Domingo, flor de luz, casi increíble
día. Bajas sobre la tierra
como un ángel inútil y dorado.
Besas
a las muchachas
de turbia cabellera,
vistes de azul marino
a los hombres que te aman, y dejas
en las manos del niño
un aro de madera
o una simple esperanza. Repartes
golondrinas, globos de primavera,
te subes a las torres
y giras las veletas
oxidadas. Tu viento agita faldas
de colores, estremece banderas,
lleva lejos canciones
y sonrisas, llena
las estancias de polvo plateado.
Los árboles esperan
tu llegada
para cubrirse de gorriones. Sabe más fresca
el agua de las fuentes.
Las campanas dispersan
palomas imprevistas
que vuelan
de otro modo.
No hay nadie que no sepa
que es domingo,
domingo.
Tu presencia
de espuma lava,
eleva,
hace flotar las cosas y los seres
en un nítido cielo que no era
—el lunes— de verdad:
apenas desteñido papel, vidrio olvidado,
polvo tedioso sobre las aceras.


春云拖影拂轺车
南出都门候吏趋
两岁青齐仍苦旱
带将甘雨洗焦枯


Ahi, quando fia giamai ch'un giorno possa
voler col mio voler, resa a me stessa,
del grave giogo periglioso scossa?


Schau Deutschland! wo du kanst für blut und thränen sehn/
Es ist um deinen sohn und deine ruh geschehn!
Denn Friedrich Wilhelm fällt und du mit ihm darnieder.
Beym kriege ward er jung/ bey kriege stirbt er wieder.
Damahls zu rechter zwar/ itzt zu verkehrter zeit:
Denn wer vermisset wohl nicht seine tapfferkeit?
Was dir in tausenden kaum wieder wird gebohren/
Hast du in einem hier auff einen tag verlohren.
Er hat am ersten uns die augen auffgethan/
Was/ wenn die noth anbricht/ ein deutscher Churfürst kan.
Zwey reiche fiengen an für seiner macht zu wancken;
Zwey kronen haben ihm auch ihre ruh zu dancken;
Und zwey/ die alle welt zum morden auffgeweckt/
Hat er/ und zwar allein/ durch seinen muth erschreckt.
Viel freunde haben ihn/ er selten sie/ verlassen;
Die feinde konten ihn/ auch wenn er schlug/ nicht hassen;
Es kennt ihn Africa/ und Stambol glaubte gar/
Daß er was mehrers wär/ als er doch würcklich war;
Ja Franckreich wolte sich nicht eh' zu felde wagen/
Als biß es diesen held sah tod zu grabe tragen.
Jedoch verzweiffle nicht/ geliebtes vaterland!
Sein geist hat sich von dir nur darum abgewand/
Daß er/ wenn deine noth einst wird am höchsten steigen/
Sich wie Elias kan im sohne doppelt zeigen.


Ses femmes ont des airs divins
Et là, dans les hautes demeures,
Pour économiser les vins,
Nous prenons du thé, vers cinq heures.


Não sei de mim
se daquilo que parece ser
me perd
Deixei que a vida me vivesse e,
perdendo-me da vida,
a vida perdeu-s
E menti muito,
para ser melhor
poet


郎官湖上郎官游
只教闲客生闲愁
烟波荡漾四五顷
风月凄凉三百秋


Družičky, jak hrstkou kvítí
přišly jste mne provoditi,
s věnci myrty zelené,
celé bíle oděné,
s bohem, družky milené!


Rechtfertiget eur thun nach euer sinne Recht!
Selbst Christi Wort sei dann auf euer lipp!
Wahr ist, gehorsamen voll glauben ist euch schlecht;
Dem dunkeln zug zufolgen ist di klipp.
Der frühgezeigte zorn
Ist euer fallungsdorn.
Gott straffet früh in allerfrühster schuld
Aus Väterlicher huld.
Gott dräuet hoch, wann er wil unser schonen,
Das wir durch Bus i fester uns bethronen.


Departían así en el refectorio:
—Más negro cada vez es el bodigo...
—Parece de bellota de quejigo...
—¡A qué ha venido a dar el ofertorio!
—Es decreto de Dios y bien notorio;
por andarlo buscando de trastrigo,
a la gula nos manda este castigo.
—¡Debe de estar en quiebra el Purgatorio!
—Y la Iglesia, por tanto, ya en naufragio!...
—Es la fe cada día más reacia...
—Inútil es cantemos el trisagio
porque en tiempos de impía democracia
la grey, acostumbrada ya al sufragio,
no sufre barateros de la gracia.


Und nach den Lippen führt der Schatz
Das allerfeinste Fädchen.
O wär ich doch an seinem Platz,
Wie küßt ich mir das Mädchen!


Man sieht dich zwar nicht Seelenhandel treiben,
Nicht Pakte machen mehr;
Allein Verschwender ohne Zahl verschreiben
Sich nun dem Wucherer.


Tak jest a bude po vše věky –
nad mrtvou láskou růže zahoří
a shaslé, jež tu hřály papršleky
hvězdami z hrobu tmy se vynoří.


渐横碧落快秋风
回首云山几万重
明夕长亭新梦破
乱鸦残月五更钟


Még egy kép jön, az utolsó:
Márványkőbül nagy koporsó;
(Benn egész sort rejt e kripta.)
Címerét most megfordítva
Vésték rá a kőlapon:
Ez a sírbolt nem lesz nyitva
Csak az ítéletnapon.


Vysuly se na to vzteklice,
S bičmi z hadů, vinným hrozíce,
Harpie a pohled Meduzy;
Vše se děsí, neostává bez hrůzy.
Ozývá se cerberův též štěkot,
Ukázal se, kterak placky poliká;
Mezi posluchači roste jekot,
Všecko hrkem z sálu utíká,


fleeting Life recall'd, for Health restor'd,
Be first the God of Life and Health ador'd;
Whose boundless Mercy claims this Tribute due:
And next to Heav'n, I owe my Thanks to you;
To you, who feel the Ease your Med'cines give,
And, in reviving Patients, doubly live;
You, who from Nature's Dictates never stray;
But wisely wait, till she points out the Way:
Where-e'er she leads, unerring, you pursue
Her mazy System, op'ning to your View.


Hier werden sie kämpfen und stehen
Für ihr germanisch Recht,
Und werden als Sieger sich sehen
Im heiligsten Gefecht!« –


„Inkább ma száraz barna kenyeret,
Mint holnap lágy fehér cipót, apám,
Mert holnapig meghalhatok,
Meg is halok, tudom...
Olyan sokáig nem jön az a holnap.
Mióta mondod azt a holnapot,
S mindig ma van, mindig csak éhezem!
Vajon ha meghalunk, apám,
Ha sírba tesznek, éhezünk-e ottan?”


Ist eine Freude noch für mich,
Seitdem ich sie verloren habe?
Wohl hie und da noch, halb mir unbewußt,
Regt sich ein froh Gefühl in meiner Brust;
Dann will ich zu ihr eilen,
Sie soll mit mir die Freude teilen;
Doch plötzlich sag' ich mir: sie liegt im Grabe,
Und fühle größer noch den alten Schmerz.


Ela, nos braços sangrentos
As crianças apertando,
Num tom meigo, triste e brando
Pôs-se a falar-lhes assim:


路出华阳远
冠犹碧玉低
轻舠载茶具
送我过荆溪


Verirrt mich Täuschung? oder ist wirklich wahr,
Was ein Gedanke leise dem andern sagt?
Empfindung, bist du wahr, als dürf' ich
Frey mit dem Schöpfer der Seele reden?


Oh, wär er hier doch, dieser Mann!
Wir liefen gleich zur Stund
Für dich zu ihm, und rührten an –
Und denn wärst du gesund!


So werd' aus Friedrichs Grenadier,
Dem Schutz, der Ruhm des Staats:
So lern' er deutscher Sprache Zier,
Und werde sein Horaz.


檐花映日午风薰
时有黄鹂隔竹闻
香灺一炉春睡足
上方车马正纷纷


汉江南合楚江流
新涨兼天雪浪浮
黄鹤不来仙已去
舟人犹指旧时楼


Wi ging es mir, als Höllgraf endlich kam,
Der so vil Jahr so klahr mein Werk empfangen?
Als er nun zeugt von mir als einem König,
Dem Zepter, Kron und thron der Ost und Norden bring;
Dem alle Welt ward unterthan;
Der Pers und Türk und Indien bekehrte;
Der mehr als Salomon, ah David, Moses wär;
Dem Sonne, Mond und Stern als ihrem Adam dinten;
Und di vir Wind mit idem Element;
So ward er Bileam, Ischarioth und Jambres.


أبارق أن يضغمكم الليث ضغمية
يدع بارقاً مثل اليباب من السَّهْبِ


Když mrazem krutě ztvrdla zem,
pak srdcem vzrůstáš ku poznání,
co lásky a co vůle v něm –
a síly, jež svou lásku brání.


Süsses, denk nicht dran, laß ruhn;
Weine nicht, sei still.
Seufze nur, doch laß es ruhn,
Laß es gehn wie's will.


Nejsou krví černě dost
rány ještě zalité,
nejsou ukrutnicky dost
srdce ještě rozryté?


Mert én elmúlok
és te is elmúlsz,
de a föld és az ember megmarad.


»Warum bist du so hochmütig?
Hast sonst nicht so die Leute gescholten!«
Wäre sehr gerne demütig,
Wenn sie mich nur so lassen wollten.


Co se bělá na rovině?
Stádo to, či kamení? –
Co se bělá na rovině,
Stádo jest, i kamení!


Tod/ was unterstehstdu dich/
wilstdu unsre Ros' entröhten?
wilstdu/ Neid/ vergiften mich?
Nein. ihr könnt uns nimmer tödten:
wisst ihr nicht/ daß unsre zier
grühnt und blühet für und für.


Ta směje se, a jiná zas, jak žluč když pije...
ta mračí se... a ona kloní hlavu níž... –
Jen kdo se směje vždy... a všemu? – Galerie!!


O, mely csuda dolog, hogy jutalmat szerez
Maga hohárának! Mely kemény vitéz ez!
Emlitése halálnak igen keserves,
Rettegett előtte Hector és Achilles.


不相同处是同然
三十年来办一眠
何处白云堪作雨
白云封断白龙天


nosotros cuando amamos
es fácil de arreglar
con sábanas qué bueno
sin sábanas da igual
ustedes cuando aman
calculan interés
y cuando se desaman
calculan otra vez
nosotros cuando amamos
es como renacer
y si nos desamamos
no la pasamos bien
ustedes cuando aman
son de otra magnitud
hay fotos chismes prensa
y el amor es un boom
nosotros cuando amamos
es un amor común
tan simple y tan sabroso
como tener salud
ustedes cuando aman
consultan el reloj
porque el tiempo que pierden
vale medio millón
nosotros cuando amamos
sin prisa y con fervor
gozamos y nos sale
barata la función
ustedes cuando aman
al analista van
él es quien dictamina
si lo hacen bien o mal
nosotros cuando amamos
sin tanta cortedad
el subconsciente piola
se pone a disfrutar
ustedes cuando aman
exigen bienestar
una cama de cedro
y un colchón especial
nosotros cuando amamos
es fácil de arreglar
con sábanas qué bueno
sin sábanas da igual.


Vagy te egészséges, én peniglen sebes
szerelem nyila miátt,
Énekelsz víg szóval, nem mint én, bánattal,
mert nem is érzed kínját
Az szép Juliának, kinek szép voltának
adta lelkem meg magát.


Poutníku! kde mužnost tvá?
Ohlédáš se, chceš se skrýti?
Bleskům obnaž slabá prsa –
K vznešenosti se roznítí!


Glaub' ich, und daß man sie lange gesehn, als die frostige Höhle
Enge Behausung bot, und Heerd und häuslichen Schutzgott,
Vieh und Gebieter zugleich umschloß in dem nämlichen Schatten,
Als ihr waldiges Bett die gebirgbewohnende Gattin
Aus Baumblättern und Schilf und dem Fell nachbarlichen Wildes
Breitete, Cynthia, dir nicht ähnlich sehend, auch dir nicht,
Welcher des Sperlings Tod getrübt die strahlenden Aeuglein,
Sondern die Brüste zum Trunk für kräftige Säuglinge tragend,
Und viel rauher noch oft, als ihr Eicheln rülpsender Gatte.
Freilich haben, als neu noch die Erd' und der Himmel noch jung war,
Anders die Menschen gelebt, die, geborstenen Eichen entsprossen,
Oder gebildet aus Thon, noch gar nicht Eltern besaßen.
Viele Spuren vielleicht noch gab's vormaliger Keuschheit,
Einige wenigstens, auch zu des Jovis Zeit, doch als Jovis
Noch nicht bärtig, noch nicht bei Anderer Haupte zu schwören
Griechen waren bereit, als Niemand fürchtete Diebe
Für das Gemüs' und Obst, und im offenen Garten man lebte.
Drauf allmälig entwich zu den Himmlischen wieder Asträa,
Jene begleitete sie, und zugleich floh'n beide Geschwister.
Alt ist's, lang auch geübt, ein fremdes Bett zu verletzen,
Postumus, und zu verachten den Schutzgeist heiligen Lagers.
Jegliches andre Vergehn gab's bald im eisernen Alter,
Ehbruch haben zuerst die silbernen Zeiten gesehen.
Auf Abrede jedoch und Vertrag und Eheverlöbniß
Denkst du in unserer Zeit, und schon vom Meister der Scherkunst
Wirst du gekämmt, und du gabst vielleicht an den Finger das Pfand hin.
Warst du wirklich bei Sinn? ein Ehweib, Postumus, nimmst du?
Welche Tisiphone, sprich, welch Heer von Nattern verfolgt dich?
Eine Herrin erträgst du, da so viel Stricke noch halten,
Da noch Fenster genug in schwindelnder Höhe dir aufstehn,
Da in der Nachbarschaft sich Aemilius' Brücke dir darbeut?
Oder behagete dir kein Ausweg unter den vielen,
Hältst du es nicht für besser, daß bei dir Pungio schlafe,
Pungio, welcher des Nachts nicht keift, dich um keine Geschenklein
Anspricht, wenn er da liegt, und nicht klagt, daß du der Kräfte
Schonest, und daß du dich nicht so abkeuchst, wie er geheißen?
Aber Ursidius hängt am Julischen Ehegesetze,
Denket den Erben sich süß, und entsagt der gemästeten Turtel
Gern und der Rothbartmähn' und dem erbschaftslüsternen Speis'markt.
Was wird möglich hinfort nicht sein, wenn eine verbunden
Mit Ursidius wird, wenn er, der bekannteste Buhler
Früher, den thörichten Mund jetzt hinstreckt ehlicher Halfter,
Er, der so oft sich verbarg im Schrein des bedrohten Latinus?
Wie, und er suchet ein Weib von altehrwürdigen Sitten?
Lasset, o Aerzt', ihm Blut aus der allzu strotzenden Ader!
Was für ein lüsterner Mensch! Bet' an die Tarpejische Schwelle,
Niedergebeugt, und schlacht' ein vergoldetes Kalb für die Juno,
Wenn dir wäre beschert ein Ehweib züchtigen Hauptes.
Wenige sind so werth, an der Ceres Binden zu rühren,
Daß ihr Vater den Kuß nicht fürchtete. Flicht für die Pforten
Kränz' und mit dichtem Gewind' aus Laub umspanne die Schwellen!
Ein Mann soll Hiberinen genug sein? eher gelingt's dir,
Das zu erzwingen, daß die sich mit Einem Auge begnüge.
Hoch steht eine jedoch in der Meinung, die auf dem Erbgut
Lebet. Sie möge, wie dort sie gelebt, in Gabii leben,
Leb' in Fidenä so, und ich weich' aus dem Gütchen des Vaters.
Doch wer stehet dafür, daß nichts in Bergen und Höhlen
Weiter geschehn? sind Mars und Jupiter schon so gealtert?


Však ten mráček na Tvém čele
hned byl vyjasněn,
usmála's se, objala's mne –
škoda, že to sen!


Hinaufgestoßen, hinabgestoßen,
In schwankender Bewegung,
Auf wiegender Woge,
Treibet das Lebensschiff;
Wellen und Winde
Fassen und heben und drehen und wirbeln
Endlos durch Strudel, an Buchten vorüber,
Weit in die Ferne das Irrende.


Nehmt hin fromm' Eidgenossen,
Die noch aufrichtig sind,
Dieß Lied hiemit beschlossen,
Thuts schlagen nicht in Wind;
Ein Urner hats gesungen,
Gedichtet und vermehrt,
Zur Warnung, Lehr der Jungen,
Dem Vaterland verehrt.


Dann weißt du, wie es plötzlich mich
Mit heißem Atem angepfiffen –
Wie es in meine Seele schlug,
Das Feuer, dampfend, unbegriffen –
Wie es versengend mich gepackt,
Mich weggespült von deinem Herzen:
Ich schoß, ein Glutenkatarakt,
Ins Tal der Wonnen und der Schmerzen.


"Such incense has perfum'd my throne!
" Such eloquence my heart has won!
"I think I guess the hand;
" I know her wit and beauty too,
"But why she sends a prayer so new,
" I cannot understand.


