Je t'invoque, ô Chénier, pour juge et pour modèle !
Apprends-moi-car je doute encor si je trahis,
Patriote, mon art, ou chanteur, mon pays, —
Qu'à ces deux grands amours on peut être fidèle ;


Verdes rayos de una palma,
Si no luciente, cortés,
Norte frondoso, conducen
El derrotado bajel.


Mi forma inerte, grande como un mundo,
no tiene noche alrededor, ni día;
pero tiniebla y claridad por dentro
hacen que yo, que tú, vivamos.
Mares y cielos de mi sangre tuya
navegamos los dos. No me despiertes.
No te despiertes, no. Sueña la vida.
Yo también pienso en mí cuando te sueño
y robo al tiempo todas mis edades
para poblar las íntimas moradas
donde estaremos juntos siempre, siempre.


Bendito sea
el labio silencioso
y también el que emite un sonido que es solamente humano.
A veces el cielo está azul y hay monte vasto.
Allá lejos el confín detenido,
y en medio la llanura, con sus indecisiones, lomas, bosquecillo,
la mancha verde, la violeta, la amarilla larga.
Allá el sombrajo movedizo al aire.
La cañada y sus ráfagas,
el son del río, del pequeño río que ha nacido en el puerto
y reciente, espumeante llega a las manos frescas,
como un arroyo aún, sin presunción del Tajo donde muere viejo de días.
El pastor... Era joven. O era viejo. Su figura conforme
se levantaba en pana, quizá solo en corteza.
Una rama de fresno. Una boina de tierra más que de paño.
Y una mano aviando
las concretas ovejas acarradas,
hacia un eje, en la orilla.
Pardas como el terrón reseco
destripado a su paso,
rizosas a veces como la misma brisa que en voluta se vuelve.
Y él aviando, sonando:
«¡Oveee... jas!» Y cimbreando la vara,
tundiendo el aire, hendiendo
su fina claridad con verdes signos.
El pie se sostenía
sobre la roca gris, granito áspero
con manchas minuciosas, fungáceas, que a escala reducida,
vegetales, como una inmensa rosa verde destruida
muestran.
El pie allí se afirmaba
La pierna prometía solo materia dura hasta allá al cabo.
Y un relámpago ocre
se rompía y rehacía, hasta finar en mata,
pelo o humo veraz que de otro fuego
era fiel testimonio.
El labio un instante desmentía la masa
constante o ígnea, si es que algún día esa masa
fue ardiente.
Y era un húmedo trazo,
boca capaz de respirar, de emitir
no solo el aire hondo.
Un hombre bajo el cielo,
solitario entre lana, entre los bajos robles hace poco plantados,
cerca del río joven,
sintiendo allí el azul del cielo nuevo,
luego la noche prima y sus ciertas estrellas,
y con el pie pidiendo verdad, mientras los brazos abren
o cruz o grito para solo bestias.
Solo el hombre, con tela,
tela más que vivida, casi ya herrín o terrón burdo,
burdo, grato a los dedos
como los desmigados terrones que ellos ciernen.
Subiendo está a la altura. Está el ejido
cerca del puerto. Llámanlo
Morcuera. La barranca allí cruje,
y cuando la noche llega
la manada se acoge, el hato duerme,
y a su vez, como a un calor único,
el sumido pastor al suelo ríndese.
La noche dura. Rueda libre,
casi inhumana, sobre los accidentes de la tierra.


梅从云坞冷摇春
玉雪浮香不著尘
愚谷斩新肯拈出
一时全露法王身


Schavv den menschen / den die Engel
Tieff gebogen betten an;
Schaw nun jhm die galgenschwengel/
Jhm die Schergen widerstahn.
Schimpfflich habens jhn gecrönet;
Zeugets jener dörnen hut:
Ernstlich habens jhn verhönet;
Zeugens jene streich/ vnd blut.


أبَي الزّمان سوى ما يكره الشّرفُ
والدّهرُ صَبٌّ بإسخاطِ العُلا كَلفُ
لو كان شخصٌ تفوت الحزنَ مهجتُهُ
لكنتَ ذاك ولكنْ ليس تنتصفُ
إذا بَقِيتَ فمن يعدوك مُحتَسبٌ
في الشّمسِ ما أشرقت عن كوكبٍ خَلَفُ
إذا تيقَّنتِ الأرواحُ بِعْثَتَها
إلى الحِمامِ فماذا ينفع الأسفُ
وَكيف تُخطِي سهامُ الموت مُفْلِتَةً
مَنْ نَحرُهُمْ لحنِيّاتِ الرّدى هدفُ
يسعى الفتى وخيولُ الموت تطلبه
وإنْ نوى وقفةً فالموتُ ما يقفُ
نَلقى من الدّهر ما يُدمِي محاجرَنا
وما لنا عن هوَى رؤياه مُنْصَرَفُ
أفعالُنا للرَّزايا فيه مُنكِرةٌ
ونطقُنا باِرتحالٍ عنه معترِفُ
إِنْ لم توفِّ لياليه مكارهَها
فقد تقدّم في أرزائها سَلَفُ
كلُّ المواطن من كفّ الرّدى كَثَبٌ
وكلُّ أرضٍ على هول الرّدى شَرَفُ
لا دَرَّ دَرُّ اللّيالِي أخذُها فُرَصٌ
ومنعُها غُصَصٌ بل جودها سَرَفُ
إذا حزنتَ فقلبُ المجد مكتئبٌ
وإنْ قُذِيتَ ففي وجه الضُّحى سَدَفُ
ولو علمتَ ببسطِ الدّهرِ قبضتَهُ
إلى فِنائِك ما طالتْ له كَتِفُ
لكنّه سارقٌ يُخفِي زيارتَه
وليس من سطوةِ السّرّاقِ مُنتَصَفُ
إنْ كل أطلق فيك الدّهرُ منطقَه
فقد دعاك لسانٌ حشوُهُ كَفَفُ
أو كان ألْهَبَ في مَغناك سابقَهُ
فقد ثناه برجلٍ ملؤُها حَنَفُ
يُهدِي العزاءَ إلى المفقودِ مُفتَقِدٌ
مؤزَّرٌ بثيابِ الموتِ مُلتحفُ
ويصرف الهمَّ عن قلبٍ أطاف به
مَن قلبُهُ لنواصي الهمّ مكتنفُ
إنّ الّتي أضرمتْ أحشاءَنا جَزَعاً
تلقاك منها غداً في الجنّةِ الزُّلفُ
ولن يُذكّرك المُسلون موعظةً
وأنت تعلم منها فوق ما وصفوا


Sollt' ich nicht gelassen sein
In des Kreuzes Nacht und Pein,
Da mich Gottes Gnad' und Segen
Will von meinem Unflat fegen?


Das Geschlecht ist heimgegangen
Längst in die Vergessenheit,
Und vergebens sucht der Wandrer
Seiner Stammburg Herrlichkeit,
Kaum daß noch die Sage flüstert
Wo gehaust der stolze Held,
Dessen Thaten nur der Sturmwind
Kühnen Felsen dort erzählt.


Ha regresado el hijo y la punzante
Barba del padre ara su rostro a besos.
Hoy el pequeño grano soterrado
Entre sus brazos es copiosa espiga.
Todo sudor y hiel sobre su cuerpo
Calándole la piel a su retoño.
Y todo el polvo de su polvo encima.
Y todo el yugo de su yugo a mano.
Hijo, te quiero: eres la semilla
Que necesita el corazón, mi campo.


Es folgt der dunkeln Nacht die Sonne,
Dem Tageskampf die Sabbathwonne,
Und macht die Glorie offenbar.
O möcht' erst im Triumph ertönen,
Der Siegsgesang in neuen Tönen,
Gesungen von der Sel'gen Schar.


Der Prinzipal vom Comptoir und der Kanzellei
Empfängt den Assistenten oder Kommis – denkt,
Er kam nach elfe gestern nacht zu Hause erst –
Den andern Tag mit einem langen Sehrgesicht.
Die Kammerzofe, die kokette Kellnerin,
Nachdem sie erst den Schäker kühn gemacht, tut bös,
Da er nun vom geraubten Kusse weitergeht:
»Ich muß recht, recht sehr bitten!« sagt sie wiederholt
Mit seriösem Nachdruck zum Verlegenen.


Ich danke, Freund, dir manche Stunde,
Wo ich an deiner Muse Hand
Mich labyrinthisch durch die Runde
Der Thorheit unsrer Brüder wand,
Und lachend oft auch meine eigne fand.


O ein Glöcklein klingelt mir früh und spät
Silbernen Schalles in die Seele hinein,
Zart wie ein Luftlied, welches von Osten weht,
Unermüdlich plaudernd, melodisch rein!


Komu zde se zázrak děje?
Neodchylně krok co krok,
děj se spřádá, rafij spěje,
rána padá v prs i bok.


Známo také, že zde v městě
mnoho přívrženců mají,
kteří naloupené zboží
střeží jim a schovávají.


Mit blindem Ungestüm, in zweifelhaften Schlachten,
Die drohende Gefahr verachten,
Dem Tod entgegen gehn, ist oft erkaufte Wuth,
Nicht Lorbeernwerther Heldenmuth.


Nicht immer will ich so, wie andre Leute wollen,
Die nicht Gesetze geben sollen
Der Sapho, der Empfindungsvollen,
Die um den schönen Geist nicht trägt ein schönes Kleid,
Der in den Adern ist ein Dichter-Quell gequollen
Zu aller Lieder Möglichkeit,
Der hoch von Zärtlichkeit der Busen aufgeschwollen,
Die aus den Augen oft läßt Thränen nieder rollen,
Dem Himmel ihren Dank zu zollen
Für diesen goldnen Theil in ihrer Lebenszeit.


Zlo války v světě nejděsnějším zlem!
Jdi od pravěku časů dlouhou dálkou.
Jak potírali válku? Zas jen válkou!


Né stato il mio restar le saria caro,
né bramar degg'io quel ch'a lei non piace:
quando sarò ne l'arme illustre e chiaro,
non mi si disdirà l'essere audace;
e 'l volto ove a sprezzar tutt'altro imparo,
che m'arde il cor d'inestinguibil face,
a ciò mi porgerà forza ed ardire,
e darà piume e vanni al mio desire.


„Leč do prachu vrh’ je za krátko,
nedbale šláp’ na hrstku jejich... na ně navždy zapomněl. –“


Ach wie waret jhr vergessen
Aller wolthat in gemein?
Ach wie waret jhr vermessen/
Mir zu geben solche pein?
Ach wie köndtet mich verwunden?
Euch was hab ich leyds gethan?
Ach wie gar zu lange stunden
Jhr mich nunmehr haltet an?


Der Friede kömmt herab von Nerons vesten Bogen
durch milden Himmelsschluß in Teutschland eingezogen
mit vester Vnterschrifft/ errettet von dem Streit
zwar Nürnberg/ doch zugleich gantz Teutschland weit und breit.


an den Rand der Lande, in den Äther,
über das Erfahrene hinaus;
und die Söhne brachten manchmal später
das Verheißene der Väter,
abgehärtet und verhehrt, nachhaus;


Nach Utopien, nach Utopien
Laß mich ziehn nach allem Obigen,
Wo die luft'gen Schlösser sind;
Wo kein Scheiden und kein Meiden,
Wo man lebt in ew'gen Freuden
Und der Communismus grünt -
Dahin, Alter, laß mich ziehn!


Je mehr es sich entfaltet,
Zum Ehrenkranz gestaltet,
Der deine Stirn umlaubt:
Je mehr hast du geneiget,
In Ehrfurcht ganz gebeuget
Dein gnadenschweres Haupt.


Evo, my končíme žití.


Eh de hagyjuk, hagyjuk ezt most!
Úgyis ritkán vígadok;
E napot ne háborítsák
Legalább a bánatok.
S a sopánkodásnak ugysincs
Sikere,
S mit tehet mást a lant gyönge
Embere?


Desto il Soldan alza lo sguardo, e vede
uom che d'età gravissima a i sembianti
co 'l ritorto baston del vecchio piede
ferma e dirizza le vestigia erranti.
– E chi sei tu, – sdegnoso a lui richiede
– che fantasma importuno a i viandanti
rompi i brevi lor sonni? e che s'aspetta
a te la mia vergogna o la vendetta?


Tak co jsme nejvíc v světě milovali,
nám život béře, týž, co nám to dal;
co krví svou a sny jsme vychovali,
nám chystá žal.


Vom Sarg des Vaters richtet das Volk sich auf,
Zu dir sich auf, mit Trauer und Stolz zugleich:
Vertraun im Blick, im Munde Wahrheit,
Schwört es dem Sohne der Wittelsbacher.


Du hast vernommen ja/ was unser Zanken ist?
E. Zanken st! 5
Nicht Zanken unser Zwist/
Den dieser Krantz in seinen Blumen heget/
Mit Lorber-Laub beleget.


قُل لِلمَليحَةِ قَد أَبلَتنِيَ الذِكَرُ
فَالدَمعُ كُلَّ صَباحٍ فيكِ يَبتَدِرُ
فَلَيتَ قَلبي وَفيهِ مِن تَعَلُّقِكُم
ما لَيسَ عِندي لَهُ عِدلٌ وَلا خَطَرُ
أَفاقَ إِذ بَخُلَت هِندٌ وَما بَذَلَت
ما كُنتُ آمُلُهُ مِنها وَأَنتَظِرُ
وَقَد حَذِرتُ النَوى في قُربِ دارِهِمُ
فَعيلَ صَبري وَلَم يَنفَعنِيَ الحَذَرُ
قَد قُلتُ إِذ لَم تَكُن لِلقَلبِ ناهِيَةٌ
عَنها تُسَلّي وَلا لِقَلبِ مُزدَجِرُ
يا لَيتَني مِتُّ إِذ لَم أَلقَ مِن كَلَفي
مُفَرِّحاً وَشَآني نَحوَها النَظَرُ
وَشاقَني مَوقِفٌ بِالمَروَتَينِ لَها
وَالشَوقُ يُحدِثُهُ لِلعاشِقِ الفِكَرُ
وَقَولُها لِفَتاةٍ غَيرِ فاحِشَةٍ
أَرائِحٌ مُمسِياً أَم باكِرٌ عُمَرُ
اللَهُ جارٌ لَهُ إِمّا أَقامَ بِنا
وَفي الرَحيلِ إِذا ما ضَمَّهُ السَفَرُ
فَجِئتُ أَمشي وَلَم يُغفِ الأُلى سَمَروا
وَصاحِبي هِندُوانِيٌّ بِهِ أُثُرُ
فَلَم يَرُعها وَقَد نَضَت مَحاسِدَها
إِلّا سَوادٌ وَراءَ البَيتِ يَستَتِرُ
فَلَطَّمَت وَجهَها وَاِستَنبَهَت مَعَها
بَيضاءُ آنِسَةٌ مِن شَأنِها الخَفَرُ
ما بالُهُ حينَ يَأتي أُختِ غَفلَتُنا
وَشُؤمُ جَدّي وَحينٌ ساقَهُ القَدَرُ
لِشَقوَةٌ مِن شَقائي أُختِ مَنزِلَنا
وَقَد رَأى كَثرَةَ الأَعداءِ إِذ حَضَروا
قالَت أَرَدتَ بِذا عَمداً فَضيحَتَنا
وَصَرمَ حَبلي وَتَحقيقَ الَّذي ذَكَروا
هَلّا دَسَستَ رَسولاً مِنكَ يُعلِمُني
وَلَم تَعَجَّل إِلى أَن يَسقُطَ القَمَرُ
فَقُلتُ داعٍ دَعا قَلبي فَأَرَّقَهُ
وَلا يُتابِعُني فيكُم فَيَنزَجِرُ
فَبِتُّ أُسقى عَتيقَ الخَمرِ خالَطَهُ
شَهدٌ مَشارٌ وَمِسكٌ خالِصٌ ذَفِرُ
وَعَنبَرَ الهِندِ وَالكافورَ خالَطَهُ
قَرَنفُلٌ فَوقَ رَقراقٍ لَهُ أُشُرُ
فَبِتُّ أَلثَمُها طَوراً وَيُمتِعُني
إِذا تَمايَلَ عَنهُ البُردُ وَالخَصَرُ
حَتطى إِذا اللَيلُ وَلّى قالَتا زَمَراً
قوما بِعَيشِكُما قَد نَوَّرَ السَحَرُ
فَقُمتُ أَمشي وَقامَت وَهيَ فاتِرَةٌ
كَشارِبِ الخَمرِ بَطّى مَشيَهُ السَكَرُ
يَسحَبنَ خَلفي ذُيولَ الخَزِّ آوِنَةً
وَناعِمَ العَصبِ كَيلا يُعرَفَ الأَثَرُ


Der du bist dem vater gleich,
fur hynaus den sieg ym fleysch,
Das deyn ewig Gotts gewalt
ynn uns das kranck fleysch enthalt.


Melpomene, die selbst den Fischgeschlechtern,
Selbst deinen Schwänen Stimme giebt,
Empfing am Havelstrom von allen Fürstentöchtern
Die Schönste, die der Halbgott liebt,
Den Pallas und Dein erster Schutzheld auferzogen;
Und jezt befiehlt die Muse mir
Gesang an Dich: Komm! unter jenen Ehrenbogen
Von Myrten sing ich Dir.


Nehmet: weit von den wichtigen Geschäfften,
Die das Fürstliche Hertz an Sorgen hefften:
Wie die Wolfarth der Deutschen zu versichern,
Auf dem Reichstag an Waffen und an Büchern:
Auf dem Reichstag: auf dem das Wolvertrauen
Über Deutschland wird von dem Himmel schauen.


So schick i mi denn endli on
Zu meiner langa Reis',
Koan Mensch nimmt Abschied mehr von mir
Es last a jeder für und für,
Als war i voller Läus.


Saßen sonst die alten Basen
Bei dem Kaffee rings im Kreise,
Dünkten sie sich auch schon weise
Und vergaßen drein zu blasen;
Doch wenn sie verbrannt die Zungen,
Kam Vernunft im Widersprechen,
Rächte alle Mißhandlungen,
Sonst, da blieb es noch beim Sprechen.


O Allmacht! die kein Mensch auf Erden kan verstehen,
Wo ist der Ort, der mich versteckt,
Den nicht so gleich dein Geist entdeckt?
Flög ich in einem Schwung zu den gestirnten Höhen,
Mein Gott, so bist du da. Führ ich zur Höllen Grund,
Da machest du dich auch mit Rach' und Schrecken kund.


