Tal che, quando t'accade d'affrontare
qualche robba smerlata da dozzina,
c'haggia la cordovana poco fina,
la facci, su quel fatto, mascherare.


ختم الرسالة ربنا بمحمد
فهدى الأنام إلى الطريق الأرشد
وغدت ديانة عابد الاصنام في
بتر وقطع مالها من منجد
وحمى حمى دين الهدى بسيوفه
فغدا محجة ذي الفواد المهند
وأتى رجال شيدوا آثاره
خلف على سلف روى للمسند
فمضوا وأحياها امام قد سما
ورقى الى أوج المقام الاسعد
جمع العلوم فخاض لجة بحرها
فتراه في تأليفه كالمنشد
ذاك الهمام الاريحي محمد
من نسل يوسف بدر ليل مفرد
لغوامض الكافي أبان فكان لي
بختامه طرب وصفق باليد


A cotal gente i' sì do tosto mano,
Ché vita di nessun no·mm'abelisce
Se non inganna e baratta e tradisce;
Ma 'l più ch'i' posso, di lor sì mi strano,


لَعَلَّ سَنَا البَرْقِ الَّذِي أَنا شائِمُ
يهيمُ منَ الدُّنيا بِمَنْ أَنا هائِمُ
أمَا فِي حَشَاهُ مِن جوايَ مخايِلٌ
أَما فِي ذُرَاهُ من جُفُوني مَيَاسِمُ
لقد بَرَّحَتْ منهُ ضُلُوعٌ خوافِقٌ
وَقَدْ صَرَّحَتْ منه دموعٌ سواجِمُ
ونَفْحُ صَباً يَهْفُو عَلَى جَنَباتِهِ
كتَصْعِيد أَنفاسي إذَا لامَ لائِمُ
وتحنانُ رَعْدٍ صادِعٍ لمتُونِهِ
كما زَفَرَتْ نَفْسِي بِمَنْ أنا كاتِمُ
وَمِيضٌ تَشبُّ الرِّيحُ والرَّعْدُ نارَهُ
كما شَبَّ نيرانَ المَجُوسِ الزَّمازِمُ
حَمِيل بحَمْلِ الرَّاسِياتِ إِلَى الَّذِي
تَحَمَّلَنِي عنه القِلاصُ الرَّوَاسِمُ
وما أَنجَدَتْ فِيهِ النُّجُودُ تَصَبُّري
ولا أَتهمَتْ وجدِي عَلَيْهِ التَّهائِمُ
سوى لَوْعَةٍ لَوْ يَغلِبُ الصَّبرُ نارَها
لشامَني البَرْقُ الَّذِي أنا شائِمُ
فإِنْ يَسْقِ مَنْ أَهْوى فَدَمْعِيَ مُسْعِدٌ
وإِنْ يَلْقَهُ دُونِي فأَنْفِيَ راغِمُ
كفانِي الْتِماحَ الشَّمْسِ والبَدْرُ وَجْهُهُ
وَمَا اقْتَبَسَتْ منْهُ النُّجومُ العواتِمُ
وما تَجْتَنِي من طِيبِ أَرْدَانِهِ الصَّبا
ومن وَرْدِ خَدَّيْهِ الرِّياضُ النَّوَاعِمُ
فَلَهْفِي عَلَى قَرْنٍ من الشَّمْسِ ساطِعٍ
تَجَلَّلَهُ كِسْفٌ من اللَّيْلِ فاحِمُ
إذَا زارَنِي أَعْشى جُفُونَ رَقِيبِهِ
وأَخرَسَ عَنِّي مَا تقولُ اللَّوائِمُ
وآذَنَ أَنفاسِي ونَفْسِي بِنَشْرِهِ
وَرَيَّاهُ أَنْفاسُ الرِّياحِ النَّواسِمُ
وبَشَّرَني مِنْ قَبْلِهِ صَوْتُ حَلْيِهِ
تُجاوِبُهُ فَوْقَ الغصونِ الحمائِمُ
إِلى مُلتقى قَلْبَيْنِ ضَمَّ عَلَيْهِما
جوانِحَهُ جُنْحٌ منَ اللِّيلِ عاتِمُ
ومُعْتَنَقٍ كالجَفْنِ أَطْبقَ نائِماً
عَلَى ضَمِّ إِنسانَيْنِ والدَّهرُ نائِمُ
فَبِتْنَا وقاضِي الوَصْلِ يَحكُمُ فِي الهوى
وغانِمُ قلبي بالحكومَةِ غارِمُ
أَمْصُّ من الكافورِ مِسْكاً وأَجتَنِي
من الوَشْيِ رُمَّاناً زَهتْهُ المقادِمُ
وَيَرْجِعُ رُوحَ النَّفْسِ مَا أَنَا ناشِقٌ
ويَجْبُرُ صَدْعَ القلْبِ مَا أنا لازِمُ
وأَرْشُفُ من حَصْباءِ دُرٍّ وجوهَرٍ
رحيقَ مُدَامٍ سُكْرُهُ بِيَ دائِمُ
وفي كَبِدِي حَرٌّ مِنَ الشَّوْقِ لاعِجٌ
وَفِي عَضُدِي غُصْنٌ من البانِ ناعِمُ
يُقِرُّ هواهُ أَنَّهُ لِيَ قاتِلٌ
وقَلْبِي لَهُ مِنْ جَفْوَةِ الشَّوْقِ راحِمُ
أَجَنِّبُ أَنفاسِي أزاهِرَ حُسْنِهِ
لِعِلْمِيَ أَنَّ النَّوْرَ بالنَّارِ ساهِمُ
وأُغمِضُ لَحْظِي عَن جَنى وَجَنَاتِهِ
مخافَةَ أَنَّ السَّهْمَ للوَرْدِ حاطِمُ
وَمَا صَرعَ القتلى كَعَيْنَيْهِ صارِعٌ
ولا كَلَمَ الجرْحى كَصُدْغَيْهِ كالِمُ
فإِنْ أَشْفِ وَجدي من تباريحِ ظِلْمِهِ
بِضَمِّي لَهُ أَيقَنْتَ أَنِّيَ ظالِمُ
وإِنْ أُحْيِ نفسي فِيهِ من مِيتَةِ الهَوى
بلَثْمِي لَهُ لَمْ أَعْدُ أَنِّيَ آثِمُ
فَكَيْفَ وَقَدْ غارَتْ بِهِ أَنْجُمُ النَّوى
وقُيِّدَ دُونَ الماءِ حَرَّانُ هائِمُ
مَتاعٌ من الدنيا أرانِي فِراقُهُ
بعَيْنِ النُّهى والحِلْمِ أَنِّيَ حالِمُ
وقد صَرَمَتْهُ حادِثَاتٌ كَأَنَّها
بيُمْناكَ يَا مَنْصُورُ بِيضٌ صوارِمُ
يُضَرِّمُها أَمثالهُنَّ كتائِبٌ
يُقَدِّمُها أَشْبَاهَهُنَّ عَزَائِمُ
أَسِنَّتُها للمُهْتَدِينَ كواكِبٌ
وأَعلامُها للمُسْلِمينَ مَعَالِمُ
وآثارُها فِي الأَرْضِ أَشْلاءُ كافِرٍ
وغاوٍ وَفِي جَوِّ السماءِ غمائِمُ
وَفِي كَبِدِ الطَّاغُوتِ منها صوارِعٌ
وَفِي فقَرِ الشَّيْطَانِ منها قواصِمُ
بكل تُجَيَبْيٍ إِلَيْكَ انْتِسَابُهُ
وإِنْ أَنْجَبَتْهُ تَغلِبٌ والأَراقِمُ
ومُختارِ يمناكَ العَلِيَّةِ نِسْبَةً
وإِنْ سَفَرَتْ يَرْبُوعُ عنها ودارِمُ
وأَذْهَلَهُمْ جَدْوَاكَ عن كلِّ مَفْخَرٍ
وإِنْ فَخَرَتْ ذُهْلٌ بِهَا واللَّهَازِمُ
أُسُودٌ إذَا لاقَوْا وَطَيْرٌ إذا دُعُوا
أَيَامِنُهُمْ للمُعْتَدِينَ أَشَائِمُ
تَلَمَّظَ فِي الأَيْسَارِ مِنْهُمْ أَساوِدٌ
وتَهْتَزُّ فِي الأَيْمانِ منهم أَراقِمُ
ظِمَاءٌ وَمَا غَيْرَ الدماءِ مشارِبٌ
لَهُنَّ ولا غَيْرَ القُلُوبِ مَطَاعِمُ
غَرَسْتَ الفَلا منها غِياضاً أُرُومُها
حُماةُ الحِمى والصَّافِنَاتُ الصَّلادِمُ
إذَا مَا دَنَتْ مِنْ شِرْبِها أَجْنَتِ الرَّدى
وَكَانَ جَنَاهُنَّ الطُّلى والجَمَاجِمُ
فأَنسَتْكَ يَا مَنصُورُ رَوْضَ حَدَائِقٍ
تُلاعِبُ فِيهِنَّ المُنى وتُنَادِمُ
يضاحِكُ فِي أَرْضِ الزُّمُرُّدِ شَمْسَها
دنانِيرُ من ضَرْبِ الحَيَا ودَرَاهِمُ
وأَلْهَتْكَ عن لَيْلٍ كواكبُهُ المَها
وعن أَبْرُجٍ أَقمارُهُنَّ الكَرَائِمُ
وَمَا شُغِلَتْ يُمْنَاكَ عن بَذْلِ مَا حَوَتْ
وإِنْ غارَ مِنْهُنَّ النَّدى والمكارِمُ
فَخَاصَمْنَ بِيضَ الْهِنْدِ فِيكَ إِلَى العُلا
وَحَقٌّ لِمَنْ فِي القُرْبِ منكَ يُخاصِمُ
فإِنْ عَزَّها من صِدقِ بَأْسِكَ شَاهِدٌ
فقد سَنَّها مِنْ عَدْلِ حُكْمِكَ حاكِمُ
بِيَوْمٍ إِلَى الهَيْجَا ويومٍ إِلَى النَّدى
وَمَا عالَ مَقْسُومٌ ولا جَارَ قاسِمُ
وَنُودِيتَ يَوْمَ الجُودِ للسَّلْمِ فِي العِدى
فَجُدْتَ بِهِ وَالمُرْهَفَاتُ رَوَاغِمُ
حِذاراً عَلَى إِلْفِ الهَوى غُرْبَةَ النَّوى
وَمَا إِلفُها إِلّا الوَغى والمَلاحِمُ
وَعَوَّدْتَهَا طُعْمَ السِّباعِ فأَشْفَقَتْ
بإِغْبَابِهِ أَنْ تَدَّعيهِ البَهائِمُ
وكَلَّفْتَها رِزقَ الذِّئابِ فأُحشِمَتْ
لذِيبٍ عَوى تَحْتَ الدُّجى وَهْوَ صائِمُ
ومَنَّيْتَها نَفْسَ ابْنِ شَنْجٍ فأَسْمَحَتْ
مُسَالِمَةً من بَعدِهِ مَنْ تُسَالِمُ
عَلَى أَنَّ بَعْضَ العَفْوِ قَتْلٌ ومَغْنَمٌ
وَمَا رَدَّ رِبْحَ المُلْكِ فِي الحَرْبِ حازِمُ
فإِنَّ قتيلَ السَّيفِ للذِّيبِ مَطْعَمٌ
وإِنَّ قتيلَ العَفْوِ للمُلْكِ خادِمُ
فَيَا لِبُروقٍ لَمْ يَزَلْنَ صواعِقاً
عَلَى الكُفْرِ غَيْثُ الأَمْنِ منهُنَّ ساجِمُ
تُقَطِّعُ بالأَمْسِ الرِّقابِ وَوُصِّلَتْ
بِهَا اليَوْمَ أَرْحَامٌ لَهُمْ ومَحَارِمُ
غَدَتْ وَهيَ أَعْرَاسٌ لَهُمْ وَعَرَائِسٌ
وبالأَمْسِ مَوْتٌ فِيهِمُ ومآتِمُ
بعَقْدِ بناءٍ أَنْتَ شِدْتَ بناءَهُ
وَلَيْسَ لَهُ فِي الأَرْضِ غيرَكَ هادِمُ
فِرَنْجَةُ أَعْلاهُ و قَشْتِلُّ أُسُّهُ
وَسلْمُكُ أَرْكَانٌ لَهُ وَدَعائِمُ
فَمَلَّكْتَ تاجَ المُلْكِ تَاجَ مَلِيكَةٍ
لتَاجَيْهِما تَعْنُو الملوكُ الخَضَارِمُ
وَتَوَّجْتَها فَوْقَ الأَكالِيلِ والذُّرى
خَوافِقَ تَغشاها النُّسُورُ القَشَاعِمُ
وحَلَّيْتَها بَعْدَ الدَّمَالِيجِ والبُرَا
حُلِيَّاً لآلِيهِ القنا والصَّوارمُ
وضَمَّخْتَها من طيبِ ذِكْرِكَ فِي الوَرى
بأَضعافِ مَا تُهْدِي إِلَيْها اللَّطائِمُ
ونَظَّمْتَ آفاقَ الفَلا لِزِفافِها
خُيُولاً حَمَتْ مَا قَلَّدَتْها النَّوَاظِمُ
مُنىً كَانَ فِيهَا لابْنِ شَنْجٍ مَنِيَّةٌ
يُغَرْغِرُ منها راهِقُ الروحِ كاظِمُ
مَرَجْتَ عَلَيْهِ لُجَّ بَحْرَيْنِ يَلْتَقِي
عَلَى نَفْسِهِ تَيَّارُهُ المُتَلاطِمُ
وغادَرْتَهُ مَا بَيْنَ طَوْدَيْنِ أَطْبَقا
حُتُوفاً تُصَادي نَفْسَهُ وتُصَادِمُ
وأَسْلَمَهُ الأَشيَاعُ بَوَّاً بِقَفْرَةٍ
سَرَايَاكَ أَظْآرٌ عَلَيْهِ رَوَائِمُ
فَلَيْسَ لَهُ مِنْ ناصِرِ الدِّينِ ناصِرٌ
وَلَيْسَ لَهُ من عاصِمِ المُلْكِ عاصِمُ
وَقَدْ صَدَرَتْ عَنْهُ خيولُكَ آنِفاً
وَأَحْشَاؤُهُ فَيْءٌ لَهَا ومَغانِمُ
أَقاطِيعُ مِلْءُ الأَرْضِ أَصْوَاتُ خَيْلِها
وأَنعامِها عَمَّا يُكِنُّ تَرَاجِمُ
يُناجِي نُفُوساً حازَهُنَّ غَنائِماً
بأَمْنِكَ قَدْ حانَتْ عَلَيْها المغارِمُ
وأَفْعَالُ خَفْضٍ كنت تَشْكُلُها لَهُ
برَفْعِكَ قَدْ أَوْفَتْ عَلَيْها الجَوازِمُ
بغَزْوَةِ مَيْمُونِ النَّقِيبَةِ ثائِرٍ
عزائِمُهُ فِي النَّاكِثينَ هَزَائِمُ
وكم طَمَسَتْ عَيْنَيْهِ بَرْقَةُ مُقدِمٍ
تَلأْلأَ فِيهَا مَجْدُكَ المُتَقَادِمُ
تَجَلَّلَها جَدَّاك عَمرٌو وتُبَّعٌ
وأَعْقَبها عَمَّاكَ كَعْبٌ وحَاتِمُ
ومَنْ أَعْرَبتْ فِيهِ أَعاظِمُ يَعْرُبٍ
فَمُسْتَصْغَرٌ فِي أَصْغَرَيْهِ العَظَائِمُ
مآثِرُ لَمْ يَسْبِقْ إِلَيْهِنَّ سابقٌ
ولا رامَها من قَبْلِ سَعْيِكَ رائِمُ
كَسَا العَرَبَ العَرْبَاءَ مِنْهُنَّ مَفْخَرٌ
تُصَلِّبُ مِنْهُ للوُجُوهِ الأَعاجِمُ
وشِدْتَ بِهَا فِي الرُّومِ والقُوطِ رِفْعَةً
تُسَامِي بِهَا عِندَ السُّها وتُزَاحِمُ
وصَرَّتْ بِهَا أَقْلامُ ضَيْفِكَ صَرَّةً
تُصِرُّ لَهَا الآذَانَ بُصْرى وجاسِمُ
فَزَوَّدَها الرُّكْبانُ شَرقاً ومَغرِباً
ووافَتْ بِهَا جَمْعَ الحَجِيجِ المَواسِمُ
وما لِيَ لا أُبْلِي بِذِكْرِكَ فِي الوَرى
بَلاءً تَهادَاهُ القُرُونُ النَّوَاجِمُ
وأُطْلِعُهُ شَمْساً عَلَى كُلِّ أُمَّةٍ
يُكَذَّبُ فِيهَا عن سَنَا الشَّمْسِ زَاعِمُ
فَيَحْسُدُنِي فيكَ العِرَاقُ وَشامُهُ
وإِيَّاكَ فِيَّ عَبْدُ شَمْسٍ وهاشِمُ
بُخِسْتُ إِذَنْ سَعْيِي إِلَيْكَ وهجْرَتِي
وَمَا حَملَتْ مِنِّي إِلَيْكَ المَناسِمُ
وبينَ ضُلُوعِي بِضع عَشرَةَ مُهْجَةً
ظِماءٌ إِلَى جَدْوى يَدَيْكَ حَوَائِمُ
تَلَذُّ الليالي لَحْمَها ودِماءها
وَطَعْمُ الليالي عِنْدَهُنَّ عَلاقِمُ
قطعتُ بِهِنَّ الليلَ والليلُ جامِدٌ
وخُضْتُ بِهِنَّ الآلَ والآلُ جاحِمُ
إذَا مَلأَ الهَوْلُ المُمِيتُ صُدُورَها
تَحَرَّكَ من ذِكْرَاكَ فِيهَا تَمائِمُ
على شَدَنِيَّاتٍ تَطيرُ بِرُكْنِها
إِلَيْكَ خُطوبٌ فِي القلوبِ جَوَاثِمُ
فكم غالَ من أجسامِها غَوْلُ قَفْرَةٍ
وَخَرَّمَ من أَلْبابِهِنَّ المَخارِمُ
وكم عَجَزَتْ عنَّا ذواتُ قوائِمٍ
فَعُجْنا بِعُوجٍ مَا لَهُنَّ قوائِمُ
جآجِئُ غِرْبانٍ تطيرُ لنا بِهَا
عَلَى مثلِ أَطْوَادِ الفيافي نَعَائِمُ
لها من أَعاصِيرِ الشمالِ إذَا هَوَتْ
خَوَافٍ ومن عَصْفِ الجَنُوبِ قوادِمُ
يُحاجى بِهَا مَا حامِلٌ وهوَ راقِدٌ
وَمَا طائرٌ فِي جَوِّهِ وهوَ عائِمُ
سَرَتْ من عَصا مُوسى إِلَيْهِ قَرَابَةٌ
فَطَبٌّ بِفَلْقِ البحرِ والصَّخْرِ عالِمُ
وشاهَدَ لَقْمَ الحُوتِ يُونُسَ فاقْتَدى
فغادٍ وسارٍ وهو للسَّفْرِ لاقِمُ
أَعوذُ بِقَرْعِ المَوْجِ فِي جَنَبَاتِها
إِلَيْكَ بنا أن يَقْرَعَ السِّنَّ نادِمُ
وما عَبَّرَتْ عَنهُ جُسومٌ نَوَاحِلٌ
وَمَا حَسَرتْ عنهُ وجوهٌ سَوَاهِمُ
وما كَتَبَتْ فِي واضِحاتِ وجوهِنا
إِلَيْكَ الدَّياجِي والرِّياحُ السَّمائِمُ
فلا رَجَعَتْ عَنكَ الأَمانِي حَسِيرَةً
ولا فُزِّعَتْ مِنَّا لَدَيْكَ التَّمائِمُ
ولا خَتَمَتْ عَنكَ الليالي سَرِيرَةً
ولا فَضَّتِ الأَيَّامُ مَا أنتَ خاتِمُ
ولا نَظَمَ الأَعْدَاءُ مَا أَنتَ ناثِرٌ
ولا نَثَرَ الأَعداءُ مَا أَنتَ ناظِمُ
ولا عَدِمَ الإِشْرَاكُ أَنَّكَ ظافِرٌ
ولا عَدِمَ الإِسْلامُ أَنَّكَ سالِمُ
ولا زالَ للسيفِ الحَنيفيِّ قائِمٌ
وأَنتَ بِهِ فِي طاعَة اللهِ قائِمُ
جِهادٌ عَلَى الكُفَّارِ بالنَّصْرِ مُقدِمٌ
وَوَجْهٌ عَلَى الإِسْلامِ بالفَتْحِ قادِمُ


Aux angles du réduit de sapin et de chaume,
Versant des pleurs amers, elle alluma du feu :
— J'ai fait ce que j'ai pu, je vous remets à Dieu,
Cria-t-elle, et Jésus vous ouvre son royaume ! —


Si je me penche sur tes yeux, c'est pour m'y voir !


