سَقَت الغَريب حَمائم الفَجر
كَأس الحَمام بِراحة الذكر
لَم أَدرِ ما قالت لِعجمتها
وَقَضَيتُ مِن وَجدي وَلَم تَدرِ
غَنَت فَفاضَت مُقلَتايَ وَلَم
تَطف المَدامع غلة الصَدر
كَم أَشرَب الدَمع الهَمول إِذا
غَنى الحَمام وَقَهقَه القَمري
يا مَن أَلفت الضَر بَعدَهُم
وَآيست مِن بَرئي وَمِن صَبري
حَتّى لَو أَنَّ الضَر فارَقني
لَبَكيت مِن جَزعي عَلى الضَرّ
سَقياً لِأَيام مَضينَ لَنا
في غَفلَة الأَحداث وَالدَهر
أَشبهنَ مِن طيب وَمِن قَصر
تَهويمةَ الساري مَع الفَجر
وَلجلق الفَيحاءِ مِن بَلَدٍ
مَسكية الأَرواح وَالنَشر
هِيَ وَجنة الدُنيا وَرَونَقَها
وَجَبينُها الزاهي بِلا نَكر
هِيَ جَنة في الأَرض واحِدَة
أَنهارُها مِن تَحتِها تَجري
قَد صَحَّ مُعتَلّ النَسيم بِها
فاعلَّ ناشقهُ مِن السُكر
وَصفت ضَمائر مائِها فَبَدا
ما قَد طَواهُ وَنمَّ بالسرّ
يَنسابُ في أَرض قَد اِفتَرَشَت
بِالزَعفَران وَعَنبَر الشحر
فَكَأَنَّما ذابَ اللجين بِها
فَجَرى عَلى أَرض مِن التبر
لا زالَ خفاق النَسيم بِها
يُحيي موات الهم إِذ يَسري
وَمُهفهف فَتَكَت لَواحِظُهُ
عَف الضَمائر طاهر الأَزر
يَقضي عَليَّ بِسحر مُقلَتِهِ
أَبَداً وَيَحييني وَلا أَدري
كَم زارَني جَنح الدُجى وَجَلا
تَهفو جَوانِحُهُ مِن الذُعر
وَالنجم يَجنَح لِلغُروب وَقد
قَصَّ الصَباح قَوادم النسر
وَبَدا الهِلال لَيلة بَقِيَت
مِن عُمرِهِ في آخر الشَهر
فَكَأَنَّهُ خلخالُ غانية
قَد غاصَ مِنهُ النُصف في نَهر
وَكَأَنَّما المَريخ حينَ بَدا
نار تَشب لِأَعيُن السَفَر
وَكَأَنَّما الجَوزاءُ راقِصَة
لِوشاحِها قَلق عَلى الخَصر
مُتَنَكِراً خَوف الوُشاة وَما
واشيهِ غَير النَشر وَالثَغر
لَيسَ السَواد لِيَستسرّ وَهَل
تَخفي الدُجنة طَلعَةَ البَدر
يَذري عَلى خَديهِ عبرتَهُ
فَيرصع الياقوت بِالدُرّ
وَيَقول يا وَيل الرَقيب أَما
يَخشى الأَثيم مَواقف الحَشر
ماذا يَرى فينا وَقَد كرمت
منا مَضاجِعُنا عَن الوَزر
وَتَضى بِراحَتِهِ الرِداء كَما
شَقَ الصَباح كَمائِم الزَهر
فَلثَمَت راحَتُهُ وَلَم أَرني
أَهلاً للثم الخَد وَالنَحر
لَولا العَفاف وَإِنَّهُ خَلقي
طَبعاً أَدين بِهِ مَدى عُمري
لَكَرعت مِن عَذب مجاجَتِهِ
خصر المَراشف عاطر الخَمر
قَد جَدَّ في تَفريقِنا زَمَنٌ
أَبَداً يُدين بخلة الغَدر
وَبَقيت كَالمَأسور في يَدِهِ
يا رَب فَأَطلقني مِن الأَسر


Co tak knihu na stůl kladla,
zrak jí zbloudil do zrcadla,
po skelné se hlati mih’.
Zachvěla se... když tam zřela
šišatý tvar svého čela,
tváře plné velkých pih.


سُبحانَ رَبِّكَ ما أَراكَ تَتوبُ
وَالرَأسُ مِنكَ بِشَيبِهِ مَخضوبُ
سُبحانَ رَبِّكَ ذي الجَلالِ أَما تَرى
نُوَبَ الزَمانِ عَلَيكَ كَيفَ تَنوبُ
سُبحانَ رَبِّكَ كَيفَ يَغلِبُكَ الهَوى
سُبحانَهُ إِنَّ الهَوى لَغَلوبُ
سُبحانَ رَبِّكَ ما تَزالُ وَفيكَ عَن
إِصلاحِ نَفسِكَ فَترَةٌ وَنُكوبُ
سُبحانَ رَبِّكَ كَيفَ يَلتَذُّ اِمرُؤٌ
بِالعَيشِ وَهوَ بِنَفسِهِ مَطلوبُ


Za noci tesklivé, kdy vítr tiše zpívá
a v kraji hraje jiskrami již první sníh,
myšlenka tíží duši moji tázavá a tklivá:
zda novou rozkoš mezi hvězdami zas’ našel bych?