Mehre meinen kleinen Glauben
Und wehr allem, das da will
Dieses Schatzes mich berauben;
Führe mich zum rechten Ziel!
Laß mich sein, o ewges Heil,
Deines Hauses kleines Teil
Auch den Kleinsten unter allen,
Die nach deinem Reiche wallen.


Na mezi rdí se slziček,
mateří doušky voní,
nad její drobnou hlavičkou
na sta se zvonků kloní.


Un jour, notre facteur, un gaillard sec et haut,
Entra de son pas lourd chez les gens du domaine
Et dit, parlant très fort, mais avec quelle peine !
« Sa… salut ! cré… cré… cré mâtin ! qu'i… qu'i fait chaud ! »


Na soutoku dvou řek přírody souzvuk jediné srdce lidské
jen rušilo svým nedochůdným tempem pomalým – – Profylaktické
jsem opatření činil všemožné – to přísahám ti – (proč? snad vím to),
by žádné druhé srdce se nepotkalo se sirým srdcem tímto. – –


В сапогах бутылками,
Квасом припомажен,
С новою гармоникой
Стоит под крыльцоНа крыльце вертлявая,
Фартучек с кружевцом,
Каблучки постукивают,
Румяная лицоАнгел мой, барышня,
Что же ты смеешься,
Ангел мой, барышня,
Дай поцеловать!
Вот еще, стану я,
Мужик неумытый,
Стану я, беленькая,
Тебя целовать!
18 апреля 1910 — май 1914


锦缆牙樯天上移
美人争挽绿杨枝
如今泪洒西风急
采尽苹花晚欲吹


Tommy on the carpet lay,
And held with sprightly kit his play.
To her the twisted cord he flung,
At which with teeth and claws she sprung;
His worsted ball then past her roll'd,
Which soon within her clutching hold
She whirled, and checked, and tugged, and tore,
Then sent it rolling as before.
Tommy — his blue eyes glancing bright,
View'd all these antics with delight;
Then fondly stroked her tabby fur,
And smiled to see her wink and purr;
And then her ears began to touch,
Which she endured, but liked not much;
Then did her hinder parts assail,
And pinch'd and pull'd her by the tail.
On this her sudden anger rose,
She turn'd and growl'd, and scratched his nose.
Then Tommy roared like any bull
And said — his eyes with tears brim full —
"Mamma, beat kit. " — "And why?" quoth she.
"Beat naughty kit for scratching me,
And teach her not to scratch again."
"No child, such teaching were in vain.
She can feel pain, but lacks the wit
To learn a lesson; but we'll hit
Upon a plan more plain and easy.
Tommy has sense to learn, so, please ye,
Let him be taught this simple lore,
To pull his play-mate's tail no more."


La cabeza hermosísima caía
del lado de los sueños; el verano
era un jazmín sin bordes y en su mano
como un pañuelo azul flotaba el día.
Y su boca de súbito caía
del lado de los besos; el verano
la tenía en la palma de la mano,
hecha de amor, ¡Oh, qué melancolía!
A orillas de este amor cruzaba un río;
sobre este amor una palmera era:
agua del tiempo y cielo-poesía.
Y el río se llevó todo lo mío;
la mano y el verano y mi palmera
de poesía. ¡Oh, qué melancolía!


Aus der roten Rose Grabe
Steigt der Lilie Heiterkeit;
Dichter mit der Himmelsgabe
Gleichen aus des Lebens Streit.


He saw Misfortune's cauld Nor-west
Lang-mustering up a bitter blast;
A Jillet brak his heart at last,
Ill may she be!
So, took a birth afore the mast,
An' owre the Sea.


山川良是昔人非
北望松楸泪满衣
三十馀年成底事
全家南渡一身归


Vztek s žalem hlodají mu hruď,
i klne sobě sám,
že Strachem do základův až
chví mohutný se chrám.


Po Slonově
Vážném slově
Povstanouce hlasovaly
Středy sněmu pro spolek;
Oba ale boky
Jako těžké žoky
Ležeti ostaly.
Podivný byl výsledek;
Sněm se dělil na dvě stejné polovice.


Laodameia: Ó, jaj nekem!
Már látom a végzetnek szörnyű szőttesét.


刘项权将作狗偷
谁能撩虎又摩头
汉王不是坑儒主
颈血依依是可羞


Chce zvědět asi, je-li noha ozdravělá,
již před chvíličkou mastí libovonnou třela.


Le siècle où tu naquis, le monde et la nature,
Ignorant ton désir, ignoraient ton tourment :
L'étroitesse des uns et de tous l'imposture
T'ont fait l'altier martyr de ton isolement.


Sedí hory kolem dolu,
svěže ráno tam se dýchá,
pokud den svým rmutným znojem
rosu spálit nepospíchá. –


penetenze fici magne
plu ch'e' non ne fu' notata.


Ó chvějné jívy!
Kol ticho – tráva nehne se, pták zdřimnul,
nad mechem cítím jenom vaše kyvy.


Laß Fremde mich nicht mehr zerrütten,
Verbirg mich tief in deiner Hütten
Bei dir, in meiner Seele Grund;
Nur dich und mich und keinen Dritten,
Ganz mein, ganz dein, ist unser Bund!


Május hava
Szebb volt-e valaha!
Bágyadt kedélyem újra éledt;
A föld megint a régivé lett;
Mint a minőnek álmodá
Gyermekhitem, jaj, nem soká’!


Ha meggondolnátok veszödelmetöket,
Az fő-fő uraknak fogllyá esésöket,
Az dúlás-, fosztásért bünteté meg őket,
Isten országába hogy bévigye őket.


Vlas pad’ jí v ňádra, jež zimou stydla,
černý jak noc, v níž volno jim spát,
nad nimi láska rozpjala křídla –
kdo by jim většího štěstí moh’ dát?


Ob es ein Traumgesicht
Das meinen Geist umflossen?
Vielleicht ein Seherlicht
Das ihn geheim erschlossen?
O wer, dem eine Trän' im Aug',
Den fromme Liebe je getragen,
Wer wird nicht, mit dem letzten Hauch,
Die heiligen Verbannten klagen!


数月言官耻素餐
杀身今日有何难
包荒自是男儿事
肯不同天一样宽


Jde zima, jde. – Strom holý k nebi pne se,
již listí žluté, větrem servané,
jen spoře onde na větvi se třese.
Kraj halí roucho, z mlhy setkané.


Al detenido daño y armas fieras
tu acelerada muerte abrió camino
rota la fe, que violentada estaba.


Ich zag' ums Herz, wie lang es
Ist ohne Freudenschwung;
Erwach' o Licht des Gesanges,
O Licht der Beseligung!


Monsieur, will er mir nicht verkauffen
Vor einen Dreyer Höfflichkeit?


Maquiavelo


Wer zählt die Sprossen, die zertrümmert sind,
Aus jener gotterbauten Himmelsleiter?
Die Sonne glüht und kühlend weht der Wind
Und unaufhaltsam rollt das Rad sich weiter.
Die leuchtend kreisen durch das dunkle All,
Erhaben groß ist noch die Zahl der Welten;
Und kommt allnächtlich eine auch zu Fall,
Was kann dem Meere wohl ein Tropfen gelten?


Vele lakott másszor édes anyja Budán,
De haza sovárgott, haza ment azután,
Nehogy elpusztuljon gazdaság és hajlék,
Mihelyt György fiának halomása hallék.
Mert nem ada Isten hosszu éltet annak:
Juttatá fogára erdei vadkannak;
Toldiné fogta fel árva kis leányát,
Fölnevelte szépen kedves unokáját.


Unsers ganzen Wohlstands Quellen
Siehst du alle hell und klar
Uebersichtlich in Tabellen
Jahr für Jahr und bis auf's Haar.


Já ležel na rov natažen
a holý rov jsem líbal,
a zdálo se mi, jako by
se rov ten holý hýbal.


Jsem kormidlo i stěžeň, jsem kapitán i loď,
jsem výspa korálová, jež trosky vrhá zpět.


jenž netečně hrál šachy dále
a jen to zbožné přání měl,
by matem zničil protivníka
a rheuma chvíli zapomněl,


Co jednou tam – to tam, jsou marny o to boje,
to rád již oželím a nechci pro to lkáti –
vždyť tebe, jaro mám; ó vlašťovičko moje,
tvůj úsměv jediný mi všecky ráje vrátí!


Öszvecsap Zrinivel, de egyenetlenül,
Mert halva az földre ő eleibe dül.
Ő keserves lelke nagy föld alá röpül,
Zrini penig máshová megy kegyetlenül.


por haberla amado intensamente,
por no haberla tenido.


Tu Bůh se níží v lidské stezky
a Jeho slávy skvoucí blesky
v zem’ prošlehují oblaky;
tu vidění se blíží svatá,
moc smyslem lidským nepojatá
řád hmoty mění v zázraky;
zrak časný vídá věčna jasy,
sluch lidský slýchá nebes hlasy –
Alleluja!


Hinaus! Ins Allunendliche hin!
Das mißt' ich so manches Jahr.
Ja, altes geliebtes Meer, noch bin
Ich derselbe, der einst ich war.


Chtěl bych velký Budeč budovati,
Měl se, měl sousedským podobati,
Tomu bratrův oko nechce přít.
Inu, inu nevím, jak je shojit,
V jaký šat bych ducha měl vystrojit,
By přestali na věrného plit.
Aj, oblékám šat již jaky taký,
Všelijakým bude všelijaký,
Zrno přec potomkům musí zbyt.


Auf den Söckchen
Sprangen sie,
Ihre Löckchen
Schwangen sie.


Gyakran bolyongok föl s le céltalan,
Bolyongok, míg - azt sem tudom, hogyan? -
A drága kislyány sírhalmához érek,
Édes remény tart ottan engemet;
Remélem, hogy majd szívem megreped...
Mért csalnak mindig, mindig a remények!


Sylvia ist wohl gemacht.
Ihre glieder sind wie ketten/
Und ich wolte sicher wetten/
Daß von hundert Amouretten
Drey nicht ihre schönheit hätten/
Noch ihr holdes angesicht;
Nur ihr hertze tauget nicht.


On za boha je na svůj oltář vztyčí,
je slije v bronz, je v žulu, v mramor vtesá,
dá Baala jemu šíj a rohy býčí,
ó zřím, jak v tanci nestydatém plesá,
čím sám je zbabělý a trpasličí,
tím výš svou modlu zvedne nad nebesa,
lid bez Boha – rej much nad skalnou strží,
bez modly žádný národ nevydrží.


Vedrassi la lussuria e 'l viver molle
di quel di Spagna e di quel di Boemme,
che mai valor non conobbe né volle.


Sprich, ob ich je die Taten sehen werde,
Wovon die Bilder also lieblich glänzen,
Daß ich in andern Völkern, andern Grenzen
Stets suchen muß nach Arbeit und Beschwerde?


So wie er ist, ließ ihn hervor
Die fröliche Natur aus ihren Meister Händen
Und sagte: sein gefällig Ohr
Wird sich zur Freundes Muse wenden.


Nun wiltu dann zum Himmelreich/
Meid böß vnd thu das gute;
Leb keinem falschen Ketzer gleich/
Jn solchem Vbermuthe:
Mit guten Wercken treib nicht spott/
Förcht Gott/ lieb Gott/ halt sein Gebott/
Sonst hilfft nichts Christi Blute.


Severina


Long have I vainly hop'd and strove
To force my Hardness into Love,
To give Thee all thy Laws require;
And labour'd in the Purging Fire.


et è de alcun philosophi iudicio
che 'l mondo finir debba una qual volta
però che se ritrova avere inicio.


Pétala caída
Que torna de novo ao ramo:
Uma borboleta!


Z jitra v ranní hodinu
svolal vládař rodinu,
a ta podtají dle rozkazu
stoupí s ním do potazu.
Tajně vespolek se radí –
oč – nikomu nevyzradí.


Kann der Liebe süß Verlangen,
Emma, kanns vergänglich sein?
Was dahin ist und vergangen,
Emma, kanns die Liebe sein?
Ihrer Flamme Himmelsglut,
Stirbt sie wie ein irdisch Gut?


A z obřích dimensí do temna pohroužených
jak tisícerých křídel vnímám šum a vání;
v něm slyším jásot duší smrtí vykoupených
a nově narozených úpěnlivé lkání.


Jak zdědil jsem ji, tak ji zas
chci odkázat svým dětem,
by udržely přes zápas
ji dál i v čase kletém.


Morgen liebe, was auch nimmer
Noch geliebet hat zuvor!
Was geliebt hat längst und immer,
Lieb' auch morgen nach wie vor!


Pusť už mimo sebe tyto péče,
Doufej silně ještě raději,
Damoklesova že odchvěji
Od hlavy pád vlasovisný meče;


Wenn wir es genau betrachten,
Ist die Kraft von diesem Sinn
Mit dem höchsten Recht zu achten,
Als der Sinne Königinn,
Da ja Künst' und Wissenschaften
All' an unsern Augen haften:
Künstlich, ja gelehrt, zu seyn
Wirckt fast das Gesicht allein.


Našim bolům není konce, není,
za ranou jen nová rána padá,
nová trýzeň, větší utrpení,
v kterém vše, co za mžik zkvetlo, zvadá.


V tom i myslivec se žene
jako jelen hrdým krokem.
„O mé dítě utěšené!
Štěstí k nám již chvátá skokem,“
Králík spěšně praví,
„stůj,“ a muž se staví.
„Muži nejsmělejší,
rci, že svět tu slaví
krásu nejjasnější!“


Der Freiheit unverfälschte Triebe
Erhöhn den Werth der Wahrheitliebe,
Die deine Seele stark gemacht.
Dein glücklicher Verstand durchdringt in edler Eile
Den Nebel grauer Vorurtheile,
Des schulgelehrten Pöbels Nacht.


Das weiß ich, und das vertrübet
Mir alle Lieb' und Lust;
Mein Herz ist so klug und witzig,
Und verblutet in meiner Brust.


Das ganze Dorf versammlet sich,
Zum Kirmestanz, im Reihen;
Es freut sich alles, aber mich
Kann fürder nichts erfreuen;


De több triumfust is számlálnál házodban,
Ha az Ariánnát elvinnéd hajódban,
Osztán ott hirdetnéd széllel országodban:
Egy leánzót megcsalál hamisságodban.


Tam září Tatra! Bílý vlas
jí stříbrem od temene splývá,
máť slovenská svůj na obraz
se v lesku jitra v pleso dívá.


Life, Death, and Hell, and Worlds unknown
Hang on thy firm Decree;
Thou sit'st on no precarious Throne,
Nor Borrowest leave to Be.


حَميت لِواءَ المُلكِ فارتدَّ طالِبُهْ
وَصُنتَ ذِمارَ الحَقِّ فاعتزَّ جانبُهْ
وَأَدركت نَصراً ما رَمَت ساحَةُ الوَغى
بِأَمواجها حَتّى رَمَتها غَوارِبُهْ
تَضِجُّ العِدى غَرقى وَيَنسابُ زاخِراً
تَعُبُّ عَواديهِ وَتَطغى مَعاطِبُهْ
إِذا النَصرُ عادى في الوَغى جُندَ مُدبرٍ
فَجندُكَ مَولاهُ وَسَيفُكَ صاحِبُهْ
أَبَت أُمَّةُ اليُونانِ أَن تسكنَ الظُبى
فَهبَّ الرَدى فيها تَلظّى مَضارِبُهْ
بَعَثتَ عَلَيها مِن جُنودِكَ عاصِفاً
تَضيقُ بِهِ الآجالُ إِن جَدَّ دائِبُهْ
تَرامى بِها فَالبَرُّ حَيرى فِجاجُهُ
مُروَّعَةً وَالبَحرُ حَرّى مَسارِبُهْ
إِذا التمسَت في غَمرةِ الهَولِ مَهرباً
تَطلَّعَ عادِي المَوتِ وَانقضَّ وَاثبُهْ
مَنايا تُوزَّعنَ النُفوسَ بِمعطبٍ
دَعا السَيفُ فيهِ فاستجابَت نَوادِبُهْ
إِذا انهلَّ مَسفوكٌ مِن الدَمِ أَعولت
وَراحَت تُرِيقُ الدَمعَ يَنهلُّ ساكِبُهْ
وَإِن ضَجَّ ما بَين القَواضبِ هالكٌ
أَرنَّت وَراءَ الخَيلِ شُعثاً تُجاوِبُهْ
مآتمُ أَمسى الملكُ ممّا تَتابعت
وَأَعراسُه ما تَنقضي وَمَواكبُهْ
تجلّت هُمومٌ كُنَّ بِالأَمسِ حَولَهُ
كَما اسودَّ لَيلٌ ما تَفرّى غَياهبُهْ
أَهاب بِها النَصرُ الحَميديُّ فارعوت
وَأَقبلَ وَضّاحاً تُضِيءُ كَواكبُهْ
تَبيتُ مُنيفاتُ المَآذنِ هُتَّفاً
بِأَنبائِهِ وَالبَغيُ يَنعَقُ ناعِبُهْ
بَريدٌ مِن المُختارِ يَعبَقُ طِيبُه
وَبَرقٌ مِن الأَنصارِ يَسطَعُ ثاقِبُهْ
سَنا الوَحي أَسطارٌ فَإِن كُنتَ قارِئاً
فَهَذا كِتابُ الحَقِّ وَاللَهُ كاتِبُهْ
أَفي معقل الإِسلامِ تَطمَعُ أُمَّةٌ
تَبيتُ مَناياها حَيارى تُراقبُهْ
إِذا لَمحت إِيماءَةً مِنهُ أَجلبت
عَلى القَومِ حَتّى يَسأمَ الشَرَّ جالِبُهْ
كَتائِبُ مِن أَقوامِنا خالديَّةٌ
وَما الحَربُ إِلّا خالدٌ وَكتائِبُهْ
مَشَت تَأخذُ الأَعداءَ وَاللَهُ قائِمٌ
عَلَيها وَدينُ اللَهِ يَعتزُّ غالِبُهْ
إِذا لَمست حِصناً هَوَت شُرُفاتُهُ
وَإِن لَمحت طَوداً تَداعَت مَناكِبُهْ
تَعلَّمتِ الهَيجاءَ شَتّى فُنُونُها
وَتمّت لَها من كُلِّ فَنٍّ عَجائِبُهْ
لَها في أَعاصيرِ القِتالِ وَقائِعٌ
هِيَ السحرُ لَولا أَن يُزيَّف كاذِبُهْ
أَلمّت بلاريسّا فَحلَّ رُبوعَها
عَذابٌ إِذا ما استَصرخت لَجَّ واصِبُهْ
رَمَتها بِوَبلٍ مِن حَديدٍ وَأُسرُبٍ
تَتابَعَ يَجري مِن يَد اللَهِ صائِبُهْ
تُقلِّبُ في فَرسالةَ العَينَ هَل تَرى
عَلى اليَأسِ فيها من سَميعٍ تُخاطِبُهْ
تُديران نَجوى جارَتينِ اِعتراهُما
عَلى الضَعفِ هَمٌّ يَصدعُ الصَخرَ ناصِبُهْ
إِذا صاحتا بِالجَيشِ تَستَنجِدانهِ
تَنصّلَ مُورِيهِ وَأَجفلَ هارِبُهْ
بِكُلّ مَكانٍ مُدبِرٍ مِن فُلولهم
تَضِلُّ مَناحيهِ وَتَعمى مَذاهِبُهْ
يُجانِبُ حَرَّ البَأسِ وَالأَرضُ كُلُّها
دَمٌ وَسَعيرٌ مُطبِقٌ ما يُجانِبُهْ
وَمَن يَلتَمس لحمَ الضَوارِي لَهُ قِرىً
فَتلكَ مَقارِيه وَهذي مَآدبُهْ
هُمُ أُطعِمُوا المَوتَ الزُؤامَ وَعُلِّموا
جُنونَ السُكارى ما تَكونُ عَواقِبُهْ
تَساقَوا أَفاويقَ الغُرورِ فَما نَجَوا
وَلَيسَ بِناجٍ مِن أَذى السُمِّ شارِبُهْ
أَجارَتنا ما أَكرَم الجَيشَ لَو وَفى
وَما أَحسَنَ الأُسطولَ لَو جَدَّ لاعِبُهْ
إِلَيكُم بَني هومِيرَ هل من قصيدةٍ
تُغنّي ضَوارينا بِها وَثعالِبُهْ
دَعوا شَيخَكُم إِنّي عَلى الشعرِ قائِمٌ
فَما يَبتَغي غَيري عَلى الدَهرِ طالِبُهْ
أَسيِّرُهُ فيكُم حَديثاً مُردَّداً
لَنا مَجدُهُ الأَعلى وَفيكُم مَثالبُهْ
لَنا مِن بَني عُثمان سَيفٌ إِذا انتَمى
تَسامَت بِهِ أَعراقُهُ وَمَناسبُهْ
لِحَمزَةَ حَدٌّ مِنهٌ غَيرُ مُكذَّبٍ
وَحدٌّ لِسَيفِ اللَهِ شَتّى مَناقِبُهْ
إِذا ما دَعا الشُمَّ الأُباةَ لغارةٍ
دَعا البَيتُ فيهِ وَاستَجابَت أخاشبُهْ
قَضيتُ لَهُم في اللَهِ واجبَ حَقِّهِ
وَكَيفَ بحقِّ اللَهِ إِن ضاعَ وَاجِبُهْ


