Xinguê, Xigaste! Vigna afatigada i triste
I triste i afatigada io vigna;
Tu tigna a arma povolada di sogno,
I a arma povolada di sogno io tign
Ti amê, m'amasti! Bunitigno io éra
I tu tambê era bunitigna;
Tu tigna uma garigna di féra
E io di féra tigna una garign
Una veiz ti begiê a linda mó,
I a migna tambê vucê begi
Vucê mi apisô nu pé, e io non pisé no da signor
Moltos abbraccio mi deu vucê,
Moltos abbraccio io tambê ti d
U fóra vucê mi deu, e io tambê ti dê u fór


Sia maladetto chi tuo nome dice
Amor! Amaro se' più ch'altro tosco,
o sì o no ch'altrui faccia felice.


Pace convien ch'affreni l'alma errante
Ne l'amorosa guerra e s'io imploro
Da lei qualche pietà solo è ch'io moro
Pensoso del mio stato e voglie tante.


Pojď, o pojď, ty slastí zdroji!
Svlaž mé srdce v hoření; –
V bytosti tvé se mi pojí
Celé krásné stvoření!


العاشِقانِ كِلاهُما مُتَغَضِّبُ
وَكِلاهُما مُتَشَوِّقٌ مُتَطَرِّبُ
صَدَّت مُراغِمَةً وَصَدَّ مُراغِماً
وَكِلاهُما مِمّا يُعالِجُ مُتعَبُ
راجِع أَحَبَّتُكَ الَّذينَ هَجَرتَهُم
إِنَّ المُتَيَّمَ قَلَّ ما يَتَجَنَّبُ
إِنَّ التَجنُّبَ إِن تَمَكَّنَ مِنكُما
دَبَّ السُلُوُّ لَهُ فَعَزَّ المَطلَبُ


Let me (tho' Lawyers may perhaps forbid
Their Monarch to behold what they wish hid,
And, for the purposes of knavish gain,
Would have their trade a mystery remain)
Let me, disdaining all such slavish awe,
Dive to the very bottom of the Law;
Let me (the weak, dead letter left behind)
Search out the Principles, the Spirit find,
Till, from the parts, made master of the whole,
I see the  very Soul.


Má divý barbar poutati vám ruce,
má bohům vašim vrah se vysmívať
a vaše ženy v nevýslovné muce
vám před očima vraždiť, znectívať?
Má surovosť býť pánem vůle vaší?
Ó vzchopte se, ať nic vás neodstraší;
vždyť Bůh je s vámi, statné máte ruce!


Sie singt von Lieb' und Liebesweh,
Von Tränen und von Lachen,
Sie jubelt so traurig, sie schluchzet so froh,
Vergessene Träume erwachen. –


A když se zas naň usmála,
zapomněl všecko pádem,
a kdo ji dříve zulíbal,
toho zval kamarádem.


Ich halte da ein streng Gericht
Und prüfe nicht etwa gelinde,
Damit dereinst bei Gott ich nicht
Ein niederschmetternd Urtheil finde.


أخ لي بظهر الغيب أرعى ودادَهُ
ويرعى ودادي يا رعى الله من يرعى
أهيم به في الحب وهو يهيم بي
فيا خيبة الواشى إذا رام أن يسعى


	non vi ha né l'ozio né 'l negozio scusa,
l'uno e l'altro ricapito vi truova,
di tutti duoi v'è la scienzia infusa.


- Misera! a chi mai più creder debb'io?
Vo' dir ch'ognuno è perfido e crudele,
se perfido e crudel sei, Ruggier mio,
che sì pietoso tenni e sì fedele.
Qual crudeltà, qual tradimento rio
unqua s'udì per tragiche querele,
che non trovi minor, se pensar mai
al mio merto e al tuo debito vorai?


Das Erdreich naß von Blut und Thränen,
Das Wasser durch die Gluht verseigt,
Die Luft voll Seufzen, Klag' und Stehnen,
Das Alter gantz von Leid gebeugt.


Ty ženy umořené
s bledými děťátky
těšily se dnes na rej
jak na pohřeb a na svátky.


Ich armer Hirtenbube,
Was frommt mein Werben mir
Mit Blumen und mit Bändern?
Die Welt gehöret ihr.
Ihr schlagen alle Herzen,
Und wären sie von Stein.
Sie nimmt's, wie Wogenrauschen,
Und denkt, es muß so sein.


Kde nad propastí stojí ta Šárka, zcuchané kštice,
a oči třeštěné do tmy, jak uhle hoří ji líce,
zří, do propasti zírá... jsi tam, Ctirade můj?...
Ó pověz, usměj se aspoň, zvuk lásky opětuj!


Da ließ man mich zur Mauren abwärtshin
In einem Korb', auff daß ich so entgangen
Und auß Gefahr vom Feinde kommen bin,
Daß seine List mich nicht hat können fangen.
Mein grosser Ruhm, wiewol ich nichts erdichte,
Der nützet zwar mir gantz nicht in der That,
Doch will ich noch erzehlen ein Gesichte,
Das mir der Herr geoffenbahret hat.


Und doch! säng' ich so zierlich fein
Gelernten Schmerz, geles'ne Lust,
Nicht spräng' mir jedes kleine Lied
Ein blutig Mäuslein aus der Brust.


肉眼安能辨圣凡
有时巾褐过城南
亦无肘后堪传汝
且向纯阳两字参


Dicevano i romiti: - Fratel nostro,
Iddio non vuol che giustizia si faccia:
pertanto questo uficio si fia vostro. -
Diceva Astolfo: - Io credo ch'a Dio piaccia
più questo assai che dire il paternostro,
se vero è che i cattivi gli dispiaccia.
Cavate fuor le cappe e fate presto,
e tutti gli appiccate a un capresto. -


Když před ním stál jsem: „Chlapče,“ řekl mi,
„kdo jsi, a kdo tvůj otec?“ „Pepin král,“


A rozchvívá se v hloubi zem,
jak blíž a blíže kluší,
vždy úzkostnějším úhozem,
jak hruď, jež bouři tuší.


По дороге встречный странник,
В сером, рваном армяке,
Кто ты? может быть, избранник,
Бога ищущий в тоске?
Иль безвестный проходящий,
Раздружившийся с трудом,
Божьим именем просящий
Подаянья под окном?
Иль, тая свои надежды,
Ты безлунной ночи ждешь,
Под полой простой одежды
Пронося разбойный нож?
Как узнать? мы оба скроем
Наши мысли и мечтЛишь на миг мелькнут обоим
Те ж дорожные кусты,
Лишь на миг увидят двое,
Меж незыблемой листвы,
Те же, дремлющие в зное,
Дали вечной синевРазошлись — и ты далече…
Колеи крутой изгиб…
И уж я забыл о встрече,
Заглядясь на красный гри


老树槎枒只一花
气条亦不放横斜
无风无雨无烟月
独立人间莫怨嗟


namahrem eli değmez seccadesinde


Herzlich verlangt mich zu stehn auf dem lindenumrungenen Erdwall
Und in des Abendroths heilige Flammen zu schau'n!


东窗便种千竿竹
准拟清风六月凉
传语报恩圭长老
相烦去作竹街坊


In what new region, to the just assign'd,
What new employments please th' unbody'd mind?
A winged virtue, through th' etherial sky,
From world to world unweary'd does he fly,
Or curious trace the long laborious maze
Of heav'n's decrees, where wond'ring angels gaze?
Does he delight to hear hold seraphs tell
How Michael battled, and the dragon fell?
Or, mix'd with milder cherubim, to glow
In hymns of love, not ill essay'd below?
Or dost thou warn poor mortals left behind,
A task well suited to thy gentle mind?
Oh, if sometimes thy spotless form descend,
To me thy aid, thou guardian genius, lend!
When age misguides me, or when fear alarms,
When pain distresses, or when pleasure charms,
In silent whisp'rings purer thoughts impart,
And turn from ill a frail and feeble heart;
Lead through the paths thy virtue trod before,
'Till bliss shall join, nor death can part us more.
That aweful form (which, so the heav'ns decree,
Must still be lov'd, and still deplor'd by me)
In nightly visions seldom fails to rise,
Or rous'd by fancy, meet my waking eyes.
If business calls, or crowded courts invite,
Th' unblemish'd statesman seems to strike my sight;
If in the stage I seek to sooth my care,
I meet his soul which breathes in Cato there;
If pensive to the rural shades I rove,
His shape o'ertakes me in the lonely grove:
'Twas there of just and good he reason'd strong,
Clear'd some great truth, or rais'd some serious song;
There patient show'd us the wise course to steer,
A candid censor and a friend sincere;
There taught us how to live; and (oh! too high
The price for knowledge) taught us how to die.


Num fundo ideal de púrpuras e rosas
Surges das águas mucilaginosas
Como a lua entre a névoa dos espaços...


Alle Farben ringen,
Alle Düft' im Lenzgefild,
Um hervorzubringen
Im Verein der Rose Bild.


Questi non furon Sidrac o Misacche,
a mio parere, al tempo di Nabucco,
ché 'l fuoco al cul non rispiarmò le lacche,
come Dio volse, e non parve ristucco
da portar l'acqua con le salimbacche.
Dunque Terigi è de' cristiani il cucco:
ché, se' giganti rovinavan giùe,
arebbon morti cento uomini o piùe.


Nač? Jednou jistě probudí jej Pán.
Ten hoch jest volán k skutkům velikým,
Pán divy rukou jeho vykoná,
a šťastný jsem, že dnes to říci mohu.


A deidade se mascara
e grande ilusão me gera;
mas se lhe descubro a cara,
Vênus torna-se Megera.


Já sotva znám tě, broučku milý,
ty drobečku mých sousedů,
děvčátkem aneb hochem jsi-li,
to v evidenci nevedu,
já pouze vím, že právě tomu
teď půlčtvrta je roků as,
co schodištěm našeho domu
se rozléhá tvůj milý hlas.


Credo fusse un Alchino o un Farfarello,
che da l'inferno in quella forma trasse;
e scinta e scalza montò sopra a quello,
a chiome sciolte e orribilmente passe:
ma ben di dito si levò l'annello,
perché gl'incanti suoi non le vietasse.
Poi con tal fretta andò, che la matina
si ritrovò ne l'isola d'Alcina.


És mégis, a liget nekem szép,
Valahogy a lelkemhe’ szól,
Ha elbolyongok félre, messzébb
A köznép tolongásitól;
(Nem az egy-ingre vetkezettet
Értvén csupán e név alatt:
Köz nép az is, mely toilettet
Fitogtatván, körben halad.)


قاضٍ من السّوقِ أتى
معتادُ بيعِ الأكسيهْ
ذا للوصايا ما يعي
كيفَ يعي في الأقضيهْ


Doch wenn der König solchen Brauch
Hält seiner Weisheit fern,
Verschlingen die Legionen auch
Die andre Hälfte gern!«


今人不识古人心
谁识羲皇太古音
如望银河九天上
聊分一勺濯尘襟


Přistoupila k oknu. Jaká změna venku!
Stromořadí holá nebrání teď oku
na konec zřít parku, tam, kde ve výklenku
glorietu Amor jako schoulen stojí,
jako by se krčil pod popraškem sněhu;
umělý se potok zvolna staví v běhu,
také vodomet již ustal v práci svojí;
klece s papoušky a drahých opic domky
přeneseny dávno teplých do salonů;
luční koberec a květy ze záhonů
zmizely a slamou obvázány stromky,
na nichž zbylé listy časem zaharaší.
Od obrazu toho Camilla se brzy
odvrátila, v oku zatřpytly jí slzy
a rty zašeptaly: „Bez pomoci vaší
ležela bych pod tou ztuhlou zemí v hrobě.“
Zabušilo srdce v těle Vladimíru,
a jak před lety kdys prvně u klavíru,
vroucně Camille teď zlíbal ruce obě.
Mladé vdově denně přibývalo síly,
Vladimír však přes to mnohou ještě chvíli
denně u ní tráví; v duchu štěstím jásá
vida, jak jí v oku svítá blaha záře,
jak jí růžemi zas prokvítají tváře,
kterak se jí vrací vzácná její krása.
Někdy Vladimír se zimní na krajinu
oknem zadíval; zřel skrze větve holé
pusté cestky v parku, za ním bílá pole,
v dálce les pak šedý, v jehož tichém klínu
myslivna se zraku zvědavému tají,
a z té chaloupky mu jako z houšti stinné
skromná fialinka – něžná dívka kyne,
jejíž rtíky tichou prosbu šepotají.
V takých okamžicích bývá Vladimíru
v komnatách těch šerých jako ve vězení,
ze kterého nikde vyváznutí není;
vzpomínek a tužeb ve závratném víru
křídel sobě přeje, aby okamžitě
octnouti se mohl před myslivny prahem,
před Blaženkou kleknout, zajásati blahem:
Sem v mou náruč, drahá, dosud miluji Tě!
Ale jakmile zas obrátí své zraky
do komnaty šeré, s bílého mu čela
rozprchnou hned těžkých myšlének se mraky,
v mysli bledne skromná fialka, až zcela
zvadne před ohnivou sladkodechou růží,
s divanu jež na něj tak se svůdně směje,
rozkoší že tajnou Vladimír se chvěje,
hlas že vázne v hrdle, prsa se mu úží.


南朝古寺惠山前
裹茗来寻第二泉
贪恋君恩当北去
野花啼鸟漫留连


Kde spitých břečkou ferie, komičnosti
kés prázdné fantasie chór níž se šine,
Pluto i Bacchos v Elysium kyne
že? Co questor mní? Krásy bok jest jedné tragičnosti.


Tvé chrámy jako vzácné amulety,
po Otcích kdysi drahé dědictví,
na šíji bílé, lilie jak květy,
v paprscích slunce zářivě se skví.


江水悠悠去莫追
个中造道有深机
我来岂为观鱼说
人笑无钩钓傍矶


Ya me vi de pavor puesto tan alto,
de los bienes de amor tan regalado,
tan cerca de gozar, tan bien tratado,
que no temiera de fortuna el salto.


Son pouvoir s'affermit ; et lorsque dans Byzance
Le trône des Césars chancelle, prés de choir,
Rome et le monde entier dans sa seule vaillance


书馆萧条闻夜风
闭门孤坐与谁同
谁邻有子灯前读
忘却情怀是客中


dudakların eskisi gibi beyaz değiller biliyorsu


E la ricchezza imposta
Indi con la tornante onda ritoglie;
E le lacere spoglie
Ne gitta, e la scomposta
Mole a traverso dell'arida costa.


Wie ist mein Gott gestalt? Geh, schau dich selber an,
Wer sich in Gott beschaut, schaut Gott wahrhaftig an.


A přáním mým jest vždycky pak,
ku hvězdě vznést se výše,
mír svatý kde kol jenom dýše,
já chvěji se a slzí zrak...


幼入空门绝是非
老来学道转精微
钵中贫富千家饭
身上寒暄一衲衣


Milostně sem pohledla naň,
Zeptavši se, coby chtěl?
On mi na to: zdažbych šla zaň?
Chcy se ženit – pověděl.


Was helfen Freiheits-Heucheleyen?
Was nützen Franken-Äffereyen?
Was frommt's, wenn man der Armuth lacht?
Wer ehrt Geschwätz von Treu' und Glauben,
Wenn man ein nie erhörtes Rauben
Gesetzlos zum Gesetze macht?


Ich hatte kaum das Licht in dieser Welt erkiest,
Da schrie ein iedes Ding mir sämmtlich zu: Gott ist.


Já nechci hledat’ vážky svého štěstí
na granátové jihu ratolesti,
já mám je tam, kde uspán písní drozdů
spí domek polesného v klíně hvozdů.


Sie steht, und hält gespannt der Herrschaft Zügel
Mit unentnervter Hand.
Die Völker merken kaum, daß Sie in Mitte
Geliebter Todten steht.


Der seiner Reben Nektar heißgeblütig
Der Freude gab, schuf in des Epheus Dauer
Unwelkbarkeit der Lebenskränze gütig.


