Gleichwohl lern ich mich bescheiden
Und begnüge mich daran,
Wenn dein Bild mein stummes Leiden
Nur im Traume lindern kan
Und ich nachmahls auf den Tag
Dir die Ehrfurcht zeigen mag.


Das schöne Paradeiß
Vor diesem hatt den Preiß/
Dann dieses Früchte trägt/
Die man auch Gott vorlegt/ 4
Doch steht an Drackens Stell
Ein Creutz am Thür-Geschwell;
Wer dieses auff sich nimmt/
Dem ist zu Lohn das Paradeiß bestimmt.


Mein Joseph seufftze nicht/ ich weiß wol was dich kräncket/
was ist es/ daß man lang an das vergangne dencket/
Du liebes Bethlehem sey tausendmal gegrüst/
wer hier auf Erden klein im Himmel grösser ist.


„Voj Vlasty,“ tato slabě hovořila,
„mne napad v lese, pohaněl a ztýral
a přivázal zde k stromu; tvojich ořů
však zlekán ržáním prchl polekaný.
Já nechtěla jít s nimi v marný zápas
a nade mnou se takto mstily za to.
Ó smiluj se a vysvoboď mne z vazby!“


Listenatá routa,
Jíž květ pozažloutá,
Modrokvětá ostrožka,
Kosatec a macoška.


Le cri rauque et le vol des grues
Percent les nuages blafards ;
Les cygnes et les verts canards
Voguent au fil des eaux accrues.


Am Abend: Schritte gehn durch schwarzes Land
Erscheinender in roter Buchen Schweigen.
Ein blaues Tier will sich vorm Tod verneigen
Und grauenvoll verfällt ein leer Gewand.


坡名燕子燕思归
岩号乌飞乌倦飞
云本无心聊出岫
风缘有口故吹衣


se mille e mille, non sarien centesmo
a tal nodo d'amore, a tanta fede;
e sol l'isdegno il può rompere e sciorre.


E pervenuto all´acqua del vallone,
ove Mensola sua sforzato avea,
quivi mirandosi intorno, il garzone
«O Mensola,» infra se stesso dicea
«i´ non credetti mai tal tradigione
della tua fé, che promesso m´avea
di ritornar con saramenti e giuri:
or par che poco di Dio o di me curi!


Laßt wachsen, immer wachsen,
In Preußen, Schwaben, Sachsen,
Was eben kann und mag:
Es sichtet der Erntetag.


环池皆名山
山深积苍翠
长夏晴雪飞
无云亦阴翳


Mir ist, als hätt' in Einsamkeit
Ich betend mich erquickt,
Und Engelshand giebt mir Geleit,
Daß mich kein Trug umstrickt.


郊迎犹待一番风
主相那能不愧容
纵道东还心事白
更须定洛乞明农


Vìstosse a mille officii indegni porre
e far girlanda ad ogni roza testa,
se dispose lassar l'arborea vesta
Daphne, e la prima sua figura tòrre;


Toi qui hantes mes nuits cruelles, ô Démon !
Qui vient ouvrir sur moi tes prunelles hagardes
Et qui te tiens debout dans la chambre et regardes,
Emporte-moi sur tes ailes de goëmon !


Indi qual ei la vergin d'Ethïopia,
destinata per cibo al mostro fiero,
scorgo in preda d'Amor l'anima propia,


Nicht zum Fürsten hat mich das Geschick,
Nicht zum Grafen, noch zum Herrn geboren,
Und fürwahr nicht hellerswert verloren
Hat an mich das goldbeschwerte Glück.


Wärst du müde von der Arbeit,
Dann für deine Ruhe sorgt' ich,
Könntest mir am Busen schlafen,
Alles macht' ich dir bequemlich,
Und du müßtest selbst gestehen,
Besser sorgt ein Weib für dich,
Das dich liebt, als deine Welschen.


Vol qual und angst ein schrecklich-schwarze nacht
mein herz, seel und gesicht beschweret,
die dan mit meines schmerzens macht
den weg des tods mich lehret.


Sie nennen dich die Nachtigall
Mit dürftgem Bilderraube,
So süß auch deiner Lieder Schall,
Doch nenn ich dich: die Taube.


Však musím za svým rekem v nebezpečí.
Bych pravdu ale řek’ – mne nezavede
na scestí ani svůdný příklad něčí,
bych stvořil kopie snad pouze bledé
velikých mistrů v poesii cizí.
Mě vede pouze touha pravdy ryzí.
Já neznám falešných těch affektací,
ni pachtění se po effektních scenách,
bych zvýšil tím snad vážnost situací
v rozličných, pravdě nepodobných změnách:
já nikdy nechlubil se cizí prací,
po cizích netoužil jsem nikdy ženách!
Též před cizím dám přednost svému péru:
„Z života pro život“ já píšu věru!


BREATHING the violet-scented gale,
Near to a river's limpid source,
Which, through a wide-extended vale,
Wound slowly on its sleeping course,


il qual sia, per alcun nuovo accidente,
tornato a lei con parte de l'armata:
non dal marito, ma dal fraudolente
Gano si ritrovò ch'era abbracciata.
Come chi còrre il fior volea, e il serpente
truova che 'l punge; così disarmata,
e senza poter farli altra difesa,
dagli nimici suoi si trovò presa.


Dir zeiget Deiner Mutter Finger
Viel Königreiche, die der Gang
Und Anblick von dem Städtezwinger
Schnell unter seine Füße zwang.


Gott müss' allzeit dich erwehlen,
Nie dir etwas lassen fehlen,
Werde seines Segens Zelt,
Wachs an Ansehn, Leuten, Wahren
Und verkehr' in wenig Jahren
Dich, O Stadt, in eine Welt.


身世浮云任去留
老来于此更悠悠
却因削迹风波地
耳底风云得暂休


鼓枻沧洲未有期
尚平五岳待何时
愧君犹订中原约
独把青萍报所知


Безлюдь Глуш Зеленоватый
Све Но в тиши есть голоса, —
Те, чем живут, те, чем чреваты
В июльски жаркий день лесПиск птицы; стрекот насекомых;
Скрип двух стволов; да вдалеке,
Меж звуков чуждых, но знакомых,
Моторной лодки треск в рекНет! чу! еще! сквозь мириады
Зеленых листьев — плащ земной —
Шум, что не ведали дриады;
Гудит пропеллер надо мноНе знаю, здесь, где полюс близко,
Блуждал ли древле старый Пан, —
Но хищным шипом василиска
Его встревожил бы биплаГуд оживленного металла
Прорезал дали; власть ума
Богов Эллады разметала,
И светит вдруг лесная тьмШум листьев в сумрачном хорале
Притих; идут, смелей, грозней,
Электроплуг, электротраллер,
Чудовища грядущих дне19 июля 1923


Jsme křesťané, dědici Ježíše
a dítky říše ducha, která přijde.


Wie so innig, möcht ich sagen,
Sich der Meine mir ergibt,
Um zu lindern meine Klagen,
Daß er nicht so innig liebt.


Es war Fürst MICHAEL mein erster Bräutigam/
Der Thron Sarmatiens für mich die Morgengabe.
Mich liebte wohl vergnügt/ doch ohne Reich und Land/
Der Held von Lotthringen: Izt reichet mir die Hand
Der Ertz-Fürst Michael/ der Fürst aus Juda Stamm/
Wo ich um Kron und Thron nicht ferner Kummer habe.


Der ſchlaue Gott ſah, als er ſchnell erwachte,
Den ihm geſpielten Streich.
O loſes Volk! ſprach dieſer Schalk und lachte;
Wie liſtig raͤcht ihr euch!
Jch laͤugne nicht, was ich an euch begangen:
Jch macht’ euch tauſend Pein.
Beſaͤnftigt euch! nun habt ihr mich gefangen:
Jhr werdet ungequaͤlt und ungekuͤſſet ſeyn.


La blancheur des grands murs m'a hanté comme un rêve ;
J'ai senti dans ma vie une ineffable trêve :
L'avant-goût du sépulcre a réjoui mes os.


Im Garten des Pfarrers von Taubenhain
Geht's irre bei Nacht in der Laube.
Da flüstert und stöhnt's so änstiglich;
Da rasselt, da flattert und sträubet es sich,
Wie gegen den Falken die Taube.


»Mondscheintrunkne Lindenblüten,
Sie ergießen ihre Düfte,
Und von Nachtigallenliedern
Sind erfüllet Laub und Lüfte.


Simil battaglia fa la mosca audace
contra il mastin: nel polveroso Agosto
o nel mese dinanzi: o nel seguace
luno di spiche: & laltro pien di mosto
lo punge in gliocchi: & nel grifo mordace
volagli intorno: & gli sta sempre accosto
& quel suonar fa spesso i denti asciutto
ma un tratto che gli arrivi appaga il tutto


Rosto feito a buril de espumas congeladas
Na redoma de luz de um luar opalino!
(Reflorescem rosai nas noites consteladas
Erra um doce rumor de citara e violin)


أيا مالكاً تسمو به رتب العلى
وتعلو على زهر النجوم مراتبه
تمل بدست أنت بدر سمائه
وأبناؤك الغر الكرام كواكبه
وفي عودة الأصدى دليل سعادة
تبشر في الدنيا بما أنت طالبه
جواد أبى الله المهيمن أن يُرى
وشخص سوى بدر بن زريك راكبه


Verbracht ich lange Zeit/ mit ruffen/ Quintil sagen:
dring mir die Adler her/
den Kopff vor vnbeschwer/
gar an die Wand geschlagen.


Wer Waffen trägt und krieget,
Wer an den Ketten lieget,
Wer auf dem Meere wallt,
Wer voll ist schwerer Sorgen,
Der spricht: Wann wird es morgen?
Aurora komm doch bald!


Sieh, es ist Messiashauch
In die Lande gekommen;
Um zu sprengen ist der Lenz
Alle Bande gekommen.


Geh einfach Gottes Pfad,
laß nichts sonst Führer sein,
so gehst du recht und grad,
und gingst du ganz allein.


Szeretőd vagyok én, hű szeretőd,
Elmondhatom isten, ember előtt;
De azt is mondhatom,
Hogy ez a világ nagy,
S a világon te a
Legkegyetlenebb vagy.


夜寒金屋篆烟飞
灯烛分明在紫微
漏永禁宫三十六
燕回争踏月轮归


Dizer nãodizer nãoatar-me ao mastromasdesejando que o vento o vireque a sereia suba e com os dentescorte as cordas e me arraste ao fundodizendo não não nãomas a seguind---  // ---Decir nodecir noatarme al mástilperodeseando que el viento lo volteeque la sirena suba y con los dientescorte las cuerdas y me arrastre al fondodiciendo no no nopero siguiéndol


questa sub l'ombra d'un candido velo
mi trasse coi begli occhi a sugiocarmi,
spregiando libertà ch'è altrui sì cara.


But Oh! 'tis friendship's rite,
To give and take delight,
Dividing care:
Fly hence, despair,
Nor more annoy;
Firm friendship's joy
Shines undiminish'd in distress,
The wretched and the blest to bless;
Its sweet and sovereign power let every tongue confess.


洛浦仙人绰约姿
凌波尘起袜罗时
何年化作天花起
来散灵山大会期


وَإِنّي لَمِكرامٌ لساداتِ مالِكٍ
وَإِنّي لِنوكى مالِكٍ لَسَبوبُ
وَإِنّي عَلى الحِلمِ الَّذي مِن سَجيَّتي
لَحَمّالُ أَضغانٍ لَهُنَّ طَلُوبُ


Suena ya la trompeta guerrera
y responde tronando el cañón;
ya la patria arboló su divisa,
que nos muestra el camino de honor.


Voltas


Ich armes Kind! wie einsamb muß ich leben,
Wie muß ich noch in eitel Hoffnung schweben,
Ich dencke viel, und weiß doch nicht wohin,
Es wundert mich daß ich so lustig bin.


Již se pivo před ním pění,
výtečná je telecí.
Honzík věru líný není,
jsou to hody knížecí.
Šenkýř často ptá se jeho,
jíst-li chce neb chmelového?
Mysle: „Zve-li, třeba chtít,“
Honza vždy: „To musí být!“


Ein Jeder fleucht vnd bebt vnd zagt!
Ein Jüngling nur bedecket
Mit schlechter Leinwand hats gewagt/
Vnd folgt ihm vnerschrecket:
Doch als die Schaar sein recht gewahr/
Ihn fasst vnd auff- wil fangen/
Bleibt sein Gewand in ihrer Hand/
Vnd Er ist Nackt entgangen.


Z těch Svatopluka prutů posměch míti
jen může dětská všetečnosť a zvůle,
jen držte se jich a co vryto v žule,
to vítr nemůž’ spláchnout, ni déšť smýti.


Aber wie auff gleich Gewichte
Tod und Leben iſt gelegt/
Und das Goͤttliche Gerichte
Nicht zu unterſcheiden pflegt/
Ob es an begrauten Haaren
Seinenletzten Schluß vollzieht?
Oder die wirfft auff die Bahren
So in ihrer erſten Bluͤth?


Vzal jsem je do ruky, četl je, čet’!
Můj Bože! Duší to počíná chvět:
radost a smutek a únavy tíž,
láska a nenávist – bylo to již!
a zhořklé hodiny – byly tu již!
Všechno, co cítím teď – bylo tu již!


Auch du von deinem Giebeldach
Siehst mir umsonst, o Carcer, nach.
Für schlechte Herberg, Tag und Nacht,
Sei dir ein Pereat gebracht!


Weich ist die Luft an deinem stillen Fluß,
Und Heil und Lindrung suchen hier die Kranken.
Wohl macht der schiefe Turm mit dem Gedanken
Vertraut, daß Irdisches zur Erde muß.


Apenas uma vela
Neste oceano sem fim onde navegas,
Ó navegante bêbado!


Mert táncosnő volt és Krakkóba táncolt,
s fehér nyakán egy halványlila lánc volt.


Jak růže jarní sladký kalich sklání
Ve prvním lesku vzkvětu nachového,
V proud stříbrný potůčka bublavého
Svůj noříc obraz v cudném usmívání:
Tak její duše v nevinnostném hrání
Se hostí v rozchvěnou hloub srdce mého,
Tam budíc na sta tužeb druhu všeho,
Jež spějí k ní v milostném nedočkání!
Tak nesčíslné slasti jímají mě
Že žiju v ní – což kdyby duše její
I zvůle s mojí splynula juž zcela?
Však nepříznivá kouzla třímají mě;
Já darmo skoje touhám žárným přeji,
Jež tím víc nítí něha vzplamenělá.


jež zde jest bděním, spánkem tam,
však zory nezkrátí ji plam.


Am Dorfe dann auf grüner Au
Begannen sie den Reigen,
Und durch den Schall der Geigen
Lacht' laut die junge Frau,
Ihr Stimmlein klang so eigen,
Ich wußte nicht, wie mir geschehn –
Da wandt sie sich in wildem Drehn.


teď leží bez slova a bez hnutí,
spí pod kamenem zapomenutí.


mert Apolló papját sokáig fartatta,
s nagy igéretekkel mindaddig biztatta,
még esedezését végre meghallgatta,
mellyel a borostyányt nekem unszolgatta.


Nur geprügelt den Mann, wenn er murrt! Am Carneval muß man
Schwärmen, mit Mask' und Kostüm' Cors' und Theater durchziehn.


Du stand'st zu ihnen, weil dich Pflicht und Liebe
An sie gefesselt hielt – wer möcht' es tadeln?
Doch mußtest du, zu solchem Herzenstriebe,
Dich willig selbst verblenden und entadeln.


Máma jí ho olízala,
kocouru pak žalovala –
starý kocour na mladou vzal opasek.


e qualche tradimento farti aspetta.
Da ora innanzi, se questo ti piace,
io vo' di Marcovaldo far vendetta
e far con teco a tuo modo la pace".
La lettera suggella e manda in fretta.
All'amostante il caso assai dispiace,
quando sentì come cristiano è quello,
chiamandol traditor, ribaldo e fello;


Misero me, ch'io non oso mirare
gli occhi ne' quali stava la mia pace;
però che, come il ghiaccio si disface
al sol, così mi sento il cor disfare


Die Himmel-hoch steigende Flamm
Die fromme Hebræër nicht hat/ 13
Wie hoch sie auch schlagte zusamm/
Vermögen zu sündlicher That/
In Mitte der Flammen stäts haben
Gesungen die muhtige Knaben/
Hingegen hat selbiges Feur
Die böse Chaldeér verzehrt:
Die Boßheit kommt Bösen sehr theur:
14 Gott schützet den/ welcher Ihn ehrt.


Tvá dětská duše bála jen
se příšer zlých... Ó, nasycen
byl vášně žár... V kout jizby Tvé
mdlé zraky moje prchaly,
kde zatím ruce kovové
se po čems k nebi rozpjaly...


– A správně, Jene. Mám tě ráda
ne pro tvé verše. Jsou mi cizí,
jim nerozumím. Tebe chápu
a všemi smysly mám tě ráda –


Kochet nur immer den Kohl mit den diktatorischen Tafeln!
Gilt doch Dekalogos nicht, Dodekadeltos nicht mehr!


Llamaron al casar melón, que al tiento,
al olfato, a la vista, viene al justo;
pero puesto el cuchillo de un disgusto,
descubre la corteza el pensamiento.


Nechce hřmít a osopil se
na mne jak na čubu,
nectně Vaším Veličenstvem
vypláchnul si hubu.