Y envuelta en la hojarasca trepadora
que por los hierros del balcón se enreda,
con voz, la dama, entrecortada y queda
retiene al dulce bien que la enamora


Oh ! dans ma chambre vaste et nue,
Où j'entends mon cœur sangloter,
Revenez tous vous abriter
Avec votre joie inconnue…
Pourquoi m'avez-vous pu quitter ?…


Poi che l' ultimo giorno et l' ore extreme
spogliâr di lei questa vita presente,
nostro stato dal ciel vede, ode et sente:
altra di lei non è rimaso speme.


Wie Messer zum Rasiren!
Merkwürdig! Wo man sucht
Die Fläche zu berühren,
Da schneidet sie verflucht!


Květ silných, chápavých a soucitných a věrných,
jenž hřeje paprskem a voní šalvějí
a ve dnech bolesti a horizontů černých
nejvíce v kalichu má sladkých krůpějí.


mi fea, te amo por tu cintura de oro,
mi bella, te amo por una arruga en tu frente,
amor, te amo por clara y por oscura.


Rise l'Anglia la Francia Italia rise
Al rammentar del favoloso Innesto:
E il giudizio molesto
De la falsa ragione incontro alzosse.
In van l'effetto arrise
A le imprese tentate;
Chè la falsa pietate
Contro al suo bene e contro al ver si mosse,
E di lamento femminile armosse.


"دمعة على رصيف المعاناة "


Not FORTUNE'S gem, AMBITION'S plume,
Nor CYTHEREA'S fading bloom,
Be objects of my pray'r:
Let AV'RICE, VANITY, and PRIDE,
Those envy'd glitt'ring toys, divide
The dull rewards of care.


Così vada colui c'ha posto il freno
del veloce corsier di sopra il collo,
dove a prender la man più non si stende.


Ma tu nol curi e fra 'l beato coro
godi, fatto lassù leve e sublime,
de l'elisia magion spirto canoro.


- Costei (dicea) stupore e riverenza
induce all'alma, ove si scuopre prima.
Contempla meglio poi l'alta presenza:
ogn'altro ben ti par di poca stima.
Il suo amore ha dagli altri differenza:
speme o timor negli altri il cor ti lima;
in questo il desiderio più non chiede,
e contento riman come la vede.


Ó társaim, tekintsetek ide!
Így távozunk majd mind a semmibe.
Ez az a seb, amelyre nincsen ír se,
ím ez az út, melytől remegve féltünk,
ezért diszítgetjük fel röpke éltünk,
hogy végre e kudarc megsemmisítse.
Egy szürke honba tér a föld fia:
nézzétek - ez a nagy tragédia,
a legsötétebb, a mindennapos,
a szürke életnek komédiája -
tekintsetek kacagva, sírva rája!
Ottan halad már a hűlt föld-lakós.
A tagja, arca, mint mienk: olyan,
de pang erébe már a vérfolyam,
amely zengette ajkát s élteté őt...
Boruljatok a föld porába, élők!
A lég remeg a zúgó harsonától,
szemedbe lobban az éjszínü fátyol,
s te gondtalan jársz-kelsz, s alig vigyázva
nézesz fel a csillámló, cifra gyászra...
Jön a menet, s nem sejted mégse, mégse,
hogy ez királyodnak megérkezése!!


To není dítě pěvcův obraznosti,
že rolník kdysi veda pluh svůj polem,
nad brázdou stanul s utajeným bolem,
an z půdy otců lidské vyryl kosti.


Zem vysýchá, a růže nerozpučí,
nepoznán – zajde její lásky vzdech,
kvetoucí strom jen lásku lháti učí –
víc tichý o ní nezašeptá mech...


Zeus trifft nie den Lorberbaum mit den dreygeeckten Keilen;
Aber die, die dieser krönt, trifft er offt mit Armuths-Pfeilen.


Ma come noi, per continua usanza,
per più legne veggiam foco maggiore,
così avvien, crescendo la speranza,
assai sovente ancor cresce l'amore;
e quinci Troiol con maggior possanza
che l'usato sentì nel preso cuore
l'alto disio spronarlo, onde i sospiri
tornar più fier che prima e li martiri.


أقبلت يا ملك الشجاعة والندى
والجيش محمرّ الإهاب شريق
فكأنما الدُّنيا بجودِك روضةٌ
وكأنَّ جيشك للشقيق شقيق


O schwehrer Fall, O sündlich' Ahrt!
Es wird schon in der Jugend
Dis Gift im Menschen offenbahrt:
Da hassen ja die Tugend
Auch die noch unerzogne Kinder,
Die sind zum Argen viel geschwinder
Als mancher, der schon lange Zeit
Gelebt in diser Eitelkeit.


– Com'esser può ch'Amor voglia legarse
e farsi servo altrui, né possa farse,
e son sì scarse quelle vive stelle,
che stii con elle?


Und aus den wiedergrünen Wüstenschollen
Ist Blüth' an Blüth' und Zweig an Zweig entquollen,
Als Laube kühl und lind sein Haupt umdüsternd,
Viel süße, heil'ge Wonnemärchen flüsternd.


陋巷当年只屡空
于今还咏舞雩风
已推宝瑟铿然后
莫认青春醉眼中


Ein Geist wohnt in den Höhn,
»Dessen Herz einer Laute gleicht«;
Wie Israfel so schön
Singt keiner in den Höhn;
Die Sterne, die sich kreisend drehn,
Verstummen im Vorübergehn,
Wenn der Klang sie erreicht.


Gern seh' ich die Namen der Freunde
In meinem Stammbuch hier an,
Und bete mit dieser Gemeinde.
Dies Kirchlein ich schmücken kann:
Mit Bildern und schönen Zeichen,
Mit manchem herzlichen Wort,
Vor dem die Zeichen weichen,
Und auch der einsame Ort.
Und bis die Augen erblinden,
Und bis der Tag mir versinkt,
Soll keiner vor mir verschwinden,
Der mir je freundlich gewinkt;
Er mag noch wandeln und wirken,
Und schauen das ewige Licht,
Er mag in andern Bezirken
Verhüllen das bleiche Gesicht.
Daß hier auf Erden die Treue
Ein moosiger Eichenstamm,
Braucht viele Jahre zur Weihe,
Und stürzt in schneller Flamm',
Die Flamme steiget zur Bläue,
Und über die Bläue hinaus,
Da findet auf Sternen die Treue
Ein glänzend gezimmertes Haus.
Es treiben wohl Hirten die Heerde,
So weit der Himmel ist blau,
Und meinen sich eigen die Erde,
Glänzt himmlisch die blühende Au,
Es treiben auch Fischer den Nachen,
So weit die Meere sind blau
Und spielen am Todesrachen
Wie Fische in Netzes Bau;
Auch Jäger kennen nicht Gränzen,
So weit der Wald sie verbirgt,
Mit bunten Federn sich kränzen
Von Vögeln, die jubelnd erwürgt;
Doch hör', der Hirt ist gepfändet,
Der Fischer versenkt in das Meer,
Der Jäger ist heimgesendet,
Ihn drückte der Raub zu schwer.
Nur treue Liebe sie dringet
Noch über das Blau hinaus,
Sich über die Meere erschwinget,
Und über der Wälder Gebraus,
Und zu den Sternen sich hebet,
Und freuet sich da der Welt,
Was war, was wird, was lebet,
Ist vor ihr ausgestellt.


Und der Noah sprach: Nimm den Regenschirm,
Hausknecht, und suche du das Gewürm.
Ich selber treib in die Scheuer
Einstweilen die Wiederkäuer.


Gedenke, wie vor Zeiten
Sich zarte Jungfraun weihten
Zu bitterm Tod und Qual.
Zerrissen und verachtet,
Ward nie ihr Blick umnachtet,
Nie schwankend ihre Wahl;
Im Blute noch gebadet
Lächeln sie lichtbegnadet.


Wir waren nicht dein erstes Volck
Noch von der Kinder Saamen,
Die durch die Lenden Abrahams
Ins Land des Seegens kamen:
Wir waren ein verbanntes Volck
Von Ismaels Geschlechte
Und in den Augen Israels
Ein Greuel deiner Rechte.


Fleug Odenflug, mein kühner Gesang, hinfür!
Sternschnuppen gleich, scheuss stolz durch den Äther hin!
Sprich Hohn dem weichen Brautlenzreihnsang!
Schalle nur donnernden Feldschlachtzornlaut!


Ach Freunde! welcher Winkel der Erde kann
Mich decken, daß ich ewig in Nacht gehüllt
Dort weine? Ich erreich ihn nie, den
Weltenumeilenden Flug der Großen.


comme je sais le dire


Schön kann erst recht die Hochzeit sein,
Sind Braut und Bräutigam allein.


Ba vždyť vás v rozohnění
též hbitě vracívám;
vím, že to darmo není,
a vím, zač silou paže
vás rozsívám,
že pravda tak mi káže.


Allmählich hub er an,
Sich näher an zu drehen.
Doch noch blieb sie nicht stehen.
Der Krepp wuchs ihr bergan.
Auch ward ihr in die Länge
Die Schnürbrust mächtig enge.


وَليَ السكينةُ  حَبَّةُ القمح الصغيرةُ
سوف تكفينا ، أَنا وأَخي العَدُوّ،
فساعتي لم تَأْتِ بَعْدُ ولم يَحِنْ
وقتُ الحصا عليَّ أَن أَلِجَ الغيابَ
وأن أُصدِّقَ أوَّلاً قلبي وأتبعَهُ إلى
قانا الجليل  وساعتي لم تأتِ بَعْدُ
لَعَلَّ شيئاً فيَّ ينُبذُن لعلِّي واحدٌ
غيري  فلم تنضج كُرومُ التين حول
ملابس الفتيات بَعْدُ  ولم تَلِدْني
ريشةُ العنقا لا أَحدٌ هنالك
في انتظاري  جئْتُ قبل ،وجئتُ
بعد، فلم أَجد أحداً يُصَدِّق ما
أر أنا مَنْ رأى  وأنا البعيدُ
أَنا البعيدُ
مَنْ أَنتَ ، يا أَنا؟ في الطريق
اُثنانِ نَحْنُ ، وفي القيامة واحدٌخُذْني إلى ضوء التلاشي كي أَرى
صَيْرُورتي في صُورَتي الأُخر فَمَنْ


Na noite morna, escura de breu,
enquanto na vasta sanzala do céu,
de volta das estrelas, quais fogaréus,
os anjos escutam parábolas de santo
na noite de breu,
ao quente da voz
de suas avós,
meninos se encantam
de contos banto
"Era uma vez uma corça
dona de cabra sem mach


Governos utopias
Cresce a grama
Entre os trilhos
As palavras apodrecem
No papel
Os olhos das mulheres
Ficam frios
Adeus amanhã
STATUS QUO

:

ALLEIN MIT DIESEN LEIBERN
Staaten Utopien
Gras wächst
Auf den Gleisen
Die Wörter verfaulen
Auf den Papier
Die Augen der Frauen
Werden kälter
Abschied von morgen
STATUS QUO


I zvážen bude každý jeho čin.
Jak chví se hrůzou mateřský můj klín,
však nesmrtelných bohů velí kyn,
vám nyní k soudu státi.
Vy půjdete buď v jas neb věčný stín,
svou odměnu tak bráti!


e vidi a la rogiada matutina
la rosa aprir d'un color sì infiamato
che ogni luntan aspetto avria stimato
che un foco ardesse ne la verde spina;


Daß früh sich euer Sinn gewöhne
An ernsten Wortes ernsten Klang,
Vernehmt jetzt meines Liedes Töne
In eu'rer Jugend frohem Drang.
Sie mögen euch auf allen Wegen
Nachklingen leise im Gemüth,
Ein tief empfund'ner Dichtersegen,
D'raus euch des Daseins Glück erblüht.


’s iſch wohr, ’s git mengi Churzwiil mehr
am Suntig no der Chinderlehr,
und ſtroͤmt der fuͤuͤrig Iſe-Bach
im Sand, es iſch e ſchoͤni Sach.


Ich nahme wahr
Am Hauß der Sternen
Die hoch-vergüldte Schaar
Der Himmlischen Laternen/
Ich sahe bey entfärbter Nacht/
Wie sie bezogen ihre Wacht/
Wie zu gewissen Stunden
Sie zeigten ihren Glantz/
Darauff verschwunden/
Erbleichten gantz.


Děvče vzal jsem sladkých očí,
přivinul je prsům blíž,
celý tanec přetančil jsem –
nechci tančiť již.


Ich starre in's tiefe Dunkel
Mit Augen, gluthentfacht,
Mir ist es, als müßte mir wallen
Deiner Locken braundunkele Nacht
Um meine brennenden Wangen,
Als müßte mich weich umfangen
Dein lilienweißer Arm;
Mich faßte der Sehnsucht Fieber,
Ich starre hinaus in die Nacht.


Waß erhebt die Holtzwieß sich
Mit so reichem Vorraht? ich
Muß daneben frieren,
Da vor Augen prahlt sie mir,
Zu waß End? ich muß von ihr
Keine Klufft berühren.


风流阵罢更迷藏
偷入离宫伏御床
却向紫薇深处觅
眼花搴着圣人裳


Sur l’onde calme et noire où dorment les étoiles,
La blanche Ophélia flotte comme un grand lys,
Flotte très lentement, couchée en ses longs voiles…
− On entend dans les bois lointains des hallalis…


Ah! Que não sei de nojo como o conte!


Mein liebstes süsses Hänschen! Ich sah des Garnes Stärke,
Und denn, bedenk einmahl! Lies't er doch deine Werke.


Hermanas tiernas del amor queridas,
parten gozosas su feliz tesoro,
y se confunde su amoroso lloro
como en un beso de placer dos vidas


	Tra 'l bue e l'asino e le pecorelle
per un boschetto van due pasturelle.


Der Krug geht, wie ein Alter spricht,
So oft zum Brunnen, bis er bricht.


Bauern sammlen in die Scheune
Korn und Waizen auf, wie Sand:
Aber wenn ich Armer weine,
So verschließen sie die Hand.


Příteli, ptáku!
Jaká to rána
byla nám přána!
V hluboké noci
o svojí moci
mluvil bůh.


ché se l'advien che i suoi begli occhi mova,
i nubi scaccia e fa l'aër sereno,
reimpiendol puoi di odor se ride o parla.


Christus ist außgerottet
Nach Danjels Prophecey/
Die Welt der Frommen spottet/
Acht es für phantasey/
Wann der Geist thut verkünden
Daß Gott zur straff bereit/
Die Welt fahrt fort in sünden/
Verharrt in sicherheit.


Non volea Carlo che nessun v'andasse,
sentendo ch'era di tale arme armato,
e comandò che nessun si crollasse
a pena d'esser ognun decollato.
Orlando non pareva che dottasse:
fussi di tutte sue armi adobbato.
Montò a cavallo e 'nverso el Saracino
ne va, forte spronando Vegliantino.


Zmizel. Sama duše stála,
zavzdychla si, poplakala.


Fora, fora os rios
a esquecerem-nos as lágrimas dos pobres!


Jak třepali se ulekaně,
že za šera, než svítal den,
již z visutého hnízda maně
tvůj štěbot vyzýval je ven.


Amor dogliosa morte si po dire,
quasi en nomo logica sposizione;
ch'egli è nome lo qual si po partire
en “a” e “mor”, che son due divisione.


como dá adeus
longe
a mão desse menino


Was gescheh'n muß, das geschehe ganz!
Trennung heischt des Schicksals strenges Walten,
Suche nicht von dem verwelkten Kranz'
Einzler Blätter bang zurückzuhalten.


Zaspali jsme, což to málo?
Pěkně se nám o vás zdálo:
až vy žitko dožnete,
která naše budete.


Dame algo más que silencio o dulzura
Algo que tengas y no sepas
No quiero regalos exquisitos
Dame una piedra
No te quedes quieto mirándome
como si quisieras decirme
que hay demasiadas cosas mudas
debajo de lo que se dice
Dame algo lento y delgado
como un cuchillo por la espalda
Y si no tienes nada que darme
¡dame todo lo que te falta!


