Cruzaste mi camino por azar...
¿Que por qué reparé en ti?
No sé...
Eras alegre, casquivano...
¿O eras casualidad?
Qué más da...
Tus ojos me fijaban con insolencia
mientras avanzabas paso a paso
por mi sendero de sueños...
Te vi aquella mañana...
Arando en un mar transparente
de encajes celestes...
Allí donde las nubes fuerzan la marea
acariciar la arena...
Tu mirada chispeante cantaba
en mis ojos mientras te soñaba.
Brillabas en mi alma como brilla
el reflejo del sol sobre las aguas
calmas...
Más allá de la razón...
Nos lanzamos al vacío de un
mundo desconocido...
Un mundo donde la brisa se
transforma en fuego...
Donde se confunden ternura,
deseo, pasión y juego...
Y tus ojos cambiaron de expresión...
Vi una mirada sensual y penetrante
desnudar mi timidez en un instante...
Sentí la vida oscilar bajo tus manos
suaves...
Y en el olvido nos ahogamos,
vencidos...
Pero las nubes corren esta noche,
veloces...
Ya tu rostro etéreo detrás de una
estrella se esconde...
Ya una lluvia de lágrimas borró
despacio las huellas de tus pasos...
Ya solo adivino la risueña expresión
de tus ojos...
Ay, amor...
Si ya te entregué todo lo que se
puede entregar...
Dime, di...
¿Qué más te podría dar?
Si no eras realidad...
Te vi pasar por mis sueños...
Nada más...


Olvida, Tisbe, y logra ya en mi vida
la fe de que es inhábil tanta muerte,
que en esta disculpado está el olvido


𩦺鞍回首欲相呼
不忍轻抛万玉图
诗骨与花争胜绝
灞桥还似六桥无


Disse Malgigi: - Caro mio fratello,
tò'ti Baiardo tuo, ch'io son fornito. -
Rinaldo guarda quel caval sì bello
e dicea: - Questo fatto come è ito? -
Malgigi presto montò sopra quello
e fu da lor come strale sparito;
a tutti prima toccava la mano,
e ritornò in tre giorni a Montalbano.


El ma El joven ma El mar de Ulises y el de aquel otro Ulises que la gente del islam apodó famosamente Es-Sindibad del Ma El mar de grises olas de Erico el Rojo, alto en su proa, y el de aquel caballero que escribía a la vez la epopeya y la elegía de su patria, en la ciénaga de Go El mar de Trafalga El que Inglaterra cantó a lo largo de su larga historia, el arduo mar que ensangrentó de gloria en el diario ejercicio de la guerr El incesante mar que en la serena mañana surca la infinita arenJorge Luis Borges | "Poesia Completa", pá 364| Debolsillo, 3 edição, 2016


Das Land ist aufgestanden –
Ein herrlich Osterfest –
Ist frei von Sklavenbanden,
Die hielten nicht mehr fest.


Gyalogoljon ám a kutya! nincs lova;
Gyalogoljon aki szokta, én soha!
Lovon nőttem, növekedtem ennyire:
Kardot ide meg sarkantyút izibe!


so wird der König lust an deiner schöne haben.


Sie sind uns niedliche Bissen!
Ihr Salz erwecket den Durst,
Wir leeren alle die Gläser,
Und sagen Wünsche vorher,


Noc červnová s růžemi po keřích
a s chalcedonů září na zemi,
ta růže hoří jak z váz myrrhinských,
a obojí jsou mými růžemi.


Kol rudé jiskry vrhal žár,
leč blíže Husa has’, –
zvon od Bosáků smutně lkal
jak umíráčku hlas. –


Moře se bouří, moře se pění.
My jedeme vstříc záhubě.
A tož jsme všichni zatraceni
na této palubě –


Lor credend, che 'l le fass per dì de nò,
a tutt i cunt l'han obbligaa a vegnì,
disend, che l'era ben on gran cojò,
se tutt i pett el gh'eva d'andà a dì;
e lì coi ciacer dolz, coi bei, coi brutt
l'han risolt a vegnì fasend el mutt.


Im Gerichte, Da mitnichte
Angesehn wird groß noch klein,
Wo die größten Freund' nicht trösten,
Da bleibt Jesus Freund allein.
Selig einsam, Gott gemeinsam
Ich auch vor Gericht erschein'.
Nach Jodokus v. Lodenstein


倡优卑贱起淫风
涂泽唯知特地浓
珍重贤门贞洁女
不施朱粉自雍容


Non ho potuto mai lo indovinare
trargli del capo, né la poesia,
della qual nulla nulla sa parlare,
e poco poco della strologia;
ma poi ch'io vidi i miei ricordi andare
d'effetto voti, per la sua pazzia,
fatto pensier di mai più non parlarne,
lo lasciai in preda al mondo ed alla carne.


تَمامُ الحَجِّ أَن تَقِفُ المَطايا
عَلى خَرقاءَ واضِعَةِ اللِثامِ


„Ty hračky, Titiane, zanech mládí,
dost dlouhý věru, bílý vous máš k tomu,
nevěřím v lásku!“ – Z dálky zněl šum stromů


Oh, moci běžeti! Přes vše, co zamyká!
S kaktovým květem risika
vrhnout se v nějaký rej!


勿夸万钱食
可畏五鼎烹
采山逃后悔
碧涧有芹羹


Z chrámu zatím doznívá hymnus otců:
„Zahynouti nám i budoucím nedej!“
Slepec lidu uvádí čackého reka:
„Ejhle, váš kníže!“


Maikäfer saßen mehr abwärts
Hinterm Korsett an ihrem Herz,
Und jeder sprach: »Ich bin so frei,
Weil's Frühling ist, Frau Dauthendey.«


رِئاب الصُّدوع غياث المضو
عِ لامتُك الزُّفَر النَّوْفَلُ


Samoto! ty tichá noci,
Rozloučení – trudné temno!
Kdyby ve vás nesvítilo
Upomínky světlé jemno!


Sie ist der Thron von Elffenbein/
Der Salomonis Throne/
Von Silber rein/
Von klarem Gold sehr schone.
Sie Königin im Himmel ist/
Die Mutter deß Sohns Jesu Christ/
Jn Schmertzen/
Trost der Hertzen.


قل للحكيم أبي الحسين ومن جَلاَ
ليلَ الشُّكُوك عن القلوب فأَصْبَحَا
وَتَتَبَّعَ الإِخوانَ يَنْعَشُ عَثْرَةً
منهم ويسْتُر عَوْرَةً أن تُفْضحا
للَّه أنتَ لسائلٍ ومُسَائلٍ
ما أسْرَحَ الرِّفْدَيْنِ منكَ وأنجحا
أنت الذي إن قيل جُدْ غَمر المُنَى
بنواله أو قيل أوْضِحْ أوضَحا
ما إنْ تَزَالُ مُنَوِّراً وَمُنَوِّلاً
كالغيْث أبرق في الظلام وسَحْسَحَا
تُزْجيه ريحٌ وُكِّلَتْ بشُؤُونِهِ
تُذْكِي سَنَاهُ وَتَمْتَرِيهِ ليسفحا
فَيَشُبُّ آوِنَةً بُرُوقاً لُمَّحاً
ويَصُبُّ آونةً غُرُوباً نُضَّجا
مُتضمِّناً كشفَ الغُيُوب وتارةً
سَحَّ السُّيُوبِ دَوَافقاً لا رُشَّحَا
وأقولُ إنك حين تَدْأَبُ دَأْبَةً
أَرْوَى لمُسْتَسقٍ وأوْرَى مَقْدَحَا
مازلتَ قبْلَ العَشْر أوْ لكمالها
تَعْلُو الْعلاة وتَسْتَخفُّ الرُّجَّحا
مُسْتَرْفَداً ضخم اللُّهَا مُسْتَرْشَداً
جَمَّ النُّهَى مُسْتَمْنَحاً مُسْتَفْتَحَا
عُرْفاً وَمَعْرِفَةً تَبَجَّحَ مَعْشَرٌ
عَدِمُوهما وعلوتَ أن تَتَبَجَّحا
أَسمِيَّ مَنْ أمَرَ الإِلهُ بِذَبْحِهِ
حتَّى إذا أشْفَى نَهَى أنْ يُذْبَحَا
فُزْ فَوْزَهُ واسْعَدْ بمثل نجاته
ووقاك شانِئُكَ البوارَ المِجْوَحَا
مَعَ أنَّه ذِبْحٌ يُقَصَّرُ قَدْرُهُ
عن أن يقوم مقامَ كَبْشٍ أمْلَحَا
مُتَخَيَّرٌ لا للزَّكاءِ أَلِيِّةً
لكنْ ليُجرَحَ دونَ نَفْسِك مُجْرَحا
فاعذر أخاكَ وإن فداك بِتَافِهٍ
مَحْضِ الخساسةِ طالباً لك مَصْلَحَا
لوْلاَ هَوَايَ رَدَى عَدُوِّكَ لم أكُنْ
أرْضَى لِفديتِك الأخَسَّ الأَوْتَحَا
أكرمْ بنائِلِك الذي أمْتَاحُهُ
عَنْ أَيِّ ما ضَرَعٍ وذُلٍّ زحزحا
لو لم تصُنْ وجهي به وتكفُّهُ
أمسَى وأصبحَ بالهوانِ مُلَوَّحَا
أعْفَيْتَ وجهَ مُحَرَّم لم يعتقد
وَفْراً ولم يَكُ بالسؤالِ مُوَقَّحا
أبْصَرْتَ عُودِي عَارياً فكَسَوْتَهُ
وقَدِ الْتَحَى مِنْهُ زَمَانِي مَا الْتَحَى
لا أسْتَزِيدُكَ غيرَ إذْنِكَ أن تَرَى
مَدْحِي عَليْكَ مُحَبَّراً ومُسَيَّحَا
بَدَأَ امتِنَانُكَ فاهْتَزَزْتَ ورُعْتَنِي
عن نشر ما تُسدِي فَمِدْتُ مُرَنَّحَا
مِنْ تَرْحَةٍ كَادَتْ تُكَدِّرُ فَرْحَةً
وأراكَ تكره أن أعيشَ مُتَرَّحَا
وإذا أَبيتَ الشُّكْرَ مِن مُتَقَبِّلٍ
جَدْوَى يديْكَ حَمَيْتَهُ أنْ يفرحا
ومتى رَدَدْتَ القيل في فَم قائلٍ
لَفَح الفؤادَ وحَقُّه أنْ يَلْفَحَا
هي ضربةٌ بالسيف إلا أنه
سيفٌ ضرْبتَ به وَلِيَّكَ مُصْفَحَا
وإذا ضربْتَ بِصَفْح سيفك صَاحِباً
خافَ الشَّبَا والموتُ فيه إن انْتَحَى
وكأنَّ مَنْ عَذَلَ امرأً في مَدْحِهِ
إيَّاكَ من عَذَلَ امرَأً إنْ سَبَّحَا
قُلْ لي وقد أيْقَنْتَ أَنِّي عارف
بالحقِّ مُعْطىً في البَلاَغةِ مَنْدَحَا
أَأُمِيتُ ذِكْرَى مَنْ حَيِيتُ بفضله
وَرَعَيْتُ بعد الجدْبِ مَرْجاً أَفْيَحا
ما ذاكَ في حُكْمِ الحكيم بجائز
إنْ كان يعلمُ ما وعَى مِمَّا وَحَى
أوْليْتَ صالحةً وليتَك لا تزل
بالصَّالحاتِ مُبَيَّتاً ومُصَبَّحَا
وأمرْتَهُ أنْ لا يَفُوهَ بذكرها
في الناطقين وغيرُ ذلك رُشِّحا
وإذ اصْطَنَعْتَ صَنِيعةً وكتمتَها
وطَوَيْتَها فجديرةٌ أن تُمْصَحَا
وكأنَّها عارٌ تحاول ضَرْحَهُ
عَنَّا وما يُسْدَى الجميلُ لِيُضْرَحَا
ما حَقُّ عُرْفٍ لم يُذِعْهُ وَليُّهُ
أنْ يَصْمِتَ المُوْلاَهُ بل أنْ يَصْدَحا
أوْلَى بطُول الجَحْد عُرْفُ مُبَخَّلٍ
مَنَّانِهِ رَفَضَ الفِعال ورَقَّحا
يُغْشَى فَيَنْبَحُ كلْبُهُ دون القِرى
لُؤْماً ويَخْرسُ كلبُهُ مُسْتَنْبَحَا
ولقد هَمَمْتُ بطيِّ عُرْفِكَ طاعةً
فَغَدَت شَواَهِدُهُ بِسِرِّي بُوَّحَا
إنِّي أعيذُكَ أن تُوهِّم حاسداً
أن قد طرحتَ ثَنَاءَ حُرٍّ مَطْرَحَا
أغَرَسْتَ عِنْدي نعمةً وأمرتَنِي
ألّا أذِيعَ بها الثناءَ الأفصحا
هَيْهَاتَ قَدْ سُمْتُ الذي حَاوَلتهُ
نَفْسِي فَعَزَّ جُمُوحُهَا أن يُكْبَحَا
إن التي أسْدَيْتَهَا رَيْحَانَةٌ
أنْشَأتَهَا لا بدَّ مِنْ أنْ تَنْفَحا
لا تُعْنتنّي بعد مَلْئِكَ باطني
شكراً بمنعك ظاهري أن يطفحا
أعيا عَلَيَّ فَلَو أُجَمجِمُ بَيَّنَت
عنهُ حُلاهُ وَلَو أُعَرِّضُ صَرَّحا
كَفكِف يَدَيكَ عَنِ النَوالِ وَبذلِهِ
حتَّى أكَفْكِفَ مِقْوَلِي أن يمدحا
كلا لقدْ رُمْنَا خلافَ سبيلنا
فغدا كِلاَ الخِيمَيْنَ يَجْمَعُ مَجْمَحَا
لم أسْتَطِعْ كفراً كما لم تَسْتطِع
بُخْلاً ولم تجنحْ إليه مَجْنَحَا
ولو اهْتَبلْتَ الصمتَ إذ زاولتَه
لَحسبْتَ وُدِّيكَ الصَّرِيحَ مُضَيَّحا
عَجَباً لمنعِك مِقْوَلي مِن شَأنِهِ
ولقدْ جعلتُ له بفضلِك مَسْرحا
أَأَردْتَ ترفيهي فلم يَكُ فَادِحٌ
أَرْجُو بهِ الزُّلْفَى لديك ليَفْدَحا
وأنا أمْرُؤٌ أجدُ الثناءَ على الذي
يُولِينيَ النُّعْمَى أخفَّ وأروحا
وأراكَ تحسِب مَنْطقي مُسْتَكْرَهاً
يَأْتي وقد كدَّ الضميرَ وبرَّحا
كَلاَّ ولوْ أضحَى كذاكَ ورُضْتُهُ
بِنَداك أذعن لِي هُنَاك وسَمَّحا
هَوِّنْ عليك فإنَّ مَدْحَكَ مُسْعِدِي
عَفْواً ولم أكدحْ بفكريَ مَكْدحا
ما رمتُ بالميْسُورِ مدْحُكَ مرَّةً
إلا رأيْتُ وجُوهَهُ لي سُنَّحا
أمْ خِلْتَ أَنِّي إن مدحتُكَ خِلْتنِي
كافأتُ طَوْلَكَ حَاشَ لِي أَنْ أَطمَحا
فأروحُ أُظْهرُ شاهداً مُسْتَحْسَناً
مِنِّي وأُبطنُ غائباً مُسْتَقْبَحا
إنِّي إذاً إن كانَ ذاكَ لَكالذي
لاقى بمُبْتسمٍ وأضمر مكلَحا
أمْ خفْتَ إن جُمِعَتْ لِنفْسِي نعْمَتَا
حَظٍ وشُكْرٍ ناطِقٍ أن أمرحا
تاللَّه أنحُو نحو ذلك ما هدَى
نَفْسِي هُدَاك وإن نَحاهُ مَنْ نحا
لا بلْ حَقَرْتَ لِيَ الجزيلَ من الجدا
في جنبِ همَّتك البعيدةِ مَطْمَحا
ورأيْتَ شُكْري فوقَ ما أوليتني
فَكَرهْتَ غَبْنَ مُكاتَبٍ قدْ بَلَّحا
وكذا يَرَى مَنْ لا يزالُ إذا جَرَى
مَسَحَتْ به الأيدِي جواداً أقْرَحا
ولَمثْلُ وجْهكَ لاحَ أوَّل سَابِقٍ
وَغَدَا مُفَدَّىً في الكرام مُمَسَّحا
وعليَّ إذْ أكْبَرْتَ شكري أنني
أبغي الزيادة فيه حتى أطْلحا
إنْ أبتسمْ عَمَّا فعلتَ فَزينَةٌ
أوْ لاَ فما وَارَيْتُ ثَغْراً أقلحا
يَفْديك كُتُّابُ الملوكِ وإن لحا
في ذاك مِنْ حُسَّادِ فضلك من لحا
يا خَيْرَهُمْ نَفْساً وأنداهُمُ يداً
وأجَمَّهُمْ علماً وأرْسَاهُم رَحَى
ما أغْفَلَ القلمَ الموشَّحَ خصْرُهُ
يُمْنَاكَ عن كَرَمٍ هناكَ توشَّحا
قلمٌ إذا جَدَح الدَّوَاةَ رأيْتَهُ
لجميع ما تحت السياسَةِ مِجْدَحَا
تتحرَّكُ الأشياءُ بعد سكُونها
عند احتثَاثِكَهُ ذَنُوباً أَرْسَحا
للَّه منْ قَلمٍ هناكَ إذا جَرَى
أجرى المنافِعَ المضَايِر سُيَّحَا
بيد امرىءٍ إنْ شاءَ كان مُعَسَّلاً
يشْفِي الجوَى أو شاء كان مُذَرَّحَا
يَسقِي به ماء الحياةِ وربَّمَا
عادَى فَقَلَّبِ منه صِلّاً أفْطَحَا
تَلقَى هُنَاكَ مُنجَّداً ومُنَجِّداً
تَأْتَالُهُ ومُنَقِّحاً ومُنَقَّحا
لو وَازَرَ الماءَ اسْتَفَادَ قُوَى الصَّفَا
جَلَداً ولو كادَ الصَّفا لَتَضَيَّحَا
كمْ مِنْ ذَليلٍ قد أعزَّ وما اعْتَدَى
حَقّاً وكائن مِنْ عزيز طَحْطَحَا
ما زلت مُذْ زايَلْتُ ظلَّكَ لابِساً
ظلَّ النَّدامةِ ضَاحِياً فيمن ضحا
وأعدُّ محمودَ العهودِ فلا أرَى
فيها كَعَهْدِكَ لا أمَحَّ ولا امَّحَى
ما كنتُ عند بليتي إذ شُبِّهَتْ
وجليتي إلّا كذي سُكْرٍ صَحَا
أثْنِي عليكَ بأنَّ كُلَّ مُطَالِبٍ
جدواكَ قد أَضحى يُلقَّبُ أفْلَحَا
وبأنَّ عرضَك لا يزالُ مُمَنَّعاً
وبأنَّ مالك لا يزال مُمَنَّحَا
ولقد أَطافَ بك البُغَاةُ ولم تَكُنْ
وَرعاً ولا عِرّيض شَرٍّ مِتْيَحَا
فَلَقُوا وراءَ الحلم منك شَكِيمَةً
تَثْنِي المذَاكِيَ مِنْهُمُ والقُرَّحَا
ورأوْكَ مثل الطَّوْدِ ليْسَ بِنَاطِحٍ
لكنَّهُ يوهِي الرُّؤُوسَ النُّطَّحَا
فاَسْلَمْ وما يَدْعُو بها إلا امْرؤٌ
لم يدَّخِرْ عن نفسه لك مَنْصَحَا
نَصَحَ المُحِبُّ لك السَّلامَةَ نَفْسَه
قَسَماً وإيَّاهَا بِذَاك اسْتَصْلَحَا
وأراكَ في الغُرَرِ الثَلاثَةِ كُلَّ مَا
تَهْوى وإن ساء العُدَاةَ الكُشَّحَا
مُلِّيتَهُمْ حتَّى تُحَقَّ كُنَاهُمُ
فَتَرَى بنيهِمْ باكِرينَ وَرُوَّحَا
مُسْتَوْسِقِينَ على سبيلك كُلُّهُمْ
يَهدي ذَوِي عَمَهٍ ويُنْهِضُ رُزَّحَا
لا يَعْدَمُونَ مقَالَةً من قائلٍ
ما أَحْسَنَ الصَّفَحَاتِ والمُتصَفَّحا
فَتُدَرَّعُ اليومَ القصيرَ بأُنْسِهِمْ
وتُعَمَّرُ العمْرَ الطويل مُصَحَّحا
مِنْ حَيْثُ لا مِرَرُ الطِّبَاعِ تَنَقَّضَتْ
كِبْراً ولا وَرَقُ الشَّبَابِ تَصَوَّحَا
لِمَ لا نَوَدُّ لكَ البقاءَ مُنَفَّلاً
طولَ السَّلامةِ والمعاشَ الأفسحا
وإذا أبَى المسؤولُ إلّا قولَ لا
للسَّائِلِ اسْتَحْيَيْتَ أن تتنحْنَحَا
وإذا أجَدَّ جوادُ قَوْمٍ في النَّدى
ومَزَحْتَ أنتَ فحسْبُنَا أنْ تمزحا
وإذا تأمَّلَ نَاظِرٌ في خُطَّةٍ
ولمحْتَ أنتَ فحسبُنَا أنْ تلمحا
يا سائلي بأبي الحسين وفضْلِهِ
تكْفِيكَ جُمْلَةُ ذكْرهِ أن تُشْرَحَا
أعجِبْ بأنكَ تَجْتَلِي بِشُعَيْلَةٍ
وجْهَ الصباح وقد بَدَا لكَ أجْلَحَا
سَاءَلْتُهُ وسَأَلْتُهُ فوجدته
كالبحْرِ يَعْظُمُ قدرهُ أنْ يُنْزَحَا
وَتَضَحْضَحَتْ حَوْلِي بحورٌ جَمَّةٌ
وأَبَى ابنُ إبراهيم أنْ يَتَضَحْضَحَا
لم ألْقَ في غمراتِ قومٍ مَشْرَباً
ووجدتُ في ضَحْضَاحِهِ لِي مَسْبَحَا
مَنْ كان شُبِّهَ لِي وشُبِّحَ باطلاً
فَسِوَاهُ كانَ مشَبَّهاً ومُشَبَّحَا
ما كانَ مثل الآلِ خَيَّلَ لُجَّةً
ثم اسْتُغِيثَ بِهِ فأبْرَزَ ضَحْضَحَا
جبل بناه اللَّه حول حريمِهِ
لِيَحُوطَ من يرعى ويُثْبِتَ ما دَحا
شَهِدَتْ مَآثِرُهُ الجميلَةُ أنه
مِمَّنْ تَمَكَّن في العلا وَتَبَحْبَحَا
كم مِنْ عَلاَءٍ قدْ علاهُ لَوِ ارْتَقَى
مَرْقَاتَهُ أَحَدٌ سِوَاهُ تَطَوَّحَا
باعَ المنَاعِمَ بالمكارِمِ رابحاً
وابْتَاعَ حَمْدَ الحامدين فأرْبَحَا
مَلَكَ الرِّقَابَ بِفَكِّهَا وبأنَّهُ
مَا مُلِّكَ الأحْرَارَ إلا أسجَحَا
لا تَغمُرُ النعمُ الجلائِلُ قَدْرَهُ
كلا ولا تَزْهَاهُ حتَّى يمرحا
لا بَلْ تُقَاسُ بقَدْرهِ فَيَطُولُها
أَلْوَى تُصَادِفُهُ الملابسُ شَرْمَحَا
أضحَتْ بمجدِ أبي الحسين وجُودِهِ
عِلَلُ المُمَجَّدِ والمؤَمَّلِ زُوَّحَا
فإذا مدَحْتَ أصاب مدحُكَ مَمْدَحاً
وإذا مَنَحْتَ أصابَ منحُك مَمْنَحَا
خذْهَا نَتِيجَةَ هَاجِسٍ ألْقَحْتَهُ
وبحقِّه نَتَج امرؤٌ ما ألقحا


