Da sah ich zart gewölbt, in lichter Bläue,
Von Regen eine Mischung und von Sonne,
Im Farbenschmelz den Regenbogen wallen.


Non saranno quelle che le case
han murato questo marzo scorso,
che a rifarne forse le cimase
strisceranno sopra il Rio dell'Orso,
che rugliava, e non mormora piú.


No te mires a ti que te acompaña
si te das a tus ojos, el engaño,
mírate en el más propio o más extraño
que teatro admiró, venció campaña;


Krajem táhne bílý mráz,
a nad pláně zasněžené
stín se plouží, teskný, němý.
Tiše sedím vedle vás,
o závod se s vichrem žene
Eldemi a Eldelemi.


perché in amor non è altro il morire,
per quel ch'a mille e mille prove ho scorto,
che aver poca speranza e gran disire.


Heisa lustig! nun komm her!
Unten, oben, kreuz und quer,
Laß uns Arm in Arm verschränken,
Und an unsern Brauttanz denken;
Heisa! rund herum!


جَزى اللَهُ أَفناءَ العَشيرَةِ كُلِّها
بِدارَةِ مَوضوعٍ عُقوقاً وَمَأثَما
بَني عَمِّنا الأَدنَينَ مِنهُم وَرَهطَنا
فَزارَةَ إِذ رامَت بِنا الحَربُ مُعظَما
مَوالي مَوالينا الوِلادَةُ مِنهُمُ
وَمَولى اليَمينِ حابِساً مُتَقَسَّما
وَلَمّا رَأَيتُ الوُدَّ لَيسَ بِنافِعي
وَإِن كان يَوماً ذا كَواكِبَ مُظلِما
صَبَرنا وَكانَ الصَبرُ فينا سَجِيَّةً
بِأَسيافِنا يَقطَعنَ كَفّاً وَمِعصَما
يُفلِقنَ هاماً مِن رِجالٍ أَعِزَّةٍ
عَلَينا وَهُم كانوا أَعَقَّ وَأَظلَما
وُجوهُ عَدُوٍّ وَالصُدورُ حَديثَةٌ
بِوُدٍّ فَأَودى كُلُّ وُدٍّ فَأَنعَما
فَلَيتَ أَبا شِبلٍ رَأى كَرَّ خَيلِنا
وَخَيلُهُمُ بَينَ السِتارِ فَأَظلَما
نُطارِدُهُم نَستَنقِذُ الجُردَ كَالقَنا
وَيَستَنقِذونَ السَمهَرِيَّ المُقَوَّما
فَلَسنا عَلى الأَعقابِ تَدمى كُلومُنا
وَلَكِن عَلى أَقدامِنا تَقطُرُ الدِما
عَشِيَّةَ لا تُغني الرِماحُ مَكانَها
وَلا النَبلُ إِلّا المَشرَفِيُّ المُصَمَّما
لَدُن غُدوَةً حَتّى أَتى اللَيلُ ما تَرى
مِنَ الخَيلِ إِلّا خارِجِيّاً مُسَوَّما
وَأَجرَدَ كَالسَرحانِ يَضرِبُهُ النَدى
وَمَحبوكَةً كَالسيدِ شَقّاءَ صِلدِما
يَطَأنَ مِنَ القَتلى وَمِن قِصَدِ القَنا
خَباراً يَجرينَ إِلّا تَجَشُّما
عَلَيهِنَّ فِتيانٌ كَساهُم مُحَرِّقٌ
وَكانَ إِذا يَكسو أَجادَ وَأَكرَما
صَفائِحَ بُصرى أَخلَصَتها قُيونُها
وَمُطَّرِداً مِن نَسجِ داوودَ مُبهَما
يَهُزّونَ سُمراً مِن رِماحِ رُدَينَةٍ
إِذا حُرِّكَت بَضَّت عَوامِلُها دَما
أَثَعلَبُ لَو كُنتُم مَوالِيَ مِثلِها
إِذاً لَمَنَعنا حَوضَكُم أَن يُهَدَّما
وَلَولا رِجالٌ مِن رِزامِ بنِ مالِكٍ
وَآلِ سُبَيعٍ أَو أَسوءَكَ عَلقَما
لَأَقسَمتُ لا تَنفَكُّ مِنّى مُحارِبٌ
عَلى آلَةٍ حَدباءَ حَتّى تَنَدَّما
وَحَتّى يَرَوا قَوماً تَضِبُّ لِثاتُهُم
يَهُزّونَ أَرماحاً وَجَيشاً عَرَمرَما
وَلا غَروَ إِلّا الخُضرُ خُضرُ مُحارِبٍ
يُمَشّونَ حَولي حاسِراً وَمُلَأَّما
وَجاءَت جَحاشٌ قَضُّها بِقَضيضِها
أَمامَ جُموعِ الناسِ جَمعاً مُقَدَّما
وَهارِبَةُ البَقعاءِ أَصبَحَ جَمعُها
أَمامَ جُموعِ الناسِ جَمعاً مُقَدَّما
بِمُعتَرَكٍ ضَنكٍ بِهِ قِصَدُ القَنا
صَبَرنا لَهُ قَد بَلَّ أَفراسَنا دَما
وَقُلتُ لَهُم يا آلَ ذُبيانَ ما لَكُم
تَفاقَدتُمُ لا تُقدِمونَ مُقَدَّما
أَما تَعلَمونَ اليَومَ حِلفَ عُرَينَةٍ
وَحِلفاً بِصَحراءِ الشَطونِ وَمُقسَما
وَأَبلِغ أُنَيساً سَيِّدَ الحَيِّ أَنَّهُ
يَسوسُ أُموراً غَيرَها كانَ أَحزَما
فَإِنَّكَ لَو فارَقتَنا قَبلَ هَذِهِ
إِذاً لَبَعَثنا فَوقَ قَبرِكَ مَأتَما
وَأَبلِغ تَليداً إِن عَرَضتَ اِبنَ مالِكٍ
وَهَل يَنفَعَنَّ العِلمُ إِلّا المُعَلَّما
فَإِن كُنتَ عَن أَخلاقِ قَومِكَ راغِباً
فَعُذ بِضُبَيعٍ أَو بِعَوفِ بنِ أَصرَما
أَقيمي إِلَيكِ عَبدَ عَمرٍو وَشايِعي
عَلى كُلِّ ماءٍ وَسطَ ذُبيانَ خَيَّما
وَعوذي بِأَفناءِ العَشيرَةِ إِنَّما
يَعوذُ الذَليلُ بِالعَزيزِ لِيُعصَما
جَزى اللَهُ عَنّا عَبدَ عَمرٍو مَلامَةً
وَعَدوانَ سَهمٍ ما أَدَقَّ وَأَلاما
وَحَيَّ مَنافٍ قَد رَأَينا مَكانَهُم
وَقُرّانَ إِذ أَجرى إِلَينا وَأَلجَما
وَآلَ لَقيطٍ إِنَّني لَن أَسوأَهُم
إِذاً لَكَسَوتُ العَمَّ بُرداً مُسَهَّما
وَقالوا تَبَيَّن هَل تَرى بَينَ ضارِجٍ
وَنَهيِ أَكُفٍّ صارِخاً غَيرَ أَعجَما
فَأَلحَقنَ أَقواماً لِئاماً بِأَصلِهِم
وَشَيَّدنَ أَحساباً وَفاجَأنَ مَغنَما
وَأَنجَينَ مَن أَبقَينَ مِنّا بِخُطَّةٍ
مِنَ العُذرِ لَم يَدنَس وَإِن كانَ مُؤلَما
أَبى لِاِبنِ سَلمى أَنَّهُ غَيرُ خالِدٍ
مُلاقي المَنايا أَيَّ صَرفٍ تَيَمَّما
لَعَمرُكَ ما لامَ اِمرَءاً مِثلُ نَفسِهِ
كَفى لِاِمرِئٍ إِن زَلَّ بِالنَفسِ لائِما
تَأَخَّرتُ أَستَبقي الحَياةَ فَلَم أَجِد
لِنَفسي حَياةً مِثلَ أَن أَتَقَدَّما
فَلَستُ بِمُبتاعِ الحَياةِ بِسُبَّةٍ
وَلا مُبتَغٍ مِن رَهبَةِ المَوتِ سُلَّما
وَلَكِن خُذوني أَيَّ يَومٍ قَدَرتُمُ
عَلَيَّ فَحُزّوا الرَأسَ أَن أَتَكَلَّما
بِآيَةِ أَنّي قَد فَجَعتُ بِفارِسٍ
إِذا عَرَّدَ الأَقوامُ أَقدَمَ مُعلِما


烟霞自分卧方壶
诏使忽从门外呼
五色石花烹炼惯
补天应不费枝梧


花似细薇香似兰
已宜炎暑又宜寒
心知合伴灵和柳
不许行人仔细看


Vous débouchez enfin sur une plate-forme,
Et vous apercevez, ainsi qu'un monstre énorme,
La Cité grommelante, accroupie alentour.


No: they have heads to think, and hearts to feel,
And souls to act, with firm, tho' erring zeal;
For they have keen affections, kind desires,
Love strong as death, and active patriot fires;
All the rude energy, the fervid flame,
Of high-soul'd passion, and ingenuous shame:
Strong, but luxuriant virtues boldly shoot
From the wild vigour of a savage root.


共餐鲈一箸
各饮酒三升
客去主人睡
明朝醉未兴


E lo meo core sendo lì per mirare
vete da parte Amor che vinia
e sego Pïetate e Cortesia
cum gi altri spirti che volno amare.


Como duerme la chispa en el guijarro
y la estatua en el barro,
en ti duerme la divinidad.
Tan sólo en un dolor constante y fuerte
al choque, brota de la piedra inerte
el relámpago de la deidad.
No te quejes, por tanto, del destino,
pues lo que en tu interior hay de divino
sólo surge merced a él.
Soporta, si es posible, sonriendo,
la vida que el artista va esculpiendo,
el duro choque del cincel.
¿Qué importan para ti las horas malas,
si cada hora en tus nacientes alas
pone una pluma bella más?
Ya verás al cóndor en plena altura,
ya verás concluida la escultura,
ya verás, alma, ya verás...


A naše píseň vaše pouta zláme
a zboří vaše modly
a sítě všech lží vašich potrháme,
jež utkali jste podlí.