Vzhůru, vzhůru letí, náhle
svatou jato zbožností,
tam k té výši neobsáhlé
až ke branám věčnosti.


Odhodlaný čin přemůže všecko.
Když už měli hezky plné vrecko
naši zasloužilí páni politici,
vyhodili beletristy na ulici.


记得年时灶不烟
土仓今番绕门边
已占此后无忧色
绿遍村前菜麦田


E seco ne menava in compagnia
Da vinti cavallier, ciascuno eletto.
Or quando il conte in su il ponto giongia,
Il re si stava a nave per diletto;
Onde rivolto a' suoi baron dicia:
- Se costui non me inganna ne lo aspetto,
Debbe esser cima e fior de ogni valente,
Se la apparenza e lo animo non mente. -


手拂千金剑
灯前慷慨歌
虞兮骓不逝
泣下复如何


Pallas / Erato und Clio
sind for mich das schönste Trio/
sonst so künt es mir ergehn/
wie's dem Simbson einst geschehn.
Dihsen fraß mit Haut und Hahr
die entmäntschte Thelilar.
Drümb so laß mich itzt in Ruh/
du verfluchtes Flötgen du!


心地含情种
法雨即花生
自悟花情种
菩提果自成


Non so che altro paradiso sia,
quando amor fussi sanza gelosia.


Smích a vtip na retu žíznivém,
v hlavě sta nových myšlének,
táhneme přízraků bludivem
za zpěvu sester a milenek
bujaří, jasní, jak se sluší
tomu, kdo plápolat ve své duši
žár božský tuší.


Mocný palcát v mocné pěsti
Žižka všude mezi svými,
Obezřelý, neunavný,
Přimlouvaje, domlouvaje,
Všechněm srdce dodávaje
Hrdinským příkladem vlastním,
Kdežto královští znenáhla
Ochabují, umdlívají.


Chceš být zas mou – a ze svých skvostů
ten nejdražší mi podáváš,
své srdce, s kterým úžej srostu,
vždyť pro mne všecko vykonáš,
vždyť červánkem chce pro mne býti
a myšlénkou mně spřízněnou,
mé srdce bude štěstím zníti,
vždyť chceš být mou, vždyť chceš být mou.


Na starém kostele uprostřed hřbitova
písmem, jež ztrácí se, napsáno doslova
u hodin slunečních míhavé rafije:
Každá tě poraní – poslední zabije!


MIRA wou'd with Tears atone
For all the Mischief she has done;
Sincerely mourns (believe it true)
The sending of her Rhymes to you.


	Hercol l'Arpie cacciò da la mensa,
che la bruttavan, dov'era Fineo;
e queste avean grandissimi artigli.
Fiorenza degna, chi cacciasti or pensa
e qual già mai maggior fatto feo,
che quando i lupi facesti conigli,
non riguardando che fosson tuo' figli;
ma per guidare il peso e la bilancia,
a chi volea mal far togliesti forza,
sì che niun s'afforza,
che possa dimostrare iniqua voglia,
né con rapina l'altrui ben si toglia.


Voici la nudité, le reste est vêtement.
Voici le vêtement, tout le reste est parure.
Voici la pureté, tout le reste est souillure.
Voici la pauvreté, le reste est ornement.


Padre del ciel, or ch'atra nube il calle
destro m'asconde, e vie fallaci io stampo
per questo paludoso instabil campo
de la terrena, lagrimosa valle,


«Quítate de la esquina,
chiquillo loco,
que mi mare no quiere
ni yo tampoco».
Y mientras que tú cantabas
yo, inosente me pensé
que nos casaba la luna
como a marío y mujé.
¡Pamplinas! ¡Figurasiones
que se inventan los chavales!
Después la vida se impone:
tanto tienes, tanto vales;
por eso, yo al enterarme
que llevas un mes casá,
no dije que iba a matarme,
sino que me daba iguá.
Mas como es rico tu dueño,
te vendo esta profesía:
tú, por la noche, entre sueños
soñarás que me querías,
y recordarás la tarde
que mi boca te besó
y te llamarás «¡cobarde!»
como te lo llamo yo.
Y verás, sueña que sueña,
que me morí siendo chico
y se llevó la sigüeña
mi corasón en su pico.
Pensarás: «no es sierto ná,
yo sé que lo estoy soñando»;
pero allá en la madrugá
te despertarás llorando,
por el que no es tu marío,
ni tu novio, ni tu amante,
sino el que más te ha querío.
Con eso tengo bastante.
Por lo demás, tó se orvía.
Verás cómo Dios te manda
un hijo como una estrella;
avísame de seguía,
me servirá de alegría
cantarle la nana aquella:
«Quítate de la esquina,
chiquillo loco,
que mi mare no quiere
ni yo tampoco».
Pensarás: «no es sierto ná,
yo sé que lo estoy soñando».
Pero allá en la madrugá
te despertarás llorando.
Porque sin sé tu marío,
ni tu novio, ni tu amante,
yo soy... quien más t'ha querío...
¡Con eso tengo bastante!


Ach tu vzdychám z celé vnitřní tísně,
Na ten osud toužím lakomý,
Že těch skladů zasul vědomí,
Nechav z krásy osnovy jen třísně.


أَلا لا تَفخَرَن أَسَدٌ عَلَينا
بِيَومٍ كانَ حَيناً في الكِتابِ
فَقَد قُطِعَت رُؤوسٌ مِن قُعَينٍ
وَقَد نُقِعَت صُدورٌ مِن شَرابِ
وَأَردَينا اِبنَ حَسحاسٍ فَأَضحى
تَجولُ بِشِلوِهِ نُجُسُ الذِئابِ


Ten prstýnek od ženicha
ruku, srdce tiskne – –
Dáváli jej ruka drahá,
srdečko si výskne.


Von den Silberglöckchen allen
Hört' ich ihre nur erschallen;
Aber trauervoll und bang
Tönte mir ihr Silberklang.


风云法界电雷书
俯仰苍渊碧玉除
甲子火流晴雨速
闲消静息验居诸


L'errare è proprio umano, e son gli specchi
Di noi l'altrui scritture, ove si nuda
Bene spesso assai più, ch'uom poi non miete.


Du bist ein Licht und wohnst im Licht;
Ach, mach mich licht und rein,
Daß ich kann schauen dein Gesicht
Und dir werd' ganz gemein!


Ein Engel zieht dich wieder
Gerettet auf den Strand,
Und schaust voll Freuden nieder
En das gelobte Land.


释氏梦中亲抱送
人言价重百车渠
阮家新妇得雄帖
还有数行中令书


Weil man im kriege nur wil für seinn kragen kriegen/
So muß man endlich auch mit lügen sagen siegen.
Vnd weil man friedessieg nur hasst vnd liebet krieg/
Drumb führet man viel krieg'/ vnd spüret wenig sieg.


Neid uns! neid uns! laß die Zweige hangen,
Nicht weil flüssigen Kristall wir trinken,
Neben uns des Himmels Sterne blinken,
Sonne sich in unserm Netz gefangen –
Nein, des Teiches Blutsverwandte, fest
Hält er all uns an die Brust gepreßt,
Und wir bohren unsre feinen Ranken
In das Herz ihm, wie ein liebend Weib,
Dringen Adern gleich durch seinen Leib,
Dämmern auf wie seines Traums Gedanken;
Wer uns kennt, der nennt uns lieb und treu,
Und die Schmerle birgt in unsrer Hut
Und die Karpfenmutter ihre Brut;
Welle mag in unserm Schleier kosen;
Uns nur traut die holde Wasserfei,
Sie, die Schöne, lieblicher als Rosen.
Schleuß, Trifolium, 1 die Glocken auf,
Kurz dein Tag, doch königlich sein Lauf!


Weh! daß ich Dich so oft betrübt!
Weh! daß ich Dich so spät geliebt!
Nicht wußt' ich es, wie gut Du bist,
Wie süß Dein heilig Lieben ist.


临朝甫及半年馀
惠化仁恩遍九区
銮辂仙游惊太早
普天臣妾痛何如


山台一挥手
从此断将迎
不见尘中事
惟闻打麦声


O grünes Trost-Gestäud/
O lang erwünschte Zeitung/
Du meines Läids Ausreitung/
Und Pflantzung meiner Freud!
O ein erwünschte Sach!
Sag'/ Echo, hab' ich aber/
Den himmlischen Liebhaber
Zu lieben/ nicht Ursach?
Echo antwortet: Ach.


Im Allerheiligsten inwendig
Verricht dein Priesteramt beständig!
In süßer, dunkler Stille, da
Ist Gottes Majestät dir nah.


Však marná přání, ve atomech
vše rozprášeno, rozptýleno,
sen, vzpomínka je naše věno...
Jak smutně hučí vítr v stromech!


Spielt sie: so laß sie nicht verlieren/
nur dir wil der Verlust gebühren.
Dein Beutel muß stets offen sein/
durch Lieben kan man wenig haben:
kein Krösus wirstu werden. Nein
die Jungfern lieben Gold und Gaben.


Y debajo del cielo, aquella gente,
si no a más descansado, a más honroso
sueño entregó los ojos, no la mente.


Und Staub jetzt auf der Straße wallt,
Jetzt Rossestritt vom Wege hallt;
Der Graf ist da mit seinen Knechten,
Schwingt hoch den Brautring in der Rechten.


燕辞旅舍人空在
萤出疏篱菊正芳
堪恨昔年联句地
念经僧扫过重阳


Všecko v zbožném smutku dlí u lůže,
Líbá s uctivostí tělo svaté,
Kteréž uloženo v rakvi zlaté
Vonné kryjí lilie a růže;
Ozdoba však těla svatého
Kříž jest – místo žezla zlatého.


Gott würde dich so hart nicht fassen,
Hättest du sanft dich führen lassen.


Porque el cuerpo,
todo el cuerpo albergándole a la vida
su oscura aunque preclara omnipotencia,
siempre está aquí, estará siempre.
Y quien ama y quien desea, quiere
poseer y entregarse poseyendo.
Tarde y noche, amanecer o mañana,
al amor, el amar reclama al cuerpo
en tenue caminar, o alborotado
por de lavas repleto sendero:
la sombría eternidad que da a la vida
una muerte incrustada.
Un helado volcán; ¿son océanos
lúcidos y vertigonosos
con furia de morirme mientras amo?
Porque así es la entrega del que ama:
una despótica catástrofe.
¿Soy yo así, soy yo esto, se pregunta,
creciendo de salvaje encrucijada,
viviendo de mi muerte que rescato,
con furia de morirme cuando amo?
El cuerpo dócilmente escucha dentro
y otro yo se le asfixia en la pregunta.
Cuán intacto el despertar. Ya despojándose
la invasión de sí mismo, gime el cuerpo.
Vuelve el mar reclamándolo absorbente
y otra vez se desploma y recupera.


Dlouhé čekání touhy a lásky
vyhlíží z padesáti tisíci oken.
Šedivé, staré tísní se v nich hlavy,
plavé, bujné ženy,
děti žvatlající.


日中为市昼昏昏
万代交驰不但今
江浙之南数吴会
九天宫殿五云深


Stoßt an! Auf besser kommende Zeit!
Daß ein Geist sie, ein neuer, durchzücke,
Ein Geist, der vom Joch die Gemüter befreit,
Von Selbstsucht, Dünkel und Tücke!« –
Nun leert er das Glas; nun schenkt er es voll;
Horch! Trommelwirbel, Kanonengeroll,
Dumpf dröhnend über die Brücke!


Que se quede así ya
—desnudo y vacío— el corazón.
¿A qué vestirle de nuevo,
a qué otra vez colmarle de amor
si otra vez, al fin, ha de venir el tiempo
a llevárselo todo como un ladrón?


nice yaşlının


Così nel cor la bella donna stamme,
che me tien strecto tra le crude braccia,
come al principio de l'eterno male.


剪月作蒲团
纫云为破衲
岁晚入峨眉
千山万山雪


Apaga mis enojos,
pues que ninguno basta a deshazellos,
y véante mis ojos,
pues eres lumbre dellos,
y sólo para ti quiero tenellos.


Et se cosa di qua nel ciel si cura,
l' anime che lassú son citadine,
et ànno i corpi abandonati in terra,
del lungo odio civil ti pregan fine,
per cui la gente ben non s' assecura,
onde 'l camin a' lor tecti si serra:
che fur già sí devoti, et ora in guerra
quasi spelunca di ladron' son fatti,
tal ch' a' buon' solamente uscio si chiude,
et tra gli altari et tra le statue ignude
ogni impresa crudel par che si tratti.
Deh quanto diversi atti!
Né senza squille s' incommincia assalto,
che per Dio ringraciar fur poste in alto.


Er, der Hocherhabene,
Der allein ganz sich denken,
Seiner ganz sich freuen kann,
Machte den tiefen Entwurf
Zur Seligkeit aller seiner Weltbewohner.
»Zu uns komme dein Reich.«


Leises Blätterrauschen rings,
Traumhaft, wie im Märchenwalde ...
Vogelsingen von den Zweigen,
Schmelzend bald in langgezogenen,
Schluchzenden Tönen, bald in lautem,
Hochaufschmetternden Jubelruf. –
Leise der Wind weht ... Leise die Düfte
Ferner Blumen schwanken im Winde.
Schweigend kreisen Blüten und Blätter
Langsam nieder – frühgewelkte;
Milde blickt mit tausend blauen
Augen durchs Geäst der Himmel ...
Blaue, milde, schöne Augen,
Feucht erglänzend in fraulicher Güte,
Haben mir tief in die Seele geleuchtet –
Sonnenblicke, Sonnenblicke ...
Trüb und dumpf, von Qual und Zweifel
Aufgestachelt und niedergedrückt,
Schwankte mein Herz in öder Leere.
Sehnsucht, Sehnsucht breitete aus,
Schloß und breitete wiederum
Ihre dürren Arme aus ...
Träume, nur Träume kamen und schauerten
Holde Bilder in meine Seele,
Schönheitsvolle glückselige Bilder,
Buntgestaltige, schön in Liebe, –
Aber mit rauhem Griffe zerriß
Grausam kalt die unerbittliche,
Grelle Wirklichkeit die schimmernden,
Und mein thränenloses Auge
Sah in die Welt zu klar, zu klar. –
Drinnen, tief im leeren Innern,
Ewige Nebelnacht der Seele,
Kalt und schweigend,
Einsam,
Todt –:
Unkrautüberwucherter Friedhof
Hingestorbener Gefühle.
Gräßliche Ruhe. Ruhe des Scheintods;
Stummes Krampfen, jäh unterbrochen
Schmerzlich von zuckenden, heulenden Stößen
Wühlenden Verzweiflungssturms.


Und wir – an all den alten Stätten
Verwandelt blicken wir uns um.
Wir möchten aus dem Lärm uns retten
In ein unnahbar Heiligtum.
Wir sehn den alten Halbgott winken
Und wissen jetzt erst, was sie meint,
Die Mär vom Haupt in seiner Linken,
Das sterbend ihm die Welt versteint.


Als so ich schrie, wie du nun schreist, die Zeiten waren
Nicht so, wie sie geworden sind,
Geduld, Geduld! und kommst du erst zu meinen Jahren,
So wird es wieder anders, Kind!


– – Je škoda této rozčilené hlavy,
bouřící bez mezí.
Žel, jeho talent robustní a dravý
nedospěl k synthesi.


Camões


بأيّ بديعٍ أم بأيّ بلاغةٍ
أفوه بحمد الذات في الوصف والاسمِ
ولكنّها عيني الّتي كم أرى بها
تجلي هباتي لاح في البدء والختم


休唱前人懊恼歌
欢时较少恨时多
芳菲满目犹如此
开到荼蘼更若何


Das Wissen, das ein Mensche führt,
Wird leichthin in ihm selbst verirrt;
Wann unsre Kunst am meisten kann,
So stößt sie aller Enden an.


Řasnaté roucho starodávných vzorů
postavu krylo vysokou,
tvář jak by ryta dlátem do mramoru
a čelo s vráskou hlubokou.