山泉祗道因茶胜
谁识尊中绿倍嘉
好倩老僧通水脉
百杯扶醉更烹茶


Wohl klingen die Kannen, wohl funkelt der Wein:
»Trink aus und trink wieder, lieb Bruder mein!« –
»Mit dem Abschiedsweine nur fliehet,
Der da innen mir brennet und glühet!«


Ty’s byl při mně, když jsem v chvatu let
Dorůstaje počal znáti svět;
Ty’s mi prál, že lásku za mzdu ctnosti,
Na hřích pak že hněv a metlu máš;
A v té době já již s pobožností
Modlíval se k Tobě – Otčenáš.


В мантии серой
С потупленным взором,
Печальный и бледный,
Предстал АбадоннОн считает и плачет,
Он считает
Твои, о брат Мой,
Рабские поклонБезмолвный,
Он тайно вещает
Мой завет:
«Мой брат,
Пойми:
Ты — Восстань!
Ты — Я,
Сотворивший
Оба неба, —
И небо Адонаи,
И небо ЛюциферАдонаи сжигает
И требует поклоненьЛюцифер светит,
И не требует даже признанья»Вот что, безмолвный,
Тайно вещает
Абадонн


渐飞大片纷如靴
更扑惊风乱似麻
为谢妻孥衣但典
莫愁米贵酒难赊


Вьет дорога на деревни
Зеленеющим овсом,
И поет мне голос древний,
Колокольчик, о былоСловно в прошлое глядится
Месяц, вставший над рекой,
И янтарный лик двоится:
Он и тот же, и другоСнова смутное бряцанье,
Вновь и вечер, и овес,
Лишь одни воспоминанья
Я живыми не донеКак в тумане все поблекло,
На минувших годах тень…
Так едва мерцают стекла
Удаленных деревенВсе темне Кто томится
В смутной песне под дугой?
Словно в прошлое глядится
Лик янтарный над реко


Der Tag beginnt mit einem fetten Lunch,
Dann schiebt zum Liegestuhl man sacht den vollen
Geliebten Bauch. Und Wesen, die sich Mensch
(Mit Unrecht) nennen, hügelabwärts rollen.


Não penetram no peito dos atletas
Os ciúmes sangrentos da tragédia:
O platonismo das paixões secretas
Morreu co’os menestréis da idade média.


Vom Rabenstein winkt das Rad,
Vom Hügel nickt der Galgen,
Wo sich die Raben fett und satt
Um blanke Knochen balgen.
Schwarzmädel mein, ich such' dich lang
Bei Tage und bei Nacht,
Bei Katzenschrei und Unkensang,
Bei Tage und bei Nacht.


Aber welch ein anhaltendes Seufzen durchdringet die Lüfte! –
Trauriger Anblik! Die schönste der Bräute mit ihrem Geliebten
Auf einem wankenden Brette. Bey jedem Anfall des Sturmes,
Jeder schleudernden Woge heften sie tränende Blikke
Auf einander: die Worte fliehn die beklemmte Zunge:
»Thirsis!« – »Selinde!« so lispeln sie manchmal bey ruhigerm Wasser.
Und izt reißt eine fliegende Welle, gejagt vom Orkane,
Ihr mastloses Schif mit sich fort. Mit lautem Geschreye,
Hocherhabenen Händen sieht die erstarrte Geliebte
Ihren Geliebtesten von dem schwankenden Brett herabtaumeln.
»Rette dich! Stirbst du? Rette dich!« zittert die holde Stimme.
Er arbeitet verzweifelnd; starr, wie der zagende Krieger
In der Schlacht nach dem Feldherrn blikt, so blikket sein Aug' im
Mißlichen Kampf mit dem nahen Tod' auf seine Selinde.
Schwarzes graunvolles Schrekken das mit den Wellen daherströmt
Färbt seine aufgeblasenen Wangen mit wechselnder Blässe.
Wie haucht er so gewaltig die auf ihn eindringenden Ströme
Von sich! Wie zappeln die Füsse, wie ringen die nervigten Arme!
O ihr Felsen zeigt ihm eure mooßigten Spizzen,
Daß er da anländen kann! Ihr Bäume dort, schwimmet ihm näher
Daß er euch zitternd ergreife. Ach schon ermatten die Kräfte!
Ach, er sinkt! – Selinde, er sinkt! Sie schreyet, sie stammelt,
Umsonst suchet sie Worte; sie fliegt ihm nach und umschlingt ihn: –
Lange nachher wird ein irrender Weiser auf einsamem Gange
An dem schlammigten Ufer sie finden. Er öfnet der Erde
Den mitleidigen Schooß, begräbt die treuen Geliebten,
Pflanzet Rosen aufs Grab und singt mit ewigem Liede
Von Orpheischen Sayten die betrübte Geschichte.


