一时药笼召参朮
何事全家傍翠微
勿谓小山招不出
太平须要隐人归


Franzensfeste, du Thor des Frühlings,
draus dem fröstelnden, nordischen Fremdling
Lenzeswogen der Blüthenbäume
warm und lachend entgegenströmen,
weich und wonnig entgegenschlagen –
sage, warum diese dräuenden Mienen,
all diese Mauern und finsteren Gräben,
all diese Wälle, draus ungezählte
Riesenkanonen gen Himmel starren? –


Die dem Tode längst verfallen,
Treibt der Wahnsinn hier im Kreis!
Und ich schleiche durch die Hallen,
Einsam schlägt mein Herz und leis.


So ballt denn, was lebendig quillt,
Nehmt einen Götzen euch zum Schilde,
Und wie er euch nach seinem Bild,
So schaffet ihn nach eurem Bilde.


Jsou stěny ještě září vyzlaceny,
jež z Tebe line v nekonečném jase,
jak šat Tvůj, hvězdami jenž zarosený,
tu všude kolem ještě zachvívá se.
Tys byl zde v tlumu archandělů všech,
tu na Svých šlépějích ó snít mě nech.


ويوم ذي مراجعةٍ
بفاقعة غدا يحلو
فسل الشهب أظفاراً
بها الأرواح قد سلوا
سل الحجلات ما لاقت
فإن عديدها محلُ


E szenzációk dús halomban
Ne zengjenek ma bús dalomban,
Engem minden hidegen hagy ma.
Ellenben mit szólnak ahhoz, kérem,
Hogy drágább lett a hagyma?
A hagyma, a hagyma,
Érte búm nagy ma,
Hangsúlyozzam azt talán,
Hogy minden művelt család asztalán
E gyengezöld növény mily gyakran
Áll ma?
Én nem hangsúlyozom, csak mondom,
Övé a pálma.


o de la Gloria en el empíreo espacio;
hechizo de los prados que regalas
al seno femenil tu tierna trama


No es bien decir que el tiempo que ha pasado
es el, mejor, que la opinión condeno
de aquellos ciegos de quien es culpado.


Mlčte! Mluvili jste slova,
Hanebnou lží zkalená.
Naděje mé kotva jesti
Na dno jisté spuštěna.


إن حارت الأفكار كيف تقول
في ذا المقام فعذرها مقبول
بهر الجمال العاضدي خواطراً
خطر الخلافة عندهن جليل
عظمت مهابتنا لموقفك الذي
يهدي له التعظيم والتبجيل
حرم تقابل منك فيه قبلة
بفنائها يتزاحم التقبيل
تتغاير الأفواه فوق بساطه
فكأنما هو مبسم معسول
ما كل طرف القول عن هذا الندى
إلا وطرف اللحظ منه كليل
سامح بفضلك ما دحيك فمالهم
أبداً إلى ما تستحق سبيل
إن كان لا يرضيك إلا محسن
فالمحسنون إذا انتقدت قليل
لا يبلغ البلغاء وصف مناقب
أثنى على إحسانها التنزيل
شيم بكم غر أتى بمديحها ال
فرقان والتورات والإنجيل
سير نسخناها من السور التي
ما شأنها نسخ ولا تبديل
قامت خواطرنا بخدمة نظمها
فيكم وقام بنثرها جبريل
شرف تبيت به قريش كلها
عولاً لكم وعليكم التعويل
إن الرسول أبوكم من دونها
فمن الذي منها أبوه رسول
ولقد ورثت مقام قوم يستوي
منهم شباب في العلى وكهول
وجمعت شمل خلافة لم يختلف
في فضلها المعقول والمنقول
لما برزت إلى المصلى معلناً
وشعارك التكبير والتهليل
وخطبت فيه المؤمنين خطابة
ذابت عيون عندها وعقول
وسللت غرب فصاحة نبوية
شهدت بأنك للنبي سليل
أذكرتنا سنن الرسول وهديه
إذ كان بين السنتين شكول
وجلوت من تحت المظلة غرة
يبدو عليها التاج والإكليل
فتعجب الراؤون كيف علت على
من ظله فوق الأنام ظليل
فأجبتهم لا تعجبوا لصعودها
فصعودها لو تعلمون نزول
والجفن يعلو العين تكرمة لها
ويصون متن السيف وهو صقيل
ويستر البيت الحرام وقدره
يعلو على أستاره ويطول
شرفت عيد الفطر حتى إنه
سحبت له فوق السحاب ذيول
ألبسته ثوب القبول فأشرقت
في صفحتيه بهجة وقبول
مضى الصيام وفي صميم فؤاده
أسفاً عليك صبابة وعويل
لم يغنه نقص المحاق وإنما
أفناه من حذر الفراق نحول
صوم وفطر كل وقت منهما
في ظل عدلك بكرة وأصيل
شهران لولا شرع جدك فيهما
لم يعرف التحريم والتحليل
إن قلت إنك للنبوة وارث
فعليك منها شاهد ودليل
شيم كفلت بهن ملة أحمد
والصالح الهادي لهن كفيل
كاف هو الباب الذي من لم يصل
منه فليس له إليك وصول
أمنت خلافتك الخلاف وقد غدت
تسطو بماضي عزمة وتصول
هو طودها الراسي وصالحها الذي
حد الفساد بحده مفلول
شملت حقيقة نهته أقطارها
فبكل قطر للصلاح شمول
ألقاب صدق جملتها همة
طرف السها بغبارها مكحول
إن راق معناها الشريف ولفظها
فلذلك الصفح الجميل جميل
مللت إذا ذكرت نباهة قدره
أزرى بأهل الخافقين خمول
أطراف دولته بأطراف القنا
ممنوعة ونواله مبذول
أحيا بمحيي الدين حسن مآثر
فضل الملوك بحسنهن فضول
فات الكهول من الملوك وقد يرى
ماء الصبا في وجنتيه يجول
عقدت أمور الملك منه بأروع
عقد النفاق بسيفه محلول
للشعر بين جماله وجميله
شرح وإن قصرت منه طويل
يكفيه من شرف المساعي أنه
لك يا أمير المؤمنين خليل
وبأنه الذخر الذي يرجو الهدى
أن الأمور إليه سوف تؤول
فالله يحرس ذا الجمال على الورى
ما قابلت ريح الجنوب قبول


落日骊歌酒一觞
大河明月引归航
离情恰似东流水
一路随君到故乡


Gerne tragen schwächt die Last,
Willig leiden stärckt die Hände;
Wer das Ruder muthig fast,
Macht der Schiffahrt bald ein Ende,
Welche man in dieser Welt
Durch das Meer der Trübsahl hält.


Der liebe Frühling hat Hyella nie gemocht;
Der liebe Sommer hat Hyella nie gesucht;
Der liebe Winter hat Hyella stets verflucht;
Sie liebt der liebe Herbst, das ist: der Liebe Frucht.


Jedem wird Genesung
In der See zu Theil;
Jedem Rang' und Stande
Bringt das Seebad Heil.


Pravdu díš, má dcero drahá,
dlaň již po provazu sahá.


Friedrich von Logau, † 1655.


Ein Mann, der glücklich kühn zur höchsten Würde flieget,
Und, weil er Sklaven gleich, vor Grossen sich geschmieget,
Nun, als ein grosser Mann,
Auch endlich selbst in Marmor wohnen kann:


Vše pouhý zvyk; pak fraškou je drama.
Ať pimprlata pomohou si sama.


Szeptember, csöndes őszi hónap,
Kis hittel, fázva zengelek.
Siratlak, eltünt, ragyogó nap;
Vérem kezd hűlni, szenvedek.
Elmém a szürke, zord valónak
Hódol meg; kétkedik, beteg.
Köd, lomha köd szivem lakója;
Elvitte jó kedvét a gólya.


A sok óhaj rajt átoson
és hempereg a vánkoson.


今年七十七
出行须择日
昨夜问龟哥
报道明朝吉


Kozáku, co se trudíš zamyšlen
Jakoby srdce tluky tesklivě čítal?
Hledíš k tichému potoku den jak den,
Kde jsi milenku poprvé viděl a vítal?


Nechť si trvá cesta dlouze,
mnoho nocí, mnoho dní –
svatý Martin ve své touze
neumdlévá, dychtí pouze,
spatřit hvězdu vánoční!


	prese il re Carlo e con crudele effetto,
tanto che in prigion morì, il tenne:
regnò anni vensette, e giovinetto


Blätter, die Du in Deinem Busen bargest,
Kommen Dir jetzt, ein Buch! Geliebter, brächten
Dir sie zurück die Stunden, da des Hüttners liebliche Töne,
Flötentöne, sich in den Hall der Tuba
Mischten; wir sahn von der Höh hinunter
Und empfanden, o Gleim, das Glück harmonischen Lebens.


Waldher locken Vogelstimmen,
Unter Blumen schläft der Hirt,
Um ihn summt die Schar der Immen,
Goldbeschwingte Käfer glimmen,
Alles leuchtet, glüht und schwirrt.


Ich wusste, dass du zu mir kommen würdest.
Komm näher, ja? Ich kann so laut nicht sprechen.
Setz dich zu mir aufs Bett. Hier ist noch Platz.
Ich bin so mager – sieh nur meinen Arm!


Colpevole o innocente allor la bella
Dama improviso adombrerà la fronte
D'un nuvoletto di verace sdegno
O simulato; e la nevosa spalla
Scoterà un poco; e premerà col dente
L'infimo labbro: e volgeransi alfine
Gli altri a bear le sue parole estreme.
Fors'anco rintuzzar di tue querele
Saprà l'agrezza; e sovvenir faratti
Le visite furtive ai tetti, ai cocchi
Ed a le logge de le mogli illustri
Di ricchi cittadini a cui sovente,
Per calle che il piacer mostra, piegarsi
La maestà di cavalier non sdegna.


Za dusného parna, za palčivé žízně,
doufaje, že dojde pohostinské přízně,
a že po své dlouhé, trampot plné cestě
oddechne si trochu v ohraženém městě,
dojel mudřec v noci ku zamčené bráně.
Bušil na ni hlučně, bušil na ni temně,
ale nebyl vpuštěn; lehl na tvář země,
nereptal a řekl: „Děj se vůle Páně!“


El sol dorado y amoroso besa
las copas donde nos espera el vino
poniendo luces de color de fresa
en el mantel purísimo del lino


锦帏五十里
胡椒八百斛
那能知如许
且尽杯中物


Von vilen streichen wart schwarz, gelb und blau ir leib,
darnach het er ein gütig und gutwillig weib,
hielt sich gehorsamlich nach rechter weise.
Der ander kaufman kam heim, lebt freuntlicher art,
darnach von allen menschen auch geliebet wart,
dan lieb bringt lieb, lieb ist der lieb ein speise.
So wurden sie all beid gewert,
da sie folgten her Salomonis rate,
also wo noch ein man auf ert
ein ungstüm bös widerspennig weib hate,
leidlicher im das fieber wer,
so het er etwan einen guten tage;
also sint im all stunt zu schwer.
drum folg er dem Salomo in der plage.
dergleich wo ein feintselig mensch
ist bei jungen und alten,
so sei er freuntlich und hab lieb –
wie das beschrieb
Johannes Boccatius – so
wird er auch lieb gehalten.


Kdo si přihne trošičku,
zazpívá nám písničku.
Kdo si přihne hlouběji,
zazpívá nám častěji.
Kdo až na dno dopije,
tisíc nám jich uvije.


Elmenék én, és hiába jártam
Messze földön, a hegyek tetőin:
Nincsen ég a földön, nem találtam.
S ím hogy elfáradva dombra dőlök,
Dombra Bodrog csendes árja partján,
Eljön a lány ifju kellemében,
És eget hoz tiszta kék szemében,
S oh ki hinné! üdvözűlt gyönyörrel
Lelkem ott űl szeme szép egében.


Magnus, mit trutzing worten,
sprach: »die recht zeit ist gleich ietzunt,
das ich mit dir teil meines vatters künigreich!«
darmit spilt im das haubet sein,
das er sank zu der ert;
Ansprach an allen orten
das volk, hieß ligen in totwunt.
also verschied der teuer man erbermikleich,
drum wurt aufrürisch die gemein,
an den künig begert,
Sein sun zu schicken ins ellent;
des in der künig schwur ein eide;
holt doch den sun balt wider.
da vertreib mans des reichs all beide.
des künigs sun in einer schlacht erstochen wart;
der vatter ließ sich nider
wider in seines landes art,
da in erschlug sein burgerschaft aufrurig ganz.
so wurt der mort gerochen sein,
schreibet Albertus Kranz.


Jsme vyssáti horkem zprahlých trav
a žloutnoucích hájů agonií.
Kam nemáme položit smutek hlav
úzkostí před uštknutím zmijí...


Todo calla en redor: ningún ruido
de la naturaleza, voz ninguna
de los dormidos hombre importuna,
en tanta paz, el solitario oído


厌听鸠妇屋头声
十日何曾五日晴
一到红芳了归去
几多时便绿阴晴


—era luz mi alma
que hoy es bruma toda,
no eran mis cabellos
negros todavía—,


Így énekle Hábor, estvéli homályban,
Nem érték egészen, de érzék mindnyájan:
Szivöket elnyomta tompán sajgó érzet,
Mire nincs egyéb szó: enyészet, - enyészet.
„A kézirat címlapján fel van írva szép betűkkel:


ما الوردُ إِنْ زقَّ على
خدوده دمعُ الندى
زكا وطاب عبْقُه
ونفساً مُرّددا
أَطيب من تحية
شكرتها فيك يدا
إِن حَسُنتْ تحيتي
فإِنها رجعُ الصدى


Když v ryku válečném tvá píseň zazněla,
hlas její do nepřátel hřímal
jak hlahol polnice msty Boží anděla,
že děs je na útěku jímal.


夜寂秋偏爽
潮平月渐低
惯傍水禽宿
怕听水禽啼


Die Sonn', ein Pfeil, der Wind, verbrennt, verwundt, weht hin,
Durch Feuer, Schärffe, Sturm mein' Augen, Herze, Sinn.


Aún le miro subir, de donde vino,
a la alta cumbre donde ha terminado
su penosa ascensión. Tal ha quedado
estático un amor tan peregrino.
No me resigno a dar la despedida
a tan altivo y firme sentimiento
que tanto impulso y luz diera a mi vida.
No es culminación lo que lamento.
Su culminar no causa la partida,
la causará, tal vez, su acabamiento.


Tus altos Nietos ven esclarecidos
en la Ilustre del Sol circunferencia
sus dominios Rodolfo competidos.


ARE these thy palms? oh queen of love!
Pity thy wretched votaries! From above
Behold them stroll, their bosoms bare,
Chill'd with the blasts of rude St. Clement's air;
And twitch the sleeve with sly advance:
Roll the bright eye, or shoot the side-long glance:
Whilst the chaste moon, with envious light
Peeps thro' the curtain of the freezing night.
Not thus when Horace hymn'd thy praise.
You heard the Glyceras of happier days.
Oh goddess of love's pleasing pain!
From thy own isle avert the frost, and rain;
Nor let the little mouth inhale,
(Bane to the teeth) a rough, unfriendly gale;
Or slender ancle white, and neat,
Betray a splash from the polluted street.
Look down with pity on the woes,
That trace our footsteps, and our haunts enclose.
For thee, we forfeit fair renown,
Brave want and danger, orphans of the town;
For thee, sustain the cruel shock
Of caustic Franks, and cicatrizing Rock:
Happy! if Hermes' timely care,
The searching deity of here and there,
Can soften the venereal doom,
And keep awhile pale beauty from the tomb.
But languid! lifeless! cold, and bare,
Gone ev'ry tooth, and fallen ev'ry hair,
A prey to grief, remorse, disease, —
Ah! Paphian Venus, faithless as the seas!
Fir'd by thy spells, and magic charms,
We guiltless virgins glow'd at soft alarms.
Embark'd with youth, and airy smiles,
The graces, playful loves and wanton wiles;
On pleasure's wave we loos'd the sails,
Alas! too credulous of flatt'ring gales;
For lo! the heav'ns with clouds are spread,
The graces, loves, with youth are fled,
And leave the ship, an easy prize,
Unrigg'd and leaky to th' inclement skies.


Sus hojas sí, no su fragrancia, llora
en polvo el patrio Betis, hojas bellas,
que aun en polvo el materno Tejo dora.


地入临安界
山藏遏逆村
夷门解迎客
牵马到柴门


¿Qué haría yo sin ella?
¿Qué haría yo sin ella?


Tak blízko bije ve zázračném tluku,
závojem bílým k duši proniká,
svým tajemstvím mou prodlužuje muku
a zvětšuje mou kletbu hříšníka.


黑白未分时
几人知此著
一著只这是
为子说崖略


buscando las rendijas, no las llaves
¡Seas el que tú seas, ya lo sabes:
a escrutar las rendijas de tu jaula!


Však vraťme se juž raděj’ k věži naší,
pod kterou lidstvo jásá v hymně plesné,
jež na azuru kostrou žeber straší
co vkusu doby Mene Tekel děsné.
Pode mnou diamanty jen se práší
sloup vodojemů elektrických, klesne
a vznáší se co kytka pestrobarvá.
Žel, Madame, vše tu komedie, larva!


Auf den goldnen Schlüßelblumenglocken,
Die die Gräber kränzen,
Blinken oft die Zähren ihrer Mütter;
Warme, treue Zähren!


