يا غابِراً وَجَدَ النَدى
قَيداً فَما أَرجو قُفولَه
إِن كُنتَ مِنّي في بُلو
غِكَ ما أَرَدتَ أَدَقَّ حيلَه
لا كانَ رَأيُكَ ذا الصَحي
حُ وَلا مَوَدَّتُكَ العَليلَه
فَمَتى أَرَدتَ بِصاحِبٍ
ضِدَّ النَجاحِ فَكُن رَسولَه
وَمَتى بَغَيتَ ضَلالَهُ
يَوماً فَكُن أَيضاً دَليلَه
لَصَدَدتَ عَمّا رُمتُهُ
صَدَّ الذَليلِ عَنِ الحَليلَه
وَتَطَلُّبي مِنكَ المَنا
بَ مِنَ الأُمورِ المُستَحيلَه
وَأَظُنُّهُ مُستَنبِطاً
مَن قَولِ دِمنَةَ أَو كَليلَه
هِيَ قِصَّةٌ أَعرَبتَ في
ها عَن سَجِيَّتِكَ البَخيلَه
وَلَقَد نَزَلتَ بِحَضرَةٍ
مِن كُلِّ نائِبَةٍ مُزيلَه
يَشتاقُني إِنعامُها
وَالمَطلُ يَمنَعُني سَبيلَه
إِن أَغضَبَت ذا الدينِ ما
طِلَةً فَقَد أَرضَت وَكيلَه
فَكَتَبتَ تَذكُرُ ما أَنا
لَت مِن مَواهِبِها الجَزيلَه
فَأَتى كِتابُكَ شاهِداً
لَكَ في الكِتابَةِ وَالفَضيلَه
لَولا عِبارَتُكَ القَبي
حَةُ عَن زِيارَتِكَ الجَميلَه
يَمَّمتُها في حالَةٍ
يَنسى الخَليلُ بِها خَليلَه
وَهَرَبتُ مِن شَظَفِ المَعا
شِ إِلى التَنَعُّمِ وَالرَبيلَه
مَن حَلَّ في ذاكَ الجَنا
بِ سَلا عَنِ الدِمَنِ المُحيلَه
وَكَفاكَ فَخراً مَوقِفٌ
تَأبى نَباهَتُهُ خُمولَه
وَمَديحُ مَن عَشِقَ الثَنا
ءَ فَأَدرَكَ الراجيهِ سولَه
بِغَرائِبِ الشِعرِ الَذي
حَظُّ المَسامِعِ أَن تَطولَه
فِقَرٌ يَحُلُّ أَبو عُبا
دَةَ دونَها وَتَفوقُ قيلَه
أَصبَحتُ أُنبَذُ بِالعَرا
ءِ وَأَنتَ تَرتَعُ في الخَميلَه
إِن جادَكَ الغَيثُ الهَطو
لُ فَإِنَّني راجٍ سُيولَه
يَفدي أَبا الحَسَنِ الكِرا
مُ فَلَم أَجِد فيهِم عَديلَه
أَنداهُمُ في عامِ مَس
غَبَةٍ وَأَكرَمُهُم قَبيلَه
مِنَنٌ تَخِفُّ إِلى المَحا
مِدِ وَهيَ إِن حُمِلَت ثَقيلَه
وَسَحابَةٌ لِلطالِبي
نَ سِوايَ صادِقَةُ المَخيلَه
وَلَوَ اِنَّها بِالعَدلِ تَق
ضي كُنتُ أَقواهُم وَسيلَه


ben senin hayrülhalef


Und die Melodie der Farben und der reichen Formen Reigen
Schlingt sich lautlos, schönheittrunken um dein Träumen und dein Schweigen.
Märchenhaft ist deine Schönheit, märchenhaft und fremd und blendend,
Wie die goldnen Arabesken, die sich funkelnd rings verzweigen,
Und sie schwebt auflichten Wolken, erdenfremd und sorglos lächelnd,
Wie die Amoretten, die sich von der Decke niederneigen.
Nur die Liebe fehlt dem Märchen, die das Schönste doch im Märchen:
Laß es mich zu Ende dichten, gib dich, Märchen, mir zu eigen.


»»Du dientest brav und tüchtig stets,
Nicht will ich dir den Wunsch versagen.
Geh! aber denk' an das Gesetz,
Das Rückkehr heischet nach drei Tagen!««
»Meint ihr, daß meinen Fahneneid
Ich falschen Sinnes brechen könnte?
Seid ruhig, Sir! zur rechten Zeit
Bin ich zurück beim Regimente.« –


kendinden peşin harcarken kendini tüketen


Sličně se ten modlí, jak když na divadle herečka
Jsouc králkou v prosbách sobě velebně vede.


Dem Teufel seyd ihr zugesellt,
Ihr armer Mann! Ihr theurer Held!«
So sprach der Bischof und der König,
Der Ritter sagt darauf zum König:
»Es geht mir tief zu meinem Herzen,
Und Gottes Gnad will nicht verscherzen.«


Ce qui partout ailleurs est règle de contrainte
N'est ici que déclenche et qu'abandonnement ;
Ce qui partout ailleurs est une dure astreinte
N'est ici que faiblesse et que soulèvement.


岭近山相属
江通水不流
无云方万里
有月正中秋


Y el tercero diciembre aparecía
templado, alegre como el mayo hermoso
y eras tú mi suspiro todavía


Gracioso está el balcón, yo os certifico;
desnudadlo de hoy más de celosía,
goce Cuenca una y otra monería,
den a unos de cola, a otros de hocico.


Csorba nincs a teremtésen,
Hervadatlan él egészben,
Nyár van itt, örökre nyár!
És a csodás mindenségben
Napok égnek örök fényben
S egyre hull, hull a sugár.


Egy új Olympián
Ne kívánj pályabért:
A legszebb koszorút
Nyerted küzdésidért.


Chi poria dire intera la letizia
che l'anima di Troiolo sentiva,
udendo Pandar? Ché la sua tristizia,
com' più parlava, più scemando giva.
Li sospir, ch'egli aveva a gran divizia,
gli dieder luogo e la pena cattiva
si dipartì, e 'l viso lagrimoso,
bene sperando, divenne gioioso.


Um ihre Glieder sich zu ranken:
Welch Übermass an Seligkeit!
Und herrisch griffen meine Pranken
Nach ihr, zu jeder Lust bereit.


Am Feigenbaum ist mein
Achilles mir gestorben,
Und Ajax liegt
An den Grotten, nahe der See,
An Bächen, benachbart dem Skamandros.
Vom Genius kühn ist bei Windessausen, nach
Der heimatlichen Salamis süßer
Gewohnheit, in der Fremd
Ajax gestorben,
Patroklos aber in des Königes Harnisch. Und es starben
Noch andere viel. Mit eigener Hand
Viel traurige, wilden Muts, doch göttlich
Gezwungen, zuletzt, die anderen aber
Im Geschicke stehend, im Feld. Unwillig nämlich
Sind Himmlische, wenn einer nicht die Seele schonend sich
Zusammengenommen, aber er muß doch; dem
Gleich fehlet die Trauer.


E perché possi, quando a cruda guerra
ti troverai con quel destrier possente,
la furia sua, che l'altrui forze atterra,
vincere e superar più agevolmente,
vedi di trarlo mal suo grado in terra,
ché mansueto ei diverrà repente,
ed a te sì fedel che non fu tanto
fedel al magno Ettorre il fiero Xanto.


Wie alle Dinge hundertfach erschienen,
So sah ich zwischen Masken, Blumen, Bändern,
Und zwischen all den seidenen Gewändern
Einfach die Einzigen, Marien, Paulinen.


»Berg des letzten Mohrenseufzers«
Heißt bis auf den heut'gen Tag
Jene Höhe, wo der König
Sah zum letzten Mal Granada.


Es ist kein Stellchen
Im Herzen wund,
Kein dunkles Zellchen
Im Seelengrund,
Aus welchem, wenn ich schliefe,
Nicht eine Stimme riefe:
Du schläfst hier, und
Wo schlafen die Gesellchen?


Er ruft's, und Jene folgen ihm. Durchs Heulen
Des Sturmes brüllt ihr Kampfruf in die Nacht.
Mit Äxten, Schwertern, ries'gen Eisenkeulen
Beginnen sie die unerhörte Schlacht.
Schon trümmern Glieder von den Göttersäulen,
Da fährt der Blitz ins Schiff. Der Mast zerkracht,
Bordüber schlägt die Flut, entführt das Steuer,
Und durch die Taue prasselnd saust das Feuer.


Gut! daß du weißt, auf welch Versehn,
Dergleichen Rache blitzt;
So laß mich es geschwind begehn,
Dann strafe so wie itzt!


Hle, pro něj, nad nímž plesá v blahém chvění,
jí žádná naděje dost krásnou není –
a přec – i jemu souzen los, ó máti,
býť ukřižován! – – Ale z mrtvých vstáti!


Gott aber wog, bei Sternenklang,
Der beiden Heere Krieg,
Er wog, und Preußens Schale sank,
Und Östreichs Schale stieg.


Bestimmt, ein blühend grüner Ast zu sein
An deines Vaterlandes Künstlerbaume,
Fandst dus zu eng in dem beengten Raume,
Und, selbst als Baum zu gelten, luds dich ein.


Ein Blick des Augs hat mich erfreut –
Der Zauber dieses Augenblicks
Wirkt immerfort in mir erneut
Ein leuchtend Wunder des Geschicks.


Und sollt ich sie lebend nicht wiedersehen,
Die Heimat, so möcht ich drin sterben gehen
Und ruhen bei meinem Mütterlein, –
Nur nicht in der Fremde, nur nicht allein!


Es que Dios es más «exagerao»...
cuando se pone a darte cuerda
—¡échale hilo a la cometa!—
Y cuando se pone a dar felicidad
—hace que te enamores de dos o más—,
y cuando se pone a regalarte sufrimiento,
te convierte en Tristeza en un ciento por ciento.
Cuando la toma contigo,
no te vale ni el amigo...
  ... ... ... ... ... ... ...
Pero es mucho peor,
estar dejado de la mano de Dios.


Doch Liebe uns ganz voll entzückt,
Verliebt fühlt sich der Floh entrückt.


秋去春来信有期
双双依旧啄芹泥
网罗不到营巢处
肯厌田家草屋低


Doch ist's nicht so: ich muß die Zeit verfluchen,
Da ich gelernt, des Lebens Geist und Würde
In Freiheit ohne Schrank' und Maaß zu suchen,


仙郎新领度支章
儤直应含汉署香
十道徵求今太急
好将词赋托长扬


Was ist gleich diesem Weib?
Das hoch zu loben/
Den Himmel oben
Getragen hat im Leib/
O Maria schon/
Sanct. ANN dein Mutter ist/
Vnd du der Himmel bist/
O du Gottes Thron.


Ashtaroth, Belzébuth, Bélial et Moloch
Ont tracé sur les murs lépreux le nombre : treize.


Auf Marathon schleppt seines Mantels Saum,
Ein violetter Streif, wo schon das Horn
Der Muschel stimmt am Strand der Toten vorn
Der Sturmgott laut aus weißer Brandung Schaum.


两家比屋东西住
静夜篝灯闻读书
南郡义方真有道
每惭衰倦百无如


Três negros de Itaverava,
irmãos em sangue e aflição,
não dormiam, como os outros,
a noite que é sujeição,
dormiam, sim, as auroras
— as luzes em combustão
dos sonhos que, mesmo estéreis,
sucedem no coraçã
Enquanto as almas penadas
nos caminhos pranteavam
o corpo que se perdera
e os cães com elas choravam,
na senzala não se ouviam
os passos que se cuidavam,
as vozes que, a medo e susto,
no paiol confabulava
Para quem é jaula o dia,
que seja conspiração
de perfídia e sortilégio,
de roubo e contravenção
a noite cujas estradas
não se sabe aonde dão,
a noite que enlaça o negro
com seus silêncios de irmã
()


Die Welt will, daß man sie betrüge
Durch ein erheuchelt fromm Gefühl,
Mit Anstand einen Frieden lüge,
Wenn's in der Brust uns dumpf und schwül;
Du hörest, seltenste der Frauen,
Den kecken Schwärmer ohne Groll,
Du weißt, man muß ihn selber bauen,
Den Himmel, dran man glauben soll. –


Jen pan Jiří slavně uved’
v klášter bílou rodinu,
pevně Jarloch svatou kázeň
ujal v ní v tu hodinu,
že měl na ní příklad skvělý
jihočeský úkraj celý
při všelikém počinu.


Va plutôt vers ces monts qu'autrefois sépara
Qui dompta les lions, sous qui l'hydre expira,
Et qui des dieux jaloux brava toujours la haine.
Tu verras en Espagne un Alcide nouveau,
Des superstitions déchirant le bandeau,
De l'inquisition la puissance infernale.
Dis-lui qu'il est en France un mortel qui l'égale ;
Car tu parles, sans doute, ainsi que le vaisseau
Les deux jumeaux divins, Jason, Orphée, Alcide.
Baptisé sous mon nom, tu parles hardiment :
Que ne diras-tu point des énormes sottises


Silbern steigt der Rauch nach oben.
Mit den leisen weisen Kreisen
Fühlst du selber dich gehoben
Und im Wolkenreigen reisen.


Que voulez-vous de plus ? tout vous rit, l'on vous aime.
Oh ! vous avez raison, je me le dis moi-même,
Mais c'est en vain, hélas ! que votre voix m'exhorte ;
Je rêve, et mon baiser à votre front avorte,


In te è sapienza, in te prudente fiore,
in te intelletto, in te magnificenza
e magnanimità con grande amore.


几年雨露栽培得
此度春风乍著花
为语东君加爱护
徐看老大已横斜


随花傍柳出孤城
望拜肩舆我亦应
莫道穷乡供奉少
晚山秋霁景天成


Mit ettél, föld, hogy egyre szomjazol?
Hogy annyi könnyet s annyi vért iszol?


Óh, melly igen nehéz énnékem,
Ez itt lakásom és életem,
Az mesekiták sátorában,
Az kédariták hajlékában.
Én ezen olly igen kesergek,
Hogy kik békeséget gyűlölnek,
Azoknál kell soká laknom,
Kik között nagy én bánatom.


洞中那得卧龙踪
因石兴思盖世公
当日何人撑国事
洞中正尔卧真龙


Zamyšlena jsi co nejčastěji,
ale slova, jež co nejřidčeji
bývají od tebe pronešena,
nejsou právě tuze promyšlena.


	Poi che in pianto, in sospir passa il dì tutto,
la sera almen mi riposassi un poco
e stessi un'ora sol col viso asciutto!
Non s'arrende l'ardor dell'ampio foco,
che m'ha sì consumato il core e strutto
che non mi vale ormai tempo né loco.
Ma ogni grazia invano ad Amor chieggio:
sto male il giorno e poi la notte peggio.


Mezőre legelni kivittem őt,
Itatni kivittem az érre,
S az ér is örült, ha ivá vizét,
A rét csalogatta füvére.


V podzimních náladách rudých rašelinišť Modersohnových,
v těch pohádkových náladách princezniček Vogelerových,
šly duše společnou cestou k cisternám Krásy a Dobra.


cerne di molti nostri contadini,
agli essercizi lor parati e pronti,
che ben parean possenti paladini».


إِذا قرن المَليح إِلى قَبيح
فَذَلِكَ في المَذاق أَجلّ شُنعه
وَإِن زَعَموا بِهِ نَوعاً بَديعاً
فَعِندي أن ذَلِكَ شرُّ بدعَه


Ich verschmachte vor Begier,
Die mein Herze hat nach dir.
Ich vergehe vor Verlangen,
Dich zu sehn und zu umfangen.


事亲良不易
战战复兢兢
学得如夫子
犹言丘未能


Deux royaux cors de chasse ont encore un duo
Aux échos,
Quelques fusées reniflent s'étouffer là-haut !


Až srdce tvé se na květ rozvije,
a zateskní v něm touhy arije – –
pak, teprv pak – já motýl slétnu k němu,
a pod svá křídla tvoje štěstí vemu!


陇坻千万里
怅望使人迷
愿作青鹦鹉
能言向陇西


mír ze svátečních obydlí a z prahů zavál chléb,
lid mlčel pokorně i zvířata a úrod klas,
jenž uzrával a zlatě hořel, sluncem slep.


Quem dera
Que sintas
As dores
De amores
Que louco
Senti!
Quem dera
Que sintas!
— Não negues,
Não minta
Eu vi!


Minden mező s rét zöld ruhájában vala,
És a nap hevesen inkább, mint melegen sütött,
Midőn Menalkás vídám dudaszóval szeléd
Nyáját, a hűs erdőkhöz közel, egy kellemes
Térségre hajtá; tömlőjét a neki
Kedves bárányának nyakára felköté.
Amint legele szép nyája, ő is ballaga,
Már messze, s nem tudta, hogy elmaradott kedvese,
Kit a pásitnak selymén mély álom nyomott,
Mellyből csak a vad ordacs ijeszté fel szegényt.
Látván halálos gyilkosát, végkegyeleműl
Kikérte, hogy, minekelőtte kis élete rövid
Pályájának végére jutna, pásztora
Sípját fujhatná: s fújta azt keservesen,
Az erdő zenge, s a hangot kettőzteté.
Mi lett? a hív vigyázók, a komondorok,
Hallván, egyszersmind ismervén, a hangokat,
Oda sietének harag ordítások között;
A lator elhagyta az ártatlan bárányt, s szaladt.


Ty namaluješ srdéčko, ó duše mého lidu
a ze srdéčka kvete to a hrá, až divno vidu.


Und als schön Astrid das Aug' aufschlug,
Flink sprang der Herr von des Rosses Bug.


O Gott! der du allmächtig bist! – –
An deiner unerschöpften Güte,
Die meines Daseyns Ursach ist,
Ergötzen sich mein Herz und mein Gemüte;
Ich denke sie,
Denn Herr! noch nie,
Wenn ich in Noth gesessen,
Ward ich von ihr vergessen.


Du denn? – »Ein Quäker.« – Abgeschieden
Sind Deine Brüder dort im Frieden.
Behalt den Hut auf wenns gefällt,
Vergnügt mit Penn der beßern Welt.


Hier, wo die Grazien sich ihre Bluhmen hohlen,
Hier seh ich, wie der Morgen lacht,
Der unter düftenden Violen
Und beym Gesang der Vögel aufgewacht.


Weit von meinem Vaterlande
Muß ich hier verschmachten und vergehn,
Ohne Trost, in Müh und Schande;
Ohhh die weißen Männer!! klug und schön!


In ciascun loco ove io passando miro,
L'imagin di costei mi ferma Amore,
Pallida e smorta, piena di langore,
Pensosa del mio stato ove hora aspiro:


Не за Якова Ростовцева
Ты молись, не за Милютина,
     ты молись
О всех в казематах сгноенных,
О солдатах, в полках засеченных,
О повешенных ты помолис


O chalandrona, streghonizza errante,
malïosa, ciarlona, broccholiera,
maestra di fatture e gran barbiera,
aria schiavina, chon linghua ciurmante;
nesto di mula e d'asinel portante,
socchorso d'ogni frate e·ttregendiera,
vulva arrabbiata, in chui la foia è 'ntera,
anzi arsïone, e di drieto e davante.


Vlas černý skví se, modré oko plá.
Viděl jsem, zvítězil:


»Stellen? Nu gar nich. Das gibt gute Schwelln,
Schwellen für Stall und Stuterei,
Da freun sich die Junkers noch dabei.«


海山千里起风沙
拂拂篮舆细雨斜
云裹桂松连岫碧
自酤市酒慰蕉花


Mein Leben aͤndert’ ich nach meiner Augenblicke/
Mit Unbeſtaͤndigkeit beſchaͤmt ich das Geluͤcke.
Die groͤſte Buͤberey hat mir der Tod gethan/
Dieweil ich dieſes Grab auch nicht veraͤndern
kan.