Midőn azért néha történt indúlásom
Cum commoditate vólt minden járásom;
Olykor barátságért két-három pajtásom
Vélem jött, hogy vigabb légyen utazásom.


Dvé skopců denně město Beirut skytá
na pospas draku, řídnou hejna stád.
Lid hrůzou trne, brav i skot svůj sčítá,
jak dlouho stačí krotit šelmy hlad.


Was schertzestu? hier schauest du die brüste /
Die Venus ihr zum zunder hat gemacht.
Hier findest du das paradieß der lüste /
Und was die brunst zu ihrer wohnung macht.
Verübe diß an mir / was dir die zeit befiehlet!
Cupido fragt: ist denn noch nichts gethan?
Der wind der itzt mit meinen haaren spielet /
Lockt mich und dich zu dieser kurtzweil an.


共约窗前月
自怜离别身
情思犹怏怏
车马已辚辚


Und später machte man jeweilig
Die Winkelhieb unterabtheilig;
Man legt sich aus verhängt und steil,
Sowohl zu Fuß, als auch zu Gäul.


Refleurisse l'enchanteresse
Gloire des jardins et des champs
Que l'âpre hiver tient en détresse !


Schlüg' ein Wetter doch,
Sturmwindschwanger,
In diese frevel-
Stinkende Welt!
Allwärts lagert
Ekler Pesthauch,
Lügengeister
Gehen um,
Und den kühnen
Ringer Leben
Schnürt der faule
Dunst »Gewohnheit«.
O, wann weht uns
Freier der Odem,
O, wann leuchtet
Die Luft uns rein?
Komm, o Segen,
Wilder Segen,
Geburt des Sturmes,
Geburt des Kampfes,
Geburt der Kraft!


Esos cantos modernos,
Murmuraba una de ellas,
Son inútiles. Todos,
Amiga, le contesta
La otra rana, que estaba
Herida y casi ciega:
Cuando joven creía
Que si al fin Dios oyera
Nuestro canto, tendría
Compasión. Y mi ciencia,
Pues ya he vivido mucho,
Hace que no la crea.
Yo ya no canto más...
Las dos ranas se quejan
Pidiendo una limosna
A una ranita nueva
Que pasa presumida
Apartando las hierbas.
Ante el bosque sombrío
El caracol, se aterra.
Quiere gritar. No puede,
Las ranas se le acercan.
¿Es una mariposa?,
Dice la casi ciega.
Tiene dos cuernecitos,
La otra rana contesta.
Es el caracol. ¿Vienes,
Caracol, de otras tierras?
Vengo de mi casa y quiero
Volverme muy pronto a ella.
Es un bicho muy cobarde,
Exclama la rana ciega.
¿No cantas nunca? No canto,
Dice el caracol. ¿Ni rezas?
Tampoco: nunca aprendí.
¿Ni crees en la vida eterna?
¿Qué es eso?
              Pues vivir siempre
En el agua más serena,
Junto a una tierra florida
Que a un rico manjar sustenta.
Cuando niño a mí me dijo
Un día mi pobre abuela
Que al morirme yo me iría
Sobre las hojas más tiernas
De los árboles más altos.
Una hereje era tu abuela.
La verdad te la decimos
Nosotras. Creerás en ella,
Dicen las ranas furiosas.
¿Por qué quise ver la senda?
Gime el caracol. Sí, creo
Por siempre en la vida eterna
Que predicáis...
                Las ranas,
Muy pensativas, se alejan,
Y el caracol, asustado,
Se va perdiendo en la selva.
Las dos ranas mendigas
Como esfinges se quedan.
Una de ellas pregunta:
¿Crees tú en la vida eterna?
Yo no, dice muy triste
La rana herida y ciega.
¿Por qué hemos dicho entonces
Al caracol que crea?
¿Por qué?... No sé por qué,
Dice la rana ciega.
Me lleno de emoción
Al sentir la firmeza
Con que llaman mis hijos
A Dios desde la acequia...
El pobre caracol
Vuelve atrás. Ya en la senda
Un silencio ondulado
Mana de la alameda.
Con un grupo de hormigas
Encarnadas se encuentra.
Van muy alborotadas,
Arrastrando tras ellas
A otra hormiga que tiene
Tronchadas las antenas.
El caracol exclama:
Hormiguitas, paciencia.
¿Por qué así maltratáis
A vuestra compañera?
Contadme lo que ha hecho.
Yo juzgaré en conciencia.
Cuéntalo tú, hormiguita.
La hormiga medio muerta
Dice muy tristemente:
Yo he visto las estrellas.
¿Qué son estrellas? —dicen
Las hormigas inquietas.
Y el caracol pregunta
Pensativo: ¿estrellas?
Sí, repite la hormiga,
He visto las estrellas.
Subí al árbol más alto
Que tiene la alameda
Y vi miles de ojos
Dentro de mis tinieblas.
El caracol pregunta:
¿Pero qué son estrellas?
Son luces que llevamos
Sobre nuestra cabeza.
Nosotras no las vemos,
Las hormigas comentan.
Y el caracol, mi vista
Sólo alcanza a las hierbas.
 Las hormigas exclaman
Moviendo sus antenas:
Te mataremos, eres
Perezosa y perversa,
El trabajo es tu ley.
Yo he visto a las estrellas,
Dice la hormiga herida.
Y el caracol sentencia:
Dejadla que se vaya,
Seguid vuestras faenas.
Es fácil que muy pronto
Ya rendida se muera.
Por el aire dulzón
Ha cruzado una abeja.
La hormiga agonizando
Huele la tarde inmensa
Y dice, es la que viene
A llevarme a una estrella.
Las demás hormiguitas
Huyen al verla muerta.
El caracol suspira
Y aturdido se aleja
Lleno de confusión
Por lo eterno. La senda
No tiene fin, exclama.
Acaso a las estrellas
Se llegue por aquí.
Pero mi gran torpeza
Me impedirá llegar.
No hay que pensar en ellas.
Todo estaba brumoso
De sol débil y niebla.
Campanarios lejanos
Llaman gente a la iglesia.
Y el caracol, pacífico
Burgués de la vereda,
Aturdido e inquieto
El paisaje contempla.


A ti, de alegres vides coronado,
Baco, gran padre domador de Oriente,
he de cantar; a ti, que blandamente
templas la fuerza del mayor cuidado;


So sah der Griechen Jubel aus,
Als dort nach zehn Belagrungsjahren
Der Dardaner verwüntschtes Haus
In geilem Feuer aufgefahren,
Corinth und Argos und Athen
Lies Kampfplaz, Stall und Schulen stehn
Und lief, die Schife zu empfangen;
Weib, Kind und Kegel drang an Port,
Und keins verstund sein eignes Wort
Vor Jauchzen, Fragen und Verlangen.


Když dne umdlen lopocením
V noci vděk se nořím:
Zjeve z říší čarovných, ti
V srdci svém se kořím.


A pénztárnál a kisasszony
elmerengett, szembe vélem,
bú honolt festékes arcán,
tükröztetve dúlt kedélyem.


Мудрец Гораций воспевал
Свою посредственность златую:
Он в ней и мудрость полагал
И к счастию стезю прямуС тех пор наш изменился свет,
И как сознаться в том ни больно:
Златой посредственности — нет,
Людей посредственных — довольн


Mensch, wähle was du willst, Verdammnis oder Ruh,
Es gehet Gott durch dich nichts ab und auch nichts zu.


Ohnmacht, Scham, Verzweiflung, Selbstgefühl
schrien mir zu: Spei deiner Qual ins Antlitz!
Lachhaft, lachhaft ist dein Kampfgewühl,
Gottnatur ist Menschenwahnwitz!


Juchhei! Lüftelein!
Hauche und wehe!
Hell der Himmel über dir,
Bunt die Erde unter dir –
Juchhei! Heididei!
Lüftlein, und wehe!


Senta no primeiro degrau
o mais baixo, todo esmagado,
onde a pedra se une à terra
sem preconceito
Ambas têm veios negro
E sê atenta aos sinais
a alma é mud Mas,
o coração entende
e traduz bem


A jako větrů dech, jenž hřímá doubravou
hned jasně a zas temně,
duch mračný havrana mně kroužil nad hlavou
a toto pravil ke mně:


S'io mangiar posso, i' vo' starne e capponi,
lamprede, anguille, arrosto ed in tocchetto,
quaglie, fagiani e pollastri e pippioni,


قالوا جفتك ولا تنفكُّ تذكرها
إن النصيحةَ سلوانٌ بسلوانِ
فقلتُ عينيَ مني وهْيَ إنْ رمدتْ
فلا يكونُ دواها كحلُ عميانِ
نأَتْ دنَتْ وصلَتْ ضمتْ نفتْ هجرتْ
في كلِّ ذلك أهواها وتهواني


三间茅舍向山开
一带山泉绕舍回
山色泉声莫惆怅
三年官满却归来


Zum Schmaus gedeckt stand schon Dein kleiner Tisch,
Grau hinterm Spiegel stack ein Flederwisch,
Doch unbekümmert um die neuste Mode
Stand dicht dabei die ältliche Kommode
Und unter einem Kreuz von Elfenbein
Das Bild von Deinem todten Mütterlein.


Come, essendo ben santi,
il nome de' Raspanti — è di spavento?


Ze Štokholmu franků hromada!
Člověk za hlavu se popadá,
že by holomština, již odsoudil svět,
mohla přece ještě tolik vynášet.


За пределы предельного,
К безднам светлой Безбрежности!
В ненасытной мятежности,
В жажде счастия цельного,
Мы, воздушные, летим
И помедлить не хотиИ едва качаем крыльямВсе захватим, все возьмем,
Жадным чувством обоймем!
Дерзкими усильями
Устремляясь к высоте,
Дальше, прочь от грани тесной,
Мы домчимся в мир чудесный
К неизвестной
Красоте!


Ich ging hinaus zur blum'gen Au.
Da ruhte Braut Natur im grünen Sammtkleid,
Im Haar den frischen Kranz, das Haupt entschleiert:
Den weißen Schleier hatte sie gelegt
Auf ihren Putztisch: jenen alten Gletscher.
Man sieht ihr's an, sie harrt des Bräutigams. –
Doch ziemt's wohl Bräuten, so mit Fremden buhlen?
Es wogt entblößt ihr voller Lilienbusen
Mit seinem üpp'gen Rosenknospenpaar;
Mit ihren großen lichten Blumenaugen
Liebäugelt sie ringsum und wirft muthwillig
Mir Dutzende von ihren Liebesbriefchen,
Den weißen Blüthen, scherzend in den Schooß.
Mir war ganz wohl, klar stand's in meinem Sinn,
Daß man wohl glücklich kann auf Erden sein.


Mellette és körűle vannak
Romjai sok törött sohajnak,
Szárnyaszegett dalok,
Szelleme gyászos töredéki,
Fájdalma átkövült emléki...
Romok közt andalog! -


Wer sein Glück auff Fürsten baut, baut sein Wesen auff den Sand,
Da es nie für Wind und Flut wird erhalten sichren Stand.


