Away skipp'd the urchin, as brisk as a bee,
And laughing, "I wish you much joy friend, quoth he:
"My bow is undamag'd, for true went the dart;
"But you will have trouble enough with your heart."


Da geht es in ein Zeterschrein,
Da wird ein Heuln und Weinen,
Da winselt auch der härtste Stein
Und alles Mark in Beinen.
Da wünschet mancher, daß ihn bald
Der größte Berg erdrucke,
Ein andrer, daß ihn mit Gewalt
Die Hölle selbst verschlucke.


Der Judenjüngling dir gegenüber
Mit dem lüsternen Blick, hätt' gerne gespielt
Ein wenig mit dir. Schon lange schielt
Er verstohlen, fast schämisch zu dir hinüber,
Wird was draus?
Katz oder Maus?
Hüte dich! Manche glaubt Katze
Zu sein und bleibt als Maus auf dem Platze.


Sie starrt und bebt. Der Reue Schmerzen
Ergreifen schnell das härteste der Herzen;
Zeus sah des Mädchens Leid,
Und gab in zürnender Gerechtigkeit
Ihr einer Nymph Unsterblichkeit,
Gab ihrem Gram die Ewigkeit.
Die schwermuthsvolle der Najaden
Weint seit Jahrhunderten hier noch um ihren Freund;
Und diesen Bach hat sie und die Hyaden
Auf seine Leiche hingeweint!
Ach! ewig weint sie hier, die bängste der Najaden.


وَدُجىً هَتَكتُ قِناعَهُ
عَن وَجهِ طامِسَةٍ خَفِيَّه
تَسري كَواكِبُهُ إِلى ال
إِصباحِ وَاللَيلُ المَطِيَّه
وَالنَجمُ وَجهُ مُقَبَّلٍ
وَالبَدرُ مِرآةٌ صَدِيَّه


Aj tam pode křížem bystřák v bratra plyne,
A s ním jednosvorně dál se poli vine.


Gebeut nicht auch im Königreich des Schönen,
Wer immer König ist im Reich des Wahren?
Du siehst sie beide sich im Höchsten paaren,
Gleich in einander wie verlornen Tönen.


Fra piacer tanti, ovunque un'arbor dritto
Vedesse ombrare o fonte, orivo puro
V'havea spillo, o coltel subito fitto,
Cosi se v'era alcun sasso men duro,
Et era fuori in mille luoghi scritto
E cosi in casa in altri tanti il muro
Angelica e Medoro, in varii modi
Legati insieme di diversi nodi,


E perche molto dilungata s'era,
E poco piu n'havria perduta l'orma,
Ricorse il frate alla spelonca nera
E di demoni uscir fece una torma,
E ne sceglie uno di tutta la schiera:
E del bisogno suo prima l'informa,
Poi lo fa entrare adosso al corridore:
Che via gli porta con la donna il core.


– „Ja som sa ľakla! Ešte sa tresem.
Čo by nám rekla mamička,
naša to, viete, najstarší dcéra,
keďby si jej dcérečka
u nás, a priamo u babenky,
nožku neb ručku zlomila!
Lozí to, skáče – kozliatko naše.
Uhliadať sa jej nemôžem.
Hádala som už, že so skaly spadla.“


Odpusťte, duchové bratrů,
Padlých v tuhém zápasu –
Krásná smrt za domovinu –
Sláva bohatýrských činů
U věčném zní ohlasu.


Vous inclinez d'en haut, au penchant des ravines,
Vos rameaux lents et lourds qu'ont brûlés les éclairs :
Qu'il est doux le repos de vos ombres divines,
Aux soupirs de la brise, aux chansons des flots clairs !


Freude! haben wir gesungen,
Doch es ahnte das Gemüth,
Als der Funke dort erglüht,
Daß der Freiheit er entsprungen.


Die Strafe scheut er nicht, wenn er sich läßt bestechen;
Denn er zahlt die, wird er entdeckt, mit dem Verbrechen.


人生老戒贪
金堤捍河水
他年渝此约
何面视邑里


Wir, die Sänger des Volks, gerne bei Lebenden,
Wo sich vieles gesellt, freudig und jedem hold,
Jedem offen; so ist ja
Unser Ahne, der Sonnengott,


¡Qué tarde, mal y nunca amor perfecto
puede olvidarse, aunque la edad, cobrando
el feudo de la vida, vaya dando
canas, que nunca cubre el que es discreto!


Bei jedem Nest klebt an der Wand
In Ritzen still ein Bauer,
Mit einem Knüppel in der Hand,
Und hält sich auf der Lauer.


A stařec vozka v dětském rozhovoru
je se svým oblíbeným hnědákem...
Hle! Dým se vznáší v hloubi tmavých borů:
snad cikáni dnes zabloudili sem...


莫道他乡胜故乡
思归一日九回肠
元宵忽共乡人语
为写新诗寄上庠


Nebudem přec supy na své děti živit,
v pokoře se plazit, hrbit šij a křivit!“ –


膏香未即输鲑菜
煎和真同食蛤蜊
北人惊叹不下箸
乞与韩公南食诗


Viel tausent tausent feuchte Küsse
betauen die vermählte Hand,
damit der Liebe trächtigs Land
zukünftig nicht vertrucknen müsse.
Die Munde tun ihr Amen drein,
was beide Händ' eins worden sein.


Die Sage geht, ich kann's euch nicht verbergen,
Daß man in jenem Haus, dem stillen, kleinen,
So ihr geschaut an Weinsbergs Rebenbergen,
Verstorbner Menschen Schatten sah erscheinen.
Sei solches Schaun nun Täuschung oder Wahrheit
(Wollt nur, was euch das Innre sagt, hier meinen),
Ward mir doch kürzlich die Erscheinung Klarheit:


Saturno alado, rüido
con alas, átomo armado,
bruja ave, aguijón alado,
cruel sangrador zumbido,
menestril, pulga, cupido,
clarín, chinche, trompetero;
no toques, mosca barbero,
que, mosquito postillón,
le vienes a dar rejón,
sin ser marido, a mi cuero.


A očí plamínek žhne ze tmy staleté.
Plamínek očí dí: Zas slabí budete?


Dnes poprv! Však je po nemoci bledá,
však duší září víc ty drahé tahy;
je hlubší, sladší její pohled vlahý,
jenž v dálku upřen bůh ví sám co hledá
a bloudí přes pole a strání svahy.


Sol vermelho sutilíssimo
rompe sol nos lás de azu
Alvora em mestre Ataíde
cântico vermelho-azul?


Then, firm in Constancy's reliance,
I bid thy cruel scythe defiance;
Deal when thou wilt the deadly blow,
Thou canst but separate below,
Thy first can but for moments sever,
Thy second re-unites for ever.


Und die Kleine flüstert leise,
Leise, mit gedämpftem Laut;
Manches wichtige Geheimnis
Hat sie mir schon anvertraut.


s elfy a skřítky. Řeč lesní měl,
jíž lidstvo nerozumělo:
Dafun Amlun a Banagel,
amunde andamello...


Alles dies dein Tod zerbrach! –
Doch du zürnst und rufst zum Staube:
»Bruderherz, wie lange, ach!
Ist ein schwankend Rohr dein Glaube!«


Wer sieht dich/ Neride/ du Ball der Trefflichkeiten/ 1
Vnd fült behende nicht der Liebe liebes Band?
Wer hört von deiner Zier/ und ist nicht flugs entbrandt?
Wer lebt und liebet nicht dich/ Krohn und Zier der Zeiten.
Der Stirne Faltenrokk hält Furchen/ als die Speiten
Damötas kaum gehakkt/ die Nas ist Welt bekandt/
Weil ihre Zinnen sind her aus dem Affenland/
Der Wangen gelbes Feld will noch mit Quitten streiten/
Der Leib ist Schorsteinweis/ zart wie ein Bimsenstein/
Die Beine gräder noch als eine Sichel/ seyn/
Der Haare krauser Pracht kan noch vor Werk gefallen/
Die Zäne zeigen Gold/ der Augen Scharlach blitzt/
Die Lippen sind Lazur/ das Ohr noch trieft und schwitzt/
Wer preist im Anken nicht der Haberkörner wallen.


Dnes hrbí se tu v strádání a trudu,
sraženi žitím, němi, nešťastni.
Orají těžce chudou, tvrdou půdu,
ni naděj' žní jim oko nezjasní.


Der Tempel raucht, die heilge Gluth
Steigt voller Flammen nach den Sternen.
Nun wird man mit vergnügtem Muth
Den Weg zur Wissenschaft und Weisheit finden lernen.
Hier ist der Delphos, wo man Rath
In zweifelhaften Sprüchen findet.
Hier wird der Pharus angezündet,
Davon Europa stets den Glanz zu hoffen hat.
In dieser Werkstatt guter Künste,
Erlanget jedermann die herrlichsten Gewinste.


Was seufzet ihr, verzagte Seelen?
Was girrt und ächzt ihr Tag und Nacht?
Durch Heulen, Winseln, Schreyen, Klagen,
Wird ja die Last, so man muß tragen,
Noch weit beschwerlicher gemacht.
Wer edelmüthig ist, läßt sich durch nichts besiegen,
Er bleibt auch da gesetzt, wenn er muß unten liegen.


Auch der Tantz, der bunte Mann,
Wirbt für ihn gemein,
Jungen Leute, gebt euch an,
Wollt ihr ehlich seyn.
Auff, der gantze Heyrahtsstand
Folgt ihm auff dem Fuß,
Auff, er giebet auff die Hand
Hoffnung, Anblick, Kuß.


Most lassu méreg, lassu halál emészt.
Nézd: a kevély tölgy, mellyet az éjszaki
Szélvész le nem dönt, benne termő
Férgek erős gyökerit megőrlik,


Kdyby se, Kriste, krve té proudy,
kterou Tvým jménem plýtvali lháři,
spojily mstivě v ohromnou řeku –


Ty, jenž v chrámě oslavuješ
Slovem Páně jazyk náš,
Hvězdám běhy vyměřuješ,
Mocnost planet, slunce znáš!


Ilyenkor senkinek sem szabad beszélnie,
a koldusok bokrok alá húzzák magukat,
a tücsök ciripel. Este lett.
S néma verssé lesz egy-egy fájdalom.


Natürlicher zur Seiten-hohl,
Da Jesus an dem creutze war.


Doch war kein Mensch im ganzen Thal,
Und dunkel war der Hain;
Und die geliebte Nachtigall
Wird doch verschwiegen sein?


Schämst du dich, daß Schelme sind?
Willst du deutsche Schelme streicheln,
Die dich dem Aprilenwind
Gleich mit Wechseln auch umschmeicheln?
Nein, den Handschuh frisch heraus!
Feig wird, wer den Feigen weichet –
Lust und Mut wächst überaus,
Wenn man Schelmenbacken streichet.


Ha tépi szivem késő bánat ölyve,
Vagy gúny nyilára méltatlan sajog,
A kínok pőrölyétől összetörve:
Ajkam panaszra nyílni mégse fog.


Kdys přišla Luna před trůn Paní
a smutna klekla na stupně:
„Ó Královno! měj smilování!
Jak bloudím světem potupně!


半篙春水子陵矶
谁说诗愁带减围
斜日柳阴人钓罢
堤头坐看水鸥飞


Verdruß und Langeweile. Wie die Stymphaliden
Umschwärmen sie den Tisch und sprühn
Von ihren Fittichen Gift unsrem Frieden
Auf alle Speisen hin.


sarhoş olmayan için sarhoşluk nedir


Hermosa como la estrella
De la alborada de mayo
Fue en Méjico hará dos siglos
Doña Ana María de Castro.
Ninguna logró excederle
En la elegancia y el garbo
Ni en los muchos atractivos
De su afable y fino trato.
Sus maneras insinuantes,
Su genio jovial y franco,
Su lenguaje clara muestra
De su instrucción y su rango:
Su talle esbelto y flexible,
Sus ojos como dos astros
Y las riquísimas joyas,
Con que esmaltó sus encantos.
La hicieron en todo tiempo
La más bella en el teatro,
La mejor por sus hechizos,
La primera en los aplausos.
Los atronadores vivas,
Los gritos del entusiasmo
Siempre oyó, noche por noche,
Al pisar el escenario.
En canciones, en comedias,
En sacramentales autos,
Ninguna le excedió en gracia,
Ni le disputó los lauros.
Doña Ana entre bastidores
Era de orgullo tan alto,
Que a todos sus compañeros
Trató como a sus lacayos.
Las maliciosas hablillas,
Los terribles comentarios,
Los epigramas agudos
Y los rumores más falsos,
Siempre tuvieron origen
Según el vulgo, en su cuarto,
Centro fijo en cada noche
De los jóvenes más guapos.
Allí en torno de una mesa
Se charlaba sin descanso,
Sin escrúpulos ni coto
De lo bueno y de lo malo.
Si la gazmoña chicuela
Del marqués, ama a Fulano,
Y si éste le guiña el ojo
Escondido en algún palco;
Si la esposa de un marino
Mira con afán extraño
Al alabardero Azunza
Que de algún noble está al lado;
Si el Virrey fijó sus ojos
Con interés en el patio,
Como en busca de un amigo
Que subiera a acompañarlo,
Sobre el último alboroto
De tal calle y de tal barrio
Con alguaciles, corchetes
Mujerzuelas y soldados
La actriz, risueña y festiva
Oyendo tales relatos,
A todos daba respuestas
Como experta en cada caso.
Algunos por conquistarse
Su pasión más que su agrado,
Sin lograr sus esperanzas
Grandes sumas se gastaron;
Otros con menos fortuna
Sólo anhelaban su trato
Viviendo como satélites
En derredor de aquel astro.
Ana, radiante de gloria,
Miraba con desenfado
A los opulentos nobles
Que eclipsara con su encanto.
Y en la sociedad más alta
Censuraban su descaro
Creyéndola una perdida,
Foco de vicios y escándalos.
Mas no hay crónica que ponga
Tan duros juicios en claro,
Ni nos diga que a ninguno
Se rindió por los regalos.
Ella protegió conquistas
De sus amigos más francos,
Y quizá empujó al abismo
A los galanes incautos.
Astuta e inteligente
Guardó en su amor tal recato
Que tan valioso secreto
No han descubierto los años.
Se habla de un Virrey
Que estuvo de doña Ana enamorado,
Mas la historia no lo afirma
Ni puedo yo asegurarlo.
Mujer hermosa y ardiente,
De genio y en el teatro,
Por la calumnia y la envidia
Tuvo medidos sus pasos.


Es schnitt dem starren Alten
Durch's knöcherne Genick;
Der Junge wollt' nicht halten,
Ihn zwang der Knechte Strick.


