонясь кургану,
Мать с сыном тихо потекла
Ко дремлющему стан1[]


Мы идем
революционной лавоНад рядами
флаг пожаров аНаш вождь —
миллионноглавый
Третий ИнтернационаВ стены столетий
воль вал
бьет Третий
ИнтернационаМы идеРядов разливу нет истокВолгам красных армий нету устьПояс красных армий,
к западу
с востока
опоясав землю,
полюсами пустиНации сетМир маШирься, Третий
Интернационал!
Мы идеРабочий мира,
слушай!
Революция идеВосток в шагах восстаниЗа Европой
океанами пройдет, как сушеКрасный флаг
на крыши ньюйоркских зданиВ новом свете
и в старом
ал
будет
Третий
ИнтернационаМы идеВставайте, цветнокожие колоний!
Белые рабы империй —
встаньте!
Бой решит —
рабочим властвовать у мира в лоне
или
войнами звереть АнтантТе
или этМир маК оружию,
Третий
Интернационал!
Мы идем!
Штурмуем двери раМы идеПробили дверь другиВыше, наше знамя!
Серп,
огнем играя,
обнимайся с молотом радугой дугВ двери эти!
Стар и мал!
Вселенься, Третий
Интернационал!


Teseo Osiri Giason Bacco ed Alcide
Scorrer la terra e il mare anime ardenti
E portar guerra a gli uomini nocenti,
E al debole apprestar le braccia fide;


地藏峰头咏五钗
阳明去后我升阶
到来阶级无多在
拄杖飞空无伴侪


Bei Carolo Quinto im Eskorial,
So kündet sein letzter Wille,
Wünscht er zu ruhn nach der Daseinsqual
In tiefer, unendlicher Stille.
Aber, o weh, wie groß war die Not,
Wer zahlt nach Madrid die Diäten?
Die Leiche soll weg; umsonst ist der Tod,
Doch zum Leben gehören Moneten.


Und doch geschah's – die Ernte ging zu Ende,
Im stillen Dorf beim letzten Abendrot.
Doch dort – doch dort gab es noch fleißge Hände,
Und eine andre Ernte hielt der Tod.
Die Sonne hat es wohl voraus gesagt
Und hat die Nacht als blutig schon verklagt,
Als mit dem Purpurmantel weit umhangen,
Der schöne Tag zur finstern Ruh gegangen.


(05/93)
Que bom que é a vida,
Quando ela é servida,
Com catupir
Que bom que é a vida,
Mesmo sofrida,
Se você sabe ri
E eu gosto de ri
E eu sei fazer ri
Serei eu um palhaço?
E o palhaço o que é?
É ladrão de mulhe
Ôba, então que bom
Que eu sou um palhaço!!!
Que bom que eu caço,
Que bom que eu laço,
Que bom que eu traço,
Meu destino e tentaçã
E apesar de todo crivo,
Que bom que eu vivo,
Que bom que eu sirvo,
Que bom que eu sou Joã
Que bom praticar esporte,
Me cansa, descansa,
Me torna criança,
E ajuda a adiar a mort
Que bom que é ter sorte,
Ser jovem, ser forte,
E ter muito dinheir
Que bom que é ter fogo,
Que bom se tem jogo,
E se vence, o cruzeir
Que bom que é o Brasil,
Quando ele é servido,
Ao óleo e ao alh
Que bom que é o Brasil,
Mesmo sendo sofrido,
Ele é nosso galh


Und wekke unsre trägen Sinnen,
Es eben also zu beginnen
Ach mache uns so eingekehrt,
So klein, so arm, so liebens-werth.


Um céu abafadiço, um ar de ausência
esperando nuvens imóveis no céu baix
A terra, já das ceifas recolhida,
alonga-se manchada a flores tardias,
roxas, vermelhas, amarelas, brancas,
como penugem de esquecida Primaver
Por entre os campos, os cordões rugosos
dos caminhos para toda a parte,
menos para os campos, que pacientemente evita
Na linha do horizonte próxima ou distante
conforme as ténues cristas da planura imensa,
um  claror de céu, um tufo de arvoredo,
alternadamente se tocam e se afasta
De súbito, num alto que a planície esconde,
as casas surgem brancas e compacta
Como surgem, mergulham
na sombra poeirenta de azinhagas em ruína
Ainda se demora uma torre antiga,
escura, com ameias e janelas novas,
caiada
Um rio se advinh Mas, de ao pé da pont
de novo apenas o ondular da terra,
um crespo recordar só de searas ida


Da indi in qua sonare odo per l'etra
Una soave melodia novella,
Come da ignoti elisi aura di cetra,
Come armonia di più felice stella;
E sempre questa creatura bella
D'amor mi parla ne la fantasia.


– Bůh neví –
To nebyl On, jenž srstí vzrostlý, lepý,
svou ruku vedle mé klad’ v orudí,
to nebyl On, jenž na travnaté stepi
svou drsnou rukou bil mne do hrudi.


Nicht, weil wie Heklas Feueratem mein Lied all' ihre Singkunst schmolz,
Nein, nicht auf mir und meinen Taten, – auf einem Weibe ruht der Stolz.


地有梅花非俗境
山栖贤哲是灵基
暗香疏影无边趣
好似罗浮月上时


Já jsem Čech!
Čí to projevují líce
Rázy člověkosti více
Tvůrce podobu?
Um a city
Stejně vlity
V jednu způsobu?


E Santo Cristo com a Winchester-22
Deu cinco tiros no bandido traidor
Maria Lúcia se arrependeu depois
E morreu junto com João, seu proteto
E o povo declarava que João de Santo Cristo era santo porque sabia morrer
E a alta burguesia da cidade não acreditou na história que eles viram na TV
E João não conseguiu o que queria quando veio prá Brasília, com o diabo ter
Ele queria era falar pro presidente,
Prá ajudar toda essa gente
Que só faz sofre


Noch lag, ein Wetterbrodem, schwer
Die Tyrannei auf Deutschlands Gauen,
Die Wachen schlichen scheu umher,
Die Menge schlief in dumpfem Grauen;
Ein Seufzer schien der Morgenwind
Aus angstgepreßter Brust zu brechen;
Nur die Kanone durfte sprechen
Und lächeln durfte nur das Kind.


Kommt aus den Kellern dann die Nacht,
Wie Rotwein rot jed' Fenster lacht. –


Znovu rohy naplněny.
Každý rek pod štít svůj sedl
a než přichýlil roh k ústům,
starý Stefnir skald se zvedl.