„Co pak, Petře?“ vstříc mu Ježíš, v tváře jeho hledě bystře.
Petr máchnul rukou ke vsi: „Inu, zle tam bylo, Mistře,
nabili mně, vyhnali mě, abych prý se jinam lípl,
to vše proto, že jsem děvče do tvářinky plné štípl!“


s'ella ti strigne o pesa, — a piggiorarla,
e, credendo ritrarla,


Mais, en les contemplant, l'âme aujourd'hui soupire :
De ces feux qu'elle observe elle n'attend plus rien ;
Et le rare songeur qui d'en bas les admire
N'a plus les calmes nuits du pâtre chaldéen.


في الشام، أَعرفُ مَنْ أنا وسط الزحايَدُلّني قَمَرٌ تَلأْلأَ في يد اُمرأةٍ عليَّيدلّني حَجَرٌ تَوَضَّأ في دموع الياسمينة
ثم نا يدلُّني بَرَدَى الفقيرُ كغيمةٍ
مكسورةٍ ويَدُلّني شِعْرٌ فُروسيّ عليَّ:
هناك عند نهاية النفق الطويل مُحَاصَرٌ
مثلي سَيُوقِدُ شمعةً، من جرحه، لتراهُ
ينفضُ عن عباءَتِهِ الظلامَ تدلّني رَيْحانةٌ
أرختْ جدائلها على الموتى ودفّأت الرخا"هنا يكون الموتُ حبّاً نائماً" ويدُلُّني
الشعراءُ، عُذْريِّين كانوا أم إباحيِّينَ،
صوفيِّين كانوا أم زَنَادِقَةً،
عليَّ: إذا
آخْتَلَفْتَ عرفتَ نفسكَ، فاختلفْ تجدِ
الكلامَ على زهور اللوز شفّافاً، ويُقْرئْكَ
السماويُّ السلامَ أَنا أَنا في الشام،
لا شَبهي ولا شَبح أَنا وغدي يداً
بيدٍ تُرَفْرِفُ في جناحَيْ طائرٍ في الشام
أمشي نائماً، وأنام في حِضْن الغزالةِ
ماشياً لا فرق بين نهارها والليل
إلاّ بعضُ أشغال الحما هناك أرضُ
الحُلْمِ عاليةٌ، ولكنَّ السماءَ تسيرُ عاريةً
وتَسكُنُ بين أَهل الشام


Bis in den Himmel fliege deine Schale!
Dort werde sie, bey jedem Freudenmahle,
Voll Nektar, der die Götter tränkt,
Und voll Unsterblichkeit geschenkt.


شربت لما في القلب منكم شريبة
بألوان عقار لتهدا وساوسي
بإجاص بين في سيسبان سلوة
وعنّاب وتزيد آيس
وقوينها حتى إذا عمل الدوا
خَريتُ هواكم بعد مسّ محالس


Любезные душе чувствительной и нежной,
Богини дружества***, утехи безмятежной!
Вы, кои в томну грудь — под мраком черных туч
Ужасныя грозы, носящейся над нами
В юдоли жизни сей, — лиете светлый луч
От взора своего и белыми руками,
С улыбкой на устах, сушите реки слез,
Текущие из глаз, печалью отягченных!
Богини кроткие, любимицы небес,
Подруги нежных муз и всех красот нетленных!
Вы, кои в миртовых и розовых венках,
Обнявшись, ходите по рощам и долинам,
По бархатным лугам, фиалкам и ясминам,
Цветущий образ свой являете в ручьях,
Приветствуете нимф, в источниках живущих,
И мирных пастухов, красу весны поющих!
О вы, которых вся земля боготворит
И счастливый мудрец и дикий свято чтит;
Которым вместо жертв и вместо фимиама
Приносятся сердца; которым вместо храма
Пространный служит мир; без коих красота
Не может нас пленять, и самая Природа
Была бы без души, печальна и пуста;
Без коих жизнь мертва, не сладостна свобода,
Не ясен солнца свет и сердцу нет отрад;
* * * Древние при алтаре граций заключали союзы дружествКоторых прелести божественный Сократ
Искусною рукой на мраморе представил*
И новый Теокрит** на стройной лире славил!
Богини милые! благословите сей
Свободный плод моих часов уединенных,
Природе, тишине и музам посвященных!
Вручаю вам его, сей дар души моеС улыбкою любви, небесные, примите,
Что вам дарит любовь; улыбкой освятите
Сплетенный мной венок из белых тубероз,
Из свежих ландышей, из юных алых роз:
Для вас одних сплетен он чистою рукоНо, ах! на нем слеза… Простите мне ее:
Я друга потерял! Пред вами ль грусть сокрою,
Прискорбие души, уныние мое?
Ах, нет! от вас я жду, любезных, утешенья,
Луча во мрачности и в горе услажденья!Примите малый дар — клянуся вас любить,
Богини милые, доколе буду жить!
3 июня 1793
* Известно, что Сократ изваял образ граци* * Гесне


Azután mindegy, ki jöhet, jöjjön,
Mindenki más,
Vessen magvimból akár egy erdőt
Sok váró, apró, dühödt uzsorás,
De én még ma: élek.


con entusiasmo en mi cantar saludo,
de pie, tocando tu vibrante escudo,
que es inmortal porque tu voz no ha muerto


Schaust Du dann nach sel'gen Sternen,
Auf nach Deines Schwaigerns Flur,
Tönt es Dir aus blauen Fernen
Wie ein Grüßen der Natur.


شكراً وحُقَّ لمن وعى أن يَشْكرا
فلجدّ ما وافى الهناءُ مبشرا
بقدوم من علمت دمشق بأنَّه
سَيُعِيد وجهَ الدين فيها مسفرا
ويقرّ في عَيْن الشريعة أن ترى
منها حُسَاماً في يديه مجوهرا
مولاي عبد الله من أضحى به
رُوحُ المسرّة في دمشقَ منوّرا
والعيش مقتبل الغضارة ناعماً
والروضُ فينان الأراكة أْخضَرا
منهم يظل ثناؤه متضوعاً
مِسْكاً فتيقاً في الأنام وعَنْبَرا
أربى على الروض المفوَّفِ شيمةً
وزرى بشأو النيرين تصدُّرا
وغدا بحلِّ المشكلات مبرّزاً
بذكاء فكر لا يطقا إِذا انبرا
تَرْفضُّ منه بالعلوم فَصاحةٌ
لو رامَ يحكيها البديعُ لقصّرا
وبراعة تثني عليه غصونها
أبداً فتثمر للمسامع جوهرا
مولاي حلَّ بنا ركابك مثلجاً
بالطائر الميمون أفئدة الورى
فليهن علياك المقام بمنْزِلٍ
للشَّرع يَسحبُ للمهابة مئزرا
ولنا الهناء بمثل ما هنيته
فلقد حُبينا منه حظاً أوْفَرا
وإِليكها عذراء حق لمثلها
في مثل ما نهضت به أن يُعذَرا
فصلٌ يقصّرُ عنه كلَّ مُفَوّهٍ
وصفاً وخلق كالنسيم إِذا سرى
فتوَدً لو أوليتها عين الرضى
وغدا لبهجتها قبولك ممهرا
واسلم ودم ما راح يشدو في الربى
شادي الحمام على الغصون مبكرا


Divina inspirazione, alma gentile,
che in sì pochi anni alberga in cor di donna,
di pudicizia essemplo e d'onestade!


Eudoxia, du Kaiserkind,
Halt' Kron' und Gürtel fest:
Denn Hako Heißherz freit geschwind!
Auf, Seewolf, gen Südwest!« –


Invoco todos los besos que me diste
la paz que atravesaba la tierra
mientras la noche nos citaba a oscuras
invoco el compás al que suspira
tu corazón y el mío si nos habla
desde el crisol de nuestra voz interna
en fe
y en sol
en esta hora de sueños
sin regreso.


Comme en un sablier glisse et coule le sable
La vie insidieuse échappe, inexorable…
Voici que lentement glisse et coule le sable !…


A cseheknek nagy királya ott a
Csatatéren a fűbe harapott,
Lászlót pedig nem tekinték máskép,
Hanem csak úgy, mint egy új csillagot.


Běda, buď se v pobouření
oheň smrtný vyvine,
nebo v hrůzném zanícení
sama sebou zahyne.


天历诸公制作新
力排旧习祖唐人
粗豪未脱风沙气
难诋熙丰作后尘


Co cílem života vší tvorstva říše?
V chrám lásky křídly rozkoše se vznést
a štěstím zlíbán na vždy usnout tiše.


io, grave d'anni, aghiaccio; or tu, ch'avampi
d'alta fiamma celeste, umil m'impetra
dal commun Padre eterno omai soccorso.


Tu cuerpo es una vasija de éxtasis
en mis manos de orfebre
yo te recorro vacilante
con el temor a los caminos inciertos
saboreando tus gemidos,
en el silencio, dispersos
mientras tu piel se abre en delicias prohibidas
le doy forma final a tu figura
y en medio de la noche humeda
te enciendes
te quiebras
y estallas
empapado de ternura


War ein langer, dunkler Gang,
Gobelinverhangen;
War mir auch ein wenig bang,
Bin ich doch gegangen.


Era lo elemental más apretado
en redondez esbelta y elejida:
agua y fuego con tierra y aire,
cinta ideal de suma gracia,
combinación y metamórfosis.
Espejo de iris májico de sí,
que viese lo de fuera desde fuera
y desde dentro lo de dentro;
la delicada y fuerte realidad
de la imajen completa.
Mensajera de la estación total,
todo se hacía vista en ella.
(Mensajera,
¡qué gloria ver para verse a sí mismo,
en sí mismo,
en uno mismo,
en una misma,
la gloria que proviene de nosotros!)
Ella era esa gloria ¡y lo veía!
Todo, volver a ella sola,
solo, salir toda de ella.
(Mensajera,
tú existías. Y lo sabía yo).


Debb'io sempre suspir trarmi dal pecto,
déi tu sempre esser sorda a i mie' lamenti,
debb'io ad ognor patir per tuo diffecto?


O scalandrona, stregonizza errante,
malïosa, ciarlona broccoliera,
maestra di fatture e gran barbiera,
aria schiavina con lingua ciurmante,


È più bella assai che 'l sole,
più crudele è ch'un serpente:
suo be' modi e suo parole,
di dolcezza empion la mente.
Quando ride, immantenente
tutto 'l ciel si rasserena:
questa bella mie sirena
fa morirmi co' suo canti.


Meek mercy keeps our humble gate,
The welcome's modest want;
The poor and friendless bless the mite
Our little store can grant.


Tancuj dál, jak libo ti
míchej barvy a tlum světla;
leb, jež tebou jednou zkvětla:
ani smrt, vím, nezkrotí!


Jak je krásně! – Ale Lilo!
Vždy tak pěkně nebylo.
Víšli, jak se zkabonilo,
Jak se nebe zkalilo?
Větry mračna černá svály,
Les a vody rozehrály –
Na obloze strašně v tom
Blesk se křížil, bučel hrom.


滚滚长风起
飘飘一笠吹
回头看寥廓
失手堕羁縻


犬吠鸡鸣者
皆为席上珍
如何弹铗客
亦有窃弓人


Und die Wüste ward voll, und die Luft erscholl,
Und es hob sich Wolk' an Wolk'.
Aus jeder berstenden Wolke quoll
Speerwerfendes Reitervolk.


Was noch den Nacken umgewandt,
Troz auf der Stirne noch getragen
Und Gegenwehr in Feindes Hand,
Das ward von Heinrichs Blitz erschlagen.


Drum rauſchet nur vorbey/ ihr Kummer-volle Fluthen/
Das iſt das beſte Gut was in uns ſelbſt beſteht.
Und weil des Vaters Hand das Rad der Schickung dreht/
Sind Kuͤſſe noch viel ehr als Schlaͤge zu vermuthen.
Er ſchicke was Er wil/ wir koͤnnen nicht entrinnen;
Weicht eitle Grillen weicht/ ihr kraͤncket nur die Sinnen.


Povaro el mondo, Amore inerme, io orbo
remasi et gli occhi miei facti doi laghi,
ma el cel fo al mio mal et suo ben tardo,


Plötzlich fliegen auf die Türen,
»!Ha, der HErr!« heißt's überall:
Seine Durchlaucht sieht man führen
Ihre Durchlaucht in den Saal!


Hledá háj, kde pokoj bydlí,
Nezní dravých ptáků hluk,
Jaro kde panuje na vzdy,
Nehrozí myslivce luk.


Sind di Engel nicht entstanden
Nur aus solchem heilgem schlus?
Warum ging ein thron zuschanden?
Brach sich ab vom Vaterkus?
Undank, der nicht auszusprechen!
Hattstdu das um si verdint,
Das di Hölle si gebühnt?
Das der Freuden Reich si schwächen?
Ists nun Unrecht dis zurächen?
Welches Lob ist (Ach!) vergrünt?


Klas není sám. On klasu bratře říká,
a vrch se k vrchu druží v pohoří.
Květ tvého stesku baví botanika.
Proklatá země! Nikdy nehoří!


Synu, denně uč se znova,
nikdy nejsi vyučen:
Dnes si myslíš, kolik musíš
novin shltat každý den,


Madre,
Un año más ha pasado
Y en tu rostro se dibujan
Los primeros surcos de la edad,
Pero esos te hacen aún más bella,
Pues el tiempo no pasa
En tu entereza,
En tu corazón siempre amante
Y en tu capacidad de entrega.
Gracias madre, por estar a mi lado,
Gracias madre, por darme todo en tu persona,
Gracias madre, por tu amor constante,
Gracias madre, por tu presencia invariable,
Gracias madre, siempre amiga, siempre amante.


Mas antes tem que passar por sete portas
Ver sete mulheres brancas de ventres despovoados
guardadas por um jacar
— Eu só quero a filha da rainha Luzi
Tem que entregar a sombra para o bicho do fundo
Tem que fazer mironga na lua nov
Tem que beber três gotas de sangu
— Ah, só se for da filha da rainha Luzia!


Sloku plamennou, vytrysklou z hlubin duše,
sloku mladistvou dívčí jak tělo pružnou,
která v rhytmický tanec
stáčí se bezděky již!


Contava o Reverendo Epaminondas
dez mil estupendíssimas façanhas,
e tais que não pudera haver tamanhas
nem sobre as crespas ondas,
nem sobre estas montanhas.


Jináč – spustiž na mé oči
Tiché smrti libý sen,
Duch můj nechť v to místo kročí,
V němžto spatřím věčný den.


Tot lag vor mir ein Garde mobile du Nord,
Es scharrt mein Fuchs und blies ihm in die Haare.
Da klang ein Ton herüber an mein Ohr,
Den Höllenlärm durchstieß der Ton, der klare.
Nüchtern, nicht wie die schmetternde Fanfare,
Klang her das Horn von jenen Musketieren.
Daß dir, mein Vaterland, es Gott bewahre,
Das Infanterie Signal zum Avancieren.
Dann bist du sicher vor Franzosen und Baschkiren.


E la lor madre, chiamata Creonta,
come un dragon gli unghioni avea affilati:
barbuta e guercia e maliziosa e pronta,
e sempre aveva spiriti incantati,
e par piena di rabbia, d'ira e d'onta;
e per paura non è chi la guati:
pilosa e nera, arricciata e crinuta,
gli occhi di fuoco e la testa cornuta:


Von Seen und Wäldern eine nächt'ge Runde
Sah ich, und Drachen ziehn mit glühnden Schweifen,
In Eicheswipfeln einen Horst von Greifen,
Das Nordlicht schräge leuchtend überm Grunde.