Geht immerhin – denn eure Tat ist euer –
Und widerruft, was einst das Herz gebot;
Und kauft, wenn dieser Preis euch nicht zu teuer,
Dafür euch in der Heimat euer Brot!


Intentaré olvidar   Un cuerpo que apareció durante la nevada
Cuando todos estábamos solos   En el parque, en el montículo detrás
de las canchas de básket   Dije detente y se volvió:
un rostro blanco encendido por un noble corazón   Nunca
había visto tanta belleza   La luna se distanciaba de la tierra
De lejos llegaba el ruido de los coches en la autovía: gente
que regresaba a casa   Todos vivíamos en un anuncio
de televisión hasta que ella apartó las sucesivas
cortinas de nieve y me dejó ver su rostro: el dolor
y la belleza del mundo en su mirada   Vi huellas
diminutas sobre la nieve   Sentí el viento helado en la cara
En el otro extremo del parque alguien hacía señales
con una linterna   Cada copo de nieve estaba vivo
Cada huevo de insecto estaba vivo y soñaba   Pensé: ahora
me vaya quedar solo para siempre   Pero la nieve caía
y caía y ella no se alejaba


بِنَفسي شَقيقُ الرُّوحِ حَيَّا بِزَهرَةٍ
كأخلاقِه بيضاءَ طَيِّبةِ النَّشرِ
وجَاءَ بها في ثَوبه الغُصنِ مائِساً
ولا عَجَبٌ لِلغصنِ إن جادَ بالزَّهرِ
وحَيَّا بها والوَجهُ يُشرِقُ طَلعَةً
ومِن نَجمةِ الصُّبحِ انجَلَت غُرَّةُ الفَجرِ
بَدرِيَّةٌ لوناً مُعَطَّرَةُ الشَّذا
ولم نَرَ مِن دُرٍّ تَنَفَّسَ عَن عِطرِ


Čas sňal mu s plece králův plášť
a skvostnou s hlavy tíž;
byl dobrý Čech! Bůh rač mu tam
dát věčnou vína číš!


Великий день Кирилловой кончины —
Каким приветствием сердечным и простым
Тысячелетней годовщины
Святую память мы почтим?
Какими этот день запечатлеть словами,
Как не словами, сказанными им,
Когда, прощаяся и с братом и с друзьями,
Он нехотя свой прах тебе оставил, Рим…
Причастные его труду
Чрез целый ряд веков, чрез столько поколений,
И мы, и мы его тянули борозду
Среди соблазнов и сомнений,
И в свой черед, как он, не довершив труда,
И мы с нее сойдем — и словеса святые
Его воспомянув — воскликнем мы тогда:
«Не изменяй себе, великая Россия!
Не верь, не верь чужим, родимый край,
Их ложной мудрости иль наглым их обманам,
И как святой Кирилл, и ты не покидай
Великого служения Славянам»…


كَأَنَّ إِباراً في المَفارِقِ خَيَّطَت
بُرودَ المَنايا وَاللَيالي سُلوكُها
يَرى الفِكرُ أَنَّ النورَ في الدَهرِ مُحدَثٌ
وَما عُنصُرُ الأَوقاتِ إِلّا حُلوكُها
فَلا تَرغَبوا في المُلكِ تَعصونَ بِالظُبا
عَلَيهِ فَمِن أَشقى الرِجالِ مُلوكُها
وَإِنَّ غُروبَ الشَمسِ كُلَّ عَشيَّةٍ
يُحَدِّثُ أَهلَ اللُبِّ عَنهُ دُلوكُها
وَما فَتِئَت رُسُلُ الحِمامِ تَزورُنا
إِذا لَم تُشافِه ذَكَّرَتنا أَلوكُها
فَكونوا جِياداً أُضمِرَت خَوفَ غارَةٍ
صَوائِمَ إِلّا مِن شَكيمٍ تَلوكُها


Sie würde den Trunk mir reichen,
Der ihm beschieden war,
Mir würde sein, als böt' ihn
Der Friede selbst mir dar.


Der Geist/ der sich vermummet/
Ist für August verstummet/
Mit diesem Schiedsbericht:
Ein Kind das heist mich schweigen/
Vnd wider Hellwarts steigen/
Drüm frag mich nimmer nicht.


Na Radhošti v růžích z rána
zlatý oblak klečí,
Valašskému kraji, lidu
žehná, blahořečí.


Sousedé jen hlavou vrtí,
šeptají si cosi stranou:
veselý och, kdysi býval
don Garcia, vtipný jonák!


Tam spatřil jsem tě. Třímal's korouhev
nad rozraženým šikem moslemína.
Jak samo slunce planul svatý hněv
na tváři tvé, na tváři cherubína.


A ona hleděla, jak na toho
se hledí, jenž nám v srdce ublížil
a přece nemůžem ublížit mu my,
a hleděla naň, jak by vešel ten,
jejž dlouho čekala a věděla,
že chvíle přijde, sem kdy vstoupí k ní,
a hleděla naň, jako hledí zrak,
když duše pokojna je v hlubinách.


Prsa hlásky rozpukla se ve dví,
líce trosky pokrylo se mrakem:
blíže věže z žulových hor ledví
olbřím vstává s blýskajícím zrakem.


Ich hab erhoben
Zu dir hoch droben
All meine Sinnen;
Laß mein Beginnen
Ohn allen Anstoß und glücklich ergehn!
Laster und Schande,
Des Luzifers Bande,
Fallen und Tücke
Treib ferne zurücke,
Laß mich auf deinen Geboten bestehn!


Inseln auch, komm! schmücken das Meer: Es streckt sich
Ischia turmgleich, Procida langgedehnt aus,
Kap Misen ragt mitten im Abendlicht als
Nackende Felsbrust,


В Париже, в Венсене, рухнул дом, придавивший 30 рабочи Министры соболезновал 200 коммунистов и демонстрантов арестованИз газет
Красивые шпили
        домов-рапир
видишь,
      в авто несясПрекрасны
     в Париже
         пале ампир,
прекрасны
     пале ренесанс
*
Здесь чтут
     красоту,
        бульвары метя,
искусству
        почет здоро́в —
сияют
      векам
        на дворцовых медях
фамилии архитектороСобакой
      на Сене
           чернеют дворцы
на желтизне
        на осенней,
а этих самых
          дворцов
         творцы
сейчас
   синеют в Венсене
*
Здесь не плачут
         и не говорят,
надвинута
     кепка
         на бровНа глине
       в очередь к богу
           в ряд
тридцать
       рабочих гробоГромок
   парижских событий содом,
но это —
       из нестоящих:
хозяевам
      наспех
         строили дом,
и дом
      обвалился на строящиПо балкам
     будто
         растерли томаКаменные
     встали над я́миною —
каменное небо,
         каменные дома
и горе,
   огромное и каменноЗакат кончаетс          Час поздноваВечер
      скрыл искалеченностТрудно
   любимых
           опознавать
в человечьем
      рагу из конечностеДети,
      чего испугались крови?!
Отмойте
      папе
      от крови щеку!
Строить
      легочь
         небесных кровель
папе —
   небесному кровельщикО папе скорбь
      глупа и пуста,
он —
      ангел французский,
           а впрочем,
ему
  и на небе
         прикажут стать
божьим чернорабочиСестра,
   чего
         склонилась, дрожа, —
обвисли
   руки-плети?!
Смотри,
   как прекрасен
         главный ажан
*
в паре
       солнц-эполетиУймись, жена,
      угомонись,
слезы
      утри
     у щек на коре…
Смотри,
   пришел
         премьер-министр
мусье ПуанкарБогатые,
      важные с ним господа,
на портфелях
      корон отпечаткМусье министр
         поможет,
           подаст…
пухлую ручку в перчаткАжаны,
   косясь,
      оплывают гроба
по краю
      горя мокрогИх дело одно —
          «пасэ а табак»,
то есть —
     «бей до́ крови»Слышите:
     крики
          и песни клочки
домчались
     на спинах ветро́в…
Это ажаны
     в нос и в очки
наших
   бьют у метрПусть
      глупые
         хвалят
            свой насест —
претит
   похвальба отеческаЯ славлю тебя,
      «репюблик франсэз»,
свободная
     и демократическаСвободно, братья,
        свободно, отцы,
ждите
       здесь
        вознесения,
чтоб новым Людовикам
*
           пале и дворцы
легли
     собакой на СенЧтоб город
     верхами
           до бога дорос,
чтоб видеть,
         в авто несясь,
как чудны
     пале
      Луи Каторз
*
,
ампир
       и ренесанВо внутренности
        не вмешиваюсь, гостя́,
лишь думаю,
         куря папироску:
мусье Париж,
      на скольких костях
твоя
  покоится роскошь?


Cada lado de Deus tem a sua sombrailuminando a morte: a luz só
pousalevemente em seus ombros:entre a luz e a rosa,sobre a
sombrae a sombra


Die Jungfraw jhren Willen neigt/
Glaubt was der Engel sagt/
Glaubt was der Engel sagt/
Jn Demut sich gehorsam zeigt/
Will seyn deß Herren Magdt/
Will seyn deß Herren Magdt/
Will seyn deß Herren Magdt.


Aby zněl jak zbožný vzdech,
na vše širé strany,
až tam na těch stinadlech
budu pochovaný.


Dans le temple aux flammes païennes,
Le soir, accroupi comme un sphinx,
Contemple les Musiciennes,
Évocatrices de Syrinx.


En noche cerrada
como la puerta de tus aposentos
cuando el desinterés congela el mimo,
me he fijado en otra;
no por revancha,
sino porque nunca vi al negro centellear
hasta que sus ojos se posaron en mí
saliendo muy despacito de sus covachas
como la evolución de animal salvaje a doméstico.
  Me he fijado en ella;
no víctima del despecho,
sino porque es invierno
y no tengo quien me abrace.
 No abulta dos palmos más que una niña
y me sobrecoge la idea de sumergirme
en el charco virginal de su saliva.
¡Qué ondulaciones en el andar!
Bajo la camiseta dos pezones me señalan
con un descaro que me hace reír.
  Es la estación inclemente, el mercurio
encoge,
las plantas languidecen
atrincheradas en la mísera greda,
y mi apéndice copulador
moquea en las sábanas solitarias.
Por eso me fijo en ella,
porque sus labios enardecen ternuras rojas
y su piel desnatada invita.
Pero sé que me desprecia
por parecer lo que soy: Patético;
incluso quizá sienta una pizca de asco.
  Me he fijado en ella
porque ya no sé qué decirle a tu espalda,
porque su cara es la tuya
antes de que mi amor la estropeara.


Frühling, scheine!
Winter, stürme kalt!
In der Brust dies eine
Nimmer wird es alt.


أَملَسُ في جانبه خشونة
زنٍ ولكن عرسه مأمونهْ
يُعْنى به الناس ويشترونهْ


Durch die Menge geht ein Flüstern leis,
Eine Rede schwirrt und irrt und rauscht,
Flutet höher, höher stufenweis,
Braust wie Meeresbrandung, füllt den Kreis,
Jeder spricht sie mit und jeder lauscht:


Ali, na rua do Carmo
um coqueiro ficou abandonado
quando destruiram a casa velha
a que deu sombr
E onde um par enamorado
teve sonhos de Amor,
nesse pedaço de Luanda antiga
agora modernizad
E o coqueiro ligado à terra,
tombado na direcção
da Rua da Pedreira,
como filho nos maternos braços
ali fico
Talvez para saudar alguém
que muito sofreu e amo


Du alterndes Herz!
Ei, mußt du mit Schmerz
Auch so noch die Jugend empfinden?
Stets liebest du neu,
Hoffst wieder auf Treu,
Dich wieder betrogen zu finden?


Doch wie man sie näher erschaut und gewahrt,
Sie erschienen gar wunderlicher Art:
Der auf dem Schimmel trug ein streif'ges Gewand,
Das schwarz, weiß und roth mit einander verband,
Auf der linken Brust,
Stolz bewußt,
Als Orden von verschiedenen Rängen,
Hat er drei todte Spatzen hängen,
Aber sein Haupt
War ganz von künstlichen Wein umlaubt.


Ich glühe für dich – aber kalt bleibst du,
Und selber ruhig, – raubst du meine Ruh.


Geh, sag ihm tröstend vor, daß alles auf der Erde,
So bös es einzeln sey, doch gut im Ganzen werde.
Sieh, ob er fröhlich wird und lange fröhlich bleibt,
Und bey des Ganzen Wohl sich minder elend gläubt.


Тени сизые смесились,
Цвет поблекнул, звук уснул —
Жизнь, движенье разрешились
В сумрак зыбкий, в дальний гул…
Мотылька полет незримый
Слышен в воздухе ночном…
Час тоски невыразимой!Всё во мне, и я во всем!Сумрак тихий, сумрак сонный,
Лейся в глубь моей души,
Тихий, томный, благовонный,
Все залей и утиши —
Чувства мглой самозабвенья
Переполни через край!Дай вкусить уничтоженья,
С миром дремлющим смешай!


乡思那可禁
况复逢驿使
念我欲归时
已结垂垂子


Scheint nicht im Pol ein solch gestirn,
Dergleichen noch kein lebender erhöhret?
Es schwäntzt die länge manch gehirn,
Di hir abnimmt, und dort sich neu vermehret.
In Sodom bildt ihn nach ein Ey,
Di Glukkhenn, Christus, hat es wollen offt beflügeln!
Umsunst, Es wolt sich Ygeln,
Und libte seinen Papagey.
Der Wundernstern wird Christi Reich ausglukken.
Heu(i)l, Edom, hei(u)l! Er wird dich ewigst drukken.


Ostatní tam lidské tvory
nečiní jim žádné vzdory,
neboť lokaj s komornou
všední jenom úkaz jsou.


Ein Waisenkind! Ist ohne Mutter,
Ist ihres guten Vaters Freude,
Ihm Trost allein und Bild der Mutter;
Und ihre Ahn' hat's von mir weinend
Erfleht, hat mich am schwächsten Herzen
Bewegt, doch nicht sie zu verführen.
Ha, Bube, thu auch Du es nicht!


But he indeed demands our praise,
Who stems the tempest's force,
And midst the ire of hostile waves,
Pursues his destin'd course.


Törékeny testben nagy lélek, szilárd -
Veszélyes volt bár férfias dal s eszme,
Zengtél, azért is, büszke “velszi bárd”,
Nehogy jobb érzésünk végképp kiveszne;
Ó, lobogj nékünk most is, drága lélek,
Te adj erőt, dalunknak lelke légy,
Tüzes lángnyelve tavasz ünnepének,
Szálld meg a költők csüggedt kebelét...


Solang der Mensch nun aufhorcht fromm und still
Auf jene Stimmen, die im Innern mahnen,
Und was er gläubig hört, vertrauend will,
Geht er einher auf Gottes lichten Bahnen.


梦中曾泊洞前船
落絮飞花是去年
今日来寻泊船处
一江风雨草连天


Jedermann hat von Natur
Seine sondre Weise.
Mir gelinget jedes Werk
Nur nach Trank und Speise.
Speis' und Trank erhalten mich
In dem rechten Gleise.
Wer gut schmiert, der fährt auch gut.
Auf der Lebensreise.


نسيتم العهد واسترحتم
من لوعة الحافظ الأمين
فليت ما راضكم فنمتم
أراح بعد النوى جفوني
وليتني إذ يئستُ منكم
كبحتُ في غربتي شجوني
ولّى خداع المنى وقرّت
مطامحُ الواجد الحزينِ
فما بكائي على حبيبٍ
لم تقضَ في حبه ديوني
ألقيتُ بالنفس من هواهُ
في لجةِ السحر والفتون
وقلت أرتادُ من صباه
ملاعب الطيش والجنونِ
فما تذوقتُ من جناهُ
إلا صدى النوح والأنينِ
يا روعة البدر في سماه
وفتنة الزهر في الغصون
تناس ما شئت تخبو
حرارةُ الدمع في الشئون
وسوف تبلى على الليالي
غرائبُ السحر في العيون
أستغفر الحب سوف يبقى
على صروف الأسى حنيني


Sie stecken uns noch tief im Blut,
Die rohen Henkerskniffe,
Der Richtergeist von Bös und Gut,
Die groben Grenzbegriffe.


Deutsches Volk, du musst studieren
Und vor allem das Latein,
Niemals kannst du sonst capieren
Was dein eigner Ruhm soll sein!


لا يداني قلبه فزعٌ
لا ولا يهتزّ من وجلِ


诗思禅心共竹闲
任他流水向人间
手持如意高窗里
斜日沿江千万山


O suave martire e dolcemente
Da duo begli occhi porto in mille offese,
Che un guardo appaga pien di dolce focho,


Připoutány jsou mé ruce
k prsoum mým a k jejich muce –
k divné muce, zdaž tě jiné
milé nepoutají ruce!


Então murmura — amor —


绿水波浮雪羽光
只今便住白云乡
争前故眼如相恋
莫是空高少稻梁


ch'essendo vecchia, affumicata, oscura
già fa più tempo in mio propio concetto
istata son di tal casa per tetto,
che degna non saria toccar le mura.


Ich höre der Trommpeten Schall/
der Paukken Lerm/ den klang der Waffen/
der schrekkenden Kartaunen knall/
der Büchsen und Musketen paffen
und brenne. Wer nicht brennen kan/
fang' ein berühmter Wesen an.


So hat Mutter Natur in reingeschwungenem Gleichmaß
Sich ihr Lieblingsgeschöpf, so sich den Menschen geträumt,
Ehe der Vater, der Geist, mit dem Übermaß des Gedankens
Herrisch von oben herab ihre Gebilde verpfuscht.