»Gewiß! fielst Du hier lächelnd ein, und wie?
Zum Beispiel morgen eine Landpartie!
Erinnerst Du dich noch, wie Du vor Wochen
Mir einen Ausflug ins Gebirg versprochen?


Ale to, co nemá jména
a snad není, dál mne hnalo,
dál a dále, bez oddechu
bloudíval jsem unavený
jako smečkou štvaná zvěř.


A plakala tak usedavě
a stárla rychle v pláči tom.
co smutek táhl po doubravě,
jak zamyšlen stál každý strom.


Un nuevo corazón, un hombre nuevo
ha menester, Señor, la ánima mía;
desnúdame de mí, que ser podría
que a tu piedad pagase lo que debo.


Nun endet meine Qual!
Denn gehn sie vor die Türe,
Es ist besser als in den Saal.


Smích ostrý často pohrdlivě zněl:
Ve volném vzduchu lehce se to hýří,
ba stačí místo křídel také chmýří,
by planý snílek k prázdným stínům spěl


Mas... una noche de lirismo, tu
buen seno, tu mar rojo
se azotará con olas de quince años,
al ver lejos, aviado con recuerdos
mi corsario bajel, mi ingratitud.
Después, tu manzanar, tu labio dándose,
y que se aja por mí por la vez última,
y que muere sangriento de amar mucho,
como un croquis pagano de Jesús.
Amada! Y cantarás;
y ha de vibrar el femenino en mi alma,
como en una enlutada catedral.


Az én Uram újra él most,
országútján mendegél most,
áprilisban fürdik és
aranyozza napsütés,
ahol lépked, jobbra-balra
ezer madár fakad dalra
s ring, hullámzik a vetés.


A gente conhece o som da metralha
quando ela vem no fim do di
Quando ela vem, silencia a aldeia,
então, em sobressalto, o povo diz:
- Foram fuzilado


Vánoční stromku, rodiny stkvoste,
vidím tě zdobit jizbu zas,
raněné srdce zvučí a roste,
poznovu plane zrak, jenž has’;
zas se to v hlavě blýská a mění
a přec, ó běda, jak dřív to není!


Da l'altra parte Danae in sen si gode
vedersi piover Giove in nembo d'oro,
ov'altri più la chiude e la custode;


Geniem se nyní každý klade,
Kdo se vzpírať proti pravdě umí,
Ač mu jenom prázeň pouhá šumí
V mysli tupé, v hlavě holobradé.


Tobende Eile mich treibend erfaßt!
Aber wohl niemals liebten die Horen; –
Heimlich im grausamen Bunde verschworen,
Spotten sie tückisch der Liebenden Hast.


آليتُ لا حِلْتُ ولا حِلْتُمُ
عن كلَّ ما أعهدُهُ منكمُ
وبالذي ارعاه مِن عهدِكمْ
بعدَ نواكمْ يُعرَفُ المغرمُ
قد كنتُ أبكي والنوى لم تَحِنْ
بعدُ فما الحيلةُ أن بِنتمُ
وكيف لا يَقلَقُ مِنْ لم يزلْ
يُقْلِقُهُ حبُّكمُ الأقدَمُ
أرتاحُ للريحِ إذا ماسرتْ
مشمولةً تُخبِرُني عنكمُ
كأنَّها تأسو جِراحَ الهوى
فهي لقلبي دونكمْ مرهمُ
ما عَلِمَ الرُّكبانُ ما حلَّ بي
في الوجدِ لو لم يَلُحِ المَعْلَمُ
كتمتُه حتى إذا ما بدا
أظهرتِ العبرةُ ما أكتمُ
ولم تزلْ تُظهِرُ سرَّ الهوى
منّي إذا ما زرتُها الأرسُمُ
أسألُها عن أهلِها ضَلَّةً
كأنّها تسمعُ أو تَفْهَمُ
وربَّما أعربَ عن كلَّ ما
يزيدُ وجدي ربعُها الأعجَمُ
منازلٌ قد صِرْتُ أبكي لها
مِن بعدِ ما كنتُ بها أَبسِمُ
بادمعٍ مِن بعدِ أهلِ الهوى
على ثرى أطلالِهم تَسْجُمُ
اِنْ أعوزَ الغيثُ وان أنجمَتْ
سحائبُ الرَّىَّ انبرتْ تَثجِمُ
والدهرُ حالانِفطوراً له
بؤسي وطوراً بعدها أنعُمُ
فلا تَضيقَنَّ بأفعالِه
فربَّما هانَ الذي يَعظُمُ
أحبابَنا لا تَرِدوا أدمعي
فاِنَّها بعدَ نواكُمْ دَمُ
بَعُدْتُمُ فالدهرُ في ناظري
بغيرِ أنوارِكمُ مُظلِمُ
وعيشتي البيضاءُ بعدَ النوى
كدَّرها هجركُمُ الأدهَمُ
لولا دموعي يومَ توديعكمْ
لم تكُ أسرارُ الهوى تُعلَمُ
أأشتكيكمْ أم إلى جورِكمْ
أشكو الذي قد حلَّ بي منكمُ
ولا أرى في مذهبي أَنَّهٌ
يُنصِفُني مَنْ لم يزلْ يَظلِمُ
شِنْشنَةٌ صارتْ له مذهباً
وهو لها دونَ الورى أخزَمُ
أحبَّةٌ لو قيلَماذا الذي
نختارُه ما قلتُإلا همُ
هم أسلموني لاِسارِ الهوى
ظلماً وظنُّوا أنَّني أسلمُ
قلبي على ما نالَهُ منهمُ
لا يعرفُ البثَّ ولا يسأمُ
اِنْ أنجدوا أو أتهموا لم يزلْ
وهو المَرُوعُ المنجِدُ المتهِمُ
وناظرٍ لم يَغْفُ خوفَ النوى
والبينِ لمّا هجعَ النوَّمُ
جيرانَنا ها أنا باقٍ على
عهدي فهل أنتمْ كما كنتمُ
ما غيَّرَ الدهرُ لنا وجهُهُ
عنِ الرَّضى حتى تغيَّرتُمُ
وفَيْتُ لمّا خانَ أهلُ الهوى
ولم أقلْإِنكمُ خنتُمُ
كنايةٌ في طيَّها كلُّ ما
يُوهنُني منكمْ وما يؤلمُ
فليتكمْ لمّا سرتْ عيسُكمْ
عن أبْرَقِ الحنّانِ ودَّعتُمُ
آهاً على طيبِ ليالي الغَضا
لو أنَّها عادَتْ ولو عُدْتُمُ
غبتمْ فما لذَّ لنا عيشُنا
ولا استُحِثَّ الكاسُ مذ غِبتُمُ
فالغيثُ والمنثورُ هذا أسًى
للبينِ يبكيكمْ وذا يَلطِمُ
وأصفرُ الزهرِ ومبيضُّهُ
هذاكَ دينارٌ وذا درهمُ
والروضُ مخضلٌّ بقطرِ الندى
فالطيبُ مِن أرجائهِ يَفْغَمُ
وللهوى في كبدي جذوةٌ
تبيتُ مِن خوفِ النوى تُضرَمُ
فهل أرى حيَّهمُ باللَّوى
يُدنيهِ منّي البازلُ المُكْدَمُ
كأنَّه في هَبَواتِ السُّرى
يُثيرُهنَّ الخاضِبُ الأصلَمُ
كم رُفِعَتْ أخفافهُ عنْ دَمٍ
كأنَّه في اِثرِه عَنْدَمُ
ترتاعُ للصوتِ واِرهابِه
كأنَّما في ثِنيهِ أرقمُ
يا أيُّها النظمُ نداءَ امرئٍ
يَشغَفُهُ مذهبُكَ الأقومُ
تَعُبُّ كالسيلِ على خاطرٍ
طمى عليه بحرُكَ المُفْعَمُ
أُثني بما فيكَ على رُتْبَةٍ
لم يُعْطَها عادٌ ولا جُرْهُمُ
لو كنتَ في عصرِ رجالٍ مَضَوا
صَلَّوا على لفظكَ او سَلَّموا


Sladké poupě tmavooké,
není tě tu, není,
a já tobě vánkem pošlu
duše políbení.


A mille cavallieri alla sua vita
al primo incontro avea la sella tolta
Marfisa, et ella mai non n'era uscita;
e n'uscì, come udite, a questa volta.
Del caso strano non pur sbigottita,
ma quasi fu per rimanerne stolta.
Parve anco strano al cavallier dal nero,
che non solea cader già di leggiero.


Ward dis Gesicht auf dein Gebot geschikkt?
Ists dein Befehl? mein Sinn ist gar verrükkt!
Verstokkstdu, Gott, mich nach der Pharonsweise!
Mein Geist und Blutt verwandeln sich zu eise!


Ach, Liebster, weh tut Scheiden
Ins fremde Land hinaus,
Doch bittrer ist das Meiden
Daheim im öden Haus.
Von früh bis spät den ganzen Tag
Denk' ich, wie dir's ergehen mag,
Und sitze nachts alleine
Und weine.


Holubicí Svatý Duch nad ní se v oblaku vznáší,
Nesmrtelnost pak palmou svou mává jí vstříc.


So steht sie jetzt im hohen Norden
An unsres Meeres dunklen Borden,
So schreibt sie fingernd in den Dunst;
Und quellend aus den luft'gen Spuren
Erstehn in dämmernden Konturen
Die Bilder ihrer argen Kunst.


Híremet s nagy voltomat
Ne trombitálják messzi tartományok,
Más ne tudja síromat:
Te hints virágot arra s a leányok.


(Laut, wie Stimmen vieler Meere,
Ruft' ich's gern zu Gottes Ehre;
Ruf' aus meines Meisters Munde,
Ruf' noch in der letzten Stunde:
»Möglich ist dem Glauben alles 10 !
Was Gott kann, das kann er alles«!
Deckt die Nacht des Todes mich,
Ruf's mein Lied noch laut, wie ich 11 !)


Feyret nun, Völker, des Josaphats feste!
Theilet dreitage zur klage den raub!
Danket dem Herren, ihr Lobethalsgäste,
Welcher gemachet den Treiber zu staub.
Kehret zurükke mit glükke und freuden:
Bauet Jerusalem unter den Heyden.
Singet und klinget des Herren werke
Oben und unten, das A.L.L.S. aufmerke.