Nun erst versteh ich, die da blühet,
O Lilie, deinen stillen Gruß,
Ich weiß, wie hell die Flamme glühet,
Daß ich gleich dir vergehen muß!


Nach hin und her gewältzeten Gedanken,
Erkennt er, was er sieht, gläubt was er fühlet,
Und murmelt in sich selbst:
»ich sehe nun
Daß diese Trieft ein günstger Gott bewohnet,
Der meinen Geist mit seiner Gottheit speist.
Der weisse Tag, der hier mit Zittern schwebet,
Bringt mir die Ruh auf seinen Schwanenflügeln,
Nach welcher ich so lang umsonst gerennt.
Dies ofne Feld bezaubert meine Sinnen;
Es gleicht an Frölichkeit den Sonnentrieften,
Wo sonst mein Freund in Rosen weydete,
Dem wie mich dünkt (hier zeigt er mit dem Finger,
Zur Hirtin hin,) das zarte Bild dort gleicht,
Um welche Güte, Sanftmuth, Huld und Keuschheit
In festverschlungnem Ringe munter hüpfen.
Sie ist so tugendhaft und jung, als er,
Doch reizender, und würdiger der Liebe.
Kaum seh ich sie, so nimmt mein Leid die Flucht,
Der Rasen hier, der sonnenhelle Anger,
Wo ich sonst weinend gieng, lacht mich itzt an,
Weil ihre Gegenwart ihn lustig macht.
Ich fühls, ich fühls, ein mir geheim Geschicke,
Reist meinen Geist zu ihrem Geiste hin,
Und wenn sie mir nicht willig günstig wird,
Werd ich für Gram mein Leben niederlegen.«


Somma pietate e suo dritto farebbe
Morte, a cui per aita il cor rifugge,
a trarmi fuor di queste horribil ugge,
spenta colei ch’anchor viver devrebbe.


—Se fue de mis cabellos
Ya para siempre.
 —Quién eres, blanca niña.
¿De dónde vienes?
 —Vengo de los amores
Y de las fuentes.
 Esquilones de plata
Llevan los bueyes.
 —¿Qué llevas en la boca
Que se te enciende?
 —La estrella de mi amante
Que vive y muere.
 —¿Qué llevas en el pecho
Tan fino y leve?
 —La espada de mi amante
Que vive y muere.
 —¿Qué llevas en los ojos,
Negro y solemne?
 —Mi pensamiento triste
Que siempre hiere.
 —¿Por qué llevas un manto
Negro de muerte?
 —¡Ay, yo soy la viudita
Triste y sin bienes!
Del conde del Laurel
De los Laureles.
 —¿A quién buscas aquí
Si a nadie quieres?
 —Busco el cuerpo del conde
De los Laureles.
 —¿Tú buscas el amor,
Viudita aleve?
Tú buscas un amor
Que ojalá encuentres.
 —Estrellitas del cielo
Son mis quereres,
¿Dónde hallaré a mi amante
Que vive y muere?
 —Está muerto en el agua,
Niña de nieve,
Cubierto de nostalgias
Y de claveles.
 —¡Ay! caballero errante
De los cipreses,
Una noche de luna
Mi alma te ofrece.
 —Ah Isis soñadora.
Niña sin mieles
La que en bocas de niños
Su cuento vierte.
Mi corazón te ofrezco,
Corazón tenue,
Herido por los ojos
De las mujeres.
 —Caballero galante,
Con Dios te quedes.
 —Voy a buscar al conde
De los Laureles...
 —Adiós mi doncellita,
Rosa durmiente,
Tú vas para el amor
Y yo a la muerte.
 Esquilones de plata
Llevan los bueyes.
 —Mi corazón desangra
Como una fuente.


Mit müdem Schritt, die Stirn gesenkt und schwer,
zur Heimstatt zieht der Arbeit Sklavenheer,
zu kurzer Rast, daß schlafgestärkt die Kraft
beim nächsten Morgengraun aufs neue schafft.
Mit frischer Gier, mit niegestillter Wut
trinkt die Maschine ihres Herzens Blut.


Pantasilea, ch'a' greci fe' gran noia,
Ipolita ed Oritia, che regnaro
là presso al mar ov'entra la Danoia.


Tak rád zaplakal bych, zavýskal,
suchou trávu zapálil si bled,
vzplanula by mžikem naposled,
poslední radost, poslední žal.


Egyhez lekötni éltet, üdvet,
Ah balga ábránd, balga hit!
Ezer a lány, ezerrel osztom,
Jövőmnek lepkenapjait.”


Andre bediene / wir achten es nicht /
Schiesse / verletze /
Wieder ergötze /
Brauche vergnügen /
Wo liebgen nun liegen /
Itzo besieget dein bogen uns nicht /
Weil es uns allen am besten gebricht.


Jak na povel lázeňští hosté hbití
se valem všichni ze sedadel zvedli,
a každý hledá, kde by se moh’ skrýti,


Nechť se, kdo chce, kaboní,
Vzdychá po milence;
Já, kde růže zavoní,
Tam si pletu věnce!


Precipitai: si sollevò, si sperse
La grigia nebbia: scintillanti i Duci
Sul Luba grandeggiavano. Catmorre
Posava al balzo: penzola lo scudo
Dal braccio illanguidito; e il rio che spiccia
Fuor dal masso vicin lo batte e inonda.
Gli sta presso Fingallo: ei vide il sangue
Del campion d'Ata: a quella vista al fianco
Lentamente discendegli la spada,
Ed in voci pacifiche e pietose
Parla con gioia tristeggiante e fosca.
Cede l'eroe d'Alnecma? o vuol pur anco
La lancia sollevar? chiara abbastanza
È la tua fama in Ata. Ata soggiorno
Per te d'ogni stranier; spesso il tuo nome,
Qual aura del deserto, a colpir venne
L'orecchio di Fingal. Vieni al mio poggio,
Vieni alla festa mia, cedi; i possenti
Ceder ponno senz'onta: io non ho sdegno
Col dimesso nemico, e non m'allegro
Al cader d'un eroe: mio studio e cura
È saldar piaghe di guerrier ferito.
Note mi son l'erbe dei colli, e spesso
Amo di corne le salubri cime,
Mentre del rivo ondeggiano sul margo:
Teco godrò dell'arte mia far prove.
Vientene, e che? tu stai pur fosco e muto
Prence d'Ata ospital? Sull'Ata, ei disse,
S'alza una rupe; ondeggianvi di sopra
Ramose piante; ad essa ampia nel mezzo
S'apre una grotta a cui ruscel non manca.
Colà prosteso, il calpestio più volte
Sentii del peregrin, che di mie conche
Giva alla sala; in sul mio spirto ardea
Vampa di gioia, e benedissi il balzo,
Che de lor passi rispondeva al suono.
Qui fia nel buio il mio soggiorno; io quindi
Salirò spinto da piacevol canto
Sopra l'auretta che sparpaglia i velli
Del cardo de' miei poggi: e in giù dall'alto
Traguarderò fuor dell'azzurra nebbia
Sul caro balzo e sul diletto speco:
La mia tomba sia questa. - Ohimè! di tomba
Perché parla il guerriero? Ossian, t'accosta,
Miralo, egli spirò. Gioia ti scontri
Quasi ruscel, gioia t'inondi e bei,
Alma leggiadra e dei stranieri amica.
Mancò il possente: ah figliuol mio, sia questo
L'ultimo de' miei fatti; è tempo omai
Ch'io cessi dalle pugne: odo qui presso
La chiamata degli anni, essi passando
Della lancia m'afferrano la punta,
E sembran dir: perché Fingal non posa
Nelle sue sale? Alma d'acciaro, il sangue
Così dunque t'alletta? - Anni scortesi,
No che nel sangue io non m'allegro; il pianto
Di vedove e di figli è a me torrente
Vernal che scende a desolarmi il core.
Ma che? quand'io pacifico e tranquillo
Giaccio su i colli miei, sorge la voce
Poderosa di guerra, e sì mi desta
Dal mio riposo, e la mia spada appella.
L'appelli; omai fia vano. Ossian, tu prendi
La lancia di Fingal; per lui la inalza
Quando sorge il superbo. I miei grand'avi
Sempre i vestigi miei segnar dall'alto;
Grate fur loro le mie gesta: ovunque
Mossi a guerre, o perigli, ognora io vidi
Le nebulose lor colonne azzurre
Farmisi scorta di vittoria in pegno.
Ossian, sai tu perché? sempre il mio braccio
Gli oppressi ricattò; contro il superbo,
Contro l'alma feroce arse soltanto
Lo sdegno mio, né s'allegrò il mio sguardo
Sulle sciagure altrui, sull'altrui morte.
Per questo al mio passar le avite forme
Verran tutte festose in su la soglia
Dell'aeree lor sale ad incontrarmi
In graziosa maestà, con veste
Di luce candidissima, e con occhi
Placidamente in dolce foco accesi:
Ove al superbo ed al crudel son esse
Lune pregne d'orror, che a spaventarlo
Mandan vampa feral nunzia di sdegno.
Abitator di vorticosi venti,
Tremmor padre d'eroi, mirami, io porgo
La lancia ad Ossian mio: quest'atto inviti,
E allegri i sguardi tuoi. Spesso io ti vidi
Fuor d'una nube balenarmi al volto;
Tal ti mostra a mio figlio, allor ch'ei l'asta
Rizza nelle battaglie; egli in mirarti
Membrerà il tuo valor, Tremmorre invitto,
Già signor dei mortali, ora dei nembi.


小园清晓岸纶巾
物态年光日日新
绿叶自生黄自落
不应秋至始愁人


e onne cosa possedere
en spirito de libertate.


Du hörest, denkst und sprichst und liesest sehr viel gutes,
Er unterdessen thut es.


An vollen Büschelzweigen,
Geliebte, sieh nur hin!
Laß dir die Früchte zeigen,
Umschalet stachlig grün.


يا لَيْتَ شِعْري هلْ لَها من إيابْ
يوْماً وعندَ اللهِ عِلْمُ الغُيوبْ
ساعاتُ أنْسٍ تحْتَ ظِلِّ الشّبابْ
خُضْرُ الحَواشي طيّباتُ الهُبوبْ
أيامَ لا نرْهَبُ وقْعَ النّوى
فنحْنُ منْ سَطْوتِها في أمانْ
عِيري علَى الدّهْرِ شديدُ القُوَى
والشّمْلُ منْظومٌ كنظْمِ الجُمانْ
حتّى إذا لذّتْ كُووسُ الهَوى
وقُلْتُ قدْ نامَتْ عُيونُ الزّمانْ
جاءَتْ أمورٌ لمْ تكُنْ في حِسابْ
عِندي وألْوانُ اللّيالي ضُروبْ
فمَنْ ليَ اليوْمَ برَدِّ الجَوابْ
كِلْني لتسْآلِ الصَّبا والجَنوبْ
لا كلّفَ اللهُ النّفوسُ الرِّقاقْ
منْ مضَضِ الأشواقِ ما لا تُطيقْ
طَعْمُ النّوى يا صاحِ مرُّ المَذاقْ
ونارُ الفِكرِ عذابُ الحَريقْ
قدْ بلَغَتْ بالهَجْرِ روحي التّرَاقْ
فهَلْ الى نيْلِ الرِّضى منْ طَريقْ
واللهِ ما الهِجْرانُ إلا عَذابْ
يا شَدَّ ما تَحْمِلُ منْهُ القُلوبْ
اليومُ في الطّولِ كيَوْمِ الحِسابْ
واللّيْلُ ما للنّجْمِ فيهِ غُروبْ
لعلّ عفْوَ المَلِكِ القادِرِ
يرُدُّ جوْرَ الدّهْرِ ما قدْ عَتا
حتّى متى منْ صرْفِهِ الغادِرِ
أُعْلِنُ بالشّكْوى وحتى متَى
حسْبي أبو الحجّاجِ منْ ناصِرِ
يجْمَعُ منْ شمْليَ ما شُتِّتا
فهْوَ علَى الخَلْقِ أوْقَى حِجابْ
إنْ زخَرَتْ يوْماً بحارَ الحُروبْ
وهو على الملك الرفيع الجناب
حرز حريز من خطور الخطوب
ملِكٌ عزيزُ الجارِ سامي العُلا
مؤمَّلُ العَفْوِلمَنْ أذْنَبا
في خُلُقٍ منْهُ وفي مُجْتَلَى
البَدْرُ والشّمْسُ وروْضُ الرُّبا
كأنّه السّيفُ البَديعُ الحُلَى
شفّافُ ماءِ البِشْرِ ماضي الظُّبا
منْ دوْحَةِ المجْدِ الصّريحِ اللِّبابْ
تُجْلَى بمرْآهُ الكَريمِ الكُروبْ
ويُرْتَجى حِينا وحيناً يُهابْ
كالغَيْثِ أو كاللّيْثِ عنْدَ الوثوبْ
موْلايَ جاءَتْكَ تَرومُ الرِّضَى
وتطْلُبُ العفْوَ لَها والقَبولْ
وتطْلُبُ الإغضاءَ عمّا مضى
ومُلْكُكَ البَرُّ العَطوفُ الوَصولْ
أقْلَقَها هجْرٌ كجَمْرِ الغَضا
وشفّها عتْبٌ فجاءَتْ تقول
حسْبي عبْدَ اللهِ لكُمْ ذا العِتابْ
إنْ كانَ وأذْنَبْتُ تَراني نَتوبْ
أمْسِ أذْنَبَ العُبَيْدُ واليوْمَ تابْ
والتّوْبُ يمْحو يا حَبيبي الذّنوبْ


لَم أَخشَ وأنتَ ساكِنٌ أَحشائي
إِن أَصبَحَ عَنِّي كُلُّ خِلٍّ نَائي
فالنَّاسُ إِثنانِ وَاحِدٌ أعشَقُهُ
وَالآخَرُ لَم أَحسَبهُ في الأَحياءِ


谁言使君贫
已用谷量竹
盈谷万万竿
何曾一竿曲


Ihn hält ein Schieferdach vor Neid und Hohn verstecket.
Einst, als er unbesorgt bei seiner Phyllis saß,
Und so die Welt, wie ihn die Welt vergaß,
Ward er um Mitternacht durch einen Lärm geschrecket.
Man klopft an seine Thür. Er horcht. Wer ist's? Das Glück.
Macht auf! ich bin es selbst. Ihr selbst? Wer darf es wagen,
Wer ist so groß, nur einen Augenblick
Dem Glück, und was ihm folgt, die Einkehr abzuschlagen?
Ihr zögert? macht uns auf! Der Eremite spricht:
Geht weiter, Freund, ich kenn' euch nicht,
Die Herberg ist zu klein, zu schlecht, euch zu empfangen.


Když stromy odkvetly, jež jsem tak miloval
i píseň sestárla a kdos už mdle ji hrál...


„Znaje bolest jeho, děsné muky
s nebeské jsem stoupil výšiny,
bych jej vyrval Egypťanům z ruky,
a z té žalné vyved’ ciziny.“


I Come, a friend to man, I'm ne'er his foe
But when he indiscreetly makes me so.
My name is — Stop tho' — what am I about?
They that would know my name may find it out.


Dinanzi al suo real cospetto puro,
se tanta grazia il mio destin mi porge,
tacito parli il mio sembiante afflitto;
e con color, bench'a tutt'altri oscuro,
noto a costei, l'acerbo mio despitto
porti dolce descritto;
e io nel viso suo, che a gloria scorge,
legga il valore invitto.
Largato poi de le parole il freno,
quinci e quindi si solva
l'animo in desiar fosco e sereno,
e con spesso baleno
i concetti discopra,
e a un fin ambi i voler giunga e rivolva.
Né morte, che nel fral di lei s'adopra,
rallentarne già mai possa quest'opra.