Co pan Louda?... Pije též!
Mysli si: „Lež vždy je lež!
Lepší než ty smiřovačky
poctivá by byla řež.“


Herr Fuchs strich seinen Schwanz mit Lust
Dem Kind auf Stirne, Mund und Brust
Und sprach: Erlauchter Knabe,
Dir bring ich den Machiavell,
Gebunden in ein Lämmerfell,
Zur treuen Opfergabe,


Oly szelíd, szép őszi délután van!
Itt-ott látni csak kis felleget;
A viharból ugy maradt meg ez, mint
Bús időkből az emlékezet.


A když jej Kaša hrdě odmítla,
a jeho pouť jej vedla v cizinu,
tu poslal jednou Tetce na pozdrav
od břehu moře věčně šumného,
ten obraz Zlaté Báby umělý.
Sbor cizích mužů plavil po řekách
jej na Tetín, a mluvou příbuznou
vzkaz přátelský silného Bivoje
jí vyřídil, a vylíčil jí pak,
jak v dáli zpomíná si zašlých dnů,
jak blouzní o zahradě Budečské,
jak opěvuje zlatý Vyšehrad.
Tři dni je Tetka v hradu hostila,
pak odměníc je dary vzácnými,
do vlasti jejich propustila je,
hrst rodné země druhu sýlajíc...


不作群儿浪谤伤
致身蕲处谏台霜
功成野服便萧散
会见裴公绿野堂


Mnich neznámý tu v městě tichým světcem ctěn.
Jen podesta bdí nad ním okem pátravým –
Král Sicilie brzy s péčí synovskou
dbá cizince, jejž nebe samo chrání zla,
a posílá mu s listem čestný průvod vstříc,
by do Capue byl mu strážným andělem
pan biskup Radulf, Vilém z Villaretu mnich
a rytíř Ludvík de Roheriis. – Kdes noc


Mi testimonio escrito
no ha de ser leído.
Simplemente vienen,
me dejan y se van.
Soy infeccioso de palabra,
ácido, romántico, moderno y solo.
Cuidado a los que leen,
pueden saltar pedazos de verdad
a sus rostros.
Anoto en esta Declaración
mis bienes más preciados:
Un libro circular, una bicicleta sin frenos,
una escotilla, un pedazo de papel, una ilustración
no terminada, cigarros húmedos, árboles varios,
decenas de líquenes, ropa usada, muebles perdidos,
cosas que no recuerdo, películas mudas,
colores, llantos, risas, santos en figuritas,
lluvia, fotografías, momentos, etc.
El haber realizado un aterrizaje de emergencia
me pone en desventaja frente a todas las cosas
que impuse.
Quise encontrarme con mi padre
y este detuvo su sombra en una estación.
Sus piernas enrarecidas dejaron de caminar,
su boca dejó de moler,
su angosta espalda dejó de sostenerlo.
Por eso,
vacíenme, despídanse pronto.
Nada de discursos o de semejantes neutrales.
No flores,
no paraguas ni canciones.
Tal vez una simple oración de un santo modesto.
Declaro algunas cosas que hice:
Conocí a Venus, fabriqué cosas inusuales,
maté en sueños, vi ángeles, compré libros
de
aritmética que odio, subí a mi verdad,
inventé una mentira, callé para siempre.
Con fecha de hoy firmo esta Acta
en nombre de mi delicada razón.
Me declaro feo, usado, tieso, odioso,
impío, mojado.
Quiero ser tú,
no quiero ser yo.


枳篱莎径入荆扉
中有村翁百结衣
谁识新年欢喜事
一鸡一犬伴东归


Snes’ život jedněm zlata plné nůše,
a s jiným o sousto se chleba rval;
já zlaté sny a péra s křídel duše
za černé haléřky jsem prodával.


Ich höre Flügel sich bewegen,
Mein Bruder, horche doch, es bringt
Vielleicht ein Engel von dem Himmel einen Seegen,
Den unsre Mutter jezt erringt.


Così n'avvien, signore, in questa etate:
se non vi par per voi ch'i' arda e mora,
poca capacità m'ha poco acceso.


Falscher Regel kluge Kunst
Und was Welsche List ersonnen/
Oder schlaue Faust gesponnen/
Ist umsonst und leerer Dunst/
Gottes Augen sehn zu klar/
Denen alles offenbar.


Ward ich Wachs, woraus man endlich diese Kerze nun für dich goß:
Staub und Erde mußt du werden, ich verzehre mich im Lichtstoff.


Pozor, nepřátelé krutí,
Bůh má divné svody,
z hor vyteče zdrojnou chutí
lék živoucí vody;
pak jak rytíř ve pohádce
vše vrátíme drahé matce;
marné vaše shody.


Jako výkřik zoufalství,
které darmo volá Boha,
ston, jenž robu na rtu tkví,
když jej rdousí cizí noha –


Tvé vřelé slzy v ně se stydnout zdají.
Neb mne jsi zřela slz a perel třpytem
i vztáhla ruce: já pak s hrdým citem
třás’ hlavou: smutně dál jsi šla v tom ráji.


„Nosza, háromszáz jó lovagot kiválassz,
Sereget te még most oda ne is fárassz,
Magam Averszához átrusszanok innen,
Mert hogy elég had nincs, képtelen elhinnem.
Te haladj, amint az eredeti terv volt,
Le a tengerpartig és vedd be Szalernót;
Mezei csatát is állj, ha talán Nápoly
Körül a Taránti szembe fog, és Károly.”


小窗今夕绣针闲
坐对银蝉整翠鬟
凡世何曾到天上
月宫依旧似人间


أَلا لَيتَ شِعري هَل أُصادِفُ خَلوَةً
لَدَيكِ فَأَشكو بَعضَ ما أَنا واجِدُ
رَعى اللَهُ يَوماً فيهِ أَشكو صَبابَتي
وَأَجفانُ عَيني بِالدُموعِ شَواهِدُ


Vete, tonta, que es igual...
Tú eres moneda que rueda,
y a la mano te vendrás.
No hay mentira en el querer:
que te quise, era verdad...;
que no te quiero, también.
Tonto es el que mira atrás...
Mientras hay camino alante,
el caso es andar y andar.
No sé si eres mala o buena:
deja que te mire bien,
que para eso es la moneda.
Toíto es hasta acostumbrarse:
cariño le toma el preso
a las rejas de la cárcel.
No tengo amigo ninguno.
Penas son las que yo tengo:
con mis penitas me junto.
La veredita es la misma...
pero el queré es cuesta abajo,
y el olvidar, cuesta arriba.
Me va faltando el sentío:
cuando estoy alegre, lloro;
cuando estoy triste, me río.
¡Quién lo había de pensar
que por aquel caminito
se llegaba a este lugar!
Yo te he querío a ti siempre
con los reaños del alma
y con fatigas de muerte.
Los gitanos, los gitanos....
hoy se mercan un vestío,
mañana van a empeñarlo.
Por mí no se sabrá ná...
Aquel que tiene de sobra,
no se tiene que alabar.
La mujé es como la fruta:
si no la cortan, se cae
en cuanto que está madura.
Tengo un querer y una pena:
la pena quiere que viva;
el querer quiere que muera.
Fatigas; pero no tantas.
Que, a fuerza de muchos golpes,
hasta el hierro se quebranta.
El que quiera, no lo diga:
haga como que no quiere,
y aprenda a pasar fatigas.
Al cielo no miro yo
porque me miro en tus ojos,
que son del mismo color.
Por acercarme a tu vera,
con gusto iría pisando
cuchillos y bayonetas.
Considera, compañero,
que en el mundo hay bueno y malo
Pero más malo que bueno.
¿De qué me sirve dejarte,
si dondequiera que miro
te me pones por delante?
En mis sueños te llamaba...
Como no me respondías,
llorando me despertaba.
Tú eres la estrella del Norte:
la primerita que sale;
la última que se esconde.
Entienda usté a las mujeres..
Si lo quieren, no lo dicen;
si lo dicen, no lo quieren.
Tu calle, ya no es tu calle:
que es una calle cualquiera,
camino de cualquier parte.
¡Pobrecito del que espera!
¡Que entre el ayer y el mañana
se va muriendo de pena!


Když je uvázav na hovado plaché,
Pustil je v tábor.


حبذا الساحة والظل الظليل
وثناء في فم الدار جميل
لم تزل تجزى به تحت الثرى
لجة المعروف والنيل الجزيل
صنع إسماعيل جلت يده
كل بنيان على الباني دليل
أتراها سُدَّة من بابه
فتحت للخير جيلا بعد جيل
ملعب الأيام إلا أنه
ليس حظ الجدّ منه بالقليل
شهد الناس بِها عائدة
وشجى الأجيال من فردى الهديل
وأئتنفنا في ذَراها دولة
ركنها السؤدد والمجد الأثيل
أينعت عصرا طويلا وأتت
دون أن نستأنف العصر الطويل
كم ضفرنا الغار في محرابها
وعقدناه لسباق أصيل
كم بدور ودّعت يوم النوى
وشموس شيعت يوم الرحيل
رب عرس مر للبر بها
ماج بالخيرِّ والسمح المنيل
ضحك الأيتام في ليلته
ومشى يستروح البرء العليل
والتقى البائس والنعمى به
وسعى المأوى لأبناء السبيل
ومن الأرض جديب وندٍ
ومن الدور جواد وبخيل
يا شبابا حنفاء ضمهم
منزل ليس بمذموم النزيل
يصرف الشبان عن وِرد القذى
وينحّيهم عن المرعى الوبيل
اذهبوا فيه وجيئوا إخوة
بعضهم خِدن لبعض وخليل
لا يضرنَّكم قلته
كل مولود وإن جل ضئيل
أرجفت في أمركم طائفة
تَبَعُ الظن عن الإنصاف ميل
اجعلوا الصبر لهم حيلتكم
قَلَّت الحيلة في قال وقيل
أيريدون بكم أن تجمعوا
رقة الدين إلى الخلق الهزيل
خلت الأرض من الهَدى ومن
مرشد للنشء بالهدى كفيل
فترى الأسرة فوضى وترى
نَشَأً عن سُنَّة البر يميل
لا تكونوا السيل جهما خشنا
كلما عب وكونوا السلسبيل
رب عين سمحة خاشعة
روت العشب ولم تنس النخيل
لا تماروا الناس فيما اعتقدوا
كل نفس بكتاب وسبيل
وإذا جئتم إلى ناديكم
فاطرحوا خلفكم العبء الثقيل
هذه ليلتكم في الأوبرا
ليلة القدر من الشهر النبيل
مهرجان طوَّف الهادى به
ومشى بين يديه جبرئيل
وتجلت أوجه زيَّنَها
غُرر من لمحة الخير تسيل
فكأن الليل بالفجر انجلى
أو كأن الدار في ظل الأصيل
أيها الأجواد لا نجزيكم
لذة الخير من الخير بديل
رجل الأمة يُرجى عنده
لجليل العمل العونُ الجليل
إن دارا حُطتموها بالندى
أخذت عهد الندى ألا تميل


Der Pumpernickel des Soldats
Wird Mandelkuchen – O Freude!
Und alle Lumpen meines Staats
Spazieren in Samt und Seide.


Poklekni, noho, půda posvátná je,
to prah je mého ztraceného ráje,
rděte se, líce, opustily ste zem
v jásotu pýchy bídným pod řetězem. –
Světice moje! – Kol je ticho svaté
a ve mně vášeň lásky rozehřaté.


Strom velký vyrost’ z duše tvojí,
však nezřím na něm ovoce.


Guljáš-húš si uvařili z jeho
Těla kusů jako kopyto,
S papřikou pak všecko snědli to,
A šli zase k práci díla svého:


Seit der hohe Gott der Lieder
Mußt in Liebesschmerz erbleichen,
Seit der Lorbeer seiner Schläfe
Unglücksel'ger Liebe Zeichen,
Wundert's wen, daß ird'schen Sängern,
Die dasselbe Zeichen kränzet,
Selten in der Liebe Leben
Ein beglückter Stern erglänzet?
Daß sie ernst und düster blicken,
Ihre Saiten traurig tönen,
Daß von Lust sie wenig singen,
Aber viel von Schmerz und Sehnen?
Sängerliebe, tief und schmerzlich,
Laßt euch denn in ernsten Bildern
Aus den Tagen des Gesanges,
Aus der Zeit der Minne schildern!


Přiletěl skřivánek přes hranice –
nalezl vánice, fujavice.
Ubohý skřivánku!


Cien millones de años fabricaron mi grito.1
Lo levantan
carpinteros del odio,
panaderos del alba,
arquitectos de amor,
humos de rey,
piquetas de mineros sin control
socavando los orígenes puros;
lo levantan
abogados lavándose las manos
a cada instante,
como si quisieran
ser la ola que a ratos
cambia su piel política de tigre.
Pero en mi grito hay mudos,
hay espacios como la luz
que duerme en los carbones,
en la madera de los naufragios,
en el hierro sin mañas digitales,
en el océano secreto
con monedas nadando sobre sangre,
y hasta en el protocolo endurecido
del crucifijo judicial que mira
un poco analfabeto...
Mas no puedo callarme, porque soy
el condenado hablando:
dadme un poco del pan que no es de harina,
un poco
no de silencio cotizado,
no de lo que es un crimen dando vida.
Entonces...
1


Spí bohatýr! spár smrti co tu posléz zmůže?
z tmy mohyly on lidu bude zářit dál;
on páskou je, jež bratry vine k sobě úže,
a jeho hrob jim lásky amulet se stal;
je svatou obětí, jíž národ svobodný je,
a národem zas jeho pamět věky žije!


Seinen Arm schlingt er kühn
ihr ümb die Hüfften –
wie ihr die Bakken glühn/
die Veilgens düfften!


Bezwinger jenes alten Nichts,
Erhabner Schöpfer weiter Welten!
Auf dessen Allmachtswink, sich tausend Sonnen stellten,
Vertheilte Quellen alles Lichts.
Vernünftiger Geschöpfe Glück!
Der Güter Urquell, die auf Millionen Erden,
Und in den Himmeln selbst, der Gottheit Meisterstück,
Das Paradies der Geister werden.
Herr! der du alles schuffst, und dessen Wunderhand
Noch jetzt das Sternenreich umspannt;
Des Weldbaus Pfeiler hält, daß sie nicht kraftlos wanken:
Von deren Drohn der Abgrund bebt,
Der Ocean erschrickt, und Inseln neu erhebt;
Wann Berge schreckensvoll mit bangen Häuptern schwanken.
Gott, aller Weisheit reicher Quell!
Laß Tropfen deiner Gunst in meine Seele fließen:
Daß Geist, Verstand und Wahrheit schnell,
Sich in mein Trauerlied um Sachsens Haupt ergießen.


Ať chechtá se jen zbojník ten,
ať lítí se a skučí,
ať sebe víc je rozkacen,
mé srdce přece zvučí.


صحبتْ ركابَك حيث سرتَ مسرةٌ
موصولةٌ بسعادةٍ وهناء
وجرت على الوادِي وطيبِ بلادِهِ
فزها الصعيدُ على طَهورِ الماء


Du glaubtest, aber ohne Zanken;
Du liebtest, aber ohne Wanken;
Dein Friedens-Hüttlein prangte hier
Mit Frieden in dem Streit-Revier.


Wenn kaum die Lerchen noch den frühen Tag begrüßen
Und uns das Licht der Welt die ersten Blicke giebt,
Entreißt der Hirt sich schon aus seiner Liebsten Küssen,
Die seines Abschieds Zeit zwar hasst, doch nicht verschiebt.
Dort drängt ein träger Schwarm von schwerbeleibten Kühen,
Mit freudigem Gebrüll, sich im bethauten Steg;
Sie irren langsam hin, wo Klee und Muttern blühen, 8
Und mähn das zarte Gras mit scharfen Zungen weg;
Er aber setzet sich bei einem Wasser-Falle
Und ruft mit seinem Horn dem lauten Widerhalle.


Sie sind so müde. Täglich, bis zum Grabe,
Auf rauhem Weg ein Gang am Wanderstabe.


Hat ewr lieb denn vnter vielen/
Bey sich etwas mehr verstand/
Weder sie im Rocken fand/
Dann/ so wil sie meister spielen/
Zeuht wol gar die hosen an
Vnd regieret als ein mann.


Auf jedem Tisch ein Frühlingsstrauß
Erzählt vom bunten Werden.
Es ist kein Traum, das Heil geschah,
Der Lenz, der Lenz, der Lenz ist da
Und neues Leben auf Erden!


Amore, Amor, più che veneno amaro,
non già ben vede chiaro
chi se mette in poder tuo volontero:
che 'l primo e 'l mezzo n'è gravoso e fero
e la fine di ben tutto 'l contraro,
o' prende laude e blasmo onne mistero.


Es het ein vatter seinem sun
übergeben sein gut und hab
das er in solt sein leben lang versorgen,
Und solt im darum gütlich tun,
iedoch wart der alt balt schabab
man wurt sein urdrütz den abent und morgen.
Der alt must aus der stuben naus
man gab im ein alt kamer öde
oben zu oberst in dem haus,
man speiset in gering und darzu spröde;
auch tet der frost dem alten we,
von kaltem wint, regen und schne,
sein kleidung war zerrißen, dünn und blöde.