Tu ceguedad con la razón medida,
ya que no sin dolor, queda aliviada;
¡ay del que está con ojos y sin vida!


Mas este foge à lei (que aliás é conceituosa)
De que a crítica faz só aquele que, perverso,
De produzir, o orgulho e a delícia não goza.


Ten stvol tak štíhlý, svěží, zelený,
není to stepilý a křehký, a přec náhlý, vzrůst,
jenž dívku šestnáctiletou si dolů naklání,
že stojí se svislými, křehoučkými svými rameny
tak něžně bezradně a špulí červeň úst
své světlé hlavy, jak ta květina zde korunní své listy,
stíníc tak pod ramínky svými sladký vděk
svých malých, oblých prsíček,
co krátce jemně tak a přerušovaně,
tak zticha,
tak lehce dýchá –


Kiszenvedők ezt is. Megtört igából
S ketté hasított láncz kemény vasából
Fegyvert kovácsolt Árpád gyermeke,
Szabadság lett győzelmi éneke;
És elvonulván a nehéz vihar,
Új életet kezd élni a magyar.
Honába visszahozta két kincsét;
Vallása istenét és szép nyelvét,
S lerontva külbálványok szobrait,
S mindent, mit abba ellensége vitt,
Kinyitta nékik isten templomát,
S szabad tanácsa szabad csarnokát;
Onnan miként a csattogány dala,
Költő lantjáról szerte szárnyala.


Das sind die mitleidlosen Steine,
die Tag und Nacht dein Ich zerreiben;
willst du dein ganzer Eigner bleiben,
so flieh die liebende Gemeine.


To ALBERT's breast the faulshion flew —
He felt a mortal wound;
The drops that warm'd his heart, bedew
And stain the flinty ground.


Környűl-állásait vévén gondolóra,
Lajos, az erőtlen, el hal e jaj-szóra.
A sok ütközetek, a sok véres csaták,
Próbáltt Vitézeit nagyon meg fogyaták.
Várna sírhalmai még mind kékellettek,
Gyászos emlékezet lebegvén felettek.
A Dózsa világa sem múlt el olly régen,
Hogy ez meg ne tetszett vólna a községen. -
El fogyott a Magyar; - eggyütt még sem tartott,
Rontván maga alatt szüntelen a partot! - -


—Voy a las margaritas
Del prado verde.
 —El prado está muy lejos
Y miedo tiene.
 —Al airón y a la sombra
Mi amor no teme.
 —Teme al sol, niña mía,
De sol y nieve.
 —Se fue de mis cabellos
Ya para siempre.
 —Quién eres, blanca niña.
¿De dónde vienes?
 —Vengo de los amores
Y de las fuentes.
 Esquilones de plata
Llevan los bueyes.
 —¿Qué llevas en la boca
Que se te enciende?
 —La estrella de mi amante
Que vive y muere.
 —¿Qué llevas en el pecho
Tan fino y leve?
 —La espada de mi amante
Que vive y muere.
 —¿Qué llevas en los ojos,
Negro y solemne?
 —Mi pensamiento triste
Que siempre hiere.
 —¿Por qué llevas un manto
Negro de muerte?
 —¡Ay, yo soy la viudita
Triste y sin bienes!
Del conde del Laurel
De los Laureles.
 —¿A quién buscas aquí
Si a nadie quieres?
 —Busco el cuerpo del conde
De los Laureles.
 —¿Tú buscas el amor,
Viudita aleve?
Tú buscas un amor
Que ojalá encuentres.
 —Estrellitas del cielo
Son mis quereres,
¿Dónde hallaré a mi amante
Que vive y muere?
 —Está muerto en el agua,
Niña de nieve,
Cubierto de nostalgias
Y de claveles.
 —¡Ay! caballero errante
De los cipreses,
Una noche de luna
Mi alma te ofrece.
 —Ah Isis soñadora.
Niña sin mieles
La que en bocas de niños
Su cuento vierte.
Mi corazón te ofrezco,
Corazón tenue,
Herido por los ojos
De las mujeres.
 —Caballero galante,
Con Dios te quedes.
 —Voy a buscar al conde
De los Laureles...
 —Adiós mi doncellita,
Rosa durmiente,
Tú vas para el amor
Y yo a la muerte.
 Esquilones de plata
Llevan los bueyes.
 —Mi corazón desangra
Como una fuente.


Dort erstarrt der Liebe Athem,
Demant wird die flüssige Quelle,
Meinst du dann, du hast's errathen,
Wo des Demanthauses Schwelle,
Kommst vom Berge mit dem Eise,
Es zerschmilzt in Thränen leise.


Jak se děti veselily,
když to sladké mléko pily;
za ten blahý okamžik
matka vzdala Bohu dík.


Sieh! noch winkt sie dir ins Weite,
Und du wardst ein alter Knab!
Nun entschlüpft dir dein Geleite,
Und du stehst allein – am Grab.


Her got in deinem reiche,
im allerhöchsten tron,
Schau an, wie grausamleiche
der Türk facht wider on,
Verfolgt die cristenheite
mit gfengnus, mort und brant
ietzund in dieser zeite
durch das ganz Ungerlant.


Esmaguei meu coração
Para o triste te esquecer,
Mas ao sentir os teus passos,
Põe-se a bate a bate


Poi ch'omo lo so penso
trova de van giudicio,
sì non crede se stesso,
se ben vederà spesso
ciò ch'ha 'n credere officio:
sì me so' ben despenso!
E ciascun ch'amar vole,
tegna altrui in tal gabbo,
com'eo faccio e fatt'abbo:
che la 've amo ho 'n vista
ch'eo mai facciali vista,
ni cosa ch'om far sole.


醉后诗成笔似椽
客来倾酒酒如泉
怜君常得酒中趣
愧我经春只惨然


Sage mir redlich, mein Freund, wie gefällt dir Dante's Comedia? –
»Ei, ich bin orthodox, halt' an der Mode mich fest.« –
Aber wie so? »Nun ja, das Centrum aller Romantik
Ist es nach Schlegel, und ich lese die Dichter nach ihm.«


Há momentos em que me sinto
tão forte quanto as montanhas do Tibe
Existem instantes em que sou
tão grande quanto a força divin
Temos, nesta Catedral do Silêncio, não só silêncio ( no seu sentido metafórico), nem só sonhos (como sugeriu o Poeta), mas uma nave ampla de pulsações poéticas que vão à alma de qualquer leito
Leia obra poética de Rosani Abou Adal


Sollten wir, die wir die Erden
Voller Vorurtheil besehn,
Nicht betrogen können werden,
Und im Urtheil uns vergehn?
Bloß weil keiner je gespüret,
Wie und wann die Welt sich rühret;
Folgern wir zum Tag hinein,
Sie müss' unbeweglich seyn.


为已工夫何处寻
须知至要在于今
它山之石能攻玉
宁问阳舒阴惨心


Bureau... Vzduch zkažen. Pleš se bělá
nad každým stolkem v pořadí,
v služebních vráskách leží čela
a pero pochod provádí
po papíru, jejž veškerenstvo
ctí tady jako veličenstvo
a při němž vlastně lidé jsou
míň či víc přesnou mašinou.


Cos velikého duch váš v obzor promítl,
kde možnost v mravenčích jen kupkách tkvěla.
Sen bolí nejvíce, jenž v prázdno procitl,
co zbylo, pustina, jež hejnem vran se tměla.


Schápám se a makám za Ní jdoucí,
Než jen vůni, v niž se rozplynul,
Zanechal ten obraz běloskvoucí.


Die kleinen Zobeln kommen höher
Als eine grosse Beeren-Haut,
Ein Mandel-Nüßgen isst man eher
Als eine Schüssel sauer Kraut,
Und weil die kleinen Lerchen gehn
So läst man wohl das Rindfleisch stehn.


مُقِلٌ ولكن بهمَّتي الأغنى
فما أشتكي نقصاً ولا أشتكي غَبْنا
أميرةَ قلبي لستُ بالشاعرِ الذي
يُقدِّمُ باليُسرى ويأخُذُ باليُمنى
ولستُ الذي أصغي لكلِّ ناعقٍ
إذا سمعَ الأبواقَ أصغى لها الأُذُنا
ولستُ الذي يخلو من الحبِّ قلبُهُ
ويطعنُ ظهرَ الواثقينَ بهِ طعْنا
تعلَّمتُ من صفو الحياةِ وبؤسه
دروساً عليها ظهرُ طالبها يُحنى
فَطِنتُ إليها منذُ أنْ غرَّد الصِّب
وحرَّكَ أشواقاً غدوتُ بهام ُضنى
وأجرى بحارالشوقِ في نبضِ خاطري
فلا تسألي ، ماذا رأينا وما ذُقنا
أُحبُّكِ لو أنَّ البلابلَ أدْركتْ
حقيقةَ هذا الحبِّ ما ادَّخرتْ لحْنَا
ولو أنَّ حبي مدَّ للكونِ كفَّهُ
لما قدَّرتْ ليلى هواها ، ولا لُبنى
ولو أنَّ تياراً منَ السيلِ جارف
تحدَّرَ منْ أعلى الجبالِ إلى الأدْنى
ووطَّأ أكنافَ الهضابِ وساقه
وحوَّلها من بعدِ شدَّتها عِهْنا
وسارَ إلى طول البلادِ وعرْضه
ولمْ يُبقِ سقفاً للبيوتِ ولا رُكنا
ولم يُبقِ للأقدامِ فيها مواضِع
ولمْ يُبقِ للناجينَ من سيلِهِ سُكْنى
وحوَّلَ آثار البلادِ ولم يدعْ
لأحْسنها في مُقْلتيّ ناظرٍ حُسْنا
وغيَّرها سهلاً وتلاًّ وروضةً
ولمْ يُبقِ للأشجارِ جِذعاً ولا غُصنا
وشرَّدَ من فيها وشتَّتَ شمْلَه
و لم يُبقِ لا إنساً عليها ولا جِنَّا
رأى سيلَ أشواقي إليكِ لأصبحتْ
حقيقتُهُ مِمَّا رآهُ بلا معنى
وأدركَ أنَّ القلبَ بالصَّبر شامخُ
تصبَّرَ حتَّى لمْ يُقِمْ للأسَى وزْنا
كذلكَ قلبُ الحرِّ يسمو بحبِّهِ
ويُشرقُ نبضاً حينما يشتكي حُزْنا
أميرة قلبي لا تخافي ألمْ تري
شوامِخَ آمالي على همَّتي تُبنى
أوجِّهُ للمولى جميعَ حوائِجي
فما ألطف المولى الكريمَ وما أحْنى
هو الأمنُ للإنسانِ ممَّا يُخيفُهُ
ومن لاذَ بالمولى الكريمِ رأى الأمْنَا


Discover
Pleasure
Annihilate
Be mine
Mine alone


О, да, я признаю?сь, мы с вами близки были:
Связь мимолетная для детских лет — вечна:
Нам чувства братские сердца соединили,
И нам была любовь взаимная данНо краткий миг сметет, что создано годами, —
Так дружбы легкая непостоянна власть;
Как Страсть, она шумит воздушными крылами,
Но гаснет в миг один, когда не гаснет СтрастПо Иде некогда бродили мы весною,
И, помню, юных дней блаженны были снКак твердь была ясна над нашей головою!
Но бури хмурых зим теперь нам сужденИ память милая, соединясь с печалью,
Нам детство воскрешать не будет с этих пор:
Пусть гордость закалит мне сердце твердой сталью,
Что было мило мне — отныне мой позоНо избранных моих я, друг, не унижаю —
И вас, по-прежнему, я должен уважать, —
Нас случай разделил, но тот же случай, знаю,
Заставит вас назад обет неверный взятОстывшую любовь во мне не сменит злобИ жалобную боль я в сердце не впущу:
Спокойно мыслю я, что мы неправы оба,
И вам легко простить — как я легко прощВы знали — жизнь моя всегда горячей кровью
На первый ваш призыв откликнуться ждала:
Вы знали, что душа, вспоенная любовью,
Пространства и года преодолеть моглВы знали, — но к чему, напрасно вспоминая,
Разорванную цепь стараться удержать!
Вам поздно, над былым печально поникая,
О друге прежних лет томительно вздыхатРасстанемся, — я жду, мы вновь сойдемся вместПусть время и печаль соединят нас вновь:
Я требую от вас — одной защиты чести;
Пусть распрю разрешит прошедшая любов


Each hot and shaded ember
Includes the outer we
Let us, my life, remember
Our thoughts info regre
The meaning wind blows colder
Upon the wetted pan
Our hearts, alas!, feel older
In seeking to live agai
The night hurt Each red ember
To hotter redness fret!
Alas! When I remember
I wish I could forge
What vague and cold gusts enter
My soul as by a door!
My soul is the living centre
Of dreams that are no mor
Startle yet more each ember!
Make the fire nearer yet!
How easy it is to remember
When memory means regret!


Verschwinde, Traum!


Leiertest du so mit, verschneiter Greis?
Tod und Nacht, die deutsche Greisennacht,
Weil kein Kaiser kommt, welcher weist und weiß,
Was den deutschen Mut stark und fröhlich macht?


Hör Bacchus/ Traubenmann/ komm doch du lieber Gast/


Und wenn auch jüngst, seit an Armidens Blicken
Rinaldo's Kraft sich schwelgerisch verzehrt,
Mit Liebeshuld die Menschen zu beglücken
Des Schicksals Schluß den Feien streng verwehrt,
Janthe ließ sich von dem Netz umstricken,
Womit sie selbst so Manchen sonst bethört.
Mag ew'ges Leid die kurze Lust auch rächen,
Sie zaudert nicht, die süße Frucht zu brechen.


Qual o nome deste prédio
que tantos mortos encerra?
Quero fazer-lhe o epicédio,
se a fantasia não erra.


Foi Clara ao confessionário,
E todas as culpas suas
Contou ao santo vigário,
Que ouviu tantas cousas cruas,
Que as apontou no diário.


O jak blaze vzbouřenému
Srdci jest po rajském vidění:
Díky, díky andělskému,
Díky, kněžko, tvému slíbení!


Felőlem nyílhatnak a rózsák,
Loboghatnak a csillagok:
Fényük hiába pazarolják,
Örökre a tied vagyok!


Ich preise dich und singe,
Herr, deine Wundergnad,
Die mir so große Dinge
Bisher erwiesen hat;
Denn das ist meine Pflicht,
In meinem ganzen Leben
Dir Lob und Dank zu geben,
Mehr hab und kann ich nicht.


Rodnou řečí žvatlati,
rodnou řečí písně pět,
však se ten čas nevrátí,
jinak bude za pár let:
tobě zle a hůře nám,
kteří drahou mluvu svou
chováme jak drahokam –
houpy, houpy, houpy, hou.


Die liebe rufft:
Trag hin, O Lufft!
Den Wunsch zu meinen Lieben:
Diß sey ein Tag,
Da keine Plag,
Kein Leid sie mög betrüben.


联翩羽翼映秋波
芦荻飘萧已厌多
长笛一声归棹晚
江天目断奈渠何


Espejo de mi raza soñadora,
¡oh, gallardo Don Juan! tú nunca mueres
ni ha de morir tu imagen seductora


Veintiocho veces escuché cuartetos
que en verdad, plenamente satisfacen
a todos los poetas que aquí yacen
esperando principie los tercetos


Blanca flor de los claustros, irrisorio
capricho de don Juan, me abraso en gana
de platicar contigo, bella hermana,
en la paz del oscuro locutorio.
Mi cabeza en tus senos, el mortuorio
recuerdo evocarás de noche arcana
en que oíste la voz de la campana,
en brazos del sacrílego tenorio.
De tus monjiles hábitos, contritos
absolución demandan mis delitos;
dales la luz de tu inviolada toca
a las tinieblas de mi noche oscura
y haz llover en mi erótica locura
los besos conventuales de tu boca.


Mou duši zlomenou jste zřela beze slov,
však vycítila, jak to uvnitř bouří, vře,
a v domněnce (promiňte ironii mou),
že působívá někdy dobře reakce,
v to mračno vrhala jste smíchu paprsek
a zapomněla (v dobrém jinak úmyslu),
že jsme-li ve tmě, bolí v oči světlo též.


Hrdé ženy plnoňadré
ku svěžím se dětem kloní,
poupě lásky v sněhu klíčí,
velkých činů zvěst je cloní.


– Chceš sloužit nám? Nuž dobrá, hochu,
my zdržíme se as dny tři,
můžeš nám, chceš-li, pomoc’ trochu,
(my vyplujeme pozítří)
ač práce u nás málo máme...
Leč když se spolu dneska známe –
nám pověz raděj, příteli –
kde hýří národ veselý
zde u vás, kam bychom snad zašli
a všechny dobré kumpány
z celého hnízda sezvány
my s tebou – s dobrým vínem našli?
Nech vítr větrem klidně být –
chcem’ junácky se pobavit! –


Jüngst wünscht' ich mir den Tod. Da lauschte
Mein Mädchen in dem Busch und rauschte
Hervor im Sonnenhut;
Gleich seufzt' ich nimmer um mein Ende;
Denn ach, sie drückte mir die Hände
Und sprach: Ich bin dir gut.


Mit ihm hats warlich keine Noth.


Was Freude muß doch sein! wenn Gott sich seine Braut
In seinem ewgen Wort durch seinen Geist vertraut.


Spricht es nicht Heldensprache, Geistersprache? –
Ha! »Wer mag sein Lied versteh'n!«
Kinder meines Volkes! jener,
Der Allvaters hohe Gabe,
Der den Funken des Gefühles,
Der den Saamen der Empfindung,
Als er ward in ihn geleget,
Nicht ersticket hat.