Blühender Schneeball!
Du streutest auf mein Kind einst linde Flocken,
Das jetzt muß schlafen unter Sturm und Schneefall.


por que que me fiz
só e triste
sem palavras?


旋汲清泠注石盆
葡萄阴落砌苔痕
道人坐久茶尤好
香净不繁萦小轩


Hat er wohl auch das Seine
Mit treuem Mut getan?
Betreten schon die eine
Und lichte Ehrenbahn?


Vždyť víš, jak Tvoje lahodí mi slova
jak kvetoucímu zefír obilí,
jak žádám si jich slyšet znova
a stále zřít Tvůj úsměv rozmilý.


جوابٌ أتانيَ في ساعة
يدلّ على نفث أصل اليراعه
ومن عجب الدّهر أني به
تلذّذت مع أنه سمّ ساعه


Nimm mein Herz, o mein höchstes Gut,
Und leg es hin, wo dein Herz ruht,
Da ists wohl aufgehoben.
Da gehts mit dir gleich als zum Tanz,
Da lobt es deines Hauses Glanz
Und kanns doch nicht gnug loben.
Hier setzt sichs, hier gefällts ihm wohl,
Hier freut sichs, daß es bleiben soll.
Erfüll, Herr, meinen Willen!
Und weil mein Herz dein Herze liebt,
So laß auch, wie dein Recht es gibt,
Dein Herz mein Herze stillen.


Du bist wie das Volk.
Die Geschichtschreiber und Hofgelehrten
Verrathen dich alle Tage.
Sie schreiben Lügen in ihre Bücher
Und lassen sie auswendig lernen.
Sie küssen den Fuß, der dich tritt
Und der sie selber von sich stößt.
Sie sind blind mit offenen Augen.
Du bist wie das Volk.


Když jej tu zhlédli, jak byl plný krve,
na všecky strany s hrůzou pohlíželi.
Šliť za týmž cílem, jako on šel prve
a kraj v těch místech byl jim neznám celý.


Quivi stando (il destrier chavea lasciato
tra le più dense frasche, alla fresca ombra,
per fuggir si rivolta, spaventato,
di non sò che, che dentro il bosco adombra
e fà crollar sì il Mirto, ove è legato,
che de le frondi intorno, il piè gli ingombra
crollar fà l Mirto, e fà cader la foglia
ne succede perhò che se ne scioglia


Darein ist ganz mein Geist versenkt,
Der, ohne zu beachten,
Was hier die Menschen thun, nur denkt,
Was dort die Menschen dachten.


Ama külföldeken bujdosó barátod,
Kinek szíve régen s örökre sajátod,
S kiért most - jól tudván, hogy többé nem látod,
Néha sohajtásod az égre bocsátod!


Dort sah ich sie selbst um jene Zeit
Durchwandeln die nächtliche Stille
Der öden Gemächer, wo aufgehäuft
Des Mittelalters Gerülle.


Im Anfang war's auf Erden
Nur finster, wüst, und leer;
Und sollt was sein und werden,
Mußt es woanders her.


Però quel che il mio scrivere dimostra,
sia sol di quegli, che portar non sanno
ne la lor fronte la vergogna vostra.


La tarde loca de higueras
y de rumores calientes
cae desmayada en los muslos
heridos de los jinetes.
Y ángeles negros volaban
por el aire del poniente.
Ángeles de largas trenzas
y corazones de aceite.


Wer Götter und Göttinnen lehrt,
Der sei von dir, mein Gott, verstört:
Wer sich vor Gott stat Gottes sätzet,
Der sei verflucht, verdammt, vernetzet.


Bár rózsa volnék, szép leány,
Hogy elvirítva kebleden
Lelnék magamnak büszke sírt!
S o, bár lehetnék esti szellő,
Hogy édes ajkad bíborán
Szedhetnék balzsamcsókokat!


Ah, hogy megvénülél!
Alig birod magad.
El is töréd azon-
Fölül még lábadat.
Mint béna koldús, csúszsz elé,
Ki mankóját elveszité.


L’hiver, nous irons dans un petit wagon rose
Nous serons bien. Un nid de baisers fous repose


Klety buďtež, nivy žírné,
proklet český luh i lán –
ty roviny nedozírné,
jak Sodomy pláně sírné,
ztrestej mocný nebes Pán!
A ty hory ve závoji
švarných borů, doubravin,
uschněte, jak štít Gelboji,
v nějž Jehovy zapad’ stín!“


Byl první máj... Pták ku ptáku
s tou teplou letěl zvěstí –
a jedné duše nebylo,
kam nevešlo by štěstí...


S ujra felpirul kedélye,
Had busúljon aki káros;
Jót iszik rá és felkurjant:
„Hej Nagy-Kőrös híres város!...”


piensa


Nuž co mně přízeň těch a oněch,
byť vedla k prvním do síní;
má pýcha nezrá po salonech,
leč v lidstva velké svatyni.


Aus klaffend offnem Totenmund
Der schauerliche Warnruf drang.
Ich wachte auf und fand mich hier
Am Hügelhang.


Ne me dédaigne point, ô vierge ! Un immortel
M'a, sous ton noir regard, blessé d'un trait mortel.
Lorsque le chœur léger des jeunes chasseresses
Déroule au vent du soir le flot des souples tresses,
Que ton image est douce à mon cœur soucieux !
Toi seule n'aimes point sous la clarté des cieux.
Les dieux même ont aimé, compagne de Diane !
Aux cimes du Latmos, sous le large platane,
Loin du nocturne char, solitaire, à pas lents,
Attentive aux doux bruits des feuillages tremblants,
On dit qu'une déesse aux amours ténébreuses
Du bel Endymion charma les nuits heureuses.
Ne me dédaigne point. Je suis jeune, et ma main
Ne s'est pas exercée au combat inhumain ;
Mais sur la verte mousse accoudé dès l'aurore,
J'exhale un chant sacré de mon roseau sonore.
Les tranquilles forêts protègent mon repos,
Et les riches pasteurs aux superbes troupeaux,
Voyant que, pour dorer ma pauvreté bénie,
Les dieux justes et bons m'ont donné le génie,
M'offrent en souriant, pour prix de mes leçons,
Les pesantes brebis et leurs beaux nourrissons.
Viens partager ma gloire, elle est douce et sereine.
Sous les halliers touffus, pour saluer leur reine,
Mes grands bœufs phocéens de plaisir mugiront.
De la rose des bois je ceindrai ton beau front.
Ils sont à toi les fruits de mes vertes corbeilles,
Mes oiseaux familiers, mes coupes, mes abeilles,
Mes chansons et ma vie ! Ô belle Thyoné,
Viens, et je bénirai le destin fortuné
Qui loin de la Phocide et du toit de mes pères,
Au pasteur exilé gardait des jours prospères.


Los claros timbres de que estoy ufano
han de salir de la calumnia ilesos.
Hay plumajes que cruzan el pantano
y no se manchan... ¡Mi plumaje es de esos!
¡Fuerza es que sufra mi pasión! La palma
crece en la orilla que el oleaje azota.
El mérito es el náufrago del alma:
vivo, se hunde; pero muerto, ¡flota!
¡Depón el ceño y que tu voz me arrulle!
¡Consuela el corazón del que te ama!
Dios dijo al agua del torrente: ¡bulle!;
y al lirio de la margen: ¡embalsama!
¡Confórmate, mujer! Hemos venido
a este valle de lágrimas que abate,
tú, como la paloma, para el nido,
y yo, como el león, para el combate.


From earthly mists, ye gentle Nine!
Whene'er you purge the visual ray,
Sudden the landscapes fairer shine,
And blander smiles the face of day:
Ev'n Chloe's lips with brighter vermil glow,
And on her youthful cheek the rose-buds fresher blow.


Kindchen, viel läßt sich verschmerzen,
Was mich dir gefangen hält,
Schon gesteh' ich's unter Scherzen
Find' ich nirgends auf der Welt,
Weh, o weh, daß ich kann scherzen
Mit dem Dolche in dem Herzen!
Ein Schritt u.s.w.


Ze spolku se do divadla
Rovnou cestou bral,
Každého tam z herců ze všech
Líp než sebe znal.


Unione di parti
Con misura disposte in mortal velo,
Puro seme del cielo,
Di celesti favor rivo giocondo,
Da la fonte maggior disceso al mondo.


قَالَت وَقُلتُ تَحَرَّجي وَصلي
حَبلَ امرئٍ بِوِصالِكُم صَبِّ
واصِل إِذَن بَعلي فَقُلتُ لَها
الغَدرُ شيءٌ لَيسَ مِن ضَربي
ثِنتانِ لا أَدنو لِوَصلِهما
عِرسُ الخَليلِ وَجارَةُ الجَنبِ
أَما الخَليلُ فَلَستُ فاجِعَهُ
والجارُ أَوصاني بِهِ رَبّي
وَبِبَطنِ مَكَّةَ لا أَبوحُ بِهِ
قُرشيَّةٌ غَلَبَت عَلى قَلبي
وَلَو انَّها إِذ مَرَّ مَوكِبُها
يَومَ الكَديدِ أَطاعَني صَحبي
قُلنا لَها حُيّيتِ مِن شَجَنٍ
وَلرَكبِها حُيّيتَ مِن رَكبِ
والشَوقُ أَقتُلُهُ بِرؤيَتِها
قَتلَ الظَما بِالبارِدِ العَذبِ
والناسُ إِن حَلّوا جَميعهُمُ
شِعباً سَلامُ وَأَنت في شِعبِ
لَحَلَلتُ شِعبَكِ دونَ شِعبِهم
وَلَكانَ قُربي مِنكُمُ حَسبي
عوجوا كَذا نَذكُر لِغانيَةٍ
بَعضَ الحَديثِ مَطيّكُم صَحبي
وَنَقل لَها فيمَ الصُدودُ وَلَم
نُذنِب بَل أَنتِ بَدأتِ بِالذَنبِ
إِن تُقبِلي نُقبِل ونُنزِلُكُم
مِنّا بِدارِ السَهلِ والرّحبِ
أَو تُدبِري تَكدُر مَعيشَتُنا
وَتُصَدِّعي مُتلائِمَ الشعبِ


雪屋透窗明
风帘撮夜声
披衣拥炉坐
忘却在都城


Einer rollet daher; es stehen ruhig die neune:
Nach vollendetem Lauf liegen die viere gestreckt.
Helden finden es schön, gewaltsam treffend zu wirken;
Denn es vermag nur ein Gott, Kegel und Kugel zu sein.


Snilo se mi, že vlast Česká
železnou je nízkou pastí,
v které nelze volné duši
hlavy svoji podzvednout.


Umlagert' uns, statt Kriegesheeren,
Mit Schiffen – ja, rings um uns ward
Die Flur ein Paradies, da die Monarchin
Als Göttin zu uns kam.


oltrecchè mi parrebbe un po' indiscreto
quel non peter mai più per quella via
trarre un sospir che somigliasse a un peto.


Dosti už té minulosti,
nevzpomůže! věštcem buď,
nesyť vždy jen předků slávou,
ukaž na tu smečku dravou
neduhů, v čin srdce buď.


»Frei, frei bin ich! Die Knechtschaft ist zu Ende!
Das offne Thor, ha, wie mich's fast erschreckte!
Wie ungelenk jetzt fesselfrei die Hände,
Die einst in Ketten leicht zu Gott ich streckte!


Křišťálová okna zřítelnice
v červené bych zasadil pak líce
by jí okem jasná plála záře,
až by mně ji vedli od oltáře.


Fällt nun der Sternenschein
Nachts in mein Kämmerlein,
Lieg ich und schlafe nicht
Und denke dein.


Nun hetten wir vergessen schier
Der perl/ vnd edelsteinen/
Her/ her Carbunckel/ vnd Sapphir/
Auch müsset jhr erscheinen:
Türckoisen/ vnd Schmaragden rein/
Demanten außerkohren/
Vnd jhr Crystallen mehr gemein
Wie sauber eyß gefrohren.


Bäume leuchtend, Bäume blendend,
Überall das Süße spendend,
In dem Glanze sich bewegend,
Alt und junges Herz erregend –
Solch ein Fest ist uns bescheret,
Mancher Gaben Schmuck verehret;


Slyš pěnice hlas v mlází!
Ó jásám blahem, kdosi cítí se mnou.
Snad právě krmí mládě,
jak duši svou já krmím myšlenkami.
Ó pěj, ó pěj, vždyť proměněné v tóny,
mé sny a tuchy spíše dojdou k nebi,
spíš světu zachovány
mu po stoletích vyřídí můj odkaz,
jenž myšlenkou nes’ zemi požehnání
a pozdrav lidstvu!


大士昨来闻出世
阿师今日又登途
杖头倘有闲田地
寄我山头一纸书


mít bude, doufám, císař za přítele,
vždyť k výpravě té do Rus konec konců
nebylo příčin, ba, je možno říci,
že nedorozuměním byla pouhým –
Adresu odanosti jste již poslal?


墨迹扶疏冻未消
奇踪印纸镂刊雕
花宜道韫吟盐絮
压倒刘叉冰柱谣


Ich? Ihro Majestät! ich bin
Nur eine Zeitvertreiberin! 4
Mich hören Kinder nur so gern!
Ich? Lehrerin? der Menschen? das sei fern!
Was recht und Tugend ist, zu lehren und zu preisen,
Das überlaß' ich Herrn,
Und Königen, und Weisen!


Du liebtest sie. Was auch dies Leben
Sonst für Gewinn hat, war klein Dir geachtet,
Und sie entschlummerte Dir!


Минувший день, склоняясь головой,
Мне говорит: «Я умира Новый
Уже идет в порфире огневоТы прожил день унылый и суровыЛениво я влачил за часом час:
Рассвет был хмур и тускл закат багровыЗа бледным полднем долго вечер гас;
И для тебя все миги были скудны,
Как старый, в детстве читанный, расскаЗато со мной ты путь прошел нетрудный,
И в час, когда мне — смерть, и сон — тебе,
Мы расстаемся с дружбой обоюдноИным огнем гореть в твоей судьбе
Другому дню, тому, кто ждет на сменЗловещее я слышу в ворожбе
Угрюмых пар О, бойся их велений!
Тот день сожжет, тот день тебя спалиТы будешь, мучась, плакать об измене,
В подушки прятать свой позор и стыд,
И, схвачен вихрем ужаса и страсти,
Всем телом биться о ступени плит!
Но день иде Ты — у него во властТак молви мне: „прости“, как друг Я —
День без восторгов, но и без несчастий!»
В смущеньи слушаю; душа моя
Знакомым предвкушением объята
Безумной бури в бездне бытия…
Как эти штормы я любил когда-тНо вот теперь в душе веселья нет,
И тусклый день жалею я, как брата,
Смотря с тоской, что теплится рассве


La carta ei prende e ciò ch'Amor gli ditta
scrive a l'amata in umil note espresso;
poi che la lettra ebbe composta e scritta,
la manda a lei per un secreto messo.
Ma colei l'un minaccia e l'altra gitta,
crudel forzando il suo volere istesso:
gelosia n'è cagion, che 'l cor ripieno
un'altra volta l'ha del suo veleno.


Люби меня! Как только твой покорный
Я встречу взор,
У ног твоих раскину я узорный
Живой ковеОкрылены неведомым стремленьем,
Над всем земным
В каком огне, с каким самозабвеньем
Мы полетим!
И, просияв в лазури сновиденья,
Предстанешь ты
Царить навек в дыханьи песнопенья
И красот13 апреля 1891


Scherzen, Lachen, Kichern, Singen
Aus der alten Fiedel dringen
In den Schwarm den wild bewegten,
Und sie dreh'n sich fest umschlungen,
All' die Mädel mit den Jungen
Hin im Tanz, dem toll bewegten.


Meine Augen / schliesset euch /
seit an Ruh-Gebährung reich!
aber du / mein Geist / betracht /
lobe Gott um Mitternacht!


Földi kincsemet Neked áldozom,
hogy kétféle vágy lelkemet ne ölje
és mindenemet elédbe teszem,
illatos, tüzes tömjén-füstölőbe.


Přede mne vznesly se smutné vidiny,
milenky bledé,
jež horkým polibkem jsem líbal kdysi v jich bílá čela.


ومصفرَّ أوراقِ الغصونِ وخضرِها
لعينيكَ في فصلِ الخريفِ تروقُ
فذا ذهب فيها وذاكَ زبرجدٌ
جلتْهُ لكاساتِ المُدامِ بُروقُ
بروقُ رحيقٍ في الزجاجاتِ لُمَّعٌ
لدى الشَّربِ لا يُخشى لهنَّ حريقُ
فهنَّ إلى ربعِ المسرَّةِ كلَّما
دجا لكَ ليلٌ للهمومِ طريقُ
معتَّقةٌ مَنْ باتَ يُعمِلُ كاسَها
فذاكَ مِن الهمَّ الطويلِ عَتيقُ


Die Lotosblume ängstigt
Sich vor der Sonne Pracht,
Und mit gesenktem Haupte
Erwartet sie träumend die Nacht.


