Che dicesti? sdegnoso gli rispose
l'adunator de' nembi: altro qualunque
iddio di forza a te minor potrebbe
di questo paventar. Ma del possente
Enosigèo la gloria al par dell'almo
raggio del sole splenderà per tutto.
Or ben: sì tosto che gli Achei faranno
veleggiando ritorno al patrio lido,
e tu quel muro abbatti e tutto quanto
sprofondalo nel mare, e d'alta arena
coprilo sì che ogni orma ne svanisca.


Colúmbralo la diosa medio zamba,
y queriendo imitar a la hecatomba,
extiende helante la cerúlea gamba;


إِنَّما المَرءُ نُطفَةٌ وَمَداهُ
خَطفَةٌ لَيسَ عَطفَةٌ حينَ يَمضي
وَكَأَنَّ الأَنامَ سَرحُ حُسامٍ
يَتَسَلّى بِخُلَّةٍ بَعدَ حَمضِ
صاحِ إِن جالَ في الحَوادِثِ فِكري
صاحَ يا لَلأَسى يُنَفِّرُ غَمضي
إِن تُراعوا مِنَ المُراعاةِ رَبّاً
لا تُراعوا بِالرَوعِ مِنَ ذاتِ رَمضِ


顽石连云起
洪流触地来
不知千万古
谁辟此中开


Also sprach die gute Weisheit;
Doch vergebens war ihr Wort;
Reichthum riß so bald die Freude,
Eifersucht den Amor fort.


Bude už podzim – tulák tuší,
když hlédne holá na pole
a starosti mu v hlavě buší
jak selské cepy v stodole.


Es ist erfüllt der Blumen Bitte,
Nimm unsern Glückwunsch freundlich an:
O bleib' bei uns in unsrer Mitte
Und freue dich mit uns fortan!


Weil ihren Witz dein hoher Sinn vernichtet,
Und ihre Schmeichelei für dich verloren,
So heißt dich marmorn dies Geschlecht von Toren,
Das frostig jede große Seele richtet.


Noch sind voll grünem Laube die Platanen.
Die Reben hängen an den Stöcken schwer.
Die Menschen frieren in den Eisenbahnen
Voll Ahnung frühen Winters allzusehr.


Bald frisch und freudig schwebend
Hoch mit der süßen Lerch',
Gott lobend und umgebend
Den trauervollen Berg.


يا قرّة العين عني أن سألت جوى
قد بتّ في ألم من شدة الوهن
أكابد الضر والاجفان ساهرةٌ
هيهات ما ذاق طرفي لذّة الوسن
والآن لم أك مثل الليل يا سندي
الحمد للّه ربي واهب المنن
جزاكم اللّه عنا كل مكرمةٍ
من فضله ووقاكم سائر المحن


Мы бились мечами на чуждых полях,
Когда горделивый и смелый, как деды,
С дружиной героев искал я победы
И чести жить славой в грядущих векаМы бились жестоко: враги перед нами,
Как нива пред бурей, ложилися в прах;
Мы грады и села губили огнями,
И скальды нас пели на чуждых поляМы бились мечами в тот день роковой,
Когда, победивши морские пучины,
Мы вышли на берег Гензинской долины,
И встречены грозной, нежданной войной,
Мы бились жестоко: как мы, удалые,
Враги к нам летели толпа за толпой;
Их кровью намокли поля боевые,
И мы победили в тот день роковоМы бились мечами, полночи сыны,
Когда я, отважный потомок Одина,
Принес ему в жертву врага-исполина,
При громе оружий, при свете лунМы бились жестоко: секирой стальною
Разил меня дикий питомец войны;
Но я разрубил ему шлем с головою,-
И мы победили, полночи сыны!
Мы бились мечам На память сынам
Оставлю я броню и щит мой широкой,
И бранное знамя, и шлем мой высокой,
И меч мой, ужасный далеким странаМы бились жестоко — и гордые нами
Потомки, отвагой подобные нам,
Развесят кольчуги с щитами, с мечами,
В чертогах отцовских на память сына


Uprostřed vegetace tropické
dvě léta na půdě žil africké.
Za ten čas zimnice též bahenní
zmírnila trochu jeho nadšení.
Pak na půl roku na zotavenou
jel do Evropy na dovolenou.


Mas torna, oh manso Tejo,
Torna a volver corrente prateada:
Já tais males não vejo:
E até já foge a nuvem carregada,
Que à triste lusa terra
Prometia fatal e pronta guerra.


Řítíš se veliký,
šumivý, syčící
s vodopády vášně,
řítíš se dušemi
vždy jiný a přece týž,
instinkty člověka s tebou...


Zase tiká v zahrádce
konopka i sedmihlásek,
svity jdou jak v pohádce,
luh je plný sedmikrásek.


ať setrvám do skonání
bez pivního naříkání;


Unsern Weisen der Katheder
Gönn' ich ihren Baß,
Ihre wohlgeschnittne Feder,
Und ihr Tintenfaß!
Unsern Kraft- und Bänkeldichtern
Dürre Kehlen, und ein nüchtern
Wasserglas! Wasserglas!


عليك سلام الله في الحيّ يا يحيى
وحُقَّ لمن قد مات في الحبّ أن يحيا
ومن لم يمت في الحبّ يا نفس والهوى
فقد عدّ في الموتى وإن كان في الأحيا
ألا فتجرّد عنك من قشرة السوى
ومت تبقَ حيّاً في الممات وفي المَحيا
وجاهد تشاهد غيدَ غيبِ الصفا الّتي
تجلّت بحسن الفيض في الكلمة العليا
لتدخل جنّات الشهود وتجتني
جنى لذّة الأخرى وإن كنت في الدنيا
وما ثمّ من ذاتٍ سوى الذات تنجلي
بأسما صفاتِ الحقّ قامت بها الأشيا
لمرآتك اجلي بالجلالة كي ترى
جمالَ التجلي فاتحَ المقلة العَميا
منحتك رشدي في الطريق وبعد ذا
عليك سلام الله في الحيّ يا يحيى


鄱阳湖口县
山合锁人烟
石壁排屏翠
临江障百川


Ich höre das Rad!
Es klappert, es knarrt!
Ich athme Rauch,
Ich sehe die Säule! –
Da naht,
Da naht es auch,
Da kommt's in Eile,
Das große Boot!
Tag aus Tag ein
Macht es die Fahrt,
Da hats keine Not!
Kein Schiff darf neben ihm sein!


Laß einmal noch durch meine Brust
Des vollsten Lebens Schauer wehn,
Eh seufzend in die große Nacht
Auch meine Sterne untergehn.


Ni llore en honda pena y desconsuelo
al arrastrarse por la muerta arena
murmurando su afrenta y su desdoro


O Mädchen, komm, so weichen wir
Und räumen ihm das Feld;
Ist nicht, o süßes Mägdlein, dir
Ein Hüttelein bestellt?


Sure to be wishing still, is still to grieve;
And proves the man or poor, or much a slave.
Will none the wretched crawling thing regard,
Who stoops so very low, and begs so hard?
call this meanness, and the wretch despise;
Alas! he stoops to soar, and sinks to rise:
Now on the knee, now on the wing is found,
As insects spring with vigour from the ground.


yalnız olduğunu


Ó, podzim je tam jako v duši mojí,
z vod klidných tě tam vlhkost zaráží. –
Snů mojich marných strom, který tam stojí,
se v ztišených těch vodách odráží...


Wenn dich die bösen Buben locken, so – – – locke du nur wieder.


Wenn der Kuckucksruf aus dem Maibaum schallt,
Dann sollte sein Weib ich sein;
Jetzt liegt auf der Deele er steif und kalt,
Und ich bin gelt und allein.


»Seid mir gegrüßt im Sonnenglanz,
Du ferner Alpenschnee,
Ihr Berge meines Heimatlands
Und du, mein blauer See!


Así se parte mi soldado amante
a su jornada de la vista mía,
y yo quedo a la tierra semejante.


Getrost, getrost! Dein Frühling auch wird kommen.
Vielleicht, du ahnst es nicht, ist er schon nah;
Und wird, zu schwer, dein Kreuz dir nicht genommen,
Ei nun! so wirf es ab! du kannst es ja!


أغرى سراةَ الحيّ بالإطراقِ
نَبَأً أصمَّ مسامعَ الآفاقِ
أمسى به ليلُ الحوادث داجياً
والصبحُ أصبح كاسفَ الإشراقِ
فُجع الجميع بواحدٍ جمعت له
شتَّى العُلا ومكارم الأخلاقِ
هبوا لحكمِكُمُ الرصين فإِنّه
صرف القضاء فما له من واقِ
نقش الزمان بصرفه في صفحة
كلُّ اجتماع مؤذنٌ بفراقِ
ماذا ترجي من زمانك بعدما
عَلِقَ الفناءُ بأنفس الأعلاَقِ
من تحسدُ السّبعُ الطباقُ علاءهُ
عَالَوْا عليه من الثَّرى بطباقِ
إنّ المنايا للبرايا غاية
سبق الكرام لخصها بسباقِ
لمّا حسبنا أَنْ تُحَوَّلَ أَبْؤُساً
كشفت عوان حروبها عن ساقِ
ما كان إلا البدرَ طالَ سِرارُهُ
حتى رمتهُ يدُ الردى بمحَاقِ
أَنفَ المُقامَ مع الفناء نزاهةً
فنوى الرحيلَ إلى مَقام باقِ
عدِمَ الموافق في مرافقة الدنا
فنضى الركاب إلى الرفيق الباقي
أسفاً على ذاك الجلالِ تقلَّصَت
أفياؤه وعهدْنَ خيرَ رواقِ
يا آمري بالصبر عيلَ تَصَبُّري
دعْني فدَتْكَ لواعجُ الأشواقِ
وذَر اليراعَ تشي بدمع مدادِها
وشيَ القريض يروق في الأوراقِ
وا حسرتا للعلم أقفر ربعُه
والعدلُ جُرِّدَ أجمل الأطواقِ
ركدت رياح المعلوات لفقدها
كسَدَتْ به الآداب بعد نَفاقِ
كم من غوامضَ قد صَدّعْتَ بفهمها
خَفِيَتْ مداركُها على الحذّاقِ
كم قاعدٍ في البيد بعد قعوده
قعدت به الآمال دون لحاقِ
لمن الركائب بعد بعدك تُنتضى
ما بين شامٍ ترتمي وعراقِ
تفلي الفلا بمناسم مغلولة
تسم الحصى بنجيعها الرقراقِ
كانت إذا اشْتَكَتِ الوجى وتوقفت
يهفو نسيم ثنائك الخفاقِ
فإذا تنسمتِ الثناءَ أمامها
مدّت لها الأعناق في الإعناقِ
يا مُزْجيَ البُدن القلاص خوافقاً
رفقاً بها فالسعيُ في إخفاقِ
مات الذي ورث العلا عن معشر
ورثوا تراث المجد باستحقاقِ
رُفعت لهم راياتُ كل جلالة
فتميَّزوا في حلبة السُّبَّاقِ
عَلَمُ الهداة وقطب أعلام النهى
حَرَمُ العفاة المجتنى الأرزاقِ
رقّت سجاياه وراقت مجتلّى
كالشمس في بعد وفي إشراقِ
كالزَهر في لألائه والبدر في
عليائه والزُّهر في الإِبْراقِ
مهما مدحتُ سواهُ قَيَّدَ وصفَه
وصفاتهِ حمدٌ على الإطلاقِ
يا وارثاً نسب النبوة جامعاً
في العلم والأخلاق والأعراقِ
يا ابن الرسول وإنّها لوسيلة
يرقى بها أوجَ المصاعد راقي
ورد الكتاب بفضلكم وكمالكم
فكفى ثناء الواحد الخلاّقِ
مولاي إنّي في عُلاك مقصِّر
قد ضاق عن حصر النجوم نطاقي
ومن الذي يحصي مناقبَ مجدكم
عدُّ الحصى والرمل غير مُطاقِ
يهني قبوراً زرتها فلقد ثوتْ
منا مصونَ جوانحٍ وحِداقِ
خط الردى منها سطوراً نصها
لا بدّ أنك للفَناء مُلاقِ
ولحقت ترجمة الكتاب وصدرَه
وفوائد المكتوب في الإلحاقِ
كم من سَراةٍ في القبور كأنهم
في بطنها دُرٌّ ثوى بحقاقِ
قل للسحاب اسحب ذيولك نحوه
والعبْ بصارم برقك الخفَّاقِ
أودى الذي غيث العباد بكفه
يُزري بواكف غيثك الغيداقِ
إن كان صوتك بالمياه فدرُّها
دَرٌّ يُروْض ما حل الإملاقِ
بشرٌ كثير قد نُعوا لمَّا نُعِي
قاضيّ القضاة وغاب في الأطباقِ
ألبستهم ثوب الكرامة ضافياً
وأرحتَ من كدِّ ومن إرهاقِ
يتفيّأون ظلالَ جاهك كلما
لفحت سَموم الخطب بالإحراقِ
عدموا المرافق في فراقك وانطوى
عنهم بساط الرفق والإرفاقِ
رفعوا سريرك خافضين رؤوسَهم
ما منهُمُ إلا حليف سياقِ
لكنْ مصيرُك للنعيم مخلّداً
كان الذي أبقى على الأَرْماقِ
ومن العجائب أن يُرى بحرُ الندى
طودُ الهدى يسري على الأعناقِ
إن يحملوك على الكواهل طالما
قد كنت محمولاً على الأحداقِ
أو يرفعوك على العواتق طالما
رُفِّعْتَ ظهر منابر وعِتاقِ
ولئن رحلت إلى الجنان فإننا
نصلى بنار الوجد والأشواقِ
لو كنت تشهد حزنَ من خلّفته
لثنى عِنانك كثرة الإشفاقِ
إن جَنَّ ليل جُنَّ من فرط الأسى
وسوى كلامك ما له من راقِ
فابعث خيالك في الكرى يُبعثْ به
ميْتُ السّرور لثاكلٍ مشتاقِ
أغليتَ يا رُزْءُ التصبُّرَ مثلما
أَرْخصْتَ دُرَّ الدمعِ في الآماقِ
إن يخلُفِ الأرضَ الغمامُ فإِنّني
أَسقي الضريحَ بدمعيَ المُهَراقِ


Begeistert und beängstigt sahn
Tausende Menschen dem zu:
Es raste über die Avusbahn
Der Raketenwagen. Huh!!


Ich habe einen Feind (hört! hört!),
der mir des nachts die Ruhe stört –
auf den sollt ihr marschieren!


Schlaft, traute Brüder, schlaft,
Schlaft sanft im Schooß' der Erde,
Bis Gott euch neu erschafft,
Durch sein allmächtig Werde;
Wann die Posaun' erklungen
Und Grab und Sarg zersprungen!


Ja/ was wolt ich abhandeln?
Worvon wolt ich reden?


– „A což – Grozvin pokračoval –
pozná-li dle šípu tvého, –
proč jej schoval? – že tys vrahem
syna jeho jediného?


her nesne birbirine can kılınmış


قالوا حبيبُكَ غصنُ با
نٍ قلتُ صُغراً للغُصَيْنِ
قالوا فظبيُ نقا فقلْ
تُ الظبيُ يسوى درهمينِ


A jen když za čas planeta
na prsa zpět mu skane,
zase pak dávným plamem svým
na chvíli ještě vzplane.


Úgy sorakoztatná, vértezve itt,
Ha lehetne, kemény attakban
Hős, régi szavait, vitézeit.


Vody kol, v nich ledné tesy,
ticho, sníh a mrazný chlad.
Satan myslí: „Však ty ztichneš,
až noc přijde a s ní hlad.“


Poiché, qual Cinzia,
canzon, sei pargoletta;
gir non puoi sola; aspetta.


Monda: Itt mit keressz? Mondék: Szörnyű halált.
Monda ismét: Mit sírsz? Julia haragját.
Mint élsz? - úgymond. Mondék: Mint Julia-útált.


Wenn dich der Menschheit Jammer faßt,
So lasse dir zum Troste sagen,
Der Seelenlebensschiffsbalast
Muß dich nach dem Polarstern tragen –
Dixi et animam salvavi.


Wer nicht mein stilles Wesen liebt/
Kan meine Gegenwart nur meiden/
Ich werde mich gantz unbetrübt
Von seiner rohen Seite scheiden/
Beständigkeit und reine Treu
Ist mein gewisser Schmuck und beste Liverey.


V mém srdcy nežže žádný vilný plamen,
Čistý co stříbro jest mé lásky pramen.
Což pak se nesmí láska s ctností snést,
Což musý milost oloupit vždy čest! –


Schwirrend schweben
Wir dahin im Sonnenglanz:
Unser Leben
Ist ein einz'ger Reigentanz.


Deh, quanto ella par donna di beltà
negli atti modi suoi cotanto onesti
che par che di lei eschi
quanto esser può in donna leggiadria!


Solamente sujetos al cauce sigiloso
del movimiento, adiós, del viaje, del camino:
adiós, caen las lágrimas de la naturaleza.


Chmur vlákna hedvábná kol na vše uléhají
a houstnou v těžký plášť... zmatením linií
obrysy předmětů symbolů význam tají –
má duše tesknící z mlh snů jej vypíjí...


Was nützen uns Geschäfte,
An die wir unsre Kräfte
Verschwenden ohne Pflicht?
In uns, in uns zu wohnen,
Uns durch uns selbst zu lohnen:
Die Demuth gieb uns, Hochmuth nicht!