Ihr bunten Au'n, ihr Quellen und ihr Höhn,
Ihr Thäler und ihr dunkeln Laubenhallen,
Wo's ihr zu ruhn, zu wandeln einst gefallen,
Nie mag die Spur der Schönen euch vergehn!
Euch, Wiesen, soll ein rein'rer Duft umwehn,
Ihr Wälder sollt von holdern Liedern schallen,
Mit kühlerm Trank, ihr klaren Bäche, wallen,
Und grünender, ihr stolzen Berge, stehn.
Daß, wenn bey euch des langen Pfads Beschwerde
Im süßen Schlaf der Wandrer überwunden,
Beym Scheiden so sein segnend Wort euch dankt:
Du sel'ge Flur des Friedens, heil'ge Erde,
Fast ist mir hier der Heimath Bild verschwunden,
Die Alles hegt, wonach mein Herz verlangt.


رأي الحكماء للمولوه طبا
اذا ما الحب امرض منه قلبا
فقالوا يا محبا صار صبا
عليك بحب من يرضاك حبا
وباعد من تقلبه الايادي
فكم خب كأخباب الاعادي
يطوف مع العناد بكل نادي
تباعد عنه تظفر بالسداد
فإن فتى تقلبه الايادي
بعيد عن محافظة الوداد


Sonn' und Sterne / Meer und Erden /
seyn annoch in deiner Hand.
auf dein winken / können werden
alle Dinge umgewand.
dir sich müssen alle Sachen /
wie du schaffest / lassen machen.


Očísluj a ovaž stužkou
modrou nebo červenou;
nikdo, ani já jich nemám,
cetkou jsou, leč tvou, jen tvou.


Si estudio tanto tu grandeza mueve,
será piedad en su gobierno justo,
que del quien le engrandece participe.


Du, dessen Auge nichts verräth
Vom Stolze, den so manche Brust bewirthet,
Durch Ordensbänder aufgebläht,
Womit sie ward umgürtet.


陌上青楼春酒香
与君不惜醉千场
江湖万里逢知己
忘却今朝在异乡


وَيَدٍ يَراها الدَهرُ غَيرَ ذَميمَةٍ
تَمحو إِساءَتَهُ إِلَيَّ وَتَغفِرُ
أَهدَت إِلَيَّ مَوَدَّةً مِن صاحِبٍ
تَزكو المَوَدَّةُ في ثَراهُ وَتُثمِرُ
عَلِقَت يَدي مِنهُ بِعِلقِ مَضَنَّةٍ
مِمّا يُصانُ عَلى الزَمانِ وَيُدخَرُ
إِنّي عَلَيكَ أَبا حُصَينٍ عاتِبٌ
وَالحُرُّ يَحتَمِلُ الصَديقَ وَيَصبِرُ
وَإِذا وَجَدتُ عَلى الصَديقِ شَكَوتُهُ
سِرّاً إِلَيهِ وَفي المَحافِلِ أَشكُرُ
ما بالُ شِعري لاتَرُدُّ جَوابَهُ
سَحبانُ عِندَكَ باقِلٌ لا أَعذُرُ


kulaklarımız çınlayacaktı


Kommt her, ihr Kinder, hört mir zu!
Ich will euch zeigen, wie ihr Ruh
Und Wohlfahrt könnt erjagen:
Ergebet euch und euren Sinn
Zu Gottes Wohlgefallen hin
In allen euren Tagen!


Amor dinanci al cuor è un marmo duro,
contra cüi non val veneno o morte.
Amor da sé discazza ogni altra sorte;
in l'alma dov'el sta, fa l'aere puro.


Es leuchte dir Der Himmelslichter Zier;
Ich sei dein Sternlein, hier Und dort zu funkeln!
Nun kehr' ich ein; Herr, rede du allein
Beim tiefsten Stillesein Zu mir im Dunkeln!


أَظُنُّ هَواها تارِكي بِمَضَلَّةٍ
مِنَ الأَرضِ لا مالٌ لَدَيَّ وَلا أَهلُ
وَلا أَحَدٌ أُفضي إِلَيهِ وَصيَّتي
وَلا صاحِبٌ إِلّا المَطيَّةُ وَالرَحلُ
مَحا حُبُّها حُبَّ الأُلى كُنَّ قَبلَها
وَحَلَّت مَكاناً لَم يَكُن حُلَّ مِن قَبلُ
فَحُبّي لَها حُبٌّ تَمَكَّنَ في الحَشا
فَما إِن أَرى حُبّاً يَكونُ لَهُ مِثلُ


何幸先人有弊庐
不妨同种柳千株
垂阴覆地宁无日
作雪漫天肯似榆


Und Mancher sieht manch' Land und Meer,
Und kommt zuletzt zur Heimat wieder her.


Gioinne il vecchio, e replicò: Per certo
torna in gran bene agl'Immortali offrire
ogni debito onor, né il mio figliuolo,
finché si visse, degli Dei gli altari
dimenticò. Quind'essi alla sua morte
ricordârsi di lui. Ma tu ricevi,
deh ricevi da me questo bel nappo;
custodiscilo, e fausti i sommi Dei,
del Pelìde alla tenda m'accompagna.


A posléz – komu sny se sběhly
až od hvězd zlatých klenutí,
rád komáří už snese jehly
a štípnutí.


从教日日把巫焚
无补河流一尺浑
甘霔要从方寸出
土龙刍狗不须论


 Der einſt er ſeine junge
Sonnige Liebe gebracht,
Die hat ihn gehen heißen,
Nicht weiter ſein gedacht.


Pak k stolu sedli jsme a sňali masky.
A rozhovor hned střízlivým se stal –
drahota... zlý čas... ztřeštilosti lásky...
Já nesoudil tě... Já jen odsed dál.


Wenn ich je schrieb, wie du Luzind geschrieben,
Auch in der Irre, Götz, gleich dir herumgetrieben,
So wollt ich jetzt auch büßen wie nun ihr.
Verzeih ich jenes euch, erlaßt ihr dieses mir.


Asiento de musgo florido
sobre el viejo brocal derruido.
Sitio que elegimos para hablar de amor,
bajo el enorme paraíso en flor.
¡Ay, pobre del agua que del fondo mira,
tal vez envidiosa, quizás dolorida!
¡Tan triste la pobre, tan muda, tan quieta
bajo esta nerviosa ramazón violeta!
—Vámonos. No quiero que el agua nos vea
cuando me acaricies. Tal vez eso sea
darle una tortura. ¿Quién la ama a ella?
—¡Tonta! ¡Si de noche la besa una estrella!


In den Himmel gieng sie ein
Freute sich am schönen Garten,
Ihre Sorge war allein
Wie dem Herrn sei aufzuwarten.


أصعدُ إليه
لا درجٌ يطاله ولا يدٌ عليه،
ترقى به أقداحٌ معبوبةٌ بضوءٍ شاحب
ويطيش له العق
أصعدُ
ساقاي متهالكتان
وأطرافي تبردُ
ويكبحُ الضوءُ عينيّ
شاهقٌ
يعرفُ الأعالي
فأصعدُ مثل جناح يحلُمُ بالري
يشفق،
فيعلّم أصابعي الكتابة
ويدرّب جسدي على الصَبْر،
فأصع


لَئِن فاتَني مِنكِ حَظُّ النَظَر
لِأَكتَفِيَن بِسَماعِ الخَبَر
وَإِن عَرَضَت غَفلَةٌ لِلرَقيبِ
فَحَسبِيَ تَسليمَةٌ تُختَصَر
أُحاذِرُ أَن تَتَظَنّى الوُشاةُ
وَقَد يُستَدامُ الهَوى بِالحَذَر
وَأَصبِرُ مُستَيقِناً أَنَّهُ
سَيَحظى بِنَيلِ المُنى مَن صَبَر


O mladé srdce tvé jak vonná růže bylo,
s níž hrají andělé,
a půvab nebeský, o němž jen srdce snilo,
ti trůnil na čele!


Trh’ uzdou, kůň se pohnul volným krokem svým.
Ne k domu rovnou cestou, zamířil si k řece,
v sad zajel přes plot bídný. – Aspoň tady přece
moh’ pozorovat změny. – Zmizel mnohý kmen
a mladé druhdy stromky vyhnilé už byly
a lišejníky žluté pně jim obalily.
I mnohý vývrat viděl, – vzdychal nad ním jen.
V tom zajásal však náhle. – Aj, besídka zděná,
kol jasmínem a bezem zevšad obklopená
se zabělela před ním. Pravil: „Bohu dík!
přec ušetřili ještě tento koutek milý! –“
Zas popojel krok dále – uleknutý vzkřik’
a slzy najednou mu oči zakalily. –
Dva kroky za besídkou řeka byla již
a příkré, holé břehy podmílaly vlny.
On s koně na zem skočil, přistoup’ k proudu blíž,
do řeky siné upřel pohled žaluplný.
„Můj Bože!“ smutně šeptal, „přece dobře vím:
zde nebývala řeka! Kterak sem až vnikla?“ –
A jako na odpověď s drnem zeleným
kus břehu v proud se svalil, pěna vzhůru stříkla
a zase vlny tiše hlinitý břeh hladí.


Der deine Wunde schlug, der Speer
Wird deine Wunde heilen.
Er, dessen Hand auf dir ist schwer,
Wer kann sie machen leicht, als er?
Wer kann dir Trost ertheilen?
Sanft lasse Gott von oben her
Ergebung bei dir weilen!
Der deine Wunde schlug, der Speer
Wird deine Wunde heilen.


أَحياهُ بَعدَ اللَهِ إِذ حَيَّاهُ
طَيف يُسرّي الهَمّ عَنهُ سُراهُ
أَهدى السَلام عَلى تَنائي أَرضِهِ
يا حَبَّذا المُهدى ومن أَهداهُ
أَهداهُ أَحوَرَ مِن ظباء تِهامَةٍ
كالظَبّي الحاظ الظباء ظُباهُ
كَلَّت ملاحظُ مُقلتيه وَإِنَّما
لحظ العُيونِ أَكلُّه أَمضاهُ
يُعدي وَلا يزراه سقم جُفونِهِ
وَالسَيف لَيسَ يَضرُّهُ حَدَّاهُ
ما العَيش غير جواره في رَوضَةٍ
يَنضافُ رَيّاها إِلى رَيّاهُ
يَثني النَسيم الأُقحوانُ بِمِثلِهِ
فيها كَما تَتَلاثَم الأَفواهُ
نَفسي الفِداء لَهُ عَلى هِجرانِهِ
أَبَداً وَمَن لي أَن أَكون فِداهُ
أَستودع اللَهَ الحِجازَ وَأَهله
وَسَقاهم سَيلَ الحَيا وَسَقاهُ
أَهوى الحِجاز وَطلحه وَسيالِهِ
وَأَراكه وَبشامه وَعضاهُ
فَسَقى الإِلَهَ سهولَهُ وَحزونه
وَمروجَهُ ووهادَهُ وَرُباهُ
غَيثاً يُطبِّق بِالفلاة فَيَستَوي
بِالرَوضِ منظر أَرضِهِ وَسَماهُ
جوداً كجوديد ابن عمران الَّذي
بَهَرَ الأَنامَ سَناؤُهُ وَسِناهُ
يَحكي الشَريف أَبا عليِّ جودِهِ
يَتَوَسَّم الوَسميُّ في سيماهُ
كَيَمين عَبّاسٍ أَبي الحسن الَّذي
بَهَرَ الأَنامَ سَناؤُهُ وَسِناهُ
ضَحِكَ الزَمانُ وَكانَ عَبّاساً لَنا
بِنَوالِ عَبّاسٍ وَطيب ثَناهُ
ملك يُقِرُّ بِفَضلِهِ وَبِبَذلِهِ
وَبِعَدلِهِ أَصحابَهُ وَعِداهُ
جبل الأَنامِ عَلى الخِلافِ وَلا أَرى
رَجُلَينِ يَختَلِفانِ في عَلياهُ
قَد صاغَهُ الرَحمَنُ مِن كَرَمٍ فَلَو
لمسته راحة باخِلٍ أَعداهُ
اليمن في يُمناهُ كَيفَ تَصَرَّفَت
أَحواله وَاليُسر في يُسراهُ
ساسَ الأَقاليمَ العِظام بِكَفِّهِ
قلم يَفُلُّ شَبا الخُطوبِ شَباهُ
يَجلو جَبيناً لِلعُفاةِ تَرَقرَقَت
وَتَدَفَّقَت للبشر فيهِ مياهُ
وَيُبَشِّر العافين بِشر جَبينه
بِالنُجح قَبلَ يَنالهم جَداوه
وَلِجودِهِ مِن نَفسِهِ داعٍ إِذا
ناداهُ حَيَّ عَلى النَدى لَبّاهُ
يَدري الجَوادَ إِذا استَوى في مَتنِهِ
أَنَّ الفَقير إِلى الحِزام سِواهُ
فَكَأَنَّهُ لِثَباتِهِ في طَرفِهِ
عضو تَمَكَّن في سواء قُراهُ
لا يَقتَني العليا إِلّا بِالظُبى
قدماً إِذا ونيَت صُدور قَناهُ
فالبيض السنة نَواطِق مالها
إِلّا الجَماجِمُ وَالرِقابُ شِفاهُ
ماضي العَزيمِ لَو اِستَنابَ عَزيمَةً
عَن كُلِّ حَدِّ مُهَنَّدٍ أَغناهُ
يا مَن يُفَنِّدُهُ عَلى إِعطائِهِ
لَومُ السَحائِبِ أَن تَشُحَّ سَقاهُ
أَتَلومَهُ في الجودِ وَهوَ رَضاعة
قِدماً ومن بعد الرَضاعِ غَذاهُ
فَإِذا نَهاهُ عاذِلٌ عَن جودِهِ
لَم يُثنِهِ وَكأَنَّهُ أَغراهُ
لا يُستَطاع لِفَضلِهِ وَصفٌ وَلَو
أَنَّ العِبادَ بأَسرِهم أَفواهُ
فَقَد اِغتَدى في كُلِّ شَيء كامِلاً
فَوَقاه مِن عَينِ الكَمالِ اللَهُ
إِقدام حَيدَرَةٍ وَبأس مُحَمَّدٍ
فيهِ وَلا يعدوهما أَبواهُ
نَسَباً تَرى عنوانه في وَجهِهِ
فَلَو أَنَّ أُميّا يَراهُ قَراهُ
أَشبهتَ في العَلياء جَدَّكَ أَحمَداً
إِنَّ الأَكارِمَ في العُلى أَشباهُ
قُسِمَ النَدى فَجَرى الأَنام بِأَسرِهِم
مِنهُ اسمه وَحويتُمُ مَعناهُ
فَمَنِ ادَّعى بَعدَ النَبيِّ وَآلِهِ
مَعنى الفَضائِلِ كُذِّبَت دَعواهُ
لَو يَنسِل المَعروف كنتَ إِبناً لَهُ
أَو كانَ مَولوداً لَكُنتَ أَباهُ
أَنتَ الرَبيع وَكَيف يَحيا مَوضِع
غير الرَبيع بِهِ فَما أَحياهُ
مَن كانَ نَحو ابنِ الإِمامَةِ سَيره
فالنُجح وَالتَوفيق مُكتَنِفاهُ
سَيف لَهُ في وَجهِ شفرة وَجهِهِ
وَجه إِذا كُلُّ الوجوهِ لَجاهُ
ما قالَ لا مُذ كانَ إِلّا قوله
عِندَ الشَهادَةِ لا إِلَه سِواهُ
وَقَد اِعتَزمت عَلى الرَحيلِ فَإِن رأى
إِمضاءُ أَمرِ وَليِّهِ أَمضاهُ
وَلَقَد علمت بِأَنَّ مَوتي عِندَهُ
هَزَلاً يَفوق العَيش عند سِواهُ
لِكِنَّهُ هَجَمَ الشِتاء وَعِندَهُ
مِمَّن تَكون تِهامَة مَثواهُ
يا أَيُّها الملك الَّذي لَم أَغتَرِب
عَن أَرضِ قَومي خُطوَةَ لَولاهُ
أَيَجوز أَن أَشكو إِضاقَة عيشة
وَالمال عندك واهِن وَالجاهُ
مُتَصَرِّف أَنّى يَشاءُ بِرأيِهِ
وَيَمينه لا في يَمين سِواهُ
وَكَذاكَ ظفر اللَيث في يَد غَيرِهِ
يَنبو وَيفري الهام في يُمناهُ
قَلَم بِخِلقَتِهِ المَنايا وَالمُنى
كالصِلِّ فيهِ سُمّه وَشفاهُ
قَطُّ العِدى في قَطِّهِ وَمِدادِهِ
تَنفيس مُدَّة كل مَن والاهُ
يا مَن يَلومُ المُعصِراتُ عَلى النَدى
وَالمزن أَكرَم أَن يَضنَّ نَباهُ
ملك إِذا قسناهُ أَو قُسنا بِهِ
قالَت بَدائِع فَضلِهِ حاشاهُ
ينميه من زيدانٍ يشبه مَعشَرٌ
لَهُمُ من الشَرَفِ الرَفيع ذراهُ
مِن كُلِّ وَضّاحٍ إِذا أَفنى النَدى
من كَفِّهِ المال اِقتَنى بقناهُ


风牵钓线袅长竿
短笠轻蓑细草间
春雨濛濛看不见
水烟埋却面前山


And you, ye sons of Harmony below,
How little less than angels, when ye sing!
With Emulation's kindling warmth shall glow,
And from your mellow-modulating throats
The tribute of your grateful notes
In union of piety shall bring.
Shall Echo from her vocal cave
Repay each note the shepherd gave,
And shall not we our mistress praise,
And give her back the borrow'd lays?
But farther still our praises we pursue;
For ev'n Cecilia, mighty maid,
Confess'd she had superior aid —
She did — and other rites to greater Powers are due:
Higher swell the sound and higher:
Let the winged numbers climb:
To the heaven of heavens aspire,
Solemn, sacred, and sublime:
From heaven Music took its rise,
Return it to its native skies.


