Passò la barca, poi che ebbe parlato
Quel tristo spirto, e più non fu veduta;
Ed io rimasi assai disconsolato,
Pensando che era l'anima perduta
Di quel baron, che morirà dannato,
Se Dio per sua pietate non lo aiuta,
O se persona non li mette in core
Di batezarse e uscir di tanto errore. -


Hedbávnou řeč československého
Jazyka tu zvláště miluje
Sladkohlasná pohlaví pleť mého;


Komm nieder aus der Jungfrau Schooß,
O Kind, aus Himmelsauen!
Es sehnt sich alles, klein und groß,
Ins Antlitz dir zu schauen;
Es schmachtet deinem Segen
Die Erde, Herr, entgegen.


Bin ich eine Frau erst einmal,
In der Nacht dann still
Wend ich mich nach allen Seiten,
Küß, soviel ich will,
lieb Mutter,
Küß, soviel ich will.


وَساحِرٍ زالَ عَقلي
بِالسَحرِ مِن مُقلَتِهِ
مِن حَيثُ وَجَّهتُ وَج
هي عَنهُ أَراهُ إِلَيهِ


Ihr Schüler der Natur, ihr kennt noch güldne Zeiten!
Nicht zwar ein Dichterreich voll fabelhafter Pracht;
Wer misst den äußern Glanz scheinbarer Eitelkeiten,
Wann Tugend Müh zur Lust und Armuth glücklich macht?
Das Schicksal hat euch hier kein Tempe zugesprochen,
Die Wolken, die ihr trinkt, sind schwer von Reif und Strahl;
Der lange Winter kürzt des Frühlings späte Wochen,
Und ein verewigt Eis umringt das kühle Thal;
Doch eurer Sitten Werth hat alles das verbessert,
Der Elemente Neid hat euer Glück vergrößert.


Schaw die reine Brünlein springen
Hoch in lären lufft hinein;
Schaw die zarte vöglein singen
Wunder/ wunder süß/ vnd rein;
Schaw die Bächlein lieblich sausen/
Klar wie lauter Silberschein;
Schaw die Bienen ernstlich hausen
Rauben/ klauben honig ein.


Gern verlaß ich diese Hütte,
Meiner Liebsten Aufenthalt,
Wandle mit verhülltem Tritte
Durch den ausgestorbnen Wald.
Luna bricht die Nacht der Eichen,
Zephyrs melden ihren Lauf,
Und die Birken streun mit Neigen
Ihr den süß'ten Weihrauch auf.


Jak jsi vzrostlo, dřív jen slabé děcko,
zesílilo k nepoznání;
deset let jen a jsi naše všecko,
je to jako zmrtvýchvstání!


Ne už brouček, ale veliký brouk
padl bílé lilii té v kalich,
padl tam a ostnatými drápky
zurážel pel se stěn jejích bílých,
tyčinky jí rozlámal a strhal –
a tak vadl, vadl kvítek čistý,
ještě víc se hlava naklonila
těžkým hořem, nekonečnou mukou,
až hřích cizí, jenž dal život jemu,
tíhou zdrtil mládce Aloisia.


z divokých máků, polních lilijí
věneček nesměle ti uvíjí
přítele ruka.


Grün' indeſſen, Strauch der Roſenblume,
Deinen Purpur auf ſein Grab zu ſtreun.
Schlummre, wie im ſtillen Heiligthume,
Hingeſäetes Gebein.


Stál Hilarion na vysoké hoře
a zrakem bloudil kolem po obzoře;
snil, všecky hvězdy že má ve svém nitru.
Noc plná vůně klonila se k jitru,
cos táhlo vzduchem, jakby křídly šuměl
tlum duchů, kmet těm zvukům porozuměl.


Hřebem je přibita k její lebi,
porážek veselostí se šklebí,
ale já vidím: Toť Zoufalost
sedí a sedí, svých prstů hryže kost,...


Kdo má žínku, chvátej k žence,
Kdo nemá, ať vije věnce
Pro tu, kterou bude mít;
Sekáč není bez děvčete,
A když kosa všecko smete,
Hned se může oženit!


明月照芳池
倒景浴层嶂
文鱼不畏人
竞出沧波上


Durchlauchtigster August!
So oft ich nur gedenke
An das vortreffliche und Fürstliche Geschenke,
Das deine Gnaden-Hand mir gestern überschickt;
So bin ich ausser mir, und bleibe ganz entzückt.
Ich kenne dessen Werth und will aus Ehrfurcht schweigen.
Doch dein großmüthiges und gnädiges Bezeigen,
Bewundert stets mein Geist, und ist in sich erfreut,
Denn dieses übersteigt den Werth der Kostbarkeit.
So hoch nun deine Hand, o Held! den Geist vergnüget,
So stark die Ehrfurcht mich, nach Schuldigkeit besieget;
So scharf sucht auch mein Herz, mein Geist, Gemüth und Sinn,
Dem Dank davor zu thun/ den ich dir schuldig bin;
Durchlauchtster! fordre nicht ein künstlich Wort-Gepränge,
Denn deine Großmuth bringt mich also ins Gedränge,
Daß es nicht möglich ist so stark, so groß, so rein,
So lebhaft und geschickt, als es wohl solte seyn,
Den unterthängen Dank dir Herzog darzulegen;
So weis ich, wirst du doch von deiner Großmuth wegen
Das Lallen nicht verschmähn. In Unterthänigkeit,
Dank ich vor das Geschenk, womit du mich erfreut,
Und hoch begnadget hast. So viel es Schönheit träget;
So viel es Augen sehn, und Herzen auch beweget;
So vieles Fürsten Glück; so viele Lust und Zier,
Und Jahre nahen sich davor, o Held! zu dir.
So wird dein treues Land sich glücklich schätzen können.
Du aber wirst mir auch Zeitlebenslang vergönnen,
Daß ich, so oft ichs nur bemerke, trag und seh,
Allzeit auf deine Gnad und Huld zurücke geh,
Und dich verehren darf. Ich will noch bittend schreiben,
Du wollest fernerhin mein gnädger Herzog bleiben;
So wird mein ganzer Sinn in tausend Lust gesetzt,
So acht ich mich beglückt, und werde hoch ergötzt.


„Pokřti mne, jak stojí psáno!“
A Jan konal vůli Páně.
Takto maje třicet roků
křtěn byl Ježíš na Jordáně.


Da liegst du so veracht't und schlecht,
O Gottes Sohn, gleichwie ein Knecht,
Von einer Magd geboren;
Die Hoheit, Ehr' und Herrlichkeit
Verleugnest du als Eitelkeit,
Hast lieber Schmach erkoren.
Jesu, Wie du
Laß mich werden Noch auf Erden
Und begehren
Lieber Schmach als Lob und Ehren!


Jak bohatý je v podzim ten stůl ptáků,
a bědný osud zde těch dětí, žen!...
jejichžto žní jen list a suché klestí. –


Weil mich meine Mutter knufft,
Und um Stärkres zu vermeiden,
Sag ich: »Ja, man läßt sie weiden
In der frischen, freien Luft.«


Ele vem a cavalo dos primórdios do mundo e enfim chega até nós
Seu sorriso brilhante como uma prata nova aparece antes de tudo
Abril antecede maio logo dois sorrisos que se olham formam uma ogiva
Zimm ele cruza as cidades atravessa a vida como um golpe de címbalos
Quatro sóis o iluminam por isso não há sombra que o persiga por detrás
Tudo se torna transparente o diabo é triste e gostaria de se matar
Todas as pequenas idéias se tornaram monumentos depois ele as esquece
O Mundo é grátis para os Poetas esses pais do Espaço e do Tempo
A gente deixa pra lá essa figura animal esse uniforme fashion que nos disfarça
E nos tornamos puros como um O os outros os outros estão fazendo fotos
Em nome do Pai eles que se entendam os que não têm nada a perder
Oh oh oh oh oh oh não se meta entre meus versos se você tem medo do fogo
Eles não servem para os que precisam que os dias se interliguem pelas noites
Os nomes que vestem as coisas ficaram no dicionário e tudo surgiu
As coisas então eram apenas nomes é inútil aprender a geografia
Antigamente havia cidades que se chamavam Moscou Melbourne ou Paris

(tradução de Marília Garcia, publicada no número impresso de estreia daModo de Usar & C)


Dann hebe die Schwingen, Phantasie,
Zu jenen himmlischen Höhen,
Zu jenen Gegenden, die noch nie
Ein sterbliches Auge gesehen.


Még a máglyák, ím, ki se hültek,
Régi-zászlós még sok orom,
Röpdös babona és turul,
De az új várak fölépültek.


Ist die Gerechtigkeit gleich blind,
Doch fühlt sie die, die nach ihr fragen;
Die gleiche Wagschahl muss ihr sagen,
Ob die Dukaten wichtig sind,
Die man ihr zusteckt; und sie hält
Ein blanckes Schwerdt in ihren Händen,
Dass ihr die Diebe nicht das Geld,
Das ihr geschencket wird, entwenden. 1


Guerriera, a cui fan campo cento squadre
Di sospetti e d'orror, tua vil famiglia,
Onde il bel regno tutto si scompiglia,
E si turba ogni pace al miser padre;


Cosa es cierta, señora, y muy sabida,
aunque el secreto de ella está encubierto,
que lanza de sí sangre un cuerpo muerto
si se pone a mirarlo el homicida.
Así yo, aunque vivo, estoy sin vida
siendo visto de vos, que me habéis muerto;
con mi sangre mostré lo que más cierto
mostráis vos con mostraros desabrida.
Pero si no fue así, fue que corriendo
la sangre al corazón para valerle,
por saliros a ver erró el camino;
salvo si no fue el alma, que sintiendo
su agravio, así ante vos quiso ponerle
con señal tan costoso y tan divino.


Smrtelně zbledla, nesmírný se zračil
úžas jí v očích, radosť s lítostí
se divně střídala, mně pohled stačil,
že ráda prodlí v mojí blízkosti.


Heut, mein Fräulein, in der Morgenstunde,
Als der Tag mit Amselschlag begunnte
Und mit vielem, ach so vielem Sonnenschein,
Fiel mir dies und das: Wie Ihre Augenbrauen
Schön sind und wie hold sie anzuschauen,
Und wie elend ich bin, fiel mir ein.


Am Pilgerpfade aber, um zu büßen,
Am Hals den Strick, die Kerze in der Hand,
Geschornen Hauptes, bleich, mit nackten Füßen
Des Knaben Mutter in dem Bußhemd stand.


Lasso, perché, perché, contra al dovere,
Perché di me pietà non vi ritene?
Perché sete ver me, crudel, sì forte?


El grifo de la luz cerrado
en los flancos de la melancolía
la más invariable esperada sorpresa
la verdad de engañarse en un rayo de duda.
El graznido miente si no augura tormenta
las flores se apartan del chillido
frente al tiempo deforme de los jorobados
los que se asombran no detienen el hambre
los que saben esperar no pierden tiempo
las mulas tragan el polvo de la muerte
para cruzar a la orilla de los que han comido
los nuevos edificios pintados en espanglish
destilan mitológicas palabras duraderas
las calles son gargantas que escupen el pasado
el color atestigua el estado del enfermo
donde no hay manzanas las niñas no se duermen
ni se seca a la sombra la tinta derramada
E negro, el indio, el chino saben
combarse bajo el banco que acuchilla el remo.


Igen szép zászlót nyerének, foglyokat,
Kucsival morhákat, szép sátorokat,
Gránát ruhákat, szép patyolatokat,
Subákat, ezüstös szép sisakokat.


Quivi smontarno le due damigelle.
Bradamante avia l'arme ancora intorno,
L'altra uno abito biavo, fatto a stelle
Quale eran d'oro, e l'arco e i strali e 'l corno;
Ambe tanto legiadre, ambe sì belle,
Che avrian di sue bellezze il mondo adorno.
L'una de l'altra accesa è nel disio,
Quel che li manca ben sapre' dir io.


Ich suche dich und bin verliebt,
Verliebt bin ich und sehr betrübt
Um dich, mein ander Leben.
Gib mir dein Herz, sei meine Braut
Und bleibe mir allein vertraut,
So will ich dich erheben.


Largo campo di gloria il vostro onore,
invittissimo Duce, ha già trascorso,
benché di reo destino un duro morso
abbia impedito il vostro alto valore,


Io priego il mio che torni: egli è sì degno,
che l'antiqua sua sede ora ha in dispetto.
Io dico a lui: “Se non degna il mio petto
quel core, arà te, cor, quel petto a sdegno.


Přejel rukou ledné čelo.
„Konec písně,“ s rtů mu sjelo,
„Slyšíš, hochu Leporello?“
Ale darmo; u dveří
chudák dávno mrtev leží,
stružkou z boku krev mu běží,
podleh’ ráně, kterou v řeži
zapomněl dát soupeři.
Don Juan tu smuten stojí:
„Konec písně, konec boji,
sám to člověk nevěří!


Es ist wie Schlacht, die herwärts dringt,
Wie Kirchenlied es dazwischen klingt,
Ich hör' in der Rosse wieherndem Trott:
Eine feste Burg ist unser Gott!«


Nám svatou, vísky, každá vaše síň,
jež v zimě milých pohádek je plna;
jak potok luhem vámi život plyň,
v něm na sta květů líbá každá vlna,
a svěží les, jenž na úbočí dumá,
ať ladné písně do spánku vám šumá,
a zlatý červánek, jenž ráno věští,
syp blaho v úkryt váš a zdar a štěstí!


Jaký zjev to vábný! Či snad je to víla,
jež svůj domov lesní zrádně opustila,
by s ní rek náš, Jiří, podstoup’ zápas hravý?
Či snad lepotvárný je to symbol zdraví,
který v této dívky usměvavém zjevu
po nemoci k němu přišel na návštěvu? – –


Pak s upejpáním dvorně sedl
a šátkem stíral čelo, líc –
ze zima je či slunko hřeje,
jí vážně sdělil. A nic víc.


Ebbile a pena mia domanda esposta,
ch'un'altra volta la vidi attuffata;
né fece al mio parlare altra risposta,
che di spruzzar vêr me l'acqua incantata:
la qual non prima al viso mi s'accosta,
ch'io (non so come) son tutta mutata.
Io 'l veggo, io 'l sento, e a pena vero parmi:
sento in maschio, di femina, mutarmi.


Es gescheh' mit Wachs entweder,
Oder mit der holen Hand,
Folglich muß der Paucken Leder,
Das darinnen ausgespannt,
Von der Luft nicht seyn getroffen,
Sondern, wenn das Ohr nicht offen,
Müssen Theilchen rückwärts gehn,
Die von innen stets entstehn.


Istesi adunque inver di lei il visaggio,
e s'a sua posta l'alma, ch'altra guarda,
dar si potesse, io muterei coraggio.


Mentre de gli avi suoi le belle imprese
si reca a mente, e primo corre al muro
l’ardito duce, e tien piano e securo
quanto nemico ardir dianzi contese,


Rumor de água


Es ist ja zu beklagen:
auf eins in zweien Tagen
sind zwei Geschwister hin.
Zwei junge Stammessprossen
sind nun auf eins verschossen;
diß schmerzet unsren Sin.


Wären tausend Welt zu finden,
Von dem Höchsten zugericht't,
Und du hättest alle Sünden,
Die darinnen sind, verricht't,
Wär es viel; doch lange nicht
So viel, daß das volle Licht
Seiner Gnaden hier auf Erden
Dadurch könnt erlöschet werden.


Napok mulnak s őszebb lesz annyi fő,
De a felírás még mindig titok;
Hah! zúg a bősz király, nehány betűt
Megmagyarázni nem tud annyitok!?


Nagyon fogok szeretni valakit,
Mondjátok meg neki, jöjjön, rohanjon,
Hogy holnap mint hálálkodó kutya
Csókolja a kezemet egy új asszony.


Ach, HERR, wie lang wiltu ietz mein
so gar vnd gantz vergessen?
Verbirgst das frölich antlitz dein,
weil mich vnfäl besessen?
Wie lang sol sich
ängsten teglich
mein seel vnd hertz verschmachten?
Wie lang sol doch
der feind mir nach
stellen vnd gar verachten
vnd vber mich erheben?


Néha egyikünk ledobja magát a földre:
Mozdulni sem akar ő többet: elfáradt...
Némelyik meg ölni kíván
s puha húsba kését sötét kéjjel mártja.
Másik hirtelenül ruháit lerántja
s mezítelen áll előttünk.