Das der vatter hat gsant den sun
der welt zu eim heilande;
und welicher erkennet nun
Jesum Cristum, gesande
ein sun gottes, nach seim gebot,
in dem bleibt got und er in got.
die lieb hab wir glaubt und erkent,
die got stets zu uns trage.
Got ist die lieb, und welicher
in der lieb bleibet gare,
der selbig bleibt in got vater
und got in im fürware;
des ist die lieb völlig bei uns,
das wir freidikeit durch des suns
gnad haben an der welte ent,
an des gerichtes tage.
Dan gleich wie er ist, also sint
wir seine kint;
in der welt lint
die liebe keiner forcht entpfint,
sunder die völlig lieb zertrent
ganz alle forcht und klage.


Kdyby je honil hlad,
moh bys se usmívat
a konečně jim přát,
by žili a tyli si v suše –
však ne, je žene jen
na klasů našich plen,
na loupež našich jmen
bídáctví mrzácké duše.


A su ida, abrí los ojos
y la cesta seguía allí
con un papel que decía:
«Papá, es mi hijo. Cuídalo. Volveré en una hora.
¡Estás muy bien!.. Amanda».


Wann Schäfer Trifften trifft das Ruffen frecher Treffen/
Der Waffen puff und paff/ pfeifft unsre Pfeiffe? Nein.
Das Hoffen äffet offt/ offt trifft es trefflich ein/
Drüm hoffet/ Hoffen wird nicht mehr den Frieden äffen.


Bús rableány! ki kékszínűre fested
A fák kontyát, s a holdnak hervadt arcát
Ezüstösre kendőzöd, csúnya hajszák
Miatt gyűrött orcám úgy simogasd meg,


Fundido, ostenta brazo omnipotente,
horror que a la ciudad prestó la sierra,
descolorida paz, preciosa guerra,
veneno de la aurora y del poniente.


a morte na nuc
Em redor as mulheres delimitam a casa,


E tu, vaga fanciulla e tutta onesta,
gentil, pulita, leggiadra e accorta,
deh, non voler che mia vita molesta
io per te meni e l'alm'alfin sia morta!
Mio morire e campar solo 'n te resta,
puo'mi 'n ciel fare e nello 'nferno scorta,
puo'mi lasciare e tener dove vuoi,
ché l'alma e 'l corpo e' sensi miei son tuoi.


A konec hezký znáte už,
jak zažili jsme velké štěstí,
jak táta váš si ved jak muž –
ha, zatínáš, viď, Tondo, pěsti! –
a svobody jak pod křídloma,
když rozlétla se naší zemí,
se navrátil nám s legiemi.
No, neplač, Mařko! Vždyť je doma!
A tu jde zrovna. Oknem hrozí,
že lenošíme. S kolen, chaso!
A poženete napást kozy!


村步如延寿
川原似福平
无人相共识
独自故乡情


O Nahme, deßen Klang und Werth
Von jezt in alle Zeiten dringet
Und, wo er Ost und West durchfährt,
Glanz und Verwundrung mit sich bringet!
Die Fama trägt sein Conterfey
Zum Zeugnüß, daß es würdig sey,
Den Saal der Helden mit zu schmücken,
Um, weil es keine Nacht bedeckt,
So weit sich nur Europa streckt,
Die fromme Nachwelt zu entzücken.


Glosa:


Was Er nicht ist, das darff man kaum vom Höchsten sagen,
Wie wilt du, lieber Mensch, dann, was er ist, erfragen.


Ten posměch příšerný zvířil v zlosť obou gnomů hruď.
„My nesneseme výsměch, hned sázka zavřena buď!“
– „Nuž dobrá, přijímám ji – svou hlavu sázím na to,
vše mějte potřebné k práci, měď, mosaz, jantar i zlato.“


Tys vrátil volnost mému lidu,
by v pokoji a svatém klidu
své vlasti mohl tvořit hráz;
ty otrocká jsi rozbil pouta
a z temna žalářního kouta
jsi na výsluní vyved nás.


Hidd el, mi csupán csaljuk a világot,
Arcunkon is hazug az ifjuság,
Én nem török le illatos virágot
S neked sem kell már soha mirtuszág.
Én az álmod szeretném visszahozni,
Te tán szivembe vágyat oltanál -
Küzdünk egymásért hasztalan, hiába:
Köztünk a multnak tiltó romja áll!...


Unseligen Tod
Starb der Geliebte.
Denn als er wandelt
Durch den Wald,
Begegnet ihm ein wilder Eber,


tu regreso tiene tanto
que ver contigo y conmigo
que por cábala lo digo
y por las dudas lo canto
nadie nunca te reemplaza
y las cosas más triviales
se vuelven fundamentales
porque estás llegando a casa
sin embargo todavía
dudo de esta buena suerte
porque el cielo de tenerte
me parece fantasía
pero venís y es seguro
y venís con tu mirada
y por eso tu llegada
hace mágico el futuro
y aunque no siempre he entendido
mis culpas y mis fracasos
en cambio sé que en tus brazos
el mundo tiene sentido
y si beso la osadía
y el misterio de tus labios
no habrá dudas ni resabios
te querré más
              todavía.


