مرَرْنا عَلى دارِ الحبيب فرَدَّنا عَنِ الدارِ قانونُ الأعادي وسورُها
فَقُلْتُ لنفسي رُبما هِيَ نِعْمَةٌ فماذا تَرَى في القدسِ حينَ تَزُورُها
تَرَى كُلَّ ما لا تستطيعُ احتِمالَهُ إذا ما بَدَتْ من جَانِبِ الدَّرْبِ دورُها
وما كلُّ نفسٍ حينَ تَلْقَى حَبِيبَها تُسَرُّ ولا كُلُّ الغِيابِ يُضِيرُها
فإن سرَّها قبلَ الفِراقِ لِقاؤُه فليسَ بمأمونٍ عليها سرُورُها
متى تُبْصِرِ القدسَ العتيقةَ مَرَّةً فسوفَ تراها العَيْنُ حَيْثُ تُدِيرُها
في القدسِ، بائعُ خضرةٍ من جورجيا برمٌ بزوجته
يفكرُ في قضاءِ إجازةٍ أو في طلاءِ البيتْ
في القدس، توراةٌ وكهلٌ جاءَ من مَنْهاتِنَ العُليا
يُفَقَّهُ فتيةَ البُولُونِ في أحكامها
في القدسِ شرطيٌ من الأحباشِ يُغْلِقُ شَارِعاً في السوقِ،
رشَّاشٌ على مستوطنٍ لم يبلغِ العشرينَ، قُبَّعة تُحَيِّي حائطَ المبكَى
وسياحٌ من الإفرنجِ شُقْرٌ لا يَرَوْنَ القدسَ إطلاقاً
تَراهُم يأخذونَ لبعضهم صُوَرَاً
مَعَ امْرَأَةٍ تبيعُ الفِجْلَ في الساحاتِ طُولَ اليَومْ
في القدسِ دَبَّ الجندُ مُنْتَعِلِينَ فوقَ الغَيمْ
في القدسِ صَلَّينا على الأَسْفَلْتْ
في القدسِ مَن في القدسِ إلا أنْتْ
وَتَلَفَّتَ التاريخُ لي مُتَبَسِّماً
أَظَنَنْتَ حقاً أنَّ عينَك سوفَ تخطئهم، وتبصرُ غيرَهم
ها هُم أمامَكَ، مَتْنُ نصٍّ أنتَ حاشيةٌ عليهِ وَهَامشٌ
أَحَسبتَ أنَّ زيارةً سَتُزيحُ عن وجهِ المدينةِ يابُنَيَّ
حجابَ واقِعِها السميكَ لكي ترى فيها هَواكْ
في القدسِ كلًّ فتى سواكْ
وهي الغزالةُ في المدى، حَكَمَ الزمانُ بِبَيْنِها
ما زِلتَ تَرْكُضُ خلفها مُذْ وَدَّعَتْكَ بِعَيْنِها
فًارفق بِنَفسكَ ساعةً إني أراكَ وَهَنْتْ
في القدسِ من في القدسِ إلا أَنْتْ
يا كاتبَ التاريخِ مَهْلاً، فالمدينةُ دهرُها دهرانِ
دهر أجنبي مطمئنٌ لا يغيرُ خطوَه وكأنَّه يمشي خلالَ النومْ
وهناك دهرٌ، كامنٌ متلثمٌ يمشي بلا صوتٍ حِذار القومْ
والقدس تعرف نفسها،
فإسأل هناك الخلق يدْلُلْكَ الجميعُ
فكلُّ شيئ في المدينةِ ذو لسانٍ، حين تَسأَلُهُ، يُبينْ
في القدس يزدادُ الهلالُ تقوساً مثلَ الجنينْ
حَدْباً على أشباهه فوقَ القبابِ
تَطَوَّرَتْ ما بَيْنَهم عَبْرَ السنينَ عِلاقةُ الأَبِ بالبَنينْ
في القدس أبنيةٌ حجارتُها اقتباساتٌ من الإنجيلِ والقرآنْ
في القدس تعريفُ الجمالِ مُثَمَّنُ الأضلاعِ أزرقُ،
فَوْقَهُ، يا دامَ عِزُّكَ، قُبَّةٌ ذَهَبِيَّةٌ، تبدو برأيي،
مثل مرآة محدبة ترى وجه السماء مُلَخَّصَاً فيها
تُدَلِّلُها وَتُدْنِيها، تُوَزِّعُها كَأَكْياسِ المعُونَةِ في الحِصَارِ لمستَحِقِّيها
إذا ما أُمَّةٌ من بعدِ خُطْبَةِ جُمْعَةٍ مَدَّتْ بِأَيْدِيها
وفي القدس السماءُ تَفَرَّقَتْ في الناسِ تحمينا ونحميها
ونحملُها على أكتافِنا حَمْلاً
إذا جَارَت على أقمارِها الأزمانْ
في القدس أعمدةُ الرُّخامِ الداكناتُ
كأنَّ تعريقَ الرُّخامِ دخانْ
ونوافذٌ تعلو المساجدَ والكنائس،
أَمْسَكَتْ بيدِ الصُّباحِ تُرِيهِ كيفَ النقشُ بالألوانِ،
وَهْوَ يقول: "لا بل هكذا"،
فَتَقُولُ: "لا بل هكذا"،
حتى إذا طال الخلافُ تقاسما
فالصبحُ حُرٌّ خارجَ العَتَبَاتِ لَكِنْ
إن أرادَ دخولَها
فَعَلَيهِ أن يَرْضَى بحُكْمِ نوافذِ الرَّحمنْ
في القدس مدرسةٌ لمملوكٍ أتى مما وراءَ النهرِ،
باعوهُ بسوقِ نِخَاسَةٍ في إصفهانَ لتاجرٍ من أهلِ بغدادٍ أتى حلباً
فخافَ أميرُها من زُرْقَةٍ في عَيْنِهِ اليُسْرَى،
فأعطاهُ لقافلةٍ أتت مصراً، فأصبحَ بعدَ بضعِ سنينَ غَلاَّبَ المغولِ وصاحبَ السلطانْ
في القدس رائحةٌ تُلَخِّصُ بابلاً والهندَ في دكانِ عطارٍ بخانِ الزيتْ
واللهِ رائحةٌ لها لغةٌ سَتَفْهَمُها إذا أصْغَيتْ


Jedni smutně k nebesům jen hledí,
hlasitě i tajně kvílíce,
jiní byli náhlým hněvem bledí,
hněv se složil zjevně na líce.


Amor, que a ser cautivo me condenas,
Amor, que enciendes fuegos tan mortales,
tú que mi vida afliges y maltratas:


Nun geh ich im dichten Gewühle
Durch die menschenwimmelnde Stadt,
Doch im Getümmel fühle
Nimmer den Mut ich matt.


Erbosst rief Arnulph: »Habt ihr so
Das Völkerrecht in Ehren?
Ihr Lotterbuben! lichterloh
Soll eure Stadt mir flammen! ... O!
Ich will euch Mores lehren.


Daß Kirchen sind verwüstet/
daß Eulen da genistet/
da man singt Gottes Macht:
daß man nicht können bauen/
daß Schwert das 34 Recht zerhauen/
das hast du Krieg gemacht.
Daß Kirchen nicht verwüstet/
daß Eulen nicht genistet/
da man singt Gottes Macht:
daß man das Recht kan bauen/
von Degen unzerhauen
das hab ich Fried gemacht.


荔子如今尚典刑
秋林圆实著嘉名
虽无赪玉南风面
却耐筠笼千里行


Běda, v tyto lístky liché
Pak-li víru děvo máš!
Tvé dušinky čisté, tiché
Svatý mír ať neprohráš!


Creció el rumor del mundo en el follaje,
ardió después el trigo constelado
por flores rojas como quemaduras,
luego llegó el otoño a establecer
la escritura del vino:
todo pasó, fue cielo pasajero
la copa del estío,
y se apagó la nube navegante.
Yo esperé en el balcón tan enlutado,
como ayer con las yedras de mi infancia,
que la tierra extendiera
sus alas en mi amor deshabitado.
Yo supe que la rosa caería
y el hueso del durazno transitorio
volvería a dormir y a germinar:
y me embriagué con la copa del aire
hasta que todo el mar se hizo nocturno
y el arrebol se convirtió en ceniza.
La tierra vive ahora
tranquilizando su interrogatorio,
extendida la piel de su silencio.
Yo vuelvo a ser ahora
el taciturno que llegó de lejos
envuelto en lluvia fría y en campanas:
debo a la muerte pura de la tierra
la voluntad de mis germinaciones.


Man liebt dich, Paula, nicht nach richen;
Der Bock ist bey dir eingeschlichen.
Man liebt dich, Paula, nicht nach hören;
Dein Witz ist zinsbar dem bethören.
Man liebt dich, Paula, nicht nach schmecken;
Dein Mund wil böse Feule decken.
Man liebt dich, Paula; nur vom sehen;
Dein Antlitz ist nicht zu verschmähen.
Zum fühlen möchstu auch passiren;
Laß sehn, welch Sinn wird heim dich führen?


Však Niam takto pravila mi dál:
„Můj Ossiane, jdi, sám uvidíš!
Ty teskniti bys jinak nepřestal!
Já svoluji, by’s šel, však vrať se zas!“


了却文书上马迟
白苹洲畔有心期
斜阳忽到传觞处
落尽梨花啼子规


Viele Tage sind seitdem verrauscht,
Bald mit heit'rer, bald mit Gramgeberde,
Doch mein Herz nur auf die Antwort lauscht,
Ob ich dich je wiedersehen werde? –


Der Huris Kleidung ist's, die diesen Duft verstreut,


»Verderben hin, Verderben her!
Das, ruft er, macht mir wenig Graus.
Und wenn's im dritten Himmel wär,
So acht' ichs keine Fledermaus.
Mag's Gott und dich, du Narr, verdrießen;
So will ich meine Lust doch büßen!«


criar
criar amor com os olhos seco


Magadbaroskadtan és egyedül,
Némán, bénán és tehetetlenül.


Meglön amit, s mint akartam,
Most aranyfa, szép gyümölcsöd,
Szép almád nekem terem.
Meglopom, meg! az lesz dolgom,
S a manókat kergetem.


С фонарём обшарьте
Весь подлунный свет!
Той страны на карте —
Нет, в пространстве — неВыпита как с блюдца, —
Донышко блестиМожно ли вернуться
В дом, который — срыт?
Заново родися —
В новую страну!
Ну-ка, воротися
На́ спину коню
Сбросившему! Кости
Целы-то — хотя?
Эдакому гостю
Булочник — ломтя
Ломаного, плотник —
Гроба не продаст!
То́й её — несчётных
Вёрст, небесных царств,
Той, где на монетах —
Молодость моя,
Той России — нет— Как и той менКонец июня


Der Sommer kam, und allenthalben
Schwebt ungezählt das Heer der Schwalben,
Die, wenn sie flink vorüberflitzen,
Des Türmers alten Hut beschmitzen.
Vom Platze unten tönt Juchhei,
Die Klosterschüler haben frei,
Sie necken, schrecken, jagen sich,
Sie schlagen und vertragen sich
Und grüßen keck mit Hohngelächter
Des Turmes hochgestellten Wächter. –


A šli jsme dlaň v dlani a na ústech smích,
dvě děti, dva ptáci, když jarní van dých’,
a smálo se nebe a všecko kol tebe,
a smálo se štěstí v tmě zřítelnic tvých.


Wie vom Hauch des Morgenwindes
Sich der Kelch der Rose regt,
Sei das Herz des lieben Kindes
Von des Liedes Hauch bewegt!
Sie gewähre, was ich suche,
Was mich toll zu ihr getrieben:
Denn so steht's im Schicksalsbuche
Ihr urzeitlich vorgeschrieben!


Zeus weint zum erstenmal seit Ewigkeiten,
Und Kypris floh die Erde.


Zwar/ indem ich bin geruffen/
Stünde mir das Wählen frey/
Doch/ damit du nicht darffst hoffen
Daß ich abzuschrecken sey/
Wie dein Mund mir wird beschreiben
Ort und Art/ so soll es bleiben/
Wenn dirs wird gelegen seyn/
So will ich mich finden ein.


A z kostela na náměstí
v ulice, kol radnice,
za nimi juž v brzku tančí
každá v Čechách vesnice.


春天睡起晓妆成
随侍君王触处行
画得自家梳洗样
相凭女伴把来呈


Megunott az élet, rettegett a halál:
Vigasztalást egyik se, másik nem ajál;
Nincsen embernek most imádott bálványa;
Nem tud mást szeretni s önmagát utálja...


Der Eine war mir fremd, doch war
Er mir als Freund erschienen.
Dies ward aus seinen Mienen
Beim ersten Blick mir offenbar.


Luci Ferkó nyavalyás,
Te vagy mindenben hibás!
Hagytál volna nekünk békét,
Mért csináltad ezt a zrít?
Most a remény nem virít,
Elmondtad a mese végét.


No meio das flores, a mulher encontra omovimento de rotação da árvore; e à sua voltaas pétalas caem, numa rotação de corolasde que ela é o centrNuno Júdice | "A pura inscrição do amor", pá 83 | Publicações Dom Quixote, 1 ediçã Ja 2018


Červený živůtek a černý vlas
zvábil mne, když jsem šel okolo Vás.


„Pány hubil!“ „„Ne jen pýchu třel!““


يمشي على الغيم في أحلامه، ويرى
ما لا ير ويظن الغيم يابسعال هو الجبل


Ve svou dobu se do statku
ženich s družbou dostaví,
pantatíka, panímatku
ctně a slušně pozdraví.


V té chvíli z místa, „Evropa“ kde plula,
s výbuchem hrozným chaos bouřící,
ohromný chumel pěny kouřící,
k nebesům spousta vodní vyplinula,
jak sopka podmořská by náhlým šlehem
mísila s vodou plamenný svůj prysk,
tak chvíli kypícím se vznášel sněhem
úžasný nad vlnami vodotrysk.


Rozplakal ji. Hlavu shýbla k zemi
a tvář mokrou skryla kadeřemi,
že se zželelo jí sklenářovi,
chlácholil ji lahodnými slovy.


لا تَراني وَإِن تَطاوَلتَ عَمداً
بَينَ صَفيهِم وَأَنتَ تَسيرُ
كُلُّهُم فاضِلٌ عَلَيَّ بِمالٍ
وَلِساني يَزينُهُ التَحبيرُ
فَإِذا ضَمنا الحَديثِ وَبيتَ
فَكَأَنّي عَلى الجَميعِ أَميرُ
رُبَّ خَصمٍ أَرق مِن كُلِّ روح
وَلِفَرطِ الذَكا يَكادُ يَطيرُ
فَإِذا رامَ غايَتي فَهوَ كابَ
وَعَلى البُعدِ كَوكَبُ مَبهور


Máskor ismét, édes kedvesem, hogy
Szentegyház vagy, én azt gondolom,
És szerelmem mint repkény huzódik
Fölfelé a szentegyház-falon.


Um Mittag ruht' ich dann auf weichen Purpurdecken
Im luftigen Gemach, wo im marmornen Becken
Der Springflut Rauschen nie verstummt;
Und wo ein schwarzer Knab', am Nigerstrand geboren,
Mit krausem Wollenhaar, Goldringe in den Ohren,
Sein Liedchen zur Gitarre summt.


End, Jesus, end ihr lästern!
Und was ihr mund augblikklig rufft,
Um schuld mit schuld zuschwestern,
Und zubeflekken Stern und Lufft!
Drum las den Zorn anzünden
Di hauffen ihrer sünden!
Es helffe ihnen dufft und grufft!


Lid se králem chlubí, ctnosti mladnou,
Slunce rozumnosti jasní hlavy,
Laskavostí obtížnosti sladnou,
Ku věčnosti míří vzniklé stavy.
Z Indye sem s mistrností vnadnou,
Z lednatých hor přicházejí davy,
Slon a velbloud, lesk a vůně
Koří králi na zlatém se trůně.


Grosmache heut den Herrn, du hochbegabte Sonn!
Du mond, du lichterhauf! Des nachts und tages Wonn!
Du ausgehauchter hall des finsternis und Lichtes!
Regenten Tags und Jahrs, des Masses, zahls, gewichtes!
Jehovah wirdwarist ein ewig Libes flus:
Barmhertzig, güttig, treu; ohn anfang, mittel, schlus.


„Las werben und werben, von nah und von fern!
Erwirbt mich doch keiner der ſtatlichen Herrn.
O Suͤſſer! o Lieber! mein zaͤrtliches Wort
Das kan ich, das werd’ ich dir halten hinfort.


Man kan im ruhn
Doch etwas thun;
Man kan im Thun
Doch gleichwol ruhn.


Der letzte Wunsch in meiner Gewalt,
Was wünsch' ich?
Ist der, den kaum die Lippe lallt,
Ein stiller Wunsch – komm' er mir bald!


O keiserliches here,
halt cristlich maß und zil:
Nicht zutrink oder schwere
und hüt dich vor dem spil;
Kein frauen tu nicht schenden,
und nim niemant das sein,
laß dich kein geiz nicht blenden,
leb deines solds allein.


Quando Glaura me dizia
Que era sua esta roseira,
De esperança lisonjeira
Me senda consola
Mas a sorte, que invejosa
Este alívio não consente,
Não há mal que não invente
Rigorosa em maltrata
Ah! roseira desgraçada,
Dedicada aos meus amores,
Tuas flores mal se abriram,
E caíram de pesar!


Ta sladká píseň –! Náhle ozve se,
nevím, odkud, proč a co mi zpívá;
tak touhou neznámou se roztřese
jak květy pestré různo po lese,
celou duši snivě rozechvívá.


Ach, jaký mistr! Radosti a smíchu,
vtipu a ducha! Zmlk’, vyhořel snad?
Do jiné sféry odešla jsi v tichu
a já tě budu následovat rád.


Lächelnd gab dem zarten Kinde
Ihren Kuß die Huldgöttin,
Daß es, frei von ird'scher Sünde,
Mit dem Schönen sich verbünde
Zu des Herrlichsten Gewinn.
Nur der Hauch der reinen Güte
Nährt des Wohllauts zarte Blüthe,
Wie den Blumenkelch der Tag,
Und ein Mißton im Gemüthe
Klingt auch auf den Saiten nach.


Gott Apollo, gib mir Töne,
Daß ich diese stolze Schöne
Nach Gebühr besingen kann,
Deren ellenlange Zöpfe
Dieses frommen Nestes Köpfe
Ziehn in ihren Blondhaarbann.