مِن عَذيري فيهِ وَهَل مِن عَذيرِ
في هَوى مُخطَفِ القَوامِ غَريرِ
فاتِرٍ لَحظُهُ وَأَيُّ غَرامٍ
هاجَ لي ما بِلَحظِهِ مِن فُتورِ
بِأَبي الأَسمَرُ الغَريرُ وَقَد با
تَ عَلى غِرَّةِ الوُشاةِ سَميري
بِتُّ مِن خَدِهِ وَمِن ثَغرِهِ المَع
سولِ ما بَينَ رَوضَةٍ وَغَديرِ
يَمزُجُ الكَأسَ لي بِماءِ رُضابٍ
كَجَنا النَحلِ شيبَ بِالكافورِ
زارَني بَعدَ هَجعَةٍ يَمسَحُ الرَق
دَةَ عَن جَفنِ عَينِهِ المَزرورِ
كاسِرٌ مُقلَتَيهِ وَاللَيلُ قَد أَد
بَرَ في فَلِ جَيشِهِ المَكسورِ
قُلتُ قُم فَاِصبَحِ النَدامى عَروساً
عُمِّرَت في الدِنانِ عُمرَ النُسورِ
مِن تُراثِ المُلوكِ صارَت إِلى كِس
رى قَديماً عَن جَدِّهِ أَردَشيرِ
وَاِلقَ بَردَ الشِتاءِ مِنها بِنارٍ
وَاِرمِ جُنحَ الظَلامِ مِنها بِنورِ
وَاِسقِني بِالصَغيرِ مِنها فَما أَب
قى الهَوى فِيَّ فُضلَةً لِلكَبيرِ
يا مُديرَ الكُؤوسِ مِن طَرفِهِ ال
فَتّان رِفقاً بِالشارِبِ المَخمورِ
لا يَبِت قَلبُكَ الخَلِيُّ بِما بِ
تُ أُعاني مِن لَوعَةٍ وَزَفيرِ
أَنا حَكَّمتُ لَحظَ عَينَيكَ فَاِحكُم
في دَمي غَيرَ آثِمٍ مَأزورِ
يا نَديمي وَقَد تَبَرَّمتُ بِالنَش
وَةِ حَتّى مَلِلتُ كَأسَ المُديرِ
شَيَّبَت لِمَّتي شَوائِبُ دَهري
وَاِستَرَدَّت عارِيَّةَ المُستَعيرِ
وَتَعَوَّضتُ لَيلَ هَمٍّ طَويلٍ
بَدَلاً مِن زَمانِ لَهوٍ قَصيرِ
أَنكَرَ الغانِياتُ عَهدي وَما أَن
كَرنَ مِنّي بَياضَ القَتيرِ
فَتَقَنَّعتُ بِاليَسيرِ مِنَ ال
وَصلِ وَما كنُتُ قانِعاً بِاليَسيرِ
بِخَيالٍ في الطَيفِ مِنها كَذوبٍ
وَبِزَوزٍ مِن وَعدِها مَغزورِ
قَد تَقَضّى عَصرُ الخَلاعَةِ وَاللَه
وِ فَأَهلاً بِالشَيبِ وَالتَوقيرِ
فَنَضَوتُ الصِبى وَأَلقَيتُ لِلأَي
يامَ عَن عاتِقي رِداءَ السُرورِ
قَلَّصَت صُحبَةُ الحَوادِثِ وَالأَي
يامَ مِن ذَيلِ سُترَتي المَجرورِ
وَلَقَد رَدَّ نَضرَةَ العَيشِ لي مُق
تَبِلٌ مِن زَمانِ عَدلٍ نَصيرِ
فاضَ فيهِ النَدى وَدَرَّ عَلى العا
فينَ سَحّاً خَلفُ العَطاءِ الغَزيرِ
وَضَفا سابِغاً عَلى أَهلِهِ ظِل
لُ إِمامٍ بِالمَكرُماتِ جَديرِ
فَأَنا اليَومَ مِن مَواهِبِهِ أَر
فُلُ في ثَوبِ غِبطَةٍ وَسُرورِ
وَعَذارى القَريضِ بَعدَ كَسادٍ
عُدنَ مِنهُنَّ غالِياتِ المُهورِ
وَلَقَد عِشتُ بُرهَةً بَينَ أَبنا
ءِ زَماني كَالمَسجِدِ المَهجورِ
فَكَأَنّي أَعلَقتُ كَفِّيَ لَمّا
أَن تَعَلَّقتُهُ بِرُكنَي ثَبيرِ
نَصَرَ اللَهُ دينَهُ مِن أَبي العَب
باسِ بِالناصِرِ الأَبِيِّ الغَيورِ
وَحَمى غابَةَ الخِلافَةِ وَالإِس
لامِ مِنهُ بِلَيثِ غابٍ هَصورِ
مَلِكٌ يَشتَري القَليلَ مِنَ الحَم
دِ بِمَعروفِهِ الجَزيلِ الكَثيرِ
وَيُغالي مُخاطِراً في هَوى السو
دَدِ وَالمَجدِ بِالنَفيسِ الخَطيرِ
هاشِمِيٌّ مُؤَيَّدُ الرَأيِ وَالنُط
قِ جَميعاً وَالعَزمِ وَالتَفكيرِ
مَورِدُ البيضِ وَالأَسِنَّةِ في الرَو
عِ ظِماءً ماءَ الطُلى وَالنُحورِ
طاعِنُ الفارِسِ المُدَجَّجِ بِالرَأ
يِ وَمُردي الكَمِيِّ بِالتَدبيرِ
كَم أَباحَت جُيوشُهُ وَسَرايا
هُ بِبيضِ الغُمودِ بيضَ الخُدورِ
وَرَأَينا ما كانَ مِن جَدِّهِ المَن
صورِ يُروى عَن جَدِّهِ المَنصورِ
مِن فُتوحِ المَعاقِلِ المُشمَخِرّا
تِ بِبيضِ الظُبى وَسَدِّ الثُغورِ
وَاِقتِناصِ الأَعداءِ بِالأَعوَجِيّا
تِ المَذاكي وَالمُرهَفاتِ الذُكورِ
وَقِيامِ اللَيلِ الطَويل يُناجي ال
لَهَ في جُنحِهِ وَصَومِ الهَجيرِ
يا إِماماً بِهَديِهِ فَرَّقَ الأُم
مَةُ بَينَ الحَلالِ وَالمَحظورِ
وَبِهِ يُرتَجى النَجاةُ إِذا حُص
صِلَ يَومَ الحِسابِ ما في الصُدورِ
أَنتَ رَبُّ الزَمانِ تَجري بِتَصري
فِكَ في أَهلِهِ يَدُ المَقدورِ
وَاللَيالي خَوادِمٌ لَكَ وَالأَي
يامُ فَاِحكُم حُكمَ العَزيزِ القَديرِ
أَنتَ لِلدينِ خَيرُ مُستَخلَفٍ را
عٍ وَلِلمُؤمِنينَ خَيرُ أَميرِ
أَنتَ عَونُ القَليلِ نَصّارَةُ المَظ
لومِ غَوثُ المُستَصرِخِ المُستَجيرِ
أَنتَ في الرَوعِ كاسِرٌ كُلَّ جَبّا
رٍ وَفي الأَرضِ جابِرٌ لِلكَسيرِ
رُبَّ يَومٍ جَهمِ الثَرى قاتِمِ الجَو
وِ عَبوسٍ عَلى العِدى قَمطَريرِ
سِرتَ فيهِ تُطوى لَكَ الأَرضُ وَالأَم
لاكُ حَولَي لِوائِكَ المَنشورِ
يَفرَقُ اللَيلُ مِن مَواكِبِكَ السو
دِ وَيَعنو وَجهُ النَهارِ المُنيرِ
في خَميسٍ مَجرٍ يُغَمغِمُ بِالتَه
ليلِ أَبطالُهُ وَبِالتَكبيرِ
وَأُسودٍ مِن غِلمَةِ التُركِ لا تَأ
لَفُ إِلّا غيلَ القَنا المَشجورِ
يُنحِلونَ البُدورَ حُسناً وَإِن خا
ضوا وَغى ناحَلوا القَنا بِالخُصورِ
كُلُّ ذِمرٍ كَالظَبيِ يَسفِرُ في الكَر
رَةِ عَن ذِئبِ رَدهَةٍ مَذعورِ
مُستَسِلٍّ غِرارَ أَخضَرَ كَالرَو
ضَةِ ماضٍ مُستَلئِمٍ بِغَديرِ
مِن لُيوثِ الشَرى إِذا دارَتِ الحَر
بُ وَفي السِلمِ مِن ظِباءِ الخُدورِ
فَالعِذارُ الطَريرُ في خَدِّهِ أَف
تَكُ مِن حَدِّ سَيفِهِ المَطرورِ
شَبِعوا مِنكَ شِمَّرِيّاً يَرى أَن
نَ المَعالي بِالجِدِّ وَالتَشميرِ
فَجَزاكَ الإِلَهُ أَفضَلَ ما جا
زى إِماماً عَن سَعيِهِ المَشكورِ
يا اِبنَ خَيرِ الأَنامِ بَعدَ رَسولِ ال
لَهِ مِن خَيرِ مَعشَرٍ وَنَفيرِ
خَلَفَ الأَنبِياءِ جيرانِ بَيتِ ال
لَهِ ذي الحُجبِ دونَهُ وَالسُتورِ
مَعشَرٌ حُبُّهُم وَطاعَتُهُم حِص
نٌ لَنا مِن عَذابِ نارِ السَعيرِ
مَدحُهُم في المَعادِ ذُخري إِذا أَف
لَستُ مِن كُلِّ مُقتَنىً مَذخورِ
وَهُمُ شيعَتي الكِرامُ وَأَنصا
ري إِذا قَلَّ في الأَنامِ نَصيري
لَهُمُ غارِبُ الخِلافَةِ وَالذُر
وَةُ مِن كُلِّ مِنبَرٍ وَسَريرِ
هِمَمٌ كَالنُجومِ زُهرٌ عَوالٍ
وَوُجوهٌ وَضّاحَةٌ كَالبُدورِ
وَحُلومٌ مِثلُ الجِبالِ رَواسٍ
وَأَكُفٌّ فَيّاضَةٌ كَالبُحورِ
جِئتَ تَتلوهُم فَأَبطَلتَ قَولَ ال
ناسِ لَم يُبقِ أَوَّلٌ لِأَخيرِ
فَاِبقَ يا صاحِبَ الزَمانِ بَقاءً
أَبَدِيّاً يُفني بَقاءَ الدُهورِ
وَتَمَلَّ الشَهرَ الَّذي لَكَ في النا
سِ مِنَ الفَضلِ ما لَهُ في الشُهورِ
كُلَّ يَومٍ يُنيخُ أَنضاءَهُ وَف
دُ التَهاني في رَبعِكَ المَعمورِ


Ja, um zu kehren der Geliebten
Bestaubt Gemach,
Raubt er den Huri's in der Höhe
Ihr Lockenhaar.


Juž dávno zvyk' jsem štěstí v záři
u jiných hledat s klidnou tváří
a třeba Ódu na ně psát.
Než, vidím-li, jak za svým pluhem
jde oráč klidně v znoji tuhém,
tu k práci svojí sednu rád.


Zum Vizlipuzli sprach einst Satan in der Hölle:
Geh, schwarzgekleideter Geselle,
Verführe Menschen mir durch eine neue List!
Ich weiß, daß du ein Höllenkraftmann bist.
Der Dämon flog, mit teuflischem Bemühen
Sann er, viel Tausende ins Höllenreich zu ziehen,
Und ihm gelang's – durch Lotterien .


خذ يميناً خذ يميناً
عن سبيل الناكبينا
واتق اللَه تعالى
عن مقال الملحدينا
الإله الحق رب ال
عرش رب العالمين
هو رب الأولينا
هو رب الآخرينا
هو ربي هو حسبي
هو خير الرازقينا
هو غفار الخطايا
هو خير الراحمينا
رب وأدخلنا جميعاً
في العباد الصالحينا
ارض عنا واعف عنا
وأجزنا أجمعينا
من عذاب في جهنم
أرصدت للمجرمينا
وعصاة فاسقينا
وعتاة كافرينا
رب وأدخلنا جنانا
أزلفت للمتقينا
إذينا دون ادخلوها
بسلام آمنينا
وعلى آل وصحب
وجميع التابعينا
ما تلا تال قرانا
جاء بالحق مبينا


Pruneo rimase in grandissimo stato
con la sua Tironea, della qual ebbe
dieci figliuol, ciascun pro´ e costumato
tanto, che maraviglia a dir sarebbe;
e poi ch´egli ebbe a ciascun moglie dato,
in molta gente questa schiatta crebbe,
e sempre furo a Fiesol cittadini,
grandi e possenti sopra lor vicini.


Do meu vagar
sei que nunca hei-de ir longe
vou aonde for preciso
vou indo do meu vagar
em busca do tempo perdido
e se um dia o encontrar
o longe não faz sentido


Erst habt ihr die Großen beschmaust, nun wollt ihr sie stürzen;
Hat man Schmarotzer doch nie dankbar dem Wirte gesehn.


春来十日九风雨
何事东君不放晴
门外两株好桃李
花开准拟作清明


Ti Felsők nem ügyeltek-e hát ily képtelenekre?
Nem bosszúltok-e ily vétket? Föld terhe nem omlasz?
Nem dördűlsz, ó végzivatar, sok ezernyi nyilakkal
Mégsem szálltok alá, nagy Egek, bűnlepte fejére?
Máskép


»Kraut! Kraut!«
De Dare pumpt ęr Ammer vull:
»Kraut! lębendi un krall!
Min Deern, wenn'k jümmer töben schull,
Warn se vœr Abnd ni all.«
Dar kumt Een mit en Achndeelssett:
»Min Kind, de Kraut sünd rar! –
Scheerkrauten? nę! de weern ni fett,
De wasst bet tokum Jahr.«


Die toben, wirbeln, krachen
mit Kolben, Kurbeln, Gelenken,
mit feuerschnaubenden Rachen,
man muß an die Hölle denken,
an die großen Tiere der Urzeit.


Ja, wollte man einst auch rektificiren
Der Schönheit Lustrevier,
So brauchte man, um recht es zu mappiren,
Nur dich zum Ingenier.


Wilstu für der Welt erweisen deines Glaubens Meister-stücke,
Ey, so sih, daß deine Liebe für den Nechsten deutlich blicke.


An diesem Rosenbusche, den tiefe Still umfängt,
Um den ein Kranz von Buchen die breiten Zweige hängt,
Der hier Gerüche haucht, und von bemooßten Hügeln
Gebeugt den Teich beschaut, sein blühend Haupt zu spiegeln,
Will ich mich niederwerfen, den streitenden Tumult
Von Stimmen anzuhören: mit froher Ungeduld
Rauscht unstät um mich her des Busches frohe Menge,
Und jägt im Schatten sich, und schlägt, und lärmt Gesänge.
Hier braust ein Schwarm von Spreen, nicht furchtsam für Verrath,
Stürmt aus dem Erlenbusche, und stürzt sich auf die Saat.
Dort schlägt ein wilder Heer mit schwirrendem Gefieder
Die Luft, die um ihn rauscht, und fällt in Wolken nieder.
Hoch zieht dort über Wälder (kein Donner trifft da mehr)
Die Colonie der Enten in einer Reih einher,
Schifft langsam um den Teich, und spähet sich im Fliegen
Im Schilf ein Lager aus, und senkt sich da zu liegen.
Dort am bemoosten Dache, worum ein Rauch sich zieht,
Schaut Progne aus der Hütte, und schwirrt ihr stammlend Lied.
Die Schwestern jagen sich, bald hoch, bald wieder tiefer,
Und taumeln in der Luft, und haschen Ungeziefer.
Hier schilt der bunte Täuber, und schwellt den weiten Kropf, 8
Und dreht sich um sich selber, und senkt und hebt den Kopf,
Bis sich die Taube naht; dann, stolz bey ihrer Bitte,
Bläht er sich prächtig auf, und trabt vor seiner Hütte.


Schicke dir hier in altem Kleid
Ein neues Kindlein wohl bereit,
Und ist's nichts weiters auf der Bahn,
Hat's immer alte Hosen an.
Wir Neuen sind ja solche Hasen,
Sehn immer nach den alten Nasen,
Und hast ja auch, wie's jeder schaut,
Dir Neuen ein altes Haus gebaut.
Darum, wie's steht sodann geschrieben
Im Evangelium da drüben,
Daß sich der neu Most so erweist,
Daß er die alten Schläuch zerreißt. –
Ist fast das Gegenteil so wahr,
Das Alt' die jungen Schläuch reißt gar.
Und können wir nicht tragen mehr
Krebs, Panzerhemd, Helm, Schwert und Speer
Und erliegen darunter tot
Wie Ameis unterm Schollenkot,
So ist doch immer unser Mut
Wahrhaftig wahr und bieder gut.
Und allen Perrückeurs und Fratzen
Und allen literar'schen Katzen
Und Räten, Schreibern, Mädels, Kindern
Und wissenschaftlich schönen Sündern
Sei Trotz und Hohn gesprochen hier
Und Haß und Ärger für und für.
Weisen wir so diesen Philistern,
Kritikastern und ihren Geschwistern
Wohl ein jeder aus seinem Haus
Seinen Arsch zum Fenster hinaus.


Die muß ja züchtig seyn/ die züchtig ist gezeuget:


»Wenn dich die Menschen verlassen,
Komm auf mein Zimmer mit mir;
Jetzt tobt in allen Gassen
Nur wilde Begier.«


Gli avi ne i giorni fóschi
Ti vengono a cullar,
L'uno da i colli tóschi,
L'altro dal tósco mar?


Me acerco y me retiro:
¿quién sino yo hallar puedo
a la ausencia en los ojos
la presencia en lo lejos?
  Del desprecio de Filis,
infelice, me ausento.
¡Ay de aquel en quien es
aun pérdida el desprecio!
  Tan atento la adoro
que, en el mal que padezco,
no siento sus rigores
tanto como el perderlos.
  No pierdo, al partir, sólo
los bienes que poseo,
si en Filis, que no es mía,
pierdo lo que no pierdo.
  ¡Ay de quien un desdén
lograba tan atento,
que por no ser dolor
no se atrevió a ser premio!
  Pues viendo, en mi destino,
preciso mi destierro,
me desdeñaba más
porque perdiera menos.
  ¡Ay! ¿Quién te enseño, Filis,
tan primoroso medio:
vedar a los desdenes
el traje del afecto?
  A vivir ignorado
de tus luces, me ausento
donde ni aun mi mal sirva
a tu desdén de obsequio.


Und alle Welten um mich schwanden,
Mein Leben starrt' in seinem Lauf,
Im süßempörten Busen standen
Die alten Götter wieder auf.


Und seinen Untertanen allen,
Wir sind ja Brüder gar,
Uns lieben Brüdern Wohlgefallen
Und ein recht gutes Jahr!


Nevetve a föld fiait
Kik ébren tépelődnek.
S hiú gőggel, ezer bajjal
A világgal vesződnek:
Az eszmélőt[3] kis mécsétől,
A fösvényt rejtett kincsétől
Elrezzenti játékunk;
Az öröm szépére,
Szerelem ölére
Halálszint von árnyékunk.


Kényén-kedvén házasodik,
Nem fizet az papnak;
Nem hí senkit bizonságnak,
Mert fia ő Mársnak.
Szép élet! sat.


Es war in einem hohen Haus,
Das Ganze sah verlassen aus,


Adámek a Čelakovský,
Čelakovský – Adámek!
Když ti mluví, dají hanci
lživá ústa na zámek!


Mege uccise Pedèo, bastarda prole
d'Antènore, cui l'inclita Teano,
gratificando al suo consorte, avea
con molta cura nutricato al paro
dei diletti suoi figli. Si fe' sopra
a costui coll'acuta asta il Filìde
Mege, e alla nuca lo ferì. Trascorse
tra i denti il ferro, e gli tagliò la lingua.
Così concio egli cadde, e nella sabbia
fe' tenaglia co' denti al freddo acciaro.


A pak čtverák z města lukou
letí mezi duby
a tam harfě mé, své sestře,
žertem svým se chlubí.


Však dříve, než ta travička
vyrostla porosená,
dřív byla věru mezera,
mnou zůstavená, citelná
už v srdcích vyplněna.


Certo il disire e debito mi sprona,
e via più la vostr'alta cortesia,
che talvolta di me pensa e ragiona.


Wie? Staxens Predigt wär' gestohlen?
Verleumdung ist's! Ich sag es frei!
Er ließ, ich selber stund dabei,
Für baares Geld sie aus dem Laden holen.