الى البدويّ خطاف الاسير
لجأت بسيمة العاني الكسير
وقلت اجر ابا فراج عبدا
دعاك وانت حصن المستجير
ملأت الارض بالاحسان صيتا
فادرك لهفة العبد الفقير
وكم لك سيدي من خارقات
بدت في الكون كالقمر المنير
وجدك خير خلق الله طرا
واعظم كل ذي شرف خطير
وانت الوارث الفاض حالا
ممدا للصغير وللكبير
بعثت لبابك المعمور روحي
وقلت لها اشطحي طربا وطيري
فانك قد قصدت رحاب غوث
تسح يداه كالغوث المطير
فلا تقطع ابا الفتيان حبلي
وخذ بيدي وكن فضلا ظهيري
ابيت الاحمدين بكم فخاري
وعزي بالقليل وبالكثير
وحبكمو اتخذت به اعتصاماً
من الاكدار في اليوم العسير
وما لي غير ذلك من فتيل
احاوله ولا لي من نقير
شددت بكم بهذي الدار زاري
وانجو فيه اذ يأتي نذيري
فانكم شموس الامن فينا
وعترة حضرة الهادي البشير
فيا هذا الملثم جد حنانا
فانك صاحب الفضل الوفير
ولاحظ غربتي بقوي بأس
يقوم بجبر كسر المستجير
ودم في روضة التقريب تجلى
بها ملك الرجال على السرير


Schwüle Stunden! Flüsternd kaum
Bebt das Laub im Sommerwinde;
Vogelstimmen wie im Traum
Girren im Gezweig der Linde.


Du Wiener Wald, du grüner Wald,
Wie bist du schlimm behandelt,
Aus freiem Waidmanns-Aufenthalt
Zum Tandlermarkt verwandelt!
In deinem Laub spazieren ging
Die Hirschkuh mit den Geißen,
Jetzt steht von dir in Schloß und Ring
Nur noch ein zwerghaft Krüppel-Ding,
Das ist der Stock im Eisen!


Tisztelt közönség! nagy eset készül,
Készülj rá bátran, hősin, vitézül.


Aus dem Stegreif faßt er in die Daunen
des Plumeaus und springt zurück, zu prüfen,
leuchterschwingend, seine Schöpferlaunen.


Byla to skutečnost? Je mou
těch světel, barev nádhera?
Tak asi plála věků tmou
před zhaslým zrakem Homéra.


Na úhoře planou vlčí máky,
slunce hází polibky jim žhavé,
nad lesy se zdvihá bílá pára,
jako závoj vlaje nad modříny.


Na řadu přijdou vojáci;
kde jaká skříň, tu zobrací,
pak vystřídá se kruh a míč,
a trubka, koník, hrábě, rýč.


Ante los bardos sensuales
De loca imaginación,
Abro la regia mansión,
De los goces orientales,
Donde odaliscas hermosas
De róseos cuerpos livianos,
Cíñenle, con blancas manos,
Frescas coronas de rosas,
Y alzan un himno sonoro
Entre el humo perfumado
Que exhala el ámbar quemado
En pebeteros de oro.
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
Quien me ha probado una vez
Nunca me abandonará.
¿Qué otra embriaguez hallará
Superior a mi embriaguez?
Tanto mi poder abarca,
Que conmigo han olvidado,
Su miseria el desdichado,
Y su opulencia el monarca.
Yo venzo a la realidad,
Ilumino el negro arcano
Y hago del dolor humano
Dulce voluptuosidad.
Yo soy el único bien
Que nunca engendró el hastío.
¡Nada iguala el poder mío!
¡Dentro de mí hay un Edén!
Y ofrezco al mortal deseo
Del ser que hirió ruda suerte,
Con la calma de la Muerte,
La dulzura del Leteo.


Li huomini d arme, e li arcieri a cavallo,
di quarantadua mila, numer fanno
sono duo tanti, e di cento non fallo
quelli ch a piedi in la battaglia vanno
mira que segni, un nero, un verde, un giallo
e di bigio, e morel, listato un panno
Gaufredo, Henrigo, Ermante, et Odoardo
guidan pedoni, ogn un col suo stendardo


Laß sie mich küssen, die knospende Blume, den Kelch meiner Trunkenheit!
Wenn meiner Lippen fiebernde Glut dir die Glieder durchzittert hat,
Dann erst wirst du mir Weib, und ein mächtig Erinnern
Schwellt meine Segel glückseligen Inseln entgegen.


أهمدان مهلاً لا يصبِّح بيوتكم
بذنبكم حمل الدُّهيم وما يربي


Jsou lidé, jim když ukážeš,
jak struny srdce tvého znějí,
to srdce z ňader vyrvou ti
a blátem ti je poházejí.


去年二月出梅关
今岁承恩又复还
碌碌尘途三十载
不知何日遂投闲


珍珠密字写新愁
应怪萧郎爱远游
那识春风杨柳陌
行人亦悔觅封侯


Drinnen drängen sie sich Sitz an Sitz,
Jede Stufe strotzt und wogt und schwillt.
Auf der Bühne züngeln hell und spitz
Kurze Schwerter. Schimmernd flirrt ein Blitz
Und ein erster Sprudel Blutes quillt.


Âme rétrospective, il loge
Dans son burg et dans le passé ;
Le pendule de son horloge
Depuis des siècles est cassé.


Kol nad osením mladým, nad mou hlavou
vzduch čistý chvěl se písní švitořivou,
s níž třepetal se skřivan pod oblaky,
a za každičkým krokem smavou nivou
zjev nový poutal zdivené mé zraky:
zde sedmikrásek skromných tlumy celé,
dál střevlík, přede mnou jenž dal se v běh,
tu douška mateří, jež vůni stele,
a jinde krtek, jenž se vrývá v břeh,
zde s tíží jakous mraveneček malý,
tam bílý květ, v nějž stromoví se halí.
Mně zdálo se, že probouzím se ze sna,
že v dýmu hospod otravuje čivy
jsem zaspal všecky veliké ty divy,
jež konala teď ve přírodě vesna.
A bylo mi, jak bývá kajícníku,
když s duše jeho spadlo břímě vin.
Jak z ciziny když marnotratný syn
se vrátil k matičce a v pláči, vzlyku,
však němě klesá v náruč její sladkou:
tak já jsem zaštkal radostí i bolem
a na tvář padám před přírodou matkou,
jež líbezný jen úsměv šíří kolem.
A jako dítě, když se po letech
zas pod rodného domku octlo krovem,
kříž na kříž chodí po všech místech těch,
jež mluví k němu nejvřelejším slovem:
tak já jsem nyní těkal širou nivou,
jež mluví ke mně rodnou řečí tklivou...


Aus dem Marmorgrab der Kirche,
Wo ihn keine Neigung band,
Kam er oft zurück geirret,
Zu den Thieren, ihm bekannt.


Im Kissen meine Tränen,
Die trocknen, ach, so schwer, so schwer.
Die Luft ist voller Sehnen,
Die Hände bleiben leer.


Kus minulosti z úzkých oken hledí,
kde pavouk utkává svou hustou síť, –
jsou otázkou, k níž není odpovědi, –
ční korábů jak potopených příď.


Licht, von dessen Strahl die Seele lebet,
Sonne der gesammten Geisterwelt,
Du, zu der der Adler in uns strebet,
Den die Hülle noch gefangen hält!


躬耕乐道真吾事
三聘看来未是荣
时尚可为君更悟
何妨藜藿度残生


Místo kutny, kdyby případ
vhodný se mi nahodil,
hledí své bych spustiti chtěl,
bodnout koně“ – doplnil


Z těch snův, jež v podletí jsem snil,
se ani jeden nerozvil...
A patřím-li
do dálky široširé
a ptám se, čím mně kyne –:
tu uzřím chladné slunce
a kol něj mraky stinné...


Kolduskirályként így bolyongtam
e napsugáros földtekén,
e kapzsi össze-vissza bolyban
már lantom is feledtem én.
Élesztgetém elhalt szerelmem,
uj hont kerestem, szüntelen,
dörögtem a hitványok ellen,
s zokogtam sok bús éjjelen.


Я был у Кача и Орбека,
Молил, просил;
Не отыскалось человека
Продать черниХоть плачь, хоть требуй благородно,
Хоть их беси,
Дают чернил каких угодно,
Да не PlessКоммуна-де да прусский гений
Наслали бед;
Французских к нам произведений
В подвозе неТеперь, о Клио, понимаю,
Как их…!
С тоскою в сердце прилагаю
Здесь 2 рублНо яд чернил к душе поэта
Не подноси!
В таможне ждут: к исходу лета
Придет Pless


塘馀春草遥思谢
楼面苍陂重忆刘
人昔共游今孰在
芦花飞雪上吾头


Das soll nun auch in meinen Sinn:
Zur Majestät ein Luder!
Mir wird für Schrecken siedend heiß,
Wie meine Haare weiß, so weiß
Ist auch gewiß mein Puder;
Und eine Luder-Königin
Ist auch so weiß wie Puder.


Já líbal dítě – chvíle blaha sladká!
Tak bylo asi v ráji prvním lidem,
tak s vášně chvatem a hned s blaha klidem
své první dítko prvně líbá matka!


»Warum, warum.« Und seine Hände suchen
Beim Weinlaub Trost, das ihm zu Häupten hängt,
Und zitternd streicheln sie das reife Korn.


Fort strebt der Mensch mit brennendem Verlangen,
Die Sehnsucht stirbt in seinem Busen nicht,
Und wenn auch Nacht und Wogen ihn umfangen,
Vor seinem Geist strahlt ihm ein rettend Licht.
Das Schöne will er liebevoll umschlingen,
Mit kühnem Muth das Höchste sich erringen,
Und will ein Gott durch eignes Streben seyn;
Und wenn er Sturm und Klippen überwunden
Und durch Entschluß den Widerstand gebunden,
Wenn er durch Kraft von Tausenden allein
Das Ziel, zu dem ein Jeder strebt, gefunden,
Stets scheint die Müh', der Sieg ihm noch zu klein.
Das Schönste scheint ein Schritt nur zu dem Schönen,
Das Höchste ihm zum Hohen nur der Pfad;
Durch neue Müh' nur und durch neue That
Kann er den Gott in seiner Brust versöhnen,
Auf dessen Wink er in die Schranken trat.
Sprich, warum bleibt er nicht im Heimathskreise,
Und sonnt sich froh im Strahl des Augenblicks,
Und sichert sich auf dem gewohnten Gleise
Vor jedem Sturm des feindlichen Geschicks?
Nein, er will fort, wohin die Bilder winken,
Die in die Brust Erinnrung ihm geprägt,
Er will den Hauch der reinern Lüfte trinken,
Will in den Schooß der ew'gen Schönheit sinken,
Die, als er ward, ihn liebevoll gehegt.
O Schmach, wenn ihm, der zum erhabnen Streite
Für seinen Heerd und seine Freiheit geht,
Nicht kühner Muth als Kampfgenoß zur Seite,
Sieg oder Tod als Ziel vor Augen steht!
Bald wird sein Arm im feigen Kampf ermatten,
Er wird der Band', um nur zu ruhn, sich freun;
Statt eines Wesens wird er nur ein Schatten
Und nur ein Sklav statt eines Gottes seyn.


Tohobych se, Bětulinko!
O tobě byl nenadál,
Když jsem s tebou letos v máji
Pod javorem sedával.


Mostrasi or cinto il cielo
di tenebrosa benda,
né ch'ivi splenda appar solo una stella:
in un più scuro velo
si scorge avvolta la mia PIETRA bella
e pur fiammeggia in questa parte e in quella,
sì ch'altro lume di veder non chieggio;
anzi da poi ch'io veggio
ch'ognor più d'altra luce è lucid'ella,
se 'l suo splendor già mai non mi s'asconde,
stiasi pur sempre il giorno e 'l sol nell'onde.


Quejoso, lastimero, en la lívida
luz del día, me topas. De la noche
tú regresas cadáver, y apresuras
tu inanidad: tiemblas, lloras, maúllas.
Anegados están de tu miseria
caudalosa, amigos y enemigos.
Tú que eras sordo, y digno, y dominabas
la carne y el espíritu, ridícula
muestras ahora tu figura, la edad,
tu lujosa experiencia. La ufanía
del gesto y la conciencia se te mustian.
El amor te degrada, e incomprensible
si pienso en quién lo causa, fiel reflejo
del sol que sois. Pues ya no crees en Dios,
por amor de tu dama hazte ermitaño,
hasta que cures tú, y mis orejas
no tapones con roncos estertores;
pues no viví tu gloria, yo no viva
tal bosquejo de infierno. ¡Al desierto!,
y regresa de allí como tú eras:
odioso y suficiente; sólo elijo
el mal menor. Con estimarte poco,
me puede divertir tu erecta cresta,
pero vencido, no; busco piedad,
e impío soy para el aburrimiento.


Van egy színház, végtelen és mibennünk lakik,
Világtalan angyalaink játszogatnak itt,
Nyugtalanok, szerepük egy megfojtott ima.
És a dráma mindig mindig csak tragédia.


Deh! mi concedi, Amor, che questa cruda
Tal mi si mostri anco un momento; ed io
Più non invidio chi vedralla ignuda.


Kde jsme se potkali, to alej byla šerá
a podzim smutkem zadýchal, jak v temnu všechno mizí...
A ruku podal si, být spolu jako včera –
já k tomu hrdý jsem, a vy zas příliš cizí.


ولوصف زهر اللوز، لا موسوعةُ الأزهار
تسعفني، ولا القاموسُ يسعفنسيخطفني الكلام إلى أَحابيل البلاغةِ /
والبلاغَةُ تجرح المعنى وتمدح جُرْحَهُ،
كمذكَّرٍ يُمْلي على الأُنثى مشاعرها /
فكيف يشعُّ زهر اللوز في لغتي أَنا
وأنا الصدى؟


Er schwur es jüngst an heil'ger Stätt'
– Sorglos um Groll und Knirschen –,
Er woll' drei Sommertage lang
Auf schott'schem Boden pirschen.


Las flores se abren frescas y rientes
derramando su esencia embriagadora;
la nube, de matices relucientes


Herr! was du willst, das soll geschehen,
Auch weinend ehr ich deinen Rath;
Doch hört dein Will auf unser flehen,
So laß auch mich die Gnade sehen,
Die oft ein reines Herz erbat!


По подвигам, по рыцарским сердцам, —
Змея, голубка, кошечка, романтик, —
Она томилась с детств В прейс-куранте
Стереотипов нет ее мечтам
Названья и цен К ее устам
Льнут ровные «заставки» Но — отстаньте! —
Вот как-то не сказалос В бриллианте
Есть место электрическим огняО, внешний сверк на хрупости мизинца!
Ты не привлек властительного принца:
Поработитель медли И змея
В романтика и в кошечку с голубкой
Вонзала жал Расцвела преступкой,
От электричных ядов, — не моя! —
ТарковскаВеймарн


Kopule věží svítí,
střech moře leskne se,
nad městem ranní nebe
modravé klene se.


高情忽逐晓云空
喜见枝头一点红
秖恐好花俱有主
拟为词客伴春风


Des Lebens süße Blume blüht
In Jugend, Lieb' und Scherz,
Wenn Seele Seele zu sich zieht,
Sich schließet Herz an Herz.
Wie bald, wir ahnen's kaum,
Entflieht der holde Traum!


Da sprach Ritter Canning: »Mein König und Herr,
Vergieße nicht Bawdins Blut,
Was immer er dir Böses tat,
Ihm galt es brav und gut.


Di pari va il sperar con la paüra;
ma il desio tanto de l'usato cresce,
quanto l'occhio più al cor va che 'l pensiero.


Jediný květ, mdlý, smutný květ!
A všechno skrýt a vším se chvět!


Bunte Häuschen, grün umzogen
Und bedeckt mit Sonnenschirmen
Sich im Kranz am See aufthürmen,
Wo der Fluß hindurchgezogen,
Deckel klappen in den Krug,
Jubel überall genug.


že na zem, pevnou dříve jako mlat,
jen s nebezpečím vojín nohu klad.


Teď tak bělo stkví se čelo,
teď se stmívá: –
bude smrť, či bude žití
co se teď v ty brvy chytí?
Teď, jak by se usmát chtělo
Neusmívá.


Do lidí, již vášní hnáni slepou,
„dvojnásobní“ střílejí a tepou;
marně kosa sviští, marně buší
okované cepy o krunýře,
bratři bohu poroučejí duši,
a kůň, poplašený v bojů víře,
řije, vzpíná se a v tratolišti
lebku raněného muže tříští.


小雨如丝落晚风
东君无计驻残红
野人不是伤春客
春在野人杯酒中


Z achatové číše, na jejímž dně leží
zapomnění bolu, podala’s mi pít,
zkalené mé oko zbystřilo se svěží,
všecko plně cítit, pochopit...


S én nézek a dicsőült fellegekre,
S halkan mondom: Piroska-fellegek.


Ja! ich wag es. Phöbus winkt,
Und gebeut mir, nicht zu schweigen.
Klio will mir, wie mich dünkt,
Deines Geistes Größe zeigen.
Singe, ruft sie mit Entzücken,
Ihren Trieb zur Wissenschaft;
Singe von den heitern Blicken,
Und von Ihrer Worte Kraft;
Wenn der weisen Carolinen
Mund und Kiel zu Rednern dienen.


Doba je trudná. Na obzoru kdesi
jsou fantastické příšery,
kandidát ušlý tiše povzdechne si:
„Tak ještě týden. V úterý!“


Weil in Tendenzen du dich hast müd und kränklich geschwelget,
Ärgert dich jetzo der Gran, welcher Gesunden bekommt!


will ein Stern sich nun entbreiten,
in mein schwimmend Aug' er taucht,
seligste Versunkenheiten
in mein schwellend Herz er haucht.


Při nové knize myslím na svou dobu,
jak podobá se ohromnému hrobu,
jenž lhostejně vše hltá, rve a chytá.
Má dno ta propast? A když má, zda svítá
mně z této noci jeden paprsk zoře?
Zřím lidstvo v směsi jako velké moře
a nad tím mořem větší vlny času.
Svou knihu vrhám tam a bez ohlasu,
bdím v noci dál nad propastí tou skloněn;
a klidný myšlénkou, ač citem honěn,
pláč, kletby, stesky, jásot, boj, blud, vinu
sám házím, plachý stín, v rej těchto stínů.


Schweiften den Kephiß entlang,
Wo der Nachtigall Gesang
Nie im Walde stockte
Und auf grünem Wiesenplan
Flötenhauch der alte Pan
Aus der Syrinx lockte.


Maró füst és keserű korom:
óh, be gonosz levegőt kell színom
bújkáló bús magyar útamon!


郑卫曲终才雅奏
词人赋咏本多夸
未能句语全无颣
犹贵琼瑜不掩瑕


独寻危坂出高冈
蔓草荆榛古道荒
谷口人家似仙馆
几间茅屋荫垂杨


Wo ihr ihn sucht, da findet ihr ihn nie,
Den reinen Himmel und den heitern Frieden.
Sucht nicht bei'm Leben! Nacht und Kampf ist hie,
Nie wird die Finsterniß vom Licht geschieden!
Doch wendet einmal euch zur Poesie,
Die ihr, im Drang nach Tag, so lang gemieden:
Vertraut euch ihrer Dämmernacht und träumet,
Dort wohnt die Klarheit, die hier immer säumet.


lembra-se?


Sie suchen sich so treulich,
Sie rufen sich so bang.
Doch trennt sie Raum und Ferne
Wohl jahre-, lebenslang.


As some good genius flies, to save the realms
Which, in his absence born, a plague o'erwhelms,
Through op'ning squadrons did the hero haste,
And rais'd their drooping courage as he past.


Ta však jej zočíc, ruce rozpíná:
„Mé dítě!“ dí a padne na syna.


Credulo il proprio amor fe' l'uom pensare
non aver gli elementi, né le stelle
(benché fusser di noi più forti e belle)
senso ed amor, ma sol per noi girare.