A darmo páliti jak můra šedokřídlá
své Psychy perutě si světla na pochodni...
Ne! Pro mne zpívají ta stará krásy zřídla,
nechť eklektik v tom jsem a třeba – staromodní!


Doch, wenn sein zitternd Ohr die Trauerbottschaft höret,
Daß ihn ein strenger Spruch verächtlich unterdrückt,
Und Hamburgs Blätter nicht mit seiner Frucht geschmückt.
O welch ein Donnerstrahl für den bestürzten Dichter!
Wie? rufft er halb entseelt, verdammt der eckle Richter
Mein Unschuldvolles Blatt? Ist dies der Weysheit Lohn?


Come può dunque mai mancar soggetto
a chi volge a cantarvi le sue tempre,
s'ogni in voi parte è cosi rara e bella?


Květy vadnou, plodem rdí se trs,
jabko za jabkem v klín Vědy padá,
lidstvo ssaje nahý její prs.


Höchst belihbte Pindus -Priester/
nein/ waß seyd ihr blohß for Biester!
Dihses muß ich durchauß schreyn/
denn ich kan nicht forchtsahm seyn:
Zemblens Eyß ist nicht so dikk/
alß das Prett für eurem Plikk;
ich künt for euer opitz iren
euch mit Vergnügen strangul iren!


Surga in aiuto de la falsa accusa,
che 'l misero amator con morte aprova,
Amor, ché altro che lui non può far scusa;


我掩手中卷
尔罢膝间琴
相看坐成晚
山水有余音


ذَكَرتُ داوُودَ وَالأَشرافُ قَد حَضَروا
بابَ الأَميرِ فَفاضَ الدَمعُ وَاِنحَدَرا
اللَهُ يَعلَمُ وَالأَقوامُ قَد عَلِموا
أَنَّ الصَعاليكَ أَمسى جَدُّهُم عَثَرا


Dor in de Dönsk wat's dat för'n Larm
in dat oll Jägerhus?
De grot Stuw is hell, blank un warm,
de Holtwohr hett sin Fru in'n Arm,
un grad as sonn will Immenswarm
towt dor dat Görengrus.


Ich, der ich Haus und Stadt im Kriege hulffe stürmen,
Bau ietzund hier ein Haus: so sieget Zeit und Würmen
Mein Namen ziemlich ob. Nach viermal fünfftem Jahr,
Da deutsch und schwedisch Haupt nun wieder friedlich war,
Ward dieser Grund gelegt; die Müntze beyder Parten
Liegt zum Gedächtnüß bey. Geh, wilstu mehr nicht warten,
Der du hieher gelangt: hier steht ein Glas voll Wein,
Trinck, bilde dir dabey, was dir beliebet, ein!


Nicht Geld, nicht Ruhm, verwachter Nächte Preiß!
Erkaufen uns noch Lust zu leben:
Der Jüngling zittert wie der Greiß
Und kein Erfinder kann sich Kraft zur Freude geben.


nel cor no 'l pò sentire
que sia lo tuo gustato.


O bleibet, süße beide,
O bleibt mir ewig treu!
Daß fröhlich ich im Leide,
In Freuden traurig sei.
Was flache Toren preisen,
Das mag mein Glück nicht sein,
Wo eure Sterne kreisen,
Da kann ich selig sein.


白绿仙云杂紫云
长生灵气护元君
已膺虎剑司阴教
更佩金珰奏宝文


Mondom tehát, azaz hogy írom:
Sárkány barátunk emelé
Minde csodákat fölfelé,
Halványabb vagy szürkébb papíron.
S már elhagyá a háztetőt,
Hol a nagylábu gólya költ,
Már a kémény torkába lát,
Lenézi a jegenyefát,
Le a varjút, ki oly henyén
Tollászkodik a jegenyén.
Sőt a torony, ez óriás,
E legnagyobb auctoritas,
Bezzeg mereszti négy szemét,
Alig titkolja szégyenét,
Nyújtózkodik is, de hiába!
Ha szárnya nincs, mit ér a lába!
Mi haszna, hogy ott ül magas
Tetején a kevély kakas!
Mi haszna, hogy berzenkedik!
A sárkány túlemelkedik,
Mint egy merész királyi sas.
És még tovább is szállana, -
Megtetszett néki a tanya,
„Hol a villám foganzik és
Bölcsődala a mennydörgés.”


Poi apellò quel gran re saracino
un ch'era figlio d'una suo sorella;
per nome era chiamato Serpentino,
prode ed ardito e di persona bella:
— Ora ti parte e mettiti in camino
con dieci milia armati in su la sella;
fa che la Stella sia per te difesa
da ciascuno che a te facesse offesa. —


Gab Triumph! Welt, hüpfe, wie Reh im Thau,
Verjüngt! – Dein Nichts, sein Moder! – Er sah ihn nicht
Und stützte Deiner bebenden Angeln Bau,
Da der Morgenstern, blaß am Gesicht,
Noch das Schuldsiegel sah; und die dritte Sonne schon – –
Gelobt! Ihr Sabbathsbote durchs Morgenthor
Fand Gräber zerbrochen und Siegel und Thor!
Wo er lag, da lag er nicht mehr!
Steh still ums Grab, tobender Könige Heer!
»Wenn er liegt, denn steht er nicht mehr!«
Er stehet: bebt! Sein Schemel ist Eu'r Thron,
Sein Scepter (küßt die Ruthe!) droht Gericht,
Eurem Nacken sein Fuß! – denn Ueberwinder ist er!


Da te mi parto e vommene in oblio
per balze e macchie incognite e nascose,
o santa poesia, ché tra rabbiose
fiere non vo' più star, né viver io.


Wir singen das Lied vom guten Mond
Und sind katholisch, wenn es sich lohnt,
Auch singen wir völkisch voll und ganz
Für'n Sechser Heil dir im Siegerkranz.


Scoprirte mille volte ho facto prova
Questo affannato cor pien de sospiri
Et quella ardente fiamma, che rinova
Ogn'hor nel pecto mio gravi martyri;
Ma come el sguardo tuo col mio si trova,
Visibilmente ogni vigor mi tiri,
Et così alhora alhor da me si parte
L'ardir, la forza, el cor, l'ingegno et l'arte.