¡Oh nuevo padecer extraño, esquivo,
que nacen de una causa el mal que siento
y el bien que me hace ir soberbio, altivo!


Was dachtest du, beschnittne Schaar!
Als dich manch Treffen so erhitzte;
Als dir bey Temeswar Eugen so schrecklich war,
Bey Belgrad so entsetzlich blitzte?
Wer ist der Held, der uns zerstreut?
Ists nicht ein Sohn der Tapferkeit!
Wo nicht, so ists der Geist von Scanderbeg, dem Alten.
Es ist dein Schutzgeist, Oesterreich!
Denn seine Faust thut keinen Streich,
Von dem nicht Küras, Helm und Mann und Roß zerspalten.
Du irrtest sehr, besiegtes Heer!
Eugen hat alles übertroffen:
Dort that ein starker Arm die ganze Gegenwehr;
Hier läßt der Geist was größers hoffen.
Eugen ist auch an Weisheit groß,
Er ließ sich, auf der Pallas Schooß,
Der Musen reine Kost bey Schild und Lanze nähren.
Er liebt die Künste, wie den Stahl,
Sein Harnisch und sein Büchersaal
Wird einst der späten Welt manch Wunderding gewähren.


Ein enger Sarg ist mein Gemach/
Da läst mich alle Welt allein/
Und meine Wercke folgen nach/
Ach daß sie möchten besser seyn!
Die Farben erster Nacht seh ich an ihnen kleben/
Doch gläub ich/ Christus Blutt wird bessre Farbe geben.


Afflictions past, can no Existence find,
But in the wild Ideas of the Mind:
And why should we for those Misfortunes mourn,
Which have been suffer'd, and can ne'er return?
Those that have weather'd a tempestuous Night,
And find a Calm approaching with the Light,
Will not, unless their Reason they disown,
Still make those Dangers present, that are gone.
What is behind the Curtain, none can see;
It may be Joy, suppose it Misery.
'Tis future still, and that, which is not here,
May never come, or we may never bare.
Therefore the present Ill, alone we ought
To view, in reason, with a troubled Thought:
But, if we may the sacred Pages trust,
He's always , that is always .


Ich sah, wie an der Brust der Mörder einer
Sie mit zur Richtstatt führt' im Sünderwagen;
O daß ich säß' im Karren anstatt seiner,
Daß ich die Rose könnt' am Herzen tragen!«


E Radamanto, giudice del loco,
tutto il cacciò sotto il bollente stagno,
dove non pianse e non gridò: — I' mi cuoco —,
come gridava ogn'altro suo compagno;
e la pena mostrò curar sì poco,
che disse il giustiziere: — Io te la cagno —;
e lo mandò ne le più oscure cave,
dov'è un martìr d'ogni martìr più grave.


百花耀朝日
日中常五色
君看向日者
唯有葵心赤


Es geht ein Butzemann u.s.w.


Sprich, mit welcher, o sprich, welcher begehrtest Du
Sie zu tauschen? Dein Herz, soll es des Galliers,
Des Kosacken, Kalmucken
Pulsschlag fröhnen? Ermuntre Dich!


Et suspirando: ohime fortuna fella
(dicea) che cambio e questo che tu fai
colei che fu sopra le belle bella
ch esser meco dovea: levata mhai
ti par ch in luogo: & in ristor di quella
si debba por costei chora mi dai?
stare in danno del tutto era men male
che fare un cambio tanto diseguale


Man schlug, man spie ihm ins Gesicht.
O Wunder, Wunder, daß hier nicht
Die Erde sich zerrissen!
O Wunder, daß nicht Gottes Grimm
Mit seiner starken Donnerstimm
Vom Himmel drein geschmissen!
Sie bunden ihm die Augen zu
Und hatten weder Maß noch Ruh
Im Höhnen und im Schlagen;
Denn wenn sie schlugen, fragten sie:
Sag an, wer tats? Du kannst es je
Als ein Prophete sagen!


Albanie/ gebrauche deiner zeit/
Und laß den liebes-lüsten freyen zügel/
Wenn uns der schnee der jahre hat beschneyt/
So schmeckt kein kuß/ der liebe wahres siegel/
Im grünen may grünt nur der bunte klee.
Albanie.


Štít jeho zdoben heslem byl: „Ich dien’!“
A jemu po všech vlastech výraz dával;
pro skvělou štědrost rád byl všade zřín;
žel! že své království tak zanedbával.


Ich stand erhaben auf steinernem Throne,
Die Hand gebieterisch ausgestreckt.
Drauf hat Seekönigs heilige Krone
Mein sturmgesalbtes Haupt bedeckt.


Nuž tedy pojď,
pás rychle shoď,
nechvěj se strachem!
Líčko přej zlíbat,
kterého nachem
úsměv tvůj těká,
jak motýl bludný.
Noc na nás čeká
a ze své studny
chce nám dát píti,
ve vln svých rojích
chce nás kolíbat,
jak velká řeka!
Hvězdný lesk svůdný
z hloubky jí svítí,
jak z očí tvojich,
dovol je slíbat!


¡Y en la tersa arena,
cerca de la mar,
tu carne rosa y morena,
súbitamente, Guiomar!


O wann ihr Menschen wißt/
Wie süß das Leben ist/
Wo das Gewissen frey
Der Sünden-Tyranney/
Und/ flüchtig von der Welt/
Allein an Gott sich hält/
Ihr wurdet heute noch
Ablegen das schmertzhaffte Sünden-Joch.


De la mia man non ho più fidel messo:
per lei ti prego, inanti il mio partire,
che basciarti la tua mi sia concesso.


Der Nebelweber webt im Wald
ein weißes Hemd für sein Gemahl.
Die steht wie eine Birke schmal
in einem grauen Felsenspalt.


Der der Krone der Germanen,
Witwe lang des Ruhms der Ahnen,
Du erkämpft hast neuen Glanz:
Heil dir greiser Imperator,
Barbablanca, Triumphator,
Retter du des Vaterlands.


Dann geh zum Meister Seiler hin,
Und kauf mir einen Strick,
Und reite langsam, sprich kein Wort,
Und bring mir den zurück.


秋风凛凛月依依
飞过高梧影里时
暗处若教同众类
世间争得有人知


Threnen-Wasser ist gesaltzen; drum Jejunus rath ich dir,
Soll an dir seyn was gesaltznes, daß du weinest für und für.


Einst ging sie bei der Sonne Sinken
Im Myrtenwald, der ihre Hütt' umzog,
Den düftevollen Hauch der Kühlung einzutrinken.
Wo der Peneus sich im dichtsten Haine bog,
Sah sie, vom Fluß geformt, ein rundes Becken blinken,
Das eine Rosenwand im halben Kreis' umzog.
Der Ort war rings so heimlich und so stille,
Die Wellen plätscherten so sanft durch's Ufer hin,
Und durch der Blätter grüne Hülle
Sang leis' und schwermuthsvoll der Haine Königin.
Der Nachtviolen Kelch ergoß die süßen Düfte;
Der Abendsonne letzter Strahl
Sah matt und zitternd noch ins dämmerliche Thal,
Und kosend flüsterten durchs zarte Laub die Lüfte.


Na ztuchlé slámě chorá matka leží
a v chladné jiztbě drobných dětí řad;
z nich nejstarší od domu k domu běží
a kousek chleba vyprosí všem stěží,
by na okamžik utišily hlad.
A chorá, tajíc veliké své bolesti,
chce polozkřehlé zahřát lichou pověstí,
že zavítá k nim dnes již urozená paní
by pěkné seděly a těšily se na ni –
že bohata a na zlatě jen jídá...
Víš, co je bída?


Ty’s vyslovil, co já se říci bál.
Pad jako kámen ke dnu hlubých vod
a není stopy po něm. Je-li v něm,


Tak oslovil jej, pak se líbali
navzájem, ruku v ruce k břehu šli,
a mnichům kázali, by přistali.
Ti v úctě klonili se, k chatě blíž
je stařec ved’, a Brandan prosil jej:


Esparce el ave por el viento el vuelo,
en nudoso redil bala el ganado,
marcha al son de las cajas el soldado,
por Julio al Sol y por Diciembre al hielo.


Jdu-li nyní kolem stromu
z mlýna naproti a domů,
vyhnu se jí do půlkola,
ať si jak chce na mne volá...
víš?


Ó kterak hojný jest tvůj květ,
jak pobalkanské bujíš růže,
nechť s děly vstříc nám vejde svět,
tvá krása jeho zlobu zmůže.


Pien d'infinita e nobil meraviglia,
presa a mirar il buon popol di Marte,
ch'al mondo non fu mai simil famiglia,


Nisso um gato derrubou
Uma lata na dispensa,
Ele pensou que era o velho,
Gritou, oh!, que dor imensa!
Parece qu’stou ouvindo
Jesus lavrar-me a sentenç
A febre já me atacou,
Sinto frio horrivelment
Com muita dor de cabeça,
Uma enorme dor de dente,
Esta me dando a erisipela,
Já sinto o corpo dorment
Antes eu hoje estivesse
Encerrado na cadeia,
De que morrer na desgraça,
E d’uma morte tão feia,
Veja se pode arrastar-me,
Que minha calça está chei
Por alma de sua mãe,
E pela sagrada paixão,
Me arraste por uma perna
E me bote no portão,
A moça quis arrastá-lo,
Não teve onde pôr a mã
Ela tirou-lhe a botina,
Para ver se o arrastava,
Mas era uma fedentina,
Que a moça não suportava,
Aquela matéria fina
Já todo o chão alagav
Disse a moça: quer um beijo?
Para ver se tem melhora?
Ele com cara de choro,
Respondeu-lhe, não, senhora,
Beijo não me salva a vida,
Eu só desejo ir-me embor
Então lhe disse Marocas,
Desgraçado! eu bem sabia,
Que um ente de teu calibre,
Não pode ter serventi
Creio que fostes nascido
Em fundo de padari
Meu pai ainda não veio
Eu hoje estou sozinha,
Zé-pitada aí se ergueu,
E disse, oh minha santinha!
A moça meteu-lhe o pé,
Dizendo: vai-te murrinha!


Ich schaw vmbher, beyd, nah vnd weit,
zur rechten vnd zur lincken seit,
da wil mich niemand kennen.
Sie lehren mich der wercke rhum,
sol durch mich selber werden frum,
von deim wort abzutrennen.
Drumb ist meim gbet zu dir gericht,
sprech ›HERR, du bist mein zuuersicht,
mein theyl wirstu mir geben
mit den die Ewig leben.‹


Драма буржуя
Ходит вокруг да около временЧем разрешится старуха от бремени?
Лев родится или овца?
И вдруг — о ужас! — весь в отцБык белогвардейский ревет ярый,
рогами и копытами землю роКрасным казался год старый,
а новый оказывается краснее втро


Der Nebel wogt mit wandelbarem Walten,
Jetzt dicht verwebt, vom Winde jetzt zerstreut.
Stets wechseln Berg und Thal ihr luftig Kleid,
Und formlos ruhn im Schleyer die Gestalten.


Les armes de Jésus c’est la vie et la mort,
C’est l’enfant et la femme et le secret du sort,
Le navire acouflé dans le recreux du port;


Und die Müde in den Armen,
Springt er abwärts, sinkt und ringt,
Hält den Leib, den blühend warmen,
Bis er alle Wogen zwingt,
Und am Blumenstrand gerettet,
Auf das Gras sein Liebstes bettet.


Von jhm ich hatt geglaubet/
Daß nie zu keiner weil
Solt werden mir geraubet
Der best erwehlte theil.
Schaw da/ wie schon hats fehlet!
Wie schon zu dieser weil/
Ist weg/ wen ich erwöhlet/
Der best/ vnd eintzel theil.


Wo im dunklen Grün
Rothe Röslein blüh'n,


Sápadtan is szabadon menni,
fáradtan is emlékezőn...
(Mit is mondott a kedves tegnap,
mikor velem járt a mezőn?)


Vše se leskne, třpytí ranním na výsluní –
kde však triumfů jest na sta, neli více,
kde jest diadem, jenž krášlil tvoje líce,
matko osiřelá, královno ty padlá,
jež jsi panovala nad obzorem světa?
Koruna jak růže nevěstina svadlá
spadla v prach a místo ní se trní vplétá,
místo jasu slávy – temnost dlouholetá.


Až jednou jsem veplul v zátoku
snů krásných a kouzelných... Skutečnost
se zrcadlila v jich hluboku,
však myšlena byla pro věčnost...
Kol ostrovů plul jsem, jež nad vlny čněly.
Kouzelné hlasy na nich pěly
zelení čerstvou a stínů chladem.
Kdos vztahoval svoje ruce v touze
v blouznění snivém a chtivém a mladém,
a volal toužně a dlouze...


Amor/ weil ich leb' in Lüfften/
(dort auch in den finstern Grüfften)
werd' ich deinen hohen Preiß
über dem gestirnten Wagen
des Tierhüters hinzutragen
sein bedacht durch meinen Fleiß.


Gemacht, dass ich mit zitternder Hand
Die Saite von Daniens Friederich rührte;
Sie werde von Badens Friederich rühren,
Mit zitternder Hand.


قولُ المحرض يزداد الشجاعُ به
بأساً ويغدو جبانُ القوم ذا أشَرِ
ما السيف سيفاً واِن أرضاك جوهره
لولا الصَّياقل والاِمهاء بالحجر


ale kam se v celých Čechách,
kam se, kam jen uchylovat,
nechce-li se moudrý člověk
jako blázen zamilovat?


3
Os pez da minha trepéça
Conta trez vezes areio,
Ajuntalhe dous, e meio
Dizelhe que apareç


Campion di Dio, del ribellante e reo
stuol sudasti a cacciar la setta in fondo,
e 'l fier nemico e te medesmo hai vinto.


Dort wird die Nacht, durch die wir irren, helle,
Und alles tritt an seine rechte Stelle
Zu einem schönen abgemeßnen Gang.
Dort werden Labyrinthe sich entrollen
Zu einem ewig harmonienvollen
Und göttlichen Zusammenhang.


Он стал на миг бесстранным королем:
«Гном» стал велик…
Загрезился, забылся над рулем —
На миг…
«Куда хочу — везде: в дурман гитан,
Иль на Квантун…
Я все могу!» — подумал капитан —
Лету«Не всё», — шепнулось кем-то, и на твердь, —
Ни то, ни се —
Он грохнулс То прошептала смерть:
«Не все…»
Столяр, сюда! Рубанок — касса ты
Для всех порфир…
В эфир, кто в смерти ищет красоты, —
В эфир!


Wird sie bald kommen mich zu küssen?
E. Sie wird müssen.
Ach! sih der Tag leufft schon zum Ende
E. Gar behände.
Nun kömmt Sie/ meine Freuden-Sonne/
E. Deine Wonne.


Dein Mann, nach dem wir Gestern greulich
Gesoffen, wurde sehr verträulich;
Und sagte mir im truncknen Muht
Was ihr im Bett', und wie ihrs, thut.
Er sagt', er wolte nicht viel fluchen,
Ich möcht' es selbst mit dir versuchen,
Wo ich mich nur zum Tantze schick',
Und bracht' es mir auf gutes Glück.
Nun thuts mein Weib zwar ungebeten;
Doch willst du ihre Stell' antreten,
So geb' ich dir, hier sag' ichs zu,
Ein neues Kleid, ihr ein paar Schuh! 1


Davon lebt auch noch heuer
Wohl mancher Name wert:
Der Vater schwingt die Leier,
Der Sohn, der schwingt das Schwert;


Václav kráčel po hor čelech,
nad ním padaly tam hvězdy,
řítily se do propastí,
jako krásní snové mládí,
jako ladné jeho kvítí.
Padaly tam hvězdy dolů,
jako jarní níže s keřův,
jako něžné nezabudky
s mladíkovy duše, srdce.


Mensch, bist du nicht so weit, als Gottes Gottheit ist,
So wirst du nimmermehr zu seinem Sitz erkiest.


Mir nach!« – Mit Rauch und Knall und Blitze
Kommt ihm entgegen Schuß auf Schuß!
Die Kugeln streifen seine Mütze,
Und reißen ihm den Sporn vom Fuß.
»Laßt euch den Bettel nicht verdrießen!«
Mit heller Stimme ruft's der Graf,
»Seht nur, wie schlecht die Blauen schießen!
Nicht eine Kugel, die mich traf!«


Мы бесконечно одиноки,
Богов покинутых жрецГрядите, новые пророки!
Грядите, вещие певцы,
Еще неведомые миру!
И отдадим мы нашу лиру
Тебе, божественный поэт…
На глас твой первые ответим,
Улыбкой первой твой рассвет,
О, Солнце, будущего, встретим,
И в блеске утреннем твоем,
Тебя приветствуя, умрем!
«Salutant, Caesar Imperator,
Te morituri»  Весь наш род,
Как на арене гладиатор,
Пред новым веком смерти ждеМы гибнем жертвой искупленья,
Придут иные поколеньНо в оный день, пред их судом,
Да не падут на нас проклятья:
Вы только вспомните о том,
Как много мы страдали, братья!
Грядущей веры новый свет,
Тебе от гибнущих привет!