啧啧雀引雏
梢梢笋成竹
时物感人情
忆我故乡曲


Течет златая колесница
По расцветающим нолям;
Сидящий, правящий возница,
По конским натянув хребтам
Блестящи вожжи, держит стройно,
Искусством сравнивая их,
И в дальнем поприще спокойно
Осаживал скок одних,
Других же, к бегу побуждая,
Прилежно взорами блюдет;
К одной, мете их направляя,
Грозит бичом иль им их бьеЖивотные, отважны, гордПод хитрой ездока уздой
Лишенны дикия свободы
И сопряженны меж собой,
Едину волю составляют,
Взаимной силою везут;
Хоть иод ярмом себя считают,
Но, ставя славой общий труд,
Дугой нагнув волнисты гривы,
Бодрятся, резвятс, бегуВеликолепный и красивый
Вид колеснице придаюВозница вожжи ослабляет,
Смиренством коней убедясь,
Вздрема — И тут врасплох мелькает
Над шиш черна тень, виясь,
Коварных вранов, своевольных:
Кричат — и, потемняя путь,
Пужают коней толь покойны —
Дрожат, храпят, ушми прядут
И, стисяу сталь, во рту зубами,
Из рук возницы вожжи рвут,
Бросаются, и прах ногами
Как вихорь под собою вьют;
Как стрелы, из лука пущенны,
Летят они во весь опоОт сна возница возбужденный
Поспешио открывает взоУже колеса позлащенны
Как огнь, сквозь пыль кружась, гремят;
Ездок, их шумом устрашенный,
Вращая побледнелый взгляд,
Хватает вожжи, но уж поздно;
Зовет по именам коней,
Кричит и их смиряет грозно;
Но уж они его речей
Не слушают, не понимают,
Не знают голоса того,
Кто их любил, кормил, — пыхают
И зверски взоры на него
Бросают страшными огнямУж дым с их жарких морд валит,
Со ребр лиется пот реками,
Со спин пар облаком летит,
Со брозд кровава пена клубом
И волны от копыт текуУже, в жару ярясь сугубом,
Друг друга жмут, кусают, бьют
И, по распутьям мчась в расстройстве,
Как бы волшебством обуяв,
Рвут сбрую в злобном своевольстве;
И, цели своея не знав,
Крушат подножье, ось, колеса,
Возница падает под ниБез управленья, перевеса,
И колесница вмиг,
Как лодка, бурей устремленна,
Без кормщика, снастей, средь волн,
Разломанна и раздробленна
В ров мрачный вержется вверх дноРассбруенные Буцефалы,
Томясь от жажды, от алчбы,
Чрез камни, пни, бугры, забралы
Несутся, скачут на дыбы, —
И что ни встретят, сокрушаюОтвсюду слышен вопль и стон,
Кровавы реки протекают,
По стогнам мертвых миллион!
И в толь остервененьи лютом,
Все силы сами потеряв,
Падут стремглав смердящим трупом,
Безумной воли жертвой стаНарод устроенный, блаженный
Под царским некогда венцом,
Чей вкус и разум просвещенный
Европе были образцом;
По легкости своей известный,
По остроте своей любим,
Быв добрый, верный, нежный, честный
И преданный царям своим, —
Не ты ли в страшной сей картине
Мне представляешься теперь?
Химер опутан в паутине,
Из человека лютый зверь!
Так, ты! о Франция несчастна,
Пример безверья, безначальств,
Вертеп убийства преужасна,
Гнездо безнравья и нахальстТак, ты, на коей тяжку руку
Мы зрим разгневанных небес,
Урок печальный и науку,
Свет изумляющие весОт философов просвещенья,
От лишней царской доброты,
Ты пала в хаос развращенья
И в бездну вечной срамотО вы, венчанные возницы,
Бразды держащие в руках,
И вы, царств славных колесницы
Носящи на своих плечах!
Учитесь из сего примеру
Царями, подданными быть,
Блюсти законы, нравы, веру
И мудрости стезей ходитУчитесь, знайте: бунт народный
Как искра чуть сперва горит,
Потом лиет пожара волны,
Которых берег небом скры


Col volto all'Austro e con le spall'a l'Arto,
cerco quel ciel, piangendo, e quel terreno,
ove nacque e morìo chi l'altrui seno
di me fe' grave, e non godéo del parto.


Na ampla sala de jantar das tias velhas
O relógio tictaqueava o tempo mais devaga
Ah o horror da felicidade que se não conheceu
Por se ter conhecido sem se conhecer,
O horror do que foi porque o que está está aqu
Chá com torradas na província de outrora
Em quantas cidades me tens sido memória e choro!
Eternamente criança,
Eternamente abandonado,
Desde que o chá e as torradas me faltaram no coraçã
Aquece, meu coração!
Aquece ao passado,
Que o presente é só uma rua onde passa quem me esquece


Alsbald schließt uns der Engel Schar
Mit Freud in ihrem Bogen
Und nehmen unsrer Seele wahr,
Die, wann sie ausgeflogen,
In ihre Hut
Mit stillem Mut
Zu Gott kommt angezogen.


Wohlan, mein Lied! spann' alle deine Segel
Bis an den Wimpel auf, und sprich:
Als der Monarch, den Sprea, Viadrus und Pregel
Anbeten, Friederich -


Io domando perdono,
Ma un uomo fatto io sono;
Io sono accorto e saggio,
Ho della esperïenza,
Diedi in più d'una critica occorrenza
Del maturo mio senno ottimo saggio.
 Poi, codesto si sa,
S'acquista con l'età:
Quadrarsi alfin conviene,
Ho vent'anni compiti,
Mi son dal capo certi grilli usciti,
Ho un angiolo del ciel che mi vuol bene.
 Sono il suo primo amore,
Io le ho dischiuso il cuore.
Amor mio primo anch'ella,
Amor mio primo - immenso… -
Ma veramente adesso che ci penso,
Ebbi ancor per l'addietro un'altra bella.
 Donna sgherra e proterva,
Ch'era in casa per serva,
Che a quindici anni amai.
Ella m'ebbe in non cale
Avvinta ai baffi d'un suo caporale;
Me non comprese ed io l'abbandonai.
 A questo amor pertanto
Non si può dare il santo
Nome di primo amore:
L'amor mio primo è questo
Novello amor…. Me la cercai del resto
D'una condizione anco migliore.
 Non è una principessa,
Non una baronessa,
Non una gran signora;
Ma questo importa poco
Quello che importa egli è che in primo loco
Ella è pazza di me, ch'ella m'adora.
 E secondariamente
É molto intelligente,
Molte potè da sola
Gentilezze imparare,
Naturalmente grazïoso appare
Ogni suo moto ed ogni sua parola.
 Che alcun m'invidii e male
Mi voglia è naturale:
Vaghi signori miei,
Ciò vi dirò soltanto,
S'ell'è assai bella e mi vuol ben cotanto,
Questo vuol dir ch'io degno son di lei!
 D'altronde in mortal petto
Non cape uguale affetto
Del mio, non che maggiore:
Sacro, terribil foco
Mi divora le fibre a poco a poco,
Temo ch'io ne morrò di questo amore.
 Ed ella me lo rende,
Ella che pure intende
Ch'io non condurrò moglie….
Oh! in eterio elemento
L'anime stringe arcano abbracciamento,
E illesi andiam di tutte umane voglie.
 I nostri cor difatti
Sovrumani son fatti.
Sulle tue labbra il primo
Bacio d'amore io colsi,
Per l'universo in cerca il guardo io volsi,
Men di me grande ogn'altra cosa estimo.
 Tutte le stelle e il sole
Come fra re si suole,
L'esaltazione mia
Hanno riconosciuta,
Per suo cugino ogn'astro mi saluta,
Complimenti ed auguri ognun m'invia.
 I fior' c'hanno sentore
Dei segreti d'amore,
Sanno il mio caso anch'essi,
E mi vanno ammirando,
E forse a me quel bacio invidïando,
Mi fanno inchini taciti e sommessi.
 Lusinghevoli accenti
I lezïosi venti
E l'onda in cui mi specchio
Quando in Lungarno movo,
Siccome a prence giovinetto e novo,
Adulando sussurranmi all'orecchio,
 Oh certo io son felice
Quanto quaggiù esser lice
Giovin terrestre iddio
Vo con gentil decoro,
Come in olimpo e gli augelletti in coro
Movon leggiadri canti in onor mio.
 Non per ciò si supponga
Che in superbia io mi ponga.
Se scontro per la via
Un compagno di scuola,
Mi soffermo, gli volgo la parola,
Lo saluto con molta cortesia.


So möge denn die Blume niedersterben,
Die ohne Nahrung sich hinabgehärmt,
Die nie ein goldner Sonnenstrahl erwärmt;
Ich habe nur gelebet zu verderben.
Frohes Leben
Ihn umschlinge
Dicht mit Freude;
Von der Armen
Sollst Du nie ihm Kundschaft geben.


Und in dem zarten Birkenhain
Sah ich ein Häuschen blinken,
Das hob gleich an, zu sich hinein
Holdfreundlich mich zu winken.


Sueña el rico en su riqueza,
que más cuidados le ofrece;
sueña el pobre que padece
su miseria y su pobreza;
sueña el que a medrar empieza,
sueña el que afana y pretende,
sueña el que agravia y ofende,
y en el mundo, en conclusión,
todos sueñan lo que son,
aunque ninguno lo entiende.
Yo sueño que estoy aquí,
destas prisiones cargado;
y soñé que en otro estado
más lisonjero me vi.
¿Qué es la vida? Un frenesí.
¿Qué es la vida? Una ilusión,
una sombra, una ficción,
y el mayor bien es pequeño;
que toda la vida es sueño,
y los sueños, sueños son.


Viděla’s oči té, již zavraždil?
Mne ruce morálka, jsou pudy usmířeny.
To není naše tragika.


Megállok hát bátran előtted,
Nincs bűnöm, mert nincs ifjuságom,
Uram-Isten,
Én sohse mertem vakmerőket.


Du bist wahrlich eine gute Lieb!
Und beharrlich in dem Liebes-Trieb.
Niemand kan so traurig seyn,
Daß ihn Deiner Augen Schein
Nicht erfreute, wenn er vor Dir blieb.


No va como suele a pie,
ni lleva toscas abarcas,
de pieles de lobo muerto
tintas en sangre de vaca,
zapatos blancos picados,
media verde lagartada,
botones de vidrio y fuego,
porque se los dio su dama.
¡Dichoso el pastor que alcanza
tan regalado fin de su esperanza!
Va caballero brioso
en una yegua alazana,
la silla lleva de frisa,
y de hiladillo la franja,
sombrero nuevo de feria,
capa de capilla larga,
con un sayo verde escuro,
agironado de grana
¡Dichoso el pastor que alcanza
tan regalado fin de su esperanza!
Va amostrando en el vestido
las esperanzas del alma,
tan cerca ya de cumplirlas
como tardías y largas.
Guardadas lleva en el seno
de Filis todas las cartas,
que si son obligaciones
quiere pagar y borrallas.
¡Dichoso el pastor que alcanza
tan regalado fin de su esperanza!
Llegó Belardo a la villa
y de su suegro a la casa,
sale a tener el estribo
mientras de la yegua baja.
Filis, abiertos los brazos,
marido y señor le llama;
él, señora y dulce esposa;
besóla y ella lo abraza.
¡Dichoso el pastor que alcanza
tan regalado fin de su esperanza!


comincial col battaglio a bastonare;
l'oste gridava e non gli parea giuoco.
Disse Margutte: - Lascia un poco stare.
Io vo' per casa cercare ogni loco.
Io vidi dianzi un bufol drento entrare:
e' ti bisogna fare, oste, un gran fuoco,
e che tu intenda a un fischiar di zufolo;
poi in qualche modo arrostiren quel bufolo. -


Přípitků když dlouhá řada skončila se,
programu část jiná upoutala zase
všecko obecenstvo: právě vystoupili
na koncertní stupeň čtyři muži mladí,
všichni oholené brady sobě hladí,
každý nákrčník si upravuje bílý.
Chvilka napjetí – a teď již na sluchový
nerv se ženou zvuky písně přeumělé,
pro dnešek již složil regenschori nový.
Patrno, že ctěné kvartetto se déle
cvičilo, neb třikrát plavalo jen asi;
věčná škoda jen, že scházely mu hlasy – –


Es liegt eine Herberg an der Straß,
Im wilden Tal, heißt Mutintal,
Da fiel er hin in Todesnot,
Und seine Seele Gott befahl.


doma je to pomyslné
poslušenství malým bohům,
které vždycky chtěl jsi ctíti,
ale kteří nechtěli.


Vypiji tebe na zemi, však nové šťávy
v tvém prameni zas jinde rty mi budou sladit
a pálit rozkoší jak v jitřních dobách planetu proudy lávy.
Ve formě stále nové budeš k sobě vábit
mou duši a síliti ji sladkostí své šťávy.
Prostory všemi letem času bude s tebou pádit
a žádná cesta nemůže ji zradit
a odvést s plamenné cesty tvojí slávy.


Non altramenti fanno i can feroci
dietro alla selvaggina, se sgridare
si senton dalli cacciator veloci.
«Ve' là, qua ve', là, là ve', là passare!»
Così senti' ben più di mille voci
dietro a Illerde in un punto levare;
chi grida: «Là!», chi: «Qua!» e chi: «Sta' ferma!»
Con questa ed or con quella Illerde scherma.


Ej bído, bído,
znáš ty krchov*) náš?
Na pahorku v samém květu?
Tam mi pokoj dáš!


Kováři kují, kladivem buší,
Rachotem kladiv zalehnou uši.
Kované vozy na dlažbě hřmotí,
Drnčení kol se ve prachu krotí.
Pilník na železe nelibě skřípá,
Sekerou dřevo se seče a štípá,
U vozu řetěz chrastí a řinčí;
Kordy a palaše v půtce břinčí.


送君重叠上高台
到得亲庭却早来
杨子江头应看取
无情潮水亦西回


蕉叶屠埋短后衣
墨榴铁锈虎斑皮
老夫貌此堪谁比
朱亥椎临袖口时


"Ah, what avails it to be young and fair,
"To move with negligence, to dress with care?
"What worth have all the charms our pride can boast,
"If all in envious solitude are lost?
"Where none admire, 'tis useless to excel;
"Where none are Beaus, 'tis vain to be a Belle:
"Beauty, like wit, to judges should be shewn;
"Both most are valu'd where they best are known.
"With ev'ry grace of nature, or of art,
"We cannot break one stubborn country heart:
"The brutes, insensible, our pow'r defy:
"To love exceeds a 'Squire's capacity.
"The town, the court, is Beauty's proper sphere;
"That is our heav'n, and we are angels There:
"In that gay circle thousand Cupids rove,
"The court of Britain is the court of Love.
"How has my conscious heart with triumph glow'd,
"How have my sparkling eyes their transport shew'd,
"At each distinguish'd birth-night ball, to see
"The homage due to empire, paid to me!
"When ev'ry eye was fix'd on me alone,
"And dreaded mine more than the monarch's frown:
"When rival statesmen for my favour strove,
"Less jealous in their pow'r, than in their love.
"Chang'd is the scene; and all my glories die,
"Like flow'rs transplanted to a colder sky;
"Lost is the dear delight of giving pain,
"The tyrant joy of hearing slaves complain.
"In stupid indolence my life is spent,
"Supinely calm, and dully innocent:
"Unblest I wear my useless time away;
"Sleep (wretched maid!) all night, and dream all day;
"Go at set hours to dinner and to prayer;
"For dulness ever must be regular.
"Now with mamma at tedious whist I play;
"Now without scandal drink insipid tea;
"Or in the garden breathe the country air,
"Secure from meeting any Tempter there:
"From books to work, from work to books I rove,
"And am (alas!) at leisure to improve!
"Is this the life a Beauty ought to lead?
"Were eyes so radiant only made to read?
"These fingers, at whose touch ev'n age wou'd glow,
"Are these of use for nothing but to sew?
"Sure erring Nature never could design
"To form a housewife in a mould like mine!
"O Venus, queen and guardian of the fair,
"Attend propitious to thy vot'ry's pray'r:
"Let me revisit the dear town again:
"Let me be seen! — cou'd I that wish obtain,
"All other wishes my own pow'r would gain.


Ihr Engel, die ihr tretet
Wie Morgenlüfte lind
Heran, wo brünstig betet
Zu Gott ein Menschenkind.
Habt ihr zur Kirch' euch nieder,
Der ländlichen, geneigt,
Wo Opferrauch der Lieder
Aus hundert Herzen steigt?


Ihr/ die ihr Stärck' in Armen spürt;
Geschickligkeit in Füssen:
In Fäusten gleiche Masse führt
Zu lösen und zu schlüssen/
Vor Degen/ Ritterspiel und Pferd:
Schaut wie der Tod das Blath verkehrt.


不见瑶姬八载遥
依稀闻说返丹霄
灵云秀雨今何在
留与人间做寂寥


A lítí se, a lítí zas
jak tygr prchlý z klece:
„Je mrtva, ale na provaz
ji s Švehlou věste přece!“ –


Alsbald bot Judas ihm den Kuß/
Wie vorhin überleget;
Ach! sprach Er/ ach ist das der Gruß
Dehn man zugeben pfleget?
Must du zu Lohn/ deß Menschen Sohn
Durch einen Kuß verrathen?
Drauff wird die Krafft/ der Welt verhafft
O grimme Frevelthaten!


Auff/ auff/ Gott wil gelobet sein/
Der Schöpffer groß von machten;
Ich bey dem Sonn- vnd sternen-schein
Thu seinen glantz erachten.
Wie klar muß er dan leuchten selb/
Wie wunder/ wunder glitzen?
Weil jene fackeln gülden gelb/
So reines liecht besitzen.


	Hanno sotto di sé misterio ascosto,
come hanno i beccafichi e gli ortolani
e gli altri uccei che comincian d'agosto,


Já zlomil stvol a kladu tiše
zavřený zvonek zářící
do skřínky azurného plyše,
jak drahý klenot zlatníci.