أَعِد حَديثَكَ عِندي أَيُّها الرَجُلُ
وَقُل كَما قالَتِ الأَنباءُ وَالرُسُلُ
قَد هاجَ ما نَقَلَ الراوُنَ بي طَرَباً
ما أَجمَلَ الرُسلَ في عَيني وَما نَقَلوا
فَاِجمَع رِواياتِهِم وَاِملَء بِها أُذُني
حَتّى تَراني كَأَنّي شارِبٌ ثَمِلُ
دَع زُخرُفَ القَولِ فيما أَنتَ ناقِلُهُ
إِنَّ المَليحَةَ لا يُزري بِها العَطَلُ
فَكُلُّ سَمعِ إِذا قُلتَ السُلافُ فَمٌ
وَكُلُّ قَولٍ إِلَيهِم يَنتَهي عَسَلُ
لا تَسقِني الراحَ إِلّا عِندَ ذِكرِهِمُ
أَو ذِكرِ قائِدِهِم أَو ذِكرِ ما فَعَلوا
هُمُ المَساميحُ يُحيِ الأَرضَ جودُهُمُ
إِذا تَنَكَّبَ عَنها العارِضُ الهَطِلُ
هُمُ المَصابيحُ تَستَهدي العُيونُ بِها
إِذا اِكفَهَرَّ الدُجى وَاِحتارَتِ المُقَلُ
هُمُ الغُزاةُ بَنو الصَيدِ الغُزاةِ بِهِم
وَبَطشِهِم بِالأَعادي يُضرَبُ المَثَلُ
قَومٌ يَبيتُ الضَعيفُ المُستَجيرُ بِهِم
مِن حَولِهِ الجُندُ وَالعَسّالَةُ الذُبُلُ
فَما يُلِمُّ بِمَن صافاهُمُ أَلَمٌ
وَلا يَدومُ لِمَن عاداهُمُ أَمَلُ
تَدري العُلوجُ إِذا هَزّوا صَوارِمَهُم
أَيُّ الدِماءِ بِها في الأَرضِ تَنهَمِلُ
وَلِلغَرَندَقِ رَأيٌ مِثلُ صارِمِهِ
يَزُلُّ عَن صَفحَتَيهِ الحادِثُ الجَلَلِ
المُقبِلُ الصَدرِ وَالأَبطالُ ناكِصَةٌ
تَحتَ العَجاجَةِ لا يَبدو لَها قُبُلُ
وَالباسِمُ الثَغرِ وَالأَشلاءُ طائِرَةٌ
عَن جانِبَيهِ وَحَرُّ الطَعنِ مُتَّصِلُ
سَعدُ السُعودِ عَلى السُؤالِ طالِعُهُ
لَكِنَّهُ في مَيادينِ الوَغى زُحَلُ
في كُلِّ سَيفٍ سِوى بَتّارِهِ فَلَلٌ
وَكُلُّ رَأيٍ سِوى آرائِهِ زَلَلُ
يا اِبنُ المُلوكِ الأُلى قَد شادَ واحِدُهُم
ما لَم تُشَيِّدُهُ أَملاكٌ وَلا دُوَلُ
وَقائِدُ الجَيشِ ما لِلريحِ مُنفَرَجٌ
فيهِ وَلَكِن لَها مِن حَولِها زَجَلُ
تَوَهَّمَ التُركُ لَمّا حانَ حينُهُمُ
أَنَّ الأُلى وَتَروا آبائُهُم غَفَلوا
حَتّى طَلَعتَ مِنَ القوقاسِ في لَجِبٍ
تَضيقُ عَنهُ فِجاجُ الأَرضِ وَالسُبُلُ
فَأَدرَكوا أَنَّهُم ناموا عَلى غَرَرٍ
وَأَنَّكَ البَدرُ في الأَفلاكِ تَنتَقِلُ
يا يَومَ صَبَّحتَهُم وَالنَقعُ مُعتَكِرٌ
كَأَنَّهُ اللَيلُ فَوقَ الأَرضِ مُنسَدِلُ
لَيلٌ يَسيرُ عَلى ضَوءِ السُيوفِ بِهِ
وَيَهتَدي بِالصَليلِ الفارِسُ البَطَلُ
بِكُلِّ أَروَعَ ما في قَلبِهِ خَوَرٌ
عِندَ الصِدامِ وَلا في زِندِهِ شَلَلُ
وَكُلِّ مُنجَرِدٍ في سَرجِهِ أَسَدٌ
في كَفِّهِ خِذمٌ في حَدِّهِ الأَجَلُ
وَكُلِّ راعِفَةٍ بِالمَوتِ هادِرَةٍ
كَأَنَّها الشاعِرُ المَطبوعُ يَرتَجِلُ
سَوداءَ تَقذِفُ مِن فوهاتِها حِمَماً
هِيَ الصَواعِقُ إِلّا أَنَّها شُعَلُ
لا تَحفَظَ الدِرعُ مِنها جِسمَ لابِسِها
وَلا يُنَجّي الحُصونَ الصَخرُ وَالرَملُ
فَالبيضُ تَأخُذُ مِنهُم كَيفَما اِنفَتَلَت
وَالذُعرُ يُمعِنُ فيهِم كَيفَما اِنفَتَلوا
وَكُلَّما وَصَلوا ما اِنبَتَّ باغَتَهُم
لَيثٌ يُقَطِّعُ بِالفَصّالِ ما وَصَلوا
فَأَسلَموا أَرضَروماً لا طَواعِيَةً
لَو كانَ في وُسعِهِم إِمساكَها بَخِلوا
كَم حَوَّطوها وَكَم شادوا الحُصونَ بِها
حَتّى طَلَعتَ فَلا حِصنٌ وَلا رُجلُ
وَفَرَّ قائِدُهُم لَما عَرَضتَ لَهُ
كَما يَفِرُّ أَمامَ القَشعَمِ الحَجَلُ
وَمَن يَشُكُّ بِأَنَّ الوَعلَ مُنهَزِمٌ
إِذا اِلتَقى الأَسَدُ الضِرغامُ وَالوَعِلُ
لَم يَقصُرِ الرُمحُ عَن إِدراكِ مُهجَتِهِ
لَكِن حِمى صَدرَهُ وَقعَ الظُبى الكَفَلُ
تَعَلَّمَ الرَكضَ حَتّى لَيسَ تَلحَقُهُ
هوجُ الرِياحِ وَلا خَيلٌ وَلا إِبِلُ
يَخالُ مِن رُعبِهِ الأَطوادَ راكِضَةً
مَعهُ وَما رَكَضَت قُدّامُهُ القُلَلُ
وَيَحسَبُ الأَرضَ قَد مادَت مَناكِبُها
كَذاكَ يَمسَخُ عَينَ الخائِفِ الوَجَلُ
وَباتَ أَنوَرَ في يَلديزَ مُختَبِئً
لِأُمِّهِ وَأَبيهِ الثُكُلُ وَالهَبَلُ
يَطيرُ إِن صَرَّتِ الأَبوابُ طائِرُهُ
وَيَصرَخُ الغَوثَ إِمّا وَسوَسَ القُفُلُ
في جَفنِهِ أَرَقٌ في نَفسِهِ فَرَقٌ
في جِسمِهِ سَقَمٌ في عَقلِهِ دَخَلُ
في وَجهِهِ صُفرَةٌ حارَ الطَبيبُ بِها
ما يَصنَعُ الطُبُّ فيمَن دائُهُ الخَبَلُ
لَم يَبقَ فيهِ دَمٌ كَيما يُجَمِّعَهُ
في وَجهِهِ عِندَ ذِكرِ الخَيبَةِ الخَجَلُ
يَطوفُ في القَصرَ لا يَلوي عَلى أَحَدٍ
كَأَنَهُ ناسِكٌ في القَفرِ مُعتَزِلُ
لا بَهجَةُ المُلكِ تُنسيهِ هَواجِسَهُ
وَلا تُرَوِّحُ عَنهُ الأَعيُنُ النُجُلُ
يَزيدُ وَحشَتَهُ إِعراضُ عُوَّدِهِ
وَيَنكَءُ الجُرحَ في أَحشائِهِ العَذَلُ
إِذا تَمَثَّلَ جَيشَ التُركِ مُندَحِراً
ضاقَت بِهِ مِثلَما ضاقَت بِذا الحِيَلُ
يا كاشِفَ الضُرِّ عَمَّن طالَ صَبرُهُمُ
عَلى النَوائِبِ لا مَرَّت بِكَ العِلَلُ
أَطلَقتَهُم مِن قُيودِ الظُلمِ فَاِنطَلَقوا
وَكُلُّهُم أَلسُنٌ تَدعو وَتَبتَهِلُ
لَو كانَ يَنشُرُ مَيتاً غَيرُ بارِإِهِ
نَشَرتَ بَعدَ الرَدى أَرواحَ مَن قُتِلوا
بَغى عَلَيهِم عُلوجُ التُركِ بَغيَهُمُ
لَم يَشحَذوا لِلوَغى سَيفاً وَلا صَقَلوا
خانُحُمُ وَأَذاعوا أَنَّهُم نَفَرٌ
خانوا البِلادَ بِما قالوا وَما عَمِلوا
يا لِلطَغامِ وَيا بُهتانَ ما زَعَموا
مَتى أَساءَ إِلى ذي المِخلَبِ الحَمَلُ
هَبوا الرِجالَ لِأَمرٍ أَحَدَثوا حَدَثاً
فَما الَّذي جَنَتِ العَذراءُ الطِفلُ
أَجَدُّكُم كُلَّما جَوٌّ خَلا أَسَدٌ
وَجَدُّكُم كُلَّما شَبَّت وَغى ثُعَلُ
قَد جاءَ مَن يَمنَعُ الضَعفى وَيُرغِمُكُم
إِن تَحمِلوا عَنهُمُ النيرَ الَّذي حَمَلوا
أَمَّنتَ أَرمينيا مِمّا تُحاذِرُهُ
فَلَن تَعيثَ بِها الأَوغادُ وَالسَفَلُ
ظَنّوكَ في شُغُلٍ حَتّى دَهِمتَهُمُ
فَأَصبَحوا وَلَهُم عَن ظَنِّهِم شُغُلُ
مَزَّقتَ جَمعَهُمُ تَمزيقَ مُقتَدِرٍ
عَلى المُهَنَّدِ بَعدَ اللَهِ يَتَّكِلُ
فَهُم شَراذِمُ حَيرى لا نِظامَ لَها
كَأَنَّهُم نَوَرُ الآفاقِ أَو هَمَلُ
أَلبَستَهُم ثَوبَ عارٍ لا تُطَهِّرُهُ
نارُ الجَحيمِ وَلَو في حَرِّها اِغتَسَلوا
جاويدُ فَوقَ فِراشِ الذُلِّ مُضطَجِعٌ
وَتَلعَتٌ بِرِداءِ الخَوفِ مُشتَمِلُ
أَتَستَقِرُّ جُنوبٌ في مَضاجِعِها
وَفي مَضاجِعِها الأَرزاءُ وَالغِيَلُ
وَتَعرِفُ الأَمنَ أَرواحٌ تُرَوِّعُها
ثَلاثَةٌ أَنتَ وَالنيرانُ وَالأَسَلُ
لَو لَم تُقاتِلُهُم بِالجَيشِ قاتَلَهُم
جَيشٌ بِغَيرِ سِلاحٍ إِسمُهُ الوَهَلُ
أَجرَيتَ خَوفَ المَنايا في عُروقِهُمُ
فَلَن يَعيشَ لَهُم نَسلٌ إِذا نَسَلوا
قَد ماتَ اهلُهُمُ مِن قَبلَ ميتَتِهِ
وَشاخَ ناشِءُهُم مِن قَبلِ يَكتَهِلُ
وَقَد ظَفِرتَ بِهِم وَالرَأسُ مُشتَعِلٌ
كَما ظَفِرتَ بِهِم وَالعُمرُ مُقتَبِلُ
فَتحٌ تَهَلَّلَتِ الدُنيا بِهِ فَرَحاً
فَكُلُّ رَبعِ خَلا أَستانَةَ جَذِلُ
الشَعبُ مُبتَهِجٌ وَالعَرشُ مُغتَبِطٌ
وَروحُ جَدِّكَ في الفِردَوسِ تَحتَفِلُ


„Rci, kdo jsou ti dva, před námi co spějí?“
On: „Až jim ve tvář pohlédneš, pak záhy
též bolu poznáš, jímž se tady chvějí.“


Csak bűbájod, mi mindezeknél
Valódibb, édesb, istenibb:
Tünékenyebb, semmibb a szélnél,
Mely elhal, alig születik.


Ich bin Ahasverus, sag ich!
Sieh darauf mich an verwundert,
Salem du, wovor mir grauet.
Irrens müd, das Haar ergrauet,
Wank ich heim nach aber hundert
Jahren und vergebens frag ich,
Ruf ich – in den öden Mauern
Weck ich keinen Widerhall; –
Sieh Versteinten mich betrauern
Salems Fall.


Hajlik a kor, és borongva
Jő az est feléje!
Hajts ki, hajts ki örömemre
Szőlő venyigéje!
A bor lángja hogy derengjen
Az öreg bus kedvén,
Mint az alkony fellegén, a
Rápirosló napfény. -


结绮临春草一丘
尚残宫井戒千秋
奢淫自是前王耻
不到龙沈亦可羞


Oh, pít se bude, bratře, věř!
Ostatní vše je klamné! –
Mohl bys potom láhvičkou
vzpomenout taky na mne.


Por último,
dejó una Declaración arrepentida,
un cimiento, una venganza.
Es tarde para salvarme,
por eso escribo esta,
Declaración Jurada.


»Steig' ab, steig' ab, liebe Lady mein,
Und nimm mein Roß an die Hand,
Deinem Vater und deinen Brüdern
Muß ich nun halten Stand.«


Nur eine Kleinigkeit:
Zwölf Faden nur aus meinem Rocken spinnen.


S myšlenky sílu drsný čas nesnímá,
sněhově luzná, s očima věčnýma.


Am Waßerfall in Tibur,
Da stand der große Niebuhr,
Schaut' auf die sieben Hügel,
Und machte viel Geklügel;
Er wollte Roms Geschichten
Nach neuer Art berichten.


Aux ors incandescents des trésors des Palmyres,
Aux perles des Ophirs — aveugles ses prunelles ;
La vertèbre rétive aux visions charnelles
Éparses dans l'odeur énervante des myrrhes.


Či snad vesel na zanášce sedí
kolem něho mleček polní květ,
k němuž dřív – o časové vy šedí –
bez ostychu směl si přivonět?...
Však teď vzdech' – zlá ve snu přišla voda,
vstát chce, nelze, v srdci ho to bodá.


Se di Giunon cantar volea la rabbia,
O di Ciprigna il duol ne l'alma impresso
Mi dicea tosto alcun, non v'è sabbia.


Ropogó papírra
szép és egészséges dolgokat írni! –
Ó, mert ez az én hivatásom!


Dozněla hudba, ustal rej,
leč všichni zas prosí: Muziko, hrej,
rozhoď perel, růží, stkvostů
plné klíny v kolo hostů.
Hrej, muziko, hrej!
A muzika unavena
vzdychá, pláče, žalně stená:


Die Suada muß ihn auferzogen haben;
Ach! reden muß er, wie Merkur,
Der ehedem, gleich einem Schäferknaben,
Von dem Olympus fuhr,


In hohen Luftgeleisen, wo sich enharmonisch
die Seile schneiden, drauf man flach entschwirrt,
Versucht ein kleinkalibriges Kamel platonisch
zu klettern; was die Fröhlichkeit verwirrt.