Voglio pianger cantando
di Piramo e di Tisbe
e gli amori e la morte.
Ascoltino il mio canto
sol gli amanti fedeli,
ch'uditor, che spregiasse
un vero amor gentile,
faria languir lo stile.
Prendi Musa selvaggia
la tua flebil siringa,
e narra il fiero caso
de' duo malnati, in cui
una gioia immatura
partorì doglia eterna.
E se dipinger vuoi
quanto conviensi, al vivo
questa istoria pietosa,
lascia le proprie tue
dolci parole usate,
e chiedile dolenti
ala mia sorte trista.
E tu Ninfa celeste,
da cui pende, a cui sola
questa vita soggiace,
e sotto i cui begli occhi
il perderla è guadagno,
del tuo favor deh tanto
prestami, quanto esprima
del'infelice coppia
i tragici accidenti,
i cui duri tormenti
furo al mondo i maggiori,
eccetto i miei dolori.
Ne la città, che cinse
di sì mirabil muro
l'ambiziosa erede
del magnanimo Nino,
nacquero pari entrambo
di bellezza e d'etate
due care e nobil alme,
fanciulla e garzonetto;
e nacque al nascer loro
Amor con essi insieme,
che l'amorosa fede
tenne in lor sempre viva
dala cuna al sepolcro.
Pose tanto in costoro
di grazia e di vaghezza
cortesia di Natura,
che non è meraviglia,
s'a l'altre doti intenta,
non lasciò loco in loro
capace di ventura.
Piramo ei nome avea,
ella Tisbe era detta.
Il giovane n'ardea,
n'ardea la giovinetta.
Eran su l'età fresca
pargoletti et acerbi,
ma là dove mancava
la grandezza de' corpi,
supplivano de' cori
le piaghe smisurate;
e 'l difetto degli anni
empiva amor adulto,
amor intempestivo,
ch'ai lor crescenti ardori
diè di se stesso tanto,
che l'un voler da l'altro
giamai non si disgiunse.
Non stampavano ancora
d'orme perfette il suolo,
quando la viva stampa
dele bellezze amate
portaro impressa al core.
Quasi in un tempo istesso
aprir gli occhi ala luce
del publico pianeta,
et ai lampi novelli
del'amorosa face.
Gli lavaro in un punto
miste ai bagni materni
l'acque de' propri pianti.
Erano apena sciolti
dale tenaci fasce,
che più tenacemente
gli strinse aurea catena.
Cominciavano apena
a respirare a l'aura,
quando fur ben avezzi
a sospirar d'amore.
Quelle tenere membra,
che poteano mal ferme
reggersi in su le piante,
imparavano omai
a sostenere il peso
dele dolci fatiche.
Quelle lingue lattanti,
ch'esprimeano indistinti
bamboleggiando i detti,
sapean chiedere aita
ale pene de l'alma.
Tra quella casa e questa
era il confin traposto
d'una sottil parete,
ma questo cor da quello
divider non potea
intoppo ingiurioso.
Vivean col muro in mezo,
termine degli alberghi,
ma senza mezo o meta
consumavansi amando.
Se disuniva i corpi
confine invido avaro,
l'anime desiose
copulava la fede.
Ei la mirava al sole,
ma temea di sua vista
restar privo ale stelle.
Similemente in lei
temperava il diletto
il continuo sospetto,
che di perderlo avea.
Et egli et ella aprova
l'ore chiedeano al Cielo
tanto lunghe ala gioia,
quanto corte ala speme.
Con altri fanciulletti
ivano essercitando
gli scherzi puerili,
ma con loro giocando
fieramente scherzava
un fanciul cieco, e nudo.
Questi usava con essi,
coetaneo e compagno,
e ben ciascun di loro
(tranne la benda e l'ale)
potea parergli eguale.
O Tisbe e che sentiva
qualor più del costume
tardava un sol momento
Piramo a comparire;
e quale anco al'incontro
Piramo rimanea,
se Tisbe oltre l'usato
aspettar si facea.
O come vendicata
l'un contro l'altro avrebbe
la colpa del'indugio,
se colpa esser potesse
colà dove la pena
l'un per l'altro sofferta
avrebbe volentieri.
Le parole di foco,
che formavan sovente,
onde s'udia talvolta
sfavillar la favella,
non mentite, non finte,
e non eran ragioni
d'artificio composte,
ma naturali e pure,
quai le dettava apunto
simplicità d'affetto,
sol di quel mel condite,
che chiudean tra le labra,
uscian da' penetrali
del'alme innamorate.
Del'un la lingua Amore,
del'altra Amor la voce
move, articola e scioglie.
Amor in amboduo
vive e soggiorna. Or vedi
se chi per lui ragiona,
sa con accenti accorti
per lei risponder anco.
Non toglie intanto o scema
al'empia Gelosia
già l'impeto o la forza
la debil fanciullezza.
Rimira, osserva e spia
dove va il suo diletto,
e con cui s'accompagna,
invida la donzella,
non voglio dir gelosa,
che di ciò l'assecura
il saver d'esser bella.
Ma l'esser bella tanto,
tanto solo le giova,
quanto a Piramo piace.
Piramo, che la mira,
e la brama e l'adora,
stima d'esserne indegno,
né degno al mondo stima
occhio uman di mirarla.
Tutto il tempo perduto,
che 'n altro si dispensa,
che 'n parlarsi e mirarsi
vaneggiando e ridendo,
soglion con larga usura
risarcirlo piangendo.
Ridean, contenti e lieti
de' fanciulleschi amori
i vecchi genitori,
e quasi di sì fatti
amoretti vezzosi
pareano innamorati;
e di tanta strettezza
assai spesso per gioco
divisavano insieme,
onde senza divieto
durò per qualche giorni
di quell'età, che certo
per lor furo i migliori,
questa vita felice.
Ma giunti, ove fan gli anni
più vigorosi e fermi
d'amor negli altrui petti
le faville più vive,
sentiro in sé cangiarsi
i trastulli in affanni,
e quegli scherzi primi
in veri incendi e gravi
d'insopportabil fiamma.
E Fortuna rubella,
viè più in donar cortese,
che 'n conservar costante,
in su 'l dolce fiorire
del bel frutto promesso
portò tempesta amara.
Nacquero tra' parenti
inimicizie e risse,
onde quanto ne' figli
regnava amore e pace,
tanto i padri discordi
nutriro odio e disdegno.
Quinci avenne che tosto
fu lor vietato l'uso
dela cara e soave
domestichezza antica,
et ala verginella,
afflitta e sconsolata
dal paterno precetto
fu circoscritta e tolta
del sospirato oggetto
la vision beata.
Ahi stolto, ma chi chiuse
l'occasion d'un male,
viè maggior non pensando
l'aperse al danno estremo.
Entra il misero amante
in novelli martiri,
né gli sente già meno
l'altra misera, in cui
non è punto minore
la rabbia del'ardore.
Ella al'amor paterno
quantunque per natura
obligata si senta,
non è però, che d'ira
contro chi la produsse
tra sestessa non frema;
perché di quell'amore,
che verso lui la strinse
più naturale assai
è quel, che l'arde il core.
– Padre (dicea) non padre,
ma capital nemico,
posciach'ala pietate
e paterna et umana
contradice e repugna
la tua gran feritate;
tu, che 'l mio ben mi togli,
come non ti ricordi,
né pensi che colei
che viva hai sotterrata,
crudele, è quella istessa
che 'n vita hai generata?
Qual barbarica rabbia
giunse a sì fatto segno,
che struggesse il suo sangue?
Qual serpente, o qual fera
vive armata cotanto
di veleno e d'orgoglio,
ch'ala sua propria prole
procuri strazio e morte?
S'agli animali istessi,
a cui manca ragione,
ragione in ciò non manca,
dimmi, donde imparasti
d'incenerire un core,
che tu stesso creasti?
Perché l'esser mi desti,
s'esser devevi autore
del mio mortal feretro?
Perché titol t'usurpi
così dolce e pietoso,
s'incrudelir t'aggrada
ne le viscere tue?
Se per onore il fai,
vano pensier ti move,
ch'io disonor non veggio
più dannoso o più grave,
ch'una vita dolente,
tanto più che non ponno
semplici sguardi e cenni,
parolette e sorrisi,
recar biasmo, o vergogna.
Né sotto il ciel si trova
la maggior crudeltate,
che separar due alme,
che sono un'alma sola.
Se 'l fai per risanarmi
del'incurabil piaga
che mi sento nel fianco,
squarcia, sbranami il core,
dov'ha fatto radice
la passion profonda,
che 'l voler ne l'infermo
saldar una ferita
con riaprirne un'altra
assai più penetrante,
è rimedio indiscreto
di medico ignorante. –
Piramo in questo mentre
lontan dal suo bel foco
non ardea senza gelo.
Gelava di timore
temendo pur non fusse
questo divorzio oblio;
onde sentiasi il seno,
amatore inesperto,
percosso e lacerato
da martelli e da chiodi,
spine, vipere e sferze,
amorosi flagelli
d'animo desperato.
Tanto fuor di se stesso,
quanto dentro al suo duolo,
– Lasso, lasso (dicea)
più ch'amor è il mio male.
Io amo, s'altri amaro.
S'altrui disgiunse amore
dal'amate bellezze,
io ne vivo disgiunto.
Ma 'l male, oimè, ch'io soffro,
paragon non ritrova!
Perché chi fece al mondo
giamai maggior acquisto,
perdita mai non fece
di tanto ben, quant'io.
La beltà, ch'io sospiro,
mirar senza godere,
dico solo il mirarla
è maggior gloria assai,
che di color, cui lice
godere e possedere;
onde quanto è maggiore
la gloria che perdei,
tanto è maggior la pena
del'averla perduta.
Dove sei Tisbe mia?
Crederesti tu mai
ben mio, che 'l mio morire
cominciò da quell'ora,
che lasciai di vederti?
In quel punto che diede
principio iniqua sorte
ala tua dipartita,
ebbe fin la mia vita.
Ma vo meco dubbioso
qual sia maggior pensando,
il dolore e 'l martire,
che de' begli occhi il raggio
nascondendo mi dai,
o 'l piacer e 'l gioire,
che provar mi facesti
qualvolta ti mirai.
Nol so, so ben, ch'io moro,
se più tarda a svelarsi
da questa nube oscura
lo splendor, che m'aviva.
Scopri quel chiaro lampo,
che m'abbarbaglia e piace,
luce di queste luci,
che quantunque io ne pera
in qual forma, in qual vista
morte qualora uccide
può mai venir più bella? –
In tal guisa penando
languia di vita in forse
la coppia addolorata;
quella in tenebre cieche
di pensieri, e di doglie
per l'ecclisse importuna
del suo terreno sole;
questi in turbini, e piogge
di lagrime angosciose,
ch'addusse al suo sereno,
repentina procella;
et ambo rimembrando
le passate dolcezze,
perché raddoppia il male
la memoria del bene,
in sì penoso stato
aggiungean doglia a doglia.
Ma che non trova o scopre
Amor sagace e scaltro?
Qual benda può, qual velo
l'occhio appannargli in guisa,
che per tutto non miri?
Perché l'industria è figlia
dela necessitate,
e 'l bisogno ingegnoso
rende altrui spesso accorto,
né giamai cosa alcuna
dove inclina il desio
fa difficile Amore,
Tisbe, che cerca modo
da parlar al garzone,
ecco alfin lo ritrova
dove lo spera meno;
e com'egro talora
abbandonato in tutto
da' fisici più saggi,
quando già moribondo
di sanità despera,
un'erba a caso colta
gli dà salute intera,
così la curiosa,
e cauta fanciulletta,
mentre la morte attende,
da un insensibil muro
quella pietate ottiene,
che 'l petto alpestro e duro
del genitor le nega.
Nel muro, che commune
le due case divide,
pon lo sguardo e la mente,
e vede che sdruscito
in parte assai riposta
ne l'angol, che commette
dela camera avara
le malsane giunture,
apre fessura angusta.
Non credo già, che prima
quel pelo il muro avesse,
ma che di lei pietoso
in quel punto s'aprisse
per dar loco et uscita,
ond'essalar potesse
dela fiamma rinchiusa
la perigliosa arsura.
Quivi mentre l'accende
desire intolerante
di riveder colui,
che ciò non men desia,
eccolo, che cercando
pur qualch'astuta via
da ristorare i danni
dela perdita amara,
inaspettatamente
giunge a quel muro istesso
ne l'istesso spiraglio,
dove il suo ben l'attende.
Come nocchiero stanco
dopo lunga fortuna
volge a sereno raggio
di pacifica face
consolato la vista,
o come padre pio
figlio creduto estinto
in sanguinosa rissa
con lieti occhi piangenti
vivo, e sano rimira;
con tal affetto apunto
s'incontraro i desiri
de' duo, ne le cui brame
l'indugio del conforto
facea maggior la gioia.
Vedelo Tisbe, e 'n dubbio
tra 'l sì e 'l no, se sia
o pur non sia quel desso,
colui, ch'ella ognor vede
lontano con la mente,
or di veder presente
agli occhi suoi non crede.
Stupido, et incapace
di tanto bene offerto
Piramo in lei s'affissa.
Stupor, letizia, angoscia,
sospir, gemiti, e cenni,
confusion d'affetti
dolcemente penosi,
parosismi amorosi,
estasi repentine,
sovrasalti, accidenti,
pasimi, svenimenti,
tenerezze, languori,
alterar di colori,
palpitar, sbigottire,
segni, motivi, e sensi
facili da sentire
impossibili a dire,
parlano in lor tacendo;
e ragionando l'alme,
ammutiscon le bocche,
perch'agli eccessi immensi
degli estremi diletti
fansi di foco i petti,
ma di ghiaccio le lingue.
Poic'hanno ai cupid'occhi
alquanto sodisfatto,
ecco Piramo piglia
pur la parola e dice:
– Con qual groppo tenace
colui, che 'l cor mi lega,
or dela lingua ancora
la libertà m'annoda?
E chi tronca le note
a quel che mi rapisce
impeto violento,
sìch'io voglio, né vaglio
esprimer ciò che sento?
Benché quand'anco avessi
spedita la favella,
picciola parte e breve
de' sentimenti miei
distinguer non saprei.
Che congiura crudele
d'Amor e di Fortuna?
Ch'un sì rigido muro
difenda e proibisca
agli occhi il contemplare,
e ch'un freno sì duro
contenda et impedisca
ala lingua il parlare,
ecco pur vi riveggio
luci, che mi beate.
Ecco, ho pur tempo, e loco
da disfogar alquanto
le faville del core.
Cessino affanni e guai,
poiché più nulla omai
da desiar m'avanza;
né più (così m'appago
del ben, che mi contenta)
di desiar desio.
Oimè, s'io mi rivolgo
alo stato dolente,
in cui dianzi mi vidi
privo de' tuoi begli occhi,
e contemplo il presente,
in cui ti miro e parlo,
vita del viver mio,
paragonando insieme
col tormento il diletto,
non umano intelletto,
non è senso mortale
che di questa, o di quella
passion senza modo
le dismisure estreme
di giudicar presuma.
E s'ala lontananza,
infallibile tocco
d'ogni amor vero e fido,
vuoi la mia fé provare,
l'oro è basso metallo
per poterlo agguagliare.
Ma ciò si taccia, e mentre
Amor tanta ventura
al tuo fedel concede,
ceda agli occhi la lingua.
Occhi miei lieti e paghi,
voi, cui dato è godere
quell'oggetto felice,
per crescere il piacere
ingannate voi stessi,
imaginando intanto
di non avere almeno
a perderlo sì tosto –.
La vergine a quel dire
dir non so che volea.
Cominciò mille volte,
altrettante ristette,
e 'n ciò chiaro mostrava,
che tanto non sapea
dir d'amar, quanto amava.
– È possibil (dicea)
ch'abbi tu tanti giorni
senza sentir favilla
del foco, che mi strugge,
indugiato a vedermi?
O la memoria forse
discortese e sleale
ha trascurato l'uso
talor di visitarmi
almen con la membranza?
Ma favelliam pur d'altro;
ciò non cercar mi giova,
peròch'ad alma posta
tra credenza e sospetto
sempre il dubbio del male
porta minor tormento,
che non fa la certezza.
Quante volte temendo
d'averti già perduto
per altra, oimè, più cara,
ma men fedele amante,
solo al'altrui bellezza
tutta recai la colpa
del'incostanza tua?
Quante volte affidata
da speme lusinghiera,
ti figurava poi
il più fido e costante
del'amoroso regno?
Di' tu, Piramo, or quale
d'amor fu maggior segno?
Dirai che fu maggiore
fidar ne la tua fede,
ma io questo ti nego,
perché raro si vede
se non sol colà, dove
mancò talvolta amore,
sovrabondar fidanza.
Comunque però sia,
o ch'io speri o desperi
o confidi o diffidi,
o mi viva o mi mora,
o mi manchi allegrezza,
o m'avanzi tristezza,
più che me stessa io t'amo.
S'udrai tal volta a caso
celebrar mai fermezza,
credi ch'esser non pote
altra, se non la mia.
Ma già partir conviemmi;
ahi, con qual core il dico?
Lassa, il poter partire
dal tuo cospetto è quanto
poter viver partendo.
Mira, Piramo, mira
come preste e veloci
passan volando in breve
del tuo commercio l'ore;
e con che lento passo
il pigro andar trattiene
un solo, un sol momento
dela tua dura absenza.
Ti lascio, io vado, io parto.
Che hai ben mio? che senti?
Sarà presto il ritorno.
Par ti s'oscuri il giorno
quand'io da te sparisco:
rimanti, ah, perché piagni?
Lascia il pianto, se m'ami,
che ogni stilla de' rivi,
che spargono i tuoi lumi,
è un mare di martiri,
che mi sommerge l'alma
nel fondo del'angosce. –
Diss'egli – Anima cara –
ma non passò più oltre,
ch'un singhiozzo profondo
gli tagliò la parola.
Ella che lo consola,
e 'l prega che non pianga,
non men piangendo versa
lagrime sconsolate.
Per casa intanto s'ode
non so che di scompiglio,
onde convien malgrado,
ch'a spedirsi sien presti.
S'accomiatan con gli occhi,
occhi con occhi soli,
soli sguardi con sguardi,
che questi d'amor sono
i saluti e i congedi.
Poiché sono in disparte
l'un dal'altro divisi,
contener non si sanno
su la speranza, c'hanno
di tosto rivedersi.
Apena son partiti,
che dal'indugio stanchi
al ritornar pensando
discorron tra se stessi,
e dice ciascun d'essi:
– Che refrigerio scarso
si dona a tanto foco?
Perché durò sì poco
quella volubil ora
dela dolce dimora,
del cui piacer fugace
gustato, e non goduto,
al desiderio fora
il secolo un minuto? –
Quindi al'usato foro
pur si traean da capo.
Quando l'un vi veniva,
l'altro apunto arrivava:
mai né l'uno aspettava,
né l'altro differiva.
Senza alcun altro aviso
la volontà fervente,
amor impaziente
gli agguagliava del pari,
a guisa di due rote
d'oriuol ben temprato
che con alterni giri
volgendosi egualmente
danno al moto commune
regolata misura;
o pur come due cetre
armoniche e concordi,
che concertate insieme
in un tuono conforme,
con concento sonoro
si rispondon tra loro.
Oh quante volte, oh quante
maledicean quel muro,
biasmavan quel macigno
discortese e maligno,
ch'era al libero corso
de' lor desir focosi
freno, incontro e riparo.
Quante ancora in pregaro,
che quell'impedimento
rimovesse sol tanto,
che bastasse ad unire
volto con volto almeno,
se non seno con seno.
– Ahi pietra, ahi dura pietra,
(dicea Tisbe talora)
perché perché contendi
al'edra innamorata,
che non viva abbracciata
col tronco amato e caro?
Che se tra noi non fusse
un sì fatto ritegno,
foran viè più tenaci
di quel ch'Apollo diede
al suo fugace alloro,
verso colui ch'adoro
gli abbracciamenti, e i baci. –
– Ahi, sasso, ahi duro sasso,
(dicea Piramo ancora)
donar dono imperfetto,
far grazia non intera
non è, non è larghezza
di generosa mano.
Sostien ch'io goder possa