Jsou či nejsou nepřátelé?
Možno srozumět se s nimi,
účastnit se výprav jejich
s mužstvem svým i loďmi svými?


百年驹过隙
世事撚指间
谁能脱秃帽
从我归故山


Noch träumend liegt der junge Tag
Auf den begrünten Matten
Und blickt, die Augen reibend, zag
Durch die gebrochnen Schatten.


ebrio de amor te comparó el poeta
con la mejor de las piedras preciosas
oculta en pobres hojas de violeta.
               *
Tuviste, en la delicia de mi sueño,
fuerza de mano que se da al caído
y la piedad de un pájaro agreño
que en la rama caduca pone el nido.
De tu falda al seráfico pergeño
cual párvulo medroso estoy asido,
que en la infantil iglesia de mi ensueño
las imágenes rotas han caído.
Yo sé que en mis catástrofes internas
no más quedas tú en pie, señora alta,
de frente noble y de miradas tiernas.
Condúceme en las noches inclementes
porque sin ti para marchar me falta
el óleo de las vírgenes prudentes.


Gemach/ ihr lieben augen/ blinkert/
G. ja nicht flinkert.
Dan euer blitz tuht weh dem hertzen/
G. machet schmertzen.
Ihr habt es schohn/ ihr schöne sonnen/
G. gantz gewonnen.


Stirbt meine Flavie, so klagen meine Flöthen,
Der Schlag, so sie gerührt, muß mich auch selber tödten.
Die Pallas und das Volck der Schäfer grämen sich
Um ihre Schäferin, die sie so inniglich,
So ungemein geliebt, da die zerstreuten Hirten
Die Lenden mit Napell, den Leib mit Jammer gürthen.
Das angenehme Vieh der Schaafe liegt gestreckt,
Ihr Blöcken, das dich ruft, doch aber nicht erweckt,
Betäubet fast mein Ohr. Ich selber bin verlaßen,
Ich kan vor Kummer kaum mich und mein Herze faßen,
Dem nun das Herze fehlt. Wenn meine Sehnsucht ruft:
Wo bistu, Flavie?, so hört es nur die Gruft.


Denkst, Freund, des wilden Knabenspiels du noch,
Das wir getrieben einst am Bergesjoch,
Wann unser freud'ger Wandertag verglomm
Und höher stets und immer höher klomm?
Wir sprangen jubelnd über Stock und Stein
Bergan und wieder in das Licht hinein,


Talle de vals es de Viena,
ojo morisco es de España,
crespa y espesa pestaña
es de latina sirena;
de Britania será esa piel
cual la de la pulpa del lis
y que se sonrosa en el
rostro angélico de la miss;
esa ondulante elegancia
es de la estelar París,
y esa luminosa fragancia
de las entrañas del país.
Concentración de hechizos varios,
mezcla de esencias y vigores,
nórdico oro, mármoles patios,
algo de la perla y del lirio,
música plástica, visión
del más encantador martirio,
voluptuosidad, ilusión,
placidez que todo mitiga,
o pasión que todo lo arrolla,
leona amante o dulce enemiga,
tal la triunfante Venus criolla.


Však na moři žití,
zatmí-li se mraky,
v hlučném vlnobití
též jste bouřliváky.


Воздушной, детскою и ясной
Окружены вы красотоЕй не сдаваться — труд напрасный:
Звездою чистой и прекрасной
Она горит над головоНо вас хвалить никто не смеет, —
Пред вами нищий — наш язык:
Отважный юноша робеет,
И зависть тайная бледнеет,
И изумляется стари


Já s pláčem v očích svých – sen strašný zdál se mi
o samých mrtvolách, já bloudil mezi nimi –
jsem ráno vzbudil se: jak teskný pozdrav zimy
mha bílá snášela se kolem po zemi.


Dem Palmbaum ihre Länge gleicht,
Die Wange Turteltauben,
Und ihren süßen Brüsten weicht
Der Wein aus edlen Trauben;
Ganz Hiazinth, von keiner Sünd,
Noch groß, noch klein beladen,
Das Adams-Gift, das alle trifft,
Hat ihr nicht können schaden.


Jste příliš, příteli můj, kategorickým.
Zde nemluví se „ano“ ani „ne“,
to ode dneška, vězte, škodí vám.
Leč jednoho jen z magistrů a doktorů
i sněmovníků až si poslechnete,
vy hladce hře té naučíte se,
hře na schovávanou, tož s pojmy „ano“, „ne“.


Wohl, wenn ich ein Türke wäre,
dann die Hände auf dem Bauche,
süße Knasterwölkchen saugt' ich
aus dem ambraduft'gen Schlauche;
neben mir mit nackten Hüften,
eine Sklavin schürt' die Kohlen,
und die andre, die Tscherkessin,
kraute dienstbar mir die Sohlen.


Stejná práva nechce dáti
duše jeho skoupá,
chuďas, sám se věčným strachem
na čakanu houpá.


Du Stadt der Neu'rung, deinen Mauern
Verkünd' ich diesen schweren Bann:
Dein Weichbild soll verschleiert trauern,
Dein Weh begann!


V jakých půtkách Evropa mladá chví se.
Kristův kříž co mystické rámě vztáhnul
plné stínů, podobných tvým, je sypal
v orgie plesy?


رُويدَكَ يا مَن أغضبتْهُ هناتُهُ
تربَّصْ به الأيّامَ سوفَ تَراهُ
فما هُوَ فيما رامَ إلا كباسطٍ
إلى الماءِ كفّيْهِ ليبلغَ فاهُ


وَظِباءٍ غَرائِرِ
مُشبَعاتِ المَآزِرِ
صِرنَ نَحوي بِأَعيُنٍ
ناعِساتِ الضَمائِرِ


Saufft ein di seel im leib muttwillig ihren tod,
Bis si der eusre Tod von ihrem leben scheidt,
So wird ihr Tod ein Tod, wi si es bald erfährt.
Si siht des Satans trug, was er an ihr gesucht,
Das er aus vollem neid zu seinem leid si brächt.
Si fliht das licht, das licht fliht si,
Weil ihre finsternis erfasst nicht mehr den saat.
Dis leben steht, darinn si stund, entdekkt,
Nachdem ihr leben weg, und ihre zeit vorbei.
Si wandelt voller band, wo si nunmehr auch wandelt.


Jaké tě větry neslyšné asi
zavály kradmo v píseň tu cizí,
zářně kde planeš v pýše své krásy,
co tvůj vděk u mne již ztrácí se, mizí?


Drahý, libý živote,
Sladká bytu zvyklosti,
Dárku boha nejstkvostnější,
U něhož tvůj byt vezdejší!
Tebou, rajský klenote,
Cherub věčně se ukájí,
Červ, se vina, tebe hájí.
Povědom tvé sladkosti
Člověk nad vše tebe cení.
Život, život vážné jmění,
Základ každé blahosti;
Kde ho není, nic tu není,
Na zemi i v věčnosti.


Die unsre Mutter ist,
Die Grazie auf Europens höchstem Throne,
Die Heldin in der Palmenkrone,
Die von dem Throne stieg, und Riga küßt:
Die Göttin singt mein patriotisch Lied!
Erhebe Dich, Gesang! So wie der Adler glüht,
Wenn er zur Sonne zielt, stark in ihr Feuer sieht,
Und oben dann an Jovis Thron der Donner Last
Mit kühnem Griffe faßt:
So hebe Dich, mein Lied, im feierlichsten Tone
Zur tiefsten Stuf' an Katharinens Throne,
Auf den Sie Sich heut schwang!
Sie ging, Sie ging den königlichen Gang
Hinauf zum Thron und nahm die Kaiserkrone
Und Rußlands Scepter in die Hand.
O jauchze dreimal, Land!
Den Scepter küßte Sie und wägt' ihn mit der Rechte
Und sprach: »Du sollst kein Stecken meiner Knechte,
Ein Gnadenscepter sollst Du sein!«
Sie sprach's. Und Rußland jauchzete darein,
Vom Eismeer bis zu uns, vom Lena bis zum Belt;
Da jauchzte Katharinens Welt
Und bebte nicht mehr. Und der Himmel brach,
Und Jovah sah herab und sprach:
»Du, meines Thrones Tochter, sei mein Bild
Und bitte, was Du willt!«
»Nicht, Vater,« sprach Sie, »gieb mir Pracht,
Die vom entnervten Mark des Landes glänzet,
Nicht Lorbeer, der nur Menschenfeinde kränzet
Und, weil er blutig trieft, Tyrannen lüstern macht,
Nicht Reichthum, der vom Schweiß des Armen glänzet
Und nur für Schmeichler lacht –
Nicht gieb mir dies! Doch soll ich etwas flehen,
Für mich nicht – für die Kinder, für mein Land,
So gieb mir Mutterherz und Salomon's Verstand!«
Da feierten die Engel; da floß von Jovah's Höhen
Der Weisheit Oel, wie Thau vom Hermon fließt,
In Strömen auf Ihr Haupt, und – Sie ward, was Sie ist!
Monarchin, Mutter, Kaiserin,
Europens Schiedesrichterin,
Die Göttin Rußlands und der Glanz in Norden –
Das Alles und noch mehr ist Katharina worden.
Ihr Waffenträger, stark durch Ihre Macht,
Ihr Adler, deckt in majestät'scher Pracht
Sein weites Reich mit Ruh
Und eilt mit feuerdrohndem Blick,
Voll Ihres Ruhms, den Sternen zu!
Wohin, wohin Sie sieht, blüht Glück.
Ein Blick der Grazie schafft Tempe aus den Wüsten;
Dort, wo die Wilden früh die Morgensonne grüßen,
Vom Newa bis zum Don, von unsrer Düna Strand
Bis zu des Nordpols ew'ger Nacht
Wird Ihr Unsterblichkeit gebracht.
Denn Sie, Sie segnet alles Land
Und uns! – Heil uns! – Sie segnet Alles zwar,
Doch uns, doch uns besucht Sie gar!
Sie kam zu uns, die Göttin! –
Sie lachte auf uns Gnade, auf Jüngling, Greis und Mann,
Sie küßte unsre Kinder, nahm unser Opfer an,
Sie segnete die Väter und Riga's Wohl;
Ja, unsern Tempel der Gerechtigkeit
Hat Katharina eingeweiht.
Drum, Kaiserin, Dein großer Name soll
Das Haus des Rechts, das wir Dir weihn, beglücken;
Den Tempel, den wir baun, soll Dein, Dein Name schmücken,
Er schmücke unsre Zeit!
Jünglinge, die Ihr uns einst Nachwelt seid,
Nennt, wenn wir schlafen, nennt zu unserm Ruhm
Das Eurer Väter Säculum,
Da Peter Sie in seine Staaten nahm,
Und nennt das unser Säculum,
Da Katharina zu uns kam!


Kennst Du nicht das Licht des Lebens,
Kennst Du seine Schatten nur,
Nicht des Lebens goldne Sonne,
Nur des düstern Nebels Spur?


Le male lingue che han bramato e bramano
di por nel nostro amore inimicicia
hor son contente, e de tradirti tramano;


Este infame edifício, caos ardente,
O lugar é do abismo o mais profundo,
Onde suplício eterno mais se sente,
Imunda habitação de povo imundo:
E na desordem da perdida gente,
Que o apetite adorou, serviu o mundo,
Ondem há nos castigos, e rigores,
Que as grandes culpas tem penas maiores.


Eh' mit bläulichem Strahl Hesperos' Fackel dir
Lischt, begegnet dir oft schmachtender Liebe Licht,
In dem rollenden, feuchten
Mädchenauge, du Glücklicher!


一代文章百代名
鼎司纶阁已忘情
近来熟理农桑计
似谪江南作稼卿


Laß uns den Wald, wo itzt manch spielend Reh
Durch Büsche rauscht; laß uns die grünen Buchen
Und Feld und Bach und den bethauten Klee,
O Freund! auch wiederum besuchen.


Proč to škube stále Rakouskem
k zadu hned, hned k předu? –
Proto že se točí kol
nepravého středu.


Tak v lidském nitru věčný maják svítí,
jej citů tma ni bouře neuhasí,
však víc jen ještě jeho světlo vznítí.


Ich liebe nur, was mich vergnügt,
Nicht was mit Golde kirrt;
Mein freyes Herz wird nicht besiegt,
Wenn gleich der Beuthel schwirrt.
Kein goldner Strick fängt meinen Fuß, kein heller Klang mein Ohr;
Die Redligkeit
Geht allezeit
Bey mir dem Nuzen vor.


Aneb prchli z hvězdných stanů
k nám –, dvůr Boží byl by pustý...
proto jej jak krásnou pannu
ztajil v mraků závoj hustý.


Mimo mne letí dětský drak,
ohonem tepe mne v líce;
procitám.
Stojím v pískovém moři sám,
ó jak jsem chud!


Das Abendmahl ist groß/ und diß nicht zu versäumen/
Last uns was weltlich ist nur bald zur Seite räumen.


Wann Diener Herren schencken,
So mügen Herren dencken,
Daß sich, was auff sie fleust,
Von ihnen vor ergeust.


Die Mutter höret nicht sein Klagen,
Da ward dem Kinde Mut verliehn.
Die Wellen es hinübertragen,
Es eilet zu dem Garten hin.


O quanto si torra per la tua morte
di terrore a nimici & di spavento
o quanto pagania sera piu forte
quanto animo ne havra quanto ardimento
o come star ne dee la tua consorte
sin qui ne vegho il pianto e il grido sento
so che me accusa & forse odio mi porta
che per me teco ogni sua speme e morta


»Cuando, entre globos de agua, entregar veo
A las arenas ligurina haya,
En cajas los aromas del Sabeo,
En cofres las riquezas de Cambaya:
Delicias de aquel mundo, ya trofeo
De Escila, que, ostentado en nuestra playa,
Lastimoso despojo fue dos días
A las que esta montaña engendra Harpías.


Zwar ich habe mich befließen
Und beworben alle Zeit,
Wie ich möchte doch genießen
Trewer Lieb' und Seligkeit.
Aber die mir war mein Leben,
Hat sich anderwerts begeben.


Lilito! Lilito!


便路横穿玉兔门
夜宣狎客宴金樽
江郎才俊思华别
赐坐从容索绣墩


Ach nein!


Die deutsche Nachwelt, wann sie der Barden Lied –
Wir sind die Barden – künftig in Schlachten singt,
Die wird dein Lied hoch im Getöse
Eiserner Kriege gewaltig singen.


Dies hat so wohl gesungen
Ein jung Soldatenkind,
Die Russenlieder klungen
Im Ohre nach geschwind.


小立闲庭酒半中
一栏花露滴香红
飞花不管风拘束
枉被愁人怨晓风


Soprana sete voi.
Tal beltà, grazia, sangue, e nome avete,
Che ben Soprana siete;
Ma in tutto, donna, ahi lasso,
Io son umile e basso:
Or, se congiunto fia
Mio basso al sovran vostro, o che armonia!


Die Welle kam, daß sie sich dienend schmiege
An Deinen Fuß, Du trugst die Mauerkrone,
Um ihre Zacken stob der Sturm der Siege!


Weidenbaum, wenn sie dich fragen,
Weidenbaum, dann sollst du sagen,
Wen betrogen hat der Mai,
Dessen Frühling ist vorbei.


Groß Fischerstiefel hat er an, so weit als ein Waschkübel,
Nit g'nugsam er d'rein prangen kann, wiewohl sie stehn gar übel.
Ein Regenfaß kann man zum Spaß gar leicht daraus formiren,
Sie waklen nicht, sind fest gericht, auf Stöcklein sich fundiren.


Zem sobecká a mstivá poklidu jim nepřála,
a srdce jejich nenávistným smíchem proklála.


Snad jedno bude trsem růží
a druhé pouze bzukem včel,
a třetí – jak se sluší muži,
prak do čela tvých nepřátel.


Die starcken Moabiter
Verzagten jämmerlich
Und alle Cananiter
Für dir befahrten sich.
Herr, laß sie Furcht und Schrecken
Durch deinen Arm bedecken.


Ale špatně za bedlivé péče
si ho, ubožáka, vážili:
žaludek mu svírávaly křeče,
když kosti do smetí hodili.


Hol, merre van? Tán éppen vacsorál?
Az asztalán a sok-sok drága tál.
Testőrgárdája őrzi ragyogón,
gyémántok közt ül reszketőn, fakón...
Pezsgőt iszik, mely bátorít, hevít
s a cárné bontja drága selymeit...
És végigszáguld viharthordó szárnyon
az igazságnak szava Péterváron,
mint éjidőben a halálmadár:
Hol van a cár?


Als Gellert Plattner'n kommen sah,
Sprach er, schwermüthig froh: Sind Sie denn auch schon da?


فتى يغير المدح في داره
على صناديق وأكياس
ذقت ندى راحته مرةً
فطعمه في جوف أضراسي


Fahr' wohl, und lächle diesen Blumen Frieden!
Noch blühen sie, bald werden sie dir gleichen.
Warum hast du der Freude Ruf vermieden?


Vm wieviel Fried vorzuziehen
dem im Blut ersofnen Krieg/
üm so viel muß höher blühen
ein ohn Blut erhaltner Sieg.
CAROL GVSTAV Friedefürst/
du der Menschen Lust und Wonne/
du der stillen Erden Sonne/
weil dich nicht nach Blute dürst.


Jen mé srdce v žití taj
zřelo, jak se tká a vlní,
kde jest každá touha ráj –
dokud jen se nevyplní.


Die Ampel, die in leichten Ketten hangt,
Hellt meiner Kammer weite Dämmerung.
Und wann die Decke bebt, die Diele bangt,
Bewegt sie leise sich in sachtem Schwung.