من لِصَبٍّ صَبا المَعاهد أَشجاه
فَأَحالَت يَد النَوى مِنهُ حالا
هاج وَجداً بِهِ تذكر مَغناه
عِندَما هَبَّت النَسيم شمالا
يا نَسيماً رَوى لَنا عطر رَيّاه
خَبَراً عَن طُلوله فَأَطالا
مَلعَب الغيد لِلنُفوس بِذكراه
شَجنٌ صالَ في القُلوب وَجالا
وَحمام الحِمى تَغنّى فَللّه
كَم شَجا مُغرَماً وَدَمعاً أَسالا
بِأَبي كُلّ أَحوَر الطَرف عَيناه
أودعت مُهجة المُحبّ نِصالا
بابليُّ اللحاظ تَنفث جِفناه
بِفؤاد الكَليم سِحراً حَلالا
باتَ بَدر البها وَقَلبي يَرعاه
وَعُيوني بِالأُفق تَرعى مِثالا
شفَّ جِسمي ضَنىً فَخلت بِمرآه
فَوق مرآة خدِّهِ القَلب خالا
لَيتَ ما بِالمُحبّ كانَ بِأَعداه
فَلَقَد أَوسعت بِعَذلي مجالا
وَلعمري ما كُلُّ ما يَتَمنّاه
مُستَهامٌ يُقضى لَهُ أَن ينالا
يا رعى اللَه عَهدَ أُنسٍ دَعوناه
لِتَقاضي الهَنا فَلَبّى اِمتِثالا
كَم خَلَونا بِبَدرِ تمٍّ جَلوناه
وَلَقد تَمّم الجَميل وِصالا
راحَ يَسعى بِكَأس راح حُميّاه
وَمحيّاه قَد كَساه جَمالا
فَحَكَت لِلعُيون بِهجَة مَجلاه
قَمَراً أودعَ الشُموس هِلالا
وَرَوى البَرق لي حَديث ثَناياه
وَحَكى الغَيث مَدمَعي الهطّالا
غُصن بانٍ أَم قَدّ مَن أَنا أَهواه
رَنّحته يَدُ النَسيم فَمالا
وَغَزالٌ قَد تاهَ وَالقَلب مأواه
أَترى تيهاً اِنثَنى أَم دَلالا
لَيتَ شعري مَن ذا بِصَدّيَ أَفتاه
أَفظلماً سَطا عَليَّ وصالا
أَم عَذولي بِتَرك ودّيَ أَغراه
أَرسل اللَهُ لِلعَذول نكالا
مَلَّ سَمعي مِن الملام وَأَعياه
لُؤم لَوم الوشاة قيلاً وَقالا
عاتِبي في معذّبي حَسبه اللَه
كَم يَزيد اِشتِعال لبّي اِشتعالا
ولَمى فيهِ لَو يَذوق لَما فاه
بِملامٍ وَلا شَكَوتُ ملالا
يا نَديم اِغتنم مِن العَيش أَهناه
ثُمّ رِد منهل السُرور زلالا
وَاِنتهز فُرصة الزَمان فَأَحلاه
يَوم أُنسٍ صَفا فَطابَ فَطالا
صاحِ مَن هَمُّهُ تَكاثرُ دُنياه
زادَهُ همُّها أَذىً وَخَبالا
فَاِقتصد وَاِعتَمد عَلى كَرَم اللَه
وَاِقتَصر في الوَرى عَلَيهِ اِتِّكالا
وَاِجعَل الصَبر لِلفُؤاد مناجاه
فَاللَيالي مِن الزَمان حبالى
لِمَتى تعتب الزَمان وَتلحاه
وَإِلى كَم تَذمُّ مِنهُ فِعالا
وَلَقَد نِلتَ في حِمى العزِّ وَالجاه
مِن رِحاب الأَمين عَيشاً خضالا
الأَمير الَّذي نَما فرع جَدواه
وَعَلى الخافِقين مَدَّ ظِلالا
قيل بَحر فَقُلت لُبنان مَعناه
عَجَباً لِلبِحار تَعلو الجِبالا
عَمَّ إِحسانه الأَنام وَحُسناه
لا عدمنا مِن راحتيه نَوالا
أَترى حين ماتَ آدمُ أَوصاه
بِبَنيهِ فَظَلَّ يُنفق مالا
كَرم قَد طَمت بِحار عَطاياه
وَلَقَد أَرسَلَت سَحاباً ثِقالا
وَسَخاءٌ لَو مَعن أَدرَك مَعناه
لاِستماحت يَداه مِنهُ سِجالا
شيم طيب نَشرها لَو ترواه
نَشر طيب الصِبا لَصَحَّ اِعتِلالا
شيم في الأَنام شَرّفها اللَه
فَتَسامَت عُلىً وَطابَت خِصالا
وَنُهىً عَن سِوى المَحامد تَنهاه
هَكَذا هَكَذا وَإِلّا فَلا لا
فَهوَ بَدرُ العُلى بِدارةِ عَلياه
زادَهُ اللَه رِفعَةً وَكَمالا
أَسد تَخضع الأُسود وَتَخشاه
هَيبَةً وَالزَمان يَعنو اِحتِفالا
حَرَمٌ فازَ مَن لَهُ كانَ مَسعاه
وَبنادي نَداه حَطَّ الرِحالا
مَن عَلى بابِهِ أَناخ مَطاياه
نالَ فَوقَ الَّذي يُؤمّلُ مالا
شَرَفٌ تَحسد النَجوم سَجاياه
فَعَلى مَن سِواه عزَّ مَنالا
لَو أَرَدنا نعدُّ حُسن مَزاياه
كان تَصويرنا المحال محالا
أَو أَقَمنا الزَمان نَشكُر نعماه
أَنفدَ الشُكرَ أَنعُمٌ تَتَوالى
أَو رَأَينا الثَناء يجزي مكافاه
لَم نملّك سِواه مِنهُ عِقالا
لَيسَ إِلّا الدُعاء عِندي مُوالاه
لِعُلاه تَضَرُّعاً وَاِبتِهالا
يعجب المعجون ساعَةَ أَلقاه
بِمَديح سَما بِهِ فَاِستَطالا
أَعجيب إِذا الكَريم مَدحناه
وَنَظمنا لَهُ النُجوم اِرتِجالا
كُلّ بَيت لَدَيهِ أعرب مَبناه
أُدَباءٌ عَلَيهِ كانَت عِيالا
أَيُّها المُنتمي الَّذي قَد نَحوناه
فَأَرانا مُستقبل البشر حالا
أَنتَ تاج العُلى وَكِسرى بن داراه
ما غَلَونا في ذا المَقام مَقالا
بَل هُو اِسم وَأَنتَ عَين مسمّاه
وَالمُسمّى عَين اِسمه لا محالا
إِن يَكُن جَوهراً فَأَنتَ هيولاه
أَو سِوى ذاك كُنت أَنتَ جمالا
فَهوَ لَفظ شَريفُ ذاتك مَعناه
ما عَساه بِغَيرِها أَن يُقالا
خَصَّك اللَه بِالَّذي أَنتَ تَرضاه
فَلَهُ الحَمد وَالثَناءُ تَعالى


He was o'er good for us, the Gods ha'e ta'en
Their ain but back - he was a borrow'd len.
Let us be good, gin virtue be our drift,
Then may we yet forgether boon the lift.


Gehorsahm sol in aller Noht
Mein' arme Seele stillen,
Gehorsamst leid' Ich gahr den Tod
Nach Meines Vatters willen.
Ihm' bleib' es alles heimgestelt,
Er fodert Meine Sachen;
Ja waß Mir nütz' und Ihm gefält
Daß wird Er endlich machen
So, daß Ich noch kan lachen.


Náhle hluk se zmáhá po lese.
Hejno sýčků z houštiny se sype,
Praskotem se země otřese,
Podál řehoce kůň, povoz skřípe.


Aus dieser Umgebung auf immer verwiesen
Sey alles, was Geist und Empfindung entehrt;
Das Grosse, das Gute sey würdig gepriesen,
Und nimmer verkannt und verringert sein Werth;
Behagliches Wohlseyn bereite dem Freunde,
Ihm weihe ein Herz, das voll Redlichkeit schlägt,
Das duldend voll Mitleid dem heuchelnden Feinde
Mit Güte begegnet und schonend ihn trägt!


bůh ví, kde toulá se každou noc:
o, kmotra, buďte mi na pomoc!


So bin ich nur als Kind erwacht,
so sicher im Vertraun
nach jeder Angst und jeder Nacht
dich wieder anzuschaun.
Ich weiß, sooft mein Denken mißt,
wie tief, wie lang, wie weit – :
du aber bist und bist und bist,
umzittert von der Zeit.


Daß zwischen Scholl und Totenbein
Sehn sie vergehn die Schwesterlein.


流水湾环去马迟
淡黄斜日印沙陂
枫人虽老稻孙少
不到江南应不知


S hrůzou Dagmar slyší vody zpěv,
s hrůzou vidí, jak ty valné sbory
ponořenců zdvihají k ní zory
nesčíslné, z nichžto blýská hněv,
jak i Triglav, jemuž klesá s očí
páska stříbrná, k ní zlobně točí
zraky veliké a ruce zvedá,
jako polyp k lodi výš je dlouží – –
Vzkřikla kněžna – tvář ve dlaně hrouží,
chvěje se, jak anděl smrti bleda.


Ač mne mnoho synů v tomto roku
Zpěvem svým a tancem slavilo,
Mnoho ječmenového ač toku
Na zdraví se moje vypilo:
Přec mi sočení mých mnohých soků,
Bůh buď svědkem! méně škodilo,
Nežli přátelství to bez ouskoku,
Které ve krčmách mne pojilo!


Der Abend, wie dunkle Ratten,
Kommt ohne Laut und Rauschen,
Er stiehlt dir den Freund, deinen Schatten,
Und macht dich argwöhnisch lauschen.
So zwang der Juli die Halm'
Auf jeder Wiese zu Heu,
Vom verliebtesten Frühlingsqualm
Bleibt noch der Duft dir treu.


Schon hören wir im Himmel
Gebimmel,
Wir sehn die sel'gen Reihn,
Umnickt von Rebenstengeln,
Und stimmen mit den Engeln
Ins Hallelujah ein.


No quiero amor, más quiero dar enojos
a la dura violencia de una espada,
que a la blanda soberbia de unos ojos


Dein dunkles Auge eine Thräne füllt,
Ein Seufzer deinen Lippen sanft entquillt,
Mein flehend Lied, es hat dein Herz erweicht,
Des Lebens höchstes Ziel, es ist erreicht!
Da wollt' ich jubeln wie der Wasserfall,
So sollte donnern meiner Töne Schall,
Da wollt' ich jauchzen, wie die junge Welt,
Wenn Sonnenkuß nach langer Nacht sie hellt.
Hin ist die Kraft – mir blieb ein einz'ger Ton,
Wie betend Engelslippen er entfloh'n!


¡Malditos políticos!
Lo llevaron
lo necesitaron.
Lo usaron para propias campañas
hicieron que hablara.
Su imagen perfecta
intelectual
cierta
de familia honrada
hoy necesitada.
Enfermó el niño,
nuestro ángel niño
perdición de orgullo
ética al olvido.
Falta un día
volverás a mi vida
a pagar remedios
de esa,
cruel enfermedad, maldita.


Kde je co bráti, tam lakomec jest;
vedlejší věcí mu právo a čest;
dotěrným bývá tam, kde je co brát,
v pozadí ustoupá, má-li co dát.
Tenkrát jen peníze na dárky čítá,
zisk-li a požitek z toho mu svítá;
nepomní, brzy že náhradu dá,
smrt že mu odejme všechno, co má;
říkává: „Za zlato ležet chci v hlohu,
za zlato na světe všechno mít mohu!“


Du bist beglückt, wenn dir gegeben ist, zusammen
Mit vielen wirkend, dich mit ihnen zu entflammen.
Doch wenn du stehst allein, so laß dich's nicht verdrießen,
Statt Menschen mußt du nur der Menschheit dich erschließen.
Aus jeder Raumesweit', aus allen Zeitenfernen,
Grüßt den der Menschheit Geist, der von ihm weiß zu lernen.
Gedanken steigen aus vermorschter Büchergruft,
Und andre schwinden in der Luft wie Blütenduft,
Noch kein gedachter je ging Denkenden verloren,
Und ungeahnet wird kein neuer auch geboren.
Drum trösten magst du dich, wenn aufging dir ein Licht,
Teilst du's auch keinem mit, der Welt entgeht es nicht.
Sie streiten, wer zuerst dies habe vorgebracht;
Der Geist der Menschheit hat's gemeinschaftlich erdacht.


Spusť vlas ten dlouhý, jemný, plavý
na plných ramen úběly,
v tom baldachynu kol tvé hlavy
na oltář rtů a lící smavý
klást bude oběť ret můj žhavý,
můj padlý anděli!


Herzbezwingend waren die Augen:
Unaussprechlich innige Liebe,
Tiefe, opferfreudige Güte
Glänzten aus den seidenen Wimpern.


E s'ad alcuna da' tua benvoglienza,
Non vo' che·ll'ami sol per lo didutto
Né per diletto, ma per trarne frutto,
Ché chi altro ne vuol cade in sentenza.


Von Gipfeln mit eisiger Firne,
Die hoch in den Himmel ragt
Und den Morgen auf ihrer Stirne
Schon trägt, bevor er noch tagt.


Es schauert durch den öden Hain
Geheimnisvolle Kraft;
Teuts Riesenbaum ergrünt am Stumpf,
Und säuselt auf!


Mluvte mi, že ctižádosti plamen
bezděčná vám ňádra neroznítil,
jiný, jiný meteór že svítil
obětavé práci vašich ramen –
mluvte mi, já jistit nepřestanu,
onen anděl s řízou hvězdovatou
s učencem že sedí při kahanu,
s básníkem že ladí harfu zlatou.
Ano, ano, jasný anděl jsi ty,
milenko vší šlechty, ctižádosti,
co v nás zžíháš nejsvětější city,
nad hlavou nám zdvíháš berlu ctností.
Nevím věru, proč lord slavný píše,
libůstka jen že jej k péru vede,
mnohý proč, jenž jeho mní se výše,
tebou pohrdá, ty světa střede?
Ptám se vás, by pro vás měla
čest té váhy, míjivá co pěna,
tiskli byste na spisů svých čela
v zlatém rámci věhlasná svá jmena?
Já však vyznávám, prost všeho rdění,
ty že moje péro namáčíš,
o slabé že lyry mojí skvění
třesoucí mé rámě otáčíš!


曲江欢宴侍华裾
舞拍琴歌艺有馀
独有纯臣王叔宝
解陈封禅一篇书


Entre el jazmín y el toro
o garfios de marfil o gente dormida.
En el jazmín un elefante y nubes
y en el toro el esqueleto de la niña.