Su hombro ilustra luego suficiente
el peso de ambos mundos, soberano,
cual la estrellada máquina luciente
doctas fuerzas de monte hoy africano:
ministro escogió tal, a quien valiente
absuelto de sus vínculos en vano
el inmenso hará, el celestial orbe
que opreso gima, que la espalda corve.


Eins nur wird dich still verklagen,
Wenn ans Fenster pocht der Wind,
Niemand wird dann zu dir sagen:
Traute Seele, liebes Kind!


Des Weibes Schöpfung zu vollbringen
Ist wahrlich keine Kleinigkeit,
Dem Schöpfer selbst wollt's nicht gelingen,
Es setzt ihn in Verlegenheit.


Ringsum zucken aus dem Spiegel
Kalt die weißen Seedakelche.
Blendend bleichen ihre Düfte
Unseres Atems tiefste letzte rote Welle.


Menschenherrscher sind groß, wenn sie von edlerer
Lust nach Ruhme gereizt frühe den hohen Geist,
Und den mächtigen Arm ewigkeitwürdigen,
Folgerweckenden Thaten weih'n


Die Lüfte wafnen sich mit schweren Donnerkeilen,
Der Wolcken Schwangerschaft gebiehret Schlag und Glut,
Das Auge dieser Welt zeigt ein Cometenblut,
In Sarons Thälern schallt ein allgemeines Heulen.
So, armes Zion, siehts um deinen Himmel aus,
Nachdem die Priesterschaft ein vaterloser Orden,
Die Werckstatt freyer Kunst ein düstres Waysenhaus,
Die Canzel aber gar zu einer Wittwe worden.


Da sitzen der schweigenden Männer viel,
Die treiben ernsthaft ein seltsam Spiel,
Der Pilger sieht's mit Beben.
Und wie es dreimal ängstlich klopft,
Hätt' er wie gern die Ohren verstopft,
Er meint, es gilt sein Leben.


Lhasta si ruppe alla penna del scudo
del fiero Conte: che nulla si mosse
egli che havea alla po sta il brando nudo
Re Manilardo al trappassar percosse
fortuna lo aiuto ch el ferro crudo
in man dOrlando al venir giu voltosse
tirar i colpi a filo ognhor non lece
ma pue di sella tramazzar lo fece


Und in seliger Verschlingung
Kehren sie zum trauten Orte,
Wo vor Jahren ihre Liebe
Fand die ersten, leisen Worte.


Tretet ein, hoher Krieger,
Der sein Herz mir ergab!
Legt den purpurnen Mantel
Und die Goldsporen ab!


Freyheit, Mutter des Heils, nanten sie dich
Nicht selbst da noch, als nun Eroberungskrieg,
Mit dem Bruche des gegebnen
Edlen Wortes, begann?


Vergiß, soviel du kannst, dich selbst und deine Sünden
Und mach dich kindlich nur im Geist mit Gott gemein,
So kannst du leichtlich Gott und seine Gnade finden,
Der größte Sünder wird also bald heilig sein.


Aspra e lunga d'Amor guerra sostegno,
E mai soccorso di pietà non viene;
Quinci il timor m'assale, indi la spene,
Quinci il desio combatte, indi lo sdegno.


Víg lombját elvesztette rég.
Fantasztikus törzse felett
Nyargalnak vég nélkül a vén,
Gomolygó bánatfellegek.


Und Felsenstücke stürzen schwer,
Zermalmend auf ihn nieder;
Doch seufzt er nicht, nur betet er
Für mörderische Brüder.
Er hebt die morsche Hand und spricht:
Behalte ihre Sünden nicht!
Sinkt nieder und entschlummert.


渡头风雨晚生寒
蓑笠渔翁坐钓船
为问篷中有鱼否
一双新鳜出笼鲜


洞庭南去接潇湘
鸿雁来时天雨霜
目极湖心云雾里
只疑此处见英皇


Was bist du, Unbegriffnes,
Mensch genannt, –
Antlitz in Antlitz
eingwendet Janushaupt, –
Urwerden
Aug in Aug mit Wissenheit, –
Urzwiegesicht
und doch ureine Form – –?


Христу
   причинили бы много обид,
но богу помог
      товарищ ЛебиОн,
  приведя резоны разные,
по-христиански елку празднуеЧто толку
     в поздних
         упреках колкиСидите, Лебит,
         на стихах,
              как на елк


Dumpf ein Stampfen von Hufen – ein Schlitten kreischt,
fahl flatternder Reif – der Schlitten fliegt;
es dampfen die Pferde, die Peitsche pfeift,
stiebende Furchen die Kufe pflügt;
flimmernd zittern die Birken.


Pilněji než státní zkoušky
skládals k rýmu hravý rým;
početné, byť malé dloužky...
Budiž! O tom pomlčím...


Man schickte nach dem Kercker hin,
Johannes lies das Leben,
Der Tochter aber ward sogleich
Sein blutig Haupt gegeben.
Sie trug es in der Schüßel fort,
Der Mutter darzubringen.
So pflegt die Warheit insgemein,
Sich um den Hals zu singen.


近有钱塘信
斯人亦可伤
更怜新特在
犹唤旧江郎


Allein was ist die Lust der Erden?
Was ist die Herrlichkeit, und Freude, die sie giebt?
Worinn der meiste Theil der Menschen sich verliebt:
Was kan wohl guts gefunden werden?
Ach! ihre Lust ist irdisch und verfliegt;
Die Schätze, die sie zeigt, sind nichtig, unvollkommen,
Man hat ja allzeit wahrgenommen,
Daß sie zu täuschen pflegt, und gar zu gern betrügt.
Bey ihrer Lust nimmt Müh, Furcht, Zweifel, Unbestand
Wohl meist die Oberhand;
Dieß wissen ebenfals die Bösen und die Frommen.


Ach, aber ach! – So hoch als ich beim Tugendgipfel
In goldgestickten Kleidern stand,
So tief hat sich das Spiel verwandt.
So starb mein Ruhm! so schlägt die Zeit die grünen Wipfel
Von den bejahrten Cedern ab.


K čemu tedy dvě? – dost jednoho!
Nyní kudy do toho?
Nějak to přec musí jít! –
Aby člověk jedno přimhouřil,
Nechce-li ven brejle vzít.
A přec nechcem rozuměti sobě,
Jak by se nám rozum vykouřil!
Mnohý, nežby jedno zamhouřil,
Zavře radši obě.


Es glühet vor Haß und vor Streite,
Es glühet und zischt in der Luft,
Es zündet in Nähe und Weite, –
Und Echo dem Echo es ruft.


Ich hab' ein altes Buch,
Das thut von ihm berichten
Viel schnurrige Geschichten,
Worin manch Stutzer g'nug
Für seinen Schnabel fände,
Wenn er Latein verstände.


On ani vlasu nezkřiví
těm, kteří jemu klnou,
a za trest jen je přinutí,
by pluli s jeho vlnou.


Hřmot se víc a více množí,
Křížem lítá žravý blesk;
V hromu jede pomsta Boží,
Jako sklo zdi třepí třesk.
Zem se mocně rozpukuje,
Puch a sýru vyhazuje,
Jakby poslední byl soud,
Každý v lidech trne oud.


Mérsékeld fájdalmát bánatos lelkednek;
Töröld le cseppjeit nedvesült szemednek.
Vídulj! majd nyakára borulsz még hívednek
Ott - hol az igazak többé nem szenvednek!


Ja, ich weiß es, – denn uns Allen quillt im Herzen manch ein Quell
Jenes urgewalt'gen Stromes unversiegbar, bronnenhell, –
Segelreich und breit und mächtig durch die Gau'n des Vaterlands
Wird der Strom der Freiheit rauschen einst voll Majestät und Glanz!


Rispose Salicorno: - Io v'andrò certo,
a dispetto del Cielo e di Macone.
Chi è quel cavalier che t'ha diserto?
Non debbe esser di corte di Falcone. -
Disse Don Bruno: - E' non va pel deserto
di Barberia sì possente leone,
né leofanti, o per Libia serpenti,
che non traessi a lor come a me i denti.


一雨过修篁
微风动清夏
万籁昼萧然
援琴北窗下


Durchsäurt das Königreich der himmel
Der Menschen hertz im Weltgewimmel,
Gleichwi der Sauerteig sich zeugt,
Mit dem ein Weib drei scheffel teigt?
Sind so durchsäurt di dreianfänge?
Der dreien zeiten dreihauptgänge?
Wann alles teiget voller krafft
Zur allerersten Engelschafft,
Zur Heilikeit, di gantz vollkommen,
Dann ist der Anfang neu vernommen.


So ist's auf der Höhe des Lebens
Dem sinnenden Manne,
Der mit ruhigem Auge
In die flutende Zeit hinausschaut
Und Vergangenes und Künft'ges
Still im Busen erwägt.
Allwärts schaut er
Unendliche Wandlung,
Aber trostlos lastendes Dunkel
Siehet er nicht;
Denn es reicht das Geschlecht dem Geschlechte
Segnend die Hand,
Von einem zum andern wandelt leise
Das heilige Feuer der Vesta,
Die erquickende Gabe des Lichts,
Und der kommende Tag
Zündet freudig die Fackel
An dem verlöschenden an.


On mezi dolmeny a menhiry
stál s berlou sám a křičel na vše strany:
„Jenž věříte, jste všickni bez víry,
jen u mne spásy jsou a lásky brány!“


— C'est vrai, » dit le curé.
— C'est vrai, » dit le curé. Puis, après un moment


Fordítsad el az én szemeimet,
Hogy hiában valókat ne nézzenek,
Az te utadban éltess engemet.
Szolgáddal láttasd szent ígéretednek
Bétöltésit, azki téged tisztel
És mindenkor fél alázatos szívvel.


And now his conquering chariot-wheels
Ascend the lofty skies;
While broke, beneath his powerful cross,
Death's iron sceptre lies.


Drüm wollen wir/ Schönste bey Zeiten uns letzen/
Ich folge der Liebsten/ Sie gehe voran.
Wir wollen uns hertzlich mit schertzen ergötzen/
Wir haben dem Tantzen Genüge gethan!
Wier wollen nun eylen/
Nicht ferner verweilen
und leschen die Gluth:
Wier wollen uns laben/
Das trauren vergraben/
Wir wollen erfrischen und letzen den Muth.


巫山秀耸不曾高
朝暮阳台亦未劳
可惜湘累哀怨后
美人无命入离骚


De tutto prende sorte,
tanto à per unione
de trasformazione,
che dice: "Tutto è meo".
Operte so' le porte,
fatta à comunione
et è en posessione
fe tutto quel che Deo.
Sente que non sentìo,
que non conubbe vede,
possede que non crede,
gusta senza sapore.


Out spoke a bachelor, Glenore,
Of threescore years and ten,
And well respected heretofore
By prudent, wary men:


Měj se dobře Mládo!
Dobře na věky;
Srdce mé ti rádo
Přeje štěstí, Mládo!


Deine Liebe, deine Gunst
Ging und hing nach lauter Kunst;
Viel zu lernen, viel zu wissen,
War dein edler Geist geflissen.


Súbito un piano me mastica el pecho;
nunca fueron más tiernos tantos dientes.
Yo soy un lujo de este siglo: pienso.
Secretean mis tripas como trampas
de violines caníbales.
Esto es vital pero también romántico,
si a través de mi cuerpo pasan las golondrinas alimentadas por
mi transparencia.
Pero un pan me persigue si me alelo,
mas yo sigo poeta.
A estafador se mete mi silencio carnívoro,
mas yo sigo poeta.
Se me vuelven ministros los colmillos,
mas yo sigo poeta.
Los arzobispos se me cuelan, trepan
hasta mi yo que está decente huyendo.
Mas yo sigo poeta.
Pican la piel de mi apellido hormigas,
pero yo estoy de espaldas,
no soy tiempo.
Conspiradores besan mis flaquezas,
pero mi ser no sale.
Se me acerca una voz, pide mi espacio,
entretiene mi sí, no mi por qué;
mi yo no sale.
El planeta me dice: «estoy volando».
Son mis alas, le digo,
son mis alas...


carne seca na janela
alguém que chora por mim
um carnaval de verdade
hospitaleira amizade
brutalidade jardim


U hlav stojí dítky,
u noh žena pláče;
nevzbudí už nikdo
ubohého tkáče.


Mit kívántok Ilion fiai,
Kongó sisakok, csengő aranyvértek?
Jósoljak néktek?


Chi sa che l'oro in piombo non se muti,
ch'i gagliardi tuoi preghi fervidi, anzi
sera sian più che pietra inerti e muti.


Die Vernunft, wie sträubig
Sie sich wehren mag,
Sie wird abergläubig
Mit dem Unglückstag.


Jaké to podivné
na nebi hvězdičky?
Lesknou se, smějí se
jako Tvé očičky.


I ztichlo prostranství, kde dnes tak hlučno bylo,
kde vášní výbuchy se v bouři střídaly;
jen časem zazněl krok, neb kopí zazvonilo
tu stráží, jež Tě hlídaly...


待以繁英荐夕餐
分明书室是芝兰
从来正色黄尤羡
俗眼从他强爱丹


Wem kan er/ lieber/ also nützen?
E. all so nützen.
Wann seine Wind- und Bindung wird zerstört?
Er kan so nichtbeym Scheitel sitzen.
E. eitel sitzen.
Ja/ eitel wird er seyn/ wann ihn ein Riß verheert.
E. Riß verehrt.


Auf einer grünen Haide,
Da ist mein Haus gebaut,
Für mich und meine Braut.


Quand tu m'aimais sans me connaître,
Pâle et déjà ma mère un peu,
Un nuage voguait peut-être
Comme une île blanche au ciel bleu ;


O Lust und Klang! o linde Aetherlüfte!
Im zarten Sinn sinnreich bescheidner Liebe
So Himmlisches, doch Kindlichem Verwandtes!


ché la falsa promessa affliçe. Or dunqua
ben èe la pompa de colui obliqua
che cum busie mena sua vita iniqua.


És hogy szemét, a tiszta kéket,
A bánatkönnytől csillogót
Rám fölveté az árva lélek:
Köröttem minden veszve volt.


Patria, te doy de tu dicha la clave:
sé siempre igual, fiel a tu espejo diario;
cincuenta veces es igual el AVE
taladrada en el hilo del rosario,
y es más feliz que tú, Patria suave.
Sé igual y fiel; pupilas de abandono;
sedienta voz, la trigarante faja
en tus pechugas al vapor; y un trono
a la intemperie, cual una sonaja:
la carretera alegórica de paja.


Herr Pump von Pumpsack ist – auf Taille! –
Ein eleganter Offizier,
Verachtet gänzlich die Kanaille
Von Sauerkraut und Lagerbier.
Sind auch gefälscht nur seine Waden,
Und wär' ihm Pöbelkost gesund,
Er läßt sich zu Champagner laden,
Zugleich ein Leutnant und ein Hund.


Da schlingen zu Kränzen
Sich Lilien und Rosen;
Da eilen und kosen
In lustigen Tänzen
Die laulichen Lüfte,
Sie führen Gedüfte,
Sich fliehend und suchend,
Vom Schlummer erwacht.


Sou fria e quase muda,
Quando quero ser terna,
Quando quero ser tu
Sou pedra lisa e dura,
Que jamais canta
E que não se mostra viva,
Jamai
Sou raiz que adentra pela terra,
Sou poeira que desaparece no a
Sou, quem sabe, o brilho na fresta da janela,
Que parece corpóreo,
Quando brilha o lua
Sou água que evapora,
Sou nuvem que deságua,
Sou o sal que salga a água,
Sou a lágrima salgada
Que rolou do teu olha


Os jovens homossexuais e as mocinhas amorosas,
e as longas viúvas que sofrem de insônia delirante,
e as jovens senhoras há trinta horas emprenhadas,
e os gatos roufenhos que atravessam meu jardim em trevas,
como um colar de palpitantes ostras sexuais
rodeiam minha casa solitária,
inimigos jurados de minha alma,
conspiradores em traje de dormir,
que trocaram por senha grandes beijos espesso
O verão radiante conduz os namorados
em uniformes regimentos melancólicos
de pares gordos magros e alegres tristes pares:
sob os coqueiros elegantes, junto ao mar e à lua,
há uma vida contínua de calças e galinhas,
um rumor de meias de seda acariciadas,
e seios femininos a brilhar como dois olho
O pequeno empregado, depois de tanta coisa,
depois do tédio semanal e das novelas lidas na cama toda noite,
seduziu sua vizinha inapelavelmente
e a leva agora a cinemas miseráveis
onde os heróis são potros ou são príncipes apaixonados,
e lhe acaricia as pernas, véu macio,
com suas mãos ardentes, úmidas que cheiram a cigarro


Du wirst nicht, wie ich auch pflag,
Jeden Tag
Mehr an frembde Tische gehen,
Nicht, so lang der Haußwirth wil,
Jetzund still
Sitzen bleiben, dann auffstehen.


Ah, o horror metafísico da Acção!
Os meus gestos separam-se de mim
E eu vejo-os no ar, como as velas dum moinho,
Totalmente não meus, e sinto dentro
Deles a minha vida circular!
Sou sempre o mesmo, sempre o mesmo, sempre!
Sempre o que tudo vê e tudo sente
No seu sentido misterioso e enorm
Sempr Nada me cura nem me apraz!
                                Ah qualquer coisa
Que anulasse meu ser e mo deixasse!