Früling / ein Vorbild vom ewigen Leben /
Spiegel der Jugend / der Freuden Gezelt /
Jährlich-verjüngeter Fönix der Welt /
Athem der Musen / der Huldinnen Weben /
Wonne so alle Ergetzung kan geben /
Goldschmid der Wiesen / und Mahler im Feld /
Kleinod / das niemand erkauffet mit Gelt /
frischer der vieler Herz-frischenden Reben!
sey mir willkommen / ausländischer Gast /
Freuden-Freund / Glückes-Wirt / Diener der Liebe!
sey nur mit Blumen und Blättern gefast /
deine hieherkunfft nicht länger verschiebe!
alle verlangbare Schätze du hast.
Dir ich die Krone der Lieblichkeit giebe.


Tal vegghia notte e dìne,
che, vedendo contento el popol tutto,
fuor di speranza, viverà con lutto.


Quand tout le protège,
Et quand son cortège
Rampe avec orgueil,
Tas d'hommes de proie,
Vils, ayant pour joie.
La patrie en deuil,


S zemí když se zrnko pevně spojí,
Dříve podobu svou změňuje,
Než se oseníčko zdvihuje;
Potom rozsívač se ke žni strojí.


Boldogok, kik sírnak, mert sírni is édes.
S örökké fog enni az örökké éhes.
Az örökké szomjas igazságot iszik,
És mindig mosolyog, ki mindig könnyezik.


Tak žiju stále v duchu u ní,
a v duchu u mne ona zas,
a mním, když zora v síň mi sluní,
že Lidka zvedla hedbáv řas,
však k hřbitovní-li zírám věži,
tu slz a lkání nejsem prost...
Vším, co v mé duši písní leží,
rád vznesl bych Tě u věčnosť.


Ach, laß mich oft, mein Freund, empfinden,
Daß du so liebreich bist bereit,
Zu sprechen mich in Einsamkeit,
So wird, was sichtbar ist, aus meinem Aug' verschwinden!


Un crudo immaginar pien di mercede,
Dipinto in gli occhi vaghi che m'han morto,
Mia vita strugge sì, che al fin m'ha scorto,
Et per più doglia il mio martir non crede:


O, dann wehet süße Ruh
Mir von Aschenhügeln zu;
Selbst bei spätem Vollmondscheine
Wall' ich gern um Leichensteine,
Mich erschreckt kein Traumgesicht.


Na horách kolem ohňové vzplanou,
roj černých ptáků zaplaší,
a bude jasno přes celou Hanou
až k dálné horské salaši.


Für nichts besorgt als meine Freude,
Für mich nur schön zu sein bemüht,
Wollüstig nur an meiner Seite
Und sittsam, wenn die Welt sie sieht.
Daß unsrer Glut die Zeit nicht schade,
Räumt sie kein Recht aus Schwachheit ein,
Und ihre Gunst bleibt immer Gnade,
Und ich muß immer dankbar sein.


Alors, sa pauvre face exsangue,
Prenant un petit ton vermeil,
Il disait : « C'est du jus d' soleil ! »
En faisant cliqueter sa langue.


ché a l'infelici alor doglia se induplica
quando, inteso el mal suo, pietà non trovano:
a me, per tal cagion, pena quadruplica.


تَمنّى رِجالٌ أَن أَموتَ وَإِن أَمُت
فَتِلكَ سَبيلٌ لَستَ فيها بِأَوحَدِ
وَلَيسَ الَّذي يَبغي خِلافي يَضُرُّني
وَلا مَوتُ مَن قَد ماتَ قَبلي بِمُخلِدي
وَإِنّي وَمَن قَد ماتَ قَبلي لَكَالَّذي
يَزورُ خَليلاً أَو يُروحُ وَيَغتَدي


Tak putoval a mnohý les,
dolinu mnohou přešel dnes,
a včera ještě v otčině – –
oh, smutno, smutno v cizině!


V slunci pravdy zašla víra,
Messiáš mír v obzoru –
aj! to hrana všehomíra
„Janu v poušti“ – humoru!


»Zum Frohgedenken« mancher lustige Knabe
Schrieb sich hier ein, seis Liebster oder Bruder;
Es krächzt nach ihnen auch der alte Rabe,


Ich erfreu, was menschlich heist.


L’ombre vient consoler tes paupières meurtries.
Les grappes de glycine encadrent tes bras nus.
Les nuages, suivant leurs chemins inconnus,
Ont l’essor nébuleux et blanc des Valkyries.


¡Entre dos melodías,
la columna de plata!
Hoja, pájaro, estrella;
baja flor, raíz, agua.
¡Entre dos conmociones,
la columna de plata!
(¡Y tú, tronco ideal,
entre mi alma y mi alma!)
Mece a la estrella el trino,
la onda a la flor baja.
(Abajo y arriba,
me tiembla el alma).


Doch wer mit lahm gebognem Knie
Wie ein Wurm im Staub muß liegen,
Der zähme seine Phantasie,
Lern' schwimmen erst oder fliegen!


Wie ein Sternenpaar
Glänzten die Augen, die Wangen
Wiegten das goldene Haar,
Blick und Lächeln schwangen
Flügel, und die süßen Worte gar
Weckten das tiefste Verlangen:
O Kuß! wie war dein Mund so brennend roth!
Da starb ich, fand ein Leben erst im schönsten Tod.


Myslil jsem na sebe, na světlonoše si hrál,
světlo zítřka jsem nes’, úrodou zítřejší zrál.
A přec jen jednu ode mne práci chtěl den,
abych šel v člověku bratrství dneska zachránit.
Abych mu vyrážel meč, jenž k ráně se rozpřáhá,
abych zlé okřikl srdce, jehož msta neblahá,
abych dal víru v lásku, o niž byl okraden.
A já to neučinil zas
pro hříšnou litanii zděděných hříchů;
pro výboj, vraždu, odvetu, pýchu,
kterými vražedník podplácel přítomný čas.


Dein heilges Wort, mein Seelen-Freund!
Entdecket mir, was dort bey dir die Frommen,
Die hier gekämpfet und geweint,
Vor Ehr und Schmuck und Herrlichkeit bekommen.
Es zeigt mir auch die Qual der Ungerechten an,
Die wieder dich gelebt und wieder dich gethan.
Dein Wort weiß uns den Weg zur Höllen,
Und auch zum Himmel vorzustellen.


felek doğruyu eğriyi tartaydı,


Ma sœur : ces jours d'été nous les courions ensemble ;
Je reprends sous leurs flots ta douce main qui tremble ;
Je t'aime du bonheur que tu tenais de moi ;
Et mes soleils d'alors se rallument sur toi !
Mais j'épelais enfin : l'esprit et la lumière,
Éclairaient par degrés la page, la première
D'un beau livre, terni sous mes doigts, sous mes pleurs,
Où la Bible aux enfans ouvre toutes ses fleurs :
Pourtant c'est par le cœur, cette bible vivante,
Que je compris bientôt qu'on me faisait savante :
Dieu ! le jour n'entre-t-il dans notre entendement,
Que trempé pour jamais d'un triste sentiment !


铁骑雕戈夹道驰
元戎小队出郊时
白袍容与其间者
莫是参谋老拾遗


„Proč,“ táže se tě rybka,
„tak těžce přemýšlíš?“
– ví přec, že okoun dravý
křižuje hlubní tiš.


Mein Hutschmuck die Rose,
Mein Lager im Moose,
Der Himmel mein Zelt:
Mag lauern und trauern,
Wer will, hinter Mauern,
Ich fahr' in die Welt!


昨夜承恩宿未央
罗衣犹带御衣香
芙蓉帐小云屏暗
杨柳风多水殿凉


Gniscus thut niemanden nichts; dennoch ist ihm niemand gut
Eben darum, weil er nie keinem etwas gutes thut.


على ساحل البحر الابيض المتوسط


Sobre el viento
amarillo,
se abren las campanadas.
En la torre
amarilla,
cesa la campana.
El viento con el polvo,
hace proras de plata.


S nem halhatok én meg,
amig el nem érhetem,
örökös kényének
örökös az életem.


nám služ, pas naše stáda, les kácej sosen, dubin,
vynášej zlato z důlí kdes neproniklých hlubin,


A myslím, až k nám Sudičky dnes přijdou,
co dítku svému bych as od nich žádal –
svit čistý hvězd, jak z nočních mraků vyjdou,
bych svému synku v záři štěstí skládal.


A nőt ne mondd örök szeszélynek,
Érzelme hűbb, mint férfié,
Ha meg nem rontja hiu érdek,
A legnemesb sziv az övé.
Szerencsétlent csak ő tud szánni,
És vigasztalni szenvedőt,
A tévedést siratni, bánni,
S ha nem vár boldogabb jövőt,
Nyugodtan élni és lemondva,
Föláldozón és mosolyogva,
S ki nem fáradva soha sem,
Meghalni hitben, csöndesen.


Zamženou výší v stříbrný svit
pruh tmavé cesty se zvedá;
v dolinách leží zahořklý klid,
jistota těžká a šedá.
Na hory poutník zatoužil jít,
vůdce si na cestu hledá,
nikdo však nechce se přidružit,
jen nová Naděje bledá.


Drum selig Alle, die den Tod erbaten,
Ihr Sehnen ward gestillt, ihr Flehn erhöret,
Denn jedes Herz zerhackt zuletzt ein Spaten.


Irrtum verläßt uns nie; doch ziehet ein höher Bedürfnis
Immer den strebenden Geist leise zur Wahrheit hinan.


Valahol messze morajlott a sors,
De hangja elhalt, míg idáig ért.
Felfogja minden mérgezett nyilát
Az a kemény kis csokoládé-vért.
A jövő jön, de elülnek a rémek,
„Galambdúc lesz a páncéltoronyból”.
És e gyermekre tekintve - remélek.


En tu sonrisa se estremece el sello
de un beso del amor a la hermosura,
y en tu mirada trémula fulgura
la lucha de una sombra y un destello


Le Devoir saint, la fière et douce Obéissance,
Rappel de la Famille en dépit de la France
Actuelle, au mépris de cette France-là !


Scheint einem Goliath der kleine David matt,
Will er höhnen;
So fährt ein Stein zur Stirn hinein,
Dem, der ein Riese wolte seyn.


Doch sorge nicht, wirff alles hin,
O meine Seel', und hoff' auff ihn:
Warumb wilst du solch Leidt erweisen?
Er lebet noch und wird sich bald
Erzeigen als dein Auffenthalt,
Und du wirst ihn in Kürtzen preisen.


Já mínil dosud, že jsem viděl dosti,
když zírat směl jsem, kterak Fridericus
jak Herkul rány rozdává a ničí
evropské saně –


Čas
bdím
sám
něm
vším.


忆昔车公居此地
遗墟缭绕临清渊
惜哉断石文尚在
野老不识投波澜


Ty na svých ňadrech milou neseš těchou
tu skromnou modroočku libodechou,
leč mně, když pyšné růže k srdci vinu,
jest krváceti trny jich, až zhynu.


Így hallgattam el én is, valahányszor
Azt kérdezték: Mért vagyok szomorú,
Mikor nincsen rá különös okom? -
Zavart a kérdés. - Most már nem zavar.
Most már tudom, hogy törvény alatt állunk:
Elvettetnek a különféle magvak,
Öröktől készült, titkos ősmagok,
Egyikből tölgy lesz, másikból fenyő,
A harmadikból mindíg rezgő nyárfa,
Jegenyévé szökken a negyedik, -


Když onehdy Kloe ke mně přistoupila,
Já sem přísně začal: kdež ste medle byla?
Jakživa jste nikdý nepozorovala
Na hodiny – vy ste o dvou slibovala?
Hleďtež srdce mé jen – však tři dávno bily?
Na hodinky Vaše potřebnéby byli
Jenom krásné pentle, k tomu klíček zlatý,
Cyfrplatby mohl dolu býti sňatý –
Kdožby mohl vystát mysl tak nedbanlivou?
Když sem toto vyřkl s tváří přezůřivou,
Chraň Bůh! řekla, nechť y druhý něco poví,
Tamto jeden ostrý trník růžičkový
Spadl za má ňadra, tak mne pokrvavil,
Že kdo to jen viděl, každý běda! pravil.
Viztež sám zde (neb mi nikdý nevěříte),
Jaký šrám mi spravil, ale nevidíte
Na prsníku levém? – když to odmluvila,
Liliová ňadra zcela odekryla,
Na ten rozkoší byt když jsem dlouho hleděl,
Zapomněl sem všecko, což sem mluvit věděl.


Za letních večerů přes Michiganu pláň
když’s hleděl k východu mdlou hlavu chýle v dlaň,
jak hvězdy z vod šly výš’, Ty’s každé ptal se v tiš:
„Zde vyhnanec, tam vlast; kdo vzpomíná tam naň?“


Sieh Bruder, du sollst nit stille stahn,
Vierzig Meil hast du noch zu gahn;
Wol in St. Jakobs Münster.
Vierzehn Meil hinunter baß
Zu einem Stern, heißt Finster.


Csuda bátorok ott benn valának,
Bölcsen hadnagyok ott forgódának,
Jóllehet bennök sokan hullának,
Rajtok terekek semmit kophatának.


A šťastným býti znovu vždy je těžší
než zapomenout. Umře-li ti prvá,
zda druhá láska řekne o přístřeší? – –


Les armes de Satan c’est la caricature
Et la contrefaçon de toute signature
Et l’homme jugeant l’homme et la magistrature


« Et maintenant, Seigneur, juge-moi. Car nous sommes
Face à face, devant le silence des hommes.


Az elhagyott vasárnap-éjszakán
izzó kohóként ég a klinika.
Zúgnak sötéten a kórházi fák.


Na dně propasti tmám
v touze po slunci lkám,
oblohu modrou bych pila
a břehy zelené ryla,
spoutaný vězeň chci ven
k lásce a radosti v den.


Stark hat er mich besieget,
Beseelt durch Eure Huld –
Die Damen dort verziehen
Mir gnädig dann die Schuld.


Überall weichet das Weib dem Manne, nur in dem Höchsten
Weichet dem weiblichsten Weib immer der männlichste Mann.
Was das Höchste mir sei? Des Sieges ruhige Klarheit,
Wie sie von deiner Stirn, holde Amanda, mir strahlt.
Schwimmt auch die Wolke des Grams um die heiter glänzende Scheibe,
Schöner nur malt sich das Bild auf dem vergoldeten Duft.
Dünke der Mann sich frei! Du bist es, denn ewig notwendig
Weißt du von keiner Wahl, keiner Notwendigkeit mehr.
Was du auch gibst, stets gibst du dich ganz, du bist ewig nur Eines,
Auch dein zärtester Laut ist dein harmonisches Selbst.
Hier ist ewige Jugend bei niemals versiegender Fülle,
Und mit der Blume zugleich brichst du die goldene Frucht.


Deß Gnadengeistes reiche Frucht
Ist Güte, Warheit, Recht und Zucht;
Diß sollen wir haben in gemein,
Im Fall wir wollen Brüder seyn.


Houpáme se, kolébáme,
květy žhavými se zdáme
v kaštanových korunách;
ohnivé jsme tanečnice,
houpáme se spalujíce
letní noc na lesklý prach.


Ласточки пропали,
А вчера зарей
Всё грачи летали
Да как сеть мелькали
Вон над той гороС вечера всё спится,
На дворе темнЛист сухой валится,
Ночью ветер злится
Да стучит в окнЛучше б снег да вьюгу
Встретить грудью рад!
Словно как с испугу
Раскричавшись, к югу
Журавли летяВыйдешь — поневоле
Тяжело — хоть плачь!
Смотришь через поле
Перекати-поле
Прыгает как мяч


Et la croix manchote et minée,
De l'âge des vieux parchemins,
Épouvante les yeux humains
Comme une potence damnée,
Au bas de la route inclinée.


Gott zündt di städte an, di ihn vor angezündet:
Stösst aus das Volk, das ihn zuvor ausstis.
Wer nur auf sandicht grund, nicht Christi felsen gründet,
Der hab und hab auf ewigst den Verlis.
Wer Gottes Rath nicht höhrt,
Sei ewig auch verstöhrt.
Di ihren willen Gott nach freier lust entzogen,
Sind ewigst recht verflogen.
Wer Gottestribe höllisch schalt,
Ist recht, das ihm di höll vergalt.


Die Burgen sahn wir fallen,
Die Adler zogen aus,
Wehklagend durch die Hallen
Gehn Winde ein und aus.


Nu helfet's ihr Buben
Der Lawinen herab,
Französische Ruben
Ein tirolisches Grab.


Wenn der lang und schwer Bedrückte
Freiheit sucht, so haßt der Wilde
Und zerbricht, wie andre Schranken,
Auch das eignen Herzens Milde.


Nun aber wollen dir die Weltgestalter
Entziehn ein ganz Geschlecht nach ihren Launen,
Und dänisch welschen soll's im neuen Alter.


Wachet seltsam allzumal; wie find' ich dich?


Chápeš vše co nejtížeji,
za to však co nejsnadněji
dospěla jsi k poznání,
že jsi krásna k líbání.


Wir fragen nicht: Was wird es bringen?
Viel lieber wollen wir es zwingen,
Daß es mit uns nach vorne treibt,
Nicht rückwärts geht, nicht stehen bleibt.


chamando o mestre)


Új csizmám a sárban
Százszor bepiszkolnám,
Csak az Úrnak szerelmemet
Szépen igazolnám.


Heil'ge Dämm'rung waltet durch der Rotunda
Tausendjähr'ge Wölbung, der Geist des Abends
Mahnt zum Beten, mahnet zur letzten Andacht,
Ora pro nobis.


„Proč ne? Co v tom, panno, zlého?“


Dem gantzen Lande fleusst der reiche Niel zu gut,
Und seine Fruchtbarkeit die sich so weit erstrecket,
Liegt in der Tieffe nicht verstecket,
Sie schwimmet oben auff der Flut. 1
Ein Fluss; 2 wenn er vor sich in seinen Ufern fliesset,
Und eine See; wenn er vor andre sich ergiesset.


Dis Schifchen, als es letzt bespannt,
Ist feindlich worden angerannt:
Alleine Gott hat mich beglükket,
Das ich erwünscht bin fortgeschikket.