وَلَولا هَناةٌ وَالهَناةُ مَعاذِرٌ
لَطارَت بِرَحلي عَنكَ بَزلاءُ ضامِرُ
وَشَيَعتُ أَظعاناً كَأَنَّ زُهاءَها
بِجانِبِ ذي القَلّامِ نَخلٌ مَواقِرُ
مُفارِقَ دارٍ طَأطَأَ الذُلُّ أَهلَها
وَما عِزُّ دارٍ لَيسَ فيها مَعاشِرُ
أَقَمتُ عَلى ما ساءَ أُذناً وَمُقلَةً
يُبَلِّغُني المَكروهَ سَمعٌ وَناظِرُ
أَبيتُ رَميضاً صالِياً حَرَّ زَفرَةٍ
لِلَيلِيَ مِن زَورِ المُلِمّاتِ سامِرُ
أَرِقتُ وَلَم يَأرَق مَعي مَن رَجَوتُهُ
لِيَومي إِذا دارَت عَليَّ الدَوائِرُ
أَقامَ عَلى دارِ القَطيعَةِ وَالقِلى
يُشاوِرُ فيما ساءَني وَيُؤامِرُ
رَمانِيَ عَن قَوسِ العَدوِّ وَقالَ لي
أَمامَكَ إِنّي مِن وَرائِكَ ثائِرُ
وَعِندي لَتَبديلِ الدِيارِ مُناخَةٌ
تُوَقِّعُ ما تُملي عَلَيَّ المَقادِرُ
أَقولُ غَداً وَالشَرُّ أَقرَبُ مِن غَدٍ
أَبى الضَيمُ أَن يَبقى بِعُشِّكَ طائِرُ
فَما أَنتَ نَظّارٌ وَغَيرُكَ رائِحٌ
وَنِضوَكَ مَزمومٌ وَرَحلُكَ قاتِرُ
إِذا لَم يَكُن لي ناصِرٌ مِن عَشيرَتي
فَلي مِن يَدِ المَولى وَإِن ذَلَّ ناصِرُ
وَإِنّي وَإِن قَلّوا لِمُستَمسِكٌ بِهِم
وَقَد تُمسِكُ الساقَ المَهيضَ الجَبائِرُ
وَبَعضُ مَوالي المَرءِ يَغمِزُ عودَهُ
كَما غَمَزَ القِدحَ الخَليعُ المُقامِرُ
وَقَد كانَ مَولى الزِبرِقانِ هَراسَةً
لَها وَاِخِذٌ في الأَخمَصَينِ وَناقِرُ
وَقَد أَكَلَ الجيرانُ قَيسَ بنَ عاصِمٍ
وَجارُ الأَيادِيِّ الحُذافِيِّ واقِرُ
وَقَد كانَ فيها لِلسُمَوأَلِ عُذرَةٌ
وَمَن رامَ عُذراً أَمكَنَتهُ المَعاذِرُ
وَلَكِنَّهُ أَصغى لِما قالَ لائِمٌ
فَأوفى وَلَم يَحفِل بِما قالَ عاذِرُ
فَلا يَغرُرَنكَ اليَومَ ثَغرُ اِبنِ حُرَّةٍ
تَبَسَّمَ لِلأَعداءِ وَالصَدرُ واغِرُ
شَكا الناسَ يَبكي قَلبُهُ وَلِسانُهُ
وَإِن كَتَمَت عَنكَ الدَموعَ النَواظِرُ
تَواكَلَهُ الخُلّانُ حَتّى حُسامُهُ
وَأَعوانُهُ حَتّى الجَنانُ المُوازِرُ
وَما كُنتَ إِلّا كَالمُوارِبِ نَفسَهُ
بَغى وَلَداً وَالعِرسُ جَدّاءُ عاقِرُ
وَهَل يَنفَعَنَّ الطارِقينَ عَلى الطَوى
إِذا غابَ جودُ المَرءِ وَالزادُ حاضِرُ
يَفوزُ الفَتى بِالحَمدِ وَالمالُ ناقِصٌ
وَتَتبَعُ مَوفورَ الرِجالِ المَعائِرُ
وَلَو كُنتُ في فِهرٍ لَقامَ بِنُصرَتي
غُضوبٌ إِذا لَم يَغضَبِ الحَيُّ غائِرُ
وَسَدَّدَ مِن دوني سِناناً كَأَنَّهُ
إِلى الطَعنِ نابٌ يُقلِسُ السُمَّ قاطِرُ
إِذا ضافَتِ الحَيَّ الحَريدَ مُغيرَةٌ
أَدَرَّ عَليها لَقحَةَ الطَعنِ عامِرُ
كَلَيثِ الشَرى ما فاتَ حَدَّ نُيوبِهِ
مِنَ الطُعمِ يَوماً أَدرَكَتهُ الأَظافِرُ
وَيَأبى الفَتى وَالسَيفُ يَحطِمُ أَنفَهُ
وَفي الناسِ مَصبورٌ عَلى السَيفِ صابِرُ
وَلَو بِأَبي العَوّامِ كانَ مُناخُها
لَغامِرَ عَنها اللَوذَعِيُّ المُغامِرُ
وَراحَت طِراباً لَم تُشَمِّس رِحالَها
وَلا نَغَرَت مِنها القُدورُ النَواغِرُ
سَوارِحَ لَم يَدفَع عَنِ الرَعيِ دافِعٌ
لَئيمٌ وَلَم يَنهَر عَنِ الماءِ زاجِرُ
فَتَلتُم عَلى ضَلعاءَ مَنقوضَةِ القِوى
إِذا ما اِستَمَرَّت بِالرِجالِ المَرائِرُ
سَهامُكُمُ في كُلِّ عارٍ سَديدَةٌ
وَسَهمُكُمُ في مَرشَقِ المَجدِ عائِرُ
وَما كُنتُمُ لُجمَ الجَوامِحِ قَبلَها
فَتَثنونَني إِن أَعجَلَتني البَوادِرُ
إِذا ما دُعوا لِليَومِ ذي الخَطبِ أَصفَحوا
صُدورَ الحَرابي أَرمَضَتها الهَواجِرُ
كَأَنَّ بُكوراً مِن نَطاةٍ وَخَيبَرٍ
لَها ناحِطٌ مِنهُم رَميضٌ وَناعِرُ
وَما أَنا إِلّا أُكلَةٌ في رِحالِهِم
لَها الفَمُ إِلّا أَن يَقي اللَهُ فاغِرُ
وَلَولا أَبو العَوّامِ لَم يَملِكوا العُلى
عَلى الناسِ إِلّا أَن تَشِبَّ النَوائِرُ
وَلَم يَرفَعوا بَينَ الغُوَيرِ وَحاجِرٍ
قِبابَهُمُ ما دامَ لِلبُدنِ ناحِرُ
أَرُدَّ عَلى قَومي فُضولَ تَغَمُّدي
وَإِنّي عَلى ما سَاءَ قَومي لَقادِرُ
وَإِنّي لَأَستَأني حُلومَ عَشيرَتي
لِيَعدِلَ مُنآدٌ وَيَرجِعَ نافِرُ
وَأَطلَسَ مَنّاني الكِذابَ وَقالَ لي
لِيَهنِكَ إِحدى اللَيلَتَينِ لَباكِرُ
يُناقِطُ فيها هِجرِسٌ وَهوَ نائِمٌ
وَجُرَّرَ فيها هِجرِسٌ وَهوَ فاتِرُ
تَشَبَّهَ بِالمُجرينَ في حَلبَةِ النَدى
أَقِم وادِعاً يا عَمرُو إِنَّكَ عاثِرُ
وَأَهمَلَها مَرعِيَّةً في ضَمانِهِ
زَمانَ اِدَّعى نِسيانَها وَهوَ ذاكِرُ
رَآها عَلى عِلّاتِها ظَهرَ صَعبَةٍ
تَحادَرُ مِن إِرقاصِها وَتُحاذِرُ
فَأَحجَمَ عَنها هائِباً نَزَواتِها
وَطارَ عَليها الشَحشَحانُ المُخاطِرُ
رَأى سَيفَهُ فيها فَعَضَّ بَنانَهُ
فَأَلّا أَبا الغَلّاقِ كُنتُ تُبادِرُ
يَكِشُّ كَشيشَ البَكرِ في الحَيَّ أُجلِيَت
عَليهِ بَرُمّانَ القُرومُ الخَواطِرُ
تَطاوَحَ وَالأَورادُ تَركَبُ عُنقَهُ
خَواطِرُ ما دونَ الرَدى وَكَواسِرُ
وَإِنّي مَليءٌ إِن بَقيتُ لِعُرضِكُم
بِشَوهِ المَجالي تَحتَهُنَّ النَواقِرُ
عُلالَةُ رُكبانِ الظَلامِ إِذا وَنوا
مِنَ السَيرِ مَرفوعٌ بِهِنَّ العَقائِرُ
قَوارِعُ مَن تَخبِط يَعُد وَهوَ موضَحٌ
أَميمٌ وَمَن تُخطِىء يَبِت وَهوَ ساهِرُ
بَواقٍ بِأَعراضِ الرِجالِ خُدوشُها
كَما رَقَصَت رَقَّ الأَبيلِ المَزائِرُ
حَقيبَةُ شَرٍّ بِئسَ ما اِختارَ رَبُّها
إِذا نُفِضَت عِندَ الإِيابِ المَآزِرُ
نَلُمُّكُمُ وَاللَهُ يَصدَعُ شَعبَكُم
وَلا يَجبُرُ الأَقوامُ ما اللَهُ كاسِرُ
أَحَنَّ إِلى قَومي كَما حَنَّ نازِعٌ
إِلى الماءِ قَد دانى لَهُ القَيدَ قاصِرُ
تَذَكَّرَ جَوناً بِالبِطاحِ تَلُفُّهُ
بِمُنتَضِدِ الدَوحِ الغَمامُ المُواطِرُ
وَجَنَّت عَلَيهِ لَيلَةٌ عَقرَبِيَّةٌ
لَها سائِلٌ في كُلِّ وادٍ وَقاطِرُ
بِأَبطَحَ مِعشابٍ كَأَنَّ نِطافَهُ
دُموعُ العَذارى أَسلَمَتها المَحاجِرُ
يَبيتُ عَلى الماءِ الَّذي في ظِلالِهِ
كِنانَةُ وَالحَيّانِ كَعبٌ وَعامِرُ
لَهُم في كَفافِ الأَرضِ شَرقاً وَمَغرِباً
عَماعِمُ يَبنونَ العُلى وَكَراكِرُ
أَداروا رَحىً بِالأَعوَجِيّاتِ قَمحُها
صُدورُ المَواضي وَالرُؤوسُ النَوادِرُ
هُمُ نَشَطوني مَنشَطَ السِجلِ بَعدَما
تَطاوَحَهُ الجَولانُ وَالقَعرُ غايرُ
وَمَدّوا يَدي مِن بَعدِ ما كانَ مَطرَحي
مِنَ الأَرضِ مَجروراً عَليهِ الجَرائِرُ
وُقوا شَرَّها وَاليَومُ مُستَوجِفُ الحَشا
لَهُ أَبجَلٌ مِن عائِذِ الطَعنِ فائِرُ
وَما غَيرُ دارِ المَرءِ إِلّا مَذَلَّةٌ
وَلا غَيرُ قَومِ المَرءِ إِلّا فَواقِرُ
وَأَخلَيتُ مِن قَلبي مَكاناً لِذِكرِهِم
وَقَد يُذكَرُ البادي وَتُنسى الحَواضِرُ


Ó výborně! Toť božský nápad věru!


Amire sose vágytunk, mindég elénkbe toppant
S hivatlanul kisérőnk s árnyunk ez volt: a bűn.
Az életlétra milljó fokáról felénk bámult
Mindannyiszor kisértőn, fagyasztóan és hűn.


أَنتَ إِن تَغزُ ظافِرُ
فَليُطِع مَن يُنافِرُ


尺寸能含百丈姿
巉岩犹喜托根奇
堪知细叶迎风夜
不减孤涛绝顶时


Quem, volvendo ao passado, à virgem mocidade,
Não terá, como eu tenho, uma grande saudade
Pela vida de dois corações tão felizes?


U brány klášterní vše kněžstvo Kostnice
ždá papeže, ostatky nesouc svatých
v relikviářích stříbrných a zlatých.
Zahrály zvony Světce Oldřicha:
vychází papež – zástup nedýchá –
vsed’ na bělouše místo oslice
v ornátě bílém, s bílou mitrou v čele
a rozhlížel se jaksi rozechvěle.


Einsam will ich untergehn
Wie der Tag im Abendgrauen,
Will der Stern, den ich gesehn
Nicht mehr auf mich niederschauen,
Will ich einsam untergehn
Wie ein Sklave an der Kette.


Z instinktu nenávidě buržoy
dost nezhloup’ jsem, bych věřil Marxovi.
A vše mne dráždí, co náš průměr těší.
Mám Čechy rád, však hnusni jsou mi Češi.


Ach jako moře ve mlze
tvé modré oko ve slze.
Jen v slzách máš svou ozdobu.
Máš drahých stínů podobu.


Ich lebe ganz bei Künftigen, halb nur jetzt:
Nicht bloß ein Zierat müßigem Zeitvertreib
Sei meine Dichtkunst, nein – sie gieße
Tauigen Glanz in die welke Blume!


A jak běží, chvátá, pádí,
znaveno jak u vod klesá,
zardělo se, zruměnilo
líce mladistvého lesa.


E fa che tu sì fatto modo tegna,
che tu possi durar la signoria,
e che la terra ad altrui man non vegna,
per tua scioccheza over per codardia. —
Disse Ansuïgi: — Se Dio mi mantegna,
per me la terra ben guardata fia.
Va, che grazia ti doni Gesù Cristo,
che sopra e Saracin tu facci aquisto. —


إذا أتى الشتا
وحركت رياحه ستائري
أحس يا صديقتي
بحاجة إلى البكاء
على ذراعي
على دفاتر
إذا أتى الشتاء
وانقطعت عندلة العنادل
وأصبحت
كل العصافير بلا منازل
يبتدئ النزيف في قلبي  وفي أنامل
كأنما الأمطار في السماء
تهطل يا صديقتي في داخل
عندئذ  يغمرني
شوق طفولي إلى البكاء
على حرير شعرك الطويل كالسناب
كمركب أرهقه العياء
كطائر مهاج
يبحث عن نافذة تضاء
يبحث عن سقف له
في عتمة الجدائل
*
إذا أتى الشتا
واغتال ما في الحقل من طيو
وخبأ النجوم في ردائه الكئيب
يأتي إلى الحزن من مغارة المساء
يأتي كطفل شاحب غريب
مبلل الخدين والردا
وأفتح الباب لهذا الزائر الحبيب
أمنحه السرير  والغطاء
أمنحه  جميع ما يشاء
*
من أين جاء الحزن يا صديقتي ؟
وكيف جاء؟
يحمل لي في يد
زنابقا رائعة الشحوب
يحمل لي
حقائب الدموع والبكا


Wie viel sind Ärzte in Paris?
Ich glaube, sind wohl hundert gar.


Die Nachtigal den Schall nit kendt/
Vnd helts für jhr gespielin:
Verwundert sich wies mög behendt
So gleichen Thon erziehlen.
Bleibt wenig stumm:
Schlägt widerum:
Denckt jhr bald obzusiegen:
Doch widerpart
Machts gleicher art/
Kein Pünctlein bleibt verschwiegē.


Godo d'udir che voi da l'ampia e folta
selva, che 'l petto ancor d'orror v'ingombra,
sfrondaste i rami e discacciaste l'ombra
che la luce del ver fin qui vi ha tolta,


Y cual sonoro cisne, el sabio anciano,
ya su esperanza y gran edad cumplida,
alegre de su fin, la agradecida
voz funeral así levanta ufano:


Was ist es mehr mit allen ihren Günsten,
die, Nebeln gleich und leichten leeren Dünsten,
so bald sie nur und eh' sie fast entstehn,
so bald vergehn?


Leč v srdci zůstal její svatý jas,
jej neudusil čas, jej nesvál vichr,
když vášeň nečistá naň na chvíli
svůj kladla popel, on vždy mocněji
pak vyšlehnul a klidně dále plál.
Byl oltářem, mé srdce plálo tam
za viny mé, za lidstva zlo a hřích,
ó, věčná tryzna krvavá to jest,
jež svítí lidstvu z duše básníka,
svit milosrdí, práce, volnosti.
Zda chápe svět? To jedno pěvci jest.
Jen hlas váš, zvony, v noc kdy hovoří,
tu s vámi on se bohu pokoří.


В этой мрачной гробнице,
О, дайте мне отдохнуть!
Милая роза — денница,
Приди о милом вздохнуть…


So, so, Gelehrter Freund! so suchst du mein Vermögen
Durch deinen netten Kiel anjetzo anzuregen,
Dein Thema kan hiervon ein wahrer Zeuge seyn:


إن لم يكن هذا الصدود فصالا
فانهَيْ خيالكِ أن يزور خيالا
إني وإن حلت عقودي لوعة
لأعز نفساً لم تكن لتذالا
أقلي وريعان الشباب ذريعة
فلو اكتحلت قذى وشبت قذالا
أمطيعة العذال لست بحرة
إن لم أطع في حبك العذالا
إن تصرمي صباً فقد شجيت به
لعساءُ يشجي ساقها الخلخالا
أو تسهريه فربما سهرت له
هيفاء لا تسع العيون جمالا
ومريضة الألحاظ وادعة الْخُطى
تطأ الجفون ولا تكاد دلالا
ترنو إليّ بمقلة ترنو بها
نحو الجبال فتحدر الأوعالا
باتت ترخص لي وباتت عفتي
عذراء تجتال اللمى والخالا
إني ليقعدني الهوى ويحلني
لكن خلقنا يا خلوب رجالا
من قطع رحم الكرى ومهجهج
إثر القوافي يمنة وشمالا
يزع اللفوف فلن يفوت نداءه
ويلي العطوف فلن يطوف ضلالا
إن أرتع الألفاظ أشبع أو سقى
أروى وإن منع الورود أحالا
حتى إذا أعييتني أرسلتها
طرداً كأسراب القطا أرسالا
لك يا عماد المشرقين وإنها
كالنجم دونك أو أعز منالا
فلئن سلبنك خاتميك لقد غدت
تاجاً عليك فهل نقصنك حالا
فليبلغ العيوق فصك وليكن
مثل الشقائق وليزن مثقالا
أيُّ الفصوص وإن علت أضعافه
ليست على هذي الفصوص عيالا
هذا ابن مامة والحديث يطوله
ذو خصلة وقد افترعت خصالا
ويح الزمان من اللذين أراهما
نعيا إليّ المجد والأفضالا
هذا يقول سل الإمام سواهما
إني أراك قد التمست محالا
ويقول خيرهما مقالاً لا تطل
في الخاتمين ولا تكن هيالا
قسماً لأنتزعنه بعروقه
ثقة بفضلك يا إمام وقالا
ومهوسين مهوشين تجمعوا
نسل الفداء وتبذل الأموالا
يا قوم أَنتجعُ السحاب واسألُ ال
بحر المحيط وأَجتدي ميكالا
الذنب للشيخ الإمام لأنه
ساد الورى فليحمل الأثقالا
كرم هنالك لم ترثه كلالة
كلا وفص لم ترثه كلالا
ها إنه أصل لمجدك تابع
فإذا أقلت المكرمات أقالا
يا ذا الذي أنا مشرفيُّك في العدى
أفلا تزيد المشرفيَّ صقالا


A v jiné tváři plný božský klid –
ten nechce tančit, snít a nechce pít,
ten netrápí se v žádné marné touze,
chce na chvilku si odpočinout pouze
bez citu, myšlenky a bez trampot,
jak brašna na zemi, jak balík not.


Según Pedro, un borrico desgraciado
tuvo en la tierra tan contraria suerte,
que hambriento siempre trabajó azotado,
y un golpe fue la causa de su muerte.
Al expirar el mártir se alegraba,
creyendo que después de su agonía,
el descanso perpetuo le esperaba,
y la ausencia del palo que temía.
Murió el burro, y al instante hicieron
con su piel alambores y atabales,
y tan recio al tocar los sacudieron,
que muy pronto la piel se hizo retales.


Nő birál, csodál, irígyel,
Tanul, gunyol és nevet,
Férfi angyalt-mit fecseg, de
Gondol aztán egyebet.
S ki ne vágynék a deli
Szép Parisnak tetszeni?
Nőben épen megfordítva
Voln’ természet-elleni.


Höhen gabst du mir, Vater, Höhen –
Mittagshöhen des Lebens!
Da ich größer war, denn du,
Und göttlicher!