سَلَوتُ عَنِ الدَهرِ الَّذي كانَ مُعجِباً
وَمِثلُ الَّذي قَد كانَ مِن دَهرِنا يُسلي
وَأَيقَنتُ أَنّي لا مَحالَةُ مَيِّتٌ
فَمُتَّبِعٌ آثارَ مَن قَد خَلا قَبلي
وَأَنّي الَّذي لا بَدَّ أَن سَيُصيبُهُ
حِمامُ المَنايا مِن وَفاةٍ وَمِن قَتلِ
فَما أَنا بِالباقي وَلا الدَهرُ فَاِعلَمي
بِراضٍ بِما قَد كانَ أَذهَبَ مِن عَقلي
وَلا مُنصِفي يَوماً فَأُدرِكَ عِندَهُ
مَظالِمَهُ عِندي وَلا تارِكاً أَكلي
وَأَينَ أَخِلّائي الَّذينَ عَهِدتُهُم
وَكُلُّهُمُ قَد كانَ في غِبطَةٍ مِثلي
دَعَتهُم مَقاديرٌ فَأَصبَحتُ بَعدَهُم
بَقِيَّةُ دَهرٍ لَيسَ يُسبَقُ بِالذَحلِ
بَلَوتُ مِنَ الدَهرِ الَّذي فيهِ واعِظٌ
وَجارَيتُ بِالنُعمى وَطالَبتُ بِالتَبلِ
وَجُرِّبتُ عِندَ المُضلِعاتِ فَلَم أَكُن
ضَريعَ زَمانٍ لا أُمِرَّ وَلا أُحلي
وَبَيداءُ تَغتالُ المَطِيَّ قَطَعتُها
بِرَكّابِ هَولٍ لَيسَ بِالعاجِزِ الوَغلِ
إِذا الأَرضُ سَدَّتها الهَواجِرُ وَاِرتَدَت
مُلاءَ سَمومٍ لَم يُسَدَّينَ بِالغَزلِ
وَكانَ الَّذي يَبدو لَنا مِن سَرابِها
فُضولُ سُيولِ البَحرِ مِن مائِهِ الضَحلِ
وَيَدعو القَطا فيها القَطا فَيُجيبُهُ
تَوائِمُ أَطفالٍ مِنَ السَبسَبِ المَحلِ
دَوارِجُ أَخلَفنَ الشَكيرَ كَأَنَّما
جَرى في مَآقيها مَراوِدُ مِن كُحلِ


Des Nordens Eiche und des Südens Palme
Hat um das Haupt schon Schatten mir gestreut;
Der Wüste Sand, der Alpen duft'ge Halme,
Sie halten mir des Schlummers Bett bereit.


De szembeköpte mesterét a hitvány
Piszkos rüpők, a szemtelen tanitvány.


Piange Gesù, donde si bagna il viso
costei veggendo; o lacrimar benigno,
cagion di tanto gaudio e tanto riso!


倚栏有恨无人说
暮角吹梅寒声咽
急风卷雨过雁惊
吐下芦花一枝雪


Das schöne Kind klatscht mir mein Pferd,
Möcht' ihm zu fressen geben.
»Nur glühe Kohle frißt mein Pferd,
Die Augen dein, die sind der Heerd;
Dir ist es ganz ergeben.«


Sie hat aus süßem Munde
Die Warnung wohl gehört,
Sie hat von dieser Stunde
Zu weinen aufgehört.
Wohl bleichten ihre Wangen,
Doch blieb ihr Auge klar;
Sie ist hinab gegangen,
Wo schon ihr Liebling war.


Grau ist der Morgen, streif'ge Nebel wallen,
Ein leiser Regen spinnt sich trüb und kalt;
Die roten Blätter seh' ich langsam fallen -
Jagdwetter schien's, drum zogen wir zu Wald.
Schon spürt die Meute fern, sie bellt im Suchen,
Und ihr Gebell verheißt uns gute Pirsch;
Ich steh' im feuchten Herbstlaub an den Buchen,
Gespannt die Büchse, pass' ich auf den Hirsch.


Conta
os teus dias pelas horas felizes vividas,
as nuvens escuras apenas evitam
que o brilho do sol chegue aos teus olhos,
ele continua a existir, a brilha
a aquecer o mundo!
Conta as tuas noites pelas estrelas
que vês no firmamento,
esqueça a escuridão, a sombra,
elas apenas separam um dia do outro,
separam o brilho e a claridade
de estarem em todos os lugares!
Conta tua vida pelos sorrisos,
nunca pelas lágrimas derramadas,
elas são eternos ensinamentos,
te ajudam a crescer!
Enfim, conta tua felicidade pelas pessoas
em quem fizeste renascer a esperança,
pelo amor verdadeiro que dest
recebeste e viveste!!!


Zu Gott welch hohen Jubel empor!
Stimmt an ein Chor, stimmt an ein Chor!


一庭秋色清如水
篱落萧条日脚残
忽忆淮阳旧庭院
出邻高叶翠梧寒


Nicht schüchtern mehr, wie zage Jünger, drängen
Um ihren Sänger sich, die ihn gekannt.
Das ganze Volk schon horchet den Gesängen,
Er kam nach Hause, der sich selbst verbannt.
Kein Fremdling ist sein Geist mehr; deinen Klängen,
Ghasel, hat unser Ohr sich zugewandt;
Wir tranken all' am Melodienborne,
Der Platen's Brust entströmt' in Lieb' und Zorne.


Zadumal jsem se z duše hloubi celé;
čím ohnivěji v číši víno plálo,
čím kouzelněji v kobě osamělé
dívčino oko podál plápolalo:
tím větší k srdci plížily se dumy; –
i bylo mi, jak chodci zbloudilému
na křižovatce v pustých pěšin síti;
kde zevšad zvěsti hrobové v sluch šumí
a v šeru mhavém, po propasti lemu,
bludička žárem blyskotavým svítí. –


Když jsem s tebou strávil první den,
Takých dob jsi chtěla více míti,
A já sklesnul rajsky oblažen,
Dada v moc tvou moje celé žití.


Los amados espectros de mi rito
para siempre me dejan;
mi alma se desazona
como pobre chicuela
a quien prohíben en el mes de mayo
que vaya a ofrecer flores en la iglesia.
Mas contemplo en tu rostro
la redecilla de medrosas venas,
como una azul sospecha
de pasión, y camino en tu presencia
como en campo de trigo en que latiese
una misantropía de violetas.
Mis lirios van muriendo, y me dan pena;
pero tu mano pródiga acumula
sobre mí sus bondades veraniegas,
y te respiro como a un ambiente
frutal; como en la fiesta
del Corpus respiraba hasta embriagarme
la fruta del mercado de mi tierra.
Yo desdoblé mi facultad de amor
en liviana aspereza
y suave suspirar de monaguillo;
pero tú me revelas
el apetito indivisible, y cruzas
con tu antorcha inefable
incendiando mi pingüe sementera.


黄椰浆浊白椰清
味似漂醪饮亦酲
解渴炎天惟此物
殷勤劝客玉杯倾


بكيتِ لباكٍ واشتكيتِ لشاكِ
فما كانَ أحلى مُقلتيكِ وفاكِ
سمعتِ نشيدي للجمالِ وللهوى
فلبّيتِ هذا القلبَ حينَ دعاك
فأنتِ كنورِ اللوزِ للنّورِ باسماً
ودَمعي ودَمعُ العاشقينَ نَداك
لقد ظلَّلت روحي محيّاكِ عِندما
نثرتِ على الأتراب ورد مُحَيَّاك
وبينَ ذواتِ الحسنِ كنتِ مليكةً
وبينَ ذوي الإحسانِ مثل ملاك
كفاكِ فخاراً أنّني لكِ عاشقٌ
ومن كان مِثلي لا يحبُّ سِواك
لكِ العزُّ يا حسناءُ أنتِ سعيدةٌ
لأنَّ فؤادي قد هَوى بهواك
ولو لم تكوني ذات أسطع نجمةٍ
لما هيَّجَت مافي حشايَ حشاك
فلا تجحدي قلباً وكفّاً كِلاهُما
وَفاكِ على رغم العدى ووقاك
بعيشِكِ هل حدّثت أمّكِ عن فتى
على مَتن صهّالٍ أغرَّ أتاك
يُجاري جيادَ الخيلِ في الرَّملِ سابقاً
ويعرفُ تحتَ الليلِ نورَ خِباك
وما ساءَني إِلا هُيامي بقَينةٍ
تُحاوِلُ أن تحكي الذي أنا حاك
فقلتُ لها سيري فلا صلحَ بَيننا
فقَلبي صَحا من سِكرِه وقَلاك
أتبكي الكريماتُ الأُصولِ قصائِدي
وأنتِ ضحوكٌ من تألُّم شاك
وتسطَعُ في شرقِ البلادِ وغربها
نُجومي وتُخفِيها غيومُ سماك
ولولا غُروري لم تنالي التِفاتةً
ولا بسمةً منِّي تُنيرُ دُجاك
لقد شفيت نفسي وعادت إلى الهُدى
وإنَّ شفاءَ النفسِ منهُ شقاك
كرهتُكِ إذ لولاكِ ما بتُّ يائساً
كأني أسيرٌ لم يَفُز بفِكاك
وذلكَ ضعفٌ فيه ضيّعتُ قيمتي
وأصبَحتُ مَبهوتاً بدونِ حِراك
نعم ضلَّ قلبي في هَواها وإنما
تعزَّيتُ لما أن هداهُ سَناك
مَليكةَ قلبي أنتِ ضلعٌ فقَدتُها
فعودي إلى صدرٍ شفاهُ نداك
يداكِ على الأوتارِ مُنعِشتانِ لي
كما أنضَرت روضَ الحمى قَدَماك
لكِ الخيرُ قد سلَّيتِ قلبي بنغمةٍ
فلو سالَ وجداً ما خَلا وسلاك
أعيدي أعيدي لي غناءً منعَّماً
فإنَّ لنفسي راحةً بغناك
صدى صوتِكِ الرنّانِ في أضلُعي دَوى
وما الشعرُ إِلا من رنينِ صَداك
بأوَّلِ ميعادٍ وأولِ قبلةٍ
وأول ليلٍ فيه طارَ كراك
وقد عصفت مثلَ السُّمومِ مطامِعي
وقد سطعت مثلَ النجومِ مُناك
قِفي وَدِّعيني تحتَ أغصانِ كرمةٍ
عناقيدُها لماعةٌ كحِلاك
فكم تحتَها دَمعاً وكم فوقها ندى
أجَفَّتهُما شمسُ الضُحى ولماك
حنانيكِ حينا ودَّعيني وأودعي
جناني جناناً واسمَحي بجناك
شذا الياسمين انبَثَّ مني فعبِّقي
شذا الوردِ كي يَلقى شذايَ شذاك
أيا وردَتي في الوردِ والياسمين ما
يعيرُ شتائي من ربيع صِباك
محيّاكِ حيّاني على كلِّ زَهرةٍ
وفي كل ريحٍ من أريجِ صَباك
كديكٍ يحيِّي الشّمسَ حيَّيتُ بسمةً
تنيرُ بها ليلَ النّوى شفتاك
وكم صحتُ مثلَ الدّيكِ أُوقِظُ أُمتي
وأُطلعُ نورَ الشمسِ فوقَ رُباك
دَعيني أسِر مُستَعجِلاً إنّ إخوتي
غَدَوا بينَ مبكيٍّ عليهِ وباك
فكم نازحٍ بينَ الأجانبِ ضائعٍ
وكم نائحٍ عندَ الخرابِ شَجاك
أجودُ على قومي بنفسي لأنني
تعوَّدتُ كالجندي خَوضَ عراك
فيا حبَذا بعدَ الشقاءِ خلاصُهم
ولو كان في ذاكَ الخلاصِ هلاكي
إذا لم يكن في الجسمِ جرحٌ ففي الحشى
جروحٌ بها يَعلو جبينُ فَتاك
أنا عربيُّ الأصلِ والنّطقِ والهوى
فحبي لِلَيلى والمنازلِ زاك
إذا العربيُّ الأبيضُ الكفِّ زارنا
أقولُ لها حيِّي أخي وأخاك


A verde bondade de permanecer


Non men però che prima il mio cor arde,
né 'n tormentarmi Amore un punto manca,
e fia qual neve ogni cornice bianca,
prima ch'ei di cruciarmi un'ora tarde,


E' fé innanzi a Cupido un bello 'nchino,
pien di costumi, grazïoso e biondo,
che par celeste spirito divino.


Tak táhne srdce nás
bez cíle prchat šerem,
kdy vzplane v zvuku sterém
slavíka tichý hlas.


Bei Flöten und Schalmeien
Erneuert sich die Zeit,
Da wir uns einst im Reihen
Als junges Paar gefreut;
Und in des Jahres Laufe,
Die Wonne fühl ich schon!
Begleiten wir zur Taufe
Den Enkel und den Sohn.


Friendship, which outlives my former themes,
Glorious survivor of old Time and Death!
From Friendship, thus, that flower of heavenly seed,
The wise extract earth's most Hyblaean bliss,
Superior wisdom, crown'd with smiling joy.


A las cinco de la mañana empiezo
el primer misterio. Lo hago en la cama,
en tanto que la luz del día llega
y me alegra estos viejos ojos
llenos de cataratas. Veo a padre
en la era, aventando el trigo rojo,
como era entonces, cuando yo niña:
alto, delgado, frente despejada,
aquel bigote de esquinas celestes,
aquella perilla flotando al viento;
y más que nada escucho sus palabras,
los cuentos de castillos y dragones,
las llanuras pobladas de Quijotes
y Sanchos. Finalmente oigo el beso
de sus labios que estalla en mi frente,
y el viento tibio arrullándome el pelo,
allá en la parva, bajo las estrellas.
A las siete y media, cuando mi yerno
ha salido ya a ganarse el pan,
sigo mis rezos. Me siento en la silla
de mimbres y roble, a la ventana,
a ver cómo la ciudad despierta.
Días hay que cuento en una hora mil
coches; me despisto, pierdo el hilo.
Pero siempre aparece en la cocina
mi madre ciñéndose el delantal,
ante el fuego. Siempre huelo el vaho
del pote de garbanzos y del amor
que el olvido no conoce. Siempre,
el ajiaceite en la rebanada;
y el perfume del jabón de tomillo,
el que se hacía en la artesa los domingos,
antes de que las campanas llamaran
a misa. ¡Jesús, cuántos recuerdos!
De vez en cuando me miro las manos.
Es entonces cuando quiero llorar.
Empiezo allí mismo el tercer misterio,
y me consuelo pensando que ya
quedará poco, que pronto veré
al abuelo. De mi esposo no quiero
acordarme, que es muy grande la herida.
Ataviado de luz llega mi nieto,
me observa fijamente y me pregunta:
¿abuela, qué tienes en la mirada?
Nada, no tengo nada, le respondo.
Él, que es poeta y sabe del dolor
del alma, taladra mi ser entero
con una caricia cómplice. Luego,
besándome en la frente, tiernamente,
me entrega un libro, me guiña un ojo,
me llama su Dulcinea, me abraza.
A las nueve de la mañana empiezo
el cuarto misterio, en la terraza.
Los ojos se me van de la muchacha
que abre la tienda del Todo a Cien
a los gitanos que venden la fruta
en medio de la acera. En el aire
persiste el trajín que yo he vivido,
como una música que se repite
de generación en generación.
Al fondo de la avenida se ven
los árboles. Allí dice mi hija
que se pasan los viejos muy buenos ratos.
Yo no quiero salir a un mundo
que no es mío. Abro las letanías.
Empuño la aguja del silencio.
Lentamente zurzo el pañuelo
del llanto, la soledad, del invierno.


Mas envidioso de ver
Que han de gozar gloria nueva
Las palabras en su ser,
Con el viento que las lleva
Quiso parejas correr.


Madreminha, dócil madreminha,
dá-me tuas mãos
agora és tão menin
Cada ano que passa vais diminuindo
e eu vou ficando cada vez maior na tua saudad
Vem comig É a minha hora de guiar-t
Tu esqueceste o caminho quando em mim passast
Eu passo agora elucidando o olvid
Madre, a vida é simples chão difíci
Estamos num árduo labirinto
de uma saída livre e múltiplas esquina
Mas já não há perig
Eu te dirijo
com minha bússola instruída
imantada nas estrelas que jorraram das feridas
quando o céu da infância desabou de mi
Mãe: cresc
Tu, sim, ficaste sempre ingênua, arisca, intuitiv
Madremenin Madrefilh
Não me ensinaste a ler porque não lia
Mas na cartilha em que aprendeste a rir
soletraste em minha origem
as palavras vitais de tua ciência: alegria, pureza, infância, vento;
e me deste o empirismo das flores, dos astros, do silêncio;
e me agitaste nas veias o ritmo das coisas e dos sere
()
Madreminha, eu sei: a vida é perfumada por espinho
Sabes diss Já o sabias
quando calçando os pés com meu cilício
alfombraste de aroma o que doía em meu ritm
Madre: já não há que imunizar meus olhos de sua vist
Agora eu sei como ela é
assustadoramente bela a vida:
alegre na periferia de sua polpa trist
Sabes diss Já o sabias
quando acariciaste meu sopro de cruz em teus ouvidos
e devolveste em cantiga o que te dei em grit
()


Pochodem již tedy hnou se
k sobě oba v zápětí,
již se blíží, jižjiž padnou
v lásky vroucí objetí.


Ostara, die Magd und Fürstin,
Königlich und bäuerlich –:
Wie die Zeiten sich auch wandeln,
Immer offenbart sie sich.


Laufkäfer hasten durchs Gesträuch
In ihren goldnen Panzerröckchen,
Die Bienen hängen Zweig um Zweig
Sich an der Edelheide Glöckchen,
Die Vögel schwirren aus dem Kraut –
Die Luft ist voller Lerchenlaut.


E il vincitore della sua fortuna
disse: "Non mossi il piè di qui. Del pianto
o della gioia, questa selva è una".


Ja Chloris in dem Stück hat aus der Art geschlagen:


白马江头笑一声
红光紫雾水中生
急抽匣内青蛇剑
搅得黄河彻底清


bránili se dlouho, zoufale.
Již hradby ztekli, hurá, padl most,
a duše má je plna krve černé,
pryč staré zásady, vše prosté pryč.