阴阴数亩箨龙稠
亭外危通一径幽
颇似竹林当日集
酒狂莫笑阮陈留


袅袅垂虹跨紫霄
彩云深处路迢迢
少年倘遂男儿志
何必乘车过此桥


Ještě ten vítr, když se krajem zvedne,
mne tepe v tváře, když je ukrývám,
ještě tím rtem, když nocí v mrazu bledne,
jim kolébavku sladkou zazpívám!


¡Oh lo que sienten los tres!
Juan, como primo y amante,
como madre la de Dios,
y lo que Dios, Dios lo sabe.
Alma, mirad cómo Cristo,
para partirse a su Padre,
viendo que a su Madre deja,
le dice palabras tales:
Mujer, ves ahí a tu hijo
y a Juan: Ves ahí tu Madre.
Juan queda en lugar de Cristo,
¡ay Dios, qué favor tan grande!
Viendo, pues, Jesús que todo
ya comenzaba a acabarse,
Sed tengo, dijo, que tiene
sed de que el hombre se salve.
Corrió un hombre y puso luego
a sus labios celestiales
en una caña una esponja
llena de hiel y vinagre.
¿En la boca de Jesús
pones hiel?, hombre, ¿qué haces?
Mira que por ese cielo
de Dios las palabras salen.
Advierte que en ella puso
con sus pechos virginales
una ave su blanca leche
a cuya dulzura sabe.
Alma, sus labios divinos,
cuando vamos a rogarle,
¿cómo con vinagre y hiel
darán respuesta süave?
Llegad a la Virgen bella,
y decirle con el ángel:
«Ave, quitad su amargura,
pues que de gracia sois Ave».
Sepa al vientre el fruto santo,
y a la dulce palma el dátil;
si tiene el alma a la puerta
no tengan hiel los umbrales.
Y si dais leche a Bernardo,
porque de madre os alabe,
mejor Jesús la merece,
pues Madre de Dios os hace.
Dulcísimo Cristo mío,
aunque esos labios se bañen
en hiel de mis graves culpas,
Dios sois, como Dios habladme.
Habladme, dulce Jesús,
antes que la lengua os falte,
no os desciendan de la cruz
sin hablarme y perdonarme.


Sei mir gesegnet, heilig Doppelzeichen,
Das ich trotz diesem Wirbelsturm der Jahre
In heiterm Stolz und leuchtender gewahre!
Ja, hier beginnst du, freies Land der Eichen!
Ein Ruf, dem nur der Sel'gen Stimmen gleichen,
Zog mich zu deinem nachbarlichen Aare;
Es floß mein Blut an Vaterlands Altare,
Ich sank getroffen von Verräterstreichen.
Da sind' ich dich, schön wie im Land der Dichtung;
Zween Blitze glüht der Augen Doppelrichtung,
Der Freiheit Sieg, der Tyrannei Vernichtung.
Frisch auf, Habsburg! Der Teufel muß erliegen;
Gott ist mit dir, wo deine Banner fliegen.
Hoch, Östreich, hoch! Dein Schwert, dein Karl wird siegen!


Se alcuna ce ne fussi tanto vile
che lasci per paura,
pensi bene che un core alto e gentile
queste cose non cura.
Non ha dato Natura
tanta bellezza a voi,
acciò che poi sia il tempo male usato.


سيّدي أنت شاخِصٌ مصحوبُ
وضَياعي إليكُمُ منسوبُ
فأقمْ لي بما رَزَقْتَ ضميناً
فجميلٌ أنْ يُضْمَنَ الموهوبُ
إنَّ فوقَ الإفضال أن تجعل الإفـ
ـضالَ حقاً له عليك وُجوبُ
أوَ ليس الإفضالُ إرضاءَك اللَّـ
ـه بفضلٍ يحيا به منكوبُ
ومن الواجب المؤَكَّدِ حَقٌّ
يشرَعُ الربُّ فيه والمربوبُ
ذاك حقٌّ من الحقوق مُبينٌ
مثلُهُ عِنْدَ مثلكم مطلوبُ
بل لك الحقُّ ليس لي غيرَ أن الـ
ـحُرَّ سَمْحٌ مُخَادَعٌ مكذوبُ
إنْ يغبْ وجهُك المبارك عنَّا
أوْ يَعُقْ عنهُ حِجْبَةٌ أو ركوبُ
فلقد يأذنُ الكريمُ على جدْ
وَى يديه ووجهُهُ مَحْجُوبُ
وينوبُ السَّماحُ عنه إذا غا
بَ فَيُغني في نائباتٍ تنوبُ
لا تُطِلْ رهبتي بإرجاءِ أمري
فكفاني فراقُك المرهوبُ
حَسْبُ نفسي بما جَنَتْه عليها
فُرْقةٌ للشَّجاءِ فيها نُشُوبُ
هي فَقْدُ النَّسيم في البُكَرِ الطَل
لَةِ والروضُ مُزْهِرٌ مَهْضُوبُ
هي فَقْدُ السَّحابِ خَيَّلَ ثُمَّ انْ
جاب عن معشرٍ عَراهُمْ جُدُوبُ
هي فَقْدُ الضياءِ في عين سَارٍ
حيثُ لا مَعْلَمٌ لهُ منصوبُ
عنديَ الحَنَّةُ الشجيَّةُ والأن
نَةُ ممّا يئنُّها المكْرُوبُ
واللّذاذاتُ فهْي محتسباتٌ
أوْ نراكُمْ وشهرُنا محسوبُ
وشَمالُ الرِّياح محبوبةٌ في
ك ومحسودةٌ عليك الجَنُوبُ
فَلِقَلْبي تحرُّكٌ وسُكُونٌ
كلّما هاجَ من رياحٍ هُبُوبُ
ومآبُ الهموم بالليل صدري
بل فؤادي بل مهجتي أوْ تؤُوبُ
وحشةَ النِّضْو للنَّسيم إذا أعْـ
ـوَزَ وهْو المأكول والمشروبُ
وحشةَ المجدِبِ المُقلّ دَهَتْهُ
نُقْلَةُ الغيثِ حين كاد يَصوبُ
وحشةَ الفردِ غُيِّبَ النُّورُ عنهُ
في سُهوبٍ أمامهنّ سُهُوبُ
وحشة العبدِ للمليك وليستْ
وحشةَ الكُفءِ والمعاني ضُروبُ
غيرَ أنِّي أرجو الإلهَ وإن كا
نتْ بقلبي من أن تغيب نُدُوبُ
وغداً يُعْقِبُ الغُروبَ شُروقٌ
مثل ما أعقبَ الشروقَ غُروبُ
ومن العدل أن تخفِّف عنِّي
بعضَ ما ويَّلَتْ عَلَيَّ الخطوبُ
قل لهارون قولةً تَهَبُ الأم
نَ لقلبي فإنه مَرْعُوبُ
ولأَنتَ الذي يَعُدُّ تَمَاماً
للأيادي أن تطمئنَّ القلوبُ
لا أداجيك أيها السيّد البا
سِطُ نُعماهُ والمُداجِي كذُوبُ
كنتُ قَبْل الذي منعتَ فقيراً
وأنا الآنَ بعدَه مَسْلُوبُ
ورأيتَ الفقيرَ أيسَر خطباً
مِن غَنيٍّ لهُ غدٌ محروبُ
والذي لم يَكُنْ فليس بمندو
بٍ وما كانَ وانْقضَى مندوبُ
فاتَّقِ اللَّه أنْ تَلُزَّ بفقري
حسرةً في الحشا لها أُلْهُوبُ
حاطك اللَّهُ في المغيب وأدَّا
كَ وأدْنَى أحْوالِك المحبوبُ
وفَدَاكَ الذي يرى الطَّوْلَ ذَنْباً
كان منه عن هَفْوَةٍ فيتوبُ
والذي مَنُّهُ مَشُوبٌ بِمَنٍّ
إنَّ رَنْقاً مَنٌّ بِمَنٍّ مَشُوبُ
يا مَنِ الدَّهرُ مُذْنِبٌ فإذا كا
ن بخيرٍ فما لدَهْرٍ ذُنوبُ
ومِنَ العيشِ ذو عيوبٍ فإن شِي
بَ بنُعْمَاهُ زايلتهُ العيوبُ
ومن الرأي ذو غُيُوب فإن أوْ
قَدَ نيرانَهُ فليْسَتْ غُيوبُ
أنت نجمُ النجومِ والدهرُ ليلٌ
مَا لِنَجْمٍ سواك فيه ثُقوبُ
حَمِدَ النجمُ أنَّ إنعَامَك الخا
طِبُ فينا وشكركَ المخطوبُ
وَرَأَى أنَّ ذاكَ أحْسَنُ مَقْلُو
بٍ وإن كان يَقْبُحُ المقلوبُ
أنت ذو السُّؤْدُدَيْنِ لم يَعْدُكَ المو
رُوثُ من سؤْددٍ ولا المكسوبُ
ولقد خِفْتُ والبريءُ مُلَقّىً
كلُّ ذنبٍ برأْسهِ مَعْصوبُ
أن يقول الوشاةُ بي إنَّ شؤمي
قاد هذا الشُّخُوصَ والإفْكُ حُوبُ
وجوابي أنْ لَمْ يَغِيبُوا وشاهَدْ
تُ فزالتْ مخاوفٌ ونُكوبُ
أنا مَنْ لا يُشكُّ في اليُمْنِ مِنهُ
أَوْ يَمينُ ابنُ فَجْرَةٍ ويَحُوبُ
جئتُ والدولةُ السعيدةُ خلفي
رأسُها في مَقَادتي مَجْنوبُ
ذاك حقٌّ ما تغتصبْهُ يدُ الغا
صبِ منّي فَغَيرُهُ المغْصُوبُ
أَفيُنْسى ما صحَّ لي ويُسوَّى
فيَّ إِفْكٌ مُلَفَّقٌ مركُوبُ
كَذَبَ الزَّاعِمُونَ أَنِّيَ مشْؤُو
مٌ ومانوا والثالبُ المثلوبُ
كَذَبَ الزَّاعِمُونَ أَنِّيَ مشْؤُو
مٌ لَزَعمٌ مُكَذَّبٌ مَكْذُوبُ
بل ليَ اليُمْنُ لا محالة كالصُّبْـ
ـحِ إذا لاح ضوؤه المشبوبُ
إن يكُنْ ذاك مُغْفَلاً عند عَبْدٍ
فهْو لي عند سيّدٍ مكتوبُ
وشهيدي بذلك ابنُ فِرَاسٍ
وهو عَدْلٌ العُدُول لا المقْصُوبُ
مُجْتَبَى قَاسِمٍ ومازال قِدْماً
صاحباً مِثلُهُ اجْتَبَى مَصْحُوبُ
لا كخِلٍّ علمتُهُ لا يُرَجَّى
منه خيرٌ وشرُّهُ مرقوبُ
كَفُلانٍ في دحْسهِ وفُلانٍ
ولتلْكَ التِّراتِ يوماً طَلُوبُ
من أنَاسٍ قَدْ أوْسَعُونِيَ سَبَّاً
بعد عرفانِهمْ مَنِ المسبُوبُ
وأُرَاني مُسَعِّراً لَهُمُ الحرْ
بَ وحرْبي إذا اعتزمتُ حُرُوبُ
وَكَأَنِّي بهم جِرَاءً تَضَاغَى
وعذابي عليهِمُ مصبوبُ
وهُمُ لائِذونَ منِّي بحُقْوَيْ
كَ وشَيْطَانُهُمْ ذَلْولٌ رَكُوبُ
أوْ يَرَى غَيْرَ ذاك من يرعوي الرأْ
يُ إلى وجهِ رأيهِ ويَتوبُ
وأنا الغالبُ العدوَّ بِجدِّي
وبحدِّي وقِرْني المغْلُوبُ
وكأن الذي يصابُ بقَذعي
بنُجُومٍ ثَوَاقِبٍ مَحْصُوبُ
أنا من جرَّب المَشاغيبَ منْ قَبْـ
ـلُ وشَغْبي على الزمان وَثُوبُ
لوْ أرُوضُ الشيْطانَ أَذْعَنَ كالكَلْـ
ـبِ أو العَودِ عضَّهُ الكُلُّوبُ
ولَمَا ذَاكَ أَنَّني الرجلُ الشِّر
رِيرُ منِّي الخَنَا ومنِّي الوُثُوبَ
بلْ لَديَّ الإنْصَافُ يَشْفَعُهُ الإحْـ
ـسانُ ما قَارَبَ الألدُّ الشَّغُوبُ
وإذا ما اسْتثِيرَ جَهْليَ فَلْيُقْ
رَعْ هُنَاكُمْ لحرْبيَ الظُّنْبُوبُ
عِنْديَ العدْلُ كلُّهُ لصديقي
وعلى ظالمي يثورُ العَكُوبُ
وأنا الشَّاكِر الصَّنائعَ للسا
دَةِ دَهْري وإنْ علاها الشحوبُ
ولقدْ أَرْفَعُ الهجاءَ عَنِ النَّا
سِ ومالي فيهم حِمىً مقْرُوبُ
هَيْبَةً منهُمُ لحربي كما ها
بَ شبا الأجدَلِ القطا الأُسْرُوبُ
ذَاكَ أن لا يزال ينذِرُ قوماً
بِوِقَاعي مُنَيَّبٌ مَخْلُوبُ
فَهُمُ مُصْبِحُونَ ليس عليهم
من ظلام الغرور إلا المَجُوبُ
خَلِّيَاني ومعشراً نَابَذُوني
تَعْلَم الحربُ أَيُّنَا المنْخُوبُ
أَعَلَيَّ انتضوا سيوفَ رَصَاصٍ
تَتَثنَّى وسَيْفيَ المَعْلُوبُ
سَيْفيَ السيفُ مَنْ أُلِيحَ لهُ مَا
تَ ومهما أَصَابَه مقْصُوبُ
كلما قطَّ أو هَوَى في مَقَذٍّ
مِضْرَبٌ منه في العظام رَسُوبُ
أوْهَمَ العينَ أنه أخطأ المَضْـ
ـرِبَ هذَّاً وقد مَضَى المضْروبُ
فَلْيُحَاذِرْ شَذاتيَ الرَّجُلُ العِرْ
ريضُ أوْ لاَ فخدُّهُ والجَبُوبُ
وأنَاسٍ تعرَّضُوا لعُرامي
فاجتواهم وحدُّه مَذْروبُ
ولقد يسلمُ الخسيسُ كما يسـ
ـلمُ فوقَ الأسنة اليعسوبُ
لو يُحِسُّ السِّنانُ ثِقْلاً من اليعْـ
ـسُوب وافاهُ قَعْبُهُ المقْشُوبُ
لكنِ الوزْنُ خَفَّ منه فلم يشْ
عُرْ به الرمحُ لا ولا الأنبوبُ
فَانْتَهى حاطبٌ عَلَيَّ وإلّا
فعليه هَشِيمُهُ المحْطُوبُ
والحِذَارَ الحذارَ من مبرِقَاتٍ
مُصْعِقَاتٍ لوقعها شُؤْبُوبُ
إنَّ من جاء يَمْتَرِي ضَرَّةَ اللَّبـ
ـوةِ غَرْثَى لَلْحَائِنُ المخْلُوبُ
حَالِبٌ جاءَ يَسْتَدِرُّ حَلوباً
دَمُهُ دون درِّها المحلوبُ
رامَ من ضَرْعِهَا شُخُوباً فكانت
من وتين الشَّقيِّ تلكَ الشُّخُوبُ
والذي جاء يَمتري خُصْيَةَ اللَّيْ
ث فذاك الذي حَدَتْهُ شَعُوبُ
شَهِدَ الموتُ أنه لِقَفَاهُ
مُقْعَصٌ أوْ لِوجْهِهِ مكبوبُ
وإليك الشكاةُ يا ابن الوزيريْـ
ـنِ فإني في محنتي أيوبُ
غير أني أرْجو كما نال بالصبْ
رِ وما نال قبله يعقوبُ
قد ترى ما أظلَّني من فِرَاقِي
كَ ومن دون ذاك تَنْبو الجنُوبُ
ثمَّ من معشرٍ يَدِبُّونَ بالإفْ
ساد للحال واللَّئيمُ دَبُوبُ
أهلُ ضِغْنٍ متى يغيبوا يقولوا
ويعيبوا وكلُّهم مَعْيُوبُ
يَحْسُدُوني فضيلتي مثلَ مَا يَحْـ
ـسُدُ بَعْلَ العَقِيلَة المجْبُوبُ
وهُمُ لو رآك ليثك ترعا
هُ ذبابٌ عن وجهه مذبوبُ
نَهْنَهتْني مهابتي لك عن جِيـ
ـلٍ من الناس والأريبُ هيوبُ
ثم أشكو إليك جَدْبِيَ والمرْ
عَى مَريعٌ والماء صَافٍ شروبُ
أَلَكَ الأمرُ والسياسةُ واسم المـ
ـعْتفيكَ الصُّعلوكُ والقُرْضُوبُ
ثَوْبيَ الرثُّ والثيابُ طِرَاءٌ
وطعامي بِرَغْمِيَ المجشُوبُ
وخِوَاني مُلَكَّكُ وقِصَاعي
وَبرامي فكلُّها مَشْعُوبُ
وَحِبابي مَصْدُوعَةٌ وجِراري
وقِلالي فكلُّها مثقوبُ
من رأى منزلي رأى خَيْرَ عِلْقٍ
فيه أنْ ليْسَ فيه لي مَنْهُوبُ
ومَحَلّي عَاريَّةٌ وجدارا
تُ بيوتي فكلُّها منقوبُ
ومَقيلي في الصيف سُخْنٌ بلا خيْـ
ـشٍ فعظمي يكادُ منه يذوبُ
ومبيتي بلا ضجيعٍ لدى القر
رِ وللوغد شادِنٌ مخضوبُ
وَلِيَ الخفُّ ذو الرقاع أو النعْـ
ـلُ وللعبدِ سابحٌ يَعْبُوبُ
وهُمومي مُحَدِّثاتي وبُسْتَا
نيَ شوكٌ ثمارُهُ الخَرُّوبُ
عكستْ أمْريَ النحوسُ فعنزي
أبداً حائلٌ وتيسي حلوبُ
غير أني رأيتُ نَحْسي على نَفْـ
ـسي فعودي لا غيرُهُ المنْخُوبُ
أصحبُ المرء فهو منيَ مَمْطُو
رٌ ولكنْ واديه لي مَجْدوبُ
وكهولُ الحَوذانِ فيه مع السَّعْـ
ـدان غُلباً كأنهن الصُّقُوبُ
فإذا ما رتَعْتُ فيها ذَوَتْ لي
لا لغيري وعاد فيها شُسُوبُ
ولمثلي يَخْتَارُ رُوَّادُ مُرْتا
دٍ ولكن إنْ ناصَحَتْهُ الجُيوبُ
غير أنَّ المنقوص يَشْنأ ذا الفض
ل وذو الفضلِ تَيَّهانٌ ذَهُوبُ
ينتحي من عِدائه في الثَّنِيَّا
تِ ولَحْبُ الهدى له مَلْحُوبُ
مَنْ عذيري من دولةٍ يَدي المنْـ
ـكُوح فيها ورِجْليَ المركوبُ
مَا عذيري من هذه الحال إلا
سيِّدٌ لي من آل وَهْبٍ وَهُوبُ
متلِفٌ فهو للثراءِ مُفِيتٌ
مخلِفٌ فهو للثناء كسوبُ
ولقد قلت حين أخطأني الحُمْـ
ـلانُ قدْ تخطىء المحِقَّ الذَّنُوبُ
أيها الشامتون ما نَضَبَ البحـ
ـر ولا يُتَّقَى عليه النُّضوبُ
سيق حظٌّ إلى أخٍ وطريقُ الـ
ـحظِّ نَحْوي بزعمكم دُعْبوبُ
وأبو الأسْودِ العُزَيْريُّ أهْلٌ
للأيادي والحقُّ قِرْنٌ غَلُوبُ
وخِلالُ الإعْطاءِ مَنْعٌ وللرُّمْـ
ـح أنابيبُ بَيْنَهُنَّ كُعُوبُ
وأمامي ومِنْ ورائي من السَّيـ
ـيِدِ سيبٌ مُسَحْسَحٌ مسكوبُ
لي مكانَ الحمارِ عند الفتى الما
جِد بَغْلٌ أوْ بغلةٌ سُرْحُوبُ
وهْيَ أجْدَى عَلَيَّ إذ هي ظَهْرٌ
ومَنَاكٌ متى تمادى عُزُوبُ
وهي رهن بذاك أو تفتديها
ذَات دَلٍّ لها قَناً خُرعُوبُ
وَلَما مُنْكرٌ لمثليَ من مثْـ
ـلكَ رُؤدٌ من القيان عَرُوبُ
تُلبِسُ الأوجُهُ الكواسف نوراً
وهي مِنْ بَعْدُ للعقولِ سَلُوبُ
إن أَشارتْ بطرفها فَسَحُورٌ
أَوْ أشارتْ بكفِّها فخلُوبُ
لَدْنَةُ الغُصْن مُكْتَساها رشيقٌ
والمعَرَّى مُطَهَّرٌ رُعْبُوبُ
مَضْرَبٌ مَطْرَبٌ يُسرُّ طَرُوبٌ
بمناغاة لَيْلِها وَضَرُوبُ
بَثَّ عنها الفُتونَ حَجْلٌ صَمُوتٌ
ماله نَبْسَةٌ وعُودٌ صَخُوبُ
وحَقيقٌ بمثلها مَنْ هواهُ
فيك عَيْنُ الصريحِ لا المأشُوبُ
إنْ تُعَلِّلْ قمريةُ الأُنْس قلبي
فبما راعَهُ الغرابُ النَّعُوبُ
كم رأى القلبُ حَتْفَهُ مُذْ نَوَيْتُمْ
ما نويتمْ وكم عرتْهُ الكروبُ
وأرى أنَّ معشراً سيقولو
نَ سخيفٌ من الرجال لَعوبُ
أين عنه وقارُ ما يدَّعيهِ
من عُلومٍ لحامليها قُطُوبُ
ولعمري إِنَّ الحكيمَ وقورٌ
ولعمري إن الكريم طروبُ
لو رأى كلُّ عالمٍ مجلسَ السَّيـ
ـيِدِ يوماً لقلَّ منه الدُؤُوبُ
أو رأى اللهوَ مُسْتَجِمٌّ حكيمٌ
ذو وقارٍ إذاً عراهُ اللُّغُوبُ
ليس للخطَّةِ الرشيدةِ إلا
باحثو غَيْبِ خُطَّةٍ أو شُرُوبُ
غير أنْ ليس بالجميل من الأم
ر حكيمٌ مجدَّلٌ مَسْحُوبُ
قد سبتْ عَقْلَه الشَّمُولُ فما في
ه سوى أن يقولَ قومٌ شَروبُ
قد تنفَّلت في اقتضائيك رزقي
فتنفَّلْ فأنت غيثٌ سكوبُ
وفضولُ الكلام أنفالُ أمثا
لي وأنفالك اللهى والسُّيُوبُ