Wendet sie wo Einfalt vor,
Gebt der Ausflucht nicht ein Ohr,
Keine Wissenschafft ist je
Leichter ausgelernt als die.


年长追游兴渐凋
况兼巴峡景萧萧
闲斋为谢杨花到
时拂残书慰寂寥


Kde mizí vidina, z tmy otvírá se Blaník – –


Ty, jenž lidstvu v srdce dal jsi plamen touhy žhoucí
po pravdě a po svobodě věčně nehynoucí,
který trestáš naše hříchy utrpení mukou
a zas kající nás zvedáš milosrdnou rukou –


Weh/ Ludwig/ weh! Es ist vollbracht/ geschehn!
Was meinem Gott gefihl/ hat er mit mir vollendet!
Das beste deines Lands gehöhrt zu meinem Segen/
Weil du nich wilst gehorchen deinem Gott!
Jehova Ihesus Jah! geleite mich voll Weißheit!
Verblende ides Aug in ihrem höchstem Witz!
Laß mich dich mehr augbliklich liben!
Laß mich dich loben stets/ imehr ich lobe dich;
Laß mich stets mehr gehorchen ewigst Dir!
So wird mein Ausfluß dir/ mein Schöpffer/ selst zur Freude.


E anche di metafora, matura
Per fin ne' versi miei:
Di che cuor, se non fossi una figura,
Cuore, io ti strozzerei!


Publicado no livro Primeiras trovas burlescas de Getulino (1859)
In: GAMA, Lui Trovas burlescas e escritos em pros Or Fernando Góe São Paulo: Cultura, 194 110-11 (Últimas gerações, 4)


Neb žádná věda exaktnější není
a mluví-li se dále o umění –
má ono hloubky?
Však my chcem zbavit societu tíhy:
má slečna dcera v obličeji pihy
anebo chloupky?


Nebe širé hvězdami jak snítka květy rozkvete,
stíny mlčenlivé vloudí se pod stromy staleté.


Und als wir war'n im Bette
Mit unsrem Nachtgebet:
Da stachen uns im Bette
Die Wanzen früh und spät.


Sein Lied ist stark als wie der Tod,
Es lockt in Nacht und Verderben.
Noch brennt mir im Herzen die tönende Glut;
Ich weiß, jetzt muß ich sterben.« –


Luego sucumben lejos y despiertas,
atrás del muro que traspuso el paso,
las ilusiones pálidas o muertas,


Passò la notte tenebrosa, e sorse
La luce del mattin: mossesi innanzi
L'eroe canuto; s'adunaro intorno
Tutti i duci di Selama; ma pochi
Stavan sul piano; e avean canuto il crine:
Caduti con Trutillo eran pugnando
Di giovinezza i valorosi figli.


Als das Volk mit Scham und Staunen
Sah den Feldherrn schwertberaubt,
Rief der Zorn wie mit Posaunen
All zum Schutz so theurem Haupt;
Doch auch dieses Heer der Liebe
Schlägt die degenlose Hand,
Auch sein Blick führt Heldenhiebe,
Auch sein Wort streckt in den Sand.


Pojeďme spolu dlouhou túrou dolů
k průzračné řece, k rybám stříbrným.
Anebo hore pozdravíme spolu
polonin stáda, ze salaší dým.


Al octavo mes ríes
con cinco azahares.
Con cinco diminutas
ferocidades.
Con cinco dientes
como cinco jazmines
adolescentes.
Frontera de los besos
serán mañana,
cuando en la dentadura
sientas un arma.
Sientas un fuego
correr dientes abajo
buscando el centro.
Vuela niño en la doble
luna del pecho.
Él, triste de cebolla.
Tú, satisfecho.
No te derrumbes.
No sepas lo que pasa
ni lo que ocurre.


Deh via, sudicia e brutta,
Lascia, via, di menar tanto fracasso;
Uccella a' barbagianni e statti in chiasso.


I teď v Lepantské bahno spěcháš v seče,
Do hluku války míchaje své zpěvy;
Jak cizích reků krev za víru teče,
To báseň tvá, sama tam cizí, jeví.


Mein Leib trägt deiner Liebe Frucht.
Sie pocht, sie will nicht ruhn.
Mein seidnes Röckchen, sonst so weit,
Zu eng' ist mir es nun.« –


„Také v tom je snadná pomoc, –
Jiřík opět odvětí, –
pojď jen se mnou, já tam též jdu,
můžeš krále viděti.“


E Santo Cristo há muito não ia prá casa
E a saudade começou a apertar
- Eu vou embora, eu vou ver Maria Lúcia
Já está em tempo da gente se casa
Chegando em casa então ele chorou
E pro inferno ele foi pela segunda vez
Com Maria Lúcia, Jeremias se casou
E um filho nela ele fez


Wiewol die schlimmsten Löffelknechte
Geniessen manchmal trefflich viel,
Nur dessentwegen weil der rechte
Nicht ins Gehäge kommen will:
Inzwischen weil sie solches wissen
Gehn sie mit allen Freuden dran,
Und unter solchen Lücke büssen
Wird mancher noch ein Noth-Galan.


画戟朱楼映晚霞
高梧寒柳度飞鸦
门前不见归轩至
城上愁看落日斜


„Vida, kterak opravuje Jiří,
na jezdcově pleci, paži, hlavě –
sám se nyní nad svou sochou pýří,
bude-li as lépe po opravě?“


Come y duerme, claro es que sin señora;
vive sano, y es cura de una aldea,
y tiene una señora encantadora


Da war ihr Lieben, ihr Verlangen
Von dieser Welt hinweggekehrt;
Da sind sie treulich hingegangen
Und haben alle Welt gelehrt.


Nicht die Spielknaben
Werden's missen,
Die zuviel haben,
Um's zu wissen.


Mit Bitterkeit schilt sie auf ihn hernieder,
Fühlt seine nasse Klagen nicht.
Ach! keinen Pfeil giebt sie dem armen Knaben wieder?
Nein, Spott ins Angesicht!


Drum frag ich nichts nach Angst und Pein,
Nach Noth, nach Ungemach und Leiden,
Nichts nach Betrug und Heuchel-Schein,
Ich will mich stets an Christo weiden.
Stürmt alles Unglück auf mich zu:
Stöhrt Welt und Satan meine Ruh;
So will ich dulten, hoffen, schweigen.
Das kurze Leiden dieser Zeit,
Ist ja nicht werth der Herrlichkeit,
Die mir Gott wird im Himmel zeigen.


Vše se hnulo, světlo padlo, zhaslo.
Ruf, slep a šílen, po tmě před se bil
a neviděl, že před ranami kryl
svým tělem Vilmu Cyril, nedbal on,
že do cesty mu vskočil Robinson...
„Dost, Rufe,“ volal rada, „násilníku!“


珊瑚洲上葛仙井
秋入银床寒渫清
玉液炼成丹灶冷
竹梧幂历彩烟生


Zuviel, zuviel, zuviel, ihr müst euch selbst verstören,
Weil ihr die Finger leckt,
Und weils am besten schmeckt,
So ist es allezeit am besten auffzuhören,
Wo man die Lust erhalten wil,
Zuviel, zuviel, zuviel.


Mops wirft neben ihr sich nieder,
Kneipt sie, bis er sie geweckt:
Sie seufzt, schmählet, seufzet wieder,
Fragt, warum er sie erschreckt?
»Weißt du, was du mir versprochen?«
Ruft Mops; »jetzund halt es fein!
Es sind, dünkt mir, schon vier Wochen; – –
Gelt? so lange muß es seyn?«


Du redest nicht ein Wort wenn du bey Menschen bist
Du redst wohl destomehr, wenn niemand bey dir ist?


Die Täler, schlummertrunken,
Weckt der Gesänge Lust;
Wer einen Jugendfunken
Noch hegt in seiner Brust,
Der jubelt, tief gerühret:
»Dank dieser goldnen Früh,
Die uns zurückgeführet
Dich, deutsche Poesie !«


L'âne a du sens, ayant porté Sancho Pança.
Il reprit : — Parmi vous qu'un novateur s'obstine,
Qu'il baise mal le bas du dos de la routine,
Qu'il ne veuille pas boire où de tout temps ont bu
La coutume ridée et l'usage barbu,
Que son âme ose, horreur ! n'être pas prisonnière,
Que, se sentant une aile, il méprise l'ornière,


Es gehen Menschen vor mir hin
Und gehen mir vorbei, und keiner
Davon ist so, wie ich es bin.
Es blickt ein jedes so nach seiner
Gegebenen Art in seine Welt.


Da erscheint vom Nebenzimmer,
angelockt durch ihr Gewimmer:
denn sie schrie! die Bluse schrie !
da erscheint vom Nebenzimmer,
hergelockt durch ihr Gewimmer,
schwebt herein vom Nebenzimmer,
schlafgeschloßnen Auges – SIE.


红英飞尽淡春姿
又觉临风动远思
若到明年好时节
开花仍是落花枝


Ihr Freunde last es seyn: Der Herr, was ihm behagt,
Läst sich zur Schleußern traün: es ist auch keine Schande:
Was nach ihm wird gebohrn, das gleichet seinem Stande:
Dann er kam von dem Knecht und dieses von der Magd.


Dies goldne Haar, daß sich itzt kurtzgekrollet
Um deine Schläfe krümmt,
Wenn es einst braun in langen Locken rollet,
Und auf den Schultern schwimmt;


Ég már az őrtüz, lángok cikáznak
Erdős tövénél a Hargitának.
Hazug beszéden kapván a székely,
Táborba szállott oktondi ésszel!


Der mich läßt Blümlein sehen
Und auch den Rosendorn,
Lehrt durch die Mauer gehen
Hin zu dem Honigborn.


تنهدت لمَّا أذكرتني النواهدُ
زمان الصبى والعيش ريَّان مائد
وغيداء أمَّا عيبها فهو ردفها
ثقيلٌ وأمَّا ثغرها فهو بارد
بأغزال شعري في بديع صفاتها
ومدح رئيس الشام تسري القصائد
رئيسٌ وفَى حقّ المعالي فحبذا
مهيبٌ وهوبٌ شاملُ الجود زاهد
له قلمٌ في صدرِ محراب درجه
لباريه في كلِّ المقاصد ماجد
كريم الورى يا ابن الكرام إذا انتمى
ليهنك عيدٌ للسعودِ معاود
كذا ألف عيدٍ شرف اسمك زينهُ
وهنئتِ الدنيا بأنكَ خالد


Jest otec mrtev, bratři, jiní, jiní –
já nesčítám těch mrtvých rád v své hlavě,
naději cítím, zůstanu vždy při ní,
a život lidský půjde mi pak hravě.
Vždyť, matko, když se všemu podrobíme,
tím nad osudem slavně zvítězíme!


Deh, fuggi il sole e cerca in chiuso loco,
come notturno augel, gli orrori amici:
né qui timor la tua sembianza apporte.


»Ernten mögen unsre Erben
Was wir säten in der Schlacht!
Mag die Feder nicht verderben
Was das Schwert jetzt gut gemacht!«


Es soll ihm gewißlich nichts sagen
Von wegen dem Kerkerlein;
Ich will euch herunter auch schmeißen
Rot Äppel und Blümelein fein.


Ach Flavia! du qvelle meiner schmertzen/
Was hat dir doch dein treuer knecht gethan?
Daß nicht dein ohr die seuffzer meines hertzen
Mehr/ wie vorhin/ gedultig leiden kan?
Und daß mein mund nach hundert tausend küssen/
Doch endlich nun in thränen muß zerfliessen?


Ins brechende Blumenauge
Blickt der verwunderte Jüngling,


Tak doktory byv složen na lopatky
do pokojíčku dopraven byl zpátky.
Měl divný pocit: ne, že oněměl.
Jak místo své by něčí hlavu měl.


Ach, pověz, pověz, muži hrozný,
mne straší pracovny tvé chlad:
Kde je tvá Muza? Pověz rovnou –
kam dal jsi mrtvou pochovat?


Es rannte der Riese
Wild über die Wiese,
Ueber Berge und Thäler, durch Sümpfe und Kot.
»Fort! Fort mit dem Scheine!«
Er brach sich die Beine.
Der Mond hängt noch oben, der Riese ist tot.


قتل الاعداء يا هند الحسد
وبداء الحقد ماتوا عن كمد
غالبوا الله بزعم خائب
خسئوا لن يغلب الله أحد
كم أراد بالتجري قطع حب
بلي وحبل الله لم يقطعه شد
نفخوا كي يطفئوا نوري فاء
طاه مولاي ضياء فاتقد
وارادوا هدم مجدي فعلا
بيد الله وظلوا بالنكد
محقوا غيظا وراحوا شيعا
كلهم في جيده حبل مسد
قام عن فلسفة ساحرهم
مبرما ينفث مكرا في العقد
فقضى بالخزي مطموسا إلى
حيث القت رحلها ام لبد
حاربوا الله وراموا عنوة
وضع من اعلاه بئس المعتقد
ينصر الله تعالى عبده
بالتجلي لا يجيش وعدد
ويذل الخصم في عزته
فيرى بالحال ممحوق الجسد
هكذا نصرة مولانا لمن
طهر السر ولله استند
فاطربى يا هند اني رجل
خالص القلب على الله اعتمد
وجه الوجه له منقطعا
عن سواه قام زعما او قعد
واحتمي بالهاشمي المصطفى
سيد الاكوان مصباح الرشد
وانتمى لابن الرفاعي الذي
جده مد له اكرم يد
لم ير التاثير الا للذي
بسط الأرض على ماء جمد
ويرى جاه التهامي يدا
توصل العبد الى عز الابد
ويرى شيخ العريجا قدوة
برسول الله موصول السند
جاهه العالي ملاذي ابدا
انما الوالد يحمي للولد
تهزأ العين بآساد الشرى
بعد ان حلت حمى ذاك الاسد
كم له من همة فعالة
كم باذن الله حلت من عقد
ورد اهل الله ان خطب دها
يا رفاعي يا ابا العرجا المدد


涓涓石濑鸣
两两江鸳语
回溪无人来
桃花照春渚


Indessen wächst der Arm und wächst und wächst.


拂暑金风动衮裳
满天商吹动新凉
农家万宝收成后
十里遥闻禾黍香


A když ji zřel, jak dílny šerem celá
ve nahé kráse stála, odlesk pouhý
všech divů, jež v snách zřítelnice zřela,


Quando mi gionse uno orispilio, un pianto
che fiume parve d'una alpestra vena,
pur con fatica dissi: — Io non mi vanto. —


What alas, is to be done!
Those, who in Cities wou'd from Dangers run,
Do but encreasing Dangers meet,
And Death, in various shapes, attending in the Street;
While some, too tardy in their Flight,
O'ertaken by a worse Mischance,
Their upward Parts do scarce advance,
When on their following Limbs th' extending Ruins light,
One half's interr'd, the other yet survives,
And for Release with fainting Vigour strives;
Implores the Aid of absent Friends in vain;
With fault'ring Speech, and dying Wishes call,
Those, whom perhaps, their own Domestick Wall,
By parallel Distress, or swifter Death retains.


Mint a bolond csillag, futok.
Föld alá, vagy mennybe jutok?
Mi lesz holnap, nem kérdem én:
megállok a föld peremén.


Pravil a sivou hlavu vznes’,
ukázav vzhůru do nebes:
„Jsouť vaše dekrety známy,
Hospodin bude s námi!“


Hochedelgeborner
Hochzuehrender Herr Vetter,
Ew. Hochedelgeborn


Сулить и не держати слова,
Исторія не нова,
Кто едакъ посулитъ,
Тотъ суетой меня надеждой веселитъ:
Открытымъ образомъ, безстыдно, лицемѣритА на конецъ ему ни кто не вѣритИ даже ни чево
На свѣтѣ нѣтъ евКакой то человѣкъ во время бури въ морѣ,
Когда скончается не пагубой то горе,
На жертву посулилъ десятка два воловъ:
Но естьли жертва вся отъ сихъ лишъ только словъ;
Такъ можно посулить полсотни и слоновОтъ бури онъ избавленъ,
И жертвовать оставленъ;
Однако ни овцы на жертву не даетъ,
И прежней пѣеенки онъ больше не поетМорскія вѣтры усмирѣли,
И больше не ворчатъ,
А жертвенны волы гораздо разжирѣл,
Они же и мичатКонечно боги,
Противъ сего срамца, по правдѣ стали строги,
И объявить ему послали сонъ,
Что сыщетъ онВотъ тамъ и тамъ, подъ нѣкою осиной,
Котора такова и такова то миной,
Червонцовъ миліонНайти награду,
Идетъ посульщикъ мой ко кладНо что онъ тамъ нашелъ?
Къ разбойникамъ зашелРазбойники ево въ минуту изловили,
Ограбили и удавилОсина отъ того листочки шевелитъ,
Всегда въ качаніи листки ее бываютъ,
Хотя Зефиры почиваютНо что осина намъ велитъ,
И что осина намъ вѣщаетъ?
Безъ исполненія бездѣльникъ обѣщает


S'alcun del viver suo già i frutti coglie,
miserere lassù e qui memoria,
se così piace a quel che 'l mondo adora.


O säume nicht, mit Wein, Gesang und Kosen
Dein Herz zu frischen! sieh, die Jugend flicht
In deinen Strauß schon ihre letzten Rosen,
Bald wendet sie das holde Angesicht
Und flieht und schwindet tief und tiefer immer
Im Hain Vergangenheit – und kehret nimmer.


Gott tut im Heilgen selbst alls, was der Heilge tut;
Gott geht, steht, liegt, schläft, wacht, ißt, trinkt, hat guten Mut.


Non bollí mai Vulcan, Lipari od Ischia,
Stromboli o Mongibello in tanta rabbia:
poco ama sé chi 'n tal gioco s'arrischia.


قلْ لحسودٍ ذمَّني
جوراً وظلماً واعتدى
لولا التقى صنَّفْتُ في
عيوبِهِ مجلَّدا


Aničko, tys mezi námi
růže mezi fijalkami,
vem ten věnec, blaha přej –
šíře! chaso, šíře, hej!


U potůčku děva trhala jest kvítí,
Když máj s tváří omladěnou luhy vítal,
Fialinka rostla, i bez vonný zkvítal,
Sedmikrásky v drnu počaly se rdíti.


Ben fora ingrato e disleale in tutto
Se l'onorate, verdi foglie tue
Stessi d'amare e riverir fra due,
Che m'ebber sole a leggiadre opre indutto:


Střemhlavé dny v úprku
svedly zas, by závist sily.
K vraždám zítřek předurčily,
k otroctví a k ústrku?