جزءاً من يدي
جزءاً من انسيابها
من جوها الماطر
من سحابها
 كأنما
في لحمها ، حفرت
 في أعصابها
 أصبحت جزءا من يدي
، أراك في عروقها ، في غيمها الازرق ، في ضبابها
أراك في هدوئها
أراك في اضطرابها
، في حزنها ، في صمتها الطويل ، في اكتئابها
أراك في الدمع الذي
 يقطر من أهدابها
أراك يا حبيبتي
 على يدي نائمة
 كطفلة نامت على كتابها
 أصبحت جزءاً من يدي
إسمك مكتوب على أبوابها
وجهك مرسوم على ترابها
 تذكري
كم مرة  لعبت بالثلج على هضابها
وضعت كالنجمة في أعشابها
 كم مرة
 دفأت كفيك على أحطابها
لا  لست جزءاً من يدي
 أنت يدي
بشمسها  وبحرها
 وطهرها  وكفرها
 ونثرها  وشعرها
، وحبك المحفور ، بالسكين
 في أعصابها


زُرتُ هنداً وَمن ظلامٍ قميصي
لا بوعدٍ ومن نِجادٍ ردائي
وَاِعتَنَقنا وَبَيننا جَفنُ ماضٍ
في فراشِ الرؤوسِ أيُّ مضاءِ
وَتَجافتْ عنهُ وَلَيسَ لَها إِنْ
أَنصفَت عَن جِوارهِ مِن إِباءِ
إِنّهُ حارسٌ لَنا غَير أن ليْ
سَ علينا من جُملةِ الرُّقباء
لكِ في النّحرِ من عيونِ تميمٍ
فَاِحسَبيه تَميمةَ الأَعداءِ
هو ساهٍ عَنِ الّذي نَحنُ فيهِ
مِن حَديثٍ وَقيلةٍ وَاِشتِكاءِ
وَدَعيني طِوالَ هذا التداني
ناعماً لا أخافُ غير التنائي
فَلَئِن مَسَّ فيهِ بعض عناءٍ
فَعناهُ مُستَثمرٌ من عنائي


Mein Herz war gläubig, das ist nun dahin,
Und wiederum erfüllt das Weib mich ganz,
Wenn ich auch noch voll tiefer Ehrfurcht bin
Für des verlor'nen Bildes Zauberglanz,


Dreifach haben sie mir gezeigt,
Wenn das Leben uns nachtet,
Wie mans verraucht, verschläft, vergeigt
Und es dreimal verachtet.


Des Lämpchens auf den Tisch. Drauß' auf der Gasse
Verhallt der Lärm. Ihr gegenüber sitzt
Ihr Mann, versonnen heut im Übermaße,


Era infiel São Mateus,
Porém à voz do Divino
Foi seguindo os passos seus,
Foi seguindo o seu destino,
Sem das riquezas curar
Que ajuntou a trabalhar.


Hegyalján egy magas bérc
Várhegy nevet visel;
Lejtőjén a borág nő
Arany gerézdivel;
Csúcsán várrom meszes pora, -
S mint mécs-világ a messze éjben
Története nagy-kétesen
Tünedezik fel e regében.


嘉树着青子
崇兰吐幽花
慇勤冲细雨
小径岸乌纱


„Atyám, atyám, csak jelszavad!
S kezedben ő. A büszke vő,
Ma este még sátramba jő,
Ki megtiprá kemény hadad,
Ki eltiprá leányodat.”
Szólt és a nyargaló követ
Lászlóhoz vitte a nevet:
„Nyil” - „Édua”: ez volt a szó,
A tábori találkozó.
Most a király az édes névvel
Rakodva, zümmög mint a méh,
Amint ujúlt szerelmi hévvel
Röpül a boldog kas felé.
Egész nap azt susogta nyelvén,
Mint aki fél, hogy majd feled:
Pedig más jelszóra felelvén
Se tudna mást, csak e nevet.
„Nyil?” kérd az őr, hol szembe áll,
Rá „Éduát” dob a király,
Sajnálva szinte, s féltve hogy
Ez alamizsnán kincse fogy:
Őrtől azonban őrhöz ér.
Kunos magyar nyelven beszél,
Kún rajta fegyver, öltözet:
Megszokta régen e mezet;
Csak fényesen vállára omló
Szögfürteit nem érte olló...


谀如忠荩险如夷
暗有机权结主知
不是万年公论在
弘为全智黯为痴


Kan vns aber nichts klug machen/
Sondern wir
Ohn gebihr
Wollen lachen diſer ſachen:
Ach! ſo lachet reich vnd arm/
Lachet/ daß es Got erbarm/
Ewers ellends ſelbs zu lachen!


Manch leiser Seufzer schlich sich ihr
Tief aus des Herzens Grund;
Und mancher Händedruck von mir
That meine Lieb' ihr kund.


Das Glas in der Rechten,
Die Flasch' in der Linken,
So wollen wir fechten,
Nicht wanken, nicht sinken!
Krieg dem Durst und Krieg dem Kummer!
Und ein Bündniß mit dem Wein!
Krieg der Nacht und Krieg dem Schlummer!
Schenkt mir Muth und Feuer ein!


Die Zeit hab' ich begraben und vergessen,
Ich zähle nicht der Knechtschaft bange Stunden!
Nur reinen Waizen mag der Landmann messen,
Doch nicht das Unkraut, das er drin gefunden!


Deixa que os outros cantem teus requebros
nos passos de massemba e quilapanga,
e teus olhos onde há noites de luar,
e teus beiços que teem sabor de mang


雨细成珠琲
纷纷入绿花
绿花无不湿
倾处又成波


Der glich dem moos'gen Eichbaum, an dem die Axt schon liegt,
Der Andre dem schlanken Sprößling, den Gärtnerhand noch biegt,
Der schien die Sonn' im Westen, die blutig untergeht,
Und jener der Stern der Liebe, der lächelnd im Osten steht.


لقاءُ أكثرِ مَنْ يلقاكَ أوزارُ
فلا تُبالِ أصَدُّوا عنكَ أوْ زاروا
لُهمْ لديْكَ إذا جاؤوكَ أوطارُ
فإنْ قضَوْها تَنَحَّوْا عنكَ أو طاروا
أخلاقُهُم فتجَبَّنْهُنَّ أو عارُ
وقربُهُم مأثَمٌ للقلبِ أو عارُ
أو ضارُ أفعالِهِم تُعدي مُعاشِرَهُم
فلا يَرَوْنكَ فقِدْماً مَن رأوْا ضارُوا


Vstoup rychlým krokem v sál jsem galerie,
bych májovému prchl nečasu,
a těšil se, že zrak svůj popasu
na slávě barev, co se venku lije.
A od obrazu k obrazu jak včely
mé oči létly, lhostejně však zřely
tu ve hloub lesa a tam v tvary mraků,
vln mořských svity, pláně západy,
tišiny, hory, cesty, zahrady –
vše střídalo se jako v okně vlaku.