Ich seh' sie golden prangen
Und purpurn untergehn,
Aurorens Rosenwangen; –
Des Abends laues Weh'n;


Böse, zischelnde Zungen
Brachten also Schmerz und Verderben
Selbst über ewige Götter.
Und die armen Götter, oben am Himmel
Wandeln sie, qualvoll,
Trostlos unendliche Bahnen,
Und können nicht sterben,
Und schleppen mit sich
Ihr strahlendes Elend.


Oh, hátha kérem, miért is ne adnád?
Add nékem, Uram, a színek hatalmát! –


Gente llama la caja belicosa
cuando se dora y limpia la gineta,
y cuando la ballesta o la saeta,
señal es de la caza codiciosa.


Seht dort den Regentropfen beben
An jenes Baumes dunkelm Stamm!
Als Demant glänzt er hell im Schweben,
Doch sinkt er nieder, wird er Schlamm. –
Allein, ihn wieder aufzuraffen
Und ihn, der farblos erst und fahl,
Aufs Neu' zum Demant umzuschaffen,
Genügt's an einem Sonnenstrahl.


Ich habe wohl einmal gezagt,
ich hab auch wohl einmal geklagt,
wie jeder zagt, wie jeder klagt,
und doch dies stille frohe Lachen
ganz fern aus Kinderzeiten her ...
dies Lachen, weißt du, wie's im Walde lacht,
wenn in Hochsommermitternächten
der Herbststurm in seine Wipfel kracht,
dies Frühlingslachen, das da weiß,
daß es mächtiger doch als Schnee und Eis,
hat niemand noch
und nichts mir nehmen können.


Era il Soldan sopra un caval morello,
co' mamalucchi suoi quivi ristretto;
giunson costoro insieme a un drappello,
gridando: - Muoia il Soldan maladetto! -
Ma come il Veglio ha conosciuto quello,
prese una lancia e posesela al petto,
e disse: - Io vo' veder se la tua morte
si serba a me per distino o per sorte. -


»Mama, ich soll Soldate werd'n,
Mama, da wird nichts draus,
Sie schießen einem im Dunkeln
Wohl gar ein Auge aus.


Povídá si lid po tichu,
že prý bloudím v těžkém hříchu,


Außerwehltes, seelges Zelt,
Laß mich so mit dir stets sprechen
Und auß mir zu dir mich brechen;
Auch wie köstlich, daß die Welt,
Gibt sie nichts, als Müh' und Pein,
Soll sie uns nicht schädlich seyn.


O nähmen Könige der Erden
Zum Beyspiel dich und mich:
Sie würden bald versöhnet werden;
Den Mittag zanken wir, und Abends küß ich dich.


Dio, com' bene le stette a la sciaurata,
quand'ella soferia così gran puzzo!
Per quella via ne va da la cognata,
s'altra vendetta nonn-è di Cambiuzzo.


Azt mondják róla:
Nem soká várhat,
Itt hagy bennünket,
Szegény árvákat,
S felmegy Hozzád a
Csillagos égbe, –
Mondd, kis Jézuskám,
Ugyan mi végre?


Zavál sníh to srdce truchlé, hlavu šedou,
zavála je věčnost! Hořké rozloučení!
Jen ty gusle, ty si jeho píseň vedou,
v nížto pláče všecko vlasti utrpení.


Já viděl život plný běd,
již dítě, jeho na pokraji,
já neměl úsměv mladých let
ni mládí, jak je jiní mají.


Auch Ruhm ist gar ein scharfer Köder,
Ich habe manchen Tag verschwitzt,
Verschnitzelt hab' ich manche Feder,
Und bin doch schmählich abgeblitzt;
Und nur als ich, entmutigt ganz,
Gedanken flattern ließ wie Flocken,
Da plötzlich fiel auf meine Locken
Ein junger frischer Lorbeerkranz.


e disse: - Traditor crudele e rio,
mai più t'adorerò, così ti giuro:
io vo' che Satanasso sia il mio iddio
o se v'è altro diavol più oscuro.
Che t'ho io fatto? Dove è il fratel mio
ch'io lasciai pur nel suo regno sicuro?
Dove è la donna mia ch'io ti lasciai
e' miei figliuol ch'io ti raccomandai?


Mit dem Sturz des Wasserfalles
Jauchzt' ich Nacht und Abgrund zu:
»Eine lieb' ich über alles,
Und die Eine, die bist du!«


Qui dira les destins dont sa mort est l'image ?
Ah ! combien parmi nous d'artistes inconnus,
Partis dans leur espoir par un jour sans nuage,
Des champs qu'ils parcouraient ne sont pas revenus !
Une ivresse sacrée aveuglait leur courage ;
Au gré de leurs désirs, sans craindre les autans,
Ils butinaient au loin sur la foi du printemps.
Quel retour glorieux l'avenir leur apprête !
À ces mille trésors épars sur leur chemin
L'amour divin de l'art les guide et les arrête :
Tout est fleur aujourd'hui, tout sera miel demain.
Ils revenaient déjà vers la ruche immortelle ;
Un vent du ciel soufflait, prêt à les soulever.
Au milieu des parfums la Mort brise leur aile ;
Chargés comme l'abeille, ils périssent comme elle
Sur le butin doré qu'ils n'ont pas pu sauver.


Ne vždycky úsměv, jenž je prázdný brak
a lživý chlubně vyvěšený vích,
též někdy slzy – víc je pravdy v nich,
vždyť život celkem nesnáz je a tlak.


Und majestätisch sinkt in heil'ger Stille
Sie nun herab, die schönste Sommernacht,
Es schmücket sie von Millionen Sternen
Ein Diadem, in wundervoller Pracht!


per ammirar la gloria de' tuoi Allori,
col mutolo del cor vero Dialetto,
le Potenze de l'Alma offro a tre Cori.


A’ madárkák énekelni
fogják nyájasságinkat,
Ekho hangos barlangjában
nyögni ohajtásinkat.
O! siessünk! kintsem Doris!
az erdőbe mennyünk ki,
‘s ott ha tetszik, gondgyainkat
bús elménkből vessük-ki.


Sto let byl juž rabín Lévi starý,
tělem chorý, duchem ale jarý,
v svatých knihách čítal dnem i nocí,
ba i tajná kouzla měl v své moci.


官无大小各分忧
可但专为七尺谋
说著此身便非是
寄声多谢薛嘉州


„Ó z toho lépe je pít jen božské víno klassické,
jež nám zůstavila druž zpěvná Hellady, Rómy,“
odvece Živsa mladý. „Jest beztoho práce falešná
náš časomíry kratér, onť napodoben je nejapně
z látky nepříhodné, takové jež formě se příčí.
Však nevěřím, že poeta pravý v ten brak by naléval
nektar posvěcený, jenž v božské chvíli mu tryská,
pro školskou leda chuť, podivínskou pouze libůstku.“


Schon bedeutend objektiver
Sprach Professor Doktor Kiefer:
»Neunmal dreißig Tage sind
Das Normale für ein Kind.


„Jak milostná máti
Na prvé své dítko,
Tak se usmál Jasoň
Na zpannilé kvítko.“


Zvedněte se mnou hlas mladý, bujný,
sepněme dlaně:


A v šerém bytu tichnou šepty, šprýmy,
bez hlesu dívky derou peří dál,
vše naslouchá – – – Za dveřmi zamčenými,
slyš! – jakby kdosi slabě zavzdychal...


Rolf Düring schrie mit Ungestüm:
»Nun trag' uns hinüber Du Ungetüm,
Auf den rechten Arm mich und mein Fräulein wert
Und auf den linken nimm mein Pferd!«
Gar dräuend schrie Rolf Düring.


Kyne ti. Ó skloň se, hochu,
a co zříš, mi pověz.
„Jen kol šíje níž mi trochu
rámě ověs.“


Se tal la truovi, consigliar ti posso
che tu la prenda; se poi cangia stile,
e che se tiri alcun gallante a dosso,


O animal feroz bravio,
O tigre, a hiena, o leão,
Já cede ao mando macio
Da pequenina alva mão
De Labarrère afumada,
Heroína denodada.


Elle est venue avec ses cheveux et sa robe,
Sa robe de beau pourpre et ses beaux cheveux d’or !


Du edles Angesichte,
Davor sonst schrickt und scheut
Das große Weltgewichte,
Wie bist du so bespeit,
Wie bist du so erbleichet,
Wer hat dein Augenlicht,
Dem sonst kein Licht nicht gleichet,
So schändlich zugericht?


Und wenn das Haus gebauet wär,
Bescheert mir Gott was n'ein,
Ein kleines, kleines Kindelein,
Das soll mein Täublein seyn.


e or m'hai tu di doppio affanno oppresso
partendo, che l'un duol l'altro rinova;
né basto i' solo a soffrirli ambidue.


Než přijde čas, kdy hranou zavzní zvony,
a vše to, co jsem v náruč svoji jal,
se ve hrob velký jako hora sřítí,
však písně mé ty dále budou zníti...


Přikládali kdysi
nám jak Husovi,
na hranici otep,
nám zas okovy.


Duch lidský dřív, než vtělí se,
prý vesmír proletuje
a hledá domov – hvězdu – si
a v něm se ubytuje. –


故里行人战后疏
青崖萍寄白云居
那堪又是伤春日
把得长安落第书


洞下流泉春正深
洞前新竹翠阴阴
问君此去何年返
对竹饮泉空素心


Divino ingegno e man più ch'altre dotte
Ha il ciel più che mai largo in un congiunto,
Perch'arte vaglia, quanto può natura.


HERR, halte meinen Gang gewiß,
Treib aus von mir die Finsterniss'
Vnd Bößheit meines Hertzen.
Behüte mich den gantzen Tag
Für Aberglauben, Zorn vnd Plag',
Auch für verbotnem Schertzen.
Bewahre mich für stoltzem Pracht'
Vnd allem, was mich lästern macht.


Hymen saß mit dieser Fackel
Im Gebüsch, und wollte dich
Hinterlistig überfallen,
Und verbrennen wollt' er dich!


Vnnd wiewol er ist fridlich still,
noch wachßt sein reich behende,
Auch wider der Tirannen will,
bis an der welt jr ende,
Vō einem Meer
zum andern sehr
in Inseln kommt es auffe,
Das macht, man kan
nicht widerstan
seim Wort welchs hat den lauffe.


津吏传呼太宰来
米家船里似楼开
阳关唱彻瞻辰卧
南极何年接上台


Chi mi vedess' a la festa de' Magi
sarebbe buono; e più, se la mia casa
vedessi qua fra sì ricchi palagi.


Antes que el cierzo de la edad ligera
seque la rosa que en tus labios crece
y el blanco de ese rostro, que parece
cándidos grumos de lavada cera,


Es schweigt die Nacht, die Erde träumt,
Und bleich der Mond die Wolken säumt.


Bouř v roklinách skal. Zde nocí zlou
mlýn hledá krajánek nohou mdlou.
„Hle, světélko, světlo!“ Napjal sluch:
„To klepoty mlýna, to lopatek ruch.“


Seh ich doch nichts, o wahrer Gott,
An dir als Hohn und Spott!
Wie ist doch deiner Augen Licht
So ganz und gar vernicht!
Wo vormals Sammetrosen stunden,
Mit Lilien untermengt,
Da sind jetzt Beulen, Schläg und Wunden
Mit Speichel und mit Kot besprengt.