Quel tanto impallidir del vostro viso,
Che vien dal gran disio che arde nel core,
Di speranza e vergogna e pien d'amore
Tal che smorto mi fa ciò che io diviso,


Las aguas, a su acento detenidas,
hermosas mayas en conforme coro
de corona le sirven animada;


choro entre as pernas abraçado de meu irmão
vento busco e me sufoco
poesia berrada por todos os portões do grande império pretérito


Num mimoso jardim, ó pomba mansa,
Sobre um banco de mármore assentado
Na sombra dos arbustos, que abraçados,
Beijarão meigamente a tua tranç
Nós havemos de estar ambos unidos,
Sem gozos sensuais, sem más ideias,
Esquecendo para sempre as nossas ceias,
E a loucura dos vinhos atrevido
Nós teremos então sobre os joelhos
Um livro que nos diga muitas cousas
Dos mistérios que estão para além das lousas,
Onde havemos de entrar antes de velho
Outras vezes buscando distracção,
Leremos bons romances galhofeiros,
Gozaremos assim dias inteiros,
Formando unicamente um coraçã
Beatos ou pagãos, vida à paxá,
Nós leremos, aceita este meu voto,
O Flos-Sanctorum místico e devoto
E o laxo Cavalheiro de Flaubla


A csárda, hol az Ész meleg sugaru mécsét
A részegek leverték, és a pokoli korcsma
Sötétjén fojtogatja a lihegő és korcs Ma
Minden szép Tegnapunkat, mely hit volt és reménység.


Neoslavíť marného chudoba,
K štěstí tupého nevede zlato;
Moudrosti zlato hody strojí,
Chudoba korunu skládá.


Kinom mi mély, lángom mi nagy,
Látod, mégis kegyetlen vagy,
Jövél, s elrablád szívemet,
Szólál, s elrablád lelkemet.


und ruhten doch nicht, eh daß blauer Duft
aufquoll! aufquoll! aus einem weißen Gischte ...
eh daß (o Leibes Mystik!) Blau mit Rot sich mischte – – – –


Ein Kämmerlein? wie bring' ich das zustand?
Käm' er zu mir, ich schmückte meine Zelle,
Mit Blumen, stellte alles ihm zur Hand,
Und harrte seiner Winke auf der Schwelle.


Kdež jest Polsko, kdež jest duch tvůj zbožný,
Kde jest tvoje mysl křesťanská?
Strachem třásla se zběř satanská,
Když vlál praporec tvůj nepřemožný.


Aus Rosenkelchen Nahrung sog
Und vornehm war, und Umgang pflog
Mit Schmetterlingen von adligem Sinn,
Und mit der Zikade, der Künstlerin –


旧田新谷屡经秋
密线轻芸迹尚留
三尺垄头呜咽水
潺潺流恨几时休


Nikým nezkrocená, hrdá, přísná paní
chce kohosi laskat věrně do skonání.


Celsa Terapnaeae lustrentur templa Diones,
Nec puer Assyrio dulcis odore vacet.


Die Gräber Roms sind meine Vertrauten nur;
Oftmals jedoch am Fuße des aschigen
Vulkans, am blauen Meer, im Glanze
Parthenopeischer Lüfte fühl' ich


Deixa-me ver a vida
exacta e intolerável
neste planeta feito de carne humana a chorar
onde um anjo me arrasta todas as noites para casa pelos cabelos
com bandeiras de lume nos olhos,
para fabricar sonhos
carregados de dinamite de lágrima
Vai-te, Poesia!


Mivé lesz a föld?... megfagy-e, elég-e?
És ugy hiszem, hogy meg fog fagyni végre,
Megfagyasztják a jéghideg szivek,
Amelyek benne s bele fekszenek.


小槽停溜务厅闲
幕府文书省却难
竟日裴回无俗意
祇因竹外有秋山


A veces, debes preguntarte y responderte con franqueza,
si estas siendo justa contigo misma, si no te estas castigando
con tus propios complejos, si no estás llevandote contigo a los demás,
arrastrándolos a un dolor que tu misma te estás provocando.
A veces es mejor sacar tu dolor, que esconderlo, para
poder estar en paz contigo, y a veces, a veces es mejor soñar,
tratar de vivir un poco en la realidad, y un tanto en la fantasía,
de querer ser y hacer, ya que al final, son los sueños, los que nos mantienen vivos.
A veces es mejor, ir a donde el corazón te lleve.


9. (ſey/
Gieb/ daß mein Wandel Chriſtlich
Damit ich alſo lebe/
Daß ich Gott und dem Kaͤyſer treu
Was jedem zukommt/ gebe/
Und leid ich druͤber allerley/
So bleibt mir doch der Troſt dabey:
Jch hab ein gutt Gewiſſen.