يا نديم الصباح أترع كئوسك
وأذب في شعاعها أتراحك
سوف تطوى كف المساء عروسك
وتبكي مع الندامى صباحك
طف بعينيك في الفضاء الفسيح
وتنسم عطر الصفاء الروحي
تجد الأرض دمية أفرغ الشر
عليها صبابة من قروح
أنت عندي كسيد مستبدّ
خفيت فيه ذلَةُ الأسراء
كلّما جئتني تنادين يا عَب
دي وفي مقلتيك روح الولاءِ
نادميني ولا تذوقي الشرابا
بعيون أصفى من الصهباء
لا تقولي إشراق عيني غابا
ودعي ما ورثت عن حواء
أنت تخشى نار الغرام عليّا
وترجى النجاة من أنفاسه
يا صديقي أحسن ظنونك فيّا
أنا أرجو نداه من أقباسه
أيها الحامل المتاع تمهل
أي داع يدعو إلى الإسراع
ليس بدّ من الفراق فدعني
أتمتّع بغير هذا المتاع
يا حبيبي نيران حبك شبت
في فؤادي والماء ملء يمينك
إن نزرا من الصفاء يروي
ه ويفنى شكوكه بيقينك
ضحكة اللَه في السموات رنّت
وبكاء الإنسان في الأرض رنا
والمقادير قدرت فاطمأنت
لا تبالي ناح الورى أم تغنى
كدت أرتاح للحديث عن القرد
أبا أوّلا وأنكر آدم
بعد أن نالني بنوه بما لم
أجن أسبابه فعفت العالم
أيها المضجري بما تدعى من
وحدة في الوجود أو في الشهود
لا تصدع رأسي فحسبي من
عيشي حميا كأس ورنة عود
يا معانى اللقاء يتمك الهج
ر فأصبحت من معاني الفراق
لست آسي على الحياة إذا ما
شمتها دون قبلة أو عناق
جوهر الكون صامت في علاه
فلماذا تحدث الأعراض
إن هذا اللسان آفة هذا
الناس يندى وكله أمراض
مشكلات القضاء والأقدار
حيرت كل عاقل جبار
والبرايا مضللون استقروا
بالأماني على شفير هار
أيها الآمل الصفاء مع الدهر
ترفق بنفسك الوسنانه
خذ أمانا من الزمان فإن ذقت
صفاء فذاك منه أمانه
ارقصوا رقصة الحياة أو المو
ت إذا مات سيد أو زنيم
لن تزيدوهما على القبر قبرا
فيه ينماز طاهر ورجيم
رجل يشرب الحميم ليحيا
فيسمون صنعه تدجيلا
وأناس لم يمتطوا الأرض إلا
ليزيدوا أهل الحميم عويلا
أشلعوا في بيت المعرس نارا
يتنشق دخانها التعساء
حكمة البؤس والرفاهة جنّت
فتولّى ترويضها الجهلاء
يا مطيّ القضاء أضناكم السي
ر فثوروا بطبعكم لا بطبعه
أو فناموا وانسوا الشكاة فما
تجدي ولم تجد آدما بعد وقعه
هنأوا الأم بالوليدِ ومرّوا
بأبيه يكرّرون التهاني
وهمو لو دروا لعزوه فيه
فلقد جاءه خريف الزمان
أعجب الأمر في التحية أن النا
س يلقونها سلاماً ورحمه
هيكل اللفظ فارقته المعاني
وهي نساكه فأنتج عقمه
حسبوا الدهر غافلا عن خطاهم
فأقاموا مجانة الميلاد
رحمتا للأنيس يصنع سلوا
ه ليقتص من عداء العوادي
في الأناسي من يميت شعوبا
بسموم يظنهن شفاء
كالذي أغرق السفين بما خف
ت من الماء حين خاف الماء
أنا أجتر أمنياتي إذا لم
يخلق الحب أمنيات جديده
أين سمع الحبيب أسكب فيه
ملء جنبي من أغان شريده
كلنا في الحياة يخشى من المو
ت فيا فرحتا لأهل القبور
عرفوا البدء والختام جميعاً
فاطمأنوا لحالك الديجور
لا تلم من تعيش في كنف العر
ض فقد آدها صراع الحياة
ربما ضم شامخٌ مومس النف
س وفي وجهها حياء فتاة
أيها العصر لاتته إن كوخى
ليس يخشى قساوة الزلزال
أنا فيه سلطان نفي وسكا
نك عبدان نسوة أو مال
قال لي الحظ مرة وهو يجري
خشية اللمس من ذراعي المديد
سوف آتيك طائعا بعد أن ين
شر ما في الغيوب من تجعيد
غمرات السكون في الليل تنسي
ني أفانين من ضجيج النهار
وحدتي معبدي وشعري تسبي
حي فبعدا للناس من سمّار
قل لمن طاول السماء عتوّا
لا علوّا وعثيراً لا غماما
انكمش قبل أن تمزّقك الريح
وتذروك في الجواء حطاما
أنت رجسٌ مذوّب في كئوس
ملئت من طهارة الإيمان
كيف أسطيع أن أروّي بك التر
ب ومنك ارتوت ظماء الأماني
أتقولين إنني لست إنسا
نا لما شمته من استحيائي
أنت جمر شبته أنفاس ماضيه
فما ينطفى بغير الماء
ملء عينيك غمرة من غمام
أفعمتها الأيام دمعا سخيا
فاسكبيه ينبت أزاهر نسيا
ن فلا تذكرين بعد الشجونا
كم على الأرض من بينها حيارى
ضللتهم في بيدها النكبات
سبقوا العمر في طلاب الأماني
فإذا العمر والأماني فتات
يا حبيبا يعزه أن أذلا
سوف أنساك قبل أن تنساني
وكفاني ما ذقت نهلا وعلا
أيها الخالد الذي أفناني
أنقذيني يا كأس من عبث النا
س فهم في وقارهم مسلاة
ربما كان في المواخير نسا
ك وفي المعبد الطهور عصاه
لاتناد الساقي فكم من كئوس
مفعمات شربتها من يديه
خلتها سلوة الفؤاد عن الجم
ر فكانت جمرا يزيد عليه
يا سقاة الغرام بالأعين النج
ل كئوسا مشبوبة القطرات
ها هنا ظامىء يحن إلى كأ
س يفدى حبابها بالحياة
يا رهيب السكون يا ليل ما أع
جب حالي على الغرام وحالك
أنت في هجرها عجوز تمطى
ولدى القرب شامخ يتهالك
إن رأيت السهوم في نظراتي
والبكاء الحزين في كلماتي
فاعذريني فقد تحطمت الكأ
س وكانت عبادتي وصلاتي
صدىء الحر في يمينك يا دن
يا ودام النقاء للأكدار
أربيع الحياة يقسم للشو
ك ويبقى الخريف للأزهار
يا طهاة الحظوظ حسبكم الصم
ت دليلا على شقاء الجياع
تسمنون الذئب السمين ليس
تشري على الشاة فيه داء الصراع
يا صحارى الحرمان ما أصن
ع اليوم وقد هزني نداء الروابي
لا تلومي سؤلي فقد آدني السي
ر ولما أفز بغير السراب
لهف قلبي متى ينال
أمانيه فيعلو فوق الزمان الساخر
في ربيع الشباب يرجو ويخشى
وهو بين المنى وبين المقادر
يا دماي التي أضعت شبابي
أتغنى بحسنها في الخيال
أنت مثلي غريبة غربة الدر
ة تفنى في حمأة الصلصال
لست أدري أفي الأناسي خير
يرتجى أم أرضى بها أشرارا
حيرتي حيرة الشريد على القف
ر يرجى نورا فيشرب نارا
إيه يا مخرجي الرواية هل كا
ذن عليكم في نقص دوري جناح
أنا مثلته مرارا فما ارتح
ت ومن لم يمثلوه استراحوا
كل هذا الجمال للقبر يا رب
ألاما أشقى ضحايا الجمال
عبدوه ربا يميت ليحيى
وهداه مجمع من ضلال
إن رأيت المجنون يعبث بالنا
ر فلا تقرعى بنان الندامه
هو عقل الحياة خبله الشك
فأنساه نوره وظلامه
عجلى الخطو قبل أن يشرق الفج
ر فنمضى مفرّقين مكانا
نحن في الليل طائران سعيدا
ن نغنّى بالفرحة الأكوانا
قبليني يا ربّة الحب إن شئ
ت وإن شئت قبلى الأطلالا
نحن يان في الشقاء وإن زد
ت عليها الحنين والتسآلا
يا بنى الأرض لست منكم وإن عا
شرتكم عشرة العزوف العيوف
مكرة لا مخيّر وفنائي
كوجودي مقيد بالظروف
دنّس الواعظ القدير فأخفى
رجسه في غلائل من بلاغه
أحرقوه فليس أخطر منه
ودعوا الشمس كي تسد فراغه
أسعديني في مأتم الحب والقل
ب إذا ما أردت أن تسعديني
أودعيني أندبهما وأطهر
صلواتي براهبات الجفون
يا بنة الحب والشباب هبيني
لم أكذب ما قلت في النسيان
ما تقولين حينما يبعث الحب
رفاتاً مكفّنا بالأماني
أرضعي الطفل يا مهاة فقد جا
ع ولا توقظيه إن كان ناما
أو فقولي ألست ترجين أن لو
لم يكن كي لا يثقل الأياما
أنا فجر طوته راحة ليلٍ
مستخفّ بالكون والكائنينا
آه لو شلّ فانفلتّ لأحيي
أو أحيّ بنوريَ الحائرينا
سجنتني الأقدار في قفص الطي
ن ولم تنس أن تشدّ وثاقي
ليتها تفقد العنان لأفنى
ولتفنى شقاوتي واحتراقي
لست عبد النفاق يا قوم فامضوا
واستعينوا بمن يعيش نفاقا
حسبكم أننا توائم في القيد
وإن كنت أوثر الإنطلاقا
أيها الفيلسوف أنفقت أيّا
مك فيما لا يشترى برماد
بيننا قصة الوجود فحدث
أهيَ زادت عن يقظة ورقاد
سائل الأرض هل خلت لحظات
من تلقى الأموات في كل حين
ثم دعنى إن لم يرقك حديثي
عنك يا بن الرقطاء والتنين
حدثوا القرد مرة عن جميل
وصفوه بأجمل الأوصاف
فلوى ذيله احتجاجا وقال الي
وم ضاعت شريعة الإنصاف
رب ما أعجب الأناسيّ حولي
يتغنون والمجازر تبكي
فاعف عني إما شككت فمن صن
عك يا خالقي يقيني وشكى
عبد الأقدمون أرباب فكر
وشدوا في تقديسها الألحانا
وعبدتم أنتم عبيد تراب
وبذلتم حياءكم قربانا
يا حبيبي ماذا ترجى من الهج
ر أذل الفؤاد أم نسياني
أي ذنب جنيت في الحب حتى
تستبيك الدموع من أجفاني
رجعي يا طيور أغنية الفج
ر فقد حنّ هاجري للقائي
واسجدي إن ألمّ يجمعه الل
ه مذيبُ الجفون والأحشاء
لا تنادي يا سيدي فلفقد ضم
ك بي واحد من الآباء
نحن سيان في السيادة لكن القضاء
الأعمى أساس الداء
هذه المخرجاتُ من كبدِ الأر
ض تعين المسكين في بلوائه
رحمتا للغريق في مائج التي
ه يخال البأساء في نعمائه
يا صدى الصوت ضعت مثل ضياع الص
وت بل أنت زدت عنه ضياعا
أنت مثّلت لي أمانيّ لما
لم تجد في أفق الحياة شعاعا
كتب الله لن يضيع تقيّ
فلماذا أرى شقاء التقي
ملء دير الأحزان رهبان دمع
كل برّ منهم بألف نبيّ
أيها الضاحكون في مأتم الجسم
سلاماً من ضاحكٍ مجهول
لمعة البشر في مآقيه برق
يتندّى بالهاتن المغلول
قبلة الشمس للزهور جحيم
أخمدَتهُ جداول الأنداء
هكذا قبلة المشوق لطيف
من هواه ينساب في الظلماء
أيها الزاهدون في غمرة الإث
م سلاماً من زاهدٍ عبقري
أطلق الخير روحه وقضى وكانت
قائدي إذ أتيهُ في صحرائك
يا بنة الخمر والسنا أسكريني
ودعيني أعب من أضوائك
فنيت جمرة الضلوع وكانت
قائدي إذ أتيه في صحرائك
حينما تسمعين أغنية الحب
فلا تهزئي بما تسعمينا
إنه حاطب يجوب الليالي
علّه يصطلى فؤاداً حزينا
أيها الكوكب المشعّ من الشر
فةِ نورا يضيء قلب النهار
كم ألوف تمر دوني فلا تع
رف ما بيننا من الأسرار
عجب الله من فقيرٍ يزَكّي
وغنيّ يحنّطُ الأموالا
لي قلب يزين البؤس للنا
س ويرجو لو كان أبأسَ حالا
يا شروق الحياة أنسيتُ لألا
ءك إذ ضمني ظلام الغروب
من يجير الغدير يروى جدوباً
ثمّ لا ترتوي شفاه الجدوب
أقمار في الحب ما أخسر الربح إذ
ا كنت رابح الأوراق
ملء كفيك خافقي فاحفظيه
ليغنيك غنوة الأشواق
يوم أن هزن ينداء الليالي ال
بيض من ناظريك خنت اصطباري
حدثيني أتخطىء العين حسنا
أم غرامي مضلّل الأقدار
ما هيامي بنيل قلبك إلا
خدر من سلافة النظرات
وحنيني إليك وهو يميني
أنقذيني من حرقة الزفرات
يوم أن قلت لي أحبك
باللحظِ أذَبتُ الفؤادَ شوقاً وشعرا
ليتَ سترَ الغيوبِ يؤذن بالفر
قةِ حتى أسقيك حبّاً وطهرا
أيّ قلبينِ في الصبابةِ قلبا
نا ومن أيّ عالمٍ قدسيّ
جمعتنا على طريق الأماني
ربّةُ الدمع والبكاءُ الخفيّ
يا شعاعَ الصفاءِ في أفق الحبّ
سلاماً من مدلجٍ حيران
فجرَ الدمع في مآقيه حبّ
عبقريّ النوال والحرمان
أي دينٍ يحرّم الدمع والشكوى
على عاشقٍ براهُ حنينه
لا تلمني إذا بكيتُ فقلبي
صمتُه كفره ونجواه دينه
يا شفاه الحبيب إنك في الرس
م سرابٌ وقبلتي ظمآنه
ليتني إذ نسيته فيك أنسى
عبراتي إما ذكرتُ حنانَه
أيّ سرٍّ تطوى خفاياهُ عنّي
حينما ألتقيك في الأحلام
تنشرين الضياء ثم تغيبي
ن فلا تنشقينَ عطر سلامي
صبواتي ضاعت فرُدّى علىّ ال
يومَ ما تكنزين من صبواتي
واعذريني وقد بخلت إذا طا
لت على نضرة الصبا حسراتي
حلف الكافرون بالحُبّ
فماذا أبقوه للمؤمنينا
يا فؤادي ماذا عليك إذا خنت
هواها فلا تعاني الشجونا
ذمّموا من كرهتموه وحيّوا
بالتهاليلِ ن تحبّبتموهُ
ما أرى العدل بينكم غير بيتٍ
رافعوه في الناسِ هم هادموه
حبّذا لو جهلت أنيَ حيٌّ
لأقضي الحياة صافي الحياة
أنا أمشى في الناس بائع خبزٍ
زاهداً فيه قانعاً بالفتات
يا ضميري أكلّما قدّمَ الدهر نضاراً
دفَعتَه مهتاجا
هَبه خلواً من السنا أفلا يجمل
بي أن أُنيله محتاجا
لا تحدّث عن النبوة والوحي
وحدث عن باعث الأنبياء
لم لم يجعل النبين فرداً
سرمدي الكتاب والأنباء
لا تقل لي تطوّر الكون والكا
ئن حتى تزيد في تسآلي
وانطلق تبصر الوجود مثالا
فقدت فيه غيرة المثال
صور الكائنين أدعى إلى السخر
سواء فيه الثرى والثريا
يا قروداً منقوصة الخالق غيبي
لأرى الموت مستنير المحيا
أنا سكران فاعذريني إذ أي
قظت الكأس نائم النزوات
تاه عقلي فلا أقلّ من النس
يان أجروه كي يطول سباتي
غافليني وأترعي الكأس حتى
لا أرى الرجس في يد قدسيّه
رب جمرٍ يا أخت يطفأ بالجمر
وحي يحيا بكاس المنيّه
يادموعي ماذا يكفّك عني
أنا في مهمهٍ فكوني غماما
ليس في الناس من يصاب فأبكي
ه ولو كان في التقاة إماما
ثورتي ثورة الجواد نفاه
حظّه في مهاجر البخلاء
كم تمنيّت صفو يوم فلم أع
ط سوى خيبتي وطول عنائي
إيه أشلائي الطريحة في النا
س لقد كنت ملء عين الأماني
أولم يكف هاجري أن كأسي
فرغت من سلافة النسيان
لست أنفي ضرورة الفرق بين الن
اس فيما يعطون من أرزاق
غير أني أريد أن أسأل القا
سم ألّا يزيد في إملاقي
يا إلهي أثقلت أرضك بالنا
س فناءت وما تطيق احتمالا
لم هذا الإسراف في الخلق يا رب
أهديا تريدهُ أم ضلالا
قيل إنّ الخلود للطيّب الذك
ر يردُّ الحياةَ بعد المَماتِ
نبّئوني أللخلودِ خلودٌ
ثم داووا عقولكم بالسُبات
أغرق اللَه ضاحكاً من برايا
ه يمنّون ميتهم بالخلود
يا غرور الفانين حسبك لهوا
وكفاهم مناحة المفقود
سوف أطويك يا لياليّ في الغي
ب كطي لسالفات الليالي
بين كأسٍ حمراء من نار ليلا
ي وشكى في عودها للوصال
ويح من طنب الزمان عليه
خيمة الحزن في ربيع الشباب
تخذ الليل والمدامع والشع
ر عزاءعن فرقةِ الأحباب
أنكري إن قدرت حزن أغاري
دي وقد أنكرت الغرام الحزينا
أنت كأسي في حانة الحب والشع
ر فكوني عقلا أكن مجنونا
بين جفنيك حانةٌ من لحاظٍ
مسكرات حيناً وحيناً سكارى
بارك اللَه ما بها من كئوسٍ
جمَعت هدأةَ الدجى والنهارا
عطريني بطيب أنفاسك
الحمراءِ وافنى صبابةً وعناقا
أنت حيرى بدَت لحيران في القف
ر فزادت شمس الهوى إشراقا
اهزئي بالشقاء مادامت الكأ
س وما دام حبنا فينانا
إنّ من قدّر الشقاء علينا
خلق الكأس والهوى نسيانا
لا تلُمني إذا نقمت على النا
س فقد مضّنى ضلال الناس
كلّما داويتُ جرحى حنوناً
قذفوني بضَيعة الإحساس
سأل الطفل والديه عن الشيطان
فاستضحكا حناناً وسخرا
وهو شرٌّ لخالد قيّد العقل
وأخفى تحت المخاوف سرّا
أيّهذا الشيطان إن تكُ عبداً
فأنا اللَه خالق الشيطان
لم أدنّس نفسي بخلقك إلّا
حينما كت من بني الإنسان
لك منّي تشوق يُرمِض الرو
ح ولي منك خالد الأعذار
آه من خافقي ومن أمنيات
غرقت في مسابح الأقدار
أنا كلّي منى فماذا تمنين
أجيبي مريدةً لا مرادَه
إن أكن معبدا فأنت إله
أفرَدَته خواطري بالعباده
اعفُ عنّي يا رب إن ضاع عمري
بين شكّى وحرقتي وكئوسي
ليس في الناس خيرٌ وحظوظي
خُبّلَت فالسعود مثل النحوس
سبحى يا نجوم لِلَه ربي
وهو رب النجوم والأفلاك
إنّ من لا يسبّح اللَه في الكو
ن بعيدٌ عن ساحة الأملاك
لا تقولي سهام عينيّ حمرا
ء تغنّى شوقا وتسقى حماما
إن عين الأقدار أفتكُ إيلا
ماً على خافقي وأمضى سهاما
عجلوا السير بالفقيد إلى قب
رٍ يناديه تربه والرجام
وترفّق يا قبر إن كنت جوعا
نَ فمنّا الطعامُ والإطعام
يا أبي آدم الحزين على الفر
دوس ترجو من غاصب الحقّ حقّا
ما الذي ضرّ لو نقمت لما نا
لكَ بالإنتحارِ كي لا نشقى
يا لباب الحياة يا فنّ ما أسعد
ني إن أضعت فيك اللبابا
هم يقولون جنّ بالفكر والشعر
ألا ما أسمى الجنون الصوابا
سأُريكم آيات فكري وشعري
علكم ترتضون مني الغرورا
لعنَتني الحياة إن ضاع عمري
خافياً رغم رفعتي مغمورا
أيها الفارغون إلّا من الما
ل ومن حاشد من الألقاب
لا تظنّوا الحياة ما تخرج الأر
ض فلألاؤها خداع سراب
إجر يا نيل باكياً فعلى أر
ضكَ تجري الحظوظ جوراً وظلما
حرمَ المالكُ الأصيلُ وعاف الض
يف ما يقتنيه أكلاً وهضما
أيها الشاربون من كرمِ الني
ل رويداً فالظامئون كثير
لكم القصرُ والبناءُ عليهم
وهدى العدل بينكُم يستجير
وحدتي هجرَةٌ إلى الفكر في الكو
نِ وكوني في الناس هجرة فكري
ليتَ حبل الوجود يقطع عني
ليمدّ الفناء أسباب قبري
عبثُ الناس بالصداقة ألها
نى عن الفكر في حياة الصداقه
ليتهم قابلوا حناني بتَحنان
وخّلوا زورَ الثرى ونفاقَه
أنا من عالم الأراجيف أقبَل
تُ فمن أيّ عالمٍ أقبَلت
آه لو كنت غيرما أنت في قل
بي ومن أنت يا ترى من أنت
صرخةُ الشكّ في دمي أفزعتني
فأريني اليقينَ حتّى أراكِ
أو فغيبي عنّي فما أنتِ إلّا
ردّةٌ في خواطرِ النساكِ
أنا قدّستُ في الغرامِ سناه
وخلقتُ النهارَ من إظلامِه
ليتها حين قدّسته ظلاماً
سجدَت مرّةً على أقدامه
أيّها القائلون بالنار والجنّ
ة والحشر في غد والحساب
حسبُكم أنّكُم تخافون أوها
ماً وحسبي بقيّةٌ من صواب
كِدتُ أفنى روحي وعقلي وجسمي
باحثاً عن مظَنّةٍ من حقيقه
فإذا الكون من جمادٍ وحس
خادعٌ لا يزيل عنه بريقه
أيها النائمون في غمرةِ اللي
لِ أفيقوا على سنا إشراقي
أنا روحٌ مجنّح النور لولا
سجن أرضي خلّدتُ في الآفاق
أنكروا الحبّ طاهرا وأغاروا
بقَناهُم على معاقل حبّي
إنها في السماء يا قوم ديرٌ
ناسكوه ملائكُ اللَه ربّي
أيها الأغنياءُ هل حرم اللَه
عليكم مآدبَ الفاقات
أطعموا البائسَ الفقيرَ فإن جعتُم
فعيشوا على صدى الذكريات
حدّثوني عن آدم يوم ضاعت
من يَديه قلادةُ التخليدِ
ليتهم حدّثوا عن المنعم الغا
صبِ يجزى عتيقه بالقيود
عبدَ القبطُ ي صليبهم المُبدَ
عِ ذكرى الشهيد في أورشليما
ربما كان في النصارى يهودٌ
يحسبون الشهيد موسى الكليما
يا إلهي المشاع في النور والأن
سام والروض والجمال الحنون
أنا يا رب عابدٌ لك حتى
في شكوكي عبادتي في يقيني
طاف بي طائفٌ من الوهم زيّا
فٌ فشبَّ النيران في أصغريّا
وطوَتني ذكراهُ فاحتبسَ الدم
عُ وأصلى بناره مقلتيّا
أيّها الشك يا بن أيّام عمري
ولَياليّ في الشقاء الطويل
أنت حبّبتَ لي المنيّةَ والقب
رَ فأمست لقياهما تأميلي
خبّلتني وشايَةُ الآثِم الف
ذِّ وأفنت صفاء نفسي وعمري
فليَشِ العالمونَ أللَهُ يدري
أنّني ما صنعتُ غير الخير
بين جنبيّ طائرٌ في السماوا
تِ ولكنّهُ كسيرُ الجناح
كلمّا رفرف النسيمُ عليه
ظنّ فيه تنهّدات الرياح
يا صديقي أبا العلاءِ سلاماً
رطّب اللَه نفحهُ بالودادِ
أنت أُنسي في وحشتي ويقيني
في شكوكي ويقظتي في رقادي
فلسفاتُ الأنغامِ أعمق غوراً
في خيالي من فلسفات الأنيس
وهي خرساءُ ليس تنطقُ إلّا
بلُغاتٍ من أرجلٍ ورءوس
أيّها السامرُ الملوّحُ بالنش
وَةِ من سكره بخمر الأغاني
إبكِ مثلي على أغانٍ تلاشَت
في حنايا الصدور والأفنان
قال شيخٌ لزوجه ذات يوم
داعياً صانك الإله القدير
فتَوالى دعاؤُها أن تراهُ
مثلما كان والشباب نضير
بينما كنت سائراً في طريقي
إذا بشيخٍ قد حطّمته السنون
قلت يا شيخُ هل سئمت فعيّت
شفَتاهُ وجاوبتني العيون
قال لي ميّتٌ يسيرُ به النا
سُ أرحني من ضجّة الأحياء
قلتُ هل أزعجتكَ نائحةُ القو
مِ وفي نوحِها حياةُ الفناء
قلت يوماً لشاعر أنت مثلي
قال في الحظ قلت بل في الأماني
قال يا صاحبي معانيك مثلي
قلت لا قال فالمُنى كالمعاني
صمتُ يوما عن الطعام فما جع
تُ لأني أردتُ هذا الصياما
وأكلت الطعام يوما بلا شو
ق فما زلتُ لا أحبّ الطعاما
قال نثرى يوما لشعري سلاماً
يا أخي يابنَ والدي ووليدي
فردَدتُ السلام شعراً فألقى
فوقَ وجهي السلام كالمردود
قلتُ يوما لطائرٍ عبقريّ
هل تمنّيتَ مرّة أن تطيرا
فرأى في الجواب عبئا يسيرا
لم يكلف جناحه تفكيرا
عجمتني الأيام طفلا فما لنت
لأنّي ما كنت أدري الهموما
ثم شاءَ الزمان أن يتمنى
فتمنّى لعوديَ التحطيما
برحَت بي الآلام يوما فأعول
تُ كأن الآلام بنت الخلود
ليتني ما خلقت أوليتَ نفسي
خلِقَت من حجارة أو حديد
بتُّ ليلى مسهّدا بعد أن أنبئ
تُ أنى مسافر في الصباح
أترانا نعصى لأنّا جهلنا
أن للموت موعداً كالرواح
حدّثونا عن ابن آدم لما
قتلته الأحقاد من هابيلا
ليتهم حدثوا عن القاتل الأخ
رق يبكى شقيقه المقتولا
مكث الفيلسوف خمسين عاما
باحثا عن حقيقة لحياته
ورأى الناس بحثه فرموه
بالجنوه المشاع في خطراته
ما تكونين يا أماني شبابي
وأنا من أكون بين صحابي
أنت ذاتي المجهولة الذات عني
وأنا منك مثل لمح السراب
كان عندي خدامة كايَدَتني
ذات يوم فمزّقَتها عصايا
ثم غمغمت أعذر الله لمّا
طرد الجدّ لارتكاب الخطايا
بين عيشي وبين موتي فروقٌ
هي عندي يسيرةُ العرفان
غير أني أرى حياتي هانت
وهوان الحياة سرّ هواني
وهب الله لابن آدم أرضا
باركتها السماء بالأمطار
وأرى الأرض لم تكن غير قبر
جمّلته الأقدار بالأشجار
يا يد اللَه باركي في يد الفت
نة سهماً مجنّحا دمويّا
لم يدع في جوانحي نبع حزن
لم تفجّره بالبكاء شجيّا