Žurnály, básníci, učenci lhali
po léta za nos mě vodíce,
muži mi lhali, a ženy mi lhaly.
Ženy ty lhaly mi nejvíce.


九畹滋兰自楚人
草荒茅塞几千春
而今乞得山中种
老眼看来种种真


Jako zlobnou vosou bodnut těmi slovy
povyspělý vnuk, žák zdárný převýchovy,
drsně přetrhl nit řeči kmetovy:
„Jaký mor vás děsí, děde bláhový?
Či jen rozmarně a řízně vtipkujete?
Vždyť náš národ zdravím kypí jen a kvete,
zdatně šosáctví a tmářství tíhu střásá
a jak obrozený fénix blahem jásá;
až se ještě zdaří rovné dělení,
budeme jak v ráji v Čechách blaženi.
Také mor nechť přijde, nejsme zaostalí,
bychom k obrazům se babsky utíkali;
skvěle vrcholící neomylná věda
nám ni příštím bídně zahynouti nedá,
jedním rázem zničí škodné bacily.“


蓬在麻中应自直
茑生松下亦能高
不关若辈工攀附
物理由来系所遭


Ein kalter starrer Arm, reglos gebeuget,
In dem die goldne Leier lichtvoll blitzt;
Ein greises Silberhaupt, im Tod geneiget,
Drauf immergrün der frische Lorbeer sitzt!


Nun, mächtige Gelegenheit,
Nun komm und gieb mir holde Mienen;
Du wirst dir von der Danckbarkeit
Manch hohes Ehrenlied verdienen.
Du hast dich mich, so lang ich bin,
Aus Eifer oder Eigensinn
Oft sehn, doch niemahls halten laßen.
So nah mir auch dein flüchtig Haar
In Dresden und in B[reßlau] war,
So schamroth kriegt ich Wind zu faßen.


Ein bestendiges Gemüte,
Das auß keiner Furchte weicht,
Sucht ihm gleichfals ein Geblüte,
Eine Seele, die ihm gleicht,
Sieht für allen Dingen an
Treu, auff die es bauen kan.


绿阴亭馆晚凉多
红藕花香水不波
不是红南漫游客
隔溪犹唱采莲歌


Fliehn will ich, doch auf meine Stirne
Drückst du den Mund, zum Herzen jäh
Schießt mir das Blut, und im Gehirne
Fühl' ich ein tödlich süßes Weh.


Und du Alterchen sitz nieder,
Kamst zu Fuß, hast müde Glieder,
Schöne Tochter ohn' Verweilen
Machtet ihr dreihundert Meilen.


Pastora with blushes confest,
That she felt all the force of true love;
But that reason her passion supprest,
Yet that now she must own and approve.
She soon gave her hand to the swain,
Who proclaim'd to each shepherd this truth,
He had met a reward for his pain,
More lasting than beauty and youth.


Alumnos de Marte,


So steigt dein Preis, erhöhtes Vaterland!
So schallt dein Lob bey fernen Nationen,
In aller Welt, wo irgend Menschen wohnen,
Ist Deutschland mehr als sonst ein Volck bekannt.
Es kennen dich die Africaner-Mohren,
In Japans Reich, in Siam, Bengala,
In Malabar, und gantz America
Erfüllt dein Ruhm der Indianer Ohren.


Oft, wenn die Nacht dunkelt,
Kann ich ungeduldig kaum erwarten
Mich auf das Lager hinzuwerfen,
So peinigt mich Ermattung und Schwäche.
Und doch am frühen Morgen wieder
Rufen mich die Bücher,
Weckt mich das Coliseum, oder St. Peter,
Die Trümmer dort, das Bildniß hier,
Der Tempel im entlegnen Weinberg:
Zum Vatikan ist oft mein Weg gerichtet;
Ungern versäum' ich den alten Hymnengesang,
Sei's in neuen, sei's in alten Kirchen;
Dann lockt mich das Feld hinaus,
Die herrlichen Gärten,
Ein Volksfest auch, der Tiberstrom,
Den Sonnenuntergang zu sehn
Von Pietro Mantorio.
Auch die Büchersammlung
Der Klöster wird durchschaut,
Dann quält mich am Abend das Theater,
Das ich ungern misse,
Und immer wird mir doch der Tag zu kurz,
Und viel zu lang die Nacht.


Bůh nechce zřít však, co mne bolí,
vždy chlad a přísnost v jeho líci.
A chmurně hledí do údolí
mí nejsmutnější loupežníci.


Das waren Bilder und Lockenpracht,
Wie mähnige Leun in Rahmen!
Das Vasen! wo in der Galatracht
Spazierten schäfernde Damen!
Und, o, das war eine Blumensee,
Ein farbiges Blütengewimmel!
Das eine berauschende Äthernäh'
Von heißem südlichen Himmel!


S ha a felleg a tó fölé szállt:
A nap, sugárával töré át;
És hogy a tóra ez ne nézzen:
Eléje állt amaz setéten.


Le soir, je m'assieds, grave, au milieu de cries brutes,
Ainsi qu'un chancelier dans la chambre des lords,
Et mon front a parfois un pli sévère. Alors,
Ma chienne, la Chougna5, qui n'est pas une bête,
Approche, et sous mes mains fourre sa grosse tête,
Et sentant qu'un sermon va venir, se tient coi.
Et jé lui prends l'oreille, et je lui dis : Pourquoi
Te comportes-tu mal, Chougna, devant le monde ?
Pourquoi, quand nous sortons, — il faut que je te gronde, —
Cours-tu, jappant, hurlant, à travers les buissons,
Après les jeunes chiens et les petits garçons ?
Pourquoi ne vois-tu pas un coq sans le poursuivre ?
Si bien que, moi, j'ai l'air d'avoir une chienne ivre !
Cela nous fait mal voir, les gens sont irrités ;
Je te connais beaucoup de bonnes qualités,
Mais, vraiment, quand tu sors, tu n'es pas raisonnable !


Im Etschtal war's; – rings Fels und Fluß: – rings Schrecken und Gefahren: –
Die deutsche Fahne schwer beschimpft von frechen Räuberscharen. –


Večera tichem zní zbožně
s kostelní vížky zvon;
klekání v duši mé budí
doznělý starý tón:


Hervadozva élek
Hervadt álmaimnak...
Ki tudja – talán már
Ez a sóhajtásom
Az utolsó illat
A búcsuzó illat.


Auf horchte selbst das Seelenlose
Den Tönen deiner Melodie;
Die bleiche Lilie, die Rose
In ihrem Schlummer hörten sie.


Doch sie selbst scharrt in die Erde
Lebend ein mit ihrer Schmach.«
Also tobt die blinde Menge,
Von den Säulen schallt es nach.
Doch erwacht aus tiefem Schweigen
Trauervoll die Jungfrau sprach:


عبود مات بسكتة قلبية
وقضى وليس الموت بالبدعة
اليوم يوم الأربعا وغداً
يوم الخميس وبعده الجمعة
والأمة الحمقاء ليس لها
أيام غير الركل والصفعة
مات الفقير طوى فما ذرفت
عين الثري عليه لو دمعة
يا ناس مشروع الدموع به
هذا التعيس أحق بالشفعة
عبود مات وما قضى وطراً
مما يسميه الورى متعة
ويح الغني من الفقير إذا
ما جاع وانتهك الطوى ربعه
عفواً لقد أخطأت إن لكم
في كل ليل أليل شمعة
إخرس فأهل الخير ليس لهم
يا مصطفى عن فعله رجعة
بالأمس عن روح الفقير لقد
أكلوا شواء وأرغفاً سبعة


Juliane/ Zier der Jugend/
schönstes Bild der schönen tugend/
kluge Fürstin/ nim doch hin/
was zu deinen Nahmens-ehren
meine zunge lässet hören/
was ersinnen kan mein sinn.


Akkor is úgy volt: frász törhette ki
A Dal és Szépség nyugtalan magyarját,
Mert úgy van igaz magyarság szerint,
Ahogy cudarok és urak akarják.


يا بَرقُ أَفرِط في اِعتِلائِك
أَو صُب بِجودِكِ وَاِنهِمائِك
أَو كَشِّفِ الظَلماءَ بِالـ
ـنورِ المُضيءِ مِنِ اِنجِلائِك
ما أَنتَ كَالحَسَنِ بنِ مَخـ
ـلَدَ في اِقتِرابِكَ وَاِنتِوائِك
إِنّي وَجَدتُ ثَناءَهُ
في الناسِ أَشرَفَ مِن ثَنائِك
وَأَرى نَداهُ بِمالِهِ
يَعلو نَداكَ لَنا بِمائِك
وَضِياؤُهُ في البِشرِ أَو
لى بِالفَضيلَةِ مِن ضِيائِك
وَسُمُوُّهُ لِلمَجدِ أَز
كى مِن سُمُوِّكَ وَاِرتِقائِك
نَفسي فِداؤُكَ إِنَّ حَظـ
ـظي كَونُ نَفسي مِن فِدائِك
قَد سارَتِ الرُكبانُ بِالـ
ـخَبَرِ المُعَجِّبِ عَن وَفائِك
وَتَحَدَّثوا عَن نُجحِ وَعـ
ـدِكَ في السَماحِ وَصِدقِ وائِك
فَعَلامَ أَغدو لِاِحتِثا
ثِكَ أَو أُهَجِّرُ لِاِقتِضائِك
سِيَما وَما أَولَيتَهُ
بِالأَمسِ كانَ عَلى اِبتِدائِك
وَيَسوؤُني تَركُ اِعتِما
دِكَ وَالتَأَخُّرُ عَن لِقائِك
وَنَقيصَةُ السيبِيِّ سَيـ
ـبَكَ وَالمُتَمَّمَ مِن عَطائِك
بِمِطالِهِ إِنّي أَعُد
دُ مِطالَهُ مِن غَيرِ رائِك


Meiner tuncklen Augen Licht
Siehet seine Sonne nicht/
Ist in trüber Nächte Schaten
Bey dem Tage selbst gerathen/
Bringet sich mit Weinen hin/
Weil ich/ Cloris/ von dir bin.