Und das Mädchen ziehn am Haare
Jene fort, das arme, bleiche,
Legen dann auf eine Bahre
Die lebend'ge, schöne Leiche.


Indeß, daß alles Leben von dem Schlummer
Tief überströmet liegt,
Nur Eule, Frosch und Nachtigall und Grille,
Wie du sie lehrtest, singt,
Indessen soll zum Haupte
Von deines Barden Lager
Dein wacher Bote steh'n.


Zu dem Tempel des Triumphs geklettert?
Fragt man dort, wie man ihn hier vergöttert?


Pensati in me che forza il foco prende,
se in un metal sì dur tanta n'ha presa!
Ma nulla l'ardor suo mi grava o pesa,
poi che a sì bella man soccorso rende;


Itt élődött, hízott rajtunk,
Mellé ült ha kitálaltunk,
Zsírunk ette, vérünk szopta,
Hogy testvérünk, azt hazudta.
Egy életünk egy halálunk:
A cudarral szembeszállunk!


Felice affanno, che ristora e piace
ne l'unir di quest'anima a quel vero,
che gli umani desir pon tutti in pace:


Jhr iſt Lyaͤus unbekannt;
Sie ſieht ſo nuͤchtern aus, als Waſſer, ihr Getraͤnke.
Doch jauchzt ſie, als vom Wein entbrannt,
Und jauchzt, wie ein Student in ſchwarzberauchter Schen-
ke.


cuando Júpiter, esto conociendo,
luego quiso que fuesen castigados
del bestial movimiento de su guerra,


Fahr wohl, von Walnußbäumen
Umrauscht, mein Sankt Goar!
Das war ein süßes Träumen
In deinem Schoß fürwahr.
Wie oft im Tal der Grindel
Ward mir die Lust Gesang,
Wenn die kristallne Spindel
Der Wasserfei erklang!


Terek Jánost, Ferencöt, néki két szép fiát
Hallgatnák egyemben ő asszony szép társát,
Fogadnák mindenben ő parancsolását,
Gondolnák az Pökri Lajosnak példáját.


Ó bílé břízy na stráních,
k vám vždy se obrací můj hled,
když z kraje mizí zvolna sníh
a jaro plaše zírá v svět...


Behold the buskin'd bard of Greece!
Th' inchantment of whose tuneful shell
Could sooth the mind to gentle peace,
Or rouse to fury sprung from hell!
See in his kindling look, the fire
Bright flaming from his golden lyre!
Hark how he sweeps the strings! — such tones
Nature design'd affliction's groans.
I feel, when now he wakes another strain,
The love of glory panting in each vein!


Immergrün , das zarte Pflänzchen,
Sprießt dir auch im Erdental,
Fürchtet nicht des Winters Strenge,
Nicht der Sonne heißen Strahl.


Jsme nad propastí stále. Tma je kol
a pusto – v očích už ni stopy vláhy...
Ty ptáš se, srdce, kdy nám usne bol,
kdy dostihneme přece konce dráhy?
Už záhy, srdce mé, už záhy!


A zpět když klesl v lůžka klín,
Hle, Luna kročí oknem v síň;
Po stěnách skví se jasný hled
Co stříbrný na jílmě květ;
A jak jinoch oči odkrývá,
Luna milencem ho nazývá,
„– Můj vyvolenče, pojď,
Na jasnou střechu ven mne doprovoď,
Bez stínu zář kde plane má,
V svobodné výši budu tvá!“ –


Wer den Beutel hat verloren, mag den Weg zu rücke messen;
Schwer ist neuer zu erwerben; alter ist nicht zu vergessen.


Reng a szivem: asszony-csapatok
Csatáznak dúlva benne.
Két nagy sereg. Egyik a csókos,
Másik pedig azoké, kikért
Hiába estem szerelembe.


Talvez sonhasse, quando a v Mas via
Que, aos raios do luar iluminada
Entre as estrelas trêmulas subia
Uma infinita e cintilante escad
E eu olhava-a de baixo, olhava- Em cada
Degrau, que o ouro mais límpido vestia,
Mudo e sereno, um anjo a harpa doirada,
Ressoante de súplicas, feri
Tu, mãe sagrada! vós também, formosas
Ilusões! sonhos meus! íeis por ela
Como um bando de sombras vaporosa
E, ó meu amor! eu te buscava, quando
Vi que no alto surgias, calma e bela,
O olhar celeste para o meu baixando


Heil ihm! denn ihm ward bescheret,
Was so innig er begehret:
Niemals mußt' er kämpfen mehr!
Eingescheidet können legen
Auf den Sarg wir ihm den Degen,
Noch vom Lorbeer Sedans schwer!


Você foi a maior das minhas amarguras
E vive até hoje na minha loucura
E foi a mais cruel de todas as vitórias
E faz parte do livro das minhas memórias
Lembrar de que nada de bom,
Você me deu, só machuca alguém
Que não viveu


L'alto tuo ingegno, in cui la mente spera,
adopra, qual facesti in grembo a Dido,
quando piegasti la sua fé sincera,


ACh weh ich armes kind!
Was vor ein labyrinth
Verwirt mir die gedancken?
Da muß ich ungefaͤhr
Bald hin bald wieder her/
Als wie ein ſchilffrohr wancken.


Ta její hvězda! Shledá ji zase?...
Vzpomněla, stane. – Děvčeti zdá se,
že ji zde najde v bývalé kráse.


Vltava jará v ranním procitání,
pod šumných borů skaboněným svahem
vesele chvatí luhem, skalní strání
a vítá pod svým perlotkaným prahem,
Otavy brody, k nimž se v usmívání
Blanice sklání v políbení vlahém,
co zatím teskně družka odloučená,
Lužnice, nivou přeubohou stená.


长安骑马候晨鸡
风雪催班更早啼
高枕十年容倦客
五更听雨海楼西


Nicht wundre dich, daß man zu Tantz und Sprunge schlägt,
Und daß der Väter Schaar, die graue Kutten trägt,
So lustig sich erzeigt und in die Welt wil sehen,
Weil es nicht heute pflegt am ersten zu geschehen.


Und führten den Siegprangenden:
»Ich bin ein König!« und geißelten, spotteten sein:
»Seht, welch ein Mensch!« in Dornenkrone
Mit der Miene der Thronesunschuld.


„Vstávej, synku! – Tvrdě spíš!
pro večeři, postel již
přichází si táta starý;
přichystej ty černé máry,
pro koho, – to také zvíš!“


Sempre vi stava con ogni arte intento,
con ogni ingegno e forza lo nutriva,
e del suo frutto me tenea contento.


ché 'l render poi, se vuogli, — mai non manca.
Molto ben si rifranca


Du Himmlisches Sion! wann werd ich dich sehen?
wann werd' ich zu deinen Pracht-Thoren eingehen?
ach Jesu / mein Bräutigam / ruffe mir schier:
ich warte mit sehnender Herzlicher Gier.
Ich hab mir erlesen
das Himmlische Wesen /
auf dieses mein Geist
sich einig befleist.


»Wir merken wohl die Blätter
Und beten still und fromm:
Ja, komm, Du Rachewetter!
Du Friedenbringer, komm!«


Könnyhullatással akik vetettek,
Hadd aratnának vígadozással,
Vígadozással.


陶生岩畔草青青
唐介坟前江水声
两岸鹧鸪啼不尽
画船挝鼓过全城


Hat er aus Funken
Des Gottheitlichtes
Sich neu geschaffen
Seine Welt:
Leben nun muß sie!
Ob Tausende fallen,
Sie kann nur wachsen,
Nicht untergehn.


Und büssen ohne Schuld und ohne Reue
Mit ihrem Leben schweigend ihre Treue.


Allgewaltig ist im Gräbertale,
Herrscherin, dein segensvoller Lohn!
Aus der Zukunft zauberischer Schale
Trinkt sich stolzen Mut der Erdensohn.
Hoffend endet er sein Erdenleben,
Um an deiner mütterlichen Hand
Siegestrunken einst empor zu schweben
In der Geister hohes Vaterland:


Sie stieg auf einen Thron und gab der Majestät,
So aus dem Munde brach, den Nachdruck ihrer Mienen.
Ihr, rief sie, welche mir als freye Sclaven dienen,
Fängt euch die Eitelkeit, die doch der Wind verweht?
Was steht ihr dort und da bey solchen Gauckelpoßen!
Last es der Einfalt zu, der es am Salze fehlt,
Und diesem, den ein Kuß bisweilen ärger quält,
Als wenn ein rothes Aug ihn gar mit Flachs geschoßen.


Es ist kommen, es ist kommen
Der gewünschte Frühlings-Both,
So uns alles Leid benommen
Und die kalte Winters-Noth,
Welcher gute Stunden bringet,
Und ein gutes Jahr bedinget.


Independiente y libre en la espesura,
       no sufrió la amargura
que nos quema y devora las entrañas.
Dábanle el bosque entretejidas frondas,
       el río claras ondas
aire sutil y puro las montañas;


Нас не преследовала злоба,
Не от вражды иль клеветы —
От наших дум ушли мы оба,
Бежали вместе, я и тЗачем же прежний глас упрека
Опять твердит тебе одно?
Опять пытующее око
Во глубь души устремлено?
Смотри: наш день восходит чисто,
Ночной рассеялся туман,
Играя далью золотистой,
Нас манит жизни океан,
Уже надутое ветрило
Наш челн уносит в новый край…
Не сожалей о том, что было,
И взор обратно не кидай!


Nascono casi, e non saprei dir quanti:
una muore, una parte senza coda,
un'altra non si può muover davanti,
e 'l deretano indarno aggira e snoda;
un'altra, ch'ebbe più propizii i santi,
striscia fra l'erbe, e va serpendo a proda.
Il colpo orribil fu, ma non mirando,
poi che lo fece il valoroso Orlando.


– Ach, pánové a knížata!...


abraçar com as retinas


Wenn auch der Mai mit Sturm begann,
Lustig geht's fortan:
Heute mit den Fürstenkindern,
Morgen mit den Bürstenbindern.


Anyakebelén a vidám természetnek
Boszuja tervei feledésbe mennek.
Megtér önmagának jobb ösmeretére,
És az élet vágya visszatér szivére.


Y te quise traer un ciprés de Castilla
que hundiera sus raíces hasta tocar tus huesos:
Castilla que cantaste y amaste con locura
cuando faltó a tus pies su barbecho fecundo.
Raíces en lo hondo; copa esbelta en el cielo.
No ese ciprés de Silos que Gerardo cantara,
sino un ciprés aún tierno que creciese a tu vera
señalando al que pase la ruta que seguiste.
Así todos verían al levantar los ojos,
que ya no estás ahí donde tu nombre queda,
porque el ciprés, cual índice de verdor y esperanza,
guiaría su vista a tu verdad inmutable.
¡Qué guardia de cipreses en la tarde de oro!
y me acordé de ti y de aquellos poemas;
y de los que, después, colmaste de ese Amor
que te acunó la muerte.
Yo te quise traer un ciprés de Castilla.
¿Para qué? me pregunto. ¡Si ya la tienes toda!


Derselbe große Engel, welcher einst
ihr der Gebärung Botschaft niederbrachte,
stand da, abwartend daß sie ihn beachte,
und sprach: Jetzt wird es Zeit, daß du erscheinst.
Und sie erschrak wie damals und erwies
sich wieder als die Magd, ihn tief bejahend.
Er aber strahlte und, unendlich nahend,
schwand er wie in ihr Angesicht – und hieß
die weithin ausgegangenen Bekehrer
zusammenkommen in das Haus am Hang,
das Haus des Abendmahls. Sie kamen schwerer
und traten bange ein: Da lag, entlang
die schmale Bettstatt, die in Untergang
und Auserwählung rätselhaft Getauchte,
ganz unversehrt, wie eine Ungebrauchte,
und achtete auf englischen Gesang.
Nun da sie alle hinter ihren Kerzen
abwarten sah, riß sie vom Übermaß
der Stimmen sich und schenkte noch von Herzen
die beiden Kleider fort, die sie besaß,
und hob ihr Antlitz auf zu dem und dem...
(O Ursprung namenloser Tränen-Bäche).


Már-már azt hiszik, hogy álom.
Megcsodálják, hogy vannak
s hallgatják a vaksötét éjszaka
fojtott, titkos nyögéseit.


近看青山却朗然
更无半点雾和烟
一峰是石高多少
到得峰头即到天


chrabrá srdce podlehla křesťanským zbrojovkám,
dívky zulů křesťanské lásce,
cizí dobytek pase černý chám,
v dolech a plantážích dře se panské chásce


Sprech ich zu meinem lieben Gott:
Denn es ist seine mutter-stadt;


عسفت بِقَلبي في الهَوى إِذ مَلَكتَني
وَهَل يَستَرق الحر شَيءٌ سِوى الحُبِ
مَنَحتُكَ وَدي مُخلِصاً فيهِ صادِقاً
وَصُدق وِداد المَرءِ عَن نُبلِهِ يَنبي
فَأَصبَحَت تَجفوني وَلا ليَ حيلَة
وَمالي سِوى فَرط المَحبة مِن ذَنب
وَأَعرضت حَتّى طابَ لي مَور الرَدى
وَما المَوت إِلّا دون أَعراضِكَ الصَعب
فَذلت لِذاكَ النَفس مني وَلَم تَكَد
وَلَيسَ عَلى مَن ذَلَّ في الحُب مِن عَتَبِ
وَكُنتُ أَبياً قَبلَ أَن أَحمل الهَوى
إِذا مَلَني قَلبي تَبرَّأت مِن قَلبي


Hell umschwebt von Lichtgestalten
War das wunderreiche Kind,
Eine Muse nahm es lind,
In den Himmel es zu halten.


Mit einer schnellen Wendung
Sein Leben vor ihm liegt –
Er denket seiner Sendung,
Und wie er ihr genügt! –


Ich thats, und schwieg in meinen Schmertzen;
Die Gnade stärckte den Verstand;
Doch lag mir noch mein Vaterland,
Nebst meinem Schöpfer, nah am Hertzen,
Und jeder Freund den ich verlohr,
Kam mir in der Verwirrung vor.


Venìa quel suono fievole e lontano
di squilla, lì dai monti, da un convento
che Paulo vi avea messo di sua mano.


Ich bin der Wind,
Ich bin der Atem, der dich weich umweht.
Ich bin (die laue) Luft, die dich umsinnt,
Die nur zu kommen geht.
So bist du mein. Ich bin der weite Wind.


Dunkle Verbenen –
Die Nacht ist lang.
Oh, wie die Stunden sich dehnen!


Auf! Vortreflichster der Mahler!
Auf! und schildre, Preis der Mahler,
Meister in der Kunst der Rhoder,
Schildre mein entferntes Mädgen,
Wie ich sie beschreiben werde.
Mahle mir vor allen Dingen
Zarte rabenschwarze Haare;
Und, wenn es das Wachs gestattet,
Mahle sie auch lieblich duftend.
Mahle zwischen schwarzen Locken,
Da, wo sich die Wangen schliesen,
Eine Stirn von Helfenbeine.
Laß sich nicht die schwarzen Bogen,
Die sich um die Augen krümmen,
Gänzlich trennen, noch vermischen;
Sondern, wie bey meinem Mädgen,
In einander sanft verlieren.
Ihrer Augen Reiz zu treffen,
Mache sie von regem Feuer,
Und auch blau, wie Pallas Augen,
Und auch zärtlich, wie Cytherens;
Mische Milch zu jungen Rosen,
Wenn du Nas und Wangen mahlest.
Gib ihr Lippen, wie der Suada,
Die den Mund zum Küssen laden.
Um das sanfte Kinn der Schönen,
Und um ihren Hals, wie Marmor,
Laß die Huldgöttinnen fliegen.
Kleide sie nunmehr in Purpur;
Aber laß vom zarten Busen
Etwas Wenigs unverhüllet,
Das Verhüllte zu verrathen.
Geh izt hin. Ich seh mein Mädgen.
Wirstu, Bild, nicht auch bald reden?


Dort tun die Stunden schal und hohl
Durch ihr Gedankenloses wohl.


Oh ! dites-moi, clairons des Strauss, flûtes si pures,
Violons, tour à tour fougueux et délicats,
Est-ce que vous ferez pour d'autres vos murmures ?
Est-ce que vous jouerez pour d'autres vos polkas ?


Ha! spricht ein Zeitungs-Narr, und lacht mit lauter Stimm':
Ich seh' mich auf dem Kreis der Welt gantz anders üm:
Ich weis, wo jedes Reich in Ost- und Westen lieget,
Und wette, daß zuletzt der Schwede doch noch sieget.


ذَهَبَ الحبيبُ فيا حُشاشةُ ذُوبي
أسَفاً عليهِ ويا دُموعُ أَجيبي
ربَّيتُهُ للبينِ حتَّى جاءَهُ
في جِنح ليلٍ خاطفاً كالذيبِ
يا أيُّها الأُمُّ الحزينةُ أجمِلي
صبراً فإنَّ الصَّبرَ خيرُ طبيبِ
لا تَخلَعي ثوبَ الحِدادِ ولازِمي
ندباً عليهِ يليقُ بالمندوبِ
هذا هُوَ الغُصنُ الرَّطيبُ أصابهُ
سهمُ القضاءِ فماتَ غيرَ رطيبِ
مَنْ للكِتابةِ والحِسابةِ بعدَهُ
ولصحِّةِ التَّدبيرِ والتدريبِ
لا أستحي أن قُلتُ قَلَّ نظيرُهُ
بينَ الرِّجالِ فلستُ غيرَ مُصِيبِ
والمرءُ يُطلِقُ في الكلامِ لسانَهُ
أن كانَ لا يَخشَى من التكذيبِ
إنّي وَقَفتُ على جَوانبِ قبرهِ
أسقي ثراهُ بمدمعي المصبوبِ
ولقد كتبتُ لهُ على صَفَحاتهِ
يا لَوْعتي مِن ذلكَ المكتوبِ
لَكَ يا ضريحُ كَرامةٌ ومحبَّةٌ
عندي لأنَّكَ قد حَوَيتَ حبيبي


海上寻君路半迷
画船如入武陵溪
桥回流出桃花水
应有人家在树西


Leucht her/ zur linck- vnd rechten/
Spreit vberal mit fug
Die gülden haar/ vnd flechten/
Daß ich mein liebsten such.
Leucht her mit striem/ vnd stralen/
Leucht her zum holen grab;
Wer weiß/ ob ich der qualen
Möcht heut noch kommen ab.