A velcí po Evropě k tomu
si mnuli ruce. Není mil
a dobře, je-li pryč ten, komu
náš egoismus ublížil.


Sim, sou eu, eu mesmo, tal qual resultei de tudo,
Espécie de acessório ou sobresselente próprio,
Arredores irregulares da minha emoção sincera,
Sou eu aqui em mim, sou e
Quanto fui, quanto não fui, tudo isso so
Quanto quis, quanto não quis, tudo isso me form
Quanto amei ou deixei de amar é a mesma saudade em mi
E ao mesmo tempo, a impressão, um pouco inconsequente,
Como de um sonho formado sobre realidades mistas,
De me ter deixado, a mim, num banco de carro eléctrico,
Para ser encontrado pelo acaso de quem se lhe ir sentar em cim
E, ao mesmo tempo, a impressão, um pouco longínqua,
Como de um sonho que se quer lembrar na penumbra a que se acorda,
De haver melhor em mim do que e
Sim, ao mesmo tempo, o impressão, um pouco dolorosa,
Como de um acordar sem sonhos para um dia de muitos credores,
De haver falhado tudo como tropeçar no capacho,
De haver embrulhado tudo como a mala sem as escovas,
De haver substituído qualquer coisa a mim algures na vid
Baste! É a impressão um tanto ou quanto metafísica,
Como o sol pela última vez sobre a janela da casa a abandonar,
E que mais vale ser criança que querer compreender o mundo –
A impressão de pão com manteiga e brinquedos,
De um grande sossego sem Jardins de Prosérpina,
De uma boa vontade para com a vida encostada de testa à janela,
Num ver chover com som lá fora
E não as lágrimas mortas de custar a engoli
Baste, sim baste! Sou eu mesmo, o trocado,
O emissário sem carta nem credenciais,
O palhaço sem riso, o bobo com o grande fato de outro,
A quem tinem as campainhas da cabeça
Como chocalhos pequenos de uma servidão em cim
Sou eu mesmo, a charada sincopada
Que ninguém da roda decifra nos serões de provínci
Sou eu mesmo, que remédio!


Der Alte hebt die Blicke,
Doch bis zum Himmel nicht,
Dann tickt er mit der Krücke
Auf's Hüttendach, und spricht:
»War das nicht eine Aehre,
Was ich im Stroh dort sah?
Wenn's nicht die einz'ge wäre,
So ist die Hülfe nah'!«


Durchleuchtiger wird Gottesnahm,
Wann Gott vergibt, was sonst di Straff verdinet:
Der Sünder ligt im Satans schlam,
Durch Satans trug am lebensbaum entgrünet.
Wir alle sind durchausbeflekkt,
Wann Uns dein glantz, Herr Jesus, nicht durchlichtet,
Und würden rechtst gerichtet:
Du hast Uns gnädigst aufgewekkt.
Las Uns in Lib aus deiner Libe leuchten:
Las, was verdorrt, wi du Uns thust, anfeuchten.


E deito um cigarro meio fumado fora
Para irremediavelmente acender um novo cigarro


E enxerto a luz


Szerencsét kívánván amaz ősz fejének
felviradásához fő dücsőségének,
sokat szoll böcsérűl régen vártt bérének,
s új táplálékot nyújt bölcs szédelgésének.


Bene abbi un vostro amico e mio compare,
ché egli, se ben è capo di famiglia,
non cessa il giovinetto confortare;


El ave sacra a Marte
le despierta del sueño perezoso,
y el vestido sin arte
traslada presto al cuerpo, temeroso
de que la luz del día
por las quiebras del techo entrar porfía.


máš srdce potulné a tělo nezkojené,
jež lačno požitku, jenž dosud nepoznán;
tvé oči lhostejné a líně přimhouřené


Ott ezt látják, kárhoztak bánkodak,
Az szentekről ilyen szókat mondnak:
Mondjuk vala őket bolondoknak,
De most látjuk megbódogúltaknak.


pod páté žebro lovec muž své kopí,
ztrhaným okem hledí v pelechu klín,
kam muž jde vraždit lvíčata jí milá,
tak nemám síly k odporu a spáse.


Bei so viel Werth kann's Schönen, zwar im Wählen,
Doch nicht an jungen Buhlern fehlen.
Auch Doris war zwar vieler Wünsche Ziel;
Doch Richard war allein, der ihr gefiel;
Durch Blicke, die noch mehr als Worte sagen,
Durch Seufzer und verstellten Schmerz
Erobert er in wenig Tagen
Der schönen Doris jungen Herz.
Sie liebten sich. Er fand in Doris Zügen,
Und sie in ihm, ihr Glück und ihr Vergnügen;
Bald aber schleichet sich ein schmachtendes Verlangen,
Ein heißrer Wunsch bei ihren Küssen ein,
Und beide, da sie kaum zu lieben angefangen,
Verlangen mehr, als nur geküßt zu sein.
Was denn? Das brauch' ich nicht zu sagen,
Danach wird auch kein kluger Leser fragen:
Wenn ein verliebtes Herz in solchem Alter schmachtet,
So weiß man leicht, wonach es trachtet!


Jsme tvé plémě vyvolené,
Jemuž není rovného,
Nechceme my záviseti
Od národu jiného.


Ne possède-t-il pas toute la certitude ?
Dieu ne remplit-il pas ce monde, notre étude,
Notre sagesse auprès de la sienne est démence ;
Et n'est-ce pas à lui que la clarté commence,


Beglücktes Blanckenburg! in dessen Gründe
Der Himmel solchen Schatz gesenckt,
Und solchen Marmor dir geschenckt,
Daß ich in Welschland selbst nicht seines gleichen finde,
Selbst der, den Paros zeugt, kann ihm, an Glantz, nicht gleichen,
Und der, aus Tenarus, muß ihm, an Farben, weichen:
Da er, von Jaspis hier, und dorten von Achat,
Den Glantz, die Farb' und Adern hat.
Was sag' ich? ja bey dem, da er so schön geziert,
So Jaspis, als Achat selbst seinen Preis verliert.


Du preist Mariam hoch: ich sage noch dabei,
Daß sie die Königin der Königinnen sei.


Něhy plná, čarodějná,
vábná noci lesní,
kdož se v různé tvoje krásy
prostodušně vesní?
Kdož je může vyzpívati
skrovným písně slovem?
vázneť srdce zadumané
ve skvostu vždy novém. –


v klobouku tu panna velká,
vedle v peřince je děcko,
za ní s holubinkou selka – – –
Kdo by vypočítal všecko!


Notas: Arte Poética I foi publicado pela primeira vez na revista "Távola Redonda", Dezembro 196 Seguidamente a Arte Poética I e II foram publicadas com alterações em "Geografia", 1967


Šla z krve v krev vše srdce hřát
tak sladce bez hlomozu
a neuměla kejkle hrát,
ni módní stavět posu,
jen svatou láskou plát.


莫论尘土与烟霞
收拾襟怀即我家
絮帽蒙头霜月下
水村深夜看梅花


Éjfél-szemedbe elmerülök busan,
nézem tej-arcod rózsa-virágait,
hattyúnyakadra lágyan omló
gyűrü-fonásu hajadnak éjét.