Wohin ich geh, wohin ich treib,
Traum treibt mich um, niemehr erwacht
Die trübe Seel, der arme Leib
Aus deiner Nacht.


Die junge Frühlingssonne
Mit zarten Strahlenfädchen
Flirrt um die Jungfer Birke
Mattgoldenes Filigran.


狱兴罗织陷忠良
公亦几遭虎口伤
蹈死救人人免死
论功何止汉于张


Wie wenn im Junimond,
An den Ufern des Stromes, der golden rauscht
Und von Liebe und Freiheit murmelnd klingt,
Ein süßer Duft aufsteiget
Und ein lieblicher Wohlgeruch,
Das ist der Duft der Weinblüthen,
Der von den Bergen und Hügeln kommt, –
Aber ihrer sind wenige, die sich daran erfreuen
Und ihre Augen weiden und ihr Herz erquicken,
So hast du geblühet das erste Mal.


Tam dlouho, dlouho hleděla
pohledem zvláštním, tklivým –
jak zřít by toužíc dálný břeh –
Cos ňadrem hnulo – jako vzdech,
třpyt slzy zrakem snivým.


Auch Sonnenlicht und Mond erscheinen
Uns täglich später, als wir meynen,
Entweichen ehr, als anderswo.
Beglückte Bürger flacher Höhen!
Ihr könnt den Tag weit länger sehen,
Euch macht ein früher Morgen froh!


Als Yorik starb, da flog
Sein Seelchen auf gen Himmel,
So leicht, wie ein Seufzerchen
Der Liebe himmelan fliegt.
Es standen schon in goldnen Kreisen
Die Engelein um ihn herum.
Auf ihren Wangen glänzte
Des himmlischen Lächelns Morgenroth.
»Komm doch, du sanftes Seelchen du,
Erzähl' uns! bringst du gute Botschaft?«
Und Yoriks Seele hauchte: »Ach,
Dort unten ließ ich meine Brüder
Im Staub zurück. O säht ihr sie
Erziehungslos und ohne Führer
In Büschen wandeln, wo die Hyder,
Die Sünde zischt. Wie sie sich mühen,
Die Schlange zu zerreißen,
Die sie umflicht! Es fällt
Der Jugend Blume, ach! vom Sturm gebrochen!
Es schlägt der graue Sünder
Verzweiflungsvoll an seinen Schädel, daß es hallt!
Und Ate schüttelt Seuch' und Tod herab.
Sie röcheln, sehn mit wildverrückten Mienen
Gen Himmel. Ach, dann strecken ihre Glieder
Sich fürchterlich dem Tode aus,
Die Decke ihres Sarges breitet
Graunvolle Nacht und Stille über'n Leichnam.
Es poltert hinab der Sarg;
Die Stricke schnellen unter ihm hinweg,
Und Schädel und Gebein und Staub
Fällt von der Schaufel dumpf hinab.«
Der Freundschaft und der Liebe Thränen
Rieseln in den Sand; hinabgebückt
Erschallt der Heulenden entsetzenvolle Klage:
»O Vater, Mutter, Bruder,
O Freund, Geliebte, gute Nacht!«
Sie aber liegen stumm
Und fühllos, wenn der Wurm
Zu ihrer Leiche kriecht.
Und Yorik schwieg. – Es weinten
Die Engelein; und ihre Thränen fielen
Im Morgenduft herab und zitterten
Wie Thau auf junge Palmen
Und halb offne Veilchen,
Die dem Schoße
Des werdenden Frühlings entstiegen.


Er schwind' und schwinde, winzig und winziger!
Einst ein Kolossus seiner Verblendeten. –
Kommt nun, beschaut, enttäuscht, ihn nah' und
Näher, nicht ohne Vergrößrungsbrille!


Plijem v dlaň, jež v póse
hrdin béře plat,
jížto zachtělo se
zasimulovat!


فبات وباتت عليه السما
ءُ من كل حابيةٍ تهطلُ
مكبا كما اجتنح الهالكي
على النصل إذ طُبع المُنْصُل


小玉飞琼动静俱
几回当面笑愁吁
眼波第一防他觉
不审狂郎解得无


Wipp wipp wipp wipp wipp wipp! Fischlein
Spielet so munter und so frisch.
Wipp wipp wipp wipp wipp wipp! wär' ich
Frisch wie der Fisch!
Wär' ich doch allezeit so frisch,
Ebenso munter wie der Fisch!
Wipp wipp wipp wipp wipp wipp! Fischlein
Spielet so frisch.


Das Kloster fand ich wie gedacht,
Doch war zu teuer mir die Pacht,


Chodil jsem po nádvoří
listopadu pozdního v pozdní odpoledne.
S takovými city šel jsem, jako chodí choří,
kteří po dnech a nocích, ztrávených na svém loži,
na slunce vyjdou boží
vyhlížet nedohledné,
ochotni moře nalézti v každé kapce.


Kommt/ Töchter Salems/ kommt/ und schaut mein Leiden an/
Und wenn nicht euer Hertz von Eisen/ Stahl und Steinen/
So seuffzet auch mit mir/ helfft eurer Schwester weinen/
Weil ihr der Himmel hat im Zorne weh gethan.
Mich hat des Höchsten Hand im Grimme wund geschlagen/
Drum kommt und helffet mir den Schmertzen mit beklagen.


Veď si moudře, ale veď si rázně,
Čarovné tu užij hole – kázně;
Kdož jí zhrdá, mění se mu v hada.


Und so fern der frühe Morgen
Von dem späten Abendlicht –
So entrückt er alle Sorgen
Fern von unserm Angesicht.


Manuel se llama. Treinta y dos años. Hijo de Juan
y Luisa. Pelo, castaño. Ojos,
al pelo. Boca —aún— regular, nariz...
Y algunas señas particulares.


E a più longo camino ognhor men lasso
Sento el pensier che intorno al cor mi cinge,
Sì ch'ogni tempo in primavera vegio.


Der Ehstand plagt mich offt,
Daß ich mich unverhofft
Ins Wesen nein verliebe,
Denn hab ich lange Zeit,
So denck ich allbereit,
Ach hätt ich eine Frau, die mir die Zeit vertriebe.


E quinci 'l vero amico vedrà stare
in ogni affanno ed a morir parato,
per poter dov'è sé altrui menare.


Sup vlnám bouří mrskaným
pad’ v rozlícený plen,
a rván a tepán napořád
z vod hněvně hnán je ven.


Sie tritt hinein. Von düsterm Zwielicht war
Die Grott' erfüllt. Es schwebten wunderbar
Ringsum unkenntliche Gestalten,
Die bald in Nebelhauch verwallten,
Bald wieder aus dem trüben Duft
Zu neu gebildeten Phantomen sich entfalten.
Ein blasses Licht durchschimmerte die Luft,
Das rastlos hier und dorthin irrte,
Und wechselnd jeden Gegenstand
In ein unkenntliches Gemisch dem Blick verwirrte.
Im dunkeln Hintergrunde stand,
Umkettet rings von bunten Schlangen,
Ein weißgeformtes Marmorbild
Mit ungewissem Blick und eingefallnen Wangen.
Die Haare starrten fürchterlich
Mit Nattern untermischt. In seinen Händen strahlte
Ein glänzender Kristall, worin dem Blicke sich
In steter Wechselung ein wildes Chaos malte,
Wo Wahrheit dem Betrug, Betrug der Wahrheit glich
Bald zeigte sich in holder Schöne
Ein anmuthstrahlendes Gesicht
Mit einer Glorie von sanftem Rosenlicht,
Doch bald entfloh die milde Scene;
Der holde Zauberglanz entschwand,
Und schrecklich, hundertköpfig wand
Ein Ungeheuer sich durch düstre, leere Räume.
So kamen und entflohn, mit sich im ew'gen Streit,
Die eitlen Phantasien, wie in der Dunkelheit
Der Nacht das Volk der luft'gen Träume
Die Sterblichen durch steten Wechsel neckt,
Bald durch ein holdes Bild der Sehnsucht Gluth entzündet,
Bald mit Phantomen sie und Feuerdrachen schreckt,
Bis Beydes schnell in eitle Luft entschwindet.


Křídlama zlatýma
On pohybuje,
A na tebe jima
Chládek fofruje.


Lá vou! Estou pensand
Podíamos sair todos set imitando
Uns sete Aquidabãs, como um ar aborrecido
Voltando para o port antes de ter saído:
Seria essa a alusão melhor do Carnaval!


Ta, kterou nikdy nelíbali muži,
umírá zdlouha, myslíc na svou růži.


In ihren rohen Zügen zittert
Der tolle Rausch der Bluttriumphe,
Und tief in ihren Augen wittert
Der Wahnsinn schon, der schönheitsstumpfe.
Dem Gaul die Sporen in die Weichen!
Der Pöbel meutert? Masse murrt?
Nun denn! Auch über ihre Leichen
Gewalt des Goldes, der Geburt!


Laurel que hizo el decreto soberano,
corona de la Iglesia militante,
oscense argento, y oro el más flamante,
acrisolado a incendios del tirano


Usneseno: také v tomto směru
napodobit antiku,
za původní premiéru
odměnu dát... publiku.


波跃春天一抹碧
蜉蝣转瞬皆桑田
山中岁月谁描画
万水烟深紫翠妍


¿Por qué os fuisteis tan presto, horas tranquilas,
Muertas encantadoras?


Gehüllt in Niedertracht,
Gleichwie in einer Wolke,
Ein Lügner vor dem Volke,
Ragt bald er groß an Macht
Mit seiner Helfer Zahl,
Die, hoch und niedrig stehend,
Gelegenheit erspähend,
Sich bieten seiner Wahl.


v něž při slově lidsky šlechetném
vpryskne hned slzná něha:
cítím, jak vlastní plamen můj
vzhůru až k nebi šlehá.


Dobré jitro, kmotřinko!
Proč přicházím z rána k Vám,
uslyšíte hnedlinko: –
nesuť přání k jmeninám!
Obsah jeho není dlouhý,
maje být jen výraz touhy,
by Vám nebe uštědřilo,
co by Vám na prospěch bylo.


Nämlich mit dem Scepter, seim Wort,
welches durchtringt all end vnd ort:
Das ist das Schwerd aus seinem Mund,
damit Er sein Feind richt zu grund.