津口潺湲万壑哀
城头玉女弄珠来
依然狱底双龙剑
千载何人复姓雷


o que vai morrer
quando o corpo morra


بِقَدر النهى بَينَ الوَرى يشرفُ القَدر
فَكُن سَيِّداً في مِثلِهِ يَفخَر الفَخرُ
وَلا تَكُ إِلّا شاكرَ النِعمَة الَّتي
لَكَ اللَه قَد أَعطى لَهُ الحَمد وَالشُكرُ
مَراتب عزٍّ في سَما المَجد أَشرَقَت
فَما شَكَّ راءٍ أَنَّها الأَنجُم الزُهرُ
وَآيات سَعد لَو تَلاها الهَنا عَلى
زَمان عَبوسٍ لاحَ في وَجهِهِ البشرُ
فَيا لَكَ أَوقاتاً بِها سَمَحت لَنا
يَد الدَهر حَتّى قيل قَد أَحسَن الدَهرُ
بِها طالع الإِسعاد آذن بِالمُنى
فَقارنه التَوفيق وَالفَتح وَالنَصرُ
وقَد لاحَ بَعد العُسر يُسر لَدى المَلا
وَلا شَكّ أَن العُسر يَعقبه اليُسرُ
لأَحمَد حَمدي وَالثَنا وَلَهُ الهَنا
فَما الحَمد إِلّا ما بِهِ يحسن الذكرُ
فَلا عَجَباً إِن فاحَ طيب ثَنائِهِ
شَمائله رَوض وَأَخلاقه الزُهرُ
جَزى الدَولةَ الغَرّاءَ خَيرَ جَزائِهِ
إِلَهٌ لَهُ التَدبير وَالحُكم وَالأَمرُ
عَلى ما بِهِ جادَت وَلا زالَ جودها
مَدى الدَهر مَدّاً ما لِتيّاره جزرُ
حَبَتنا بِدَفتردارِها غاية المُنى
فَلا دَفتَر يحصي ثَناها وَلا سفرُ
بسعي مشير المَجد ذي الشِيَم الَّتي
مَحامدها شفع وَمَحمودها وترُ
نَديم العُلى وَالسَعد أَوحَد عَصره
عَلى أَنَّهُ ما جاءَ في مثله عَصرُ
هُوَ اللَيث إِلّا أَنَّهُ الغَيث نائِلاً
عَلى أَنَّهُ بَحر وَلَكنّهُ بَدرُ
لَهُ السَيف وَالأَقلام في السلم وَالوَغى
فَتِلكَ لَها نظم وَذاكَ لَهُ نَثرُ
عِناياته مَجد وَإِسعافه علىً
وَإِرضاؤهُ نَفع وَإِغضابُهُ ضرُّ
وَأنظارهُ عزٌّ وَتَقريبهُ غِنىً
وَإغضاؤُهُ ذُلٌّ وَتَبعيده فقرُ
وَمَن قَد حَباه اللَه نورَ بَصيرة
يَكاد بِها يَدري بِما كتم السرُّ
وَمَن يقرن الرَأيَ السَديد بِحَزمه
وَقَد حارَ فيما جالَ في فكره الفكرُ
وَمَن يَصنَع المَعروف مَع مُستحقّه
إِلى أَن يُرى رقّاً لإِحسانِهِ الحرُّ
وَمَن دَأبه فعلُ الجَميل وَحَظّه
بِما فيهِ خَير لِلوَرى وَلَهُ الأَجرُ
وَمَن شَرفت بَيروت عزّاً وَبَهجَةً
بِهِ وَأَعالي الفَخر حازَت وَلا فَخرُ
ألا وَهوَ مَحمود الشَمائل في المَلا
لَهُ كَرَم الأَخلاق وَالشِيَم الغُرُّ
سَيَنمو بِعَون اللَه إِصلاح شَأننا
بِأَيّامه فَالغَيث أَوّله قَطرُ
فَحَمداً لَكَ اللَهمَّ يا مَن هباته
تجلُّ وَتَسمو أَن يُحيط بِها حصرُ
عَلى ما بِهِ أَنعمت يا خَير مُنعمٍ
عَلَينا وَقَد داوَيت فَاِنجبرَ الكَسرُ
مَنحت المَعالي أَحمَد الناس منحة
لِمانحه يا مَن هُوَ المانح البرُّ
وَقلّدتَ جيد المَجد عقد مَحامدٍ
زَها بَهجَةً مِنهُ بِجَوهره الدرُّ
فَزدهُ مِن العَلياء عزّاً وَرفعَةً
مَدى الدَهر يا مَن فَضله لِلوَرى ذُخرُ
وَظيفة يسّرنا لَها مُستحقّها
فَقالَ الهَنا أَرّخ وَظائفه يسرُ


Schwach wie alle Erdensöhne
Ward der Große euch geboren,
Da erklangen seinen Ohren
Der Kanonen Freudentöne,
Die den Neugebornen feiern,
Und er hob sich von der Brust,
Blickte um sich bei dem Feuern
Ahndend seines Siegs bewußt.


Semmi fukarságot! míg élünk, lesz derekabb fi
Mint mi vagyunk, s így lesz rágnivalónk is elég.


Dá-se com muitos doutores,
E entre os seus familiares
Conta alguns comendadores,
Ministros e militares.


Dein Silberreiches Schwerdt das mag ich nit,
Ich weiß mir noch was Anders, das mir lieber lieber ist.


And shall be lost in alway Not to be here,


Zvon zvučí – vánoční jsou svátky,
hruď chvěje se, leč srdci vděk,
duch v blaha sen se vrací krátký
v skrýš horskou, v domku přístěnek;
i rozhlíží se k různé straně,
zda pozná prostičkou tu síň?
když odcházel, psal v knihu Páně
ku svému jménu „Jdi a hyň!“


Sie hat so lange gnädig gespeiset Gottes Huld;
Daß sie nun des sind ledig, ist ihre eigne Schuld.
Sie hätten sich sollen begnügen!


Hinter mir nebelt im Wogengebraus
Strandland als Fata Morgana,
Lachend fahr' ich in das Graue hinaus,
Grenzenlos winkt mir Nirwana.


Da tutto ciò, Camilla mia, tu vedi
quanto abborro e detesto il mio peccato,
perciò levo i ginocchi e m'alzo in piedi
persuaso che m'hai già perdonato,
anzi mi pare udirti dire: Oh bravo!
Tu sei de' gaudi miei proprio l'ottavo.


Totiž popi, diakoni,
kantoři, zvoníci,
biskupi, svíčkové báby,
také kostelníci.


Álmadat hímezvén ugyanabból jóslani szoktál,
Mind eddég, s mertél bátran ügyelni reá.
Most ébren mondád, Bodor, hogy nem fogsz ma felelni
És jól, mert csakugyan szűk vala a felelet.


S idő és a világ
Bevégzik a müvet,
Mit véghez jutni sors
S élet nem engedett.


En el rico vastísimo universo
jamás tu objeto se ofreció al sentido,
concepto por mi solo producido,
cuando conmigo en soledad converso


蹁跹天上五仙人
羊驾何年到海滨
晋汉相传半无有
观中遗石自轮囷


Jen ty snad chápeš, chudobko má bílá,
proč utichli jsme ve svém doupěti...
Dnes se tak příkře země naklonila,
jak chtěla by nás pustit z objetí...


V tvých rukou každá věc má zvláštní jas,
a hřeben nejkrásnější,
když dětem češeš plavý vlas
a pro nejmenší, nejmilejší
mazlivá slova máš
a jako Madona se na ně usmíváš.
A když jdeš na slovo boží
tak naškrobená, šustící,
vážná, a přece tančící,
a hrdě ruce tvé na modlitby se složí,
jdeš po návsi jak královna.
V kostele modlíš se po zvyku,
však někdo jsi, kdo s bohem se porovná
bez velkých cavyků.
Víš, kdyby teď Spasitel před tebou stál,
že na děti by se pozeptal
a na muže a na polnosti
a pak by jen prostě požehnal
ty vaše prosté ctnosti.


Però ti posa e a me dà perdono,
ch'io ti prometto ben che 'n tal misfatto
più non mi spingerà alcun giammai.


山僧已去石堂存
欲上峰头问了元
木落天空无一字
寥寥海月印江痕


So beginnt es rings zu leben,
Und die alten Spinnen weben,
Und die schwarzen Mäuse nagen,
Und ich wollt, es würde tagen!


太湖清润岱宗雄
金字宣和第一峰
绝似水晶宫里看
一堆寒碧玉玲珑


Nun bin ich fern! Der jetzigen Minute,
Was ziemt denn der? Ich wüßt es nicht zu sagen;
Sie bietet mir zum Schönen manches Gute,
Das lastet nur, ich muß mich ihm entschlagen;
Mich treibt umher ein unbezwinglich Sehnen,
Da bleibt kein Rat als grenzenlose Tränen.


Bald füg' ich mich, wie Job , dem bösen Glücke;


Zrak v dlani, hořce k sobě synky vinu:
vím, v rodu našem roby vždycky budem’!
Ó, vlasti, hanbu uzřev Tvou i vinu,


»Aber schaut mir dort den Peter!
Wie ein wahrer Schafskopf steht er,
Beißt die Finger vor Verdruß.
Nehm Er wie er kann den Kuß!
Hat es doch dem dummen Knoten
Seine Mutter nicht verboten.«


Bis zu deines blühenden Lebens Schwelle
Müsse dir auch jegliche Freude lächeln,
Dich kein Bienlein stechen, und deine Leyer
Immer ertönen.


Jsou zavřeni, a nemůže k nim zloba.
Když nové přijmu však a rozdělím –
z těch starých nic – – je urvala mi doba,
za chvíli zas, když rány zacelím!


Losgegürtet, alles Schmucks entladen,
Nackten Fußes, läuft sie ohne Sinn,
Irrt am Strande zwischen Dornen hin,
Scheuet nicht, den Triebsand zu durchwaten.
Nun erklimmet sie die steilste Höh',
Vor ihr liegt die unbegränzte See;
Rings, so weit ein Auge spähen konnte,
Spähet sie am Horizonte.


“Derűl az ég, bús fellegén
Ég a szivárvány már;
Isten veled, te hű legény,
Anyám epedve vár!”
Mond a leány, s karom közűl
Kifejlik nyájason,
S e könny, amely szememben űl,
Ajkán sohajtást von.


Doch als Dein kalter Blick jetzt traf den meinen,
Da schwankten rings die Menschen, Häuser, Gassen,
Ich aber wollte Deine Hand erfassen,
Anklammern mich und weinen, laut aufweinen ...


للهِ خَدٌّ بَدَتْ من حُسْنِه حُجَجٌ
تُريح عاشقَه من عَتْبِ لائمِهِ
قد أودع الحسنُ فيه ما يَضِنُّ به
واحتاط فالخالُ فيه طبعُ خاتَمِهِ
كفحمةٍ عَمَّ صِبْغُ النارِ ظاهرَها
وغادر البعضَ من مُسْوَدِّ فاحِمه


Ahora el alma queda muy desnuda;
ya se perdieron todos sus baratos.
Ha de gastar sus tiempos y sus ratos
en ser en todo sorda, ciega y muda.


Mein Gott, öffne mir die Pforten
Solcher Gnad und Gütigkeit,
Laß mich allzeit aller Orten
Schmecken deine Süßigkeit;
Liebe mich und treib mich an,
Daß ich dich, so gut ich kann,
Wiederum umfang und liebe
Und ja nun nicht mehr betrübe!


So trinkt ihn denn, und laßt uns allewege
Uns freun und fröhlich sein!
Und wüßten wir wo jemand traurig läge,
Wir gäben ihm den Wein.


La nodarìa se vuol lassar godere
Ay fumanti, a' villan e a gente nova,
Che omay ze cazan tutti da sedere;


盖世功名水一杯
君曾勘破个中来
平生不问凡红紫
莫逆交情只是梅


Ach, da fand sie manche schöne Knospe,
Früh hervorgelockt vom bösen Mörder;
Ausgetreten war sie aus der Zelle,
Hatt' hervorgeblickt mit ihren Aeuglein


Schweig/ schweig mein Jesulein/ der Nordwind leget sich
Der West wirfft Majoran und bunten Klee auff dich
Purpur-Blumen
Auß Idumen
und Narzissen
Von den Flüssen
Pomerantzen
Ringst ümb die Wiegen her mit den Violen tantzen.


أهدي إليكَ ثناءَ العرب والعجمِ
جودٌ أبر على الداماء والديمِ
وأبصرت جودك الآمالُ فابتدرت
على همامٍ عليِّ القدر والهممِ
كفته أمر أعاديه سعادته
فنال ما رامه فيهم ولم يرم
مستقبل العمرِ قد عاد الزمان بهِ
إلى الشباب وقد أوفى على الهرمِ
لا غرو أن يتسمى غيرهُ ملكاً
فليس يلتبسُ المنكورُ بالعلمِ
ليس التقاربُ في الألفاظِ ملتفتاً
يا بعد ما بين معنى البهمِ والبهمِ
سطا وجادَ أبو يعقوبَ فاعترفت
له الملوكُ بفضلِ البأسِ والكرَمِ
تبقى الفوارس والكتابُ حائرةً
إن قط بالسيف أو إن خط بالقلمِ
غريبةٌ لم يعاين مثلها زمنٌ
وندرةٌ لا تراها العينُ في الحلمِ
أوفى الملوكِ وأكفاهم لمعضلةٍ
تعيي الكفاة وأهداهم إلى اللقمِ
والناسُ في الخلقِ أشباهٌ إذا نُظروا
وإنما اختلفوا في الخلقِ والشيمِ
بنى مناراً على التقوى تطالعهُ
زهرُ الكواكبِ والأفلاك من أُمَمِ
وهد ما كان مبنياً على جُرُفٍ
هارٍ ولم يبن من تقوى على دعم


Und wenn ein rauher Fuß Dich niederdrücket,
Mißgönnt die Sonne Dir Dein Tröpfchen Thau,
Du senkest müde Dich, vom scharfen Ost zerknicket,
Und suchest Schatten in der dürren Au,
Dann sei, wenn, sanft Dich wegzumähen,
Der Sonne letzter Schimmer traf,
Im leisen Frühlingswehen
Dein Tod der Blume Schlaf!


Ich mußte an den Paris denken,
Schwer ist's, Göttinnen nicht zu kränken.


Logistilla mostrò molto aver grato
ch'a lei venisse un sì gentil signore;
e comandò che fosse accarezzato,
e che studiasse ognun di fargli onore.
Gran pezzo inanzi Astolfo era arrivato,
che visto da Ruggier fu di buon core.
Fra pochi giorni venner gli altri tutti,
ch'a l'esser lor Melissa avea ridutti.


Wie gerne stehn wir Glied an Glied
Mit dir zum andern Male,
Daß unser Sieg in einem Lied
Aufs neu' verherrlicht strahle.


»O Zeit o wolle die Rosen brechen,
Wie einsam ist Liebchen, wie allein,
In Sehnsucht will ihr das Herz zerbrechen,«
So schreibt sie oft auf Täfelein.


Me moriré en París con aguacero,
un día del cual tengo ya el recuerdo.
Me moriré en París —y no me corro—
tal vez un jueves, como es hoy, de otoño.
Jueves será, porque hoy, jueves, que proso
estos versos, los húmeros me he puesto
a la mala y, jamás como hoy, me he vuelto,
con todo mi camino, a verme solo.
César Vallejo ha muerto, le pegaban
todos sin que él les haga nada;
le daban duro con un palo y duro
también con una soga; son testigos
los días jueves y los huesos húmeros,
la soledad, la lluvia, los caminos...


Kraj dálný, tichý, jejž jsem v dětství snil,
věk zlatý kde se jako nebe klene,
kde Bůh by jako s dětmi s lidmi žil,
kde blankytem žhne slunce roztavené.


I könnt non manches Rühmliche
Von der Bagagi singa,
Doch will i net mein edle Zeit
So liederli zubringa.
I hob's enk nur im Kurzen g'sagt –
Oes müßt's mas selbst einräuma:
Wenn Jemand nach an Saustall fragt,
So weist's 'n hin zum Leima,


(El pie profundo sobre el negro piso
sangró de luces todas las jornadas.
Ante los pies geográficos, calladas,
tus puertas invisibles, Paraíso).
Tú que echaste a las brasas otro leño
recoge las cenizas y al pequeño
corazón que te mueve junta y deja.
Alguna vez suspirarás, alguna
noche de soledad oirás mi queja
tuya hasta el corazón como ninguna.


辛苦遭逢廿载兵
双眸凝泪望神京
明朝又是清明节
麦饭谁供十五陵


Verlaß mich nicht, du Milde,
Der ich mich sonst bewußt,
Decke mit deinem Schilde
Die qualzerriss'ne Brust!


Čas neúprosný rychlým spěje krokem.
Juž krátkou nám jen zůstavuje chvíli
ve škole drahé, kde jsme šťastny byly –
již s posledním nám loučiti se rokem.


Hélas ! hélas ! tout travaille
Sous tes yeux, ô Jéhova !
De quelque côté qu'on aille,
Partout un flot qui tressaille,
Partout un homme qui va !


Sinon, terre épuisée, où ne germe plus rien
Qui puisse alimenter l'espérance infinie,
Meurs ! Ne prolonge pas ta muette agonie,
Rentre pour y dormir au flot diluvien.


Ach, daß ich Hoffnungsquellen fände!
Doch, wohin ich mein Auge wende,
Erblick ich keiner Hoffnung Spur ...
Wer darf mir: »Hier ist Ausweg!« winken?
Ich seh' zur Rechten und zur Linken
Nur Elend, Gram, Zerrütung nur.


Ich stand an dem Wege,
Hielt auf meine Hand,
Du hast deine Augen
Von mir abgewandt.


Ich will, ach Gott! Ich muß!
Der Teufel selbst hat's dir gesagt,
Daß Alles eine Mutter wagt,
Um ihren Sohn ging sie schnell
Hinunter in die tiefste Höll',
Der Teufel selbst hat's dir gesagt,
Daß Alles eine Mutter wagt,
Ihren Sohn zu erhalten.
Was tu' ich? Gott! Was tu' ich?
Erd' und Himmel, bedecket mich!


Ich löschte Lamp' und Kerzen aus
Und tat, als wär' ich nie zu Haus.


Dein Wort, geliebter Freund! soll alsobald geschehn.
Sie giengen, und ersahn, wie freudig jene sprungen,
Die eben dazumahl dieß Liedgen abgesungen.


Tuším jej pouze ve vzdušné výši,
do sosen vrcholů kterak dých’,
a jak vše oblil v nesměrné tiši,
házeje drobných paprsků sníh,


A vítěz, který vzpouře uťal hlavu,
privilegií nedotkne se stavů.


Die Schläge des Libhabers sind
Viel besser, O du Sündenkind,
Als wen Ein Feind oft zum Verdruss'
Uns schenket Einen Joabskuß.
Wer dich ermahnt, der meint es wol,
Wer dich viel lobt, ist Schalkheit vol.


THE pious sire of ARLA rear'd her youth
Strongly to feel the great Creator's power;
In her pure bosom sow'd the seeds of truth,
And open'd Nature's inexhaustless store:
Early he led her mind
To pure religion's unadultered stream;
The young musician caught th' extatic theme,
And sung GOD'S glories to the sounding wind.
Call'd by his king to war,
He left her young,
To those impressions which his tender care
Had on her pliant heart imprinted strong.


O rois, pour vous la guerre et pour nous le plaisir !
Vous vivez par l'orgueil et nous par le désir.
Nous avons, les uns craints et les autres aimés,
Vous les empires, nous les boudoirs parfumés,


Jdi, dceruško, a potěš matku svou!..“
„Ach, na hřbitově dávno s otcem leží,
mě nechali zde samu, ubohou,
vždy žebrat mám, ať prší nebo sněží!“


Herr Ritter Ernst, der war ergrimmt zu einer bösen Stund',
Er schlug die falsche Dienerin mit seinen Fäusten wund;
Er schlug die falsche Dienerin, er stieß sie mit dem Fuß:
»Herr Ritter Ernst! o wißt fürwahr, daß Euch dies reuen muß!«


»Wenn meine Braut ich küsse,
Küß' ich nach Recht sie nur –
Ich brach eurer Schwester Herze,
Doch brach ich keinen Schwur.


Je nám tak dobře v smíchu
ve sladkém příměří,
že kdos k nám sedá v tichu,
to srdce již samo nevěří.


Tak tedy z šibenice pták,
jenž hledal maso na zobák?
a nesvěcený váš že hrob
a bez kříže a bez ozdob?
Hej, takový je hrob můj též!
Nuž, přeskoč zeď a v řadu spěš.
Tak – a teď druhým ruku dej,
a teď započni mrtvých rej!
(Dává znamení.)