Drum steht mein Auge stets nach dir
Und trägt dir mein Begehren für.
Ach laß doch, wie du pflegst zu tun,
Dein Aug auf meinen Augen ruhn.


Nuž bij jen, hrome, v ňádro mé, jak biješ v skály,
cíl nezměním, neb jsem jak hora stálý!


جاء الرسولُ لعَبْدِه بكِتابِه
فيه لطائفُ لَوْمِه وعِتابِهِ
فقرأتُ مُودَعه ففَتَّح لفظُه
معنىً كزَهْرِ الروضِ غِبَّ سَحابه
أقسمتُ لو أخفَى الرسولُ مكانَه
لَسَرىَ النسيمُ بعَرْفِه فوَشَى به
الروض في قِرْطاسه والمِسْك في
أنفاسه والسِّحْر في آدابه
كالأمنِ للملهوف من أعدائه
والوَصْلِ للمهجور من أحبابه
كالنوم بين جفون من فقد الكرى
سَهَرا لما يلقاه من أَوْصابه
لَفْظٌ لو اجتمع الخَليقةُ كلُّها
في واحدٍ أَعْياه ردُّ جَوابه
لو مَرَّ بالكِنْدِىِّ أَيْسَرُ لفظةٍ
من شِعْره لَثم التراب ببابه
مَنْ ذا يُجارِى البحرَ في تياره
مَن ذا يزور اللَّيْثَ داخلَ غابه
جُرمْى أقلُّ وإنْ تَعاظَمَ كَثْرةً
من أن يُغيِّر سيدي عن دابِه


Quam nitidum nec vincit ebur quod mittitur Indis,
Quae superant aurum, pande, puella, comas.


Já sama mluvila zde s lékařem,
jenž Palaméda hojit slibuje,
ta cigánka mu byla poslem jen.
Zjev nezvyklý ten cizí lékař jest,
nuž vězte, že to dívka spanilá
jak zora v máji, přišla z daleka
a věřím v její velkou čaromoc,
Ó rcete, rytíři, zda svěříte
se rukoum, jimž vás odporučuji?


Пропеллеры, треща, стрекочут:
То клекоты бензинных птиц
О будущем земли пророчаНо сколько нежных женских лиц!
Иглой заостренные шляпы,
Зелено-белые манто, —
И как-то милы даже всхрапы
На круг въезжающих автВ живой толпе кафешантанной
Я уловил случайно вновь
Давно знакомый взгляд… Как странно!
Твой взгляд, бессмертная любовь!
И, пестрой суеты свидетель,
Я веру в тайну берегу,
Не видя в сини «мертвых петель», —
Воздушных вымыслов Пег


红白花开绿渚浔
风光买我不论金
辋川不借闲人看
只爱诗家著语深


水帘洞口草生云
大石楼前花扑人
唐世轩辕今我是
罗浮那有别家春


Práva toho proč ve věnci
Živočichů nedělí
Polypi a bezečlenci
K pohybům nedospělí?


Neigung besiegen ist schwer; gesellet sich aber Gewohnheit,
Wurzelnd, allmählich zu ihr, unüberwindlich ist sie.


Moi, ce fut l'an passé que cette frénésie
Me vint d'être amoureux. — adieu, la poésie !
Je n'avais pas assez de temps pour l'employer
À compasser des mots : — adorer mon idole,
La parer, admirer sa chevelure folle,
Mer d'ébène où ma main aimait à se noyer ;
L'entendre respirer, la voir vivre, sourire
Quand elle souriait, m'enivrer d'elle, lire
Ses désirs dans ses yeux ; sur son front endormi
Guetter ses rêves ; boire à sa bouche de rose
Son souffle en un baiser, — je ne fis autre chose


Ingrata, el non fia ver che al tuo dispetto
seguir ti voglia e a tuo mal grado io t'ami,
el non fia ver che me per te disami,
ché un perder tempo è amar chi non l'ha accetto;


Elle me raconta sa vie et sa misère,
Et comment sans amour elle avait un amant
Quand elle était petite, — et qu'elle devint mère
Comme à peine elle avait cessé d'être un enfant.


Lob und Dank sei dir gesungen,
Grosser Gott, an diesem Tag'.
Abermahl ist Mirs gelungen,
Daß Ich, Herr, dich preisen mag:
So viel Jahre sind verflossen,
Als Ich erst kahm auff die Welt,
Da Mir ward die Kost bestelt,
Die so reichlich Ich genossen.
Weil Mir nun geschehn so wol,
Ist Mein Mund itz rühmens voll.


野树苍苍散夕晖
天门西望翠华飞
微臣未解风雩乐
独咏皇恩泛马归


Stille wird es und es dunkelt,
Und der Abendstern schon funkelt.
Alles ist so müd' und matt,
Alles suchet Ruh und Frieden,
Nur die Nachtigall noch wacht,
Singt uns eine gute Nacht.


Die Winde hatten
Manchen Monat nicht geweht;
Aber, als er schläft, entsteht
In der Eiche hohem Wipfel
Ein Gebrause; starke Weste
Schütteln ihre vollen Äste;
Plötzlich stürzt, von dem Bewegen,
Prasselnd ein geschwinder Regen
Reifer Eicheln von dem Gipfel.
Viele liegen auf dem Grase,
Aber eine fällt gerade
Dem Kunstrichter auf die Nase!


搀先岐路不容差
形定心忙寂不哗
仙客莫嫌春昼短
东风落尽海棠花


Drücket mich der Sünden Noth,
Glaub' ich, sind sie mir vergeben,
Schreckt mich Satan, Höll' und Todt,
Glaub' ich, macht mich solches leben.
Scheint der Himmel mir zu dräuen,
Glaub' ich, so kan ich mich freuen,
Und mir fehl' auch, was es sey,
Glaub' ich, fällt mir Alles bey.


Un pensier m'arde e l'altro aghiazza il core
E l'uno e l'altro, lasso!, mi disface,
Né trovo ognhor chiamando:–Pace, pace!–
Chi mi soccorra, anzi me assal più Amore.


Das irdsche Gut ist Mist, die Armen sind der Acker,
Wers ausführt und zerstreut, genießts zur Ernte wacker.


Kdos se potud lásky štítil,
Láskou slaď svůj zejtra čas!
Kdos již sladkou lásku cýtil,
Miluj, miluj zejtra zas!


عَفا سَرِفٌ مِن أَهلِهِ فَسُراوِعُ
فَجَنبا أَريكٍ فَالتِلاعُ الدَوافِعُ
فَغَيقَةُ فَالأَخيافُ أَخيافُ ظَبيَةٍ
بِها مِن لُبَينى مَخرَفٌ وَمَرابِعُ
لَعَلَّ لُبَينى أَن يُحَمَّ لِقائُها
بِبَعضِ البِلادِ إِنَّ ما حُمَّ واقِعُ
بِجَزعٍ مِنَ الوادي خَلا عَن أَنيسِهِ
عَفا وَتَخَطَّتهُ العُيونُ الخَوادِعُ
وَلَمّا بَدا مِنها الفُراقُ كَما بَدا
بِظَهرِ السَفا الصَلدِ الشُقوقِ الشَوائِعُ
تَمَنَّيتَ أَن تَلقى لُبَيناكَ وَالمُنى
تُعاصيكَ أَحيانا وَحينا تُطاوِعُ
وَما مِن حَبيبٍ وامِقٍ لِحَبيبِهُ
وَلا ذي هَوى إِلّا لَهُ الدَهرُ فاجِعُ
وَطارَ غُرابُ البَينِ وَاِنشَقَّتِ العَصا
بِبَينٍ كَما شَقَّ الأَديمَ الصَوانِعُ
أَلا يا غُرابَ البَينِ قَد طِرتَ بِالَّذي
أُحاذِرُ مِن لُبنى فَهَل أَنتَ واقِعُ
وَإِنَّكَ لَو أَبلَغتُها قيلَكَ اِسلِمي
طَوَت هَزَناً وَاِرفَضَّ مِنها المَدامِعُ
تُبَكّي عَلى لُبنى وَأَنتَ تَرَكتَها
وَكُنتَ كَآتٍ غَيَّهُ وَهوَ طائِعُ
فَلا تَبكِيَن في إِثرِ شَيءٍ نَدامَةً
إِذا نَزَعَتهُ مِن يَدَيكَ النَوازِعُ
فَلَيسَ لِأَمرٍ حاوَلَ اللَهُ جَمعَهُ
مُشِتُّ وَلا ما فَرَّقَ اللَهُ جامِعُ
طَمِعتَ بِلَيلى أَن تَريعَ وَإِنَّما
تُقَطِّعُ أَعناقَ الرِجالِ المَطامِعُ


Утром жадно пахнут розы,
Утром грезы грезят вслух —
И холодный бог Спинозы
Для меня и нем, и глуНо вечерний мрак наляжет
На раскрытые цвет«Ты — один», — мне кто-то скажет,
«Мы — одни», — вздохнут мечтНет веселости беспечной,
И душе, во мгле тревог,
Так понятен бесконечный
И предвечно-мертвый бо


百叶黄香十月春
东篱佳节误陶巾
开花较晚酒羞涩
风味依然似主人


Kein Zauber wächst für fromme Bürgersleute,
Die tags nur wissen, wie die Glocke geht.
Die gründlich kennen gestern, morgen, heute,
Doch nicht die Zeit, die mittendrin besteht;
Ich aber hörte wohl das Waldgeläute,
Ein Sonntagskind ist immer der Poet;
So laßt euch denn in blanken Liederringen
Von Reim zu Reim ins Land der Märchen schwingen.


O wie ich schnell mich vom Lager riss
Und ließ mich nicht halten und eilte hinein.
Mein Weib, mein Kind, ich wollte sie sehen.
Der Arzt ging leise auf den Zehen
Und wies nach dem Bett. Da lag sie bleich,
Und um den Mund einen Schmerzenszug.
Und der Atem ging pfeifend und ging nicht gleich –
Und des Doktors Blick, – da wusst ich genug,
Und stöhnte laut auf und fiel aufs Knie.
Was war mir das Kind, wenn verloren sie,
In der Stunde starb, wo die Rettung da.


Ich liebte Linnen und die sanften Seiden
Strich meine Hand mit Lust. ER flüsterte:
»Das harte Fell des Hirsches wird dich kleiden.«


Et le soir, curieux, je le dis à mon père,
Pendant qu'il défaisait son vêtement de guerre,
Et que je me jouais sur son dos indulgent
De l'épaulette d'or aux étoiles d'argent.


1
Был мой отец шестипалы По ткани, натянутой туго,
Бруни его обучал мягкою кистью водитТам, где фиванские сфинксы друг другу в глаза загляделись,
В летнем пальтишке зимой пеpeбeгaл он НевА на Литву возвратясь, веселый и нищий художник,
Много он там расписал польских и русских церкве2
Был мой отец шестипалы Такими родятся счастливцТам, где груши стоят подле зеленой межи,
Там, где Вилия в Неман лазурные воды уносит,
В бедной, бедной семье встретил он счастье своВ детстве я видел в комоде фату и туфельки мамМама! Молитва, любовь, верность и смерть – это ты!
3
Был мой отец шестипалы Бывало, в»сороку-ворону»
Станем играть вечерком, сев на любимыйдиваВот на отцовской руке старательно я загибаю
Пальцы один за другим – пят А шестой – это Шестеро было дете И вправду: он тяжкой работой
Тех пятерых прокормил – только меня не успе4
Был мой отец шестипалы Как маленький лишний мизинец
Прятать он ловко умел в левой зажатой руке,
Так и в душе навсегда затаил незаметно, подспудно
Память о прошлом своем, скорбь о святом ремеслСтавши купцом по нужде – никогда ни намеком, ни словом
Не поминал, не ропта Только любил помолчат5
Был мой отец шестипалы В сухой и красивой ладони
Сколько он красок и черт спрятал, зажал, затаил?
Мир созерцает художник – и судит, и дерзкою волей,
Демонской волей творца – свой созидает, иноОн же очи смежил, муштабель и кисти оставил,
Не созидал, не судил… Трудный и сладкий удел!
6
Был мой отец шестипалы А сын? Нисмиренного сердца,
Ни многодетной семьи, ни шестипалой руки
Не унаследовал о Как игрок на неверную карту,
Ставит на слово, на звук – душу свою и судьбу…
Ныне, в январскую ночь, во хмелю, шестипалым размером
И шестипалой строфой сын поминает отц


La conobbe al vestir di color cento,
Fatto a liste inequali & infinite:
C'hor la copruono hor no, che i passi e'l vento
Le giano aprendo, ch'erano sdrucite,
I crini havea qual d'oro, e qual d'argento,
E neri, e bigi e haver pareano lite
Altri in treccia altri in nastro eran raccolti
Molti alle spalle, alcuni al petto sciolti.


cavalleroso e di persona grossa,
dritto sovra le strieve in atto altiero,
nel sembiante avilendo ogni altra possa,


彷佛西湖上
烟波锁六桥
美人明月夜
好泛木兰桡


Trag' du in der Jugendzeit
Immer getrost dein junges Leid.
Und meinst du, daß dir das Herze bricht?
Junge Leiden die tödten noch nicht,
Denn es stirbt sich nicht so gleich.


Szép, mikor pihegő kebled,
Mint egy galamb, epedez,
S lankadó nefelejcs-szemed
Harmatgyöngyöt görgedez.


Elmúlt a dél, a délután is
Borongó szárnyán itt az este:
Gyerekszobában bábu, mackó
Hiába vár, hogy megetesse.


Však pomoc snadná: naši rabbi,
ti vědí víc než staré báby,
těch ptejte se a hledejte,
a pak mi zprávu podejte!


وكم في الأرض من حُسن ولكن
عليك لشقوتي وقعَ اختياري
أيا مَن غرَّني باللطف حتى
خلعتُ على عِذاريه عذاري
ظننتُ بك الوفاءَ فخاب ظني
ونبَّهني على غلطي اختباري
وكم في الأرض من حُسنٍ ولكن
عليك لشقوتي وقعَ اختياري
وكيف أقول قد وقع اختياري
عليك ولم يقع إِلا اضطراري
ولستُ بأول في الجهل حتى
يعنّفني العُذولُ على اغتراري
فقد يكبو براكبه جواد
وليس عليه لومٌ في العثار
ولو أسطيع لم أُعدم خلاصاً
وكيف ومهجتي لك في إسارِ


طافَت أُسَيماءُ بِالرِحالِ فَقَد
هَيَّجَ مِنّي خَيالُها طَرَبا
إِحدى بَني جَعفَرٍ بِأَرضِهِم
لَم تُمسِ مِنّي نَوباً وَلا قُرُبا
لَم أَخشَ عُلوِيَّةً يَمانِيَّةً
وَكَم قَطَعنا مِن عَرعَرٍ شُعَبا
جاوَزنَ فَلجاً فَالحَزنَ يُدلِج
نَ بِاللَيلِ وَمِن رَملِ عالِجٍ كُثُبا
مِن بَعدِ ما جاوَزَت شَقائِقَ فَالدَه
نا وَغُلبَ الصُمّانِ وَالخُشُبا
فَصَدَّهُم مَنطِقُ الدَجاجِ عَنِ العَه
دِ وَضَربُ الناقوسِ فَاِجتُنِبا
هَل يُبلِغَنّي دِيارَها حَرَجٌ
وَجناءُ تَفري النَجاءَ وَالخَبَبا
كَأَنَّها بِالغُمَيرِ مُمرِيَّةٌ
تَبعي بِكُثمانَ جُؤذَراً عَطِبا
قَد آثَرَت فِرقَةَ البُغاءِ وَقَد
كانَت تُراعي مُلَمَّعاً شَبَبا
أَتيكَ أَم سَمحَجٌ تَخَيَّرَها
عِلجٌ تَسَرّى نَحائِصاً شُسُبا
فَاِختارَ مِنها مِثلَ الخَريدَةِ لا
تَأمَنُ مِنهُ الحِذارَ وَالعَطَبا
فَلا تَؤولُ إِذا يَؤولُ وَلا
تَقرُبُ مِنهُ إِذا هُوَ اِقتَرَبا
فَهُوَ كَدَلوِ البَحريِّ أَسلَمَها ال
عَقدُ وَخانَت آذانُها الكَرَبا
فَهُوَ كَقَدحِ المَنيحِ أَحوَذَهُ القا
نِصُ يَنفي عَن مَتنِهِ العَقَبا
يا هَل تَرى البَرقُ بِتُّ أَرقُبُهُ
يُزجي حَبِيّاً إِذا خَبا ثَقَبا
قَعَدتُ وَحدي لَهُ وَقالَ أَبو
لَيلى مَتى يَغتَمِن فَقَد دَأَبا
كَأَنَّ فيهِ لَمّا اِرتَفَقتُ لَهُ
رَيطاً وَمِرباعَ غانِمٍ لَجِبا
فَجادَ رَهواً إِلى مَداخِلَ فَالصُح
رَةِ أَمسَت نِعاجُهُ عُصَبا
فَحَدَّرَ العُصمَ مِن عَمايَةَ لِلسَه
لِ وَقَضّى بِصاحَةَ الأَرَبا
فَالماءُ يَجلو مُتونَهُنَّ كَما
يَجلو التَلاميذُ لُؤلُؤاً قَشِبا
لاقى البَدِيُّ الكِلابَ فَاِعتَلَجا
مَوجُ أَتِيَّيهِما لِمَن غَلَبا
فَدَعدَعا سُرَّةَ الرَكاءِ كَما
دَعدَعَ ساقي الأَعاجِمِ الغَرَبا
فَكُلُّ وادٍ هَدَّت حَوالِبُهُ
يَقذِفُ خُضرَ الدَباءِ فَالخُشُبا
مالَت بِهِ نَحوَها الجَنوبُ مَعاً
ثُمَّ اِزدَهَتهُ الشَمالُ فَاِنقَلَبا
فَقُلتُ صابَ الأَعراضَ رَيَّقُهُ
يَسقي بِلاداً قَد أَمحَلَت حِقَبا
لِتَرعَ مِن نَبتِهِ أُسَيمُ إِذا
أَنبَتَ حُرَّ البُقولِ وَالعُشُبا
وَليَرعَهُ قَومُها فَإِنَّهُمُ
مِن خَيرِ حَيٍّ عَلِمتُهُم حَسَبا
قَومي بَنو عامِرٍ وَإِن نَطَقَ ال
أَعداءُ فيهِم مَناطِقاً كَذِبا
بِمِثلِهِم يُجبَهُ المُناطِحُ ذو العِز
زِ وَيُعطي المُحافِظُ الجَنَبا