Queste parole da quella bellezza,
che m'arde il core, i' sì senti' spirare,
e poi sì mi prendea per sua larghezza,


Silvio, el voraz incendio que violento
en tu amoroso pecho se derrama,
de ardores juveniles, vulgar llama,
y de común pasión propio alimento


Tu se' colui c'ha 'l secol onorato,
e che farai tornare a lega pura
qualunque contro a te si sia voltato.


Silnice bílá s řadou topolů,
na trávu, květy, prach se ukládá,
a pole, louky – pestrá křídla svá
na slunci motýl jemně rozkládá.


Ein steinern Heer von Vätern und Erbauern
Der Kirche hält dich, selbst ihr Bild, umfangen,
Und lehrt, wie wandelbar die Zeit empfangen
Wahrheit, so alle Zeit soll überdauern.


V tom tu otec s dcerou milou
k lidu přišel z nenadání.
Spatříc krásu ušlechtilou,
jakého tu schvalování,
jaké pocty vděčné
lidé za srdečné
pronášeli city!
„Ber se v slávy věčné
Za odměnu byty!“


Mischt sich Trauer denn in jede Lust?
Was der fromme Kaiser leidet,
Weil die hohe Tochter scheidet,
Fühlt jedwede treugesinnte Brust.
Hoffnung, die mit Trost uns weidet,
Du allein nur linderst den Verlust!


Do blankytu si v nebe,
svou písní vzlétni vzhůru,
bys uslyšel tam sebe
a sbor andělských kůrů.


Óh, milyen boldog az ember,
Kinek hasznot hajt főld, tenger.
A nap, hold, csillag ragyog érte,
De mégis sok, mint oktalan,
Azt véli, hogy haszontalan,
Ezekhez csak keveset ért el.


Digo lo que no sois, porque deciros
lo que sois, imposible me parece;
a Dios es reservado tal tesoro


Plinius im buch der nature
beschreibet die natur von eim delphin,
wie er zam und leutselig sei
und verstendiger sin;
Spricht: als ein delphin gfangen wure
darnach geworfen in Lucriner se,
in dem man in behalten wolt;
nun höret wunder me:
Ein armer knab gieng teglich auf und nider
am se, wan er zur schul gieng hin und wider
und sang liebliche lider
und ruft dem delphin oft an dem gestat:
»Simon!« also nent man den fisch.
das trieb er frü und spat.


„Kam poletíme, braši, kam,
kde posnídati dneska nám?


وَما حائِماتٌ حُمنَ يَوماً وَلَيلَةً
عَلى الماءِ يَخشَينَ العِصِيَّ حَوارِ
عَوافِيَ لا يَصدُرنَ عَنهُ لِوِجهَةٍ
وَلا هُنَّ مِن بَردِ الحِياضِ دَوانِ
يَرَينَ حَبابَ الماءِ وَالمَوتُ دونَهُ
فَهُنَّ لِأَصواتِ السُقاةِ رَوانِ
بِأَجهَدَ مِنّي حَرَّ شَوقٍ وَلَوعَةٍ
عَلَيكِ وَلَكِنَّ العَدوَّ عَداني
خَليلَيَّ إِنّي مَيِّتٌ أَو مُكَلِّمٌ
لُبَينى بِسِرّي فَاِمضِيا وَذَراني
أَنَل حاجَتي وَحدي وَيا رُبَّ حاجَةٍ
قَضَيتُ عَلى هَولٍ وَخَوفِ جِنانِ
فَإِنَّ أَحَقَّ الناسِ أَلّا تُجاوِزوا
وَتَطَّرِحا مَن لَو يَشاءُ شَفاني
وَمَن قادَني لِلمَوتِ حَتّى إِذا صَفَت
مَشارِبُهُ السُمَّ الزُعافَ سَقاني


Der Mann ist schlecht; er liebt das Spiel
Und guten Trunk nicht minder,
Sein Weib zu Hause weint zu viel,
Und ewig schrei'n die Kinder;
Spät kommt er heim, er kost, er schlägt,
Nachgiebig jedem Triebe,
Sie trägt's, wie nur die Liebe trägt,
Und – alles ohne Liebe.


kimisi taban tepekimisi dul, kimisi öksüzdür,


In dem Badwännelein ist sie hergetragen,
Darin muß sie ihm die Füße zwagen.


Wann der Hausherr, wann die Diebe wolten kummen, eigen wüste,
Würd er wachen; sagt ein Priester, als der Bischoff ihn begrüste.


Lob Gott/ du Himmel höher Fluß/
der oben wallet ohne Guß;
Lob alles/ was nur loben kan/
deß Herren Namen üm und an/
Alleluja.


بِتْ حيث شئت ولا يرُعْكَ المنزلُ
أمِنَ المُعرَّس واستطيب المَنْهلُ
يا سارياً لَبِسَ الحِذارَ وراعهُ
جورٌ تَقادمَ فهو حافٍ مُعْجلُ
وضحتْ دياجيرُ الخطوبِ بقانتٍ
تُهْدى بغُرَّتهِ الركابُ الضُلَّلُ
بأغَرَّ وضَّاحِ الجبينِ مُمَجَّدٍ
يخشى اِشارتَه الخميسُ الجحْفل
بالمقْتفي أمرَ الاِله ومنْ بهِ
عمُرَ الطريقُ إِلى النَّجاةِ الأمْثلُ
مُحيي الدَّوارس من شريعة أحمدٍ
ورسومُ سُنَّتِها مُوتٌ عُطَّلُ
حَبْرٌ كميٌّ في الجدالِ وفي الوغى
شَهدَ الحُسامُ بفضلهِ والمِقْوَل
فاذا جَرى لمنُازلٍ وجادلٍ
صُرِعَ الكَميُّ به وحُلَّ المشكل
جوْنٌ مُسِفٌّ تشْرئبُّ بُروقهُ
جَمُّ الرَّواعدِ مُجْلبٌ مُتهلِّلُ
تخشى بوادرهُ العِدى منْ صاعقٍ
ويشيمُ بارقَهُ المُسيفُ المرْمِلُ
سَنَّ السَّكينةَ فوق باسلِ بأسهِ
والحِلْمُ طوْدُ والعزيمةُ مِقصل
يتغايَرانِ على ثناءِ مُمَدَّحٍ
سِيَّانِ خَلْوةُ ليلهِ والمَحْفِلُ
لقِنَتْ مخادعُه الصَّلاةَ لفرط ما
تُزْجى بهنَّ فريضةٌ وتَنَفُّلُ
وعلِمن من كَرِّ التِّلاوةِ كلَّ ما
يجري الشُّذوذُ عليه والمُسْتعمل
بدَلٌ له من فرط تقوى رَبِّهِ
شُرْبٌ يُجنِّبهُ الورودَ ومأكلُ
لا تَطَّبيهِ زَخارفُ ادُّنيا ولا
تمْضي به الأهْواءُ أو تتنقَّلُ
صعبُ العَريكةِ في الاِله فان غدا
لِوَدادَةٍ فهو الدَّميثُ الأسْهَلُ
خِرْقٌ اذا حُبِسَ القَطارُ بأزمة
شقيتْ لديهِ نيبُهُ والعُذَّلُ
واذا استمرَّ المحْلُ يشفعُ شرَّهُ
خَصَرٌ يُرَذُّ له الحَصى والجندل
واستخْمد الشَّفَّانُ كل ضريمةٍ
فاذا تَلَظِّيَ كلِّ جَمْرٍ أفْكلُ
ببعيدةِ الاِصْباحِ حالكةِ الدجى
سهرَ النَّؤومُ بها ونامَ المُفْضلُ
يثنْي مُصارفُها الجوارحَ عندها
حتى تُضلَّ الرَّاحَ فيها الأنْمُلُ
وأطارتِ الهوْجاءُ كلَّ مُطنَّبٍ
فالرَثُّ فانٍ والصَّحيحُ مُرَعبل
واستهْدم الجدْبُ الغوارب والذرى
حيث البَهازِرُ والصِّعابُ البُزَّل
في أزْمَةٍ قُذفٍ كأنّض أخيرَها
منْ بُؤسِها للضَّعْفِ عنهُ أوَّلُ
غَبْراءُ رَيعْانُ الربيعِ كقيْظِها
في المَحْلِ لا مرعىً ولا مُتبقَّلُ
فقديرُ زادِ المُتْرفين على الطَّوى
قِدٌّ تَناهبُه الأكُفُّ وحَنْظَلُ
آوى أميرُ المؤمنينَ مُحمَّدٌ
بددَ الضيوف فكلُّ وعْرٍ مُسْهَل
وقَرى فأشْهبُ كلِّ جَوٍّ هاطلٌ
هامٍ وأغْبر كل أرضٍ مُقْبِلُ
ومُشَرَّدٍ نَبَتِ البلادُ بحَمْلهِ
فيكادُ منْ قبلِ المُعرَّسِ يرْحل
جَمِّ المَحاسبِ لو تَبسَّمَ خِلُّهُ
للقائهِ ظَنَّ التَّبَسُّم يَخْتلُ
أعْدى المَطيَّةَ ذعْرُه وحِذارُه
فأقلُّ سيْريْها الذَّميلُ الزَّلْزلُ
نكرَ الأنيسَ فلو تألَّفَ عِطْفَه
ندْمانُ شِربٍ فرَّ وهو مُحَنبل
شَعِثٌ تميلُ به القُتودُ كأنه السِّعْ
لاةُ يحْدِرُها الكثيبُ الأهْيَلُ
لفظتْهُ أنْديةُ المُلوكِ فلم يُطق
اِظْهار نُصرتهِ المُطاعُ العَبْهلُ
آواهُ حِلمُك خيث حبُوةُ أحنفٍ
محلولةٌ وأخو النَّزاقَةِ يذْبلُ
وعرمرمٍ حجبَ الغَزالةَ نقْعُه
فالصُّبْحُ ليلٌ بالعَجاجَة ألْيلُ
زَجِلٌ كأنَّ الرَّعدَ فيه اِشارةٌ
يخشى الرَّقيب لها مُسِرٌّ مُدْغلُ
جَمٌّ كأنَّ الخرْقَ منْ اِفْراطهِ
داني الكُسورِ له رِتاجٌ مُقْفَلُ
يَقِظٌ كأنَّ رجالَهُ وجيادَهُ
شُهْمٌ تناقَلَها ذِئابٌ عُسَّلُ
هَجَرَتْ سوابقُه المياهَ وشاقَها
ما أنْبعتهُ المُشْرعاتُ الذُبَّلُ
وتنكَّبتْ غُدرانهُ ونِهاءَهُ
لِروىً يمُدُّ به نَساً أو أكْحْلُ
من كُلِّ أغْلبَ لا الأسنَّةَ يختشي
عند اللقاءِ ولا المّنيَّةَ يحْفِلُ
حامي الفؤاد يكادُ منْ زفَراتهِ
تجري حَصينةُ درْعهِ والمُنْصل
دَلفوا لحرْبكَ جاهلينَ سريرةً
يحْمي مَعاقِدَها القديمُ الأولُ
فغلَبْتَهمْ والمُرْهفاتُ مَصونَةٌ
وظُبى القضاءِ من الصوارم أقْتلُ
نَبتِ الديارُ بهم ولو رضْوى نوى
غِشَّ الاِمامِ تحمَّلتهُ الشَّمْألُ
تُزهى الخِلافة منكَ بابن مَناقبٍ
غُرٍّ تُبِرُّ على النُّجومِ وتفضُلُ
طَلعتْ بوادرها فأثرى مُعدِمٌ
واُجيرَ ملْهوفٌ وعَزَّ مُخَذَّلُ
ومكارمٍ لولا شَواغِلُ عَصْرِها
خَجلَ الخِضَمُّ لجودها والهُطَّل
خَفيتْ عن غير اللَّبيبِ وانما
علم الفِرَنْدَ من الحسام الصَّيْقلُ
يا ابْن الحجاجحِ من ذؤابةِ هاشمٍ
لهمُ المَزيَّةُ والمَقامُ الأفْضلُ
المانِعينَ حِمىً ولم يُسْتصرخوا
والباذلين غِنىً واِنْ لم يُسألوا
والخالعي طربَ النُّفوس على القَنا
بالمَجْرِ فهي إِلى المَعاركِ تَعْسلُ
من كلِّ متْبوعِ اللواءِ خِلافُه
مُغوٍ لمنْ لبسَ الخِلافَ مُضلِّل
قومٌ اذا ضاقَ القريضُ بوصفهم
أثْنى بفضلِهُم الكتابُ المُنْزَلُ
شَعفي بمجدك لا ارتيابَ بصدقهِ
ومعي على الدعوى دليلٌ يُعقَلُ
الأمنُ بعد الخوفِ محبوبٌ ألا
أهْوى الذي هو مؤْمنٌ ومُؤمَّلُ
نُصِرَ الاِمامُ محمَّدٌ بعَليِّهِ
وكذاكَ منْ قبلُ النَّبيُ المُرسَل
بالأقْربَيْنِ الصَّدقْينِ مَوَدَّةً
شهد النَّديُّ بنُصْحها والقَسْطل
فمُفرقٌ للمارقينَ مُبَدِّدٌ
ومُعفِّرٌ للمُشْركينَ مُقتِّلُ
ورأيتُ بدْراً بالعراقِ صَريحةً
عاشَ المُحِقُّ بها وماتَ المُبْطلُ
فالزَّينبيُّ بحقِّهِ وبصدْقهِ
للطَّالبيِّ فتى العُلى يَتَقَيَّلُ
غَيرانُ يَمْحَضكَ الودادُ كانه
صَبٌّ يُصافيهِ حَيبٌ مُجْمِلُ
أقْصى مُؤمَّلهِ بَقاؤكَ للِعُلى
فبَقيتُما ما شَدَّ زنْداً أنْمُلُ


Pekla syn se tímto v tobě hlásí.


– – – – Sie wundern ob den Dingen/
und können solche Wort in ihren Kopf nicht bringen/
Ein Theil läufft 7 eilend auß und klettert auff die Klufft/
Wird unverhofft gewahr der leeren Grabesgrufft/
Der alte Petrus wagts/ besichtiget die Stäte/
Die Leinen liegen hier 8 / dort ist das Sterbgeräte/
Ein Theil verlacht die Post/ wie träumt der auch/ der wacht?
Das leere Grab hat ihr der Schlaff heint fürgebracht.


Benedetta la mia dolce fatica!
Benché stanco, già 'l quinto anno ritorno
a veder que' begli occhi, ov'io fu' giunto.


Du wirst die Zweifel alle mir enthüllen,
O du, der mich durch das dunkle Thal
Des Todes führen wird! Ich lerne dann,
Ob eine Seele das goldene Würmchen hatte.


Christen, wart ihr Christi Folger,
Und vermenget alle Schrifften so vermengt der beiden bünde?
Heuchler, sollt ihr flikken di Confessionen
Aus disem, jenem wort, von disem, jenem Buch?
War Christi leben nicht der allerreinste Spigel,
In dem ihr Christi Wort durch Christi Geist könnt sehen?
Ihr seid von Christi weg gelauffen gäntzlich weg,
Und habt ein neues Kalb mit Arons Rom gebaut.
Moses kommt vom Berge voller eifer:
Würget seine falsche Führer; pulvert ihnen ihren götzen.


Ora sueltos sin yugo en las llanuras,
ya uncidos del arado al santo leño,
ya en lenta digestión, o en largo sueño,
nunca amarga un recuerdo sus harturas


Bey so nahen Todeszeichen
Zittert meine Schwachheit nicht;
An der Seite kalter Leichen
Weis ich, daß mein Joch zerbricht.
Andre mögen schwizen liegen
Und vor Zagheit kläglich schreyn,
Ich erblicke mit Vergnügen
Den erwüntschten Abendschein.


Die blanken Etschinnen verlaß' ich auch gerne/
wan meine begierde sich nährende stillt/
die lieben Ihninnen beseuftz' ich von ferne/
jedennoch vergess' ich ihr liebliches bild/
wan ich nur den Mahrhold habe/
und mein krankes hertze labe/
welches sein belobtes bild
mit dem schönsten glantz erfüllt.


وَما الناسُ إِلّا قَدحَةٌ أَنتَ زَندُها
وَقَطرَةُ غَيثٍ أَنتَ مُنشي سَحابها


Esta manhã vai subir
como um lírio estrangulado
lentamente na gargant
Esta manhã vai ter nas mimosas
e no ar a alta vibração
de um caminho para a Morte
decidido firme e incorrupt
Vai passar o silêncio
a fronteira azul onde os gerânios estremecem
a mais pura gota de água
a que nega o gosto a gravidade
a que cai no céu e o embaci
Dizer do vento a primeira sílaba
a primeira semente
quando a terra ainda
se não tinha desprendido
do caos
referir da lembrança
o que mais dói
nos seus recessos
como custa suportar
a luz crua
das salinas
que eleva nas margens
do nosso desesper
Quando a morte
se não podia ainda
olhar de frente
e os morcegos nos feriam
com o latejar de um sangue
mais fulminante que qualquer luz
acontecia na terra
o que nunca mais ousou repetir-se
um lírio dava cor e dava forma
à simplicidade
bravia
entre o silêncio
e o que prometia ser a noite derradeir
Uma montanha
ao alcance das veias
um dia
deu mais força aos membros
mais volume
à voz
e quando já no rio
toda uma vontade
de nela ser um cardo
crescia
se me recusou
abruptament
Onde foi
que um dia
a limpidez
teve o sangue do ultraje
no rosto
e não houve ninguém
um lenço sequer
para lho limpar?