Auf gelben Feldern lohn in roten Hosen,
Aschfahl von Tod und Pulver, die Franzosen.


Lesem, polem, plání
bloudit bez ustání,
požehnání nést,
zlato ve svém nitru,
šumný pozdrav jitru,
pozdrav zpívat slunci,
tiché záři hvězd.


Mistr hleděl temně na souseda,
jenom tvář se chvěla mrtvě bledá.
Však teď oko zasvitlo mu bleskem,
zaskříp’ zuby v jeku zuřivém,
vzkočil divoce a kladivem
v kovadlinu mrštil prudkým třeskem,
že se půda zachvěla, že všici
coufli leknutím a Brázda klesl
na lávku, tam pustiv beranici,
na kováře oči poděšené
vypoulil a potichu jen hlesl:
„Jsou to věci – jsou to – svatý Jene!“


So nimm doch zuvor die Krone,
Die du mir lieſſeſt zum Pfand!
Mit Wucher ich dir lohne,
Sie herrſcht nun über zwei Land’.“


وأقبَلَتْ بغدادْ
حاملة ًشموعَ ألفِ ليلةٍ ولَيلَه
وصوتَ شهرزادْ
وأجملَ الأحلام ِعن أشرِعَةِ السِّند بادْ
وكانَ الرَّشيدْ
وكانَ لها ألفُ فجرٍ جَديدْ
ثمَّ أخنى عليها ظلامٌ مَديدْ
إلى أنْ تَلألأ في لَيلِها
سَنا كوكبٍ جاءَها يومَ عيدْ
مَن يَعرفُ العراقْ ؟
يَعرفُ كيفَ تَلتَقي السُّهولُ والجبالْ
الضَّوءُ والظِّلالْ
الواقعُ والخَيالْ
والمُمكِنُ والمُحالْ  ؟


飞尽江南泣雨枝
韵高犹共雨相宜
洗妆只有唇红在
也胜桃花好面皮


Pryč se zlatem, mé ostýchavé dítě,
což chladný kov ten v prsa nemrazí tě
a neplaší ti sen?
To rudé zlato věčně kletba tíží,
za jeho leskem černý hřích se plíží
a bol a slzy jen!


Soñaba yo: mis párpados henchidos
de lágrimas sentía;
soñé que estabas en la tumba, muerta,
y muerta te veía...
Era un sueño no más , pero despierto
lloraba todavía.
Estaba yo soñando, y por la cara,
el llanto me corría;
soñé que te arrancaba de mi lado
alguno, vida mía...
Era un sueño no más, pero despierto
lloraba todavía.
Soñaba yo... Me ahogaban los sollozos,
el llanto me bebía...
Estaba yo soñando que me amabas,
¡soñando que eras mía!
¡Era un sueño no más, no más que un sueño,
y lloro, más que nunca, todavía!


才高文赡富诗名
感物伤时动有情
不识无生真自体
一尘才遣一尘生


C'est elle ! Jamais lèvre plus choisie


hazme sereno, hazme sereno,
de la viril serenidad
que dio a los mármoles helenos
su soplo de divinidad.
Árbol que no eres otra cosa
que dulce entraña de mujer,
pues cada rama mece airosa
en cada leve nido un ser:
dame un follaje vasto y denso,
tanto como han de precisar
los que en el bosque humano, inmenso,
rama no hallaron para hogar.
Árbol que donde quiera aliente
tu cuerpo lleno de vigor,
levantarás eternamente
el mismo gesto amparador:
haz que a través de todo estado
—niñez, vejez, placer, dolor—
levante mi alma un invariado
y universal gesto de amor!


Ze srdcí přátel sladký med jste ssali,
a když k vám ruce vztáhli k práci svaté,
zlolajnou slinou jste je oplvali.


»Die schwarze Lichtputzscheer
Hat keine Schneid,
Die Jungfer in dem Meer
Die hat kein Kleid.«


挝鼓扬旗向石头
列山山下使人愁
风前独倚危樯立
遥认西淮四五州


Aj tu třepal ručičkama,
K matce běžel. „Matinko,“
Hořekoval, „veta po mně,
Umru, umru hnedlinko!


Durch Qual zur Kunst! Allfrei vom Haß der Masse
Ruf deine Rhythmen, ruf zum kühnen Chor!
Die Kunst ist frei. Der Freiheit eine Gasse!
Mit hellem Spiel durchs dunkle Zukunftstor!


Drum trauert auch der Freudenquell,
Die Sonn, und scheint uns nicht so hell;
Die Wolken gießen allzumal
Die Tränen ohne Maß und Zahl.


玉匣珠襦掩夜泉
世人那见鹤归年
秋来十里金山道
华表参差夕照前


Und du, ganz Menschenfreund, du willst die Hiebe
Im hohen Baum? auf dessen Zweigen oft
Ein Vogel singt, der lockend, seiner Liebe
Befriedigung hofft?


V náboženství snášelivý,
zpravuje se vůlí tvou,
ke všechněm jest dobrotivý,
všudy jeví moudrost svou,
spravedlnost vysluhuje,
v milosrdenství jest znám,
chrání, bdí a prostředkuje,
pokoj zachovává nám.


Anzufeuern den Flug weiter zum Reich des Nichts,
Steur ich mutiger fort, nehme den Flug des Lichts,
Neblicht trüber
Himmel an mir vorüber,
Weltsysteme, Fluten im Bach
Strudeln dem Sonnenwandrer nach.


By klíčilo a vzešlo též,
co blažilo mou hruď,
a to, co mělo písní být,
můj Bože, kvítím vzbuď!


Jobb tahát nékem vélek nem tusakodnom,
Hanem Delimánért követet bocsátnom.
Én küldök, és nem ők, osztán illyen módon
Megcselekszem, méltóság rajtam maradjon.”


Cargada de espaldas
de amores
de años
y de gloria,
       ahí queda la Fuertes.


Nedbám! Nad vše rozkoše mi květ!
co mně úšklebků je plný svět,
pokud tebou v klíně se mi hostí
růže lásky slunné háravosti ?


E mancando ogni cibo che nutrica,
a mancar cominciorno gli animali:
extrema sorte misera e mendica!


苦笋穿苔破出封
摇风弄月碧玲珑
昨宵偶掘行鞭看
多少泥中掘杀侬


寂寂寒塘春雨消
梦归银浦夜迢迢
刺桐花下三更月
无意窥人过小桥


Mas hás de pagar-Me a febre-rodopio


Man ist – Potz gar! – zum Doktor ausgesprochen,
Wohl gar – beim Regiment!
Und hat vielleicht – doch nicht zu früh, gerochen,
Daß Plane – Seifenblasen sind.


Elalszol,
mint a meghajszolt őzek
a bozótban, napkeltekor:


Frauen denk ich auch zu sehn,
Die den Ehegatten,
Ward er immer brummiger,
Immer lieber hatten.
Eingeladen wurden sie,
Haben's angenommen.
Hänschen, geh und sieh dich um!
Sieh mir, ob sie kommen!


靡靡春风至
微微春露轻
可惜关山月
还成无用明


Velkou? taby ještě dobrá byla,
Kdyby se přec vydařila;
Komu pak se to však poštěstí?
Velká žena, velké neštěstí!


Guten Morgen! schreit man dort und hier;
Und meine Uhr schlägt schon halb vier.


In aufgebrochenen Schollen
Gestaltet sich's bunt und reich,
Durch's offene Fenster rankt sich
Keimendes Rebengezweig.


Teď kroky mé se u nich nezastaví,
než v němé vždy se bázni kol nich berou,
vždyť v hlavě, v srdci ozvěnou mi sterou
se dosud chvějí šílené jich zprávy,
jež k smrtnému mne loži zavolaly
těch drahých duší, jež mi život daly – –


Nořím se v sebe,
volám k nebi:
„Komu jsem ublížil
v stopách svých dnů?
Rci, pane, mám-li jít dál?“


Však již zítra najednou
šer a chlad tu zbudou,
k břehům řeky usednou
v scenerii chudou.


Eu me lembr eu me lembr O sol raiav
Tudo era festa em volta da pousad
Cantava o galo alegre no terreiro,
O mugido das vacas misturava-se
Ao relincho das éguas que corriam
De crinas soltas pelo campo aberto
Aspirando o frescor da madrugad
Pela última vez ela chorando
Veio sentar-se ao banco do terreir
Pobre criança! que conversas tristes
Tu conversaste então co'a naturez
"Adeus! p'ra sempre, adeus, ó meus amigos,
Passarinhos do céu, brisas da mata,
Patativas saudosas dos coqueiros,
Ventos da várzea, fontes do deserto!
Nunca mais eu virei, pobres violetas,
Vos arrancar das moitas perfumadas,
Nunca mais eu irei risonha e louca
Roubar o ninho do sabiá choros
Perdoai-me que eu parto para sempre!
Venderam para longe a pobre Lúcia!"


Es war einmal ein Bäcker,
Der prunkte mit einem Wanst,
Wie du ihn kühner und kecker
Dir schwerlich träumen kannst.


Sitz' ich einst beim Weine just,
Wenn der Tod mich abberuft,
Tu' ich einen letzten Schluck, –
Lachend fahr' ich in die Gruft!


Auf faulen Straßen lagern Häuserrudel,
Um deren Buckel graue Sonne hellt.
Ein parfümierter, halbverrückter kleiner Pudel
Wirft wüste Augen in die große Welt.


So? denkest du denn nicht, wenn du nicht Wörter hörest?
O lerne, wie man denkt, eh' du uns dichten lehrest.
Nicht Alles, was in uns die Seele wirken kann,
Zeigt ein bestimmter Hauch durch Zung' und Lippen an.
Wie mag der Tonkunst Macht des Kenners Ohr entzücken?
Wie rührt des Malers Werk, das Farb' und Leben schmücken?
Dies weiß man, daß es stets dem Geiste Lust erweckt,
Wenn er was Neues sieht, was Aehnliches entdeckt,
Das Maaß im Sinne trägt, die Größen zu vergleichen.
Was ihn vergnügen soll, muß Stoff zum Wirken reichen,
Zum Sprechen eben nicht. Was ist es, das man spürt,
Wenn uns ein gleicher Klang das Ohr gedoppelt rührt?
Nur Ordnung, Aehnlichkeit, zwar einfach, bald zu fühlen,
Doch zu was Edlerm gut, als nur zu Kinderspielen.


« El gran disio ch'al mio petto se chiude,
Madonna, de parlar nel tuo conspetto,
con gran terror per due cason se schiude:


Im Städtchen gibt es des Jubels viel,
Da halten sie Hochzeit mit Tanz und mit Spiel,
Den Fröhlichen blinket der Wein so rot,
Die Braut nur gleicht dem getünchten Tod.


Stolz, und voll Demuth, arten sie niemals aus!
Sey unbekümmert, wenn auch ihr zahllos Heer
Stets wüchs', und wenn in Völkerschaften
Auch Philosophen die Welt umschwärmten!


أَلَم تَنهَ نَفسَكَ عَمّا بِها
بَلى عادَها بَعضُ أَطرابِها
لِجارَتِنا إِذ رَأَت لِمَّتي
تَقولُ لَكَ الوَيلُ أَنّى بِها
فَإِن تَعهَديني وَلي لِمَّةٌ
فَإِنَّ الحَوادِثَ أَلوى بِها
وَقَبلَكِ ساعَيتُ في رَبرَبٍ
إِذا نامَ سامِرُ رُقّابِها
تُنازِعُني إِذ خَلَت بُردَها
مُفَضَّلَةً غَيرَ جِلبابِها
فَلَمّا اِلتَقَينا عَلى بابِها
وَمَدَّت إِلَيَّ بِأَسبابِها
بَذَلنا لَها حُكمَها عِندَنا
وَجادَت بِحُكمي لِأُلهى بِها
فَطَوراً تَكونُ مِهاداً لَنا
وَطَوراً أَكونُ فَيُعلى بِها
عَلى كُلِّ حالٍ لَها حالَةٌ
وَكُلُّ الأَجارِيِّ يُجرى بِها
فَكَيفَ بِدَهرٍ خَلا ذِكرُهُ
وَكَيفَ لِنَفسٍ بِإِعجابِها
وَإِذ لِمَّتي كَجَناحِ الغُدافِ
تَرنو الكَعابُ لَإِعجابِها
أَكَلتُ السَنامَ فَأَفنَيتُهُ
وَشُدَّ النُسوعُ بِأَصلابِها
تَراهُنَّ مِن بَعدِ إِسآدِهِن
وَسَيرِ النَهارِ وَتَدآبِها
طِوالَ الأَخادِعِ خوصَ العُيونِ
خِماصاً مَواضِعُ أَحقابِها
وَكَأسٍ شَرِبتُ عَلى لَذَّةٍ
وَأُخرى تَداوَيتُ مِنها بِها
لِكَي يَعلَمَ الناسُ أَنّي اِمرُؤٌ
أَتَيتُ المَعيشَةَ مِن بابِها
كُمَيتٍ يُرى دونَ قَعرِ الإِنى
كَمِثلِ قَذى العَينِ يُقذى بِها
وَشاهِدُنا الوَردُ وَالياسَمي
نُ وَالمُسمِعاتُ بِقُصّابِها
وَمِزهَرُنا مُعمَلٌ دائِمٌ
فَأَيُّ الثَلاثَةِ أُزرى بِها
تَرى الصَنجَ يَبكي لَهُ شَجوَهُ
مَخافَةَ أَن سَوءَ يَدعى بِها
مَضى لي ثَمانونَ مِن مَولِدي
كَذَلِكَ تَفصيلُ حُسّابِها
فَأَصبَحتُ وَدَّعتُ لَهوَ الشَبا
بِ وَالخَندَريسَ لِأَصحابِها
أُحِبُّ أَثافِتَ وَقتَ القِطافِ
وَوَقتَ عُصارَةِ أَعنابِها
وَكَعبَةُ نَجرانَ حَتمٌ عَلَي
كِ حَتّى تُناخي بِأَبوابِها
نَزورُ يَزيدَ وَعَبدَ المَسيحِ
وَقَيساً هُمُ خَيرُ أَربابِها
إِذا الحَبَراتُ تَلَوَّت بِهِم
وَجَرّوا أَسافِلَ هُدّابِها
لَهُم مَشرَباتٌ لَها بَهجَةٌ
تَروقُ العُيونَ بِتِعجابِها


Kol ticho svaté. Je mi ouzko v těle,
a kdybych víru v pustých ňadrech nosil,
snad spial bych ruce, za milost snad prosil
v modlitbě zbožné světů spasitele
a v nejvroucnější touze oko vnořil
do hlubin moře vysokého nebe
a v prachu země tváři svou bych skořil.


谢家华萼聚应难
月满西园似旧看
昏夜尚思游秉烛
谁教见月不为欢


Ya la destreza de la suelta mano
entra la pausa, música y redobles
junta la varia voz con tal dulzura,


Sage, Mensch, wer schuff dich so?
Stammst du aus der Bäume Rinden?
Wuchsest du, wie Heu und Stroh,
Auf den Bergen, in den Gründen?
Hat ein Zufall dich gebohren,
Dem es blindlings einst geglückt?
Wer hat ihm sein Ziel verrückt,
Daß er itzt die Kraft verlohren?
Warum bringt er Schilf und Rohr,
Menschen, niemals mehr hervor?


Dans quel abaissement ma gloire s'est perdue !
J'erre sur la montagne ainsi qu'un passereau,
Et par tant de rigueurs mon âme confondue,
Mon âme est devant toi comme un désert sans eau.


Nu, holka, dohrej písničku,
vždyť platil jsem ti právě –
a teď bych zas již notně pil –
a mám již toho v hlavě! –“


I činy králů v listy dějin píše,
kde vavřínem je zdoben mnohý z nich,
té velikosti mírou vzrůst je říše
a bojiště a počet zabitých.


Jerusalem du schöne statt,
Wan ich nur dein gedencke,
Bin diser welt so sauber satt,
Allein zu dir mich lencke:
Nach dir allein wird mir so wee,
Frag nichts nach eitel sachen;
Weiß warlich nit, wan ichs versteh,
Was hie soll weiter machen


His mantle grey flow'd loose behind,
His snowy beard wav'd to the wind,
And added solemn grace;
His broad bald front gave dignity,
Attention mark'd his lively eye,
And peace smil'd in his face.


Tak ze všeho jen jeden pohled zbyl mu,
když na výletě v stínů vážných jilmů
a buků
šli v mlčení a tiskli sobě ruku
a nevěděli sami,
proč slavně luna vzchází
a kdo jim v srdce plno růží hází
a proč jich skráň je těžká myšlénkami.


But now, oh wretched, wretched place!
Thy Streets and Palaces are spread
With heaps of Carcasses, and Mountains of the Dead,
The bleeding Relicks of the  Race:
Each corner of the Town, no vacant space,
But is with breathless Bodies fill'd;
Some by the Sword, and some by Famine kill'd.
Natives and Strangers are together laid,
Death's Arrows all at random flew
Amongst the Crowd, and no distinction made
But both the Coward and the Valiant slew.
All in one dismal Ruin joyn'd,
(For Swords and Pestilence are blind;)
The fair, the good, the brave, no Mercy find;
Those that from far, with joyful haste,
Came to attend thy Festival,
Of the same bitter Potion taste,
And by the black destructive Poison fall,
For the avenging Sentence pass'd on all.
Oh! see how the delight of human Eyes
In horrid Desolation lies!
See how the burning Ruins flame,
Nothing now left, but a sad empty Name;
And the triumphant Victor cries,
This was the fam'd !


tanto; vedi, la mia
anima è nel mio cuore,
il cuore è nella mia


Mint a puszták szörnyű hienája
A halottat sirból is kivájja,
Körbe Otto gyűjt élőt, halottat,
És fölöttük véritéletet tart.