Aj, co vyřídili v Kutné
Hoře? Byli předpuštěni,
Načež slyšel Zikmund, zpyšněn
Výsledky tažení svého
Do Čech, s tajným posměchem
Poslův omluvy a prosby,
A jich přísahy, že věrni
A poslušni býti chtějí
Pražané, kdyby jim jenom
Svobody přál v náboženství.
Doslyšel úlisný Zikmund,
A pak vece úšklebně:
„Nuže, nakloním se k Vám zas
V milosti, leč odevzdejte
Prvé zbraň svou, novoměstští
Na Vyšehrad, staroměstští
Na Hradčany!“ Tím jich nechal
Státi. Ha, jak byli posli


A lte B leib A llein/
Stell das Tantzen ein/
Laß die Männer seyn/
Hüte dich fürs Freyn/
So du wilt gedeyn.
Halt dich still und rein;
Acht den Rath nicht klein/
Gut mit dir ichs meyn.


Gib uns Dichter, die von Tugend glühen,
Die, wie Klopstock, von der Ewigkeit
Kühn den lichtgewebten Vorhang ziehen,
Und von deutscher Biederherzigkeit.


Den růží plá, já z okna hledím ven.
A zdá se mi, že šťastna vcházíš ke mně,
že nad mou hlavu skláníš se tak jemně
a usmíváš se: Cos tak rozsmutněn?


Leč v té chvíli řadou vpřed
u krále stál kovář bled.
„Zadrž, netup, neblahý,
i své vlastní přísahy!
Na to žezlo opentlené
přísahal tvůj celý rod,
ty též. Co tě náhle žene
v spor, jenž hraje o život?
U koho se dočkáš díků,
ne-li u svých Hanáků!
Vždy zle křivopřísežníku,
tím hůř králi-bídáku.“


Setzt noch unter dieſe Dinge,
Daß ſie artig tanz’ und ſinge:
Welches Maͤdchen iſt ihr gleich?
O ihr Maͤdchenkenner! ſaget:
Wers erjaget,
Hat der nicht ein Koͤnigreich?


Appresso a questo segue Iosìè,
Ghiudicum e Ruth, che duo libri sono;
po' è l'unto Saùl primo de' Re,
ch'a David succedette il degno trono,
e, morto poi quello in Gelbìè
che del fiero Golia s'udì il gran sòno,
e de' secondum regum terzo e quarto:
or vedi chiar che dall'ordin non parto.


ما عَرَفْتُ الوَلِيَّ إِلاَّ بدِلْقٍ
يا مُسَيْكينُ أَنْتَ عبدُ الدُّلُوقِ
وظنَنْتَ الأَسْرارَ بالثَّوبِ قامَتْ
بينَ مصقولِ ذَيْلِها والزُّيوقِ
حَدِّقْ العينَ بالدِّرايَةِ وانظُرْ
شارِقاتِ القُلُوبِ قبلَ الخُروقِ
قد طلَبْتَ العُقودَ في تِلَعِ البَ
رِّ وأَنَّ العُقودُ في الصُّنْدوقِ
ورَطيبُ النَّخيلِ في الشَّرقِ يا من
راحَ يرجو الْتِقاطَهُ بفَرُوق
أَنْتَ ضمنَ الحَضيضِ تزعُمُ وَهْماً
وشُؤُنُ الوَلِيِّ في العيُّوق
أَنْتَ مُستغْرِبٌ شُروقَ التَّجلِّي
لمُحِبٍّ جَهِلْتَ مَعنى الشُّرُوق
يا مُسَيْكِينُ هل عَلِمْتَ يَقيناً
ما طَواهُ الخَلاَّقُ في المَخلوُق
ترقُبُ السِّرَّ في سَمينٍ عَريضٍ
ربّ قولٍ منظَّمٍ مَنْسُوق
يا قليلَ الجِحا تَرى البرقَ في اللَّيْ
لِ فخذْ حُكمَ سانِحاتِ البُرُوق
إنَّ ربِّي يستَوْدِعُ السِّرَّ من شَا
ءَ برمزِ المجْموعِ والمَفْرُوق
كم سَبوقٍ في أوَّلِ الرَّكْبِ حالَ ال
عَوْدِ يُدعى بالآخِرِ المَسْبُوق
نحنُ من بَيتِنا عَرَفْنا رِجالاً
خَدَموا اللهَ في سَواءِ الطَّريق
تَرَكوا الكائِناتِ ترْكَ لَبيبٍ
ذي فُؤادٍ مُوَلَّعٍ مَحرُوق
عُصبَةُ السَّيِّدِ الرِّفاعِي
شيخِ أَهلِ الطَّريقِ والتَّحقيق
الحَكيمِ الكَريمِ ذي الهِمَّةِ العَلْ
ياءِ شيخِ المَفْهومِ والمَنْطُوق
أَودَعَ الكتمَ آلَهُ للمَعاني
فَتَخَافَوْا عن جارِهِمْ والرَّفيق
خَلِّنا يا صُوَيْحِبي من أُناسٍ
زَعَموا المسكَ عينَ جِسمِ الحُقوق
هاكَ من بيتِنا أَبا البَرَكاتِ ال
فَحْلِ شيخَ الهُدى الكَريمِ العُرُوق
لتَرى سيِّداً كَتوماً عَظيماً
ذا شُؤُنٍ قامَتْ بقلبِ مَشُوق
كم أقامَ العَجاجَ ليلاً وحَيَّى
راكِباً في الطَّريقِ بيضَ الأَنُوق
ذرَّ دمعاً على الخُدودِ وُلوهاً
كوُلُوهِ العُشَّاقِ للمَعْشُوق
ساكِنٌ ظاهِراً وفي باطِنِ الأَمْ
رِ وَلوعٌ أَخو فُؤادٍ خَفُوق
ذاهِلاً يأكُلُ الطَّعامَ وإنْ ما
يشرَبِ الماءَ فهو شُربُ الغَريق
ما أُحَيْلى يوماً نَشَرْتُ عليهِ
كِسوَةَ الأَمنِ في المَقامِ الأَنيق
كانَ هذا عن أَمرِ أَشرفِ هادٍ
بحُضورِ الصِّدِّيقِ والفارُوق
عَلِّلوني يا رفْقَتي عن رَفيقٍ
أَنا فارَقْتُهُ وشَطَّ فَريقي
يا تُرى تجمَعُ اللَّيالي صِحاباً
عاهَدونا على قَديمِ الحُقُوق
هو سِرٌّ لم يُفْشَ ما دامَتِ الأَرْ
ضُ ومَرَّتْ ليالي التَّشْريق
قد طوَتْهُ القُلُوبُ عن كلِّ سوقٍ
ليسَ سِرُّ القُلُوبِ سِرَّ السُّوق
بلِّغي يا نَسيمُ منِّي سَلامي
عَبْهَرِيًّا إلى الخَليلِ الصَّدُوق
أَنا قدْ سُقْتُ للأَحِبَّةِ قلبي
إنْ رأَى العاشِقونَ سَوْقَ النُّوق


O to není ona!
Jinak všechno koná,
Smrtelnou má podobu
A již patří do hrobu.


»Sprich, wie werd ich die Sperlinge los?« so sagte der Gärtner,
»Und die Raupen dazu, ferner das Käfergeschlecht,
Maulwurf, Erdfloh, Wespe, die Würmer, das Teufelsgezüchte?«
Laß sie nur alle, so frißt einer den anderen auf.


Este, pues, burlador de los reparos,
que, atrevidos, se oponen a sus jaras,
artífice inmortal de afectos raros,


Non era camminata di palagio
là 'v'eravam, ma natural burella
ch'avea mal suolo e di lume disagio.


Wenn sich, gequält, in seiner Träume Kreise
der Schläfer windet, lächelst du so weise:
es kommt der Tag und lässt sich nicht betrügen.


Тайну сердца не возможно,
Кто скрываетъ, угадать,
Кто бы какъ отъ любопытства,
Ни старался разсуждатОчи скоро разбредутся,
Естьли дать имъ полну власть,
И откроютъ противъ воли,
Всѣмъ наченьшуюся страстЯ люблю и признаваюсь,
Что едина мнѣ мила,
Только то умретъ на сердцѣ,
Кто такая та былОчи взглядываютъ рѣдко
И не нѣжно на нее,
Чтобы не было извѣстно
Ей мученіе моМнѣ любовь сокрытъ не трудно,
Только трудно изтребить,
Что очамъ и сердцу мило
Не возможно не любитСердце правъ иныхъ не знаетъ,
Возжигая въ жилахъ кровь,
Кромѣ тѣхъ которы нѣжно
Производитъ въ насъ любовТомный духъ мой укрѣпляйся,
Не пришли еще часы,
Истребляй, сколько возможно,
Изъ ума ея красЕстьлижъ, свѣтъ мой, ты узнаешь,
Отъ ково я скорбь терплю,
Такъ не смѣйся, что влюбился,
Я вить такъ, какъ всѣ, любл


Du auch, Bräutgam, bringst dein Boht
Aus der wüsten Wellen Noht
An den Port, und bist geborgen,
Preussen weis dich zu versorgen,
Hie nun ist dein Vaterland,
Streckte Schlesien seine Hand
Gleich nach dir heut oder morgen.


Der Wirth saß vor der Thür,
Und sprang herzu behende;
Gleich stand das Rößlein still,
Als ob's ein Zauber bände.
So ging's in Stall und Stub' hinein,
Das Roß fraß Hafer, ich trank Wein:
Das Rößlein wurde wählig,
Der Reiter wurde selig.


Ben sorger quindi un rio vedi, ma senti
Gl' incendi in lui di tacite faville,
Speri mercé da quel dolce atto, e mille
Poi ne provi nel cor doglie, e tormenti;


Tak sladce mřelo by se. Podzim svity mdlými
by mrtvé tělo zhalil ve svůj šlář.
To tělo zryté zobci klovatými
by v poli padlo sladce jako na polštář.


街鼓侵人急
西倾日欲斜
黄泉无旅店
今夜宿谁家


O sâmi dir se 'n acqua zappatore
fa nascer frutto d'aire in Soria,
ch'aleghi e denti a l'uom che segue Amore;


(Egy pillanatra elhallgat, s a szoba márványfala ekkor a következő
visszhangot zengi vissza):


Dis ist der Geist starck, ewig, gros,
Der nach des Vatters willen
Sich in die keüsche Mutter goß,
Des Höchsten Grim zu stillen,
Worinn Er nach hochweisem Raht
Das Fleisch und Bluht gereinigt hat,
Aus welchem solte kommen,
Der Gott und Mensch, heist Jesus Christ,
Der Fleisch und Bluht zur selben frist
Hat willigst angenommen.


La tarde es un silencio agonizante
que dibuja espejos en la calumnia del ocaso
que escribe con la tinta de la luz imborrables sendas de amor negro
Silencio
Reloj Silencio Se derriten las agujas
las manecillas del reloj ausente
y las hormigas del oscuro desorden recorren el desierto de la muerte
hasta detenerse en un plato viejo y vacío (como en algún cuadro de Dalí)
Ahora parece un plato de caviar y la mano del silencio recoge la espuma
que brilla en el tiempo indeciso y trémulo
contando las gotas de agua que hay sobre una urna de cristal
(todo ello en un profundo sueño: inesperado camino que la lluvia deshace)
y la tarde canta y la tarde brilla y la tarde baila
como un astro colgando del violín de la esperanza


Люблю его, когда, сердит,
Он поле ржи засее флером
Иль нежным летом бороздит
Волну по розовым озерам;
Когда грозит он кораблю
И паруса свивает в жгутья;
И шум зеленый я люблю,
И облаков люблю лоскутья…
Но мне милей в глуши садов
Тот ветер теплый и игривый,
Что хлещет жгучею крапивой
По шапкам розовых дедо


Co před ním klečeli, on ruku vztáhnul,
tu bílou, plnou prstenů, kde třpytil
a smál se velký rubín a pak sáhnul
ke keři růží, který květy svítil,
a plnou jejich větev k sobě nahnul,
dvě utrh’, v jejichž klín se motýl řítil,
tu jednu bílou jak sníh čerstvě padlý,
tu druhou rudou, které z ňader kradly
se perly, v nichž se paprsk duhy nítil.


S egy gyenge széltől földre teríttetik!
Így minden ország támasza, talpköve
A tiszta erkölcs, melly ha megvész:
Róma ledűl, s rabigába görbed.


Černé oči snivé, oči havraní;
bože, kdes juž dříve, v lesním ústraní,
z oliv listů šedě popelavých,
z oranžových snětí plody žhavých,
smál se na mne tento profil bílý,
smál se, smál a duše moje šílí
v lásky zoufání.


Er horcht, entschlummernd, auf das Gleiten
Des Stroms, der leis' hinunterzieht.
Die Liebste schmiegt sich ihm zur Seiten
Und wiegt ihn ein mit einem Lied:


Elő vészi majorságát,
Öl, vág benne, bontogat.
Turja, gyurja szin-tésztáját,
Belé valót válogat.
Elkészíti fözeményét,
Egynehány tál étkeit,
Nyársra való süteményét,
Számazza vendégjeit.


Znám já všecky vaše
podvody a lsti,
jímiž srdce naše
jemná střela mstí;
známť vás milé holky,
znám i vaše spolky,
znám já všecky vaše
podvody a lsti.


Ily balga felére sokára
fordul az érem.
Most még kerget a kedvem,
hajszol a vérem
átal a fényteli város
víg zsivaján s túl
messzi hegyek puha csöndjén –
Rajta, kutyástul!


花竹青虚卉木苍
行穿溪水过山房
黄冠相对如泥醉
此是人间不老方


Tu sol di tanto amore oggi mi resti,
E l'inganno mio dolce anche peria;
Ond'io te stringo al nudo petto, e questi
Freddi baci t'imprimo. Ahi, ma la ria


Feurig war die Seul bei Nacht,
Die Israel hat bewacht,
Feurig war Elias Wagen,
So ward Gott selbst angetragen,
Feurig ist so ins gemein,
Wenn was göttlich gantz soll seyn.


Všech upírů nejdravější zlý je hněv,
nejjistěji ve dne v noci pije krev,
pije krev a dusí, dáví,
jenom starým vínem se ho zbaví!


Er sprach's und lachte, daß es dröhnte
Und schüttelte den weißen Bart,
Das Heer der Schranzen lacht' und höhnte
Dem Herren nach, wie Schranzen Art;
Doch draußen schwiegen just die Klänge,
Sobald er an zu reden fing,
Lautlos verlief sich das Gedränge,
Und keiner sang mehr aus der Menge:
God save the king!


Ninguém, melhor que nós o conhecia:
— Dentro daquele bojo de barril,
Vivia ao lado da sabedoria,
A alma do homem mais fino e mais gentil.


Kol byl jen těžký, sivý mrak
a žhavé blyskavice –
na zemi hnízdo studené
střesené se větvice.


Die Mutter liest in der Bibel,
Der Sohn, der starret ins Licht,
Schlaftrunken dehnt sich die ältre,
Die jüngere Tochter spricht:


Die Welt die stand in Sorgen
Mehr dann fünf tausend Jahr,
In Höllengrund verborgen,
Bis kam der Kämpfer klar.


Nun jauchze, mein Östreich!
Dein Adler froh lacht,
Die sieben Provinzen,
Sind herrlich erwacht.
Herr Gott wir dich loben,
Singt jubelnd Holland,
Und Orange boven
Ertönet der Strand.


Azok közt, kik hozzá szépet tenni jártak,
Igy szólt a kolokán egyszer a szárcsának:
‘Mennyit rimánkodtál, hogy adjak egy csókot...
Ha ujságot mondasz, most lesz benne módod.’


Ewig heilig, ewig teuer
Sei euch dieses Tages Feier,
Der auf ewig euch vereint!


الدارُ أَخرَجَني الزَمانُ بِناظِري
فَغَلَبتُهُ فَدَخَلتُها بِالخاطِرِ
عَرَضَ الفِراقُ مَعارِضاً فيها وَما
فارَقتُ ما اِستَعرَضتُهُ بِضَمائِري
عَجَباً لَهُ بِالأَمسِ كَيفَ أَزورُهُ
رَبعاً لَهُم وَاليَومَ أَصبَحَ زائِري
لا تَشكُرِ الدُنيا لِأَوَّلِ حالَةٍ
مِنها فَإِنَّ الحُكمَ عِندَ الآخِرِ
وَالجالِبانِ الرِبحَ وَالخَسرانَ كَم
مَضَيا فَأَشكَلَ رابِحٌ بِالخاسِرِ
لا تُنكِبَنَّ عَلى عِمارَتِها اِنطَوَت
ما يَسكُنُ الفاني فَلَيسَ بِعامِرِ


意适舟轻飏
夷犹杂雁凫
不须凌弱水
乐地即蓬壶


Der heiligen Dreyeinigkeit,
Sehn dich in deiner schöne gern.


Le jour de gloire est arrivé...!


Ihr der Erden schöne Sternen / holde Blumen / seyd das Werk /
wo ich Gottes Güte merk:
weil er euch so herrlich ziert /
schutzt / regiert.


Vor Freuden muß mein Hertz/
Sagt' ich/ noch heut zerbrechen/
Wann dieses dein Versprechen
Herrührt aus keinem Schertz:
Soll Daphnis auff das neu
Sich lassen wohl versöhnen/
Ach was kan doch beschönen
Mein Eyd-gebrochne Treu?
Echo antwortet: Reu.


Bastant, Succurß, Courage,
Quartier, Recruten, Gage:
Kan Mars nicht diese Sechs anspannen,
So weicht er keinen Schritt von dannen.


Loď první na vodách a horizont se mračí,
kdy asi kotva dna se uchytí?!


Die schöne Leibes Gaben,
Verstand, Glück, Ehr' und Geld
Sampt allem, was wir haben,
Hat Gott uns zugestellt.
Weil diese Brünnelein
Nun sich aus jhn' ergiessen,
So müssen sie auch fliessen
Zum selben Meer hinein.