Sotva že si Brázda s ženou protřel oči,
již se kolem stolu kuchař točí,
klade na stůl talíře a lžíce,
flaše s vínem a pak jiných věcí více,
mezitím i mísu zcela novou,
víkem krásným přiklopenou.
Když vše krásně připravil,
chutná jídla na stůl postavil,
prosil milostpolovičku,
by si s mužem sedla na židličku.
Hned si tedy oba k stolu sedli
a o závod hltně jedli
a to v také nevídané míře,
že se divit, že nesnědli i talíře;
že si také notně zahrávali korbelem,
vidno z toho, že se octli oba pod stolem.


Távozván attól, aki szerelme
gerjesztett éngemet,
Utána való nagy bánatimba
éneklém ezeket,
Ajánlván néki szolgálatommal
együtt szerelmemet.


Froh sind die Toten, die zur Ruhe kehren
Und strecken ihre weißen Hände aus,
Den Engeln zu, die groß und schattig gehen
Mit Flügelschlagen durch das hohe Haus.


Po svaté Anně v sobotu
já sušil kůži na plotu.


أَذابِلُ النرجِسِ في مُقلَتَيكْ
أَم ناضِرُ الوَردِ عَلى وَجنَتَيكْ
لا تُنكري أنَّكِ حوريَّةٌ
فَنفَحَةُ الجنَّةِ نَمَّتْ عليك
وَعَقربا صدغيكِ من عَنبَرٍ
سَمُّهُما ويلاهُ مِن عَقرَبيك
وَرِدفُكِ المرتجُّ في غُصنِهِ
مَيّاسٌ اهتَزَّ بِرمّانَتَيك
وَيحَ وِشاحَيكِ فَما أَصبَحا
صِفْرَيْنِ إِلّا حَسدَا دُمْلجيك
أَفي نِطاقَيكِ تثَنَّيْتِ أمْ
دَفَعتِ خصرَيكِ إِلى خاتَميك
بِاللَّه من صيَّرَ مِن ناظريك
سَهمَيكِ أَم رُمحَيكِ أَم صَارِمَيك
فَحَيثُما كُنتِ خشيتُ الرّدى
مِنكِ أَكُلُّ القتلِ في ناظِرَيك
لو شئتِ حييتِ نَشاوَى الهوى
من لون خدّيك بتفاحتيك
وإن تَغَنّيتِ لنا لم نزَلْ
نخلعُ أفواهاً على أخمَصَيك
لا صَبرَ لي عَنكِ وَإِن كانَ لي
عَلى جِناياتك صَبرٌ عَلَيك


Freylich will es ſich geziehmen
daß man ſeinen klugen Sinn
hier und da moͤg’ hoͤren ruͤhmen
weil der ſchoͤnſten Menſch-Goͤttinn’
all ſein Thun ſo wol gefaͤllt
daß ſie ihm bey ſich behaͤlt.


«De descanso, diciendo, largos años
les de el divino amor, y la discordia
de su puerta no pase los umbrales;


WEEP on, ye Britons — give your gen'ral tear;
But hence, ye venal — hence, each titled slave;
An honest pang should wait on Beckford's bier,
And patriot anguish mark the patriot's grave.


Eu vi São Tomé!


Tornati sopra terra il gentil velo
di questa donna cum gli versi vostri,
per far dispecto a crudel Morte e al cielo;


Ambrosy Spinula/ Marggraf von Seste.


Ich bin ach, leider! nun nicht wehrt,
Daß ich dein Sohn soll heissen:
Ich bin mit deinem Grimm beschwert,
Du wolst dich gnädig weisen.
Du sihest meine Reu und Schmertz
Und eilst mich mit dem Vatterhertz
Aus aller Noht zu reissen.


Wen also hätt' ich anzuklagen?
Dich, daß dein Herz so schwach und klein?
Davon kannst du die Schuld nicht tragen!
Wie du's empfangen, blieb es dein.


(Дума)
Целый век я рылся
В таинствах вселенной,
До седин учился
Мудрости священноВсе века былые
С новыми поверил;
Чудеса земные
Опытом измериМелкие причины
Тешились людями;
Карлы-властилины
Двигали мирамРайские долины
Кровью обливались;
Карлы-властилины
В бездну низвергалисГде пройдёт коварство
С злобою людскою,
Там, в обломках, царство
Зарастёт тровою…
Племена другие
На них поселятся;
Города большие
Людьми разродятсСторона пустая
Снова зацарюет,
И жизнь молодая
Шумно запирует!
Подсеку ж я крылья
Дерзкому сомненью,
Прокляну усилья
К тайнам провиденья!
Ум наш не шагает
Мира за границу;
Наобум мешает
С былью небылиц


Das weiß ich fürwahr und lasse
Mirs nicht aus dem Sinne gehn:
Christenkreuz hat seine Maße
Und muß endlich stille stehn;
Wenn der Winter ausgeschneiet,
Tritt der schöne Sommer ein:
Also wird auch nach der Pein,
Wers erwarten kann, erfreuet.
Alles Ding währt seine Zeit,
Gottes Lieb in Ewigkeit.


melengecin dalında çifte ispinoz diley çifte


„Utoneš-li,“ řekla,
„dole blaze je,
skleněná jak hora
tůň tě ukreje.


Und wenn einst der Sommer wiederkehret,
Lass in seinem frischbelebten Grün
Jede Freude, die mein Herz entbehret,
Mir im Glück des Wiedersehens blühn.


But ah! enamour'd as they view
The smiling, hopeful, infant-train,
Unseen, misfortune marks his due,
Unheard, he threats the heart with pain.


Zas všickni seděli jsme za stolem
jak v poledne, a služka stará zas
všem sloužila, já dobře všim’ si jí
a s úctou jsem ji v duši velebil.
Po svačině nás don Miselli ved’
v svou knihovnu, vše ukazoval rád
a usmíval se stále; k odchodu
když nastal čas, kus cesty s námi šel
a na rozchodnou tisk’ mně pravici
a s pohnutím jsem v jeho očích čet’
to velké naučení pro život:
byť sebe větší bylo neštěstí,
vždy štěstí lásky všecko vyváží.


pak skloním čelo dumné v tichém blahu,
by jako anděl od věčnosti prahů
mé mládí na chvilku jen ke mně sletlo.


يا مَن لهذا المريض المدنَف العاني
مُرِدَّدِ النفس من آن إلى آنِ
إذا رأى الليلَ ظنَّ القبرَ شُقَّ لهُ
وظنّ انجمَهُ آثار أكفانِ
ويحسبُ الصبح بابَ الموت لاح لهُ
وفوقهُ الشمسُ قُفلٌ فتحُهُ داني
نضوٌ على رَمقٍ فان يعيشُ بهِ
لكنهُ رمقٌ مهما يعيش فاني
مُطَرَّح الهمّ في كل الجهات فما
يرى بكل مكان غيرَ أَحزانِ
تَؤُزُّهُ كبِدٌ حرَّىن مُعَلَّقَةٌ
من الاضالع في اعوادِ نيرانِ
يا من لهُ إِذ يرى الدنيا كما اشتَبَهَت
بقيةُ الحلم في اجفان يقظانِ
يا من لهُ اذ يرى الاشياءَ واهنةً
كما بدا اثر الذكرى بنسيانِ
حَيٌّ طريحٌ يراهم يُلحِدونَ لهُ
لم يستحقوا أَن تراهم منهُ عينانِ
يا من لذا الشرق يا من للطريح على
لحد الزمان بأيدي شرِّ اعوانِ
مُستيئسين ولمَّا يأملوا أَملاً
واليأسُ داءٌ لنفس العاجز الواني
ويسبقون الردى للقبر وهو قضاً
في الغَيب فاعجب لهذا الشان من شان
ويُذعنون ولا ما يُذعنون لهُ
لكنَّهُ خلُقٌ يقضي بإِذعانِ
ويسأَلون المُنَى تجري بلا عمل
كالريح جارية في غير ارسانِ
سُخفٌ وأَسخفُ منهُ وهو مَعجَزةٌ
وَضلَّهُ أَن يُسمَّوهُ بايمان
يا ويح للشرق من أَمر بهِ لَبكٍ
كالهِمّ ملتبس في رأي حيرانِ
من كل مُضلِعة ترمى بمُعضلِة
رميَ النحوس لذي بؤس بحرمانِ
تعقَّدت والتوَت كالمستحيل فما
تُريك من موضع فيها لإِمكانِ
لو صوَّرها لكانت صورة امرأة
مصبوغة من جهالات بأَلوان
ربُّوا لذا الشرق يا قومي ممرِّضةً
تحنو عليهِ بإِحساس ووجدان
تطبهُ روحُها مما أَلمَّ بهِ
فان أَقتلَ داءِ الشرق روحاني
يرى عواطفَها الأَديانَ خالصةً
اذا تلعَّب أَهلوهُ بأَديان
يرى بها عهدَهُ عهدَ الملائك في ال
بِر الطبيعيّ في حسنٍ واحسانِ
يرى حناناً كعهد الانبياء وما
تشتاقهُ الروحُ فيهِ منذُ أزمانِ
يرى الفضائل بعد اليأس قد ظفرت
آمالهنَّ ونالت قلب إِنسانِ
رَبُّوا له الأَّمَّ يا قومي فلو وُجدت
في الشرق ما طاح في ذلّ واهوانِ
تلك التي ترفع الدنيا وتخفضهُا
بطفلها فهوَ والدنيا بميزانِ
تلك السماءُ التي تُلقي لهم مَلكاً
فلا يربُّونهُ الاَّ كشيطانِ
تلك التي جعلوها في المنازل كال
مرآة مطروحةً في دار عميانِ
ذنبُ الرجال ولكنَّ النساء بهِ
مُعاقباتٌ بآلام واشجانِ
كمقلة العين في آلامها اعتَجَلت
والداءُ ما مسّ منها غير اجفانِ
لهفي لجوهرة زهراءَ ما سطعت
في جيد غانية او فوق تيجانِ
لهفي لريحانة خضراءَ ما قُطعت
الاَّ لتذبلَ في واحات نشوانِ
لهفي لغانية عذراءَ ما وُضعت
الاَّ بمنزل اسواءٍ واضغانِ
لكل معنى جميل ما يلائمهُ
كما تمازجُ الحانٌ بالحانِ
وليس يُطرب صوتُ الماء منحدراً
كما ترى وقعهُ في سمع ظمآن
فيا إِلهي اذا اجريتَ في قدَر
يوماً بان يلتقي في الناس ضدَّان
فاجعل للطفك معنى في التقائهما
كيلا يكون من الضدين زوجان
فما خلقتَ كمثل البغض في امرأَةٍ
ينالها رجلٌ يوماً بطغيان
ولا خلقت كمثل الذل في رجلٍ
تسومهُ امرأَة سوءاً بعُدوان
يابانياً بقلوب الناس يجعلها
قصر الحياة تبصَّر أيُّها الباني
أسس على الحب لا تُلق القلوب سُدًى
وَضع لكل فؤَاد شكلهُ الثاني
فلست تبني سوى دارٍ اذا خَرِبَت
اركانها خربت من كل عمران
دار السعادة دارُ الحب دارُ مُنى ال
أَحباب دارُ الغرام الخالد الهاني


Vše zvolna strávil pokrok doby podlý,
nic neušetřil jeho chtivý hlad:
musilo dojít i na naše modly – – –
oh, naše modly neměli nám brát!


Siehst du einen elend seyn/
Bild ihn dir als Mensch nur ein.


أَقولُ لِنَفسي وَاقِفاً عِندَ مُشرِفٍ
عَلى عَرَصاتٍ كَالذِبارِ النَواطِقِ
أَلَمّا يَحِنَّ القَلبُ إِلّا تَشوقُهُ
رُسومُ المَغاني وَاِبتِكارُ الحَزائِقِ
وَهَيفٌ تَهيجُ البَينُ بَعدَ تَجاوُرٍ
إِذا نَفَحَت مِن عَن يَمينِ المَشارِقِ
كَأَنَّ فُؤادي قَلبُ جاني مَخوفَة
عَلى النَفسِ إِذ يَكسونَ وَشِيَ النَمارِقِ
وَأَجمَالِ مَيٍّ إِذ يُقَرَّبنَ بَعَدَما
وَخِطن بِذِبّانِ المَصيفِ الأَزارِقِ
وَإِذ هُنَّ أَكتادٌ بِحَوضى كَأَنَّما
زَها الآلُ عِندانَ النَخيلِ البَواسِقِ
طَوالِعُ مِن صُلبِ القَرينَةِ بَعدَما
جَرى الآلُ أَشباهُ المَلاءِ اليَقائِقِ
وَقَد جَعَلَتَ زُرقَ الوَشيجِ حُداتُها
يَميناً وَحوضى عَن شَمالِ المَرافِقِ
عَنودٌ النَوى حُلّالَةٌ حَيثُ تَلتَقي
جَمادٌ وَشرقِيّاتُ رَملِ الشَقائِقِ
تَحِلُّ بِمَرعى كُلِّ إِجلٍ كَأَنَّها
رِجالٌ تَمَشّى عُصبَةً في اليَلامِقِ
وَفَردٍ يَطيرُ البَقُّ عِندَ خصيلِهِ
بِذَبٍّ كَنَفضِ الريحِ ذَيلَ السَرادِقِ
إِذا أَومَضَت مِن نَحوِ مَيٍّ سَحابَةٌ
نَظَرتُ بِعَيني صادِقِ الشَوقِ وامِقِ
هِيَ الهَمُّ وَالوَسانُ وَالنَأيُ دونَها
وَإِحراضُ مِغيارٍ سَئيمِ الخَلائِقِ
وَيَعلمُ رَبّي أَنَّ قَلبي يُحِبُّها
عَلى تِلكَ مِن حالٍ مَتينُ العلائِقَ
وَخَرقٍ كَساهُ اللَيلُ كِسراً قَطَعتُهُ
بِيعَمَلَةٍ بَينَ الدُجى وَالمَهارِقِ
مَراسيلُ تَطوي كُلَّ أَرضٍ عَريضَةٍ
وَسيجاً وَتَنَسَلُّ اِنسلالَ الزَوارِقِ
بَنى دَوأبٍ إِنّي وَجَدتُ فَوارِسي
أَزِمَّةَ غاراتِ الصَباحِ الدَوالِقِ
وَذادَةَ أَولى الخَيلِ عَن أُخرَياتِها
إِذا أَرهَقَت في المَأزِقِ المُتَضائِقِ
فَما شَهِدَت خَيلُ اِمرِئِ القَيسِ غارَةً
بِثَهلانَ تَحمي عَن فُروجِ الحَقائِقِ
أَدَرنا عَلى جَرمٍ وَأَولادٍ مَذحَجٍ
رَحى الحَربِ تَحتَ اللّامِعاتِ الخَوافِقِ
نُثيرُ بِها نَقعَ الكُلابِ وَأَنتُمُ
تُثيرونَ قيعانَ القُرى بِالمَعازِقِ
لَبِسنا لَها سَرداً كَأَنَّ مُتونَها
عَلى القَومِ في الهَيجا مُتونُ الخَرانِقِ
سَرابيلَ في الأَبدانِ مِنهُنَّ صَدأَةٌ
وَبَيضاً كَبَيضِ المُقفِراتِ النَقانِقِ
بِطَعنٍ كَتَضريمِ الحَريقِ اِختِلاسُهُ
وَضَربٍ بِشطَباتٍ صَوافي الرَوانِقِ
صَدَمناهُمُ دونَ الأَمانّي صَدمةً
عَماساً بِأَطوادٍ طِوالٍ شَواهِقِ
إِذا نَطَحَت شَهباءَ شَهباءَ بَينَها
شُعاعُ القَنا وَالمَشرَفيِّ البَوارِقِ
لَنا وَلَهُم جَرسٌ كَأَنَّ وَغاتَهُ
تَقَوَّضُ بِالوادي رُؤوسَ الأَبارِقِ
فَأمسوا بِما بَينَ الهِضابِ عَشيَّةً
بِتَيماءَ صَرعى مِن مُقَضٍّ وَزاهِقِ
أَلا قَبَّحَ اللَهُ القَصيبَةَ قَريةً
وَمَرأَةَ مَأوى كُلِّ زانٍ وَسارِقِ
إِذا قيلَ مَن أَنتُم يَقولُ خَطيبُهُمُ
هَوازِنَ أَوسَعدٌ وَلَيسَ بِصادِقِ
وَلَكِنَّ أَصلَ القَومِ قَد تَعلَمونَهُ
بِحَورانَ أَنباطٌ عِراضُ المَناطِقِ
فَهُذِّ الحَديثَ يا اِمرَأَ القَيسِ فَاِترُكي
بِلادَ تَميمٍ وَالحَقي بِالرَساتِقِ
دَعِ الهَدرَ يا عَبدَ اِمرِئِ القَيسِ إِنَّما
تَكِشُّ بِأَشَداقٍ قِصارِ الشَقاشِقِ
أَما كُنتَ قَبلَ اليَومِ تَعلَمُ أَنَّما
تَنوءُ بِحَرّاثينَ ميلِ العَواتِقِ
تَظِلُّ ذُرى نَخلِ اِمرِئِ القَيسِ نِسوةً
قِباحاً وَأَشياخاً لِئامَ العَنافِقِ
تَبَينَّ نَقشُ اللُؤمِ في قَسَماتِهمِ
عَلى مُنصَفٍ بَينَ اللِحى وَالمَفارِقِ
عَلى كُلُّ كَهلٍ أَزعَكيٍّ وَيافِعٍ
مِنَ اللُؤمِ سِربالٌ جَديدُ البَنائِقِ
رَمَيتُ اِمرَأَ القَيسِ العَبيدَ فَأَصبَحوا
خَنازيرَ تَكبو مِن هَويِّ الصَواعِقِ
إِذا اَدرَؤوا مِنهُمُ بِقِردٍ رَمَيتَهُ
بِموهِيَةٍ صُمَّ العِظامِ العَوارِقِ
إِذا كَصَّتِ الحَربُ اِمرَأَ القَيسِ أَخَّروا
عَضاريطَ أَو كانوا رِعاءَ الدَقائِقِ
رَفَعتُ لَهُم عَن نِصفِ ساقي وَساعِدي
مُجاهَرةً بِالمِحرَباتِ العَوالِقِ
تَسامى اِمرُؤُ القَيسِ القرُومَ سَفاهةً
وَحَيناً بِعبَدَيها اللئَيمِ وفَاسِقِ
بِأرقَطَ مَحدودٍ وَثَطٍّ كِلاهُما
عَلى وَجهِهِ سِيما اِمرِئِ القَيسِ غَيرِ سائقِ


Du weißt von Sedan und Gravelotte,
Wo sie geopfert dem alten Gott,
Dem Gott der nationalen Revanche,
Gloiren- und Mitrailleusenbranche,
Mit Bajonetten und blauen Bomben
Turmhohe Menschenhekatomben.