مَنْ جعلَ الصَّبر في مقاصِدِه
وفي مَراقِيهِ سُلَّماً سَلِما
والصَّبرُ عَونُ الفَتى وناصِرُهُ
وقَلَّ مَنْ عنه نَدّ ما نَدِما
كمْ صدمَةٍ للزَّمان مُنْكَرَةٍ
لّما رأى الصَّبرَ صَدّ ما صدَما
فاصبِرْ فإنَّ الزَّمانَ عن كَثَبٍ
يأْسُو على الرَّغمِ كُلَّما كَلَما


Der Zahn der Zahn der muß heraus,
Und denn kriegt Gustchen Fladen.


Bezzeg ez ám megfőzte, követvén Róma szakácsát,
Hús, víz benne elég; kár, sava hogy kimaradt.


Wenn ich in Qualen lag,
Undurchdringlichen,
Wenn meine Seele rang
Flehend zu dir:
Hilf mir, du ewiger
Vater des Lebens,
Hilf mir, allmächtiger,
Liebender Gott!
Angeschmiedet
Ächzen die Sinne,
Hingeknechtet
In Staub und Kot –
Wenn ich gebäumt mich,
Ketten geschüttelt,
Äther zu atmen
Herrlich und frei –
Ach, nur ein Nageldruck
Deiner Allmächtigkeit
War noch vonnöten,
Daß es vollbracht –
Ließest mich liegen
Ohne Barmherzigkeit,
Mich, der ich dich nur
Brünstig begehrt;
Ließest mich schmachten
Ohne Allgütigkeit,
Mich, der dem Kinde gleich
Betete treu.
Wenn ich in Qualen lag ...


Detén un poco la cobarde espada,
cruel Pompilio, ingrato, y considera
la justa empresa que a tu brazo espera,
y largos siglos ha de ser llorada


Companheiro do vento, rosto de sa
Ontem existia energia nos olho
O pórtico do tempo aberto ao silêncio
da alm
Nossos fracassos nossos fracassos
desenhados na imaginaçã


E a cada instante mais me enraiveço, e me excito:
digo-lhe algo pior do que uma bofetad
Ele reage e entre nós vai-se armando um conflito,
desenrolado atrás de uma porta fechad
E, louca, em meu furor, continuo a insultá-l
Porém, não sei porque, de repente, me calo,
nos seus braços viris sentindo-me espremid
A briga terminou sobre o leito macio:
E nunca foi tão louco o nosso desvario
e nem houve jamais gozo maior na vid


Li falsi amanti che accusar Sosanna
Del non colpato e perfido adulterio
Piangono di Daniele la vendetta:
Levi e Simion ancor s'affanna
De Dina vendicar el vituperio.
Adriana a l'isola soletta
Da Theseo lassata ancor s'afrecta
Veder la nave su per l'alto mare;
Et l'altra sciellerata che recercha,
Como crudel novercha,
Sença alcun pensare
Ipolito per far sua voglia satia,
Vedi che di dolor amar si stratia.


Denn slickt de Voß sick nah di ran,
sacht, as de Deew dat don,
un fangt dor still to kratzen an
un gröfft 'ne Kul, so flink he kann,
un purrt dicht bi di, oll lütt Dann,
sick in sin stahlen Hohn.


Kuntur vuela y llévame hasta sus sueños
antes que despierten las margaritas,
toma en tus alas el aire que me falta,
toma también la libertad que añoro
y entrégasela al Inti como ofrenda
Mamacha, despierta, mira que asoma la mañana,
enjuaga tu carita con el agua del cielo
recién atrapada entre las hojas y
camina conmigo por los nanis que dejaron nuestros Incas...
extranjeros ahora en su propia tierra;
démonos sacrílegos pero libres
en el Kero sagrado la eucaristía y
sorbamos chicha en vez de vino por nuestros ancestros.
Viérteme tu aliento inocente
ahora precisamente que respiro melancolía,
lento y constante como los puquios
lavan la piedra para calmar la sed del indio;
alcánzame un poco de tu quina y
dancemos por los Andes la melodía que el viento silba
ante el absoluto silencio de sus nevados;
rondemos una vez más en la fiesta de la yunza,
el canto del pueblo alrededor del árbol
sólo para que me quede el recuerdo.
Mañana me habré marchado... muy lejos y
espero llevar como equipaje cada detalle tuyo
desprendido a tientas en la oscuridad de tus ojos,
imaginaré que tus labios son dos caballitos de totora,
nidos de una sonrisa que lo dice todo... sin decir...
a Dios.