quel ben che mi mostrasti.
Non lasciar che si dica,
ch'a donar cominciasti,
e poi pentito, e fatto
di liberale avaro,
in su 'l meglio mancasti. –
Così dicean sovente,
e sovente piangendo
tentavan d'ammollire
di quel duro intervallo
le selci rigorose
con mille baci e mille;
con baci, che mandati
dagli avidi desiri,
su l'ali eran portati
da' fervidi sospiri,
peròche quella bocche,
che 'l muro dividea,
l'affetto congiungea.
Questo desir cocente
cotanto in lor s'acrebbe,
che non avendo morso
la ragion da frenarlo,
e stimando follia
il senso innebriato
mirarsi e non godersi,
per loro ultima doglia
presero alfin partito
di trovarsi soletti
pur quella notte istessa
ala fonte del Moro.
Sfortunato consiglio,
in cui chiara pur troppo
sua qualità mostraro
amore e giovinezza;
ond'ebbe invida sorte
occasion ben presta
di schernir la speranza.
Miseri, a cui quel giorno
infelice et infausto,
ch'a sì lunghe procelle
devea portar lo scampo,
portò crudele e forte
il naufragio, e la morte.
Vivean senza riposo,
et a questo et a quella
già rincresceva il die,
fastidiva la luce.
Desiavan la notte,
sospiravan le stelle,
riprendevano il sole,
ch'iva tardi a corcarsi,
bestemmiavano il tempo,
che per rapir le gioie
era lieve al fuggire,
ma per recarle altrui
era zoppo al venire.
Né sapeano i meschini,
che quell'ora fatale,
ch'Amor lor ritardava,
Atropo accelerava.
Tra le dilazioni
quanto il desir più avampa,
tanto il timor più gela.
Tutti i perigli, e i casi
di sciagura, e di danno,
che succeder potranno,
fansi a Piramo innanzi,
pensa se la fanciulla
sarà costante, e salda;
se lascerà dormendo,
ingannarsi dal sonno;
se fia che sen'accorga
l'un e l'altro parente;
s'altra importuna gente
scontrerà per camino;
s'avravvi alcun vicino,
che 'n su l'uscir la veggia.
Tisbe altrettanto ondeggia
tra dubbiosi pensieri,
rivolgendo pur seco
alcuna rea ventura
che quell'affar disturbi,
verrà, che s'attraversi;
o se non altro, forse,
faccia del'idol suo
intepidir nel core
il reciproco ardore,
perché meno altrui crede,
e meno s'assecura
del'altrui vera fede,
chi l'have in sé maggiore.
Quindi riprega Amore
ch'accorciando le lunghe
i sovrastanti rischi
agevolar gli piaccia.
Già l'ombra dela terra
per tutto intorno intorno
abbracciato avea 'l mondo.
In un oblio profondo
sommerse eran le genti.
Taceano gli elementi,
e da silenzio grave
le contrade occupate
pareano inabitate.
Sol dela dea d'Atene
lo svergognato augello
con lugubri garriti
l'annunzio presagiva
de' funesti successi.
Giacean dal sonno oppressi
i trascurati padri;
posava la famiglia,
le pigre ancelle e i servi
su l'oziose piume
de' domestici impacci
non prendean guardia o cura;
quando Tisbe la prima
sorse pian piano, e venne
dela camera a l'uscio.
Fu Tisbe la primiera,
di lui più diligente,
non già perché 'n lei fusse
maggior la passione,
ma sol perché 'n quel sesso
minor naturalmente
suol esser la ragione.
Fugge il timor gelato,
che l'amorosa fiamma
lo scaccia, anzi lo scalda
sìch'ardisce, quant'arde.
Se teme pur, non teme
la perigliosa uscita.
È sol timor geloso,
che Piramo ala fonte
dopo lungo aspettarla
non faccia indi partita.
Amor figlio d'un fabro,
d'ogni ferrato ordigno
ingegniero e maestro,
la guida e la consiglia,
e per entro i serragli
di propria man movendo
secreto e taciturno
il chiavistel notturno,
fa ch'incontri ad aprire
quelle infelici porte
onde passa ala morte.
Passa tentone al buio
fuor de' paterni tetti,
e con piante sospese
per le malnote strade
tanto s'aggira ch'esce
dela muta cittade.
Era allora Cintia apunto
nel colmo del suo mese,
e già sorta tenea
il vertice del cielo,
onde squarciando il velo
del'aria tenebrosa
parea quasi ch'avesse
il suo biondo fratello
di luce impoverito,
o che si fusse quello
per contrafar la suora,
d'argento travestito.
Nel celeste teatro
le notturne sculture
scintillavan sì pure,
che la misera Tisbe,
che qual fato malvagio,
fusse in lor non sapea,
mirandole dicea:
– Ecco il ciel fatto è spia
de' nostri dolci furti.
Ne' miei casi felici
vogliono ancor le stelle
vigilar spettatrici –.
Le campagne e le selve
mezo tra chiare e fosche
disvelate e distinte,
ma scolorate e tinte
dala luce e dal'ombra,
avean dele lor spoglie
cangiato in nero il verde.
Vacillavano i rami
e con fievol sussurro
da venticel soave
leggiermente agitate
tremolavan le fronde.
Gareggiavano i fiori,
gemme e fregi del prato,
con le pompe e i tesori
del padiglion stellato;
onde la fresca auretta
spargea per l'aria mille
mescolanze d'odori;
cose ch'ai mesti cori
et a chiunque infermo
del mal d'Amor languisce
soglion crescer la pena.
Dela luna serena
sotto il gelido raggio
la donzella sen giva,
quando udì non lontana
con un rauco rimbombo
mormorar la fontana.
Mira intorno e rimira
per quell'ombre solinghe,
né 'l suo bel sol vi scorge;
onde pensosa e trista
in un poggiuolo assisa
i lavori e gl'intagli
contemplando trattiensi
di quel tragico fonte.
Dala costa del monte
l'acqua limpida e tersa
prorompe in più ruscelli,
e per gradi di sasso
scendendo a balzo a balzo
entra in cupa conserva,
che nel capace ventre
tutta insieme l'accoglie,
poscia secretamente
per marmoreo canale
la manda, ove gran conca
sostien sovr'alte basi
duo simulacri sculti
di lucente alabastro,
Adone e Citerea.
L'una piove dagli occhi
filate a stilla a stilla
lagrimette d'argento.
L'altro dal fianco aperto
vena vivace e pura
di sangue cristallino.
Rotta l'onda ricade
in baccin di diaspro
e par che nel cadere
quasi con flebil voce
gorgogliando singhiozzi.
Stassi attonita e muta
a specolar intenta
del'istoria funebre
il doglioso mistero
la donna innamorata,
e dal'oscura vista
di quell'oggetto infausto
a' suoi dubbiosi amori
tragge augurio non lieto.
Tuttavia sospirosa
attende il fido amico,
ma seco si consola,
non poco ambiziosa,
ch'al destinato loco
egli l'ultimo vegna,
per poter poi vantarsi
d'averlo prevenuto
e per secura prova
di vera esperienza,
che 'l foco è in lei maggiore
testimon del'amore
portar la diligenza.
Umilmente il Ciel prega
che 'n breve ivi il conduca,
da per tutto l'ascolta,
ciò ch'ode, e ciò che vede
esser Piramo crede.
Già già di lui si lagna,
di pianto il sen si bagna,
sestessa sventurata
appella, e 'l suo fedele
negligente e crudele.
Se da liev'aura tocco
tenerello virgulto
fa svincolar le cime,
l'occhio, ch'adula al core,
al credulo pensiero
il falso persuade.
Se foglia a terra cade,
s'augel le penne move,
del suo venir s'avisa,
e tra sestessa dice:
– Grazie al cielo, è pur giunto,
io non so se m'inganno.
Se' tu Piramo mio,
ahi no, lassa, ch'io mento.
Tardar però non pote,
eccolo, il veggio, il sento,
o pur mosso dal vento
è un arbor, che si scote? –.
Così sola aspettando
lo spazio misurava,
i passi annoverava,
ch'eran quindi ala casa
di colui ch'aspettava.
Levavasi talvolta
frettolosa, inquieta,
poi tornava a sedersi
maninconica e mesta.
Ecco apparire in questa
con bocca sanguinosa
leonessa orgogliosa,
che leccandosi il muso
con la lingua tremenda
mostrava aver di fresco
uomo sbranato o fera.
L'apparenza feroce
pose tanto spavento
nel petto giovenile,
ne l'alma feminile,
che benché non bastasse
a discacciarne amore,
fu sì fatto il timore
almen, che lo sospese.
Né con altre difese
sapendosi schermire,
che con commetter solo
la sua salute al piede,
tosto a fuggir si diede
e con la faccia indietro,
e con le mani avante
pallidetta e tremante
drizzò tra le latebre
più condensate e chiuse
dele piante le piante;
e 'n guisa la confuse
la paura, e la fretta,
che lasciò 'l manto al suolo,
il manto, che fu poi
d'ogni suo mal cagione.
Giunta al manto la fera,
sfogò sua rabbia in esso,
et a quel modo istesso
in più pezzi stracciollo
com'a lei fatto avrebbe,
s'era tarda alo scampo.
Lascial di sangue pieno,
e con le labra immonde
poiché macchiate ha l'onde,
la dispietata belva
nel folto dela selva
prestamente s'imbosca.
Per l'aria ombrosa e fosca
Tisbe smarrita, in cui
s'è novamente aggiunto
al'orror dela notte
il terror dela morte,
quindi non lunge, lungo
la riva del'Eufrate,
mentre loco procaccia
da ricovrarsi in salvo,
vede aperta la bocca
d'una spelonca opaca,
là dove apena entrata,
le s'appresentan cose,
onde può ben ritrarre
i pronostici amari
del fiero essizio estremo.
Trova di neri marmi
mole illustre e superba,
la tomba, ove son l'ossa
(come narra lo scritto)
del gran re di Babelle,
d'imagini assai bella,
ma tutte dolorose,
in ogni parte incisa.
Quand'ella ivi s'affisa,
– Misera, che fia questo?
(tra sestessa ragiona)
quanto qui veggio e trovo
tutto sa di tristezza,
fonti di pianto e sangue,
giovani amanti uccisi,
crude fere omicide,
orror, furore e strage,
cadaveri e sepolcri.
Arrida pur il fato
ale nostre fortune. –
Il damigello intanto,
ch'ingannato dal tempo
stimò del suo partire
immatura ancor l'ora,
partesi alfine e lassa
le malguardate soglie,
ma con un tarlo al fianco
che ben pare indovino
del suo crudel destino,
subito uscito passa
per l'uscio del'albergo,
che fu suo paradiso,
e trovalo socchiuso,
onde tosto sospetta,
ch'ella è già prima uscita.
– O mia verace amica,
(seco dice) è pur vero,
ch'assai più di me avesti
sollecito il pensiero,
e la mia troppo sciocca
trascuragine ingrata
rinfacciar mi volesti.
O Tisbe, o Tisbe amata,
quand'io pur non t'amassi,
(che 'l non amarti tanto
possibile mi fora,
quanto il viver senz'alma)
sol per questa, ch'io scorgo,
presente affezzione
d'amarti a gran ragione
viè più che gli occhi miei
obligato sarei.
Oimè, ben temo ch'ella
con turbatetti rai
si mostrerà sdegnosa.
No, no, ch'ella è pietosa,
e sempre la trovai
benigna, come bella. –
Queste tacite cose
tra se stesso dicendo,
s'affrettava correndo,
finch'ala fonte giunse.
Ritrovò quivi giunto
le vestigia ancor fresche
dela fera superba,
insanguinata l'erba
col manto a lui ben noto
sovra il sanguigno prato
sconciamente squarciato.
Nocchier, mentre in bonaccia
solca l'onde tranquille,
se in non veduto scoglio
d'improviso s'incontra,
sì turbato non resta,
com'ei da gran tempesta
di timor, di cordoglio
assalito repente,
riman muto e dolente.
Cerca più oltre, e spia
per veder se s'inganna,
bramoso d'ingannarsi,
ma quanto più ricerca,
di ciò, che non desia
più viene ad accertarsi.
– Ahi la mia vita è morta, –
disse, e più in là non disse,
che 'l dolor, che 'l trafisse
chiuse al parlar la porta,
e cadde tramortito.
Dal suol verde e fiorito
il poverel si leva,
torna a risguardar l'orme,
scorge l'acque vermiglie,
riede due volte e due
a ravisar la vesta,
lasso, e pur raffigura
l'empia sua disventura
ai segni manifesta.
Manca il fiato ala voce,
manca la voce al pianto,
e manca il pianto agli occhi.
Gli occhi veggendo il caso,
che di lagrime è degno,
cheggiono umore al core.
Ma bench'egli il conceda,
il pianto è così scarso,
la voce è così tronca,
che non si può l'umore
tra le parole sparso
misurar col dolore.
Sì come un vasel pieno,
ch'abbia angusta la gola
a poco a poco versa
il licor, c'ha nel seno,
così quel core oppresso
da soverchi tormenti,
quando in maggior eccesso
abondano i torrenti,
e le lagrime ai lumi
corrono in larghi fiumi,
le stilla a filo a filo.
– Dunque Tisbe moristi?
rispondimi, ove sei?
(dicea) ma se colei,
ch'era sola il cor mio,
morì, come viv'io?
perché quest'alma anch'ella
non sen fuggì con lei?
E se pur sen fuggio,
come misero, come
senz'alma io parlo e piango?
Mi lasciò forse in vita,
morto senza morire,
acciò che 'n tal martire
io pianga e pianga tanto,
che mi disfaccia in pianto.
No, no, non me l'uccise
l'animale inumano,
che lasciò qui la traccia.
Io, io fui l'omicida,
ché dala mia tardanza
nacque la cagion vera
dela sua morte acerba.
Tardanza maledetta,
cor neghittoso e lento,
come la sua prestezza
fu amore e lealtate,
così la tua lentezza
fu inganno e tradimento.
Fui a lei traditore,
la cui bellezza è spenta,
traditore a me stesso,
che di cor mi son privo,
ad Amor, ch'è malvivo,
al mondo, che la perde.
O dele belle membra
fera divoratrice,
cruda, sì, ma felice
ne l'infelicitate
del gran dolor, ch'io sento,
se quel conoscimento,
ch'allora non avesti,
quando dela tua rabbia
cibo, oimè, la facesti,
ancor non ti mancasse
in saver qual tesoro
nel ventre tuo si chiuda,
non saresti sì cruda,
che ne l'istessa tomba
non sepellissi insieme
ancor la spoglia mia
per darle compagnia.
Vago ciel, chiare stelle,
ministre de' suoi mali,
e nemiche mortali
dele sembianze belle;
non si trovò pur una
fra tante e tante luci,
che le porgesse aita?
Ahi, la luce infinita,
che 'l vostro alto splendore
facea parer minore,
v'empie d'invidia e d'ira.
Oh luna, invida luna,
perché quando vedesti
venir l'orribil mostro
i rai non nascondesti?
Ma che? poco giovava,
che l'aria oscura e bruna
ad illustrar bastava
il lume de' begli occhi.
Fonte già di cristallo,
or da quel sangue bello,
smaltato di corallo,
dammene certo aviso,
chi m'ha il mio bene ucciso?
Dimmi, è morto il cor mio? –
Et allor il ruscello
parea gli rispondesse
con basso mormorio,
– morio Tisbe, morio. –
Questo et altro dicea
Piramo addolorato,
si lagnava del fato,
se stesso riprendea.
La spada, che pendea
dal cinto al manco lato,
trasse fuor desperato,
e tuttavia piangea.
Pose la punta al suolo,
sollevò gli occhi al cielo,
e disse in questa guisa:
– Se 'l tempo, che potrebbe
Tisbe mia, di ragione
concedermi natura,
bastasse in qualche parte
con lagrime a pagarte
quanto in amor ti deggio,
ben da bramar avrei
più vita per languire
che morte per finire.
Ma 'l corpo non val tanto,
ch'ognor piangendo possa
del'estinta mia fiamma
pagar pur una dramma
con mill'anni di pianto.
Su, su spada mia fida,
sii più di me leale,
con vendetta mortale
una mortal ferita
quel traditore uccida,
ch'uccise la mia vita;
perché non deve un spirto
cotanto innamorato
abitare in un corpo
sì poco aventurato.
Prendi benigna terra
il mio terrestre velo;
prendi malvagio Cielo
i lamenti e i sospiri,
tu dea de' miei desiri
volata al ciel d'amore,
prendi l'anima e 'l core. –
Avea, mentre parlava,
posato a terra il pomo,
e la punta rivolta
verso il fianco sinistro,
poi con voce interrotta
Tisbe tre volte a nome
fievolmente chiamando,
s'abbandonò sul brando.
Passò l'acuto ferro
dal costato ale spalle,
onde subito uscio
di sangue un caldo rio
ad innaffiar la valle.
Tisbe, che pur allora
arrivava anelante,
vide l'amato amante,
ch'avea dal fianco al tergo
la spada attraversata;
e come forsennata
gridò, – lassa, che veggio? –
Aprì gli occhi a quel grido
Piramo e si rivolse,
o Tisbe, indi dir volse.
Ma 'l bel nome perfetto
non poté proferire,
perché l'alma a l'uscire
sen portò via veloce
la parola e la voce.
E 'n voler così dire,
la Parca, ch'al donzello
tenea lo sguardo intento,
tra l'un e l'altro accento
pose l'empio coltello.
Con lui Tisbe s'abbraccia,
vede che gli occhi ei serra;
piombar si lascia a terra,
le bionde chiome straccia,
graffia la bella faccia.
– Oh, oh, come consente
(diceagli) iniqua sorte,
che possa un tanto foco,
Piramo mio, dar loco
al ghiaccio dela morte?
Ben mio, deh perché quando
uccider ti volesti,
me nel medesmo punto
ancor non uccidesti?
Gran torto mi facesti,
che se (come ben sai)
in tutti gli altri casi
indietro non rimasi,
non devevi giamai
senza me poi morire.
Se fosti discortese
a non chiamarmi teco,
or non essermi avaro
a negarmi l'emenda.
Lasciami loco almeno
in quel ferro crudele;
se non poté il bel seno
capirmi, or ch'è ferito,
capiscami la spada
del bel sen feritrice. –
Ciò dicendo s'inchina
sula bocca sfiorita,
e dale labra fredde
si compiace e le giova
rapir gli aridi baci.
Mira e tocca la piaga,
del sangue, che dilaga,
già spruzzata ha la gonna.
Alfin dal prato sorge
furiosa e baccante,
e lagrimando dice:
– Padre, tu che mi fosti
nemico sì rabbioso,
che non volesti mai
sì nobil giovinetto
congiungermi per sposo,
or guarda se la morte
ha dissolver potuto
quella fede incorrotta,
che si deve al consorte.
Vienne, vienne, e vedrai,
se ciò che non fe' il letto
per la paterna cura,
mercè di questa mano,
farà la sepoltura.
E te pietosa madre,
se la triste novella
ti ferirà l'orecchie
supplichevole prego,
ch'ad amboduo n'appresti
un avello commune,
acciò che come l'alme
furo unite vivendo,
così le spoglie insieme
sien sepolte morendo.
Notte chiara e serena,
foreste erme et oscure,
solitarie paure,
antri, fonti e ruscelli,
fiori, erbette, arboscelli,
siate voi dela pena,
ch'a morir mi conduce,
giudici e testimoni.
Fauni, pastori e ninfe,
scrivete col mio sangue,
ne le crescenti scorze
di questi tronchi alpestri,
che la povera Tisbe,
a cui fortuna diede
quant'ella avea d'amaro,
fra tante sue sciagure
ebbe tanto di bene,
ch'oggi il Ciel le concede
di perdere più tosto
la vita che la fede. –
Qui tacque la meschina,
e in un mezo sospiro
sepelì queste note
perché la spada, ch'era
soverchiata al suo vago,
per la manca mammella
l'uscì dopo la schiena;
e l'un sangue con l'altro
mescolato e confuso,
giunto al moro vicino,
i suoi candidi frutti
colorì di rubino.
In un'arca di marmo,
di candor, di durezza
ala lor fé sembiante,
furo insieme riposti
indivisibilmente
i cadaveri essangui;
in cui da nobil fabro
fu l'istoria scolpita
fin dal principio al fine
del'infortunio orrendo;
onde quivi leggendo
la tragedia inudita,
in morte ognun conobbe
quanto s'amaro in vita.