Il manto se rivolse al braccio manco,
E con la spada e malandrini affronta.
Mai non fu campion cotanto franco:
Questo tocca di taglio, e quel di ponta,
A l'uno il petto, a l'altro passa il fianco.
Or che bisogna che più ve raconta?
Tutti e ladroni occise in poco de ora,
Sì ben col brando intorno egli lavora.


拂拭青奴供昼眠
半晴半雨酿愁天
梦回不到南柯境
风过绿阴号晚蝉


No digas nada, no preguntes nada.
Cuando quieras hablar, quédate mudo:
que un silencio sin fin sea tu escudo
y al mismo tiempo tu perfecta espada.
No llames si la puerta está cerrada,
no llores si el dolor es más agudo,
no cantes si el camino es menos rudo,
no interrogues sino con la mirada.
Y en la calma profunda y transparente
que poco a poco y silenciosamente
inundará tu pecho de este modo,
sentirás el latido enamorado
con que tu corazón recuperado
te irá diciendo todo, todo, todo.


Ick lang dor rin, man aftolangen
was he nich, wat ick langt un grep;
wat was dorbi recht antofangen,
he set to fast un väl to deep.
Dor möt sick doch'n Mittel finnen –
du kannst dor so doch vun nich gahn!
So denk ick dunn, un dat Besinnen
dat hülp mi, as dat oft all dan.


يا خليجَ الأمةِ العربيّةِ
اقرَأْ باسم ربِّكَ الذي خلقَ المسارحَ، والمصايفَ، والمطاعمَ، والنِّساءْ


Dein freudenreicher Geist
Der uns nicht zagen heist
Der Sinn und Krafft erwecket
Durch den man herrlich siegt
Wenn uns die Welt bekriegt
Und Höll und Teuffel schrecket.


Kvetoucí záhony jsou dnes ty hroby,
jak úsměv znavený je každý rov;
jsou těch, kdo spí tu, tváře bez podoby
jak píseň tesklivá, však beze slov.


Ob von der Lippe dann auch kühn
Sich Witz und Scherz ergießt,
's ist nur ein heuchlerisches Grün,
Das über Gräbern sprießt.


Ritka vendég Rácországban
Zsigmond a király, a császár:
Jól fogadja István vajda,
István, kinek apja Lázár:
Hét egész nap látja dúsan,
Becsülettel, emberséggel;
Nem felejti, ki a gazda,
S nem felejti, kit vendégel.


Pak na trůn sed’ a nemluvil
a všickni stáli němi,
a ze všech strach měl největší
Sver starý, otec Emy.


Jetzt aber, Vater! hatten wir
Nicht Herz, wir hatten Wut;
Wir sahn den Feind mit Mordbegier,
Und dürsteten sein Blut!


Ein Wams, verbrämt mit Schwanenfell,
Mit Knöpfen von Krystallen hell,
Ein Röckchen weiß, aus zarter Woll',
Aus Lämmchenwoll' es tragen soll.


Il scuto gli spezzò quel maledetto,
Le piastre aperse, come fosser carte,
E crudelmente lo piagò nel petto;
Gionse allo arcione e tutto lo dislibroe,
Il collo al suo ronzon tagliò via netto.
Ora a quel colpo gionse Brandimarte,
E, destinato di farne vendetta,
Sprona il destriero e la sua lancia assetta.


梅花澹澹自开残
水国春迟雪未乾
不有竹枝相倚并
如何禁得许多寒


Dans les cieux qui te fêtent
Les étoiles s'arrêtent
Et suspendent les airs


Du hast uns, Herr! der Schuld entladen,
Der Schmach entlud uns unser Schwert;
O fließ uns ferner, Quell der Gnaden,
Wir sammeln uns um freien Herd,
Wir bergen tief in heil'ger Laden
Die Bundes-Worte fromm und werth,
Der junge Bund voll Lust und Ehren,
Der graue Bund soll ewig währen.


Ma pur se puote il tempo prolungare
E far col senno forza a la fortuna:
Chi fece il mondo, lo potrà mutare,
E porre il sole in loco de la luna. -
- Prendiam dunque libroito, se ti pare, -
Disse la bianca alla donzella bruna
- De ritener costor, poi che la sorte
Or gli conduce in Francia a prender morte. -


Pryč od všech zraků unášeni,
svou sloku lásky čtou ti tam,
co literka, se v duhu mění,
co verš, svůj v slunci smáčí plam,
a čtou tak lačně, jako zchytra
své pokladnice zkoumá jas
jen v noční čas,
kdo oň se bojí z plna nitra.


Seelenvolle Harmonien wimmeln,
Ein wollüstig Ungestüm,
Aus den Saiten, wie aus ihren Himmeln
Neugeborne Seraphim;
Wie, des Chaos Riesenarm entronnen,
Aufgejagt vom Schöpfungssturm die Sonnen
Funkend fuhren aus der Finsternus,
Strömt der goldne Saitenguß.


»Tand, Tand
Ist das Gebilde von Menschenhand.«


Und der Kelch sänke mir schnell aus der zitternden Hand.
Mich däuchte Schierlingssaft sein goldner Wein!
Grabesmoder die Speisen!
Grabgeheul die Musik!


Sie wollen mich wie Weitzen sichten,
Die Pfeile, so sie auff mich richten,
Sind alle gifftig zugespitzt,
Gefiedert nur mit List vnd Triegen,
Sie meinen stracks mir obzuliegen,
So sehr sind sie auff mich erhitzt.


Wer das rothe liebt zu sehr, kan das gelbe selten haben;
Wer sich schemt, der wird nicht reich; Reichthum fodert freche Gaben.


Dacolnék új, szép daccal, ám kemény
Szájam körül már csöndes árkot ás,
Szelíd és gyáván reszkető mosolyt
Az ős alázat és megalkuvás.


«A királynét meggyilkolni nem kell,
- Mond a főpap - tartózkodni jó,
Ha egyez mind, én nem mondok ellen»
Monda, s ajkin kétes volt a szó.
De olaj az a bánnak tüzére, -
Karja szörnyet csattant fegyverére.


Boleslav se plaze skalinami
Skrýval v pouště; marné ukrývání,
Svědomí ho provázelo, šípy
Ouzkosti a zoufalosti v srdce
Zarážejíc. Zmatenostmi ducha
Hnán jsa, zapomenul na svět, na trůn,
Zaběhl oklikami k hradu, hradu
Jako pekla lekl se, k chrámu chvátal,
Mečem tady mstitel hrozyl, honil
Nezbedníka do hor, v horách stromy
S uleknutím spatříc plazytele
Odvracely hlavy, pošeptaly
Vichru, by své rozvztekliny srazyv
Se skal vyštval hrůzou pekelníka.


Přešly také lásky doby,
nyní kolem mne jen hroby.


Di Thire sind frohlokkend uns zum dinst:
Gehorsamen ist itz ihr hauptgewinst.
Ein ides vih ist höchsteinträchtig zahm,
Wi es von Gott erst seinen ursprung nahm.
Das Pflantzreich ist durchsichtig, wi ein glas,
Das Ertzreich ein lichtfixes wundernas:
Was uns beschwert, ein herrlichst lustgewürm,
Das alles schirmt im erstem unschuld schirm.
Was lebt und webt, und disen Erdkreis macht,
Dis alls beherrscht der Mensch zu Gottes pracht.


Quand sur nous une chaîne tombe,
Il la brise anneau par anneau.
Pour l'esprit il se fait colombe,
Pour le cœur il se fait agneau !


Korline! Dit ward keine Mütz,
Hüt geiht woll kein koppheister,
Hüt giww't nich mal en lütten Spitz,
Denn sülwst de dick Burmeister,
De hett hüt abend keinen Döst,
Dor sitt hei blot en blöst un blöst
Un denkt nich an den Rodspon.«


Ein alter Haushahn hielt auf einer Scheune Wache;
Da kömmt ein Fuchs mit schnellem Schritt,
Und ruft: O krähe, Freund, nun ich dich fröhlich mache;
Ich bringe gute Zeitung mit.
Der Thiere Krieg hört auf: man ist der Zwietracht müde.
In unserm Reich ist Ruh' und Friede.
Ich selber trag' ihn dir von allen Füchsen an.
O Freund, komm' bald herab, daß ich dich herzen kann.
Wie guckst du so herum? Greif, Halt und Bellart kommen,
Die Hunde, die du kennst, versetzt der alte Hahn;
Und, als der Fuchs entläuft: was, fragt er, ficht dich an?
Nichts, Bruder, spricht der Fuchs; der Streit ist abgethan;
Allein, ich zweifle noch, ob die es schon vernommen.


Die Äste in Flammen, die Wipfel entlaubt
Am Kreuze das friedenumsprühete Haupt.


Aimer d’un amour très-honnête ;
Avoir peur, en portant la main
A certain cordon de sonnette
Dont on sait pourtant le chemin-


Che paroll! Quist sì consolen!
Quist chì sì ch'hin natural!
Hin lì lì proppi che scolen
giò d'on coeur s'cett e lejal;


Bastaba que la gula el mar pescara,
sin que avaricia en él tendiera redes
con que la vanidad alimentara.


屏迹丘园世事轻
澹然滋味似孤僧
平生愿学昌黎伯
宰相三书独不能


On večerem teď často sedá tady.
Ta boží muka, co už všechno zřela!
Jej sem až matka kdysi provázela,
když do Prahy šel, tenkrát hošík mladý.


Um a maisUm sem motivoMas já que os outrosSe perguntam perguntas dos outrosE lhes respondem com palavras dos outrosO que fazerAlém de escrever, como os outrosE hesitarRepetirProcurarPesquisarNão acharSe chatear e se dizerIsto não serve para nadaValia mais ganhar a vidaMas a vida, já tenho a minhaLogo, não preciso ganhá-laNão é um problema, eu asseguro,E só esta coisa não o éPois todo o resto são problemasMas todos já estão formuladosTodos se consultaram, todos,Sobre os mais ínfimos assuntosAgora eu, o que me resta?Usaram as palavras fáceisBelas palavras feitas verboEspumantes, quentes, vistosasOs céus, os astros, as lanternasE estas brutas lânguidas ondasRaivam roem rochedos rubrosTudo em torno trevas e gritosTudo cheio de sangue e sexoTudo ventosas e rubisAgora eu, o que me resta?Em silêncio me perguntarSem escrever e sem dormirLançar-me a procurar por mimSem dizer nem ao zeladorNem ao anão sob o assoalhoNem ao paparlante em meu bolsoNem ao padre em minha gavetaPreciso urgente me sondarSozinho, sem freira rodeiraQue me segure a maçanetaE me adentre como um políciaCom cassetete e vaselinaPreciso urgente me enfiarUm cotonete no narizContra uremia cerebralE que veja jorrar palavrasTodos se consultaram, todosNão tenho direito à palavraUsaram as belas brilhantesE estão todos bem lá no topoOnde habitam os poetasCom suas liras a pedalCom suas liras a vaporCom suas liras de oito relhasE seus Pégasos nuclearesNão me resta o menor estímuloSó me restam palavras rasasPalavras idiotas frouxasSomente me mim o a osDe por para que quem o quêÉ ela ele nós vós nemComo vocês querem que eu façaUm poema com esta lei?Tanto pior, não o fare:Un de plusUn de plusUn sans raisonMais puisque les autresSe posent les questions des autresEt leur répondent avec les mots des autresQue faire d’autreQue d’écrire, comme les autresEt d’hésiterDe répéterEt de chercherDe rechercherDe pas trouverDe s’emmerderEt de se dire ça sert à rienIl vaudrait mieux gagner sa vieMais ma vie, je l’ai, moi, ma vieJ’ai pas besoin de la gagnerC’est pas un problème du toutLa seule chose qui en soit pas unC’est tout le reste, les problèmesMais ils sont tous déjà posésIls se sont tous interrogésSur tous les plus petits sujetsAlors moi qu’est-ce qui me reste ?Ils ont pris tous les mots commodesLes beaux mots à faire du verbeLes écumants, les chauds, les grosLes cieux, les astres, les lanternesEt ces brutes molles de vaguesRagent rongent les rochers rougesC’est plein de ténèbre et de crisC’est plein de sang et plein de sexePlein de ventouses et de rubisAlors moi qu’est-ce qui me reste ?Faut-il me demander sans bruitEt sans écrire et sans dormirFaut-il que je cherche pour moiSans le dire, même au conciergeAu nain qui court sous mon plancherAu papaouteur dans ma pocheNi au curé de mon tiroirFaut-il faut-il que je me sondeTout seul sans une soeur tourièreQui vous empoigne la quèquetteEt vous larde comme un gendarmeD’une lance à la vaselineFaut-il faut-il que je me fourreUn tige dans les naseauxContre une urémie du cerveauEt que je voie couler mes motsIls se sont tous interrogésJe n’ai plus droit à la paroleIls ont pris tous les beaux luisantsIls sont tous installés là-hautOù c’est la place des poètesAvec des lyres à pédaleAvec des lyres à vapeurAvec des lyres à huit socsEt des Pégases à réacteursJ’ai pas le plus petit sujetJ’ai plus que les mots les plus platsTous les mots cons tous les molletsJ’ai plus que me moi le la lesJ’ai plus que du dont qui quoi qu’est-ceQu’est, elle et lui, qu’eux nous vous niComment voulez-vous que je fasseUn poème avec ces mots-là?Eh ben tant pis j’en ferai pa


La notte che precesse a questo giorno
Fiordiligi sognò che quella vesta
che per mandarne Brandimarte adorno
havea trappunta e di sua man contesta
vedea per mezo sparsa e d ognintorno
di goccie rosse a guisa di tempesta
parea che di sua man così l havesse
riccamata ella, e poi se ne dogliesse


Audience v republice
ztratily svůj třpyt;
zato ve vážnosti stouply
ty, jež dává lid.


Ale nežli padl v mdloby,
zaslech’ ještě, v hradu zdích
jak se rozleh’ plný zloby
nezkrocený, divý smích...


Neked én vagyok neked-szántan
És hogyha nincsen örömöd
És hogyha nem érted a mát,
Mindegy: én meg nem bántam.


Der Ritter sinkt blutend zur Erde,
Es stolpert der Riese nach Haus« –
Wenn ich begraben werde,
Dann ist das Märchen aus.


Anderwerts hab' ich gelesen,
Daß die heiss' und rege Gluht,
Eben auch ein fliessend Wessen,
Wie die Luft und wie die Fluth,
Daß, wie jene, voller Kräfte
Sie sich an die Cörper hefte,
Die dadurch zusammen gehn,
Folglich auch aus Feur bestehn.


Lacht Spötter immerhin,
Ich bleibe wer ich bin,
Und solt ich auch darbey
Die Gunst der halben Welt verschertzen,
So wird doch der Verlust mich nicht so leichte schmertzen.
Es ist mir alles einerley,
Ich heul, ihr Wölffe, doch nicht mit,
Ihr möget, wie ihr wolt, von mir ein Urtheil fällen.
Ich kan ohnmöglich mich verstellen.


O was des Blümchens Wunderkraft
Am Leib' und am Gemüt
Ihr, meiner Holdin, einst verschafft,
Faßt nicht das längste Lied! –
Weil's mehr, als Seide, Perl' und Gold
Der Schönheit Zier verleiht,
So nenn' ichs »Blümchen Wunderhold«
Sonst heißt's – Bescheidenheit.


Giovane bella, che, dogliosa e stanca,
tutta pensosa, de' tuo lunghi affanni
forse pensando ti raddoppia il pianto,
perché la vista lagrimosa e bianca
non riconforti, se i tuo doppi danni
può ristorar colui che t'ama tanto?
La benda e 'l nero manto
non si conviene a sì felice donna,
ma più fulgida gonna,
onde s'allegrin tuo diletti figli.
Gl'insulti e gran perigli
son tolti, e spenta ogni superbia aldace,
tal ch'ogni tuo potenza è posta in pace.


Wie der Gewaltigste selbst im Kampf mit den Mächten des Schicksals
Hinsinkt, wenn er vom Pfad irrend in Schuld sich verstrickt,
Zeigt die Tragödie dir und erschüttert in Furcht dich und Mitleid,
Weil der Verirrung auch du fähig dich fühlst und der Schuld.


Wir ziehn von Weib und Kindern,
Vermögen nicht zu hindern
Des Vaterlands Ruin.
Schon lechzt nach unserm Blute
Die Petersburger Knute,
Die Fuchtel von Berlin.