卖龟船小样漪涟
折得苹花亦当钱
我自沧洲隔三载
此花风调只依然


كيف ترقَى رُقِيَّك الأَنبياءُ
يا سماءً ما طاوَلَتْها سماءُ
لَمْ يُساوُوك في عُلاكَ وَقَدْ حا
لَ سناً مِنك دونَهم وسَناءُ
إنّما مَثَّلُوا صِفاتِك للنا
س كما مثَّلَ النجومَ الماءُ
أنتَ مِصباحُ كلِّ فضلٍ فما تَص
دُرُ إلا عن ضوئِكَ الأَضواءُ
لكَ ذاتُ العلومِ من عالِمِ الغَي
بِ ومنها لآدمَ الأَسماءُ
لم تَزَلْ في ضمائرِ الكونِ تُختَا
رُ لك الأُمهاتُ الأَباءُ
ما مضتْ فَترةٌ من الرُّسْلِ إِلّا
بَشَّرَتْ قومَها بِكَ الأَنبياءُ
تتباهَى بِكَ العصورُ وَتَسْمو
بِكَ علْياءٌ بعدَها علياءُ
وَبَدا للوُجُودِ منك كريمٌ
من كريمٍ آبَاؤُه كُرماءُ
نَسَبٌ تَحسِبُ العُلا بِحُلاهُ
قَلَّدَتْهَا نجومهَا الْجَوزاءُ
حبذا عِقْدُ سُؤْدُدٍ وَفَخَارٍ
أنتَ فيه اليتيمةُ العصماءُ
وُمُحَيّاً كالشَّمس منكَ مُضِيءٌ
أسْفَرَت عنه ليلةٌ غَرّاءُ
ليلةُ المولدِ الذي كَان للدِّي
نِ سرورٌ بيومِهِ وازْدِهاءُ
وتوالَتْ بُشْرَى الهواتفِ أن قدْ
وُلِدَ المصطفى وحُقّ الهَناءُ
وتَدَاعَى إيوانُ كِسْرَى ولَوْلا
آيةٌ مِنكَ ما تَدَاعَى البناءُ
وغَدَا كلُّ بيتِ نارٍ وفيهِ
كُرْبَةٌ مِنْ خُمودِها وَبلاءُ
وعيونٌ لِلْفُرسِ غارَتْ فهل كا
نَ لنِيرانِهِم بها إطفاءُ
مَوْلِدٌ كان منهُ في طالعِ الكُفْ
رِ وبالٌ عليهِمُ ووباءُ
فَهنيئاً به لآمِنَةَ الفَض
لُ الذي شُرِّفَتْ به حوَّاءُ
مَنْ لِحَوَّاءَ أنها حملَتْ أحْ
مدَ أو أنها به نُفَسَاءُ
يوْمَ نَالت بِوَضْعِهِ ابنَةُ وَهْبٍ
مِنْ فَخَارٍ ما لم تَنَلْهُ النِّساءُ
وَأَتَتْ قومَها بأفضلَ مما
حَمَلَتْ قبلُ مريمُ العذراءُ
شمَّتته الأَملاكُ إذ وضَعَتْهُ
وشَفَتْنَا بِقَوْلِهَا الشَّفّاءُ
رافعاً رأسَه وفي ذلك الرف
ع إلى كل سُؤْدُدٍ إيماءُ
رامقاً طَرْفه السَّماءَ ومَرْمَى
عينِ مَنْ شَأْنُهُ العُلُوُّ العَلاءُ
وتَدَلَّتْ زُهْرُ النُّجومِ إليهِ
فأضاءت بِضوئها الأَرجاءُ
وتراءت قصورُ قَيصَر بالرُّو
مِ يَرَاهَا مَنْ دَارُهُ البطحاءُ
وبَدَتْ فِي رَضَاعِهِ مُعْجِزَاتٌ
لَيْس فيها عنِ العيون خَفَاءُ
إذْ أَبَتْهُ لِيُتْمِهِ مُرْضِعاتٌ
قُلْنَ ما في اليتيمِ عنا غَنَاءُ
فأتتهُ من آلِ سعدٍ فتاةٌ
قد أبَتْهَا لِفَقْرِهَا الرُّضَعاءُ
أرْضَعتْهُ لِبَانَهَا فَسَقَتْهَا
وَبنِيها أَلْبَانَهُنَّ الشَّاءُ
أَصْبَحَتْ شُوَّلاً عِجافا وأمْسَتْ
ما بِها شائلٌ ولا عَجْفاءُ
أخْصَبَ العَيْشُ عِنْدَهَا بعدَ مَحْلٍ
إذ غَدا للنبيِّ منها غِذاءُ
يا لَها مِنَّةً لقدْ ضُوعِفَ الأَجْ
رُ عليها من جِنْسِها والجزَاءُ
وإذا سخَّرَ الإِلهُ أُناساً
لسعيدٍ فإِنهم سُعَداءُ
حَبَّة أَنْبَتَتْ سَنَابِلَ والعَص
فُ لَدَيْهِ يَسْتَشْرِفُ الضُّعَفَاءُ
وَأَتَتْ جَدَّهُ وقد فَصَلَتْهُ
وبِهَا مِنْ فِصَالِهِ البُرَحَاءُ
إذ أحاطتْ به ملائكةُ الل
هِ فظنَّتْ بأنهم قُرَنَاءُ
ورأى وَجْدَها به ومِنَ الوَج
دِ لهيبٌ تَصْلَى بهِ الأَحْشاءُ
فَارَقَتْهُ كُرْهَاً وكان لَدَيْهَا
ثاوِياً لا يُمَلُّ مِنْهُ الثّواءُ
شُقَّ عَنْ قَلْبِهِ وأُخْرِجَ مِنْهُ
مُضْغَةٌ عِنْدَ غَسْلِهِ سوداءُ
خَتَمَتْهُ يُمْنَى الأَمينِ وقد أُو
دِعَ ما لم تُذَع له أَنْبَاءُ
صانَ أَسْرَارَه الخِتَامُ فلا الفَضْ
ضُ مُلِمٌّ بِهِ وَلا الإِفضاءُ
أَلِفَ النُّسْكَ والعبادةَ والخَل
وةَ طِفلاً وهكذا النُّجَبَاءُ
وإذا حَلَّتِ الْهِدَايَةُ قَلْبَاً
نَشِطَتْ في العبادة الأَعضاءُ
بَعَثَ اللَّهُ عندَ مبعثهِ الشُّه
بَ حِراساً وضاقَ عنها الفضاءُ
تَطْرُدُ الجِنَّ عن مقاعدَ للسَّمْ
عِ كما تَطْرُدُ الذِّئابَ الرِّعاءُ
فَمَحَتْ آيةُ الكَهَانَةِ آيا
تٌ مِنَ الوحْيِ ما لَهنَّ امِّحاءُ
ورأَتْهُ خديجةٌ والتُّقَى وال
زُّهْدُ فيه سجيَّةٌ والحياءُ
وأتاها أن الغمامةَ والسر
حَ أَظَلَّتْهُ منهما أفياءُ
وأحاديث أنَّ وَعْدَ رسولِ ال
له بالبعثِ حانَ منه الوفاءُ
فدَعَتْهُ إلى الزواجِ وما أَحْ
سَنَ ما يبلغُ المُنَى الأَذكياءُ
وأتاهُ في بيتها جَبْرَئيلٌ
ولِذي اللُّبِّ في الأُمورِ ارْتياءُ
فأماطت عنها الخِمَارَ لتَدْري
أهُوَ الوحْيُ أم هو الإِغماءُ
فاختفى عند كشفِها الرأْسَ جِبْري
لُ فما عادَ أو أُعيدَ الغِطاءُ
فاستبانت خديجةٌ أنه الكنْ
زُ الذي حَاوَلَتْهُ والكِيميَاءُ
ثم قام النبيُّ يدعو إلى الل
هِ وفي الكُفرِ نَجْدَةٌ وإباءُ
أُمَمَاً أُشرِبَتُ قلوبُهُم الكُف
رَ فَدَاءُ الضَّلالِ فيهم عَيَاءُ
ورأينا آياتِه فاهتدَيْنَا
وإذا الحقُّ جاء زالَ المِراءُ
رَبِّ إِنَّ الهُدى هُداك وَآيا
تُكَ نورٌ تَهْدِي بها من تشاءُ
كم رأَيْنَا ما ليس يَعْقِلُ قد أُلْ
هم ما ليْس يُلْهَمُ العُقلاءُ
إذ أبى الفيلُ ما أتى صاحبُ الفي
لِ ولم ينفعِ الحِجا والذكاءُ
والجماداتُ أفصحت بالذي أُخ
رِسَ عنه لأَحمدَ الفُصحاءُ
ويْحَ قومٍ جَفَوا نَبِيَّاً بأرضٍ
أَلِفَتْهُ ضِبَابُها والظِّبَاءُ
وَسَلَوْهُ وَحَنَّ جِذعٌ إِليه
وَقَلَوْهُ وَوَدَّهٌ الغُرَباءُ
أخرَجوه منها وآوَاهُ غارٌ
وَحَمَتْهُ حَمامَةٌ وَرقاءُ
وَكَفَتْهُ بِنَسْجِها عنكبوتٌ
ما كَفَتْهُ الحمامةُ الحَصْداءُ
وَاختفى منهمُ على قُرْبٍ مَرْآ
هُ ومن شِدَّةِ الظهورِ الخَفَاءُ
وَنَحا المصطفى المدينةَ وَاشتا
قتْ إليه من مكةَ الأَنحاءُ
وَتغنّتْ بِمَدْحِهِ الْجِنُّ حتَّى
أطرَبَ الإِنسَ منه ذاك الغِناءُ
وَاقتفى إثْرَهُ سُراقَةُ فاستَهْ
وَتهُ في الأَرْضِ صافنٌ جَرْداءُ
ثم ناداهُ بعدَما سِيمَتِ الخَس
فَ العُلا وَقَد يُنْجِدُ الغريقَ النِّداءُ
فطوى الأَرضَ سائرا وَالسموا
تِ العُلا فوقَها له إِسراءُ
فصِفِ الليلةَ التي كان للمُخ
تارِ فيها على البُراقِ استواءُ
وترقى به إلى قابِ قَوْسَيْ
نِ وَتِلكَ السيادةُ القَعْساءُ
رُتَبٌ تَسْقُط الأَمانيُّ حَسْرَى
دونَها ما وراءهن وَرَاءُ
ثم وافَى يحدِّثُ الناسَ شُكْرَاً
إذ أتته من ربِّه النَّعْماءُ
وتَحَدَّى فارتابَ كلُّ مُريبٍ
أَوَ يَبْقَى مع السُّيُولِ الغُثاءُ
وَهْوَ يدعو إلى الإِلهِ وَإن شق
قَ عليه كفرٌ به وَازدِراءُ
وَيَدُلُّ الورَى على اللَّهِ بالتَّوْ
حيدِ وَهْوَ المَحَجَّةُ البَيْضاءُ
فَبِمَا رحمةٍ مِنَ اللَّهِ لانَتْ
صَخْرةٌ مِنْ إبائِهم صَمَّاءُ
وَاستجابَتْ له بنصرٍ وَفَتْحٍ
بعد ذاكَ الخضراء والغبراءُ
وَأَطاعَتْ لأَمْرِهِ العَرَبُ العَرْ
باء وَالْجَاهِلِيَّةُ الْجَهْلاءُ
وَتَوالَتْ للمصطفى الآيةُ الكبْ
رَى عليهمْ وَالغارةُ الشَّعْواءُ
فإذا ما تلا كتابا من الل
هِ تَلَتْهُ كَتِيبَةٌ خضراءُ
وَكفاهُ المستهزئينَ وَكم سا
ءَ نبِيَّاً من قومِه استهزاءُ
وَرَماهم بِدَعْوَةٍ من فِناءِ ال
بَيتِ فيهَا للظالمين فَنَاءُ
خمسةٌ كُلُّهم أُصيبوا بداءٍ
والرَّدَى من جنودِهِ الأَدوَاءُ
فدَهَى الأَسودَ بنَ مُطَّلِبٍ أَي
يُ عمىً مَيِّتٌ به الأَحياءُ
وَدَهَى الأَسودَ بنَ عبدِ يغوثٍ
أن سَقَاهُ كأسَ الرَّدَى اسْتِسْقَاءُ
وأَصابَ الوليدَ خَدْشَةُ سَهْمٍ
قَصَّرَتْ عنها الْحَيَّةُ الرَّقْطاءُ
وَقَضَتْ شَوْكَةٌ على مَهْجَةِ العا
صِي فللّهِ النَّقْمَة الشَّوْكاءُ
وَعَلا الحارثَ القُيُوحُ وَقد سا
لَ بِها رأسُه وَساء الوِعاءُ
خمسةٌ طُهِّرَتْ بِقَطْعِهِم الأَر
ضُ فَكَفُّ الأَذى بهم شَلَّاءُ
فُدِيَتْ خمسةُ الصَّحيفةِ بالخَم
سةِ إن كان بالكرام فِدَاءُ
فِتْيَةٌ بَيَّتُوا على فِعلِ خَيْرٍ
حَمِد الصبحُ أمرَهم وَالمَساءُ
يَا لأَمر أَتاهُ بعدَ هِشامٍ
زَمْعَةٌ إنه الفتَى الأَتَّاءُ
وَزُهَيْرٌ وَالْمُطْعِمُ بنُ عَدِيٍّ
وَأبو البَخْتَرِيِّ مِنْ حيث شاؤوا
نَقَضُوا مُبْرَمَ الصَّحيفةِ إذ شد
دَت عليهم من العِدا الأَنداءُ
أذْكَرَتْنَا بِأَكْلِهَا أكلَ مِنْسَا
ةِ سُلَيْمانَ الأَرْضَةُ الخَرساءُ
وَبهَا أخبَر النبيُّ وكم أخ
رَجَ خَبْئاً له الغُيُوبُ خِبَاءُ
لا تَخَلْ جانِبَ النبيِّ مُضَاماً
حينَ مَسَّتْهُ منهمُ الأَسْواءُ
كلُّ أمرٍ نَابَ النبيِّينَ فالشد
دَةُ فيه محمودةٌ وَالرّخاءُ
لو يَمسُّ النُّضَارَ هُونٌ مِنَ النا
رِ لما اختيرَ للنُّضَارِ الصِّلاءُ
كم يَدٍ عن نَبِيِّهِ كَفَّهَا الل
هُ وَفي الخَلْقِ كَثْرَةٌ وَاجتراءُ
إذ دعا وَحْدَهُ العبادَ وَأَمْسَتْ
مِنه في كلِّ مُقلَةٍ أَقْذاءُ
هَمَّ قومٌ بِقَتْلِهِ فأَبى السَّيْ
فُ وَفاءً وَفاءتِ الصَّفْواءُ
وَأبو جهلٍ إذ رأى عُنُقَ الفح
لِ إليه كأنه العنقَاءُ
وَاقتضَاهُ النبيُّ دَيْنُ الإِراشي
يِ وَقد سَاء بيعُهُ وَالشِّرَاءُ
وَرأى المصطفى أَتَاهُ بما لَمْ
يُنْجِ منه دونَ الوفاء النَّجَاءُ
هوَ ما قد رآهُ مِن قبلُ لكنْ
ما عَلَى مِثْلِهِ يُعَدُّ الخَطَاءُ
وَأَعَدَّتْ حَمَّالَةُ الحَطَبِ الفِه
رَ وَجَاءَتْ كأَنها الوَرْقاءُ
يومَ جاءَت غَضْبَى تقولُ أفي مِث
لِيَ مِنْ أحمدٍ يُقالُ الهِجَاءُ
وَتَولَّتْ وَمَا رأته وَمِنْ أَيْ
نَ تَرَى الشمسَ مُقْلَةٌ عمياءُ
ثم سَمّتْ له اليهوديَّةُ الشَا
ةَ وَكم سَامَ الشِّقْوَةَ الأَشقِيَاءُ
فأَذاعَ الذِّراعُ مَا فيه مَن شر
رٍ بِنُطْقٍ إخفاؤُهُ إبداءُ
وَبِخُلقٍ مِنَ النبيِّ كريمٍ
لَمْ تُقَاصَصْ بِجرحهَا العَجْماءُ
مَنَّ فَضْلاً عَلَى هَوَازِنَ إذْ كا
نَ له قبلَ ذَاكَ فيهِمِ رِبَاءُ
وَأتى السَّبيُ فيه أُختُ رَضَاعٍ
وَضَعَ الكُفْرُ قَدْرَهَا وَالسِّبَاءُ
فَحَبَاهَا بِرّاً تَوَهَّمَتِ النَّا
سُ به أنَّما السِّبَاء هِداءُ
بَسَطَ المصطفى لها مِن رِداءٍ
أيُّ فضل حَوَاهُ ذاكَ الرِّداءُ
فَغَدَتْ فيه وَهْيَ سيِّدةُ النِّسْ
وَةِ وَالسيِّدَاتُ فيه إمَاءُ
فتَنَزَّهْ في ذاتِه وَمَعَانيهِ
استماعاً إنْ عَزَّ مِنهَا اجتِلاءُ
وَاملأ السّمْعَ مِن محَاسِنَ يُمْلِي
هَا عليك الإنشَادُ وَالإِنْشَاءُ
كلُّ وَصْفٍ له ابْتَدَأتَ به استَوْ
عَبَ أخبَارَ الفضلِ مِنه ابتداءُ
سَيِّدٌ ضِحْكُهُ التَّبَسُّمُ وَالْمَش
يُ الهَوَيْنَا وَنَومُهُ الإِغفاءُ
مَا سِوَى خُلْقِهِ النسيمُ وَلا غَيْ
رَ مُحَيَّاهُ الرَّوْضَةُ الغَنَّاءُ
رحمةٌ كلُّهُ وَحَزْمٌ وَعَزْمٌ
وَوَقَارٌ وَعِصْمَةٌ وَحَيَاءُ
لا تَحُلُّ البأْسَاء مِنه عُرَا الصَّبْ
رِ وَلا تَسْتَخِفُّهُ السَّرَّاءُ
كَرُمَتْ نَفْسُهُ فما يخْطُرُ السُّو
ء عَلَى قَلْبِهِ وَلا الفحشَاءُ
عَظُمَتْ نِعْمَةُ الإِله عليه
فاستَقَلَّتْ لِذِكْرِهِ العُظَمَاءُ
جَهِلَتْ قومُهُ عليه فأَغْضَى
وَأخو الحِلْم دَأبُهُ الإِغْضَاءُ
وَسِعَ العَالَمِين عِلْمَاً وَحِلْمَاً
فهْوَ بحرٌ لم تُعْيِهِ الأَعبَاءُ
مُسْتَقِلٌّ دُنْيَاكَ أن يُنْسَبَ الإِم
ساكُ منها إليه والإِعطاءُ
شمسُ فضلٍ تَحَقَّقَ الظنُّ فيه
أنه الشمسُ رِفْعَةً والضِّياءُ
فإذا ما ضحا محا نورُه الظِّل
لَ وقد أثْبَتَ الظِّلالَ الضَّحَاءُ
فكأنَّ الغمامةَ استَوْدَعَتْهُ
مَنْ أظَلَّتْ مَنْ ظِلِّهِ الدُّفَفَاءُ
خَفِيَتْ عِنْدَهُ الفضائلُ وانجا
بَتْ به عن عقولِنَا الأهواءُ
أمَعَ الصُّبحِ للنجومِ تَجَلٍّ
أمْ مع الشمسِ للظلامِ بَقاءُ
مُعجزُ القَوْلِ والفِعَالِ كريمُ ال
خلقِ وَالخُلْقِ مُقْسِطٌ مِعْطاءُ
لا تَقِسْ بالنبيِّ في الفضل خَلْقَاً
فهو البحر والأنامُ إضاءُ
كلُّ فضل في العالَمين فمن فَض
لِ النبيِّ استعارَهُ الفُضَلاءُ
شُقَّ عَنْ صَدْرِهِ وشُقَّ لَهُ البَدْ
رُ وَمِنْ شَرْطِ كلِّ شَرْطٍ جَزاءُ
ورَمَى بالحَصَى فأَقْصَدَ جَيشاً
ما العَصَا عِنْدَه وَمَا الإِلقاءُ
ودعا للأنامِ إذ دَهَمَتْهُم
سَنَةٌ مِنْ مُحولِها شَهْباءُ
فاسْتَهَلّتْ بالغَيْثِ سَبْعَةَ أَيَّا
مٍ عليهم سحابةٌ وَطْفاءُ
تَتَحَرّى مَواضِعَ الرَّعْيِ وَالسَّقْ
يِ وحيث العِطاشُ تُوهَى السِّقاءُ
وأتى الناسُ يَشْتَكُونَ أذاها
وَرَخَاءٌ يُؤْذِي الأنام غلاءُ
فدعا فانجلى الغمام فقلت في
وصف غيث إِقْلاعَه استسقاءُ
ثم أَثْرى الثَّرَى فقرَّتْ عُيونٌ
بقُراهَا وَأُحْيِيَتْ أَحْيَاءُ
فترى الأرضَ غِبَّهُ كسماءٍ
أشْرَقَتْ مِنْ نُجومِهَا الظَّلْمَاءُ
تُخْجِلُ الدُّرَّ واليواقيتَ من نَوْ
رِ رُباها البَيْضَاءُ والحَمراءُ
لَيْتَهُ خَصَّنِي بِرُؤْيَةِ وَجْهٍ
زَالَ عن كلِّ من رآه الشّقاءُ
مُسْفِرٌ يَلْتَقِي الكَتِيبَةَ بَسَّا
ماً إذا أسْهَمَ الوُجُوهَ اللِّقاءُ
جُعِلَتْ مَسْجِدَاً له الأرضُ فاهْتز
زَ به للصلاةِ فيها حِرَاءُ
مُظْهِرٍ شَجّةَ الْجَبِينِ عَلَى البُرْ
ءِ كما أَظهرَ الهلالَ البَرَاءُ
سُتِرَ الحُسْنُ منه بالحسنِ فاعجَبْ
لِجَمِالٍ له الْجَمالُ وِقاءُ
فهْوَ كالزّهْرِ لاحَ من سَجَفِ الأك
مام والعودِ شُقَّ عنه اللّحاءُ
كَادَ أَنْ يُغشِيَ العُيونَ سناً مِنْ
هُ لِسِرٍّ فيه حَكَتْهُ ذُكاءُ
صانَهُ الحُسْنُ وَالسّكِينَةُ أَنْ تُظ
هِرَ فيه آثارها البأساءُ
وتَخَالُ الوجوهَ إنْ قابَلَتْه
أَلْبَسَتْهَا ألوانَهَا الحِرْبَاءُ
فإذا شِمْتَ بِشْرَهُ وَنَدَاهُ
أذْهَلَتْكَ الأنوارُ والأنواءُ
أَوْ بتقبيلِ راحةٍ كانَ لل
هِ وباللَّه أخذها والعطاءُ
تَتَّقِي بأْسَها الملوكُ وَتحْظَى
بالغِنَى من نَوَالِهَا الفُقَراءُ
لا تَسَلْ سَيْلَ جُودِها إنما يَك
فِيك مِنْ وكْفِ سُحْبها الأنداءُ
دَرَّتِ الشاةُ حينَ مرَّتْ عَلَيها
فلها ثَرْوَةٌ بها وَنَماءُ
نَبَعَ الماءُ أَثْمَرَ النخلُ في عا
مٍ بها سَبَّحَتْ بها الحصباءُ
أحْيَتِ المُرْمِلِينَ مِنْ مِوْتِ جَهْدٍ
أَعْوَزَ القَوْمَ فيه زادٌ وماءُ
فتغَدَّى بالصَّاعِ أَلْفٌ جِياعٌ
وتَرَوَّى بالصَّاعِ ألفٌ ظِمَاءُ
وَوَفَى قدرُ بَيْضَةٍ مِنْ نُضَارٍ
دَيْنَ سَلْمَانَ حِينَ حانَ الوفاءُ
كانَ يُدْعَى قِنّاً فأُعْتِقَ لَمَّا
أيْنَعَتْ مِنْ نَخيلِه الأَقْنَاءُ
أفلا تَعْذُرُونَ سَلْمَانَ لَمَّا
أَنْ عَرَتْهُ مِنْ ذِكْرِهِ العُروَاءُ
وَأَزالَت بِلَمْسِهَا كلَّ دَاءٍ
أكْبَرَتْهُ أطِبَّةٌ وَإِسَاءُ
وعُيُونٌ مَرَّتْ بها وَهْي رُمْدٌ
فأَرَتْهَا مَا لَمْ تَرَ الزَّرْقَاءُ
وأَعادَتْ عَلَى قَتَادَةَ عَيْنَاً
فَهْيَ حتى مماتِه النَّجْلاءُ
أَوْ بِلَثْمِ التُّرَابِ مِنْ قَدَمٍ لا
نَتْ حَياءً من مَشْيِهَا الصَّفْواءُ
مَوْطِئُ الأخمَصِ الَّذِي منه للقل
لبِ إذا مَضْجَعي أَقَضَّ وِطاءُ
حَظيَ المسجدُ الحرامُ بمَمْشا
ها ولم يَنْس حَظه إِيلِيَاءُ
وَرَمَتْ إذْ رَمَى بها ظُلَمَ اللي
لِ إلى اللَّه خوفُه والرَّجاءُ
دَمِيَتْ في الوَغَى لِتَكْسِبَ طِيباً
ما أراقتْ من الدَّمِ الشُّهداءُ
فَهْيَ قُطْبُ المحرابِ وَالْحَرْبِ كم دا
رت عليها في طاعة أَرحاءُ
وَأُرَاهُ لو لم يُسَكِّنْ بها قب
لُ حِراءً ماجَتْ بِهِ الدَّأْمَاءُ
عَجَباً للكُفّارِ زادوا ضلالاً
بالذي فيه للعقول اهتداءُ
والذي يسألون منه كتابٌ
مُنْزَلٌ قد أتاهم وارتقاءُ
أَوَ لم يَكْفِهِمْ من اللَّهِ ذِكْرٌ
فيه للناس رحمةٌ وشفاءُ
أَعجزَ الإِنسَ آية منه والجن
نَ فَهَلَّا يأتي بها البُلَغاءُ
كلّ يومٍ تُهدَى إلى سامِعِيه
مُعجِزاتٍ من لفظِه القُرَّاءُ
تَتَحَلَّى به المسامِعُ والأف
واه فَهْو الحُلِيُّ وَالحَلْوَاءُ
رَقَّ لَفْظاً وراق معنىً فجاءَتْ
في حُلاها وحَلْيِها الخَنْسَاءُ
وأرَتْنَا فيه غوامضَ فضلٍ
رِقَّةٌ مِنْ زُلالِهَا وَصَفاءُ
إنما تُجْتَلَى الوُجُوهُ إذَا ما
جُلِيَتْ عِنْ مِرْآتِهَا الأصْداءُ
سُوَرٌ منه أشْبَهَتْ صُوَراً مِن
نَا ومِثْلُ النَّظَائِر النُّظَراءُ
والأقاويل عندَهمْ كالتماثي
لِ فلا يُوهِمَنَّكَ الخطباءُ
كم أبانَتْ آياتُهُ من علومٍ
عن حُروفٍ أبانَ عنها الهجاءُ
فهْي كالحَبِّ والنَّوَى أعجبَ الزُّر
راعَ منهُ سنابلٌ وَزَكاءُ
فأطالوا فيه التردُّدَ وَالرَّي
بَ فقالوا سِحْرٌ وقالوا افتراءُ
وإذا البيِّنَاتُ لَمْ تُغْنِ شيئاً
فَالتماسُ الهُدَى بِهِنَّ عَناءُ
وإذا ضلَّتِ العُقول على عِلْ
مٍ فماذا تقوله الفُّصَحاءُ
قومَ عيسى عاملْتم قومَ موسى
بالذي عامَلَتْكُم الحُنفاءُ
صَدَّقوا كُتْبَكُمُ وكذَبْتُمْ
كُتبَهُمُ إنّ ذا لَبِئْسَ البَواءُ
لو جحدنا جُحُودَكم لاستويْنَا
أوَ للحقِّ بالضَّلالِ استواءُ
مَا لَكُم إِخْوَةَ الكِتابِ أُناساً
ليس يُرْعَى للحقِّ منكم إخاءُ
يَحْسُدُ الأولُ الأخيرَ وما زا
لَ كذا المُحْدَثُونَ وَالقُدَمَاءُ
قد عَلِمْتُم بِظلمِ قابيل هابي
لَ ومظلومُ الإِخْوَةِ الأَتْقِيَاءُ
وسمِعْتم بكَيْدِ أَبناءِ يعقو
بَ أَخَاهم وكلُّهم صُلَحَاءُ
حِينَ أَلْقَوْهُ في غَيابَةِ جُبٍّ
وَرَمَوْهُ بالإفْكِ وَهْوَ بَراءُ
فتأَسَّوْا بِمَن مَضَى إذْ ظَلَمتمْ
فالتَّأَسِّي لِلنَّفْسِ فيه عَزَاءُ
أتُرَاكُم وَفَّيْتُم حينَ خَانُوا
أم تُرَاكُمْ أَحْسَنْتُمُ إذْ أساؤُوا
بَلْ تَمَادَتْ عَلَى التَّجَاهُلِ آبَا
ءٌ تَقَفَّتْ آثَارِهَا الأَبناءُ
بَيَّنَتْهُ تَوْراتُهُمْ وَالأَناجِي
لُ وَهم في جُحُودِهِ شُرَكاءُ
إنْ تقولوا ما بَيَّنَتْهُ فما زَا
لَتْ بها عن عيونهم غشوَاءُ
أو تقولوا قد بَيَّنَتْهُ فما لِلْ
أُذْنِ عما تقوله صَمَّاءُ
عَرَفُوهُ وَأنْكَرَوهُ وَظُلمَاً
كَتَمَتْهُ الشَّهَادَةَ الشُّهَدَاءُ
أوَ نُورُ الإِلهِ تُطْفِئُهُ الأَفْ
واهُ وَهْوَ الذي به يُسْتَضاءُ
أوَلا يُنْكِرُونَ مَن طَحَنَتْهُم
بِرَحاها عِنْ أمْرِهِ الْهَيجاءُ
وَكَساهم ثَوْبَ الصَّغارِ وقد
طُلَّت دِماً منهم وصِينَتْ دِمَاءُ
كيف يَهدِي الإِله منهم قلوباً
حَشْوُها من حَبِيبِهِ الْبَغْضاءُ
خَبِّرونَا أهلَ الكِتَابَيْنِ من أَيْ
نَ أَتَاكُم تَثْليثكم والبَداءُ
مَا أتى بالعقِيدَتَيْنِ كتابٌ
واعتقادٌ لا نَصَّ فيه ادِّعاءُ
والدَّعاوَى ما لم تُقيموا عليها
بَيِّنَاتٍ أبناؤُها أَدْعِياءُ
ليت شعري ذِكرُ الثلاثةِ وَالوا
حِدِ نَقْصٌ في عَدِّكم أمْ نَماءُ
كيف وَحَّدْتُم إِلهاً نَفَى التَّو
حِيدَ عنه الآباءُ والأَبناءُ
أإِلهٌ مُرَكَّبٌ ما سَمِعْنَا
بإِلهٍ لذاتِهِ أَجْزَاءُ
أَلِكُلٍّ منهم نَصِيبٌ مِنَ المُل
كِ فَهَلَّا تَمَيَّزُ الأَنْصِبَاءُ
أم هُمُ حَلّلوُا بها شِرْكَةَ الأب
دَانِ أمْ هُمْ لبعضِهم كُفَلاءُ
أتراهم لحاجةٍ واضطرارٍ
خَلَطُوهَا ومَا بَغَى الخُلَطَاءُ
أهُوَ الرَّاكِبُ الحمارَ فيا عَجْ
زَ إِلهٍ يَمَسُّهُ الإِعْيَاءُ
أمْ جميعٌ عَلَى الحمار لقد جَل
لَ حِمَارٌ بِجَمْعِهِم مَشَّاءُ
أم سِواهم هُو الإِلهُ فما نِسْ
بَةُ عيسى إليه والإِنْتِمَاءُ
أم أردتُم بها الصفاتِ فلمْ خُص
صَتْ ثُلاثٌ بِوصفِه وَثُناءُ