Nem játszi kény, mely a port vonzogatja
S hiú gőzén vakon csügg a közlét:
A szép- s nagynak felséges hódolatja
Érinti a lantos meleg keblét;
Dicsőn mereng jós lelke villanatja,
S áttörve a jelen ködéjjelét,
Az égi szűz bájtegzét nyujtja néki,
S tavaszt lihegnek lelkesült vidéki.


银河清浅夜纵横
鱼钥传呼锁禁城
试上红楼三十级
凭栏好看月初生


Quelle brise, effleurant ces flots,
Recueille l'esprit de nos rêves,
Les délices de nos sanglots
Et l'ivresse des heures brèves ?


Die Lust, als Lust, wird niemahls Sünde heissen.
Der Apffel wächst, daß ich ihn essen mag,
Die Rose kommt zum riechen an den Tag,
Wer wil sich selbst zumartern sich befleissen;
Freud und auch Heyligkeit die können Schwestern seyn.
Und Trauersucht bleibt stets verwand der Höllen Pein.


A Lóri csókja nem némult el,
A szép hangnál százszor tartósabb
Pénzelt muzsikája a csóknak.
Páva, páva, fekete páva,
Arany és pénz nagy áriája.


羊裘曾卧白云间
烟水苍苍去不还
回首云台俱寂寞
至今人说富春山


民事纷纷日未休
东南输运似江流
定陈天下艰难计
早为南方借箸筹


Právě Šillerovu přečetl jsem píseň,
Láhev s Mělničinou přede mnou tu stála,
Ona mysl k zápalu rozhřála,
Tato s prsou svrhla všecku tíseň.
Bylo mi, jak by dvé perutí,
Jedna z vína, druhá z básně, vzlétlo,
Po obou mi stranách jaře zkvétlo,
A u vyšším jakéms’ pohnutí,
Zazpíval jsem sobě, nevím ani,
Ozvěny-li ono doznívání,
Či duch vína pohrál se mnou,
Dotknuv se mne září jemnou?


To světlo a tu hudbu vidět, slyšet není,
jež v mass a linií tak vzdorně zoufalém, troufalém províjení,
jež v žhavých barvách, skvělé harmonii,
výmluvném rytmu, bouřící i toužící a snící melodii
z umělců srdcí v tuto chvíli vlní se a sálají a znějí.


So keem se langsam langs de Stuv un fat an de Gardin,
Se lücht un keek em int Gesich un lœhn sik œwerhin.


Heute muß die Jagd gelingen:
Hört ihr nicht das Vöglein singen
Auf des Maies Blüthenast?
»Wer die Freude will gewinnen,
Muß zuvor den Kampf beginnen
Mit des Lebens Leid und Last.«


So die Seele der Zeit nachhing,
Wie der Dampfer ruhig ging.
Über der Talflur ernst Gesicht
Warfen Buchenwälder ihr Licht.
Strichweis säumten Halme, Gräser,
Grüne Saaten die stille Weser,
Wo das Heim meiner Väter stand,
Fuhr ich jüngst durch Hannoverland.


– Škoda slov je, nedělejte zbytečnou si dále práci,
buď mi vraťte, co jste řadou let mi denně znova krad’,
čest a jméno, nebo nechte všecko být jak posavad.


S úgy tetszik néha: lágymeleg szél
Leng által arcod s fürteidnél;
S hogy ajkad az éji lepének
Lágy szárnyacskája verdesé meg.


Mordre en vainqueur la pomme savoureuse,
Ouïr au loin le son des instruments,
Rêver aux jours où rayonnait Chevreuse,
Errer superbe au pays des romans,
Chérir le calme et ses enchantements,
Louer la grâce à la riche ceinture,
Tenir son cœur tout prêt à l'aventure,
Au mois d'avril fumer près des lilas,
Polir des vers pour la race future,
C'est le moyen d'avoir joie et soulas.


Ei Winter, ei Winter,
Bist immer noch hier?
So darf ich doch wandern
In Gedanken zu ihr.


Jak těžký, černý mrak, když zastře slunce zářné,
jak mlhy podzimní, když po kraji se střou,
tak chvíle slunné dřív, mi zmizely, mé písně,
a moje radosti stajeny smutkem jsou.


淡中滋味少人知
带雪锄来寄所思
为语邺侯须领取
懒残斫额已多时


Et mûrit les fruits et les vins.


Je pris le bateau-mouche au bas du Pont Royal,
Et sur un banc, devant le public trivial,
—O naïve impudeur ! ô candide indécence ! —
Je vis un ouvrier avec sa connaissance,
Qui se tenaient les mains, malgré les curieux,
Et qui se regardaient longuement dans les yeux.
Ils restèrent ainsi tout le long de la Seine,
Sans faire attention au petit rire obscène
Des gens qui se poussaient du coude, l'air moqueur.
—Et je les enviais dans le fond de mon cœur.


Und sieh! die Morgensonne stralt ins offene Fenster herein;
Im Bette lieg' ich; – es war ein Traum!
Nicht Kugeln, – die Schwalben girren
Und schießen um mein ländliches Dach, und droben im Mattblau schwirren
Lichtfrohe Lerchen. Durch thauige Flur trabt munter das Pferd mit dem Wagen;
Drauf sitzt der junge Bauer und schmaucht sein Pfeifchen mit Behagen.
Und fährt so sicher hinein in die Welt.
Ich aber, ich seufze und schwanke
Und bin auf bangem Lager hier ein zweifelnder Gedanke.
Noch hält der zornesglutende Traum mein Herz in banger Stockung,
Und schon umschmeichelt mich so süß des Lebens liebliche Lockung.
Da schwindelt mir; Verwirrung, Scham, sie überfluten heiß mich;
O ich vermessener, armer Thor! Was bin ich? Und was weiß ich?
Ich bin nur ein Halm im wogenden Feld und wähnte, ich sei das Feld;
Und ich wanke und schwanke in Lieb' und Haß, und mir däucht', ich bewege die Welt.
O ich Irrtum und schwächlicher Widerspruch! –
Und doch! Was hier erwacht
So grimm und kühn, ist Irrtum nicht, ist Zwietracht nicht, – ist Macht.
Ich bin die einige Macht, bin Lieb' und Haß mit einem Male,
So einig wie Kastanienfrucht und ihre Stachelschale.
Und die hassende Liebe, der liebende Haß, so in mir gährt und schafft,
Das ist der Menschheit Lebensdrang, ist die weltbewegende Kraft.
Ich will! Und dieser Kraftstrom wird durch alle Zeiten wallen,
Wird Arme breiten sehnsuchtsvoll und Fäuste drohend ballen.
Ich will! Und wenn mein trotziger Mund auch längst im Tode schwieg,
Ich will! – Und ewig ist mein Kampf, und ewig ist mein Sieg.


Vnd mein Geist ist in mir geängstigt,
mein hertz ist mir im leib verzeert,
In meim sinn ist alls widerspenstig,
mein gdancken seind mir vil beschwert.


Igérő, idegen sereg,
friss utak fáklyáinak állván,
fiatalsága hí -
De megvénítik szemeimnek
öröklött napjai.


دعاه إلى الهوى داعي التّصابي
فراح يذكر أيّام الشباب
يذيل مدامعاً قد أرسَلَتها
لواعج فرط حزن واكتئاب
وأبصره العذول كما تراه
بما قاسى شديد الاضطراب
وفي أحشائه وجدٌ كمينٌ
يعذّبه بأنواع العذاب
فلام ولم يُصِب باللّوم رشداً
وكان العذر أهدى للصواب
جفته الغانيات وقد جفاها
فلا وصل من البيض الكعاب
وكان يروعه من قبل هذا
هوى سلمى وزينب والرباب
يروع إلى الدمى صابٍ إليها
ويأنس في أوانها العراب
أعيدي النَّوح يا ورقاء حتَّى
كأنَّكِ قد شكوتكِ بعض ما بي
بكيت وما بكيت لفقد إلفٍ
على أني أصبتُ ولم تُصابي
وذكّرني وميض البرق ثغراً
برود الشرب خمري الرضاب
وما أظمأك يا كبدي غليلاً
إلى رشف الثنايات العذاب
أتنسى يا هذيم غداة عُجنا
على ربع نهاب للذهاب
فَأوْقَفْنا المطيَّ على رسوم
كآثار الكتاب من الكتاب
وأطلال لميَّةَ باليات
بكت أطلالَها مقلُ السحاب
نسائلها عن النائين عنها
فتعجز يا هذيم عن الجواب
هنالك كانت العبرات منا
خضاباً أو تنوب عن الخضاب
أُمني النفس بعد ذهاب قومي
بما يرجو المفارق من إياب
ذريني يا أميم من الأماني
فما كانت خلا وعد كذاب
ذريني أصحب الفلوات إنِّي
رأيتُ الجدَّ أوفقَ بالطلاب
فما لي يا أميمة في خمول
يطول به مع الدنيا عتابي
سقيم بين ظهراني أناسٍ
أروم بهم شراباً من سراب
يجنّبني نداهم صَون عرضي
وتركي للدنيّة واجتنابي
وكم لي فيهمُ من قارصات
وما نفدت سهام من جعابي
سأرسلها وإنْ كانت حثياً
عليها من أباة الضيم آبي
وإنّي مثلما عَلِمَتْ سُعادٌ
وقورُ الجأش مِقْلاقُ الركاب
وأدَّرع القتام لكلّ هول
كما أغمدت سيفاً في قراب
وأصحبُ كلّ مُبْيضّ السجايا
وجنح الليل مسودّ الإهاب
ليأخذ من أحاديثي حديثاً
غنياً عن معاطاة الشراب
بمدح محمَّدٍ ربّ المعالي
ورائق صفوة الحسب اللباب
وها أنا لا أزال الدهر أثني
عليه بالثناء المستطاب
فأطرب فيه لا طرب الأغاني
وكأس الراح ترقص بالحباب
إذا دارٌ نَبتْ بي رحَّلَتها
عزائم باسل عالي الجناب
أطرّزُ باسمه بُرْدَ القوافي
كوشي البرد طرز بالذهاب
وفيه تنزل الحاجات منا
وتنزل في منازله الرحاب
إذا آب الرجاءُ إليه لاقى
بساحة مجده حسن المآب
تواضع وهو عالي القدر سامٍ
ولا عجبٌ هو ابنُ أبي تراب
شريف من ذؤابة آل بيتٍ
براء في الدنا من كل عاب
يشرفني إذا أدنيت منه
دنوّي من علائي واقترابي
وفيما بيننا والفضل قربى
من العرفان والنسب القراب
أهيم بمدحه في كل وادٍ
وأقرع في ثناه كل باب
إلى حضراته الأمداح تجبى
ومن ثم انتَمى فيها لجابي
يرغّب فضله الفضلاء فيه
ويطمعهم بأيديه الرغاب
عطاء ليس يسبقه مطال
وقد يعطي الكثير بلا حساب
وينفق في سبيل الله مالاً
لأبناء السبيل وفي الرقاب
جزى الله الوزير الخير عنا
وأجزاه بأضعاف الثواب
فقد سَرَّ العراقَ ومن عليها
بقاضٍ لا يروغ ولا يحابي
وأبقى الله للإسلام شيخاً
به دفع المصاب عن المصاب
بمثل قضائه فصل القضايا
ومثل خطابه فصل الخطاب
من القوم الذين عَلَوْا وسادوا
كما تعلو الرؤوس على الذناب
أطلّوا بالعلاء على البرايا
كما طلّ الجبال على الروابي
ليهنك أنت يا بغداد منه
بطلعة حسن مرجوٍ مهاب
أقام العدل في الزوراء حتَّى
وجدنا الشاء يأنس بالذئاب
وأنى لا يطاع الحق فيها
ولا تجري الأمور على الصواب
وسيف الله في يد هاشميّ
صقال المتن مشحوذ الذباب
خروجك من دمشق الشام ضاهى
خروج العضب أصلت للضراب
وجئت مجيء سيل الطمّ حتَّى
لقد بلغ الروابي والزوابي
بعلم منك زخّار العباب
وفضل منك ملآن الوطاب
فمن هذا ومن هذا جميعاً
أتيت الناس بالعجب العجاب
وراح الناس يا مولاي تدعو
لعزك بالدعاء المستجاب
فلا أفلتْ نجومك في مغيب
ولا حُجِبَتْ شموسُك في ضباب


علمتُم بأني مُغرم بكم صبُّ
فَعَذَّبتُموني وَالعَذابُ لَكُم عَذبُ
وَأَلَّفتُمُ بَينَ السُهادِ وَناظِري
فَلا دَمعَتي تَرقى وَلا زَفرَتي تَحبو
خُذوا في التَجَنّي كَيفَ شِئتُم فَأَنتُم
أَحِبَّةُ قَلبي لا مَلال وَلا عَتبُ
صُدودُكُمُ وَصلٌ وَسُخطُكُم رِضىً
وَجَورُكُمُ عَدلٌ وَبُعدُكُم قُربُ
لَكُم في فُؤادي مَنزِلٌ مُتَرَفِّعٌ
عَلى العَتبِ لَم تَحلُلهُ سُعدى وَلا عَتبُ
وَلَمّا سَكَنتَ القَلبَ لَم يَبقَ مَوضِعٌ
بِجِسمِيَ إِلّا وَدَّ لَو أَنَّه قَلبُ
إِذا اِفتَرَّ جادَت بِالمَدامِعِ مقلتي
كذا عند وَمضِ البرق تَنهَمِلُ السحبً
مَتى سَهِرَت عَيني لِغَيرِ جَمالِكُم
فَلا بَرِحَت عِندي مَدامِعُها سُكبُ
بِمَن يَطلُبُ الأَنصار قَتلى وَأَنتُم
مَعَ الوَجدِ أَعواناً عَلى قَتلتي حَربُ
عَسى أَوبَةٌ بِالشِعبِ أُعطي بِها المنى
كَما كانَ قَبلَ ا لبَينِ يَجمَعُنا الشعبُ
وَما ذاتُ فَرخٍ بانَ عَنها فَأَصبَحَت
بِذي الأَيكِ ثَكلى دَأبُها النَوحُ وَالنُدبُ
بِأَشوَقَ مِن قَلبي إِلَيكُم فَلَيتَني
قَضَيتُ أَسىً أَولَيتَ لَم يَكُنِ الحُبُّ
وَبي ظَمَأٌ يَفني الزَمان وَيَنقَضي
وَلَيسَ لَهُ يَوماً سِوى حُبِّكُم حَسبُ
وَبي ثَمِلٌ ما ماسَ إِلّا وَأَطرَقَت
حَياءً لَهُ اللُدنُ الذَوابِلُ وَالقُضبُ
فُؤادي لِرَعيِ العَهدِ في حُبّهِ حِمى
وَلِلوَجدِ وَالداءِ الدَفينِ بِهِ نَهبُ
إِذا نادَمَتني مُقلَتاهُ وَكاسُهُ
مَلَكتُ مَكاناً دونَهُ الشَرقُ وَالغَربُ
يُعاتِبُني وَالذَنبُ في الحُبِّ ذَنبُهُ
فَيَرجِعُ مَغفوراً لَهُ وَلِيَ الذَنبُ
لَحى اللَهُ قَلباً لا يَهيمُ صَبابَةً
وَصَبا إِلى تِلكَ المَنازِلِ لا يَصبو
أَلا يا نَسيماً هَبَّ مِن أَرضِ حاجِرٍ
نَشَدنَكَ هَل سِربُ الحِمى ذَلِكَ السربُ
وَهَل شَجراتٌ بِالأَثيلِ أَنيقَةٌ
يَروحُ وَيَغدو مُستَظِلاً بِها الرَكبُ
رَعى اللَهُ حَيّاً بِالمُحَصَّبِ مِن مِنى
خَلِيَّينِ مِن رَعيِ الذِمامِ وَلا ذَنبُ
جَفوني وَكانوا واصِلينَ فَاِعرِضوا
يَرومونَ مِنّي جانِباً وَهُمُ الصَحبُ
فَلَيتَكُم عُدلٌ وَدَهرِيَ جائِر
وَلَيتَكُم سِلمٌ وَكُلَّ الوَرى حَربُ


pues de mil casos, en los mil aprecio
que siendo la desgracia inteligente,
no hay un hombre feliz que no sea un necio


Si estas heridas pudiera subastar en una oscura feria,
cualquier feria de las que me transitan a diario.
Allí donde los lastimados socavan su fortuna
vendiendo su contenido, hipotecando su continente.
Si este golpe que me di en un camino de mis caminos
tuviera una intención suicida... solamente un acto asesino,
donde la mirada es sangre e ira el suspiro.
Entonces sería cómplice de mi fin y tú lo verías.
Verías como dejo mi último aliento mirándote.
Dejaría la luz desesperada de mis ojos depositada
en los tuyos, como un cierre definitivo, como una mancha
que tendrías hasta el fin de un requiero.
Si pudiera decirte...
Si pudiera nombrarte aunque solo fuera un momento.
Tendría en mi piel la brújula perdida de mi norte.
Todas mis fronteras serían pasos abiertos
que tu alimentarías con el tránsito de tu cuerpo.
Recorrerían mi geografía nuevos climas y nuevas esperanzas.
Sentiría mi primavera llenarse de flores.
Sentiría mi verano de soles quemándome.
Sentiría mi otoño lleno de hojas y paisajes.
Sentiría mi invierno venir tranquilamente.
Si pudiera decirte...
...que mandaras tu nombre de golpe a mis labios
y allí se nombrara él solo, perpetuamente.