أَظُنُّ اللَيالي بَعدَكُم سَتَريعُ
فَمَن يُبقي لي مِن رائِعٍ فَتَروعُ
خُذي عُدَّةَ الصَبرِ الجَميلِ فَإِنَّهُ
لِكُلِّ نِزاعٍ يا أُمَيمَ نُزوعُ
وَقَد كُنتُ أَبكي لِلأَحِبَّةِ قَد أَنى
لِقَلبي سُلوٌّ وَاِطمَأَنَّ وَلُوعُ
وَلَكِنَّما أَبكي المَكارِمَ أُخلِيَت
مَنازِلُ مِنها لِلنَدى وَرُبوعُ
وَهَل أَنا جازٍ ذَلِكَ العَهدَ بِالبُكا
وَلو أَنَّ كُحلَ الماقِيَينِ نَجيعُ
أَبيتُ وَطُرّاقُ الهُمومِ كَأَنَّها
مَحافِلُ حَيٍّ تَنتَجي وَجُموعُ
أُقارِعُ أُولى اللَيلِ عَن أُخرَياتِهِ
كَأَنّي أَقودُ النُجمَ وَهُوَ ظَليعُ
وَعَيني لِرَقراقِ الدُموعِ وَقيعَةٌ
لَها اليَومَ مِن عاصي الشُؤونِ مُطيعُ
بِمَن تُدفَعُ الجُلّى بِمَن تُرفَعُ العُلى
بِمَن تُحفَظُ الآمالُ وَهيَ تَضيعُ
بِمَن يُنقَعُ الظَمآنُ وَهُوَ مُحَلّأٌ
بِمَن يُؤمَنُ المَطرودُ وَهُا مَروعُ
هُوَ الرُزءُ لا يَعدو المَكارِمَ وَالعُلى
صَلومٌ لِأَشرافِ العَلاءِ جَدوعُ
فَأَينَ قِوامُ الدينِ لِلخَطبِ يَعتَري
وَلِلدَهرِ يَغدو بِالأَذى وَيَروعُ
وَأَينَ قِوامُ الدينِ لِلبيضِ وَالقَنا
إِذا لَم يَكُن إِلّا اليَقينَ دُروعُ
وَأَينَ قِوامُ الدينِ لِلنَيلِ وَالقِرى
إِذِ الجَدبُ مُعطٍ وَالسَحابُ مَنوعُ
أَلا مَن لِأَضيافِ الشَتاءِ يَلُفُّهُم
سَقيطُ ظَلامٍ قِطقِطٍ وَصَقيعُ
تَجاذَبُهُم أَيدي الشَمالِ رِياطَهُم
فَيَسقُطُ سِبٌّ أَو يَضَلَّ قَطيعُ
إِذا كانَ بَينَ البَيتِ وَالزَفزَفِ الصَبا
أَحاديثُ تَخفى مَرَّةً وَتَذيعُ
وَمَن لِلعُفاةِ المُرمِلينَ يَشُلَّهُم
مِنَ الدَهرِ قِرنٌ لا يُرامُ مَنيعُ
فَيا راعي الذَودِ الظِماءَ تَرَكتَها
وَأَحفَظُ راعٍ مُذ نَأَيتَ مُضيعُ
وَلَيسَ لَها في الدارِ دينُ شَريعَةٍ
وَلا في ثَنايا الطالِعينَ طُلوعُ
وَلا لِلغَوادي مُذ فُقِدتَ مُزايدٌ
وَلا لِلمَعالي مُذ عُدِمتَ قَريعُ
أَقولُ لِناعيهِ عُقِرتَ وَجَرَّبتَ
بِشِلوِكَ فَدُعاءُ اليَدَينِ خَموعُ
وَغَلغَلَ ما بَينَ الحِجابَينِ وَالحَشا
سِنانٌ كَمِصباحِ السَليطِ وَقيعُ
نَعَيتُ النَدى عَضّاً يَرِفُّ نَباتُهُ
وَشَملَ العُلى وَالمَجدَ وَهُوَ جَميعُ
بِبَدرٍ مُعَمٍّ في الكَواكِبِ مُخوَلٍ
نَمَتهُ عُروقٌ لِلعُلى وَفُروعُ
مِنَ القَومِ طالوا كُلَّ طَولٍ إِلى العُلى
إِذا أَذرُعٌ يَوماً قَصَرنَ وَبوعُ
بَنوا في يَفاعِ المَجدِ وَهوَ مُمَنَّعٌ
بُنىً طَيرُها بَينَ النُجومِ وُقوعُ
فَلا حَمَلَت أُمُّ المَكارِمِ بَعدَهُ
وَلا شَبَّ لِلمَجدِ التَليدِ رَضيعُ
وَلا أَدَّتِ الرَكبَ الخِماصَ عَلى الوَجى
سَفائِنُ بَرٍّ وَالسِياطُ قُلوعُ
إِلى أَن يُزادَ المُستَنيلينَ بَعدَهُ
مِنَ الحَيِّ قَرٌّ في الظَلامِ وَجوعُ
أَضُمُّ عَلَيهِ الرَاحَتَينِ تَعَلُّقاً
وَقَد نَزَعَتهُ مِشَنُ يَدَيَّ نَزوعُ
غُصِبتُكَ عِلقاً لَم أَبِعهُ وَلَم أَكُن
كَباغي رِباحٍ يَشتَري وَيَبيعُ
طَوَيتُكَ طَيَّ البُردِ لَم يُنضَ مِن بِلىً
وَقَد يُغمَدُ المَطرورُ وَهُوَ صَنيعُ
أُناديكَ مِن تَحتِ الخُطوبِ غَدا لَها
بِمَظهَريَ رَحلٌ ضاغِطٌ وَقُطوعُ
ما كانَتِ الأَيّامُ يَفرَعنَ هَضبَتي
لَوَ أَنَّكَ واعٍ لِلدُعاءِ سَميعُ
رَمَتني سِهامُ البَأسِ بَعدَكَ جَهرَةً
وَأَنبَضَ نَحوي عاجِزٌ وَجَزوعُ
وَزالَ مِجَنٌّ ما نِعٌ كُنتُ أُتَّقي
بِهِ الخَطبَ وَالخَطبُ الجَليلُ قَطوعُ
وَما كُنتُ أَدري أَنَّ فَوقَكَ آمِراً
مِنَ الدَهرِ يَدعو بَغتَةً فَتُطيعُ
فَغالَبَ أَطماعي عَليكَ مُّغالِبٌ
وَقارَعَ آمالي عَليكَ قَروعُ
عُصِبتُ فَلَم أَسمَح لِغَيرِ أَكُفِّكُم
بَدَرّي وَبَعضُ الحالِبَينَ طَموعُ
إِباءً وَلَو طارَت بِكَفّي مُلَيحَةٌ
إِلى النيقِ رَبداءُ الجَناحِ لَموعُ
لَقَد لَسَبَتني مِن عَقارِبِ كَيدِهِم
دُيوبٌ إِذا جَنَّ الظَلامُ لَسوعُ
يُسَوِّمُني حُسنَ الثَناءِ وَضامِنٌ
لِسوءِ مَقالٍ أَن يَسوءَ صَنيعُ
وَحَسبُكَ مِن ذَمِّ الفَتى تَركُ مَدحِهِ
لِأَمرٍ يَضيقُ القَولُ وَهُوَ وَسيعُ
سَقاكَ عَلى نَأيِ الدِيارِ وَشَحطِها
رَبيعٌ وَهَل يَسقي الرَبيعَ رَبيعُ
وَحَيّاكَ عَنّا كُلُّ نَجمٍ وَشارِقٍ
إِذا جَنَّ لَيلٌ أَو أَضاءَ صَديعُ
ذَكَرتُكَ ذِكرَ العاطِشاتِ وُرودَها
تُحَرَّقُ أَكبادٌ لَها وَضُلوعُ
تَقاذَفنَ يَطلُبنَ الرَواءَ عَشيَّةً
نَزائِعَ أَدنى وِردِهِنَّ نَزيعُ
ضَرَبنَ طَريقاً بِالمَناسِمِ أَربَعاً
إِلى الماءِ لا تُدنى إِلَيهِ شَروعُ
فَهَجراً لِدارِ الحَيِّ بَعدَ رَحيلِكُم
وَما كُلُّ أَظعانٍ لَهُنَّ رُجوعُ
وَلا مَرحَباً بِالأَرضِ لَستُم حُلولَها
وَإِن كانَ مَرعىً لِلقَطينِ مَريعُ
لَقَد جَلَّ قَدرُ الرُزءِ أَن يَبلُغَ البُكا
مَداهُ وَلَو أَنَّ القُلوبَ دُموعُ
وَلَو أَنَّ قَلبي بَعدَ يَومِكَ صَخرَةٌ
لَبانَ بِها وَجداً عَلَيكَ صُدوعُ


Guidala pure al regno alto, e giocondo,
Com' esce l' alma del suo albergo fuora.
Che 'l figlio havrà la Monarchia del mondo,
Ne dubitar, che invendicato muora.
Che come egli havrà in terra il maggior pondo,
E che vedrà l' occasione, e l' hora,
In parte ei condurrà l' armate squadre,
Che vendetta faran del morto padre.


Ach Gott, kein Sturm der See
Thut nicht dem Schiff so weh',
Das hin und her muß schweben,
Als diese Reise mir,
Denk' ich, was dort und hier
Mir noch zu überstreben.


Šum zazněl, jakby step se vzbudila v ten čas;
smích, štěbot. Heléna si popravila vlas
a „Děkuji“ jak vytržena praví hbitě.
A za chvíli tak hebce, však též šelmovitě
se otázala ho: „Proč nepřijel jste k nám?“
(To k předešlým se vztahovalo prázdninám.)
„My od neděle čekali jsme do neděle.
Přec tatínek vás zval – ?“...hlas nezněl zrovna směle.


Wir wollen es euch lohnen,
Daß ihr gar hoch uns eingeschätzt
Und rund in allen Zonen
Das Eisen heftig gen uns wetzt.


Wenn der Alten Geist mich lehret,
Und ich einsam denken kann,
Schaust du ganz in dich gekehret,
Stundenlang mich schweigend an.
Dieses kann Selinde nicht,
Die mit ihrem Klappermunde
Oft in einer Viertelstunde,
Kluge zehnmal unterbricht.


Im höchsten Wesen sich das Herz zur Ruhe legt,
Im schönsten Vorwurf, der die Liebe an sich ziehet,
Der in sich selbst zwar bleibt und nimmer sich bewegt,
Mit Weisheit doch regiert, was man geschaffen siehet.


Azért is élsz!
A gondolataim
Nézd: a te tölgyeid!
A lelkem győzhetetlen talajába
Bocsátottad le bús gyökereid.
Halk mozdulásom: rügybepattanásod,
Kőkemény csendem: a te hallgatásod.
Bennem nő ki száz lemetszett karod,
Az én viharom: a te viharod,
Az én koronám a te koronád.


Laus Deo.


»Nehme ich dann ein ander Weib,
Als ich hab in meinem Sinne,
So muß ich in der Höllen-Gluth,
Da ewiglich verbrennen.«


Za květem květ mi život zničil,
ze slz mých nový vykvet’ zas,
by vzdorně hlavu vzhůru vztýčil
jen novým bouřím na pospas...


Die Ketten streift ich ab, und warf die Seile weg,
Und wandte mich vom Tand der Welt in Eile weg!
Von frost'ger Nüchternheit, von grübelnder Vernunft,
Wie sehn ich mich davon, aus langer Weile, weg!
Sagt ihr mir Schlimmes nach, so sagt ich's im voraus,
Und nahm euch diesen Ruhm zum besten Teile weg:
Ich zöge gern den Weg, den eure Tugend bahnt,
Doch blieb ich stets davon um eine Meile weg;
Denn wer zur Scheibe sich, zum Ziel die Sonne wählt,
Der sendet stets umsonst die leichten Pfeile weg!
Nun aber, Dichter, schweig und laß der Welt den Lauf,
Und was ihr nicht behagt, vertilge, feile weg!


yalnızca ben var, bilmez misiniz


Der HERR verzeücht die letste Zeit.
Dieweil Er uns so hertzlich liebet
Und nur auß lauter Freündligkeit
Uns Frist und Raum zur Buhsse gibet:
Er weiß gahr sanft mit uns zu fahren,
Hält auf den lieben Jüngsten Tag,
Daß sich der Frommen Glaube mag
Samt Lieb und Hoffnung offenbahren.


Aber kennt sie auch den Tod?
Wenn im Hain die Stürme brausen,
Wenn, vom rauhen Hauch berührt,
Jeder zarte Halm erfriert
Und des Winters Mächte hausen,
Dann muß alles Schöne fliehn,
Und, um schöner aufzublühn,
Senkt in's Grab sich auch die Liebe.


Doch daß auch in Ehren das Kriegswerk sei
Und wer früh sich übt für die Schlachten!
Nicht hat er Behagen an Schulfuchserei;
Nach Kämpfen nur steht sein Trachten.
Wär' ich, wie du wolltest, so zahm und bang
Als Schüler gewesen, du hättest noch lang,
Mein Guter, im Kerker zu schmachten.«


Dans un bourg de province appelé Saint-Christophe,
Un jour que je rôdais près des chevaux de bois,
Au son désespéré d'un grand orgue aux abois,
J'entrevis tout à coup deux bottines d'étoffe.


1
Белбог и Чернобог
Беседу-спор велИ гром возник, и вздох,
Вблизи, и там вдалВ пучине звуковой,
И в царстве тишины,
В пустыне мировой,
Звучали две струнМеняясь без конца,
Вблизи, как и вдали,
Снотворца и Творца
Два действа дружно шлСнотворец возвещал,
Что сон — богатство душ,
Но день рождался ал,
Творец вился, как уТворец вился, как змей,
Рождался изумруд,
От солнечных лучей
Везде цветы цветуВсе видно, все светло,
Рукой все можно взятМеняется стекло,
Дрожит морская гладРубины на полях
Горят как свежий мак,
Но в страстных лепестках
Есть кровь и боль, и мраНо в огненных цветках
Таится тяжкий соИ в странных облаках
Вечерний небосклоТемнеет глубь морей,
Темней вверху сафир,
В лесах, среди ветвей,
Иной мерцает миКак хаос — мир лесной,
Уж поздно для лучей,
Уж Ворон тьмы ночной
Прокаркал час ночеИ желтая Луна
Без блеска в небесах,
И бродят тени сна,
И бродит Сон и СтраИ тонкая струна
Дрожит, нежней, чем вздоНо чья, но чья она,
Белбог и Чернобог?
2
Белбог с Чернобогом был в споре,
Кто в чарах красивых сильнеРаскинулось темное Море,
Помчались потоки лучеИ Солнце, во имя Белбога,
Пронзило огнем глубину,
И в высях ночного чертога
Зажгло золотую ЛунНо хитростью Бога Ночного
Несчетности ярких лучей
Зажглись — как безмолвное слово
Во влажностях темных очеИ ежели Небо красиво,
Ночной оно чарой зажглось,
Как блеск синевого отлива,
На пышности черных волоТак спорили долго и много
Два Бога, и мир был смущен,
И День полюбил Чернобога,
И Сумрак в Белбога влюбле


A verdade, porém, é tão amarga,
Que quanto mais a aspiração se alarga
Mais longe devo estar — de quem procuro...


ها أنا عُدتُ إلى حيثُ التقينا
في مكانٍ رَفرَفَت فيه السعاده
وبه قد رفرفَ الصمتُ علينا
إنَّ في صَمتِ الحبيبين عباده
ربَّ لَحنٍ قَصَّ في خاطِرنا
قصَّةَ الساري الذي غَنَّى سهاده
وكأَنَّ الصمتَ منهُ واحةٌ
هَيَّأَت من عُشبِها الرَّطبِ وساده
صَمَتَ السّهلُ ولكن أقبَلَت
من ثَنَايا السهلِ أصداءٌ بعيده
كلُّ لحنٍ في هدوءٍ شاملٍ
تشتهي النفسُ به أن تستعيدَه
يتهادى في عُبابٍ ساحرٍ
باعِثٍ للشَّطِّ أمواجاً مديده
فإذا ما ذَهَبَ الليلُ بها
تَزخَرُ النفسُ بأصداءٍ جديده
هدأ الليلُ هُنا لكنني
كنتُ في حُسنِك بالصّمتِ أُغنّي
كلُّ لحنٍ لَجِبٍ يَغشَى دمي
لَعِبَ العازف بالعُودِ المُرِنّ
ناقلاً للنّهرِ والسهلِ معاً
قصةً يشرحُها عنكِ وعني
قصةَ الشاعرِ والحسنِ إذا اس
تبقا للخلدِ في حَومة فنّ
ما الذي في خُصلَةٍ راقِدةٍ
ما الذي في خطِّهِ أو كُتُبِه
ما الذي في أثَرٍ خَلَّفَهُ
من أفانينِ الهوى أو عَجَبِه
ما الذي في مجلسٍ يَألَفُهُ
عَقَدَ الحبُّ عليه مَوعِده
ربما يَبكي أسىً كرسيُّه
إن نَأَى عنه وتَبكِي المائده
ولقد نَحسَبُها هَشَّت إذا
عائدٌ هَشَّ لها أو عائده
ولقد نَحسَبُها تسأَلُنا
حين نَمضِي أفِراقٌ لِعِدَه
كم أعَدَّت نفسَها وانتظرت
واستَوت موُحشةً تحت السماء
وهي لو تَملِك كفّاً صافحت
كفَّكِ الغَضَّةَ في كلِّ مساء
رُبَّ كَرمٍ مَدَّه الليلُ لنا
فَتواثَبنا له نَبغِي اقتطافَه
وعلى خَيمَته حارسُه
عَرَبِيُّ الجودِ شَرقِيُّ الضيَافه
وَجَدَ العُرسَ على بهجتِه
وسناه دونَ وَردٍ فأَضافه
ثم وارتهُ غياباتُ الدّجى
كخيالٍ من أساطيرِ الخُرافه
أرَجٌ يَعبَقُ في جُنحِ الدّجى
حَمَلَتهُ نحو عَرشَينا الرياح
كلُّ عطرٍ في ثناياه سَرَى
كان سِرّاً مُضمراً فيه فباح
يا لهَا من حِقبَةٍ كانت على
قِصَرٍ فيها كآمادٍ فِساح
نتمنَّى كلما امتدَّت بنا
أن يَظَلَّ الليلُ مجهولَ الصباح
أنا إِن ضَاقَت بيَ الدنيا أفِئ
لثَوانٍ رحبةٍ قد وَسِعَتنا
إنما الدنيا عُبابٌ ضَمَّنا
وشطوطٌ مِن حُظُوظٍ فَرَّقتنا
ولقد أطفُو عليه قَلِقاً
غارقاً في لحظةٍ قد جمعتنا
ومعاني الحسنِ تَترَى وأنا
ناظرٌ فيها لِمَعنًى خَلفَ معنى
هذه الدنيا هجيرٌ كلُّها
أين في الرمضاء ظلٌّ من ظلالك
ربما تَزخَرُ بالحسن وما
في الدُّمى مَهما غَلَت سحرُ جمالك
ولقد تزخر بالنّورِ وكم
من ضياءٍ وهو من غيرِك حالك
لو جَرَت في خاطري أقصى المُنى
لتمنّيتُ خيالاً من خيالِك
قلتُ للّيلِ الذي جلّلنا
والذي كان على السرِّ أمينا
أينَ يا قلبِيَ مَن قلبي اجتَبَى
لهواهُ واصطفاهُ لي خدينا
لم أكن أطمع أن ترحمني
بعد أن قَضَّيتُ في الوجدِ السنينا
لم أكُن أطمعُ أن تُضمِرَ لي
آسياً يُبرئُ لي الجُرح الدفينا
لم أكن أعلمُ يا ليلَ الأسى
أن في جُنحِكَ لي فجراً جنينا
أيها اللائذُ بالصَّمتِ كَفَى
وأدِر وجهَكَ لي وانظر طويلا
لا تَمِل واسخر من الدنيا إذا
شاءت الأيامُ يوماً أن تميلا
ما الذي مَكَّن في القلبِ الوداد
ما الذي صَبَّك صَبّاً في الفؤاد
ما الذي مَلَّكَ عينيك القياد
ما الذي يَعصِفُ عَصفاً بالرشاد
ما الذي إن أُقصِهِ عنِّيَ عاد
طاغياً سِيّانِ قُربٌ أو بعاد
ما الذي يَخلُقُنا من عدمٍ
ما الذي يُجرِي حياةً في الجماد
كم حبيبٍ بَعُدَت صَهباؤُه
وتَبقَّت نفحةٌ من حَبَبِه
في نسيجٍ خالدٍ رَغمَ البِلى
عَبَثَ الدهرُ وما يَعبثُ به
أين سُلطاني ومجدي والذي
حُبُّه مجدٌ وسلطانٌ وعِزَّه
أين إلهامي ونوري والذي
أيقظَ القلبَ إلى البَعثِ وهَزَّه


Glaubstn, das solchs solt werden wor
was dir die Weisen sagten vor:
Wie wiltu dan mit mörden doll
dis wenden welchs geschehen soll?