أم هُو ابنٌ للَّه ما شاركته
في معاني النُّبُوَّةِ الأَنبياءُ
قتلَتْهُ اليهودُ فيما زَعَمْتُم
وَلأَمْواتِكم به إحياءُ
إنَّ قَوْلاً أَطْلَقْتُمُوهُ عَلَى الل
هِ تعالى ذِكْرا لقَوْلٌ هُراءُ
مِثْلَ مَا قَالَت اليهودُ وكلٌّ
لَزِمَتْهُ مقالَةٌ شَنعاءُ
إذْ همُ اسْتَقْرَؤُوا البَداءَ وكم سا
قَ وَبَالاً إِليهم اسْتِقْرَاءُ
وَأَرَاهم لم يجعلُوا الواحِدَ القَه
هارَ في الخَلْقِ فاعلاً ما يشاءُ
جَوَّزُوا النَّسْخَ مِثْلَما جوَّزُوا المس
خَ عَلَيْهِم لو أنهم فُقهاءُ
هُوَ إِلَّا أَن يُرْفَعَ الحكمُ بالحك
مِ وخَلْقٌ فيه وأمرٌ سَواءُ
ولحُكمٍ من الزمانِ انتهاءٌ
ولحُكم من الزمانِ ابتداءُ
فَسَلُوهم أكان في مسخِهِم نَسْ
خٌ لآيات اللَّه أم إنشاءُ
وَبَدَاءٌ في قَوْلِهمْ نَدِمَ الل
هُ عَلَى خَلْقِ آدمٍ أمْ خَطاءُ
أم مَحَا اللَّهُ آية الليل ذكراً
بعدَ سَهْوٍ ليوجَدَ الإِمْساءُ
أم بدا للإِلهِ في ذَبْحِ إِسْحَا
قَ وقد كان الأمر فيه مَضاءُ
أوَ ما حَرَّمَ الإِلهُ نِكَاحَ ال
أُختِ بعدَ التحليلِ فَهْوَ الزِّناءُ
لا تُكَذِّبْ إنَّ اليَهُودَ وقد زا
غُوا عن الحقِّ مَعْشَرٌ لُؤَماءُ
جَحَدُوا المصطفى وآمن بالطا
غُوتِ قومٌ همْ عندهمْ شُرَفاءُ
قتَلوا الأَنبياءَ وَاتَّخَذُوا العِج
لَ أَلا إنهم هم السُّفَهاءُ
وسَفيهٌ من ساءَه المنُّ والسَّلْ
وَى وأَرضاهُ الفُومُ وَالقِثَّاءُ
مُلِئَتْ بالخبيثِ منهم بُطُونٌ
فَهْيَ نَارٌ طِباقُها الأمعاءُ
لو أُرِيدُوا في حال سَبْتٍ بخيرٍ
كان سَبْتَاً لديهمُ الأَربِعاءُ
هُوَ يومٌ مُبارَكٌ قيلَ للتص
ريفِ فيه من اليهود اعتداءُ
فَبِظُلْمٍ منهمُ وكفْرٍ عَدَتْهُم
طَيِّبَاتٌ في تَرْكِهنَّ ابْتِلاءُ
خُدِعوا بالمنافقين وهل يَنْ
فُقُ إلَّا على السفيهِ الشَّقاءُ
واطمأنوا بقَوْلِ الَاحزاب إِخوا
نِهِمُ إِننا لكم أولياءُ
حالَفوهم وخالفوهم ولمْ أَدْ
رِ لماذا تخالَفَ الحُلفاءُ
أسلَمُوهم لأَوَّلِ الحَشْرِ لا مِي
عادُهم صادقٌ ولا الإِيلاءُ
سكَنَ الرُّعْبُ والخَرابُ قلوباً
وبُيُوتاً منهمُ نعاها الجَلاءُ
وَبِيَوْمِ الأحزابِ إِذْ زاغتِ الأَب
صَارُ فيهم وضلتِ الآراءُ
وتَعَدَّوْا إلى النبيّ حدوداً
كان فيها عليهم العُدَوَاءُ
وَنَهَتْهُم وما انتهت عنه قوم
فأُبيدَ الأَمَّارُ والنَّهاءُ
وتعاطَوْا في أحمدٍ مُنْكَرَ القَوْ
لِ وَنُطقُ الأَراذِلِ العَوْراءُ
كلُّ رِجْسٍ يَزِيدُه الخُلُقُ السُّو
ءُ سِفاهاً والمِلَّةُ العَوْجاءُ
فانظروا كيف كان عاقبة القوْ
مِ وَما ساق لِلْبَذِيِّ البَذَاءُ
وجَد السَّبَّ فيه سُمَّاً وَلم يَدْ
رِ إِذْ المِيمُ في مواضِعَ بَاءُ
كانَ مِن فيه قتلُه بِيَدَيْهِ
فهو في سوء فِعله الزَّبَّاءُ
أوْ هُوَ النحلُ قَرْصُهَا يَجْلُبُ الحَت
فَ إليها وما له إنْكَاءُ
صَرَعَتْ قومَهُ حبائِلُ بَغْيٍ
مَدَّها المكرُ منهم والدَّهاءُ
فأتتهم خيلٌ إلى الحرب تختا
لُ وللخيْلِ في الوغَى خُيَلاءُ
قَصَدَتْ فيهم القنا فقَوافِي ال
طعْنِ منها ما شأنها الإيطاءُ
وأثَارَتْ بأرضِ مكةَ نَقْعَاً
ظُنَّ أن الغُدُوَّ منها عِشاءُ
أحْجَمَتْ عندهُ الحجُون وأكْدى
عِنْد إعطائه القليلَ كَدَاءُ
وَدَهَتْ أَوْجُهاً بها وبيوتاً
مُلّ منها الإكفاءُ والإقواءُ
فَدَعَوْا أحْلَمَ البريَّةِ والعفْ
وُ جوابُ الحليمِ والإغْضاءُ
ناشدوه القُرْبَى التي من قُرَيْش
قطعَتْهَا التِّراتُ والشَّحْناءُ
فعَفا عَفْوَ قَادرٍ لم يُنَغِّصْ
هُ عليهم بما مضى إغراءُ
وإذا كان القطْع وَالوصلُ لل
هِ تَسَاوَى التَّقْرِيبُ وَالإِقْصاءُ
وسواءٌ عليه فيما أتاهُ
مِنْ سِواهُ المَلامُ وَالإطْراءُ
وَلَو انَّ انتقامَهُ لِهَوَى النَّف
سِ لَدَامَتْ قطيعةٌ وَجَفَاءُ
قام للَّه في الأُمورِ فأَرْضَى ال
لهَ منه تَبايُنٌ وَوَفاءُ
فِعْلُهُ كلُّهُ جَمِيلٌ وَهل يَنْ
صَحُ إلّا بمَا حَوَاهُ الإناءُ
أطْربَ السامعينَ ذِكْرُ عُلاهُ
يا لَرَاحٍ مَالَتْ بهَا النُّدَماءُ
النبيُّ الأميُّ أعلمُ مَنْ أس
نَدَ عنه الرُّوَاةُ وَالحكَماءُ
وَعَدَتْنِي ازْدِيَارَهُ العامَ وَجْنا
ءٌ وَمَنَّتْ بِوَعْدِها الوجْناءُ
أفلا أنْطَوِي لها في اقْتضائِي
ه لِتُطْوَى ما بَيْنَنا الأَفْلاءُ
بألُوفِ البَطْحاءِ يُجْفِلُهَا النِّي
لُ وقد شَفَّ جَوْفَهَا الإِظْماءُ
أنْكَرَتْ مِصْرَ فَهيَ تَنْفِرُ ما لا
حَ بِنَاءٌ لِعَيْنِهَا أوْ خَلاءُ
فأَقَضّتْ عَلَى مبَارِكها بِرْ
كَتهَا فالبُّوَيْبُ فالخَضْراءُ
فالقِبَابُ التي تَلِيها فبِئْرُ ال
نخْلِ وَالرَّكْبُ قائِلُونَ رِوَاءُ
وَغَدَتْ أَيْلَةُ وَحِقْلٌ وَقُرٌّ
خَلْفَها فَالمَغَارَةُ الفَيْحَاءُ
فعيونُ الأَقْصَابِ يَتبعُها النَّب
كُ وَيتْلو كُفَافَةَ العَوْجاءُ
حاوَرَتْهَا الحوراءُ شَوْقاً فينبو
عٌ فَرَقَّ اليَنْبُوعُ وَالْحَوْراءُ
لاحَ بالدَّهْنَوَيْنِ بَدْرٌ لها بَع
دَ حُنَيْنٍ وَحَنَّتِ الصَّفْرَاءُ
ونَضَتْ بَزْوَةٌ فرابغُ فالجُحْ
فَةُ عنها ما حاكه الإِنضاءُ
وأرَتْهَا الخَلاصَ بئْرُ عَليٍّ
فَعِقَابُ السَّوِيقِ فالخَلصاءُ
فهْيَ من ماء بئْرِ عُسفَانَ أو مِنْ
بَطْنِ مَرٍّ ظمآنةٌ خَمْصَاءُ
قَرَّبَ الزَّاهِرَ المساجِدُ منها
بخُطاها فالبُطءُ منها وَحاءُ
هذه عِدَّةُ المنازلِ لا ما
عدَّ فيه السّماكُ وَالعَوَّاءُ
فكأَني بها أُرَحِّلُ منْ مَك
كَةَ شمساً سماؤُها البَيْداءُ
مَوْضِعُ البَيْتِ مَهْبِطُ الوَحْي مأْوى ال
رسلِ حيثُ الأنوارُ حيثُ البَهاءُ
حيثُ فرضُ الطَّوَافِ والسَّعْيُ وَالحل
قُ وَرَمْيُ الجِمار وَالإِهداءُ
حَبَّذا حَبَّذَا معاهِدُ منها
لم يُغَيِّرْ آياتِهِنَّ البِلاءُ
حَرَمٌ آمِن وَبَيْتٌ حَرامٌ
وَمَقَامٌ فيه المُقامُ تَلاءُ
فَقَضَيْنَا بها مَناسِكَ لا يُح
مَدُ إلّا في فِعْلِهِنَّ القضاءُ
وَرَمَيْنَا بها الفِجَاجَ إلَى طَيْ
بَةَ والسَّيْرُ بالمطايا رِماءُ
فأصَبْنا عَنْ قَوْسِها غَرضَ القُر
بِ وَنِعْمَ الخَبِيئَةُ الكَوْمَاءُ
فرأينا أرضَ الحَبيبِ يَغُضُّ ال
طرفَ منها الضياءُ وَالْلأْلاءُ
فكأنَّ البَيْدَاءَ مِنْ حيثُما قا
بَلَتِ العَينَ رَوْضَة غَنَّاءُ
وكأَنَّ البِقاعَ زَرَّتْ عليها
طَرَفَيْها مُلاءَةٌ حَمْرَاءُ
وكأَنَّ الأَرجاء تَنشُر نَشْر ال
مِسْكِ فيها الجَنُوبُ وَالجِرْبِياءُ
فإذا شِمتَ أو شَمِمْتَ رُبَاها
لاحَ منها برقٌ وفاحَ كِباءُ
أيَّ نُورٍ وَأيَّ نَوْرٍ شَهِدْنا
يَوْمَ أَبْدَت لَنا القِبَابَ قُباءُ
قَرَّ منها دَمْعِي وفَرَّ اصْطبَارِي
فدُمُوعي سَيْلٌ وصَبْرِي جُفاءُ
فترى الرَّكْبَ طائرِينَ من الشَّوْ
قِ إِلى طَيْبَةٍ لَهُمْ ضَوْضاءُ
وكأَنَّ الزُّوَّارَ مَا مَسَّتِ البَأْ
ساءُ منهم خَلْقاً ولا الضَّرَّاءُ
كلُّ نفسٍ منها ابتهال وسؤْلٌ
ودُعاءٌ وَرَغْبَة وَابْتِغَاءُ
وَزَفيرٌ تَظُنُّ منه صُدوراً
صادحاتٍ يَعْتادُهُنَّ زُقاءُ
وَبُكَاءٌ يُغْرِيِهِ بالعين مَدّ
وَنجيبٌ يَحُثُّه اسْتِعلاءُ
وجُسومٌ كَأَنَّمَا رَحَضَتْهَا
منْ عظيم المَهَابَةِ الرُّحَضاءُ
وَوجُوهٌ كأَنَّما ألْبَسَتْها
منْ حياءٍ ألوانَها الحرْباءُ
ودموعٌ كأنّما أرسلتها
من جفونٍ سحابةٌ وطفاءُ
فَحَطَطْنا الرِّحالَ حيثُ يحَطُّ ال
وِزْرُ عنّا وترفع الحوجاءُ
وَقَرَأْنا السلامَ أكْرَمَ خلق ال
لَه مِنْ حيثُ يُسمَعُ الإقْراءُ
وذهلنا عند اللقاء وكم أَذْ
هَلَ صَبَّاً من الحَبيبِ لِقاءُ
وَوَجمنَا مِنَ المَهَابَةِ حتَّى
لا كلامٌ منا ولا إيماءُ
وَرَجَعْنا وَللقلُوبِ التفاتا
تٌ إليه وللجُسوم انْثِناءُ
وَسَمحْنا بما نُحِبُّ وقد يَس
مَحُ عند الضرورةِ البُخلاءُ
يا أبا القاسمِ الذي ضِمنَ إِقسا
مِي عليه مَدْحٌ لهُ وَثَنَاءُ
بالعلومِ التي عَليكَ مِن الل
هِ بلا كاتِبٍ لها إِمْلاءُ
ومسير الصَّبا بنصْرِك شَهْرا
فكأَنَّ الصَّبا لَدَيكَ رُخاءُ
وَعَلِيٍّ لمَّا تَفَلْتَ بِعَيْنَيْ
هِ وكلتاهما مَعاً رمْداءُ
فَغَدا ناظراً بِعَيْنَيْ عُقَابٍ
في غَزاةٍ لها العُقَابُ لِواءُ
وَبِرَيْحانَتَيْنِ طيبُهُما مِن
كَ الذي أودعتهُما الزَّهْراءُ
كُنْتَ تُؤْوِيهِمَا إليك كما آ
وَتْ من الخَطِّ نُقْطَتَيْهَا اليَاءُ
مِنْ شهيدَيْنِ ليس يُنْسِيَني الطَّف
فُ مُصابَيْهِما وَلا كَرْبَلاءُ
مَا رَعَى فيهما ذِمامَك مرؤو
سٌ وَقد خانَ عَهْدَكَ الرُّؤساءُ
أبْدَلوا الودَّ وَالحَفيظَةَ في القُرْ
بَى وَأَبدَتْ ضِبَابها النَّافِقاءُ
وَقَسَتْ منهم قلوبٌ عَلَى مَنْ
بَكَتِ الأرضُ فقدَهم والسماءُ
فابْكِهِمْ ما اسْتَطَعْتَ إنَّ قليلاً
في عَظيمٍ مِن المُصابِ البُكاءُ
كلَّ يوْمٍ وَكلُّ أَرْضٍ لِكَرْبي
منهمُ كَرْبَلا وَعاشورَاءُ
آلَ بَيْتِ النبيِّ إِنَّ فُؤادِي
ليسَ يُسْلِيهِ عَنْكم التَّأْسَاءُ
غيرَ أَنِّي فَوَّضْتُ أَمْرِي إِلَى الل
هِ وَتَفْوِيضِيَ الأُمورَ بَراءُ
رُبَّ يومٍ بِكَربَلاءَ مُسيئٍ
خَفَّفَتْ بعض وِزْرِهِ الزَّوْراءُ
وَالأَعادِي كَأَنَّ كلَّ طَرِيحٍ
منهمُ الزَّقُّ حُلَّ عَنْه الوِكاءُ
آلَ بيتِ النبيِّ طبتُم فطابَ الْ
مَدْحُ لِي فيكُمُ وَطابَ الرّثاءُ
أنا حَسَّانُ مَدْحِكم فإذَا نُحْ
تُ عليكمْ فإنَّنِي الخنساءُ
سُدْتُمُ النّاسَ بالتُّقَى وَسِواكم
سَوَّدَتْهُ البَيْضاءُ والصَّفْراءُ
وَبِأصحابك الذين همُ بَعْ
دَكَ فينا الهُداةُ وَالأوْصِياءُ
أَحْسَنُوا بعدكَ الخِلافَةَ فِي الدي
نِ وَكلٌّ لِما تَوَلَّى إزَاءُ
أَغْنياءٌ نزاهَةً فُقَرَاء
عُلَمَاءٌ أَئمَّةٌ أُمَرَاءُ
زَهِدُوا في الدُّنَا فما عُرِفَ المَي
لُ إلَيْهَا منهم وَلا الرَّغْبَاءُ
أَرْخَصُوا في الوغَى نُفُوسَ مُلُوكٍ
حارَبُوها أسلابُها إغْلاءُ
كلُّهُمْ في أحكامه ذو اجتهادٍ
وَصَوابٍ وَكُلُّهمْ أَكفاءُ
رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمُ وَرَضُوا عَنْ
هُ فأنَّى يَخطو إليهم خَطَاءُ
جاء قَوْمٌ مِنْ بَعْدِ قَوْمٍ بحَقٍّ
وَعَلَى المَنْهَجِ الحَنِيفِيِّ جاؤوا
ما لموسى وَلا لعِيسى حَوارِي
يُونَ في فَضْلِهم وَلا نُقَبَاءُ
بأَبي بَكْرٍ اِلذي صَحَّ لِلنَّا
سِ به في حياتك الإِقتِداءُ
والمُهَدِّي يَوْمَ السَّقِيفَةِ لَما
أرْجَفَ الناسُ أنه الدَّأْدَاءُ
أَنقذَ الدينَ بعدَ ما كان للد
دينِ عَلَى كلِّ كُرْبَةٍ إشْفَاءُ
أَنْفَقَ المالَ في رِضَاكَ وَلا مَن
نٌ وَأَعْطَى جَمَّاً وَلا إكْداءُ
وأبي حَفْصٍ الذي أظهر الل
هُ به الدينَ فارعَوى الرُّقباءُ
والذي تَقْرُبُ الأباعِدُ في الل
هِ إليه وَتَبْعُدُ القُرَباءُ
عُمَر بن الخطابِ مَنْ قَوْلُهُ الفَص
لُ ومَنْ حُكْمُهُ السَّوِيُّ السّواءُ
فَرَّ منه الشيطانُ إذْ كانَ فارو
قاً فلِلنَّارِ مِنْ سَنَاهُ انْبِراءُ
وَابْن عفَّانَ ذِي الأيادي التي طا
لَ إلى المصطفى بها الإِسْدَاءُ
حَفَر البِئْرَ جَهَّزَ الجَيْشَ أهْدَى الْ
هَدْيَ لما أنْ صَدَّهُ الأعْداءُ
وَأبَى أنْ يَطُوفَ بالبيتِ إذْ لمْ
يَدْنُ منه إلى النبيِّ فِناءُ
فَجَزَتْهُ عنها بِبِيعَةِ رِضْوا
نٍ يَدٌ مِنْ نَبِيِّهِ بَيْضَاءُ
أدَبٌ عنده تَضَاعَفَتِ الأع
مالُ بالترْكِ حَبَّذَا الأُدَباءُ
وَعَلِيٍّ صِنْوِ النبيّ وَمَنْ دِي
نُ فُؤادِي وِدادُهُ وَالوَلاءُ
وَوَزيرِ ابن عَمِّه في المعالي
ومِنَ الأهلِ تُسْعَدُ الوُزَراءُ
لم يَزِدْهُ كَشْفُ الغِطاءِ يَقِيناً
بَل هُوَ الشمْسُ ما عليه غِطاءُ
وبباقِي أصحابِكَ المُظْهِرِ التَّرْ
تيبِ فينا تَفْضِيلُهم والولاءُ
طَلْحَةِ الخَيْرِ المُرْتَضِيهِ رَفيقاً
وَاحداً يومَ فَرَّت الرُّفَقَاءُ
وَحَوارِيِّكَ الزُّبَيْرِ أبي القَرْ
مِ الذي أَنْجَبَتْ بِهِ أسماءُ
وَالصَّفِيَّيْنِ تَوْأَمِ الفضل سَعْدٍ
وسَعِيدٍ إنْ عُدَّتِ الأصْفياءُ
وابْنِ عَوْفٍ مَنْ هَوَّنَتْ نفسُه الدُّن
يَا بِبَذْلٍ يُمِدُّهُ إثْراءُ
والمُكَنَّى أبا عُبيْدَةَ إذْ يَعْ
زِي إليه الأمانةَ الأُمَناءُ
وَبِعَمَّيْكَ نَيِّرَي فَلَكِ المَج
دِ وكلٌّ أتَاهُ منك إتاءُ
وبأمِّ السِّبْطَيْنِ زَوْجِ عَلِيٍّ
وَبَنِيها وَمَنْ حَوَتْهُ العَبَاءُ
وَبِأَزواجكَ اللَّواتي تَشَرَّفْ
ن بأنْ صانَهُنَّ منك بِناءُ
الأمانَ الأمانَ إنَّ فُؤادِي
من ذُنوبٍ أَتَيْتُهُنَّ هَواءُ
قد تَمَسَّكْتُ مِنْ وِدَادِكَ بالحَب
لِ الذي اسْتَمْسَكَتْ به الشفَعاءُ
وَأبى اللَّهُ أنْ يَمَسَّنِيَ السُّو
ءُ بحالٍ وَلِي إليك الْتِجاءُ
قد رَجَوْناكَ للأُمورِ الّتي أب
رَدُها فِي فُؤَادِنا رَمْضاءُ
وَأَتَيْنا إليكَ أَنْضاءَ فَقْرٍ
حَمَلَتْنا إلى الغِنَى أَنْضاءُ
وانْطَوَتْ في الصُّدُورِ حاجاتُ نفسٍ
ما لها عَنْ نَدَى يَدَيْكَ انْطِوَاءُ
فأَغِثْنَا يَا مَنْ هُوَ الغَوثُ والغَيْ
ثُ إذا أَجْهَدَ الورَى اللّأْوَاءُ
وَالجَوَادُ الذِي به تُفْرَجُ الغُم
مَةُ عَنا وتُكْشَفُ الحَوْباءُ
يا رحيماً بالمؤمنين إذا ما
ذَهِلَت عن أبنائها الرُّحَماءُ
يا شفيعاً في المُذنبين إذا أش
فقَ مِنْ خَوفِ ذَنْبِهِ البُرَآءُ
جُدْ لعاصٍ ومَا سِوايَ هُوَ العا
صِي وَلكنْ تَنَكُّرِي اسْتِحْياءُ
وتَدَارَكْهُ بالعناية ما دا
مَ له بالذِّمامِ منك ذماءُ
أخَّرَتْهُ الأعمالُ والمالُ عَمَّا
قدَّمَ الصَّالحُونَ والأغنياءُ
كل يومٍ ذُنُوبُهُ صاعداتٌ
وعليها أنفاسُهُ صُعَدَاءُ
أَلِفَ البِطْنَةَ المُبَطِّئَة السَّيْ
رِ بدار بها البِطانُ بِطَاءُ
فَبَكَى ذَنْبَهُ بِقَسْوَةِ قَلْبٍ
نَهَتِ الدَّمْعَ فالبُكاءُ مُكاءُ
وغَدَا يَعْتِبُ القَضَاءُ ولا عذ
ر لعاص فيما يسوق القضاءُ
أوثقته من الذنوب دُيُونٌ
شَدَّدَتْ فِي اقْتِضائِها الغُرَماءُ
ما لَهُ حِيلَةٌ سِوَى حِيلَةِ المُو
ثَقِ إِمَّا تَوَسُّلٌ أَوْ دُعَاءُ
رَاجِياً أَنْ تعودَ أعمالُه السُّو
ءُ بِغُفْرَانِ اللَّهِ وَهْيَ هَباءُ
أَوْ تُرَى سَيِّئاتُهُ حَسَناتٍ
فيقَالُ اسْتحالتِ الصَّهْباءُ
كلُّ أمْرٍ تُعنَى به تُقْلَبُ الأعْ
يانُ فيه وتَعْجَبُ البُصَراءُ
رُبَّ عَيْنٍ تَفَلْتَ في مائها المِلْ
حِ فأضْحَى وَهْوَ الفُراتُ الرَّوَاءُ
آهِ مِما جَنَيْتُ إنْ كانَ يُغْنِي
ألِفٌ مِنْ عَظيمِ ذنْبٍ وهاءُ
أرْتَجِي التَّوْبَةَ النَّصُوحَ وفِي القَلْ
بِ نفَاقٌ وفي اللسانِ رِياءُ
ومتى يَسْتَقيمُ قَلْبِي ولِلْجِسْ
مِ اعْوِجَاجٌ مِنْ كَبْرتي وانْحِناءُ
كُنْتُ في نَوْمَةِ الشَّبابِ فما اسْتَيْ
قَظْتُ إِلَّا ولِمَّتي شَمْطاءُ
وتمادَيْتُ أَقْتَفي أَثَرَ القَوْ
مِ فطالَتْ مَسَافَةٌ واقْتِفَاءُ
فوَرا السائرينَ وهْوَ أمامِي
سُبُلٌ وَعْرَةٌ وأرضٌ عَراءُ
حَمِدَ المُدلِجونَ غِبَّ سُرَاهُم
وكَفَى مَنْ تَخَلَّف الإِبْطاءُ
رِحلةٌ لَمْ يَزَلْ يُفنِّدني الصَّي
فُ إِذَا مَا نَوَيْتُها والشِّتاءُ
يَتَّقِي حُرُّ وجْهِي الحَرَّ والبَرْ
دَ وَقَدْ عَزَّ مِنْ لَظى الاتِّقاءُ
ضِقْتُ ذَرْعاً مِمَّا جَنَيْتُ فَيوْمِي
قَمْطَرِيرٌ وليلَتي دَرْعاءُ
وَتَذَكَّرْتُ رَحْمَةَ اللَّهِ فالبِش
رُ لِوَجْهِي أنّى انْتَحَى تِلْقاءُ
فألحَّ الرَّجاء والخوفُ بالقَلْ
بِ ولِلْخَوفِ والرَّجا إِخْفاءُ
صَاحِ لا تأسَ إنْ ضَعُفْتَ عَنِ الطَّا
عةِ واسْتَأْثَرَتْ بها الأقوياءُ
إنَّ للَّهِ رَحمةً وأحَقُّ ال
ناسِ منه بالرَّحمةِ الضُّعَفَاءُ
فابقَ في العُرْجِ عندَ مُنْقَلَبِ الذَّوْ
دِ ففِي العَوْدِ تَسْبِقُ العَرْجاءُ
لا تَقُلْ حاسداً لِغَيْرِك هذَا
أثْمَرَتْ نَخْلَهُ ونَخْلِي عَفاءُ
وائْتِ بالمَسْتَطاع مِنْ عَمَل البر
ر فقدْ يُسْقِطُ الثِّمارَ الإِتاءُ
وبِحُبِّ النبيِّ فابْغِ رِضَى الل
هِ فَفِي حُبِّهِ الرِّضا والحِبَاءُ
يا نبيَّ الهُدَى اسْتِغَاثَةَ مَلْهو
فٍ أَضَرَّتْ بحالِه الحوْبَاءُ
يَدَّعِي الحُبَّ وهْوَ يأْمُرُ بالسُّو
ءِ ومَنْ لِي أنْ تَصْدُقَ الرَّغْبَاءُ
أَيُّ حُبٍّ يَصِحُّ منه وطَرْفِي
لِلْكَرَى واصِلٌ وطَيْفُكَ رَاءُ
ليت شِعرِي أَذَاكَ مِنْ عُظمِ ذَنْبٍ
أمْ حُظُوظُ المُتَيَّمِينَ حُظَاءُ
إنْ يكُنْ عُظْمُ زَلَّتي حَجْبَ رُؤْيَا
كَ فقدْ عَزَّ داءَ قلبي الدَّواءُ
كيف يَصدا بالذَّنْبِ قلبُ مُحِبٍّ
وله ذِكْرُكَ الجميلُ جِلاءُ
هذه عِلَّتي وأنت طبيبي
ليسَ يَخفَى عليك في القلبِ داءُ
ومِنَ الفَوْزِ أنْ أبُثَّكَ شكوَى
هِيَ شكوَى إليكَ وهْيَ اقْتضاءُ
ضُمِّنتها مَدَائح مُستطابٌ
فيك منها المَديحُ والإصغاءُ
قلما حاوَلتْ مَدِيحكَ إِلّا
سَاعَدَتْهَا مِيمٌ ودالٌ وحَاءُ
حقَّ لِي فيكَ أنْ أُسَاحِلَ قوْماً
سَلَّمَتْ منهم لَدَلْوِي الدِّلاءُ
إنَّ لِي غيرةً وقد زَاحَمَتْني
في معاني مَديحِكَ الشُّعراءُ
ولقلبي فيك الغُلوُّ وأنَّى
لِلِساني في مَدْحِكَ الغُلواءُ
فأَثِبْ خاطِراً يَلَذُّ له مَدْ
حُك عِلْماً بأَنه اللَّأْلاءُ
حاكَ مِنْ صَنْعَةِ القَرِيض بُرُوداً
لَكَ لم تحْكِ وشْيَها صَنْعَاءُ
أعجزَ الدُّرَّ نَظمُهُ فاستوتْ في
هِ اليَدَانِ الصَّناعُ والخَرْقَاءُ
فَارْضَهُ أفْصَحَ امرئٍ نطقَ الضَّا
دَ فقامتْ تَغَارُ منها الظاءُ
أبِذِكْرِ الآياتِ أُوفِيكَ مَدْحَاً
أيْنَ مِنى وأَيْنَ منها الوفَاءُ
أمْ أُمَارِي بهِنَّ قَوْمَ نَبِيٍّ
ساءَ ما ظَنَّهُ بِيَ الأغبياءُ
ولَكَ الأُمَّةُ التي غَبَطَتْهَا
بكَ لَمَّا أتيْتَها الأنبياءُ
لَمْ نَخَفْ بَعْدَكَ الضَّلالَ وفينا
وَارِثُوا نُورِ هَدْيِكَ العُلَماءُ
فانْقَضَتْ آيُ الَانبياءُ وَآيا
تُكَ في الناس ما لَهُنَّ انْقضاءُ
والكراماتَ منهمُ مُعجزاتٌ
حازَهَا مِنْ نَوَالِكَ الأولياءُ
إنَّ مِنْ مُعجزاتِكَ العَجزَ عَنْ وص
فِكَ إذْ لا يَحُدُّهُ الإحصاءُ
كيفَ يَسْتَوعِبُ الكلامُ سَجَايا
كَ وَهَلْ تَنْزِحُ البحار الرِّكَاءُ
ليسَ مِنْ غايَةٍ لِوَصْفِكَ أَبغي
ها وللْقَوْلِ غايَةٌ وانتهاءُ
إنما فضلُكَ الزَّمَانُ وآيا
تُكَ فيما نَعُدُّهُ الآناءُ
لَمْ أُطِلْ في تَعْدادِ مَدْحِكَ نُطْقي
ومُرادِي بذلك استقصاءُ
غير إنيَ ظمآنُ وَجْدٍ ومَا لي
بِقَليلٍ مِنَ الورودِ ارْتِواءُ
فسلامٌ عليك تَتْرَى مِنَ الل
هِ وَتَبْقَى به لَكَ البَأواءُ
وسلامٌ عليك منكَ فما غَي
رُك منه لكَ السلام كِفاءُ
وَسَلامٌ مِنْ كلِّ ما خَلَقَ الل
هُ لِتحْيا بِذِكْرِكَ الأملاءُ
وَصلاةٌ كالمِسْكِ تَحْمِله مِن
ني شمَالٌ إليكَ أَو نكْباءُ
وَسَلامٌ عَلَى ضَرِيحِكَ تخْضَل
لُ به منه تُرْبَةٌ وَعْساءُ
وَثَنَاءٌ قَدَّمْتَ بينَ يَدَيْ نَجْ
وَايَ إذْ لم يكن لَديَّ ثَراءُ
ما أَقَامَ الصلاةَ مَنْ عَبَدَ الل
هِ وقامتْ بِربِّهَا الأشياءُ