Siehe! da stünd ich wieder auf meinen Füßen, und blicke
Froh erstaunt in die Welt, die mir im Rücken schon lag!
Aber ich spreche von Dank dir nicht: du liesest ihn besser
Mir im Auge, du fühlst hier ihn im Drucke der Hand.
Ich glückseliger Tor, der ich meine, du solltest verwundert
Über dich selber mit uns sein, ja gerührt, so wie ich!
Doch daran erkennen wir dich – Den schwindelnden Nachen
Herrlich meisternd fährt ruhig der Schiffer ans Land,
Wirft in den Kahn das Ruder, das, ach! so viele gerettet,
Laut umjauchzen sie ihn, aber er achtet es kaum,
Kettet das Schiff an den Pflock, und am Abend sitzt er beim Kruge
Wie ein anderer Mann, füllet sein Pfeifchen und ruht.


Que ferez-vous ce soir ? Sur le clavier sonore
Allez-vous éveiller l'âme de Bellini ?
Ou ferez-vous rugir le cri fauve du More
Que Shakspeare a créé, pressentant Rossini ?


Vernunft will immer wirken viel,
Was nutzt ihr magres Bilderspiel?
Gott gibt allein das Wesen.
Was nutzt's, mit Sorgen wirksam sein?
Gott gibt's den Seinen schlafend ein,
Was wir von Wundern lesen.


V nachu a zlatě stráň Petřína hýří –
Jeseně výstroj to bohatá!
Teskná se vůně kol s akátů šíří,
zavitých temeny do zlata.


S čtyřicíti vyjel muži
na tu cestu do Kaminu,
kde se tajil malý dvorec,
ve stověkých buků stínu.


Abend sinkt mit seinem Frieden
Auf die Berge, in das Thal –
Holdes Bild! das mir beschieden
Ist, im letzten Tagesstrahl!


Wenn aber – und wer kann es übel
Uns deuten? – wenn zum öftern Sie,
Mit Ihrer Etymologie
Vor Langerweil' uns zu versteinern,
Sammt unserm Bruder hochgelahrt,
Nicht scheuend unsre Gegenwart,
Aus Griechen, Wälschen und Lateinern,
Ein Wort in os und as und um
So lang betrachten um und um,
Es messen in die Läng' und Quer',
Bis sie errathen ungefähr,
Wann's in die Welt kam, und woher;
Zuweilen drüber eine Fehde
Beginnen, gleich als ob die Rede
Vom Stammbaum unsers Fürsten wär' –
O dann, gewiß durchs Ihre Schuld,
Zerreißt uns endlich die Geduld;
Denn während Sie ein einzig Wort
So, nach Gefallen, radebrechen,
Könnt' unser eine – welch ein Mord! –
Wohl ihrer viele tausend sprechen.


Žíznícím, hladovým po částech
Země svou rozdala duši,
čekajíc na vzpouru, na hlad a mor,
čekajíc, kam nás pohřbít v dnech,
kdy po krvi žádost nás vzruší...


烟蘖风篁乱墨痕
依稀貌得坝南村
归耕布谷应啼晚
好在春阴护子孙


江边踏青罢
回首见旌旗
风起春城暮
高楼鼓角悲


Vielleicht auch amüsiert man sich
Im Himmel besser, als du meinst.
Siehst du den großen Bären einst
(Nicht Meyer-Bär) im Sternensaal,
Grüß ihn von mir vieltausendmal!«


Wer reit't mit zwanzig Knappen ein
Zu Heidelberg im Hirschen?
Das ist der Herr von Rodenstein,
Auf Rheinwein will er pirschen.


إَلَى الْخَيَّاطِ عَبْدِ اللهِ جِئْنَا
وَلِيِّ الَّلهِ وَالإِسْعَادِ مَعْنَا
نُؤَمِّلُ فَضْلَهُ وَالْفَضْلُ فِيهِ
سَجِيَّةُ مَنْ عَلاَ لَفْظاً وَمَعْنَى
فَوَافَتْنَا الْبَشَائِرُ ضَاحِكَاتٍ
وَقَابَلَنَا مِنَ الآمَالِ مَجْنَى
أَمَوْلاَنَا الذِي أَهْدَى وَأَسْدَى
وَأَغْنَى مَنْ أَنَاخَ بِهِ وَأَقْنَى
بِكَعْبَةِ مَجْدِكُمْ لُذْنَا وَطُفْنَا
وَفِي عَرَفَاتِ عُرْفِكُمْ وَقَفْنَا
وَبَيْنَ صَفَا مَعَالِمِكُمْ سَعَيْنَا
وَكَبَّرْنَا بِمَشْعَرِهَا فَفُزْنَا
وَفِي حَصْبَا الْمُحَصَّبِ مِنْ حِمَاكُمْ
نَزَلْنَا وَالْعَنَا فِيهِ أَنَخْنَا
وَعِنْدَ وُصُولِنَا لِمُنَى الأَمَانِي
ضَرِيحِكَ مَوْئِدِ الرَّاجِي اسْتَرَحْنَا
رَمَيْنَا الْجَمْرَ فِيهِ جِمَارَ وَجْدٍ
وَبُدْنَ شَقَائِنَا الشَّاقِي نَحَرْنَا
فَحَلَّ لَنَا التَّرَفُّهُ فَاقْتَرَحْنَا
فَطِبْنَا أَنْفُساً مِمَّا طَرِبْنَا
وَقُلْنَا وَالْكَفِيلُ بِمَا طَلَبْنَا
سَخَاؤُكُمُ الذِي أَغْنَى الْمُعَنَّى
أَلاَ أَنْجِزْ مَطَالِبَنَا وَأَسْبِلْ
عَلَيْنَا مِنْ سَحَابِ جَدَاكَ مُزْنَا
أَمِطْ عَنَّا أَذَى الدُّنْيَا وَأَهْدِي
لَنَا مِمَّا نُؤَمِّلُ مِنْكَ بُدْنَا
بِمَا تَحْوِيهِ مِنْ خَيْرٍ وَخِيرٍ
وَعِزٍّ بَاهِرِ الْمَعْنَى أَعِنَّا
وَإِلاَّ فَالْعَلاَءُ لَنَا خَصِيمٌ
يُوَبِّخُنَا إِذَا أُبْنَا وَخِبْنَا
أَلاَ يَا بَذْلَهُ الْمَبْذُولَ حُطْنَا
وَذُدْ عَنَّا التَّلَهُّفَ حَيْثُ عَنَّى
وَيَا رَيَّا الْمَوَاهِبِ مِنْ ثَرَاهُ
أَلاَ هِبِّي عَلَى أَحْشَاءِ مُضْنَى
وَنَافِحْنِي وَطَارِحْنِي وَأَحْيِ
قُلَيْبِي إِنَّهُ بِالْهَمِّ يُعْنَى
إِلَيْكَ وَسِيلَتِي مَنْ قَدْ هَدَانِي
إِلَى مَغْنَى عُلاَكَ أَجَلِّ مَغْنَى
وَمَنْ أَبْدَى سَنَاكُمْ وَاصْطَفَاكُمْ
فَأَنْهَلَكُمْ بِكَأْسِ الْوُدِّ مَنَّا
وَأَبْدَى سِرَّكُمْ لِلنَّاسِ جَهْراً
وَصَيَّرَ قَبْرَكُمْ حَرَماً وَحِصْنَا
عَلَى مَبْعُوثِهِ لِلنَّاسِ طُرّاً
صَلاَةٌ تَقْتَضِي أُنْساً وَأَمْناً
وَآلِهِ وَالصِّحَابِ وَتَابِعِيهِمْ
وَمَنْ أَعْلَى لِدِينِ اللهِ رُكْنَا
صَلاَةٌ لَدْنَةُ النَّسَمَاتِ تَتْرَى
عَلَيْهِمْ مَا ثَنَى النَّسَمَانُ غُصْنَا


El sólo movimiento de una hoja en el limonero puso en actividad toda la casa.
A ras de suelo un leve humo disipó sus sombras y dejó al descubierto el dulce
ladrillo de los antepasados
El antiguo fantasmero de caoba fue puras risas entrecortadas y pasos blandos
como guantes
Las vigas en el techo y el soporte de las arañas temblaron como una trapecista
en celo de tendones
-Apagada estaba ya la vela en el altar contra el rincón y no se movía-
Al borde y al centro de una pantalla de adobe habían ahora puertas y ventanas
en vaivenes de secos golpes y monótonos
Paso tuvo el sol que quedaba restando y sumando por los postigos y los portillos
En la fragilidad de sus lazos y la corredera del hilambre la hamaca dijo sí o dijo no
Corrió veloz la mariposa única hasta el escaño deshuesado y sólido que esperaba
en el corredor
Y desde allí la ahumada cocina hizo leve muestreo de rescoldos y cenizas
Viejas ollas en depósito de sentencias y perfumes
Desierto de áridos granos y legumbres florecidas
Leña ya en el musgo y el renacimiento de las parásitas
Tardo hueco del fogón y su encanto
Platos y tazas desportillados por un constante repique de los usos
Pocillos en la pared como una interrogación colgando
Por el patio donde se desvanecía el acento trinitario y el punto aparte de las
gallinas caminó como un murmullo que no era sino roce y frotación de pieles
desnudas por la hierba
El cielo se sostenía en un meridiano preciso que era una nube gris y muchas
blancas más azul
Fue solo un múltiple movimiento de pies como las hojas cortadas del plátano
Un sólo movimiento en esa tarde
Pero al detenerse el limonero
Todo en aquel sitio continuó como antes


Děl, psanec ráje: „Dals, tys vzal mi syna,
Ty, jehož jméno je nám nejmenné.
Však požehnání mého Hospodina
mi zůstaň do příštího semene.
Dals hocha v náhradu, i slib zaň přijmi:
Mou cestou půjde. Jméno jeho Seth.“


Nás neprovází ovšem vozů hřmění,
jak kdys jim velel Trocnovský náš Jan,
ni mlatů mrak ni bojů burácení,
– to ztichlo dávno, již tam u Lipan;
my z velikého jdeme utrpení,
jímž český Sion v hrob byl udupán,
a nad námi, ó drahá vlasti, šumí
tvé zašlé slávy pláč, tvé bolné dumy.


Doch spür ich, von den Düften
Des jungen Tags umglüht,
Daß auch auf Göttergrüften
Der Frühling wieder blüht.


Ah ! qu'il est bon au retour, le foyer,
Et qu'il est doux, le vieux lit de noyer,
Quand on s'y couche après un long voyage.


Stromy kvetou! Hloupost stará!
Dnes já tebe v srdci nesu,
a že je tak čisto kolem,
též svým listím, bože, třesu. –


Čas přišel na nás – bědné podívání! –
A že se bankrotuje také jinde,
nás neomlouvá, něčeho lze pozbýt,
kde nadbytek jest. U nás – pochybuji. –


Itt a próba, az utósó
Nagy próba;
Jön az orosz, jön az orosz,
Itt is van már valóba’.
Eljött tehát az utósó
Itélet,
De én attól sem magamért,
Sem hazámért nem félek.


Dann rennt so frisch das gute Kind
Im Hause hin und wieder,
Befiehlt; und hält doch das Gesind'
Für Schwestern und für Brüder.


Der Geist/ der sich vermummet/
Ist für August verstummet/
Mit diesem Schiedsbericht:
Ein Kind das heist mich schweigen/
Vnd wider Hellwarts steigen/
Drüm frag mich nimmer nicht.


Sur ce vieux lit où je rimaille
Sur ce traversin où je bâille


草长花落遍关山
久客翻愁归路艰
遂使子规空叫月
三春不见有人还


وَمَوؤودَةٍ مَقرورَةٍ في مَعاوِزٍ
بِآمَتِها مَرسومَةٍ لَم تُوَسَّدِ


Můj mléčný perlivý tok
přes kameny se pění –
tu vráží mlýnské kolo v můj bok
a v otroka člověk mne mění.
Ó pusť! Ó pusť!
Zde nemohu růst!
Zde nejsem doma!
Jen po moři toužím
lačnýma rtoma!


Der in erhabnen Würden lebet,
Und ist befleckt,
In dessen Herz und Munde schwebet,
Was ihn ersteckt. 1
Die aber reine Geister haben,
In denen sind des Höchsten Gaben
Bald aufgeweckt.


Dort steht ein Stern, ist groß und hell,
Und brennt und leuchtet sehr –
Hast du wol eh' den Stern geseh'n?
Er ist so werth des Aug's.
Dort, denk' ich, mag's wol seyn, wo nun,
Wie mir Freund Asmus sagt,
Rabbuni Jesus sein Wesen hat
Mit seinen Jüngern all'.


To byla smutná noc. Na krbu oheň dávno zhas
a venku ve tmách psi umlkli v polích zavátých.


smutné umírání kolem,
šero, den se náhle krátí,
pár lidí se mihne polem,
tam oheň, i ten se tratí..


Der Traube Saft behagt dem Mund,
Doch Müh erheischt der edle Wein,
Und blitzt des Bechers köstlich Rund:
Sein Silber will gegraben sein;
Dann harret erst noch auf das Erz
Des Schmiedes kunsterfahrne Hand;
So ähnlich reift des Mannes Herz
Entgegen seinem Vaterland.


ch'eo sento çà lo sospir sino al gotro,
e pria ch'el spiri si converte en plombo
che carga et emple l'alma come botro:


万国欢承锡类新
诏从丹峤礼元臣
对扬漫道长安远
咫尺威颜在紫宸


« Laisse-moi, me hâtant vers le soir bienvenu,
Rejoindre celles-là qui ne t’ont point connu…


多时南北地
今复过东山
未遂登临愿
终身负恧颜


Und er lehrt' euch, was zärtliche Trunkenheit spricht,
Und die Fremdheit der Zungen verwehrt' es euch nicht;
Ihr vernahmet im Wort,
Im gestammelten, nur der Empfindung Akkord.


Láska je veliká,
člověk je malý,
býti to nemělo,
bychom se vzali.


Des Menschen Wille! Groß und Furien ähnlich,
Kleinmütig, schwach! Barmherzigkeit, ich fleh':
»Werft mich hinab in schäumend wilde See,
Nach raschem Tod, nicht nach lebend'gem Grab begehr' ich sehnlich.


Mag auch der Winter sein sie nennen,
Weil er noch rauh die Flügel schwingt,
Wie sollen wir den Lenz erkennen,
Als an den Gaben, die er bringt?
Und sagt nicht jedes Herz sich immer,
Wenn ihm dein Auge freundlich lacht:
Der schönste May, wohl hat er nimmer
So holde Blumen uns gebracht!


Hans Adam war ein Erdenkloß,
Den Gott zum Menschen machte,
Doch bracht er aus der Mutter Schoß
Noch vieles Ungeschlachte.


O großes Werk, geheimnisvol,
Das höchlich zu verehren;
O Werk, das stündlich in uns sol
Durch seine Kraft vermehren
Bereuung unser schweren Schuld,
Furcht, Glauben, Hoffnung und Gedult,
Zucht, Lieb' und aller Tugend Zahl,
O Himmelssal,
O hochgepries'nes Abendmal!
Hier ist des Lebens Baum gesetzt,
Desselben Blätter heilen
Was durch den Satan war verletzt
Mit so viel Sündenpfeilen;
Hier ist das Holz ganz voller Saft,
Von Früchten süß, sehr groß von Kraft,
Ja dessen edle Lieblichkeit
Zur jeden Zeit
Vertreibt des Todes Bitterkeit.
Hie ligt das rechte Himmelsbrot,
Von Gott uns selbst gegeben,
Das für den wolverdienten Tod
Uns wiederbringt das Leben;
Dieß ist der Christen Unterhalt,
Dieß macht die Seelen wolgestalt,
Dieß ist der Engel Speis' und Trank,
Dafür ich Dank
Gott singen wil mein Leben lang.
Hie steht die rechte Bundeslad'
Hier ist der Leib des Herren,
Vol Weisheit, Güt' und großer Gnad',
Hie schau ich, gleich von ferren,
Die wunderschöne Himmelsschul',
Den Tempel samt dem Gnadenstul',
Hie find' ich ja das höchste Gut,
Das theure Blut,
So mir erquicket Seel' und Mut.
Hier ist die schönste Himmelspfort',
Hie steht der Engel Leiter,
Israels auserwählter Ort
Und seiner Lust Bereiter;
Hie steigen wir mit vollem Lauf
In Christo stracks zum Himmel auf,
Der uns durch ihn ist zuerkant.
O herlichs Pfand,
O allerliebstes Vaterland!
Ach schauet, wie der Herr uns liebt,
Wie hoch er uns verehret,
Indem er sich uns selber gibt
Und freundlich uns zukehret.
Bedenket, wie er uns gemacht
Zu Bürgern seiner großen Pracht,
Ja, wie er unser Fleisch ergetzt,
Das er zuletzt
Zu seiner Rechten hat gesetzt.
Das Fleisch, das nun erhöhet ist,
In Gottes Statt zu leben,
Das wird uns hie zu dieser Frist
Durch Christum selbst gegeben;
So wird sein Wesen uns zu Theil,
So finden wir der Seelen Heil,
So bleiben wir in Gottes Huld,
Und unser Schuld
Wird übersehen mit Gedult.
Wie kan uns der zuwider sein,
Der uns so freundlich reichet
Sein Fleisch und Blut im Brot und Wein,
Der nimmer von uns weichet?
Wie kan uns lassen aus der Acht
Der uns so trefflich hat bedacht,
Indem er unser Missethat,
O kluger Rat,
Durch seinen Tod getilget hat?
Wie kan hinfort des Satans Stärk'
Uns Christen überwinden,
Dieweil durch dieses Gnadenwerk
Wir große Kraft empfinden?
Hat doch dieß Mal uns so erquickt,
Daß uns kein Feind mehr unterdrückt,
Drum, Satan, kome nur zum Streit,
Wir sind bereit,
Zu spotten deiner Grausamkeit.
Was achten wir des Leibes Not,
Der kranken Glieder Schmerzen?
Hier ist Arznei für alle Not,
Ein edler Trank zum Herzen;
Ja, Christus Fleisch ist solcher Art,
Da alles durch geheilet ward;
Hier ist sein Seitenwasser feil,
Dadurch in Eil'
Wird stumpf gemacht der Höllenpfeil.
O Gottes Fleisch, o heiligs Blut,
Das auch die Engel ehren!
O Himmelspeis', o höchstes Gut,
Wozu sich fleißig kehren
Die Kräft' und Thronen Wunders vol,
Herr, meiner Seelen ist so wol,
Es trifft sie schon in dieser Qual
Ein Freudenstral.
O hochgepriesnes Abendmal.