Daß wir unsre Glieder regen,
Daß die Menschen Menschen seyn,
Stammet, wenn wirs recht erwegen,
Nur aus dem Gefühl allein.
Unsrer Eltern zarte Triebe
Kamen aus der Lust der Liebe,
Und der Liebe Schertz und Spiel
Ist ein kitzelndes Gefühl.


Znám tebe z vzdechů siroby
a z krvavého pohledu –
znám tebe z bratrů neštěstí
a divých plesů sousedů.


aklıma kadeh tutuşların geliyor


Liberamente te ‘l confesso: or chiudi
la bocca, che a difender la bugia
non volli prender mai spada né scudi.


Und in der Kirche Garten,
Auf grünem Rasengrund
Sollt' ich der Lämmlein warten
Wohl bis zur Abendstund'.


Élet vagyok én is, meleg erő, - gyűlöljön aki rossz!
Magyar korok mélyeiből, nagyapákon, apákon át
ideértem ahol kilátok a csillagokig,
csillagokig!


Wenn wir so immer weiter reisen
und lassen die Sterne den Weg uns weisen,
kümmern uns um kein irdisch Ziel,
treiben nur mit dem Glück unser Spiel,
aber endlich wird's uns vom Tod da genommen –
was meinst du wohl, wohin wir kommen?


Senza pensar che sian l'imagin false
Quando per tema, o per disio si sogna,
De la donzella per modo gli calse
Che stimo giunta a danno, od'a vergogna,
Che fulminando fuor del letto salse,
Di piastra e maglia, quanto gli bisogna
Tutto quarnissi, e Brigliadoro tolse,
Ne di scudiero alcun servigio volse .


Elle a des poses de félin,
Quand d'une tunique de lin,
Elle habille ses formes souples ;


O blaze tomu, směle jenž
svou rukou po všech sahá –
jak šťastný jest, kdo směle jde,
jak nešťastný, kdo váhá!


zas jako kdysi, ve čtyři ráno,
u vody sedím, lov a sny.
chudému málo na výběr dáno,
tedy se opakují mu dny.


Und alle Engel ein Dich holten,
Und offnen, lauten Munds Dich Engel, Deine Kinder,
Umarmeten (der Drachenknote
Des Schicksals war zerstückt,


إن شاء مولاي يظهر للذي يختارْ
في كل شيء بلا حجب ولا أستارْ
وإن يشا يحتجب بالكون والآثارْ
فالزم أدب حضرتُهْ واعرض عن الأغيارْ


O Greule, Greule, wüste Greule!
Hört ihr den Ruf der Silbergäule?
Es schreit der Kauz: pardauz! pardauz!
da taut's, da graut's, da braut's, da blaut's!


Udiven skřivan z brázd se díval
a zatřepotal perutí
a jásavě se rozezpíval,
až zmizel v nebes klenutí.


晴天霜落寒风急
锦帐罗帏羞更入
秦筝不复续断弦
回身掩泪挑灯立


Und alles Leben liegt zerdrückt,
Wie unterm Leichentuch erstickt.
Doch schau! an Horizontes Rand
Begegnet mir lebend'ges Land.


Mezitím co ženy shání
po ulicích gentlemeny,
muži jejich zasvěcují
mysl svoji umění!...


Ma la Morte comprese e accorse.
E vide distese sul letto
con un coltello nel petto
le tre suore agonizzanti
e vide le celle diserte,
tutti i vetri infranti
tutte le porte aperte;
e nell'ombra vide, forse
le vecchie monache morte
di consunzione
uscir da le bare corrose
e fare corone
e fare ghirlande di rose
al lume de le stelle
per le tre sorelle
distese sul letto
con un coltello nel petto.


Qui dal soggetto vinto il saggio Piero
stupido tace, e 'l cor ne l'alma faccia
troppo gran cose de l'estense altero
valor ragiona, onde tutto altro spiaccia.
Sorge intanto la notte, e 'l velo nero
per l'aria spiega e l'ampia terra abbraccia;
vansene gli altri e dan le membra al sonno,
ma i suoi pensieri in lui dormir non ponno.


Hlava šikmo nakloněná,
všecky vlasy v obličeji,
rtíky vážně sešpulené,
koloruje malá Sylva
červenou a modrou tužkou
drobné černé ilustrace
biblického dějepisu.


划破虚空一剑间
六根同转上头关
如今宴坐庵中事
政在凡夫道法间


Sing, Infernale, den Mann, der aus dem Geklüfte der Hölle,
Aus den Schwefelbezirken der Nacht, dämonisch empor stieg.
Und, von dem Geist Adramelechs beseelt, mit blutiger Klugheit
Einem der Fürsten zuerst das Kreuzige, Kreuzige! zurief.


Am 4ten hatt' i noch beim M** im Saal 9
A schriftlis Examen zu macha,
Dem hob i denn solcherlei Sachen auftischt,
Daß er hätt' vor Zorn bald 'n Hintern d'ron g'wischt,
Und mitleidsvoll anfangt zu lacha.


 Un de' nostri usurai messe una volta
l'unica figlia in vendita per moglie,
dando al patrizio che l'avesse tolta
delle fraterne vittime le spoglie,
purché negli usci titolati accolta
venisse, a costo di rifar le soglie,
e colle nozze sue l'opere ladre
nobilitasse del tenero padre.


Rendere al Cardinale alor convenne
la maggior parte di quel ch'avia tolto:
così fu spennacchiato delle penne.


Eco que retumba de improvisto frente a su alicaído coraje,
Que suena por despecho y obsesión, lejos en el fondo, y que resiente el oído nuevo;
Sueños de niño, gustos de adulto.
Por lastimosa pérdida, agradecieron el azaroso tránsito melodioso... vacuna prematura e inútil...
...La ardiente llama de la mudez,
Habría ya quemado la esperanza de apartarse de sus tribulaciones,
Inertes se mueven a sus labores, olvidándose de que existe Dios...


Toť příliš, pane! Ani slova více!
Sám chameleon! Já že chameleon?


Strong reason's a warrior that fights out his way,
And seldom has leisure to rest or to play;
Nay, so rough has he grown, unless great things are done,
He thinks that all useless went down the bright sun.


Egyszerűen és együgyűn így szól vala,
S nemes szívén a király megindula;
Adományát kétszerezé egy helyett,
A községre iratá a levelet.


Mas... ¡escuchad! Con voz dulce y sentida
Deja escapar de sus divinos labios
Esta plegaria que a los cielos sube
Bajo las formas de armonioso canto:


Doch kein freundlicher Zauber löst,
Ach, kein Sehnen die Wimpern ihr,
Und der feste Kristall des Schreins
Bleibt auf ewig geschlossen.


Wohnten im hübschen Vorstadthaus,
Fern vom Markt und vom Straßengebraus.
Schaut in die Welt ihr Auge braun,
Ging ihre Welt bis zum Gartenzaun.
War so gefällig, war so bescheiden,
Dacht' ich nimmer an Scheiden und Meiden.
Doch als der Sommer kam in die Lande,
Trennten sich unsere Liebesbande.
Kurz ist der Frühling.


Herr Jesu Christ, Mein Trost und Licht,
Ich dancke dir von Hertzen,
Daß du Mich hast verstossen nicht,
Als Mich der Sünden Schmertzen
Gequählet aus der mahssen hart
Durch Satan, der als wiederpart
Nicht lässet mit sich schertzen.


Ty-li pěješ srdce svého
Neb svých bratří hosanna!
Příklad z obloholetného
Vezmi sobě skřivana.


Man führt dich vor Gericht unschuldig
Und, ob man dich verleumdet gleich,
Schweigst du doch still und bist geduldig,
Weil du kein irdisch Königreich.
Gib, daß ich auch der Welt absage
Und such', was himmlisch ist, allein,
Daß ich getrost an jenem Tage
Vor deinen Richterthron mag sein!