Una mañana de invierno
hallé en el suelo, aterido,
con el cuerpo todo trémulo
y alas húmedas, un mirlo.
«Hasta con las pobres aves
caridad». Conque, cogilo,
busqué rastrojo, hice lumbre
y calenté el pajarito
que abre los ojos, sacúdese,
vuela ya libre del frío
y se pierde entre las frondas
de los árboles vecinos.
¡Me miraron con horror
en mi pueblo! ¡Si se dijo
que yo pasaba mis ocios
asando pájaros vivos!...


Heyland/ welchem nichts verborgen! GOTT/ der Hertz vnd Nieren kennet/
Schaue/ wie viel falsche Sinnen auff mich lauren Tag vnd Nacht
Mich/ den Jedermann zu fällen vnter Freundschafft Nahmen tracht:
Mich/ den man so hündisch neydet/ weil du mich dein Kind genennet.
Mir wird durch vergiffte Zungen mein stets blutend Hertz zutrennet.
Dein' vnd meine Feinde jauchzen! Ihrer stoltzen Geister Pracht
Wird die grosse Welt zu enge/ weil mich ihrer Hoffart Macht
Auß der letzten vnterstelle in den Staub zu boden rennet.
Doch ich weiß! der wird erröthen/ der wird Schanden voll noch stehn!
Der in Hochmut itzt ersoffen/ wil auff aller Köpffen gehn.
Wenn du wirst/ was klein; erhöhen/ vnd was hoch zu grunde stürtzen.
Gönnt der Welt die kurtze Wonne/ die ein Augenblick verkehrt
Vnser Sabbath wird anbrechen! in dem ihre Lust hin fährt/
Wird der keuschen Seelen Freunde keine Zeit kein Ende kürtzen.


Was für ein ärmlich traurig Leben
Mit fahlen Fäden dich umspinnt!
Der Freuden mußt du dich begeben,
Du armes, du verlass'nes Kind.
Von gold'ner Zier, von Sammt und Seide
Wird deiner Schwestern Reiz verklärt,
Umwallt vom grauen Alltagskleide
Sitzt Aschenbrödel still am Herd.


Kranke Kallablüten leuchten.
Von den bleichen Bechern rinnet
Goldnes Öl in sanften Strömen.


La canción que nunca dirás, parasol de mis penas,
busca un juego de niños sin padres, que en tu tumba remota,
cambian cromos por versos tintados de gitana amargura :
órfeos versos que desnudan el alma de las móviles rocas.
La canción que nunca dirás es un pozo sin fondo
al que nadie sondea por miedo a perderse en sus sombras.
Tiene un eco lejano de fiesta en un huerto sin flores
donde niñas desnudas sonríen a sus cuerpos sin ropa.
La canción que nunca dirás es un tálamo virgen,
donde muerta de amor e inocente la poesía reposa.
Gran legión de galanes pretende ocupar el espacio
que vacío dejaste de ausencia, y ella guarda celosa.
La canción que nunca dirás, sementera escindida,
tiene un pronto de recta virtud sin dobleces amorfas.
Generosa, la párvula madre que amamanta a su hijo,
de su chorro de leche florece tu sonrisa de loca.
La canción que nunca dirás ningunea inocente
en cadalsos de tercos verdugos que no entienden sus odas.
Ojos hay que persiguen su aroma con sentido errabundo
confundiendo el sonido de un arpa con el de una pistola.
La canción que nunca dirás descansa para siempre
en los ojos de Paco el Temprano, el niño de las modas.
De la enagua su son me dibuja tu perfil de poeta,
que redobla de muerte y se pierde en un requiem sin horas.


I vy větry letu vonného,
Vdechnětež jí, jako vedne, v noci
Jen ji myslí vše mé duše moci.


„Perly jsou to, po hvězdičkách
tmavá noc se sbírá,
ale s oka unylého
slunce zas je stírá.“


Za vinicí...


Kenwarcʼh ! Loup de Kambrie ! oh ! le cap de Penn'hor.


Na mrtvou nemusím žárliti,
ta necítí,
pohřbena do tmy nebytí
nepromluví a nezazpívá,
ale ta živá –!


I sedla v lese pod skálu,
tu smrt šla okolo s kosou –
na těle masa pomálu
a nohu do kosti bosou.
Cos v důlkách divě zasvitne,
jak z píly vycení zuby,
prst do žeber se zachytne:
„Mé dítě, srdce mám v ruby!“


Lká to zpěvem filomely,
hoří to jak v číši víno,
jak by klesnul mladý cigán
ve objetí cigánčino!


Přijdu zítra, zjasním svahy chlomků,
blesk je ukryt, upoután je hrom –
kmentem budou střechy vašich domků,
kytkou strom.


Nicht mehr an Blumenhügeln möcht'
Ich liegen auf der Wacht,
In eines Streithengsts Bügeln möcht'
Ich wiegen mich zur Schlacht,
Nicht mehr im Mondschein wandeln,
Nicht länger schreiben mehr,
Ich möcht' nun einmal sandeln,
Ich möcht' nun einmal handeln –
Auf! bringt mir Fahnen her!


Du sollt den Feind nicht richten!
Ihn richten darf nur Gott!
Dir ziemt ihn zu vernichten,
Magst du's, mit Kraut und Loth.


Nicht mit Eifern,
Grollen, Geifern
Wider Macht und Wuchs im Mann –
Mitzuwirken
In Bezirken
Weiten Lebens, löst den Bann.


Seitwärts des Überdachs Schatten
Zieht dich an
Und der Frischung verheißende Blick
Auf der Schwelle des Mädchens da.
Labe dich! – Mir auch, Mädchen,
Diesen schäumenden Trunk
Und den freundlichen Gesundheitsblick!


Ich hatte dich lieb, mein Töchterlein!
Und nun ich dich habe begraben,
Mach' ich mir Vorwürf', ich hätte fein
Noch lieber dich können haben.


乡闾匍匐苟相哀
得路青云更肯来
若使风光解流转
莫将桃李等闲栽


«Al Bienhechor, su pueblo que lo adora».


Und so dank' ich dir und lerne
Fromm den Götterschluß verstehn,
Der dich mir gleich einem Sterne
Aufgehn ließ und untergehn.


List nepsal jsem ti. Ani sloku jednu.
Nic, pranic. Den je ztracen docela.
Vím sotva, že šla mračna v nedohlednu
a obruba jich stříbrem hořela.


吴丝衫子洛京尘
点染从来岂一人
七字衮华君幸许
更烦松石颂长春


Dibujaste simbólicos desdenes de piedra, de cristal,
ensenadas umbrías, altivos promontorios de silencio.
Era triste el lamento de tus pinceles en la bahía,
como una expedición a Maracaibo (sable desnudo, pólvora,
ese antiguo clamor resucitando la belleza del instante
con la fatalidad de los oráculos imprevistos).
Apenas llego a distinguir el perfil de tu críptica escritura.
No hay patente de corso que permanezca siempre.
El timón acelera los pulsos de tus sienes:
sólo queda morir de fiebre o de alegría en las heladas
playas del misterio.


Der Frühling ist gekommen,
Doch war der Winter scharf
Und hat mit weggenommen
Den nöthigsten Bedarf;
Die Pflüge bleiben stehen,
Es fehlt ja an der Saat,
Und muß auch was geschehen,
So weiß doch Keiner Rath.


Und ich that die Augen auf,
Wollte tief ihr einmal sehn
In das sonnige Augenpaar, –
Ach, ach, ach –:


Vyrostla lípa v pannu švarnou,
brzo by šumní chlapci ji našli;
ona však nedbá na kratochvíl marnou.
Matičky medailon prsa jí krášlí
a kytka polní. Má chudé a prosté
panenka mládí. Však roste a roste.


Вдова была богата;
Носила курица ей яица изъ злата:
Богатство къ ней текло вотще,
Она хотела быть богатяе еще;
И мня, что курица уже довольно сыта,
И золотомъ набита;
Что внутренна ея, вся въ золоте въ округВозьму, сказала, все то золото я вдругъ:
И курицу убилОна черевами, не золотомъ густа,
Со курицей вдова доходы погубила;
Въ ней злата не было, была она пуст


إن أهل التمكين في التلوينِ
ليس عنهم لي حالة تلويني
علمنا كلنا بنا وبما نح
ن به عالمون في كل حين
عدم في وجود علم قديم
وكلامٍ لله حقٍّ مبينِ
قد أتاه الوجود من قول ربي
كن وهذا وجوده عن يقين
لا تقل عن وجود كن ولدٌ كا
نَ فإن التوليد أكثر مَين
ربنا الله لم يلد لا ولم يو
لد كما جاء في الكتاب المبين
إنما ربنا المؤثر فينا
ظاهراً باطناً على التعيين
فإذا العين أبصرت أثر الإب
صار فيها بأمره المستبين
وإذا ما سمعت بالإذن فالتأ
ثير في السمع للقوي المتين
وكذا الرجل أثَّر المشيُ فيها
ربها الحق مثل حكم اليدين
وكذا العقل أثَّر العقلُ فيه
كلَّ معنى يلوح بالتكوين
فإذا ما كنا فإنا جميعا
هو فينا مؤثر كل حين
وسوى ذلك المؤثر شانٌ
هو فيه بحكم دنيا ودين
فتأمل مقالتي وتحقق
ها بتأثير أمر رب معين


Mi cuerpo,
no te separes de tu sombra,
que se muere.
Que se muere el cuerpo
(sombra que es del alma).
Alma,
no te separes de tu cuerpo.
Que se muere el alma
(sombra que es de Dios).
Dios mío,
no te separes de mi alma,
que se muere.


六师夜撤广陵围
积甲芜城一样齐
淮海祇今清彻底
更留京观筑鲸鲵


Ya rendida y postrada más que barra,
a nuestros pies mi Musa reverente,
por coronar con ellos a su frente,
del suelo sube al cielo más lozana.


Rychtářovic synek
Hledá si nevěstu,
Chce-li on bohatou,
Ukažte mu k městu.


Gott eilt in Uns, als er zu nichte wolte werden;
Und sucht, o Wunderwerck! Sein Himmelreich auf Erden.


opuštěn střízlivým kormidelníkem,
s poslední touhou a závěrečným snem:


Když se svatebčané sešli,
nevěstě Cid ruku podal,
paž jí nabíd, pohled na ni,
pravil dojat slova tato:


Tu žít a snít měl vůli, – sudba tomu chtěla.
V ten čas, kdy mládež těžkou vazbu ducha
svým jarem procházela chudá, suchá –
zůstala duše jeho nepoutána, smělá. –
Z podání starých poznal dávnou země slávu –
před sebou viděl bídu svého rodu :
I zaplál v srdci ohněm pro svobodu, –
pozvedl v tichém koutku směle mladou hlavu,
počítal tajně řady věrných vlasti synů
i psal jim písně ze své duše vroucí,
které je měly nadchnout ku smělému činu
a svésti jednou k slávě nehynoucí. –


Vor unserm Feldmarschall, dem Ruppert:
Wie manches Heldenherz da puppert.
Man sieht mit Schirmen und mit Stöcken
Vorbeimarschier'n die alten Recken.


všecka krása z přírody nám plyne,
všecka pravda ze skutečnosti.
zraku, k srdci až tvá slast mi tryská,
pozdraven byl život milostí.


Leurs yeux purs, leurs yeux grands ouverts
S'emplissent de rêves étranges.
Oh ! qu'ils sont beaux, ces petits anges
Perdus dans l'antique univers !


Drum komm mit deinem Engelheer,
Du Vater lieb und gut!
Du bist die einzig feste Wehr,
Die einzig sichre Hut;
Gar nichtig ist der Menschen Macht,
Die eitle Eitelkeit:
Was Gott bewacht, ist wohl bewacht
Hier und in Ewigkeit.


Ja, du bist elend, und ich grolle nicht; –
Mein Lieb, wir sollen beide elend sein!
Bis uns der Tod das kranke Herze bricht,
Mein Lieb, wir sollen beide elend sein.


Jen jeden úsměv zda tu svítí ze tmy?
My byli přec jen bláhovými dětmi.


Daß sey fern von deiner Güte,
Deine Trew ist offenbahr
Vnd erquickt mir mein Gemüte,
Es ist je gewißlich war
Vnd ein thewer wehrtes Wort
Dessen starcken Grund kein Mord
Und kein wilder Sturm der Hellen
Ewig mir wird können fällen:


Dies ist der Wurm, der nimmermehr
In den Verdammten stirbet,
Durch den die Seele noch so sehr
Als durch das Feur verdirbet.
Dies ist der allergrößte Schmerz,
Den sie, die Hund, empfinden,
Dies macht, daß ihnen Seel und Herz
Verdorren und verschwinden.


Danket dem großen allgütigen Vater mein Leben,
Daß ich nun wieder dies Auge kann freudig erheben;
Feyert ein Fest, daß er im Hause mich läßt,
Mir durch den König gegeben.


Ott töltöttem ébren álmodozva
A csapongó ifjuság időit,
Álmaimnak nem volt vége-hossza,
S szebbnél-szebbek voltak álmaim.


Když devět let mu bylo, se stohu dolů spad’,
pak smrť a život přeli se u jich domku vrat,
až doktor, schýlen nad ním, řek’ jednou v myšlení:
„Je dobře, nemoc prchá, však rozum – půjde s ní.“


Тошней идиллии и холодней, чем ода,
От злости мизантроп, от глупости поэт —
Как страшно над тобой забавилась природа,
Когда готовила на свеБоишься ты людей, как черного недуга,
О жалкий образец уродливой мечты!
Утешься, злой глупец! иметь не будешь ты
Ввек ни любовницы, ни друг


Infelice quell'altra, che sospira,
ché sa che 'l suo marito poco l'ama,
e di mal occhio per mal far la mira!


Ein Ja aus allen Trieben,
Und wieder keusches Nein;
Das ist das erste Lieben,
Das erste muß es sein!


Die Traube schwoll so frisch und blank,
Und ich nahm froh und frei
Aus ihrer Hand den jungen Trank –
Und als die letzte Traube sank,
Da war der Traum vorbei!


A ciascun gentil cor ti raccomanda,
ch'i' per me non acatto
come più viver possa a nessun patto.


Opomíjejte potupným ho zrakem –
a odejděme odtuď v míru:
noc rozhostěna temným mrakem
ať hosta jímá svém u víru.


Sofrer esta infância, esta morte, este iníci
As cousas não para Elas fluem, inquietas,
como velhos rios soluçante As flores
que apenas sonhamos em frutos se tornara
Sazonar, eis o destin Porém, não esquecer
a promessa de flores nas sementes dos frutos,
o rosto de teu pai na face do teu filho,
as ondas que voltam sobre as mesmas praias,
noivas desconhecidas a cada novo encontr
As cousas fluem, não para As folhas nascem,
as folhas tombam longe, em longínquos jardin
Em silêncio, vives a infância de teus olhos
e, morto, és tão puro que te tornas menin


Intanto vede Terigi apparito,
che come il tordo pur s'era spaniato,
e tanto il suo signor cercando è ito
che finalmente l'avea ritrovato;
e domandò quel che fusse seguito,
e dove sia Rinaldo capitato.
Disse Terigi: - Io non v'ho posto cura. -
E raccontò poi ben la sua sciagura.


Ez emberkézre vall
Simára csiszolt oldalaival.


e sì vinta si monstra dai sospiri,
che 'n vista par che sol prieghi per pace,
contenta ch'io in tale atto la miri.


自我遣明月
终夜照君屋
婵娟未解情
只在阶前宿


垂垂密雨亸修杨
点点青苔绘短墙
不是雁声天畔过
争知今日是重阳


Ó, nevystihlé velké kouzlo zvuků,
jež spíš nám v duši, jak spí moře v škebli!
Ó, nevystihlé volné zvuků moře,
se srážející o života skály!
Ó, hlasy, v nichž se němý život vlní!
Ó, žití v lůně vln a v lůně travin!


Con perlas orientales ha robado
mi pecho, y mi alegría ha empobrecido;
dos estrellas y un sol esclarecido,
me tienen de tinieblas rodeado.


Umřela, a rodné braty
nechce minouť hoře;
jsouť ubozí želarové
stále na pokoře.


Schwermut wirft die bange Tränenlasten,
Süßer von des Leidens Sturm zu rasten,
In der Liebe Busen ab; –
Sucht nicht selbst das folternde Entzücken
In des Freunds beredten Strahlenblicken
Ungeduldig ein wollüstges Grab? –


Doch um gut sie heimzubringen,
Mein' ich, wird es nöthig sein,
Daß wir jetzt vor allen Dingen
Körbchen flechten groß und klein.
Seht, dort am Graben
Sind Binsen zu haben!


Je mehr die Wuth verderbt und schlägt,
Je mehr gewöhnt sie sich zum Würgen:
Je weiter sie die Waffen trägt,
Je mehr verschmähet sie die sichern Friedensbürgen.
Sie wünscht der Unschuld Untergang;
Und ihr wird keine Zeit zu lang
Das ausgezogne Schwerdt auf ihren Hals zu wetzen.
Sie bläst die matten Funken auf,
Und denkt, und sinnet nur darauf,
Den angefachten Brand in volle Gluth zu setzen.


Žižka stanul s rukama
Křížem k prsoum složenýma.
„Václave, o Václave!“
Mluví s sebou, „o co děláš!
Odzbrojit chceš národ svůj,
By byl jako stádo ovcí
Naproti těm lítým vlkům,
Již hrozí ho rozsápat?


A obětavé ženy
časně si přivstaly
a kouzelnou tu vlnu
ruče spřádají.