Hogy épségben maradna
A bérc arany-leve:
Gondoskodott felőle
Sok gazda eleve;
Hegyalja emberének,
Ugy most, mint akkor, a
Legféltőbb kincse lévén
Hatalmas ó bora.
Pogánykútnál a bércen,
A bortermő vidék
Legjobb pincéi voltak
Azon időbe’ még.
De mind elpusztulának,
Mert régi a dolog!
- Ma is még néhol a föld
Oly hangosan dobog;
Elég az hozzá, borral
Mind telve voltanak;
Egyszer csak ugy gurúlt le
Hordó meg átalag,
A hegynek oldaláról,
S az aljig meg sem állt...
Holott a gazda számos
Mély gödröket kapált;
És a forrás vidékén,
A bokrok közt, sokan,
A hordót földbe ásták
Nagy fáradságosan.


تعالي
أدْعَكُ لَكِ حَبة العشقِ الزرقاءِ
المتأرجحةِ في شرفةٍ بين السماء و القلب


característica!


Mauskätzchen schickt nach dem Pudel hin,
Der konnte das Hackebrett schlagen,
Der sollte so was nach ihrem Sinn
Auf dem Hackebrett vortragen.
Miau miau miau.


Du blickest bald in deiner Trauer
Hinüber dort nach jenem Baum,
Bald wieder nach dem leeren Bauer
Blickst du in deinem Kindestraum.


Taj, Syrie, proč nejvíc záříš, ty věčná touhy příčino!
Mlč, Algol, svíce nejvzácnější, jak trpné srdce matčino!


Puis il aura le vent en poupe
Si votre amitié lui sourit,
Car, comme Riquet à la Houppe,
Vous savez donner de l'esprit !


Se vorrai fido amarla,
Riposo non avrai;
Se penserai lasciarla
Ti sentirai morir.


Sie trägt ihm auf gebackne Fisch,
Und einen Schweinebraten,
Und als es war, als da man schlief:
Ach Mann ich kann nicht schlafen!
Sie macht das Pfännchen mit Fette heiß,
Und schütt's dem Reiter in Hals hinein.


Já ucpal ústa všech zlolajných klepů.
Ty’s měla klíče špižíren i sklepů,
pro tebe byly všecky dary moje,
změt drahokamů, perel šňůry troje.


Ten dům byl za dne dumavý tak snivě
jak holubičí sídlo cudné idylly,
šer městských zákoutí vál tudy tklivě,
uličkou křivou lidé spoře chodili.
A když se den už oděl v temné šaty
a prošel městem jak duch černě příšerný,
řad oken v domku vzplál a nade vraty
svým chvěním vábil plamen pestré lucerny,
a kdo tam zbloudil v pozdní chůzi svojí,
zřel krásku kyprou ve bláznivém kroji,
dnů našich Sirénu, jež v dveřích čekala
na noční hýřilce a dál je lákala.
Za chmurných večerů muž mnohý sveden pudem
ach, vratkou nohou překročil ten hříšný práh...
Den co den ďábel vášně v salonku tam rudém
hrál divou orgii po měkkých pohovkách.


Jdeme v tichém vzrušení, nevěsto moje,
žlutý písek sype se pod kroky stezkou,
z dálky zní sem akkordy cikánských písní,
tesknících láskou.


Welke Feuer löschen leise.
Nur ein Atmen warmer Flut.
Blühend schmelzen rote Meere,
Dunkle Sonnen saugen Blut.


O köstlich ist die stille Schonung,
Denn deutlich hörts der Mann der Gnaden,
Wenn süß ertönt um seine Wohnung
Die Luft von meinen Serenaden.


	Il danno è di colui, io dico in fé,
che grasso mi dé' aver con lana bionda,
se capra turba che non m'abbia tonda.


Maria! unser Freund erscheinet. Auf!
Vertrau und bete!


Odpusť Bože! musel z řeči svazku
Pro zmatek a stud sem nechati
Poslední punkt: přátelství a lásku.


When Spring decks with verdure the mead,
Love wafts milder fragrance around;
When Summer invites to the shade,
Love strews with fresh flowrets the ground.
In Autumn thro' corn-fields they rove,
And their loves as in Spring-time appear,
Tho' Winter disrobes the known grove,
Yet their love varies not with the year.


Auf allen Wesen, graunbeklommen,
Der Finsterniß Vernichtung ruht!
Einst, als die erste Nacht gekommen,
Wie war es, Mensch, dir da zu Muth?


Ah ! Jour et nuit chercher dans sa propre maison
Cet être nécessaire, une amante chérie !
C'est plus de solitude avec moins d'horizon ;
Oui, c'est le pire exil, l'exil dans la patrie.


Ja wohl bist du, Rom,
Noch heut die Königin der Welt.


Den Becher voll von süßer Huld
Darf heut die glühnde Ungeduld
Zur Buße armer trunkner Schuld
Nicht sehn, und möcht' vergehen!


Schon zur Hälfte überflutet
Schweres Rot den schwarzen Mund des Schachtes.
Schwarze Ströme rollen nieder.
Dunkel welkt die grüne Stille,
Und der weiße See erlischt aschendüster.


V ruku levou pohár dejte,
Pravici brat bratrovi,
Pozdravení si podejte
Čechu Čech, Sláv Slávovi!


Es paz la paz de la paloma?
El leopardo hace la guerra?
Por qué enseña el profesor
la geografía de la muerte?
Qué pasa con las golondrinas
que llegan tarde al colegio?
Es verdad que reparten cartas
transparentes, por todo el cielo?


Aber ach, der bittern Täuschung! Unter diesem farb'gen Scherz,
Wie die Natter unter Blumen, lauscht ein tief verborgner Schmerz,
Jener Schmerz, der nimmer rastet, daß die alte Tugend starb,
Daß die Freiheit ging verloren, und ein Heldenvolk verdarb.


Ich sah im öden Garten,
Umkränzt von Eis,
Die Vöglein dich erwarten,
Auf dürrem Reis;
Die Zeugen deiner Milde,
Von dir genährt,
So lang im Schneegefilde
Der Mangel währt.


Como un valle del tiempo será la tarde aquella
situada al pie de un día de dorado declive;
vago el jardín viniendo, esa tarde ya vive
en el blanco destino de una amorosa estrella.
Sobre la rama última de azul humedecida
picoteando nubes un pájaro estará:
como un agua sombría o un oscuro cantar
la noche cruzará lejos de nuestra vida.
Allí vendrás, oh alta, oh límpida criatura,
con tus brazos de abrazo y tu boca de beso,
con tus manos de espera, de ardiente vuelo preso,
y con tu cuerpo joven de extendida dulzura.
Desde el alba del mundo hacia ese sitio vienes
a través de palabras, de besos, de miradas,
sobre sueños ardientes y sangres anudadas:
tenía la vida el solo objeto de tus sienes.
Tú venías saltando sobre corazones,
bogando por el trémulo río del humano llanto,
desde el alba del mundo te está oyendo mi canto
venir, brisa morena, suma de anunciaciones.
Será la tarde aquella como un valle perdido
entre un delicado horizonte de anhelo,
con cálidas palmeras empapadas de cielo
y un dolor de jazmines en aroma expandido.
Bandadas de recuerdos; un retorno impreciso
entre olvidos, la vida como un río hacia atrás
reflejo por reflejo, esa flor, nada más,
y tus brazos que cierran un frutal paraíso.
Con palabras tan vagas como presentimientos
decir: eras la música subiendo entre jazmines,
¡oh tú eras el ángel azul de los jardines,
eras el leve sitio donde juegan los vientos!
Un pequeño dolor. Un ardor más profundo.
Esa tarde el azul sueña nubes en vano:
para mí bajo el cielo habrá sólo tu mano
levantando la única margarita del mundo


Wo strahlt ein Trost der Seele,
Da alle Sterne sich verhüllen,
Des Himmels schwarze Höhle
Will sich mit Wolken ganz erfüllen.
Vergebens schauen wir empor;
Der ist ein Thor,
Der ihn mitleidig unsrer Trauer wähnt,
Als jedes Aug' gethränt,
Da lachte er in heitrer Bläue,
Nun jedes Auge zu ihm blickt,
Ist jeder Stern erstickt.
Er hat Sie uns geraubt,
Wir haben, ach umsonst! an ihn geglaubt.


Du gehst zu Bett um zehne,
Du hast zu schlafen vor,
Dann hörst du jene Töne
Ganz dicht an deinem Ohr.


Sueños de un alma casta... ¡Visión desvanecida!
Creyó en la Vida ... ¡Y pronto la traicionó la Vida!
Para siempre descansa del rigor de la suerte,
Con su velo de novia tejido por la Muerte,
Con todas sus quimeras, con todos sus anhelos,
Junto al nativo lago... bajo brumosos cielos.


أَلَمَّ خَيالٌ مِن أُمَيَّةَ بِالرَكبِ
وَهُنَّ عِجالٌ عَن نُيالٍ وَعَن نَقبِ


望见葳蕤举翠华
试开金屋扫庭花
须臾宫女传来信
言幸平阳公主家


O sopr'ogni altro benedetto giorno,
d'alta letizia e di dolcezza pieno,
da far di te memoria ancor mille anni!


Hinfüro werd ich nimmermehr
Aus deinen Wegen schreiten,
Ich werde deines Namens Ehr
Durch alle Welt ausbreiten.
Ich will dich lieben über mich,
Ich will mein Leib und Leben
Zu deinem Lobe williglich,
So oft du willst, aufgeben.


Ch'ella per sé con gli occhi, ed atti gravi,
con le maniere belle, e l' parlar dolce,
tutt'i mortali infiamma, prende e lega.


Buenos días a los seres
que son como un país
y ya verlos
es viajar a otra parte
buenos días a los ojos
que al abrirse han leído
el poema visible
buenos días a los labios
que desde el comienzo han dicho
los nombres infinitos
buenos días a las manos
que han tocado las cosas
de la tierra bellísima


Dva týdny zelená se, dva se metá –
odkvétá – nalívá se – osýchá –
pak těžkou hlavu nachýlí ti léta,
a bílá s kosou na ni pospíchá,
radostně vidí, že jsi dědeček
a hlavu sejme ti jak věneček...


Je suis un loup de mer et sais apprécier
Le blindage de cuivre et les ancres d'acier :
Car tous ces riens de bois, de ficelle et de liège


Darmo za kloboučkem střemchu
Proti čárám nosým;
Ale milá střemcha věchu
Neslouží mně za utěchu,
Pomoz jinák, prosým.


Dann trank sie Benzin und verschlang hinterher
Plumpudding. Und schrieb an die Feuerwehr.
Nun ist die Stätte wüst und leer,
Nur mehr eine kahle Ruine.
Weil auf dem Löwenurine
Kein Blümelein gedeiht noch Kraut.


A v tom chrámě uč je modliti se matce,
uč je žertvy pálit, žíti jí že sladce:
pak ti blaze, drahá, neboť v pravý čas
vzejde tobě krásný, blahodatný hlas!


regno — e posseder — felicitate.
Per me' potere esprimer mio concetto,
in doppio modo di rimare ho detto.


白旄持节使单于
万里风烟十载馀
柳毅不行沙漠路
却凭归雁为传书


Du hast den Stier gezwungen,
Du hast das Beil geschwungen,
Daß Birk und Föhre fiel;
Wer diese harte Erde
Mit eiserner Pflugschar kehrte,
Erlernt' auch leicht des Krieges Spiel.


oso


ذِكراكَ والليلُ ، والأمطارُ ، والسُّحُبُ
وصَوتُ مِرزابِ جاري ، وهوَ يَنتَحِبُ
وَوَحشَة ُالموتِ ، والنَّجوى ، ومَكتَبَتي
وأنتَ مِثْلَ انسِرابِ الضَّوءِ تَنسَرِبُ
كأنَّما مِن ضَميرِ الغَيبِ تَسألُني
ماذا سَتَنفَعُكَ الأ قلامُ والكُتُبُ؟!
لا بأسَ  أدري بأنِّي بالِغٌ أجَلي
أبا سِنان ٍ وأنِّي مُوحَشٌ ، تَعِبُ
مُستَنزَفٌ  وشَراييني ، وأورِدَتي
دَمي بِها كالتِهابِ الجَمرِ يَلتَهِبُ
*
*
أدري ، وأدري بِأنَّ العُمرَمِن قلمي
مِثلَ المِدادِ على القِرطاس ِِيَنسَكِبُ
وأنَّ قلبيَ مِن وَجْدٍ ، وَمِن قَلَق ٍ
وَجيبَ جِنح ِالقَطا في أضلُعي يَجِبُ!
هَل عِشتَ إلا لِهذا؟أو لأنبَلَ مِن
هذا ؟فأيَّ اضطِرابٍ كنتَ تَضطربُ؟!
أنتَ الذي كنتَ عُودا ً لا وِقاءَ لَهُ
مثلَ السَّنابِل ِ، إلا حَبُّهُ الرَّطِبُ!
أعطى لها عُمرَهُ ، حتى إذا نَضَجَتْ
ألوَتْ بها الرِّيحُ ، والتاثَتْ بها التُّرَبُ
طوباكَ  في كلِّ أرض ٍمنكَ سُنبُلَة ٌ
ونَجمَة ٌ ونُهَيْرٌ ماؤهُ عَذِ بُ!
يا وارِفَ الظِّلِّ يا نَبعا ً جَداوِلُهُ
قلبُ العِمارَةِ في شُطآنِها يَثِبُ!
*
*
نَيْفٌ وَعشرونَ مَرَّتْ ، وهيَ والِهَة ٌ
يَبكي بأهوارِها البَرديُّ والقَصَبُ!
الله  في لحظَةٍ كيفَ انطوى وَهَوى
العِلمُ ، والحِلمُ ، والأخلاقُ ، والأدَبُ؟!
وكيفَ أهلُكَ ما مادَتْ مَنازِلُهُم
كأنَّهُم ما رأوا هَولا ً، ولا نُكِبُوا؟
وكيفَ لِلآن لا يَدرُونَ عنكَ سِوى
أنَّ ابنَهُم عالِمٌ ، قَبْلَ اسمِهِ لَقَبُ!
أمَّا النُّبوءَ ة  أمَّا ما نَذ َرتَ لَهُُ
شَتاتَ عُمرِكَ حتى شَفَّكَ العَطَبُ
شَفَّا ًوحتى نَشَرتَ الرُّوحَ أشرِعَة ً
واللَّيلَ بَحرا ً، ورَكبُ المَوتِ يَقتَرِبُ
وأنتَ تَختَصِرُ الأبعادَ هائِلَة ً
وَقَد تَلاقَتْ على راحاتِكَ الشُّهُبُ
فَما لَهُم حِصَّة ٌ فيهِ ، فَعِندَهُمو
لا يَحكُمُ العِلمُ لكنْ يَحكُمُ الذ َّهَبُ!
*
*
وَعِندَهُم ليسَ لِلأحلام ِ مِن سَبَبٍ
لكنْ لأصغَرِ رِبح ٍ عِندَهُم سَبَبُ!
وأنتَ تَحلَمُ  أترَعْتَ الدُّنا حُلُما ً
حتى لَكادَتْ تَهاوى دونَكَ الحُجُبُ
وجاءَ كَ الموتُها أهلوكَلا فُجِعُوا
ولا استُفِزُّوا ، ولا رِيعوا ، ولا رُعِبُوا
يُعَلِِّلونَ بِهذا الحَفل ِ أنفُسَهُم
أنْ قَدَّمُوا لَكَ باسم ِالنَّاس ِما يَجِبُ
وأنتَ تَدري بِأنَّ الدَّ ارَ تَسكُنُها
بِيعَتْ ، وقَبرُكَ هذمُوحِشٌ خَرِبُ
وأنَّ كلَّ الذي أبدَعْتَ مِن دُرَر ٍ
لِلعِلم ِ ، تَحتَ الغُبارِ الآنَ يَحتَجِبُ
قُلْ لي إذ َنْ سَيِّدهل أنتَ مَيِّتُهُم
أم الَّذينَ تُوُفُّوا أهلُكَ النُّجُبُ؟!
وَهَل كَبُرتَ بِهِأم هُم كَعَهدِهِمو
كَبيرُهُم بَينَهُم عُريانُ مُستَلَبُ؟!
*
*
أيَعلَمونَ بأنَّ التُّرْبَ تَسكُنُها
يَوما ً لَها يَتَمَنَّى النَّجمُ يَنتَسِبُ؟!
وأنَّ كلَّ نَهارٍ ضَيَّعُوكَ بِهِ
أولادُهُم عَنهُ يَوما ً ما سَتَحتَرِبُ
وأنَّهُم  بَينَما تَبقى تُضيءُ لَهُم
سَيَذهَبونَ ، فَلا نَبْعٌ ، ولا غَرَبُ
لا مالُهُم  لا مَتاعٌ يَزدَهُونَ بِهِ
يَبقولكنْ سَيَبقى وَجهُكَ الحَدِبُ!
يا جَذوَة َ العِلم ِ يا أعلى مَراتِبِهِ
إذا استُفِزَّتْ بهِ الألقابُ والرُّتَبُ
هل أنصَفَتْكَ مَراقي العِلم ِكنتَ لها
مؤسِّسا ًعُمرَهُ يُعطي وَيَحتَسِبُ؟!
أم أنَّها أنكَرَتْ باني مَدارِجِها
وَمَنْ قَضى عُمرَهُ فيهِنَّ يَغتَرِبُ؟
*
*
إذ َنْ فَمَن ذا سَيُعطي الأرضَ رَونَقَها
أبا سِنان ٍ إذا ما أهلُها ذهَبُوا؟!
وَمَنْ يُعيدُ إلى الدُّنيا مروء َتَها
إذا بَنُوها على آبائِهِم شَغِبُوا؟
وكيفَ نُمسِكُ بالميزان ِ نَرفَعُهُ
إنْ لم نَكُنْ بِنِقابِ الحَقِّ نَنتَقِبُ؟
إذا كَفَرتَ بِثَدي ٍ كنتَ تَرضَعُهُ
فَأيُّ شيء ٍعليهِ لَستَ تَنقَلِبُ؟!


Eh wird nicht Friede werden hier auf Erden.
Ein Stern erglänzt. Es spricht der neue Christ! –
Ein Echo wie von Polizistenpferden,
Und jauchzend bricht ins Knie der Rotgardist.


فلا يثقل عليك أذى عدوّ
يهب إليك مثل الكلب عاوي
فكم من روضة رضت الأعادي
فعاد العود منها وهو ذاوِ


Wenn ich in den Knabenjahren
Abends hinsank auf mein Bette,
O wie war die Rast mir lieblich!
Schon nach wenig Atemzügen
Lösten sich von selbst die Wimpern,
Und des Schlafes Wellen spülten
Um die Brust mir leicht und linde,
Und der Traum mit Elfenhänden
Nahm mir von der jungen Seele
Allen kleinen Harm des Tages.