浩浩颠风尘四合
漫漫后土水平流
无人举手披云雾
却放晴曦照九州


Ô critiques, salut ! ô frères des moustiques
Moins les ailes, salut ! Éternels dénigreurs
Qui distillez le faux et qui vivez d'aigreurs,
Coupe-gorge infestant de votre bande armée
Les bois saints de la Muse et de la Renommée,
Nous direz-vous un jour quel venimeux bonheur
Vous trouvez à tirer sur le noble rêveur,
Qui, près de vous passant, de vous n'eut jamais cure ?
Scorpions embusqués, vous vivez de piqûre !
De vos trompes suçant la moelle des auteurs,
Sans eux que seriez-vous, insectes contempteurs ?
Se gorgeant au soleil de chairs en pourriture,
Vit-on jamais les vers conspuer leur pâture ?
Et vous, vermiculets, vous criez, vous bavez
Sur ceux dont vous mangez, sur ceux dont vous vivez !
Parasites rampeurs, habitants des carnières*,
Vermines qui souillez des lions les crinières,
Pour tout mordre et trouer, tarets aux dards jaloux,
Où sont vos raisons d'être ? à quoi donc servez-vous ?
Le fumier produit ; vous, vous êtes plus arides
Que les silex brûlés par les soleils torrides.
D'anxiétés d'eunuque et de désirs rongés,
De vos stérilités sur tous vous vous vengez.
Parbleu ! prenez-vous en au ciel qui vous fit naître
Pour convoiter la Muse et non pour la connaître.
À produire impuissants, qu'avez-vous secondé ?
Quel noble esprit par vous fut dans sa marche aidé ?
Vit-on jamais sortir l'utile ou la pratique —
Je ne dis pas le beau — d'un crâne de critique ?
Et le barde est par vous de bon à rien traité,
De fol, de songe-creux et d'inutilité.
Et sur ce, votre voix juge, approuve ou gourmande ;
Et vous niez la sève en dévorant l'amande ;
Et régentant la lyre, et tranchant des hautains,
Dogmatisant au nom des Grecs et des Latins,
Et parlant prose et vers sans en savoir la langue,
Et pour le diamant prenant toujours sa gangue,
Et promenant sans fin vos myopes flambeaux
Du soleil des vivants, à la nuit des tombeaux,
Ricanant à la mort, insultant à la vie,
Et sans cesse ajoutant le cynisme à l'envie,
Il ne vous suffit point, acharnés disséqueurs,
De mordre, — vous raillez en déchirant les cœurs !


Zu dir steigt mein Gesang empor
Aus jedem Thal, aus jedem Hain.
Dir will ich auf dem Feld Altäre
Und auf den Hügeln Tempel weih'n.
Lallt meine Zunge nicht mehr Dank:
So sey der Ehrfurcht fromme Zähre
Mein letzter Lobgesang.


Hledala jasmíny, hledala
princezna spanilá...
Našla však květy svadlé jen.
Z nich věnec uvila...
Čekala prince toužebně,
k východu vztahujíc ruce...
Ale princezna spanilá
marně alejí chodila.


Frühling muß mit süßen Blicken
Mich entrücken den berücken
Sommer muß mit Frucht und Mirten
Mich bewirten und umgürten.


Munkásink kévéi tetőled rendbe szedetnek,
Thaisz, böcsület ez, s nagy neked.
Őket is, óhajtom, szedd immár rendbe; s ezerszer
Ezért böcsületed lesz nagyobb.


Es war ein so leichtes Mädchen,
Das Herzchen zu fliegen schien!
Genug war ein goldnes Fädchen,
Um es hinaufzuziehn.


Proč znovu zřím ty krásné tahy
a vlas Váš dlouhý kaštanový? –
Proč snové ti jsou vždy mně noví.
proč vzpomínám tak na Vás záhy?


Port rágna düh elegy buján,
Vért inni volna készen.
«Hol vagy szülém s te szép leány?»
Imígy eped szivében.


Das Ganze ging im Handumdrehn,
Ich habe nie so was gesehn.


io priego quello Dio che sta di sopra,
ch'ogni grazia da lui piove e discende,
e sanza lui nïente mai s'adopra,
ed ha pietà di ciascun che l'offende,
che di scïenza la mia mente copra
tanto, signori, quanto l'autor stende
di questa storia, ch'io sappia rimare,
ch'a tutta gente piaccia l'ascoltare.


Sorrows that orphan bosoms pierce,
Pour'd o'er a tender parent's hearse,
Snatch'd by unpitying fate;
No fostering hand's kind solace nigh,
Each summer friend with wayward eye
Surveys their helpless state.


Kaum, daß Jesus nun gefunden
Sein verlornes Schäflein zart,
Als von Bären, Wölf' und Hunden
Er im Wald umringet ward.


Mint egy különös üzenet
Melyet titokban küld a távol,
Mint egy mámoros ébredés
Rémekkel népes éjszakából.


Ein Gallier, der gallisch nur verstand,
Und das allein reich, stark und zierlich fand,
(Das Deutsche hat er stets durch schalen Spott entehrt,
Weil ihn für dies Verdienst ein deutscher Hof ernährt)
Den bat ich: Nennt mir doch auf gallisch Hippokrene;
»Herr Deutscher, könnt ihr mich im Ernst so seltsam fragen?
Der Gallier behält die griechschen Töne.«
Nun wohl, Monsieur, wir können Roßbach sagen.


Du aßest, hierauff folgt der Trank,
Der deinen Heyland macht so krank,
Daß ihm der Engel giebet Krafft,
Der dich auß Eden weggeschafft.
Ach Jesu, denk, wie uns hiebey,
Die dies gemacht, zu Muthe sey.


حتى إذا أعتزل الزحام أذقته
جرع العداوة بالمغصِّ المشرقِ


A Zikmund znova ruce vztáh’
a namáhavě vznes’:
„Ján odpustil. Zda také Bůh –
můj Bůh?...“ a do mdlob kles’.


Was für Freude muß die Schar
Deiner Heilgen haben,
Die sich nun schon ganz und gar
Mit dem Anschaun laben!
Denen keinmal mehr gebricht
Dein verklärtes Angesicht.


Os vultos da ciência purgatória
Osiris e Quiron, o louro Apolo,
Vencidos de terror medrosos tremem,
E as frontes curvam no gretado solo!


渺渺洞庭秋水阔
扁舟摇动碧琉璃
松陵不隔东南望
枫落寒塘露酒旗


Nimmer mochten ihn verwunden
Liebesblicke süßer Schönen,
Nimmer mochten ihn bezwingen
Schwerterschläge, Lanzenstöße.
Als er einsam ritt auf Bergen,
Fuhr ein Blitz aus dem Gewölke;
Und so ist er unterlegen
Nur dem Strahl von Himmelshöhen.


Nem harcolok és nem csókolok,
Elszáradt már az ajkam
S száraz karó a két karom már,
Uram, nézz végig rajtam.


V ty pláně, přes něž mrazný vítr dýše,
vae victis krví kam smrť na sníh píše,
tam nejlepší dals zavézt její děti
a vnuky odsoudil jsi na prokletí!


Za světici na oltáři,
aby se k ní modlili.
Což by potom švarní hoši
do kostela chodili.


Gedanke voller Majestät!
Du bist es, der das Herz erhöht.
Gedanke voller Seligkeit!
Du bist es, der das Herz erfreut.


Quisera-a, para brinquedo
Da minha vã meninic
Nem brincaria, com medo
Que ela, de frágil, partiss
Bastava só que ficasse
Mito a roçar-se no Fim
E o seu sorriso acalmasse
A angústia dentro de mi


四面蒹葭水接天
中间一片是人烟
相逢尽喜干戈息
白鹭飞来立战船


Předc svůj národ zrazujete
Tupíce řeč slovenskou,
Nesmyslně zhašujete
Čitedlnost vlastenskou.


"'Mid splendent day oft jarring passions war,
" But calm at eve I tread the silent grove,
"And feel delight from every brook and star:
" Each solemn scene I view with sacred awe,
"While from a mental glance of Nature's law
" I learn the wonders of almighty love.


Die Barbarn trauen ihrer Menge/
Gehn endlich in das weite Feld;
Wie bald wird ihnen diß zu enge/
Weil Hertz und Haubt zusammen hält/
Sie wieder in das Lager zwinget
Und selbst in ihre Nester dringet!


Wann Eltern Kinder wol erziehn und ihnen guten Namen lassen,
So ists genug, so ist es mehr, als Geld und Gold in Kasten fassen.


Erleuchte mich, du wahres Licht,
Daß ich im Finstren sterbe nicht.
Beschatte mich mit deiner Kühle,
Daß ich nicht fremde Hitze fühle.
Erquicke meines Herzens Au
Mit deiner heilgen Gottheit Tau.


Proč však to jedeme v hrozivém kruhu?
Najednou srdce neklidně bije.
V hrozivém kruhu my najdeme zase
spálený mlýn a řeku a stráně,
přítele v kaluži ssedlé už krve...
Ku předu přece!


Allein was klag ich dich nur an!
Was such ich dir die Schuld zu geben!
Ich habe selbst den Mord gethan!
Ich schluge Gott ans Kreuz; ich brachte ihn ums Leben!
Ach! meine Sünden haben dir
Das Blut am Oelberg abgedrungen.
Mein böser Wille und Begier
Sind schuld, daß du mit Gott, mit Höll und Tod gerungen.
Ich selbst bin Judas, welcher dich
Durch ungerechte Thaten
So frech und schnöd verrathen.
Ich gabe dir Herr Christ! den größten Versen-Stich.


江净秋清雁影空
参差落木飐西风
秀文几树堂前桂
得得吹香入座中


Chi nel suo pianger dice che ventura
avversa gli è al suo maggior disio,
e chi l'appone scioccamente a Dio,
e chi accusa Amore e chi la dura


Ob schlau und fein ihrs kartet gleich,
Die Natur ist dennoch weiser,
Sie deutet hin auf Österreich,
Das der wahre deutsche Kaiser.


Z mrazných pojmů náuku teď střihou,
Sytiť nás chtí ledem a mhlou plihou,
Peklo duchy přemudrochů mehlo.


Du fragst mich, wie es uns hier ergeht?
Hier ist es still, kein Windchen weht,
Die Wetterfahnen sind sehr verlegen,
Sie wissen nicht, wohin sich bewegen...


Sei willkommen im Freien, Antonio! Selten erscheinst du:
Siehe, wie klar fernher duftet das blaue Gebürg!


Vy světel zřídla hvězdnatá,
když z hloubi své tak hledím k vám,
má duše jest jak poďtata,
a přec na mysli okřívám.


Leset die Alten! versteht, die eigentlich ältesten Alten.
Was die Modernen davon preisen, bedeutet nicht viel.


Den stolzen Ritter faßt ein Grausen,
Als er das Lied gehört,
Von Geisterarmen fortgerissen
Er in den Abgrund fährt.


Где бы ни был я, везде, как тень, со мной —
Мой милый брат, отшедший в жизнь иную,
Тоскующий, как ангел неземной,
В своей душе таящий скорбь немую, —
Так явственно стоит он предо мной
И я, как он, и плачу, и тоскую,
Но плачу ли, смеюсь ли, — дух родной, —
Он никогда меня не покидает,
Со мной живет он жизнию одноЛишь иногда в тревожный час ночной,
Невольно ум в тоске изнемогает,
И я его спрошу «В стране иной,
За темною загадочной могилой,
Увидимся ль с тобой, о, брат мой милый?»
В его глазах тогда мелькает тень,
И слезы он блестящие роняет,
И как пред ночью тихо гаснет день,
Так от меня он тихо улетае


Die thränen stehen dir wie perlen im gesichte/
Und fliessen wie crystall durch wangen/ mund und brust/
Dein seuffzen halte ich nicht mehr vor ein gedichte/
Was deine seele kränckt/ ist meiner wol bewust.
Und hat mir gleich die angst den treuen mund geschlossen/
Den augen und der hand den zügel angelegt/
So schwer ich/ daß ich mehr der thränen ausgegossen/
Als unser Oder-strom der klaren tropffen trägt..
Kan beyder thränen-fluth allhier zusammen rinnen/
Komt beyder seuffzer wind verbunden in die lufft/
So wird die Venus selbst ihr schiffen hier beginnen/
Weil sie bey reiner flut auch reiner wind berufft.


Teď pochopíš můj bol,
jak mně, Pratvůrci, bylo,
když celé nebe kol
se na mne rozbouřilo,
když vlastní děti světla
má pěst ve propast smetla,
kde věky lkají v tmách!“


e, poi ch'al terren vostro uscio pervengo,
porgo i miei preghi a l'ostinate porte,
né di basciar il limitar m'astengo.


És megjön a nyár,
A nap süt, éget;
S a szép kikeletre
Hoz gyászos véget.
- Nem szól a csurgó
Halmok vidékin, -
Hervadt koszorúján
Nincs illat és szin.


Ať sype na vás květy smavá vesna,
ať nad vámi se bouře žene děsná,
ať na chvíli vás uspí sever tuhý,
vždy krásné jste, vy drahé české luhy!


Doch wie es sich gelaufen warm –
Sein Gruß blieb nicht vergessen;
In altem Korb am schmächt'gen Arm
Trug es ein bischen Essen.


Ó, régi versek: rozsdás fegyverek:
Segítsetek most, fényeskedjetek!
Ragyogjon égi sugár rajtatok,
Nem énmiattam, de miattatok -:
Miattad, árva erdélyi Sion:
Ragyogjon minden áldott alkalom,
Mikor a vers: esküvő, temetés,
Keresztelő és igehirdetés -
Összeolvad költő és lelkipásztor
S ember csak az, ki szelíden is bátor.


Illattá s csenddé. Titkok illata
Fénylett hajadban s béke égi csendje,
És jó volt élni, mint ahogy soha,
S a fényt szemem beitta a szivembe:
Nem tudtam többé, hogy te vagy-e te,
Vagy áldott csipkebokor drága tested,
Melyben egy isten szállt a földre le,
S lombjából felém az ő lelke reszket?


Jak jste vy se pěkně
obřadili v cestu,
jak když šuhaj s hory
za růžové zory
jede pro nevěstu.


Doch die blaue Wunderblume,
die ich jubelnd einst gepflückt,
wankend unter Kettenlasten
halt ich sie ans Herz gedrückt –
und aus ihrem Kelche singen
Stimmen süß und sehnsuchtsvoll
mir ein Lied von jenen Bergen,
die ich nie erreichen soll. –


Figyelem, szorgalom, vigyázó okosság,
Feltett dolgaidban gyémánt állandóság,
És sereges több jó, kibül ország ismér,
Becsül, tisztel, szeret, magasztalva dicsér.


Děl Tomáš: „Juž s mých očí bělmo schází
a svatých stigmat purpurové díry
jsou zdroj, zkad prýští síla mojí víry,
před níž i smrt se zahanbena plazí.“


Slabikantek přeubohý
píská z límce kožicha,
na jeho že malé nohy
předák tuze pospíchá.


Ha, rozdrtí deset a dvacet,
rozdrtí tisíce snad,
skupené mrtvoly jejich
kola však zastaví chvat.


Dávnoť již se milovaly
Srdce jejich láskou věrnou;
Ale mraky stahovaly
Se nad nima v bouři černou.


 Who knows what our dreams are?
         Who knows all that God makes?
 Perhaps life doth but mar
         The immediate truth that takes
 Its beauty from being dreame
 Nothing eter merely seeme
 Somewhere where God is nearer
         These things are een now tru
 Oh, let me be no fearer
         That this may not be so!
 All is more strange than that
 Small glimpse of it we ge
 Mine eyes are wild with joy
         Because I have these thought
 They cannot tire nor cloy
         Because God ever allots
 To each high thing the power
 To weigh not on its hou
 My flower garden is
         Full of new flowers no
 My lips are kissed by bliss
         Because I know not ho
 My heart fails and I swim
 Within a luminous ri
 A halo of hope comes round
         My sou I am that child
 That cries: Lo! I have found
         This flower strange and wil
 The unknown flower I have
 Grew on my dead dreams' grav
 A trembling sense of being
         More than my sense can hold,
 A bird of feeling seeing
         The great, earth‑hidden gold
 Of the approaching dawn,
 A breath, a light, a swoon,


Seufzer, meines Leidens Boten,
Die der Lieben Schlaf belauscht,
Kehrt zu mir von ihres roten
Süßen Mundes Hauch berauscht
Gute Ruh'! gute Ruh'!
O süße Turtel! wie marterst du?