Svět ztemněl se, smrt s životem se sváří,
v tmě zbloudil bych a nevrátil se snad,
leč oči dětí mých mi v život září.


Dieses alles hast du zwahr,
Liebster Heiland, außgestanden
Von der frechen Häscher Schaar,
Die dich schlug in harten Banden:
Aber Ich war mit dabei;
Diesem unverschämten Hauffen
Bin Ich selber zugelauffen,
Zu verüben Tirannei.


Quisera ser a serpe veludosa
Para, enroscada em múltiplos novelos,
Saltar-te aos seios de fluidez cheirosa
E babujá-los e depois mordê-los...


Mensola sentì ben la sua venuta,
ma comparir non volle innanzi a lei
per non esser da lei mal ricevuta,
dicendo: «S´io v´andassi, non potrei
tener celata la cosa ch´è suta,
e grande strazio di me far vedrei».
E fu da Sinedecchia consigliata
di non v´andar, ma stessisi celata.


Po utišení nesčíslných požárů,
když soumraky, jak popel plný jisker, v závějích
se položily mezi válčícími tábory,
svých sladkých bratří hledat vyšli jsme
v příměří.


Jak rád mám půvab zimní chvíle,
když večer tmí se v ulicích
a všecky deštníky jsou bílé,
an chumelí se na ně sníh!


Daß Regengegenwart den Bauern labe,
Ward Zeus ein Heiligtum, das ihn erfreut,
Als Gipfelhaupt, wo er dem Blitz gebeut,
Emporgereicht aus des Atheners Habe.


Preise, Jerusalem, preise den Herrn,
Lobe, Berg Sion, Gott dankbar und gern.
Singet und klinget mit munterem Schalle,
Ihr, dessen Bürger und Bürgerinn' alle.


O matte Geister! wißt ihr nicht,
Was man, so weit der Ruf nur gehet,
Von jenem Wunderbilde spricht,
Das Welschlands alten Ruhm erhöhet?
Ein jeder Sitz, der Musen nährt,
Bewundert dessen hohen Werth,
Und wünscht sich selbiges zu kennen:
Wo man in der Gelehrten Reich
Sich nur bespricht, hört man so gleich
Der Weisen Bassi Namen nennen.


Сатира {*}
{* Сочиненная на польском языке   Булгарины}
(РАЗГОВОР ПОЭТА С БОГАЧОМ — СТАРИННЫМ ЕГО ЗНАКОМЦЕМ)
Поэт
Придумать не могу, какой достиг дорогой
В храм изобилия, приятель мой убогой?
Давно ли ты бродил пешком по мостовой,
Едва не в рубище, с поникшей головой?
Тогда ты не имел нередко даже пищи,
Был худ, как труженик или последний нищий!
Теперь защеголял в одеждах дорогих;
В карете щегольской, на четверне гнедых
Летишь, как вихрь, и, пыль взвивая за собою,
10 Знакомым с важностью киваешь головою!
Сияя роскошью владетельных князей,
Твой дом есть сборище отличнейших людеС тобою в дружестве министры, генералы,
Ты часто им даешь и завтраки и балы;
Что прихоть с поваром лишь изобресть могла,
Всё в дань со всех сторон для твоего стола…
Меж тем товарищ твой, служитель верный Феба,
И в прозе, и в стихах бесплодно просит хлебВсю жизнь в учении с дней юных проведя,
20 Жить с счастием в ладу не научился я…
Как ты достиг сего, скажи мне, ради бога?
Богач
Уметь на свете жить — одна к тому дорога!
И тот, любезный друг, бывал уже на ней,
Кто пользу извлекал из глупости людей;
Чьи главны свойства — лесть, уклончивость, терпенье
И к добродетели холодное презренье…
Сам скажешь ты со мной, узнав короче свет, —
Для смертных к счастию пути другого неПоэт
Хотя с младенчества внимая гласу чести,
30 Душ мелких ремесло я видел в низкой лести,
Но, угнетаемый жестокою судьбой,
И я к ней прибегал с растерзанной душой;
И я в стихах своих назвал того Катоном,
Кто пресмыкается, как низкий раб, пред троноИ я Невеждину, за то, что он богат,
Сказал, не покраснев: «Ты русский Меценат!»
И если трепетать душа твоя привыкла
В восторге пламенном при имени Перикла,
То подивись! я так забылся наконец,
40 Что просвещенья враг, невежда и глупец
И, словом, жалкий Клит, равно повсюду славный,
Воспет был, как Перикл, на лире своенравной!
И всяк, кто только был богат иль знаменит,
У бедного певца был Цесарь, Брут иль Тит!
И что ж? достиг ли я чрез то желанной цели?
Увы! я и теперь, как видишь, без шинели;
И столь хвалимое тобою ремесло
Одно презрение и стыд мне принесло!
Что ж до терпения… его, скажу неложно,
50 Так много у меня, что поделиться можнКо благу нашему, любезный друг, оно
В удел писателям от неба сужденАх, кто бы мог без сей всевышнего помоги
Снести цензуры суд привязчивый и строгий,
Холодность публики, и колкость эпиграмм,
Злость критик, что дают превратный толк словам,
И дерзких крикунов не дельное сужденье,
И сплетни мелких душ, и зависти шипенье,
И площадную брань помесячных вралей,
60 И грозный приговор в кругу невежд-судей,
И, наконец, гнев тех, которые готовы
На разум наложить протекших лет оковы!
И, словом, всюду я, куда ни посмотрю,
Лишь неприятности и беспокойства зрю;
С терпеньем всё сношу, узреть плоды в надежде,
Но остаюсь без них, как и теперь и преждБогач
По правилам твоим давая ход делам,
Нельзя успеха ждать и зреть плоды трудаИскусно должно льстить, чтоб быть льстецом приятным;
70 К чему приписывал ты добродетель знатным,
Коль ни ее в них нет, ни побужденья к ней!
Как в зеркале себя мы зрим в душе своей,
И мнимых свойств хвала вельмож не восхищает,
Но чаще их краснеть к досаде заставляет;
Не в дружбе жить с тобой ты сам принудишь их,
Но бегать от тебя и от похвал твоиКогда же вздумаешь, опять за лиру взяться,
То помни, что всегда долг первый твой — стараться
Не добродетели в вельможах выхвалять,
80 Но слабостям уметь искусно потакатГрабителю тверди, что наживаться в моде,
Скажи, что всё живет добычею в природе;
Красы увядшей вид унынием зови;
Кокетку старую — царицею любвКто ж сластолюбия почти погиб в пучине,
Тому изобрази в прелестнейшей картине
Все ласки нежные прелестниц записных,
И их объятия, и поцелуи их,
И чувства пылкие, и негу сладострастья,
90 Прибавь, что только в нем искать нам должно счастьНевеждам повторяй, что просвещенье вред,
Что завсегда оно причиной было бед,
Что наши праотцы, хоть книг и не любили,
Но чуть не во сто крат счастливей внуков жили;
Творца галиматьи зови красой певцов,
Дивись высокому в бессмыслице стихов…
Но чтоб без бед пройти по скользкой сей дороге,
Подчас будь глух и нем и забывай о боге;
У знатных бар шути и забавляй собой,
100 В день другом будь для них, а в сумерки слугой;
Скрыв самолюбие под
маской униженья,
С терпением внимай глас гнева и презренья
И, если вытерпишь и боле что-нибудь,
Смолчи, припомнивши, что это к счастью путь!
Располагаясь так, ты будешь всем приятен,
И так богат, как я, и точно так же знатен…
Поэт
Нет, нет! не уступлю за блага жизни сей
Ни добродетели, ни совести моей!
Не заслужу того, чтобы писатель юный,
110 Бросающий в порок со струн своих перуны,
Живыми красками, в разительных чертах,
Меня изобразил и выставил в стихах…
Богач
Так думая, мой друг, ты в нищете, конечно,
При прозе и стихах останешься навечно!
Но било семь… прощай! Сенатор граф Глупон
Просил меня к себе приехать на бостон!,


Arcra bíbort a gyönyör fest,
Nincs a szépen már lepel,
És merészen, takaratlan
Duzzad most a szűz kebel.
Csitt! A légben most gyönyörneszt
Fog mohón föl az ideg...
Ne zavarja meg avatlan,
Mi magától végbe megy!


Tu n’aimes que la main qui meurtrit ta faiblesse,
La parole qui trompe et le baiser qui blesse,
L’antique préjugé qui meurt avec noblesse
Et le désir d’un jour qui sourit en passant.


Im Husarenwams, vielfach geflickt,
Mit verblichnem Golde reich gestickt
Und geziert mit mottenhaftem Brame,
Nähert Mischka sich dem Bräutigame.
Und er spricht mit bückendem Verneigen:
»Möcht es Eurer Herrlichkeit gefallen,
Eh die frischen Tänze hier erschallen,
Mich zu hören erst ein Solo geigen.
Damit möcht ich Eure Gunst erwerben;
Habs zu Eurem Ehrentag erfunden,
Schön ists, Herr, so herzlich tief empfunden,
Daß vor Lust der Hörer möchte sterben.«


Arroyo
sin fondo.
Un lentisco
extiende sus ramas
en círculo.
El mirlo
se deja caer
con un vuelo rítmico
y clava su flecha negra
en un plano
verde, liso.
Retamas
de filamentos grises
erguidos.
Piedras
con moho amarillo.
Una cabra
y sus dos cabritillos
transponen el viso.
El silencio gira
buscando un ruido.


Jde jak tichý přelud bílý,
strachem ne, spíš požehnáním,
všecky sny se za ní chýlí,
od mých letí k jejím skráním,
vstříc jdou velkým hvězdám ranním.


علام التراخي في الأمور النوائب
وفيم اقتراحات الظنون الكواذب
أظن بأن الذل أرخى سدوله
علينا وأن الشر ضربة لازب
فلا تحسبوا الأزمات ضربة لازم
فما هي إلا زهات الحباحب
فيابن الملوك الصاعدين إلى العلا
أقم على الإسلام غير مراقب
ولا تستشر إلا هماماً سميدعاً
صديقاً صدوقاً عالماً بالتجارب
وإياك والشورى لكل مخذل
ضعيف جنان طائش غير راسب
وأكذب ظن الشامتين فإنما
مقامك عن صد العدى غير تائب
وأصدق فعل شاع في الأرض صيتها
وطارت إلى شرقيها والمغارب
تطاول منها كل خل وصاحب
محب لهذا الذي ليس بشالب
وغاضت أناساً آخرين وأحزنت
قلوباص لهم مغموصة بالشوائب
فإن لم تقد جرد السلاهب في الفلا
ولم تعد فوق اليعملات النجائب
ولم تفجأ الأعراب منك بغارة
تزيل قناع الذل عن كل راهب
ولم تخفق الرايات فوقك نحوهم
تغير عليهم بالأسود السواغب


翠屏高千尺
行坐日相对
宇内有红尘
尽在岩峦背


Imádságos lélekkel
jaj, kevés ember van ma!
Az én szivem most biztató,
hegyi, sugárzó, tiszta tó,
tenger-szemű Szent Anna.


A všem tvorům, trávě, stromu
s květem plným krůpějí,
na vzdor ranám, věr všech zlomu
žije se v ní lehčeji.


سَأُعطيكِ الرِضا وَأَموتُ غَماً
وَأَسكُتُ لا أَغُمُّكِ بِالعِتابِ
رَأَيتُكِ مَرَّةً تَهوَينَ وَصلي
وَأَنتِ اليَومَ تَهوَينَ اِجتِنابي
وَغَيَّرَكِ الزَمانُ وَكُلُّ شَيءٍ
يَصيرُ إِلى التَغَيُّرِ وَالذَهابِ
فَإِن يَكُنِ الصَوابُ لَدَيكِ قَتلي
فَعَمّاكِ الإِلَهُ عَنِ الصَوابِ


Wenn du dein Kindlein zur Welt gebierst,
Ins Wasser wollen wirs tragen.«


Und item es dauerte wieder nicht lang',
Tönt' festlich im Tale der Glockenklang.
»Was wallt dort zum Klösterlein?« Mancher frug,
Und die Antwort war: »ein Hochzeitzug«.
Am Portale stund mit den Brüdern der Abt
Im vollen Ornate, beringt und bestabt,
Und sprach: »O Rippold, geprüfter Mann,
An dir hat der Himmel ein Zeichen getan,
Und weil du, der leidenden Menschheit zum Frommen,
Der Quelle zuerst auf die Spur bist gekommen,
Sollst du, befreit von Gelübde und Zwang,
Die Au dort verwalten dein Leben lang,
Sollst Herberg' halten für Männer und Fraun,
Sollst Stuben zum Trinken und Baden erbaun,
Sollst alles, was dienlich, schaffen heran,
Selbst Damensalon und Kegelbahn.«


Chraň rodnou moji chudou chatku,
mou ženu dobrou, děcka květ,
chraň otce mého, starou matku,
než v jejich náruč přijdu zpět. –


Örök, ősi Idő
Hajtotta ki a Térbe,
Az Okot keresi ott:
Az Isten sem kerülhet
Utána, sem elébe.


A jaké tížilo ticho ty hory a stráně kolem!...
To Morana jistě plíží se pustým, neživým dolem,
a poutník bohy vzýval, a skrývala se zvěř,
jen jako mrtvola klátil se každý strom a keř.


Mein Name ist Jochen Himmelreich,
Mein Weib ersoff sich im Teich,
Meine Kinder hungern und schreien durch die
Nacht nach mir.
Dieses Sommers Regenströme sind aus Kindertränen,
Meine Arme muss ich in die Nächte dehnen
Sterne, o ihr Sterne strauchelt nicht wie wir!
Die Lumpen werden den Krieg und den Frieden für
sich gewinnen,
Während aus unsren Wunden unsere Seelen rinnen.
Sie verkaufen unser Fleisch – Lebendgewicht – für Gold.
Aber einmal werden wir erstehen,
Tot und lebend euch ins Auge sehen,
Wenn des Schicksals Feuerwagen rollt.
Deutschland, wir werden die Ernte mähen!
Ich bin dein Knecht,
Des Landes Knecht,
Und stehe auf der Wacht:
Schwarz ist die Nacht,
Weiss ist der Schnee,
Weh,
Droht
Auch der Tod –
Es breche oder biege!
Rot
Sucht das Blut sich seinen Pfad
Und düngt der Freiheit junge Saat.
Fliege, rote Fahne, fliege ...


Wirbeln, wo der Mond verdüstert
Ros'ger bald erscheint, bald grauer,
Und die Mandoline flüstert
In des Abendwindes Schauer.


Wo der Elbe Silberfluthen strömen,
Dort, in Hamburgs Paradieses-Flur,
Sah ich dich in meinen Blüthen-Tagen
Kindlich-froh, ein Zögling der Natur!


Mit mir gehst durch Tiefen,
Mit mir gehst durch Höhn,
Unsre Stimmen riefen
Sich ein Wort zu, ewig wahr und schön.


In ihrem Auge deine Tränen,
Ihr Lächeln sanft um deinen Mund,
Und all dein Denken, Träumen, Sehnen,
Ob's dein, ob's ihr, dir ist's nicht kund.
Wie wenn zwei Büsche sich verschlingen,
Aus denen junge Rosen springen,
Die weiß, die andern rot erglüht,
Und keiner merkt, aus wessen Zweigen
Die hellen und die dunkeln steigen:
So ist's; du fühlest nur: es blüht.


S lelkesítve zengjenek a harcok
Csalogányai, a trombiták,
Ott legyek, s az én szivemből szinte
Nőjön egy halálos vérvirág.


Am fernen Horizont erblich
der Abendröte letzter Schimmer –
mit blutendem Herzen sucht ich dich
und suchte dich und fand dich nimmer.