Viel Glocken läuten zu mir her;
so dumpf und sehr! die Luft so schwer!
wem läuten sie?
Das waren Deine Glocken nie
und sind nicht Meine Glocken mehr.


粥后钟鱼未动时
夜灯仍对碧琉璃
不须更说能生慧
枯木寒灰也自奇


V sledním vzdoru vůle, v sledním vzmachu síly,
vztyčen touhou zřel jsi k vysněnému cíli –


Sein Meister war der Ahnherr gut,
Und er im Traum Geselle,
Sie zimmerten die Spitz am Thurm,
Manch Menschlein unten wie ein Wurm
Scheu krümmt sich's vor der Stelle.


Essay your choicest Strains,
The King  reigns!
Tune your Harps, Celestial Quire,
Joyful all, your Voices raise,
CHRIST than earth-born Monarchs higher,
Sons of Men and Angels praise.


滴水添壶箭
跳丸叠崦嵫
只夸颜似玉
不觉鬓成丝


连宵雨如泻
老耳聩不闻
晓涧已流衍
山川犹出云


Největší – „Svatý kříž“ – (váží čtyřicet centů).
Když promluví, věž chví se z fundamentů,
a každé srdce šeptá rozehrané:
„Znamením kříže od nepřátel vysvoboď nás, Pane!“
Tak slyší jej už město v srdce lidská tesat
od roku tisíc, šest set, osmadevadesát!


А
Антисемит Антанте миАнтанта — сборище громиБ
Большевики буржуев ищуБуржуи мчатся верст за тыщВ
Вильсон
*
важнее прочей птицВоткнуть перо бы в ягоди́цГ
Гольц фон-дер
*
прет на Риг Храбрый!
Гуляй, пока не взят за жабры!
Д
Деникин было взял ВоронеДяденька, брось, а то уронишЕ
Европой правит Лига нациЕсть где воришкам разогнаться!
Ж
Железо куй, пока горячеЖалеть о прошлом — дело рачьЗ
Земля собой шарообразная,
За Милюкова
*
— сволочь разнаИ
Интеллигент не любит рискИ красен в меру, как редискК
Корове трудно бегать быстрКеренский был премьер-министроЛ
Лакеи подают на блюдЛлойд-Джордж
*
служил и вышел в людМ
Меньшевики такие люди —
Мамашу могут проиудитН
На смену вам пора бы, Носке
*
!
Носки мараются от но́скО
Ох, спекулянту хоть повеситься!
Октябрь иде Не любит месяцП
Попы занялись делом хлебным —
Погромщиков встречать молебноР
Рим — город и стоит на ТибрРумыны смотрят, что бы стибрить
*
С
Сазонов
*
послан вновь ДеникиныСиди послом, пока не выкинем!
Т
Тот свет — буржуям отдых сладкий
Трамваем
Б
без пересадки!
У
У «правых» лозунг «учредилка»Ужели жив еще курилка!?
Ф
Фазан краси Ума ни унциФиуме спьяну взял д’Аннунцио
*
X
Хотят в Москву пробраться Шкуры
*
Хохочут утки, гуси, курЦ
Цветы благоухают к ночЦарь Николай любил их оченЧ
Чалдон
*
на нас шел силой ратноЧи не пойдете ли обратно?!!
Ш
Шумел Колчак, что парохоШалишь, верховный! Задний ход!
Щ
Щетина украшает боровЩенки Антанты лают здоровЭ
Экватор мучает испаринЭсера смой — увидишь баринЮ
Юнцы охочи зря привратЮденич хочет Питер братЯ
Японцы, всуе белых учите!
Ярмо микадо нам не всучит


Ich allein hier hoch im Norden
fühle mich von seinem Orden,


Сорок было их в воде холодной
Озера, — страдавших за ХристБлизился конец их безысходный,
Застывали взоры и уста;
И они уже не в силах были
Славить Господа в последний час;
Лишь молитвой умственной хвалили
Свет небесный, что для них погас…
А на бреге, в храмине открытой,
Весело огонь трещал в печи;
Сотник римский там стоял со свитой,
Обнажившей острые мечи;
Восклицал он, полн ожесточенья,
Обращаясь к стынущим телам:
«Августа получит тот прощенье,
Кто ему воскурит фимиам!»
И один из мучимых (не скажем
Имени), мучений не снеся,
Выбежал на брег и крикнул стражам:
«От Христа — днесь отрекаюсь я!»
Но едва хотел он ароматы
Перед ликом Августа возжечь,
Пал на землю, смертным сном объятый,
Там, где весело трещала печИ увидел сотник: с неба сходят
Сорок злато-огненных венцов
И, спускаясь к озеру, находят
Тридцать девять благостных голоОбращен внезапно к правой вере,
Сотник вскрикнул: «Буду в царстве том!»
И на гибель бросился Валерий,
Осенен сороковым венцо


七宝山高聚宝舟
诸蕃舶主总经由
尔家定海宝无数
何必区区向外求


Spitzt sie fein an seinen Pfeilen,
Taucht sie in ein Tröpfchen Blut,
Schreibt damit entflammte Zeilen,
Brief' und Lieder voller Glut.


Nemoha dárku Ti žádného dáti,
musím jen slovy Ti, otce můj, přáti,
abysi ve zdraví ztrávil rok ten,
milován ode všech, vážen a ctěn.


Nimm diese Lieder, Lobgesang und Klagen,
Wie sie die bunte Jahreszeit gebracht!
Wie mir ihr Himmel wechselnd weint' und lacht',
Hab ich die Lyra regellos geschlagen.


¡Ay! Si es verdad lo que la
ciencia enseña,
       ¿por qué se agita y sueña
el hombre, de su paz fiero enemigo?
¿A qué aspira? ¿Qué anhela?
¿Qué es, en suma,
       el genio que le abruma?
¿Fuerza o debilidad? ¿Premio o castigo?


Weil dir ein goldener Traum zerronnen,
was hast du drum für herbe Qual?!
es ist doch nicht das erste Mal,
daß dich enttäuscht, was du begonnen!


入眼风光似世情
金裳玉质转分明
额黄十二谁分似
疑是仙人成智琼


Nemluvným tichem bije tvé svaté srdce.
Bezkrevné tělo pomalu krvácí dále – –
Pozvedáš hlavu s nestvůrné koruny tíhou,
krvácí čelo.


l'aspra duritie, ohimè, del tuo cor frangere.