Then let me use my proffer'd muse,
Nor think I arrogate
Too high a praise, to swell my lays
In hailing Harrowgate.


onde se in vita il cor misero fue,
sia lo spirito in morte almen felice,
e 'l cener freddo de le fiamme sue
goda quel ch'or godere a me non lice. –
Così ragiona a i sordi tronchi, e due
fonti di pianto da' begli occhi elice.
Tancredi intanto, ove fortuna il tira
lunge da lei, per lei seguir, s'aggira.


Weg/ groß und kleine Sauls! Weg/ groß und kleine Hunde!
Weg/ di ihr so gethan/ wi Kottern heut gesagt!
Wir haben heut durch Gott euch überwunden!
Fallt/ fallt vor unserm Ruf im Osten/ Süden/ Westen/ Norden!
So lang der Kreis von Gott geschaffen/
Ward ni kein Menschen-Kind so schändlich hoch besudelt:
Der David steigt zum Thron/ zur Kron mit hohn der Saule!


Noch ruht die Macht in Deinen lieben Händen,
Des Herzens wildes Toben einzudämmen,
Des Zweifels Bohren kinderleicht zu hemmen –
Und Sehnsuchtsqualen, dunkle, zu beenden.


Ya fuego exhalo, lágrimas destilo,
y contra mis preceptos me rebelo;
rabio al fin, y en la furia de mi celo
nuevos cuchillos de venganza afilo.


Wie viel tausend Aecker drücken,
Mit der Aeren süssen Last,
Vieler Berge breiten Rücken,
Die der Sonnen Strahl umfasst,
Eh noch, als die niedern Felder.
Wie viel ungeheure Wälder
Zinsen, für der Kälte Wuth,
Auf den Bergen, Holtz zur Gluht.


Das waren goldbeschwingte Tage,
Die ich im sonnigen Waldrevier,
Der Welt entrückt und ihrer Plage,
Noch einmal jung, verschwärmt mit dir.


Era un caduco ben, breve e mortale,
quel che da te expectavo in questa vita;
quel che hora expecto è stabile e immortale.


Již přece zas poněkud slevila
z rychlosti krůčku svého –
a hle, teď zvolna se zatáčí
do „koutku palácového“.


Doch bist du's nicht – du bist gerettet,
Sie tragen deine Hülle bloß,
Der wird im Erdenschoß gebettet,
Dir doch in deines Gottes Schoß.


Sie schlafen ohne Ruh,
Arbeiten immerzu,
Sind Tag und Nacht geflissen,
Und können doch nicht wissen,
Wer, wenn sie niederliegen,
Ihr Erbe werde kriegen.


Kiből, Uram, néked de mi hasznod lenne,
Ha a kétség miatt ő Pokolra menne?
Lám, már megváltottad, hogy ne égne benne,
Sőt jót érdemlene.


Ma io quando a te giungo? o pur fra tante
(onde qua giù son cinto) ombre d'errori,
misero, chi mi scorge, o chi mi scampa?


„Jak?“ don Martin zvolal u nevoli,
„což jich nebylo tři plné stoly?!“


Da mier dein erstes blikken und lachen
ein rechter liebes-strük/
der mier das hertz mit schmertzlichen sachen/
mit grauen/ angst und schrik
füllte/ verhüllte/ ja stillte die freuden/
brachte mier leiden/
machte mich scheiden/
o Freiheit von dier.


皇宫西畔閟层丘
别有天门洞壑幽
玉树金亭云雾里
年年此地奉宸游


Sieh wie dein befriedigt Lächeln
Ziehet über'm grünen Wald,
Und die Winde dich umfächeln,
Alles dir entgegenschallt.


Né più ad Arianna, che nel lido
Lassata fu da quel che poco innante
Scampato avea da morte, et trionfante
Seco sen gì lassando il proprio nido;


E gli resta una foglia inaridita
che trema. E il vento soffia. E il pellegrino,
curvo sopra la immobile sua vita,


Von erliegender Heroen
Unverstandnem Riesenleid
Führtest du dein Volk zum hohen
Urbild schöner Menschlichkeit;


Ein brennender Balcken/ welcher einen andern mit sich anstecket:


Mayor torre levanta por el viento,
y más oscura confusión espera,
quien sólo opone a Dios su pensamiento.


Or via, cessate l'inegual conflitto;
Ché quinci servitù feroce e muta,
Quindi pugna de i popoli il diritto.


Er fischet nicht im Trüben,
Mag Trunk und Spiel nicht üben,
Treibt kein verbotnes Lieben,
Fürwahr, Er ist kein Vogt!
O, laßt die Leute schmähen,
Sie werden's nicht verstehen: –
Ihr scheut das Kirchengehen!
Fürwahr, Ihr seid ein Vogt!«


So schaukelt die alte
Weltenamme, die Zeit,
Den Menschen, ihr großes Kind,
Auf und ab
In der Wiege von Tag und Nacht
Und summt und singt ihm
Bald muntre Liedchen,
Daß es lachend die Hände
Ausstreckt und bittet:
Mehr! noch mehr! –
Bald wehvolle Laute
Trauriger Märchen,
Bis es geängstet
Zum Weinen den Mund verzieht
Und fleht: Halt ein,
Garstige Alte!
Zu weh tut dein Gesang
Vom ewigen Werden und Welken
Uns armen Kindern,
Die immer wir fortblühn möchten
Und der Gespielen uns freun. –
Und siehe, die Alte
Erbarmt sich wieder,
Schaukelt melodisch
Die Wiege von Tag und Nacht,
Singt leis' und leiser,
Dem wimmernden Kleinen
Einzulullen das bange Gehirnchen,
Bis er ruhiger atmet
Und noch mit Tränen
An Wimpern und Wangen
Schmerzvergessen entschlummert
Und friedlich lächelt im Schlaf.


Csendesen a
Földre
Leborúl,
Hull a fűre
Könnye
Szomorún.


Csak ennyit írok: D. J.
Meg ezt ki fejti?
Tán nevemet jelenti – –


Wach aber endlich auch von deinem schlaffen auf /
Und zeige wachend dich so niedlich als im schlaffe:
Doch nein / schlaf immerfort! des strengen himmels lauff
Schließt dir die augen selbst den meinigen zur straffe;
Und deine blicke /
Die geben zu verstehen /
Daß ich mein glücke
Hinfort nicht / als nur schlaffende soll sehn.


Kdož v těch by, pane, hledal smysle!
Ta rána přišla od boha.
Ty rekovně jsi snes ji věru,
teď, když se chýlí ku večeru
tvůj život, ó zachovej klid!
Jsouť naše trudy záloha
na lepší nebeský náš byt.


Der Glanz der blauen Äugelein
Drang in mein Innerstes hinein;
Mir ward so hell mit einemmal,
Als käm' ein Frühlings-Sonnenstrahl.


Bald jagt vor dir in diesen Gassen,
Manches Windlein dürren Staub,
Meine Seufzer sinds, sie lassen
Vor dir nieder trocknes Laub.


Phui, Academische, das ihr stat Gottesnahm
Des Kains und Hams gebraucht!
Lernt, das eur Göttervolk fast meist aus beiden kam,
Als ihnen ward geraucht.
Gott his euch Jupiter. Drum lis auch Gott geschehen,
Das Zeus euch half, der Duppelteufel Haupt!
Phy, Pallas! Venus, phy! Phy, allem Götzenflehen!
Weh euch! weh, weh, nun Gott di Götter laubt!
Babel schlug Abel um den Bel:
Babel schlägt Abel durch das El.


Und die Astern Sterne sind,
Überm Haupt Ihr aufgegangen
Als das Kind zum Heilandskind
In der Krippe trug Verlangen.


Já večer podle řeky šel –
večerem teskně harmonika lkala,
a holky výskaly.
– To bylo dávno... Hlasy od večera
mně spáti nedaly...


Ich warte schon mit sehnlichem Verdruß
Auf dich, mein Lieb, und deinen ewgen Kuß.
Ich bin fast krank und mein verliebter Geist
Ist gleichsam weg von mir nach dir gereist.


دَواؤُكَ فيكَ وَما تُبصِرُ
وَدَاؤُكَ مِنكَ وَما تَشعُرُ
أَتَزعُمُ أَنَّكَ جُرمٌ صَغير
وَفيكَ اِنطَوى العالَمُ الأَكبَرُ
فَأَنتَ الكِتابُ المُبينُ الَّذي
بِأَحرُفِهِ يَظهَرُ المُضَمَرُ
وَما حاجَةٌ لَكَ مِن خارِجٍ
وَفِكرُكَ فيكَ وَما تُصدِرُ


Кто какъ притворствовать ни станетъ,
Всевидца не обманетНа русску стать я Федра преврачу,
И Русскимъ образцомъ я Басню сплесть хочБольшую воръ купилъ себѣ свѣчу,
Чтобъ было красть ему средь ночи въ церкви видно:
Зажегъ предъ образомъ, и молится безстыднСперьва укравъ
Часовникъ,
И ставъ
Церковникъ,
Умильно чтетъ молитву онъ сію:
Услыши Господи молитву ты моПредъ коимъ Образомъ свѣча ево згараетъ,
Предъ коимъ молится, сей образъ обдираетъ,
И сколько могъ по томъ бездѣльникъ сеи украсть,
И кражи той въ мѣшокъ покласть,
Съ тѣмъ онъ пошелъ домой: безъ страха стать ложитсЖенѣ божится,
Что Богъ ему то далъ,
Благословя ево ловитву,
За умиленную молитвБездѣльникъ! дѣло то Діяволъ созидалъ,
Который таковымъ злодѣямъ помогаетъ,
Какъ Божья благодать отъ смертныхъ убѣгает


Hanem hisz annak sem volna jól a dolga,
Ki a tölt kancsónál ilyesre gondolna!
Vitézink mulattak, - s az ilyen jó gazdát
A csillagos égnél feljebb magasztalták.


High o'er that varied ridge of Alpine forms,
Vast  towers upon the sight,
Lifts her maternal bosom to the storms,
And screens her filial mountains from their blight.


ألجميلات هُنَّ الجميلاتُ
[نَقْشُ الكمنجات في الخاصرةْ]
أَلجميلات هُنَّ الضعيفاتُ
[عرشٌ طفيفٌ بلا ذاكرةْ]
ألجميلات هُنَّ القويّاتُ
[يأسٌ يضيء ولا يحترقْ]
ألجميلات هُنَّ الأميرات
[رَبَّاتُ وحيِ قَلِقْ]
ألجميلاتُ هُنَّ القريباتُ
[جاراتُ قوس قُزَحْ]
ألجميلات هُنَّ البعيداتُ
[مثل أغاني الفرحْ]
ألجميلات هُنَّ الفقيراتُ
[كالورد في ساحة المعركةْ ]
ألجميلاتُ هُنَّ الوحيداتُ
[مثل الوصيفات في حضرة الملكةْ]
ألجميلات هُنَّ الطويلاتُ
[خالات نخل السماءْ]
ألجميلات هُنَّ القصيراتُ
[يُشرَبْنَ في كأس ماءْ]
ألجميلات هُنَّ الكبيراتُ
[مانجو مُقَشَّرَةٌ ونبيذٌ مُعَتَّقْ]
ألجميلات هُنَّ الصغيراتُ
[وَعْدُ غدٍ وبراعمُ زنبقْ]
ألجميلاتُ، كلّْ الجميلاتُ، أنتِ
إذا ما اجْتَمَعْنَ ليخْتَرْنَ لي أَنبلَ القاتلات !


Kings elective, Realms would sue,
Contending to be sway'd by you.
Yet, tho' no regal Throne is thine,
Thou hast no Reason to repine;
Since Heav'n, that gave the Monarch's Heart,
Bestow'd thee far the nobler Part.


Es el sepulcro puerta de otro mundo:
Los sabios y los buenos
Así lo afirman, y de espanto llenos
Tiemblan los malos a su horror profundo.
¡Verdad sublime! ¡Oh Padre! Bastaría
Tu dolor elocuente
A demostrarla, y a fijar mi mente
En los tormentos de la duda impía.
Deja que vil calumnia se prepare,
Porque has obedecido
El acento del Dios que ha prometido
«Piedad y amor a quien piedad usare».
Los pullos te bendicen: ellos fueron
De tu virtud testigos,
Y cargan a sus torpes enemigos
La justa execración que merecieron.
No tus canas fijó del tiempo el vuelo;
Sí noble desventura...
—¡Contempla ese volcán! ¿Su nieve pura
No prueba, di, su inmediación al cielo...?


„Velebili Pane, Tvá jsme slova,
chystali jsme již se k odchodu;
a teď vraždí poroba nás nová,
slíbenou nám nedal’s svobodu.“


Wenn die Hochgewitter rollen
Ueber öden Felsgebirgen,
Aufgescheucht der Adler kreischt,
Und der Leu des Urwalds brüllet.


Den byl parný. Slunce plálo,
žencům v poli pomáhalo.
Z rokle milým chladem válo.


Las manchas de la tierra no las siento,
Que no alcanza su noche a la sagrada
Región donde mi fe tiene su asiento.


Fora, fora as rosas vermelhas,
flâmulas de revolta para enterros na primavera
dos revolucionários mortos na cama!


Až se všechny sjednotíte,
s prosbou znova přijít smíte.


v měst rumy kdy se bude šakal skrývat,
před skonem hledat brloh v nedůvěře,
co sněhem špinavým se začne stmívat


„Ho, ho,“ řek‘ pán a více nic,
„ho, ho,“ řek‘ suše, vyčkávavě
a s nedůvěrou zří mu v líc
a v křesle sedí kolébavě.
To ironická chvíle je.
Možno se smát, však není čemu.
Déšť jisker časem vyreje
žár větší ohni pohaslému...
„O radostech,“ dí, „nemluvím
a že jsou malé, dobře vím....“


وزيرٌ ما تقلَّدَ قطُّ وزراً
ولا داناهُ في مثوىً أثامُ
وجلُّ فعاله صَاداتُ بِرٍّ
صِلاتٌ أو صَلاةٌ أو صِيَامُ


Slyšíte, synáčkové?
Zde sedím a klín svůj mám připraven
s poduškou měkkou pro váš sen,
s ovocem pro váš hlad.
Rozešli jste se a zapřeli jste mě,
nejsem však vidina, pevná jsem země
a neúnavný řád.


Nun denkt sie erst auf halbem Lauf
An des Geschickes Willen;
Da brausen in ihr Seufzer auf,
Die ihre Stirn umhüllen.
O, Liebe! sey du selbst mein Schutz,
So rief sie, daß kein Eigennutz
Je mein Geschenk entweihe.


A náhle vím, že vzkvésti
tu může krása, štěstí,
když ruka osudu Ti
vyzdvihne v mocném hnutí
hlubinu Tvého nitra
ze studny v jasná jitra
a na svobodě dá Ti
fontánou zaplesati...


Schweigt es, hallt in mir die Weise
Nach, gar unbegriffner Weise,
Traurig mild, und schaurig wild. –
Und die Träume! Wehe, wehe!
Wann ich leuchtend vor mir sehe
Wundersam sein hohes Bild.


Ráno vstane: do snídaně
musí rosou kropit,
měsíčka zavřít do chlívka,
potom v slunci topit.


Tief im Herzen war ein Keim entsprossen,
tief in heissem, demuthvollem Herzen:
sich zu geben dem geliebten Herren,
das gedachte Ruth, die Moabitin.
Und sie badete und salbte sorglich
ihren Leib zu ihrer Liebe Feier,
und sie schmückte sich mit Festgewanden.


Den Menschen ist der Sinn ins Innere gegeben,
Daß sie als anerkannt das Beßre wählen,
Es gilt als Ziel, es ist das wahre Leben,
Von dem sich geistiger des Lebens Jahre zählen.


Ob mehr geſprochen, man weiß es nicht,
Da ſeine Sinne der Burſche verlor,
Und ſpät erſt hebt er ſein bleiches Geſicht
Vom Eſtrich einer Halle empor;
Um ihn Geſumme, Geſchwirr, Gemunkel,
Von tauſend Flämmchen ein mattes Gefunkel,
Und drüber ſchwimmend ein Nebelflor.


Perché el tuo vagho e natural disegno
Cum la vera umbra d'esta mia figura
In terra fanno al tuo chiar nome e degno.