Und Liliensinn soll meinen Kampf verklären,
Denn Kampf wird währen, bis die Flamme loht,
Darin dereinst sich wieder wird gebären
Geheimnisvoll das Leben durch den Tod.
Mich treibt ein Geist aus freiern Liebessphären,
Der liegt in Fehde mit dem Geist der Not
Und wirft, bis sich verwandeln diese Züge,
Den Handschuh hin der Knechtschaft und der Lüge.


Er war der Dinge dunkles Maß,
und die Bojaren wußten lang nicht mehr,
daß rot der Sitz des Sessels sei, so schwer
lag sein Gewand und wurde golden breit.


Auf einen Augenblick
Dürft es nur sein, du Schalk! so lachtest du der Kette.
Ja! wer von dir nicht schon so manches Schelmenstück
Gehöret und gelesen hätte!
Du bist so schlau, so schlau! so listig, daß man dich
Fest hält, wenn man dich hat; die Kunst ist, dich zu kriegen!
Darum, du Vogel, du! wer klug ist, tröstet sich
An seiner Kette selbst, und bleibt geduldig liegen.


O Croce, eo m'apicco
e a tténe m'aficco,
ch'eo gusti morendo la Vita!
Cà tu n'è' adornata
de Morte melata;
tristo, ch'eo non t'aio sentita!
O alma sì ardita
d'aver so firita,
che 'n more accorata d'Amore!


A na tvou hlavu padni jeho krev!


Vstal, aby ušel závistníků davu,
a ke králi děl: „Vyjdu na Moravu,
chci potírati loupežnické roty.“ –
Král vida, že se zbaví nejistoty,
jež stále mrazila jej duše na dně –
„Jdi, pane,“ – odpověděl jemu chladně. – –


Šťastná zpráva y zde v žíly
Neviňátkům život leje,
Děti nabývají sýly,
Dcera radostí se směje,
Oko k otcy mluví jasné:
Naše bída zhasne!


Ki tudja rajzolni lelkének formáját?
Hogy megmutathassa titkos állapotját.
Éjtszaka álmaink, híg agyvelőnk mellett,
Miképpen lebegnek a csendes vér felett?
Vigyázását veszti okoskodó lelkünk,
És sok rút formákkal képzelődik bennünk.
Neki is, mint nekünk, éjjele támadhat,
Mellybe törvényirül józanon nem tudhat.
Vérünk futásával, mint a láng, fellobban,
Ha pedig szunnyadunk, setétül magában.
Villámlás, pára, tüz, kis sugár vagy csak szél?
Micsoda? hol mozog, s millyen dolgokkal él?
Hogy a hűlt tagokat boncoló orvasok
Ne felejtsék soha haszontalanságok,
Kik egy elrothadott testbe vizsgálódván
Elevent gyógyítnak, holtbul okoskodván.
Nézzék meg egy fáradt szívnek dobogását,
S belőle kihajtott vérinek folyását:
Hogy futkos páránkkal az éltető lélek?


O má vlasti, kdy svou silou
zmámíš svého hrobu stráž?
kdy s nebeským ohněm v líci,
v ruce pravdy korouhvici
povstaneš co Mesiáš?


Grau blühen Pilze aus kühlen Wänden,
Schwammadern glühen, durchwühlen den Stein,
Tagschein und Moderschatten hadern,
Im schwülen Staub um Holz und Schrein.
Der Lichtbrokat blinkt matt entfacht,
Die Silberranke sinkt und schwindet,
Rot schleicht der Rost im kühlen Eisen,
Gold bleicht im leisen Tod und blindet.


Erbärmlichs Freuden-Thal! von Jammer schwangre Wiesen!
Ihr Blätter/ die die Furcht an Bäumen zitternd macht!
Ihr Auen/die die Fluth der Thränen soll befliessen/
Ihr Kräuter/ die itzt Gifft vor Artzeney gebracht!
Verhüllet euren Schmuck/ legt eure Kräntze nieder/
Der May stell anderwerts sich mit Bezaubrung ein.
In unser Hertz und Land kehrt itzt der Winter wieder.
Die schönste Zeit des Jahrs muß uns die schlimste seyn/
Drum gehe Freuden-Thal berühmt von deinen Freuden.
Und frage/ was du wirst hinführo müssen leiden?


أيا مَن أُرُجيه وآمل عفوه
وإن عظمت مني لديه ذنوب
فداؤك ما تحوي جفوني فإنه
لفقدك فيه عبرةٌ ونحيب
أتاني من الأخبار أنك واجدٌ
عليّ بما قال الوشاة غضوب
وأني أشكر صنائعك التي
بجيديَ من أطواقهن أثوب
أاَكفر ما أوليتني من كرامة
شواهدها كالشمس ليس تغيب
وأنساك بدر الدين من بعد أنعمٍ
تذكرني الأنواء كيف تصوب
وكيف ولي من دون كتمان فضلها
لسانٌ بها في العالمين خطيب
ألست الذي ما زال من صفو جاهه
وأمواله لي حرمة ونصيب
وما زال أمري تلو أمرك نافذاً
كأني شريك في العلا ونسيب
وعندكِ إن أنوي فساكنُ موطني
وعند جميع المنعمين غريب
خسأتَ العدا عني بسطوة قادرٍ
إِلى اليوم منها في القلوب ندوب
وقرَّبت مني الخير وهو مبعَّد
وبعَّدت عني الشر وهو قريب
وكنت إذا ما نكدَ الدهر عيشةً
لقوم فعيشي في ذراك يطيب
وأنت الذي جربت مني مودةً
يحوم عليها ذو الحِجى ويلوب
مسلَّمةٌ من عيب لولا قمشترٍ
يحصلها بالروح منه مصيب
فهل جائزٌ في شرع حبِّيك إنه
يصدَّق واشٍ فيَّ وهو كذوب
وتنسى عهودي والذي أنت عارف
به من حِفاظي إنَّ ذا لعجيب
فإن كان ذنبي أنني عندما جد
جنابي من نعمي يديه خصيب
تداركني وانتاشني فلأخمصي
بعليائه فوق السماك ركوب
وأصبح يعديني على الدهر جوده
فذلك ذنب لست منه أتوب
أنا الصادق الود الذي في ولائه
سواءٌ عليه مشهد ومغيب
عليم بما ينقى به العرض حافظ
أمينٌ له منه عليه رقيب
رزئت شبابي مذ رزئت وصالكم
وما منهما إِلا إِليّ حبيب
وإن فتى يلقى من البين مثلما
لقيتُ لمَعذور عليه مشيب


Křest čistí jen, jak voda cesty čistí,
čist aby na svět přišel lidstva druh,
proč ve vaší se topí nenávisti,
kdo nekřtěn je a k vašim výtkám hluch? –


O, ein Leben voller Schande
Stellte sich vor mein Gesicht.
Gott, dem Freund, dem Vaterlande,
Und mir selber nützt' ich nicht!
In gedankenlosem Spiele,
Unter weibischem Gefühle,
Mit verwirrtem, trunknem Sinn
Taumelt' ich durchs Leben hin.


Zweimal taugt eine Frau – für die mich Gott bewahre! –
Einmal im Hochzeitbett, und einmal auf der Bahre.


أبى اللّهُ أن تمسي همومي صواحبي
ويُجهل فضلي وهو في الأرض سائرُ
وأنْ تلحظ الأعداءُ مني خصاصةً
لها من اِبائي والتَّصوُّن ساتِرُ
وبالقصر من حجْر الخلافة ضيغمٌ
نطوقٌ وبحرٌ من بني الصيد زاخرُ
فما عضدُ الدين الجوادُ بحارِمٍ
ولا خاذلٍ اِن عزَّ مُجْدٍ وناصرُ
وشيك القِرى والنصر يحسد بأسه
وجدواهُ أطرافُ القَنا والمواطِرُ
اذا خاض حرباً فهي سِلْمٌ لبأسه
واِن حلَّ جدباً فهو أخضرُ ناضرُ
وفي حكمه عند الرعيَّةِ عادلٌ
ولكنهُ بالجودِ في المالِ جائِرُ
هنيءُ الندى لا يحبس العذرُ جوده
ولكنهُ تَمْري نداهُ المَعاذِرُ
ولا يشفعُ الجودَ الجزيلَ بمنِّه
ولكن لباغي جود كفَّيهِ شاكرُ
اذا اخروَّط السير العنيف براكبٍ
دياجيرهُ عَرَّاقةٌ والهَواجِرُ
وبَزَّ الكَرى والأمن اِدمان سيره
نهاراً وليلاً فهو خشيانُ ساهِرُ
تطيرُ به الوجناءُ حتى اذا وَنَتْ
فسائقُها التَّأميلُ والعزمُ زاجِرُ
طوى الورد سلسالا وأصبح معرضاً
عن الثَّعْدِ جادتهُ الصبا والبواكرُ
فلا مَعْلقٌ اِلا أنابيشُ مِحْدَجٍ
ولا بللٌ اِلا المسيحُ الجُراجِرُ
يرومُ كريماً يوسعُ البثَّ مسمعاً
ويمسي على اللأواء وهو مُظاهرُ
فلا منْزلٌ اِلا فِناءُ مُحمَّدٍ
ولا كافلٌ بالجودِ اِلا العُراعِرُ
مقامٌ يُعيدُ الضرب بالجود حادراً
ويصبح نضو العيس عذافرُ
فِناءُ سَموحٍ والغَوادي بخيلَةٌ
وحامي حمى من أسلمتهُ العشائرُ
وواقفُ ما تحوي يداه على الندى
يقِرُّ له بالفضل بادٍ وحاضِرُ
نُمَتْهُ بهاليلُ العُلى ومعاقِل ال
نُّهى والسَّراةُ الماجدون العراعرُ
حوى المجد منهم لا حقٌ بعد سابقٍ
اذا كابرٌ منهم ثوى قامَ كابِرُ
فجاؤا به غمْرَ السَّجايا كأنَّهُ
على بأسه المرهوب زَوْلٌ مُعاقرُ
تطيشُ الرواسي حولهُ وهو ثابتٌ
وتكبو السواري وهو في العزم طائرُ
ويكسِرُ أبْطال الخميسِ وانهُ
لكسرِ مَعاديمِ الرجالِ لَجابِرُ
فهُنِّيء شهر الصوم منه بناسكٍ
حليف التُّقى ما أنبت العشب ماطرُ
تَودُّ القوافي لو جُلينَ بمقولي
واِن أعربتْ عن فضلهنَّ الدفاترُ
فتزدادُ حُسْناً بالبيان ولم يزلْ
بحسب قوى الفرسان تجري الضوامر
حببتُكمُ قبل الأيادي وقبلَ ما
همى ليَ رجّافٌ من الجود هامرُ
فكيف وأنتُم لي على الدهر نجدةٌ
أطارِدهُ من بأسكم وأغامِرُ


Aglajens Schwestern winden im Morgenthau
Aus jungen Veilchen, die mit Auroren sie
Am Fuße des Himettus pflückten,
Kränze den Schläfen des Kinderfreundes.


O Rosenkönig, süßes Sternenkind!
Wann neu die Nacht die goldnen Lampen zündet,
Wann Lust und Leid voll Sehnsucht still und lind
Lauscht, was die obre Welt geheim verkündet,
Dann scheinst auch du mit Millionen Lichtern
Und funkelst mit den Engelangesichtern.


Ging auf dem schwarzen Berg dahin,
Und schwärzer wurde mir's im Sinn,


Rostou křiky, vády, bitky –
a co z toho pojde dál?
Dětem hlad a ženě nářek,
mužovi až – kriminál!


Wie? wenn Minerv uns wiederum verbände
Und ich, den Bund auf ewig einzugehn,
Auf's neu' in dir den Geist, die Kenntniß fände,
Die ich seitdem nur im Strophill gesehn.


花中谁得似
长是老来红
折取当明镜
衰颜欲与同


Вот к дому, катя по аллеям,
с нахмуренным Яшкой —
с лакеем,
подъехал старик, отставной генерал с деревяшкоСемейство,
чтя русский
обычай, вело генерала для винного действа
к закускПретолстый помещик, куривший сигару,
напяливший в полдень поддевку,
средь жару
пил с гостем вишневкОпять вдохновенный,
рассказывал, в скатерть рассеянно тыча окурок,
военный
про турок:
«Приехали в Яссы…
Приблизились к Турции…»
Вились вкруг террасы
цветы золотые настурциВзирая
на девку блондинку,
на хлеб полагая
сардинку,
кричал
генерал:
«И под хохот громовый
проснувшейся пушки
ложились костьми батальоны…»
В кленовой
аллее носились унылые стоны
кукушкПро душную страду
в полях где-то пели
так звонкМальчишки из саду
сквозь ели,
крича, выгоняли теленк«Не тот, так другой
погибал,
умножались
могилы», —
кричал,
от вина огневоНаливались
на лбу его синие жил«Нам страх был неведом…
Еще на Кавказе сжигали аул за аулом…»
С коричневым пледом
и стулом
в аллее стоял,
дожидаясь,
надутый лакей его, ЯшкСпускаясь
с террасы, военный по ветхим ступеням стучал
деревяшко


oye mi voz que la verdad abona;
ponte al cuello las cuerdas de tu lira,
y cuélgate después de tu persona


So hebt auch mein Zweites des Redlichen Brust
Mit süssem Bewusstseyn, mit himmlischer Lust;
Ihn reizt nicht der falsche, der flimmernde Glanz,
Ihm reichet die Tugend den stralenden Kranz.


Mag steigen, mag fallen
Ein ganzes Geschlecht –
In himmlischen Hallen
Nur waltet das Recht.
Von Krieg und von Frieden
Wird viel dort gesehn,
Wovon wir hienieden
Gar wenig verstehn.


Curvo dal cocchio sino al giogo Achille
udia da presso la vocal sua fiera.
Si riflettean tra loro le pupille
di tra la chioma e la criniera.


Wir wollen, wie gesagt, uns dergestalt verbinden,
Daß unser Thun sonst niemand wissend sey.
Nichts ist beschwerlicher auf dieser Welt zu finden,
Als wann ein Buhler erst so arg schon im Geschrey,
Daß ihn die gantze Stadt mit Fingern weisen kan,
Und sagen: Seht doch den Verliebten an!
Wer kan ihn ohne Lachen schauen?
Wann er, mehr kranck und matt,
Als mancher, der ein hitzig Fieber hat,
Zu seiner Liebsten schleicht, ihr heimlich zu vertrauen,
Was man ihm ohnedem schon aus den Augen list.
Glaubt, daß jetzund die klügste Regel ist:
Verliebt seyn, und es doch nicht scheinen.
Genug, daß eine weiß, wie wir es mit ihr meynen.


	Anton Maria delle Ceste,
Niccola de' Basti.


Kdo tě učil
Odměřenou cestou jít?
Neznáhlíš se nikdý,
Neupozdíš nikdý,
Musýli to vždy tak být,
Zdaž pak nepobloudíš kdy?


Es ward einmal ein Marketenderweib
rein ausgeplündert von Husaren –
sie kam zurück in's Lager ohne Karren,
nichts, als das Hemde auf dem Leib. –
Zum Henker! rief der Mann, ist nichts geborgen,
so sind wir ohne Rettung hin. –
Ei nicht doch, sprach sie, sei nur ohne Sorgen,
den Beutel mit dem Geld' hatt' ich verborgen –
den fand man nicht. – ei! ei! wo hast du ihn?
rief jetzt der Mann in vollen Freuden. –
Wo? Je, das weißt du wohl, erwiedert sie bescheiden.
Wenn das ist, sprach er nun, und warum stecktest du
nicht Pferd und Karren auch dazu?


Nejsou-liž to ňádra hnědá
potřísněna lidským nachem,
tajemně-liž nepozvedá
spáru, vše jenž ničí vzmachem?


美人捲珠帘
深坐颦蛾眉
但见泪痕湿
不知心恨谁


Auch auf des Hochlands Söhne, die
Im Dienst von Englands Fahne stehen,
Ist man bedacht und läßt für sie
Den folgenden Befehl ergehen:
»Wenn Urlaub ein Soldat begehrt,
Sind ihm drei Tage freizugeben;
Doch wer dann nicht zurückekehrt,
Der büßt die Schuld mit seinem Leben!


o aquella se a fija de latina
según su aspecto e grande resplandor;
así que punto yo non he vigor
de mirar fijo su real persona


Glücklich nenn' ich den Seufzer
Und die Thräne, daß sie
So vergehn und versiegen
Unter Blumen und Klee!


Dein Geist blickt sichtbar göttlich durch den Schleier
Der unverwelklich blühenden Gestalt;
Du trägst ein Kind voll hehrer Allgewalt,
Des Todes Sieger und der Welt Befreier.


Nuž rychle, vesele, vzhůru!
ať vzdech můj oněmí;
má píseň do azuru
ať letí z duše mi!


Tanto sum stato, che quel ch'io non voglio
sì l'ò cerchiato, che già mai non trovi;
mi vien trovando, onde molto mi doglio,
quel che a me è più conforme: dov'i'
dimando a Dio, segnor verace, in pria,
che si diffeto ci è, tormento sia.
Dice 'l proverbio: chi cercha ci trova;
non cerchiando mi par che mal si prova.


Leiden/ Vnmuth/ Drangsall/ Plagen/
Must ich in dem Blockhaus tragen/
Nun hat Gott mich angeblicket.
Vnd mit steter Lust erquicket.


朝乘百花舫
暮醉百花潭
纤纤潭上月
流影照清酣


Hallod, hogy sohajtnak estvél homállyában,
Midőn a természet szunnyadoz álmában. -
Nincs álom ezeknek gyászos kunyhójában!
Eltünt, eltávozott boldogabb házában!