寒食清明一箭过
晚晴庭院绿阴多
兔葵燕麦易轻脱
红药碧桃须孰何


Weil nun dergleichen beliebtes besüssen/
Lippen und zungen so balsamet ein/
Pflegen die zähne mit linderen bissen
Zungen und lippen behäglich zu seyn;
Hoffende von dem liebreitzenden spielen
Lieblichen seegen und regen zu fühlen.


Ach! wenn wir auch erwogen hätten,
Wie jämmerlich die Sclaverey,
Wie unerträglich Band' und Ketten,
Und der Verlust der Freyheit, sey!
Wann wir nicht können, was wir wollen;
Wann unser Leib nicht unser ist;
Wann das gequetschte Fleisch geschwollen,
Und uns das Ungeziefer frisst;
Wann wir tyrannischer Barbaren
Spott, Frevel, Bosheit, Uebermuth,
Grimm, Marter, Plag' und Schläg' erfahren,
Die uns zerhenckern bis aufs Blut;
Die, mit fast stündlichem Entseelen,
Selbst in des Kerckers Dunckelheit,
Uns mit der strengsten Arbeit quälen,
Ohn' Aufschub, ohn' Barmhertzigkeit.


深培膏土玉钗长
细摆春风碧带香
莫笑庾郎滋味薄
只渠便是太官羊


Non fugge questo ben qualor disio
di rimirarlo in mia consolazione:
anzi si fa incontro al piacer mio
tanto soave a sentir, che sermone
dir nol poria né prendere intenzione
d'alcun mortal già mai,
che non ardesse di cotal vaghezza.


Soll ich hier noch schweben, Laß mich mit dir leben,
Mein' Gesellschaft seie, Die mich nur erfreue,
Denn es würd' auf Erden Mir sonst bange werden;
Jesu, den ich meine, Laß mich nicht alleine!


令尹胸襟隘五湖
狂言时肯听迂儒
未知他日翘材馆
可著当年郑介夫


e benché fussi da Consalvo visto
con lieto volto, li pose la soma
che meritava un rebellante a Cristo.


峰从险处自孤起
石到虎边飞冽泉
门户既难子宜去
莫辞深雪立庭前


Krásný zajisté jest květinový
sádek v pestrolibém skupení,
kterýž jímá oko v hovění
a dech volní svému pěstounovi;


Tu me lo giuri; ahimè, non scio s'io el creda,
ingannato altre volte, e pur conviene,
se ben me inganni, ch'io me fidi e ceda.


A po opojném žáru podzim chladný
a v mlhách nebe hlubokého oka
– ni vzkřiknutí – a čela úběl ladný
zas líbán ústy šťastnějšího soka


Nemyslete, Slovutnosti,
že těch peněz lituji snad,
ale oněch třicet zlatých –
pro ty truchlí duše má!


Zitt're denn, o mein Gemüthe!
Aber nein, erzitt're nicht!
Diese Gröss' ist nichts, als Güte,
Dieser Glantz ein Gnaden-Licht.
Zärtlichkeit und Neigungs-Triebe,
Sanftmuth, Huld, Geduld und Liebe,
Sind des Schöpfers Eigenschaft,
Und die Wirckung seiner Kraft.


Tut ein Schilf sich doch hervor,
Welten zu versüßen!
Möge meinem Schreibe-Rohr
Liebliches entfließen!


水浊山昏暑未清
风枝不动月微明
忽惊零露先秋戒
更放蟭蟟一月鸣


Duas caras


Alleine die gnad, im flammenden rad geführet zu seyn zu sonst einem theil der unsichtbarn Gemein;


Zwingen läßt sich nicht das Herz,
Nichts von ihm erzwingen,
Gönnt ihm den geliebten Schmerz,
Bis sich in des Lebens Scherz
Lebende umschlingen.


玉貌元同苏小娟
清讴一阕最堪怜
歌声未断尊中罄
犹卸金钗当酒钱


Save when to yonder Hall they bend their way,
Where the grave Justice ends the grievous fray;
He who recites, to keep the poor in awe,
The law's vast volume — for he knows the law: —
To him with anger or with shame repair
The injured peasant and deluded fair.


e a me lo guidi, con baglior subito,
la mia piccozza d'acciar ceruleo,
che, al suolo a me scorsa,
riflette le stelle dell'Orsa.


Io dico che dalla sinistra mano
di quella donna vidi un'altra gente,
l'abito della qual non guari strano


So zieh' ich meine Straße
Dahin mit trägem Fuß,
Durch helles, frohes Leben,
Einsam und ohne Gruß.


La estampa de que fuistes imitada
rompió, cuando formó naturaleza,
acción de vuestro espejo reiterada.


Reitest du bey e’nem Schmied vorbey,
Weiſst nicht wann er dein Pferd beschlägt;
Siehst du eine Hütte im Felde frey,
Weiſst nicht ob sie dir ein Liebchen hegt;
Einem Jüngling begegnest du schön und kühn,
Er überwindet dich künftig oder du ihn.
Am sichersten kannst du vom Rebstock sagen
Er werde für dich was Gutes tragen.
So bist du denn der Welt empfohlen,
Das Uebrige will ich nicht wiederholen.


歌舞须连夜
神仙莫放归
参差随暮雨
前路湿人衣


I chopiv kladivo již ve svou pěst,
v tu sochu, v oživlý svůj výtvor třískal,
a každý drobek, jak jej rázem střásal,
tak šustil, jak by zvonil, jak by jásal;
jen ničitel, msty lačen, okem blýskal –
až uvážil, čí soud byl a čí trest.


Je dobře, má-li člověk postavení
tak jak to naše. Krále máme vždycky
ať toho nebo onoho – a dneska


Wir gingen die Landstraß', die nicht enden wollte,
Hoch überm Wald die goldene Mondkugel rollte.
Ein Krähenhauf' flog johlend über die Straße
Und suchte Nachtruh' in der Wipfelmasse.
Die Kräh'n, die ich vom Winter her nur zankend kannte,
Als sich der Schnee tief in den Wald verrannte,
Die flogen jetzt einträchtlich hin im Zug,
Als ob der Schwarm dem Wald die Nacht zutrug,
Als flogen Sorgen stückweis fort, wie ich zu dir das Aug' aufschlug.


Řekla: „Znám ty vzdechy,
co z té třtiny jdou,
lká to mého syna
duše nad vodou!“


Mi tüzel, hogy újra forrsz?
Kóstolót a duska sors
mindenből adott, és jól tudod, ha
tengereket adott volna, az sem
lenne több, mint ez a kóstoló...
Kínnal-borral gazdag úr!
Végigjátszva minden húr.
Hogyha mostan halnál, úgy omolnál
zajjal, könnyel, mint egy büszke bércről
zuhataggá leszakadt folyó.
Maga a Nap dobna rád
szivárványból koszorút.
Nem hogy itten fuldokolj a sárban!
Nem hogy estig bukdosódj a buckán,
bús csavargó! egyre lefelé.
Minden folyót vár a Styx.
Óh, megoldó biztos X!
De jaj neked, apadva s feledve,
mint a pohár kiloccsantott alja,
lenni a földé vagy Istené!


Quiero escuchar el silencio
que grita en la soledad,
Deseo ver las tinieblas
que pueblan la inmensidad,
Yo busco tocar la nada
que tiembla en ningún lugar.
Quiero gustar la amargura,
que no tiene paladar.
Quiero contemplar las sombras
que llenan la oscuridad.
Quiero entender el no ser,
la inexistencia total.
Quiero sentir el perfume
y olor que no existen más.
Yo busco entrar en el caos
y en la confusión voraz
Quiero vivir el pasado
de miles de años atrás.
Yo quiero el todo y la nada
mas no los sé aprisionar.
Voy a buscar una hada
que me lo sepa enseñar...
Es la hada de fantasías,
que me lleva a la ciudad
del mundo de los ensueños
quien me enseñará a soñar.
Sueños grandes, misteriosos
y una quimera capaz
de llenar mis esperanzas
será el camino real
para alcanzar mis deseos
y al imposible llegar.
Quiero soñar en la vida
y eternamente soñar.


Und du, o Freiheit! heiliger Überrest
Aus Edens Tagen! Perle der Redlichen!
In deren Halle sich der Völker
Kronen begrüßen, und Taten schwören.


لا وَالَّذي لا إِلَهَ إِلّا هو
أَنتَ بِهَذا عَلَيَّ تَيّاهُ
ما لِيَ ذَنبٌ سِوى مَحاسِنَهُ
شاهِدِيَ اللَهُ حَسبِيَ اللَهُ
لَم تَرَ عَيني مِن قَبلِهِ قَمَراً
حَكى هِلالَ الدُجى فاراهُ


Ch'or sul bel viso, ed or sul petto adorno,
ed ora sulle spalle dolcemente
d'or terso bionde fila assai sovente
spargendo rivolgeva attorno, attorno.


Wo dat Echo schallt
Dœr de Böken hin,
Na de gröne Wald
Treckt mi Hart un Sinn,
Wenn de Droßel fleit,
Wenn de Blœder weiht,
Wenn de Wind der geit
Baben hin.


Traum der Freundschaft – – – – –
– – – – – – – – – – – – – – – – – –
– – – – – – – – – – – – – – – – – –
– – – – – – – – – – – – – – – – – –


Hell entstrahlt, gebadet im frischen Nachtblau
Jovis Stern dem Himmel, mit Wehmuth blickt er
Seine Tempeltrümmer am Capitol an,
Ave Maria.


Ob sie wohl seelisch sehr leiden?
Gibson ist blaß und auch Schulz.
Warum fühlen die beiden
Wechselnd einander den Puls?


Roklinami a propastmi se tma již rozestřela,
divoký vítr na haluze symfonii hrál,
se stromů hnízda padala a ptákům odumřela
milostná píseň noci na rtech. – Orkán sílil, zrál..


Jetzt geust sich sein Segen auß
Und erfüllt Land, Städt und Hauß,
Wann sich deine Hand auffthut,
Trieffen wir von deinem Gut,
Es wird Fruchtbarkeit gehegt,
Wo sich hin dein Fußstapff regt,
Der Milch, Oehl und Honig trägt.


És beszélnek...
De ki
Tudja, mit?
Amit senki
Nem sejt,
Nem gyanit.


 così, coll'animo
sempre alterato,
tutto Camaldoli,
tutto Mercato,


Csitt! Még parázs vagyok,
Kis, szunnyadó parázs – – –
De – érzem – jön egy isteni,
Áldott varázs:


Di cortesia, di gentilezza esempii
fra gli antiqui guerrier si vider molti,
e pochi fra i moderni; ma degli empii
costumi avvien ch'assai ne vegga e ascolti
in quella guerra, Ippolito, che i tempii
di segni ornaste agli nimici tolti,
e che traeste lor galee captive
di preda carche alle paterne rive.


Tichá noc. Stulena
v stromoví víska –
Vzpomene někdo tam?
Klarinet výská – –


Pés, a que leda
A flor mimosa
Se dobra ansiosa
Para os beija


Někdejší medvěd, zradostněn
a šťasten nad výsledkem
Ježibabiny péče, byl
o svatbě panem svědkem.


Nové čety strojí
Kazimír teď v pole,
zkrvaví i jemu
témě jeho holé.


Ich sehe vor mir das schwarze Loch,
das tiefe, abgründige Loch,
in das ich tausend und abertausend
Gedanken hinuntergeworfen,
goldene Gedanken
zu Menschenlust und Vorteil,
die niemand wollte,
denen niemand Gestalt lieh.
Und doch warens
Schöpfergedanken,
oh glaubt mir,
des Lichtes wert.
Was sollt ich mich brüsten?
Wer so viel
in Jahren und Jahren
versinken sah,
wer so viel Frühlinge
ungeschaut opferte,
ihm ist das Herz
nicht mehr danach,
sich vor Menschen zu brüsten.
Er sieht nur mit starrem Aug
und zuckendem Mund
auf den Abgrund Vergessenheit,
der ihm zu viel verschlang.


Danke dem Herrn! Preise, daß er uns vergönnt hat,
Endlichen, ihm mit dem Stammeln des Triumphlieds,
Ihm mit feirendem Psalm zu singen,
Mit der Erstaunungen Ruf!


Lösch' aus ihres Brunnens Röhren
Meinen Durst am schwülen Tag,
Pflück' im Walde Heidelbeeren,
Wo ich einst im Schatten lag.


Těžké bylo moje mládí,
hořká moje mužná léta,
neboť po všech cestách žití
vždy jsem kráčel sám a sám...


Pod masky hleď, jak v černé sluji
tam planou oči zelené,
nevěř jim, bledou zradu kují,
a hruď měj jako z kamene.


Novula hat gar nicht gerne, was auch andre Weiber haben,
Daß sie dann braucht noch die Nase samm den andren finstren Gaben,
Dran ein ieder, auch ein Bauer, sich gemeinlich pflegt zu laben.


So ween di nich de Ogen blank,
Un wisch di man de Thran;
En junge Blot, en nie Plank
De ward ni ünnergan.


perché più tosto ch'esser mai signore,
eleggerei ogni misero stato:
sia pur chi vuole, o re o imperadore.


To hlazení je dlouhé tak a líné,
na ňadrech tvých kdy duše omdlelá je,
kdy líbám hedbávné tvé brvy stinné,
vše zmizí pod závojem vzdušné báje.


von jenem Sturm, der sie so rauh erzieht
und tagelang sie bange macht mit Toden.
Dann sitzt man in den Häusern drin und sieht
in schiefen Spiegeln was auf den Kommoden


Když se okny podíváš,
mák a lilje zříš,
kytičku do vázy dáš
a uděláš kříž,
potom, když už touhou chvíš se,
na postýlce pomodlíš se
za satana i pánbíčka
třikrát otčenáš.


Jaký to dnes bujný život v zřícenině!
Po nádvoří jindy tichém, zasmušilém
rozléhá se hlasná hudba v tempu čilém,
do tance zve mládež; ve zdí hradních stíně
v řadách četné stojí sudy s chmelovinou
a k nim stále valí žíznivých se proudy,
mlsné jazýčky pak dětí v stranu jinou
mocným vábí kouzlem pernikářské boudy.
Všude zábava je nelíčená, vřelá,
všecek pestrý dav se směje, zpívá, jásá – – –
S nejvyšší zdi prapor vztyčený ti hlásá,
že sem omladina z města vyletěla
Také Vladimír sem zaměřil své kroky;
mnohou žertovnou tu slyší deklamaci,
při níž napověda největší má práci,
nezbytných též „mordů“‘ nekonečné sloky,
na tanec se dívá, na her dlouhou řadu,
všude kolem slyší žertů, vtipů dosti,
sám však nadarmo se nutí k veselosti, –
nelíbí se mu dnes v zříceninách hradu.
Nepobyl tu dlouho; a když v lese tichém
po chvíli se octl, bylo jemu v duši
blaze tak, že nikdo rozpustilým smíchem
posvátného toho klidu neporuší.


Visszás teremtés rémes képivel
Betölti most a kapzsi, szomjas ürt,
Gyász, borzalom sötét szépségivel.


er aber, lallend wie ein Trunkenbold,
lag über dem Geheimfach und begehrte
den Brocken Gold, den er besaß.


Confessione pàreme atto de veretate,
occultata malizia redutta a claritate;
per la bocc'areiettase tutta la 'nfermetate,
reman l'omo 'n santate de vizio purgato.


São de esperma
os rubis que tens no corpo
a crescerem-te no ventre
ao acaso


Estar então um basbaque, uma alma bruta
Na pança a dar punhadas com canseir
Enquanto a porra vê um pouco enxuta:


Le don de vivre a passé dans les fleurs!


Heil Cäsar und Herr! Wenn das Volk du erhörst,
O so gib in den Kampf, gib die Parther zuerst
In den Kampf mit dem Leu'n, denn es dürstet nach Blut
Die Arena schon lang in des Mittags Glut,
Und der Löwe gedenkt, von Erinnrung erfüllt,
Manch libyscher Jagd, er erhebt sich und brüllt
Sein blutdurstlechzendes Heimweh.


Eu ja fui um internauta
Som de modem, som de flauta
Cibernauta digital


Jen skety zrak s jich davů sklouzne mimo,
a šaškův meč jen v prázdný vítr seká!
Však tváří ve tvář, okem v oko přímo
zdaž muži muž se v boji zříti leká?


别来几度见归鸿
岁月悠悠一梦中
莫道相望湖海阔
争知千里不同风


Was du hast wider GOTT gethan,
Bleibt andren zwar verborgen,
Doch klagt dich dein Gewissen an
Und macht dir schwere Sorgen.
Du trägest das Gesetz in dir,
Und richtest du dich selbsten hier,
So wirstu nicht gerichtet!


Michelangelo po jejím skonu
nadčlověcká torsa k nebi vztyčil,
osud hrozivý je nerozdrtí,
nový život v jejich lebkách klíčil.


دُرّا بَعثتَ مُفصّلاً بِجُمانِ
أَو رَوضَةً مِسكيَّةَ الريحانِ
لا بَل عُروسا قَد زَفَفتَ تولّدت
ما بَينَ فكرٍ ناقِدٍ وَبَنانِ
سَمعا لأمرك إِذ دعوتَ إِلى الَّتي
تَدَعُ القُلوبَ قَليلَة الأَحزانِ
أَمّا الكُؤوس فَقَد جَرَت ما بَينَنا
بَيدَي غَزالٍ ساحِرِ الأَجفانِ
خَنِثٍ يَسقيني المُدام بطُرفه
وَبِكَفِّهِ وَمَتى أَشأ غَنّاني
فِعلاً لعمرُك لم أَكُن لأضَيعهُ
لا تَحسَبنّا مِن بَني سَهوانِ


Ich seh' Dich trunken dann im Glanze baden,
Wenn der Piazza Feiernächte blinken
Und ganz Venedig schwimmt in Serenaden.


Érted, édes, messzirül
jöttem a vasúton
hó közűl és bérc mögül
sáron, havas úton,
nyáron át és télen át
nádon át és éren át,
szálltam a vasúton.


Et se gli è 'l ver, che l'ombra vadi a torno,
Quando l'alma dal corpo si disferra,
Sappi che sempre te starò d'intorno,
Né mai mi satierò di farti guerra;
Tanto che ogn'hor maladirai quel giorno,
Che non volesti contentarmi in terra.
Così spero alcun tempo possederte,
O vivo o morta in le mie mane haverte.