قد قلت حقا فلم تقبله أذهان
وحاربتك سياسات وأديان
فأنت من بعد إنكار الجميع له
شهرته فهو مثل السيف عريان
وكنت انت البصير الفرد يومئذ
وحولك الناس كل الناس عميان
نم في ضريحك في امن وفي ودعة
فما هنالك احقاد وأضغان
لا يزعج المرء ضوضاء الحياة به
ولا يجور على الانسان انسان
أزال شكك في كون الحياة اذا
بانت فليس لها عود ورجعان
ام انت توقن ان الناس ان هلكوا
فسوف يحيون في يوم كما كانوا
بل تلك رقدة ميت لا انتباه له
الا اذا انكصت في الدور اكوان
شدوت بالشعر للاجيال تطربهم
بسحره قادرا والسحر الحان
الفاظه ومعانيه تمازجتا
كما تمازج ارواح وابدان
قصائد ومقاطيع مخلدة
سارت بها في فضاء الارض ركبان
فيها الحقائق مبثوث فرائدها
كأنها لؤلؤ رطب ومرجان
الشعر اسمعه كالسحر ابصره
كلاهما لي اذا ما جد فتان
وقد ارى ثلة بالشعر لاغية
ما في قصائدها روح واتقان
كأن فيها المعاني من برودتها
موتى عليها من الالفاظ اكفان
وان اكبر شيء فيك يعجبني
سخرية بتقاليد وعصيان
بعد العمى وهو سجن لا خصاص له
يزيد وحشته للنور فقدان
تخذت بيتك سجنا ثانيا فغدا
وانت فيه سجين ثم سجان
ةانكروا فيك الحادا وزندقة
وعل ما انكروه فيك بهتان
اما ضياعك والارزاء قاسية
ففيه للشرق كل الشرق خسران
الشرق ما زال يحبو وهو مغتمض
والغرب يركض وثبا وهو يقضان
والغرب ابناؤه بالعلم قد سعدوا
والشرق اهلوه في جهل كما كانوا
الغرب يشغله مال ومتربة
والشرق يشغله كفر وايمان
الغرب عز بنوه اينما نزلوا
والشرق الا قليلا اهله هانوا
الطائرات وتلكم من مراكبهم
كأنها في عنان الجو عقبان
اما مراكبنا في كل مرحلة
فانها ليعافير وبعران
اني تلمذت في بيتي عليك وان
ابلت عظامك ازمان وازمان
اصابني في زماني ما اصابك من
حيف فما رد هذا الحيف انسان
نظمت فيك على عجز اقربه
قصيدة حشوها بث واشجان
فان اجدت فمن جدواك جودته
وان اسأت فكم قد خاب فنان
اني لفي بلد فيه النفاق طغى
وحبذا لو بدا في الجهد طغيان
وحبذا النقد لو راعوا قواعد
فانه وحده للحكم ميزان


Der Schatten wehte
Und seufzte:
Lass mich das dunkle Blut trinken,
Odysseus,
Lass mich ins Leben wieder gehn!
Ach, dass einmal noch ich schritte
Unter den tönenden Gestirnen,
Dem Oleander
Zauberisch duftend,
Dass einmal noch ein Mädchen ich hielte bei den zierlichen Brüsten,
Und ihre Armreife klirrten,
Wenn ich sie liebte,
Die an der Mauer leicht gelehnte,
Und meine Küsse bald ihre Lippen bald den Efeu träfen.
Dass ein Freund mich noch einmal schlösse
In die gewaltigen Arme:
Odysseus!
Besser eine Ratte im stinkenden Loch
Oder ein Schakal


Naši oři v před se řítí,
ku Strahovu vichrem spějí,
a než jsme si pomyslili,
octli jsme se za branou.


باسمك يا الله ربّي ابتدي
وبسنا نور الدعاء أهتدي
توسّلاً بصاحب الوسيلةْ
ذي الحوض واللواء والفضيلةْ
أصلِ الوجود بحر فيض المددِ
وصل الشهود المصطفى محمّدِ
أرفع بالخفض أكُفّي معربا
ضمير شأني إذ بنا الفتحُ نبا
مستغفراً أتيت بالأسحارِ
مستمطراً غيث العطا المدرارِ
أدعوك بالنور القديم الأوّلِ
وسرّك الساري العظيم الأزلي
الأوّل الاليّ في الوجود
في المشهد الغيبيّ والشهود
بذاتك القدسيّة العليّهْ
وبصفات مجدها الجليّهْ
بما لها فينا من المظاهرِ
لدى المجالي في عُلى الحضائرِ
من سرّ فيض باطنٍ وظاهرِ
ونور غيبٍ غائبٍ وحاضرِ
وباسمك السامي السماك الأسمى
وكلّ رسمٍ أبرزته الأسما
بمَظهَر الأسماء في التجلّي
ومُظهِر الإيماء في التدلّي
بمنزل الهباء من نقا اللقا
ومنهل الفناء من وِرد البقا
بالهُوتِ باللاهوت بالناسوتِ
بمعتلى سكينة التابوت
بعالم الأرواحِ بالملائكِ
بقائمٍ جنحَ الظلام الحالكِ
بمشهد هبّاته مجتمعهْ
أشهد كان الله لا شيء معهْ
وبتجلّي جاء يجلي أثرَهْ
من عينِ كنتُ سمعه وبصرَهْ
بخبرٍ منّا إلينا مبتدا
حديثه القديم أضحى مسندا
وكان ختم المبتدا البدايهْ
وأولاً ومنتهى النهايهْ
الجامع الشؤون وهو البرزخُ
مَن شرعُه المكنون حاشا ينسخُ
بليلة الإسراء والمعراج
بلذّة الخطاب في النتاج
كقاب قوسين تدلّى ودنا
من المنى بقوله إنّي أنا
برؤية عينيّةٍ جمالا
جلَت وجلّت في العلا مثالا
بسرّ ما كان من المحادثهْ
قديمةً عند اللقا وحادِثَهْ
بلطف ما جاء به إلينا
مباركاً فينا كما علينا
بالآي بالسبع من المثاني
نوراً أرانا وحدة المثاني
بشمس حقٍّ من سماءٍ أشرقت
ومحقت سجفَ الردى ومزّقت
بكلّ من بنوره قد اهتدى
ومن به بجامع الرشد اقتدى
لا سيّما الصديق ثاني اثنينِ
من خُصّ منه بالعهود العيني
من عين جسر القرب والرصافه
فحاز أُولَى رتبِ الخلافه
بالجامع الفاروق في عرفانهِ
من دار قولُ الحقّ في لسانهِ
بذي الحيا عثمان والإيمانِ
رفيقه في غرف الجنانِ
وبابن عمّه العليّ ذي الرضا
المرتضى السيف اليماني المنتضَى
بالحسنينِ الأحسنينِ من هما
ريحانتاه لهما طيب النما
وسائر الصحب الكرام البررهْ
ومَن لآلي فضلهم منتشرهْ
من أحكموا في حبّه وثقى العُرى
علماً بأنّ الصيد في جوف الفرا
بسالك منتظمٍ في سلكهم
وناشقٍ نفحَ ختامِ مسكهم
وكلّ تابعٍ لهم السير
وجامعٍ بهم صنوفَ الخير
وبأبي حنيفةِ النعمان
شقيق روض الفضل ذي الإتقان
بمالكٍ والشافعيّ حبّذا
من اقتدى بهم وعنهم أخذا
وبابن حنبل صحيح السندِ
وكلّ شهمٍ في الورى مجتهدِ
بما لنا قد أوضحوا من مسلكِ
يرقى بسالكيه أوجَ الفلكِ
بسيّدي غوث الحمى الجيلاني
ليث الشرى ذي المشهد العياني
بالبدويّ والرفاعي والدسو
قيّ بمن من العيوب قُدّسوا
بالمحيوي ذي السرّ نجل حاتمِ
ومن لفتح الغيب خير خاتمِ
بالعارف النابُلُسي عبدِ الغني
روض الهبات زهرة الفتح الجني
بقطب أهل الاصطفا والمعرفهْ
المصطفى مَن سبلُهُ منكشفهْ
أستاذِنا البكريّ ذي الحقائقِ
من اجتنى أزاهرَ الطرائقِ
من أرتجي دون البرايا فضلَهُ
عساه يسقي نهله وعلَّهُ
من ورد أورادٍ لنا قد أوردت
صدر التداني بالمنى قد أسعدت
بنجله الكمال عمدتي الّذي
أنشقني من رشده العرفَ الشذي
بكلّ سالكٍ على طريقتِهْ
وكلّ آخذٍ عهود بيعتِهْ
لا سيّما الحفنيِّ ذي الخلافهْ
مِن بعده ولم يرد خلافهْ
بكلّ أصحاب الطرائق العُلى
أهل الجلا بين الملا والاجتلا
جد لي إلهي منك بالتوفيقِ
والصدق والسلوك في الطريقِ
وامنح عبيداً غيثَ فيض المددِ
ليرتدي ثوب الهدى ويهتدي
وأره محاسنَ الأسفارِ
إذ تنجلي عرائس الأسحارِ
واكشف إلهي رينَهُ وحجبَهُ
حتّى يرى عند التجلّي قربَهُ
ويشهد العين بغير حاجبِ
وللحمى يسير كالكواكبِ
من قلبه افتح مقفل الأقفاصِ
كي يلق ذات الحسن في الأقفاصِ
وامنن عليه ربّ بالخلاصِ
من ربقة الإشراك بالإخلاصِ
واعطف عليه منه بالتيسيرِ
والطف به يا ربّ في التقديرِ
واسلك به مسالكَ الفضائلِ
واجنبهُ فضلاً مسلك الرذائلِ
واحفظه في تقلّبات الدهرِ
والحظه في السرّ كذا في الجهرِ
من كلّ ما أهمّ من غمٍّ وهمّْ
وألَمٍ به أحاط وألمّْ
خلّصه ممّا ساء كن كافلَهُ
فأنت في أموره كافي لَهُ
بلّغه منّاً منك ما أمّلهُ
من كلّ خير سيّدي أمّ لهُ
واجعله بالطاعات والعبادهْ
قد فاز بالحسنى مع الزيادهْ
وانظمه في سلسلة الوجودِ
ليشهد الوجودَ للموجودِ
حسن متاب أعطه ربّي كما
إليك أحسن المآبَ وانتمى
وصحّح الأوبة والإنابهْ
إليك حتّى يسمع الإجابهْ
ليغدُ في حماك مستقيما
وفي رضاك أبداً مقيما
جنّبه ما يقصي عن التداني
من حسن مجلَى الخُرَّد الحسان
ورقّه معراج سعد الإرتِقا
واحفظه بالألطاف من درك الشقا
يا من له الشؤون في التجلّي
وحاجب العيون في التدلّي
ويا مفيض فيضِه المدرارِ
لمن أتى حماك بانكسارِ
عبدٌ أتى فيضَ رضاك يسألُ
فاقبله يا من للدعاء يقبلُ
إن لم يكن أهلاً لنيل الرحمهْ
فأنت أهلٌ للعطايا الجمّهْ
عمّم بمحض الجود غيداق العطا
لجمعنا واكشف عن القلب الغطا
كي لا يرى الأغيار في الأكوانِ
بمقتضى شهوده الإحساني
وما له في حاله من وَقْصِ
عن السوى قد أحرز التقصّي
وافتح له مغالق الأبوابِ
كي يلق سرّ اليسر في الأسبابِ
واجعل غناه من حلال الرزقِ
معمّماً بالستر بين الخلقِ
ولا تكلهُ للسوى في الزمنِ
فأنت ذو الإكرام مولي المنن
صن وجهه من ذلة السؤالِ
وامنحه حسنَ الحال في المآلِ
حسّن بفضلٍ سيّدي عواقبَهْ
وأعل جاهاً في الورى مراتبهْ
واحفظه والأوالادَ والعيالا
ممّا لسوء الحال فيهم آلا
وانهج بهم نهج التقى من بعدهِ
كيما تقرّ عينُه بوُلْدِهِ
لا تشمت الأعدا به إلهي
بجاه أحمد العظيم الجاهِ
سلّمه ربّنا من القطيعهْ
أورده نهل مورد الشريعهْ
واقبضه يا ربّي على الإيمانِ
أسكنه دار الخلد في الجنانِ
متّعه بالعيون والآماق
بنور وجهٍ كاشفٍ عن ساقِ
واجعله من رفاق طه الهادي
في جنّة الخلود والإسعاد
صلّى عليه الله ما الصبّ سعى
ممتطياً إلى الحمى عَنْقا الدُّعا
مسلّماً ما فاح معطارُ القبولْ
وما بدت شمول ألطاف الشمولْ
وآلِه وصحبِه الأجلّهْ
زُهر النجوم هالةُ الأهلّهْ
وتابعيهم في الرشاد أبدا
ومن بنهج هديهم قد اهتدى
ما رفعت أصابع المكارمِ
بالفتح ترجو أحسنَ الخواتمِ


Než svatý Martin – to věřte mi,
své hořké chvilky též mívá...
ba, v noci, v nebeské posteli
sedne a skráň v dlaně skrývá...


Sendo del tuo martir presente il giorno,
nel monte orasti con dolor sensibile,
come di nostre spoglie cinto intorno,


Al caer despeñado en la hondura
desde la alta cima,
duras rocas quebraron sus huesos,
hirieron sus carnes agudas espinas,
y el torrente de lecho sombrío,
rasgando sus linfas
y entreabriendo los húmedos labios,
vino a darle su beso de muerte
cerrando en los suyos el paso a la vida.
Despertáronle luego, y temblando
de angustia y de miedo,
—¡Ah!, ¿por qué despertar? —preguntóse
después de haber muerto.
Al pie de su tumba
con violados y ardientes reflejos,
flotando en la niebla
vio dos ojos brillantes de fuego
que al mirarle ahuyentaban el frío
de la muerte templando su seno.
Y del yermo sin fin de su espíritu
ya vuelto a la vida, rompiéndose el hielo,
sintió al cabo brotar en el alma
la flor de la dicha, que engendra el deseo.
Dios no quiso que entrase infecunda
en la fértil región de los cielos;
piedad tuvo del ánimo triste
que el germen guardaba de goces eternos.


na palubě i na stupních schodu
proplátá se chumáč drobných bodů –
parník zvedá kotvu, již se točí,
za nedlouho ztratí se mi z očí.


Noch starb in manchem unbewahrten Ohre
Der letzte deiner schnöden Klänge nicht,
Noch sprüht von deinen Liedern loh gefächelt
In manchem Busen wilde Glut.
Und jetzo lehrtest du die Weisheit?
Und jetzo priesest du die Tugend?
Auf eben diesen Saiten?
Aus eben diesem Munde?
Schweig, feiler Heuchler! Deine Lehre
Verführet, und dein Preis ist Schändung;
Denn unentschieden, unentschieden ist dein Herz!


Pohádka? – Ne, pravda,
pravda je to živá:
však to byla svatba
jak vlk v poli divá.


Wie frei er sich im Meer bewegt,
Die leichte Welle empor ihn trägt,
Er fühlt es mit Entzücken.
Da sieht er, wie hinter dem Kleinen drein,
Der Große schwimmt und schlingt ihn herein;
O was sind das für Tücken!


看花不合在花间
外面看来锦一般
每一团花三丈许
红花团绕白花团


Und du wirst die Kunde lesen. Mit entwölktem hellem Blick
Nach dem Vaterland, dem freien, steuerst wieder du zurück;
Aber statt des schwarzgelockten Jünglingshauptes spiegelt dann
Im Kristalle sich des Meeres ein gebeugter greiser Mann.


Es trägt ein Jäger ein grünen Huth,
Er trägt drey Federn auf seinem Huth,
Juchhey, Rassey! Hesasa, Faldrida!
Er trägt drey Federn auf seinem Huth.


Tak nevysmál se nikdo vrahům svým
ni vrahům rozumu a lidských práv,
takovým slovem z kovu raženým,
by otřás’ navždy milionem hlav...


化工错玉满京都
尚有痴云似积酥
马上官人冻颜赤
拥炉还羡老生无


Soll aber ich daneben immerdar
In Furchten stehn, Du möchtest in Gefahr
Und Todes-Nöthen schweben?
Hie kan ich Dich für meinen Augen sehn,
Nur Botschafft muß, was dort mit Dir geschehn
Mir zu verstehen geben.


دَورُ الوُجودِ لِعَيني
بُكَورِهِ قَد تَسَلسَل
كَما لِآخِرِ آنٍ
تاليهِ يُصبِحُ أَوَّل
وَذا مِثالٌ قَريبٌ
عَنهُ البَعيدُ مُغَفَّل
وَلَيسَ في الحَقِّ شَيءٌ
بِباطِلِ الحَقِّ يُبطَل
وَمُجمَلُ القَولِ فيهِ
بَينَ الأَنامِ مُفَصَّل
وَكُلُّ مَصروفِ مالٍ
عَلى الوَكيلِ مُكَمَّل
فَعُذرُ كُلِّ مُضيعٍ
لِحافِظٍ لَيسَ يُقبَل


Не вижу ни красы души твоей нетленной,
Ни пышных локонов, ни ласковых очей,
Помимо я гляжу на жребий отдаленный
И слышу приговор безжалостных людеИ только чувствую, что ты вот тут — со мною,
Со мной! — и молодость, и суетную честь,
И всё, чем я дышал, — блаженною мечтою
Лечу к твоим ногам младенческим принест


Wie heißen doch die sieben Sachen,
Die einen Mann von Stande machen?
Nichts lernen früh von Kindesbeinen
Und Alles doch zu wissen meinen,
Die ganze Nacht beim Spiel durchwachen,
Den ganzen Tag brav Schulden machen,
Das Deutsch so schlecht als möglich sprechen,
Französisch trefflich radebrechen,
Champagner trinken obendrein
Und überall hoffähig sein.
Das sind, das sind die sieben Sachen,
Die einen Mann von Stande machen.


Du wirst an deiner Väter stat
die du hie hast verlasen
Vil Kinder krigen zur wolthat,
die wirst Ehren der masen,
Das du sie dir gleich König schäzst,
der ganzen Welt zu Fürsten sezst,
dan sie auf dich sich lasen.