Und wo sonst nichts zu holen,
Sie holen Räuber her,
Sollst laufen jetzt die Polen,
O Jungfrau voller Ehr'.


Kudy hoši chodí,
červená tam kvetou,
panenky z nich tajně
kytičky si pletou.


وَسارٍ تَعَنّاهُ المَبيتُ فَلَم يَدَع
لَهُ طامِسُ الظَلماءِ وَاللَيلِ مَذهَبا
رَأَى ضَوءَ نارٍ مِن بَعيدٍ فَخالَها
لَقَد أَكذَبَتهُ النَفسُ بَل راءَ كَوكَبا
فلَمّا اِستَبانَ أَنَّها آنِسِيَّةٌ
وَصَدَّقَ ظَنّاً بَعدَ ما كان كَذَّبا
رَفَعتُ لَهُ بِالكَفِّ ناراً تَشُبُّها
شآمِيَّةٌ نَكباءُ أَو عاصِفٌ صَبا
وَقُلتُ اِرفَعاها بِالصَعيدِ كَفى بِها
مُنادٍ لِسارٍ لَيلَةً إِن تَأَوَّبا
فَلَمَّا أَتاني وَالسَماءُ تَبُلُّهُ
فَلَقَّيتُهُ أَهلاً وَسَهلاً وَمَرحَبا
وَقُمتُ إِلى البَركِ الهَواجِدِ فَاِتَّقَت
بِكَوماءَ لَم يَذهَب بِها النَّيُّ مَذهَبا
فَرَحَّبتُ أَعَلى الجَنبِ مِنها بِطَعنَةٍ
دَعَت مُستَكِنَّ الجَوفِ حَتّى تَصَبَّبا
تَسامى بَناتُ الغَليِ في حُجُراتِها
تَسامي عِتاقِ الخَيلِ وَرداً وَأَشهَبا


Behold, he wakes, and here with Transport flies;
What streaming Glories sparkle from his Eyes:
Oh, turn them from me, hide their beauteous Beams;
The Sun with less refulgent Brightness gleams:
Do not such sweet, such magick Rays dispence,
Like pow'rful Sweets they overcome my Sense;
Oh, set me, as a Seal upon thy Heart,
Mark'd for my own, I claim the smallest Part;
Shou'dst Thou (but sure the wounding Thought is vain)
For any other lovely Maid complain;
Take from me, Heav'n, the fleeting Breath you gave,
For Love's as strong as Death, and pow'rful as the Grave.


"For what are names? and where agree mankind,
" In those to persons or to acts assign'd?
"Brave, learn'd, or wise, if some their favourites call,
" Have they the titles or the praise from all?
"Not so, but others will the brave disdain
" As rash, and deem the sons of wisdom vain;
"The self-same mind shall scorn or kindness move,
" And the same deed attract contempt and love.


Pak uklonil se v týlu,
dal ruku na atilu
a druhou křížem dal,
a jako liška šerá
na rychlo za večera
do Csonky pospíchal.


„Od dneška věru nenechám
na Češích ani skvrnku.
Než tolik přijmout nelze mi
už pro kolegu Trnku!“


(RECITATIVO PARA O PIANO)


Du lächelst Engelheiterkeit
Auf mein bestrohtes Dach herab,
Wo jeder Tag
Mir unter Lust entfleugt!


non Acaronte, Flegetonta o Stige!
Nova maledizion, rabbia e ruina
qui dall'ira di Dio sommerge e piove;


风送卖花声
花香扑珠酒
买尽担头春
半是青楼妇


Und das schneckenhaus warfe
auf das kal haubt herab;
Traf Eschylum so scharfe,
das er sein geist aufgab –
Valerius tut schreiben.
daraus man wol erfert
das sprichwort war beleiben:
eim sei sein tot beschert.


古垒云藏一径微
河山依旧昔人非
贪徵往古兴亡事
不觉城头雨湿衣


Giugnendo a Mattafolle, il franco Uggieri
lo salutò con un gentil saluto;
poi gli diceva: - O nobil cavalieri,
per combatter con noi se' qua venuto?
Io sono stato per tutti i sentieri
de' saracini, e mai non fu' abbattuto.
Che pensi tu, con ispada o con lancia
esser venuto acquistar fama in Francia?


A králům oběma svým duchem rovným byl.
A proto celý dvůr si vážil Chartiera –
(ač závist tenkráte nic menší nebyla
než dnes, kdy zločinem jest těžkým posavad
být větším o hlavu než davu prostřednost).


Ověnčím si hlavu kvítím,
osladím si zpěvem ústa;
v mladém srdci jaro cítím,
samý vonný květ tam vzrůstá;
palouček to nepožatý,
samý zvonek, každý jiný;
půjdu hledat proutek zlatý,
proutek lásky do březiny.


»Schlaf süß! Schlaf wohl!« Da schlüpft' er hinaus;
Ihm fuhren durch's Leben Entsetzen und Graus;
Es roch ihm wie Leichen; er stolpert' entlang,
Beim Schimmer des traurigen Lämpchens, den Gang.


Ayer en la taberna, tristemente,
un borracho, pontífice del vino,
decía a otro borracho impenitente,
bebiendo el primer vaso matutino:
Yo llevo en mi interior un silencioso
Genio o Poder que nunca me abandona:
Enemigo ignorado y fastidioso
que mis heridas de placer encona,
volcando el agua fuerte
del odio y del pesar. (Esa agua abunda
en las foscas riberas de la Muerte
y es en el riego del dolor fecunda).
Por eso mismo tengo indefinibles
rebeldías de lucha delirante
que sólo me hacen ver los imposibles
donde cae el Esfuerzo a cada instante,
torturado y vencido
por la brutal Potencia que condena,
diariamente, al espíritu caído
a oír los soliloquios de la Pena.
Dominación fatal, conturbadora
del gran Desconocido que me obliga
a custodiar el Mal, hora tras hora,
arrojando a la espalda la fatiga.
Y es esa tiranía la venganza
de un fatídico monstruo cuya mano
como un destino atroz siempre me alcanza.
Pero pienso que en día no lejano
cuando caiga debajo de la mesa
para nunca jamás ya levantarme,
ese Genio que tiene mi alma presa
resolverá, tal vez, por fin, dejarme.
Y entonces habré muerto. Bienvenida
la eterna amada, la Libertadora,
que al derramar el vino de la vida
de mi vaso será la defensora.
¡Del terrible licor, del más amargo,
me llegarán las gotas como besos,
y en el viaje postrer! ¡Tan rudo y largo!
¡Tendré un cordial para mis pobres huesos!
Entonces, se oirá un himno de alegría
en todos los cenáculos viciosos,
y en el altar de la bodega fría
florecerán los pámpanos gloriosos,
¡Como una exuberante
fiesta de las vendimias, festejada
con la copa risueña y desbordante
sobre el Hastío agobiador alzada!
Los viejos bebedores,
musitarán responsos doloridos,
en sus báquicos salmos gemidores,
escuchando el sermón de los vencidos,
y, taciturnos, llenos de unción, bajo
la santidad de los recuerdos fieles,
mojarán el hisopo de un andrajo
en la sangre mortal de los toneles,
para rociar mi caja
con sus tenues esencias vaporosas,
cuya embriaguez irá hasta mi mortaja
cubierta de racimos y de rosas.
Después, urdiendo extraños sacrificios,
muy quedo, acaso, seguirán mi entierro
las brujas como en Sábados de oficios,
¡Y más tarde, por último, algún perro
lunático, burlón o visionario,
feroz amante de las cosas bellas
desde un negro escondrijo solitario
ladrará el epitafio a las estrellas!


Což bude ráj snad navždy zavřen ženám?


门无关锁何由出
案有诗书敢自期
寻到古人留意处
绝胜把酒听歌时


Durch deren hohen Reiz und Schönheit du Georgen,
Der freyen Britten besten Fürst,
Noch immer fesselst, wenn du, wie ein Wintermorgen,
Weiß um die Schläfe bist.


Der junge Hohenzoller Graf
Dem Württemberger dient' er brav,
Doch zu der Wittwe stolz er spricht:
»Fahrt wohl, dem Weibe dien' ich nicht!«


И за письмо и за подарок
Стихами наскоро плачПред Фебом ты зажег огарок,
А не огромную свечу;
Но разноцветен он и ярок
И музе нашей по плечу;
Пылает он потешным блеском,
Подсыпан порохом слегка,
Звездой рассыпчатой со треском
Взрывается исподтишка
И мечет, за народным плеском,
Шутихи под нос дуракПальбой огней своих потешных
Пугай глупцов и радуй нас;
Не кайся в шалостях безгрешных;
То поделом, то для проказ
И встречных ты и поперечных
Коли и в бровь и прямо в глаЗадорной музы собеседник,
Когда-то знал я твой языНо нет! Ты мне не ученик,
А разве заживо наследни


Drei Gefühle wünschen wir
Dir am heut'gen Tage,
Hoher Greis, auf daß du dich
Freuest ohne Klage,
Daß dich aus der Gegenwart
Dichterfittig trage,
Zukunft wie Vergangenheit
Um dich Flammen schlage:


Warum ich herzenskrank und wund
Aus deinen Armen mich gerissen?
Wohlan! so magst du nun den Grund
Des schmerzlichen Beginnens wissen.


قُلْتُ وَقَدْ أَقْبَلَ يَسْعَى بِهَا
صَفْراءَ تَحْكي فِعْلَ عَيْنَيهْ
إِنْ قِسْتُهُ بِالشَّمْسِ في حُسْنِهِ
فَالشَّمْسُ في قَبْضَةِ كَفَّيْهْ


Quel sol che col mio sol, ma in van, contende,
or che l'altro più chiaro non l'adombra,
quest'aere puro de' suoi raggi ingombra,
e senza tema d'esser vinto splende.


Von Ort zu Ort die traute Liebeskunde,
Die Grüße, die der Freund dem Freunde rief,
Wie bang erharrten wir sie Stund' um Stunde,
Und zum Ereignis ward der späte Brief.
Verhallend selbst, als Echo nur, empfingen
Der Weltgeschichte Donnerbotschaft wir –
Jetzt trägt der Blitz das Wort auf Feuerschwingen,
Verwandelt ward die Zeit, und wir mit ihr.


Du habst ein schelmisch Angesicht, sagt iemand, Veit, so sprichst du: ja;
Doch, meinstu, sey in deiner Brust ein gutes Hertz hingegen da.


Der erste, der fand ein Liebchen,
Die Schwieger kauft' Hof und Haus;
Der wiegte gar bald ein Bübchen,
Und sah aus heimlichem Stübchen
Behaglich ins Feld hinaus.


清明如判璧
回抱似弦弓
不是僧房近
歌游即泮宫


Megszűnt a földi gravitáció.
A világ-aethert szeli régen át
Saját útján a fényes lég-hajó.


Není tak sladký zpěv slavíka
Jak tvůj hlas v písni lkající,
Když v lásce z růžných ústek vzniká
A zmírá touhou nyjící.
Tak milý jest on ve šveholu,
Jak zvuky vlasti vzdálené,
Když v cizině je v tichém bolu
Zaslechne srdce zmoucené.


当时战血有馀腥
白土经年草不青
留得遗民几家在
夕阳村里掘芜菁


I care not that in Arno's plain,
Or on the sportive banks of Seine,
From public themes the Muse's quire
Content with polish'd ease retire.
Where priests the studious head command,
Where tyrants bow the warlike hand
To vile ambition's aim,
Say, what can public themes afford,
Save venal honours to an hateful lord,
Reserv'd for angry heaven and scorn'd of honest fame?


Lopózva két magyar jött
Most a forrás felé,
Edényét hűs vizében
Hogy megmerítené;
S a búvó rejtekekbe
Hogy megvivék a hirt:
Fegyvert fogott kezébe
Legottan, aki bírt;
S a részegült cudar nép,
Kevés idő alatt,
Vérébe, borba fulva,
Hevert a fák alatt.


den Bülbül, der an ihren Lieblingsplätzen
sie schreiend preist und sie nicht kennt.
Denn sieh: wie süße Worte nachts in Sätzen
beisammenstehn ganz dicht, durch nichts getrennt,
aus der Vokale wachem Violett
hindüftend durch das stille Himmelbett –:


冒雪寻芳醉几回
买舟重见碧桃开
名园未厌看灯久
待熟池头树树梅


美人香水尚留溪
溪畔桃花亦姓西
无限风流与杨柳
千条万缕任乌栖


Wir sehn den reiffen Lentzen
Um unsre Jahre gläntzen,
Und können die Violen
Mit unsers gleichen holen.


Ursprünglich springt wie Griechen Dir Erfindung,
Dorisch wird Manneskraft Dir wie den Alten,
Und jonisch siehst Du Frauenanmut walten,
Volute in der Locken Schneckenwindung,
Den Wulst in vollen Haarschmucks Unterbindung,
Des Schaftes Hohlstreif in Gewandes Falten;
Korinthisch hohe Zier rein zu gestalten,
Giebt jungfräuliche Schlankheit Dir Empfindung.


Kommet, lasset uns anbeten
Und knien und niederfallen
Dem Herren, unserm Gott!


Da auf vom Sitze springt sein Gast
Und ruft: »Der ist gefunden!
Gib mir das Kleinod, das du hast,
Die Hand von Rosamunden!
Zu gutem Schwert und gutem Roß
Ein junges Herz und altes Schloß,
Das ist es, was ich biete.«


Der Jüngling züchtig Antwort gab:
»Ach Pura laß zu bitten ab,
Ich sterben will alleine,
Und preisen heut mit meinem Blut,
Gott unsern Vater reine.«


Milí páni! tu, dím, ještě jeden
Sedí, proti němuž námítka
Ta jest, že co lhář a klevýtka
Nezasloužil tento slavský Eden;


Kein Häuser darfst Du hoffen:
Der Höllenpfuhl steht offen,
Der gibt Dir willig raum.
In disen wühsten Gründen
Ist lauter nichts zu finden
Alß eitler Unflat, Koht und Schaum.


Késő neked már zúgolódni...
Mind ilyenek a férfiak.
Ha mint hervadt virágot eldob,
A legjobb is csak megsirat.


Embalsamado - de fixo ! -,
Mumificado - de quieto ! -,
 Bailarino
Comenta, do violino,
Gelado choro sem fi
Mas no fim,
Com manso e dormente jeito,
As duas mãos voadoras
Cruza, pendentes, no peit
Sob as pálpebras cerradas
É diferente o rosto moço;
Tomba-lhe então a cabeça,
Como se ao cabo e aos poucos
Se derretesse o pescoç
Longínqua serenidade
Como que dimana e escorre
Da melancolia que morre,
Toda horizonte e alé
III


Wie die Tage macht der Frühling
Auch die Nächte mir erklingen;
Als ein grünes Echo kann er
Bis in meine Träume dringen.


O Jungfrau! laß uns sehen,
Was Gott durch Dich uns giebt,
Damit wir ganz verstehen,
Wie sehr Er uns geliebt!


A selva imensa está com insôni
Bocejam árvores sonolenta
Ai, que a noite seco  A água do rio se quebro
Tenho que ir-me embor
E me sumo sem rumo no fundo do mato
onde as velhas árvores grávidas cochila
De todos os lados me chamam:
— Onde vai, Cobra Norato?
Tenho aqui três árvorezinhas jovens, à tua esper
— Não poss
Eu hoje vou dormir com a filha da rainha Luzi
IV
Esta é a floresta de hálito podre,
parindo cobra
Rios magros obrigados a trabalha
A correnteza arrepiada junto às margens
descasca barrancos gosmento
Raízes desdentadas mastigam lod
A água chega cansad
Resvala devagarinho na vasa mole
com medo de cai
A lama se amonto
Num estirão alagado
o charco engole a água do igarap
Fed
Vento mudou de luga
Juntam-se léguas de mato atrás dos pântanos de aning
Um assobio assusta as árvore
Silêncio se machuco
Cai lá adiante um pedaço de pau seco:
Pum


S rozkoší, myslím, mohl bych dnes vrhnouti sebe jak pumu
do nějakého tučného kočáru,
do chrámu ztuchlého, do ryčné sněmovny
anebo do vody kapřího rybníka,
do travou zarostlé ulice jen.


Jezt wende deinen Wiz, Erfindung, Geist und Kräfte,
Erfahrung und Verstand zu klugen Mitteln an
Und sinne Tag und Nacht auch unter dem Geschäfte,
Wodurch wohl unser Heil am besten wachsen kan.


Však nejmocnější triumf lidský,
jak každý přizná bez řeči,
my v masopustě zříme vždycky,
kdy nejlépe se osvědčí:
to vaše, ctěné gardedámy, –
vždy trpělivost připadá mi
co vymoženost největší.


Hluk ulic za nimi. Teď auto
do vrchu stoupá. V čtverci okna
je vidět stromy, stráně, pole,
kus Prahy potom. Věže tyčí
se v oslnivé raní světlo
a lesknou se. Dým halí domy,
kus řeky zablýskne se chvilkou
a modré ozářené nebe
se nad vším klene. Psychiatr
pozorně sedí vedle Jana
a Václav proti němu. Ticho.
Když vyjeli, chtěl Václav začít
řeč delší: (v tom snad pokračovat,
co promluvili k nemocnému,
tam v bytě jeho o léčení,
o sanatoři, klidu, míru,
než básník řek své tiché: ano –)
leč nyní s ledovým se hnusem
podíval básník na přítele,
že umlk. – Jedou tedy tiše.
Na zad se sunou stromy, pole,
vzdálené kopce, bílé mráčky,
jež nebem plují.
Dojíždějí.