Ich meint', ich hätte dir mein ganzes Herz entdeckt,
mein Lassen und mein Tun, mein Wollen und Beginnen,
so daß ich mich mir selbst nicht besser öffnen können.
Ich war nun nicht in mir; ich war in dich versteckt.


zatı hakk’ı zatıyla bil


Do Templu z Národního Shromáždění
převezli krále. Jako do vězení –
však královského. Dvory osvětleny
a věže lampiony ozářeny,
nad branou věnce z lipového listí –
král spokojen byl. Docela se jistí,
že přátelsky se shodl se strážemi,
hovoří, ptá se, chodí sály těmi,
o klíče, zámky, mříže zajímá se –
sklon k zámečnictví ozval se v něm zase.
I královna se zdá nést los svůj klidně:
prý s úředníky mluví sdílně vlídně,
když do pokoje vešla, rozvírala
svůj necessaire a všem jim ukázala
svůj poklad, sbírku vlásků svojich dětí,
pak ruce parfumujíc, přivoněti
jim dala k nim – a nic tam nechybí jí,
své krajky, hedbáv má jak v Tuilerii
i prsteny – a těm se strážci diví –
nábytek vzácný z růžového dříví
s sametem rudým, kuchyň znamenitou
i koupelnu jí dali náležitou –
maire Pétion snad nahradit chtěl nyní
čím provinil se... Ba, v té jedné síni
i klavír je, což královnu zvlášť blaží
a ondy hrála na něm svojí stráži
i Marseillaisu – stráže zajásaly...
Ach Bože můj... O Richarde, můj králi!


بالشعب من شرقي نجد غزال
حلو الجنايات مليح السلال
لا الأهل أهل حين يبدو لنا
حسن محياه ولا المال مال
هوّن شكواي الهوىعنده
ذلّ المحبين وعز الجمال
أهلاً وسهلا بوصال الضنى
في حبّه إذ لم يجد بالوصال
لعلّنى ألقاه وقتاً إذا
ما كان وسنان وجسمي خيال
إن مال عني أو إلى وصلتي
غصن النقام


Aus, A.U.S. mit dir, durchA.U.S. verblendte Welt!
A.U.S., aus mit dem, das tA.U.S. end netz uns stellt!
Ihr hemmt umsunst, di ihr uns dunst verkaufft!
Fliht, falsche, fliht, das ihr dem zorn entlaufft!
Gott hat durch euch Win, Rom, Madril verblendt!
Das Vorspil ist so unerkennt vollendt!
Triumf! Hosann! Das wesen kommt gerennt.


Der ist geheimere Kunst, der trift's
Zur Weise, wie Orpheus der Zelt' es traf.
Dem Verein komt nur der Wald: aber tönt
Genoss auch in das Lied; wandelt der Hain.


Wenn heut die Jubelbecher klingen,
Wenn heut die Bundesfahnen wehn,
Nachhallen rings wird Euer Singen
Und jedes Herz auch wird's verstehn.
Doch von der Warte, die erklommen,
O blickt aufs bunte Feld der Zeit,
Seht die da gingen, die da kommen,
Die Wandrer vor Euch weit, gar weit!


مِنَ اللَواتي إِذا لانَت عَريكَتُها
يَبقى لَها بَعدَها آلٌ وَمَجلودُ


Nejlepším byl mužem z vojska všeho,
otužilý mnohé bitvy vřavou,
slovutného otce Radeckého
kamarádem byl a rukou pravou.
V Italii viděl krve dosti,
u Verony byl a u Piacenzy,
všude konal divy statečnosti,
všude věnčen vítěznými věnci.
Hrdinou dřív – nyní v nočním čase
hlídá svoje bratry klidně spící;
někdy nad skleničkou zadumá se,
na schodech pak usne před radnicí.
Snad že sní pak o krvavém boji,
o velikých dobách plných slávy
či snad o tom, kterak řečí svojí
černookým Vlaškám pletl hlavy – –


De nem ám a patak csillámló habjára,
Hanem a patakban egy szőke kislyányra,
A szőke kislyánynak karcsu termetére,
Szép hosszú hajára, gömbölyű keblére.


Cítím náhle, jak mi chladnou líce...
ach, to nejsou družné vlaštovice
slétající z Letné svěžích sklonků,
to jsou zvuky loretánských zvonků.


Hodiny vy přesýpací!
Jak váš písek tak se kácí
v propast písek našich dnů!
Při vší práci, při všem trudu,
při vší snaze, při všem bludu
život písek, hříčka snů.


Chápala duše času spěch v tom koloběhu,
s tesknotou mroucích vteřin o vzkříšení snila,
o chvíli, dávající neztenčenou něhu
všech jar, jež v jediné se slila...


„Hoj, hola! Stát! Vždyť je vás víc!“
Kde se ten jeden vzal?
Byl černý též, však chochol bílý
mu na přilbici vlál.


Sein Rauschen mögt ihr zu verstehen meinen;
Er selbst birgt sich ein See im Felsenschacht,
Der ewig sieht des Himmels Sterne scheinen.


Darfst du darum auf Chlorus schmähn,
Daß er vergebens hofft auf, was nicht kann geschehn?
Stell' ein dein nichtiges Geschwätze,
Das Jedermann zum Zorn bewegt,
Und denke, daß die Welt auf eine Wagschaal' legt
Die Hoffnung eines Narr'n und eines Geiz'gen 2 Schätze.


Ó vstaňte, ze života radujte se,
jej cítí strom i hvězda, květ i kámen,
jím třesou se i ptačí hnízda v lese,
jej cítí šťastní dva v objetí ramen,
když srdce srdci za oběť se nese,
on požehnání je, ne zhouby plamen!
Bůh věčný světy ve své dlani drží,
jsme sice ptáci nad závratnou strží,
však v ruce jeho blaženi jsme. – Amen!


Ringle dich, bräutliches Grün, um die seidenen Locken der Freundinn!
Flüster' ihr traulichen Gruß leis' in das lauschende Ohr!


Buďtež požehnány, ženo moje, tvoje vlasy!
jsoutě hvězdná skrýš a světla zdroje tvoje vlasy,
pláštěm halí tebe královským,
vyzývají v lásky sladké boje tvoje vlasy,
na čele ať korunu z nich máš,
či ať halí ňader vlny dvoje tvoje vlasy.
Pod šátkem ať skryty cudně jsou,
sluší k zdobě každičkého kroje tvoje vlasy.
Nic nezvýší svůdnou krásu jich,
nechtí květů, ani perel roje tvoje vlasy.
Hnědé jsou co kaštan uzrálý,
tmavší, když jdem spolu v stínu chvoje, tvoje vlasy.
Všady zřím jich měkké vlny hrát,
v klasech, trávě moři jsou vždy moje tvoje vlasy!


Gib, daß wir mügen dankbar sein
Und deine Güht erkennen,
Laß Hertz und Mund, von Sünden rein,
Dich kindlich Vatter nennen.
Dein Segen kröhn'
Uns, deine Söhn',
Und lass' uns wol gedeien
Frucht, Vieh und Wald.
Erhör' uns bald,
Wen wir im Mangel schreien.


Mein Bley ist viel zu schwer in Oesterreich zu führen/
Mein Saltz und Wachs zu schlecht.
Doch/ steht das alte Recht/
So wird noch Haubt noch Glied die alte Gunst verlieren.


Voll und reich bin ich hinausgezogen
ehmals in die Fremde – leer und ledig
hat der Herr mich wieder heimgeleitet!


Jamais une main qui sépare
N’osera s’étendre entre vous ;
L’amour ne sera plus avare ;
Et si tout l’enfer ne t’égare,
Toi ! tu ne seras point jaloux !


Viel hab' ich oft im Herzen, in dem jungen,
Geträumt vom Liedermut, dem freien, wahren,
Du solltest mir es herrlich offenbaren,
Was mir nur fern ein leiser Hauch geklungen.


askısında


فِراقٌ وَمَن فارَقتُ غَيرُ مُذَمَّمِ
وَأَمٌّ وَمَن يَمَّمتُ خَيرُ مُيَمَّمِ
وَما مَنزِلُ اللَذّاتِ عِندي بِمَنزِلٍ
إِذا لَم أُبَجَّل عِندَهُ وَأُكَرَّمِ
سَجِيَّةُ نَفسٍ ما تَزالُ مُليحَةً
مِنَ الضَيمِ مَرمِيّاً بِها كُلُّ مَخرَمِ
رَحَلتُ فَكَم باكٍ بِأَجفانِ شادِنٍ
عَلَيَّ وَكَم باكٍ بِأَجفانِ ضَيغَمِ
وَما رَبَّةُ القُرطِ المَليحِ مَكانُهُ
بِأَجزَعَ مِن رَبِّ الحُسامِ المُصَمِّمِ
فَلَو كانَ ما بي مِن حَبيبٍ مُقَنَّعٍ
عَذَرتُ وَلَكِن مِن حَبيبٍ مُعَمَّمِ
رَمى وَاِتَّقى رَميِي وَمِن دونِ ما اِتَّقى
هَوىً كاسِرٌ كَفّي وَقَوسي وَأَسهُمي
إِذا ساءَ فِعلُ المَرءِ ساءَت ظُنونُهُ
وَصَدَّقَ ما يَعتادُهُ مِن تَوَهُّمِ
وَعادى مُحِبّيهِ بِقَولِ عُداتِهِ
وَأَصبَحَ في لَيلٍ مِنَ الشَكِّ مُظلِمِ
أُصادِقُ نَفسَ المَرءِ مِن قَبلِ جِسمِهِ
وَأَعرِفُها في فِعلِهِ وَالتَكَلُّمِ
وَأَحلُمُ عَن خِلّي وَأَعلَمُ أَنَّهُ
مَتى أَجزِهِ حِلماً عَلى الجَهلِ يَندَمِ
وَإِن بَذَلَ الإِنسانُ لي جودَ عابِسٍ
جَزَيتُ بِجودِ التارِكِ المُتَبَسِّمِ
وَأَهوى مِنَ الفِتيانِ كُلَّ سَمَيذَعٍ
نَجيبٍ كَصَدرِ السَمهَرِيِّ المُقَوَّمِ
خَطَت تَحتَهُ العيسُ الفَلاةَ وَخالَطَت
بِهِ الخَيلُ كَبّاتِ الخَميسِ العَرَمرَمِ
وَلا عِفَّةٌ في سَيفِهِ وَسِنانِهِ
وَلَكِنَّها في الكَفِّ وَالفَرجِ وَالفَمِ
وَما كُلُّ هاوٍ لِلجَميلِ بِفاعِلٍ
وَلا كُلُّ فَعّالٍ لَهُ بِمُتَمِّمِ
فِدىً لِأَبي المِسكِ الكِرامُ فَإِنَّها
سَوابِقُ خَيلٍ يَهتَدينَ بِأَدهَمِ
أَغَرَّ بِمَجدٍ قَد شَخَصنَ وَراءَهُ
إِلى خُلُقٍ رَحبٍ وَخَلقٍ مُطَهَّمِ
إِذا مَنَعَت مِنكَ السِياسَةُ نَفسَها
فَقِف وَقفَةً قُدّامَهُ تَتَعَلَّمِ
يَضيقُ عَلى مَن رائَهُ العُذرُ أَن يُرى
ضَعيفَ المَساعي أَو قَليلَ التَكَرُّمِ
وَمَن مِثلُ كافورٍ إِذا الخَيلُ أَحجَمَت
وَكانَ قَليلاً مَن يَقولُ لَها اِقدُمي
شَديدُ ثَباتِ الطَرفِ وَالنَقعُ واصِلٌ
إِلى لَهَواتِ الفارِسِ المُتَلَثِّمِ
أَبا المِسكِ أَرجو مِنكَ نَصراً عَلى العِدا
وَآمُلُ عِزّاً يَخضِبُ البيضَ بِالدَمِ
وَيَوماً يَغيظُ الحاسِدينَ وَحالَةً
أُقيمُ الشَقا فيها مَقامَ التَنَعُّمِ
وَلَم أَرجُ إِلّا أَهلَ ذاكَ وَمَن يُرِد
مَواطِرَ مِن غَيرِ السَحائِبِ يَظلِمِ
فَلَو لَم تَكُن في مِصرَ ما سِرتُ نَحوَها
بِقَلبِ المَشوقِ المُستَهامِ المُتَيَّمِ
وَلا نَبَحَت خَيلي كِلابُ قَبائِلٍ
كَأَنَّ بِها في اللَيلِ حَملاتِ دَيلَمِ
وَلا اِتَّبَعَت آثارَنا عَينُ قائِفٍ
فَلَم تَرَ إِلّا حافِراً فَوقَ مَنسِمِ
وَسَمنا بِها البَيداءَ حَتّى تَغَمَّرَت
مِنَ النيلِ وَاِستَذرَت بِظِلِّ المُقَطَّمِ
وَأَبلَخَ يَعصي بِاِختِصاصي مُشيرَهُ
عَصَيتُ بِقَصديهِ مُشيري وَلوَّمي
فَساقَ إِلَيَّ العُرفَ غَيرَ مُكَدَّرٍ
وَسُقتُ إِلَيهِ الشُكرَ غَيرَ مُجَمجَمِ
قَدِ اِختَرتُكَ الأَملاكَ فَاِختَر لَهُم بِنا
حَديثاً وَقَد حَكَّمتُ رَأيَكَ فَاِحكُمِ
فَأَحسَنُ وَجهٍ في الوَرى وَجهُ مُحسِنٍ
وَأَيمَنُ كَفٍّ فيهِمُ كَفُّ مُنعِمِ
وَأَشرَفُهُم مَن كانَ أَشرَفَ هِمَّةً
وَأَكبَرَ إِقداماً عَلى كُلِّ مُعظَمِ
لِمَن تَطلُبُ الدُنيا إِذا لَم تُرِد بِها
سُرورَ مُحِبٍّ أَو إِساءَةَ مُجرِمِ
وَقَد وَصَلَ المُهرُ الَّذي فَوقَ فَخذِهِ
مِنِ اِسمِكِ ما في كُلِّ عُنقٍ وَمِعصَمِ
لَكَ الحَيَوانُ الراكِبُ الخَيلَ كُلُّهُ
وَإِن كانَ بِالنيرانِ غَيرَ مُوَسَّمِ
وَلَو كُنتُ أَدري كَم حَياتي قَسَمتُها
وَصَيَّرتُ ثُلثَيها اِنتِظارَكَ فَاِعلَمِ
وَلَكِنَّ ما يَمضي مِنَ العُمرِ فائِتٌ
فَجُد لي بِحَظِّ البادِرِ المُتَغَنِّمِ
رَضيتُ بِما تَرضى بِهِ لي مَحَبَّةً
وَقُدتُ إِلَيكَ النَفسَ قَودَ المُسَلِّمِ
وَمِثلُكَ مَن كانَ الوَسيطَ فُؤادُهُ
فَكَلَّمَهُ عَنّي وَلَم أَتَكَلَّمِ


Wie ohne Widerkunfft der Strom das Wasser führt/
So eilt der schwache Mensch/ der Jahr auff Jahr verliert/
Dem lezten Ziele zu: die schleichende Gewalt
Des Schicksals wälzt sein Rad ohn allen Auffenthalt.


Aber längst kam das Verhängnis,
Die Sechsbätzner zogen fort,
Und das Brückentorgefängnis
Ist ein dunkler stiller Ort ...


瞿卢袁陆思清警
要我题诗来鹤亭
月下吹笙看舞影
竹中移栅护霜翎


German ruht unter diesem Steine.
Der treue Patriot
Trank sich in lauter deutschem Weine
Auf Deutschlands Wohl zu todt.


Da sprang der Hoheprister auff/
Vnd riß sein Kleid in Stücken:
Vnd schry: Wil nun der Richter Hauff
Noch viel vmb Zeugen schicken?
Er lästert Gott/ ihr habt gehört
Was ietzt sein Mund verjähet/
Der den/ den Erd' vnd Himmel ehrt/
So grausam hat geschmähet.


Contro Spagna in suolo ispano
ha versato ispana mano
il tuo sangue, Italia, invano.


Wer Freyheit liebt und Ruhe sucht,
Der ehret Menschenblut,
Verzeihet leicht des Königs Flucht,
Nicht Leoparden-Wuth.


Poi che fur giunti a pie de l'alta Rocca
L'uno e l'altro volea combatter prima,
Pur a Gradasso. o fosse sorte: tocca:
O pur che non ne feRuggier piu stima:
Quel Serican si pone il corno a bocca:
Rimbomba il sasso e la fortezza in cima
Ecco apparire il cavalliero armato
Fuor de la porta, e su'l cavallo alato.


كَأسُ الخطُوب بذا العدُوّ دِهاقُ
والدين قلبُه واجفٌ خَفّاق
وجَب الدهادُ بني بلادِي فانهَضُوا
أليومَ يعذُبُ للحِمَام مَذَاق
وجَب الجِهَادُ بني بِلادي فَليكُن
مِنكم لِميدَانِ الجِهادِ سِبَاق
يومُ الوغَى نَشتاقُه كَيمَابِه
تُشفَى نفوسٌ للوَغَى تَتشتَاق
وإذا أُرِيقَت في الجِهاد دِماؤُكُم
فكذَا دماءُ المُسلمين تُرَاق
هذا عدُوُّ الدينِ والإسلامِ قد
كشَرت علَى أنيابِه الأشداق
قُدَّامكم يرجُو ابتلاَعَ بلادِكُم
هيهاتَ طعمُ المسلمين زُعَاقُ
عَجَبِي مِن الدُّتشِي يعرِفُ قَدرَه
ويؤُمُّ بيضَ الهِندِ وهى رِقَاقُ
إِن كان دَاءُ الجهلِ أعمَاه فكَم
داءٌ له ضربُ الطِّلاَ تِريَاق
ما حلَّ طليانُ الرَّدَى في بَلدةٍ
إلا وحلَّ القتلُ والإِرهَاقُ
ما حلَّ طليانُ الجِيَاع بِسَاحة
إلا وعمَّ الفقرُ والإملاَق
فسَلُوا طرابُلُس الشَّهيدةَ إذ رأَت
عمَّا رأت إن سمعُ ذاكَ يُطَاقُ
لِلَّهِ كَم مِن عَالمٍ سِيمَ الرَّدَى
وَلِرُوحِه التعذِيبُ وَالإِزهَاق
حَملُوا على مَتنِ السَّحابِ أَئِمةً
بِيضَ اللِّحَى لِوُجُوهِهِم إشرَاق
وأرَوهُمُ وَجهَ الثَّرى ورَمَوا بهِم
والدمعُ مِن أجفَانِهم مُهرَاق
وفَتاةُ طُهرٍ لَم تَعُد واحسرَتِي
تِلكَ الفَتَاةَ فَجُرحُهَا دَفَّاق
يَا للَمُصَاب ويَا لِهَولِهِ إِلى إلَى ال
مَكرُوهِ عَذراءُ العَفَافِ تُسَاق
بُقِرَت بُطونُ الأمهَاتِ عَلَى أَجِن
نَتِها وكَان نَصِيبَهَا الإِحرَاقُ
هذِي الدُّمُوعُ وَهذِي آمَاقُهَا
فسَلُوا متَى ضَنَّت بهَا الآمَاقُ
قد مَثَّلُوا بِالبَعض أَشنعَ مُثلَةٍ
وَالبَعضُ مِنهم تُسمَلُ الأحدَاقُ
تَاريخَ أندلسٍ بِربِّك لاَ تَعُد
ولَيَبقَ منكَ علَى الورَى إشفَاقُ
واعلَم بأنَّ القَلبَ يَخفِقُ عِندَ ذِك
رِك والحزِينُ فُؤَادُه خَفَّاقُ
إِن أَرعَدُوا أو أبرَقُوا حَاشا بِأَن
يُغوِيكُم الإِرعَادُ وَالإِبرَاقُ
هَذا الوِفَاقُ وهَذِه آيَاتُهُ
مَا خَابَ فِي يَوم اللِّقَاءِ وِفَاقُ
أبنِي بِلاَدِي ذَا العَدوُّ بِبَابِكم
هَيَّا بِنا ومُعِينُنا الخَلاَّقُ


Však ten a rovný jemu vtipu druh
nerušil nijak svazek přátelský;
za dobrých časů pili, smáli se,
v potřeby chvílích stáli k sobě vždy
jak Pylad k Orestovi. Obrazy


A sladké mražení mnou dosud proběhne
před skvělou rytinou a starou dobrou básní,
před smělou myšlenkou, jež bystře v před se hne,
před vírou statečnou, jež horizonty zjasní.