Mi ardido corazón a la deriva...
No te me vas, apenas en llegando.


Amor manda cuando ruega,
Ve con los ojos vendados,
Brinda paz y da cuidados,
A un tiempo concede y niega.
Busca delicias fugaces;
Y halla continuos desvelos;
Se atormenta con los celos,
Y se cansa con las paces.
Le ablanda el duro desdén;
Le irrita el humilde ruego;
En nieve le trueca el fuego;
Con daño compensa el bien.
Es cual niño veleidoso,
Y cual pájaro fugaz;
Si callar debe, locuaz;
Y cuando hablar, silencioso:
Vario cual tarde de abril,
Que el sol brilla y se oye el trueno,
Quédase el cielo sereno,
Y núblase veces mil:
Amor se abate y se engríe,
Ya receja y ya adelanta,
Busca y huye, gime y canta,
Sufre y goza, llora y ríe;
A la par quiere y no quiere,
Se enoja y se desenoja.
Vase, vuelve, tira, afloja,
Nace, crece, vive, muere...
¿Quién tendrá el arte o poder
De sondear este abismo;
Quién, Amor, cuando tú mismo
No te puedes comprender?


Thecla aber, vertrauend des Bruders Gesinnung, Jucundens
Reinem Gemüth und dem Wink der leise lenkenden Fürsicht,
Offenbarte dem Bruder: wie ihr Jucunde des Herzens
Heimlichstes gestern vertraut; wie sie, durch solches Geständniß
Irre geführt, betrauert des theuersten Wunsches Vereitlung,
Jenes, vereint zu sehn, die ihr die Liebsten auf Erden;
Aber wie jetzt ihr klar geworden die Fügung des Schicksals,
Welches im selbigen Nu auf jenen öden Gestaden
Ueber Jucunden und ihn das Loos geworfen, das jeden
Sehnenden Wunsch erfüllt', und lösete jede Verwirrung.
Solches alles erklärte die Schwester dem staunenden Bruder,
Welcher der Vorsicht Wege bewundert, von Rührung und Freude
Wechselnd ergriffen, der Schwester entzückt und erweicht um den Hals fiel,
Ihr gelobend, das Loos, das köstliche, nimmergehoffte,
Das ihm gespart der Gott, zu verdienen, zeigend dem Erdkreis,
Daß nicht der Männer Letzten erkiest die Erste der Jungfraun.


Tak často poutníku, jenž mdlobou, žízní schvácen
o skálu klopýtá, ve tmavém, pustém hvozdě
se pramen objeví, červánků třísní zlacen,
však běda – jest juž pozdě!


Wie du so schnell das Spiel mit den Kugeln, und Kügelchen lernest,
Nächtliche, schwarzbehautete! Wie dir die Schlang' in dem Haarbusch,
Schreckenblickende, steiget, so bald in den Todesschlummer
Eya, Poleya aus Eisen sing.


Hütet euch, ihr andern, hütet!
Denkt an eurer Fahrten Rest;
Denn die Nacht der Zukunft brütet
Manchen Sturm im dunkeln Nest.


In calm repose supinely pass the night,
Till rising with the morning's rosy light,
They haste away, with full provisions stor'd,
In every sack (as order'd by his lord)
Their coin the steward secretly convey'd;
A silver cup in  was laid.


万里随肤使
分留三十年
甘棠遗爱在
一见一潸然


Všichni čekají, a on ne, neumírá!
V rodině křik pustý den co den,
dluhy větší se, a hlad se vtírá.


Kleine Französin, weine nicht,
Starb Mann den Kindes-,
Kind den Mannestod.
Die Schnörkel der Kathedrale
Umschlingen uns Irrende.


Não desisto de empresa tão poética,
vou apanhando os términos em ética,
e assim começo esdrúxulo rimar:
artética,
ascética,
caquética,
eclética,
emética,
frenética;
mas o conceito nunca posso achar.


Nestačí role herci. V tom to vězí.
Co vyrovná se této tragice?
Don Juan časem blouzní o askesi
a Kristus rád má časem hříšnice.


Der hat's wahrhaftig als Poet
Nicht hoch hinaus getrieben,
In dessen Liedern mehr nicht steht,
Als er hineingeschrieben.


Nad ním se pnulo nebe v usmívání,
slavíků písně v jeho okolí;
aj, s kmenu toho neslo větru vání
jen vůně dech a zpěvy do polí!


La lancia a pezzi a pezzi à dispezzata,
E po' avisa un colpo ismisurato,
Sì che tutto lo scudo à squartellato:
Franchezza sì è in terra rovesciata.


Oft sah er ihrer Arbeit zu
Wohl ganze Stunden lang,
Wie sie behend und fleissig an
Dem feinen Wundernetzchen spann
Zum schlauen Mückenfang.


لحاظُكَ لي مهلكٌ
وثغرُكَ لي مطلبُ
يكادُ سنا برقِهِ
بأبصارِنا يذهبُ


Sobre la playa, el arenal escueto;
el mar, plomizo como hedionda charca,
y no lejos el casco de una barca,
fósil aparición de un esqueleto.
Ni un toque de verdor, ni un indiscreto
rayo solar en lo que el ojo abarca:
sólo un islote gris el lomo enarca
como un cetáceo encadenado y quieto.
Con calma funeral vienen las olas
a agonizar en las riberas solas
sin que haya nadie que su riesgo afronte;
y en la bruma sutil que el alma hiela,
ni un ala, ni un celaje, ni una vela
que rompa la insulsez del horizonte.


Co dělá nyní?‘ – Sedí, mlčí,


Jenom v jedno na hrob kvítko,
matinko má, smilování! –
dechni pro mne útěchu jen:
„Na shledání – na shledání.“


O, Geliebte! deiner Gruft entblühen
Sollen Rosen und Vergissmeinnicht;
Kühlen soll der Schatten dieser Linde
Meine Blumen, wenn die Sonne sticht.
Und wenn einst ein lebensmüder Waller
Eine Thräne weint auf dieses Grab;
O dann saget ihm, dass Schmerz und Liebe
Euch, ihr Blumen! euer Daseyn gab!


Kopogtatnak... ki jő? nem jár senki hozzám
Úgy van ajtóm, amint rég magamra zártam,
Jó cinke, mért kopogsz fagyos ablakomon?
Magocskát, meleget úgysem lelnél nálam!
Bár lehetne véled a szabadba mennem,
Oda vonz szüntelen, oda ragad lelkem!


ché ben si perderà del sol la vista,
pria ch'io non ami questa nova fera,
mentre che 'n selva fia chi porti vita.