Mír s vámi! Pokoj! V tiché záři hvězd,
kdož ví, zda setkáme se ještě jednou?
Myšlenky křídlo, vzpni se k nim, ne zpět,
než splynem v řadu stínů nepřehlednou!


Alle Blicke, die sie jemals trafen,
scheint sie also an sich zu verhehlen,
um darüber drohend und verdrossen
zuzuschauern und damit zu schlafen.
Doch auf einmal kehrt sie, wie geweckt,
ihr Gesicht und mitten in das deine:
und da triffst du deinen Blick im geelen
Amber ihrer runden Augensteine
unerwartet wieder: eingeschlossen
wie ein ausgestorbenes Insekt.


V horách bylo nevlídně,
chtěl vidět jsem kraj
a východ slunce.
„Drsná cesta,
odpočiňte,“
řekla mi hostinská mladá
a sama už plédy skládá.
„Z podkrovní síňky
uzříte všecko také
bez únavy a námahy,
můj pane předrahý!“


Klopfend sprach das Herz in dir:
Alter Fährmann, laß mich hier;
Ich bin jung von Jahren:
Und mein Bräutigam ist süß; –
Und der alte Schiffer ließ
Seinen Kahn vom Ufer fahren.


Vándor lápokra, a nemes kócsag meg-ül,
Majd mint fehér fátyol gyorsan messze lebben,
Helyére azután fekete gólya száll,
Gyöngyvér s karakatna jön, megy nagy seregben.


Finster hängt sie, zeitgetroffen,
An des Bergen kahlem Scheitel,
Ringsum Wüste, nur am schroffen
Felsenhang ein Föhrenhain;
Ihre Zinnen, spukhaft ragend,
Sieht der Wanderer mit Beben,
Und des Kreuzes Zeichen schlagend
Spricht er: Das ist Rodenstein!


Bau' dein Nest, weil der Frühling währet,
Lustig bau's in die Welt hinein;
Hell der Himmel sich oben kläret,
Drunten duften die Blümelein:
Wagen gewinnet,
Schwäche zerrinnet,
Wage! Dulde! die Welt ist dein.


Süß ist das Haben
Arm in Armen,
Süß sind die Gaben,
Die lebenswarmen,
Des geselligen
Augenblicks.


九月江南风倒吹
青山山下泊舟时
射潮安得钱镠弩
使我孤帆向日披


Из Эйхендорфа
Море спит в тиши ночной,
И корабль плывет большой;
Вслед за ним, косой играя,
Фея плещется морскаВидят бедные пловцы
Разноцветные дворцы;
Песня, полная тоскою,
Раздается над водою…
Солнце встало — и опять
Феи моря не видать,
И не видно меж волнами
Корабля с его пловцам


富饮不解文
翁意非在酒
三杯聊遣兴
一醉岂缘口


Hier mach ich euch mein Kompliment!
Der Pickelhering bin ich genennt.
War einst bei deutscher Nation
Eine wohlansehnliche Person;
Hatt mich in Schlössern und auf Gassen
Nicht Schimpf noch Sprung verdrießen lassen
Und mit manch ungefügem Stoß
Mein' sauren Ruhm gezogen groß.
Doch, Undank ist der Welt ihr Lohn!
Seit war ich lang vergessen schon;
Verschlief nun in der Rumpelkammer
All Lebensnot und Erdenjammer;
Da haben sie mich über Nacht
Plötzlich wieder ans Licht gebracht.
Wollen ein alt brav Stück tragieren,
Drin meine Kunst noch tut florieren,
Ein Stück, darinnen sich von zwei
Nationen zeiget die Poesei!
Ein Engländer Shakespeare hat es ersonnen
– Hab sonst just nichts von ihm vernommen –,
Dann aber hat es Herr Gryphius,
Der gelahrte Poete und Syndikus,
In rechten Schick und Schlag gebracht
Und den deutschen Witz hineingemacht.
Da hört ihr, wie ein ernster Mann
Auch einmal feste spaßen kann.


Naht euch, Verführer, deren Wange nie
Von heil'gem Graun errötete,
Wenn eure Hand gefühllos, wie
Die Schnitter Blumen, Unschuld tötete,
Und euer Siegerfuß, darüber tretend, sie
Durch Hohn zum zweiten Male tötete,
Naht euch. Betrachtet hie
Der Vielgeliebten Tränen rollen;
Hört ihre Seufzer, hört die feuervollen
Gebete. Wehe dem, der dann
Noch einen Wunsch zu ihrem Elend wollen,
Noch einen Schritt zum Raube wagen kann!


Es zäckt sich alles in der Luft,
Hör nur, wie eins das andre ruft.
Die fromme Taube lockt und girrt,
Weil ihre Gattin sich verirrt.


Vzejde záře slunce tvého,
svobodo ty milená,
nemůž’ běhu odvěkého
zvrátit ruka šílená.
Hle, již dní se na východě!
Vánek vlnu na té vodě,
zábřesk zbudil pěvců hlas.
Píseň hájem zahučela,
v širý kraj se rozzvučela:
„Slunce, volnost svítá zas!“


榴花满瓮拨寒醅
痛饮能令百恨开
大抵天真有高趣
腾腾须入醉乡来


A pláče ze dne na půlnoc...
Hle, v půlnoc, ký to sběh?
Král šílen – světlem pohřebním
své paní palác sžeh’.


hamza’nın karısı leylâ, hamza leylbaşladı afr


V tu chvíli v nebi Pámbu právě
chtěl pohověti staré hlavě
a natáhnout se trošičku,
včerejší vyspat opičku.


Immergrüne Dornenkrone
Die die Rosen seelwärts flicht
Daß der Leib aufschreit, o schone,
Und der Geist in Wonne bricht.


Ihr wißt, ich bin zu jeder Zeit
Ein träum'rischer Geselle;
So träumt' ich mich wahrhaftig heut
An König Richards Stelle.
Ich war vom Helm bis an den Sporn
In Stahl geschnürt, in blanken,
Und ritt in raschem Kampfeszorn
Durchs Schlachtfeld der Gedanken.


Rot auf lodern die Gluten
uns einmal noch durchs Herz, –
silberne Schatten fluten
lautlos erdenwärts.


Fehlt dann mir itzt Pferd vnd Zügel?
Nein, mein Pegasus nimmt schon
Mich auff seine schnellen Flügel,
Eilt vnd fleugt mit mir davon,
Phoebus schawet fleißig zu,
Daß ich keinen Sand-Ritt thu.


Dulce memoria de la prenda mía
tan grata un tiempo como triste ahora,
áureo cabello, misterioso nudo
       Ven a mi labio.
¡Ay! ven, y enjugue su fervor el llanto
en que tus hebras inundó mi hermosa,
cuando te daba al infeliz Fileno
       mísero amante.
Lágrimas dulces, de mi amor consuelo,
decidme siempre que mi Lesbia es firme;
decid que nunca romperá su voto
       pérfida y falsa.
¡Oh! Cuánto el alma de dolor sentía,
cuánto mi pecho la aflicción rasgaba,
cuando la hermosa con dolientes ojos
       Viéndome dijo:
«¡Siempre, Fileno, de mi amor te acuerdas!
Toma este rizo, que mi frente adorna...
Toma esta Prenda de constancia pura...
       Guárdala fino».
A donde quiera que la suerte cruda
me arrastre ¡Oh rizo! seguirasme siempre,
y de mi Lesbia la divina imagen
       pon a mis ojos.
Tú me recuerdas los felices días
de paz y amor que fugitivos fueron
cual débil humo de Aquilón al soplo
       Tórnase nada.
¡Oh! Cuántas veces su cabello rubio,
al blando aliento de la fresca brisa,
veloz ondeaba, y en feliz desorden
       ¡Vino a mi frente!
La luna amiga con su faz serena
mil y mil veces presidió mi dicha...
Memoria dulce de mi bien pasado,
       ¡Sé mi delicia!


长亭阿姥短亭翁
探借桃花作面红
酒熟自尝仍自卖
一生割据醉乡中


Es ging, was Ernstes zu bestellen,
Ein Wandrer seinen stillen Gang,
Als auf ihn los ein Hund, mit Bellen
Und Rasseln vieler Halsbandschellen,
Aus einer Pfennigschenke sprang.
Er, ohne Stock und Stein zu heben,
Noch sonst sich mit ihm abzugeben,
Hub ruhig weiter Fuß und Stab,
Und Kliffklaff ließ vom Lärmen ab.


戍楼一曲老龙嘶
霜满秋空月影西
客里梦回听不得
残灯明灭伴人啼


Einer sprach zum Andern:
Sohn und Mutter müßten
Ins Gefängnis wandern.


Nad chrámů kopulemi, domy hříchu,
nad krčmami, z nichž písně divé zní,
nad kláštery, kde mniši spí v cel tichu,
ó kleneš stejně modro jezerní,
měsíčná noci!


Ein Vogel hat gesungen
Im jungbelaubten Wald,
Da ist ins Herz gedrungen
Mir seine Stimme bald.


Szenvedek én egyben-másban,
Vén hurutban, fulladásban,
Rokkant ideggyengeségben,
Félvakságban, siketségben,
S impertinens dicsőségben.


天然漠漠有依依
散作寒光锁翠微
斜日晚来休拄笏
帝庭看傍衮龙飞


A medida que los escaparates de las calles,
aturdidos por colas y uniformes,
se calan impertinentes de papel de seda
por temor a que los roncos azules de los bombardeos
cuarteen de arrugas de mercurio su tez de arroyo erguido,
tú te ahondas
como un pozo que se buscase el pie sombrío con el umbral de su pupila
y te alargas
en las violentas luces rampantes de tus reacciones solares,
y te trasmites
en ondas de simún con garras de tostadas arenas
y me injertas en yema y en punta
tu lengua de bizcocho borracho y de puñal.
Ya no sé si es la guerra esos trenes que llegan a deshora,
y esos relojes en huelga de campanadas,
y esos campos con nidos de ametralladoras que empollan cancioneros de plomo,
y esas veletas que mueven el aire de mi rebeldía
o es esta ausencia de cabellos,
y esta cornamusa que me aúlla mares, sangres y lejanías,
y este zodiaco que me constela la baraja de tus plásticos divagares
o estos hombres que se acordilleran
queriendo continuarse en melenas de leones.
No sé. Con un otoño de islas invernadas en el pecho,
con quemaduras de tercer grado en ambas piernas,
con desaliento de brújula que confunde los puntos cardinales,
necesito de otros ojos que no sean los míos
para distinguir tus miméticas radiaciones
del universo de la pólvora,
cuando llegan tus hachas
a romperme al armoniun de brisas interiores
que agitan las iniciales abrazadas en los árboles de mis huesos,
bien se amanezcan de trinos,
duerman siestas de lluvia
o se acuesten desnudas de colores en el anillo de tus dedos.


A pěvec na skále tak si děl:
„Ty přírodo, jediná v kráse i vděku,
nač v různé ji vkládáš podoby těl,
kdy chceš, by člověk jí trpět jen měl,
a v rány kdy nemáš hojivých léků!


Weil vnser Hoher Prister doch
vnd vnser Mitler lebet noch
zu seins Vaters Gerechten,
Allda durch seines Leidens kraft
vns mit dem Vater frid verschaft,
wer wil dan mit vns fechten?
Christus inn seines Vaters schos
rechtfärtigt vns vnd spricht vns los,
wer will vns dan verdammen?
Niman! O liber Jesu Christ,
dan du deim Vater Lib ja bist,
vnd wir inn deinem Namen!


Mets-nous en train, bien en train, tous en train,


Laß mich aber deine Güte nicht an unsern Erdkreis binden:
Herr, sei mir ein Gott der Menschen; doch der Menschen nicht allein!
Andre Körper und Geschöpfe müssen deine Huld empfinden,
Und, in mehr als tausend Welten, Spiegel deiner Größe sein.


Durch seine Reichsgenossen
die heiligkeusche Dienerschaar/
der Schaar die nicht verdrossen/
errettet/ reisset auß Gefahr.
Die hat dich heint ümgeben/
dir jüngstverwichne Nacht
verwachet Leib und Leben/
gesund ans Liecht gebracht/
daß dich kein Fall gestürtzet/
daß dir kein Vngemach
die Nahrung abgekürtzet
in deinem Dach und Fach.


Ainsi, seul, à l'abri de mes rochers déserts,
Tandis que la discorde ébranloit l'univers,
Heureux, je célébrois, d'une voix libre et pure,
L'humanité, les champs, les arts et la nature.
Veuillent les dieux sourire à mes champêtres sons !
Et moi, puissé-je encor, pour prix de mes leçons,
Compter quelques printemps, et dans les champs que j'aime,
Vivre pour mes amis, mes livres et moi-même !


Es war wohl ein innerlich Sehen
Ein innerlich Auferstehen,
In mir selber stieg sie herauf
Das Leben das waren die Wehen
Das sie gebärend gekreißt.


Kommt ein Herr dahergegangen,
Sieht das Blatt, die Kreutz' und Blumen,
Und die Kinder, Eltern, Gatten,
Hält wohl meinen Schmerz für Ingrimm,
Spricht mit Afterweisheit;
Ja, es wäre nun wohl an der Zeit,
Alle diese Thorheit abzuthun,
Diese Blumennarrheit, diesen Aberglauben,
Dies Wallfahrten, Beten auf den Gräbern,
Sollte die Regierung hemmen. –


„Též já byl mlád! – jak šťasten – nikdo neví.
Neznámý jesti budoucnosti osud:
Zda bolesti nám chystá, strasti hněvy?
Též já jsem mohl klidně žíti posud,
se blažit dítek milých nad úsměvy
v náručí ženy: ne jak nyní žiji,
jehož se hrozí bratří jeho vlastní
a národy mou smrtí mní se šťastni
a nenávidí jako jedovatou zmiji.“


Lesbia, tu trato infiel, y tu hermosura
están en un sujeto tan unidos,
que los dos han de ser aborrecidos,
o quererlos a ciegas mi locura.


Ich stehe noch lange,
die Arme gebreitet,
doch nicht mehr in Angst
noch als Wehr,
nein! jetzt als Gruß
und heilige Ehrung
den tausend lächelnden Lichtaugen
des unsterblichen Alls.


لك الحمد اللهم يا ذا الحامد
لك الحمد حمداً ليس يحصى لحامد
لك الحمد حمداً يملأ الأرض والسما
وما شئته من بعد ذا غير نافد
إلهي لك الحمد الذي أنت أهله
فأنت الذي ترجى لكشف الشدائد
ولله رب الحمد والشكر والثنا
وذو العرش أولى بالثنا والحامد
فقد جاءنا جند الضلال وأجلبوا
بأحزابهم من كل غاو معاند
وساروا إلى الإخوان في عقر دارهم
على كثرة الأعداء من كل جاحد
وفي قلة في أهل دين محمد
ذوي الصدق في يوم الوغى والتجالد
وراموا أموراً لانطلاق عظيمة
بأهل الهدى أهل التقى والحامد
ولكن مولانا أجاد بفضله
ومن بخذلان الطغاة الأباعد
ويا أيها الغادي على ظهر ضامر
عرندسة تفري لبيد الفدافد
تحمل هداك الله مني رسالة
إلى الملك السامي يفاع الحامد
وأبلغه تسليماً على البعد والنوى
سلام بحب صادق الود حامد
وناد بأعلى الصوت يا صاح قائلاً
هنيئاً لك الإسعاف يا ابن الأماجد
هنيئاً لك العز الموطد بالعلا
هنيئاً هنيئاً كنهه غير نافد
ويهنيك يا شمس البلاد وبدرها
بلوغ المنى من كل باغ معاند
فلا زلت منصوراً على كل من بغى
وكل أجير من ذوي البغي مارد
ولازلت في العز المؤثل والهنى
يساعدك الإسعاف في كل وارد
لعمري لنعم الحي من صحب خالد
ومن خالد سامي الذرى والمحامد
حموا دراهم من كل طاغ مخادع
وعن كل جبار عنيد معاند
وهم صبروا بل صابروا ثم رابطوا
وقد جاهدوا واستنجدوا كل ماجد
كم هاجروا الله في كل بلدة
كأصحاب سلطان الحماة الأجاود
وهم سكنوا في (الغطغط) الواسع الذي
به اغتبطوا لما بنوا للمساجج
ومن سكنوا في الدين واستوطنوا به
وإخوانهم من كل شهم مجالد
قبائل من قحطان مخن جاهدوا العدى
ومن أهل (صبحا) من سموا في المشاهد
وأهل (سنام) هاجروا ثم جاهدوا
بأسيافهم أهل الردى والمفاسد
همو قصدوا الأتراك حقاً بجمعهم
وما عاقهم عنهم أهاويل مارد
فطوبى لهم طوبى فقد أدركوا المنى
وقد أدركوا فخراً وأجر المجاهد
وإذا كنت يوماً ذاكراً بفضيلة
ومنقبة يثني بها في المحاشد
فلا تنسى حرباً في الحروب فإنهم
حماة كماة في الوغى والمشاهد
وإخوانهم من (شمر) حيث شمروا
لحرب الأعادي والبغاة والأباعد
وأعني بهم من هاجروا وتبؤوا
بدخنة داراً قد زهت بالمساجد
ومن قبل كانوا في الجهالة والردى
حيارى سكارى قد عثوا في المفاسد
فأنقذهم ربي من الجهل والهوى
واحياهمو محيي الرياض الهوامد
وقد خلفوا في دراهم خشية العدى
وكيداً وإرهاباً لكل مكائد
لئلا يفاجئ أهلهم بعد غزوهم
عدو مريب قاعد بالمراصد
فكان الذي نخشاه من كيد مكرهم
ورائد مكر السوء أشأم رائد
وعاد إليهم مكرهم بهلاكهم
كإخوانهم من كل طاغ معاند
ولما أرد الله إظهار فضلهم
ومشهد صدق من حماة أماجد
تبارك علام العيوب فعلمه
بما كان في الماضي وما يأت في الغد
سواء فما تخفى عليه خفية
وما قد نواه العبد من كل مقصد
وأخبرنا في وحيه لرسوله
بأن لامرئ ما قد نوى فبه اقتد
فجل عزيزاً ذا انتقام وغيرة
فسبحانه من قاهر ذي تفرد


Мы другъ друга любимъ, что жъ намъ въ томъ съ тобою?
Любимъ и страдаемь всякой часъ,
Боремся напрасно мы съ своей судьбою,
Нѣтъ на свѣтѣ радостей для насъ,
Съ лестной надеждой нашъ покой сокрылся,
Мысли безмятежныя отнявъ:
Отъ сердецъ разженныхъ случай удалился,
Удалилось время всѣхъ забавЗрю ль тебя, но зрю ли, равну грусть имѣя,
Равное мученіе терплю;
Ужъ казать и взоромъ я тебѣ не смѣю,
Ахъ! ни воздыханьемъ, какъ люблВсѣ любовны знаки въ сердцѣ заключенны,
Должно хладъ являти и горѣть:
Мы съ тобой, драгая! вѣчно разлученны;
Мнѣ тебя осталось только зрѣтЖизнь мою приятну премѣнилъ рокъ въ злую,
Сладость обращенна въ горесть мнѣ;
Только нынѣ въ мысляхъ я тебя цалую,
Говорю съ тобою лишъ во снГдѣ любови нашей прежнія успѣхи,
Гдѣ онѣ дѣвалися, мой свѣть!
О печально сердце! Гдѣ твои утѣхи!
Все прошло и ужь надежды нѣт


Der mit dem Beutel gieng, hieß Judas; Der zu legen
Sein Haupt nicht hatte Raum, heist Christus. Zeitlich Segen
Ist lange lange nicht die rechte Lieverey,
Zu kennen, wer ein Christ in Christus Kirche sey.