Was weis ich Euch zu bringen
Ohn blohß des Danckes Ehr'?
O könt' ich doch erzwingen
Von mir noch etwas mehr
Als inniglich ermässen
Die grosse Gutthat! nein:
Der Höchste wolle dessen
Selbs ein Vergelter seyn.


A zatím nevěda jsem ztratil vás, má paní,
a nemám, zoufalý, kde klidu našel bych.
Zas těžší jest můj křiž, jak nést jej bez reptání,
když silou poslední se vetché srdce brání
a vidí klesajíc jen trosky tužeb svých?!


Za rána v zahrádku pílím,
je plna poupat a rosy.
„Slunce chcem!“ všecko zde prosí,
já k bílé růži se chýlím!


Noch bist du in meiner Hand,
Siehst, fühlest meine Zähre;
Fürchtest du der Untreu' Schand,
Wohlan! so höre:
Dein Gemahl ist tot, der junge Held,
Erbleicht liegt er im Siegesfeld,
Sein Grabmal baut die Ehre;
Es sank sein prächtiges Panier,
Der tapfre Ritter Bellamir,
Durchrannt' ihn mit dem Speer,
Glaub', es ist keine falsche Mär',
Bringt Knechte, bringt die Waffen her.


Just unterhalb der Brücke fuhr
Ein Greis in seinem Schlitten;
Im Fall erdrückt' er diesen nur,
Und hatte nichts gelitten. –
»Ein Mord! ein Mord! du hast's vollbracht,
Hast mir den Vater umgebracht;
Du folgst mir vor den Richter.«


Záře slunce budí kvítky,
Ty se jarem zvednou;
Ale žití máj, ten krásný –
Kvete nám jen jednou.


K zemi hled a peklo zřel tam plát,
zachvěl se, hled na ni, viděl ráje půl
v Rozkoši, té ženě vábivé, se smát.


So viel empfängt von Gott ein iedes, als es kan,
Er schaut den Engel nicht für einer Mücken an.


»Wehe, wehe, daß dem Schlechten
Macht gegeben über's Beste!«
Mit den Göttern ist kein Rechten,
Flehe nur für dich das Beste,
Daß sie dir dein Hälschen kühlen,
Von der Fiebergluth verenget,
Welche sonst die Ohren fühlen,
Wenn dein Sang sie schwellend dränget.


Ó bože, radš bych chtěl se státi
na širém poli sirým stromem:
ten z jara spoň zakvete si
a v létě ptáčkům bývá domem.


潭中有龙不可见
但见瀑水从天来
我欲垂钩畏血指
却上北岭听奔雷


En vuelo silencioso, el gran Corcel alado,
infladas las narices al peso que lo abruma,
en vértigo los lleva, con un temblor de pluma,
al través de la noche y el éter estrellado.
y ven borrarse el África en abismo nublado,
después Asia... Un desierto Y ceñido de bruma
el Líbano. Y de pronto surge, blanco de espuma,
el mar do hudiose Helea, bajo el rigor del Hado
y cual si fueran velas, infla el viento, potente,
las alas que en su vuelo, de astro en astro fulgente,
a los amantes hacen tibia cuna en su ascenso;
y mudos recorriendo su rumbo solitario,
Ven, irradiando fúlgidos, desde Aries al Acuario,
las dos Constelaciones en el azul inmenso.


Říš jeho šumnou, tichou, chladnou,
kde netísní a nepřepadnou
ho marnosti a obavy,
kde velí čas a mír a sláva
a perutěmi věje, mává
sen rozptýlený u hlavy.


斗间光焰焕龙精
蜃伏玄溟气自升
亭毒运行闲不得
日星河岳见精灵


今日复霜江上寒
病躯于此最知难
所须杯酒相料理
市酤不堪甜且酸


Aztán tíz évig élt így. Kosztolányi
Ágoston itta könnyeit hiába,
szeneszsákot cepelt a vad Newyorkba,
selyemre festett Philadelphiába.
Göndör fejét ereszté este búnak,
és arra gondolt, vajjon haza ér-e,
gondolt reánk, kik még meg sem születtünk,
az unokái távoli fejére.


Tu též stála velká květohrázná
Zamknutá však ještě zahrada,
Přišel strážce klíč mi oddada,
Vejdu, bázeň pronikne mne mrazná;


Sie stutzet mit dem Zopffe
Auff ihrem kleinen Kopffe:
Du lieber Kopff, bist du nicht rund,
Wie meiner Grossemutter Hund.


Ein Witzling liest den Arouet,
Und räth ihm, Worte, Reime, Zeilen
Mehr zu feilen,
Vor allen in dem Mahomet.
Wie übt er sich an Meisterstücken!
Wie steigt sein leichter Ruhm empor:
O der Thor!
Man muß ihn in die Schule schicken.


Como, vem guerreira
a morte espantosa!
Como vem guerreira
e temerosa!


Mein Gott, nun bin Ich abermahl
Der SündenLast befreiet,
Nun bin Ich in der ChristenZahl
Alß Gottes Kind geweihet.
Wie kan Ich gnugsahm preisen dich,
Daß du mich hast so gnädiglich
Nun wieder angenommen?
Auf, meine Seel', und lobe Gott,
Wir wollen bald auf Sein Geboht
Zu seinem Altar kommen.


Dass sanfter noch der Schlummerklage Locken
Ertöne, fällt der Schnee in weichen Flocken
Quer durch der Abendsonne Purpurglut.


抱瓮频年学汉阴
重来宁暇卜升沉
山中远志应还在
谁识江湖此日心


晚凉无事爱闲行
白苎衣单步屧轻
伫看一群儿女戏
蜀葵花下捉蜻蜓


Und wir auch mußten fingerübend tasten,
Bis eins dem andern völlig auf der Spur,
Bis wir uns kontrapunktisch klar erfaßten
Auf unsrer doppelten Klaviatur.
Glück ist kein Leierstück für Klimperkasten –
Durch Dissonanz strebt tiefere Natur
Im Wechselkampf von Suchen und Sichfliehen
Zum Lustverschmelzen seliger Harmonien.


Diese Schrift ward eingeschlossen,
Daß ich's sah, in erzner Truhe,
Unterm Steine eingegraben
Dort im dunkelgrünen Grunde.


Das Feuer brennt nicht mehr,
Es ist gestorben,
Ich hatte einen Traum,
Er ist verdorben;
Er ist verdorben und er ist verblüht,
Das Feuer brennt nicht mehr, es ist verglüht.


V okně pučí svlačec ledu.
Ve svůj tichý přístěnek
marně vzývám na besedu
zástup vážných myšlenek:
Z ohně ve praskotu dříví
slyším biče hlasný švih,
vidím vláti bílé hřívy
jako vichrem vzdmutý sníh;
divá zápřež bílých koní
bouří sněhu třpytný prach
a šperk rolničkový zvoní
s jejich čel jak na poplach...


„Sláva knězi Burislavu,
otcem posavad byl pravým
všem, kdo bydlí ve Vinetě,
právem otcem všech jej slavím.


Così tosto come ebbe il capo chino,
il cavallier di Francia adormentosse;
imposto avendo già, come vicino
giungea a Ferrara, che svegliato fosse.
Restò Melara nel lito mancino;
nel lito destro Sermide restosse:
Figarolo e Stellata il legno passa,
ove le corna il Po iracondo abbassa.


Wenn ich gewachsen wäre irgendwo,
wo leichtere Tage sind und schlanke Stunden,
ich hätte dir ein großes Fest erfunden,
und meine Hände hielten dich nicht so,
wie sie dich manchmal halten, bang und hart.


Hier steht ein Tisch,
Und stark und frisch
Ein gutes Wort zu schreiben,
Auch andres Werk zu treiben.


Modlitby marny,
není-li boha!


Da uns der Herr aus Eden stieß,
So war der Eingang auch verriegelt;
Die Nacht hat uns das Paradieß,
Und dessen Thür nunmehr entsiegelt.
Der Cherub und sein Schwerd, so uns bisher gedräut,
Kan uns hinfort nicht mehr erschrecken;
Er muß sich vor die Nacht verstecken,
In der ein zartes Kind, in einer Krippe schreyt.
Das Paradieß ist auf! der Cherub ist verschwunden,
Es darf sein blitzend Schwerd uns nun nicht mehr verwunden.
Die Nacht, und auch der Engel Stimm
Schwächt Mosis Donnern, Fluch und Grimm.


And Mary's locks of glossy brown,
That fall in waves, with graceful swell,
In ever-varying ringlets thrown,
The fairest curls of art excel.


Kostelíček plný lidí,
pop na kazatelně.
Slyš jen moudrost, jak lze žíti
věčně, nesmrtelně!


Vento, pare, por favor
Deixe em paz minha emoção
Não mexa com a minha alma
O seu desejo é a calma
Jamais a recordação


O Nacht, die mich umfleußt
mit Offenbarungswonnen,
ergib mir, was du weißt!


Man lockt mich in die Wüste ein,
Da Gott und ich nur sind allein,
Da Geist mit Geist umgehet.
O Einsamkeit, so weit, so weit
Von Kreatur und Ort und Zeit!
Das Liebste draußen stehet.


归路篮舆鹤背轻
保昌东下过长亭
今朝又向梅关度
此是江南第一程


en el aire dibujan círculos con cuadraditos de luz
entras en la música mareada
por detrás de los acordes / rozan
en tus caderas las manos torpes
el grito: pendeja, no toques
la poesía que nunca vas a comprar
no sabes del sexo que solloza
y pasa el ángel travestido del lumpen
lunático lupanar
                  un bis
                  una vez más


Král samoten; jen stín postavy statné
se míhá v stanu plátně
a v hlavě pochybnost jak muší rej:
zda možno věřit přísaze? zda spíše dané výstraze?
kdo asi zradil jej?


veracemente spero che reddita
ancor farò con essenza perfetta,
allor prendendo quella gioia compita,


«Qu’à ton seul souvenir il reprenne courage ;
«Qu’il sache que l’injure ou l’oubli des humains
«Ne lui raviront pas le sublime héritage


Tu se srdcy požívání
Zvýšujícý rozvine,
Dětských věků mudrování
Jak noc sluncem pomine.


Zář tajemná jak měsíc vyšlý z mraků,
jak kolem čel hor dumných zásvit ranní,
z průsvitných víček, z uhaslého zraku
se na kříž rozlívá – kol tma se sklání,
noc černá těžké mraky svoje shání,
a v temném chrámě hromničná jak svíce
kříž stojí dřevěný, a z tmy se noří
Kristovo tělo, jehož smírné líce,
ováty leskem, klidem svatým hoří,
jak odlesk luny v mrtvém nočním moři.


Welch ein Anblick voller Schrecken,
Wann den Erd-Kreis überall
Flammen, Graus und Kohlen decken;
Wann, mit ungeheurem Knall,
Sich die Berg' herunter weltzen,
Felsen und Metallen schmeltzen,
Gluht und Fluth im Kampf sich mischt,
Alles lodert, braust und zischt.


Tünedező alkonyvilágnál
Olvasgatom a levelet...
Tatjána sír, sirat egy titkot,
Egy vágyat, amely elveszett.
Úgy fáj nekem az, amit ő ír,
Könnye az én szivemre hull...
...És mégis, mégis levelének
Ujjongok mondhatatlanul...


章郎种树似刘郎
片片开成锦水乡
一自寻源迷去所
不知春色在河阳


Mein Gott und Herr! dich ruff ich an
Der du der Bösen bösen Wahn
Kanst leicht zu Spotte machen.
Ihr Straffe niemand wehren kan,
Weil sie mein hönisch lachen.


Surcó el mar, en peñascos desiguales,
señoreó de su centro las arenas,
ya tocando los astros celestiales


青色头如菩提子
项上毛青靛染成
牙铃更得芝麻白
任君尽斗足欢情


Nach Monden stand ich wieder vor dem Hause,
Das einst dich, süße Huldgestalt, umfing.
Wie war doch Alles anders wie vordem,
Tiefbange Stille herrschte rings umher,
Die Bäume standen schläfrig, müde da,
Der Springquell, der uns einst das süße Lied,
Das Zauberlied von Glück und Liebe sang,
Er rauschte nicht; und stumm und traurig hockte
Gott Amor selbst, der Schelm, auf seinem Stein.
Todt lag der Park, todt Haus und todt der Hof,
Denn ach die Seele, du, du warst entfloh'n.


朱甍碧瓦碍云浮
共蹑曾梯最上头
一饷阑干变风雨
凛然毛发便惊秋


Miért? kiért? mikor?: erősön
Állták, mert így rendelteték el
S be szép ilyen végzetes néppel
Ugyanaznak tudni magunkat.


Stará krčma; vždy jsem rád v ní stával
v děvčat hejně, abych rozeznával,
oč jsi krásnější v svém mládí květu –
nežli všecky co jich v širém světu –
vždyť bys jen kol hlavy na anděla
zlatou zář a křídla míti měla.


A rudé jsou i šaty její,
té barvy, jež se jásavě
uplatní v blesku žhavém reji
i v plavé páry záplavě.


Unter nächstem Weidenbaum
Trieb er, vor des Wetters Flammen,
Seine Heerde bald zusammen,
Daß sie alle hatten Raum,
Sich zu schützen vor dem Regen.
Bald die Winde wurden still,
Und die Sonn' ihm kam entgegen,
Und er sang zum Schäferspiel:
Hoffnung deine Seele frist'!
Hoff', da nichts zu hoffen ist!


Ký užitek nám z jejich zhouby kyne?


«Che fabrichi? che tenti? che limando
vai le catene, in che tu stesso entrasti»,
mi dice Amore, «e te stesso legasti
senza mio prego e senza mio comando?


Diß ware der Gordi sche 18 Knopff/
Womit ich viel Zeiten verzehrt/
Indeme mein närrischer Kopff
Stäts wolte nur werden geehrt;
Als aber ich meine Gedancken
Gezwungen in engere Schrancken/
Betrachtend/ daß aller Welt-Gunst
Als Schatten/ vergänglicher sey/
Und wie ein auffsteigender Dunst
Im Augenblick schleiche vorbey.


Pursue me with Satyr: what Harm is there in't?
But from all  Reflection forbear:
There can be no Danger from what Thou shalt Print:
There may be a little from what Thou may'st swear.


V jednom boku rána zeje,
tu nám cizák zasazuje;
v druhém boku horší té je,
žalujeme: od bratrů je!


Wohl sind die Würze des Lebens,
Von oben bereitet und auch
Hinausgeführet, die Mühen.
Denn Alles gefällt jetzt,
Einfältiges aber
Am meisten, denn die langgesuchte,
Die goldne Frucht,
Uraltem Stamm
In schütternden Stürmen entfallen,
Dann aber, als liebstes Gut, vom heiligen Schicksal selbst,
Mit zärtlichen Waffen umschützt,
Die Gestalt der Himmlischen ist es.


»Laß, Filodor, sprach er, nu mehr
forcht, sorgen und verdruß hinfahren;
dan ein fürst, aller fürsten ehr,
kan und will uns und dich bewahren,
und ist sein nam (wie seine gunst
ein schirm und ein pfand unsrer kunst)
Georg-Friderich Marggraf zu Baden,
bei welchem wir und du in gnaden.


Utište se v nepokoji,
přišla chvíle spásy vám,
krásný duch neklesne v boji,
slunce vzchází proti tmám.
Požehnání čin se chystá
toho, jenž se neleká,
k slunné výši vznese čistá
víra zase člověka.


Y al problema del negro
—segregación racial—
el mundo permanece
neutral.
Quiero aguda mi rima
como punta de lanza.
Que otra mano la esgrima
si alcanza.
Yo jamás con voz hurgo
perentoria.
Yo ja... ¡Johanesburgo!
¡Pretoria!
Cuando en Johannesburgo
llegue el Día de Sangre
yo quiero estar allí,
compadre.
Cuando en Johannesburgo
llegue el Día de Sangre
debemos estar todos
¡Hijos de negra madre!
Con la voz ancestral
el machete en la mano
y el verso elemental
hermano.


تعذيب قلبي في هواك حلالي
رفقا فما هذا الاذى بحلال
اسمع فديتك انني ذو ذلة
هلا ترق لذلتي ولحالي
كم ذا اداري في هواك عواذلي
والموت دون شماتة العذال
هجموا علي بحقدهم وتطاولوا
ما للعواذل في هواك ومالي
اصبحت من وجدي عليك ولوعتي
مثل الخيالي وفيك دق خيالي
مضنى اخو له بضارم زفرتي
ونحول جسمي كالخلال البالي
وكتمت ما القاه من الم النوى
عن آل عمي الاقربي وخالي
وحفظت سري في هواك وصنته
والدمع باح ولم ابح بمقالي
أىرى اراك مواصلي بعد الجفا
وأقول أحسن هاجري بوصال
وتمزق الاستار عنك لناظري
في ليلة سأعدها بليالي
انا حجتي عجزي واني جاهل
مع عد انفاسي عواقب حالي
فالطف بأمري يا كريم فإنني
في باب جودك قد انخت رحالي


强吞弱委此封疆
流水寒鸦几夕阳
两岸荒烟时盼望
眼中应有禦儿乡


Vedro i mráz a nečas s pohodou ve přírodě snášíš;
Tak snášej nelibé v tom světě lidstva mravy.


Um volle Rosenbeetchen
Schwärmt' einst zum Zeitvertreib
Ein junges Zephyrettchen,
Und suchte sich ein Weib.