Cabaretier miraculeux
Et bonisseur digne d’Ursus,
Puis ennemi méticuleux
De la sottise et de ses us ;


Vím, s posvátnou jak úctou z úzké síně
jsem vcházel v hlediště jak do svatyně;
vím, jak můj zrak se pásl na oponě,
jak hltal na ní obrovského koně,
jak divil jsem se Břetislavu s Jitkou,
jenž pevný řetěz rozťal zbraní břitkou;
vím, kterak náhle dech se ztajil ve mně,
když za oponou zvonek zazněl jemně,
a naposled když opona již spadla,
jak nerad jsem se loučil od divadla...
Však zlatým písmem zapsán v duši mojí
ten večer krásný, ve třpytné když zbroji,
kol hrdla řetěz, jenž se sluncem blyští,
jsem poprvé se octl na jevišti!
Tak oblažuje vzpomínka mne tato,
že nedal bych ji za stříbro a zlato.


„Ach, povídej, povídej, dědečku!“
I přemýšlí dědeček bílý
a povídá o svojí babičce,
však nemůže od ní dál chvíli...


A napok tüntek, tüze lángra gyúladt;
Belsejét gond és epedés szakasztá,
S ah kitől venné örömét, nyugalmát -
Hűlve van az már.


De lenn a tömlöc éjén
Penészes bolt alatt,
Elhagyva szenved a rab
Hallatlan kínokat.


荷叶迎风听
荷花过雨看
移床桥上坐
堕我镜中寒


Wunder o Wunder!
Wunder o Wunder!
Das höchste Gut/
Jn Fleisch vnd Blut/
Jst worden klein/
Ein Kindelein.


„Parancsolja szultán s a nagy isten, Allah,
Szánjuk el magunkat, rohanjunk a falra:
Mert ma, bár utána vesszünk táborostul,
E vár kutya népe mind pokolba pusztul.”


Ich wohnet stät
In wüsten öd/
Da meint ich ruh zu finden;
Nun ist kein land
So vnbekandt/
Da nicht die lieb kom hinden.


Já bych tě potěšil, má milá,
však tě již těšili jiní,
a ty jsi každého šálila,
marnivá tolik, co spanilá!
kochej se zpomínkou nyní!


Prožluklý den, kdy za ženu
jsem vzal si starou bábu,
já koukal jejím po věnu,
teď za uchem se škrábu.


Jsou historické výroky,
jež člověk zapisuje
a smysl jejich hluboký
si dobře pamatuje.


客子知寒归未归
北风鸿雁又南飞
东家借马看黄菊
头白山僧开竹扉


Nosím stále, jak vidíte,
tato zrnka ve tobolce své. –
Cikánka je učila mne znáti. –
Kdykoli chci psáti,
zrnko na prach roztluku
a pak spolknu z něho pilulku:
a hned jako míčem hrá
fantasie má
nebes hvězdami
a zas pekla hrůzami;
jindy ranou upíra
na bol světa stůně,
hoře věčné tajíc v lůně
pořád živa umírá;
jindy divě
samolibě
křečemi se trhá,
a přežíti nechtíc ostudu
hrdě klnouc osudu
v zoufání se vrhá.“ –


Psyche, trotz dem Warnungsrufe,
Hört den Zauberton der Welt,
Neigt sich von der Götterstufe
Lüstern nieder, horcht – und fällt.


So geh' ich blind
in blinder Nacht/ ich armes Kind!
so offt durch beyde Gassen
und werde niemals eingelassen.


Nem látom, mindenütt
Hiába keresem,
És hazatérek, és
Sírok keservesen.


Creí que no habría un árbol
de raíces tan profundas,
que en mí se alimentara.
Estaba tan hundido,
que, para que mi alma
se asomara a las verdes
cumbres de la alegría,
tenían que ser tus frondas
las que en el aire alzaran
mi júbilo en ruinas.
Ahora, en ti, me expansiono,
me entrego, te circulo,
y oscuramente herido
dejo que se levante
mi sueño por tus ramas.


Jest to Mojžíš němý,
Jenžto k pouti svítí,
Ale v svatou zemi
Sám nemůže vjíti.


Die Tenne zollt mir ihre Gift;
Mir zinsen Garten, Forst und Trift;
Von mancher edlen Kelter fleußt
Für mich der Traube Feuergeist.


Die Welt springt aus dem Bette
Zur Arbeit die sie kan,
Es legt sich umb die Wette
Zugleich ein jederman
Mit Kleid und Sorgen an.