Já dlouho hledal v Čechách přátele,
než k tobě přišel jsem, žel bohu však
já nenalezl jich... Tu kmitla mi
tmou zoufalství tvář tvoje, Aleno!
Mně zdálo se, že ty mě vyslyšíš,
ty byla’s dobrou, ty’s prý strádala,
když zradu páchali! Ó já to vím
i přes to, že ty zrádce hájit chceš!
Ó Aleno, při hlavě dcery tvé
tě zaklínám, Griseldy ujmi se!
Buď prokleta a věčně duše tvá
ať bloudí bez pokoje, jest-li že
můj z hloubí volající nyní hlas
v tvé srdce nevnikne! Ať dítě tvé –“


Po stráních lozím, jsou jen trochu vyšší,
a veliká z nich vidím jezera,
leč vůněmi jak adamovské dýší;
i světlušky v nich tančí za šera.


»Las madres las hicieron las buenas hadas juntas
con la varita puesta sobre sus corazones,
por eso nos contestan difíciles preguntas


Der Gottes furcht kan nichts / als sie ihr selber / gleichen:
all anders muß vor ihr und ihrer Krafft weit weichen.


Temnou píseň vlny pějí,
o bolu a beznaději.
Divoký smích v to zaléhá,
šera se klidem rozléhá.
Na skále, z vod jež vyniká,
přízrak se vznáší vodníka.


kimi insan derbeder,


Dein Zepter bringt di Zepter alle bei,
Mit denen Geist und Mensch in disem kreis bezeptert!
Dein Schwerd entschwerdte voll, was noch das Schwerd verdint,
Das alle Schwerdter sind der eisern Rutt gehorsam!
Es sei dein Wort an idem Ort erfüllt,
Das nicht ein pünctchen fehl an einem eingem Punct,
Im Himmel oder Erd, von aussen und von inn!
Wer zu dem feuer renn, verbrenn durch blitz und feuer:
Ein ider hab nach seinem Centrum straff.
Der Fürst und unterthan erlange gleiches Recht!
Was nicht zum dinste eilt, der leide nach verdinste.


Elek szíve imitt amott
Megmozdúlt már keblében,
Hogy vérének alig vala
Maradása erében, -
Hogy egy szép hölgy vagy egy szép szűz
Jelene meg előtte, -
Mert állát a legénytoll már
Köröskörűl benőtte.


Sirass, sirass, egy kis vigasztalás
A bús sziveknek a könnyhullatás,
Sírj, s könnyeid megkönnyebbítsenek.
Miért ne sírnál? férfi vagyok én,
S véres csatáknak állok küszöbén,
És mégis néha én is könnyezek.


葛仙浴丹溪
饮溪骨自蜕
试问归来鹤
何人寿千岁


Über dem stolzeren Strome nur,
Der Ham sich vorüber ins Meer ergiesst,
Da umgab Blut den Bardiet, liess den Speer
Mit des Lieds schreckendem Drohn fliegen der Gott!


Perchè i celesti danni
Ristori il sole, e perchè l'aure inferme
Zefiro avvivi, onde fugata e sparta
Delle nubi la grave ombra s'avvalla;
Credano il petto inerme
Gli augelli al vento, e la diurna luce
Novo d'amor desio nova speranza
Ne' penetrati boschi e fra le sciolte
Pruine induca alle commosse belve;
Forse alle stanche e nel dolor sepolte
Umane menti riede
La bella età, cui la sciagura e l'atra
Face del ver consunse
Innanzi tempo? Ottenebrati e spenti
Di febo i raggi al misero non sono
In sempiterno? ed anco,
Primavera odorata, inspiri e tenti
Questo gelido cor, questo ch'amara
Nel fior degli anni suoi vecchiezza impara?


Pokavad mládí vítězně v krvi i svalech mi výská,
pokavad koně bujného lýtko mé krotí a stiská,
pokavad z krve pučí mi zelené větve žití,
chci míti vonný, žhavý květ, listy i plody chci míti.


Was hatte Holofern
Im Schlaff nicht für Unstern? 2
Er wurde geschoren
So/ daß er verlohren
Den Sieg/ und darneben
Den Kopff/ und das Leben:
Der Schlaff hat ihn verkürtzt/
Und in die Höllgestürtzt.


no hálito do planeta
ligeiro sopro desbotado
asfixia


Será Ponto-e-vígula
Diferente
De ponto ou
Vírgula,
Somente?


大桃刺口如猬毛
小桃青硬不容刀
端门马上晨炊饼
谁信人间用雪桃


Vše bohů dar je – vzhlédni sem či onam,
a já, ať rubín nebo zlato kmitá
mi v číši, stále úlitby jim konám.


Hnízdilť podál sídla milovníků,
Za pahorky starošedých hor,
Skrytě krvochtivých loupežníků
V skrejších skalních nevázaný zbor;
Zaslechna těch vrahů vůdce děvu,
Z houštiny jak k líbeznému zpěvu
Harfa její milým zvukem zní,
Láskou zavřel, lítý padouch, k ní.


Přišlápl by Honza
hmyz, jenž běhá doma.
Ale od kartelu
jeho noha chromá.


يا نَظرَةً كانَت عَلَيكَ بَليَّةً
إِنّي إِخالُكَ بَعدَها لا تَسلَمُ
إِنَّ الظُنونَ بِمَن أُحِبُّ كَثيرةٌ
اللَهُ يَعلَمُ ما أُسِرُّ وَأَكتُمُ
إِن دامَ ما بي يا مُحَمَّدُ هَكَذا
فَلَأَهلَكَنَّ وَقاتِلي لا يَعلَمُ
إِنّي لَأَجتَنِبُ الزِيارَةَ جاهِداً
وَالشَوقُ بَينَ جَوانِحي يَتَضَرَّمُ


3.
O Schande/ daß man dich
Mit Hoffart itzt betruͤbet/
Da deine Seele ſich
Der Demuth gantz ergiebet/
Da dein betruͤbtes Hertz
Schon voller Todes-Schmertz.


ليتَ هذا الكونَ يَغدو كلُّه ُ


家在清溪第几峰
谁搴薜荔采芙蓉
渔歌未断忽归去
翠壁一重云一重


Oh prchá hodina, s ní část našeho bytí,
jak krůpěj jediná ve mocném proudu času,
duch tuší její znik, kdy ona v tůň se řítí,
a plní nektarem číš v boha věčném kvasu.


С младенчества дикарь печальный,
Больной, с изношенным лицом,
С какой-то робостию тайной
Вхожу я в незнакомый доНо где привык, где я встречаю
Хозяйки милое лицо —
Тут все забыто: я вбегаю
Здоров и весел на крыльцВот так и здесь: я точно дома;
Мне так отрадно и тепло;
И рад я на листке альбома
Писать, что в голову пришлХозяйка милая, я знаю,
Мне все простит: она добра;
И сталь неловкого пера
Я неохотно покидаХотел бы вновь писать, писать —
До бесконечности болтат


Unsern Stern, auf welchem einzig unter Mill-Trill-Quadrillionen
Seiner ächten Lehre Priester, seine ächten Mufti's wohnen;
Daß er dieses Sandkorn, das er aus der weiten Welten-Masse
Vielfach glorreich ausgezeichnet, nun auch ferner nicht verlasse.


– Perdão, S Vice-Rei! Eu sei que há dois Amotinados na cidade, mas nessa casa só entra sem pedir licença o Amotinado verdadeir
E trancou a port
O Marquês quase que se encolerizou, mas faltou-lhe, o quase, porque imediatamente desatando a rir voltou sobre seus passos e foi dormir e sonhar com a linda viuvinha Zez
No outro dia recebeu às oito horas da manhã o Tenente, tratou-o com a maior bondade, riu-se, lembrando-lhe o desapontamento por que passara no portão, louvou-lhe o zelo pela honra da Zezé, e, a rir ainda mais, recomendou-lhe que tivesse cuidado com o falso Amotinad
Continuaram como dantes em noites determinadas os passeios noturnos do Marquês e do Tenente, este, porém, velava sempre em desconfiança daquel
Algumas semanas depois, em noite de falha de ronda, o Amotinado, ouvindo o toque das dez horas no sino de  Bento, correu para casa, porque era a essa hora que o Marquês costumava sai Chegou, bateu à porta que Lolora veio abrir-lhe um pouco morosa; quando, porém, ia entrando, o Tenente sentiu leve ruíd voltou a chave, fingindo ter trancado a porta e espero
Quase logo a porta do muro abriu-se, e por ela saiu um embuçad
O Tenente deu um salto em fúria de tigre, mas estacou, murmurando com os dentes cerrados:


Ó trpké jest sám sobě světem býti,
když všecko prchá – i co nám milo bylo,
i mládí, sny i láska, úsměv, žití,
když všecko v dálku stářím ustoupilo.


游蜂趁煖雀相呼
青杏县珠碧草腴
天上春风浓似酒
来禽花底倒宫壶


Fürstin, der Euch denckt zu preisen unter denen, die Euch kennen,
Muß die Schuld nothwendig haben, daß er nicht kunt alles nennen;
Wer Euch wil bey denen loben, die vorher nichts von Euch wissen,
(Derer wenig ich vermuthe), wird den Glauben mussen missen.


So gleit ich wie ein Schatten an den Rändern,
Die schroff gebuchtet in das Drüben ragen,
Und seh die Hängebrücken aufgeschlagen,
Endlos und schmal, mit schwankenden Geländern.


Aus krauser Formeln Hieroglyphenstil,
aus blauer Nacht und weißen Mädchenhüften
aus aller Sinne purpurnem Gefühl –
durchwirkt mit schwarzen Lettern heiliger Schriften,
durchtränkt mit Vogelsang und Roggendüften
sinkt wie ein sammetweiches Tuch der Schlaf
auf mich und führt zu tiefsten Felsengrüften
mich unter eines linden Traumes Architrav –
mich Götterfeind und widerwilligen Hierograph!


路入南山旧汉畿
油油清渭照牙旗
古来百战功名地
正是鸡鸣起舞时


Tři dělníci v kantině seděli
s unavenými rysy.
Když přišel mistr Kilián,
Čapáry hodili si.


Así, aunque lejos de vuestra presencia,
vos sola me estaréis siempre presente
y no me faltaréis hora ninguna,


فَلَمّا اِلتَقَينا وَاِطمَأَنَّت بِنا النَوى
وَغُيِّبَ عَنّا مَن نَخافُ وَنُشفِقُ
أَخَذتُ بِكَفّي كَفَّها فَوَضَعتُها
عَلى كَبِدٍ مِن خَشيَةِ البَينِ تَخفِقُ
فَقالَت لِأَترابٍ لَها حينَ أَيقَنَت
بِما قَد أُلاقي إِنَّ ذا لَيسَ يَصدُقُ
فَقُلنَ أَتَبكي عَينُ مَن لَيسَ موجَعاً
كَئيباً وَمَن هُوَ ساهِرُ اللَيلِ يَأرَقُ
فَقالَت أَرى هَذا اِشتِياقاً وَإِنَّما
دَعا دَمعَ ذي القَلبِ الخَلِيِّ التَشَوُّقُ
فَقُلنَ شَهِدنا أَنَّ ذا لَيسَ كاذِباً
وَلَكِنَّهُ فيما يَقولُ مُصَدَّقُ
فَقُمنَ لِكَي يُخلينَنا فَتَرَقرَقَت
مَدامِعُ عَينَيها فَظَلَّت تَدَفَّقُ
فَقالَت أَما تَرحَمنَني لا تَدَعنَني
لَدَيهِ وَهوَ فيما عَلِمتُنَّ أَخرَقُ
فَقُلنَ اِسكُتي عَنّا فَغَيرُ مَطاعَةٍ
لَهُ بِكِ مِنّا فَاِعلَمي ذاكَ أَرفَقُ
فَقالَت فَلا تَبرَحنَ ذا السِترَ إِنَّني
أَخافُ وَرَبِّ الناسِ مِنهُ وَأَفرَقُ


Jen žal mu odměnou, jenž do duše mu vnočí,
jen ruce spoutané a na krev zrudlé oči,
jen hlava stepaná a probodnuté prsy,
z nichž růží krvavých mu vyrůstají trsy.


Was ich bin. Da wölbst Du Dich,
Meine Stirn, so breitet sich
Jener Himmel, schaut ihn an
Gottes Licht und Wolkenbahn!


Jen pokyň; těsné uleví se bídě,
Hejno soužících oněmí starostí,
Šalba svůj vývrh, zlobu právokaznou,
V temnotu vrátí.