Wild verwirrt sind mir die Sinne;
Steig herauf, eh ich beginne,
Dich am Schlangenhaar zu greifen,
Wüthend an den Tag zu schleifen.
Weh wenn du mit Antwort geizest,
Schwer mir so die Seele reizest,
Wisse das ich dann dich finde,
Wärst du in der Höllenschlunde.
Peitsche dich mit Flammenruthen,
Bade dich in Hölengluthen;
Dich soll die Sommersgluth verzehren
Und Todesangst dein Leben nähren.
Kein Mitleid soll dir Trost gewähren,
Schmerz, Qual erzeugen und gebähren,
Drum steig herauf ehe gewaltig
Dich ergreifet meines Zornes
Mächtige Rechte!


Wer keinem Böses nie und auch nie gutes thut,
Heist der gut-böse dann, heist der dann böse-gut?


Ihr marck in beinen wallet/
Vnd widerlebend blut
In süssem sod erbrallet/
Vnd farbet hertz vnd muth.
O Gott/ vnd wer mit worten
Möcht je nun zeichnen ab/
Waß jubel mancher sorten
Alsdan sie trieben hab?


Quando vês o vovô, dás gargalhadas
Que parecem tilintos de ouro e prata,
Ou a música d’água da cascata
Que corta os campos verdes e as estradas.


So schafft der Meister zu Gottes Ehr',
Es leuchten seine Werke,
Wo blieb der Herzog und sein Heer?
Der Stolz, der Glanz, die Stärke?


Wittern mit den feinen Näschen,
Ob es nun schon wirklich lenzt,
Daß sie zwischen jungen Gräschen
Tanzen könnten leichtgeschwänzt.


Gott ist gegenwärtig; lasset uns anbeten,
Und in Ehrfurcht vor ihn treten!
Gott ist in der Mitte; alles in uns schweige
Und sich innigst vor ihm beuge!
Wer ihn kennt, Wer ihn nennt,
Schlagt die Augen nieder;
Kommt, ergebt euch wieder!


Und so tändelt ich mir, von allen Freunden geschieden,
In der Neptunischen Stadt Tage wie Stunden hinweg.
Alles, was ich erfuhr, ich würzt es mit süßer Erinnrung,
Würzt es mit Hoffnung; sie sind lieblichste Würzen der Welt.


Kdy, Hospodine, vládu zeměkoule
duch zaujme, jenž válek nesnese?!
Kdy – po nás někdy – prohřmí světem slova:
„Vy, strůjci válek, třeste, třeste se!“


昔为东掖垣中客
今作西方社内人
手把杨枝临水坐
闲思往事似前身


Er hat die Leyer nur gerettet,
Sie schwebt in seiner schönen Hand,
In Meeresfluthen hingebettet
Ist Freude von ihm abgewandt.


„Blázínku, dnes více bozi
nechodí již k lidským prahům,
já též nejsem žádným bohem,
já jsem pouze – píseň tvá.“


Leva-me
ao lugar onde a vida se escuta
no mais fundo silêncio,
onde as pedras são corpos
que ao nosso se ajustam
e onde um sussurro
- vindo, quem sabe de onde-
vive preso ao a
Lá, onde à raiz, profundas
as águas nos devolvem
me deitarei, um dia
pronta para a terra
me engolir inteira
e parir de novo


Noch lesen umflort die Augen
Die Züge der Inschrift nicht,
Wie hell durch die bunten Scheiben
Das Licht darüber auch bricht.


Tak, králi můj! tak věc se má
S tím divým rytířem:
Ty uznáš ve své moudrosti,
Že nevinen já jsem.““


»Spinnet, Töchterli, spinnet, und Jergli, leng mer der Haspel!
D'Zit vergoht, der Obed chunnt, und 's streckt si ins Frühjohr.
Bald goht's wieder use mit Hauen und Rechen in Garte.
Werdet mer flißig und brav und hübsch, wie 's Riedligers Tochter!
In de Borge stoht e Hus, es wachse jez Wesmen
uffem verfallene Dach, und 's regnet aben in d'Stube.
Frili 's isch scho alt, und 's sin jez anderi Zite,
weder wo der Simme Fritz und 's Eveli ghuust hen.
Sie hen 's Huus erbaut, die schönsti unter de Firste,
und ihr Name stoht no näumen am rußige Tremel.
Het me gfrogt: ›Wer sin im Wald die glücklichsten Ehlüt?‹
het me gseit: ›Der Simme Fritz und 's Riedligers Tochter‹,
und 's isch dem Eveli grote mit gar verborgene Dinge.
Spinnet, Chinder, spinnet, und Jergli, hol mer au Trieme!
Mengmol, wo der Fritz no bi den Eltere glebt het,
het en d'Mutter gno, und gfrogt mit bewegliche Worte:
›Hesch di no nit anderst bsunne? Gfalle der 's Meiers
Matte no nit besser zu siner einzige Tochter?‹
Und der Fritz het druf mit ernstliche Worten erwidert:
›Nei, sie gfallt mer nit, und anderst bsinni mi nümme.
's Riedligers suferi Tochter zu ihre Tugede gfallt mer.‹ –
›D'Tugede loß den Engle! Mer sin jez no nit im Himmel.‹ –
›Lönt de Chüeihe 's Heu ab's Meiers grasige Matte!‹ –
›D'Mutter isch e Hex!‹ – ›Und soll au d'Mutter e Hex si,
Mutter hi und Mutter her, und 's Töchterli willi!‹ –
›'s Meidli soll's gwis au scho tribe, d'Nochbere sage 's.‹ –
›Sel isch en alte Bricht, und dorum chani 's nit wende.
Winkt's mer, so muß i cho, und heißt es mi näumis, se tuenis.
Luegt's mer no gar in d'Augen, und chummi em nöcher an Buse,
wird's mer, ich weiß nit wie, und möchti sterbe vor Liebi.
's isch ke liebliger Gschöpf as so ne Hexli, wo jung isch.‹ –
Näumis het d'Mutter gwüßt. Me seit, das Meideli sei gwiß
in sim zwölfte Johr emol elleinig im Wald gsi,
und heb Erbeeri gsucht. Uf eimal hört es e Ruusche
und wo's um si luegt, se stoht in goldige Hore
nummen en Ehle lang e zierlig Frauweli vorem
inneme schwarze Gwand und gstickt mit goldene Blume
und mit Edelgstei. ›Gott grüeß di, Meiddeli!‹ seit's em,
›spring nit furt, und förch mi nit! I tu der kei Leidli.‹
's Eveli seit: ›Gott dank der, und wenn du 's Erdmännlis Frau bisch,
willi di nit förche!‹ – ›Jo frili‹, seit es, ›das bini.‹ –
›Meiddeli los und sag: chansch alli Sprüchli im Spruchbuch?‹ –
›Jo, i cha si alli, und schöni Gibetli und Psalme.‹ –
›Meiddeli, los und sag: gosch denn au flißig in d'Chilche?‹ –
›Alli Sunntig se tueni. I stand im vorderste Stühli.‹ –
›Meiddeli los und sag: folgsch au, was 's Mütterli ha will?‹ –
›He, will's Gott der Her, und froget 's Mütterli selber!
's chennt ich wohl, i weiß es scho, und het mer scho viel gseit.‹ –
›Meiddeli, was hesch gseit? Bisch öbbe 's Riedligers Tochter?
Wenn de mi Gotte bisch, se chumm au zu mer in d'Stube!‹
Hinter der Brumberihurst goht's uf verschwiegene Pfade
tief dur d'Felsen i. Hätt 's Frauweli nit e Laternli
in der Linke treit, und 's Eveli sorglich am Arm gführt,
's hätt der Weg nit gfunde. Jez goht e silberni Tür uf.
›O Herr Jesis, wo bini? Frau Gotte, bini im Himmel?‹ –
›Nei doch, du närisch Chind. In mim verborgene Stübli
bisch bi diner Gotte. Sitz nieder und bis mer Gottwilche!
Gell, das sin chosperi Stei an mine glitzrige Wände?
Gell, i ha glatti Tisch? Sie sin vom suferste Marfel.
Und do die silberne Blatten und do di goldene Teller!
Chumm, iß Hunigschnitten und schöni gwundeni Strübli!
Magsch us dem Chächeli Milch? Magsch Wi im christalene Becher?‹ –
›Nei, Frau Gotte, lieber Milch im Chächeli möchti.‹
Wones gesse het und trunke, seit em si Gotte:
›Chind, wenn d'flißig lehrsch, und folgsch, was 's Mütterli ha will,
und chumsch us der Schul und gosch zum heilige Nachtmohl,
willi der näumis schicke. Zeig wie, was wär der am liebste?
Wär's das Trögli voll Plunder? Wär's do das Rädli zum Spinne?‹ –
›Bald isch's Plunder zerrisse. Frau Gotte, schenket mer's Rädli!‹
›'s Rädli will gspunne ha. Nimm lieber 's Trögli voll Plunder!
Siesch die sideni Chappe mit goldene Düpflene gsprenklet?
Siehsch das Halstuch nit mit siebefarbige Streife,
und e neue Rock, und do die gwässerti Hoorschnur?‹ –
›Jo, 's isch mer numme z'schön. Frau Gotte, schenket mer's Rädli‹ –
›Willsch's, se sollsch's au ha, und chunnt's, se halt mer's in Ehre!
Wenn de 's in Ehre hesch, soll's au an Plunder nit fehle,
und an Segen und Glück. I weiß em verborgeni Chräfte.
Sieder nimm das Rösli und trag mer's sorglich im Buse,
aß denn au öbbis hesch vo diner heimliche Gotte!
Los und verlier mer's nit! Es bringt der Freuden und Gsundheit.
Wärsch mer nit so lieb, i chönnt der jo Silber und Gold ge.‹
Und jez het sie's gchüßt, und wieder usen in Wald gführt:
›Bhüet di Gott, und haltdi wohl, und grüß mer di Mutter!‹
So viel isch an der Sach, und deshalb het me ne nogseit,
d'Mutter seig e Hex, und nit viel besser ihr Meidli.
Nu das Meiddeli isch mit sim verborgene Blümli
hübscher vo Tag zu Tag und alliwil liebliger worde,
und wo's us der Schul mit andere Chindere cho isch,
und am Ostertag zum Nachtmohl gangen und heim chunnt,
nei se bhütis Gott, was stoht im heitere Stübli? –
's Rädli vo birbaume Holz und an der Chunkle ne Riste,
mitteme zierlige Band us rosiger Siden umwunde,
unte ne Letschli dra, und 's Gschirli zum Netze vo Silber,
und im Chrebs e Spüli, und scho ne wengeli gspunne.
D'Gotte het der Afang gmacht mit eigene Hände.
Wie het mi Eveli gluegt! Was isch das Eveli gsprunge!
Gsangbuch weg und Meie weg und 's Rädli in d'Arm gno,
und het's gchüßt und druckt. ›O liebi Frau Gotte, vergelt's Gott!‹
's het nit z'Mittag gesse. Sie hen doch e Hammen im Chöhl gha.
's isch nit usen ins Grün mit andere Chindere gwandelt.
Gspunne hätt's mit Händ und Füße; het em nit d'Mutter
's Rädli in Chaste gstellt, und gseit: ›Gedenke des Sabbats!
Isch nit Christus der Her hüt vo de Toten erstande?‹
Nu di Rädli hesch. Doch Eveli, Eveli weisch au,
wie me's in Ehre haltet, und was d'Frau Gotte wird gmeint ha?
Frili weißt's, worum denn nit, und het sie 'm verheiße:
›Wenn des in Ehre hesch, soll's au an Plunder nit fehle
und andere Sege‹, se het sie 's ghalte, wie 's recht isch.
Het nit in churzer Zit der Weber e Tragete Garn gholt?
Het's nit alli Johr vom finste glichlige Fade
Tuch und Tuch uf d'Bleichi treit und Strängli zum Färber?
He, me het jo gseit, und wenn's au dussen im Feld seig,
's Rädli spinn elleinig furt, und wie sie der Fade
unten in d'Spuhle zieh, wachs unterm rosige Bendel
d'Riste wieder no – sel müeßt mer e chummligi Sach si.
Und wer het im ganze Dorf die suferste Chleider
Sunntig und Werchtig treit, die reinlichsten Ermel am Hemd gha,
und die suferste Strümpf und alliwil freudigi Sinne?
's Frauwelis im Felseghalt si liebligi Gotte.
Drum het's Simmes Fritz, wo 's achtzeh Summer erlebt het,
zu der Mutter gseit mit ernstliche Miene und Worte:
›Numme 's Riedligers Tochter zu ihre Tugede gfallt mer.‹
Ihn hätten alli gno, er nummen eini von alle.
Mutterherz isch bald verschreckt, zwor sotti's nit sage.
Wo sie wieder emol vo 's Meiers Tochter und Matte
ernstlig mittem redt, und will's mit Dräue probiere:
›'s git e chräftig Mittel‹, seit sie, ›wenn de verhext bisch.
Hemmer für's Riedligers ghuust? Di Vater sezt di ufs Pflichtteil,
und de hesch mi Sege nit, und schuldig bisch du dra.‹
›Mutter‹, erwidert der Simme, ›soll euer Sege verscherzt si,
stand i vom Eveli ab, und gehri vom Vater ke Pflichtteil.
Z'Stette sizt e Werber, und wo me uffeme Berg stoht,
lüte d'Türkeglocken an allen Ende und Orte.
Blut um Blut, und Chopf um Chopf, und Leben um Lebe.
Färbt mi Blut e Türkesebel, schuldig sin ihr dra!‹
Wo das d'Mutter hört, se sizt sie nieder vor Schrecke:
›Du vermesse Chind, se nimm si, wenn de sie ha witt;
aber chumm mer nit go chlage, wenn's der nit gut goht.‹
's isch nit nötig gsi. Sie hen wie d'Engel im Himmel,
mitenander glebt, und am verborgene Sege
vo der Gotte het's nit gfehlt im hüsliche Wese.
He, sie hen jo zletzt vo's Meiers grasige Matte
selber die schönste gmeiht, 's isch alles endlich an Stab cho,
und hen Freud erlebt an frumme Chinden und Enkle.
Tuent jez d'Räder weg, und Jergli der Haspel ufs Chästli!
's isch afange dunkel und Zit an anderi Gschäfte.«
Und so hen sie 's gmacht, und wo sie d'Räder uf d'Site
stellen, und wenn go und schüttle d'Agle vom Fürtuch,
seit no's Vreneli: »So ne Gotte möchti wohl au ha,
wo eim so ne Rad chönnt helsen und so ne Rösli.«
Aber d'Mutter erwidert: »'s chunnt uf kei Gotten, o Vreni,
's chunnt uf 's Rädli nit a. Der Fliß bringt heimlige Sege,
wenn de schaffe magsch. Und hesch nit 's Blümli im Buse,
wenn de züchtig lebsch und rein an Sinnen und Werke?
Gang jez und hol Wasser und glitsch mer nit usen am Brunne!«


ورأيت آلام الشعوب فأيقظت
فيك الضمير الحي بعد منام


Den Wink des Augenblicks erfaßt!
Und zu dem Fest der Schönheit laßt,
Was unschön, nur mit Zoll herein;
Ich aber, Herr, mag Zöllner sein,
Die Taxe nur ein Pfennig.«


Sind diese die/ die Gottes Hertz/
Erweicht mit Seufftzen-reichem Beten?
Die (Trotz dem jammerschwangern Schmertz!)
Vor sein erzörnt Gesicht getreten.
Die nichts denn ihre Schuld beklagt?
Ob Schätz vnd Gütter gleich verflogen/
Ob Angst ihr Blutt vnd Marck durchsogen/
Vnd den geklemten Geist zernagt.


Elle avait jusqu’au fond du plus secret hameau
La réputation dans toute Seine et Oise
Que jamais ni le loup ni le chercheur de noise
N’avaient pu lui ravir le plus chétif agneau.


Nein, bestehen soll das Schlagen!
Zwar nicht gut ist Schlag und Hieb:
Werden wir nur nicht geschlagen,
Ist uns alles Schlagen lieb.


Si tan solo escribiera,
tan solo detenerme
solo unos segundos
para no escuchar mi consciencia.
Detenerme en el puente
para no cruzar la eternidad,
solo ver las almas que cruzan,
aprender así de la vida
llegando al extremo
justo antes de caer rendido,
sentarme en el principio del fin
y así sentir como detenerme,
solo así,
solo viendo el final,
viendo lo que pudo ser
para no caer por descuido.


Více otčenášků, více bude chleba!
Ale není více, ty můj bože s neba,
vzdor více modlení bída ňádro klove,
a vždy víc se tratí černí bochánkové.


Neb na všecko tu prstem svým
Čas všemohoucí psal,
že nepoznal jsem, ni můj rým,
náš mládí Locksley-Hall.


Možno, že je čist, nikdo není jist,
pak mu dejte pokoj;
ne-li, snad se v čas, sám očistí zas,
tož mu dejte pokoj;
nehne-li se sám, tož už k vůli nám
jen mu dejte pokoj.
Sami zříte zde, soud náš přísný je,
tož mu dejte pokoj.
Jít však na něj s metry polemiky,
jako jsme šli na evangelíky –
to nám dejte pokoj!


Jak za štít prsa vystavil’s mužně,
bys války řeže krvavé stavil;
přec nade všecko miloval’s pokoj,
nejdražší úděl.


 Gua', spero anch'io che i popoli
vadano in perdizione:
ma se toccasse ai Principi
a dare il traballone?


Poi seguitando gli amorosi versi
In più dolci sospiri,
Non mi dorrà quantunque mai soffersi,


Pěkný mi zbudujte
v jasanech hrob,
jak kurhan hrdinův
zhynulých dob;
vysoký pahorek,
pod hlavu prsť,
jíž z luhů oteckých
vzal jsem si hrsť.