Traurig sah' ich die Natur erbleichen,
Falbe Blätter flogen um mich her,
Und kein Reiz entzückte nun mich mehr:
Alles trug schon der Vernichtung Zeichen!


Wo find ich mich? ist diß das Feld
In dem die hohe Demuth blühet?
Hat Ruh' Erquickung hier bestellt
Dem/ der sich für vnd für bemühet?
Der heisser Tage strenge Last
Vnd kalter Nächte Frost ertragen?
Vnd mitten vnter Ach vnd Klagen
Sorg/ Angst vnd Müh auff sich gefast.


Du aber, liebster Jesu Christ,
Gib, daß ich dir gefalle,
Daß ich dein Lob zu jeder Frist
Mit reinem Mund erschalle.
Nimm mich, mein Lieb, wenn ich dich preis,
Aus dieser Welt ins Paradeis.
Daß ich vergeh mit diesem Wort:
Jesu sei Lob an allem Ort!


Sie sangen ihm von Avalun,
Gelb war sein Haar,
In Avalun, da sollst du ruh'n
Über das Jahr;
Avalun, das schöne Land,
Ganz und gar von Zuckerkand,
O Avalun.


Az királfü barátval, fo-fő urakval,
Fogának sűrnia, oly nagy ohításval,
Vélék elvesztöket immár hamarságval
Barát megbékélék Petruittyal, urakval.


罢钓分鱼各系船
家家晾网荻花边
数声欸乃炊烟尽
犹有馀晖在树巅


A v zadu lid, jenž po staletích tíže
zas harfy nesl – nyvý srdcí štít –
a slavný žalm, čím ku Horebu blíže,
ve skrytech budil polomrtvý cit.


A když síly, duch se s duchem pojí,
kyne Bůh nám k vítěznému boji.
Nechť svou oběť žádá Morana!
Vůli cizích hnusno otročiti,
a jen tehdy poznám Slovana:
Když ho vidím pro svobodu mříti!


También duerme mi bien, tened paciencia,
que todo es noche, hasta que venga el día,
mas no la puede haber donde hay ausencia.


Und es heißt, sie weinten wirklich
Einmal in dem Jahr, an jenem
Neunten Tag des Monats Ab –
Und mit tränend eignen Augen


From this capricious clime she soars,
O! would some God but wings supply!
To where each morn the Spring restores,
Companion of her flight I'd fly.


وشاعر نكبنا ودّه
يظلم في أحكامه عبده
قال لهُ يوماً أطبّاؤهُ
والضعف قد جاز بهِ حدّه
آفتك الأكلُ فقلنا لهم
وهذه آفتنا عنده


A potom, ukradni si zákonník,
obrať jej směle vzhůru nohama
a celý svět zvi drze na hody!


麻阳贰令重来日
共话家林耕读时
碧水苍山未归得
京华春雨不胜思


S e nagy szellem, - vivén hogy tovaszállt,
A honfi bút, eme fényes ködöt: -
Teljes szivből szeretni a hazát!
Ez az, mit onnan is lelkünkre köt,
S int: hogy munkás élő fiak legyünk,
Ne sirjánál kővé vált Niobék,
Hogy közelebb jőjön a nap velünk,
Melyért küzdött s melyről ő álmodék.


Espiritual al prójimo, mi corazón se inmola
para hacer un empréstito sin usuras aciagas
a la clorosis virgen y azul de los Gonzagas
y a la cárdena quiebra del Marqués de Priola.


Et même ce vieux cœur qui faisait le rebelle ;
Et cette vieille tête et ses raisonnements ;
Et ces deux bras raidis dans les casernements ;
Et cette jeune enfant qui faisait trop la belle.


Stromeček září plný svěc,
betlému lesknou se skály...
Což, nám je dobře u kamen,
spřádáme tichý vánoční sen –
ale ti naši – tam v dáli!


Svítily tam oči dvoje –
„Jeho mně, a jemu moje.“


Mas ya se quitó el luto, y negro manto,
ya no hay tristeza en todo el cato coro,
antes puestas las Ninfas coro a coro,
cantaron himnos en alegre canto


Nun harrt' er und harrte mit schäumendem Mund',
Wie vor der Höhle des Wildes ein Hund.
Den Liebenden d'rin, nach gepflogener Lust,
Ward enger und bänger von Ahndung die Brust. –


pingue pongue
pingue pongue
puteiro missa


Deh, sii presente: il tuo terren natale
A te s'adorna, ed al tuo piede in tanto
Gigli sommette e rose e l'immortale
Fior d'amaranto.


e sovra il giogo del suo sacro monte,
a cui china la testa il vecchio Mauro,
dar legge al Mondo, e far correr l' Isauro
con l' onde più d' ogni altro altiere e conte;


a combatter col vin, perché mi pare
che non che ebbro, ma fradicio sia. -
Rispose el Grasso sanza più indugiare:
- Lo starvi non vi dà già ricadia.
Ma voi vi doverresti vergognare,
sendo vecchia, tal fama vi si dia.
Quaggiù si dice, e none alle segrete,
che vo' siate la femmina del prete.


Já inerte, o corpo da mulher
se tornou cadáver
insensível à justiça do punhal
que a libertara da vida


O Glogau! welch ein Tag war über dich beschlossen,
Die Thräne der Natur wär gern herabgeflossen;
Ach! unumwölkt und hell und trocken blieb der Tag,
Der dich Gebeugte sah, die in der Asche lag.
Das große Vorrathshaus, gefüllt vom Held und Weisen
Sein streitbar Heer im Feld mit Ueberfluß zu speisen,
Ward von der Gluth verstört, gewaltig war der Brand,
Ein Berg von Korn und Mehl ward nun der Gegenstand.
Nun fraß die Schreckliche des Hauses Eingeweide,
Noch lange wird der Duft vom glimmenden Getreide
Durch deine Gassen ziehn, noch lange brennt das Haus,
Des Feuers Grausamkeit späht die Gewölber aus,
Stürmt alter Särge Thür, dringt zu den Aschenkrügen
Und läßt die Todten nicht in ihren Kammern liegen.
Hier, wo vor langer Zeit die Kanzel und Altar
In dem geweihten Schiff des Welterlösers war 1 :
Hier, wo einst Frömmigkeit und Andacht niederknieten,
Und durch Gebärd und Blick ihr betend Herz verriethen,
Hier loderte die Gluth, schon ward der Markt erhitzt,
Schon zitterte der Saal, wo die Versammlung sitzt,
Die väterlich und treu dein wahres Wohl erwäget
Und im beschloßnen Rath zum Grund dein Bestes leget.
Schon ward der Thurm von ihr mit heißem Hauch berührt,
Der weit entfernt von dir den Schritt des Wandrers führt.
Doch die ergrimmte Gluth, die ließ sich nicht gelüsten
Dir deinen Mittelpunkt das Rathhaus zu verwüsten.
Mit großen Schritten ging nun die Verderberin
Bis zum berufnen Thor und zu den Wällen hin,
Wo einst mit kriegerischen, erobernden Vergnügen
Im Angesicht der Nacht die Preussen dich erstiegen.
Du stauntest, denn du sahst, es brannte Brück und Thor
Und auf dem Lande stieg ein, dicker Dampf empor.
Voll Angst und Flammen stand das schönste deiner Dörfer,
So wie ein feindlich Heer durch schnelle Feuerwerfer
Entlegene Häuser trift, so traf der Gluth ihr Flug
Das ziemlich ferne Dorf. Der Strohhuth, den es trug
Der fing die Funken auf, die bald zu Flammen worden,
So wie ein schneller Blitz vom heißen Süd in Norden
Im Augenblicke fährt, so fuhr auf Haus und Stall
Der sich vergrößernde geschwinde Feuerball.
Im kleinsten Punkt der Zeit brannt eine Häuserreihe,
Das Feld erschütterte vom kläglichen Geschreie.
Dort trug ein fliehend Weib ihr halb bekleidet Kind,
Hier lief ein blökend Schaaf und dort ein brüllend Rind;
Nun kommt ein grauer Mann, schon nah am Sterbebette,
Er eilt, daß er sein Geld sich zum Begräbniß rette;
Die niedre Hütte brennt, dort drängt er sich hinein,
Das Estrich stürzt auf ihn, hier muß sein Kirchhof seyn.
Das ganze Dorf ging auf, nur Scheuern blieben stehen,
Der reichste Bauer sah sich in die Armuth gehen;
Mitleidig blicktest du des Dorfes Jammer an;
Du, die von jeglichem selbst Mitleid fodern kann.


春山无伴独相寻
欲觅知音听鼓琴
翠壁苍崖千万仞
人龙虽见白云深


Jesu, komm, sey eingebetten!
Meine Hände leg ich an:
Wollest mir zur Seiten tretten,
Daß mein Thun sey wolgethan.
Auf dein Wort in deinem Nahmen
Will ich itzund senken ein
Des Beruffes Arbeit-Hamen:
Laß ihn voller Segen seyn.


Tak našli jsme ho. Šel as z povzdálečí,
a voják jeden ohlíd se a mysle,
že zrádce to a že se nenápadně
z příhody příští vytratiti touží,
bodákem v sbor jej odsouzenců vehnal.
Hoch ubohý, a jistě protestoval
a za svědka bral čisté srdce svoje,
a všecko marně. Koho obviniti
a koho soudit? Nelze rozsuzovat,
vždyť jisto pouze jedno: že je mrtev.


Všecko, čím jsi a býti chceš,
závisí na ní,
zvítězíš nebo zahyneš
veden tím světlem.


Amore, che dài forma
ad omnia c'à forma,


Der Winter Gottes ist gekommen
Auch über dein unschuldig Blut,
Hat dich in kalten Arm genommen
Und dir zerdrückt den deutschen Mut,
Und zog zu viel erstarrten Toten
Dich nieder auf den eis'gen Boden;


Seht nun den frommen Alten
Mit flammendem Gesicht
Die welken Hände falten,
Und höret, was er spricht:


Ach! jede Wunde weinend auszuwaschen;
Bey ihm zu knien, bey der Todes Angst
Durch Seufzer seinen Geist noch aufzuhaschen
Dies ist der Trost, nach welchem du verlangst.
O welch ein Schmerz! o welche Freundes-Thränen!
Ganz finstrer Kummer war dein Angesicht.
So stumm sitzt, sich an seiner Urne lehnen
Die Freundschaft deren Auge Klagen 1 spricht.


A Fernando Haroldo


A jsem míň než prášek na dně v moři
a sám sobě dovedu být světem,
růží dnes a zítra trnem holým,
v minulosti i v tom příští kletém.


Sprach's das Schattenbild und schien vergangen,
Wie ein Stern, der im Verlöschen blinkt:
Freude färbt des großen Würgers Wangen,
Weil Europa hinter ihm versinkt.


Di me Ierusalem nuova s'aspetta
farmi da genti ladre,
le romagnuole squadre
prender rubando le mie magion degne,


Einst wirst du, kleine Lächlerin!
Mit süsserm Schmerze weinen,
Wenn alle deinen treuen Sinn
Gott! zu verkennen scheinen.


Z ní vstane úsměv ranních záření,
když k mému loži chvěl se, zádumčiv,
pohřebních zvonů těžké vlnění
nad modrou dálkou nepřístupných niv,


Wer gewohnt ist wie ich zu thun,
Mit sich in der Natur zu ruhn,
Was immer ihn mag berühren,
Wird er gesänftigt spüren.


Setét van már, elmult a nappal,
Nyugalom van a fáradtakkal,
Én ágyasházam elhagyom...
Ah, a mennybolt oly mérhetetlen!
Bámúlok a fénylő seregben
Fen-lebegő világokon.


أما كفاكَ الفراقُ غدرا
وبعدَ هذي الديارِ هجرا
أسائلُ البدرَ عنكَ حيناً
وأسألُ الشمسَ عنكَ طورا
وكلما غردتْ حمامٌ
في الأيكِ طارَ الفؤادُ طيرا
قضى علينا الغرامُ أنا
نتخذُّ الليلَ فيهِ سترا
فمن عيونٍ تبيتُ عبْرى
ومن عيونٍ تبيتُ سَكْرى
وكلُّ يومٍ يخلفُ يوماً
أراهُ دهراً يعقبُ دهراً
يا أحسنَ الفاتنينَ قدّاً
وارفعَ المالكينَ قدرا
فتنتَ مصرا فهل تولى
يوسفُ يا ذا الدلالِ مصرا
لو عشقَ الشمسَ فيكَ قومٌ
لكانَ هذا الجمالُ عذرا
ما إن حسبتُ الزمانَ يوماً
يتركُ نفسي عليكَ حسرى
إذ تتثتَّى جوىً وحسناً
وإذ تجنَّى هوىً وكبرا
نقتسمُ العيشَ لا نبالي
أكانَ حلواً أم كانَ مُرّا
وقد تركنا زيداً وعَمْرا
يضربُ زيدٌ هناكَ عَمْرا
وقد أبانتْ لنا الليالي
أن لهذي الحياةِ سرّا
بينا يكونُ الزمانُ عُسْرا
إذا تراهُ استحالَ يُسرا


Várnak ellenségeink!
Rajta! menjünk harcra,
Verje őket arcra
A mi fegyverünk.


Slunko mlhou proskakuje
v lesích nad horami,
zapomeň, že trpké slovo
padlo mezi námi.


quanto gradisco che' miei tristi giorni
a rallegrar de tua vista consenti!
Cosí comincio a ritrovar presenti
le tue bellezze a' suoi usati soggiorni,


    Sejas tu,
    Meu amor,
    O motivo de meu louvor
    E assim hei de cantar
    Pelos quatro cantos do mundo
    Febrilmente
    E sempr
    Quero beber o teu filtro
    E sob teu encanto
    Sempre e tanto,
    O que puder e não puder, espero,
    Te amar!
    Pois não te amo, claro!
    Mas assim o quer
    E que o raio dos teus olhos
    Que aquece meu coração
    Seja sempre infinito e puro
    Para que me causes só alegria,
    Não dor,
    Jur
    24/08/2001


Fiz deles os meus criados,
Com muita pena decert
Mas quero o Salão aberto,
E os meus braços repousado
4
As grandes Horas! — vive-las
A preço mesmo dum crime!
Só a beleza redime —
Sacrifícios são novela
"Ganhar o pão do seu dia
Com o suor do seu rost"
— Mas não há maior desgosto
Nem há maior vilania!


Tu guadagnato & perdita ho fatto io
sol tu allacquisto: io non son solo al danno
participe fatto e del dolor mio
lItalia: il regno Franco: & lAlemanno
o quanto quanto il mio Signore & Zio
o quanto i paladin da doler shanno
quanto lImperio: & la christiana Chiesa
che perduto han la sua maggior difesa


Dir zu Ehren sollen schallen
Unsre Flöten und Schalmei'n,
Und wir wollen dir zu Ehren
Tanzen unsern Ringelreih'n.


Süßer Vogel, halte still,
Komm in meine Sternkajüte,
Sag, was deine süße lütte
Herrin Gutes von mir will...


Me sé perdido en ti
Me sé envuelto en tu madeja
No puedo saber
cómo zafarme de tu abrazo
¿Cómo diablos zafarme de tu abrazo?
Esta desconocida sustancia de desdichas
me lleva hasta tu vientre
y desde allì
puedo ver còmo
la mañana penetra en ti.


وَساحِرِ الطَرفِ شَهِيُّ اللَمى
حلو التَثَنّي كامِلِ الحُسنِ
يَمشي وترُبٌ مَعهُ مِثلُهُ
في الشَكلِ وَالهَيئَةِ وَالسِنِ
قُلتُ لَهُ ما اِسمُكَ قُل لي فَقَد
فَتَنتَني قالَ اِنصَرِف عَنّي
تَبغي سِوى اِسمي وَتُوَرّي بِهِ
فاتَكَ ما تَطلُبُهُ مِنّي
أَخفَيتُهُ عَنكَ وَلكِنَّهُ
يَبدو بِما غَرَّكَ مِن جَفني
قُلتُ فَهذا ما اسمُهُ قالَ لي
بَعضُ الَّذي قَد قُلتَهُ يُغني


Pirro, che speri? ah! che de' tuoi la morte
Sì breve non compensa aura di gloria:
Inerme in braccio alla nemica sorte
Potrà ridurti altra simil vittoria.


Dýchávala parná pole
sytým chlebem žití,
len kdy svoje plaché oči
váhal otevříti.


Behalte ni, mein Vater, ihr behalten,
Und wi so falsch si deinen eifer schalten!
Wi Satanas durch si gelaurt,
Das haut und sinn und geist mir schaurt.
Si wolten Gott nach sich regiren,
Und Gottesweg in sinne führen.
Dein dunkel ist weit über Menschbegrif,
Und recht ein stein, auf den man blindlings lif.
Vor deinem dunkel mag selbst Moses nicht bestehen;
Johann der Täufer mus gelassen hir nachgehen.