Nebo se to kvítí ukrývá v tom žitě,
jako ty dvě oči v slzích na úsvitě.


Skloní hlavu, schytá slzy
V snaze přesrdečné,
By je mohl předložiti
K trůnu lásky věčné.


Die Sonne deckt mit Gold die Hügel,
Der Abend senkt sich aufs Gefild',
Und zu des Waldbachs klarem Spiegel
Kommt aus dem Busch hervor das Wild.


Sie zerreißet den Schleyr, der ihr Auge verhüllt,
Zeigt die blitzende Stirn, hebt ihr funkelndes Haupt,
Welches die goldenen Locken umfliegen, empor,
Blicket Munterkeit über die Flur.


Voi mie speranzia e voi vivo sostegno,
luce degli occhi mei, unica erede
del cor, de l'alma e del mie basso ingegno.


Now from the solitary wood
With rapid steps they turn'd,
To where an ancient chapel stood,
Where Seward lay inurn'd.


»Ho, Maid, siehst du das Wasser dort,
Dem Brück' und Steg gebricht?« –
»O Gott, Graf Walter, schone mein!
Denn schwimmen kann ich nicht.« –


»Nein,« schimpfte die Ringelnatter, »die Mode
Von heutzutage, die wurmt mich zu Tode.
Jetzt soll man täglich, sage und schreibe,
Zweimal die Wäsche wechseln am Leibe.
Und immer schlimmer wird's mit den Jahren.
Es ist rein um aus der Haut zu fahren!«
So schimpfte die Ringelnatter laut,
Und wirklich fuhr sie aus der Haut.


Immer fort – selbst sie bespähend,
die Genossin meiner Wahl,
o wie lieblos ihre Huld verschmähend
unter meines Argwohns Qual:


إِذَا مَا فَرَنْسَا قَلَّدَتْكَ وِسَامَهَا
فَخَاراً بِمِصْريٍّ يَجِيدُ لِسَانَهَا
فَكَيْفَ فَخَارُ الضَّادِ بِالعِلْمِ الَّذِي
نَمَتْهُ فَأَعْلَى فِي البَيَانِ بيَانَهَا
وَهَلْ كَانَ غَيْرُ العِلْمِ وَهْوَ وَلِيدُهَا
مُعِيداً إِلَيْهَا فِي اللُّغَاتِ مكَانها
تَدَارَكَهَا فِي البِدْءِ وَالعَوْدِ رَبُّهَا
بِنَصْرٍ عزِيزٍ صَانَهَا ثُمَّ صَانَهَا
بِطَهَ قَدِيماً عظَّمَ الوَحْيُ شَأْنَها
وَطَهَ حَدِيثاً عَزَّزَ العِلْمُ شَأْنَهَا


-8-
حالة الاحتضار الطويلة
أرجعتني إلى شارع في ضواحي الطفولة
أدخلتني بيوتاً
قلوباً
سنابل
منحتني هويَّة
جعلتني قضيّة
حالة الاحتضار الطويلكان يبدو لهم
أنني ميّت ، و الجريمة مرهونة بالأغاني
فمرّوا، و لم يلفظوا اسمي دفنوا جثتي في الملفات و الانقلابات
و ابتعدوا
(و البلاد التي كنتُ أحلم فيها_ سوف
تبقى البلاد التي كنت أحلم فيها ) كان عمراً قصيراً
و موتا طويلاً
و أفقت قليلاً
و كتبت اسم أرضي على جُثَّتي
و على بند قيّهْ
قلت : هذا سبيلي
و هذا دليلي
إلى المدن الساحليّو تحركتُ ،
لكنهم قتلوني دفنوا جثتي في الملفات و الانقلابات ،
و ابتعدوا (و البلاد التي كنتُ أحلم فيها_
سوف تبقى البلاد التي كنت أحلم فيها)أنا في حالة الاحتضار الطويلة
سيّد الحزو الدمع مع كل عاشقة عربيّة
و تكاثر حولي المغنّون و الخطباء
و على جثتي ينبت الشعر و الزعماء
و كل سماسرة اللغة الوطنيّة
صفَّقوا
صفّقوا
صفَّقوا
و لتعشْ
حالة الاحتضار الطويلة
حالةُ الاحتضار الطويلة
أرجعتني إلى شارع في ضواحي الطفولة
أدخلتني بيوتاً قلوباً سنابل
جعلتني قضيّة
منحتني هويّة
و تراث السلاس-9-


„Iluse? Hm! Škoda, žel!
Proto jsi tak zesmutněl?
A to chceš být filosof,
chytaje se takých slov?
Iluse! – Máš za ně pravdy dopátrání –“


(Строфы)
Городская весна подошла, растопила
Серый снег, побежали упрямо ручьи;
Солнце, утром, кресты колоколен слепило;
Утром криком встречали тепло воробьУтреню года
Служит природа:
С каждой крыши незримые брызжут кропилШум колес неумолчно поет ектеньВот и солнце выходит, священник всемирный,
Ризы — пурпур и золото; крест из огнХрам все небо; торжественен купол сапфирный,
Вместо бледных лампад — светы яркие дня,
Хоры содружных
Тучек жемчужных,
Как на клиросах, в бездне лазури эфирной
Петь готовы псалом восходящего дня!
Лед расколот, лежит, грубо-темная груда;
Мечет грязью авто, режет лужи трамвай;
Гулы, топоты, выкрики, говоры людТам гудок, там звонок, ржанье, щелканье, лай…
Но, в этом шуме
Бедных безумий,
Еле слышным журчаньем приветствуя чудо,
Песнь ручьев говорит, что приблизился Май!
1–2 марта 1918


Jsi svobodna! Věř lásce svojich dětí,
jež hradbu živou kolem tebe staví,
jdeš v smavé jitro, slavných do staletí,
v epopej, které nikdo nezastaví.


Maria führt einen Reihen Kindlein klein,
Da kam eine arme Seele:
Maria, laß mich nein!
Ich kann dich nicht rein lassen,
Dein Ehr hast du verschlafen,
Dazu dein Kränzelein.


"Cristo, lo core tu sì m'ài furato
e dice c'ad amar orden la mente,
como, de po' ch'en te sì so' mutato,
de me remaso fusse convenente!
Sì como ferro ch'en tutto è 'nfocato,
aier de sole fatto relucente,
de lor forma perdente so' per altra figura,
cusì la mente pura de tte è vistita, Amore.