Assim como as plantas
a borboleta sorri
Eu sorria
e o vento sorri
Simples,
o quadr
Profundo,
o moment
Intraduzível
o que se passo
Com as plantas,


Die Königlichen, welche, wie Brüder doch,
Wie eines Hains gesellige Gipfel sonst
Der Lieb und Heimat sich und ihres
Immerumfangenden Himmels freuten,


Dafür dich auch von anbegin
all Heilgen han gebetten,
Daß du auß gnad vergabest jn
jr schuld vnd vbertretten,
Dadurch sie sein
gantz frei vnd reyn
von sünd vnd Hellschem schrecken,
Wirst sie on klag
am jüngsten tag
zur herrligkeyt erwecken.


Brota diluvios la soberbia fuente,
más piadosos que el cielo para Egipto,
cuando el piélago en ondas infinito,
aun su misma ribera no lo siente


O süsser wind/ O süsser Blast!
Von beyden her geblasen:
Erleuchte meinen Sünden-last/
Heil meine Wund/ vnd Masen.
Ach mache mich der Sünden loß/
Der Bürden vnerträglich:
Blaß auff die ketten/ band/ vnd schloß/
Mit seufftzen vnaußsprechlich.


Náhle rachotícý vicher
Protrhl tichost, bouře hřměla,
Jakby zahrozyla: Běda
Vám ó běda ukrutnícy!


Der Sohn erlöset uns, der Geist, der macht uns leben,
Des Vaters Allmacht wird uns die Vergöttung geben.


És tűz-sugári ugy epesztik,
Ugy ölik a csermelyt napestig;
Enyhíti bár apjának árnya,
De még kínzóbb a hév utána.


Golo will abgehen, bückt sich, ihre Hand zu küssen.


No acredita al piloto la bonanza;
el ejercicio sólo es el que puso
entre el valor y el ocio diferencia.


Forschung, die still in dem sich verliert, was schon lange
War, und was wird, in der Schöpfung Labyrinthe!
Du bist Quelle mir auch, von der mir
Wonne der Einsamkeit rinnt.


Numi crudeli, che vi fece Ettorre?
Forse che su gli altari a voi non arse
e di mugghianti e di lanosi armenti
vittime elette ei sempre? Ed or che fiera
morte lo spense, che furor s'è questo
di non renderne il corpo alla consorte,
alla madre, al figliuolo, al genitore,
al popol tutto, acciò che tosto ei s'abbia
l'onor del rogo e della tomba? E tante
onte a qual fine? Per servir d'Achille
alle furie; d'Achille a cui nel seno
né amor del giusto né pietà s'alberga,
ma cuor selvaggio di lïon che spinto
dall'ardir, dalla forza e dalla fame
il gregge assalta a procacciarsi il cibo.
Tale il Pelìde gittò via dal petto
ogni senso pietoso, e quel pudore
che l'uom castiga co' rimorsi e il giova
Perde taluno ancor più cari oggetti,
il fratello od il figlio. E nondimeno,
finito il pianto, al suo dolor dà tregua;
ché nell'uom pose il Fato alma soffrente.
Ma non sazio costui della già spenta
vita d'Ettorre, al carro il lega, e morto
pur dintorno alla tomba lo strascina
dell'amico. Non è questo per lui
né utile né bello: e badi il crudo
che, quantunque sì prode, egli le nostre
ire non desti infurïando e tanta
onta facendo a un'insensibil terra.


Wie lieb ich dich, du holdes Thal,
Im alten Wasgenwald,
Wie bist du schön im Abendstrahl,
Vom Wandersang durchschallt!
Von allen Höhen winkt ein Gruß
Herab, hinaus zum Rhein,
O grüße wieder, trauter Fluß,
Blick auf im Vollmondschein!


Desde a palavra exacta
do meu sexo
e soletraste-me puta


Dein, der alles giebt und thut,
Dein ist alles Groß' und Kleine!
Dein das zarte Fleisch und Blut!
Dein die werdenden Gebeine!
An mein Herz, o Vater, band
Dies mein Herzchen deine Hand!


Ch'a la mia grazia non può già fallire,
E di buona speranza il mi notrico
Insin ch'i' gli fornisca su' disire».


Sag, ob auch jemand ist, der mehr verlassen kann,
Als St. Bartholomä zur Leidenszeit getan?
Die andern ließen zwar dem Herrn zu Ehrn ihr Leben,
Er aber hat auch noch die Haut dazu gegeben.


Möchte doch einer die Fäuste sich nagen!
Also zu jung! nicht stark noch genug!
Hören muß ich die Trommel schlagen,
Sehen die andern Waffen tragen,
Fernab ziehen, verschwinden den Zug.


Bohatstvím jí ovec sýla,
Lahůdkou jí malina,
Zrcadlem zas strouha byla,
Okrasou zas květina.


万事伤心在目前
月光如水水如天
春风掩映千门柳
不见黄鹂见杜鹃


„Eh,“ řek’ jsem, „takhle nelze jíti s přítěží proklatých vzpomínek!
To jsou ještě výpary bahnisk, na nichž rostly naše duše.
Nezapomeň, co špatného obmýšlel s tebou svět, cos vyplakala slz,
nezapomeň ran proklatých rukou a smíchu profanujících!


So sehr nun dieses Wort die Wahrheit in sich schließt,
So schmerzlich mir es doch jetzt zu vernehmen ist,
Dieweil mein liebster Freund den Satz durch sich beweiset.
Hier bricht mir fast das Herz, die Zunge wird mir schwach!
Und aus den Augen rinnt ein heiser Thrähnen Bach.
Ach! daß des Todes Hand dich gänzlich von mir reiset!
Ich habe dich wie mich und meine Seel geliebt.
Herr Schwager! du bist stets mein Jonathan gewesen.
Drum macht mich auch dein Tod bis in den Tod betrübt,
Man kan an mir den Schmerz aus Aug und Mienen lesen.


Fo durament movido  el Obispo a sanna,
dicié: «Nunqua de preste  oí atal hazanna.»
Disso: «Diçit al fijo  de la mala putanna
que venga ante mí,  no lo pare por manna.»
Vino ante el obispo  el preste peccador,
avié con el grand miedo  perdida la color,
non podíe de vergüenza  catar contra'l sennor,
nunqua fo el mesquino  en tan mala sudor.
Díssoli el obispo:  «Preste, dime la verdat,
si es tal como dizen  la tu necïedat.»
Díssoli el buen omne:  «Sennor, por caridat,
si disiesse que non,  dizría falsedat».
Díssoli el obispo:  «Quando non as cïencia
de cantar otra missa,  nin as sen nin potencia,
viédote que non cantes,  métote en sentencia,
vivi como merezes  por otra agudencia.»
Fo el preste su vía  triste e dessarrado,
avié muy grand vergüenza,  el danno muy granado;
tornó en la Gloriosa,  ploroso e quesado,
que li diesse consejo  ca era aterrado.
La madre pïadosa  que nunqua falleció
a qui de corazón  a piedes li cadió,
el ruego del su clérigo  luego gelo udió:
no lo metió por plazo,  luego li acorrió.
La Virgo glorïosa,  madre sin dición,
aparecio'l al obispo  luego en visïón;
díxoli fuertes dichos,  un brabiello sermón,
descubrióli en ello  todo su corazón.
Díxoli brabamientre:  «Don Obispo lozano,
¿contra mí por qué fust  tan fuert e tan villano?
Yo nunqua te tollí  valía de un grano,
e tú ásme tollido  a mí un capellano.
»El que a mí cantava  la missa cada día,
tú tovist que facié  yerro de eresía;
judguéstilo por bestia  e por cosa radía,
tollisteli la orden  de la capellanía.
»Si tú no li mandares  decir la missa mía
como solié decirla,  grand querella avría,
e tú serás finado  hasta el trenteno día,
¡Desend verás qué vale  la sanna de María!»
Fo con estas menazas  el bispo espantado,
mandó envïar luego  por el preste vedado;
rogó'l que'l perdonasse  lo que avié errado,
ca fo él en su pleito  durament engannado.
Mandólo que cantasse  como solié cantar,
fuesse de la Gloriosa  siervo del su altar;
si algo li menguasse  en vestir o calzar,
él gelo mandarié  del suyo mismo dar.
Tornó el omne bueno  en su capellanía,
sirvió a la Gloriosa,  madre Sancta María;
finó en su oficio  de fin qual yo querría,
fue la alma a gloria,  a la dulz cofradía.
Non podriemos nos tanto  escrivir nin rezar,
aun porque podiéssemos  muchos annos durar,
que los diezmos miraclos  podiéssemos contar,
los que por la Gloriosa  denna Dios demostrar.


Я всегда хожу около,
Будь то жизнь или смертЯ не выпущу сокола
В небесную твердВ ясновидящих душах я
Не узнаю, что естОбрываю не слушая
О грядущем вестИ чем встречный любимее,
Чем желанней любовь —
Назову лишь по имени,
Отдаляясь вновЕсть обет и в безверии,
В небытии — бытиНе во храме — в преддверии
Место мо


Enfadonho vos parece
se, um por um, especifico
macacos de toda espécie,
desde o orangotango ao mico.


Ráj stopen v světlo v růžovém plál mraku,
strom šuměl, zpíval pták a květla skála,
když rosu v kadeřích a slzy v zraku
před prvním mužem první žena stála.


Se a febre atraiçoada enfim declina,
E se se esconde a aberta sepultura,
Ao vosso rogo o devo, ó Virgem pura,
Por quem me quis livrar a mão divina:


Elles m’ont rapporté la ferveur et l’espoir
Dans leur robe, pareille à la robe du soir.


Der übertrifft den Mondenschein
Zu mehr als siebenmalen,
Die Rötin bricht nicht so herein,
Als hunderttausend prahlen.
Viel glänzen wie der Morgenstern
Und andre Himmelsflammen,
Viel wie das Firmament von fern
Mit allem Licht zusammen.


إن كنتَ تعطيني عطا
ءك للهلال إذا بدا
فيحق لي في كل ما
لاقيتَني أن أُرفدا
لي من جبينك بدر سَعْـ
ـدٍ طالع لن يُفقدا
فمتى نظرتُ إلى سنا
هُ فحُقَّ لي أن أسعدا
فعلام أُمنَع واجبي
وعلام أُمْطَلُ سرمدا
ولمَا لعبدِك واجب
لكن لكونك سيدا


Allzu willige Bluminde/
bitte/ schleuß dich nicht mehr auff/
weil ich mir dir itzt entwinde/
denn nunmehro huhst ich drauff.
Ach/ man muß euch/ Kindgens/ kännen/
Amor ist ümbsonst nicht blind;
die wie rohtes Feuer brännen/
noch die allerzährtsten sind.
Nachts/ wie die Boeten fabeln/
reutten sie auff Ofen-Gabeln!
Weck/ verfluchte Venus -schafft/
von itztab bün ich dugendhafft!


„A spasit ji a volnosť vrátit jí,
to nevyváží dosti naši lesť?“


O Du Gottes Herrlichkeit,
Du der Erde schönes Kleid,
Zart Gewand, wo Alles webt
Und zu höherm Leben strebt!


Mlčí Grozvin, mlčí Gure,
Svana rovněž slova nedí.
Posléz temně Gure praví:
„Mlčení též odpovědí!“


Wahre Prinzen aus Genieland
Zahlen bar, was sie verzehrt,
Schiller, Goethe, Lessing, Wieland
Haben nie Kredit begehrt.


Ein halb Jahrhundert lang hast du geleeret
Des Weines und der Liebe Freudenbecher;
Mutwillig Liebender, unmäß'ger Zecher,
Zum Maß hat dich das Alter erst bekehret.


Laß, deines Namens mich zu freun,
Ihn stets vor meinen Augen sein.
Laß, meines Glaubens mich zu freun,
Ihn stets durch Liebe tätig sein.


Mein junges Leben schien kaum in der Blütte seyn/
Gott aber ließ mich reiff zur Lebens-Erndte schneiden.
Ihr Eltern sät mich hier mit bittren Thränen ein/
Dort aber erndtet ihr mich wieder ein mit Freuden.


杜老曾留修觉句
韩公亦有岳山题
愧无健笔希前哲
谩把飞红当踏泥


Este é por certo o verdadeiro espelho
Das maiores derrotas e conquistas
Que o regime vem tendo, e o seu conselho,
Tem sempre o cunho das mais largas vistas.


Jak komáři světlo svíce,
záhad slunce oblétáme,
žel však, vždy jen víc a více
popálená křídla máme.


Inda arrogante e forte, o olhar no sol cravado,
Sublime no sofrer, vencido — não domado,
Na última agonia arqueja Promete
O Cáucaso é seu cepo; é seu sudário o céu,
Como um braço de algoz, que em sangueira se nutre,
Revolve-lhe as entranhas o pescoço do abutr
Pra as iras lhe susta corta o raio a amplidão
E em correntes de luz prende, amarra o Titã
Agonia sublime!  E ninguém nesta hora
Consola aquela dor, naquela angústia chor
Ai! por cúmlo de horror! O Oriente golfa a luz,
No Olímpo brinca o amor por entre os seios nu
De tirso em punho o bando das lúbricas bacantes,
Correm montanha e val em danças delirante
E ao gigante caíd a terra e o céu (rivais!)
Prantos lascivos dã suor de bacanai
Mas não!  Quando arquejante em hórrido granito
Se estorce Prometeu, gigantesco precito,
Vós, Nereidas gentis, meigas filhas do mar!
O oceano lhe trazei pra em prantos derrama
Povo! povo infeliz!  Povo, mártir eterno,
Tu és do cativeiro o Prometeu modern
Enlaça-te no poste a cadeia das Leis,
O pescoço do abutre é o cetro dos maus rei
Para tais dimensões, pra músculos tão grandes,
Era pequeno o Cáucas amarram-te nos Ande
E enquanto, tu, Titão, sangrento arcas aí,
O século da luz olh caminh r
Mas não! mártir divino, Encélado tombado!
Junto ao Calvário teu, por todos desprezado,
A musa do poeta irá — filha do mar —
O oceano de sua alma  em cantos derramar


人寿何曾有百年
再逢甲子换新元
眼明重见清平日
自可治聋听好言


In conquest equal, and alike in fate,
Rome's mounting genius, godlike Scipio stood;
And propp'd by worth and dignity innate,
Contemn'd the venal censure of the croud.


Óh, be szeretnék úgy sírni gyermekül
Egy-két baráttal, mint annyiszor tettem,
De zászló leng már s a titok menekül:
Éljen a tűz, a tábor s harci nyiltság.


A smrti pustý van, jenž chvěje hlavou mou,
jenž volá žíznivě, mne v chmurné chvíli děsí
jak hrůza porážky! – – – Pohlcen sirou tmou,
ó ženo knížete, tvé jmeno volám lesy,


古风寥落欲何寻
常记南风素意深
闻说五弦弦不断
欲于何处借人琴


že marně rukou nervósně se chvící,
proud v žití protekl,
že svoje slovo mohl kdysi říci
a že je neřekl,


Smích lehký, ocel na ocel
tak padši sykne ráda,
smích břitký abys na rtech měl,
má tužba zatím žádá,
smích otroka, jenž zná svůj den,
kdy vzpřímí hlavu svoboden
a zbičovaná záda.


Hogy ha “megénekléd”, díjul még pénzt ad a léha.
Én valamit vetnék, hogy soha “meg ne - ugass”.


Esto es imposible amor,
Sólo veo caracolas,
Y tú eres como una gaviota
Y yo sirena en soledad.


acılar içinde bakmadoğuşlar


Doch wie des Traums Entzücken
Beym Strahl des Morgens flieht,
Entschwebst du unsern Blicken,
Da kaum der Frühling glüht.


V jiskření úsměvů jak v hledí oslňující
svých tváří sinou bledost ukryjem
a k bratřím obrátíme zraky radostné
jak prameny, v nichž jitřní slunce odrazilo se:
i budou podobenstvím zdroje svatého,
kde jako zrna písku, k výši zdvižená
všech vodstev rovnováhou tajemnou,
souhvězdí rozmetená ethernými vlnami
v azurech bolesti a spravedlnosti
se usmívají zlatým vířením.


demir haç nişanını kazanmamıştı


Ché questa febbre ladra, che m'ammazza,
non stimerei un fracido lupino:
o pur fuss'io com'il nostro Stradino,
che non la cura e d'ogni tempo sguazza:


When dinner comes we'll drink about,
No matter who is in, or out,
'Till wine or sleep o'ertake us;
Each man may nod, or nap, or wink,
And when it is our turn to drink,
Our neighbour then shall wake us.


Allein da die Natur aus ihren Angeln bricht
Und jeder Affe doch von lauter Tugend spricht,
Da mich die Weiber auch schon in die Schule treiben,
Wo würd' ich vor der Macht so vieler Feinde bleiben?
Nein, nein, ich will nur gehn, eh sich die Schar bewegt
Und mir die große Kunst mit Birkenwischen legt,
Eh sich das Altertum um meinen Buckel rühret
Und mich ein neuer Wurm mit Heringssuppen schmieret,
Eh ein gelehrter Bär das Tintenfaß ergreift
Und mich mit einer Flut von Schriften gar ersäuft,
Eh mir der Handelsmann, wenn mich die Blöße plaget,
Den hinkenden Kredit auf ewig untersaget,
Und eh das Nymphenvolk, das voller Rache brennt,
Mich ein ich weiß nicht was von allen Buhlern nennt.
Die Zeiten sind vorbei, die noch den Dichter ehrten;
Jetzt steckt die ganze Kraft nur in den Schriftgelehrten;
Drum pack' ich meinen Kram wie Welsche wieder ein
Und lasse Kupfer Gold und Narren Weise sein.


kolikrát, to srdce sotva tuší,
šplhal jsem zdola, kde leden,
se snivým okem v modravý eden,
za hvězdou vůdčí, andělskou duší,


Pluli plavně, sotva perutěmi
mávajíce nad schoulenou zemí,
tvrdě zdřímlou, které právě
sny se rodí v unavené hlavě,
sny tak děsivé jak rokle černá
a tak blaživé jak hvězda věrná –
pluli obláčci i snové zjiskření,
bludní poutníkové touhou sbratření.