Vernunft und Fleisch und die sich mehr als meine Freunde stellen,
Die passen auf und locken sehr und meinen mich zu fällen,
Weil ich als Feinde sie bestreit', so suchen sie auch Rach',
Ihr Schmeicheln ist Betrug und List, ich frage nichts darnach.
Zwar bin ich blind und schwach in mir und könnt' so leichte fallen,
Doch du willst bei mir sein, mein Herr, mein starker Held, in allen;
Bist du mit deiner Kraft mir nah, hältst du mich bei der Hand,
Wie nichts ist dann der Feinde Macht, sie fallen selbst mit Schand'.


In:  PEDRO I Poesias completas de  Pedro II: originais e traduções, sonetos do exílio, autênticas e apócrifa Prefácio de Medeiros e Albuquerqu Rio de Janeiro: Guanabara, 193 Poema integrante da série Poesias Autênticas


Herr, sieh, ich bin verdrossen,
Zu thun, was dir gefällt!
Mein Herz hinkt unentschlossen
Noch zwischen Gott und Welt.
Mich drücken schnöde Ketten
Und alter Sünden Sklaverey:
Verzeuch nicht, mich zu retten,
Und mach, o Gott, mich frey!


Teď rovinou tichou z lesů vyjel vlak,
a bělavý proužek dýmu mizí v dáli,
ó, nerad ho ztrácí s obzoru můj zrak,
když těžké se mlhy chudým krajem valí.


Herr, des werthen Kneiphoffs Zier,
Auff, erzeigt die Freundschafft mir,
Bin ich vnbescheiden,
Sehet, bitt ich, es nicht an,
Ewers Holtzes wegen kan
Ich nicht Kälte leiden.


种艺吾方屋数间
图书鸡犬称君闲
径携桃叶航湖去
别有新居却载还


قرأت وما غير الطبيعة من سفر
صحائف نحوي كل فن من الشعر
أرى غرر الأشعار تبدو نضيدوً
على صفحات الكون سطراً على سطر
وما حادثات الدهر إلاّ قصائد
يفوه بها للسامعين فم الدهر
وما المرء إلا بيت شعر عروضه
مصائب لكن ضربه حفرة القبر
تنظّمنا الأيام شعراً وإنّما
ترّد المنايا ما نظمن إلى النثر
فمّنا طويل مسهب بحر عمره
ومنّا قصير البحر مختصر العمر
وهذا مديح صيغ من أطيب الثنا
وذاك هجاء صيغ من منطق هجر
وربّ ينام في المقابر زرتهم
بمنهل دمع لا ينهنه بالزجر
وقفت على الأجداث وقفة عاشق
على الدار دارس الطلل القفر
فما سال فيض الدمع حتى قرنته
إلى زفرات قد تصاعدن من صدري
أسكان بطن الأرض هلاّ ذكرتم
عهوداً مضت منكم وأنتم على الظهر
رضيتم بأكفان البلى حللاً لكم
وكنتم أولي الديباج والحلل الحمر
وقد كنتم تؤذي الحشايا جنوبكم
فكيف رقدتم والجنوب على العَفر
ألا يا قبوراً زرتها غير عارف
بها ساكن الصحراء من ساكن القصر
لقد حار فكري في ذويك وإنه
ليختار في مثوى ذويك أو لو الفكر
فقلت وللأجداث كفي مشيرة
ألا أن هذا الشعر من أفجع الشعر
وليل عدافىّ الجناحين بته
أسامر في ظلمائه واقع النسر
وأقلع من سفن الخيال مراسياً
فنجري من الظلماء في لجج خضر
أرى القية الزرقاء فوقي كأنها
رواق من الديباج رصع بالدر
ولولا خروق في الدجى من نجومه
قبضت على الظلماء بالأنمل العشر
خليليّ ما أبهى وأبهج في الرؤى
نجوماً بأجواز الدجى لم تزل تسرى
إذا ما نجوم الغرب ليلا تغورت
بدت أنجم في الشرق أخرى على الأثر
تجوّلت من حسن الكواكب في الدجى
وقبح ظلام الليل في العرف والنكر
إلى أن رأيت الليل ولّت جنوده
على الدهم يقفو أثرها الصبح بالشقر
فيالك من ليل قرأت بوجهة
نظيم إليها في نثر أنجمه الزهر
وقلت وطرفي شاخص لنجومه
ألا أن هذا الشعر من أحسن الشعر
ويوم به استيقظت من هجمة الكرى
وقد قدّ درع الليل صمصامةُ الفجر
فأطربني والديك مشجٍ صياحه
ترنّم عصفور يزقزق في وكر
ومما ازدهى نفسي وزاد ارتياحها
هبوب نسيم سجسجٍ طيب النشر
فقمت وقام الناس كل لشأنه
كأنا حجيج البيت في ساعة النَّفر
وقد طلعت شمس النهار كأنّها
مليك من الأضواء في عسكر مجر
بدت من وراء الأفق ترفل للعلا
رويداً رويداً في غلائلها الحُمر
غدت ترسل الأنوار حتّى كأنّها
تسيل على وجه الثرى ذائب التبر
إلى أن جلت في نورها رونق الضحا
صقيلاً وفي بحر الفضاء غدت تجري
وأهدت حياةً في الشعاع جديدةً
إلى حيوان الأرض والنبت والزهر
فقلت مشيراً نحوها بحفاوة
إلا أن هذا الشعر من أبدع الشعر
وبيضة خدر أن دعت نازح الهوى
أجاب ألا لّبيك يا بيضة الخدر
من اللاء يملكن القلوب بكلمة
ويحيين ميت الوجد بالنظر الثزر
تهادت تريني البدر محدقةً بها
أوانس إحداق الكواكب بالبدر
فللّه ما قد هجِنَ لي من صبابة
ألفت بها طيّ الضلوع على الجمر
تصافح إحداهّن في المشي تربها
فنحر إلى نحر وخصر إلى خصر
مررنَ وقد أقصرت خطوي تأدّباً
وأجمعت أمري في محافظة الصبر
فطأطأنّ للتسليم منهنَ أرؤساً
عليها أكاليل ضفرن من الشعر
فألقيت كفّي فوق صدري مسلمّاً
وأطرقت نحو الأرض منحني الظهر
وأرسلت قلبي خلفهنّ مشيعاً
فراح ولم يرجع إلى حيث لا أدري
وقلت وكفي نحوهنّ مشيرة
ألا أن هذا الشعر من أجمل الشعر
ومادة نسج الدمقس غطاؤها
بمجلس شبان هم أنجم العصر
رقى من أعاليها الفنغراف منبراً
محاطاً بأصحاب غطارفة غر
وفي وسط النادي سراج منور
فتحسبه بدراً وهم هالة البدر
فراح بإذن العلم ينطق مقولاً
عرفنا به أن البيان من السحر
فطوراً خطيباً يحزن القلب وعظه
وطوراً يسرّ السمع بالعزف والزمر
يفوه فصيحاً باللغى وهو أبكم
ويسمع ألحان الغنا وهو ذو وقر
أمين أبي التدليس في القول حاكياً
فتسمعه يروي الحديث كما يجري
تراه إذا لقنته القول حافظاً
تمرّ الليالي وهو منه على ذكر
فيالك من صنع به كل عاقل
أقر لآديسون بالفضل والفخر
فقلت وقد تمت شقاشق هدره
ألا أن هذا الشعر من أعجب الشعر
وأصيد مأثور المكارم في الورى
يريك إذا يلقاك وجه فتى حر
يروح ويغدو في طيالسة الغنى
ويقضي حقوق المجد من ماله الوفر
تخوّنه ريب الزمان فاولعت
بإخلاقها ديباجتيه يد الفقر
فأصبح في طرق التصعلك حائراً
يجول من الاملاق في سمل طمر
كأن لم يرح في موكب العزّ راكباً
عتاق المذاكي مالك النهي والأمر
ولم تزدحم صيد الرجال ببابه
ولم يغمر العافين بالنائل الغمر
فظل كئيب النفس ينظر للغنى
بعين مُقِلٍّ كان قس عيشة المثري
إلى أن قضى في علة العُدم نحبه
فجّهزه من مالهم طالبو الأجر
فرحت ولم يحفل بتشييع نعشه
أشيعه في حامليه إلى القبر
وقلت وأيدي الناس تحثوا ترابه
ألا أن هذا الشعر من أحزن الشعر
ونائحة تبكي الغداة وحيدها
بشجو وقد نالته ظلماً يد القهر
عزاه إلى إحدى الجنايات حاكم
عليه قضى بطلاً بها وهو لا يدري
فويل له من حاكم صُبَ قلبه
من الجور مطبوعاً على قالب الغدر
من الروم أما وجهه فمشوّه
وقاح وأما قلبه فمن الصخر
أضرّ بعفّ الذيل حتى أمضّه
ولم يلتفت منه إلى واضح الغدر
تخطّفه في مخلب الجور غيلةً
فزجّ به من مظلم السجن في القمر
تنوء به الأقياد أن رام نهضةً
فيشكو الأذى والدمع من عينه يجري
تناديه والسجان يكثر زجرها
عجوز له من خلف عالية الجدُر
بنيّ أظنّ السجن مسّك ضّره
بنيّ بنفسي حلّ ما بك من ضرّ
بنيّ استعن بالصبر ما أنت جانياً
وهل يخذل الله البريء من الوزر
فجئت أعاطيها العزاء وادمعي
كأدمعها تنهلّ منّي على النحر
وقلت وقد جاشت غوارب عبرتي
ألا أن هذا الشعر من اقتل الشعر


Es cierto que me distraigo.
Todavía ando despeinado
y vuelco el café sobre las prendas
y los papeles.
Cruzo mal las calles,
y llego tarde a los asuntos.
Ando siempre buscando
un verso, una palabra exacta
que haga estremecer el alma
y a eso vos
lo llamás distracción.
Mañana nuevamente
con algo habré de tropezar,
algo se me habrá de caer.
Pero guarda, ¡cuidado!
¡Afilá tu concentración!
Cruzá esa calle atento al tránsito.
No oigas si tiene algo para decir.
No te permitas distraerte.
No vaya a ser que alguna vez,
se te caiga un verso del alma!
¡Concentráte!
No vaya a ser cosa,
que nos quedemos sin café.


Nach diesem auch hat Pestalozz geschrieben
Von tücht'gen Herzen unter schlechtem Kittel:
Wie die Geringen dulden, hoffen, lieben –
Lienhard und Gertrud ist des Buches Titel.
Oft las ich es – mit Augen, ach! die quollen! –
Nun ist es auch wohl, jenem gleich, verschollen!


Cambiato a tutti parve esser nel volto
Vider tutti che'l cor non havea lieto:
Ma non v'e chi s'apponga gia di molto
E possa penetrar nel suo secreto,
Credeano che da lor si fosse tolto
Per gire a Roma, e gito era a Corneto,
Ch'Amor sia del mal causa ognun s'avisa
Ma non e gia chi dir sappia in che guisa.


Ils éclosent parmi les râles
De l’amour que l’aube détruit,
Et les Succubes aux doigts pâles
Ont respiré leur chair de nuit.


Sütött a nap, - kéklő szinében
Felhőtlen állt az ég;
De egy ponton gyors terjedéssel
Vérszínbe öltözék,
Fenn, szaggatott zugó moraj kelt; -
Embert és állatot
A lég forró, nehéz nyomása
Lábáról lecsapott.


Poi che donne e donzelle ormai levate
si furo, e paggi e camerieri intorno,
essendo ambe nel letto dispogliate,
coi torchi accesi che parea di giorno,
io cominciai: "Non vi maravigliate,
madonna, se sì tosto a voi ritorno;
che forse v'andavate imaginando
di non mi riveder fin Dio sa quando.


Ztracené volání umírá v tmách
a ta noc kolem je němá
a já jen maně si ku srdci sáh’,
jež víry, naděje nemá.


A marně zraky v podušek sníh kryji,
vnad mrtvých kouzlem duše znova jata
a usláblá se ve svit luny vpíjí,
jež jako růže mystická a svatá
se roní v temnot černou draperii.


Mentre egli ancor così gli parla, arresta
il re superbo la massiccia antenna;
e spronando il corsier sovra la testa
di voler côrre il paladino accenna:
ma si sottragge a la percossa infesta
Baiardo, lieve più ch'al vento penna.
Rinaldo, nel passar presso la mano,
tronca l'asta d'un colpo al fier pagano.


Od dob, co se oženil,
lýru na hřeb pověsil;
teď už virtuos z něj nebude – –
co to za hudce, když nehude?!


Tu che combatti per l'Italia bella,
tra cupi rombi e balenar di lampi,
salve! Ed il cielo provvido ti scampi
alla sposa, alla madre, alla sorella!


□馡怕被素玚欺
青豆傍看玉蕊垂
听彻莺喉邀蝶舞
风流何必少年时


Tre giorni senza uscir de la trinciera
stettero i Padovani e i Modanesi:
ed ecco il quarto con sembianza altiera
fuor de' ripari uscir de' Bolognesi,
e su 'l ponte calar da la riviera,
tutto coperto di ferrati arnesi,
un fanton di statura esterminata
nominato Sprangon da la Palata.


Zwar findt mein geist noch manche speisen,
Die geistlich und vergnüglich sind,
Darinn man auch wol nahrung findt;
Doch kan ich nichts vors beste preisen.
Als dich selb-selbst, du brod der seelen.
O selig und vollkommen seyn,
Die dich zum besten theil erwehlen,
Biß sie in dich gesunken ein.


Любовь моя сладкая,
Одинокая!
Радость твоя краткая,
Но глубокаЖеланный час воскресения
Золотого огня,
Утоления, забвения
Недужного днЛюбовь моя сладкая,
Одинокая!
Радость твоя краткая
И глубокаПретворяются все страдания
В сладкий, радостный яО, любовь моя без лобзания,
Нежный, таинственный взгляд!


近作新婚镊白髯
长怀旧卷映蓝衫
更欲携君虎丘寺
不知方伯望征帆


Ja, komm, du Herz voll Liebe,
Du Kind, o süßer Klang!
Du Mai im Winter trübe,
Du Tag in Nächten bang!


Vy první chudé šperky z lemu řízy,
do které vesna zemi obléká,
ó vlijte aspoň tolik svěží mízy
ve hluku města v srdce básníka!
By, kdykoliv zrak zvedne roztržitý
a za obrazem uzří schnouti vás,
zdroj těchy cítil v hloubi duše skrytý
a skřivánkovy písně sladký hlas,
by sílu v boj měl, k bídě soucit pravý,
a v škleb a hanu – úsměv shovívavý!


Ich ziehe leis durch die Alhambra,
Der Blumensäulen Traumpalast,
Ein Weihrauchwölkchen, süß wie Ambra,
Schweb' ich beim Märchen hier zu Gast.


وعدت بطيف خيالها هيفاءُ
إن كان يمكن مقلتي إغفاء
يا من يوفر طيفها سهري لقد
أمنَ ازديارَكِ في الدجى الرَّقباء
يا من يطيل أخو الهوى لقوامها
شكواه وهي الصعدة السمراءُ
أفديك شمسَ ضحًى دموعي نثرةٌ
لمَّا تغيبُ وعاذلي عوَّاء
وعزيزةٍ هي للنواظرِ جنَّةٌ
تجلى ولكن للقلوب شقاء
خضبت بأحمرَ كالنضار معاصماً
كالماءِ فيها رونقٌ وصفاء
واهاً لهنَّ معاصماً مخضوبةً
سال النضارُ بها وقام الماء
أصبو إلى البَرحاء أعلمُ أنَّه
يرضيكِ أن يعتادَني البرَحاء
ويبثُّ ما يلقاه من ألم الجوى
قلبي وأنتِ الصعدةُ الصمَّاء
كم من جمالٍ عندَهُ ضرَّ الفتى
ولكم جمالٍ عنده السراء
كجمالِ دين الله وابنِ شهابهِ
لا الظلمُ حيث يرى ولا الظلماء
الماجد الرَّاقي مراتبَ سؤددٍ
قد رصعت بجواره الجوزاء
ذاك الذي أمسى السها جاراً لهُ
لكنَّ حاسدَ مجدهِ العوَّاء
عمت مكارمهُ وسارَ حديثهُ
فبكلِّ أرض نعمةٌ وثناء
وسعت يراعتهُ بأرزاق الورى
فكأنها قُلُبٌ وتلك رِشاء
وحمى العواصمَ رأيهُ ولطالما
قعدَ الحسامُ وقامت الآراء
عجباً لنارِ ذكائهِ مشبوبةً
وبظلهِ تتفيأ الأفياء
وللفظه يزداد رأي مديره
وحجاه وهو القهوة الصهباء
غني اليراعُ به وأظهرَ طرسهُ
وكذا تكون الرَّوضةُ الغنَّاء
يا راكبَ العزماتِ غاياتُ المنى
مغنى شهابِ الدينِ والشهباء
ذي المجد لا في ساعديهِ عن العلا
قصرٌ ولا في عزمهِ إعياء
والعدلُ يردعُ قادراً عن عاجزٍ
فالذئب هاجعةٌ لديهِ الشاء
والحلم يروِي جابرٌ عن فضله
والفضلُ يروِي عن يديهِ عطاء
يا أكملَ الرؤساء لا مستثنياً
أحداً إذا ما عدَّت الرؤساء
يا من مللت من المعادِ لهُ وما
ملَّت لديَّ معادَها النعماء
إن لم تقمْ بحقوق ما أوليتني
مدحي فأرجو أن يقومَ دعاء
شهدت معاليك الرفيعةُ والندى
أنَّ الورى أرضٌ وأنت سماء


Horko a ticho. Vůně opojivá
jak vína proud vám na hlavu se slívá
a dechem těžkým vaše prsa dusí.
Snad chůze trochu osvěžit vás musí –
nuž vstaňte z trávy! – Azur vedrem bílý
nad vámi zářně větvic průlinami
plá u výši a svítí nad skalami,
jež u sluje se v řetěz nakupily.
Tam na osyce v hluché vedra tiši
list každý juž se dávno přestal houpat.
Je právě čas, kdy ze svých tajných skrýší
se ve sluj chodí lesní víly koupat –
leč nikdo ještě neušel jich trestu,
kdo směle kdy zde zastoupil jim cestu...
Tam nechoďte mi! Zvláště, mladí-li jste –
pak zabily by kouzlem svým vás jistě!