玉簪花映清凉国
露泼冰姿日未升
只是旧时香世界
水沈香气自薰蒸


Den Auserkorenen hat eine Feder
Aus seiner Schwinge der Simurg geweiht:
Dann war geschützt ein Jeder.
Ein Ideal uns so vor Schwäche feit.


Pak šeptne toužná slova
můj rozechvělý ret:
„O kéž bych mohl jednou
k vám, hvězdy, zaletět!“


“Mért sereglesz hű nemesség?
Mért e víg indúlat?
Ünnep ez tán, melyre kebled
Édes lángra gyúlad?”
Vándor, a volt tiszti karnak
Vírad búcsunapja,
És kormányát a szabad nép
Még ma másnak adja.


Haja bloqueio, haja assédio,
O sangue humano espalhado
Nem sempre te cause tédio;
Que em boa dose tomado,
Té o veneno é remédio:


Der Herold brachte dem Leosthenes
Die Antwort kaum; als alles um die Burg
Zum Angrif sich bereitete. Wenn Sturm
Aus Äols Höle fällt, wie Wasser aus
Der Schleus', und drückt den Wald, dann neigen sich
Die starken Wipfel zu der Erd herab;
Tumult herrscht überall, und jeder Zweig
Vermehret das Geräusch; der Klüfte Schlund
Brüllt dumpfigt; tauber Lerm erfüllet weit
Des Himmels Raum, drinn Wolke Wolke jagt:
So auch erwacht im ganzen Heer Athens
Schnell Aufruhr. Thurm, Ballist und Katapult
Und Hebel, Bohr und alles regte sich,
Und nahte sich dem Schloß in wildem Lerm.


三十未封侯
颠狂遍九州
平生镆铘剑
不报小人雠


帝辇南游竟不还
二妃望断九疑山
森森万古祠前竹
犹带当时粉泪斑


Ó přírodo, na tvojí hrudi,
v tvých lesů hymně vítězné
vždy lidský duch se k práci vzbudí,
své bohy nalezne!


لَنا حاكِمٌ أَعمى سَديدٌ قَضاؤُهُ
وَلَو كانَ ذا عَينٍ لما سَدَّدَ الحُكما
لَهُ لَهجَةٌ خَرساءُ يَجري بِها القَضا
تَرى فُصحاءَ الناسِ في جَنبِها بُكما
وَلا حُكمَ حينَ يُصلَبُ جَهرَةً
فَحينَئِذٍ لا ظُلمَ تَخشى وَلا هَضما
سِوى ناقِصٍ يَسمو إِلَيهِ وَكامِلٍ
يُرى في حَضيضٍ لا يُقلُّ وَلا يُسمى
إِذا خَرَّ مِنهُ الرَأسُ ثُمَّ نَكستَهُ
غَدا ثاوِياً فَاعجَب وَصَفَّ لَكَ الأَسما
لَهُ الحُكمُ في الدُنيا كَذلِكَ حُكمُهُ
يُنَفَّذُ في الأُخرى فَدقّق لَهُ فهما
إِلى شَرَفِ الدينِ اِقتَضَيتُ مَقالَتي
إِلى سَيِّدٍ حازَ الشَهامَةَ وَالعلما
إِلى مِصقَعٍ لَو قيسَ قُسٌّ بِمِثلِهِ
لألفيتَ قُسّاً في بَلاغَتِهِ فَدما
إِلَيهِ رَجائي أَن يَرُدَّ جَوابَها
فَنَحنُ إِلى نَظمٍ بَديعٍ لَهُ نَظما
وَنَروى متى نَروي بَدائِعَ لَفظِهِ
وَنَظما إِذا لَم نَروِ يَوماً لَهُ نظما


Zázraky Bůh dokazuje,
Že Jan velký Svatý jest;
Na světě Jej oslavuje,
Všudy množí Jeho čest.
Věrný ctitel Janův staví
Sochy*), nímiž Jana slaví,
V horách, v dolích, v pustinách,
V cestách, v městech, v dědinách.


Und spricht's und wandelt die Straße weiter
Und ißt sein Brödchen still und heiter.


Mais Obeuf comme une torpille
— Tu t’en vas déjà te coucher,


de Explicação das Árvores e de Outros Animais(1998)


Und aus den Augen des Kindes fällt
ein Heilandsblick in die dunkle Welt . . .


Zdrcený, zmámený pohledy tvými
jsem kolos zvíře směšné, zmrtvělé,
třesoucí údy pitvornými,
rány své čerstvé, zjitřelé,
na odiv dávám ti, bože blízký,
bože prachu, bože můj, bože nízký!
Jsem cikán tvůj už, rab podlízavý,
putuji zpátky do tvé říše,
v pustinu, písek kde zdouvá se plavý,
ze země, bouří se ve své pýše.
Jdu k tobě, bože končin zprahlých
s pohoří rozumu studených dolů
v požáry mozků, zoufalých bolů,
šílených výkřiků táhlých,
jdu mezi zatracenců roje
v hořící písek, království tvoje.


Ayer, vi a a un niño en la cuna;
estaba el niño durmiendo,
sus manecitas muy blancas,
muy rizado su cabello.
No sé por qué, pero al verle
vino otra vez tu recuerdo,
y al pensar que no me amaste,
sollozando le di un beso.
Luego, por no despertarle,
me alejé quedo, muy quedo.
¡Qué triste que estaba el alma!
¡Qué triste que estaba el cielo!
Volví a mi casa llorando,
me arrojé luego en el lecho;
todo estaba solitario,
Todo muy negro ¡muy negro!
Como una tumba mi alcoba,
la tarde tenue muriendo,
mi corazón con el frío
de los hogares desiertos.
Busqué la flor que me diste
una mañana en tu huerto
y con mis manos convulsas
la apreté contra mi pecho;
miré luego en torno mío
y la sombra me dio miedo...
Perdóname, si, perdóname,
no te quiero ¡no te quiero!


四劝农家劝主家
去年早稻失收多
未还旧欠无从出
随力周旋更借它


Sprich selbst: gewinnet Gott, wenn ich ihm kindlich diene,
Und, seiner wert zu sein, im Glauben mich erkühne?
Wenn du die Tugend übst, die Gott, dein Herr gebeut,
Wem dienst du? Ringst du nicht nach deiner Seligkeit?


Questo imperador fu di tal vena
che volle racquistar Monte Calvaro
e quel sepulcro ch'a non groria mena.


A zas divno – člověku
dech se z toho tají:
Toho, čeho závidí,
zas ti přidávají!


„Pamatuješ se, holka,
jak se tu topili potlučení
rytíři z Bílé Hory?
Ještě mám po jednom pěknou památku,
meč – a měšec, – byl zcela prázdný,
ha, ha, ha,
z Nemanic rytíř slul.
Chudák ten rytíř z hladu,
neholenou měl šedivou bradu,
jak mi pod vory vplul.“


Gieb, Göttinn, deinen Freunden,
Den Alemannen Muth!
Wie? Eigennutz und blinde Wuth
Verrathen uns verschmitzten Feinden?
Spricht uns ein Fremder schon
In unsern festen Städten Hohn?


A jdu-li zahradou, tu říkám: – to je její
zde altán, lavička, vše jako bylo za ní...
A květů líto mi, jež před nocí se chvějí,
a oko zrosené se před druhými straní.


Was Menſchen hand auffſetzt/ kan Menſchen hand ver-
heren/ /
Vnd ob ſie ruh: die noth/ See/ Erdfall/ ſchwerd vnd bley.
Geſetzt auch daß ich nicht auff einmal ſterblich ſey?
Rhumb iſt ein bloſſer wahn/ den Todte nicht begehren.


Crede vederne i rai del viso, e crede
de la favella udir le dolci note:
quel, secondo gli par, la vista fiede,
questa così l'orecchie a lui percote:
— Ahi! che sincero amor, che pura fede
di cavalier, se tal nomar si puote
chi le parole sue commette al vento,
fraude usando in chi l'ama e tradimento!


¿Cuánta distancia existe entre tu muerte de escritor y un jardín
que florece con sus huesos o entre un bello cadáver que se viste
de lino y la palabra indescifrable «corvus»?
¿Cuánto silencio
                   grumos en papel
                   libros
                   textos
                   rosas portland
                   escritos
                   maldiciones de tos en sanatorios
para darnos al fuego sin sentido en misivas de amor
porque ese ha sido, oh corvus manedula, nuestro oficio?


مُذ أتيتُ الوُرُودَ أبصَرْتُ فيها
طفلةً لم تَزَلْ تعانِقُ طِفْلا
طافَ مِنْ حولِها الجُناةُ فنادَتْ
من يَرومُ اغتصَابَها الطِفْل طُفْ لا


Wer da fährt nach großem Ziel,
Lern' am Steuer ruhig sitzen,
Unbekümmert, wenn am Kiel
Lob und Tadel hochauf spritzen.


Jeden jako odkaz svatý
Ve svém srdci nosí,
Druhý, kterým přede světem
ráda se honosí.


Hört es, ihr Menschen und andern Geschöpfe,
Der östreichische Adler hat wieder zwei Köpfe.
Besser wärs freilich, er hätte nur einen,
Aber besser zwei als keinen.


Laß, Schönster, Meine Seele
Doch stets in dieser höhle
Des Leibes mit Verlangen
An Deiner Libe hangen!


Tak temně, z hluboka
se valíš nad mou hlavou,
jak věštba proroka,
jak bouře nocí tmavou!
A nechť se musí třásti
a trnout úžasem,
duch ví, že’s jeho částí,
snů jeho ohlasem!


Ó slunce, slunce, k čemu tolik bolu,
proč srdci není dáno zapomnít?
Bol červ je, rváti nás i v hrobě bude.
Hleď, šli jsme kdysi v západu tvém spolu,
teď po desáté stromů oděv slít,
a já přec mním a vzpomínám si všude.


Anna neigt vom grünen Strande
Sich in ihres Bildes Näh,
Streift vom Busen die Gewande,
Läßt ihn leuchten in den See.


Fiera di strage gotica e de l'ira
di Federico, dal sonante fiume
ella o Piemonte, ti donava il carme
novo d'Alfieri.


Der Becher gab ein Tönen,
Der Wein begeistert schwoll,
Empfindend, daß versöhnen
Des Lebens Streit er soll.


Hinter einem Zaume werden
Sie einst jämmerlich verenden,
Denn es giebt für sie auf Erden
Schon zu viel der Concurrenten.


Etwas eigen, etwas schlau,
Und ein wenig bleich,
Sittsam sieht die junge Frau,
Würdevoll zugleich;
Denn sie ist des Hauses Sproß,
Denn sie führt den Ehgenoß
In ihr Erb' und Reich.


Du gehst, o Freund, aus unsrer Mitte,
Du, von dem Schicksal selbst geweiht,
Mit männlichem, mit tapferm Schritte,
Du gehst aufs Schlachtfeld unsrer Zeit.
Du weißt es selbst: die Welt will Fehde,
Des Friedens Ölblatt ist verdorrt –
Wohlan, auch du mit freier Rede,
O kämpf auch du mit freiem Wort!


So hatten es die Kinder gehört, und wohl
Sind gut die Sagen, denn ein Gedächtnis sind
Dem Höchsten sie, doch auch bedarf es
Eines, die heiligen auszulegen.


Szívek, a kik csak nem rég is
Egymást dühhel gyűlölték,
Amor hámját utóbb mégis
Egygyetértve felölték.
Egy történet elfúhatta
A gyülölség fáklyáját,
S ugyan az fellobbanthatta
A szerelem szikráját.
Miként bíztat itt egy remény,
Hogy ő sem lesz mindég kemény!
Hogy ő is megváltozik,
Hogy tán már is habozik.


Chlubíváš se: „mnohý švarný chasník mne chce.“
V tom jsy věru! na omylu, tebe nechce.
Koho tedy? ptáš se; otcova jen měšce;
Uhodne to každý na tě patříc, lehce.


– ,Ó bludaři, jenž sem i tam se klátí,
jak chceš as pravou víru dokázati?
Snad s ním jsi mluvil, jenž tvůj Adonai,
snad uchystal ti duše mír a ráj,
jejž svatá inkvisice v peklo změní...‘
– „Mým důkazem je pevné přesvědčení!
To hotov jsem svou osvědčiti smrtí!“
– ,Nuž žebřík sem! Ať popravce jej drtí!
víc nemá dost, ač šedesát je let!
pak k hranici; bylť dosyta už klet,
ať od štíra včas očistíme víru,
zdob dejte jeho mitře z žab a štírů.


Už stalo se. Už rozum o tom ví,
leč srdce – srdce dosud věřit nechce.


Ni son bastantes a satisfacer
la sed ardiente de mi gran deseo
Tajo al presente, ni a me a socorrer


Míg az élet tavaszában
Szívünk s elménk tüze ég;
Míg tetemünk ép csontjában
Erő s velő vagyon még;
Addig minden örömünknek
Amor legyen szerzője,
Nappalunknak, éjjelünknek
Amor legyen töltője;
S midőn éltünk ősze itt lesz,
Akkor Amort, ki bucsút vesz,
Oly barátság váltsa fel,
Mely a sírig tartson el.


A humanidade humilde e nostálgica dos pequenas lojas


Ulivieri era ritornato in sala
armato, e con Vegurto vuol provarsi;
ma quando e' vide Morgante che cala
il gran battaglio, e insieme bastonarsi,
si ritenea volentieri in su l'ala,
però che tempo non è d'accostarsi.
Vegurto grida e Morgante gridava,
tanto ch'ognun per la voce tremava.


Doch wird es ihr noch einst vergolten werden:
ist gewiß
nur Nemesis
allhier/ und schaut das Tuhn der Erden:
ist nur Venus nicht
und ihr Amor ein Gedicht.
Gedenke/ Schöne
was ich iezt sterbend dir erwehne
Reu und Schmerz
wird einst dein eisern Herz
ganz unbarmherzig greiffen an.
Denn/ denke/ daß du mir es auch getahn.


Skok do tmy. Chápu. Starost všady
a Číňani si copy rvou –
však za to radost má as mladý,
jak se ho dočkat nemohou!


Bem-aventurado aquele
Que a mil tentações resiste;
Bem-aventurado aquele
Que na virtude presiste.


Ó, jak dnes určitě slyším tvůj opíjející hlas,
tvé hymnické volání, jak před lety, kdy sám
na tvojich březích jsem seděl a truchlel
nad tvojí pradávnou slávou!


Череп на череп,
К челюсти челюсть,
За тонкой прослойкой губ!
За чередом черед!
Пей терпкую прелесть,
Сменив отлюбивший труп!
Земли не насытить
Миллиардам скелетов!
Ей надо тучнеть, тучнеть!
Чтоб кино событий
Шло в жизни этой,
Ты должен любить — хотеть!
Как пещерный прапредок
(Вселенское детство!)
Грудь на груди, под смех гиен, —
Так, в истомах и бредах,
Выгибая хребет свой,
Отдавайся объятьям в плен!
Александр, Юлий Цезарь, Хлодвиг!
За чередом черед!
За соседним соседний! чтоб,
Свершивший свой подвиг,
Твой целованный череп
Опустили в последний гро


Die Liebste fragt' mich, was ich liebe?
Dich lieb' ich und die Welt in dir,
Ich lieb' in dir des Schöpfers Liebe
Und seiner Schöpfung Zier an dir.


S mig más az oltár zsámolyán
Imádja Istenét:
Oh! én csak egy imát tudok:
A hon s leány nevét,


O weh, o weh, du armes Land!
Es haßt dich Nicolai;
Er spricht dir ab Sinn und Verstand,
Als wärst du ein Owai.
Denn ach, sein kritisch Auge fand
Zu viel Genuß, zu wenig Sand,
Und keinen Nicolai.


Громадный живот,
Искажённое злобой лицо,
Окровавленный рот,
А в носу — золотое кольцУродлив и наг,
И вся кожа на теле черна, —
Он — кудесник и враг,
И свирепость его голоднНа широком столбе
Он сидит, глядит на меня,
И твердит о судьбе,
Золотое копьё наклон«Сразить не могу, —
Говорит, — не пришёл ещё сроЯ тебя стерегу,
Не уйдёшь от меня: я жестоКопьё подыму,
Поражу тебя быстрым копьём,
И добычу возьму
В мой костьми изукрашенный дом»


A poutník děl si: „Léta tomu celá,
co rakev navždy mně ji uzavřela –
ta duše moje vřelá!“


Édesanyám!
Én már nem vagyok semminek oka
ne szégyenkezz vagy büszkélkedj soha
soha miattam!


Und als die Herrschaft dann um Pfingsten
Ausflog mit dem Gesangverein,
Lud sie ihn ohne die geringsten
Bedenken abends zu sich ein.


Wenn du ergrimmst, so muß das Erdreich zittern,
Der Berge Grund aus schrecken sich erschüttern,
Die wilde See zu fliehen seyn bedacht
Für deiner Macht.


Du bist mir ein blühender Rosengarten,
Ein Feld voll Blumen schönster Arten,
Ein Acker voller grüner Saat.
Du bist mein Lustwald, meine Weide,
Bist mein Gebirge, meine Heide,
Mein Land, das Milch und Honig hat.


茫茫天地老洪崖
太朴何年此凿开
一派灵源流不尽
教人疑是九天来


Wie wir ein mannigfalt'ges Brennen,
In abgezog'nen Wassern, kennen,
Das starck, und doch nicht sichtbar ist:
So stellet ungefehr sich mir
Die Kraft, die ich im Samen spür',
Als ein lebendig Feuer, für.
Wie nun ein Füncklein, noch so klein,
Die gantze Welt in Brand kann setzen:
So kann, von einem Korn allein,
Die gantze Welt besamet seyn.


ne yapacağımı da yazmışın öncededemek günah


Dem Schenkwirt macht' er den Besuch:
»Ich will dein Weib mir holen,
Du weißt Schemjákas Richterspruch,
Und was er mir befohlen;
Ich will zur Sühne meiner Schuld
Die Straf erleiden in Geduld,
Und gleich zum Werke schreiten.« –


Ein Perlenstrauß kostet mir viel Geld,
Warum?
Der Schäfer soll lenken bei dir ins Feld:
Hopp, hopp, hopp bei dir ins Feld.