Vstal Člověk zbledlý, vztyčiv se jak Strom,
jenž před ním strměl k Nebi temenem,
své paže rozkřídlil, jak On své větve širé,
a slavným doprovodem k Jeho šumné hudbě
zazpíval píseň velké k Němu lásky:


Viz, kterak génij lidskosti tam v dáli
nad hrozným divadlem tvář smutnou halí,
jak zraky odvrací od rudé země!
Slyš, jak mu ze rtů vane povzdech hoře:
Ó lidstvo, z toho krvavého moře
jak daleko, ach, daleko máš ke mně!


Wer mags dan je ersinnen/
Mit welcher zierd/ vnd kunst
Daß werck sie da beginnen
In lauter schwartzem dunst.
Viel wunder von gebäwen/
Viel häußlein auff das best
Im duncklen gar ohn schewen/
Sie da dan gründen fest.


Geh in dich, allerliebster Schaz,
Und untersuche dein Gewißen;
Hier ist der Rache Richterplaz,
Hier muß der kleinste Meineid büßen.
Wer weis, wie oft auch meine Treu
Von dir bisher beleidigt sey!


Az illat elszállt, csak a név maradt,
a lényeg eltűnt, itt maradt a lárva.
Mégis – idézvén most e szép nyarat
négy füstös, fojtó fal közé bezárva,
úgy rémlik, füttyöt hallok s madarat,
patak csörög, lomb zúg. – Repülj csak, árva
robotos lelkem, merre vonz ama
néhány virágnév tündérbalzsama.


Es leuchtet aus der Dämmerung
Der Abendsonnenschein,
Rotkehlchen singt sein Silberlied,
Mir fällt dein Lachen ein.


Y hasta las trongas de Madrid peores
los llenaron a todos de caballos
y mal francés al buen francés volvieron.


Kde nyní jsou těch obrů dávní otci
a jaké bylo náboženství jich?
jak meteor, tak znikli věků v noci,
ni dějin prach jim v sled se nepozdvih’.


So solstu nun auch Anstand machen
Mit deinen Reimen, hub ich an,
Vnd vor dich nehmen andre Sachen,
Laß Lieder schreiben wer da kan.


Da brach der drachengeflügelte Helm,
Ins Meer sank Herta's Wagen;
Den Starken zwang der kluge Schelm,
Die Helden wurden erschlagen.


So viel Fett, so viele Schnuppe
und die Flamme so gering!
Solche buntgestreifte Puppe
und solch schäb'ger Schmetterling!


Amor et io sì pien' di meraviglia
come chi mai cosa incredibil vide,
miriam costei quand'ella parla o ride
che sol se stessa, e nulla altra, simiglia.


E ritornato ove aspettava Orlando,
il qual non s'era partito da bomba,
sùbito venne la corda girando,
e lascia un sasso andar fuor della fromba,
che in sulla testa giugnea rotolando
al conte Orlando, e l'elmetto rimbomba;
e cadde per la pena tramortito,
ma più che morto par, tanto è stordito.


كلّ فجر أرى الرعاة يمرّو
ن فأبكي على حياة الرّعاة
في ثلوج الجبال أو لهب الشمـ
ـس يريقون مبهجات الحياة
ويمرّ القطيع بي فأرى الأغـ
ـنام بين الذبّاح والسكّين
يا حياة الإنسان لا فرحة فيـ
ـك إذا لم تصحب بدمع غبين
فكنوز الغني يجمعها الفلاّ
ح في عمره الشقي الكسير
ذلك الكادح المعّذب في القر
ية بين المحراث والناعور
كلّ صيف يسقي البساتين تحت الشـ
ـمس والقصر هاجع وسنان
فهو يلقي البذور والمترف الها
نىء يجني وتشهد الأحزان
يا ليالي الحصاد ماذا وراء الـ
ـحقل والحاصدين من مأساة
شهد الكوخ أنه يحمل الحز
ن لتحظى القصور بالخيرات
كيف يجني الأزهار والقمح والأثـ
ـمار من لم يجرح يديه القدوم؟
ويموت الفلاح جوعا ليفترّ
لعيني رب القصور النعيم ؟
كيف هذا يا ربّ ؟ رفقا بنا رفـ
ـقا فقد غصّت الكؤوس دموعا
وطغت في الفضاء آهاتنا الحيـ
ـرى تغني رجاءنا المصروعا


هوى أفنى الوجودَ فزال رسمُ
ولا روحٌ ولا ولأبيك جسمُ
وشخصٌ في المحبة ما له إسمُ
وهذا من جنون العشق قسمُ
بما بجفون عينك من فتورِ
وما بالخد من نار ونورِ
دع الهجران واسمح بالحضورِ
وهذا من جنون العشق قسمُ
قوامك إن مشى يحكي العوالي
وأنت على ملاح الكون والي
أما ترثي أما ترثي لحالي
وهذا من جنون العشق قسمُ
محبٌّ قد أمات النفسَ قتلا
ولم يقبل بمن يهواه عدلا
وشدَّ على خناق الجسم حبلا
وهذا من جنون العشق قسمُ
له كبدٌ من الأشواق ذابت
وفطنته غراماً فيك غابت
ونفس بعد ذلك منه خابت
وهذا من جنون العشق قسمُ
شهيد الحب تقتله العيونُ
وقد منت عليه بها المنونُ
وغير قضاء ربي لا يكونُ
وهذا من جنون العشق قسمُ
إذا اجتمع المحب مع الحبيبِ
فقد وصل البعيد إلى القريبِ
وجاء الموت بالعجب العجيبِ
وهذا من جنون العشق قسمُ


Znám vlídné úklony, žen úsměvy, hru očí
i píseň přemnohou znám z jejich klavírů,
narážky škádlivé, jež potutelně vskočí,
ty blesky bez hromu, ty bouře bez víru.


Tys jako luna spanilá,
Tys vroucí jako slunce
a něžná, moje poupátko,
jak rosa na korunce.


Pero si acaso enternecida lloras
la muerte de una flor, oh dueño ingrato,
por ser copia gentil de tus auroras,


Řídneme – lesík prosvětluje
peň za pněm zvrácený je klát,
výš přerůstá jen smutná thuje,
a z dálek začlo mrazně vát.


Opera mia di piccolo ingegno,
se tu capiterai fra gli intendenti,
non dubitar, ché so, saran contenti,
e di lodarti da lor sara' degno.
Ma gli altri invidïosi n'aran sdegno:
no·ti curare el dir di cotal' genti,
ché lor parlar è fatto come venti
che volge ogni penel a cotal segno.
Non porra' mente al parlare ignorante,
ché poco dura la lor villania
ma sta' tu ferma, forte e ben costante,
ché nella fin trovera' cortesia
tra gli uomin virtüosi inn ogni parte,
perché ragion vuol ben che così sia.
E non è in tuo balìa
tener la lingua a chi vorrà parlare:
l'opera fa el maestro lodare.


Sehrblinder Aberwitz, den alle Welt noch hegt,
Wann Gott zu ihr Propheten schikket ernst.
Gott sätzet Jahr und stund erbarmensvoll bewegt,
Das du di Buss nur desto schneller lernst:
Verlängert tag von tag,
Weil er nicht straffen mag.
So lange noch ein fünkchen hoffnung glimmt,
Ist kein termin bestimmt.
Elias mus vor A.H.A.B. widerruffen,
Wann A.H.A.B. trat nur einen demuttstuffen.


Ich sah nach jedem Giebeldach,
Mir war's, als riefen sie mir nach:
Fahr wohl, Gesell, fahr wohl!
Und mit dem Abschied war's vorbei,
Nun ist mir Alles einerlei
Wohin ich wandern soll!


Quien no fuere de Marte matachín
te incline sólo a que le quieras bien,
rindiéndote del manto hasta el chapín.


Es piedad, es razón, es dicha, es hado,
esto que llama término la suerte?
La vida ofensa, la esperanza muerte,
de todos, siendo el último cuidado.


Vše pusto, prázdno. Dlouhé zuby ceně
pes černý jenom v prachu hryzl kost.
Hurt hleděl na psa, kterak lačně hryže.
„Tak jedenkráte bude pekel kníže
hrýzt černé duše bídných hříšníků,
těch lichvářů a kupčíků
a potom přijde plamen, věčný plamen!
Ó, běda vám, vy farizejci! amen!“
Obklopen dýmem skoro v plamenech
tak uvažoval dlouho zadumaný,
zved’ oči k nebi a hluboko vzdech’,
a hrozil pěstí kolem na vše strany.


Como enfermo a quien ya médico cierto
dice que ha de morir si no se bebe
un vaso de ponzoña y no se atreve,
siéndole el daño de ello descubierto;


تَجَلَّت لِوحدانية الحق أَنوار
فدلت عَلى أَن الجحود هو العار
وَأَغرت لداعي الحق كل موحد
بمقعد صدق حبذا الجار وَالدار
وَأَبدَت مَعاني ذاته بصفاته
فَلَم يحتمل عقل المحبين أنكار
تَراءى لهم في الغَيب جل جَلاله
عيانا فَلَم يدركه سمع وَأَبصار
مَعان عقلن العقل وَالعَقل ذاهِل
واقباله في برزخ البحث أَدبار
اذاهمّ وَهم الفكر ادراك ذاته
تعارض أَوهام عليه وَأَفكار
وَكَيفَ يحيط الكيف ادراك حده
وَلَيسَ له في الكَيف حدو مقدار
وَأَينَ يحل الاين منه وَلَم يَكن
مَع اللَه غير اللَه عين وَآثار
وَلا شيء مَعلوم وَلا الكَون مضيئة
وَلا الرزق مَقسوم وَلا الخلق افطار
وَلا الشمس بالنور المنير مضيئة
وَلا القمر الساري وَلا النجم سيار
فأنشأ في سلطانه الأرض وَالسَما
ليخلق منها ما يَشاء وَيَختار
وَزين بالكرسي وَالعَرش ملكه
فمن نوره حجب عليه وَأَستار
فَسُبحان من تعنو الوجوه لوجهه
وَيَلقاه رهن الذل من هو جبار
وَمن كل شيء خاضع تحت قهره
تصرّفه في الطوع والقهر أَقدار
عَظيم يهون الاعظمون لعزه
شديد القوى كاف لدى القهر قهار
لطيف بلطف الصنع فضلنا على
خَلائق لا تحصى وَذَلكَ ايثار
يرى حركات النمل في ظلم الدجى
وَلم يحف اعلان عليه واسرار
وَيحصى عديد النمل وَالقطر وَالحصى
وما اشتملت نجد عليه وأغوار
ووزن جبال كم مَثاقيل بنوره
دراها وكيل البحر والبحر تيار
أَضاءَت قُلوب العارفين بنوره
فَباحَت بأحوال المحبين أَسرار
وَشق عَلى أَسمائهم من عَلى اسمه
عَلى الاصل فهو البر والقَوم أَبرار
فَذاكَ الَّذي يلجا إِليه توكلا
عليه وَيَعصى وَهُوَ بالحلم ستار
فأدنى الرجا للخلق من باب فضله
لتمعي اسا آن وَتغفر أَوزار
وَضامنة الآمال تَسعى مواشيا
إِلى مزن استغفاره وَهُوَ غفار
تسبح ذرّات الوجود بحمده
وَيسجد بالتَعظيم نجم وَأَشجار
وَيبكى غمام الغيث طوعا لامره
فتَضحَك مِمّا يَفعَل الغَيث أَزهار
ومن شق وجه الأَرض عن معشب الثرى
وَتَجري وَلا يَجري سِوى اللَهَ أَنهار
ومن عرد القمرى شكرا لربه
فَجاوبن بأسجع الالهى أَطيار
وان نفحت هوج النسيم تعطرت
به خلع الأَكوان وَالسكون معطار
تَبارك رب الملك وَالمَلكوت من
عَجائِب يرويهن بدو وَحضار
فَيا نفس للاحسان عودى فربما
أقلت عثارا فابن آدم معثار
وَيا فرقة الاحباب بالرغم لا الرضا
لعل بلطف اللَه تجمعنا الدار
فأصبح في الأَرض البَعيدة عهدها
فَلا ثم أَوطان وَلاثم أَقطار
وأدرك من ريحانة القلب نظرة
وَراها لصوم القلب عيد وافطار
الهى أذقني برد عفوك واهدنى
اليك بِما يُرضيك فالدهر غرار
وصل حبل أنسى باجتماع أحبتى
فَفي صرم حبل الانس بشمت غدار
وصن ماء وَجهي عَن مقام مذلة
وَحصنه من جور الطغاة اذا جاروا
فاني بِتَقصيري وَفَقري وَفاقَتي
عَلى أَملى من مصر حودك أَمتار
خَلعت عذارى واعتذرتك سيدى
وَلَم يَبقَ لي بعد اعتذاري أعذار
فَقل فزت يا عبدالرَحيم بِرَحمَتي
وَطبت وَلا خزى لديك وَلا عار
وأكرم لاجلى من يَليني وأعطنا
من النار أَمنا يوم تستعر النار
وَصل عَلى روح الحَبيب محمد
حميد المَساعي فَهُو في الخلق مختار
وَأَزواجه والآل وَالصحب انهم
له وَلدين الحق بالحق أَنصار


Sie siegt bereits, die Liebe;
Drum sehet, was ihr thut.
Gebt jenen Streich und Hiebe;
Der Liebe, Gut und Blut.
Denn sonst bekommt ihr Wunden,
Und werdet ausgelacht;
Hat euch der Herr verbunden,
So zeigt nun eure Macht.


In Cypris dunklen Hainen
Steht er in hoher Ehr;
Die Grazien', ihr Kleinen,
Sind immer um in her.


Wer kennt Aërium, und wo sein Haus er hält?
Sein Haus hat keine Thür: es ist die gantze Welt.


I'M pretty and useful in several ways,
Yet many by me often shorten their days,
Take one letter from me, and I shall appear
What young men are fond of all days in the year;
Take two letters from me, then I'm without doubt
What you likewise are, if you don't find me out.


Snivý cinkot mandoliny
ssaje vlna unylá,
s arkýře se plachým stínem
chýlí hebká mantila.


Der Wald steht Laubloß und empfindet
Wie der verhaste Sud auszehr/
Die Aest und Wipffel offt entzündet.
Schau wie die Wiese sich verkehr/
Das Gras mit Blum und Klee vermenget/
Ist Boden gleich/ gantz abgesenget.


Hace dieciocho siglos, ignorado
del mundo que su fe no conocía,
un hombre en el patíbulo moría
como vil criminal crucificado


her daim coşkundur o


Itzt, weil die Straff und Pein des Glaubens wil vergehen,
Und vor den Glauben Hauß und Hoff ohn das nicht stehen:
Verlischt des Glaubens Krafft: Denn du giebst weder Geld
Noch Hauß dem Glaubiger, der dir zu Fuße fällt.


Triumf! Gott wird erkand! Triumf! nur recht dreieinig!
Triumf! Wi auch sein bund! Triumf! dreieinig wird!
Triumf! Ost, Nord, West, Sud! Triumf! siht nun den Vater!
Triumf! Das er im Sohn! Triumf! untheilbar eins.
Triumf! Er siht zuerst! Triumf! den Geist ausgehen!
Triumf! Und lernt di Schrifft! Triumf! nun recht verstehen!
Triumf! Das Kühlbuch schleust! Triumf! recht auf di bücher!
Triumf! Der Kühlbund geht! Triumf! von beiden aus!
Triumf! O Kühltriumf! Triumf! der Kühlungsbücher!
Triumf! Der Pol und Erd! Triumf! Triumftriumftriumfen!


孝陵松柏贴青霄
凤辇龙旗久寂寥
百岁遗黎应感叹
神孙英武似先朝


Vengo de muchos libros y de muchos apremios que la imaginación
dejó inconclusos. Vengo también de un viaje absolutamente
maravilloso que no hice nunca a Samarcanda. Y de un temor consecutivo
vengo igual que de una madre. Soy esos hombres juntos que mutuamente se
enemistan y ando a tientas buscando el rastro de una historia donde no
comparezco todavía. ¿Seré por fin ese protagonista
que desde siempre ronda entre mis libros y que también
está aquí ahora sustituyendo a quien no sé?
Sólo el presente puede modificar el curso del pasado.


Con l'arti vo' che cielo o inferno insegna
Da questi monti il foco isprigionar,
E fiamme in vece d'acqua a Roma indegna,
Al Campidoglio vile io vo' mandar.


a přestávala býti dítětem,
a byla překvapena velice,
když jednou hlučný hod byl v paláci
a když jí řekli: „Pio, ozdob se
a mezi hosti pojď.“ A vstoupila
v tu hlučnou síň tak sladce zmatena,
jak kdyby vyšla z celly klášterní,
a bylo jí jak ptáku drobnému,
jenž po prvé si z hnízda vyletěl.
Ten večer všechno se jí kořilo,
a hrdá byla na ni její máť:
s tak krásným klidem tiše mluvila,
tak pln důstojnosti panenské
zjev její luzný... Její hlubý klid
však přece vzrušen byl, když slyšela,
jak velké činy Nello z Pietry
byl pro Siénu konal, hrdinské,
jak Florenčanů zmařil nájezdy
a zároveň na jejich spojence
jak útočil, jak všude zvítězil!
Tu hořely jí tváře nadšením,
a reka uviděti dychtila,
jenž slávu Siény tak rozmnožil!