Er lacht und horcht dem klaren Singen
Der tiefgestimmten Glocken zu,
Hebt seine Arme hoch wie Schwingen
Und stört der Tauben Mittagsruh.


中人持被覆
尚得帝恩深
子职竟何是
终求慰母心


Du köntest meiner doch nicht ganz und gar vergeßen,
Ich wäre dir hernach der Brunnquell steter Pein,
Es würde Wilhelmsdorf dir oft das Herze freßen
Und in der neuen Eh dir oft die Hölle seyn.


Jak těšil jsem se jako dítě
a říkal: každý strom i květ
a každá stezka pozdraví tě,
jak dobrý přítel z mladých let.


Den Tag, den lockten die Berge fort,
Sie hockten dunkel wie Zauberer dort,
Ein Berg machte Lachen aus Weinen.
Sein Blick konnt' unter Gruß und Genick
Die Toten lebendig mir machen.


Ein eifrig Menschenantlitz neigt sich neben
Der müden Ampel, feine Finger schweben,
Auf leichte Blätter schreibt des Dichters Kind
Mit eines Stiftes ungehörtem Gleiten
Die Wucht der Worte, die für alle Zeiten
In Marmelstein gehauen sind...


O Rough, rude, ready-witted R******,
The wale o' cocks for fun an' drinkin!
There's monie godly folks are thinkin,
Your dreams an' tricks
Will send you, Korah-like, a sinkin,
Straught to auld Nick's.


Und dieses Fleckchen wählte ich
Auf einem Hügelchen,
Von dem ich könnte rund um mich
So recht in's Freie sehn,
Und von der lieben Erde Plan
So viel zu sehen, als ich kann.


Ta stromů zeleň svěží
a šedý basin v mřeží,
trysk vod, jenž bije v sluch,
vše v jasný vtkáno vzduch.


bez bídy, násilí, cizopasníků
bude se jednou as krásněji žíti.
tím bude smutnější smutek zániku.
nechtěl bych posledním člověkem býti.


Kdo jí ale v plamen
černých očí zhlednul,
ten v náruči smrti
zvolna touhou zblednul.–


Ať slunce plálo, ať se obzor stmíval,
ať duněl hrom a bouře do vřavy,
ať větry vály, hučel deště příval, –
vždy jasně plál svit lampy žlutavý.


Hätt ich Geld, ich wärmte dir
Wohl ein Nesterl aus,
Hätt ich Geld: bums in der Falle
Säße meine Maus,
Nimmer ließ ich, nimmer sie,
Nimmer sie heraus
Aus der Falle, – hätt ich Geld,
Hätt ich Geld, ach, hätt ich Geld,
Meine liebe Maus.


DER HOFMARSCHALL ALBIBOGHOI: 'Lima Neli 'Haschmu 'WaNschbok .


Kein offner Hieb in offner Schlacht –
Es fällen die Nücken und Tücken,
Es fällt mich die schleichende Niedetracht
Der schmutzigen Westkalmücken!
Aus dem Dunkel flog der tötende Schaft,
Aus dem Hinterhalt fielen die Streiche –
Und so lieg' ich nun da in meiner Kraft,
Eine stolze Rebelleinleiche!


Vállalom, ami sorsom,
Vállalom, ami átkom,
Vétkeimet nagybüszkén
Biborba öltöztetem
S magyar bűnnél nincsen szebb
A világon.


Fera selvagia di te stessa vaga,
Ecco la carne et l'ossa, ecco, la vita
Nelle man strette, come vuoi, tu porti.


La rosa de Citeres,
primicia del verano,
delicia de los dioses
y adorno de los campos,
objeto del deseo
de las bellas, del llanto
del Alba feliz hija,
del dulce Amor cuidado,
¡oh! ¡cuán atrás se queda
si necio la comparo
en púrpura y fragancia,
Dorila, con tus labios!;
ora el virginal seno
al soplo regalado
de aura vital desplegue
del sol al primer rayo,
o inunde en grato aroma
tu seno relevado,
más feliz si tú inclinas
la nariz por gozarlo.


Hle, v parku dívka s knihou v trávě leží,
s přimknutým zrakem v jepic bzuku zívá...
Ta sladká lenosť, kdy stín stezky střeží,
kdy ve zdi cvrček tenkým hlasem zpívá!


Én is akkor csak hideg
Vérrel barátkozom, hideg Lilimmal,
Úgy napolván, mint rideg
Vén pelikán, ifjú daljaimmal.


Я не спал, — и звучало
За рекой,
Трепетало, рыдало
Надо мноЭто пела русалка,
А не тИ былого мне жалко,
И мечтДо зари недалёкой
Как заснуть!
Вспоминал я жестокий,
Долгий путА русалка смеялась
За рекой, —
Нет, не ты издевалась
Надо мно


No, végre hát, ők védekeznek,
A hóhérok, akiknek lelke sincs,
Adván módját amaznak s eznek,
Lóg hangosan róluk a vén bilincs:
Ők, félők, legtöbbet vétkeznek.


Drizate el vostro studio e 'l vostro ingegno
in sequir solo la sfrenata voglia,
sì come driza arcier suo occhio al segno.


Das Leben auch verlangt sein mächtig Recht,
Verlaßt des starren Wortes todten Knecht;
Aus edlem Feuer flossen meine Sünden,
Aus Drang des Herzens, glüh'nder Leidenschaft.
Für sie würd' ich schon hier Vergebung finden,
Die Zeugen meines Werthes, meiner Kraft.


Sus rizos peina el aura del verano,
mas la doncella al contemplarlos llora,
e, internada en el bosque de cipreses,


Du Macht des Klangs, empor auf Adlerschwingen
Hebt mich dein Flug; entflieh, du öde Nacht!
Zum Licht empor will ich begeistert dringen,
Im Busen ist die Flamme mir erwacht,
Und liebend soll mein Geist das Bild umschlingen,
Wovon der Klang die Kunde mir gebracht.
Kalt strahlt der Sonne Glanz auf ird'scher Welle,
Und droben nur vermählt sich Gluth und Helle.


Unsre Freude donnre in den Fernen,
Flieh' empor zu des Olympos Sternen,
Wo heut' Friedrichs Ahnherr Wedekind ,
Auf den Helm gestützt, bei Wodans Mahle,
Unter Helden trinkt aus goldner Schaale
Trank, der aus Walhalla's Quellen rinnt.


Si en mis carnes heredé
La ponzoña de la suya,
¡Que en las carnes arda y fluya!
Pero en el alma ¿por qué?
Si mi alma su alma no fue,
Si es chispa de Dios directa,
¿Cómo de luz tan perfecta
Tan imperfecta salió?
Si Adán por Dios no pecó
¿Cómo su infección la infecta?


A levegő hideg, kék és merev,
S sziszegve metszi éles cirpelés,
Mint bánya mélyén a kék érceret
A zengő fúró. Már a fény kevés.
A sötét ég tisztára van seperve,
A láthatár fakó vonal, üres, -
Vízszintes közönyét ezüst s veres
Tornyok nem gyujtják fel már. Komor este.


¿Qué te ríes, filósofo cornudo?
¿Qué sollozas, filósofo anegado?
Sólo cumples, con ser recién casado
como el otro cabrón, recién viudo.


Hoy el dolor sabe a andén,
a vía muerta, a tren sin carril,
a corazón hueco de asesino
y bomba desahuciada.
Hoy la vida huele a nudos,
a nudos de sangre coagulada
y mar batido de angustia,
a estampida de miedo.
La muerte camina en espiral,
es soledad espesa atrapada
en un lento amasijo de hierros,
es una pócima fatal, un largo otoño
que revienta el aire
y gira en remolinos ciegos.
¿En qué estación
se bajó la conciencia?
¿De qué almanaque
robó su tiempo el asesino?
¿Qué tren será capaz
de atropellar a la muerte?
Duele, el dolor, duele,
saca punta a la médula
y rebaña la cal del hueso.
Duele, el dolor, duele
a laberinto de círculos
y profunda tiniebla.


PAUL ERDMANN: »Das ist unsre Feldmusik, gnädiger Herr! Sie müssen so vorliebnehmen.«
HR. V. HOCHHEIM: »Guten Morgen lieber Paul, und viel Glück! Ihr seht ja heute recht jung aus.«
PAUL: »Ist keine Kunst für Ihre Bauern, gnädiger Herr; Sie lassen uns nicht alt werden.«
HR. V. HOCHHEIM: »Hier kommen wir ein ganzes Hausvoll zu Euch.«
PAUL: »Je mehr, je besser; immer herein.«


3. Jch entſchlug mich aller freude/
Die geſellſchafft war mein tod/
Was mir neue luſt gebot/
Zehlt ich unter meine feinde:
Denn es ſolt in ihr allein
Meine freundſchafft fruchtbar ſeyn.


Er hat sie drangsaliert und ließ sie tanzen,
Die faulen Bäuche wie die krummen Rücken,
Die dicken Käfer und die dünnen Mücken,
Die Maulwurfsgrillen und die Flöh und Wanzen!


Nun lös' ich sanft die lieben Hände,
Die du mir um den Hals gelegt.
Daß ich in deinen Augen finde,
Was dir das kleine Herz bewegt.


Jedna potu krůpěj spadlá dolů s čela
cenou svojí sváží světů stáda celá.


Wo süsser Lippen Rosen blühn,
Wer kann sie sehn und nicht verlangen?
Die jugendlichen Küsse fliehn
Bey welkem Reiz vorbey und suchen frische Wangen.


寄郎以山字
得无无解处
得郎一人来
便可成仙去


frenar el curso a la veloz corriente:
mostraos benignas sólo mientras llego
y cuando vuelva me anegad furiosas»


In: ASCHER, Nelso O sonho da razã Rio de Janeiro: Editora 34, 1993


Povinnost konat! Jaká je to svízel!
Jít odhodlaně, když dán povel, v noc!
Tam bít se, zbytek naděje kde zmizel.
Nečekat na pomoc.


Nur Kröten, Ottern, Schlangen
Umkrochen kalt mir meine Brust
Daß Kühlung ich empfangen
Selbst von dem grimmen Eckel mußt.


Sieh, da lichtet sich ein neues Fenster,
zuckt ein steiler Kerzenstreifen –
niemals sah ich die Nacht beglänzter!
Ja, entzünde dich dem Reifen,


Šest neděl jsme slunce boží
na obloze neviděli,
z mračen šedých po šest neděl
lil se na nás mokrý déšť.


Polnice zvučí. Někdo váhá?
Ne, netřeba nám úrady.
Jest naší lásce jasná dráha,
sem všichni, všichni do řady,
sem všecky ruce, všecka srdce
do šiku lásky dokola,
vždyť darmo v osudové chvíli
to České Srdce nevolá!


Gedämpft ist nun der lust'ge Schall,
Der mir die Brust zu sprengen droht.
Das Leben dunkelt überall,
Und hell und heller winkt der Tod.


Dovedl’s mne ponížit,
dovedl’s mne pohřížit
do smutku a bídy. Pochovat
dovedl’s mé dítě. Nechci žít.
Chápu, odpovídá. Je to cit.
K čemu žíti? Nutno bojovat.


A bledolící učitel
stál v okně školní světnice,
až do srdce mu pronik hlas
té sladké sloky z ulice.


Fui forte, venci as misérias da alma com a alma tod
Lembro o teu sorriso pequeno, Leucothoe, e não sorrio para não chora
Vi-te como eras, Dyke, num sonho da meia-noite
De novo te amei, mas de outra maneir Porém vi-te qual era
As árvores da floresta onde andámos sãs as mesmas, ou são outra
Nós, Lydia, nem somos os mesmos nem outros, porque lembramo


Nicht dürft ihr euch vor Thronen beugen
Noch knieen, wo der Pöbel kniet;
Die ew'ge Wahrheit braucht der Zeugen,
Und Opferfeuer sei das Lied,
Daß, wenn dereinst nach Sturm und Fluten
Erscheint des Friedensbogens Tag,
Das Volk an euern reinen Gluten
Der Freiheit Fackel zünden mag.


Na pusztě bílá zář jak jiní leží,
jak bílý plášť, v němž ani záhyba –
jen když se oblak nebem kolíbá,
lehounký stín po spící pusztě běží. –


Why then thy flowing sable Stoles,
Deep pendent Cypress, mourning Poles,
Loose Scarfs to fall athwart thy Weeds,
Long Palls, drawn Herses, cover'd Steeds,
And Plumes of black, that as they tread,
Nod o'er the 'Scutcheons of the Dead?


Led tenký taje, zatřpytí se však,
když slunce upřeně naň pohlédne;
jest připraveno vše a čeká vlak.


Felséges Úr!
Ha kis szolgája fehérbe öltöz,
szabad-e néki bemenni Önhöz?


Nun höret zu, wie es ergieng,
Als sich der Schimpf mit Ernst anfieng,
Die Schanz ward hastlich übersehen.
Conradin hat gesiegt im Anfang,
Da über die Beut die Ordnung sank,
Da war der Schaden geschehen,
Sie waren übereilet schon
Von ihrem Gegentheile,
Deshalb empfingen bösen Lohn,
Ihre Haut war ihnen feile,
Der Vortheil übergeben ward,
Das Spiel, das war verloren schon,
Vermißt ward ihnen hier die Kron.


إِلَيكَ عَنِّيَ هائِمٌ وَصِبٌ
أَما تَرى الجِسمَ قَد أَودى بِهِ العَطَبُ
لِلَّهِ قَلبِيَ ماذا قَد أُتيحَ لَهُ
حَرُّ الصَبابَةِ وَالأَوجاعُ وَالوَصَبُ
ضاقَت عَلَيَّ بِلادُ اللَهِ ما رَحُبَت
يا لَلرِجالِ فَهَل في الأَرضِ مُضطَرَبُ
البَينُ يُؤلِمُني وَالشَوقُ يَجرَحُني
وَالدارُ نازِحَةٌ وَالشَملُ مُنشَعِبُ
كَيفَ السَبيلُ إِلى لَيلى وَقَد حُجِبَت
عَهدي بِها زَمَناً ما دونَها حُجُبُ


أتسرقُني وأنتَ أجلُّ خِلٍّ
يعزُّ عليّ من حيٍّ وميْتِ
أظنُّ القَطعَ هانَ عليك حتّى
سرقتَ لطيفتي من حِرْز بيتي


Deh, non mi fati di tal grazia nego,
forsi fian vostri pianti ancor casone
che mai siolto sarò dov'io me lego.


pero -feliz por tu favor- no olvido
que Tú dijiste: -¡Bienaventurado
el mísero, el doliente, el perseguido!


Und wer dir gewiesen des Königs Mund,
Dem gibst du den zweiten Kuß zur Stund';


Der Weisen und der Helden Bahn
Erwähnt man billig oben an,
Wo sich so manches Schnitzbild zeiget;
Wo Friedrich Wilhelm und Eugen,
Und Kulicham beysammen stehn,
Vor denen Ost und West sich neiget:
Und was man sonst in Griechenland
Für sieben weise Männer fand.