Prueva fazer lygerezas e fazer balentía:
quier lo vea o non, saberlo ha algund día;
non será tan esquiva, que non ayas mejoría:
non cansses de seguirla, vençerás su porfía.
El que la mucho sigue, el que la mucho usa,
en el coraçón lo tiene, maguer se le escusa;
peroque todo el mundo por esto le acusa,
en este cuyda syenpre, por este faz' la musa.
Quanto es más sosañada, quanto es más corrida,
quanto es más por ome magada e ferida,
tanto más por él anda muerta, loca perdida:
non cuyda ver la ora que con él sea yda.
Cuyda la madre cara que por la sosañar,
por correrla e ferirla e por la denostar,
que por ende será casta e la fará estar;
estos son aguijones que la fazen saltar.
Devíe pensar su madre, quando era donçella,
que su madre non quedava de ferirla e corrella,
que más la ençendíe; pues devía por ella
juzgar todas las otras e a su fija bella.
Toda muger nasçida es fecha de tal massa:
lo que más le defienden, aquello ante passa,
aquello la ençiende, aquello la traspassa;
do non es tan seguida, anda floxa e lasa.
A toda cosa brava gran tienpo lo amanssa:
la çierva montesyna mucho segida canssa,
caçador, que la sigue, tómala quando descanssa:
la dueña mucho brava usando se faz' manssa.
Por una vez del día, que el ome gelo pida,
çient vegadas, de noche, de amor es rrequerida:
doña Venus gelo pide por él toda su vyda,
en lo que 'l mucho piden anda muy ençendida.
Muy blanda es el agua; mas dando en piedra dura,
muchas vegadas dando faze grand cavadura;
por grand uso el rrudo sabe grande letura:
muger mucho seguida olvida la cordura.
Guárdete non te enbuelvas con la casamentera,
donear non la quieras, ca es una manera,
que perder te faría a la entendedera;
una conblueça d' otra sienpre tyene dentera.


شَارَفْتَ مِصْرَ وَفِيهَا كُلُّ نَاضِرَةٍ
مِنَ الأَزَاهِرِ يُحْيِي النَّفْسَ رَيَّاهَا
فَظَلْتَ فِي رَوْضِهَا مُسْتَطْلِعاً لَبِقاً
حَتَّى ظَفِرْتَ بِأَذْكَاهَا وَأَبْهَاهَا
مَلِيكَةُ الوَرْدِ مِلْءُ العَيْنِ صُورتُهَا
مَاءُ الجَمَالِ جَرى فِيهَا فَأَرواهَا
الحُسْنُ يَجْلُو الخَبَايَا مِنْ سَرَائِرِهَا
وَالطهرُ يسْطَعُ نُوراً مِنْ مُحيَّاهَا
وَمَا تَخَالُ سِوَى دُرٍّ مُنَثَّرَةٍ
أَلفاظَهَا دَارِجَاتٍ مِنَ ثَنَايَاهَا
مِرْآتُها أُمُّهَا تُجْلي مَحَاسِنَها
مُجَدَّدَاتٍ وَتَسْتَجْلِي سجَاياهَا
مالَتْ إِلَيْكَ وَمَا فِي قَدِّهَا مَيلٌ
وَمَا طَوَتْ غَيْر مَا تُبْدِي طَوايَاهَا
وَكَيْفَ لا تَعْرِفُ الزَّهْرَاءُ كَوْكَبَهَا
إِذَا هَدى الطَّالِعُ المَيْمُونُ مَسْرَاهَا
قَال الحواسِدُ أَقْوالاً فَهَل نَقَصتْ
مِمَّا بِهِ المُبدِعُ المِجوَادُ حَلاَّهَا
أَجْلَلْتَهَا فِي مَعَانِي النَّفْسِ عَنْ شَبَهٍ
وَإِنْ زَعَمْنَ لَهَا فِي الحُسْنِ أَشْباها
يَا ابْنَ الأَكَابِرِ زادَ الله رِفْعَتَهُمْ
مِنْ أُسْرَةٍ لَخَّصَتْ فِيهِ مَزَايَاهَا
لِلْفَضْلِ فِي مِصْرَ أَعْلامٌ سَمَتْ وَصُوًى
وَإِنْ أَظْهَرَهَا فِيهَا صَوَايَاهَا
إِنْ كَانَ لِلْمَالِ قَدْرٌ فَوْقَ قِيمَتِهِ
فَقَدرُهَا فَوْقَ مَا الإِثْرَاءُ آتَاهَا
نِعْمَ الفَتَى هُوَ لَسِتِي فِي عَشِيرَتِهِ
إِنْ عُدَّ أَصوبُهَا رَأْياً وَأَمْضَاهَا
حَبَاهُ مَوْلاهُ بِالآلاءِ وَافِرَةً
فَلَمْ يَكُنْ لِتَمَامِ العَقْلِ تَيَّاهَا
يُخْفِي فَضَائِلَ تُبْدِيهَا فَعَائِلهُ
وَإِنْ أَرْوَعَهَا فِي النَّفْسِ أَخْفَاهَا
يَا ابْنَيَّ طِيبَا وَقُرَّا أَعْيُناً وَخُذَا
مِنَ المُنَى خَيْرَ مَا تُعْطِيهِ دُنْيَاهَا
إِن الحَياةَ أَطَالَ اللهُ عُمْرَكُمَا
لَيْسَتْ سِوَى لَفْظَةٍ وَالحُبُّ معنَاها
أَرَى السَّفِينَةَ فِي المِينَاءِ رَافِعَةً
شِرَاعَهَا وَعُيُونُ اليُمْنِ تَرْعَاهَا
لِنُقْلَةٍ يَبْدأُ العَيْشُ الجَدِيدُ بِهَا
وَيَكْلأُ اللهُ مَجرَاهَا وَمُرْسَاهَا
كُونَا سَعِيدَيْنِ وَاعْتَزَّا بِنَسْلِكُمَا
واسْتَوْفَيَا العِزَّ وَالعَلْيَاءَِ وَالجَاهَا


A világ vagyok - minden, ami volt, van:
a sok nemzedék, mely egymásra tör.
A honfoglalók győznek velem holtan
s a meghódoltak kínja meggyötör.
Árpád és Zalán, Werbőczi és Dózsa -
török, tatár, tót, román kavarog
e szívben, mely e multnak már adósa
szelíd jövővel - mai magyarok!


dicovi ben che 'l dritto lor non fanno
quelli che 'l studio e tutto il pensier loro
sol per voler interpretar post'hanno


И в зле добро, и в добром злоба,
Но нет ни добрых, нет ни злых,
И правы все, и правы оба, —
И правоту поет мой стиИ нет ни шведа, ни японцЕсть всюду только человек,
Который под недужьем солнца
Живет свой жалкий полуве21 декабря 1917
Петроград


Dein feuchter Blick? Die Wünsche, die dort schliefen,
Wie stille Rosen in der Flut, der dunkeln,
Sind, wie dein Plaudern: seellos ... Worte, Worte?


يا لَيتَ كُلَّ خَليلٍ كُنتُ آمُلُهُ
يَكونُ مِثلَ اِبنِ دَفّاعٍ مِنَ البَشَرِ
كَأَنَّ طَرفَ قَطامِيٍّ بِمُقلَتِهِ
إِذا يَحارُ هُداةُ الناسِ لَم يَحِرِ
حَتّى إِذا القَومُ كانوا في رِحالِهِمِ
كانَ الجَوادُ بِذي الفاثورِ وَالغُمَرِ
قَد يَملَأُ الجَفنَةَ الشيزى فَيَترِعُها
مِن ذاتِ خَيفَينِ مِعشاءٍ إِلى السَحَرِ
مِن كُلِّ شَهباءَ قَد شابَت مَشافِرُها
تَنحازُ مِن حِسِّها الأَفعى إِلى الوَزَرِ


Este era un Inca triste de soñadora frente,
ojos siempre dormidos y sonrisa de hiel,
que recorrió su imperio buscando inútilmente
a una doncella hermosa y enamorada dél.
Por distraer sus penas, el Inca dio en guerrero
puso a su tropa en marcha y el broquel requirió;
fue dejando despojos sobre cada sendero;
y las nieves más altas con su sangre manchó.
Tal sus flechas cruzaron invioladas regiones,
en que apenas los ríos se atrevían a entrar;
y tal fue derramando sus heroicas legiones
de la selva a los Andes, de los Andes al mar.
Fue gastando las flechas que tenía en su aljaba,
una vez y otra y otra, de región en región;
porque cuando salía victorioso lograba
levantar la cabeza, pero no el corazón.
Y cansado de sólo levantar la cabeza,
celebró bailes magnos y banquetes sin fin;
pero no logró nada disipar su tristeza:
ni la sangre del choque, ni el licor del festín.
Nadie entraba en el fondo de su espíritu oculto:
ni las cándidas ñustas de dinástico rol,
ni las sciris de Quito consagradas al culto,
ni del Cuzco tampoco las vestales del Sol.
Fue llamado el más viejo sacerdote.
                                —«Adivina
este mal que me aqueja y el remedio del mal».—
Dijo al gran sacerdote, con voz trémula y fina
a aquel joven monarca displicente y sensual.
—«¡Ay! Señor —dijo el viejo sacerdote—. Tus penas
remediarse no pueden. Tu pasión es mortal.
La mujer que has ideado tiene añil en las venas.
un trigal en los bucles y en la boca un coral.
»¡Ay! Señor: cierto día vendrán hombres muy blancos
Ha de oírse en los bosques el marcial caracol;
cataratas de sangre colmarán los barrancos;
y entrarán otros dioses en el Templo del Sol.
»La mujer que has ideado pertenece a tal raza.
Vanamente la buscas en tu innúmera grey;
y servirle no pueden oración ni amenaza,
porque tiene otra sangre y otro dios y otro rey»—
Cuando el rito sagrado le mandó optar esposa,
hizo astillas el cetro con vibrante dolor;
y aquel joven monarca so enterró en una fosa
y pensando en la rubia fue muriendo de amor.
Castellana: tú ignoras todo el mal que me has hecho.
Castellana: recuerda que nací en el Perú.
La tristeza del Inca va llenando mi pecho;
¡y quién sabe... quién sabe si la rubia eres tú!


Der dann bald die magersten Skelette
Mit der Schönheit vollem Reiz umhängt,
Bald den Wuchs der plump'sten Dindonnete
In die reizendsten Konturen zwängt.


Unsichtbar hieng ein ganzes Nimphen Chor
Rund um das Schiff, und wollte sich erfrischen
An Luft, die dich gekühlt: und selbst den kalten Fischen
Hub Ehrfurcht ihren Kopf empor!


That tribe, whose practicals decree
Small-beer the deadliest heresy;
Who, fond of pedigree, derive
From the most noted whore alive;
Who own wine's old prophetick aid,
And love the mitre Bacchus made,
Forbid the faithful to depend
On half-pint drinkers for a friend,
And in whose gay red-letter'd face
We read good-living more than grace:
Nor they so pure, and so precise,
Immac'late as their white of eyes,
Who for the spirit hug the Spleen,
Phylacter'd throughout all their mien,
Who their ill-tasted home-brew'd pray'r
To the state's mellow forms prefer;
Who doctrines, as infectious, fear,
Which are not steep'd in vinegar,
And samples of heart-chested grace
Expose in shew-glass of the face,
Did never me as yet provoke,
Either to honour band and cloak,
Or deck my hat with leaves of oak.


Bi Schalkholt oppe Heiloh
Dar liggt en groten Steen,
Dar steit en Schrift op schręben,
Is nu man kum to sehn.


Corre con tempestad furiosa y fuerte
el más cuerdo piloto, el más experto,
y en viendo cerca el deseado puerto,
el miedo en esperanza se convierte;
mas queriendo surgir la mala suerte,
lo torna con extraño desconcierto;
sale un viento cruel, contrario, incierto,
que atrás lo vuelve a recelar la muerte.
Así yo, en la fortuna del deseo
a vos vengo, que sois el puerto mío,
donde de tanto mal pienso salvarme;
mas, ¡ay, hado cruel!, que apena os veo,
cuando un contrario viento de un desvío
hace que en el dolor vuelva a engolfarme.


A me, sola mortal, caduca vita,
priva del sacro angelico sembiante,
fia il sospirar e 'l lagrimar sovente:


Surge nel mezzo giorno
una fontana, e tien nome dal sole,
che per natura sòle
bollir le notti, e 'n sul giorno esser fredda;
e tanto si raffredda
quanto 'l sol monta, et quanto è piú da presso.
Cosí aven a me stesso,
che son fonte di lagrime et soggiorno:
quando 'l bel lume adorno
ch' è 'l mio sol s' allontana, et triste et sole
son le mie luci, et notte oscura è loro,
ardo allor; ma se l' oro
e i rai veggio apparir del vivo sole,
tutto dentro et di for sento cangiarme,
et ghiaccio farme, cosí freddo torno.


Je vous le dis, Benoît, Grégoire et Jean, vicaires
De l'Antéchrist, gardiens des damnés reliquaires,
Mulets mitrés, crossés, malheur à vous, malheur,
Qui navrez le bercail très chrétien de douleur,
Triple déchirement de la Foi, triple plaie
Dont le troupeau dolent des saints Anges s'effraie !
Triple spectre d'Orgueil, gare aux gouffres ardents
Où sont les pleurs avec les grincements de dents !


Jedoch ist es schon mehr dan gnug
weil ich schon hör und sih den flug
der lauten rappen, hetzen, krähen.
Darum, ihr Musen, eilet fort,
daß wir uns, in ein stilles ort
verstehlend, dem geschrei entgehen.
Du, Veyras, unsrer Musen ruhm
für einen kranz wirst diese blum,
hoff ich, zu nehmen nicht verschmähen.


Und blutig glüht es um die zackigen Türme,
ein Dornenkranz umflammt die Stirn der Stadt;
ein goldner Fächer scheucht die Wolkenstürme,
herniedersprießt ein Sonnenpalmenblatt.
O Herz der Weltstadt, Millionenstimme,
die gell nach Brot vor Seelen hunger schreit:
hinquillt wie Heilandsblut in diese Zeit,
der Strom der Liebe quillt aus deinem Grimme!


La aurora llega y nadie la recibe en su boca
porque allí no hay mañana ni esperanza posible.
A veces las monedas en enjambres furiosos
taladran y devoran abandonados niños.
Los primeros que salen comprenden con sus huesos
que no habrá paraíso ni amores deshojados;
saben que van al cieno de números y leyes,
a los juegos sin arte, a sudores sin fruto.
La luz es sepultada por cadenas y ruidos
en impúdico reto de ciencia sin raíces.
Por los barrios hay gentes que vacilan insomnes
como recién salidas de un naufragio de sangre.


Mne netýká se taká výčitka,
sám bývalý jsem Israele syn
a pevné cením svazky mezi námi,
jež nezruší ni nový věcí stav.
Máš pravdu, pane, v mnohém, co jsi děl,
nám společný jest jeden nepřítel,
však přes to nemůže nás sloučiti,
jak tobě zdá se. Proč by nemohl?


Auch würd' im Dorfe bald die Sage gehn,
Daß dort gedämpft, wie ferne Bienenchöre,
Sanft, wie am Blüthenbaum des Frühlings Wehn,
Der Hirt in stiller Mondnacht Lieder höre.


Celos engendras tú, los celos muerte,
y en contienda de celos semejante
morir será la acción más arrogante,
porque siempre se vence de esta suerte


Soyons grands. Le grand cœur à Dieu même est pareil.
Se croiser sur nos pieds la foudre et le soleil,


In den Dörffern, in den Städten
Sol ihn feyren jederman
Nur mit Lob- und Danck-Gebehten,
So die Andacht geben kan,
Was der Kirchen Eiffer thut,
Ist der Preiß für dieses Gut.


Laßt mich zagen, laßt mich zagen,
Das geziemet meinen Lagen.
Ach, ich wag' es nicht zu wagen
Hoffnungskühn in diesen Tagen
Nur die Augen aufzuschlagen.


Hörst du nicht das ferne Singen,
Wie von süßen Wettgesängen?
Englein schlagen mit den Schwingen
Lauten Beifall solchen Klängen.


Man sahe schon Georgens Muth 1
Aus deiner Jugend Augen brennen.
Und Crequi Flucht/ samt der Erschlagnen Blut/
Gab/ wer du seyst/ vor Trier zu erkennen.
Dich trieb des Heinrichs Löwen Geist/
der die zerreißt/
Die von des Stampols großen Hunden
Nach diesen sich in Ungarn 2 eingesunden.