Ich will dir nicht den Spaß verderben;
Mir aber wär's ein trostlos Lied.
Die Summa heißt: Was lebt, muß sterben.
Lang wird am Krug geformt, und eh' man sich's versieht,
So stößt er an und liegt in Scherben.
Das Wie erfährst du jedenfalls zu spät;
Drum scheint mir deine Müh' ein fruchtlos Unterfangen.
Was kümmert's dich, wenn's leidlich dir ergeht,
Warum es andern so und so ergangen?


3
Nos Ceos haverà sinaes
Na Terra não faltarão,
Tormentos pennas, e ais
Que aos Ceos penetrarã


Do moře, v kterém vlny věky slovou,
do tmy, v níž lidstvo bádá ve zápasu,
by mohlo blíže k sobě strhnout krásu,
bůh vpustil velkou skálu granitovou.


Nem juta, hajh, lágy sors bajtársainak se, hanemha
Lágynak mondani a pocsolyát, melyben heverésznek.
Említők, hogy a szél hordott el hármat; e három,
Tyúkody, Holnapy és Nyakaló, nem akarva nyakalták
A liberális tó gyűlölt vizeit, habarékát.
Olmody és Szűzváll, elvöknek hű követői,
Elmaradának előbb, de azért nagy lelki eréllyel
Furdalták a mocsárt lábaikkal váltogatóan,
S itt betelék: lassan haladással messzire menni;
Mert félóra alatt húsz rőfnyire érték ezúttal.
Ott Szűzváll az elűl siető társát nyakonütvén
(Olmody úgy érzé) és Olmody visszapofozván:
„Mit pofozasz te bolond?” mond Szűzváll. „Én-e barátom?”
Válaszol Olmody, „nemde nyakon vágtál-e?” - „Ki? én nem;
Vágna nyakon az a kő, mely ott kényére cikázik.”
Szóváltás, azután perelés lőn: vagy magyarabbúl
Mondva ki: osztoztak (szép nemzeti bélyeg ez a szó
És az aviticitás lelkét fönntartja örökké;)
Végre birokra, türökre, marokra, ökölre kerültek,
És miután egymást egy szík szamukába teríték.
Ernyedvén keveset, hűlvén is a hűs fürödőben,
Szétváltak. Kacagás hangzék a vizes levegőben.


Vzdech hluboký ta slova přerušil
a darmo prosil césar Augustus,
by déle v Římě dlel. Pak povolil
a loučil se, a Abgar k matce své
dva posly vypravil, již nesli jí
vzkaz toho obsahu: „Já vracím se –
tak smuten, jak jsem šel z arménských hor.
Síň stinnou připrav mi, kam slunce zář
na večer pouze vniká na chvilku,
jakoby říci chtěla: Za mnou pojď!“


La piuma de la terra è tropo dura
et il fien de le stalle è proprio letto
de i cavalli da basto e da vettura.


„Já k tomu věnce uviji.“


En un tránsito profundo
de silencio y de esplendor,
se alza trémulo el amor
sobre el asombro del mundo.
Absorta el alma le envía
la plenitud de su anhelo,
y en honda ansiedad de cielo,
lo envuelve en su idolatría.
Y el amor, ante el azoro
del alma que está suspensa,
le tiende en la noche inmensa
divina escala de oro.
Dejando fulgor por huellas
dulcemente el alma sube;
y se desnuda de nube
y se corona de estrellas.
Y goza su soledad
en el prisma de un instante,
que tiene, como el diamante,
recóndita claridad.
A la luz de un claro albor
que les deslumbra la veste,
se oye el diálogo celeste
del alma con el amor.
Y arde el alma al prosternar
el fervor que la eterniza,
y parece que agoniza
en el gozo de adorar.


E chiamando la speme, che di fuore
Sola giacea nel mezzo della via,
La costringe a vestirsi del colore
Che il desiderio in essa imprime e cria.


	Quando io ti veggio in sen que' dui fiasconi,
oh mi vien una sete tanto grande
che par ch'io abbia mangiato salciccioni;


Jch bin der Stadt entgangen:
Da war ich wie gefangen.
Da will man Muſen dingen:
Sie ſollen iedem ſingen,
Bey ieder Hochzeit leyern,
Und Nahmenstage feyern.
Bey euch lacht meinen Saiten
Die Freyheit guͤldner Zeiten:
Jch mag die guͤldnen Saiten
Dem Poͤbel nicht verdingen:
Jch mag nicht iedem ſingen.


Doch wenn dich der Arm der Mutter,
Längst ersehnter Sohn, umschliesst,
Herz an Herz, die Wonnethräne
Der Entzückung niederfliesst;


Ó tajůplná citů akce,
jíž skráně rudnou do krve,
jíž srdce buší, do redakce
když nadšen hoch jde poprvé...
a ostýchavě ode dveří
zří klidnou, někdy tupou tvář,
a člověka, jenž při večeři
kabátem jeho duši měří
a centimetry honorář...


Dein Schicksal, Brandenburg, hat dieser Baum erfahren;
Er dankt den ersten Trieb des großen Friedrichs Jahren 1 .
Die Zeit, zu welcher er, wie du, vollkommen reift,
Ist Friedrichs, dessen Lob kein einzig Wort begreift.


Utra keltél, Frangepánné,
Nagy dolgokkal küzdeni;
Nap hevétől barnulának
Ékes arczod kellemi,
Por lepé el szép hajadnak
Holló fényes szálait,
Szél s idő meg nem kimélte
Szép nyakad, s hó vállaid.
A hullámzó Ádriának
Megkisértéd tengerét...
Meggondoltad, mit cselekvél
A mikorta ezt meréd?
Frigybe léptél a szelekkel?
S a tengernek szörnyivel?
Hogy hajódra a nyugó vészt
Egyikök se költse fel?
Mely, ha keble háborában
A hullámmal harczra kél,
Sirt nyit a mélység ölében, -
Mindennek, mi rajta él.


O wohl, Dich kennt der Christ, der Ewigkeit nie scheute,
Nie, weil er s' scheut, verflucht, oft, weil sie ihn erfreute,
Gewünscht, gehofft, erfleht, oft schon entzückt geschaut,
Wenn er im Feu'rgebet in Salem Hütten baut.
Er legt die Bürde ab, den Pilgerstab zerbrochen,
Die ganze Pflicht erfüllt, den letzten Feind gerochen.


Davon ich alzeit frölich sey
zu springen, singen jmer frey
Das rechte Susaninne schon,
Mit hertzen lust den süssen thon.


Na Drahouši s věže
pěkně zvony zvoní,
Boža Oldřichovi
na hruď hlavu kloní.


Es preßt mir Kopf und Herz zusammen,
Die Luft, sie flimmert blutig roth –
Stirb nicht! Mit dir stirbt Alles, Alles –
Mein letzter Halt wär' mit dir todt! – –


Božího pak Těla obřad slavný
po třetí mu zjevil obraz její.
Řád, ve službě boží neunavný,
oltář vzácný zřídil před kollejí.
Obestlán jsa drahých látek šatem,
zaskvívá se celý stříbrem, zlatem.
Sterých květů milokrásným tvarem,
stobarevnou pýchou záhonů
příroda tu jarní vonným darem
tvůrci svému vzdává poklonu.
By pak ještě více mysli davu
okouzlili, dovršili slávu,
jinochové z žáků vybraní
místo andělů se kolem staví.
Za rameny jejich třepetavý
zlatých křídel pár se uklání,
pod obroučkem zlatým volně kane
k šíji hebký kadeřavý vlas,
splývající roucho zlatotkané
propouští jen lýtko ze svých řas,
pod nímž pozlaceným řemením
připoután je sandál k holením.
Kolem oltáře tak s obou stran
skupeni jsou krásně, výš a výše,
každý pak, než obřad dokonán,
stojí nepohnut a sotva dýše.
Mezi nimi Václav stojí bledý.
Kaditelnic chmůrou libovonnou
vysílá jak bílých mráčků clonou
z řasy svislé zrak svůj na výzvědy.
Svátosti tu září zlato ryzí
jako slunce – svící hvězdná pýcha –
dole s čaroleskem kněžské řízy
žáčků komže bělostná se míchá.
Kolem pak se valný zástup tlačí
jak hlav, šatů příboj barvitý;
v lících obdiv, pobožnost se zračí.
Však též tajný kacíř zarytý
tu a tam škleb tají límcem pláště,
nebo blesky málomocné záště
z pod obočí svislých kradmo metá.
Ba, tam u pozadí zbrojná četa
celý zástup zjevných husitů
divých brad a zarputilých tváří
přihánět sem musí z úkrytů
halapartnou k nebes blahé záři.


Cada vez mais
me interessam menos
esses homens especiais,
com suas gravatas e bravatas,
esses arremedos de competência,
esses simulacros de sucesso,
esses pretensos dominadores do conheciment
Quem são, senão aqueles que pensam ser tudo?
Quem são, senão aqueles que pensam poder muito?
Quem são, senão aqueles que se julgam a salvo
de todo o maremoto que os rodeia,
apenas dispondo do recurso do remo?


Panaszimat óhajtással
Kettőztetem, óh!
Jer az eget jajgatással
Kérni, bús Ekhó!


Как школьница, вы вышли из трамваЯ у вокзала ждал вас, изнывая,
И сердце мне щемил зловещий страВы подали мне руку, заалев
Застенчиво, глаза свои прищурВ моей груди заклокотала буря,
Но я сдержался, молча побледнеЭффектен был ваш темный туалет,
Пропитанный тончайшими духамВы прошептали: «Ехать ли мне с вами?»
Я задрожал от ужаса в ответ:
— Возможно ли?! Вы шутите?! — Мой взор
Изобразил отчаянье такое,
Что вы сказали с ласковой тоскою:
«Ну, едемте… туда… в осенний бор…
Вы любите меня, свою „ее“,
Я верю, вы меня не оскорбите…
Вот вам душа, — себе ее берите,
Мое же тело — больше не мое:
Я замужем, но главное — я матВы любите меня нежнее брата,
И вы меня поймете… Это — святСвятыню же не надо осквернять»
И я сказал: «Любовь моя щитом!
Пускай дотла сожгу себя я в страсти, —
Не вы в моей, а я у вас во власти!» —
…Моя душа боролася с умом…
Мыза Ивановка


قَابلْتُ مِنها رَوْضَةً أَدبيَّةً
قَبَّلْتُ مِنها كُلَّ حُسْنٍ يُعْشَقُ
وَفَررْتُ بالنَّظمِ المُحِيطِ بِجانبي
مِن لُجِّها والبيتُ حَوْلي خَنْدقُ


Ich hab des Schöpfers schönstes Bild,
Mein arme Seel, beflecket
Und seiner Gleichnis besten Schild
In Kot und Schlamm gestecket?
Ich hab mich von der Herrlichkeit
In Schmach und Spott gefället?
Ach weh! Ach weh! O Herzeleid,
Daß ich mich so verstellet!


В воскресенье матушка замуж отдала,
В понедельник Горе привязалось к не«Ты скажи мне, матушка, как избегнуть зла?
Горе привязалося, помоги скореЯ от Горя спрячуся в темные леса,
Там поют привольные птичьи голоса»Горе вслед бежит за ней, Горе говорит:
«Лес срублю, тебя найду Чу, как лес шумит»«Ты скажи мне, матушка, мне куда идти?
Может, я в полях смогу свой уют найти?»
Горе вслед идет за ней, Горе говорит:
«Все поля серпом прижну, рожь не защитит»«Ты скажи мне, матушка, где укрыться мне?
Я пойду в зеленый луг, он цветет во сне»Горе вслед идет за ней, Горе говорит:
«Я скошу зеленый луг, луг изменит вид»«Ты скажи мне, матушка, как развеять тьму?
В терем я высок пойду, спрячусь в терему»Горе вслед идет за ней, Горе говорит:
«Терем я высок зажгу, терем твой сгорит»«Ты скажи мне, матушка, где же скрыться мне?
В горы я круты пойду, скроюсь в вышине»Горе вслед идет за ней, Горе говорит:
«Я червем совьюсь, не тверд пред червем гранит»«Ты скажи мне, матушка, где же отдых мне?
В землю я сыру пойду, скроюсь в глубине»Горе вслед идет за ней, заступом стучит,
Стало, рассмеялося, роет, говорит:
«Дочь моя родимая, я тебе ведь мать,
Ты сумела, доченька, горе горевать»


Ich weiß kein eintzig Spiel,
Daß mir belieblich wäre,
Zwar, wann ich spielen wil,
So find ich kein Gehöre,
Drum gebt mir einen Mann,
Der mit mir auß- und ein im Bette spielen kan.


Мы в круге млечного пути,
Земные замерли мечтМы можем в высь перенести
Свои надежды — я и тЕще прозрачней станешь ты,
Еще бессмертней стану Залог кружащейся мечты —
Душа последняя мо


أَيُّها العبد لا تيأس
من اللَه مولاك
وارج فضله ولطفه
من مماتك ومحياك
واذكر اسمه تعالى
في صباحك وممساك
لا تعول علي غيره
لنفعك وضراك
فإنه الفرد ذي بيده
تدابير الأفلاك
ما لأحد شيء معه حا
شاه في ذا ولا ذاك
واشكر آلاه وأنعامه
يزيدك براً ويرضاك
واصبر إن ابتلاك إنه
بك أرحم من أباك
وادعه اسأله يكشف عن
ك ضرك وبلواك
واحفظ أمره ولا تعصه
فالمعصية داك
كيف تعصي الذي من
نطفة جل سواك
ثم غذاك بإحسانه
ونماك ورباك
أيها الغافل استيقظ
ومهد لمسواك
واذكر الموت قبل ال
موت ينزل بمغناك
واجمع الزاد للسفر ال
مدى قبل ما يفجاك
آهٍ يا قلب إيش أغفلك
عن حال عقباك
كيف تغفل عن العقبى
وتركن لدنياك
فاترك الفاني المرذول
وأقبل على أخراك
واعمل الخير تظفر في
معادك ورجعاك
واحمد المولى إذا وفقك
للرشد وأهداك
واتبع سنة الهادي
محمد وبشراك


não é burguês é ruim;
e eu que nas nuvens vivo
nuvens!o que direi de mim?


Immer dunkler rings um mich
Schien die Natur zu schweigen;
Am blauen Himmel fingen sich
Die Sterne an zu zeigen;
Vom nächsten Dörfchen schallte schon
Der Abendglocke Feierton.


¿de do viene una cosa, que, si fuera
menos veces de mí probada y vista,
según parece que a razón resista,
a mi sentido mismo no creyera?


V noci, jak sova,
Hynek z Ostrova,
ďáblův syn,
zval pány v radu;
šli vrátky v zadu
na zlý čin.


O Češích je známo kolik věků,
že jsou pro nadšení nadšeni
a že na tu vzdušnou hypotheku
vloží zkázu svou i spasení.
Proto často dobře kalkuluje,
kdo s nadšením lidu spekuluje
a kdo umí v připravenou chvíli
vlasteneckým ohněm svítit k cíli.
Světýlko, světýlko mrká, mrká,
spekulant spokojen vrká, vrká,
že tak snadno chytá v kličky
hejly, straky, vrány, sýčky.


Sein werd' ich, weil ich bin. Triumphgesang, erschalle!
Erschalle tief in die Unendlichkeit hinein,
Daß aus der Tiefe laut dein Jubel wiederhalle!
Triumph! ich bin; und darum werd' ich sein!


悬崖险峻石如林
一种仙芝不易寻
若向人间问绝品
东蒙顶上白云深


Mir sitzt zu Hause, jung gezähmt
Und leicht gelähmt,
Ein Steinaar im Verließe,
Der martert sich den Hals zu drehn,
Ins Blau zu sehn,
Aus dem er gerne stieße.


Aufsteigt der Strahl und fallend gießt
Er voll der Marmorschale Rund,
Die, sich verschleiernd, überfließt
In einer zweiten Schale Grund;
Die zweite gibt, sie wird zu reich,
Der dritten wallend ihre Flut,
Und jede nimmt und gibt zugleich
Und strömt und ruht.


Was dorten für deß Höchsten Thron
Die Engelscharen klingen,
Das kan mein Hertz mit schwachem Ton
Auch Ihm zum Lobe singen.
Das Heilig, Heilig fort und fort
Ist meiner Seelen Heil und Hort,
Das kan mir Freude bringen.


Вот брошен я какой-то силой
На новый путИ мне не нужно все, что было!
Иное будь!
Вокруг туманность и безбрежность,
Как море, высМечта моя! в том неизбежность:
Ей покорисВ ночном лесу, где мгла и сыро,
Ищу тропу,
Иду но ней и к тайнам мира,
И вспять, в толпКак укрощенная пантера,
Покорной будь:
Да снидет к нам обоим вера
В безвестный пут


Unfern ragt ein Gerüst von seltnem Bau,
Ein Richtmaß scheint's, Rekrutenwuchs zu proben;
Der Pfahl trägt Landesfarben weiß und blau
Und Aufschrift gothisch auf der Tafel oben:
»Allhier Walhallagrößen seiend Messung,
Doch bojuvar'schen Maßstabs Nichtvergessung!«


Gewiß man kann nichts schöners sehn:
Sein Roth beschämt den funckelnden Carmin,
Es sticht sein Blau Sapphir und Lasul aus,
Es reichet an sein Grün kein Grün,
Wenn's gleich auf Silber liegt; und kurtz: kein Bluhmen-Straus,
Kein wiederscheinender beaugter Pfauen-Schwantz
Hat solchen holden Schmuck, hat so viel Glantz.
Ja, was mich vor Vergnügen fast erschreckte,
War, als ich deutlich, hell und rein
Fünf, acht und neun,
In netten Ziefern, drauf entdeckte.
Ich dachte, was in dieser Zahl
Doch wohl für ein Geheimniß steckte;
Schloß aber, wie schon oftermahl:


Auf einmal fing die Säule an zu leben,
und eine Frau erhob sich aus dem Glanz;
die trug im schwarzen Haupthaar einen Kranz
von hellen Rosen zwischen grünen Reben.
Ihr Morgenkleid von weißem Sammet glänzte
so sanft wie meine Heimatflur im Schnee,
die Rüsche aber, die den Hals begrenzte,
so blutrot wie die Blüte Aloë;
und ihre Augen träumten braun ins Tiefe,
als ob da Sehnsucht nach dem Südmeer schliefe.