Já stále zřím ten úsměv její dětský.
A jak mé květy milovala všecky!


Dem reichen Pächter Schinkenrund
Gefiel im nächsten Dorfe
Des schönsten Mädchens Rosenmund,
Sein Herz hatt' gleich dem Torfe
Geglommen, als er sie gesehn,
Es war in Brand gerathen
Und wollte nicht um Rettung flehn,
Denn Dorchens Blicke thaten
Ihm immer tapfern Widerstand.
Er konnte nichts gewinnen
Bei ihrem Lächeln, denn er fand
Der Tugend Sprache drinnen.
Einst saß er in dem Traubenmond
Vor seiner Thür und zechte –
Er war des Zechens sehr gewohnt;
Ein Pächter trinkt mit Rechte
Den jungen Most, den alten Wein
Aus einer großen Kanne,
Die Gläser sind ihm viel zu klein,
Die sind dem Bürgersmanne
Nur angemessen, nur gesund,
Nach kluger Aerzte Sagen –


Y cuando con el peine lo apartaba,
se veía el cuello y pecho que es tan digno,
y un rostro que mirarle es desatino
pues como ciega el sol así cegaba.


Kterýsi škarohlíd
změnil jména,
klín prý tam držela
Polyxena,
krásná paní kanclířová
s andělskými zraky,
oba pány chytila tam,
písaříka taky.


Was will ich mehr, als flüchtig dich erblicken?
Was wär ich, trüg ich heißeres Verlangen?
In welche Netze würd ich, wenn ich hangen
An deinem Auge bliebe, mich verstricken!


Llamaron quedo, muy quedo
a las puertas de la casa.
—¿Será algún sueño? —le dije—
que viene a alegrar tu alma?
—¡Quizás! Contestó riendo.
Su risa y su voz soñaban.
Volvieron a llamar quedo
a las puertas de la casa...
—¿Será el amor? —grité pálido,
llenos los ojos de lágrimas...
—Acaso —dijo mirándome...
Su voz de pasión temblaba...
Llamaron quedo, muy quedo
a las puertas de la casa...
—¿Será la muerte? —yo dije.
Ella no me dijo nada...
Y se quedó inmóvil, rígida,
sobre la blanca almohada,
las manos como la cera
y las mejillas muy pálidas.


»Schmackhaft sind die Gottesgaben,
Stärkend einem frommen Mann.
Daß sie nicht die Sünder laben,
Nehm' ich ein, soviel ich kann.«


e il capo mi si abbandonò. Tra i crolli
del treno allora non udii che un frùscio
uguale: il sonno avea spinto sui molli
cardini l'uscio,


Amaryllis liebt Mirtyllen,
und Mirtyllus Amaryllen.
Liebsten, euch hat diese Gunst
euer Himmel zugeeignet;
der erhalte diese Brunst,
bis auch ihr zu Himmel steiget!


Verso la parte, ove la donna il Conte
havea veduto, il lor camin drizzaro
poi che fur molto andati errando, al ponte
che guarda il Re d Algier, si ritrovaro
la guardia ne fe segno a Rodomonte
e li scudier a un tempo gli recaro
l arme e il cavallo, et quel si trovò in punto
quando fu Brandimarte al passo giunto


Daß die Lust und Pracht der Erden,
Und ich selbst zu nichts muß werden,
Hat mich der Toback gelehrt,
Wenn sein zarter Dampff sich zeiget,
Der hoch in die Lüffte steiget,
Und sich bald in nichts verkehrt;
Daß nun solch ein Kraut entsprossen,
Hat den Satan sehr verdrossen.


Ich dich besingen, Phyllis? – Nein!
Ich fühle dich zu sehr, um jetzt nicht stumm zu sein.


Der Mann, der den Kehricht abfährt,
Der bimmelt, was er kann,
Von morgens früh bis abends,
Da bimmelt die Straßenbahn.


Jetzt aber nehmt die Flasche dort,
Und dort den Humpen von seinem Ort,
Und schenkt mir langsam den edlen Wein
Von hoch, recht perlend und schäumend ein.


Herr, o Herr, soll größer noch
Deine Kette werden?
Reicht sie von dem Himmel doch
Längst herab zur Erden!
Wieder, weil ein Jahr verging,
Sprudelt man Sonette,
Singt von einem neuen Ring
An der alten Kette.


Die reife Traube hört ich jüngst zur Rose sprechen:
Wo kommst du her? wo willst du hin?
Sie sprach: Mich gab der Herbst. Ein Dichter soll mich brechen,
Für eine Dichterin.


Anda, abraça-m beija-me
Encosta o teu peito ao meu
Esqueça o que vai na rua
Vem ser meu, eu serei tua
Que falem não nos interessa
O mundo não nos importa
O nosso mundo começa
Ca; dentro da nossa port
Só nós dois é que sabemos
O calor dos nossos beijos
Só nós dois é que sofremos
As torturas dos desejos
Vamos viver o presente
Tal-qual a vida nos dá
O que reserva o futuro
Só Deus sabe o que ser


Noch haus' ich wund in dem tiefsten Tann,
Wo die Dornen zusammen wachsen: –
Bald zieh ich gen London sieghaft hinan,
Ich, der König der Angelsachsen!


Daß mich ein Burmann edirt, und daß mich ein Bentley verbessert,
War mir der Reiz der Unsterblichkeit nicht.
Fände die Nachwelt mein Lied in gelehrte Quartanten vergrößert,
Läse sie Noten, und nicht mein Gedicht.


O raffe dich auf und fasse Muth
Und sei zum letzten Mal ein Mann.
Brich du mit einem Wort entzwei,
Was ich nicht länger tragen kann!


„Vzrůstej zrní
z hroudy, z trní,
požehnání Bůh ti přeje!


Ó kniho knih, ó kniho Bohem psaná,
jen svatou vůní ráje prodýchaná
té kaditelny, kterou před trůn Pána
sám Cherub staví,
ó hudbo choru nejsvětějších duchů,
tak věčně živá, v stálém znící ruchu,
v tvém čaru svatém ráje cítím tuchu
a nebes slávy!


Tout est ravi quand vient le Jour
Dans les cieux flamboyants d'aurore.
Sur la terre en fleur qu'il décore
La joie immense est de retour.


伊商胡越尚同图
管蔡如何有异谟
不念祖宗危社稷
强于仁圣遣行诛


Ich seh vnd starr! ein kaltes Eiß
Befröstet Adern/ Hertz vnd Lungen!
Von beyden Schläffen rinnet Schweiß/
Mein Leib wird auff den Platz gezwungen.
Das gantze Feld ist eine Grufft
Vnd alle Särge stehn entdecket/
Was vor Staub/ Ziegel/ Kalck verstecket
Vmbgibt die allgemeine Lufft.


O sorgfältiger Beamter, der nach allen Poststationen Briefe und Werbelisten schreibt.


Den Tempel sieh', wo Priester um die Wette
Mit Myrth' und Ros' Altar und Säul' umwunden!
So hat die Liebe fest mit ihrer Kette
Den Himmel an die Erde schön gebunden.


Jak přízrak bledá byla Libuša,
a Lumír klesající k stolci ved’,
na který padla pohroužena v žal.
A mrtvé ticho bylo kolkolem,
jen větru ston vál lesem hlubokým.
Jak zdálo se to ticho příšerné!
A Libuša se polo vztýčila
a takto zašeptala Lumíru:


D'En-Guédi, le jardin mystique,
Où Salomon fit le Cantique
Que nous allons chanter encor !


Madamojzellák közt gyakran vigadoztam,
Ezzel diskuráltam, amazt megcsókoltam,
Amarra titkosan néha pillantottam,
Valamint szerettem, úgy karazéroztam.


Die liebe rufft:
Trag hin, O Lufft!
Den Wunsch zu meinen Lieben:
Diß sey ein Tag,
Da keine Plag,
Kein Leid sie mög betrüben.


Allí no penetraban
Picos amantes.
Ni aquellos elementos
Vivificantes,
Mas sí el insecto
Que a escondidas devora
Lo más perfecto.


Téměř k zoufání dvojná mne nejistota trápí:
Však samu, přijdeli už, pohromu lehce nesu.


针芥劳劳漫古今
几徒鱼水草庐心
千年独有精英槩
不与青山壳子深


Da küßt der Bruder den bleichen Mund:
»Dich liebt ich recht aus Herzensgrund.«


dou o enlace  amante ao desconhecido
onde se   afigura  uma estrela guia
surgindo do breu , do inominável   espaço,
onde sinto o eco dos meus próprios passo
Sei que há-de ser lá  - onde quer que seja-
o lugar, o abrigo, casa a que  regresso
reatando, enfim, invisíveis  fios
que à vida me trazem presa pelo umbig


Hastu jemahls nun der Liebe
Ein gefällig Werck erzeigt,
Hastu die verstockten Triebe
Mancher schönen Brust gebeugt,
O so kanstu leicht gedencken


sì dolce di me fanno ognor rapina,
che 'n me son morto, e 'n lor vivo son io,
e a lor dinanzi star sempre desìo,
sì n'ho la mente fissa, intenta e china.


a flor e eu
a serena e a irritável
a que se cumpre e a que deseja
face a face
com  grade de permeio
a do zoológico mira a do botânico
uma é estática
na outra, fluir repele o êxtase


quando sùbito allor mi fu presente
un'ombra, che venia di fulgid'arme
e de' suoi proprii rai tutta lucente.


Weit, weit antwortet wo der Fischernachen,
Der sich im Nebel schwer vom Eis befreit,
Schollen, die knirschen und ihn wüst umkrachen.


Stromy jsou zelené svěží,
tráva je hebká,
klidna a chladna má lebka,
kopretin kytku mám v hrsti
vyrostlých z prohřaté prsti;
mým je dnes svět,
žezlem ten bilý květ,
výskám si, zpívám, šťasten jsem,
indickým cítím se císařem!


L'onda si leva e li fa andar sozzopra,
e dove è più profonda li trasporta:
va Brandimarte sotto, e 'l destrier sopra.
Fiordiligi dal ponte afflitta e smorta
e le lacrime e i voti e i prieghi adopra:
- Ah Rodomonte, per colei che morta
tu riverisci, non esser sì fiero,
ch'affogar lasci un tanto cavalliero!


دار ذا الدهرُ مداره
فرأى الناس ازوِراره
كل فعل الدهر فعل
فيه للحرّ إِساره
أهل بغداد أفيقوا
من كَرى هذي الغرارة
إن ديك الدهر قد با
ض ببغداد وزاره
شأنها شأن عجيب
قصرت عنه العباره
هي للجاهل عزّ
ولذي العلم حقاره
ملّك البدو بها الأم
رَ على أهل الحضارة
كم لها من هفَوات
تسلُب الطَود وقاره
حَّببت للوطنيّ الحرّ
أن يهجُر داره
بِيع للأطماع فيها
حقكم بيع الخَساره
فكأنّ الحكم والعَد
لَ بها قِطّ وفاره
كم وزير هو كالوِزْ
رِ على ظهر الوزاره
مقحَمٌ لو كان لفظاً
شخصه كان استعاره
ووزيرٍ ملحق كالذَي
لِ في عجز الحماره
ذَنَب أصبح للحك
م به أقبح شاره
ذنب يستوجب الإخ
لاص والصدق انبتاره
قل لأرباب الوزاره
عَذَلاً أضرمت ناره
أنتم الأصنام لولا
نزَقات مُستطاره
أحُلوم كفرَاش
وقلوب كحجاره
أم جُيوب زَرّها الده
ر على كل دَعاره
أم وجوه لو بدت للشم
س لم تنشُر حراره
أمع الذِلّة كِبر
أم مع الجبن جساره
كيف لا تخشَوْن للأح
رار في البطش مهاره
يا بني الأوطان هُبُّوا
وانفضُوا هذي الغراره
إن وجه الحق بادٍ
كسراج في مناره
إدرِكُوا الحق فقد شُنّ
تْ على الحق الإغاره
لا تسل عنه وزير ال
قَوم واسأل مستشاره
فوزير القوم لا يعْ
مل من غير اشاره
وهو لا يملك أمراً
غير كرسيّ الوزاره
يأخذ الراتب إمّاً
بلغ الشهر سراره
ثم لا يعرف من بَعْ
دُ خراب أم عماره
حَدِّثِ الناس حديث ال
لُؤم عن هذي الخشارة
فلعلَّ الدهر منهم
بدم يغسل عاره


Tu vbije v řeč je, v feuilleton,
tu v knihu rozřeďuje –
tak živ je z nich až v dnů svých sklon
a velkým mužem sluje.


O lyäe! meine sachen
Dörffen sich hieher nicht machen;
Es sind ja der juden mehr/
Die das spießgen brauchen sehr.
Ich bin ja ein armer jude/
Wohn in einer schlechten bude.
Schau/ hier ist der gantze prast.


Die ganze Woche das Gemuddel
Und hinter einer Ladenbuddel;
Nur einen Tag, da war man frei
Und durfte Einem etwas gelten
Und hört' was Liebes nach dem Schelten
Und glaubte, daß man glücklich sei.


Sentir romper do vale e a meus pés, rumorosa,
Dilatar-se e cantar a alma sonora e quente
Das árvores, que em flor abre a manhã cheirosa
Dos rios, onde luz todo o esplendor do Oriente;


Und es schlingt ununterbrochen
Immer sich der Freudenkreis
Durch die zweiundfunfzig Wochen,
Wenn man's recht zu führen weiß.
Spiel und Tanz, Gespräch, Theater,
Sie erfrischen unser Blut;
Laßt den Wienern ihren Prater;
Weimar, Jena, da ist's gut!


No sufras, claro sol, que oscuro velo
de ausencia viva esta alma condenada,
que aunque de donde estás, está apartada,
aspira siempre a ti con alto vuelo.


Dans nos noirs firmaments, cieux des mondes maudits,
Sombre loi, les enfers pèsent aux paradis.
Chacun de ces foyers que l'ombre a dans ses voiles,
Qui de près sont soleils et de loin sont étoiles,
A des fourmillements de globes ténébreux,
Terres, lunes, anneaux, mondes noirs et nombreux,
Mêlés aux longs fils d'or de sa vaste lumière.
Morne expiation d'une faute première !
Tous ces grands chevelus des feux et des rayons,
Les soleils à la face énorme, ces lions
De l'abîme, accroupis au seuil des bleus pilastres,
Dans leur crinière immense ont des vermines d'astres.


深闺寂寞怕逢秋
九日相思分外愁
羞对黄花弹泪眼
重重帘幕控银钩


Und als er fragt, wo nur es schlafen solle,
Trägt wie ein Vöglein sie vom Dornbusch ein
Vorbei gestreifter Schäflein zarte Wolle,
Und baut dem Kind ein feines Krippelein.


Ach pro Boha, Boha živého –
proklela milá milého.


Empor mein Sinnen und mein Denken,
Der Sonne nach, dem Lichte zu!
Und will die Erde dich beschränken
So wage höh'ren Flug auch du!


Räuber sind gar schlechte Bräuer;
Was sie bräuen, kummt gar theuer;
Aber gut, daß sie beym schlissen,
Selbst die Hefen sauffen müssen.


Und du, O Churfürst, thewrer Held,
Laß deinen Wiederwillen,
Den Du für uns trägst und die Welt
Durch diese Lust sich stillen,
Gott krönt Dich auch durch diesen Sohn,
Der wird dein Hertze lencken,
Und uns hieneben auch die Kron
Des ewign Friedens schencken.


Ó kéž bych měl kouli, v níž seděl bych, seděl bych nahý!
Jsou jistě i pro naše sny někde přejemné váhy –
kéž bych moh’ na nich stát, cítit, jak vzhůru jdou,
kterak se chvějí a jak už se nechvějí, nehýbou –
bože!


Sein Spiel gab nach. Von draußen wehte Frische.
Und seltsam fremd stand auf dem Spiegeltische
der schwarze Tschako mit dem Totenkopf.


„„„Nuže tedy!“““ Žižka na to,
„„„Ku předu k našemu cíli!“““


Wie der Genesene ganz der Gesundheit Glück
Empfindet, wenn er an die Krankheit denkt zurück;
Des ungehemmten Stroms der Lebensfülle froh,
Wenn er der Hemmung nun, er hofft auf stets, entfloh:
So auch, wer voriger Verirrungen gedenkt,
Aus denen Gott ihn hat zur rechten Bahn gelenkt;
Er mag die rechte Bahn mit rechter Freude wallen,
Kraft fühlend und Entschluß, nie mehr zurück zu fallen.
Doch wie ein Nachgefühl der Krankheit den Gesunden
Oft leise mahnt, und, kaum sich meldend, ist geschwunden;
So den, der voriger Verirrung auch gedenkt,
Nur daß dies Nachgefühl von Krankheit stärker kränkt.
Denn einen Unterschied in dem, was wir erduldet,
Macht immer, ob es war ver- oder unverschuldet.


Però ti priego, se ´l mio pregar vale,
per quell´amor che tu ora m´hai detto
che fu cagion di far far questo male,
che te ne vadi a casa tua soletto;
ed io ti giuro per colei la quale
tu di´ che ti ferì per me nel petto,
ch´io bramerò la vita per tuo amore
ed amerotti sempre di buon core. –


Nu, nediv se, když jsem tak během roků
bil po čeládce té z vší svojí síly,
že časem sjela rána do tvých boků
a časem do hlavy ti, osle milý!


Mně bylo hrozno, abych někde zapad’,
kde nevěděl bych ani o světě,
venkovské bláto místo korsa šlapat
a čekati, až někdo pozve tě,
bys k nemocnému po venkovském zvyku
v poslední chvíli vyjel do noci,
kde ubožák už smrt má na jazyku
a z pravidla už není pomoci...


Я верен слову твоему,
И всё я тот же, как и преждЯ и в непраздничной одежде
Всё верен слову твоемГляжу в безрадостную тьму
В неумирающей надежде,
И верю слову, твоему
И в этот день, как верил прежд11 июня 1913  Тойла — Иeв Дорог


Der Unvergnüglichkeit gehört das Wünschen zu:
Denn wer die Wollust nie erkant, der lebt in Ruh',
Der höhnt die Eytelkeit verführerischer Gaben;
Der, der sie schon besitzt, der wünscht sie nur zu haben.


Le passage du monstre un moment ébranla
Fit geindre un clavecin poudreux qui dormait là


Anna liegt im Wald verlassen,
Klagt den Bäumen nicht ihr Los;
Schweigend drückt sie nur die nassen
Augen in das weiche Moos.


So fasse Geist die hohen Melodieen.


Alle gute Gabe etc.


Et poi chel tristo puzzo haver gli parve
di che il fetido becco ogn hora sape
piglia l hirsuta pelle, et fallo intrarve
si spatiosa che tutto vi cape
coperto sotto a così strane larve
per le corna carpon seco lo rape
la dove chiuso era da un sasso grave
de la sua donna il bel viso soave


„Ingó-bingó vagyon, arany-ezüst marha,
Az egyébre sem sok, hát egy ilyen hadra!
Legtöbbet segítne a fekvő, a zálog:
Jaj, de sok szép váram... tőle meg hogy válok?


Tož splesalo kasino podezřivé,
Beust dopevnit je zase hledí pilně,
ze všech stran světa hlídalo se dříve,
jen ze Široké ještě méně silně.
Snad postřehne to oko jeho živé,
tam hradby káže zřídit bezpochvilně,
a, chráněno by bylo ještě více,
stát bude před ním Raudnitz jako svíce.


Dem biedern Schulzen Ringewald
Starb seine liebe schöne Hanne,
Sie brach sein Herz, doch fand er bald,
Daß einem reichen Ackersmanne,
Den Knecht und Magd und Schösser quält,
Mit seiner Gattin alles fehlt.


Come s'intese poi che la compagna
era Marfisa, in arme sì famosa,
che dal Cataio ai termini di Spagna
di mille chiare palme iva pomposa;
non è povero o ricco che rimagna
nel padiglion: la turba disiosa
vien quinci e quindi, e s'urta, storpia e preme
sol per veder sì bella coppia insieme.


Vždy někdo najde se, kdo mocným hladem hýká,
punc dá ti ochotně vtipného satyrika
k zábavě kaváren a papírových duší.
– Ó dítě Polabí, proč den jsi ke dni sušší?


De a magyar - mit tudna,
Ha még pípázni sem? -
Csak nem is hunyorított;
(Ez már aztán a szem!)