Teskno je mi, teskno – – – Kdyže zas
uvidím svůj rodný koutek as?!
Srdce moje touhou po něm hyne,
cizinou mně každé místo jiné,
nejvíce pak – Bože polituj! –
cizinou mně nový domov můj – – –
Zahynout-li žalem nemám záhy,
třeba je mně potěšného slova;
slitujte se, příteli můj drahý,
nad tou, která Vás jen v srdci chová! – –


A stejný žal mi slzou v oku trysk’,
a já mu v duchu pevně ruku tisk’.


Ein Edler stirbt. Man tanzt und lacht.
Ein Glas zerbricht! Es wird ein Kriegsverhör gehalten
Und alle Stirnen stehn in Falten,
Als wäre dies des Erdballs letzte Nacht.
Der Knabe soll im Takt und nach der Trommel lernen
Und tanzen und verdaun. Die Mentore entfernen
Was mit dem Leben ihn bekannt zu machen schien.
Er sieht nur Kutschen-Complimenten,
Hört das Geschrei schulmäßiger Studenten,
Die über Activ und Passiv
Oft räsonniren krumm und schief,
Und dieses Drehewerk, der Mischmasch von Genien
Und Gassenhauerwitz, der Unsinn heißt – erziehn!
So schlage doch Merkur darein, den Wust zu enden.


لا تَسأَلَنَّ سِوى الأَسفارِ مِن رَجُلِ
فَالمَرءُ ما دامَ حَيّاً خادِمُ الأَمَلِ
قالَت عَزَمتَ عَلى بَينٍ فَقُلتُ لَها
لي عَزمَةٌ قَد أَجازَ اللَهُ لي عَمَلي


Dich sollt ich meiden, trautes Netz der Wege,
Das mein Volk auf des Landes Boden spann?
Und dich, Gebirg, wo ich des Abgrunds Stege
Auch mit verbundnem Aug beschreiten kann?
Wo ich der Quellen tiefen Ursprung kenne
Und jeden Stamm im dunklen Forst gezählt
Und jede Trift bei ihrem Namen nenne –
Den Boden, wo mir nie ein Tritt gefehlt?


similemente fiorito e adornato
d'alberi molti e di nuove maniere,
e l'esservi parea gioioso e grato.


Aus dem blassen Westen
will der erste Stern und überflimmert
scheu den lauten Dunst und trüben Lärm
der großen Stadt hier unten,
wie der erste, winkende Traumgedanke
aus dem wirren Schwarm der Lebensfragen
in der Seele des Müden taucht –
da klopft es.


"Inhuman Father! wilt thou risk
My peace on earth, and hopes of heaven?
Tremble, tyrannic parent, think
What love may do to madness driven!"


Již mnohé přešlo zasmušilé léto
přes rajské luhy rodné země této;
dnů jasných málo, sotva rozbřesklo se
slunéčko nad nás v probuzení rose,
již mrak se blížil, zastřel Horu Bílou,
a nocí pokryl domovinku milou;
déšť slzí padal na tvář toho lidu,
jenž nerovný boj vedl s osudem
a trpělivě nesl strasť i bídu
a výsměchy i pouta otrocká,
když metána nám slova prorocká:
že byli jsme a více nebudem’!
A přece jsme; jsme minulostí živi
a z ní krev novou ssajem’ k životu,
z té velké písně minula zpěv onen tklivý
doráží ku srdci nám v jarém tlukotu,
z té záře minulosti slunce naděje
kolem rtů našich úsměv rozleje!
A v ňadru chví se pocit milosladký
a vděčností jej lidská mluva zove,
jí spoutány jsou děti k prsoum matky,
a ku svým předkům vděční národové.


Wolauf, ihr Theologen,
Der Herr ist nicht mehr weit,
So kommt nur mitgezogen
Entgegen ihm im Streit.
Hier kann man deutlich lernen
Die Zukunft zum Gericht,
Wenn über seinen Sternen
Der Herr das Urtheil spricht.
Uns wird das Herz erledigt,
Uns wird der Sinn erfreut,
Wenn die Kanonenpredigt
In alle Ohren schreit.


Igy mond vitézinek: “Ne féljetek semmit,
Mert evvel Isten érdemünket öregbit,
Ha száz ennyi ördög dühös szájt reánk nyit,
De nem árt lelkünknek, mert az Isten segit.


Was drüben blüht, was drüben strebt,
Ist für die Andern hie,
Als wär's verwelkt längst und verlebt
Oder geboren nie.


Huye que ver la desventura mía,
que a quien en noches de tristeza vive,
¿de qué le sirve que amanezca el día?


春风又送使旌还
笑掬清波洗瘴颜
从此定知身不死
生前先过鬼门关


Odleť, můj holoubku,
když to býti musí,
však než dojde svého štěstí,
každé srdce zkusí.


Vieles erzählt die Geschichte von Titus' menschlicher Güte,
Und das dankbare Rom hat ihm dies Denkmal geweiht.
Noch verehrt die liebende Welt den liebenden Heiden,
Hat vor der Liebe ja nun auch der Verstand sich gebückt.
Kapuziner durchziehen das Thor mit frommem Gesange,
Und statt dem Lorbeer bedeckt nun die Kapuze das Haupt.


Becses könyv; - bár szerezve gyorsan;
De minden szó- s mindannyi sorban
Hevít a tűz, mely benne ég;
Csak egyszerű ecset-vonások,
De hogy megint csudálva lássuk
A bajnokok képét: - elég.


Waß ist der Hoff mit seinem prangen?
Ein Haus, wo list und Bösheit wohnt,
Wo Sünd' und Unrecht wird belohnt,
Wo man die Tugend hält gefangen.
Eß ist ein Ohrt, wo Gunst und Recht
Sich mitteinander nicht vertragen,
Wo Heüchler fromme Leüte plagen,
Wo Falscheit üben Herr und Knecht.


J'ai vu, sur les autels, le pudique hyménée
Joindre une sèche main de prude surannée
A la main sans pudeur d'un roué de vingt ans.
Au Havre, dans un bal, j'ai vu les yeux mourants
D'une petite Anglaise, à l'air mélancolique,
Jeter un long regard plein d'amour romantique
Sur un buveur de punch, et qui, dans le moment,
Venait de se griser abominablement !
J'ai vu des apprentis se vendre à des douairières
Et des Almavivas payer leurs chambrières.


Zlaté slunko – mezi tím co
tak se mně to slastně spalo –
skrze listí mladé lipky
dukáty mne posypalo!


A teď dál.
Člověk by plakal hned
a hned by se zas smál
fíkový list, kdyby měl číst.
Co vím,
neprozradím.
Nepřemýšlejte!
Ruku si na srdce dejte.
Jak je to se mnou,
tak je to s vámi –
každému slunce zajde za horami.
Tož tedy boky. Břicho a boky!
Bývaly v mládí bouřlivé roky!
Jen místo zbylo, parcely pouhé
pro vesty dlouhé.
Jen tajná spíže, tusculum hladu.
V žehnání na ně ruku svou kladu
a na žaludek vzpomínám si s chutí –
to věru dobré místo k prohlédnutí,
Básníci boží, uchopte se varit!
Můj žaludek je skladem slavných rarit.
Příbuzní, kmotři, sousedi, známí,
přátelé, muži tak jako dámy
ve chvílích zlosti, anebo smutku
padli mi do žaludku.
Básníci, ševci, zloději, světci,
herečky, herci, hlupáci, vědci
padli tam náhle v života boji
a teď jsou moji!
Dialog často s tím, oním vedu,
na revanche dám mu v pilulce jedu
slovem či perem
a tak se perem.


В безмолвной пустыне,
Где жаркий песок и гранит,
Где небо безоблачно-сине,
Где жгучее солнце блестит,
Стоит под скалой одиноко
Забытая арфа и ждёт,
Что ветер, примчась издалёка,
Тихонько в струнах запоёВстречает пустыня нагая
Нагие, горючие днНад арфой немой пролетая,
В ней звуков не будят онИ ночи летят торопливо, —
На их молчаливый полёт
Молчание смотрит ревниво,
И струн им задеть не даё


Laß! ich will dich als das Beste preisen,
Trost und Labsal alles Menschentumes!


Nachahmung der Natur
– Der schönen –,
Ich ging auch wohl auf dieser Spur;
Gewöhnen
Mocht ich wohl nach und nach den Sinn,
Mich zu vergnügen;
Allein sobald ich mündig bin –
Es sind's die Griechen!


Gondolatban tán nem is hittem.
De mikor egy nagy zsákot vittem
s ledobván, ráültem a zsákra,
a testem akkor is őt látta.


Nemluv o tom! Chci tak! Nuže slyš!


Zwei sind der Wege, auf welchen der Mensch zur Tugend emporstrebt,
Schließt sich der eine dir zu, tut sich der andre dir auf.
Handelnd erringt der Glückliche sie, der Leidende duldend.
Wohl ihm, den sein Geschick liebend auf beiden geführt.


Nur Altdeutsch verstand er, der Patriot,
Nur Jakob-Grimmisch und Zeunisch;
Fremdwörter blieben ihm immer fremd,
Griechisch zumal und Lateinisch.


Bei solcherlei Schwermut war es kein Wunder,
Daß er täglich kränker ward statt gesunder,
Er schrumpfte zusammen als wie ein Greis,
Die Haare bleichten ihm silberweiß,
Und es dauerte kaum Tag und Jahr,
Daß er wirklich nah an dem Sterben war.
Da nahm er mit fiebrig zitternder Hand
Sich Spaten und Axt von der Klause Wand,
Um draußen am Bach beim Granitgestein
Sich zu hauen ein Grab als Totenschrein.
Sein dumpfes Hacken am Felsen erklang
Wie Sterbegeläut den Wald entlang.


¿Isla de hadas hay en el océano?
¿Tú besas las palmeras de esa tierra?
¿Llevas perfumes que en su ambiente encierra,
fragancias del feliz país lejano?


Zda budem vzpomínat, jak medem voněl strom,
byl všecek bělostný a bzučely v něm včely?
Je tolik našeho zde v cizím světě tom,
a znovu na sebe též my se rozpomněli.


zuiderzee körfezi'nin mastor bulutları


Mládenče, můj mládenečku!
Člunek by se potopil,
Kdyby jsi ty u mne byl;
Počkej mnedle na pořečí,
Bratr vezme člunek větší,
By nás tam přeplavil.


A oblak bílý nad tvojí korunou se staví
na pouti svojí azurem. A šepce
zbožnění svoje v růžovém uzardění
tobě, ó sladký vonný strome bohyně velké,
bohyně tiché, věčné lásky.


“Amikor már álmot látunk,
mikor minden elveszett,
egy remény van, egy igazság,
összetartás, szeretet!


Jak to chvělé světlo,
jež tam náhle zkvetlo
v stínů věnci,
tak mou odvahu mdlou zvedá,
s Vašich strun co vzlétlo,
vyvolenci!


故乡蛇豕满柴荆
异域风尘叹此生
至竟迂狂成濩落
可怜天地一浮萍


小小园林意自怜
名花十八拟唐贤
瑞香一种来潜涧
学士新添两少年


Magnifique, total et solitaire, tel
Tremble de s'exhaler le faux orgueil des hommes.
Cette foule hagarde ! Elle annonce : Nous sommes
La triste opacité de nos spectres futurs.
Mais le blason des deuils épars sur de vains murs
J'ai méprisé l'horreur lucide d'une larme,
Quand, sourd même à mon vers sacré qui ne l'alarme
Quelqu'un de ces passants, fier, aveugle et muet,
Hôte de son linceul vague, se transmuait
En le vierge héros de l'attente posthume.
Vaste gouffre apporté dans l'amas de la brume
Par l'irascible vent des mots qu'il n'a pas dits,
Le Néant à cet Homme aboli de jadis :
« Souvenirs d'horizons, qu'est-ce, ô toi, que la Terre ? »
Hurle ce songe ; et, voix dont la clarté s'altère,
L'espace a pour jouet le cri : « Je ne sais pas ! »


Ale komu postěžovat?
Chtěl sem se přec poděkovat
Milku, tomu štířeti:
Že tak dlouho na mne cílil,
A přec se tak notně zmýlil,
Že mne připřáh’ k vrabčeti!
I zdvihnu se a jdu k němu,
Tak jak sem byl rozhorlen;
Slyším ale, že je v sněmu,
A – že je dnes rozezlen.
Byl tam u něj advokát,
Ten má hájit jeho právo;
Víte v čem? Povím Vám rád! –
Všecko v světě má svůj řád.
Milek – co je slunce zdrávo –
K myslivcům se počítá.
Tu si jakýs střelec spíská,
Proti Milku v sněmu bříská,
A jej z cechu vymítá;
Totě křivda očitá! –
Zvláště proto burácí,
Že prý Milek na lid cílí,
Ba že bez prachu jen střílí,
Pokradmu, jak pytláci! –


流水苍烟绿树坡
青山牛背饱经过
生平尽有安排处
辛苦齐人扣角歌


A faticosa via stanco corriero,
Carco di pianto e di pensier costretto,
E tutto ignudo d'arme avete eletto
A forte guerra debol cavaliero.
E s'a prova d'onor, qual io non spero,
Vostro bel ragionar m'avesse eletto,
Non me, ma ringraziate il Benedetto
Che in iscambio di sé lassò qui Piero.
E pregate, or ch'è tempo da dolere,
Che reduca mia vita a libertade,
Anzi l'estremo, ov'è tardo il pentère;
Ché 'l ciel pur volge, e sua velocitade
Non puote umano ingegno ritenere,
Che volando non fugga nostra etade.


Non mi credea tanto aver fallato,
ca mi celasse mostrar so clarore
la rosa del giardino, a cui son dato,
perder potesse per altrui furore.


风捲山云雪乍晴
又携书卷促行程
知君此去双溪上
一路梅花管送迎


Di vederti in Bizanzio il Ciel desia:
ché sbranar Idre a barbari Ottomanni
solo a la Clava tua possibil fia.


Tu m’apportes l’ardeur des nuits de Palestine.
La gloire de ta race, ô fille d’Israël !


Dunkel sind sie zuweilen, vielleicht mit Unrecht, o Nickel!
Aber die Deutlichkeit ist wahrlich nicht Tugend an dir.


Sabías cuál era el camino
Hacia el oro y el laurel
Pero no eras consciente
De estar vendiendo tu alma de mujer.
Es hermoso cantar para un presidente,
Es hermoso actuar para el mundo,
Pero quién te canta a ti a la luz de la luna
Cuando tienes encogido el corazón.
Al apagarse los focos
Ya no eres Marilyn Monroe
Sino la desvalida Norma Jean.
Ya no sirven los aplausos,
Ni cosquillean las miradas ardientes.
Ellos no te conocen en el retrete
Donde te refugias para el sollozo
La píldora y la angustia a chorros.
Norma Jean es una mujer triste,
Ellos no lo saben mientras, sórdidos,
Se manosean entre cuatro paredes.
Marilyn perdió a Norma Jean
Ellos ganaron una mujer desnuda
En un gigantesco calendario.
No era fácil ser actriz
Y la estrella alumbraba
Todas las noches de la ciudad.
Ellos ganaron una estrella desnuda
Una farola con curvas en medio de la noche
Y tu perdiste la posibilidad de ser tu misma.
Todos caímos en tus redes celestes,
Eras la mujer de nuestros sueños adolescentes
Conocíamos cada poro de tu cuerpo desnudo
Pero ni un retazo de tu alma escondida.
Todos te violaban pero nadie hablaba contigo:
No tenían nada que decirte.
Tu pagaste el precio de la belleza felina,
Ellos se lo cobraron en fantasías
como dardos que dejaron tu corazón
con tantos agujeros como un queso gruyere.
Al final todos contentos,
Ellos tienen su hermoso ídolo de barro
Y tu conseguiste librarte de ellos.
Ahora descansas en un lugar solitario
Barrido por ráfagas de viento
A donde nadie ya puede llegar.


In te sol mia speranza e' mia disiri
rimaser dopo el benedetto giorno
che madonna di te fece sue spoglie.


A conquistar el Sol subió mi intento,
fundado en que el Amor lo defendiese;
mas no quiso su luz que se luciese,
para menos rigor, su atrevimiento.


Es hat uns lang genug geschreckt
der Krieg auf unserm Bette/
schaff daß uns fort der Haan aufweckt
und nicht die Mordtrompette/
für Schlachten gib den Freudentantz
für Lorbern einen Oelblat-Krantz/
daß jeder sicher schlaffe/
bedeckt von seinem Feigenbaum/
der seinen Weinstock giebet Raum/
und weidet seine Schaafe.


Sitzen heute am Kamine,
Wo die Flammen traulich flackern;
Draußen Nacht und Schneegestöber
Und das Rollen von Fiakern.