Seelen, die den Kelch des Glaubens tranken
Wann ihr Pfad in Dunkel sich verlor,
Steigen aus der Schwermuth finstern Schranken,
Wie auf Adlersflügeln, zum Gedanken
Der Unsterblichkeit empor!


Es klingen Waffen, Lanzen blinken bei dem Schein
Der Fackeln; Mörder dringen ein,
Ich sehe Mörder! – Ach! es ist um ihn geschehen.
Er aber, unerschrocken nahet sich
Den Feinden selbst; großmüthig spricht er: »Sucht ihr mich,
So lasset meine Freunde gehen«.
Die schüchternen Gefährten flieh'n auf dieses Wort.
Ihn bindet man, ihn führt man fort.
Sein Petrus folgt, der einzige von allen;
Er folgt, zur Hülfe schwach, von fern;
Mitleidig folgt er seinem Herrn
Zum schrecklichen Palaste
Des hohen Priesters Kajaphas. –
Was hör' ich hier! Ach! Petrus selber spricht:
Ich kenne diesen Menschen nicht? –
Wie tief bist du von deinem Edelmuth gefallen! –
Doch siehe: Jesus wendet sich,
Und blickt ihn an. Er fühlt den Blick,
Er geht zurück,
Er weinet bitterlich.


También como los ríos te desbordas
si los hornos al rojo de tus iras
revientan tu caldera de simunes.
Arde, entonces, el aire. Y la sonrisa
blanda, perenne, moldeada en cera,
oro dulce, aridez y lejanía,
se alebresta, crepita y se retuerce,
y rompiendo el dogal que la cautiva,
se lanza en los aludes de las llamas,
veloz en su ocasión de golondrina,
a inflamar la llanura somnolienta
y a desflorar sus lánguidas orillas.
Y es la de San Quintín de las arenas
ardiendo Troyas y clavando espinas.
Y todo tú te agolpas a tu cara
congestionada al fuego de tu arcilla.
Y tu cara es la clámide del llano,
cañamazo de sedas fugitivas
que resuelve los pliegues y bullones
de sus raseras fraguas encendidas,
buscándose la clave delirante
con que abrir los costados de su enigma.
Entonces son las olas desmandadas
que danzan locamente sus esquinas.
Entonces son las trombas que se entierran
y exhuman en constante algarabía.
Y entonces son los vuelos anulares
aletazos de fiebre en tu mejilla.
Son tus vuelos. El vuelo de la piedra
que se agiganta del simún herida.


»Wach auf, Prinzessin! Der Hahn hat gekräht!
Nun laß mich, bevor sich der Morgen erhöht!« –
»Ach, Lieber, ach bleib noch! Es kündet der Hahn
Die erste der nächtlichen Wachen nur an.« –


وَعَطّافٍ عَلى الغَمَراتِ نَحوي
تَحُفُّ بِهِ المُشَقَّفَةُ الطِوالُ
تَرَكتُ الرُمحَ يَخطُرُ في حَشاهُ
لَهُ مابَينَ أَضلُعِهِ مَجالُ
يَقولُ وَقَد تَعَدَّلَ فيهِ رُمحي
لِأَمرٍ ماتَحاماكَ الرِجالُ


任从寒暑镇常侵
一气韬藏万种心
堪笑愚痴浇荡甚
却非淳朴不幽深


Eine Blume, noch im Werden,
Sah die Lilie vor sich stehn
Und, vergessend ihrer selber
(Denn auch sie war hold und schön),