Lucy četla nadpis písně:
„Die Thräne, ein Lied von Kücken.“
Její ruce zajely teď
do klávesů. Přitlumené
slabé tony zazvučely
jako šepotavá slova
bezzubého stařečka.
Stará paní opřela si
levici v bok, okem zářným
hleděla v ten žlutý papír,
pravou rukou taktovala,
potom vpadla. „Macht man in’s Leben


Kein Schutzgeist unterband mir Goldsandalen,
An meiner Wiege stand mein Widerstreiter,
Zu Taten schritt nicht einen Schritt ich weiter,
Wo nicht Zufälle den Erfolg mir stahlen.


Die Schwalbe kam geflogen;
Kaum hatt' ich sie gesehn,
So ist sie weggezogen
In rauher Lüfte Weh'n.


Wie, bitte? – Ja, Herr, Sie sind hier ganz richtig.
Sie scheinen recht stark und sehr sektfroh zu sein,
Und wenn Sie viel Geld haben – das wäre wichtig
Fallen – äh kommen Sie dreist herein.
Hier können von dreizehn angefangen
Sie Damen jeden Alters verlangen
Nebst allen raffinierten Geräten
Für Rari-, Abnormi- und Perversitäten.
Sie müssen die Kühe nur richtig fassen.
Sollten Sie etwas Geschmack besitzen,
Ja nicht das merken lassen.
Aber mit Ihren Brillanten recht blitzen.
Viel Trinkgeld dem Pförtner! Das macht sie vertraun.
Viel Sekt und auch Schnäpse! Das macht sie berauscht.
Dann dürfen Sie sie bestehlen, verhaun, –
Oder wenn ihr die Rollen vertauscht – – –
Mehr zu reden, hätte nicht Sinn,
Er ist ja schon drin.


És harsány hangon kacagott
és Mária is véle...
Vajjon még él-e?... Él-e?...


E ben presa serbar chi mi saetta
Dentro in me stesso, fia carta e gradita
Di cotante ferite aver vendetta.


لا تَحمَدَن حَسَناً في الجودِ إِن مَطَرَت
كَفّاهُ جَزلاً وَلا تَذمُمهُ إِن رَزَما
فَلَيسَ يَبخَلُ إِشفاقاً عَلى جِدَةٍ
وَلا يَجودُ لِفَضلِ الجودِ مُغتَنِما
لَكِنَّها خَطَراتٌ مِن وَساوِسِهِ
يُعطي وَيَمنَعُ لا بُخلاً وَلا كَرَما


莫将离别恨犹深
一岁相逢一夜心
空宫尚有如霜鬓
不识君王直到今


Když uviděla Hynka, – jeho pohled jasný,
tu vznícený a mužný – opět snivý
a zádumčivý, ušlechtile tklivý –
a jeho celý zjev, tak ideálně krásný
podivným kouzlem zajmul rozmarnou jí duši.
Kdy mlčel, toužila po jeho hlase, –
kdy mluvil – ohně slov se bála zase
a cítila, že srdce její teskně buší,
že ono žehrá na to jeho volné hnutí
a v sobě jakýs’ toužný nářek tlumí, –
již poznávala to, že on ji k letu nutí,
a že mu nestačí – a nerozumí...


Y aún allá abajo el tiempo sigue siendo,
esperando, lloviendo sobre el polvo,
ávido de borrar hasta la ausencia.


Miri il candido collo et l'altre estreme
Parti che mostra dal piede a' capigli,
Né punto poi di me si maravigli,
Se il mio cor arde, et l'alma spera e teme.


خلّ العزاء فذا مصابٌ أكبرُ
ودَع القلوب من الأسى تتفطرُ
وأترك لرزء المجد آفاقَ السما
تغبرّ حزناً والكواكبَ تنثرُ
والبدر يبدو في ثيابِ محاقهِ
والشمس من فرط الأسى تتكدر
وذر الجبال لِما ألمّ خواشعاً
متصدعات والبحارَ تسجّر
والأرض تبعد عن طريق مدارها
لمصابها ويضلّ عنها المحور
والريح تسري لازدياد ذهولها
نكباء يعقد من سراها العِثْيَرُ
وأطلْ بكاءك واهجر النوم الذي
في مثل هذا اليومَ طبعاً يهجرُ
مهما تعاظمت المصائب فهي إن
قيست بهذا الرزء ليست تذكرُ
سارت لباريها وحسنُ ثنائها
يبدي على سمع الورى ويكرّرُ
مَن للمفاخر والمعالي بعدها
مَن للملآثر والمكارمِ ينظرُ
لهفي على شمس المبرة تختفي
لهفي على بدر التقى يتسترُ
لهفي على شفق الكمال ونورهِ
أمسى يُغيَّب في الترابِ ويقبرُ
لهفي على الأرواح تفجع بالنوى
لهفي على مهج الورى تتسعر
لهفي على الآماق يُدميها البكا
لهفي على عبراتها تتحدرُ
لهفي على صبر تعذّر بعدها
ما كنت أحسب أنهُ يتعذرُ
فالأرض تبكي حسرةً وجميعُ مَن
فوق السموات العلى يستبشرُ
جنحت إلى دار النعيم ويممت
ساحات جنات ثراها العنبرُ
حيث القطوفِ مذللاتُ والجنى
دانٍ وأزهارُ الخمائلِ تزهرُ
حيث الكؤوس تدُور مترعةً وفي
ما بين تلكَ الدورِ تدري الأنهرُ
حيث النعيمَ يدورُ والرضوانُ لا
ينأى وصفوُ العيشِ لا يتكدرُ
حيث العبارةُ في القصور وما حوت
تلك القصورُ من المحاسنِ تقصرُ
يا ربِّ حيّ ضريحها بتحيةٍ
من رحمة أفرادها لا تحصرُ
وأسكب عليها من رضاكَ سحائباً
طول الزمانُ على ثراها تمطرُ


Bey meiner Treu ich wette
Er hat im Hasen-Fette
Biß übers Knie gesteckt,
Nun ist kein Hund im Lande
Der ihm die grosse Schande
Von seinen Strümpffen leckt.


Ale dnes to bude jiná; jakby čet stať po stati,
bude poklad za pokladem nerušeně zkoumati
a pak teprv, až se davy
vhrnou proudem do výstavy,
bude moci jí a sobě náležitě zavdati.


仰止罗浮积岁年
今来得拜洞中仙
一双木屐踏歌遍
始觉诸天总一天


Und mir bringt sein leises Flüstern
Von dem Freunde tausend Grüße;
Eh noch diese Hügel düstern,
Grüßen mich wohl tausend Küsse.


O Tannebaum! o Tannebaum! usw.


De megrészegszünk italodtól és te nézed pajkosan,
hogy őrült bakháns-módra mint ugrándozunk fejetlenül
vagy mint a mérgezett patkányok össze-vissza futkosunk
s te nézed.


Ulehla. Ještě tu a tamo
krev přišla. Zvíře uštvané...
A za čas bylo nám už známo,
že vícekráte nevstane.
Já šel tam, ptal se. V této době
nikoho nepouštěla k sobě.
Zle – hůř – vše jednoslabičně.
O Frankovi pak ani slova.
Jen domýšlí se rozličně. –
Snad odjel tehdy do domova.


Io non gli era vicin, ma mormorare
udendol, ver di lui mi feci attento,
e per quel ch'io mi possa ricordare,
ad Amor si dolea nel suo tormento,
dicendo: «Signor mio, già mi si pare
nel viso e ne' sospiri ciò ch'io sento
dentro dal cor per leggiadra vaghezza,
la qual m'ha preso con la sua bellezza.


Nem! az sem én lehetek,
aki este hazaoson, akár a szégyenlős beteg!
S: alszik a gyerek?... figyeli gondban és réveteg...
Nem, az sem én lehetek!


e che per se medesime potuto
avesson dar memoria alle sue lode,
non mendicar dagli scrittori aiuto,
ai quali astio et invidia il cor sì rode,
che 'l ben che ne puon dir, spesso è taciuto,
e 'l mal, quanto ne san, per tutto s'ode;
tanto il lor nome sorgeria, che forse
viril fama a tal grado unqua non sorse.


Also sprach der Rajah traurig
Und mit einem leisen schrei
Stürzt der prinz zu vaters füssen.
Jäh und bitter war das büssen.


Exígua lâmpada tranquila,
Quem te alumia e me dá luz,
Entre quem és e eu sou oscil


مِنْ أَفْقَرِ الْخَلْقِ بِذَا الزَّمَنِ
مِنَ ابْنِ زَاكُورٍ أَخِي الشَّجَنِ
إِلَى إِمَامِ الْعَصْرِ أَوْحَدِهِ
عَمِيدِ أَهْلِ السَّنَنِ الْحَسَنِ
قُطْبِ رَحَى الْعِلْمِ بِمَغْرِبِنَا
شَمْسِ الْهُدَى الأَهْدَى أَبُومَدْيَنِ
أَبْقَاهُ مَنْ يُبْقِي عَلَى خَيْرِ مَا
يُبْقِي عَلَيْهِ الْحَبْرَ ذَا السُّنَنِ
بَعْدَ سَلاَمٍ نَافِحٍ عَبِقٍ
يُحْيِي شَذَاهُ مَيِّتَ الْفِطَنِ
أَطْلِعْ بَنِي عَمِّي عَلَى جَدِّنَا الْ
مَذْكُورِ فِي الْمِعْيَارِ بِالْعَلَن
أَطْلَعَكَ اللهُ عَلَى كُلِّ مَا
يُنْجِي مِنَ الْمَرْهُوبِ مِنْ فِتَنِ
مُخَوَّلاً عِزًّا وَمُغْتَبِطاً
عَلَى الذِي يُرْضِيكَ مِنْ مِنَنِ


Zklamalo mne tichem svým,
líným mrtvem v mlžném šeru,
obzorem svým zúženým
do postižných blízce směrů,
zklamalo mne moře.


Drum seufzt, wer Stümper ist gewesen,
Und nicht mehr ist: o wär' ich's noch!
Dann würde mich mein Deutschland lesen,
Und die Kritik, sie riefe: Hoch!


Heilger Tempel mit dem Rauch-Altar,
Die Exempel sind noch allzu rar
Von den Blitzen, die geschehn,
Von den Stimmen, die ergehn,
Von den Donnern in dem Gnaden-Jahr.


Ach welch Hoffen, ach welch Sinnen,
Welch ein Jubel, welch ein Minnen
Riß uns flammend einst empor.
Die Natur zu unsern Füßen –
Wollten wir das Licht begrüßen,
Wo es strahlend quillt hervor.


Hay efebos barbilampiños que usan una bragueta en el trasero. Hombres con baberos de porcelana. Un señor con un cuello que terminará por estrangularlo. Unas tetas que saltarán de un momento a otro de un escote, y lo arrollarán todo, como dos enormes bolas de billar.
Cuando la puerta se entreabre, entra un pedazo de foxtrot.


Um die Sünde flechten Schlangenwirbel
Scham und Reu, das Eumenidenpaar,
Um der Größe Adlerflügel windet
Sich verrätrisch die Gefahr.


匹马萧萧度汉关
孤城独眺谢公山
蓟门秋色期君赋
客路风烟早策还


Že mládí naše mělo tykadla,
jež vidí víc, než tuší,
z pohybů, slůvek všedně vychladla
ta denní cesta duší.


Zwey Herzen hab ich schon, doch nicht wie dich, geliebt,
Zwey Herzen haben auch mein Hofnungsziel betrogen;
Das erste, dem man noch ein rühmlich Zeugnüß giebt,
Hat Filindrenens Fall mit in die Gruft gezogen;
Das andre wurde mir von Leonorens Hand
Durch Falschheit und Betrug wie dir dein M. entwand.


S hiába legyezget
Holmi tavaszféle,
Mindegy az már, öreg csontnak,
Tavasz van-e, tél-e?


Ah ! ces existences amères
Et dont le seul matin fut doux,
S'envolent, comme des chimères,
Dans le vague lointain ; mais nous,


Und erfüllet ward ihr Wünschen,
Ehe kaum ein Jahr verging:
Schmetterling ward eine Blume,
Und die Blum' ein Schmetterling.
Und da hört' ich beide wieder,
Als ich just im Garten ging –
Schmetterling sprach: wär' ich Blume!
Blume: wär' ich Schmetterling!


عَينَاكَ أمَكَنَتِ الشَّيطَانَ مِن خَلَدِي
إنَّ العُيُونَ لأَعوَانُ الشَّيَاطِينِ
كَم لَيلَةٍ بِتُّ مَطوِيَّا عَلَى حَرَقٍ
أَشكُو إلَى النَّجمِ حَتَّى كَادَ يَشكُونِي
يا مَا أُمَيلَحَهُ ظَبيٌ فُتِنتُ بِهِ
وَأيُّ خَلقٍ بِظَبيٍ غَيرُ مَفتُونش
يَجلُو نَبَاتض أَقَاحٍ مِن بَنَاتِ فَمٍ
يُسمَى بِمِثلِ بُنَيَّاتِ الزَّرَاجِينِ
وَوَجنَتَينِ هُمَا تُفَّاحَتَا قُبَلِي
فَاترُك سِوَايَ وَتُفَّاحَ البَسَاتِينِ
فُتُونُ عَينَيكَ تَنهَانِي وَتأمُرُنِي
وَوَردُ خَدَّيكض يُغرِي بِي وَيُغرِينِي
أمَا لَئِن بِعتُ دِينِي وَاشتَرَيتُ بِهِ
دُنيَا لَمَا بِعتُ فِيكَ الدِّينَ بِالدُّونِ
أستَغفِرُ اللهَ لاَ وَالله مَا نَفَعَت
فِي سِحرِ مُقلَتِهِ آيَاتُ يَاسِينٍِ
سًبحَانَ مَن خَلَقَ الأشيَاءَ قَاطِبَةً
تُرَاهُ صَوَّرَ ذَاكَ الجِسمَ مِن طِينِ
يَا أهلَ صَبرَةَ وَالأحبَابُ عِندَكُمُ
إن كَانَ عِندَكُمُ صَبرٌ فَوَاسُونِي
إنِّي أدِينُ بِدِينش الحُبِّ وَيحَكُمُ
وَاللهُ قَد قَالَ لاَ إكرَاهَ فِي الدِّينِ
مَولاَيَ لاَ تُشمِتِ الأَعدَاءَ بِي وَإذَا
نَسِيتَ قَولِيَ فَاذكُر قَولَ هَارُونِ
حَاسِب هَوَاكَ بِمَا أنفَقتُ مِن عُمُرِي
وَاللهِ لَو كَانَ عُمرِي كَنزَ قَارُونِ
لَو كُنتُ أمَلِكُ نَفسِي يَا مُعَذِّبَهَا
قَرَّبتُهَا لَكَ في بَعضِ القَرَابِينِ


Vzpomeň na svou chudou matku,
pohleď na svůj nuzný byt,
hleď si čilým duchem v krátku
školní moudrost osvojit,
vrhej se k ní s zanícením
s první zorou každým dnem –
budeš mužem s postavením
a se zvučným titulem.


云里仙人不解愁
人间肺渴望凉瘳
更深倚杖前除立
一见银河认得秋


鲛人初息露香机
花覆龙梭鸟自飞
莫向西湖问烟水
夜凉风露湿荷衣


Pocestní se v lože kladli,
mne jen zlíbat nechtěl sen;
opřen lodi o zábradlí
stál jsem v dumách pohroužen.


Bez smilování! Nože z pasů!


Ihre Farbe ist im Spielen
Zugekehrt der goldnen Sonne,
Deren heissen Kuß zu fühlen,
Das ist ihre höchste Wonne:


«Sed i' truovo in cittade o in castello,
Colà ove paterin sia riparato,
Credente ched e' sia o consolato,
Od altr'uon, ma' ch'e' sïa mio ribello,


Allor riprende ardir Saturno et Marte,
crudeli stelle; et Orione armato
spezza a' tristi nocchier' governi et sarte;


A fűszálak elszomorodtak,
Kis homlokukat eltakarták,
A bogarak szívére köd jött
S a fűszálakat összemarták.


Grande allegrezza fece lo 'mperieri
d'Orlando e d'Ulivieri e di Sansone,
di Salamone e del Danese Ugieri,
d'Astolfo e di Gualtieri da Monlione,
e di Gan da Pontier, suo consiglieri,
de' quattro figli del duca Namone,
d'Angiolin di Bordella e di Turpino,
d'Angiolier di Baiona il paladino.


Sein ödes Reich bleibt still zurücke,
Die Welt verweilt ganz herrenlos.
Das Leben forscht mit trübem Blicke
Im eignen Schoß.


Luz e sol e pinturaSobre o telhado à noite a lua cresceAbro os olhos como um barco pelas ruasNo entanto outoneceSophia de Mello Breyner Andresen | "Ilhas", pá 25 | Texto Editora, 1989


Meine Gedanken. –


e presso ai paladini alcun perfetto
quanto esser possa al mondo cavalliero,
Guidon Selvaggio, l'intrepido petto,
e i duo famosi figli d'Oliviero.
Io non voglio ridir, ch'io l'ho già detto,
di quel par di donzelle ardito e fiero.
Questi uccidean di genti saracine
tanto, che non v'è numero né fine.


劲节孤根得地深
清虚谁识子猷心
当时不是琅玕种
月下何由听凤琴


أقولُ لصاحبي ورَضيع كأسي
رَفيقي بالفُسوق وبالفجورِ
علامَ صَدَدْتَ عن كأس الحميَّا
لقد ضيَّعتَ أوقات السُّرور
أبعدَ الشَّيْب ويحك تُبْتَ عنها
وما لكَ في متابك من عَذير
وكيفَ عَدَلْتَ عن حالات سَوْءٍ
تَصيرُ بها إلى بئسَ المصير
لبستُ بها وإيَّاك المخازي
فأسْحَبُ ذيلَ مختالٍ فخور
أتنسى كيفَ قضَّينا زماناً
به الأيام باسمة الثغور
وكنَّا كلَّما بِتْنا سكارى
ورحنا بالمدام بلا شعور
وقُمنا بعد ذلك واصطبحنا
فما نَدري المساءَ من البكور
وأنتَ معَ العواهر والزَّواني
تطاعِنُهنَّ بالرُّمح القصير
وكنتَ تقولُ لي اشرَب هنياً
وخُذها بالكبير وبالصغير
وكنتَ إذا نظرتَ ولو عجوزاً
سَلَلْتَ سلولَ غرمولِ الحمير
ومن سفهٍ ركَنْتَ إلى الغواني
وميَّزْتَ الإِناث على الذُّكور
تركتَ طريقتي وفررتَ عنِّي
فِرارَ الكلب من أسَدٍ هصور
وَتَوبَتُك الَّتي كانتْ نِفاقاً
غُرورٌ وانغماسك في الغرور
كصبغ الشيب ينصلُ بعد يومٍ
ولم يَبْعُدْ مداه عن الظهور
وما كتبت لتخطر لي ببال
ولا اختلجت وشيبك في الضمير
لئِنْ أخذوا عليك بها عهوداً
بما كَتَبَتْ يداك من السُّطور
فعُد عنها إلى ما كنتَ فيع
كمنْ شَمَّ الفسا بعد العبير
وأَكْثِرْ ما استطعتَ من المعاصي
فإنَّ الله يعفو عن كثير
وننعمُ بالملاح بخفض عيش
مدى الأَوقات من بمٍّ وزير
فإنْ حضر الفساد وغبتَ عنه
ولم تكُ من يُعَدُّ من الحضور
لسَوَّدْتُ الصحائفَ فيك هجواً
وإنِّي اليوم أهجى من جرير
تطيعُ مشورَتي وترى برأيي
وحَقَّ المستشير على المشير
لتقضي العمر في طرَبٍ ولهوٍ
فمرجعنا إلى ربٍّ غفور
وأنفِق ما ملكتَ ولا تبالِ
فناصرُنا ثراءٌ للفقير
فنحن بفضله وندى يديه
كمَن آوى إلى روضٍ نضير
ولا زلنا بشرعته وروداً
وُرودَ الهيم من عَذبٍ نمير


beija-flor-da-mata, ariramba-da-mata-virgem,


,A ty dudáku mi zadudej,
Tuto novou mi notu dudej!
Dudej! dudej! dudej!‘