十人送行一人去
船头举手沙头语
船开山转水急流
白云杳杳知何处


إِن كُنتَ تَصدُقُ في اِدِّعاء وِدادِهِ
فافكِكهُ مِن أَسرِ الهَوى أَو فادِهِ
لا تَمحِ بِالهُجران نور وَصالَه
فَصَميم حبّك في صَميم فُؤادِهِ
أَأَمَتَّهُ بِالهجرِ قَبلَ مَماتِهِ
فاعِده في الأَسعافِ قَبلَ مَعادِهِ
رِفقاً بِهِ فَهوَ الجموح إِذا أَبى
شَيئاً فَلا يغررك لين قِيادِهِ
زَوِّدهُ مِن نظرٍ فأقنَع من تَرى
مَن كانَ لحظ العين أَكبَر زادِهِ
لا أَنتَ عِندَ اليُسرِ مِن زُوّارِهِ
يَوماً وَلا في العُسرِ مِن عُوّادِهِ
أَرَأَيت سَيفاً غَيرَ لَحظِكَ صارِماً
يَفري رِقاب القَومِ في أَغمادِهِ
أَمضى اللحاظ أَكلهُنَّ وَكُلَّما
أَكللت لحظك زدت في إِحدادِهِ
إِنَّ الهَوى ضِدَ العقول لأَنَّهُ
ضربت جآذِرَهُ عَلى آسادِهِ
وَآفى إِليَّ كِتابه عَن نُبوَةٍ
كانَت بِعاداً مردفاً لِبعادِهِ
أَفدي الكِتابَ بِناظِري فَبَياضِهِ
بِبَياضِهِ وَسَوادِهِ بِسَوادِهِ
يا عاذِلَ المُشتاقِ دَعهُ بَغيّهِ
إِن أَنتَ لَم تقدر عَلى إِسعادِهِ
أَرواكَ فقدان الهَوى وَبِقَلبِهِ
ضَمأ إِلى عذب الرِضابِ بَرادِهِ
وَأَظُن عين سعاد قَد قلبت لَهُ
هاء فَكُل سهادِهِ بِسعادِهِ
يَخفي ضِراماً من هَواها مِثلَما
يَخفي ضرام النار عود زِنادِهِ
فَتُهاجِرُ الأَجفان آخِر عَهدِهِ
يَوم الفِراق بِظَعنهم وَرِقادِهِ
تَسعى صروف الدَهر في إِصلاحِهِ
يَوماً وَطول الدَهر في إِفسادِهِ
أَبَداً يَجيل الطَرف في أَمثالِهِ
صُوراً وَفي الأَفعال مِن أَضدادِهِ
وَإِذا جَفاكَ الدَهر وَهوَ أَبو الوَرى
طراً فَلا تَعتَب عَلى أَولادِهِ
فَلأَنهَضَنَّ بِجَحفَل فُرسانِهِ
مِن سمرة وَنَحافَة كَصعادِهِ
وَلأَقضينَّ الدَهرَ غيرُ مُقَصِّرٍ
ما كانَ أَسلَفَنيه مِن أَحقادِهِ
بَل كَيفَ تخطيني العلى وَأَنا امرؤ
أَرتادُ عاريهن مِن مِرتادِهِ
يا صاح إِنَّ الدَهرَ قَدَّم بِالغِنى
وَعداً فَها أنذاكَ مِن ميعادِهِ
هَذي طَرابلس وَما دونَ الغِنى
إِلّا نِداؤُكَ بِالحُسَينِ فَنادِهِ
شفع ابن حيدرة عَلى ثانيه في
هَذا الزَمان وَكانَ مِن أَفرادِهِ
بِأَبي مُحَمَدٍ الَّذي يأوي العُلى
ما بَينَ قائِم سَيفِهِ وَنَجادِهِ
بِمُهَذَّبٍ صَعب الآباء حرونه
في حَقِّهِ سلس النَدى منقادِهِ
متجلِلاً ثَوب الرِئاسَة معلماً
بِبَهائِهِ وَوَفائِهِ وَسَدادِهِ
سالَمَهُ ما كانَت حَياتك مغنماً
فَإِذا مللت مِنَ الحَياة فَعادِهِ
حازَ العَلاءَ بِجَدِّهِ وَبِجِدِّهِ
فاختال بَينَ طَريفِهِ وَتِلادِهِ
لَم يَجعَل الآباء مُتَّكلاً وَلا
آباؤُهُ اتَّكَلوا عَلى أَجدادِهِ
خرق يعد الجودَ بيت قَصيدَة
وَالمطل مِثلَ زِحافِهِ وَسِنادِهِ
يَثني النَوال إِذا أَتاهُ بِمِثلِهِ
إِنَّ النَوال يَلذ في تِردادِهِ
ما العُرفُ إِلّا جَوهَرٌ فجمعته
في العقد مَعنىً لَيسَ في أَفرادِهِ
ما إِن حسبت الخيل تألف ضَيغماً
حَتّى تبدى فَوقَ ظَهرِ جَوادِهِ
يَكسو المُدَجَّجُ مجسداً بِدمائِهِ
فَيَعودَ بَعدَ النقع لون حِدادِهِ
وَالبيض مِن تَحتِ الغُبارِ كَأَنَّها
جَمرٌ تَأَلَّق في خِلالِ رَمادِهِ
وَالمَجدِ تَحتَ ظَبي السُيوف يَجوزه
مَن كانَ وقع جِلادِهِ كَجِلادِهِ
كَم جَحفَل غادَرَت فيهِ وَدائِعاً
قَضباً مِن الخَطيِّ في أَجسادِهِ
صدرت صدور قناك تَشكُر رِيّها
مِنهُ وَكانَ الوَرد في إِيرادِهِ
أَمّا الإِمام فَشاكِر لَكَ أَنعُماً
عَمَّت جَميعَ عِبادِهِ وَبِلادِهِ
وَأَنَرتَ ما سدت أَكفَّ جِيادِهِ
وَهتكت ما نسجَت يَدا زِرادِهِ
كَم طرزت أَرض العَدوِّ دَماً إِذا
طرزَت طرسك نَحوَهُم بِمدادِهِ
خَفَّقَت بِالأَقلامِ عَن أَرماحِهِ
وَبمحكم الآراءِ عَن أَجنادِهِ
يا ذا الَّذي يُعدي اليَراعَ بِفعلِهِ
وَبِفَضلِهِ وَبِبأسِهِ وَبآدِهِ
كذب المَبخَل لِلزَّمانِ وَأَنتَ مِن
جَدوى أَنامِلُهُ وَمِن أَرفادِهِ
أَبداك فَرداً وابتَغى لَكَ في الوَرى
مَثلاً فَلَم يَقدِر عَلى إِيجادِهِ
لَمّا علوت الناس جدت عَلَيهم
وَالطود يَقذِف ماءه لوهادِهِ
تَبغي صِيانة ما حويت بِبَذلِهِ
في خُفيَةٍ وَبَقاؤُهُ بِنَفادِهِ
تَخفي نَداكَ وَلَيسَ يَخفى وَالنَدى
كَالمِسكِ يَهتِفُ ريحُهُ بِزِيادِهِ
حَيّاك مِن ذي سؤدد وَرَعاكَ مَن
أَحياكَ وَاستَرعاكَ أَمر عِبادِهِ


Per non sentir la turba iniqua e fella
così larga al mal dir, come al ben parca,
da lei, che nel mio cuor siede monarca,
non men cortese che leggiadra e bella;


Merj! a merészség a fene fátumok
Mozdíthatatlan zárait áltüti,
S a mennybe gyémánt fegyverével
Fényes utat tusakodva tör s nyit.


»Látsz engemet, tudd sorsomat;
Van két árvám, kis gyermekem!
Rég keresünk nőt és anyát,
Add lányodat nekem!«


Hallasteis os muy fuera de la liga
que a muchas gentes ha puesto en quebranto
quedando libre del terror y espanto
porque mayor renombre así se os siga.


Hle, den se připozdívá, mračen černých sbor
se valí nebem jako vlny oceánu,
a vichr skučný válečně se zvedá;
ó srdce, opusť tuto mrtvou roli již,
pojď, půjdem zpět, neb v dálce bouře duní,
až vzejde den, pak půjdem na výsluní...


هذه الشمسُ أوشكتْ أن تغيبا
فأقِلاَّ المَلامَ والتَّأنيبا
أوجَبَتْ لوعةُ الفِراقِ على الصَّبْ
بِ جَوىً يَقرَحُ الفؤادَ وَجيبا
لن يُرى غالبَ الصبَّابةِ حتى
يَدَعَ اللَّومَ في الهوى مَغلوبا
حَثَّ غَرْبٌ من المدامعِ غرباً
حينَ رامت تلك الشموسُ الغُروبا
أعرضَتْ خِيفَةَ الرَّقيب ولولا
ه لكان الإعراضُ منها رَقيبا
وأَرَتْه بَرْقَ الثُّغورِ فأبدى
بارقَ الشَّوقِ في حَشاه لَهيبا
والثَّنايا العِذابُ تَثني على الوجْ
دِ الحَشا أو تُضاعِفُ التَّعذيبا
حَيَّ ربعاً لهنَّ يَزدادُ حُسْناً
وَمَحَلاً منهن يزدادُ طِيبا
سَلَبَتْه النَّوى بدورَ تَمامٍ
تركتني من العَزاءِ سَليبا
قد قطعْنَ البلادَ شَرقاً وغَرباً
وَبَلَوْنا الوَرى فُتوّاً وشِيبا
ونَزَلنا بكلِّ مُجتَدِبِ المن
زِلِ نَرْعى لديه رَبعاً جَديبا
قَرُبَ الوعدُ والنَّوالُ بعيدٌ
فأراني النَّوى بعيداً قَريبا
فدَعَوْنا أبا الفوارسِ للجُو
دِ فكان القريبَ فيه المُجيبا
وهَزَزنْاه للمكارمِ فاهْتَزْ
زَ كما هَزَّتِ الرِّياحُ القَضيبا
فرأَينا مُهذَّبَ الفِعْلِ يُكسَى
حُلَلَ المَدْحِ هُذِّبَت تَهذيبا
ونَسيبَ الحُسامِ أسْرَفَ في الجُو
دِ فَخِلناه للسَّحابِ نَسيبا
يا غريبَ السَّماحِ والمَجدِ والسُّؤ
دُدِ أصبحْتَ في الأنامِ غَريبا
مِلكٌ عُدَّتِ الملوكُ من الأز
دِ فكان الشريفَ منها الأديبا
راحَ يُبْدي لمن أتى مُستجيراً
من صُروفِ الزَّمانِ أو مُستَثنيا
خُلُقاً مُشرِقاً وَوَجْهاً طَليقاً
ونَوالاً جَزلاً ورأياً مُصيبا
قمرٌ لاحَ في سَحابَةِ جُودٍ
منه ما زال ذيلُها مَسحُوبا
ورأى البدرَ في دُجاه حميداً
والحَيا في أوانِه محبوبا
كلما مَدَّتِ الحوادثُ باعاً
مدَّ للمكرُماتِ باعاً رَحيبا
وإذا خاضَ غَمرةَ الموتِ رَدَّ السْ
يْفَ من غَمرةِ الدِّماءِ خَضيبا
شِيَمٌ لا تَزالُ تُشجي قلوباً
من أعاديه أو تَسُرُّ قُلوبا
وخِلالٌ أغَضُّ من زَهْرِ الرَّوْ
ضِ كَسَتْهُ الثَّناءِ غَضّاً قَشيبا
فاطْلُبِ المكرُماتِ بالحمدِ منه
تَجِدِ الحمدَ عندَه مَطلوبا
يابنَ فَهدٍ أحلَّني جُودُ كَفَّيْ
كَ مَحَلاً رَحبَ الجَنابِ رَحيبا
أنتَ أضحكْتَ لي الزَّمانَ فأبدى ال
بِشرَ منه وكان يُبْدي القُطوبا
فمتى لم أَقُم بشُكْرِكَ في النا
سِ خطيباً فلا وُقِيتُ الخُطوبا


Hicimos un alarde o desatino,
Y unas fiestas que fueron tropelías,
Al ánglico Legado y sus espías
Del que juró la paz sobre Calvino.
Bautizamos al niño Dominico,
Que nació para serlo en las Españas;
Hicimos un sarao de encantamento;
Quedamos pobres, fue Lutero rico;
Mandáronse escribir estas hazañas
A don Quijote, a Sancho, y su jumento.


A čet’ jsem dál: „Víš, jak se říkalo,
že k Slavíkovu někam odešli...
A pomysli: teď, po třech měsících,
když první sníh už u nás napadl,
ti neznámí se objevili zas.


Die spinn sprach: »so wil ich hinaus,
herbrig nemen ins bauren haus,
da ich aufspannen wil mein netz
für ein laden, daß ich auffretz
schnaken und mucken überal,
der ich da fint mit überschwal,
Da ich wol sicher hang fürwar,
das man mich in eim ganzen jar
mit keinem besem keret ab,
da ich ein sicher wonung hab.
aus eines burgers haus ich kum,
da man mir schier mein leben num:
Wan der hausknecht und die hausmeit
teten mir teglich vil zu leit,
zurißen mir als was ich spann,
kaum ich oft in ein loch entrann,
hielten das haus sauber und rein,
jagten aus mucken groß und klein,
daß ich schier hungers starb darin;
darum ich ausgezogen bin.«


雨意萧萧重客愁
如何五月便成秋
士无禄养农无地
早恐秋风惨黑头


Odpuštění moje máte,
miluji vás po křesťansku;
tímto pře jest ukončena.
Buďte s Bohem, don Ramondo,
nemluvte mi o své lásce,
nechte povinnost mě konat
k muži, k Bohu, k vlastní spáse.
Zapomeňte, co se stalo,
a jestli mě na ulici
potkáte, pak neznejte mne.“


In Jürgen des Jägers weißem Hause
Singt eine Stimme den ganzen Tag,
In Jürgen des Jägers buntem Garten,
Da klingt's wie Nachtigallenschlag,
Und singt drei Monde und zweimal dreie,
Und als der neunte Mond zersprang,
In Jürgen des Jägers weißem Hause
Eine helle kleine Stimme erklang.


Só alguém enceguecido pelo afã irracional de defender
a sua baia escritural, frente à proliferação de signos
e formas de nossa circunstância histórico-cultural, pode pretender
que a materialização do poético somente seja viável
por meio do "medium" gutemberguian O computador, a holografia e o vídeo
estão aí, ao nosso dispo Para quem quiser (e souber) usá-lo
É apenas tolo tentar bloquear o acesso de "designers" da linguagem
às novas tecnologias de inscrição sígnic
E mais: não só a poesia concreta, quando nasceu, foi acusada
de "repetição" (o "caligrama"!), como Augusto de Campos,
antes que ser único e inimitável, pertence, como ele mesmo
é o primeiro a saber, a uma longa e rica tradição
planetári
E, aliás, o que é mesmo que essas pessoas nos apresentam?
Nada digno de not Bruno Tolentino é um
empulhador, aproveitando-se da falta de organicidade da vida
cultural brasileira para enfiar azeitonas marketeiras nas empadas que passam
à sua frent Nelson Ascher é um
crítico mediano (sub-candido, sub-haroldo) e um versejador de oitava
categori Os desinformados de sempre comem gato por lebre,
clar Mas há quem saiba distinguir as coisa
Na verdade, Tolentino é um subfilhote do
eruditismo alienado, ansioso por se travestir em porta-voz da alta cultur
Com sucesso, já que estamos onde estamo Mas, no caso, talvez eu
esteja alvejando pacas fáceis, já que Bonvicino
é um oportunista patológico, e Tolentino traz
a mente e o coração infectado Seja como for, se a dieta
vai de Bonvicino a Tolentino, estamos, no mínimo, pessimamente servido
Ora, que Tolentino e Bonvicino (com seu escudeiro Nelson Ascher) explorem
a escrita tradiciona
E o façam da melhor maneira possíve Mas não queiram
nos proibir de cantar, ou de navegar nas águas luminosas da escrita
multimídi A quirografia, a tipografia e a infografia são
tecnologias ou tecnologizações da palavr E, assim como
o canto não cessou diante da barra do tipógrafo, também
não vai se furtar a introduzir perturbações nas redes
hipertextuais que agora se desenham e se ramificam por todo o planet
A poesia não nasceu em função do suporte de celulose,
mas como palavra-evento —ou, Homero na ponta da língua, palavra
alad
Antonio Risério é poeta e antropólogo, autor de,
entre outros, "Textos e Tribos" (Imago, 1993), "Avant-Garde na Bahia" (Instituto
Lina Bo e  Bardi, 1995) e "Fetiche" (Fundação Casa de
Jorge Amado, 1996)
(in Caderno Mais, Folha de São Paulo, 2096)


Tel par la caravane au désert oublié
L'homme cherche de l'œil la trace d'un seul pié,
Et regarde, aussi, loin que peut porter sa vue,
S'il voit à l'horizon quelque point qui remue,
Quelque tente qui fume, ou quelque palmier vert
Qui rompe à son regard la ligne du désert,
Mais qui, n'apercevant que des sables arides
Dont le vent du simoun a labouré les rides,
Sans espoir qu'aucun pied vienne le secourir
Ferme les yeux au jour et s'assied pour mourir !


Es keimt ein Saatkorn künft'ger Thaten
In jedem Wunsch; – drum wünsche nur!
Doch streu' auf deine Lebensflur
Nur gutes Korn und reine Saaten.


Én nyafogok
Az életben, mint kevesek
Én nyifegek
Távol mezőkön bőrző levesek
Én nyühögök
Valami van, valami nincs
Én szepegek
Valami kósza, kótya kincs
Én szüpögök
Az éjbe, későn és korán
Én szipogok
Az orromon, e roppant trombitán