Zvolá král: „Ó, všemohoucí,
tvrdým v nebi mám se státi?
Lásku než bych zapřel k tvoru,
který mi kdy milým býval –
raděj odřek’ bych se stkvoucí
slávy, jež mi ráj chce dáti!“
Slyšel Indra, svraštil čelo,
vyšleh’ blesk mu z hlubých zorů,
na krále se přísně díval,
přísně ode rtů tak znělo:


Je vous ai vus, blanches ramées,
Pareils aux dessins que le froid
Aux vitres d'argent étamées
Trace, la nuit, avec son doigt.


Hat das ungetreue Glück
Sich auf meinen Kopf verschworen?
Hat mich denn das Misgeschick
Stets zum Fangeball erkohren?
Ey so wüntsch ich tausendmahl,
Lieber meinen Geist zu laßen,
Als in einer solchen Qual
Mich aus Überdruß zu haßen.


Dech větru lehký je, jím tiše hnána,
se šíří vůně z vůní sterých stkaná,
vlá do oken, do rozevřených dveří,


Ein Gott geweihter, jeglicher Menschenart
Durch alle Zonen fröhnender Männerbund
Erlag den Ränken, ward zerrissen,
Unbewiesen und ungehört. 10


Nur der ist wolbestanden,
Der Ihn hat angesehn,
Den keiner wird zu Schanden,
Der Ihm kan nahe gehn.
Da der Elende rief,
Hat Ihn der HERR erhöret,
In Lust Sein Leid verkehret,
Darin Er lag so rieff!


La tigre de Bengala
con su lustrosa piel manchada a trechos,
está alegre y gentil, está de gala.
Salta de los repechos
de un ribazo, al tupido
carrizal de un bambú; luego a la roca
que se yergue a la entrada de su gruta.
Allí lanza un rugido,
se agita como loca
y eriza de placer su piel hirsuta.
La fiera virgen ama.
Es el mes del ardor. Parece el suelo
rescoldo; y en el cielo
el sol inmensa llama.
Por el ramaje oscuro
salta huyendo el kanguro.
El boa se infla, duerme, se calienta
a la tórrida lumbre;
el pájaro se sienta
a reposar sobre la verde cumbre.
Siéntense vahos de horno:
y la selva indiana
en alas del bochorno,
lanza, bajo el sereno
cielo, un soplo de sí. La tigre ufana
respira a pulmón lleno,
y al verse hermosa, altiva, soberana,
le late el corazón, se le hincha el seno.
Contempla su gran zarpa, en ella la uña
de marfil; luego toca,
el filo de una roca,
y prueba y lo rasguña.
Mírase luego el flanco
que azota con el rabo puntiagudo
de color negro y blanco,
y móvil y felpudo;
luego el vientre. En seguida
abre las anchas fauces, altanera
como reina que exige vasallaje;
después husmea, busca, va. La fiera
exhala algo a manera
de un suspiro salvaje.
Un rugido callado
escuchó. Con presteza
volvió la vista de uno a otro lado.
Y chispeó su ojo verde y dilatado
cuando miró de un tigre la cabeza
surgir sobre la cima de un collado.
El tigre se acercaba.

Era muy bello.
Gigantesca la talla, el pelo fino,
apretado el ijar, robusto el cuello,
era un don Juan felino
en el bosque. Anda a trancos
callados; ve a la tigre inquieta, sola,
y le muestra los blancos
dientes; y luego arbola
con donaire la cola.
Al caminar se vía
su cuerpo ondear, con garbo y bizarría.
Se miraban los músculos hinchados
debajo de la piel. Y se diría
ser aquella alimaña
un rudo gladiador de la montaña.
Los pelos erizados
del labio relamía. Cuando andaba,
con su peso chafaba
la yerba verde y muelle,
y el ruido de su aliento semejaba
el resollar de un fuelle.
Él es, él es el rey. Cetro de oro
no, sino la ancha garra,
que se hinca recia en el testuz del toro
y las carnes desgarra.
La negra águila enorme, de pupilas
de fuego y corvo pico relumbrante,
tiene a Aquilón: las hondas y tranquilas
aguas, el gran caimán; el elefante,
la cañada y la estepa;
la víbora, los juncos por do trepa;
y su caliente nido,
del árbol suspendido,
el ave dulce y tierna
que ama la primer luz.

Él la caverna.
No envidia al león la crin, ni al potro rudo
el casco, ni al membrudo
hipopótamo el lomo corpulento,
quien bajo los ramajes de copudo
baobab, ruge al viento.
Así va el orgulloso, llega, halaga;
corresponde la tigre que le espera,
y con caricias las caricias paga,
en su salvaje ardor, la carnicera.
Después, el misterioso
tacto, las impulsivas
fuerzas que arrastran con poder pasmoso;
y, ¡oh gran Pan! el idilio monstruoso
bajo las vastas selvas primitivas.
No el de las musas de las blandas horas
suaves, expresivas,
en las rientes auroras
y las azules noches pensativas;
sino el que todo enciende, anima, exalta,
polen, savia, calor, nervio, corteza,
y en torrentes de vida brota y salta
del seno de la gran Naturaleza.
      II
El príncipe de Gales va de caza
por bosques y por cerros,
con su gran servidumbre y con sus perros
de la más fina raza.
Acallando el tropel de los vasallos,
deteniendo traíllas y caballos,
con la mirada inquieta,
contempla a los dos tigres, de la gruta
a la entrada. Requiere la escopeta,
y avanza, y no se inmuta.
Las fieras se acarician. No han oído
tropel de cazadores.
A esos terribles seres,
embriagados de amores,
con cadenas de flores
se les hubiera uncido
a la nevada concha de Citeres
o al carro de Cupido.
El príncipe atrevido,
adelanta, se acerca, ya se para;
ya apunta y cierra un ojo; ya dispara;
ya del arma el estruendo
por el espeso bosque ha resonado.
El tigre sale huyendo,
y la hembra queda, el vientre desgarrado.
¡Oh, va a morir!... Pero antes, débil, yerta,
chorreando sangre por la herida abierta,
con ojo dolorido
miró a aquel cazador, lanzó un gemido
como un ¡ay! de mujer... y cayó muerta.
      III
Aquel macho que huyó, bravo y zahareño
a los rayos ardientes
del sol, en su cubil después dormía.
Entonces tuvo un sueño:
que enterraba las garras y los dientes
en vientres sonrosados
y pechos de mujer; y que engullía
por postres delicados
de comidas y cenas,
como tigre goloso entre golosos,
unas cuantas docenas
de niño tiernos, rubios y sabrosos.


Au bleu de la croisée où tu filais la laine.


Po zvětralých hradbách města pne se
poklidně teď réva s břečťanem.
Bašta vzdorná nyní altánem,
a co druhdy bylo parkánem,
rámce nyní soukeníků nese.
V popředí pak zeje stará brána,
bez mostu a bez vrat, moci stín,
jak to město, jemuž strážcem dána.
Do ní marně cizinců kdys klín
silou vrážel, ona vzdorovala,
občanů zde síla horovala,
proudem tekla rekovná tu krev.
S časem nyní v shodě její zjev:
Nám se jenom spousta dochovala.
Klesly mosty, vypáčena vrata,
cizotě nic cestu nebrání,
v plen jim dána půda naše svatá,
měšťan pak jim v jho se uklání.
Ó, kéž se ty staré doby vrátí,
dřív než dravec svoji oběť schvátí!
Do té brány teď náš pocestný,
s vozu sstoupiv, vkročil plný blaha,
netuše že osud bolestný
již již drsnou rukou po něm sahá.
Pak byl jat. A v srdci pálí rána,
láska jeho na vždy pochována.
Bez naděje klesl v sedadlo.
Ani bouře děsné divadlo
není s to jej vyrušiti z snění.
Vrchole teď dostoupilo hřmění.
Přírody ta vřava stohlasá
do základů domem otřásá,
každý zvuk v tom rachocení zmírá.
Karel, zabrán v těžké myšlenky
nezří, že se za ním otevírá
dvířka, v stěně tajně ukrytá.
Postavu on nezří milenky,
bledá jež tam na prahu se chvěje.
Náhle blesku pronikavá záře
osvítila jizby zášeří.
Výkřik dívky zavzněl od dveří.
Karel vzhled’ a zřel, a bez dlení
v náruč si dvé šťastných lidí spěje,
mžikem ráj se stane ze žaláře.
Na vše zapomněli blažení.
Ale rychle žal se v radost mísí,
její bol i jeho bolest křísí.
Již ji zří, tu propast zející,
kterou na vždy loučeni být mají.
Krutá hra, již tajné moci hrají
o ty obětě se chvějící.
Jejich štěstí celé sluje sázka.
Jedno však, jak kostky dopadají,
vítězem přec zůstane vždy láska.
V bouři jeku slibují si oba,
že je nerozvede žádná zloba,
na věky že svými zůstanou.


一别西湖今几秋
重摇兰棹伴君游
碧山楼阁悬明镜
压尽东南数十州


Wenn Graun der Nacht an meinem Pfade lauscht:
Dann leuchte du herab aus deines Lichtes Fülle!
Erhebe mich, wenn laut das Leben mich umrauscht,
Zur Ruhe deiner Geisterstille!


Nessun del gioco suo giammai s'arretra,
Che di fiamma acquistar porti talento
Senza il caldo di lui pauroso e lento
Torpe freddo ogni core e quasi impetra:


沉沉古洞锁云寒
中有龙依积水蟠
若为苍生作霖雨
九天飞去不为难


Mir ist, als müßt' ich zur Stunde
Hinsinken tief und jäh
Zum grünsten Meeresgrunde,
O Herr, vor Deiner Näh'!


E disse o capitão Duda,
Como homem muito sensato:
— Vamos fazer uma bolsa!
Botem dinheiro no prato —
Que é o mesmo que botar
Manteiga em venta de gato!


Der Zug war so: der Richter vorn
In seines Amts Geschmeid',
Hell glitzerte das Quastengold
An seinem Scharlachkleid.


حبّي تجلّى بالجمال فاعتلى قلبي
وسقاني صافي الزلال وصفا شربي
من هداه طاب الورود وسناه باهي الشهود
ألا يا ولهان بالحبّ أطلق القيود
واحتس مدام الوصل الصافي
من صفا الدنان
يا نديمي أجلي الكؤس واسقني الصافي
من حميّا تبدي الشموس بالسنا الصافي
ظلّها إمداد الوجود شربها نعيم الخلود
ألا يا ندمان يا صحبي قد بدا السعود
فادخلوا مقام الأصل النافي
نقطة العيان
ثمّ صلّ صلاة السلام للهدى الأصلي
واتبعنّ الآل الكرام بالرضا الكلّي
ما زهت زهور الورود أو في الروض يخضرّ عود
أو بدا العيان في القرب من سنا الشهود
واسأل الختام للخلّ
اليافي بحسن الجنان


So saß er fern denn vom Gewühl
und sang mit bitterm Wehgefühl,
wie er so gar verlassen!
und wußte doch, daß Lahme nicht
zu soviel Schnellen passen.


Mert jaj, ma, társak, földön ül a költő,
mint egy fakir az aranyos teremben,
zsákmány és gyöngyös táncok közt - de ő csak
mezitlen és soványan ül, a nábob
szőnyege sáros lesz nyomától, úgy ül
idegen, és csúf sebeit vakarva.


És jöttek, ámbár lassúbb kényelemmel,
Tiszánk mentének ős alakjai,
Minőt az ember messze földre nem lel.
Erő, egészség prototípjai;
Gyönyörűség csak rá is nézni szemmel,
Hogy megtömik dolmányát tagjai,
Mily domború mellű, arasznyi vállú,
Boglyas, de vasfejű, borzas szakállú.


But whence the gladdening beam
That pours his purple stream
O'er the long prospect wide?
'Tis Mirth. I see her sit
In majesty of light,
With Laughter at her side.
Bright-ey'd Fancy hovering near
Wide waves her glancing wing in air;
And young Wit flings his pointed dart,
That guiltless strikes the willing heart.
Fear not now Affliction's power,
Fear not now wild Passion's rage,
Nor fear ye aught in evil hour,
Save the tardy hand of Age.
Now Mirth hath heard the suppliant Poet's prayer;
No cloud, that rides the blast, shall vex the troubled air.


Als ich in Öde flüchten mußte,
Verfolgt mich kaum zu retten wußte,
War Er mein Licht in dunkler Nacht.
Wir irrten einsam durch die Wüste,
Ich reicht' Ihm dar die treuen Brüste,
Mich hat Sein Auge angelacht.


Che chi muore pel caldo di ragione,
sofisti atterra, ipocriti e tiranni,
che vendon l'altrui mal per divozione;


i satani a sešlí ďáblové,
jak známi byli před dávnými roky,
i lesklá slova, kouzlo rýmové,
závratných metafor a veršů skoky –


K nám přišla zima! Chýží vetché krovy
sníh jemně zavál v obal atlasový
a země skryla nahou hruď svou vonnou
měkkounkých krajek teplou pod záclonou.
Ach, přitrhla ta zima z nenadání!
S náručí ledovou a bledou skrání –
jak lesní víla, kdysi v půlnoc tmavou
nám zašuměla křídly nade hlavou,
a když nás v chýžích probudilo ráno –
juž bylo všecko sněhem zasypáno,
vše okna bílým potáhla se květem,
a my se zřeli opuštěni světem!


Kdo opláče teď siré vaše vdovy?
kdo dětem otce, jehož dravý příval
víc nevrátil, kdo, sirotkům těm poví,
že otec jeho slavným rekem býval,
jenž trpěl proto, v skráni
a v prsou svých že nadšení měl zápal,
jenž hnal jej tam, kde nepřítel se sápal
na rodnou vlast, jež byla v umírání!
Kdo dětem padlých reků oněch poví,
že otci jich jí dali život nový?


“Hát - feleli ez rá - biz azt eltaláltad.
Nekem a szegénység legnagyobb utálat.
Úgy vagyok nevelve fényes úri módban;
Nem én vagyok oka, hogy ide jutottam.


Mir vertraute, sie vertraute mir,
Die kundige Muse
Das Geheimnis der Natur!


Kraft der Laute, die ich rühmlich schlug,
Kraft der Zweige, die mein Haupt umwinden,
Darf ich dir ein hohes Wort verkünden,
Das ich längst in meinem Busen trug.


Waldwärts durch die Einsamkeit
Hört ich über Tal und Klüften
Glocken in den stillen Lüften,
Wie aus fernem Morgen weit –
An die Tore will ich schlagen,
An Palast und Hütten: Auf!
Flammend schon die Gipfel ragen,
Wachet auf, wacht auf, wacht auf!


农夫日炙面如煤
丝妇缫成雪一堆
早早安排了官税
莫教耆长上门催


连云接塞添迢递
洒幕侵灯送寂寥
一夜不眠孤客耳
主人窗外有芭蕉


O'er Britain's isle they spread their wings,
And shades of death dismay the land;
November wide his mantle flings,
And lifting high his vengeful hand,
Hurls down the demon Spleen, with pow'rs combin'd,
To check the springs of life, and crush the enfeebled mind.


Siehst du die schnellen Wolken ziehn?
Schon donnerts hinter jenen Wäldern,
Schon wird es Nacht auf unsern Feldern:
Komm, liebster Damon, laß uns fliehn.


Non sempre a tutti è sì pregiato e caro
quel che 'l senso contenta,
c'un sol non sia che 'l senta,
se ben par dolce, pessimo e amaro.
Il buon gusto è sì raro
c'al volgo errante cede
in vista, allor che dentro di sé gode.
Così, perdendo, imparo
quel che di fuor non vede
chi l'alma ha trista, e ' suo sospir non ode.
El mondo è cieco e di suo gradi o lode
più giova a chi più scarso esser ne vuole,
come sferza che 'nsegna e parte duole.


向晚鸾笺擘砑红
相烦归燕简东风
酬春未得偷闲力
迟放海棠花几丛


Proč člověk, komu křivdu činil, naň více hněvá se?
On svou křivdu jenom v tom potopiť chce hněvu.


Noch dennoch hab ich guten Mut
Und glaube, daß ich werde
Im Lebenslande Gottes Gut
Dort sehn und auf der Erde.
Frisch auf, getrost und unverzagt!
Wers nur mit Gott im Glauben wagt,
Der wird den Sieg erhalten.


Květ jahody bych s úbělem tvých lící,
pomněnku s okem, růži s ústy srovnal,
však leknín s čím – ach, ne, to nelze říci!


Das Beten und das Bitten ist erlaubt,
Ja, und erlaubt ist Alles überhaupt,
Was niemals nützt den armen Unterthanen.
Wenn wir an ein Versprechen etwa mahnen,
Gesetzlich bitten, was wir fordern können,
Da will man uns das Bitten auch nicht gönnen,
Man weist uns ab mit kaltem Hohn zuletzt:
Ihr habt die Form verletzt.


Er sprach: »Ich habs nit bös gemeint,
Dieweil die Schneider meine Freund,
Hab ich für Recht ermessen,
Daß ich mit Meister und Gesell
Mich bei dem Jahrstag auch einstell,
Bin grob doch eingesessen.