Doch alles, was auf Erden ist,
Muß haben seine Zeit:
Der Tannenbaum zu seiner Frist
Zum Fällen ist bereit!


Als ich zuletzt – vor einem Jahr –
Auf Urlaub mit der Liese
Auf der Oktoberwiese
In dem Aquarium war,


Égő szövétneke a familiának,
Halld végső szavait a bokrok fiának:
Harangját Szilasi rád fére ne üsse,
Véled Pető tyúkját alternatim süsse,
Belőled ne legyen Ignis glacialis,
Hanem természeti maradj és focalis.
Ha a napban talál fogyatkozás lenni,
Kész légy hajdonfővel egybe megjelenni.
A kalendáristát, Dubranovszkit süsd fel
Ezzel, hogy nap helyett a fejedet üsd fel.
Hej! te Veres-tenger! bocsásd ezt békével,
Úgyis atyafias vagy te a képével.
Tíz csapások közűl te is rubens unda
Kerűld el, mert kétszer festve lenne Sunda.
Sok kívánságomnak csak ez a summája:
Nőjjön meg kis fejed perifériája.
Bár drága időd van, annyi legyen szalmád,
Ettől nőtt fejedbe hogy ne legyen csalmád.


Deus aos ombros lhe estende a doçura de um manto,
E lhe dá, todo o instante, o fulgor sacrossanto
Das rimas a rolar na harpa verde do mar.


Lobet Gott im Heiligthum,
Preiset seine Tahten,
Lasset ja des Schöpffers Ruhm
Treflich wol gerahten.
Lobet ihn mit Saitenspiel'
Und mit hellen Pfeiffen.
Ey man kan itz nicht zu viel
In die Orgeln greiffen.


De miért is nem jösz egyszer hozzánk?
Majd meglátnád, milyen jól mulatnánk!
Messze vagy, de én baka koromban
Hetvenhétszer annyit gyalogoltam.


Manželka pak obratně
snídaníčko vaří;
spokojeně snídají,
práce jim se daří.


A dí ti venkovan: „Nu chválím vás i řeč tu.
Je mnoho pravdy v tom, a když to všecko sečtu –
(a k uchu zdvihne prst a hlavou zakývne)
má každý s sebou dost v ty časy podivné.“


Wo ich bin, mich rings umdunkelt
Finsternis, so dumpf und dicht,
Seit mir nicht mehr leuchtend funkelt,
Liebste, deiner Augen Licht.


„Ne, ne, drahá duše, Jelo!
Mnohem větší vidím byty –
Stěny z hvězdných tahů slity,
A ty myriády Oriónů –
Zlata nebes plnou zónu,
O pojď se mnou, drahá Jelo!


Der ſich verſteht auf hohe, freie Thaten,
Deß Auge flammt in hellem Liebeszorne,
Der die Tyrannen peitſchet mit dem Dorne
Von jeder Roſe, ſo ſie uns zertraten.


Lächelnd stehen auf Balkonen
Schöne Fraun, und Blumenkronen
Werfen sie dem Sieger zu.
Dieser grüßt mit stolzer Ruh'.«


Sou um técnico, mas tenho técnica só dentro da técnic
Fora disso sou doido, com todo o direito a sê-l
Com todo o direito a sê-lo, ouviram?


Kein vogel-sang/ noch frewden-klang
Man höret in den Lufften/
Die wilden thier/ trawrn auch mit mir/
In steinen/ vnd in klufften.


Wenn du jemals in ein leuchtend Auge
Schautest und in seiner feuchten Tiefe
Eine liebe Menschenseele ruhn sahst,
O so blick' empor zum Himmel heute!
Denn ein glänzend aufgeschlagnes Auge
Ist auch er, und durch den blauen Schimmer
Magst du in den Abgrund aller Liebe,
Magst du tief in Gottes Herz hinabsehn.


pach břehů prohnilých se protahuje okny,
na holé víno psí se vrabci snesli spát.
les na šeď obzoru zdvih’ špinavé své cokny,
s nichž pozdrav poslední lze vranám krákorat.


قالوا تَمايَزَ حَمزَةُ
قُلتُ التَمايُزُ مِن قَديمِ
لَو لَم يَميزوهُ بِها
لَاِمتازَ بِالخُلُقِ العَظيمِ
رُتَبٌ كَرائِمُ في العُلا
وُجِّهنَ مِنكَ إِلى كَريمِ
فَاِهنَأ أَخي بِوُفودِها
وَتَلَقَّ تَهنِئَةَ الحَميمِ
وَاِرقَ المَنازِلَ كُلَّها
حَتّى تُنيفَ عَلى النُجومِ


Er wird durchgraben
An Händ und Füssen/
Die Nägel haben
Sie gantz zurissen.


忆君心事如流水
流向江头作暮潮
想得潮平沙有雪
自铿铁版和吹箫


Auch ich bin nicht wie du untauglich zu dem Wercke:
Kaum seh' ich Chloris an, so fühl' ich meine Stärcke;
Sie reitzt mich, und zugleich die fertige Natur.
Wie leicht – – doch weil ich gleich des Lasters Folg' ergründe,
So thu' ichs Hercules zuvor, und überwinde
Zwey starcke Feind' auf einst, mich selber, und die H – –.


Vzal jsi – dávej, byl jsi vznícen – zpívej:
Život je jen světlo, věčné hoření!
Světlem Velepísně Lásky vše kol sebe zapal:
Život je jen Láska, Věčné Tvoření!“


O großer Tag der Reinigung, da Gott durch tiefes Kreuz und Leiden
Will alles Unrecht von der Seel', die Schlacken von dem Golde scheiden!
Da wird der Seele tief entdeckt
Das Eigne, das verborgen steckt,
Da heißet bös' ihr gutes Tun,
Sie wird ihr selbst ein Ekel nun.
So wird die Seel' entblößet ganz, doch, eben an dem Tage,
Wann alles scheinet aus zu sein, dann end't sich ihre Plage,
Gott kommt und zieht ins Herz hinein,
Wie schön wird's dann bewohnet sein!
Es lebet, grünt und blühet gar,
Was vor so wüst und einsam war.


Již choroby ji v lože uvrhnuly,
již čekali, že každou chvíli zhasne,
však ona chtěla děti vidět šťastné
a žila dále silou svou a vůlí.


Patron thou art to ev'ry gross Abuse,
The sullen  feign'd Excuse,
When the ill Humour with his Wife he spends,
And bears recruited Wit, and Spirits to his Friends.
The Son of  pleads thy Pow'r,
As to the Glass he still repairs,
Pretends but to remove thy Cares,
Snatch from thy Shades one gay, and smiling Hour,
And drown thy Kingdom in a purple Show'r.
When the  whom ev'ry Fool admires,
Wou'd in Variety be Fair,
And, changing hastily the Scene
From Light, Impertinent, and Vain,
Assumes a soft, a melancholy Air,
And of her Eyes rebates the wand'ring Fires,
The careless Posture, and the Head reclin'd,
The thoughtful, and composed Face,
Proclaiming the withdrawn, the absent Mind,
Allows the Fop more liberty to gaze,
Who gently for the tender Cause inquires;
The Cause, indeed, is a Defect in Sense,
Yet is the  alledg'd, and still the dull Pretence.
But these are thy fantastick Harms,
The Tricks of thy pernicious Stage,
Which do the weaker Sort engage;
Worse are the dire Effects of thy more pow'rful Charms.
By Thee  all we know,
That shou'd enlighten here below,
Is veil'd in Darkness, and perplext
With anxious Doubts, with endless Scruples vext,
And some Restraint imply'd from each perverted Text.
Whilst  not,  not, what is freely giv'n,
Is but thy niggard Voice, disgracing bounteous Heav'n.
From Speech restrain'd, by thy Deceits abus'd,
To Desarts banish'd, or in Cells reclus'd,
Mistaken Vot'ries to the Pow'rs Divine,
Whilst they a purer Sacrifice design,
Do but the  obey, and worship at thy Shrine.
In vain to chase thee ev'ry Art we try,
In vain all Remedies apply,
In vain the  Leaf infuse,
Or the parch'd  Berry bruise;
Some pass, in vain, those Bounds, and nobler Liquors use.
Now  in vain, we bring,
Inspire the Flute, and touch the String.
From Harmony no help is had;
but soothes thee, if too sweetly sad,
And if too light, but turns thee gayly Mad.
Tho' the Physicians greatest Gains,
Altho' his growing Wealth he sees
Daily encreas'd by Ladies Fees,
Yet dost thou baffle all his studious Pains.
Not skilful  thy Source cou'd find,
Or thro' the well-dissected Body trace
The secret, the mysterious ways,
By which thou dost surprize, and prey upon the Mind.
Tho' in the Search, too deep for Humane Thought,
With unsuccessful Toil he wrought,
'Till thinking Thee to've catch'd, Himself by thee was caught,
Retain'd thy Pris'ner, thy acknowledg'd Slave,
And sunk beneath thy Chain to a lamented Grave.


Nuže, poslyš, Jezu Kriste,
dětské modlitbičky čisté:


Bůh dal, že jsme po chvíli
šťastně se jich zbavili,
s kompaktáty táhnou domů
hrozní jak, tak zpozdilí!


七宝流苏帐
金钿与定情
十年春梦断
恍忽似前生


A vérnek, míg meleg, szüntelen folyni kell,
S úgy gondolat repdes mindég a lélekkel.
Sem egyik, sem másik nem múlatja dolgát,
Az Isten s Természet tettek rá csak igát.
Gondolatot, érzést kéntelen formálnak,
S mesterségeikkel így embert csinálnak.
Munkájok szaporább vagy csendesebb lehet,
De egyik is erén míg van, meg nem szűnhet.
Ekként rabságokat e nagy természetbe,
Meg nem tagadhatják, járván az életbe,
Hol az örök rendnek e világ rabja lett,
Mellybe nagy Istenünk egyenes törvényt tett.


Si el que ver lo que acá se adquiere quiere
y cuanto la mayor ventura dura
mire que a Reina tal sotierra tierra.


Frisch auf denn, springt hinein! Frisch auf, das Deck bemannt!
Stoßt ab! Stoßt ab! Kühn durch den Sturm! Sucht Land und findet Land!


Ein offner Wald am Straßensaume
Ist dein Gedicht, du mußts ertragen,
Reibt sich an seinem schönsten Baume
Ein Schwein mit grunzendem Behagen


Paraíso de luz, de sol y de ilusiones
incrustado en feraz tierra americana
donde se puede hablar entre naciones
con la dulzura de la lengua hispana.
Edén de selvas, de pampas, de montañas,
donde florece cual orquídea la riqueza,
donde se siente alegría en las mañanas
y en las tardes las sombras de tristeza.
Comarca de cumbias, de tangos, de sones,
de joropos, de zambas, de salsa y de rancheras
que nacieron en los campos con blasones
con el ritmo angelical de las palmeras.
En sus nevados cual copos de algodón,
que sobresalen en Cordillera Andina,
se ve el reflejo de la luz de la razón
de un pueblo con alma diamantina.
En los ríos, que van hasta los mares,
llevan el agua dulce de límpidos cielos
la cual brota en pequeños manantiales
o en hilos después de los deshielos.
En los llanos se ven volar las aves
cual enjambres en múltiples colores
las que invitan a todos los mortales
a conseguir la paz sin más rencores.
En su seno se conserva la esperanza
de libertad y unión de todos los latinos
para vivir en armonía, lejos de amenaza,
sin temor al verdugo en los caminos.
¡Unión, unión, unión, hoy es el grito!
en la pampa, en los valles y en la sierra
el cual se oye en mares con eco infinito,
para apagar el incendio de la guerra.


A chtěl bych, aby myšlenka má byla
jen jako rosa na poupěti ranním
tak mladá, vlahá, vonná a tak bílá.


A za zdí starou, jež se boří, mladé
hoch dívce první políbení krade,
kdo rozpak vidí, kdo stisk ruky chvějný?


Nyní jsme hotovi... Skoro!
Snad ještě lecos je choro...
– Byla jste cudná a zbožná,
a já Vás urazil, možná! –


Coverse poco dolce molto amaro,
il qual gusto sovente; e pietà chiamo:
e so ch'io sono udito e non inteso.


Vala nagy bánattya királné asszonnak,
Véle egyötömbe az magyar uraknak,
Nem hihetnek vala nyilván az császárnak,
Azért királfival aláindulának.


Questo marmo, Luisa alma e gradita,
Non memoria è di te, ma tu di lui,
Perché solo il tuo nome il tiene in vita.


A bylo po všem již. Teď každá minuta
je strašna Jarmile, v níž k tanci přikuta;
než ona laskava a něžna byla vždycky,
a v její bledosti byl půvab poetický.
Když přešla čtverylka i kvapík s besedou
a k soupé všechno šlo, že ony ujedou,
ta zvěst už dolétla též k Antošovi Čížku;
i pomoh’ oběma hned damám do kožíšků.
A ruky stisknutí, v němž Jarmilin byl dík,
byl jemu nejkrasší dnes ze všech okamžik.
On k známým kollegům, již bez dam jedli v sále,
si zašel spokojen a netančil už dále.
A za to Pavel div se nesmál roztržit.
On nedbav Jarmily a ztrativ všechen klid,
když s Helénou vlít’ v sál, pocítil takou sílu
jak mladý jarní hrom a unášel svou vílu
s takovou lehkostí a ohněm mladistvým,
že Hélu rozesmál až prudkým rytmem svým.


龙焙新春出尚方
细官佳句总堪尝
遥知举案齐眉处
再拜萱堂寿未央


沙头㶉𫛶寒相傍
老树槃跚枝拂浪
前村急雨涨滩流
日暮渔舟撑不上


Megkérdezem magától, édes:
Milyen az ősz? Oly szép talán,
Mint mikor egymásról álmodtunk
Sok fényes tündér-éjszakán?
- Milyen az ősz? Az őszi rózsa
Nem hervadt, szép, mint egykoron,
Amikor együtt nézegettük
Elábrándozva boldogon.


闻有牙签万卷藏
槐花应笑举人忙
向来阅士知多少
他日昂霄见此郎


¡Dichoso el que os abraza y se sustenta
del fruto del honor y de la gloria
que entre vuestras espinas nace y crece!


o porque humana pague tu desvelo,
pide a los cielos que te den otra alma,
o quéjate de la que tengo al cielo.


Ha! nicht sterben können! nicht sterben können!
Nicht ruhen können nach des Leibes Mühn!
Den Staubleib tragen! mit seiner Todtenfarbe
Und seinem Siechthum! seinem Gräbergeruch!
Sehen müssen durch Jahrtausende
Das gähnende Ungeheuer Einerlei !
Und die geile, hungrige Zeit ,
Immer Kinder gebärend, immer Kinder verschlingend!
Ha! nicht sterben können! nicht sterben können!
Schrecklicher Zürner im Himmel,
Hast du in deinem Rüsthause
Noch ein schrecklicheres Gericht?
Ha, so laß es niederdonnern auf mich!
Mich wälz' ein Wettersturm
Von Karmels Rücken hinunter,
Daß ich an seinem Fuße
Ausgestreckt lieg' –
Und keuch' – und zuck' und sterbe! –«


إِن عَذُبَ المَينُ بِأَفواهِكُم
فَإِنَّ صِدقي بِفَمي أَعذَبُ
طَلَبتُ لِلعالَمِ تَهذيبَهُم
وَالناسُ ما صُفّوا وَلا هُذِّبوا
سَأَلتُ مَن خالَفَ عَن دينِهِ
فَأَعوَزَ المُخبِرُ لا يَكذِبُ
وَأَكثَروا الدَعوى بِلا حُجَّةٍ
كُلٌّ إِلى حَيِّزِهِ يَجذبُ


Così di tempi e genti in vario assalto
Dante si spazia da ben cinquecento
Anni de l'Alpi su 'l tremendo spalto.


anımsayamıyorum gerisini


Es schwebt eine Brücke, hoch über den Rand
Der furchtbaren Tiefe gebogen,
Sie ward nicht erbauet von Menschenhand,
Es hätte sichs keines verwogen,
Der Strom braust unter ihr spat und früh,
Speit ewig hinauf und zertrümmert sie nie.


Du allerschönste Perlen-Mutter /
die Geistes-Thau in dir erzeugt /
und Weißheit selber in dir säugt!
in dir bleibt Tugend also guter;
kein Boßheit-Salz kommt nicht in dich /
du bleibst süß-lieblich ewiglich.


وَلَيلٍ كَوَجهِ الزاغِ بَرداً وَظُلمَةً
وَطولاً كَقرني يونسٍ وَأَبي خَضرِ
عَدِمتُ الكَرى فيهِ وَطولَ هُجودِهِ
كَما عَدمَ العَقل البَها بنُ أَبي اليُسرِ


Je Město Lásky zavřeno všem přicházejícím,
na hradbách shasili již pochodně.
Noc, tichá noc a smutná, zadumčivá
nad naší touhou zakvílela.
A její slzy,
chladné a těžké slzy,
dopadly na zem, perle duhové,
zazvonily.