ألق الدنيا حبابُ
وأمانيها سرابُ
كلما فكرت في الدن
يا تولاني اضطراب
ويلتي في النفس اشيا
ء وفي القلب حراب
اكتم السر وفي الك
تمان برح وعذاب
واذا ما بحت بالس
ر تلا البوح احتساب
فكأني بين كتما
ني وبوحي مستراب
وكأني بين هذا ال
مد والجزر عباب
وكأني في حشا المو
ج اصطعاق واصطخاب
وكأني في حراشي ال
يم شك وارتياب
ليت شعري ما على الأر
ض على الأرض ذباب
اصله قالوا تراب
وسيحويه تراب
وله قالوا جناح
وله ظفر وناب
دأبه في هذه الدن
يا طنين ونهاب
فإذا قص جناحا
ه فنوح وانتحاب
واذا ما كشر النا
ب فبؤس واكتئاب
حوله عسف وطغيا
ن وآمال كذاب
ودناه حينما يضع
ف كفران وعاب
فهو ما عاش ذباب
وهو ما مات ذباب
وهو انسان على الأر
ض ضعيف ومهاب
ليت شعري ما على الج
و على الجو سحاب
ظلمات حالكات
وركوم وشعاب
تيزغ الشمس وشيكا
فيواريها ضباب
فاذا بالنور في الظل
مة سيال مذاب
واذا بالجو مغب
ر وبالارض خراب
سخريات امرها في ه
ذه الدنيا عجاب
ليت شعري وعلى الأر
ض طعام وشراب
وقنوط ورجاء
ومشيب وشباب
وعلى الأرض إذا شئ
ت ضلال وكذاب
وعلى الأرض إذا شئ
ت فساد واغتياب
وعليها يا اخا الدن
يا شقاء وعذاب
وعليها ما إذا ساءل
ت يأتيك الجواب
وعليها ما إذا نقب
ت ينبيك الكتاب
ليت شعري عفت الذك
رى وآمال عذاب
وعفا ما كان يعت
ز به هذا الشباب
وانطوت صفحة أيا
مي وعهد مستطاب
ملؤه الامال واللَه
و البريء والصحاب
وطلاب المجد والأوطا
ن والخيل العراب
ومرجى مستجيب
ورجاء مستجاب
ليت شعري ومضى العه
د كما يمضي السراب
وتوالت نكبات
ومآس وصعاب
وشؤون وشجون
ويقين وارتياب
وذهاب في فضاء ال
فكر يتلوه اياب
وادكارات ثقال
وندامات صلاب
حائر في الفكر إذ
دل عليّ الانقلاب
واحتوى صفحة ايا
مي خلاط وصواب
عجباً اسمو فابكي
ما مضى حالي عجاب


Dein Barde wartet. Liebling der sanften Hlyn,
Wo bliebst du? kömst du von dem begeisternden
Achäerhämus? oder kömst du
Von den unsterblichen sieben Hügeln?


— Un aspect peut tromper, vieillard ! Peut-être il ment,
Cet astre auquel tu vois ma fortune enchaînée !


أيا ملكاً فاقَ الكرام وفاتهم
أما آنَ أن تحظى لديكَ ذرائعِي
أيحسن بعدِي عن بلادك بعد ما
عرفت بقولٍ في صفاتك بارع
وما أسَفي إنَّ الثواء يفوتني
ولكن لقدرٍ عند غيرك ضائع


Vide l'albero e ne ordinò la morte...
Lampeggiaron le accette nelle mani
dei lavoranti per un giorno intero.


Da rauscht sie feuchteschwer heran.


Ten divný žití čas
co dal, to nedá zas.
Kdo při všem mnoho rozumuje,
na vetché lodi proudem pluje
a ve starosti o život
nepozná plavby ples a hod.


Rotröslein und Vergißmeinnicht
Das sind zwei schöne Gaben,
Ein Junggeselle hübsch und fein
Der soll sie beide haben;
Piedewiedewittwittwitt,
Meinen Schatz den bin ich quitt,
Nun muß ich gehn und wandern,
Mir suchen einen andern.


Wohlan dann wann ich dir/
Sagt' ich/ recht darff vertrauen/
Auff deine Wörter bauen/
So sag'/ ô Echo, mir/
Werd' ich dann (ungescheucht
So vieler meiner Sünden)
Verzeihung können finden
Bey Daphnis noch vielleicht?
Echo antwortet: Leicht.


A Hilarion padl v přemýšlení
a po chvíli děl měkkým, tichým hlasem:
„Co tedy, muži, k životu tě vábí?
proč nenecháš dál hlodat na svém těle
zmij nemoci, když může pouze smrtí
klid, spása, vykoupení tobě kynout?
Co ještě chceš u stolu, jejž zvem žití?
Ni drobet, ani kůstka pro tě více
juž nespadne. Jak často k nohám mojim
ve pláči klesla matka, pozvedajíc
své choré dítě, štkajíc: Vrať mu zdraví!
To pochopil jsem; ale proč ty, bídný,
jenž nemáš nikoho, jenž vyvržený
jak žebrák světem jdeš, proč ty se chytáš,
jak tonul bysi, posledního stébla,
co ještě chceš?“ A žebrák zvedl hlavu


Na Vyšehradě v hlubou tiš
svou první noc, v tmu vnořen, spíš –
však nespíš – okem ducha zříš.


sen beden mülküne aldanma


Es un bien no estimar y de tal suerte
que todo lo que vale nuestra vida
es porque tiene necesaria muerte


Die Felder lagen still und schwer,
Der Sommer brachte Segen.
Wir gingen kreuz und gingen quer
Und kamen von den Wegen.


Pero si está en el alma, aunque más pruebe
hacer de nieve a su memoria olvido,
será trabajo eterno del sentido
y de mi largo error engaño breve.


Plakáty krásně volají
z cestovní kanceláře.
Melancholicky zírají
zorničky z bledé tváře.


Kit bűnünkért érdemlettünk,
Az te haragodban estünk,
Idegen nemzet van rajtunk,
Jaj, igen sanyargattatunk.