Soñé.
Fui con urgencia colonizador
y bajé las montañas de tus pechos.
Fui caminante obstinado en la insistencia
tranquila por llegar al destino.
Me dejé caer sobre el océano
blanco de tu vientre,
jugando entre olas y mares
de tu continente.
Sintiendo en el terremoto de tu cuerpo
el consentimiento de mi andadura.
Llegue a la capital del deseo,
a la libertad más cercada:
a las profundidades sísmicas
que guardan el secreto de la entrega.
Allí apagué mi sed acumulada
que tú consentiste con un gemido.
Me abrazaban cadenas consentidas:
largas columnas de hierro maternal.
Tu gesto íntimo, tu sumisión desnuda.
Se volvieron mis manos despensas de calor
y devolví al tiempo pasado las cenizas.
Cerré el libro y gimió mi garganta.
Soy el pasajero del recuerdo triste
sentado con dolor en el furgón del olvido.
Pero me queda el sabor
y el salitre de tus poros,
el aire caliente de tu piel en llamas.
Te he vuelto a llamar desde
los andamios de la melancolía.
Reconstruí tu cuerpo paso a paso.
Junté el tiempo olvidado de nuestra labranza.
Fui con urgencia colonizador
y bajé las montañas de tus pechos.
Fui caminante obstinado en la insistencia
tranquila por llegar al destino.
Me dejé caer sobre el océano
blanco de tu vientre,
jugando entre olas y mares
de tu continente.
Sintiendo en el terremoto de tu cuerpo
el consentimiento de mi andadura.
Llegue a la capital del deseo,
a la libertad más cercada:
a las profundidades sísmicas
que guardan el secreto de la entrega.
Allí apagué mi sed acumulada
que tú consentiste con un gemido.
Me abrazaban cadenas consentidas:
largas columnas de hierro maternal.
Tu gesto íntimo, tu sumisión desnuda.
Se volvieron mis manos despensas de calor
y devolví al tiempo pasado las cenizas.
Cerré el libro y gimió mi garganta.
Soy el pasajero del recuerdo triste
sentado con dolor en el furgón del olvido.
Pero me queda el sabor
y el salitre de tus poros,
el aire caliente de tu piel en llamas.
Te he vuelto a llamar desde
los andamios de la melancolía.
Reconstruí tu cuerpo paso a paso.
Junté el tiempo olvidado de nuestra labranza.


يا للغُلام المُدلل
من الجميلات  أجمل
إذا مشى يتهادى
مهفهف القدِّ  أكحل
جفونه ناعماتٌ
والقلب كِسرةُ جَندل
بيبي !! عشقناك عشقاً
من بعضه قيس يذهل
بعد المحيط  خليجٌ
هفا  فهام  فهرول
ماذا تريدُ ؟! فإنا
كما ستأمر نفعل
تريدُ سلماً وأرضاُ ؟!
هذا من العدل أعدل
تريدُ نسف بيوتٍ ؟!
أهلاً  وسهلاً  تفضل
خذ الصغار ضحايا
على مذابح هيكل
وإن أردت كباراً
فكل شيخٍ مبجل
أو رمت نزع سلاحٍ
من شرطةٍ  فتوكل
وإن أردت احتلالاُ
مجدداً  فقمْ احتلْ
هذي ( يهوذا ) وهذي
السامرا  فتجول
بستان جدك ( ياهو )
وجد جدك  ( حزقل )
وبنت عمك سارا
وجدها الحبر ( هرزل )
وإن تضق بك أرضٌ
فلا تضق  وتوغل
النيل كم يتمنى
لو جئته  تتغسلْ
وفي الفرات حنينٌ
لبشرةٍ هي مخمل
ونحن فوق أراضـ
ــيك عصبةٌ تتطفل
فإن رضيت  بقينا
وإن غضبت  فنرحل
وإن أشرت  أكلنا
وإن نجع  نتوسل
بيبي !! حناناً بشعبٍ
من لاعج الحب  أعول
وأنت تقسو  وتجفو
كغادةٍ قلبها ملْ


Doch niemals usw.


Des Monden Antliz sieht die Fluthen
Der stummen Wehmuth kläglich an,
Die Geister wollen mir verbluten,
Weil ich mein Kind nicht sprechen kan;
Ich dencke der vergangnen Zeit,
Von der mich die Verschwendung reut.


Drum opffer Got
nach seim gebot
preiß, lob vnd ehr vnd sag jm danck
In angst vnd not,
Sünd, hell vnd todt,
so rüff jn an, wann dir wirt bang,
Dann hilsst er dir
nach deim begir,
drumb preiß jn auch dein lebenlang.


»Du liebes Kind, komm, geh mit mir!
Gar schöne Spiele spiel ich mit dir;
Manch bunte Blumen sind an dem Strand;
Meine Mutter hat manch gülden Gewand.«


Constantia! du tief verstecktes Thal,
Das dunkle Büsche rund umkränzen,
Erhelle dich, und laß im Mondenstrahl'
Die weißen Felsenwände glänzen,
Denn sieh! dein alter Freund ist da,
Constantia!
Die halbe Welt durchstrich Tavernier,
Die Werke der Natur zu schauen;
Den Preis behielt zuletzt der Genfer See.
Auch ich sah ihn; doch Copet's Auen
Zog ich dich vor, als ich dich sah,
Constantia!
O wie viel lieber hört' ich deinen Bach
Sanft rieseln, als den Rheinfall toben!
Und schlugen deine Nachtigallen: ach!
Weit über Welt und Glück erhoben
Dünkt' ich Unglücklicher mich da,
Constantia!
Mag er berühmt und noch so theuer seyn
Der Berg, der deinen Namen führet 1 ,
Und gibt er gleich den Fürsten süßern Wein,
Als ganz Germanien gebieret:
Ich nähme, läg't zur Wahl ihr da,
Constantia!
Durch deine Büsche wird zum letztenmal
Heut Zephyr meine Seufzer wehen.
Und künftig wirst du, mein geliebtes Thal,
Von mir verlassen, einsam stehen;
Werd' ich dich wieder schauen? – Ja!
Constantia!


Tak starosta k nim hlásal a již obraceli
pluh na vlak, neb již hnedle roviny se tměly.
Tož cikáni, že nikdo neměl jich už k práci
zpět honě, s pole muž se za mužem hned ztrácí.
Též jeli ostatní, však zarazili koně,
když uviděli Podholu na Zadním honě.
„Hle, to je on!“ děl Vejvodič, „i jeho dcera;
vždyť jsem to říkal: doma byl dnes jako včera.
Tak dovoluje si, a obec nedbá toho.
Smí dál to býť?“ – „To nesmí!“ ozvali se druzí.
„Byl-li dnes v skutku doma, dopustil se mnoho!“
A povážlivě všichni postanuli v chůzi.


Milý, já se sosny bála,
stranou jsem se v olše dala.
Líto mi je, drahý, líto,
ona sosna zradí-li to...
víš?


Die überrötheten wangen erwarmen/
Schwimmend in rosen und schwanger mit lust/
Und die verwechselten armen umarmen
Achsel/ und neben dem halse die brust;
Eben wie dörner die winden/ die reben
Ulmen/ und eppich die eichen umgeben.


,(Truchlejší mně bylo podívání,
oblaku, jenž viděl siné moře.
V divém vzteku vlny bijí v skály,
tisíc jícnů řvaním lačných šelem
otvírá se zhltit vše, co žitím.
Stěžeň zlomen, rozervány plachty,
bez kormidla hříčkou loď je vlnám,
Plavci klnou, pocestní se modlí.
Zoufaje muž v náruč tiskne ženu.
Dravci šedí nad palubu pnou se,
na svou kořisť hledí kalným okem,
pak se pojí u jediný příval.
Koráb zdvižen hřbetem velikána
k výsostem se ještě jednou vznesl
a pak svržen v propasť letí věčnou.
Pronik výkřik, děsný výkřik jekem
a již v skály pusté vráží trosky,
již svou obět hltá v jásu moře.‘“


Umřel mi syneček,
rok je tomu dneska,
měl jako kvíteček
obě líčka hezká.


Mi kell tehát több? Élni és örülni
S használni célunk, nem pedig heverni;
S a bölcs nyugalma háboríthatatlan
A pesti bálban s csörtetés között,
Mint a magányos rejtek árnyain.


جهلت أصول الدين ثم ارتقبت من
بلية وهم الجهل للنكر والكفر
وظنيت أن الفهم والعقل والعلا
بزيغك عن دين به رفعة القدر
وحاولت إحكام الطبيعة جاهلاً
ولم تدر يا مغرور أنك لا تدري
وخليت أمر اللَه ملقى على القفا
وصيرت ميزان الضلال على الصدر
لعمري ما أفلحت يا أحمق الورى
وسيرك هذا بدء عاقبة الشر
ألم تدر أن الأجنبي إذا درى
شؤونك فيما أنت فيه من الحسر
وحقق منك الكذب والزور والخنا
ودورك في شطحا الخيانة والمكر
وقولك بالبهتان في دينك الذي
ولدت به ثم انحرفت عن الأمر
وتضييعك الحكم الإلهي بعد ما
نشأت به طفلاً وأرشدك المقري
وبعدك من مولاك يكفيك ذلةٌ
فتباً كما تدري لعمرك من عمر
فلو كنت ذا عققلٍ ورأى وهمة
تمسكت بالمولى مع الذكر والشكر
واتقئت حسن السعى بالصبر والرضا
ولم تشتغل قلباً بزيدٍ ولا عمر
ولكن دهاك الوهم والزيغ والهوى
أعوذ بسر اللَه من ضربة المكر
إذا ضاع عز الدين فالعز ضائع
وإن صيح هذا العز لا كسر للجبر


Inkább zengedezőn jártam a réteken,
természet tavaszán ittam a föld szagát
és kutyámmal a zöld rengetegek vadon
mélyén űztem a perceket,


مَضَت سَنَةٌ لَم تُبقِ مالاً وَإِنَّنا
لِنَنهَضُ في عامٍ مِنَ المَحلِ رادِفُ
فَقُلتُ أَبانُ اِبنُ الوَليدِ هُوَ الَّذي
يُجيرُ مِنَ الأَحداثِ نِضوَ المَتالِفِ
فَتىً لَم تَزَل كَفّاهُ في طَلَبِ العُلى
تَفيضانِ سَحّاً مِن تَليدٍ وَطارِفِ
لَعَمرُكَ ما أَصبَحتُ أَنثو عَزيمَتي
وَلا مُخدِرٌ بَينَ الأُمورِ الضَعائِفِ


La Gloria y el Amor tras que corremos
sombras de un sueño son que perseguimos;
¡despertar es morir!