Gut sein! Gut sein! ist viel getan,
Erobern, ist nur wenig;
Der König sei der beßre Mann,
Sonst sei der beßre, König!


Daß himmel und gestirn der seelen ursprung sey/
Daß durch vier sterne sie zur erden abwärts fliessen/
Und so viel staffeln auch muß wieder auffwärts schiessen/
Schrieb ihr/ doch ohne grund/ schon längst Egypten bey.
Heut aber hat der bruch der kurtzen lebens-stunden/
Der deines vaters leib in grauß und asche legt/
Zwar dir/ durchlauchster Printz/ mit thränen-saltz und wunden/
Mit purpur aber uns warhafftig eingeprägt:
Daß sein entwichner geist vom himmel sey entsprungen/
Und durch vier sterne sich hat ab- und auffgeschwungen.


No pagan object, nothing too profane,
To aid the Romish zeal for Christian gain.
Each Temple with new weight of idols nods,
And borrow'd Altars smoke to other Gods.
PROMETHEUS' Vultur MATTHEW'S Eagle proves;
And heav'nly Cherubs sprout from heathen Loves;
Young GANYMEDE a winged Angel stands
By holy LUKE, and dictates God's commands:
APOLLO, tho' degraded, still can bless,
Rewarded with a Sainthood, and an S.
Each convert Godhead is apostoliz'd,
And JOVE himself by PETER'S name baptiz'd.
ASTARTE shines in Jewish MARY'S fame,
Still Queen of heav'n, another and the same.


Eines reinen Auges Klarheit,
Eines tapfern Mundes Wahrheit,
Einer treuen Rechte Schwur –
Diese drei geweihten Dinge
Heben hoch zum Sonnenringe
Aus der Nacht der Erdenflur.


Es heb' dich über Schmerz und Qual,
Es ebne dir die Sturmeswelle,
Jedwedes Grau'n der Nacht erhelle
Dir jener Stunde Sonnenstrahl. –


Feltételében félre csapó szelek
Nem ostromolják állhatatos szivét.
A büszkeséget félre vetvén
Csendesen áll örök oszlopánál.


五岭宜人独桂林
梅花雪片一冬深
遥知华省文书暇
饱看奇峰碧玉簪


Yet sure, my friend, th' eternal plan
By truth unerring was design'd;
Inferior parts were made for man,
But man himself for all mankind.
Then by th' apparent judge th' unseen;
Behold how rolls this vast machine
To one great end, howe'er withstood,
Directing its impartial course.
All labour for the general good.
Some stem the wave, some till the soil,
By choice the hold, th' ambitious toil,
The indolent by force.


y se apresta a la acción, pero creyendo
que el Olimpo a la postre es un enojo,
y la inmortalidad un grave hastío


Worin ist Freiheit?
Worin ist Größe?
Im Mut der Menschheit,
Der dich erfüllt.
In Gattung Größe,
Freiheit im Volke,
Die dich geboren,
Das dich erzeugt.
Voraus der Gattung,
Voran dem Volke,
Ihr Vorwärts-Fühlen
Von dir geprägt!
Ihr höchstes Sehnen
Von dir verkündet,
Ihr tiefstes Leiden
Von dir verklärt.
Und nicht geschwiegen
Von deinem Schmerze,
Daß allzu grausam
Die lange Frist,
Die von dem Neuland
In deiner Seele
Zum neuen Lande
Des Lebens mißt!


¡Cómo pesan los párpados con la música del tiempo!
¡Cómo se embriagan de adolescencia perdida las venas!
Dejadme dormir en la ladera
de los infinitos sacrificios,
en donde arados y rebaños se han petrificado,
en donde el frío ha hecho florecer cenizales y huesos,
en donde las espadas han segado los labios del amor.
Dejadme dormir sobre la música de la piedra del monte,
pues ya sólo soy un nogal junto a una fuente ferrosa,
la vela que ilumina una bodega de mostos morados,
un trigal maduro rodeado de fuego,
una zarza que cruje de estrellas imposibles.


Děl teď Živsa otec: „Na paměť se mi rozmluva hlásí,
již jsme o pouti oné ve světnici Jiskrově vedli.
Vypravovalť tam já o strastech přítele Hynka,
po smrti dívky drahé jak v zápasu po straně bratří
hrob si na Tatře našel. Snad z této romantiky truchlé
jiskra zapadla ve hruď jinoší, jež vznětliva lehko.“


Wieder wachen auf die Sorgen,
Denn es bleicht der Mond;
Und es zittert schon der Morgen
Ueberm Hellespont.


Und morgens, um halber viere,
Da hat der Hahn gekräht;
Nun schnüre seinen Ranzen,
Wer auf die Reise geht!


كانت تلك مبادرة باسلة
استيقظت بها أحجار الغابة
ونهضت لها شكيمة المبارزات
لم تكن المرأة وحيدة في شهوة الشغل
وكان في ذلك حكمة


Nun tut ihnen jegliche Reverenz
Und unserm Beschützer, dem Zaren,
Nun soll die französische Intelligenz
Mit dem Freiheits-Kantschu sich paaren.


There's not a Sin that we commit,
Nor wicked Word we say,
But in thy dreadful Book 'tis writ,
Against the Judgment-Day.


أَإِن سَجَعَت في بَطنِ وادٍ حَمامَةٌ
تُجاوِبُ أُخرى دَمعُ عَينِكَ دافِقُ
كَأَنَّكَ لَم تَسمَع بَكاءَ حَمامَةٍ
بِلَيلٍ وَلَم يَحزُنكَ إِلفٌ مَفارِقُ
وَلَم تَرَ مَفجوعاً بِشَيءٍ يُحِبُّهُ
سِواكَ وَلَم يَعشَق كَعِشقِكَ عاشِقُ
بَلى وَأَفِق عَن ذِكرِ لَيلى فَإِنَّما
أَخو الحُبِّ مَن ذاقَ الهَوى وَهوَ تائِقُ


Im allerhöchsten Siegeston,
Mehr Psalm als Siegeslied;
Stolz, wie der Feind, eh' er geflohn,
Bescheiden, wie er flieht;


Dies alles ist ein Spiel, das sich die Gottheit macht;
Sie hat die Kreatur um ihretwilln erdacht.


Piangendo e sospirando
non acquista l'om terra,
ma per forza di guerra
saggiamente pugnando.
E quello è da laudare
che se sa confortare
là dov'altr'om sconforti;
ma che prodezza porti
sì che 'n bon stato torni,
non che dorma e sogiorni.


Торжественно-больное беспокойство,
В тебе родник невысказанных строЯ так томлюсь, я зарыдать готов,
Но верую в целительное свойство
Задумчиво слагаемых стихоВ какой же мир уносятся квинтины?
К каким, к каким и рифмам и мечтам?
Лежит туман над далями картинИ лишь дрожат листвою апельсины,
И лишь волна дробится по камняЯ шлю привет и контурам акаций,
И дальнему встающему лучу…
Но вдруг дрожу — бессильно хохочу,
Ломаю, рву игрушки декораций,
Зову мечту… зову  — и кричу!
А! Это что? десятки новолуний,
Расплавленный текущий алебастр —
И я плыву среди горящих астА летний день слился с весной в июне,
И зло с добром сосватал Зороастр…
Измученный, я надаю… подушки
Горят огнем… в раскрытое окно
Далеких ветл виднеются верхушкВсе просто так, все тихо, все темно, —
И квакают на озере лягушк17 августа 1895


Ó strašná cesta! Bozi, jak jste krutí!


Blüten licht nun Blüten drängen,
Daß er möcht vor Glanz erblinden;
In den dunklen Zaubergängen,
Von den eigenen Gesängen
Hold gelockt, kann er nicht finden
Aus dem Labyrinth der Brust.
Alles, alles will's verkünden
In den Wogen süßer Lust.


Hay países que yo recuerdo
como recuerdo mis infancias.
Son países de mar o río,
de pastales, de vegas y aguas.
Aldea mía sobre el Ródano,
rendida en río y en cigarras;
Antilla en palmas verdi-negras
que a medio mar está y me llama;
¡roca lígure de Portofino,
mar italiana, mar italiana!
Me han traído a país sin río,
tierras-Agar, tierras sin agua;
Saras blancas y Saras rojas,
donde pecaron otras razas,
de pecado rojo de atridas
que cuentan gredas tajeadas;
que no nacieron como un niño
con unas carnazones grasas,
cuando las oigo, sin un silbo,
cuando las cruzo, sin mirada.
Quiero volver a tierras niñas;
llévenme a un blando país de aguas.
En grandes pastos envejezca
y haga al río fábula y fábula.
Tenga una fuente por mi madre
y en la siesta salga a buscarla,
y en jarras baje de una peña
un agua dulce, aguda y áspera.
Me venza y pare los alientos
el agua acérrima y helada.
¡Rompa mi vaso y al beberla
me vuelva niñas las entrañas!


Pihegnek a láztól a női mellek,
erős kezekben égnek a kacsók,
és a tükörnél, ciprus árnya mellett
acélerővel csattan el a csók.


Diß Wohrt ist ohne Schmertzen
Aus Seines Vaters Hertzen
Von Ewigkeit gezeügt.
Bald steht es in der Mitten
Und machet durch Sein Bitten
Den Vatter uns geneigt.


»Pues que del nido os eché
y ya tenéis compañía,
quiero esperar que algún día
con Filis me juntaré—».


Za mnou se fatum žene
jak za zajícem chrt.
Z programu žití štěstí
mi osud asi škrt’.


Ein Königreich. Provinzen roter Wiesen.
Ein Wärter, eine Peitsche, eine Kette.
So klappern wir in Nessel, Dorn und Klette
Durch wilder Himmel schreckliche Devisen,


风前散袂能忘扇
月下题诗不用灯
万士清宵鏖棘庑
一年秋色满桐城


Pero como nada nada de eso puede ser
Le imploro a Dios, al gran Dios
El creador del cielo y de la tierra
Con lágrimas en mis ojos
Que al caer cada pétalo de estas flores
Uno por uno se vaya transformando
En suaves plumas blancas,
Pequeñas, delicadas, livianas
para que en el majestuoso cielo azul
Formen un hermoso y mullido nido
Vaporoso como suspiros de mariposas
Donde repose para siempre
Su hermoso cuerpo dormido
Adiós hija mía, amor de mi vida
Guárdame un lugar al lado tuyo
Papisen
Le imploro a Dios, al gran Dios
El creador del cielo y de la tierra
Con lágrimas en mis ojos
Que al caer cada pétalo de estas flores
Uno por uno se vaya transformando
En suaves plumas blancas,
Pequeñas, delicadas, livianas
para que en el majestuoso cielo azul
Formen un hermoso y mullido nido
Vaporoso como suspiros de mariposas
Donde repose para siempre
Su hermoso cuerpo dormido
Adiós hija mía, amor de mi vida
Guárdame un lugar al lado tuyo
Papisen


Ha terminado el libro. En él mi amada
verá flotar recuerdos de su vida,
cual humos de una hoguera ya apagada.
El campo, de sus galas se despoja;
¡y así mi último verso es la caída
de la última hoja!
El invierno se acerca: es un sombrío
leñador que va ai campo por las ramas
que en el hogar ahuyentarán el frío,
secas, carbonizadas, crepitantes,
relamiendo el brasero con las flamas
y lanzando explosiones de diamantes.
Mi último verso en las campiñas vibro:
nunca el viento invernal, haciendo mofa,
jugará con las hojas de mi libro;
que antes de ver, entre indecibles penas
morir helada la floreal estrofa,
como Petronio me abriré las venas.
Mi amada y yo mañana envejecidos,
cuando, al leer mi libro, contemplemos
nuestra dicha en el mar de los olvidos,
entre el tumulto de las olas vanas,
después de zabullir, sacudiremos
con altivez nuestras cabezas canas...
Es preciso callar. ¡Mudo el abismo,
respeto da y pavor! Mi alma aterida
se aquieta y duerme en hondo escepticismo,
al ver que el nadador más inexperto
se burle de las olas de la vida,
sólo con aprender a hacer el muerto.
No importa. Aunque la gloria en los mortales
hojarasea es no más, cual la barrida
del campo por los vienros otoñales,
torno a la lid, y con el arma quiero
marcarle nuevos rumbos a la vida
y darle otro destino al mundo entero!
En la ciudad de bronca algarabía,
acaso extrañaré la mansedumbre
con que la aldea mi furor enfrena;
pero vendrán a la memoria mía,
entre la clamorosa muchedumbre,
derrotas de la mar sobre la arena...
Es preciso callar. Rompo mi lira
ya que el Invierno tormentoso viene,
rígido en su dolor, frío en su ira.
¡Soy como un padre que en su amor prolijo,
viendo al hijo morir, por fuerza tiene
que abrir la tumba y enterrar al hijo!


للدهر ما بين الأنام وَزِيفُ
ولصَرفه بين الورى تصريفُ
تلك النوائب وهي مأدبَة الفَتى
والزاعِبيُّ يقيمه التثقيفُ
غِيَرٌ تُحاجي ذا الحجا عن صبرِهِ
فإذا عرى فقويُّهنَّ ضعيفُ
وإذا تنكَّرتِ الليالي لن يُرى
نكرانُها إن يُعرَف المعروفُ
ما تُثقِل الأعناقَ إلا مِنَّةٌ
لفتىً له عن مُثقَلٍ تخفيفُ
نظرتْ إليَّ الحادثاتُ فرَدَّها
عنّي الأميرُ وطرفُها مطروفُ
لمّا استعنتُ على الزمان بأيِّدٍ
نكص الزمان فصَرفُه مصروفُ
لولا خلائق في الكريم كريمةٌ
لم يستَبِن أنَّ الشريف شريفُ
هذا نزارٌ زان فرعَ أرومةٍ
هو تالدٌ في المكرمات طريفُ
تنميه صِيدٌ أُسدُ حربٍ ما لهم
إلا القواضب والرماح غَرِيفُ
يمشون في الحَلَق الحَصِيف وتحتها
نَسجُ الشجاعةِ في القلوب حَصيفُ
لو أنهم عدمو السيوفَ تحدَّرَت
عزماتُهم في الروع وهي سيوفُ
تُجري النَّدى مجرى الدماء أكُفُّهم
فهمُ حياةٌ للورى وحتوفُ
مَن كان وهّابَ الأُلوف ولم يكن
ليروضه يومَ العِطاف أُلوفُ
يقسو ويعنُفُ في الحروب وشأنُه
في السلم بَرٌّ بالأنام رؤوفُ
يدنو ويبعد هيبةً وتواضعاً
فيجلُّ وهو مع الجلال لطيفُ
يا ابن المكارم إنَّ أولى ما به
تُبنى المكارمُ أن يُغاثَ لهيفُ
وإذا المَنَاسِب لم تكن معدودةً
لصنائع فبَدِينُهُنَّ نحيفُ
ذاك الفخار على المساعي دائرٌ
وله إذا وقف السُّعاة وقوفٌ


Da gl'ogli toi un spirito se move
che mi sveghiò lo spirito che vede,
e quel diçe al spirito di fede
che 'l spirito che sustene retrove,


Csak keveset mondván üdőnkint titkábúl,
meg nem okosodtam homályos szavábúl,
de azt észre vettem fohászkodásábúl,
hogy kiesett szíve hajdani sarkábúl.


诸将匡成汉治隆
崇台图像表元功
于今不省丹青面
漠漠寒烟没断鸿


Za to mu však zpívá
pták dvě písně v keři:
jednu o dívčině,
druhou o mateři.


Fúlgida luz la vista te oscurece;
argentó tu cabeza nieve pura,
cesas de oír, porque el silencio crece;


A byla tu na světě širokém sama,
bez přítele jednoho do smutných chvíl,
tak hrála to života veliké drama,
však hrála je hrdinně, co měla sil.


Nicht fragt der Selbstbeherrschung Wille;
Nur Aug' und Lippe, haltet stille,


So schläft und träumet jede
Noch manche stille Nacht,
Und endlich, endlich ist sie
Als volle Ros' erwacht.


Als sie aber nun erschollen,
Hätte man hie sehen sollen
Alles Land in Frewde stehn,
Sich mit diesen wehrten Sachen
Hin und Her beheglich machen,
Einen Freund zum andern gehn.


Jde podzim, v kraje táhne zvolna,
stín jeho jde i duší mou.
Slyš, odněkud v tom píseň bolná
kol tiše rozlévá se tmou.
Jí naslouchám a u hlavy
vzpomínka jakás teskná šumí
– ó, čas, kdy jsme se rádi měli!
A v sny mé, vzpomínky a dumy
dál tiše kdosi osamělý
tu loudil nápěv dumavý
na viole d’amour.


L'asino un par di calci gli appresenta,
indi mena la coda agile e presta;
apre a un tempo la canna, e lo sgomenta
co i ragli che tremar fan la foresta;
sbatte l'orecchie, e di ferir non lenta
or le spalle, or i fianchi, ora la testa;
volta la poppa e tuona, e a l'improviso
fulmina, e a fresco gli dipinge il viso.


Kdo se chrání všeho zlého,
obávat se nemá čeho.


小桥密接西冈路
支径深通北崦村
老子意行无远近
月中时打野人门