Ich steh' auf hohem Felsen,
Und rolle mein Aug' umher,
Und krauses Regengewölke,
Umdunkelt Luft und Meer.
Ich stürme durch Gebirg' und Thale,
Durch Morast und Dorngesträuch,
Durch Distel und Donnernessel,
Und dürst' und schrei' nach euch,


Udendo il grand' ardir ch' ebber quell'acque
di por tant' uom già de la vita in forse,
il buon fratel, che mentre a lui soccorse,
poco mancò che spento ei non si giacque;


Schönste! du hast mir befohlen,
Dieses Thema zu glossieren;
Doch ich sag es unverhohlen:
Dieses heißt die Zeit verlieren,
Und ich sitze wie auf Kohlen.
Liebtet ihr nicht, stolze Schönen!
Selbst die Logik zu verhöhnen,
Würd ich zu beweisen wagen,
Daß es Unsinn ist zu sagen:
Süße Liebe denkt in Tönen .


All' ihr Prager Musikanten,
Auf, heraus mit Horn und Baß,
Spielt den schönsten Hochzeitreigen!
Morgen leeren wir ein Faß.


Már-már bűntetődnek ama gonosztevők,
Ama szép szín alatt fosztó emberevők.
Nem késhetett tovább; kezdik az isteni
Bűntető korbácsot hátakon érezni.
Már kezdik hűteni az előbbi hevet,
Kezdik már rettegni a császári nevet.
Lelkiesméretek belső furdalása
Nékik mind megannyi bombik ostromlása.
Csüggednek, mert bennek újabb tüzet nem gyújt
A nemes bátorság, melyet a virtus nyújt.
Látják, hogy nincs ügyök félénk madarkákkal,
S el nem ijeszthetik a szabadságfákkal,
Veres sapka váztól ők meg nem rettennek,
Minthogy Igazságnak harcolnak s Istennek.
Látják, vívniok kell győzhetetlen sassal,
Ki hidrafejeket szedi tűzzel, vassal:
S hogy nem dühödhetnek többé a világon,
S ledűl az Úr előtt a párizsi Dágon.


流苏绡帕缀双悬
百对华灯火树燃
五帝行宫初出境
家家香火送神钱


Les armes de Satan c’est le clou dans la botte,
La nef sans nautonier, la flotte sans pilote,
Le carcan, le garrot, l’entrave, la menotte;


Más részről ismét állt hadak nagy istene,
Lábánál a sas és oroszlán pihene,
Anyja kezében ült a kisded, s nevete,
A rossz fiu égett, s a lány kért érette.


Psali o mně Němci páni,
že prej se dám na pokání;
tak já hodím resolucí
a poslechnu je.


I kvapil jsem, bych sňal je, k houští kraji,
pln podivení, že tak brzy zrají...


A casa prendia verdades
dentro do aconchego:
gradeava afetos
segredos
desafetos
medos


O hätt' ich damals dich gesehn,
Als so du in die Welt geschaut,
So morgenklar, so jugendschön,
Noch mit dem Leben unvertraut;


古来观社见春秋
茜袂银钗尽出游
欲与鲁人同猎较
可怜身世尚它州


E tua língua veloz: love
love
logo
Mais depressa!
Direto para um motel na Praia do Futur
Por cima de tudo:
buracos,
quebra-molas,
pedras,
calçadas,
transeuntes,


Claro y sagrado río, y tu ribera
de esmeraldas y pórfidos vestida
corto descaso de una amarga vida,
que entre amor y esperanza desespera.


De Erdélségben és vajdaságban hadgya,
Királné asszonnak jegyruháját megadgya,
Barátnak váradi pispökséget adgya,
Esztergami érsökséget es véle adgya.


Entonces mi pasión pura y ardiente,
para ti de una vez se extinguiría
entonces no te amara, ¡Julia mía!


De Itajuba separam-se os guerreiros;
Mudos, às portas das sombrias tabas,
Imóveis, nem que fossem duros troncos,
Pensativos meditam: Já da guerra
Nada receiam, que Itajuba os manda?
O encanto, os manitôs inda o protege,
Vela tupã sobre ele, e os santos piagas
Comprida série de floridas quadras
Ver lhe asseguram: nem de há pouco a luta,
Melhor dissertas de renome ensejo,
Os desmentiu, que nunca os piagas mentem.
Medo, certo, não têm; são todos bravos!
Por que meditam pois? Também não sabem!


An Bannern, Waffen und Gestalt verschieden,
Doch gleich an Wut und wilder Tapferkeit,
Begegnen die noch nie gekannt den Frieden,
Der großen Wandrung Völker sich im Streit,
Des Goten Schwert, die Lanze des Gepiden,
Des Römers Trotz, des Scythen Schnelligkeit.
Ein Wunder ist die Schlacht, so vielgestaltig,
An Taten wie noch nie ein Tag gewaltig.