Sieht hoch aus goldnen Lüften
Die Mutter Gottes lächeln mild;
Ein wundersüßes Düften
Ringsum das Rebental erfüllt.


Však bijí srdce tam kdy vnoříš se,
již na vždy posvěceny stopou tvou.
Ta oltářem tvým, knězem tvojím duch
a žertvou život, píseň modlitbou.


Fonti di carità, rivi d'amore,
iscaturisce nel dorso e nel petto,
e delle piaghe di Iesù il <li>core.


Mit Gezisch, Gebrüll und Krachen
Oeffen sich bald hier, bald dort,
Tiefe dunckel-rothe Rachen,
Voll Verheerung, Tod und Mord,
Und wann drey-gespitzte Zungen
Sich gefrässig umgeschwungen;
Speyen sie in heissem Hauch
Asche, Funcken, Dampf und Rauch.


Durch die junge Brust
Fuhr der Todeshauch,
Traf mit grauser Lust
Meine Glieder.


S ha néha fájt, hogy arcul üt a testvér,
S a hűnek vélt szív csak hideg mirígy,
Hogy bűnök malmát zúgatja a rest vér,
S hogy néha még az Isten is irígy,
Merengő órán szétterült a fátyol:
Árvák vagyunk mind! - sírta egy titok,
S bocsánat lett a sajgó bosszuvágyból,
S részvétre vált a szisszenő szitok.


Stín závistivý ve skal chladu
však čekal skrytý ve sluji,
přemítal dlouho zlo a zradu,
když viděl, jak se milují.


So Israel bist du gereift zum Schnitte,
Wie reift die Distel in der Saaten Mitte,
Und wie du stehst in deinem grimmen Haß
Genüber der geschminkt und hohlen Buhle,
Seid gleich ihr vor gerechtem Richterstuhle
Von Blute sie und du von Geifer naß.


Der Abt, gerührt in väterlicher Strenge,
Vernimmt erfreut der Brüder Mildigkeit,
Er lauschet auf des Büßers Christgesänge,
Sein Herz geht auf im Gnadentau der Zeit.


Cogito, ergo sum. Ich denke, und mithin so bin ich,
Ist das eine nur wahr, ist es das andre gewiß.


Dort im fernen Ungarlande
Freundlich schmuck ein Dörfchen steht,
Rings umrauscht von Waldesrande,
Mild von Segen rings umweht.


Je le vois, seul en ces heures
Où règne la paix des nuits,
Ton cœur s'alarme et tu pleures
Le veuvage et ses ennuis.


Y el alma desnudó del mortal velo
que su frágil, materia desmentía,
Fili para perderse sólo mía,
muerta a mi vida, viva a mi desvelo.


Hier iſt die Dün' und drunten
Das Meer; Kanonen gleichend
Stehn Schäferkarrn, die Lunten
Verlöſcht am Boden ſtreichend.
Gilt's etwa dem Korſaren
Im flatternden Kaftane,
Den dort ich kann gewahren
Im gelben Oceane?


Den treuen Freund auf ewig dir zu weih'n,
Hast du ihm deine Freuden hingegeben.
Laß auch die Schmerzen offenbar ihm sein,
Daß nie der Täuschung Wolken uns umschweben!
Schön bist du doch; wozu der eitle Schein?
Drum sag' mir, sag' mir alles, süßes Leben,
Ich soll und muß an deine Wahrheit glauben,
Nur du kannst selber dich mir wieder rauben.


Wenn mich der Hauß-HErr Boten ſchickt,
So halt ich mich vor hoͤchſt-begluͤckt,
O! unſer allgemeines Haupt
Gieb, daß man meiner Botſchafft glaubt,
Mein Ruffen dring in Hertz und Ohren ein,
Und wenn ich auf dich weiſe: So erſchein.


Hra stínová. Ptá tvůj se zrak:
„Co hraješ vlastně, mátoho?“
Také se střílí. Ale tak,
by nezabili nikoho.


Die guͤtige Natur verlangt nicht unſre Plagen:
O ruhten wir an ihrer Bruſt,
Und lieſſen ihr die Wahl der beſſern Luſt:
Wie heiter floͤſſen unſre Tage!


Doch wie du Körper ändern sollst, ja mußt,
Soll sie der Zweck zum Nutzen dir gestalten,
So laß dich auch nicht schrecken den Verlust,
Zu ändern und zu bessern an dem Alten.


Víc chtíti! Všechno chtít! Celou abecedu
a všechny její liter smělé komplikace!
Vše, čeho život žádá a co dává v sledu,
vše, co je plamen, rozkoš, nadšení a práce.


Wann der heilge Sankt Martin
Will der Bischofsehr entfliehn,
Sitzt er in dem Gänsestall
Niemand findt ihn überall,
Bis der Gänse groß Geschrey
Seine Sucher ruft herbey.


Dál mnichů, patriarchů se vlnil pestrý dav,
ornáty plály třpytem, alb skvěl se zlatohlav,
a tam, kde všech se tísnil tlum nejvíc, u vchodu
žalobci: Páleč, Mařík a Michal ze Brodu.


Ti boldogtalanok, nem egyedül vagytok,
Előttetek egy ember ment el
S utánatok is jön egy ember.


Bús koldusok Magyarországa,
Ma se hitünk, se kenyerünk.
Holnap már minden a mienk lesz,
Hogyha akarunk, ha merünk.


Mein Liebgen außgeschlossen,
Die wird mir diesen Possen
In Ewigkeit nicht thun,
Ich weis daß ihr Gemüthe
Wird voller Huld und Güte
Bey meiner Seelen ruhn.


Doch da ein anderer bey jener Schönen stehet:
So schlag' ich mir mit Recht Syrenen aus dem Sinn/
Da ich nicht gantz allein in ihrem Hertzen bin.


Herein! herein! du finsterer Geselle!
Du bist in meiner Brust kein neuer Gast;
Ich öffne dir die trümmervolle Zelle,
In welcher dein Geschlecht schon oft gerast!


Und an jenem Ufer drüben stehen
Freund' und Lieben, beben auf dem Festen:
»Ach, warum ist er nicht hier geblieben!
Ach, der Sturm! Verschlagen weg vom Glücke!
Soll der Gute so zugrunde gehen?
Ach, er sollte, ach, er könnte! Götter!«


穷泉相见痛苍黄
还向官家问永王
幸免玉环逢丧乱
不须铜雀怨兴亡


El temblador ropaje replegado
les da esbeltez de vírgenes graciosas
y llevan en las manos primorosas
ricas bandejas de oro cincelado.


Im Heidenlärm der Tanzmusik,
Im Tabaksqualme, schwer und dick,
Warf zu das Glück mir einen Blick,
Einen goldenen Blick aus zwei heißen Sonnen.
Du warst an meiner Seite.


La Discorde soudain, conduite par la Rage,
Écarte les Plaisirs, s’ouvre un libre passage,
Secouant dans ses mains ses flambeaux allumés,
Le front couvert de sang, et les yeux enflammés :
Mon frère, lui dit-elle, où sont tes traits terribles ?
Pour qui réserves-tu tes flèches invincibles ?
Ah ! si de la Discorde allumant le tison,
Jamais à tes fureurs tu mêlas mon poison ;
Si tant de fois pour toi j’ai troublé la nature,
Viens, vole sur mes pas, viens venger mon injure :
Un roi victorieux écrase mes serpents ;
Ses mains joignent l’olive aux lauriers triomphants :
La Clémence avec lui marchant d’un pas tranquille,
Au sein tumultueux de la guerre civile,
Va sous ses étendards, flottants de tous côtés,
Réunir tous les cœurs par moi seul écartés :
Encore une victoire, et mon trône est en poudre.
Aux remparts de Paris Henri porte la foudre :
Ce héros va combattre, et vaincre, et pardonner ;
De cent chaînes d’airain son bras va m’enchaîner.
C’est à toi d’arrêter ce torrent dans sa course ;
Va de tant de hauts faits empoisonner la source ;
Que sous ton joug, Amour, il gémisse abattu ;
Va dompter son courage au sein de la vertu.
C’est toi, tu t’en souviens, toi dont la main fatale
Fit tomber sans effort Hercule aux pieds d’Omphale.
Ne vit-on pas Antoine amolli dans tes fers,
Abandonnant pour toi les soins de l’univers,
Fuyant devant Auguste, et, te suivant sur l’onde,
Préférer Cléopâtre à l’empire du monde ?
Henri te reste à vaincre, après tant de guerriers :
Dans ses superbes mains va flétrir ses lauriers ;
Va du myrte amoureux ceindre sa tête altière ;
Endors entre tes bras son audace guerrière ;
À mon trône ébranlé cours servir de soutien :
Viens, ma cause est la tienne, et ton règne est le mien. »


几上凝尘封玉轸
南风不入琵琶引
仲由言志夫子哂
当泯泯时须泯泯


Až bude, ovečky, poledne,
každá z vás do stínu ulehne.


أملٌ يَزُفُّ مع السَنين عروسا
فيشوقهنَّ أهلَّةً وشُموسا
مُوفٍ على أُمم الحياةِ يُريكَها
دُنيا تَطَلَّعُ أعيُناً ورُؤوسا
يتبسّمُ الإِسلامُ في نظراتِه
بَيْنَا يراه النّاظرون عَبوسا
أوما رأيتَ مُحمدّاً في نُورهِ
وشَهِدتَ رِفقتَهُ الكِرامَ الشُّوسا
انظُرْ إلى الرَّهَجِ المُثارِ وحَيِّهِ
قلماً أحرَّ من السُّيوفِ وَطيسا
وَاسْألْ عن الفتح المبينِ أما شَفَى
مُهَجاً يَهِيجُ غليلُها ونُفوسا
لا تَعجلَنَّ فللبقيَّةِ حِينُها
واصبِرْ فما خُلِقَ الأَبِيُّ يَؤوسا
المُسلِمونَ على جَهالةِ بعضِهم
عَرفوا الحياةَ نَعيمَها والبُوسا
أخذوا عن الزّمن المُشاغِبِ عِلمَها
وتجرّعوهُ من الخطوبِ دُروسا
أفيبلغون مدى العواصفِ نُوّماً
أم يُدركون سَنَى البُروقِ جُلوسا
ليس الذي لَبِسَ السِّلاحَ كعاجزٍ
جعل التهيُّبَ والنُّكول لَبوسا
يا فتحُ والدنيا مجالُ مُغامِرٍ
يُزجِي خميساً للوَغَى فخميسا
قُلْ للأُلى جَهِلوا الجِهادَ وحُكمَهُ
لا تأخذوه مُحرَّفاً معكوسا
خُوضوا الغِمارَ فلن تنالوا مأرباً
حتى تَرَوْهَا تستطيرُ ضروسا
ألّا يكن إلا المنايا فاطلبوا
بين الأسنّةِ والسّيوفِ رُموسا
لو ضنَّ مُعتَنِقُ الحتوفِ بِنفسِه
ما نال من دنيا الرجالِ نَفِيسا
لا تلتَمِسْ عَدَماً فلستَ بواجدٍ
من ليس يُوجَدُ في دَمٍ مَغموسا
وَدَعِ الخسيسَ من المطالبِ والمُنَى
إن كُنتَ تَأْنفُ أن تكون خسيسا
الكونُ مُنطَلَقٌ لِعزمِكَ واسعٌ
فأرْبَأْ بنفسِكَ أن تكون حبيسا
أرأيْتَ مَن جَعَلَ الرِّياسَةَ همَّهُ
وسألتَ قومَكَ كيف صار رئيسا
الدّينُ والدُّنيا وَراءَ ضجيجِه
يستشرفان أيسمعان حَسيسا
يَعْيَا بذكرِهما ويُعرِضُ عنهما
إلا وساوسَ تخدعُ المسلوسا
ساسَ الجماهيرَ الخِفافَ ولم يكن
لولا رَفيفُ حُلومِها لِيَسوسا
خذلته تجربةُ الأُمور ولم يزل
يَستنصِرُ التّمويهَ والتدليسا
قَتَلَ النُّفوسَ وراحَ يَزْعُمُ أنّه
عيسى بن مريمَ أو خليفةُ عِيسَى
خيرُ الحواريّينَ في إنجيله
مَن يُزلِفُ التّعظيمَ والتّقديسا
دِينُ من البُهتانِ ليس يُحِلُّهِ
دينُ المسيحِ ولا شريعةُ موسى
يا فتحُ داوِ الدَّاءِ بالطبّ الذي
أعيا الرّئيسَ وفات جالينوسا
لا تَبتئِسْ بالجُرحِ أفرط شرُّه
وطغَى أَذاهُ فكلّ جُرْحٍ يُوسى
أَقِمِ المنارَ لِمُدلجِينَ تنكّبوا
سُبُلَ الرّشادِ وجَدِّدِ النّاموسا
آثارُ قومِكَ للحياةِ مَعالمٌ
غُرٌّ تُضِيئ المجهلَ الأُدموسا
انْظُرْ أيستهدي الغَوِيُّ مُبينَها
أم يستبينُ الدَّارسَ المطموسا
صَدَأُ النّواظرِ والقلوبِ أشدُّ من
صَدَإِ الحديدِ مَضرَّةً إن قِيسا
أنت المؤمَّلُ للجلاءِ فهاتِه
قَبَساً يُدارُ على يديكَ طُروسا
طُفْ بالبيانِ الطّلقِِ عذباً سائغاً
إنّا شَرِبْنا الدّينَ فيه كُؤوسا
واطْوِ السّنِينَ بهمَّةٍ قُرَشيَّةٍ
تقتادُ منها رَيِّضاً وشَموسا
اللهُ ثَبّتَ جانِبَيْكَ بمؤمنٍ
شدَّ البناءَ وأحكمَ التاسيسا
وَلَدَتْهُ مأسدةُ النُّبوَّةِ قَسْوَراً
لم يتّخِذْ غيرَ المصاحفِ خِيسا
جَرّبتُ منه الفاضلَ النَّزِهَ الهَوى
وعرفتُ فيه الباسل الدِعِّيسا
اللهُ ألهمني الهُدَى وأعدَّ لي
منه نَجِيّاً صالحاً وأنيسا
يا حارسَ الإِسلامِ حسُبك أن تُرى
من كيد كلّ مُناجزٍ محروسا
اطْرُدْ دُعاةَ السُّوءِ عنه ولا تَدَعْ
في المؤمنين الصّادقين دسيسا
واعْمَلْ لِربِّكَ لا يَرُعْكَ مُضلَّلٌ
يجفو الإلهَ ويصطفي إبليسا
سُبحانَ ربِّكَ لن يُغادِرَ عدلُهُ
بين البريّةِ عاملاً مبخوسا


Měsíce ni hvězd nebylo
na obloze zamračené,
ze tmy pouze bělala se
zaprášená silnice.


Dico che in l utri gli diè il vento chiuso
ch uscir di Mezodì suol con tal rabbia
che muove a guisa d onde e lieva in suso
e ruota sino al ciel l arrida sabbia
acciò se lo portassero allor uso
che per camin far lor danno non habbia
ilqual poi giunto in la lor regione
havessero a lasciar fuor di pregione


Ezt hogy a királynak unszolák eléje,
Különös volt látni ó gyapju zekéje,
Mely aláfolyt sarkig, tiszta, de sárgulva
Festetlen fehére hosszas idő múlva.


This spacious animated scene survey
From where the rolling orb, that gives the day,
His sable sons with nearer course surrounds,
To either pole and life's remotest bounds.
How rude so e'er the exterior form we find,
Howe'er opinion tinge the varied mind,
Alike to all the kind impartial heaven
The sparks of truth and happiness has given:
With sense to feel, with memory to retain,
They follow pleasure and they fly from pain;
Their judgement mends the plan their fancy draws,
The event presages and explores the cause.
The soft returns of gratitude they know,
By fraud elude, by force repel the foe;
While mutual wishes, mutual woes, endear
The social smile and sympathetic tear.


墨沈流香笔能饱
午夜撚须常至卯
尽将残唾还前人
幸免少陵日厮炒


Jdou... Stojí. –
Řve perron a nádraží...
Vůz o vůz jak v šíleném pospěchu naráží
v chychotu zvonků,
den tmí se již ve svém sklonku,
kdes u tvých hlav
svým klepotem neúnavným
do celého světa se rozbíhá telegraf,
a mladým krokem a plavným
se perronem rozlívá vojáků dav.


一息营升斗
留翁寂寞滨
白头携暮子
来作祝尧人


Minhas cãs não te sirvam de espanta1ho;
Põe à prova o teu cono, e sem demora
Verás então se é velho o meu caralh


Ahnest du, o Seele, wieder
Sanfte, süße Frühlingslieder?
Sieh umher die falben Bäume!
Ach! es waren holde Träume.


So die Hochgelahrten, die Weisen und Alten.
Ich kann es für so schlimm nicht halten,
Geschicht' und Dichtkunst sind zweierlei Zünfte,
Mir gefällt nicht der »Erste«, der »Dritte«, der »Fünfte«,
Zahlen und wieder Zahlen bloß
Scheinen mir tot und charakterlos.
Ragnar Pechhos' und Iwar Klaftergriff
Haben schon andern Schneid und Schliff,
Harald Blauzahn und Rolf Krake der Zwerg
Helfen schon anders über den Berg,
Swend Gabel- und Hakon Borkenbart,
Das sind Namen nach meiner Art,
Fleckauge, Schönhaar, Sigurd Ring,
Alles schon ein ander Ding,
Gorm Grymme, Frede Harde-Schnut,
Olaf Hunger vor allem gefällt mir gut,
Und zum letzten: Olaf Kragebeen –
Tretet vor und verneigt euch und laßt euch sehn.


Mein Segen folgt dir stets, den Abschied spare mir,
Vergiß den Vater nicht, denk seiner in der Ferne. –
Das Glück geleitet dich, es sey dir immer hold.