Ivi la fera, che superba spira
Veleno e sdegno, ogn' hor più cruda io scerno,
E cerco indarno humiliar, ch' a scherno
Prende i miei preghi e 'l pianto, e 'l duol non mira;


A prázdných do obzorů něžným čarem
mi kouzlíš snů mých fata morganu,
jež kvete pohádkovým ještě jarem,
s tou drahou vírou, že jí dosáhnu.


se non, lodato sia quello agnol nero. -
Disse il romito: - Sète voi cristiani? -
Disse Rinaldo: - Questo abbi per vero.
Aresti tu da darci almen due pani,
per Dio, romito? Ch'abbiamo il sentiero
per questi boschi smarrito sì strani. -
Disse il romito: - Di voi assai m'incresce
ch'io non ci ho pan, ma e' ci sarà del pesce. -


princ spanilý i princezna
jak blankyt ranní líbezná.


Fratres vbi tuto degunt? vbi suas spicas legunt?


Wie noch in seinem Stolz Napoleon
Den König Joseph zu erhalten rang
Auf Spaniens unerhört geraubtem Thron,
Und durch die Lande unter hartem Zwang
Ein meuchlerischer Volkskrieg sich ergoß,
Der unablässig schnell sein Heer verschlang;
War einst ein Fest, ein Ball auf Mendas Schloß.
Marques de los Leganes! heut ein Ball,
Und Spaniens Feind, du Grande, dein Genoß?
Bei rauschender Musik und Cymbeln-Schall
Beengten Victor dieses Schlosses Mauern;
Der Boden wankt in Spanien überall.
Ihn ließ ein Blick von Clara tief erschauern,
Und um sich schauend in der Gäste Reihen,
Sah er Verrat aus aller Augen lauern.
Den Saal verlassend schrie er auf im Freien:
»O Clara, Clara! soll auch uns das Herz
Verbluten in dem Kampfe der Parteien?«
Von der Terrasse Rand sah niederwärts
Er düstern Mutes in das tiefe Tal;
Gedanken waren fern, er war nur Schmerz.
Die Felsenwand, die Gärten allzumal,
Die Stadt, das Meer darüber ausgespannt
Erschimmerten im klaren Mondesstrahl.
Da weckt' ihn eine Stimme: »Kommandant,
Ich suche dich; befiehl, die Zeit ist teuer,
Bevor uns die Empörung übermannt.
Es ist im Rabenneste nicht geheuer,
Sie feiern trotzig die Johannisnacht,
Und wider Ordnung brennen ihre Feuer.
Sieh dort, was sie so übermütig macht.«
Er wies hinaus aufs hohe Meer und schwieg:
Her segelten die Schiffe, Englands Macht.
Und zischend von des Schlosses Zinnen stieg
Ein Feuerball, der rief mit argem Munde:
»Auf, Spanier, auf! es gilt Vertilgungskrieg!«
Ein Gegenruf erscholl aus Talesgrunde,
Und plötzlich stiegen wirbelnd Rauch und Flammen
Von allen Bergesgipfeln in der Runde.
Es fiel ein Schuß: »Gott möge sie verdammen!«
Schrie taumelnd auf und sterbend der Soldat;
Das Blei saß in der Brust, er sank zusammen.
Die Stadt ist jetzt ein Schauplatz grauser Tat;
Victor, der Pflicht gehorchend, die ihn band,
Will hin im Flug, es bleibt der einz'ge Rat.
Da hält ihn sanften Druckes Claras Hand:
»Entfleuch! die beiden Brüder folgen mir;
Dort hält ein Roß am Fuß der Felsenwand.«
Sie stößt ihn fort, er hört sie rufen: »Hier!
Hier, Juanito, Philipp, hier! ihm nach!«
Die Stieg hinab entfleucht der Offizier.
Die Kugeln sausten, während sie noch sprach,
Und trieben seine Flucht ihn zu beflügeln,
Ihm folgten auf den Fersen Tod und Schmach.
Er endlich sitzt zu Pferd fest in den Bügeln,
Dem Hauptquartier zujagend sonder Rast
Mit blut'gen Sporen und verhängten Zügeln.
So kommt er vor den General mit Hast:
»Ich bringe dir mein Haupt, mein Haupt allein,
Sonst keines, das du mir vertrauet hast.« –
»Mag minder Schuld vielleicht als Unglück sein;
Dem Kaiser bleibt das Urteil vorbehalten,
Der kann erschießen lassen und verzeihn.
Nun ist's an mir, die Rache zu verwalten.«
Man sah, wie erst der andre Morgen graute,
Vor Menda die Kolonnen sich entfalten.
Die jüngst aufs Meer so übermütig schaute,
Die Stadt war eigner Ohnmacht überlassen,
Und nicht erfolgt die Landung, der sie traute.
Die tags zuvor so aufgeregten Massen
Der stolzen Bürger, starr vor Schrecken, ließen
Den Rächer einziehn durch die stillen Gassen;
Und Blut begann sogleich um Blut zu fließen;
Es boten selbst die Schuldigen sich dar,
Zweihundert ließ sofort er niederschießen.
In jenem Tanzsaal auf dem Schlosse war
Sein Hauptquartier, umringt von seinem Stabe
Befahl von dort er Blut'ges seiner Schar.
Was schwer Leganes auch verschuldet habe,
Er selbst ein Greis, sein Weib, die Kinder alle,
Zwei Männer, zwo Jungfrauen und ein Knabe,
Ein Jammerbild des Stolzes nach dem Falle;
Geknebelt sind sie mit unwürd'gen Stricken,
Gefesselt an die Säulen dort der Halle;
Mit ihnen acht Bediente; die ersticken
In tiefster Brust der eignen Klage Laut,
Wie voller Ehrfurcht sie auf jene blicken.
Und blut'gen Werkes Vorbereitung schaut
Man auf der Schloßterrasse mancherlei,
Da wird aus Balken ein Gerüst erbaut;
Und der's vollstrecken wird, der steht dabei,
Er scheint sich selber schaudernd zu verachten,
Daß aufgespart er so Verruchtem sei.
In stummer Haltung stehn umher die Wachten,
Und hundert Bürger werden hergetrieben,
Verurteilt solches Schauspiel zu betrachten.
Hülftätig ist ein Franke nur geblieben,
Der bleich und zitternd zu den Opfern schleicht,
Verachtung erntend für sein treues Lieben.
Ruft Clara nicht: Victor, du hast's erreicht!
Doch nein, sie spricht mit ihm, sie flüstern leise,
Indem sie bald errötet, bald erbleicht.
Mit Ingrimm schaut auf sie der stolze Greise,
Es trübt und senkt sich ihrer Augen Licht,
Sie winkt dem Freund auf würdevolle Weise.
Der tritt nun vor den General und spricht:
»Ich bin, der deine Gnade hier begehrt.« –
»Du Gnade?« – »Ja! die letzte traur'ge Pflicht:
Laß richten die Leganes mit dem Schwert,
Nicht aber mit dem Strange.« – »Zugestanden.« –
»Der Beistand eines Priesters...?« – »Wird gewährt.« –
»Befreien lasse sie von ihren Banden;
Sein Wort, mein Wort wird Sicherheit dir geben.« –
»Bist Bürge du, so bin ich einverstanden.« –
Noch wagt ein Gnadenruf sich zu erheben:
»Sein ganzes Gut, zu sühnen, was geschah!
Schenk einem seiner Söhne nur das Leben!« –
»Des Königs ist das Gut; was will er da
Noch feilschen? Alle sterben, alle. Nein!« –
»Und auch das Kind, der zarte Knabe?« – »Ja!
Wir sind in Spanien. Wein her! sag ich, Wein!
Ihr Herrn, dem Kaiser! laßt die Becher klingen!« –
»Und soll das harte Wort dein letztes sein?« –
»Das ist's, und... nein! Mag Gnade sich erringen
Und Leib und Gut erwirken, der es wagt
Den Blutdienst an den andern zu vollbringen.
Das ist mein letztes Wort.« So wie er's sagt,
Da sträubet manchem sich das Haar empor,
Der doch für tapfer gilt und unverzagt.
Man schweigt, er winkt gebietend, und Victor
Verläßt den Saal; er tritt, und möchte weinen,
Zu den Gefangnen in der Halle vor.
Man schaut auf ihn, und mancher dürfte meinen,
Daß nicht unmenschlichen Befehl er brächte;
Entfesselt wird Leganes und die Seinen.
Er selber löset zitternd das Geflechte,
Das Claras zarte Hände hält gebunden;
Man übergibt dem Henker dort die Knechte.
»Du Armer, sage nun mir unumwunden«,
So fragt die hohe, herrliche Gestalt,
»Hat deine Stimme kein Gehör gefunden?«
Und er, sich neigend, kaum vernehmlich lallt
Ihr Worte zu, die schauerlich empören
Sein tiefstes Herz, es überläuft ihn kalt.
Sie aber scheint ihm ruhig zuzuhören.
Zum Vater sie: »Laß deinen Sohn und Erben
Dir Unterwerfung und Gehorsam schwören.
Gebiete du; ihn trifft es zu erwerben,
Was du begehrt, durch Taten... schauderhaft!
Wir haben's gut, wir haben nur zu sterben.
O Juanito! du verjüngter Schaft
Der Lilien, die Leganes Schild beschatten,
Steig auf in unsrer Väter Heldenkraft!«
Rings um den hochergrauten Vater hatten
Sich ahndungsvoll gedrängt des Hauses Glieder,
Gestützt die Mutter an die Brust des Gatten;
Ihr Aug erhellte sich, sie hoffte wieder;
Da sprach die Maid das Gräßliche zu Ende;
Sie sank entsetzt, erschöpft, ohnmächtig nieder.
Der Vater rief: »O Juanito, wende
Die Schmach von uns, die ärger als der Tod!«
Er schüttelte das Haupt und rang die Hände.
»Bist du mein Blut, erfülle mein Gebot!
Du bist des Hauses Stamm.« Er aber schrie:
»Wer färbt in Vatersblut die Hände rot?«
Und Clara warf vor ihm sich auf die Knie:
»O Bruder, wenn du mich zu lieben meinst,
Berühre jener Schreckliche mich nie!
Du bist ja, der zu mir gesprochen einst:
Bevor du angehören sollst dem Franken,
Vor dem du nicht zurückzubeben scheinst,
Vertilget den unwürdigen Gedanken
Mein eigner Dolch in deiner falschen Brust;
Nun laß den Tod mich deiner Liebe danken.«
Und Philipp sprach: »Du armer Bruder mußt,
Du mußt des Hauses Schild empor noch tragen;
Daß sonst er untergeht, ist dir bewußt.«
Die jüngre Tochter und die Mutter lagen
Sich weinend in den Armen; zürnend schalt
Der Knabe seiner Schwester weibisch Klagen.
Die Stimm erhob der Alte mit Gewalt:
»War der von span'schem Adel, der allein
Das eigne Leid erwog, da's Taten galt?
Du warst mein Sohn nicht, darfst es nimmer sein,
Und dich verleugn ich in der Sterbestunde.«
Die Mutter stöhnte: »Still! er willigt ein.«
Ein Priester zeigte sich im Hintergrunde;
Sie führten ihn zu Juanito gleich,
Und Clara gab ihm schnell von allem Kunde.
Wie sonst dem Sünder zu dem Todesstreich,
Sprach Mut ihm ein zu leben jener Bote:
Er sagte: »Ja!« und wurde leichenbleich.
Die Frist verstrich, die Trommel rief und drohte
Von der Terrasse her; sie traten vor
Auf ihren Ruf dem Tode zu Gebote.
Sie hielten Schritt und blickten fest empor,
Nicht Stolz und Haltung hatten sie verlassen;
Da war nur einer, der die Kraft verlor,
Der sollte leben! Den nur mußte fassen
Der Beichtiger und führen. Dort bereit
Der Block, das Schwert, ein Anblick zum Erblassen.
Da stand auch einer, nicht vom Blocke weit,
Den zu vollstrecken hier die blut'ge Tat
Das schauerliche Machtgebot befreit.
Und zu dem blutgewohnten Manne trat
Nun Juanito, leise flüsternd, leise
Sprach der ihm zu, und gab ihm seinen Rat.
Und sieh, die Kinder knieten schon im Kreise,
Zunächst der Mutter stand der Kapellan,
Und stolze Blicke warf umher der Greise.
Zum Bruder Mariquita nun begann:
»Ich bin nicht stark, mein Bruder, wie ich sollte;
Erbarme dich und fange mit mir an.«
Es pfiff das Schwert, getrennt vom Rumpfe rollte
Ihr lock'ges Haupt, der Mutterbrust entquoll
Ein Schrei, den sie umsonst ersticken wollte.
Kam Raphael, der fragte liebevoll,
Wie er das Haar sich aus dem Nacken strich:
»Bin ich so recht, du Guter, wie ich soll?«
Da fiel der Streich, und Clara stellte sich;
Wie er ins Antlitz sah der bleichen, schönen:
»Du weinest!« sprach er. Sie: »Ich denk an dich.«
Er schwang das Schwert, da hörte man ertönen:
»Halt! Gnade! Gnade!« – Wird der Ruf auch wahr?
Wird er den Mut der Sterbenden verhöhnen? –
Hervor trat Victor aus der Franken Schar
Und stellte bleich sich, bebend und verstört
Dem Auge des geliebten Mädchens dar:
»Du, deren Herz, ich weiß es, mir gehört,
Sei mein, mein Weib! das eine Wort, o sag es;
Die Macht, die dich verfolgt, hat aufgehört!
Das Leben nur, o süße Maid! ertrag es,
An meinem Arm, an meiner treuen Brust,
Zu weinen ob den Greueln dieses Tages.
Vertraue mir und trage den Verlust;
Dir biet ich zum Beschützer mich und Leiter,
Ich träume selbst von keiner süßen Lust.«
Sie sah ihn hellen Blickes an und heiter,
Und wandte sich, nicht schwankend ob der Wahl,
Dem Blocke zu, und: »Juanito, weiter!«
Da fiel ihr Haupt und sprang ein roter Strahl,
Das Herzensblut, dem mocht er nicht entweichen;
Den Wankenden verbarg der Freunde Zahl.
Und Philipp nahm, nach weggeräumten Leichen,
Den Platz der Schwester ein, und starb zuletzt,
An Stärke nur den andern zu vergleichen.
Vor trat Leganes selbst der Vater jetzt,
Um sich betrachtend seiner Kinder Blut,
Und Juanito sprang zurück entsetzt.
Doch er: »Ermanne dich und fasse Mut!
Hört's, Spanier, hört's! und sagt's dem Vaterlande!
Er ist der Sohn, auf dem mein Segen ruht.
Marques de los Leganes, span'scher Grande,
Triff sicher nur! du bist des Tadels bar;
Dem Feinde deines Landes bleibt die Schande.«
Wohl traf er gut; ein Röcheln sonderbar
Hat aus der atemlosen Brust bezeugt,
Daß seine letzte Kraft geschwunden war.
Wie nun die Mutter vortrat, tief gebeugt,
Doch würdevoll, er sie ins Auge faßte,
Da schrie er laut: »Sie hat mich ja gesäugt!«
Der Schrei erweckte Nachhall, es erblaßte
Im weiten Kreise jegliches Gesicht,
Das Mahl verstummte, wo der Franke praßte.
Sie sprach ihm zu, er aber hörte nicht;
Da schritt sie zu der Brustwehr und vollstreckte
Hinab sich stürzend selbst das Blutgericht.
Er lag in Ohnmacht.
Dort, der Blasse weckte
Wohl deine Neugier; deine Augen sahn es,
Wie Gramesnacht die hagern Züge deckte.
Die Furchen sind die Spuren nicht des Zahnes
Der allgewalt'gen Zeit, das siehst du schon;
Verdugo, heißt der Mann, de los Leganes.
Bewundert und bedauert und geflohn,
So schleicht und wird er schleichen allerwegen,
Bis ihm geboren wird der erste Sohn;
Dann wird er zu den übrigen sich legen.


D'rum zu ihr den Flug genommen,
Dass von keinem Leid beschwert
Ich sie heisse hochwillkommen,
Sie, die endlich wiederkehrt.


Hay que mecer el tallo de esta hierba
tan chica, le miramos, es alondra
muy fina, su cabeza débil, nadie
lo toque demasiado, ni hablen rudos
los hombres porque duerme, que está linda,
linda la rosa de esta casa. Siente
que la alegría de la luz llega
y le sube a los ojos. ¡Ay, que llora
tu niño! Crecerá contigo, y alto
como un junquillo, como el agua clara
tendrá la voz, y el gesto del conejo
asustado. Será un niño de nieve
cuando mire las cumbres, si los prados
corre lo hará con arrebato, puro
se quedará cuando lo lleves loco
para que mire el mar, y lo desnudes
en la playa. La noche es enemiga,
más grande su misterio que las cosas
del día, las estrellas le estremecen
un raro sentimiento, se le llena
su pecho, todo dentro el jardín, bajan
por sus mejillas las pequeñas sombras
de fuego. Que ya sabe, madre, el niño
que tiene libertad dentro del pecho.
Se cruzan otros cuerpos, es la vida
que le tira de ti, te lo arrebata,
te disputa el amor y te lo vence.
Eres una montaña, son graciosos
los cerros nada más, y allí se ha ido
para cantar. Ya, solo, muchas veces
besa tu imagen, y desgarra el llanto
como un salvaje perro, no lo dice
cuando a veces te escribe, ni ama nada
de lo que tú le has enseñado. Siente
que le cansa esta lucha, y él quisiera
vivir en paz. Hablan de su fracaso,
que cumple su destino mal, la voz
la tiene rota, su cantar disgusta
los oídos sencillos, y los hombres
dicen que está ya condenado. Madre,
le hace daño la luz si da en su boca.


Die Lust/ die Red' und Blikke/
der Glieder ihr Geschikke/
und was Rosillen mehr beschönt:
Ihr Wesen/ Kleidung/ Lachen
Betrübniß/ Schlaf und Wachen
hat mich mit Efeu umgekrönt.