Was ist Gott? gut, als Stein. Was Stein? Gut als Gemüthe.
Was bleibest? Nihmst du hin Gemüth und Stein? Die Gütte.


Daß ihm die Nachwelt bei den Erobrern seh,
Klagt keine Mutter, eilt aus des Mädchens Arm,
Das ihm nachweint, kein Jüngling
Hin in die Schlacht, sein Blut zu strömen.


Studený pot perlil zatím
po čele se v drobných kapkách;
kolena se ohýbala
strachem; hrůza svírala dál
bílé hrdlo; sklenné oči
vytřeštěně dívaly se
dolů v příšernou tu zeleň –
a ty půle duše dále
zápasí a zápasí...


Quando é que me desato
Dos laços que me dei?
Quando serei um facto?
Quando é que me serei?


Zas v davu dětí blažena:
matička hladí vlásky, tvář,
jesličky, stromek vánoční...
rozlily jizbou světlou zář.


«O lyány, a kék partokon
Illatosb a rétvirány,
Ott a myrtusbokrokon
Szebben zeng a csalogány;
Szebb az alkony kék ege
Csendesen borúlva,
Szebb a hajnal fellege
Tengerből pirúlva.»


Vše když hnět Řím světovládný,
zdvih jsi ty štít práva:
„V říši víry člověk žádný,
Kristus naše hlava!“
Ruku k Písmu, k nebi čelo,
tak jsi mluvil k Římu;
„Neodvolám,“ tak to znělo
z plamenů a dýmu.


lâkin bir hayli dem geçmiş fikret öleli


Viel hab' ich schon gepilgert bei Sonn- und Mondenschein,
Und gern will ich der Wandrer, wollt ihr die Freunde sein,
Und will euch treulich künden, was mir der Geist des Helden
Und in der Thales Gründen die Wunderbücher melden.


Bastarda error de edades imperfectas,
hechicera que ligas quien te trata,
hidrópica sedienta de oro y plata,
sierva que al dueño que te herró sujetas.


Estére imádkoznám
Nagy fenyves-dombon, térdenállva szépen,
fáradt fejemet csonka törzsre hajtva –
a fák figyelnék áhitattal,
csudálkoznának rajta
és így mulna el lassan évre év.


Qual peregrin da sentier dritto extolto,
attento guarda per condursi al regno
dov'è 'l vicario di Colui ch'al legno
mostrossi, per salvarne, morto advolto,


Mária ünnepére ballag
az anyóka
a templomba.
Vén tüdeje issza a harangszót.


Constrain me not, forego thy grasp —
What can avail thy feeble age
'Gainst Youth, in all its prime of strength,
Nerv'd by athletic, frantic rage?


Der Teufel Hälse wachsen wie Giraffen.
Das Kind hat keinen Kopf. Die Mutter hält
Es vor sich hin. In ihrem Rücken klaffen
Des Schrecks Froschfinger, wenn sie rückwärts fällt.


Szeretlek élő szerelemmel,
Nem múlik el e láng soha,
Hervasztó bár, de hervadatlan,
Örök, mint az Isten maga.
Dicsőbb vagy, mint a büszke csillagok,
Nagy szíveden a mennyet élvezém,
Szivünkben halhatatlan láng lobog,
Hiszlek, szeretlek és reméllek én!


Una cerveza le dije al mesero y éste solícito la trajo,
de un sorbo bajé medio vaso,
quería de esa forma borrar esos besos,
esa pasión que me quema,
ese amor que me atormenta.
Y una más, y otra, y otra, mientras el piano despertaba,
sonaba sus teclas, empezaba a morder la noche,
la nostalgia, a consumir los llantos apagados,
a odiar los amores idos y a dejarse acariciar,
lenta, muy lentamente, por el pianista ocasional.
Hoy he caminado por las calles de Lima, triste y solo.
Pensé en ti, supe que te arrojaste a otros brazos,
otros placeres, mientras a mí me consume el celo,
la vergüenza de no haberte querido apropiadamente,
de haberte arrojado a la jauría,
y de haber permitido tu partida.
Por eso he consumido cervezas,
sólo por eso, para apagar tus besos,
olvidar cuánto me quisiste,
cuánto me odiaste,
y cómo robaste esos besos placenteros.
Hoy he caminado por las calles de Lima, solo y triste,
con el verso bajo el brazo, la nostalgia a cuesta,
la pluma en ristre.
Y sabes por qué?
Porque quiero apagar, aquí en el Munich,
frente a los Bomberos,
ese fuego que me quema,
ese amor que me mata,
ese celo que me agobia.
Por eso he entrado a ese bar subterráneo de Lima,
para sentir cómo me devora,
cómo lloro en solitario, en tanto el piano hace lo suyo.


Torni d'armi e lettre, e regga il mondo
Colle virtù d'entrambi, onde ancor sia
Il viver più che mai bello e giocondo.


Du köstlich's Kreuz, ich liebe dich,
Zur Meisterin will ich dich wählen;
In dir ist immer Kraft für mich,
Wenn sie mir will in allen Dingen fehlen.


Triumfftriumfftriumfft, ihr Himmel und ihr Erden,
In unserm Gott Gott Gott, der Götter eingem Gott:
Sein ist allein der Sig: Sein ist allein di Ehre:
Di Ehrenehrenehr in zeit und Ewikeit:
Triumfftriumfftriumfft, ihr Engels Reiche:
Voll Gott aus Gott in Gott vor Gottes Majestät:
Triumfftriumfftriumfft, voll Jesus Jesus Jesus,
Ihr Väter, Brüder ihr, di ihr bei Gott schon wohnt!
Triumff, Pol! Erd, triumff! Auf, Engel, Geister, Menschen!
Es schall und halle der Triumffstriumffstriumff ohn


So faß, o lieber Vater! mir
Mit deiner Greisenhand
Die grüne Fahne, die dein Sohn
Dem Feinde kühn entwand.


Darauf der Zug von dannen strich,
Von Morgenluft berauschet,
Die Kerzen flackern wunderlich,
Der Mond am Fenster lauschet;
Der Sohn mit Angst und Schweigen
Zum Vater tät sich neigen –
Er neiget über eine Leiche sich.


Non con quell'atto bellicoso e forte,
Di faretra sonante il fianco armato,
Allor che fe' nel gran Pitone alato
Con acute saette entrar la morte.


a que' c'han l'ali, a chi serpe, a chi anda
foglie, radici, ghianda, - grani e pomi;
altri ne domi, - altri armi, altri fai inermi,
né senza schermi.


Daß den Bawren umb das Feld
Ihre Hoffnung nicht kan fehlen,
Daß ihr Vieh' sich trächtig hält
Und sie grosse Heerden zehlen,
Daß sie frey sind von Beschwer,
Schaffen einig Gott und Er.


sì ch'io avanti all'altre riguardai,
ornata quale a sua somma grandezza
si conveniva, in atti lieti e gai,


Победительница смертных,
Не имея сил терпеть
Красоты побед несметных,
Поразила Майну — смертВозрыдали вкруг эроты,
Всплакал, возрыдал и я;
Музы, зря на мрачны ноты,
Пели гимн ей, — и моя
Горесть повторяла лирУбежала радость прочь,
Прелести сокрылись мира,
Тишина и черна ночь
Скутали мой дом в запонОт земли и от небес
Слышны эха только стоны;
Плачем мы — и плачет лес;
Воем мы — и воют горПлач сей был бы без конца,
Если б алый луч Авроры,
Бог, что светит муз в сердца,
Не предстал и мне сияньем
Не влиял утехи в груд«Помяни, — рек, — возлияньем
Доблесть — и покоен будь»Взял я урну и росами
Чистыми, будто кристалл,
Полну наточил слезами,
Гроб облив, поцеловаИ из праха возникают
Се три розы, сплетшись в куст,
Веселят, благоухают,
Разгоняют мрачну груст


Hovořili, slovo dali k slovu,
pomalu až došli ku Hlohovu.
Bílé štíty nových výstavností
vyzírají ze zahrad; kol ploty,
podél nich, jak vyhlížejí hosti
na hod dívky za humny, tak stromky
za stavením. Jdou tu na novoty.
Z kamena neb ze špalíčků domky,
ovržené maltou, okraj střechy
šindel kryje, došky přistřiženy,
netřesk v čeřenu a hladké mechy,
okny do vsi dívají se stěny.
Barácký tu vidí, že si zašel.
„Pojďte poobědvat s námi, strýčku!“
praví Boženka – je smutná v líčku.
„Musím domů, trápí mne zas kašel,
stará musí květ mi z lípy vařit.“
„Však vám také uvařím, a pro dnes
nechte Veroniku hospodařit.
A kdo by vám barák za dne odnes’!“
„Není strachu!“ tkadlec dí a kročí,
aby s nimi zased’ za stůl v rohu,
aby řek’, až v míse lžíci smočí:
kdo dá chudým, dává Pánu Bohu!


sözünde durmadı mavi gökler


And louder still came jeer and boast,
As the flagons faster pour,
Till song and tale and laugh are lost
In a wildly mingled roar.


Věc snadná, domek malý mám
a kdybyste chtěl vzíti vděk,
tož jen se přistěhujte k nám.
Jsem Bílý. Nejlů Vašíček.


Ein blauer Kobold, reich und schön,
Im Strähnhaar goldene Spangen,
Tanzt her mit buhlendem Getön,
Das Hügelweibchen zu fangen:
Oh du Zauberschön,
Du sollst mit mir gehn,
Dein silbernes Spinnrad im Blauhügel drehn.


Schellenkappe, Pickelhaube
können niemals, wie ich glaube,
auf die Dauer sich entzwein;
Pickelhaube, Schellenkappe,
wenn ich richtig es ertappe,
scheinen eines mir zu sein.


Wald, der oftmals mein Gelächter
In der Freunde Kreis vernahm,
Zeuge meiner frohen Träume!
Düster schütteln deine Bäume
Nun ihr Haupt, wie Totenwächter,
Ueber mir und meinem Gram!