Er, der Herr, hat schon mein Flehen
Mit Genaden angesehen,
Mein Gemüthe, das mich regt,
Hat ihm seines auch bewegt.
Alsobald ich ihn gebetten,
Ihm für Augen bin getretten,
Hatt auch seine Güte sich
Außgebreitet über mich.


Es athm' empor
Ach, unsrer Segenwünsche Chor!


أَنا عَلِيٌّ فَاِسأَلوني تُخبَروا
ثُمَ اِبرُزوا إِلى الوَغى أَو أَدبِروا
سَيفي حُسامٌ وَسِناني يُزهِرُ
مِنّا النَبِيُّ الطاهِرُ المُطَهَّرُ
وَحَمزَةُ الخَيرِ وَصِنوي جَعفَرُ
لَهُ جَناحٌ في الجِنانِ أَخضَرُ
ذا أَسَدُ اللَهِ وَفيهِ مَفخَرٌ
وَفاطِمٌ عُرسي وَفيها مَفخَرُ
هَذا لِهَذا وَاِبنُ هِندٍ مَحجَرٌ
مُذَبذَبٌ مُطَّرِدٌ مُؤَخَّرُ


Wir wollen über die Berge gehn,
Wir wollen zusammen den Frühling sehn!
Horch, wie es froh vom Hügel schallt,
Es weht so frisch vom dunklen Wald.


Sein schlecht Gewissen hält ihn ab zu bellen.
Nein, armer Sünder, wer bereut, dem wird
Gnade vor Recht zuteil. In solchen Fällen,


Oblaka po nebi si jednotvárně plují,
kol oken lidé teskně defilují –
a je mi smutno – dlouze – zoufale
věčností monotonní...


Zaťala smrt do topolu,
v okamih se skácel dolů,
mohutnými haluzemi,
přimáčkl smrt milou k zemi.


向上工夫肯惮难
须知篑土可为山
若还志力无回转
直透龙门亦等闲


Ni ton, ni barva. Mrtvo tělo sněžné,
jež třáslo se, planulo v lásky muce
a v objetí jej ovíjelo něžné,
než revolver se blýskl v malé ruce.


鸳鸯文彩日相依
水舞花眠漾夕晖
如此羽毛深共惜
可能孤逐野鸡飞


青山远远水回回
初见钟陵城上台
将迎不独儿童喜
杨柳看人亦眼开


Jahrhunderte genossen wir
Der Freyheit Ruh' und Glück!
Kaum vier Jahr, ach! genosset Ihr,
Neu-Franken, Euer Glück!


hani dişleri fevkalâde parlak bir antonella var


ve öbür çeteciler


怕惊啼鸟推棋罢
为爱落花迂屐行
窈窈绿云春一坞
游丝飞絮弄新晴


我明经学统前修
上下千年大义留
更补词臣耑进讲
不虚圣志在春秋


Die Morgenröhte kühlet/
Auf/ auf mein Seitenspiel auf/ auf!
Auf/ meine Hände spielet/
und laß der Harfen Lust den Lauff!
Ich will/ weil ich hier walle
auf diesem Erdenrund/
deß Herren Ruhm mit Schalle
den Völckern machen kund/
Gott der mir Leib und Leben
behütet je und je/
wird mir den Himmel geben
diß Eine bitt ich früh.


Strniště jen všude holé
tam, kde kvetlo štěstí nám,
a já na to pusté pole
svoji lásku zaorám.
Bolestí je zaseju,
krví svou je poleju,
pak si lehnu v chladné lůžko,
hrudami se pokreju.


黄鹄高飞碧落寒
向来山水梦惊残
故情若问玄真子
依旧江头把钓竿


Se quel grave martìr che 'l cor m'afflige,
non temprasse talor cortese Amore,
già mi sarei di vita uscita fuore,
e varcato averei Cocito e Stige;


Изящная, среднего роста
С головкою bronze-oxide,
Она — воплощение тостMais non, regardez, regardez!
Пикантная, среднего роста,
Она — героиня ДодПоклонников много, — их до стMais non, regardez, regardez!
Но женщина среднего роста
Бывает высокой en deux:
И надо сознаться, что просто, —
Mais non, regardez, regardez!


Der mit Adlerschnelle eilte
Von der That zur andern That.
Ach, der mich mit Händedrücken
Und mit Zunder in den Blicken
Nannte: Kamerad!


Und ob die Welt zerschellt rings, und zerrissen
Weltbild und Fühlen auseinander klafft,
Die Formel morden möchte das Gewissen,


Mir genüber gähnt die Halle,
Grauen Tores, hohl und lang,
Drin mit wunderlichem Schalle
O Langsam dröhnt ein schwerer Gang;
Mir zur Seite Riegelzüge,
Ha, ich öffne, laß die Lampe
Scheinen auf der Wendelstiege
Lose modergrüne Rampe,


به أهلاً من حِوارٍ
مُمتعٍ سَشفِي فُؤادي
ها أنا مُرهَفُ سَمعٍ
لاعتِقادٍ وانتِقادِ
ربِّ وَفِّقنا جَميعاً
واهدِنا سُبلَ الرَّشادِ
يا نَصيراً لِقَديمٍ
بِم تُدعى إذ اُنادي


D'un medesmo dolor rotti gli Achei
i lor morti ammassâr sovra la pira,
e come gli ebbe la funerea fiamma
consumati, del mar preser la via.


Elle dit : à sa voix frissonne l'eau d'opale
Du ruisseau qui serpente à travers le bois pâle,
Et deux adolescents, sortant des flots ouverts,
S'avancent à la fois parmi les myrtes verts.
C'étaient les deux esprits de l'amour, et la Grèce
Qui leur donna pour mère une même déesse,
Parmi ses plus beaux noms de dieux et de héros,
Choisit pour eux les noms d'Éros et d'Antéros.


Le mamme, anzi, i duo pomi còlti in cielo?
il ritondetto piè, la dolce mano?
o ver quel che, lontano,
al tuo pensier si mostra e cuopre il velo?
ché 'n veder tanto ben l'anima vaga


Und er ist so schön, der stolze Knab',
Und er darf die Königin frein, –
Doch er, als ritt' er in sein Grab,
So gramschwer schaut er d'rein.«


v těch hvězdách letních nocí mlčelivých,
v nichž na rtech rety pijí věčnou něhu,
co nahé údy chví se v liljích živých.