腊中要雪逢三白
春日还沾雨似膏
天意于农亦良厚
何须耒耜我家操


O still, nun weiß ich, warum mit dem Alten
Cupido vorhin Kriegsrath gehalten.
Sie wollten eine Wolke staffieren,
Ihn, wenn er heimgieng, zu intriguiren.
Still, da kommt er selber ja wohl,
Wenn ich nicht irre –


В те дни, когда в литературе
Порядки новые пошли,
Когда с вопросом о цензуре
Начальство село на мели,
Когда намеком да украдкой
Касаться дела мудрено;
Когда серьезною загадкой
Всё занято, поглощено,
Испугано, — а в журналистах
Последний помрачает ум
Какой-то спор о нигилистах,
Глупейший и бесплодный шум;
Когда при помощи Пановских
Догадливый антрепренер
И вождь «Ведомостей московских»,
Почуяв время и простор,
Катков, прославленный вития,
Один с Москвою речь ведет,
Что предпринять должна Россия,
И гимн безмолвию поет;
Когда в затмении рассудка
Юркевич лист бумаги мял
И о намереньях желудка
Публично лекции читал;
Когда наклонностей военных
Дух прививается ко всем,
Когда мы видим избиенных
Посредников; когда совсем
Нейдут Краевского изданья
И над Громекиной главой
Летает бомба отрицанья,
Как повествует сей герой;
Когда сыны обширной Руси
Вкусили волю наяву
И всплакал Фет, что топчут гуси
В его владениях траву;
Когда ругнул Иван Аксаков
Всех, кто в Европу укатил,
И, негодуя против фраков
Самих попов не пощадил;
Когда, покончив подвиг трудный,
Внезапно Павлов замолчал,
А Амплий Очкин кунштик чудный
С газетой «Очерки» удрал;
Когда, подкошена как колос,
Она исчезла навсегда;
В те дни, когда явился «Голос»
И прекратилась «Ерунда», —
Тогда в невинности сердечной
Любимый некогда поэт,
Своей походкою беспечной
«Свисток» опять вступает в свет…
Как изменилось всё, создатель!
Как редок лиц любимых ряд!
Скажи: доволен ты, читатель?
Знакомцу старому ты рад?
Или изгладила «Заноза»
Всё, чем «Свисток» тебя пленял,
И как увянувшая роза
Он для тебя ненужен стал?
Меняет время человека:
Быть может, пасмурный Катков,
Быть может, пламенный Громека
Теперь милей тебе свистков?
Возненавидев нигилистов,
Конечно, полюбить ты мог
Сих благородных публицистов
Возвышенный и смелый слог, —
Когда такое вероломство
Ты учинил — я не ропщу,
Но ради старого знакомства
Всё ж говорить с тобой хоч«Узнай, по крайней мере, звуки,
Бывало милые тебе,
И думай, что во дни разлуки
В моей изменчивой судьбе»
Ты был моей мечтой любимой,
И если слышал ты порой
Хоть легкий свист, то знай: незримый
Тогда витал я над тобой!* * *
«Свисток» пред публику выходиВысокомерья не любя,
Он робко взор кругом обводит
И никого вокруг себя
Себя смиренней не находит!
Да, изменились времена!
Друг человечества бледнеет,
Вражда повсюду семена
Неистовства и злобы сееГазеты чуждые шумят…
(О вы, исчадье вольной прессы!)
Черт их поймет, чего хотят,
Чего волнуются, как бесы!
Средь напряженной тишины
Катков гремит с азартом, с чувством,
Он жаждет славы и войны
И вовсе пренебрег искусствоОно унижено враждой,
В пренебрежении науки,
На брата брат подъемлет руки,
И лезет мост на мост горой, —
Ужасный вид! В сей час тяжелый
Являясь в публику, «Свисток»
Желает мирной и веселой
Развязки бедствий и тревог;
Чтобы в сумятице великой
Напрасно не томился ум…
И сбудется… Умолкнет шум
Вражды отчаянной и дикоНедружелюбный разговор
Покончит публицист московский,
И вновь начнут свой прежний спор
Гиероглифов и Стелловский;
Мир принесет искусствам дань,
Престанут радоваться бесы,
Уймется внутренняя брань,
И смолкнет шум заморской прессы,
Да, да! Скорее умолкай, —
Не достигай пределов невских
И гимны братьев Достоевских
Самим себе не заглушай!


V sloup vymrštil se vlny vzdor
a s vlnou rudý proud,
a z jícnu dětský volá hlas:
„Zvu na věčný vás soud!“


Ach hie ist nicht zu sagen
Was da sich zugetragen/
Mit jhm die Schar vnd Rott/
Trieb allen Schimpff vnd Spott/
Die Eysen hand vnd Backenstreich/
Sein Haupt vnd Antlitz schlugen weich/
Gelb/ Grün/ vnd Schwartz/ Braun/ Blaw vnd Bleich.


A když se zpěvy po vlasti tiší,
polétá s nimi ptáček ku výši,


¡Un solo día de vida,
un día completo y todo,
que no se acabe jamás!


A často myslím si, když s nocí v snadné sázce
o zlato červánků a krásu prohrál den,
mně bloudu, snílkovi, o její sladké lásce
a vůni rtů že zdá se jen.


Qual che si sia dei du' mi basterà,
né speranza già più m'ingannerà;
s'io piglio pur di parlare ardimento,


أَلا لَن تَنالَ العِلمَ إِلّا بِسِتَةٍ
سَأُنبيكَ عَن مَجموعِها بِبَيانِ
ذَكاءٌ وَحِرصٌ وَاَصطِبارٌ وَبلغَةٌ
وَإِرشادُ اُستاذٍ وَطَولُ زَمانِ


Orel k nebi pne se, a s výsosti
Jak Bůh v zmatené hlubiny hledě
Káže, a s trůnu Cezar kráčí,
Z prachu se králové vinou.


O Sündenmensch, bedenk den Tod,
Der letzten Stunden Angst und Noht;
Mach dich mit warer Buß bereit,
Zu leben in der Ewigkeit.


Nahoře žal srdcervoucí,
dole hrozné svízele – –
mučedníkům práce všechno,
všechno již jest zmizelé....


Jenom ti vojíni běsní
úpalem hřměli v dál – –
Což jim to zátiší lesní!
„Dál jen! – Ať žije král!“ –


Jsem bratr oné ženy, kterou mučíš.


Ach ty, jíž Bůh dal hořící srdce,
tajemstvím milosti přeplněné,
čeho se bojíš?


Führt ehrbars Thun und Wandel für den Heyden,
Das keiner nicht die Augen könne weiden
An eurer That, bringt Gutes an den Tag,
Daß jederman Gott in euch sehen mag.
Ihr sollt und must umb eures Hertzen willen,
Was Obrigkeit verordnet, recht erfüllen,
Sie sey auch hoch und nidrig, wie sie will;
Hierauß ersiht man eures Lebens Ziel.


هي الدّارُ موقوفٌ عليك بكاها
فلا تعدُها يوماً تؤمُّ سواها
وخلِّ اِعتذاراً بالرّكاب فإنّما
بكفّ الّذي يعدو الرّكابَ خُطاها
هويتُ ثراها قاصداً مَن مشى بها
ولولا هواها ما هويتُ ثَراها
ولمّا عرفنا دارَها بمُحَجَّرٍ
وَحَلَّتْ عيونٌ بالدّموعِ حُباها
نظرتُ إليها يوم سارتْ حُدوجُها
فلم يكُ للأجفانِ غيرُ قَذاها
وقفنا عليها طاعةً لقلوبنا
رِكاباً حَداها الشّوقُ حين حَداها
فكان حنينَ المُهْجَساتِ رُعودُها
وصوبَ دموعِ النّاشجين حَياها
فيا منزلاً بانتْ وفيه ضياؤها
وليستْ به وَهْناً وفيه نَشاها
سقاكَ من الأنواءِ ما شئتَ من ندىً
ولا زلتَ ريّانَ الثّرى وسَقاها
أُحبّكَ والبيتِ الّذي طوّفَتْ به
قريشٌ ومسّتْ تُربَهُ بلحاها
ومَنْ حَطَّهُ بيتاً عتيقاً محرّماً
وجاب له الأحجارَ ثمّ بناها
وقومٍ نَضَوْا بالمَوْقِفَيْنِ ذنوبهمْ
ومَن حلَّ في وادي مِنىً وأتاها
وبالحَصَياتِ اللّاتي يُنبذن حِسْبَةً
ومَنْ قَلَّها من صخرها ورماها
لَئِنْ كنتِ من دارِ الغرامِ صحيحةً
فلي مُهْجَةٌ لم يبقَ غيرُ ذَماها
وَزارتْ وِسادي في الظّلامِ خَرِيدةٌ
أَراها الكرى عيني ولستُ أراها
تَمانَعُ صبحاً أنْ أراها بناظري
وتبذلُ جُنحاً أنْ أُقبِّلَ فاها
ولمّا سَرَتْ لم تخشَ وَهْناً ضلالةً
ولا عرف العُذّالُ كيف سُراها
فما ذا الّذي من غير وعدٍ أتى بها
وماذا على بُعدِ المزارِ هَداها
ويا ليتني لمّا نزلتُ بشِعْبها
تكون قِرَايَ أوْ أكون قِراها
وقالوا عساها بعد زَوْرةِ باطلٍ
تزور بلا ريبٍ فقلتُ عساها
ألا نكّب الأنواءُ دارَ مَهانةٍ
فما عندنا للنّفسِ غيرُ ضَناها
مقيمٌ بلا زادٍ سوى الصّبر والحِجى
على شَجَراتٍ لا أذوق جَناها
لغيري اِخضرارٌ من فروعِ غُصونِها
وليس عليه بَلْ عليَّ ذَواها
أَشيمُ بُروقاً لا أرى الغيثَ بعدها
وأرقبُ سُحباً لا يَطُلُّ نَداها
ولو كنتُ أرجوها قنعتُ فإنّني
حُرِمْتُ بها فيما حُرِمتُ مُناها
وإنّي لَمغرورٌ بقومٍ أذِلَّةٍ
يحِلّون من أرضِ الهوانِ ذُراها
وإنْ جئتهمْ تشكو مضيضَ مُلِمَّةٍ
تَقَوْا بك مغلولَ اليدين شَباها
وكلِّ مَليءٍ وبالمَلامِ مذمَّمٍ
عَرَتْه المخازي مرّةً وعَراها
يهشُّ إلى العَوْراءِ وهْيَ قَصِيَّةٌ
ويَعْمى عن العلياءِ وهو يراها
صحبْتكُمُ أجلو بكمْ عنِّيَ القَذا
فَأَعشى عيوني قربُكمْ وغَطاها
وكنتُ أُرَجِّي صُبحَكمْ بحنادِسٍ
فكنتمْ نهاراً للعيونِ دُجاها
فَلَيت الّذي ما كان للعين قرّةً
وقد أبصَرَته لا يكون عَماها
وَدارُكمُ دارٌ إِذا ما مضى بها
كريمٌ عداها مُعرِضاً وطَواها
إِذا قرّبَتْ شَيئاً لديه اِنتوى لها
وإنْ عرضتْ يوماً عليه أباها
وما هانَ إلّا خائفٌ يستجيرها
وَلا خابَ إلّا مَنْ مَنا فَرَجاها
وما المُسلَمُ المخدوعُ إلّا نَزولُها
ولا المُهْمَلُ المبذولُ غيرُ حِماها
فلا باركَ الرّحمَن فيمنْ أحبَّها
وبارك فيمن مَلَّها فقلاها
ولا بَلَغَتْها النّاجياتُ طَلَبْنَها
وعُقِّلْنَ عن إدراكها بوَجاها
فأيُّ اِنتِفاعٍ بالبلادِ عريضةً
وبات قصيراً في الرّجال جَداها
فكلُّ بلادٍ لم يُفِدْك اِقتِرابها
فَما قربُها إلّا كبُعدِ مداها
رُمِ المَطرَحَ الأعلى من الفضل كلّهِ
ولا ترضَ في أُكرومةٍ بسواها
وَخلِّ ضنيناً بالحياةِ فإنّه
فداها ببذلِ العِرْضِ حين فَداها
فَلستَ لدى حكمِ العشيرةِ شيخها
إذا لم تكنْ يوم الطّعانِ فتاها
وكيف ولم تحملْ بظهرك ثِقْلَها
تدور على قطبٍ نَصَبْتَ رحاها
وما سُدْتَها في يوم سِلْمٍ ولم تكنْ
بسيِّدها في الضَّربِ يوم وغاها
فَكُن إِنْ أَردتَ العزَّ فيها مسالماً
شِفارَ مَواضيها وزُرْقَ قناها
فَلي في معاريضِ الكلامِ تَعِلَّةٌ
ومن عِلَلِ الأدواء منه شفاها
فإن يمكن التّصريحُ صرّحتُ آنفاً
وروّيتُ أحشاءً أطَلْتُ ظماها
وإلّا فَجمجامٌ من القولِ سائرٌ
بِأيدي عِناق النّاعجاتِ كفاها


„Nehaň, Mago, ten má po mně...“


Mentre che in corte è il tuo caro nipote,
tu pensi qualche ingegno da cacciarlo;
come e non ci è, tu ti graffi le gote;
che doverresti per certo adorarlo
sappiendo quanto e' t'ama e quanto e' puote.
Io vo' che tu mi creda questo, Carlo:
che se ci fussi stato il nostro conte,
questi pagan non passavano il monte. -


Il s’est mis à genoux au milieu des pervenches,
Radieux et fleuri comme le fils du roi.
Elle avait peur. Bien vite il a pris ses mains blanches
Et murmure tout bas : — « Je te veux ; réponds-moi. »


Essas que, sob o horror que a morte espalma,
Vão dormitar à sombra dos ciprestes
Em demanda dos páramos celestes
Amortalhadas de capela e palma;


Que hoje o meu primeiro pensamento
seja como a luz branca da manhã
que envolve os picos
e as pontas da gram
E faça amanhecerem as emoçõe
Que nessa luz eu estej
Que hoje a minha intenção primeira
seja como a mão de Deus na estrada certa
ou  bastão de  pastor
na trilha verd
E nessa mão me veja
Que hoje a minha sílaba primeira
não se abra em meu lábio,
e eu me cal
Que nada te dirá mais que o meu beij
E que esse beijo eu sej
1096


Sei mein' Gesellschaft bei dem Werk,
Daß ich mich nicht zerstreu;
Mich stetig führe, rat und stärk,
Daß ich dein Werkzeug sei!


Ptá se slunce paprslek,
komu bude vděk?
Žebrákovi v cestu vběhne,
ještěrce v skrýš zimní šlehne,
prchne tu a tam se nehne,
tomu šíp a tomu lék.


E sero pronto se tu vuoi chio giuri
di non dir cosa mai che mi riveli
cosi voglio anchor tu che m assicuri
che quel chio ti diro sempre mi celi
furon d accordo: e vennero a scongiuri
ponendo ambe le man su li evangeli
e poi che di tacer fede si diero
Ariodante incomincio primiero


tú dende la hoguera
al cielo levantaste al fuerte Alcides,
tú en la más alta esfera
con las estrellas mides
al Cid, clara victoria de mil lides.
Por ti el paso desvía
de la profunda noche, y resplandece
muy más que el claro día
de Leda el parto, y crece
el Córdoba a las nubes, y florece;
y por su senda agora
traspasa luengo espacio con ligero
pie y ala voladora
el gran Portocarrero,
osado de ocupar el bien primero.
Del vulgo se descuesta,
hollando sobre el oro; firme aspira
a lo alto de la cuesta;
ni violencia de ira,
ni blando y dulce engaño le retira.
Ni mueve más ligera,
ni más igual divide por derecha
el aire, y fiel carrera,
o la traciana flecha
o la bola tudesca un fuego hecha.
En pueblo inculto y duro
induce poderoso igual costumbre
y, do se muestra escuro
el cielo, enciende lumbre,
valiente a ilustrar más alta cumbre.
Dichosos los que baña
el Miño, los que el mar monstruoso cierra,
dende la fiel montaña
hasta el fin de la tierra,
los que desprecia de Eume la alta sierra.


创得幽亭近岭梅
绿阴名好称仙才
四围山色檐头出
一带泉声竹里来


Still, Herz, dein wartet Rom! noch empfängt dich heut
Sein uralt Thor, und größerer Herrlichkeit
Schwermüth'ge Reste wirst du schauen,
Schäm' dich des wen'gen, das du beweinest!


بِالقَضاءِ البَليغِ كُنّا فَعِشنا
ثُمَّ زُلنا وَكُلُّ خَلقٍ يَزولُ
نَحنُ في هَذِهِ البَسيطَةِ أَضيا
فٌ لَنا في ذَرا المَليكِ نَزولُ
وَالمَليكانِ ذاهِبانِ مُوَلّى
مُستَجِدٌّ وَراحِلٌ مَعزولُ
بَلِيَ الحَبلُ وَالغَزالَةُ فَوقَ الأَر
ضِ لَم يَبلَ خَيطُها المَغزولُ
وَأَنا العَودُ قَلبُهُ أَضمَرَ الشَو
قَ وَلَكِنَّ ظَهرَهُ مَجزولُ
وَمِنَ الرُشدِ لِلفَصيلِ اِنفِصالٌ
بِالرَدى قَبلَ أَن يَحينَ بُزولُ
باتَ يَنعى الأَبدانَ بَدرٌ بَدينٌ
وَهِلالٌ في أُفقِهِ مَهزولُ
كَم أَبادا مِن عالَمٍ وَأَعادا
سابِحاً وَهوَ في الثَرى مَأزولُ
سَلَبَ الدِنَّ مِبزَلاً حِلفُ راحٍ
بِفَتاةٍ نَجيعُهُ مَبزولُ
طَلَلاهُ دارٌ وَجِسمٌ فَشَخ
صُ المَرءِ خاوٍ وَرَبعُهُ مَنزولُ


Das war ein dichterlicher Platz,
Wie nur am Wege hold versteckt
Ein Sonntagskind ihn einmal entdeckt.
Ein Wässerlein lief mit süßem Geschwatz
Durch eine schattige Wiese hin,
Sonst war die Stille hier Königin;
Ihr König, der Frieden, saß auf der Bank
Und putzte seine Krone blank.


Ben che 'l più chiaro, e più felice Augusto
Nega, che 'l suo valor sia di più pregio:
E 'l nega con ragion: che pargli ingiusto
Di farsi da se stesso alto, et egregio.
Ma de la vera fama il grido giusto,
Ch' inalza il suo splendor sublime, e regio,
Sopra ogni huom, che fu mai, l' estolle, e canta,
E sopra il padre anchor l' ammira, e vanta.


Žel, že výtečný rek v tobě podlehl dnes,
a že nepřáno ti, abys rekovně kles,
že však utracen budeš,
jako hnusný a nemocný pes.


Hirsche nur und junge Rehe sprangen
Aus dem Wald herauf, und Lerchen sangen
Unter deinen Blumen auf der Flur.
Während ringsum Kriegsgeschütze dröhnten,
Feindesbanner flatterten, ertönten
Hier des Sonntags fromme Glocken nur.


Hoch über dem Apfelbaume
Im Turme sitzt man gut,
Wenn unten die Sichel im Rasen,
Der Teich im Bette ruht.