Queste rive ch'amai sì caldamente,
rive sovra tutt'altre alme e beate,
fido albergo di cara libertate,
nido d'illustre e riposata gente,


Hör', wie er träufeld rauscht, der Frühlingsregen,
Sanft zittert unter ihm der Büsche neues Kleid;
So, Mädchen, zittern deine Locken, wenn der Segen
Entzückender wollüst`ger Zärtlichkeit
Das Haargespinst des Rosenthals erfrischet,
Und mit dem eig'nen Thau des Rosenthals sich mischet.
Wenn mild der Wolken Schooß die Hügel übergießt,
Dann wird der Rand der Thäler blumenreicher,
Und auf dem Klee, der dichter sprießt,
Ruht dann der Wanderer erquickender und weicher:
Wenn auf den kleinen Höh`n in deines Thales Schooß
Der Regen Amors fällt, so wächst das Moos
Duftreicher, krauser um die heil'ge Grotte,
Und wird zum netten Myrthenhain,
Den nackte Grazien dem Liebesgotte
Zum Vorhof seines Tempels weih'n;
Und wo die ganze Schaar, wenn sie sich satt gegaukelt,
Und wo Cytherens loser Sohn,
Wenn ihn in seiner Mutter Phaeton
Die muntern Spatzen müd' geschaukelt,
Viel sanfter schläft und sich zum neuen Spiel
Viel eh`r erholt, als auf dem federweichsten Pfühl.


V obzoru nesmírném život již hřímá
tisícerou svou písní. Teď dýmá
v kouřích. Slyš, dunění strojů a kol.
Vzbuzená každá chatrč svítí
uprostřed malých zahrad a kvítí,
cesty, jež točí se nad údol...


Erst singen wir: »Der Hirsch so frei
Fährt durch die Wälder – Lalla bei –«
Mit vollem Wohlbehagen;
Doch sieht es schon bedenklich aus,
Wird aus dem Hirsch ein HirscheL,
Hat viel mehr Enden zu tragen!
In Lebenswald und Dickichtgraus
Er weiß nicht da noch dort hinaus,
Das geht auf einen HirscheLL hinaus – –
Heil unsern alten Tagen!!!


las naves contra Holanda de armas llenas?
pero de tal acción te desengaña
sobrar Poetas, y faltar Mecenas.


Wie er zu mir war gedrungen
Ahndete ich damals nicht,
Wer von Herzen hat gesungen,
Aus dem Himmel zu uns spricht.


O holde Zeit! In sanften Gleisen
Floß da mein Leben mildgebahnt: –
Es haben dieses Jünglings Weisen
Der eignen Jugend mich gemahnt.


携茶时复过幽亭
寄目悠然上杳冥
好是园林争秀发
梅花白白竹青青


Enfin, comblant nos vœux et vengeant ses victimes,
De ce géant farouche un dieu punit les crimes.
Heureux et fier vainqueur du triple Géryon,
Arriva sur nos bords le fils d'Amphytrion ;
Ses taureaux, bondissant dans de vastes prairies,
Erraient en liberté sur ces rives fleuries.
Cacus, que rien n'étonne et qui veut tout oser,
Au courroux du héros craint peu de s'exposer ;
Il dérobe à la fois, par d'obscurs artifices,
Quatre taureaux fougueux, quatre ardentes génisses.
Tremblant de voir leurs pas déceler ses larcins,
De leur superbe queue il saisit les longs crins,
Il les traîne en arrière, espérant que peut-être
Leur trace déguisée abusera leur maître.


Ba vetší bouř kdys létla českou plání,
jak hrom když blýská, tříská, tluče na ni,
jako kdy Perun počne vzteklý hon,
dub staletý svou pěstí rdousí, páčí,
a peruť zlomenou bičuje k peklu on,
řve tygrem hned – hned krokodila pláči –
té lživé přísaze – se rovná jeho ton:
tak českou nivou zadunělo: Káči!


Michel, warum weinest du,
Weinest du so sehr?
»Weil ich hab' mein Blut verspritzet,
Ohne, daß es mir genützet,
Darum, darum weine ich,
Weine ich so sehr!«


عَتَبَت عَلَيكَ مَليحَةُ العَتبِ
غَضبى مُهاجِرَةً بِلا ذَنَبِ
قالَت أَما تَنفَكُّ ذا أَمَلٍ
مُتَنَقِّلاً شَرِهاً عَلى الحُبِّ
كَلّا وَأَيديهِنَّ دامِيَةٌ
في عُقلِها بِمَواقِفِ الرَكبِ
ما كانَ في زَعمٍ هَواكِ وَلا
أَضمَرتُ غَيرَ هَواكِ في قَلبي
قالَت عَسى قَولٌ يُمَرِّضُهُ
ما صَحَّ باطِنُهُ مِنَ العَتبِ
إِنَّ الزَمانَ رَمَت حَوادِثَهُ
هَدَفَ الشَبابِ بِأَسهُمٍ شُهبِ
فَبَقيتُ مُضنىً في مَحَبَّتِها
مُرَّ الوِصالِ مُكَرَّهَ القُربِ
مِن بَعدِ ما قَد كُنتُ أَيَّ فَتىً
كَقَضيبِ بانٍ ناعِمٍ رَطبِ
فَإِذا رَأَتني عَينُ غانِيَةٍ
قالَت لِرائِدِ لَحظِها حَسبي
يا صاحِ إِنَّ الدَهرَ صَيَّرَني
ما قَد تَرى قِشراً عَلى عَضبِ
ما زالَ يُغري بي حَوادِثَهُ
وَيَزيدُني نَكباً عَلى نَكبِ
حَتّى لَأَبقاني كَما تَرَني
صَمصامَةً مَفلولَةَ الغَربِ
إِنّي مِنَ القَومِ الَّذينَ بِهِم
فَخَرَت قُرَيشُ عَلى بَني كَعبِ
صَبرٌ إِذا ما الدَهرُ عَضَّهُمُ
وَأَكُفُّهُم خُضُرٌ لَدى الجَدبِ
وَلَهُم وِراثَةُ كُلِّ مَكرُمَةٍ
وَبِهِم تُعَلِّقُ دَعوَةُ الكَربِ
وَإِذا الوَغى كانَت ضَراغِمَةً
وَعَلَت عَجاجَةُ مَوقِفٍ صَعبِ
لَبِسوا حُصوناً مِن حَديدِهِمُ
صَبّارَةً لِلطَعنِ وَالضَربِ
حَتّى تُبَلِّغَهُم شِفائَهُمُ
مِن ثارِهِم في مَوقِفِ الحَربِ
وَعَدَت جِيادُهُمُ بِكُلِّ فَتىً
يَعصى بِقائِمِ مُنصُلٍ عَضبِ
مَرٍّ إِذا بَلَغَت حَفيظَتَهُ
حَلوِ الرِضا في سِلمِهِ عَذبِ


Was aber tu ich, daß in der Begier
Die selbst nie ruht das Kindlein ruhend liege
Es bebt das Haus und auch die Kammer schier,
Wo find' dem Kind ich eine sanfte Wiege?


¿Soñar en el amor?
—Es imposible
¿Soñar que soy sincero,
libre de falsedad y de prejuicios?
—Es imposible.
¿Soñar que tú me quieres con locura
que afrontarías la muerte y el suplicio
con tal de confesar que me amas?
—Es imposible.
¿Soñar que mi amor por ti
no morirá alguna vez en la noche
congelado por el frío de la luna?
—Es imposible.
¿Soñar que tu recuerdo no se perderá algún
día
en el polvo de mi tumba?
—Es imposible.
¡Qué bello resulta fingir amar y ser amado
en la dulce tentación de lo imposible!


Ty velké sny a touhy smělé,
jež kdys mi žitím svítily,
ty otřásly se do základů
a do cesty se sřítily.


Po dvoře ticho bylo hluboké,
neb úžas mění lidi v kameny,
a kněžna vstane hrdě se stolce,
a zahalí do bílých závojů
líc zářící jak luna na nebi,
líc smutnou jako bledá Morana.


A já si opáčil kouzelný dojem ten:
před chvílí narozen, teď právě narozen.
Poprvé do tváře mi bouře vanula.
Není už vzpomínek, ni smutků z minula.


Und als er nun in Vevay
Sich endlich ruhte aus,
Da zogen holde Träume
Ihm durch die Sinne kraus.


Zem vlhká jest a ticho sídlí
zde, v lesa koutu neznámém, –
jen brouk a motýl temnokřídlý
zná krytem větví cestu sem.


babamın


O básníkovi mi zpíval a zpíval,
který byl plachý a srdce své skrýval.


Die, ein Blaustrumpf Äthiopiens,
Durch Esprit brillieren wollte,
Und mit ihren klugen Rätseln
Auf die Länge fatigant ward.


Staré matce na zármutek
žena hocha usmrtila,
mimo ni že jeho ústa
také matku políbila. –


Sein Haus hat der Fischer gebaut,
Es stehet dicht an den Wellen,
In der blauen Flut sich's beschaut,
Als spräch' es: wer kann mich fällen?


Ha szomjazol, hát asszubort adok,
De pár sötétlő könnyet benn hagyok
S ha érzed, hogy az íze keserű -,
Azért csak idd, nincs édesebb nedű.


Wenn ein kluger Mann der Frau befiehlt,
Dann sei es um ein Großes gespielt;
Will die Frau dem Mann befehlen,
So muß sie das Große im Kleinen wählen.


Wer verleumdet sie denn? Wer so elend wie du sie verteidigt.
Wahrlich, der Advokat ist des Beschuldigers wert.


阛阓当年市井臣
卜居曾与五仙邻
芝田茂草生戎马
犹梦呼鸾谒玉晨


1
Тучи — как озера,
Месяц — рыжий гусПляшет перед взором
Буйственная РусДрогнул лес зеленый,
Закипел родниЗдравствуй, обновленный
Отчарь мой, мужик!
Голубые воды —
Твой покой и свет,
Гибельной свободы
В этом мире неПой, зови и требуй
Скрытые брега;
Не сорвется с неба
Звездная дуга!
Не обронит вечер
Красного ведра;
Могутные плечи —
Что гранит-гор2
Под облачным древом
Верхом на луне
Февральской метелью
Ревешь ты во мнНебесные дщери
Куделят кремник;
Учил тебя вере
Седой огневиОн дал тебе пику,
Грозовый ятаг
И силой Аники
Отметил твой шаЗаря — как волчиха
С осклабленным ртом;
Но гонишь ты лихо
Двуперстным крестоПротянешь ли руку
Иль склонишь ты лик,
Кладешь ей краюху
На желтый языИ чуется зверю
Под радугой слов:
Алмазные двери
И звездный покро3
О чудотворец!
Широкоскулый и красноротый,
Приявший в корузлые руки
Младенца нежного, —
Укачай мою душу
На пальцах ног своих!
Я сын твой,
Выросший, как ветла
При дороге,
Научился смотреть в тебя,
Как в озерТы несказанен и мудПо сединам твоим
Узнаю, что был снег
На полях
И поемаПо глазам голубым
Славлю
Красное
Лет4
Ах, сегодня весна, —
Ты взыграл, как поток!
Гладит волны челнок,
И поет тишинСлышен волховский звон
И Буслаев разгул,
Задружились под гул
Волга, Каспий и ДоСинегубый Урал
Выставляет клыки,
Но кадят Соловки
В его синий оскаВсех зовешь ты на пир,
Тепля клич, как свечу,
Прижимаешь к плечу
Нецелованный миСвят и мирен твой дар,
Синь и песня в речах,
И горит на плечах
Необъемлемый шар!5
Закинь его в небо,
Поставь на столпы!
Там лунного хлеба
Златятся снопТам голод и жажда
В корнях не поют,
Но зреет однаждный
Свет ангельских юрТам с вызвоном блюда
Прохлада куста,
И рыжий Иуда
Целует ХристНо звон поцелуя
Деньгой не гремит,
И цепь Акатуя —
Тропа перед скиТам дряхлое время,
Бродя по лугам,
Все русское племя
Сзывает к столаИ, славя отвагу
И гордый твой дух,
Сыченою брагой
Обносит их кру


Nic nehne mnou. Já dnes se nechvěji
nad zmařenou poslední nadějí.


Ül vala egykoron harmatos hajnalban
Egy igen szép dombon és szellős árnyékban,
Eleiben tünék Cupido haragban,
S ily haragos szókat beszélle magában:


Da trat ein Scheiden
Mir in die Brust;
Das tiefe Leiden
Der Liebeslust.


Edel-ernst, ein Halbtier, liegend,
Im Beschauen, im Besinnen,
Hin und her im Geiste wiegend,
Denkt er, Großes zu gewinnen.
Ach, er möchte gern entfliehen
Solchem Auftrag, solcher Würde;
Einen Helden zu erziehen
Wird Zentauren selbst zur Bürde.


Wie ich abwärts kam, wie den Weg ich fand
Von Stein zu Stein, bis zum äußersten Rand,
Von der Brandung umtobt, vom Gischt bespritzt,
Blutend, zerschunden, zerkratzt, zerritzt,
Es war wie ein Traum. Doch nichts fand ich am Strand
Als nur die Trümmer des Tönnchens, daneben,
Hier, dort, Schiffszwieback, durchweicht auf den Wellen.
Und dafür gewagt das blühende Leben
In strafbarem Mut! Wie lang ich gesucht
In allen Winkeln, in jeder Bucht,
Noch Tage nachher, den verlornen Gesellen,
Nicht fand ich die Leiche. Hinausgetrieben
Vielleicht ins Meer, oder hängen geblieben
Tief unten an spitzigen Klippennadeln,
Ward Raub sie den Fischen. –
Wer will mich tadeln?
Wer klagt mich an? Bei Gott! und hätte
Die Mutter er mir, den Vater erstochen,
Die Schwester geschändet im Sündenbette,
Greuel auf Greuel, nicht hätt' ich's gerochen.
Nicht so, wie er hängend zwischen Tod und Leben
War wehrlos in meine Hand gegeben.
Und ihr glaubt es ja alle, und keiner ist da,
Der mir es aufbürdete, was geschah.
Was will es denn nun? Was lässt es mich nicht?
Als wär' ich ein Schuft, ein erbärmlicher Wicht.
Kein Mord, ein Unglück! ich that meine Pflicht.
Meine Kraft war zu schwach, das Seil mir entschwunden,
Die Zähne zum Teufel, die Hände geschunden,
Und blutend lag, das Gesicht auf dem Stein,
Wie zerschmettert ich oben. Die Glieder flogen.
Und unten stürmten und tobten die Wogen,
Und ihr rollender Donner verschlang sein Schrein.


Behutsam gleicht, ihr Zweige, dem Verlangen
Nach Blättersamt ums Blumen-Seidenfest;
Ihr winkt, an euch in zarter Pracht gepreßt,
Den Bäumchenherzlein in ergrüntem Bangen.


لقد راعَني بدرُ السَّما بصُدودِهِ
ووَكَّل أجفاني بَرعْيِ كواكِبِهْ
فيا مُهجَتي لا تجزَعي من جَفائِهِ
ويا كَبِدي صَبْراً على ماكواكِ بِهْ


Tírale, yerra, vuelva y la turbada
voz en el pico transformada en hielo,
vuelve, y de rama en rama corta el vuelo
por no alejarse de la prenda amada.


Isten hozzád! Áldlak, hidd el,
Köszönöm jó szívedet,
Csókjaiddal, beszédiddel,
Orcád, karod, szemedet.
S bár halálos kínnal vérzem:
Mégis, ah, boldognak érzem
Ezt az árnyék-életet
Óh, Lilla! óh, szeretet!


Qui sol per tempo convien posi e dorma
per render bello el mie terrestre velo;
ché più grazia o beltà non have 'l cielo,
c'alla natura fussi esempro e norma.


Das alte Rom ist ihm bekannt,
Die heut'gen Schönen muß er kennen,
Als Doctor ist er sehr galant,
Als Stutzer sehr gelehrt zu nennen.


Der Engel ist vnzählig viel/
Alle Alleluia.
Die Zahl hat schier kein maß noch ziel.
Alle Alleluia.
Noch Graß noch Laub im halben Mey/
So viel noch auch so vilerley.
Alle Alleluia.


Wir kommen her – gebt Raum dem Schritt! –
Aus Romas falschen Toren:
Wir tragen nur den König mit: –
Die Krone ging verloren.