Ich hab' eine Lust, in Keller und Küch'
So recht zur Hand zu gehn;
Auch hab' ich den lieben Bruder mein
Seit Pfingsten nicht gesehn.«


»Un leeg he inne depe See,
Dat weer em wul to günn',
Dar hör he nix vun Angst un Weh
Un Schimp un Schann un Sünn. –


Mehr wohl dem der frey lebet,
Wie du, du leichte Schaar,
In Trost und Angst nicht schwebet,
Ist außer der Gefahr.


Con l'azzurro colore,
Vaghi lumi, ed onesti,
Rassembrate ben voi sfere celesti.
Che se quelle sublimi eterne rote
Sono a contrario corso a un punto mote;
Contrarii nel girar, luci suavi,
Ridenti vi volgete insieme, e gravi.


习家池沼草萋萋
岚树光中信马蹄
汉主庙前湘水碧
一声风角夕阳低


E quando nel suo dolce viso miro,
parmi vedere un angelo, dal cielo
disceso in terra per darmi martiro.


Válaszolt Ibolya: „Szívem szép szerelme!
Szöknöm éjnek éjén válna szégyenemre.
Eredj, kérj apámtól; minek elcsüggedni?,
Igaz szerelemnek nincsen nehéz semmi!”


Versek buzognak színezüst gitáron.
Bátran kilépek, mellem kifeszítem
s a parazsló, vörös serpenyőből
bodrozó füstök csapnak az égig.


Tam na hřbitově
vedle tatíčka
tiše zpočívá
moje matička;
ach, křížek nemá
ten růvek dvojí,
avšak můj život
u hlav jim stojí.


Vergebens ist all rath/ vnd that/
Waß wiltu länger saumen?
Es sey nun gleich früh/ oder spath/
Die festung mustu raumen.
O armes kind! O sünder blind!
Was hilfft daß widerstreben?
Dein stärck verschwind/ alß wie der
wind/
Laß ab/ es ist vergeben.


Тихая, звездная ночь,
Трепетно светит луна;
Сладки уста красоты
В тихую, звездную ночДруг мой! в сияньи ночном
Как мне печаль превозмочь?Ты же светла, как любовь,
В тихую, звездную ночДруг мой, я звезды люблю —
И от печали не прочь…
Ты же еще мне милей
В тихую, звездную ноч


„Obydleli jámu podivíni hosti,
Přepalovali jsou člověčí tam kosti.


Già non fostú nudrita in piume al rezzo,
ma nuda al vento, et scalza fra gli stecchi:
or vivi sí ch' a Dio ne venga il lezzo.


Javor její hustou mříží
v průsvitné se vodě zhlíží,
zamyšleně v tůň se kloní,
kde se stíny mraků honí,
prchají teď – teď se blíží,
závojem tůň šerou cloní.


Ó, régi költő, ki napfényesebb
Időkben éltél, régesrég halott,
De mintha vertarany ravatalod
Volna a versed, csillogón emel...


E que funda saudade, a dessas almas francas,
Sob as velas em cruz, as grandes velas brancas,
Da canoa que lembra uma ave à flor das águas...


Я люблю тебя нежнее
Белой лилии,
Я пою тебя волшебней
Сказок феЯ беру тебя в аллее
Весь — воскрылие,
В поэтическом молебне
ЧародеК груди грудь, во взоры взоры!
Вешней лени я
Не осилю — ах, нет мочи, —
Я в пленМне мерещатся озера
Из томлениВ них все глубже, все жесточе
Я тон


Er sprach: Ihr Jünger, weichet
Von Solyma hier nicht,
Biß ihr die Tauff erreichet,
Die Gott euch selbst verspricht;
Die Zeit wird eylends seyn.
Johannes hat genommen
Das Wasser nur allein,
Ihr sollt den Geist bekommen.


Warum lachst du denn so wenig,
Hast du etwa den rothen Ki – Ka –
Köpfchen deine Lieb' versagt,
Wenn man dich danach gefragt?


»Fühl'! wenn man dies berühret,
So wahr der helle Tag!
Man einen Schlag verspüret;
Das heißt elektrisieret.« –
»Glaub', wer dies glauben mag!«


Wann aus der tiefen Fluth sich eine Well' erhebt,
Sich abgesondert, hoch zu steigen,
Vor andern schwülstig sich zu zeigen,
Oft sanft, oft ungestüm bestrebt,
Doch plötzlich sinckt, vergehet und verschwindet,
Und mit derselben Fluth, aus welcher sie entsprungen,
So bald sie von ihr eingeschlungen,
Sich wieder, wie zuvor, vermischt befindet;
So kömmt solch eine Welle mir
Als wie ein Bild von unserm Leben für.
Indem wir mit dem Stoff der Erden,
Aus welchem wir entstehen und bestehn,
Nachdem man uns hier kurtze Zeit gesehn,
Im Grabe wiederum vermischet werden.


Adonio intanto misero e tapino,
e (come io dissi) pallido e barbuto,
verso la patria avea preso il camino,
sperando di non esser conosciuto.
Sul lago giunse alla città vicino,
là dove avea dato alla biscia aiuto,
ch'era assediata entro la macchia forte
da quel villan che por la volea a morte.


Ty druhu starý a zlomený v polu
jak ten, jenž tebou mával v hrozném boji!
On v tebe vtělil vztek i sílu svoji,
tak vraždili jste a zhynuli spolu.


Jsme v zakouřené krčmě při konvici.
A chvíle pustých námořnických šprýmů.
Masité Venuše laciné, lákající,
líp hmatat lze, než uviděti v dýmu.


„„Do pytle s tím výtečníčkem,
mrzká duše!““ V sluji stinnou


Da gedachte ihres Volks Naemi!
Aus der Moabiter Lande wieder
machte sie sich auf und mit ihr zogen
Ruth und Arpa. Und sie sprach zu ihnen:


Hoch hebt sie den Pokal,
Es glühn ihr Wang' und Lippe,
Da tritt, ein bleich Gerippe,
Der Tod dumpf durch den Saal.


Gondolkodott Mátyás, mit csináljon vele?
Jó lesz felfordítni, fejével lefele!
S tetejébe ülni... de más ész ütötte,
Rókát fogok! monda s szavát igy kezdette:


Der Regen strömt, ein Reiter naht,
Er spornt dem Roß die Flanken;
Verloren hat er seinen Pfad
In Dämmrung und Gedanken;
Es windet heulend sich im Wind
Der Wald, wie ein gepeitschtes Kind.