Und mit Hoheit in der Mine stand sie, und ich sah
Die Geister um sie her, die, den Liedern entlockt,
Täuschen, ihr Gebild. Die Wurdi's Dolch
Unschuldige traf, die begleiteten sie fern,


Preis, Anbetung, und Freudenthränen, und ewiger Dank,
Für die Unsterblichkeit!
Heisser, inniger herzlicher Dank
Für die Unsterblichkeit!


A já přec litoval, že minul jsem tu ženu,
že ač já nešel s ní, přec jiný kdos s ní šel,
i měl jsem duši hořce rozezlenu,
had žárlivosti v srdci zasyčel.


万派源头一贯之
入门朱陆未应岐
鸣冤定论浑多事
只向人间管是非


María Teresa, ahora
vira el viento, viene el viento, zumba
en mi frente, trae
sólo sonora soledad rumba
sonora, mísera
materia del olvido, y bisbisea, abre la urna
del corazón, irrumpe
lento, ciego, como si fuese un silbo
solo o como una
sola
luz
gastada. Crece. Luz
recobrada fluye, choca, tumba
el presente, hace
pura
la vida, pasa
como una horrible tolvanera oscura
sobre antiguos legajos, viejas
historias tristes, trastos
que fueron, puyas
dolorosas,
desvaídas vaguadas, cerros, dunas
que remueve, y encuentra
allá en el fondo de mi vida ida
una pequeña paz:
la de tu nombre.


O, lauter als Kanonenschuß
Und Krachen kleiner Wehre,
Schickt, Vater! dein Batallion
Den Dank vom Grab zu Gottes Thron,
Getaucht in manche Zähre.


Neumond hing an der Himmelswand,
Als ich im Mittelmeer mich fand.


«Не лучше ли страдание,
Глухое, одинокое,
Как бездны мироздания,
Непонято-глубокое?
Не лучше ли мучение,
Чем ясный звонкий смех?
Полюбим отречение,
Разлюбим сладкий грех»
— О, нет, мой брат единственный,
Душа моя смущается,
В ней вечен клич воинственный,
Ей много обещаетсВесь мир нам обещается,
Когда его хотим,
И всякий грех прощается,
Когда простим други


Denn es steht die Reine
Wunderbar erhellt,
Wie im Sonnenscheine
Einer andern Welt;
Und ein Augenpaar
Groß und fromm und klar
Sendet seiner Sterne Flammen
Zu dem Gott, von dem sie stammen.


Le Spectre ceint de flamme, en entendant cela,
Comme une haute tour dans l'ombre s'écroula.


Der pfaff zuhant
dem diebe wart nachlaufen
in dem messgwant
mit blasen und mit schnaufen.
der kaufman weßt nicht um des diebes kaufen
und lof dem pfaffen nach.
Schrier: »dibio!«
hieß den pfaffen aufhalten.
lofen also
all, dieb einander schalten;
do lofen zu die jungen und die alten.
hört wunder, was geschach:
Als sich der rechte dieb verlief,
der kaufman den pfaffen ergrief
bei seinem messgwant rot.
der pfaff, der bließ,
kunt im kein antwort geben,
sich von im rieß
und was dem dieb nachstreben.
der kaufman warf und traf den pfaffen eben
mit einem stein zu tot.


Ez világ minékünk, kiben mi most élünk,
vendégfogadó házunk,
Kiben ha ma lakunk, vagy jót vagy bút látunk,
de holnap meg kimúlunk,
Azért azon légyünk, azmíg tart életünk,
légyen víg telünk-nyarunk!


Ich bin nicht mehr ein Mensch zu nennen
mich meiden alle/ die mich kennen/
Rosille bleibt bey mir und wacht
so manche/ manche/ manche Nacht.


Ha Lomikar, co žil tak rád,
na židlici svou zpátky pád,
ha voči k dveřím hupíná:
ve dveřích stojí – Kozina.


Заветный сон вступает на ступени;
Мгновенья дверь приотворяет он…
Вот на стене смешались обе тени,
И в зеркале (стыдливость наслаждений!)
Ряд отражений затемнеО, не жалей, что яркость побледнела!
Когда-нибудь, в печальной смене лет,
Вернется все, — и не погаснет свет,
И в зеркале, заученно и смело,
Приникнет к телу тел


Doch wie er nach der Dirne setz,
Er kann sie nicht erreichen,
Er sieht die Dunkle weiter stets
Und lockender entweichen.


Car jusques au tombeau tu lui seras fidèle,
Femme ! tu l'as juré dans vos adieux derniers ;
Et, pour aiguillonner l'heure qui n'a plus d'aile,
Tu chantes Leïlah sous les tamariniers.


Wie will ich dort erzählen
Den lieben, frommen Seelen,
Will ihnen nicht verhehlen,
Daß Ihr den Vogt nicht logt.
Ihr seid, was Ihr gewesen,
Zum Vogt seid Ihr erlesen;
Ihr seid, zu Trotz dem Bösen,
Herr Brenz! des Himmels Vogt!«


Já přál bych si, až skončím žití dobu,
až opustí mne na vždy zemská nuda,
by slední důkaz lásky, černá hruda,
z tvé ruky mi jen spadla v temno hrobu,
to přál bych si, až skončím žití dobu. –


poi ch'i caldi desir miei spiegâr l'ali
dal loco ove scorgean bassi concetti
che soglion render gli uomini immortali,
 ferma in me quei divini ardenti raggi


Den holden Wohlstand gab, mit guten Händen
Die Mutter Demeter, wo sie geweilt;
Wer bei ihr blieb, wo sie vorbeigeeilt,
Erreichte Segnung zwischen kargen Wänden.


Gott hat wohl gnug getan, doch du trägst nichts davon,
Wo auch nicht du in ihm erkriegest deine Kron.


هل قال أحدهم: إن سيد الكلمات هو سيد
المكان؟ ليس هذا زهواً ولا لهواً إنه أسلوب
الشاعر في الدفاع عن جدوى الكلمات، وعن
ثبات المكان في لغة متحركة!


Pak smýšlený nezjeví Tobě se „tmář“,
kde vévodí Zjevení Božího zář;
Ty budeš se zvroucněle Vševládci kořit,
a přestaneš národa bezpečnost bořit.


قَد آنَ أنْ تَلْوي العِنَانَ وتقصرَا
أوَمَا كفاكَ الشّيبُ ويْحَكَ مُنْذِرا
كم ذا يُعيدُ لكَ الصِّبا مَرُّ الصبَّا
مَهْمَا سَرى والبَرقُ وَهْناً إن شَرى
حَتَام لاَ ينفكُ قلبُكَ دَائِماً
لِهوَى الغَواني مَوْرِداً أو مَصْدَرا
وإلامَ يَعْذلكَ المناصِحُ مُشْفِقاً
فتقول دَعْني ليسَ إلاّ ما تَرى
وإلى مَتى تَزدادُ مِن مُقَلِ الظِّبا
وخدودِهنّ تَدَلُّهاً وتَحيُّرا
ولَكمْ تَذوبُ تَشَوّقاً وصَبَابةٌ
وتَظَلّ تُجْري من عيونِكَ أَنْهُرا
أضحَى حديثُ غديرِ دَمعِكَ شهرةً
يحكي حَديثَ غديرِ خُمٍّ في الورى
أكرمْ بهِ من مَنزلٍ في ظلِّه
نَصَبَ المهيمنُ للإمامةِ حَيْدَرا
نصَّ النبيُّ بها إذاً عن أمرِه
في حَيدرٍ نصَّاً جَليّاً نيّرا
إذْ قام في لَفْحِ الهجيرة رافعاً
يدَه لأمْرٍ ما أقامَ وهَجرا
صِنوُ النبّي محمدٍ ووصيُّه
وأبو سَليليْهِ شَبير وشبَرا
مَن ذا سواهُ مِن البريّة كلّها
زكّى بخاتمه ومَدَّ الخنْصُر
مَنْ غيرُه رُدّتْ لَه شمسُ الضّحَى
وكفاهُ فضلاً في الأَنامِ ومَفخرا
مَنْ قَامَ في ذات الإله مجَاهداً
ولِحَصْدِ أعداءِ الإله مُشمراً
مَنْ نامَ فوقَ فراشِ طه غيرُه
مُزْمِّلاً في برْدِهِ مُدَّثِّرا
مَنْ قطَّ في بَدْرٍ رؤوس حُماتِها
حَتّى علا بدرُ اليَقين وأسفرا
مَنْ قَدَّ في أُحدٍ ورودَ كُماتِها
إذ قَهْقَر الأسدُ الكميّ وأدبرا
مَنْ في حُنَينِ كانَ ليثَ نِزالِها
والصَّيدُ قد رَجَعتْ هناكَ إلى الورى
مَنْ كان فاتحَ خيبرٍ إذ أدْبرتْ
عَنْها الثلاثةُ سَلْ بذل خيبرا
مَنْ ذا بها المختار أعَطَاه اللّوا
هَلْ كانَ ذلك حيدراً أم حَبترا
أفَهَلْ بَقي عُذرٌ لِمَنْ عَرفَ الهدى
ثُم انْثَنَى عَنْ نَهجهِ وتغيّرا
لاَ يُبعدِ الرَّحمن إلاّ عصبةً
ضلّتْ وأخطأتِ السَّبيل الأنورا
نبذُوا كتابَ الله خلْف ظهورِهم
لِيخالفُوا النَصَّ الجليَّ الأَظْهرا
واللهِ لو تركُوا الإمامةَ حيثما
جُعِلَتْ لما فَرَعَتْ أميّةُ منْبَرا
جعلوهُ رابعَهُم وكانَ مُقَدّماً
فيهمْ ومأموراً وكانَ مُؤمَرا
وتَعمَّدوا مِن غَصْب نِحْلةِ فَاطمِ
وَسِهَامِها الموروث أمراً مُنكَرا
يا مَنْ يُريدُ الحقَّ أَنْصِتْ واسْتمِعْ
قولي وكُنْ أَبَداً لَهُ مُتَدَبِّرا
إِرْبَأْ بِنَفْسِك أَنْ تَضِلَّ عَنِ الهدى
وَتَظلَّ في تِيهِ الْهوَى مُتَحيرَا
أَنَا نَاصحٌ لَكَ إنْ قَبِلتَ نَصِيحَتي
خَلِّ الضّلالَ وخُذْ بحجْزةِ حيدرا
مَنْ لَمْ يكُنْ يأتي الصِّراطَ لَدَى القضا
بجوازِهِ مِنْ حَيْدَرٍ لَنْ يَعْبُرا
والَيتُهُ وبَرِئْتُ مِنْ أَعْدائِهِ
إذ لاَ ولاء يكونُ مِن دُون البَرا
قُلْ لِلَّنواصِبِ قَدْ مُنِيتُمْ مِن شَبَا
فِكْري بِمَشْحُوذِ الْجوانب أَبْتَرا
كَمْ ذا إلى أبناء أحمد لم يزَلْ
ظُلماً يدبُّ ضريركُم دَبَّ الضَّرى
أَنَا مَنْ أَبا لِيَ بغضَ آلِ محمّدٍ
مَجْدٌ أنافَ على مُنيفَاتِ الذُّرى
أخواليَ الغُرّ الأكارم هَاشمٌ
وإذَا ذكرتُ الأَصلَ أذكرُ حِميرا
غرسٌ نَما في المجدِ أورقَ غُصنُهُ
بِوِدادِ أبناءِ النبيّ وأثمرا
شرفي العظيم ومفخري أنّي لَهُمْ
عبدٌ وحُقّ بِمثلِ ذا أن أَفخرا
لَن يعتريني في اقتفاء طريقِهم
ريبُ يصدُّ عن اليقينِ ولا أمْتِرَي
هذي عقيداتي التي ألْقَى بها
ربَّ الأنام إذا أتيتُ المحشرا
إنّي رجوت رِضَى الإله بحبّهمْ
وجعلتُه لي عندهم أقوى العُرى
يا أيّها الغادي المجدّ بجَسْرةٍ
يَطْوي السَّباسِبَ رَائِحاً ومُبكْرَا
جُزْ بالغريّ مُسَلَّماً مَتواضعاً
ولِحُرّ وجهْك في ثراهُ معفّرا
حيثُ الإمامة والوصايةُ والوزارة
والهُدى لا شكَّ فيه ولا َ مِرا
والْممْ بقبرٍ فيهِ سَيدة النّسا
بأبي وأمّي ما أبرَّ وأظهرَا
قبَلْ ثراها عَن مُحّبٍ قلبُهُ
ما انفكَ جاحم حُزنِه مُشعِّرا
مُتَلهَفٌ غضبان مِمّا نالَها
لا يَستطيعُ تجلّداً وتَصبرَا
وأفِضْ إلى نَجل النبيّ محمدٍ
والسّبط مِنْ رَيحانَتَيْهِ الأكْبَرا
من طلّق الدنيا ثلاثاً واغْتدى
للضرّةِ الأُخرى عليها مُؤْثرا
مُسْتَسْلِماً إذ خانَه أَصحابُهُ
وعراهُ من خُذلانِهم ما قد عرا
واستعجل ابنُ هندٍ موتَهُ
فسَقَاه كأساً لِلْمنَيةِ أعفرا
وقُل التحية مِنْ سميّك مَن غدا
بكمُ يُرجَي ذنبَهُ أن يُغْفرا
وبكَرْبلا عَرّجْ فإنّ بِكَربلا
رِمَماً منعْنَ عيونَنا طَعْمَ الكَرى
حيث الذي حزنَتْ لمصرعِه السَّما
وبكَتْ لمقتلِه نجيعاً أحمرا
فإذا بلغتَ السُّؤل من هذا وذَا
وقضْيتَ حقاً لِلّزيارةِ أكبرا
عُجْ بالكُناسةِ باكياً لِمصارعٍ
غُرّ تذوب لها النفوسُ تَحَسُّرا
مَهما نسيتُ فلَسْتُ أنسى مَصْرعاً
لأبي الحُسين الدِّهرَ حتى أقبرا
ما زلتُ أسألُ كلّ غادٍ رائحً
عن قبره لم أَلْقَ عنهُ مُخْبِرا
بأبيْ وبيْ بَلْ بالخلائِق كلّها
مَن لاَ لَهُ قبرٌ يُزارُ ولا يُرَى
مَن نابذَ الطَّاغي اللّعينَ وقادَها
لِقتالِه شُعْثَ النَّواصي ضُمَّرا
مَنْ باعَ من ربِّ البريّة نفسَهُ
يا نِعْمَ بائِعِها ونِعْمَ من اشترى
مَنْ قَامَ شاهرَ سيفِه في عُصْبَةٍ
زيديّة يَقّفُو السَّبيلَ الأنورا
مَن لا يسامي كُلُّ فَضْلٍ فَضْلَهُ
مَن لا يُدانَي قَدْرُه أنْ يُقْدرا
مَن جاءَ في الأخْبارِ طيبُ ثنائِه
عن جدّه خيرِ الأَنام مُكرّرا
مَنْ قالَ فيهِ كقولِه في جدّه
أَعْني عَليّاً خيرَ مَنْ وطأَ الثرى
مِنْ أنّ مَحضَ الحقّ معْهُ لم يكن
متقّدماً عنهُ ولا متأخّرا
هو صفوةُ الله الَّذي نَعشَ الهدى
وحبيبُهُ بالنصِّ من خيرِ الورى
ومُزَلْزلُ السَّبعِ الطّبَاق إذا دهَا
ومُزعزعُ الشُّمِّ الشوامخِ إن قَرا
كلٌّ يقصّرُ عن مَدَى ميدانِه
وهو المجلّى في الكرامِ بلا مِرا
بالله أَحلِفُ أنّه لأجَلُّ مَنْ
بعد الوصيّ سِوَى شَبير وشبّرا
قد فاق سادةَ بيتهِ بمكارمٍ
غرّاء جَلَّتْ أن تُعَدّ وتُحصرَا
بسماحةٍ نَبَويّةٍ قَد أخْجَلَتْ
بِنَوالِها حتّى الغمامَ الممطِرا
وشجاعةٍ علويّةٍ قد أَخْرسَتْ
ليتَ الشّرى في غابهِ أنْ يَزأرا
ما زالَ مُذْ عَقَدَت يداه إزارَهُ
لم يَدْرِ كذْباً في المقال ولا افْتِرا
لمَّا تكامَلَ فيه كلُّ فضيلةٍ
وسرَى بأفقِ المجدِ بدراً نَيّرا
ورأى الضَّلالَ وقد طغَى طوفانهُ
والحقّ قد ولَّى هُنالكَ مُدْبرا
سلَّ السيوفَ البيضَ من عزماتِه
ليؤيّدَ الدينَ الحَنيفَ ويَنْصرا
وسرَى على نُجب الشهادة قاصداً
دَارَ البقا يا قرب ما حَمِدَ السُّرى
وغَدا وقد عقَد اللوا مُسْتَغْفِراً
تحتَ الّلِوا ومُهَلّلاً ومُكَبّرا
للهِ يحمدُ حينَ أكملَ دينَه
وأنَنَالَهُ الفضلَ الجزيلَ الأوفرا
يُؤلي أليَّةَ صادقٍ لو لَمْ يكن
لي غير يحي ابْني نصيراً في الورى
لم أثنِ عزمي أو يعودُ بي الهدى
لاَ أَمْتَ فيه أوْ أموت فَأُعذرا
ما سَرَّني أنّي لقيتُ محمداً
لَمْ أُحْيِ مَعْروفاً وأنكرْ مُنكرا
فأتوا إليهِ بالصّواهِل شُزَّباً
وبيعْملات العيس تَنْفخ في البُرَى
وبكلّ أبيض باترٍ وبكلّ أزرق
نافذٍ وبكل لَدْنٍ أسمرا
فغدَتْ وراحتْ فيهمُ حَمَلاتُه
وسقاهُم كاسَ المنيّة أحمرا
حتّى لقد حَبُنَ المشجَعُ مِنهُم
وانْصَاعَ ليثهُم الهصور مُقَهْقِرا
فهناكَ فوّق كافِرٌ من بينهمْ
سَهماً فشقّ بهِ الجبينَ الأزهرا
تركوه مُنْعَفِر الجبين وإنّما
تركوا به الدّين الحنيفَ معفَّرا
عَجَباً لَهُمْ وهُمْ الثَّعالبُ ذِلّةً
كيفَ اغتدى جَزْراً لهم أسَدُ الشَرى
صلبوه ظُلماً بالعراءِ مجرداً
عَنْ بُرْدِهِ وحَموه مِنْ أنْ يُسترا
حتّى إذا تركوه عرياناً على
جذعٍ عتوّاً منهمُ وتجبّرا
نَسَجتْ عليهِ العنكبوتُ خيوطَها
ضِنَّاً بعَوْرته المصونةِ أن تُرى
ولِجِدّه نسجَتْ قديماً إنها
لَيَدٌ يحقّ لمثلِها أن تُشكرا
ونَعَتْهُ أطيار السماء بواكياً
لمّا رأتْ أمراً فظيعاً مُنكرا
أكذَا حَبِيبُ الله يا أهلَ الشقَا
وحَبيبُ خير الرسْلِ يُنْبذُ بالعَرا
يا قُربَ ما اقْتَصِّيتمُ منْ جدّه
وذكرتمُ بدراً عليه وخَيْبَرا
أمَّا عليك أبا الْحُسَينِ فلَمْ يزلْ
حُزني جديدَ الثّوبِ حتّى أُقبرا
لم يَبْقَ لي بَعدَ التجلّد والأسى
إلاّ فنائي حسرةً وتفكّرا
يا عُظم ما نالَتهُ مِنك مَعَاشِرٌ
سُحقاً لهم بين البريّة معشرا
قادوا إليكَ المُضْمَرات كأنَّما
يغزون كِسْرى وَيْلَهُمْ أو قيصَرا
يَا لَوْ دَرَتْ مَنْ ذَا لَهُ قيدَتْ لَمَا
عَقَدَتْ سَنابكُها علَيْها عِثيرا
حتّى إذا جرَّعتهم كأسَ الرَّدى
قتلاً وأفْنَيتَ العديدَ الأكثرا
بَعَثَ الطّغاةُ إليكَ سهماً نَافذاً
مَن راشَهُ شُلَّتْ يَداهُ ومَن بَرى
يا لَيتني كنتُ الفِداءَ وإنَّهُ
لم يجرِ فيكَ من الأعادي ما جرى
باعوا بقتلِكَ دِنَهم تَبّاً لَهُمْ
يا صفقَةً في دِينهم ما أخْسَرا
نَصَبوك مَصْلوباً على الجذع الذي
لَوْ كَانَ يدْري مَنْ عليه تكَسَّرا
واسْتَنزلوكَ وأضرموا نيرانَهْم
كيْ يُحرقوا الجسْمَ المصونَ الأَطْهَرا
فَرموكَ في النّيرانِ بُغْضاً مِنهمُ
لِمُحَّمدٍ وكراهةً أن تُقبَرا
ولَكَادَ يُخفيك الدُّجَى لو لَمْ يَصِرْ
بجَبينِكَ الميمونِ صُبحاً مُسْفِرا
وَوَشَى بتُرْبتِكَ التي شَرُفَتْ شَذىً
لولاهُ ما علمَ العدوّ ولا درى
طيبٌ سَرَى لكَ زائراً مِن طَيْبَةٍ
ومن الغَرِيّ يخالُ مِسْكاً أَذْفرا
وذروا رمادَكَ في الفراتِ ضلالَةً
أتُرى دَرَى ذاري رمادكَ ما ذَرى
هَيهات بل جَهلوا لطِيب أَريجهِ
أرمادَ جسمكَ ما ذَروْا أم عَنْبَرا
سعدَ الفراتُ بقرْبه فَلو أنَّه
ملْحٌ أُجاجٌ عادَ عَذباً كوثرا
وجزاء نُصحِكَ حينَ قمتَ بأمرِه
وسَرَيتَ بدراً في الظلام كما سرى
فاسْعَدْ لَدَى رِضْوان بالرِّضوان منْ
ربِّ السماءِ فما أَحقّ وأَجْدرا
يهنيكَ قد جاورتَ جدّك أحمدا
وأَنالكَ اللهً الجزاءَ الأَوفَرا
أهوِنْ بهَذي الدَّارِ في جنْبِ التي
أَصْبحتَ فيها لِلنّعيمِ مُخيّرا
لو كانَ للدُّنيا لَدى خَلاّفها
قَدْرٌ لَخْوّلكَ النّصيبَ الأكثرا
بَلْ كنتَ عِندَ الله جَلَّ جلالُهُ
مِن أن يُنيلكَها أجلّ وأخطرا
يا ليتَ شعري هل أكون مجاوراً
لكَ أم تردّني الذّنوبُ إلى الوَرا
أَأُذادُ عنكمْ في غدٍ وأنا الّذي
لي مِن وِدَادِكَ ذمةٌ لَنْ تُخفَرا
قُلْ ذا الفَتى حَضَر الِّلقا مَعنا وإنْ
أَبْطَا بهِ عنّا الزّمانُ وأخّرا
يا خيرَ مَن بقيامِه ظَهَر الهُدى
في الأرضِ ونهزَمَ الضَّلالُ وقَهْقرا
عُذراً إذا قَصرتْ لديكَ مدايحي
فيحقّ لي يا سيّدي أن أعْذَرا
لم أجْرِ في مَدْحِيكَ طِرفَ عبارةٍ
إلاّ كبا مِن عَجزه وتَقَطّرا
أَتخالني لِمدَى جَلالِكَ بالغاً
اللهُ اكبرُ ما أجلَّ وأكبرا
ماذَا الّذي الْمعصومُ دونَكَ حازَه
إذْ لم تزلْ مما يشينُ مطهّرا
صلَّى عليكَ اللهُ بعد محمدٍ
ما سارَ ذِكرُكَ مُنْجداً أو مُغْوِرا
والآل ما حَيّا الصِّبا زَهْرَ الرُّبَى
سَحراً وعَطّرَ طيبُ ذِكركَ منبرا