So als Deimling stritt für seinen König,
Derb und drohend und soldatisch barsch;
Ja, da sah man: Kriegen sie zu wenig,
Treten sie dem Reichstag in den Rücken.


Kéž stejně nad plody i květinami
i nad zrádnými jejich hlubinami
je láska s Vámi!


تَعَشَّقتُهُ واهي المَواعيدِ مَذّاقا
نَرى كُلَّ يَومٍ في الهَوى مِنهُ أَخلاقا
أَشَدَّ نَفاراً مِن جُفوني عَنِ الكَرى
وَأَضعَفَ مِن عَزمي عَلى الصَبرِ مُشتاقا
كَثيرَ التَجَنّي كُلَّما قَلَّ عَطفُهُ
عَلى عاشِقيهِ زادَهُ اللَهُ عُشّاقا
يَجولُ عَلى مَتنَيهِ سودُ غَدائِرٍ
كَما نَفَضَ الغُصنُ المُرَنِّحُ أَوراقا
وَقالوا نَجا مِن عَقرَبِ الصُدغِ خَدُّهُ
فَقُلتُ اِعتَرَفتُم أَنَّ في فيهِ دِرياقا
شَكَوتُ إِلَيهِ ما أُجَنُّ فَقالَ لي
هَلِ الوَجدُ إِلّا أَن تُجَنَّ وَتَشتاقا
إِذا ما تَعَشَّقتَ الحِسانَ وَلَم تَكُن
صَبوراً عَلى البَلوى فَلا تَكُ عَشّاقا
أَجيرانَنا بِالغَورِ لَو أَنصَفَ الهَوى
جَزَيناكُمُ فيهِ دُموعاً وَأَشواقا
سَهِرنا وَنِمتُم لا تَنالونَ سَلوَةً
بِمَن باتَ مِنّا وَالِهَ القَلبِ مُشتاقا
وَلَمّا تَوافَقنا وَقَرَّبنَ لِلنَوى
تَرَحَّلنَ أَقماراً وَغادَرنَ أَرماقا
وَلَم أَدرِ قَبلَ البَينِ أَنَّ مِنَ الهَوى
قُدوداً وَمِن بيضِ الصَوارِمِ أَحداقا
عَلَيَّ لَهُم أَن يَشرَقَ الرَبعُ بَعدَهُم
بِدَمعِيَ إِن أَبقى لِيَ الدَمعُ آماقا
وَلا غَروَ إِن أَشرَق بِبَهجَةِ أَدمُعي
غَراماً بِوَجهٍ يُبهَرُ الشَمسَ إِشراقا
وَلَيسَ عَجيباً أَنَّ نارَ جَوانِحي
تَزيدُ بِماءِ الدَمعِ وَقداً وَإِحراقا
فَفي خَدِّ مَن أَهواهُ نارٌ ضِرامُها
يُخالِطُهُ ماءُ الشَبيبَةِ رِقراقا
فَلا تَعذُلَن مَن لَم يَتُب بِغَرامِهِ
فَلا ذُقتَ مِن بَينِ الأَحِبَّةِ ما ذاقا
وَلا تَرجُ لِلعاني بِها وَلِمَن غَدا
أَسيراً بِشُكرِ اِبنِ المُظَفَّرِ إِطلاقا
فَتىً لا يُرى دُنياهُ إِلّا مَفازَةً
وَلا يَقتَني إِلّا مِنَ الحَمدِ إِعلاقا
إِذا قَعَدَت سوقُ المَديحِ بِشاعِرٍ
أَقامَ نَداهُ لِلمَدائِحِ أَسواقا
أَقولُ لِسارٍ يَعسِفُ البيدَ خَبطَةً
وَيُنضي مَطاياهُ رَسيماً وَإِعناقا
كَأَنَّ سُراهُ يَركَبُ الهَولَ في الدُجى
سُرى الطَيفِ يَعتادُ المَضاجِعَ طَرّاقا
أَنِخ بِأَبي نَصرٍ تُنِخ بِمُعَدَّلٍ
يَغَصُّ مَغانيهِ وُفوداً وَطُرّاقا
أَعَزِّ الوَرى جاراً وَأَمنَعِهِم حِمىً
وَأَكرَمِهِم بَيتاً قَديماً وَأَعراقا
إِذا خَفَقَت مَسعاةُ كُلِّ مُؤَمِلٍّ
فَلا تَخشَ ما أَمَّلتَ جَدواهُ إِخفاقا
كَريمٌ تَساوى جودُهُ وَحَياؤُهُ
فَتَلقاهُ مِعطاءً لِراجيهِ مِطراقا
إِذا أَلحَمَ الحَربَ العَوانَ إِباؤُهُ
أَعادَت ظِباهُ الهامَ في البيضِ أَفلاقا
لَكَ الخَيرُ ما أَخَّرتُ مَدحي لِنائِلٍ
عَداني وَلا رَسمٍ غَدا لِيَ مُعتاقا
وَلا أَنَّ ذاكَ المَورِدَ العَذبَ رَنَّقَت
مَشارِبُهُ وَالمَنزِلُ الرَحبُ قَد ضاقا
وَلا أَنَّ أَسبابَ المَوَدَّةِ بَينَنا
وَحاشا لَها صارَت رِماماً وَأَخلاقا
وَلَكِنَّهُ لَمّا أَضَرَّ بِكَ النَدى
وَأورَثَكَ الإِسرافُ في الجودِ إِملاقا
وَكانَت عَلى الحالاتِ كَفُّكَ ثَرَّةً
تَزيدُ عَلى الإِعسارِ جوداً وَإِنفاقا
تَكَرَّهتُ أَن تَجني عَلَيكَ مَدائِحي
فَأَخَّرتُها بَقياً عَلَيكَ وَإِشفاقا
فَلِلَّهِ كَم قَلَّدتَنا مِن صَنيعَةٍ
كَما لَبِسَت وُرقُ الحَمائِمِ أَطواقا
فَإِن كُنتَ قَد خَفَّفتَ بِالجودِ أَظهُراً
ثِقالاً فَقَد أَثقَلتَ بِالجودِ أَعناقا
تَهَنَّ عِمادَ الدينِ وَاِبقَ مَمَلَّكاً
يَمُدُّ عَلى الأَفاقِ ظِلُّكَ أَفاقا
يُرَدُّ إِلى أَقلامِكَ الحُكمُ في الوَرى
فَتَقسِمُ آجالاً بِهِنَّ وَأَرزاقا
وَلا زِلتَ تَجري مُدرِكاً كُلَّ غايَةٍ
مِنَ المَجدِ خَفّاقَ الذَوائِبِ سَبّاقا
وَلا عَدِمَت مِنكَ المَكارِمُ عادَةً
وَلا أَنكَرَت مِنكَ المَدائِحُ أَخلاقا


Glanzreichste Tochter, dor'sche, des Ruhmes voll
Und Goldes, stolz am Ufer des Akragas,
Am Heerd, dem nährenden, der Waffen
Blut'gen Triumph mit der Lust vertauschend,


Du bist ja nur ein Schatten,
Gespenst aus morscher Zeit,
Besiegt; – geweiht der Sage
Und der Vergänglichkeit. –


Der weiße Reif, der rings das Feierkleid
der Erde stickt mit flimmerndem Geschmeid.


去岁别南岳
前年返泐潭
临机一句子
今日遇同参


Sestro milá, dávno ležíš v hrobě,
A já ještě v domě, chrámě, venku
Slzy cedím jako pro milenku,
A jak dítě chodím o sirobě.


çıkalım hele meydana yanardağ gibi emret


És dúdolom, dúdolom utcahosszat
szavaidat, a fényes és fanyar -
édes igéket s az emlékezettől
az eltűnt ifjúság szivembe mar...


In einem Kirchenkeller steht
Ein Brünnlein, wo man gern hingeht,


خُلِقوا سادَةً فَكانوا سَواءً
كَكُعوبِ القَناةِ تَحتَ السِنانِ


A kdy prstem kyne kníže,
Otevrou se jedny mříže,
Potom rozmyslně v jev
Vyjde lev,
A se dívá,
Zívá,
Hřívu vztřese,
Protáhne se,
A prostře se,
Tlapy sníže.


Reitersjungen zum Thor herein,
Gar leidige Gäste zur Stelle!
Mach's Fenster zu, feins Mägdelein,
Deine Augen glänzen zu helle!


Als Jahr und Tag vergangen, da lösten all ihr Wort.
Schloß Freihut war erbauet, Schutzloser Schirm und Hort –
Wie manch ein selig Brautpaar die Sonne auch gesehen,
Doch sel'ger sah sie keines als dies zum Altar gehen.


Poutník jakýs kráčel lesem,
míře asi do Jericha.
Zraky vážně zadumané
věštily s pobledlou lící,
že to není prostý pastýř,
ale spíše sluha Páně,
vykladač zákonů, písma.
Náhle stanul, pozachvěl se
a vzkřikl, Joela poznav.
Ten však zavřené měl oči,
ztěží nohama jen hýbal
a rukou, jež krvácela,
snažil se zacpati ránu,
z níž krev stále ronila se.
Chodec zastaviv se tiše,
sklonil se k zraněné hlavě,
a vida, že leží Joel
téměř zcela v bezvědomí,
v soustrasti zašeptal tiše:


Igy bucsuzok
És pártulok
Utolszor tetűled,
A mint érdemletted,
Igy búcsuzok
És pártúlok!


Die Sonn, deß Himmels Aug und Liecht,
Kan ihrem Gott und Schöpffer nicht
Die Augen brechen sehen;
Sie lässt, verbergend ihr Gesicht,
Die Welt im dunckeln stehen.


Ein Grosser fürchtet sich, als wär der Arzt bestochen,
In seinem Krankheits-Schmerz den Sterbe-Trank zu kochen.
Der Schäfer denket nicht an theure Arzeney,
Ein ihm bekanntes Kraut macht ihn von Banden frey.
Den Fürsten wehrt man ab ins Feld allein zu reisen,
Und ihrem Angesicht des Waldes Schmuck zu weisen.
Wir aber sind nicht mehr als in der Einsamkeit,
Auf Feldern und im Wald vergnüget und erfreut.
Behaltet Ehr und Gold, ihr Herren dieser Erden,
Wir sind weit glücklicher bey unsern bunten Heerden.
Silvander wand sich um, und sah am Geren-Strand,
An einem grünen Busch, zu seiner rechten Hand/
Den Schäfer Silvium, mit leisen Tritten gehen,
Bald schaute er sich um, bald blieb er stille stehen.
Er winkte seinem Freund, und faßte diesen Schluß:


客梦初回夜漏残
东村想见杏花繁
未能便逐啼鸦起
自掩屏风护晓寒


Ein Vater neuer Zeit, die ihm an Seele
Und Mund und Antlitz, an der Hand
Geweihten Zügen hing, er hob sie aus der Höhle
Dort in sein Morgenland.


Hier sitz' ich, Freund, in meiner Jugend Haine,
Und schreibe dir auf einem alten Steine
Vielleicht das letzte, letzte Wort:
Zum Zweyten Mahle greif' ich nach dem Stabe,
Und pilgere mit meiner leichten Habe
Nunmehr vielleicht auf ewig fort.


In voi finite almen vostri desiri
né li torca vaghezza ad altro obbietto,
ch'è men bello di voi dovunque io miri.


Tadeln ist leicht, wie ihr wohl wißt,
Die Tat beweist es.
Doch eins gibts, was noch leichter ist:
Nachbeten heißt es.


Ich meine nicht: vom äußern Lärm des Tags,
nicht vom Gedränge kleiner Unruhstunden ...
das alles löst sich immer ganz von selbst ...
und löst sich's nicht,
so wirf es hinter dich ...
das große Ziel nur laß dir's nicht verbiegen!


Des produits de nos arts à son tour il s’empare,
Dépouille d’ornemens nos palais violés,


A bölcsek gúnyja, szenvedők siráma,
Nem bírják lelkemet lekötni már ma.
Mély bánat, borus eszme, ködös álom
Most nem az én világom.
Mélységbe lelkem most nem tud merülni.
Csupán repülni!


És felkiáltott, a hullámokat
Egy büszke pillanattal mérve át:
Az ember úr lesz a tenger felett!
S járomba hajtja hánykodó nyakát!


Co štěstí jest, se ptáš? – Jeť ptáče,
jenž neustále sem tam skáče.


Zweierlei ist mir verhaßt in deinen Gassen, o Greifswald:
Bettlergewinsel des Tags! Hundegebelfer des Nachts!


Willst du ein Kreuz nach Gottes Willen tragen,
So trag es sanft und heimlich ohne Klagen;
Schau bloß auf Gott und nicht auf deine Pein,
Was er dir gibt, kann ja nicht böse sein!


Da l’altra un guardo di pietate amico
fa ch’io del fin desperi; hor quando mai
fu la speme a mortal tolta di morte?


Fiel Adam wohl, der Trauben gnug verschlucket,
Dadurch in Noth?
Der Biß in Frucht, aus der man Cider 1 drucket,
Verdiente Tod.


老僧病久声嘶喝
屡说紫衣胜短褐
莫嫌两手渐拘挛
曾把御前供奉钹


Für Christus strittet ihr bei Tours;
Im Lechfeld stritten wir für Ihn,
Das stellt uns gleich mit euch.
Doch als zu Clermont Gott gebot,
Habt ihr erkämpft das heil'ge Grab;
Das, traun! gabt ihr voraus.


Wohl den Vögeln,
Die den freien Lüften sich vertrauten,
Den klugen Vögeln,
Die ihr Nest in die Wipfel bauten!


Bald weckt Er seine Schaaren
Vnd sprach dem Simon zu/
Köñt' ihr so sicher fahren/
Wilst du die süsse Ruh
Nicht eine Stund auffschieben?
Ach wacht vnd schreyt zu Gott!
Den Geist mag nichts betrüben/
Dem Fleisch graut vor dem Tod!


„Až bude nejhůře, z Blanické hory
zjeví se udatných rytířů sbory –
slávu a lesk
vpíšou zas dějiny do českých desk!“


Eine Zukunft ausgemalt
Hatt' ich dir zu meines Herzens Gnüge;
Daß dort deine schöner strahlt,
Seh' ich, doch erkenn' ich nicht die Züge.


Und der Geist tritt auf die Zinne,
Und noch stiller wird's umher,
Schauet mit dem starren Sinne
In das wesenlose Meer.


Lá ia, lá longe, o sol ind
Senti o calor que cê tinha
Na pele que, ali, era só minh
Aquele gosto quente no dente,
Um beijo, um toque, a mão no joelh
Epa!
Olha que até o sol ficou vermelh


le case che su per la balza
nel grigio traspaiono appena,
e l'ombra del fumo che s'alza
tra forse il brusìo della cena.


远从江左入湖南
姜被初分思岂堪
闲算长公年纪数
白头今已六旬三


Cítil jsem strašné olovo svých víček,
chtělo se mi spát.
Křehnoucí rukou věrně na ohníček
suché větve jsem klad’.


Die gelehrten Nachtigallen
rufen durch die hohle Luft,
was sie selbst hat vorgeruft,
daß die Täler widerschallen:
Gebt, ihr Götter, drein den Willen!
Thyrsis freiet Amaryllen.


From Cupid he borrow'd a dart,
And long it seem'd lent him in vain;
But when he had wounded her heart,
He instantly quitted the plain.


Odešli; však přece někdo
na rov plakal slzy vroucí:
věrné dívky milování
jako peklo všemohoucí.


Aber in solchem meinem kummer
gedacht ich an die vorig zeit,
Wie das du hast verlassen nimmer
die deine hilff haben erbeit.


ché 'l nobil or, ch' ha l'alta effigie sopra,
s'intenerisce, e cera desia farsi,
per prender tosto l'onorata stampa.


A Plébános pedig a mise végével
az oltártúl menvén ministrans népével,
Óbester Urunkat keresi szemével,
s átüti jó szivét bús tekíntetével.


Erwartet ihr von Gott, in ganz verderbter Zeit,
Nur Güte, nicht Gerechtigkeit?
Die Erde soll sein Lob verkünden;
Er offenbart sich durch die Welt:
Ihr aber habt, mit schwarzen Sünden,
Der Schöpfung Reiz entstellt!


Beklagen lernt' ich heut es erst, daß meine Jugend ferne!
Zu Göttingen, der guten Stadt, wär' ich Studiosus gerne,
Vor deinem Haus ein Ständchen dir Guitarrenklangs zu schüttern
Daß nicht die Scheiben nur davon, auch Herzen sollten zittern;


觚棱片月影将西
鹄立宫门待启扉
骄马似龙旗似雨
不知谁是状元归


Aiuta l'honestade ad esser bella,
né bella esser se pò senza honestade.
Ultra la gran beltade,
che non pote essere in costei magiore,
non è minore l'honestade in ella,
ché mai s'entese simil venustade.
Dote supreme et rade,
concesse a poche dal sommo factore!
In lei donque fia el pregio, in lei l'honore,
che tucto cade sopra la sua testa:
l'esser bella et honesta
et sopra l'altre savia et gentile,
ché non è nata vile
chi per virtù se stessa nobel fasse,
tal che gentil seria chi l'honorasse.


Wie Siegfried einst die Maid Brunhilde
Durch seinen Kuss vom Schlaf erweckt,
Und wie sich hinter diesem Bilde
Ein Sinn versteckt.