Quando? Estagnamo A melancolia
Das horas sucessivas que a alma tem
Enche de tédio a noite e chega o dia
E o tédio aumenta porque o dia ve
Pátria, quem te feriu e envenenou?
Quem, com suave e maligno fingimento
Teu coração suposto sossegou
Com abundante e inútil alimento?


Szonettek ők is, tűkből összeróva,
berejtve hímes, selymes takarókba
a férfi nyoszolyáján és a sírján!


Die Flammen wenden sich von ihm
Wie von dem wilden Winde,
Sie brennen ihn, sie schmerzen ihm,
Und kälten ihn geschwinde.


Hast du doch selbst dich schwach gemacht,
Erwähltest, was die Welt veracht't;
Warst arm und dürftig, nahmst vorlieb
Da, wo der Mangel dich hintrieb.
Halleluja!


A jako zde vše žije na pokyn,
jenž jasný není, v život pomíjivý
zas procitnem kdes prostřed hvězdné nivy.
Zda na hvězdě svých vroucích nadějí?
Či v smrti jen vše síly okřejí,
by dál stesk nesly žití nových lživý?...


Abraham mußte die Freunde verlassen/
Vatter/ und Mutter aus Gottes Geheiß/ 12
Böse Gesellen abscheuhen/ und hassen/
Meiden das schädliche Götzen-Geschmeiß/
Also sich selber von schlimmen/ und bösen
Freunden erlösen:
Der Safft muß abgesöndert seyn
Von Träbern/ soll er werden Wein.


Z legendy staré – a přec mladistvé –
motivy dva mou duši jaly:
Sentimentálních očí dvé,
jež nekonečno milovaly.


剑浦犹残堠
螺江始问津
向来风浪恶
回首谢灵均


Und die letzte? Dein Blatt von Deutschlands Sprache!
Die, die Rache ist selbst dem Widerrufe
Nicht vertilgbar; beschleyern,
Thust du ihn, kann er es nur.


Kiki v pravo, Niki v levo,
dvě „skutečné“ do prostřed
a už z toho jde na jevo,
že jsi v zemi sakur hned –
u černé, u žluté, rudé,
česky domluvíš se všude,
jen když poručíš si čaj
a zazpíváš baj-kaj-laj.


Quanto mais fundamente penso, mais
Profundamente me descompreend
O saber é a inconsciência de ignorar,
Mesmo quem sabe muito nada sab
Quanto mais fundamente penso, sim,
Mais fundamente me sinto ignorar,
Mais fundamente sinto alguma coisa
Além do que profundamente pens
E é isto que dizer me faz: eu penso
Profundament


Me veio ao pensamento
Discorrer sobre um pássaro de vulto,
Cuja sorte lamento,
Por vê-lo acometido e morto inulto.


Der König lag in seinem Bett,
Des Nachts seltsam Gedanken hätt,
Und seine Gedanken gingen ein
In seiner Base Schlafkämmerlein,
Und immer schwerer kamen wieder,
Wie Bienen ziehn vom Schwärmen nieder.


Pianger de' quel che già sia fatto servo
di duo vaghi occhi e d'una bella treccia,
sotto cui si nasconda un cor protervo,
che poco puro abbia con molta feccia.
Vorria il miser fuggire; e come cervo
ferito, ovunque va, porta la freccia:
ha di se stesso e del suo amor vergogna,
né l'osa dire, e invan sanarsi agogna.


Und weh den schönen Fluren, durch die sie zogen hin,
Wo auf die grausen Spuren die Morgensonne schien!
Doch an des Berges Fuße das Dörflein sicher lag,
Da schaute mit heitrem Gruße herein der junge Tag.


Doch ist der Augenblick uns nicht das Höchste!
Drum führt der kinderfrohe Schweizermann
Der Jugend Scharen auf die freien Fluren,
Da läßt er kühn sie in der Sonne spielen,
An Tage sinnend, wo er nicht mehr lebt;
Und denkt er ehrend der Vergangenheit:
Des Landes Hoffnung liebt er wie sich selbst.
Der Enkel Wohlfahrt wägt er als die eigne;
Das ist die schönste Krone, die ihn ziert.


Hoj, vy tři páni králové,
vy jste se zmátli jistě;
ta hvězda není na nebi –
ta na jiném plá místě.


Ba: ten našeho blaha chrám
nad hlavou nám se sřítil –
a zapřít jeden druhému
musí, co prvé cítil.


Reám mert hertelenséggel most az szerelem jüve,
Egy igen szép virág magának engem köteleze;
Egyetlenegy szépségem, mindéltig így kínzasz-e?
Az te hív szolgádat [...] megölni nem szánod-e?


Buď třetí zdrávo srdce s pravým citem,
jež miluje, co stojí za lásku,
jež oasou jest v žití kamenitém
a v pravý čas dá krev svou na sázku;
kdy v slunci citův mysl k činu vzletí,
tuť duše peruť sladká naděj světí,
a naděj rodí pevnou v konec víru –
a muž k konání pravou našel míru.


Der Gast auch ohn hochzeitlich Kleydt/
Wird von der Hochzeit abgescheydt/
Es sey lieb oder leyd.
Ohn Kleyd muß er zur Höllen zu/
Schaw was der Glaub ohn Liebe thu.


Ma vana speme di piacer terreno
Mesce, Lorenzo, a voi, né può far peggio,
Da salutifera erba empio veleno.


 Cercar coll'animo
grullo e mendìco
la vanagloria
di tuo nemico?


Tak z vody na větev a s větve do vln zas
vše honí se a šplíchá
a časem zahledí se vlastní na obraz,
když voda je tak tichá.


无赖年年逐酒徒
今年不饮兴何如
醉乡若有人名籍
但愿春风点检疏


أَزالَ حُكمَ وَجودي إِذ تَمَكَّنَ بي
وَجدي وَغَيَّبَ في ذاتِ الضَنا ذاتي
فَدامَ بَقائي بِالفَناءِ بِهِ
وَضَلَّ عَن مَوضِعي أَهلُ الإِشاراتِ


‒ Ce système, en effet, ramène le printemps,
Avec son impudent cortège d'excitants.


Denn der Tag, der deinem Leben
In der Rosenzeit erschien,
Hat mit seinem schönsten Geben
Rosenjugend dir verliehn!


Così potess'io ben Parthenio mio,
quel c'ho dentro nel cor mostrar di fuore,
con donare al gentil vostro valore
il premio che già merta e ch'io desio,


hak olan ile şükürde yürürüdoğuşlar


Lo Natal no 'n trovaria
chi de me live paccone.


Götter haben uns gerichtet, Untergang ist unser Teil;
Denn des Kapitols Gebieter sandte seinen Donnerkeil!


E se·lla donna non v'à disïanza,
Sì 'nfinga in tutte guise che vi sia,
Sì gline mostri molto gran sembianza:


Rok pouze žila klidně s chotěm svým,
když na korábu k irským břehům plul
a odtamtud přivezl zajatou
v dům ženy své a vášní pekelnou
k té divukrásné zaplál cizince,
jež v sítě své jej hříšně vábila.
Svou ženu ale v nenávisti měl,
co na překážku na ni hleděl jen
a všechno její svaté snažení,
jej tichým dojmout křivd svých snášením,
tak bez výsledků bylo, v chorobu
že posléz dlouhou padla lítostí.
Tu kázal manžel, aby odvezli
ji v pustý hrad, na skále strmící,
u jejíž paty v bouřích strašlivých
se věčně moře dmulo, bušící
a tříštící se o břeh šíleně.
Tam dcera moje žila po léta,
tak opuštěna jako v prokletí;
jen se svým děckem, které neznalo
než podle jmena otce... V žalu svém
se chtěla práv svých posléz dovolat
u chotě svého rodičů, ti však
jí vyslyšeti ani nechtěli,
neb sňatek její nevhod přišel jim,
již snívali o sňatku královském
pro svého syna... Odmrštěna tak
se vrátit chtěla v pustý hrad
při řvoucím moři, v žal a samotu.
Však její choť tam právě zavítal
a řekl jí, že rozvod vymohl,
že sňatek její platný nebyl už.
„Přes zákaz otcův,“ řek’ ten krutý muž,
„jsem za ženu tě pojal. Zrušil teď
za příčinou tou biskup manželství
to naše proklaté.“ A nabízel
jí beze studu zlato v náhradu
jak záletnici, kterou propouštěl.
To ránou její bylo poslední.
Teď cítila, že žíti nelze jí
a přišla zemřít ke mně v tento dům.


Na těch horách roste
jedlí k nesečtení –
plno je tu vždycky
šumu, šelestění.


„O ſchoͤnſte Prinzeſſin! o waͤreſt du nur
Das duͤrftigſte Maͤdchen auf duͤrftiger Flur!
Wie wolt’ ich dann ſchmecken der Freuden ſo viel!
Nun ſezet dein Lieben mir Kummer ans Ziel.„ —


Ayer no conocía
la rigidez que habla
sin palabras.
Solo el sol
llegaba hasta la cama
como queriendo
detener el frío.
Hoy en la orfandad
del lecho
hay una lluvia sal
en mis pupilas.
Unos zapatos calzados
de silencio
junto al sillón
bostezan y preguntan
por el sueño misterio
de los muertos.
Era otro tiempo
de esperanzada luz,
hoy lo comprendo:
Mi madre era yo.


Sie ernten den Gedanken, den Geist von dir,
Sie pflücken gern die Traube, doch höhnen sie
Dich, ungestalte Rebe! daß du
Schwankend den Boden und wild umirrest.


Laß durchwandeln mich jauchzend
Grünenden Wellenhügel,
Dessen Gipfel ein Garten
Weißer Blüthen umschäumt!


Zas chovám Tebe v objetí
a líbám, líbám zas,
chci mnoho Tobě pověděť,
a na rtech zmírá hlas.


Comme frappée, ainsi le troupeau par l’orage,
Berger en tête, et si fidèle nonobstant
Mon cœur est là, Seigneur, qui t’adore d’autant
Que tu m’aimes encore ainsi parmi l’orage.


Můj Bože, po té jizbě teď se mi tak stýská, –
jež byla vzácných reliquií svatyní,
snů velkých chrámem byla světnička ta nízká,
a Láska nadšenou tam byla bohyní...


ben, sen ile oldum bedoğuşlar


A király úgy veti-hányja
Jártas-költes elméjét,
Hogy óltalmazza leánya
Legféltőbb kincsecskéjét.


Die Fahne soll mich führen,
Die Fahne, meine Braut.
Wenn sich die Trommeln rühren,
Wie ruft sie da so laut!
Kein' beßre Lust, als fest im Sturm
Für sie den Feind erschlagen
Und stehen als ein Turm.


ma 'l Gallo, più veloce ch'io non dico,
in men tempo che voi non diresti ecco,
si fece forte contr'al suo nimico.


自古人人足叹嗟
闲游得侣复堪夸
可怜十宿无喧杂
不在僧家即道家


沈沈凉夜玉阶空
独立含情小苑东
明月未来人已倦
薄罗香透木樨风


Weh meinem fiebergluth-durchlohten Hirne!
Ich seh sie winken mir mit schmalen Händen –
und kalte Tropfen perlen von der Stirne.


振金喷玉出天闲
几向骊宫骤月还
脱使干生天宝后
画图那得到人闲


Solltest doch in's Ohr ihm raunen:
Spute dich zu deinem Heil;
Denn schon wölkte Zeus die Braunen,
Und – da fällt der Donnerkeil!


Wie soll ich lernen ihn vergessen
Den heißen, einen, letzten Kuß!
O schilt ihn, Theure, nicht vermessen
So schmerzvoll süßen Abschiedsgruß!


Doch die Würfel sind gefallen, und mein Hoffen ward zum Traum;
Meine wuchernden Gedanken keimen über Zeit und Raum;


Zum wenigsten werd ich mich dürffen erkühnen,
Und werde, wie mich längst gelüst,
Mich deines vollkommenen Hertzen bedienen,
Darein mein Hertz geschlossen ist.
Mein Liebgen gib mir nur verlaub,
Ein billicher Wechsel ist endlich kein Raub.


Alabo, reverencio, amo, bendigo
aquel a quien el cielo soberano
dio un amigo perfeto, y no es en vano;
que fue, confieso, liberal conmigo.
Tener un grande amigo y obligalle
es el último bien, y por querelle,
el alma, el bien y el mal comunicalle;
mas yo quiero vivir sin conocelle;
que no quiero la gloria de ganalle
por no tener el miedo de perdelle.


Du rührst, durch unzählige Gegenstände alle Sinnen,
Du läßt die Gesundheit blühen, und aus tausend Quellen rinnen,
Tränkest mit der Milch des Regens, und mit Thau die dürre Flur,
Kühlst die Luft durch sanfte Winde, und erfrischest die Natur.


Meggyülöltem őt, meg; mert él
Hatalmával és jogával:
Tőled mindent követel,
És nem enged semmit, semmit.


Und ein andrer Platz, dem verbunden ich bin:
Berglehnen, die Oder fließt dran hin,
Zieht vorüber in trägem Lauf,
Gelbe Mummeln schwimmen darauf.
Am Ufer Werft und Schilf und Rohr,
Und am Abhange schimmern Kreuze hervor,
Auf eines fällt heller Sonnenschein –
Da hat mein Vater seinen Stein.


Selhalo panu ministru,
jak přihází se časem,
a princezna jen ptala se,
proč tedy vlastně šla sem?


Fáj neki égni, s kínja be régi!
méla varázsba’ ég a parázsa,
de mégsem akarja, hogy betakarja
lassu hunyása,
hamvahodása.


Čím jsem byl, tak daleko již jest,
Že víc nevím, zdalž to jestotou,
Čili snem jen přešlé bylo noci.


So fanden wir uns, Freund! Ist dir verständlich
Daß Saiten leise nur zu schwingen brauchen,
Mich immer neu zu fesseln unabwendlich?


Za řeč tu jí Baňanin se Diňar
s uctivostí uklání a hrudu,
jižto šlape vraný její koník,
v povděčnosti líbá a pak praví:
„Sestro v bohu, urozená děvo,
Radulovým k dvorům ty se bereš,
Radulovou, hle, ty chotí budeš,
a mně milí ubozí dva bratři
u Radula ve zajetí kvílí!
Sestro v bohu – nebo jmenem božím
sestrou já tě zvu a sestrou volím –
v milosti své neuráčila bys
přimlouvat se k Radulovi za ně,
aby z vazby propustil je, sestro?“
Do měšce pak hedvábného sáhnul,
dvanáct z něho dukátíků vyňal,
pobratimství na odznak jí podal.


Noch mit den sämtlichen Zähnen gezieret
Starren die Kiefer im räumigen Helm,
Gleich einem Spielzeug neben des wilden
Bären gewaltigem Kopfgestell.


Jdou oba tiší, plní passivnosti,
on píše za plat malý v kanceláři
a ona usýchá zas v domácnosti;
tak ze dne na den stejně hospodaří.


Qual marinar che da la longa scorge
in mar la vela, e quel che sia non vede,
ma pria che 'l dichi a altrui, del ver s'accorge,


»Várnak reám. Hívnak. Szeretnek
És dalolják minden dalom...«
Egy óra. Ásít koszorútlan
És kacag a sírhalom.


خطابك لا أسميه خطابا
ففيه مدامع القلب الحزين
قرأت سطوره ففزعت منه
وأسلمت الفؤاد إلى الأنين
شكوت جناية الأيام ظلما
على روح كروحك ذي فتون
عليّ جنت وما زالت تنادى
بفرض الظلم حينا بعد حين
أراني عشت في زمن بغيض
خسيس الأصل غدارٍ خئون
ولو في غير دهري كان عيشى
لما عانيت أتعاب الديون
مصاعب تغتدى صبحا وعصراً
بلا ثمن تجىء فتشتريني
لنا ما عندها من مزعجات
تهد رواسي الجبل الرصين
ظلام لا يزاح فهل صباح
يريني في الإضاءة ما يريني
وخظ لا يتاح متى أراني
ضحوك السن وضاح الجبين
ألاحظ ما أعانيه فتجرى
ينابيع المدامع في شئوني
وأرجع باسماً أطوى ضلوعي
على قلب بدنياه طعين
أطال الدهر في ظلمي وحزني
محب الظلم لم يك بالضنين


Lipari alfine e Mongibello è spento,
ma il mio cor lasso, simil d'un piropo,
arde sovente e il mal suo tardi approva,


Jen ten, kdo pravou ve chvíli
v to vejde zátiší,
než noc se k jitru nachýlí,
tu hudbu uslyší.
Ó, dech svůj stlum a stiš
a slyš
čarovné sladké písně ty tóny nejtišší.