عفاءٌ على اللَّذَّاتِ من بعدِ فارسِ
فقد عُطَّلَتْ منه حِسانُ المَجالِسِ
جَلا حُرَّ وَجْهٍ قد أضاءَ بثوبِه
كأنَّ سنَاها فيه شُعَلةُ قَابسِ
تُكَسَّرُ أصنافُ المَعازِفِ بَعدَها
كما عُقِرَ الأفراسُ بعدَ الفوارِسِ
مضى حسَبُ الزَّفْنِ التَّليدِ وأصبحَتْ
رسومُ المّلاهي كالرسومِ الدَّوارسِ
نعيمٌ رَمَتْه الحادثاتُ بفادِحٍ
فزالَ وسَعْدٌ أردَفَتْهُ بناحِسِ
ومُختَلَسٌ من حَومَةِ اللَّهوِ لم تَنَلْ
مَقاتِلَه أيدي الحِمامِ المُخالسِ
تَسلَّبَ رَوْضُ الياسرِيَّةِ بعدَه
وكانَ جديدَ الحَلْيِ غَضَّ المَلابسِ
وجَنَّتْ ثِمارُ الرَّنْدِ وَرْداً وطالما
تَصدَّعْنَ رَيَّاً في رِطابٍ مَوائِسِ
يُرَدِّدُ في غَرْسِ البَطالَةِ بعدَه
عيوناً تَراه مُقشَعِرَّ المَغارسِ
فما للتُّقى عارٍ به مَشهَدُ الصِّبا
وكادَ المُنى كَيدَ العدوِّ المُنافسِ
وما بالُ أعناقِ الكؤوسِ عَواطِلاً
وكانَتْ به في مثلِ حَلْيِ العَرائسِ
وما بالُ حاناتِ العِراقِ تنكَّرَتْ
فأصبحَ منها مُوحِشاً كلُّ آنسِ
أرى وَرْدَها ما بين مُودٍ وذابلٍ
وريحانَها ما بين ذاوٍ ويابِسِ
فَدَتْكَ نَفيساتُ النُّفوسِ مِنَ الرَّدَى
ومثلُكَ يُفْدى بالنُّفوسِ النَّفائِسِ
نَسَكْتَ فلا ليلُ الغَبوقِ بمُقْمرٍ
علينا ولا يَومُ الصَّبوحِ بِشامسِ
كأنَّك لم تَحْدُ الكُؤوسَ وقد حَدَتْ
طليعَةُ ضَوْءِ الصّبحِ غيرَ الحَنادِسِ
ولم تؤنِسِ الشَّربَ الكِرامَ بمُخطفٍ
من الزَّنجِ حَنَّانِ الغُدُوِّ مُؤانِسِ
وقد فَتَقَ الإصباحُ رتقَ جفونِهِم
وقارعَ طيبَ الغُمْضِ قَرْعُ النَّواقسِ
هوىً دَرَسَتْ أعلامُه فكأنما
تَرامَتْ به أيدي الرِّياحِ الرَّوامِسِ
ورَبْعٌ شَكا من فُرقَةِ اللَّهوِ ما شَكَتْ
رُبوعُ التَّصابي من فِراقِ الأوانِسِ
فليسَ هَزارُ الشَّدْوِ فيه بناطقٍ
وليسَ قَضيبُ الرَّقصِ فيهِ بمائِسِ
أَ أَرغَبُ في اللَّذَّاتِ من بعدِ فارسِ
وقد رُمِيَتْ من نُسكِهِ بالدَّهارسِ
فتبّاً لها إذ تابَ من نَقْرِ دُفِّهِ
ولا سُقِيَت صَوبَ الغُيوثِ الرَّواجِسِ


"Aquelas terras tão grandes,
Tão compridas como o mar,
Com suas poucas palmeiras
Dão vontade de pensa
"Lá todos vivem felizes,
Todos dançam no terreiro;
A gente lá não se vende
Como aqui, só por dinheiro"
O escravo calou a fala,
Porque na úmida sala
O fogo estava a apagar;
E a escrava acabou seu canto,
P'ra não acordar com o pranto
O seu filhinho a sonhar!


Hde se podiváte
po hanáckym krajo,
všode mořem zlatém
klase plny vlajó.


Tu golosina mal se disimula,
pues, aunque torpe, en la lujuria peca:
mucho capón pecado es de la gula.


Stíny dlouhé sad i klášter kryjí,
v pláň ční obé jako mohylou,
v ticho letní jen se zvonek vpíjí
s notou dřímotnou a unylou...


Ale strážce bedlivý,
Jemuž bylo svaté střehnouť,
Cítí pro ty pro divy
V sobě oheň víry žehnouť.
A se v svatém veselí
K svatým oněm přivtělí.


Az olvas haszonnal classicus óságot,
a ki már ösmervén a mai világot,
ki tudgya amabbúl szedni a virágot,
s elmellőzni benne a rozsdás zsibságot.


Herodes hielte dich für Spott
Und hat Dich viel gefraget;
Hernach hat Dich der Juden Rott
Verklaget und geplaget,
Mit weissen Kleidern angethan
Als einen falschen Königsmann
Pilato zugeiaget.


Fühl es fort und denk an mich,
Aber ohne Graun:
Denk, wie ich im Sterben glich
Jungen, jungen Fraun.«


In: CORREIA, Raimund Poesias completa Or pre e notas Múcio Leã São Paulo: E Nacional, 194 1, 6


Smutnýma ni očima
nevzbuď lásku, písni má!


Lo Idaspe, il Gange e l'Indo agiaceranno
là sotto il Cancro nel cerchio focoso,
e nel spirar di Bora furioso
gli monti iperborei rinverdiranno;


E ditegli con tristi e mesti accenti
che, s'ei non move a dar soccorso al core,
o tornando o scrivendo, fra poche ore
resteran gli occhi miei di luce spenti;


五峰天上碧参差
沧海回环染翰池
岭表百年兴相业
明光起草赞明时


寒过西堂布被重
江头枫叶想应红
天明自起看霜色
不在江头在镜中


Du Hauch, der durch das Weltall weht
Als Gottes stille Majestät,
Du, aller Lichter reinstes Licht,
Erleucht' uns Herz und Angesicht.


Wohl manche Weisen hat's seitdem gesungen,
Von Schmerz durchbebt, von Freude hell durchglüht,
Doch keine hat je lieblicher geklungen,
Als jenes erste Gott gegeb'ne Lied.


Hat ein verbooßter Läster-Mund
mich irgend bey dir angegeben:
Bekenn es/ Rosilis/ mein Leben/
thu mir die falschen Lügen kund.
Durch offenbahrung/ Red' und Frage
wird offt gewehrt der bösen Sage.


叩门真丈夫
一揖弃拘检
人物晋风流
班坐黄玉簟


白色莲花也自奇
亭亭水面半开时
恰如西子新妆了
未把胭脂污玉肌


Tento pak, dluh slušný zlodějovi
Složiv za šibalství ohyzdné,
Hladil věrnou hřivu koníčkovi.


Fo mai, non che più bella, ma equale
divisa a questa del vermeglio et bianco
ch'Amor pinge nel viso de madonna?


Vever o tom věděl
v šeři borovic,
veverce jenž hleděl
stříknout zrnka v líc.


Nedáme se, nevěřím
hloupých očí svodu,
zaskočím je! S pole táh
k hrazenému Brodu.


年老官高多别离
转难相见转相思
雪销酒尽梁王起
便是邹枚分散时


Di fuor ne l'oste, io dico de Agramante,
Fu ricevuto a grandissimo onore.
Ma di lui non ragiono ora più avante,
Perché io ritorno nel primo tenore
A ricontarvi del conte de Anglante,
Che se ritrova preso in tanto errore
Tra le Naiàde al bel fiume del Riso;
Or odeti la istoria che io diviso.


Las canciones de la noche tropiezan en las escaleras del silencio
y el demorado parpadeo de los segundos tirita al fondo de un azul
radiante
Entonces late el brillo de los cuerpos bañados por la luz
y alguien siente que en el principio todo es palabra
Las tumbas del amor oscuro se encierran en los extraños pasos
del tiempo
y brota hacia la muerte la luz difusa del dolor
instalado en la conciencia como un pájaro profundo
que emite radiaciones hasta donde no llega la música de las horas
cuando la tarde es una estatua de plomo al borde del abismo.


Měsíc se truchlivě oknem dívá,
Kozina v žaláři jak si zpívá –:


V rákosí večer vlnek lkání
jak usedavé srdce štkání.


Wie muß ich mich bemühen
Daß ich es enden kan,
Dann die Magneten ziehen
Mein schwaches Eisen an,
Und achten meine Krafft nicht viel,
Wann ich mich widersetzen wil.


O ma si fragile compagne,
Puisque nous souffrons à Paris,
Envolons-nous dans la campagne
Au milieu des gazons fleuris.


Willst seinen Wert du schildern,
Bezeichnen sein Gedicht:
Er weiß ganz wohl zu bildern,
Allein zu bilden nicht.


Da brummte der Burgherr: »Sucht anderes Fach!
Und kommt ihr je wieder, – die Rüden sind wach.«


Na Hesychia opat kynul dlaní
řka: „Přiveď osla sem, chci trochu jeti,
jsem slabý příliš.“ Stalo se. V tom děti
se vyrojily jak motýli z davu
a mnicha obklopily, kladly hlavu
na jeho nohy, aby nemoh’ dále.
On nad nimi stál roven mračné skále,
pak střás’ je, jako prach střásáme s šatu.
Sed’ na osla a ujeti chtěl v chvatu,
leč jako zdi po stranách davy stály
a nepustily jej a stále lkaly.
I pravil k nim: „Za svědka beru boha,
že neustoupí-li zpět vaše noha,
já nucen zůstanu, však ústa moje,
ta nedotknou se chladivého zdroje,
ni sousto pokrmu je neovlaží,
na písek lehnu, kde žár nejvíc praží,
až hladem umru. Smrt má na vás padni!“


Ruce klesly, v dlaň ukrývá líce;
bludička se vhoupla do světnice.


Olas gigantes que os rompéis bramando
en las playas desiertas y remotas,
envuelto entre la sábana de espumas,
    ¡llevadme con vosotras!


Vollkomne Liebe baut im dunckeln ihren Thron.
So/ sagte Fulvia, ich habe lange schon
In lauter Finsternüß die Zeit vergnügt vollbracht/
Wohl/ sprach die Liebe drauf/ und hat sie blind gemacht.


月浸虚庭夜未央
一枝静对白云乡
三生自结玄都约
来伴疏梅到玉堂


»Herr Walther, du rittest zum grünen Tann, nun sind's der Jahre sieben,
Herr Walther, du verlorner Mann, sag' an, wo bist du blieben?
Nun soll'n mit Kaiser Friederich wir all' nach Welschland fahren: –
Noch einmal will ich suchen dich, weil wir wie Brüder waren.«
Und in den Tann Graf Rüdiger ritt ein mit Horn und Hunden,
Sie riefen laut, sie riefen sehr: – kein Walther ward gefunden.
Graf Rüdiger zog auch vorbei an der Waldfrau Buchenhallen:
Er stieß ins Horn ein – zweimal, drei – gar sehnlich ließ er's schallen.
Herr Walther, der im Arm ihr schlief, sah auf und sprach im Traume:
»Mir war, als ob mich Hornschall rief: – wie lang lieg' ich hier im Baume?«
»Das war der Wind, der im Buchlaub strich; du weilst hier sieben Tage.
Mein Mund ist rot: komm, küsse mich: wer liebt, hat keine Frage!«
Und es sank sein Haupt in den Schoß ihr schwer, sein Blick schloß sich geschwinde,
Und vorüber zog Graf Rüdiger, und der Hornruf starb im Winde.


Po náspech plížila se v stín
a chodbami se mihla;
vždy zrodila se dcerka, syn,
jak o ní zvěst sluch stihla.


Y el de setenta y dos glorioso empleo,
para enseñanza, y luz de las naciones,
transfiere nuestros Numas, y Catones
trabajo igual a su mayor trofeo.


Amen Herr Jesu Amen/
In gnaden zu uns komm/
Vnd mach uns allzusamen
Heilig/ Gerecht und Fromm/
Laß uns mit dir anfangen
Alles in dieser zeit
Vnd durch dich auch erlangen/
Die Ewig Seligkeit.
I.
N.
I.
S.
A.
I.N.I.S.A.D.A.S.I.N.I.
A.
S.
I.
N.
I.


Unalmas egy könyv! Hagyja abba, kérem!
Könnyü idillt álmodni - vérszegényen.
Idill?... no köszönöm! tapasztalám,
Mit ér ez álmos falusi magány.
Eléggé sínylem ezt a négy hetet.
Beh jó, hogy végre menekülhetek!
Be van-e minden csomagolva?


Liebe rief die jugendlichen Triebe
Schöpferisch zu hoher stiller Tat,
Jeden Keim entfaltete der Liebe
Wärm und Licht zu schwelgerischer Saat;
Deine Flügel, hohe Liebe! trugen
Lächelnd nieder die Olympier;
Jubeltöne klangen – Herzen schlugen
An der Götter Busen göttlicher.


Das war Graf Rolands letzter Schrei,
Er kam aus fernem Süd,
Wohl singt sich nimmer ein Ritter frei
Solch donnerndes Schwanenlied.


Obecenstvo pokyvuje
úvahy čtouc, ne tvých veršů,
po kriticích papouškuje
úsměšně: toť kopista!


Amor é fogo sublime,
Que nas almas se acendeu;
Às outras paixões reprime;
Ele e dádiva do céu,
O abuso é que o faz ser crime:


Отцы пустынники и жены непорочны,
Чтоб сердцем возлетать во области заочны,
Чтоб укреплять его средь дольних бур и битв,
Сложили множество божественных молитв;
Но ни одна из них меня не умиляет,
Как та, которую священник повторяет
Во дни печальные Великого поста;
Всех чаще мне она приходит на уста
И падшего крепит неведомою силой:
Владыко дней моих! дух праздности унылой,
Любоначалия, змеи сокрытой сей,
И празднословия не дай душе моеНо дай мне зреть мои, о боже, прегрешеньДа брат мой от меня не примет осужденья,
И дух смирения, терпения, любви
И целомудрия мне в сердце ожив


Kertje csendes alkonyában,
Míg csapongva zúg a szél,
A Dalos bolyong magában,
S keble búsabb lángra kél.
Könny között tolúl szemére
A benn küzdő gyötrelem;
Önts, ah, balzsamot sebére,
Boldogító Szerelem!


So geht ein Sonntag still zu Ende, auf den du lange dich gefreut ...


Dies lenkte meinen Denkersinn
Auf den Geschäftsverlauf;
Ich überschlug mir den Gewinn.
Das hielt mich etwas auf.


Vrah zbledne v úžase – trůn jeho se již kácí,
kde žezlo, koruna? Jak chmurná báj se ztrácí –
hle, v záři červánků vzplál chýží našich zjev!
Ó touho dávných snů! Jdou dívky v pestrém věnci –
ten z růží diadém zdaž chystán vyvolenci,
zdaž k lásce, k polibkům zve jásavý jich zpěv?


Allá en el fondo
de mi biblioteca,
el sol de última hora, que confunde
mis colores en luz clara y divina,
acaricia mis libros, dulcemente.


Or fra speme e timor, piacere e doglia
Chero chi tal mi dia forza o consiglio;
Che dal forcuto e sì tenace artiglio
Dell'avversario d'ogni ben mi scioglia;


لا غَرْوَ إِنْ هَزَّ عِطْفي نَحْوَكَ الطَّرَبُ
قَدْ قَامَ حُسْنُكَ عَنْ عُذْرِي بِمَا يَجِبُ
ما كانَ عَهْدُكَ إِلّا ضَوْءُ بَارِقَةٍ
لاحَتْ لَنَا وطَوَتْ أَنْوَارَهَا الحُجُبُ
تَمِيلُ عَنِّي ملالاً مَا لَهُ سَبَبٌ
سِوَى اعْتِرافي بِأَنّي فِيكَ مُكْتَئِبُ
فَرَاعَنِي في وِدادٍ كُنْتُ رَاعِيَهُ
أَنّي بَعُدْتُ وَغَيْرِي مِنْكَ مُقْتَرِبُ
لِلْعَيْنِ عِنْدَكَ رَاحَاتٌ مُوَفَّرةٌ
وَلِلفُؤَادِ نَصيبٌ كُلُّهُ نَصَبُ
فإِنْ عَشِقْتَ فَهذا الحُسْنُ لِي وَطَرٌ
وإِنْ سَلَوْتَ فَهَذا الهَجْرُ لي سَبَبٌ
لِكنَّ لي حُسْنُ ظَنٍّ أَنْ يُعِيدَكَ لِي
ذَاكَ الحَياءُ وذَاكَ الفَضْلُ والأَدَبُ
وَبَيْنَنَا مِنْ عَلاقاتِ الهَوَى ذِمَمٌ
وَمِنْ رِضَاعَةِ أَخْلاقِ الصِّبا نَسَبُ
قِسْني وَقُسّاً وَقَيْساً مَنْطِقاً وَهَوىً
وَانْصِفْ تَجِدْ رُتْبَتي مِنْ دُونِها الرُّتَبُ
وَلا يَغُرَّنَّكَ مِنْ فَوْدَيَّ شَيْبَهُما
فَصُبْحُ عَزْمِي بادٍ لَيْسَ يَحْتَجِبُ
كَمْ مَهْمَهٍ جُبْتُه وَاللَّيْلُ مُعْتَكِرٌ
وَوَجْهُ بَدْرِ الدُّجَى بِالغَيْمِ مُنْتَقِبُ
أَقولُ وَالبارِقُ العُلْوِيُّ مُبْتَسِمٌ
وَالرّيحُ مُعْتلَّةٌ والغَيْثُ مُنْسَكِبُ
إذا سَقَى حَلَبٌ مِنْ مُزْنِ غَادِيةٍ
أَرْضاً فَخُصَّتْ بِأَوْفَى قَطْرِه حَلَبُ
أَرضٌ إذا قُلْتَ مَنْ سُكَّان أَرْبُعِها
أَجابَكَ الأَشْرفَانِ الجُودُ والحَسَبُ
قَوْمٌ إذا زُرْتَهُمْ أَصْفُوكَ وُدَّهُم
كَأَنَّما لَكَ أُمٌّ مِنْهُمُ وَأَبُ


Oh! se, rondini rondini, anch'io...


«Ojos, cuya beldad entre mortales
hace inmortal la hermosura mía
¿cuáles bienes el mundo perdería
que a los males que dais fuesen iguales?


Dnes v domech to jak v hradech z bájí,
z všech oken světla plápolají
a z hrdel dítek, junů, děv
tam zvučí jarý svatý zpěv.
Však jdeš-li dále ulicemi,
hle, jeden dům tam temný, němý,
jak strašidlo, jež v půlnoc bdí:
Jsou žaláře to chmurné zdi.


驱车偏岭客南还
始见胡姬笑整鬟
谁信片云三十里
寒暄只隔此重山


Man sucht Fräulein Brigitte,
Daß man es ihr erzähl;
Spricht vorsichtig mit Sitte:
Der Mutter etwas fehl,


Schonst du aber: – tausendfache Freude segnet deine Pfade:
Denn vergänglich ist die Rache, aber ewig ist die Gnade!
An des Himmels goldnen Türen Gnade steht als Hüterin,
Lächelnd wird sie einst dich führen vor den Thron des Richters hin.