وَلَقَد عَجِبتُ لِأَهلِ هذا الطائِفِ
وَصُدودِهِم عَن ذا النَبِيِّ الواصِفِ
وَمِن الإِلهِ فَلا يُرى في قَولِهِ
خُلفٌ وَيَنطِقُ بِالكَلامِ العارِفِ
فَلَئِن ثَقيفٌ لَم تُعَجِّل تَوبَةً
وَتَصُدُّ عَن سَنَنِ الطَريقِ الجانِفِ
لَتُصَبَّحَنَّ غُواتُهُم في دارِهِم
مِنّا بِأَرعَنَ ذي زُهاءٍ زاحِفِ
فيهِ الكُماةُ عَلى الجِيادِ كَأَنَّهُم
أُسدٌ غَدَونَ غَداةَ دَجنٍ واكِفِ
حَتّى تُدَوِّخَ كُلَّ أَبلَجَ مِنهُمُ
مُتَجَنِّبٍ سُبُلَ الهُدى مُتَجانِفِ
يَدعو إِلى سُبُلِ الضَلالِ مُخالِفٍ
سُبُلَ الهُدى لِلحَقِّ غَيرِ مُصارِفِ
أَو يَهلَكوا كَهَلاكِ عادٍ قَبلَهُم
بِهُبوبِ ريحٍ ذاتِ سافٍ عاصِفِ
أَو يُؤمِنوا بِمُحَمَّدٍ وَيُكَبِّروا
ذا العَرشِ ما إِن مُؤمِنٌ كَمُخالِفِ
عاني الفُؤادِ يَرى الضَلالَةَ مَغنَماً
وَيَرى الهُدى كَمَذوفِ سُمٍّ جائِفِ
وَاللَهُ يَنصُرُنا وَأَحمَدُ وَسطَنا
كَالبَدرِ أَنصَفَ وَهوَ لَيسَ بِكاسِفِ
نَمضي لِأَمرِ نَبِيِّنا وَيُعِزُّنا
وَحيُ الكِتابِ مِنَ الخَبيرِ اللاطِفِ


Silnice je dlouhá, bílá prachem,
západu kout hoří tmavým nachem;
hleděti tam dlouho oči bolí –
Ves je skryta kdesi za topoly.


Es wirt niemand verschämet stehn
von den die auff dich bawen,
An deiner hand sie sicher gehn,
der kauff wirt sie nit rawen,
Verschämet müssen all die sein
die leyd anthun den armen dein
vn recht vnd all vrsachen.


Su aliento humo, sus relinchos fuego,
si bien su freno espumas, ilustraba
las columnas Etón, que erigió el Griego
do el carro de la luz sus ruedas lava,
cuando, de amor el fiero jayán, ciego,
la cerviz oprimió a una roca brava
que a la playa, de escollos no desnuda,
linterna es ciega y atalaya muda.


جاء وفي يساره
قوسٌ وفي اليمنى قدح
كأنه شمسٌ بدَت
وحولها قوسُ قُزح
يا لائمي في حبّه
ما كلُّ من لام نَصَح


Rosette war es. Sie vergaß
Den Liebling nicht. Rosette saß
Bey seiner Magdalene.
Vergönne, daß, in frommer Ruh,
Ich mit den Heiligen, wie du,
Geliebter! mich versöhne.


Ticho – jako ráno v dálném poli,
kdesi jenom o kov hruda zvoní, –
aj to stařec, – opřen o lopatu
k zemi shrblá záda pracně kloní.


一命微官万里程
讲筵清对鲁诸生
春风到日人应到
赢得梅花满路迎


Though in those ruder ages bigot zeal
Too oft misled the visionary mind;
And round Religion threw a gloomy veil,
Condemning joys which Providence design'd;


Je pravda. Sladké až závratě nebudem očekávat
v náruči ženy a nebudeme toužit po vzrušující Vášni,
klid filosofů studený a vlhký i u nás zahostí se
a bude hledět na vše příšerně černými skly pedantů.


舟楫为生计
沙鸥识此情
百年浮世事
九鼎一丝轻


Avin si ritrovò sopra la terra.
Venne in sul campo il valoroso Ottone,
il famoso signor là d'Inghilterra,
e finalmente si trovò prigione:
tutti gli abbatte il saracin da guerra.
Venne Turpino, Gualtier da Mulione,
Salamon di Bretagna e 'l buono Avolio:
tutti prigion n'andâr cheti come olio.


Derweil ich gekostet
Im Keller den Wein,
Hingst du verrostet
An der Wand allein.


朽骨不禁风露冷
衰容更畏雪霜繁
呼儿欲问春深浅
柳絮梨花已满园


河豚雪后春还浅
刀鲚风来水已波
携酒江边吹笛坐
那山今日出云多


Zinst dir kein weiter Ocean,
Kein tief und breiter Strom durch Segel, Flagg und Masten,
Der Peruaner goldne Lasten,
Und Kostbarkeiten aus Japan;
Siehst du hier keine Wimpel wehn,
Und sinkt kein Anker gleich in deinem Hafen nieder;
Ja läßt dein Fluß gleich hin und wieder,
Kaum einen schmalen Kahn bey zwanzig Mühlen sehn:
So ward dir doch Mercur gewogen;
Denn Kunst und Witz ersetzt, was die Natur entzogen.
Ihr Plätze! die der Stifter Witz,
Vieleicht der Zufall bloß, an Strom und See gebauet;
Wo ihr in stolzer Nähe schauet
Neptuns beschäumten Muschelsitz.
Seyd nicht zu frech auf euer Glück!
Das Meer scheint freylich euch den Reichthum aufzuthürmen:
Doch öfters schreckt es auch mit Stürmen,
Und schickt die Flotten krank, zerlechzt und leer zurück.
Wo nicht der Schatz von vielen Jahren,
Durch ein zerscheitert Schiff dem Abgrund zugefahren.


Nun geht der Tag zu Ende,
Drum heben wir die Hände
Und suchen deine Hand;
Thu' auf die traute Zelle!
Sind wieder an der Stelle,
Da du uns hast hinausgesandt.


Kde jsou naši bojovníci?“
„„S nepřítelem rozmlouvají.““
„O vy zrádní pekelníci,
kyž vás čerti roztrhají!
Po vší slávě veta,
konec bude světa,
konec panování!
Ach! má krásná leta
přijdou k pochování!“


Jauchz, Tochter Sion, spricht der Herr,
dan ich dein Kind will bgnaden,
Erwecken vber alle ferr,
das ichs erfüll mit Gnaden,
Will stellen dich
ganz sicherlich
gleich wie ains Risen schwerte,
Welchs jm nimand
nimt aus der Hand,
wie man jn auch beschwärte.


— São Sebastião era um são sebastinho
ou São Valentim era um são valentão?


Wenn ich nur nicht mein Elend selbst verschulde;
Wenn ich als Mensch, als Christ, hier leid und dulde:
So kann ich mich der Hülfe der Erlösten
Sicher getrösten.


Gottes Fried' ist euch gegeben:
nehmet ihn mit Freuden an.
wisset / daß allein er kan
geben ein vergnügtes Leben.
mit dem edlen Seelen-Fried /
er uns alles theilet mit.


Zloděj byl dnes v komoře,
ukrad věnec Barboře,
byla noc:
Barbora proň plakala,
otce, matku volala
na pomoc.


Jedno slunce zlatými je
v ňadra hřálo plameny,
jeden měsíc obejímal
stříbrnými rameny.


Er hat vnß Maß vnd Ziel gesetzet:
In dem die Welt vnß jhre schätzet:
So bald wir arme diß erreichen
Muß dieser Wangen Ros' erbleichen
Vnter dessen läst er stündlich/ seinen jmmerreichen Segen
Vber diß was Athem holet/ fallen alß gehäufften Regen.


O muerte o libertad,


Zu weichem Gleiten lächelndem Verschlingen
enttauchen Schatten in umflortem Tanz:
Gekränzter Kinder schwaches Frühlingssingen
in Wellen hingespült vom scheuen Glanz.


踏阁攀林恨不同
楚云沧海思无穷
数家砧杵秋山下
一郡荆榛寒雨中


Kol oltáře se oleandry tísní,
déšť květů rudých v zeleně sní třísni
a růží, jež se pod list palem tají,
kde s cypřiši se myrty propletají
a tiše stojí, ni list nehne se –
i srdce cítit tluk, když ozve se.


Del gran Pompeyo el enemigo fuerte
llega en oscura noche al pobre trecho,
do Amicas con seguro y libre pecho
ni teme daño, ni recela muerte.


Der blaue Tag liegt in dem Fensterrahmen unerregt.
Im Zimmer deine zarte Brust sich atmend auf und ab bewegt,
Als ist zu atmen schon allein des Lebens allerhöchste Lust.
Windstille liegt am Berge draußen unbewußt,
Als hat die Erde weite Wege heut zurückgelegt.
Und durch die Fenster sieht der Berg auf deine Brust,
Die keinen Augenblick ermüdet stille liegt.
Ein Vogel hoch hin überm Himmel einsam fliegt
Und wie dein Atem ohne Pausen sich über allen Bergen wiegt.


In habito d'omo vivo o figura
sì novamente Amor m'à disposto,
che çascuno inteleto m'à remosto,
e possa m'à donato a una fura


终日寻春入醉乡
不知何处见春光
风条舞绿水杨柳
雨点飞红山海棠


Doch still und stumm vergeht der rote Morgen.
So ist es denn nicht eitle Truggeschichte,
Und durch die Gassen geht der Ruf der Schmerzen!


Da machen sie ein Feldgeschrei
Der Allmacht Gotts zu Ehren,
Da singen sie so vielerlei
Der Weisheit Lob zu mehren.
Da spielen sie nach aller Lust
Mit jauchzendem Gemüte,
Da laben sie Mund, Sinn und Brust
Und preisen seine Güte.


Zde stojím
na pevné skalnaté zemi.
Srdce své hojím
velikou láskou, jež duši rve mi,
neb kořeny mé
zarostly hluboko do půdy tvé – – –


仲素家声庆有馀
遥遥华胄信无如
青年擢第司风纪
多少勋劳汗简书


Zazpívám lásky světlý sen,
že zvlhnou oči princezen.


新月如弯弓
清光射太空
看看三五夕
还露广寒宫


وَلَمّا اِستَقلّتْ بِابنِ حَمْدٍ رِكابُهُ
وَأَشعرتُ نَفسي مِن نواهُ بِنَأيها
ذَهَلتُ فَما أَدري وَنَفسي دريّةٌ
أَفي أَرضِها وَدّعتُهُ أَم سَمائهَا
وَقُلتُ لِحادِيهِ هُبلتَ فإِنّما
رَميتَ صَحيحاتِ القُلوبِ بدائِهَا
كَأنّي وَقَد فارقته ابنُ رَكِيّةٍ
رَجاها فَزلّتْ كفُّه عن رِشائِهَا
حَرامٌ على عَيني الكرى بَعدَ بُعدِكم
وَحَلّ لِعَيني أَنْ تَجودَ بمائِهَا
وَكَمْ عَبرَةٍ كَفكَفتُ منهُ تجمّلاً
فلمّا أَبَتْ مرَّتْ على غُلوائِهَا
وَعاذلةٍ هبّتْ تهوّن بَينَكم
وَهَيهات مِن سَمعي قبولُ نِدائِها


Kein Cherubin, kein Seraphin
Kann je dazu gelangen,
Und ich soll dich wahrhaftiglich
Mit meinem Mund empfangen.


Levant leurs pattes de lionne
Elles se mettent en arrêt.
Leur regard blanc me questionne
Mais je leur dis le mot secret.


君子温良当责备
小人情伪又须知
因惊世上机关恶
遂觉壶中日月迟


五月果初熟
枝头鹤顶丹
欲知甘冷好
千颗荐冰盘