Mein Gott, laß mich ein Tempel seyn,
Von deinem Geist bewohnet;
Halt mein Gewissen heilig rein,
Von deiner Gnad bethronet.
Schaff du in meinem Hertzen Ruh,
Daß ich nichts böses denck noch thu
Und stetig dir gefalle!


Regna la Fede, e dice: – Or non son Io
Nunzia del Ciel, che a trionfar le Genti
veggo in bocca d'un Uom l'Eco d'un Dio?


Bouř doznívá nad bezútěšnou mořskou plání,
jež v neurčité dáli s mraky splývá.
Jen vichr mrazný bije do mých horkých skrání
a do umdlené duše, kde se stmívá.


Mit den segelnden Schiffen fuhren wir quer herein
In die Städte voll Nacht und frierender Häfen Schein.
Tausend Treppen leere hingen zum Meere breit,
Dunkel die Schiffer schwangen den Feuerscheit.


»Gu'n Morgen, Herr Aptheiker! Seggen S' mal,
Wat is woll gaud vör Koppweihdag?«
»Min Sähn, dat is de düllste Qual,
Dat is 'ne niederträcht'ge Plag.
Na, sett di man en beten dal.
Du büst woll her ut Frugenmark?«
»Ja, Herr! Ick dein dor up den Hoff.«
»Na, sünd de Koppweihdag denn stark?«
»Ja, Herr! Sei maken't gor to groww.«
»Na, denn kumm her un dauh
Mal irst din beiden Ogen tau. –
Süh! So is't recht! Nu rük mal swinn,
All wat du kannst, in dese Buddel rin.«
De Bengel deiht ok ganz genau,
Wat hei em heit: makt irst de Ogen tau
Un rükt recht düchtig rinner dunn.
Bautz! föll hei rügglings von den Staul herun.
As hei nu wedder sick besunn,
Seggt de Aptheiker: »Sähn, nu segg:
Sünd dine Koppweihdag nu weg?«
»Ih, Herr, von mi is nich de Frag,
Uns' Frölen hett de Koppweihdag.«


Hle v zemi, kterou nenávidím
a kterou hltám, plný pout,
já tebe, moře, stále vidím
a stále slyším tebe dout.
Jsi daleko od této země
jak velkost je jí daleka,
a přece z dálky šlehá ke mně
tvých hlubin bouře odvěká.


¡Oh Abete! si después que a los fenices
rindió tu patria el oro se sus venas,
miras como a tu honor nuestras cadenas
le rinden tantas bárbaras cervices;


Daß hew vnd stro war voller spiß/
Daß stro das stoch/ daß hew das biß/
Lætamini in Domino,
In hoc anno aureo.


„Dle toho poznávám vás, pane můj!
v svém zadumání vždy přec veselý.“


Ta jedna temná ruku měkce sevřela mu, posměšné své rety
až k ústům jeho přiblížila, druhá odechla ho vonným dechem svým,
a třetí šeptala mu v srdce vášnivé své věty,
a jiná líbala ho zrakem toužným, snivě truchlivým.


Vous qui couriez, si beaux, des jardins de l'Été
Jusqu'aux escarpements neigeux des Asturies,
Vous dormez dans l'horreur des muettes tueries,
Et, tels qu'au chaud soleil les grenades mûries,
Sous les masses de fer vos fronts ont éclaté !


A přec znovu v prázdný klín
květů svých si vínek pletu
z posledních, jež zbyly mně tu.


Sol sich der Mensch, die kleine Welt,
Jetzt nicht auff süsse Heyraht lencken?
Muß doch das prächtige Gezelt
Der grossen nur an Liebe dencken.


Denn von nun an wird sich Leben,
Geist und Muth erst recht erheben,
Nun verjüngt sich jedermann,
Kan von allen seinen Sachen
Ihm gewisse Rechnung machen,
Greifft sich mehr als vormahls an.


Von weiten
Da läuten
Die Glocken wie einst.
Alter Träumer, entrinne,
Daß am Fenster die Spinne
Nicht sieht, wie du weinst!


Schöne Fackelträgerin,
Leuchte Bessern, leuchte Kühnern
In dein mit immer frischen Rosen
Prangendes Brautgemach!
Ich bin nicht, was ich war –
In meine Stirne grub
Das Leben tiefe Furchen;
Auf meine Schläfen ist
Schon etwas Schnee gefallen;
Leb' wohl auf immerdar!
Ich bin nicht heiter,
Bin nicht weise genug,
Um meiner Tage Rest
An deiner Seite zu vertändeln;
Marietta, gute Nacht!
Weil ich, an gottgeweihter Stelle,
Heute deiner gedacht,
Laß mich, entsagungsstark,
In dir geweihten Gedanken
Draußen, vor deiner Schwelle


Tacean cogli occhi a terra: ed ecco un tetro
lume di faci uscir loro alle spalle,
e sonar mesti canti, ed un ferètro
scendere lento vêr la bruna valle.
S'alzò Gregorio, e non fe' motto, e dietro
a quello andò per il solingo calle.
Sul palafren salì Matilde armata,
e scintille mettea l'ugna ferrata.


Nun auch vom Friedenstempel, was ist Ihr Urtheil von diesem?
Ei, er gefiele mir wohl, wär' er nur gothisch gebaut.


Alles ist ein Strahl von oben,
Eines Geistes Ueberfluß,
Wenn sie Gottes Werke loben,
Wie er Alles wirken muß.
Jesus' Wort in allen Stimmen,
Aller Lichter Jesus' Licht!
Wie in seinem Angesicht
Alle Strahlen lieblich stimmen,
Und in seinem Gotteswerk
Aller Glieder eine Stärk'!


Fede e innocenza son reperte
solo ne' parvoletti; poi ciascuna
pria fugge che le guance sian coperte.


لَكَ خَلْوةٌ في وَحْشة الخرّوب ، يا


Im Nachtigallenhain, am Wasserfall,
Am blumenvollen Hang bebüschter Hügel,
Im Erlenwald, im bunten Frühlingsthal,
An mondbeglänzter Bäche klarem Spiegel,
Im Morgenlicht, im Abenddämmrungsstral,
Umschwebte wonnesäuselnd mich dein Flügel,
Auf Rosen hingegossen, wehtest du
Mir Schlaf und Paradiesesträume zu!


Vždy hloub jde cesta, mezi tmavé sloupy
stín zvedne se, kam s bázní noha vstoupí,
neznámá křídla větrem chladným dují
jak poutníku v Ellory skalné sluji,
směs potvor na podlaze, blíže stropu,
kol šklebí se a svíjí, na potopu
však stínu brzy splývá všecko děsíc.
A brzy oko velký vidí měsíc,
jak stíny pozvolna si klestí cestu.
Je krvavý a podzemnímu městu
je pochodní... Ó zjevy fantastické,


Přišel náhle vyšší rozkaz,
pobudu by neznámého,
staré řády rušícího
zavezli kams, kde by jeho
bujná křídla zpelichala.
Sebrali ho opatrně
v noci tmavé ve tři doby,
do vozu ho posadili,
známý průvod havlíčkovský
pro bezpečí ideje.


Je tichý večer toužení a zamyšlení,
nad řekou ptáci lítají a hvězdy visí,
šplíchání vody do snění se teskně mísí,
vztahuju ruku v divném rozechvění.


Un kumt he nu un nimmermehr,
Wo schall ik eenmal hin!
So sack ik as dat Lof na Eer
Vœr Schimp un Schann un Sünn.«


Es will jetzt neu sein jeder Tropf
Und kann nichts finden, trotz allen Geschreies:
Da stellt er das Alte auf den Kopf
Und hat so was Neues.


漂母元仙者
淮边俎豆长
英雄犹未报
一饭至今香


„Oh istenem, mi jól, mi jólesik!
Először hallok ilyen hangokat,
Mióta itt vagyok, pedig már
Nagyon régóta vagyok itt.
Dalolj, dalolj, kis madaram, dalolj,
Eszembe jut dalodról,
Hogy egykor éltem, hogy még most is élek,
Eszembe jut dalodrul ifjuságom,
A régen régen elszállt ifjuság,
E szép tavasz, s ezen tavasznak
Virága, a szép szerelem!
Dalod fölkelti szenvedésimet,
De egyszersmind meg is vigasztal,
S a megvigasztalt fájdalom talán
Még édesebb, mint maga az öröm.
Dalolj, dalolj, kis madaram, dalolj!...
Ki küldött hozzám tégedet?
Ki mondta néked, hogy e falra szállj,
Amelyre nem száll átoknál egyéb?...
Szentséges ég, e sejtelem,
Ez engemet megöl,
Boldogságával öl meg engemet!
Egy sejtelem azt súgja nékem,
Hogy én szabad leszek,
Hogy nem e dögvészes helyen halok meg,
De kinn az isten szép ege alatt...
Te kis madár ott a falon, te
Szabad világnak szabad vándora,
Te a szabadság hírmondója vagy! -
Ez így van, így lesz, nem kételkedem.
Erős légy, szív, ha meg nem tört a bú,
Ne törjön meg majd az öröm.
Valóban úgy lesz. A világ megúnja
A jármot végre s a gyalázatot,
S le fogja hányni, és először is
Kinyitja e sírhalmok ajtait,
S első örömkönyűi
Azoknak orcájára folynak, akik
Itt a szabadságért szenvedtenek.
Te kis madár ott a falon, te
Szabad világnak szabad vándora,
Te a szabadság hirmondója vagy!”


Pasado habían el puerto
de Santa Inés, ya mediada
la tarde, una tarde triste
de noviembre, fría y parda.
Hacia la Laguna Negra
silenciosos caminaban.


Ten měl syna v Bosně,
chtěl jej míti v Praze,
ten chtěl dostat poštu,
ti snili o dráze,


Krmaš, krmaš, veselme se, juch!
Na stůl masečko se nese, juch!
víno, pivo, kořalenka, juch!
nevysychá hostům sklenka, juch!


Alle, die ihr, Gott zu ehren,
Unsre Christlust wollt vermehren,
Eya, eya,
Steht und hört vor allen Dingen
Gottes Mutter fröhlich singen
Bei dem Kripplein ihres Sohns:
Eya, eya,
Schlaf und ruhe,
Schlaf, schlaf, liebes Jesulein!


令乎日之夕
政乎日之朝
一尊待君子
风雨会良宵


Svět zmítal se a tonul roven vraku,
a všude pláč a všude umírání.
Tu přistoup’ k Bohu anděl Slitování,
jak zlatý paprsk sjede ku oblaku.


Stax spricht: Er spielt ihn schlecht!
Auch das wär' recht;
Denn seine eigne Rollen
Muß man nicht spielen wollen.


Hilf mich in dem Lieben üben
Und Gott über alles lieben,
Meinen Nächsten gleich wie mich
Laß mich lieben inniglich.


¡Todo es disfraz! Bajo una frente hermosa
descubro un pensamiento pervertido:
allá contemplo un ser empedernido
con tristes ojos y la voz llorosa


Хороша Коммуна!
И сад здоров!
Пройти бы туда,
да глубок роКолчаком бы его заполнить, —
тощий,
не заполнишь рва,
сухой, как мощПопробуем, что ли,
Деникина выкинем,
может быть, ров
заполним Деникиным!
Заполнили,
да не оченВот Юденич толст:
из него
хороший получится мосМельче,
но всё еще не заполнился ров,
сыпьте туда,
товарищи,
панов!
Теперь
посыпем мелкую челядь,
Врангелем забьем
хорошенько щелЧтоб путь был совсем ровным,
надо этим щебнем посыпать ров нам


Der gotloß wirt für seine Sünd
beyd hie vnd dort geplaget,
Der glaubig stedts gnad bei dir sindt,
wie vns dein Wort zusaget:
Drumb dancken wir,
daß deine leer
thut vnser hertz vernewen.
In deinem rhum
gerecht vnd frumm
wölln wir vns Ewig frewen.


Feige Lüge aus dem Herzen
Treibt der Krieg, der offne, scharfe,
Weil der Tod zerreißt die Larve,
Weil die Wunden ehrlich schmerzen.


Auch du hast ihm gegeben
Dein süßes Blütenleben
In stiller Opferung;
Auch deinen Namen melden
Soll man zu Gottes Ehr',
Von allen seinen Helden
Gab keiner ihm wol mehr.


Na stěženě kácel sosny,
jilmy na pražce svých drah,
setřel s kvítí i pel rosný,
stará krása na márách!


Zdřímly boly, žal i touha –
hodiny tak teskně bijí;
někde v dáli psové vyjí...
Ach, ta noc tak dlouhá, dlouhá.


Es ist mein Stolz, als Bruder Dich zu nennen,
Der Du das Feld behütet und bebaut;
Im finstern Sturm und bei der Sonne Brennen
Hab' ich mit Ehrfurcht zu Dir aufgeschaut,
Und wärst Du blieben nur ein armer Knecht,
Ich weihe doch Dir meiner Liebe Flamme;
Nur wer nichts thut, ist für mein Herz zu schlecht
Es ist mein Stolz, daß ich vom Volke stamme!


Unverwelklich blüht im Herzen die Blume der Freundschaft,
Hier und dort ein Elysium.


岛屿潮来日欲曛
聱牙蛮蛋动成群
挐舟尽入沙湾泊
为避犁头海上云


Or ni fériale
ni astrale ! n’est
la brume qu’exhale
ce nocturne effet.


Man wen sin Ogen apen hett,
de swiggt noch'n bäten still,
de köfft vun sülm sick nich un lett
verköpen sick keen Brill. –
Wat is nu witt? Wat is nu swart?
Un wat is nu recht los?
Na, wenn de Voß irst huchlig ward
un hüppt un häwelt mit sin'n Start,
denn trugt em man – de Gos.


Nessun visse giammai di me più lieto
Certo, mentre fui vosco; or nessun vive,
Sendo io lontan da voi, di me più tristo.


Tudva vagyon bennem a szív és nemes vér,
Teljes becsülettel én bennem minden ér,
Rólam emlékezzél, szolgád csak azon kér,
Kiért a jó Isten megáld és meg nem vér.


Begann mit andern Weibern Reihn
Im kerzenhellen Saale,
Gab andern Weibern Schmeichelein
Beim lauten Traubenmahle,
Und rühmte ſich des Minneglücks
Bei ſeiner ſchönen Nonne,
Und jedes Kuſſes, jedes Blicks,
Und jeder andern Wonne.


Je nejvyšším to štěstím as,
ne jíti v prázdný, hluchý svět,
leč neznati, jak letí čas,
a o životě nevědět’...


Thus warn'd we leave thee, mighty prince: be firm,
Be constant in the paths of fair renown.
Think it thy duty to revere thyself
The sacred laws of chivalry, the wise
Injunctions by thy order laid on all
The GARTER'D KNIGHTS; so shall thy fame remain
The great example of all future kings.
Farewell! for lo! the Genius of thy realm
With all his pomp attended, comes to share,
And grace the glories of this signal day.
These clouds of fragrance, that far-beaming blaze
Of heav'nly brightness, his approach declare.


Organiste sollt ich werden
An dem neuen Kirchlein hier? –
Kind! wer geigte dann den Finken
Feiertags im Waldrevier?


Umlkli pištci v jeteli i vřesu,
a náhlé ticho tíží.
Kraj napiat čeká. Vidno proti lesu,
jak dešť se s šumem blíží.


Schilt man Adams ersten Schritt aus
Himmelsparadiesen: Rückschritt,
War auch der einst schnupfenlosen
Eva erstes Niesen Rückschritt.


催花白雨衒芳春
香湿霓裳入梦云
曾是长安年少客
天津桥上月中闻


Assim, o vento da minha terra,
em vindo o inverno que os campos tala,
solta o seu forte brado de guerra!
Tinem espadads e há trons de bal
Todo o passado! Todo! Ora, os que amam
— poetas! — a alma do seu país,
sentem-na, em ritmos que se derramam
pelo ar das noites, cantar, feliz,


ثَلاثَةُ أَيّامٍ لِأَهلِ تَنافُرٍ
وَلَكِنَّ قَولَ المُسلِمينَ هُوَ الثَبتُ
يَرى الأَحَدَ النَصرِيُّ عيداً لِأَهلِهِ
وَجُمعَتُنا عيدٌ لَنا وَلَك السَبتُ
وَما الناسُ إِلّا خالِفٌ بَعدَ سالِفٍ
كَذَلِكَ نَبتُ الأَرضِ يَخلُفُهُ النَبتُ
إِذا اِفتَكَرَ الإِنسانُ في أَمرِ دينِهِ
بَدا نَبَأٌ يَثني الحِجى وَبِهِ كَبت
فَهَل خَبَرٌ عَن أَنفُسٍ بانَ وَفدُها
إِلى اللَهِ مَعمورٍ بِأَجسامِها الخَبتُ