Steh mir immer am Haupt, wenn mich des Morgenschlafs
Leiser Fittig umweht, lächelnder Wonnetraum,
Der mich in die Gefilde,
Wo die Seligen wohnen, rief.


Tak divně rozešli se včera,
tak cize, nedbale a chladně,
bez něžnosti a lásky, která
zůstala někde v srdci na dně.


Die Zeit ist wie verschenket,
Drin man nicht dein gedenket,
Da hat man's nirgend gut;
Weil du uns Herz und Leben
Allein für dich gegeben,
Das Herz allein in dir auch ruht.


Das dränget ihr euch um die Kranken herum,
Und scheltet und schnarchet sie an?
Von Schelten und Schnarchen genesen sie nicht.
Man liebet ja Tugend, man übet ja Pflicht;
Doch Keiner thut mehr, als er kann.


客路相逢叹二毛
片帆南下月轮高
他年一枕扬州梦
满树璚花万顷涛


– Partimmo noi che fuor de l'urna a sorte
tratti non fummo, ognun per sé nascoso,
d'Amor, no 'l nego, le fallaci scorte
seguendo e d'un bel volto insidioso.
Per vie ne trasse disusate e torte
fra noi discordi, e in sé ciascun geloso.
Nutrian gli amori e i nostri sdegni (ahi! tardi
troppo il conosco) or parolette, or guardi.


Sein Geist ist ruhig, wie der Sommersee,
Um den ein Wäldchen nicket,
Wenn Luna von des Himmels blauer Höh
Auf ihn herunterblicket.


Um tiefe Mitternacht erscheint
Das Fräulein hier im Flor,
Und ringt die bleichen Händ' und weint,
Und Robert steigt empor;


Als schnell schon Wunder an sie zog;
Es sah so bunt und war ein Netz
Und lag voll Kornes. Schnell hinflog
Sie ab, seitab, ins Netz.


Noch tobet wüster Streit hier auf der Erde,
Still blickt der Mond auf deinen Hügel nieder,
Und Rosen sprossen friedsam an der Stätte.


pak dá jí v oči moudrou živost
i solidní a jasné dno,
i vezdejších dnů starostlivost
a vezme vše, co záhadno.


Odešla z komnat divně krásná chvíle,
zhasíná v mlhách hvězda krvavá,
oblaky táhnou bez hluku a cíle,
a srdce zvonů bíti přestává.


El premio, pues, debido a mi enseñanza
goza, porque el volvérmele este día
y no admitirle yo, no sea alabanza.


荷绕清溪柳绕庄
时时濯足向沧浪
不知水鸟缘何事
飞去飞来自底忙


Arca merő tiszta becsület;
Vaj mi bánthat ily nemes szivet?


 Questo principe toscano,
per tedesco e per sovrano,
ciurla un po' nel manico.


Így a többivel is, kit ravaszúl Detre
Hajolni tapasztalt vala zendületre;
(Rég ideje sző-fon maga titkos tervén;)
S béadta nevenkint, hunokat ismervén.


Was heulst du wie die römische Sibylle
In unsre altarkadische Idylle
Dein dreimal disharmonisches: »Mehr Licht!«?
Schon immer war das Wappenthier der Dichter
Ein Bandwurm und ein Nürenberger Trichter,
Die Garde stirbt, doch sie ergiebt sich nicht!


Grünt, ihr jungen Sommerlatten,
Wachst in fröhlichem Gedeihn!
Und in meines Stammbaums Schatten
Schlaf' ich sanft und selig ein.


Als Freiheit mit der Tugend starb,
Erloschen Hellas Rosenschimmer,
Und Stärke, die ein grauses Recht erwarb,
Stieß den Altar der holden Kunst in Trümmer.


秋浦亚卿颜叔子
谯都中宪老桑门
如今柳巷通车马
唯恐他时立棘垣


Und zürnen, wenn ich ihn verleugnen soll;
Bin ich doch sonst geduldig, und nicht oft
Aus meinem Munde kömmt ein Männerwort.
Demütigt michs doch schon genug, daß ich,
Was ich dir lang verborgen, nun gesagt.


Pasco la vita mia sol di lamento,
Di giorno in giorno el mio dolor crescendo,
E tanto di soperchio amor m'accendo,
Che spesso el mio morir vegio e consento.


Zni, znělko má, a hlahol v srdce těch,
jimž národ svěřil poklad svůj, své děti.
Tvůj zvuk ať jasně přes vše hněvy letí:
jsmeť za jedno v svých zápasech a snech.


Als er zum Oelberg gangen
Sein Leyden anzufangen/
Solch Angst sein Hertz erhitzt/
Daß er den Blutschweiß schwitzt.
Vom Blut die Erd ward Purpur roth/
Sein Angesicht bleich wie der Todt/
So groß war seine Angst vnd Noth.


Ich sah die Locke fallen,
Ich hörte der Schere Schnitt –
Und als Maria gebetet,
Da betete leis ich mit.


Нет, никогда средь бурных дней
Мятежной юности моей
Я не желал с таким волненьем
Лобзать уста младых Цирцей
И перси, полные томленье
Один, один остался Пиры, любовницы, друзья
Исчезли с легкими мечтами,
Померкла молодость моя
С ее неверными дарамТак свечи, в долгу ночь горев
Для резвых юношей и дев,
В конце безумных пирований
Бледнеют пред лучами дн


Že synáček je ničema
a hloupý jako špalek,
tím trápiti se, toho byl
kmet moudrý velmi dalek.


Nebojte se, maminko, nic,
dostal hubinku nebo víc.


مَرّ علينا فكَنفْنا بهِ
مِن بين مَن مرّ ولا يدري
تَزيدُ في العمرِ مُناجاتُهُ
إن كان شيءٌ زاد في العمرِ
كأنّما صيغ من المشتري
فَاِختالَ أَو صيغَ منَ البدرِ
قُلتُ لَهُ يَوماً وقد زارني
معطَّرَ الجلد بلا عِطْرِ
مَلَكتَني حسناً وَكَم مالكٍ
بحسنه ناصيةَ الحُرِّ
لا تَبلِني مِنك بإعراضةٍ
فإنّني أُنفق من صبري


Im nächsten Dorfe kehret ein,
Trinkt noch mit mir von einem Wein. –
Und nun denn, Brüder, sei's weil's muß!
Das letzte Glas, den letzten Kuß!


Die Schüssel dampft, der Becher klirrt,
Gelöste Propfe knallten;
Jetzt hebt vom Lehnstuhl sich der Wirth,
Des Festmals Spruch zu halten:


Da der Pfaff sich – Pfaffe zugleich und Henker –
An der Gluthqual denkender Menschen letzte,
Da im Rauch sein Blick und des Ketzers Blick wie
Dolche sich kreuzten. –


黯黯漫空云四垂
飘风何事一时吹
天公岂是无情者
人物焦乾总不知


Eilt ihr Tage fort,
Nähert euch dem Port:
Zeiten, mögt ihr doch verschleichen,
Und aus unsren Augen weichen,
Aber seyd nicht weit
In der Ewigkeit.


o müthiş korku saatlerinde


拜昭文相辟翘材
封冠军侯筑将台
得以先生新主判
两为玉帝管蓬莱


Mein erstes ist ein Brett,
Mein zweites ist ein Feld,
Das ganze schlechte Ware,
Die niemand gern behält.
Auflösung. Der – Ladenhüter.


Ein schwarzes Loch gähnt, draus die Kälte stiert.
Er fällt hinab, und fühlt noch, wie der Schreck
Mit Eisenfäusten seine Gurgel schnürt.


E seguito narrandole di quello
Magico error, che gli havea ordito Atlante
Che simulando d'essa il viso bello
Che captiva parea del rio Gigante:
Tratto l'havea nel'incantato hostello
Dove sparito poi gliera davante:
E come tarda con simile inganno
Le Donne e i cavallier che di la vanno.


أنَوماً وَقَد بَانَ الخَليطُ تَذُوقُ
ودار كزعم العادلات مذيق
وَهَبكَ التَمَست الطَّيفَ مِن السُّها
أرَدّاهُ غَيمٌ أم جلاهُ شُروقُ
وَمَن ذَا يُجَارِي الشُّهبَ فِي حَلَبَاتِهَا
إذا حَثّها نَحوَ المَغِيبِ خَفوقُ
لَقَد سَاقَ نَحوِي كُلّ سُهدٍ وَلَوعَةٍ
بُرَيقٌ إلَى ثَغرِ الحَبِيبِ يَشوقُ
سرَى بَعد وخطِ الشَّيبِ في لِمّةِ الدُّجَى
يُخَضّبُ فَودَ اللَّيلِ مِنهُ خَلُوقًُ
جَفَا وَصَفا فَاعتَزّ واكتنّ لَاعِباً
كَمَا نَبَضَت تَحتَ البَنانِ عُرُوقُ
وَجَالَ عَلَى مِسكِ الظّلامِ عَبِيرُهُ
كَمَا ذَابَ فَوقَ الآبنوسِ عقيقُ
أَامرِي بِهِ طَرفِي مَحَلٌ مَدامِعِي
وَلا غَروَ أَن تَمرِي الغَمَامَ بُرُوقُ
وََإنِّي بِشَيمِ البَرقِ مِن جَانِبِ الحِمَى
وشمّ الصّبا مِن حَرِّه لَخَلِيقُ
ذَكَرتُ بِهِ الأحبًابًَ إذ أنَا يَافِعٌ
وإذ غُصُنِي لَدنُ الفُرُوعِ وَرِيقُ
وَإِذا أنًا مَغرورٌ عَلَى الجَهلِ فِي الهَوَى
وَشَأوُ ارتِكَاضِي في النََّشَاطِ عَمِيقُ
وَإِذ هِمَّتِي تُثنَى إلى غَيرِ هَمِّها
وَلا أنا مأخُوذٌ عَلَيَّ طَرِيقُ
ولا شَيءَ إلا مَا أُرِيدُ وَأشتَهِي
ولا عَائِقٌ مِن دُونِ ذَاكَ يَعُوقُ
فَجُوزيَ خَيراً من زمَانٍ مَضَى بِهِ
أخٌ لِوِصَالِ الغَانِيَاتِ شَقِيقُ
فَإن أنَأ لَم أُتبِعهُ لَهفاً وَعَبرَةً
فَمَأ تِلك إلا جَفوَةٌ وَعُقُوقُ
وَإِني لِمَاءِ اللّهوِ والزَّهوِ وَالصِّبَا
وَمَاءِ شُؤُونِي بَعدَه لَمُرِيقُ
فَوجدِي بِهِ كاسمِي عَلِيٌّ زَفِيرُه
وَجَدِّيَ مِن نَعتِ الفُؤَادِ حَرِيقُ
وَأحسَنُ مِن ذِكرَى شَبَاب طَوَيتُهُ
ثَناءٌ بآفاقِ البلادِ طَلِيقُ
تَخُبّ بِهِ تَحتَ الرُّوَأةِ نََائِبٌ
عَلِيهنَّ من دُر الكلام وُسُوق
تَسيرُ بِهِ شَرقاً وَغَربا فَدَأبُهَا
رَحيلٌ وَنَصٌّ دَائِم وَخَِفيقُ
أحَيّي بهِ مِن وَجهِ يوسُفَ قِبلَةً
أحنُّ إلَى استِقبالِها وَأتوقُ
يُصلِّي إلَى مِحرَابِهَا الأمَلُ الَّذِي
بِهِ ألمٌ من غَيرِها فيُفِيقُ
مَحيّاًَ يُعِيدُ اللَّيلَ أبيَضَ ناصِحاًَ
وَتَبدُو لَهُ شَمسُ الضُّحَى فَيَفُوقُ
مَطِلٌّ عَلَى نيقِ العلا لم يًَزل لَهُ
بِكُلِّ فِجاجٍِ المعلًُواتِ طَرِيقُ
إِذَا صالَ أو سارَ انتِقاماً وَعَزمَةً
تَجَرّدَ صَمصامٌ وَصالَ فَنيقُ
يُسدِّدُ مِن آرائهِ سَهمَ فِطنَةٍ
لَهُ من رَمَايا المُشكلاتِ مُرُوقُ
تَطيرُ بِهِ حِين البهديهَةِ قُذّةٌ
وَيَحفِزه بَعدَ الرَّوِيَّةِ فُوقُ
وَمهمَا يَغص معنًى دقيقٌ يحيلُه
عَلَيه افتِكَارٌ فِي الغُيُومِ دَقيقُ
وَوَكّلَ بالأيام من فَضلِ سَيبِهِ
نَدىً لِفُتوقِ النّائباتِ رَتُوقُ
ظَنَنّا بِهِ من كَثرة البذلِ أنّنا
لَنا إرثُ مالٍ عِندًَهُ وحُقوقُ
عَمِيدٌ عَمِيدٌ بالمَحامِدِ والعُلَى
وَمُغرىً ببنتِ المَكرُمَات مَشُوقُ
مَنَزِلُهُ وَقفٌ عَلَى الزَّدِ والقِرى
يَحُلُّ فَرِيقٌ إِذ يَسِيرُ فِريقُ
فدونَكَها بِكراً مُوَفّىً صَدَاقُهَا
بِعُذرَتِها دونَ الأنامِ حَقِيقُ
لَهَا إمرَة عندَ الكلامِ مُطاعَةٌ
وَمُنتَسَبٌ يَومَ القَرِيضِ عَرِيقُ
فَهَنَّأكَ الأَعياد مَن زادَ حُسنَها
بِوَجهِك مَا وَالَى الظَّلامَ شُرُوقُ
فَما أَخفَقَت لِلسَّفرِ نَحوَكَ رِحلَةٌ
وَلا كَسَدَت لِلحَمدِ عِندَك سوقُ


Чуть замрет юдоль земная,
Муку жизни затаив,
Прошепнет душа, стихая:
— дух, ты жив?
Все вокруг темно и слепо,
И во сне и наявИ в ответ звучит из склепа:
— я живВсе былое — небылицей
Стало уж для наЗамурованный в темнице
Ждет свой ча


ey yaşamaktaki tükenmez tasa,


Jécris ton nom


Ba skoro tolik; kdybych jmenoval
je po pořádku, než bych hotov byl,
to naše milé, teplé slunéčko
dřív zapadlo by do skal prachovských.


Há no ambiente um murmúrio de queixume,
De desejos de amor, dais comprimido
Uma ternura esparsa de balidos,
Sente-se esmorecer como um perfum
As madressilvas murcham nos silvados
E o aroma que exalam pelo espaço,
Tem delíquios de gozo e de cansaço,
Nervosos, femininos, delicado
Sentem-se espasmos, agonias dave,
Inapreensíveis, mínimas, serena
--- Tenho entre as mãos as tuas mãos pequenas,
O meu olhar no teu olhar suav
As tuas mãos tão brancas danemi
Os teus olhos tão meigos de tristez
--- É este enlanguescer da natureza,
Este vago sofrer do fim do di


Ať mozek třeští, v křeči chví se čivy,
co platno? Obzor tvůj se sklání, hleď,
rci: Utlouci se oň, jsi trpělivý?


Stáří sníh na hlavu sype mou,
s šedinami též i čas můj přišel,
čas, že hrob mi touhou jedinou.
Bože! – proč mne bůh můj nevyslyšel?!


mIser chi mal oprando si confida
ch ognhor star debba il maleficio occulto
che quando ogn altro taccia, intorno grida
l aria, et la terra istessa inch è sepulto
e Dio fà spesso, chel peccato guida
il peccator, poi che alcun dì gli há indulto
che se medesmo, senza altrui richiesta
inavedutamente manifesta


Der König schläft im purpurnen Zelt,
Der Posten klirrt auf und nieder.
Blauampellicht gefangen hält
Des Königs schwere Lider.


Der Himmel wird der Erde gleich –
Ein großes totes Dunkelreich.
Und ich allein mit meinem Blut
Und in mir all der Wolken Glut.


O gülden Stall/ O Goldgrůb thewr/
O Goldreich/ Gottreich/ güldne schewr/
Lætamini in Domino,
In hoc anno aureo.


Nach so viel tausend Jahren,
Als Körnlein Sandes sind,
Als Tröpflein in den Bahren,
Als Stäublein treibt der Wind,
Als Blätter auf den Bäumen,
Als in den Flüssen Stein',
Als Frücht und Samen keimen,
Wirds dennoch Ewig sein.


In diser Traur- und Jammernacht
Ist lauter Angst und Schrekken.
Ach höret, wie der Donner kracht,
Es blizt an allen Ekken;
Es prasselt stets an disem Ohrt,
Die Winde brausen fohrt und fohrt,
Der Hagel bleibt nicht stekken.


Ó vavříne, ty bytosti příšerná,
kdo tkne se tebe, ruka mu chvěje se,
a ledné čelo darmo hledá
polibků žhavých potom květy.


Nyje, vyje smutné dumy
o obřích a ritířích;
poslouchají němé rumy,
poslouchá ho lesík tich.


Die Rose entfaltete sich,
Das Bienchen wird nicht mehr gesehn. –
Umfängt die Lieblichste mich,
Ist's fürder ums Wandern geschehn.


Dem faß ein starken stoß er gab,
das loff mit holem lauf den Berleinberg herab,
die schergen loffen zu oben und unden;
Der buler schloff raus, lief darvon
on schuch und biret er den schergen kaum entron,
sein angsicht war zerstoßen und zerschrunden.
Frü sagt der buler große streich:
»nechten man mich hart schluge
bei einer bürgerin aus haß.«
sein gsel sprach: »ja, auf dem Berlach das alte faß!«
vor scham der buler zu dem tor auszuge.


Denn, siehst du, wie die Gläubigen kamen,
Von dem Propheten so wohl empfohlen,
Besitz vom Paradiese nahmen,
Da waren wir, wie er befohlen,
So liebenswürdig, so scharmant,
Wie uns die Engel selbst nicht gekannt.


Milost Tvá pomoz, ať národ náš drahý
v Církvi Tvé bezpečnou cestu si klestí,
vedoucí k spasnému blahu a štěstí,
zapuzuj od něho nevěrce, vrahy;
v laskavé ochraně naši měj vlast,
anděl Tvůj od ní plaš úmornou strast.


Ists ein Gruß von Tiefverbannten
An die Sternenlichter?
Gilt das Grüßen dem verwandten
Ahnungsvollen Dichter?