	Or se fussi persona
che pretendessi ch'io gli avessi a dare,
arrechi il conto, ch'io lo vo' pagare.


Však vinice tvá bdí. Již Noc je u ní,
by v temná křídla svá ji ukryla.
Teď hroznů všech tak dlouze ssála vůni,
až v němé blaženství se upila.


落尽红衣见绿房
折来犹带水云香
柔丝零落芳心苦
未及秋风已断肠


Drei der Grazien giebt's nur Eine Venus! Die Veilchen
Will ich zum Strauße gereiht, aber die Rose allein.


Prächtiger als wir in unserm Norden
Wohnt der Bettler an der Engelspforten,
Denn er sieht das ewig einzge Rom!
Ihn umgibt der Schönheit Glanzgewimmel,
Und ein zweiter Himmel in den Himmel
Steigt Sankt Peters wunderbarer Dom.
Aber Rom in allem seinem Glanze
Ist ein Grab nur der Vergangenheit,
Leben duftet nur die frische Pflanze,
Die die grüne Stunde streut.


Ed è, questo crudele e duro male
che vita stringe, d'esta umana sorte,
e spesse volte gioventute assale,
ed a ciascuna età rompe le porte.


Denn nur der ist wirklich weise,
Der auch in die Zukunft schaut.
Denk an deine Lieblingsspeise:
Schweinekopf mit Sauerkraut.


Wie sol der Krieg bestehn, wenn ieder Tag und Nacht,
Auff nichts, als Gütter ist, auff nichts, als Geld bedacht:
Wo man die Völcker führt nur armes Volck zu quälen,
Nur auff und ab zu ziehn, nur Pferd und Küh' zu stehlen.


فسحت في الصدر حتى لات مُنْفَسَح
وما عليَّ إِذا لم أُلفِ مُنْفَسّحا
فاكرم بقول الرضيِّ الشهم من مثلٍ
ما يمنع القلب من فيض وقد طفحا
جهدتُ أن أَصحب الدنيا بلا أمل
وأَضرب الصفح عمّن لا يَني ولحا
فكان أول ما أمّلتُ من مِنَح
إِفاظة النفس وانعم بالردى مِنَحا


Mein Liebchen hinterm Pillenbaum
Versteckt ihr lieblich Angesicht
Mit ihren beiden Händen,
So meinte sie, sie säh' mich nicht,
Und sieht mich durch die Finger kaum,
Und trüg' mich doch gern auf beiden Händen!


Flores le valió la fuga
al fragoso, verde suelo,
varias de color, y todas,
hijas de su pie ligero.
A las malezas perdona
mal su fugitivo vuelo;
ellas sí, al coturno de oro,
engastes del cristal tierno.
«¡Oh cobarde hermosura!
—dice, el garzón, sin aliento—,
no huyas de un hombre más
que sabes huir del tiempo».
Volviendo los ojos ella
por flecharle más el pecho,
de que la alcance aun su voz,
acusa al aire, con ceño.
¡Oh, perdido primero
tras un jabalí fiero!,
no te pierdas ahora
tras esa que te huye cazadora.


Alles liegt in sanfter Ruh'
Vieler Augen schließet nu
Mancher vorverübte Traum,
Blühend so dem Morgen zu,
Gleich dem edlen Mandelbaum.


Er schattet fort im Baldachin der Throne,
Er wipfelt noch im Flug der Luftballone,
Er rauscht im Band der tönenden Guitarre.


Was unser Muht vermocht/ weiß alle Welt zu melden/
Man frag' Antenors Stadt 3 und samte Niederland/
Wir dämpften erstes Dampfs den Teutschen Kriegesbrand.
Bald grub uns Vngarn ein/ das Grab beruchter Helden.


Bien apresurando el curso
De pie a cabeza temblaba,
Bien repuesto proseguía
Su paso noble con calma.
Así he visto al tigre fiero,
Ya tranquilo, ya con rabia,
Revolverse a todos lados
Dentro de la estrecha jaula.
Marchando sobre la alfombra,
No se oían sus pisadas,
Pero sordas le crujían,
Siempre que se meneaba,
Canillas y choquezuelas.
Diz que el cielo (¡cosa rara!)
De igual rumor ha dotado,
Allá en tierras muy lejanas,
Para que la evite el hombre,
A una serpiente que llaman
De cascabel, y que al punto
Que se acerca, pica y mata.
Doña María Padilla
Era la llorosa dama,
Y el callado caballero
El rey Don Pedro de España.


Verbannt, Gespielin, Angst und Zagen,
Entreißt euch aller Traurigkeit
Ich muß, ich soll, und will was wagen,
Das mich und euch von Schmach befreyt.
Mein Herze flieht die schnöden Flammen,
Der Himmel stimmt selbst überein;
Was Recht, Gesetz, Natur verdammen,
Muß Menschen auch ein Abscheu seyn.


La pace, la letizia, a la sublime
schiera de le virtù sacre, ch'a noi
spariro al partir vostro, ora con voi
riedono, e fan contesa al tornar prime
le Muse a celebrarvi in versi e in rime;
destano i chiari spirti,
ond'or s'ergano i mirti,
e i lauri spargon l'onorate cime,
e prima de l'usato il mondo infiora,
e l'aria empie d'odor Favonio e Flora.


Dvakráte již poraženi byli,
po třetí se k boji hotovili
římské voje proti Pyrrhu králi.
Pod velením Fabricia stáli,
muže mysli pevné jako skála.
Teď mu právě příležitosť přála;
dostal písmo zrádce rukou psané,
že král Pyrrhus neškodným se stane,
lékař do jídla že jed mu chystá,
jest-li odměna mu kyne jistá. –
Tak měl Říman Pyrrha ve své moci,
mohl vystydnouti hned té noci
nepřítel, jenž v bitvách prolil prve
tolik drahocenné římské krve,
a zas znova na Římany táhnul.
A co Fabricius? – Snad že sáhnul
po nabídce, vděčným bude za ni? –
Ne! on poslal Pyrrhovi to psaní.
Král čta zvolal: „Ó té šlechetnosti!
Fabricie, to snad spadne spíše
samo slunce s modrojasné výše,
než ty uchýlíš se z dráhy ctnosti!“ –


Et que cette âme soit la servante très douce
Avant d’être l’épouse au trône non pareil.
Donnez-lui l’Oraison comme le lit de mousse
Où ce petit oiseau se baigne de soleil,


„Narodil se nám Spasitel
Alelujá!
Ježíš Kristus, Vykupitel,
Alelujá!
Raduj se všecko stvoření
z Krista Pána narození.
Alelujá, alelujá!..“


che chi fosse de bontate fornito
alegro stesse né mai morisse,
onni tristo et avaro fenisse,
e poi serïa el secolo complito.


Über den Tanais, über den Ister
Winket der Tod mit der Sense der Pest:
»Gürte dich, schürze dich, schwarzes Geschwister!
Ferne nach Gallien ruft uns ein Fest.


Dein Herzblut opfernd sollst du dich erheben
Zu bittrem Haß aus süßen Minneträumen!
Der Feind ist nah! Es harret mit Erbeben
Dein Volk des Retters. Kann sein Egmont säumen? –
Ihn ruft der Ruhm – die Pflicht – auf Tod und Leben
Zum Kampf hinaus, der Freiheit Bahn zu räumen.
In Brüssels Mauern führt mit kaltem Spotte
Der düstre Alba schon der Schergen Rotte!


Nach Brasilien, nach Brasilien
Jagen jetzt mich die Gefühligen.
Wo der Käfer leuchtend hüpft;
Wo sich bäumt der Krokodile,
Wo verwegen der Mandrile
Durch die seltnen Pflanzen schlüpft -
Dahin, Alter, muß ich ziehn!


Man hat mit Recht die Alte Zeit genennet 1
Vom Tugendgold/
Da man noch Ertz noch Silber hat gekennet/
noch Krieg/ noch Sold.
Wer aber kan jetzt Stahl und Eisen/
Wie jener Gold/ mit Fuge preisen?
Das uns den Lasterlast lässt an der Zeiten End.


جَزاكَ اللَهُ عَن حُسناكَ خَيراً
وَكانَ لَكَ المُهَيمِنُ خَيرَ راعِ
فَقَد قَصَّرتَ بِالإِحسانِ لَفظي
كَما طَوَّلتَ بِالإِنعامِ باعي
فَأَخَّرَني الحَياءُ وَليسَ يَدري
جَميعُ الناسِ ما سَبَبُ اِمتِناعي
فَشُكري حُسنَ صُنعِكَ في اِتِّصالٍ
وَخَطوي نَحوَ رَبعِكَ في اِنقِطاعِ
وَقافِيَةٍ شَبيهِ الشَمسِ حُسناً
تَرَدَّدُ بَينَ كَفّي وَاليَراعِ
لَها فَضلٌ عَلى غُرَرِ القَوافي
كَما فَضلُ البِقاعِ عَلى البِقاعِ
غَدَت تُثني عَلى عَلياكَ لَمّا
ضَمِنتَ لِرَبِّها نُجحَ المَساعي
فَدُمتَ وَلا بَرِحتَ مَدى اللَيالي
سَعيدَ الجَدِّ ذا أَمرٍ مُطاعِ


Als sein Ohren auff den Marckt Niger schickte, kaufften sie
Einen Titel: Daß kein Schelm ärger war als Niger ie.


Však naslouchejme! Jak to mlaská, srká
kol do kola, co hlad mne tuto rmoutí!
Jak bujně židle o židlici trká,
a já zde nemohu ni prstem hnouti!
Uprostřed cukru vězím v samé žluči –
Kol všechno veselím a smíchem zvučí,
ohnivá v lících plane révy krev
a slyš! teď bujný rozléhá se zpěv:


Sì come a primavera è dato il verno,
così compagna è Gelosia d'Amore,
lui in paradiso e lei nata in inferno;


Ist Er vielleicht
Dahin gegangen/
Wo süsse Trauben hangen/
Die man dem Mett vergleicht?
Wo bey den Safft-Rubinen/
Gleich den Binnen/
Man sich in Wollust setzt/
Und stäts ergetzt?
Wo man ist immer naß/
Hat Daphnis keinen Spaß.


Perpetuum nostro carmen manabit ab ore:
Tu mihi Moecenas, tu mihi Caesar eris.


Digo pra mim
Quando ele passa:
Ave-Maria
Cheia de graça!


Engel! blaset die Trompeten! Seraphinen / singt und klingt /
Jubil-Jubil-Jubiliret / hoch-erfreuter Himmel-Chor!
Sonn' und Sterne / glänzt und danzet eurem Triumphirer vor!
Berg' und Hügel / Fels und Thürne / auch in frohen Jauchzen springt!
ihr für alls beglückte Menschen / weil es euch zu Heil gelingt /
Lobet / Preiset / Ehret / Danket / und erhebet hoch empor
den / der sich und euch erhebet aus des Todts ins Himmels Chor.
Dann die Paradeisisch' Vnschuld / sein' Erstehung / euch mitbringt.
Solte wol die Sünden-Macht dessen Allmacht überstreben /
der die selbst' Vnendlichkeit? nein sie muß sich ganz ergeben:
sein verdienstes-Meer kan löschen / nicht nur Fünklein / ganze Feur.
Ach der lang verlangt' Erlöser tödtet alle ungeheur.
Was will Welt / Tod! Teuffel / Höll / einem Christen abgewinnen?
die sind ganz verstört / verheert: Dieser herrscht im Himmel drinnen.


Flammend stand das Mene-tekel
Lang an meiner Wand geschrieben.
Grimme Scham und tiefer Ekel
Wär mir leicht erspart geblieben,
Hätt ich wollen sein ein Weiser.
Aber ich gebot als Kaiser
In des Traumlands reichen Fluren.
Nah war mir die ewge Ferne,
Und es folgten Mond und Sterne
Meinen Spuren.


A udeří-li básník do strun,
jen hněv se ozve potají,
po hrůzách války hrůzy míru
nám z dálky bičem mávají.


Werfel?
Cserfel.


Wan ihr dan nichts, ist die welt mehr,
dan ein versamlung alles bösen?
was ist ihr lust, ihr ruhm, ihr ehr,
dan leid, spot, schand und loses wesen?


Eine Grazie hüpft, leicht wie ein Roſenblatt,
Liebelächelnd an deiner Hand,
Schlingt ſich mir um den Arm, wandelt im Abendglanz
Durch die thauigen Blumen hin;


A když dudák rukou mdlou
naposled je stiskne,
než je pustí, zastesknou,
– pak to za ním výskne.


归来庭院欲栖鸦
冷落谁怜副使家
独向小园行欲遍
篱边黄菊有残花


У мальчиков цевницы
Звенят, поют в руках,
И голые девицы
Весёлые в поляПод мирный рокот лирный
Работа весела,
И ясный свет Маирный
Золотит их телС весёлой песней смешан
Машины жнущей стук,
И ход её поспешен
Под властью нежных руЧасы работы краткой
Над нивой пролетят,
И близок отдых сладкий
Под сводами пала


Oye la historia que contome un día
el viejo enterrador de la comarca:
era un amante a quien por suerte impía
su dulce bien le arrebató la Parca.
Todas las noches iba al cementerio
a visitar la tumba de la hermosa;
la gente murmuraba con misterio:
es un muerto escapado de la fosa.
En una horrible noche hizo pedazos 1
el mármol de la tumba abandonada,
cavó la tierra... y se llevó en los brazos
el rígido esqueleto de la amada.
Y allá en la oscura habitación sombría,
de un cirio fúnebre a la llama incierta,
sentó a su lado la osamenta fría 2
y celebró sus bodas con la muerta.
Ató con cintas los desnudos huesos,
el yerto cráneo coronó de flores,
la horrible boca le cubrió de besos
y le contó sonriendo sus amores.
Llevó a la novia al tálamo mullido,
se acostó junto a ella enamorado,
y para siempre se quedó dormido
al esqueleto rígido abrazado.


Treinta mil reposteros te vendrán
de Pekín, de Moscú y de Jaén
y un millón de princesas de Tetuán:


Mert rózsa volt ő:
Isten ecsete volt festékbe mártva,
Ő végezte a színkeverést –
mert rózsa volt ő:
mámor-illatú, kacagóan édes,
remegő csókos, tavaszi és hamvas.


Darin entladet sich des Zornes Flamme.
Denn, bleiben sie auch ungedruckt,
Der Blitz hat aus der Wolke doch gezuckt.
Man kann sie guten Freunden zeigen,
Die 's wohl nicht allzumal verschweigen:
Und wenn der Feind was munkeln hört,
So hat man seine Ruh verstört,
Und braucht nicht weiter nachzujagen,
Noch gar mit Knüppeln drein zu schlagen.


Rusia y España, unidas como fuerzas hermanas,
fuerza serán que cierre las fauces de la guerra.
Y sólo se verá tractores y manzanas,
panes y juventud sobre la tierra.


Allerlieblichste Trochäen
Aus der Zeile zu vertreiben
Und schwerfälligste Spondeen
An die Stelle zu verleiben,
Bis zuletzt ein Vers entsteht,
Wird mich immerfort verdrießen.
Laß die Reime lieblich fließen,
Laß mich des Gesangs genießen
Und des Blicks, der mich versteht!


Der Schiffsherr ruft's; mit Jubelgeschrei
Begrüßen sein Wort die Matrosen.
»Wohlauf zur lustigen Kaperei!
Weh auf der Brigg den Franzosen!«
Nur der Steuermann Tom trotzt kühn und frei:
»Was? plündern will die verworfene Rotte?
Nie soll das geschehn, beim lebendigen Gotte!«


وأُحِبُّه ويُحِبني رَغمَ العِدَا
وأنا به مُتفاخرٌ مُتَبَاهِ
والله إن محَمَّدا في عَصرِنا
فَذٌّ فريدٌ بينَنا واللهِ


Die ich manchem Liebes-Strick’/ auch ſo manchen groſſen Hauffen
Amors Liſt entgongen bin/ und Cupidens Witz entlauffen/
Muß nun rennen/ aͤchtzen/ ſchreyen: Ach mein hochbetruͤb- tes Hertz/
Weil Cupido mich getroffen und erreget groſſen Schmertz.
Niemand kan als Fliamon meine Wunden wieder heilen/
So mir Venus blindes Kind hat gemacht mit ſeinen Pfeilen/
Filamon Hertzallerliebſter kommet/ kommet nur herzu/
Schaffet zwey verliebten Hertzen/ meinem und dem eurem Ruh’.


Desvia o mar a rota
do calor
e cede a areia ao peso
desta rocha


Viktoria! mit uns ist Gott,
Der stolze Feind liegt da!
Er liegt, gerecht ist unser Gott,
Er liegt, Viktoria!


Zum Weiher hin!
Geschurret, geschurret,
Daß es hurret und surret!
Hurr hurr hurr!


Ihr Flüsse, rauschet ganz gelinde!
Weht sanft und kühl, ihr Frühlingswinde!
Ihr Vögel, dämpft die Melodien!
Verliehrt kein Blatt, ihr stillen Bäume,
Wieg ihn, o Schlaf, in sanfte Träume!
Ihr Liebesgötter, wacht um ihn!


Ouvem-se ali do Cérbero latrante
Os triplicados hórridos latidos,
Com os brados do velho navegante,
Que à barca chama as almas dos perdidos.
Fama é que por ali desceu o amante,
A quem pluto, e Proférpina, vencidos
Do doce canto, a amada concederam,
Que seus olhos segunda vez perderam.


Denk, vom Dache fällt kein Sperling,
Ohne Gott, vom Haupt kein Haar,
Aus dem Beutel kein Pfund Sterling,
Oder auch neun Groschen bar.