Očinka dvě jasnoučka mám,
Točí se rychle sem i tam;
Vidí vše: kvítí, strom i les,
I nad hlavou modrou báň nebes.
A to můj milý Pán Bůh mi dal;
Jehoť jest vše, co zřím: šíř i dál.


وأين محط الرمل لا أين إنني
بما فيه من خمر الملاحة نشوان
عيون كحيلات فلو هي نازلت
بألحاظها ثهلان لا نهد ثهنلا
إلى فاتنات الرمل أسلمت مهجتي
وفيهن غيد قاتلات وغزلان
إذا ما أردت الشعر فانشده عندها
ففيها لقلب الشاعر الفحل شيطان


Wie soll man in der Welt sich regen?
Wer Unrecht hat, der büßt's mit Schlägen,
Wer Recht behält, den liebt man nicht,
Und wer neutral bleibt, heißt ein Wicht.


Im lássátok most igazságomat,
Kik nem vöttétek én áldomásomat,
Vegyétek most az én nagy átkomat,
Mert megvetétek irgalmasságomat.


君且归休我欲眠
人言此语出天然
醉中对客眠何害
须信陶潜未若贤


O seligstes der Zeitenkinder,
Wenn das Geschick das Amt dir beut,
Zu sein der Ernte Garbenbinder,
Die jene vor dir ausgestreut!
So wünsch' ich dir vom Himmel heuer
Den besten Sonnenschein, der frommt,
Daß in die große Völkerscheuer
Der Weizen unberegnet kommt.


Wenn's im Tower Nacht geworden, wenn die Höfe leer und stumm,
Gehn die Geister der Erschlagnen in den Korridoren um,
Durch die Lüfte bebt Geflüster klagend dann, wie Herbsteswehn,
Mancher hat im Mondenschimmer schon die Schatten schreiten sehn.


Sviť mi na cestu,
zlatý prstýnku,
probuď v duši mé
drahou vzpomínku!


Couronnés de thym et de marjolaine,
Les Elfes joyeux dansent sur la plaine.


Благословляю твой возврат
Из этой нехристи немецкой,
На Русь, к святыне москворецкой!
Ты, слава богу, счастлив, брат:
Ты дома, ты уже устроил
Себе привольное житье;
Уединение свое
Ты оградил и успокоил
От многочисленных сует
И вредоносных наваждений
Мирских, от праздности и ленОт празднословящих бесед,
Высокой, верною оградой
Любви к труду и тишине;
И своенравно и вполне
Своей работой и прохладой
Ты управляешь, и цветет
Твое житье легко и пышно,
Как милый цвет в тени затишной,
У родника стеклянных вод!
А я, попрежнему, в Ганау
Сижу, мне скука и тоска
Среди чужого языка:
И Гальм, и Гейне, и Ленау
Передо мной; усердно их
Читаю я, но толку мало;
Мои часы несносно вяло
Идут, как бесталанный стих;
Отрады не Одна отрада,
Когда перед моим окном,
Площадку гладким хрусталем
Оледенит година хлада:
Отрада мне тогда глядеть,
Как немец скользкою дорогой
Идет, с подскоком жидконогой —
И бац да бац на гололедь!
Красноречивая картина
Для русских глаз! Люблю ее!
Но ведь томление мое
Пройдет же — и меня чужбина
Отпустит на святую Русь!
О! я, как плаватель, спасенной
От бурь и бездны треволненной,
Счастлив и радостен явлюсь
В Москву, что в пристан Дай мне руку!
Пора мне дома отдохнуть;
Я перекочкал трудный путь,
Перетерпел тоску и скуку
Тяжелых лет в краю чужом!
Зато смотри: гляжу героем;
Давай же, брат, собща устроим
Себе приют и заживем!


江山天借使诗昌
太守风流似沈郎
莫作推敲冲导其
好携佳句过黄堂


Jene mächtigen Paläste,
Nur zur Lust des Augenblickes
Scheinen sie gebaut, es gibt ja
Kein Bedürfniß mehr, und Alles
Dient dem Schwärmer nur zur Feier
Seines Daseins, Noth und Sorgen
Kannte ja die Puppe nur,
Nicht der schmucke Sommervogel.


独自归来秋夜静
雨湿寒云小窗暝
竹炉无火渴思茶
隔树人家有灯影


Ať jiný se na suchu, moři,
po hrdinách svých otáčí,
mně starý farář na Podhoří
vzdor kritice a konsistoři
dnes na hrdinu dostačí!


Zvr zeit des alten Testaments
vnd Israelschen Regiments
thet man herzlich begeren,
Daß got seinn son auß Dauids stam
wolt kommen lan so lobesam
vnd sie der bitt geweren.
Des ward auch fro köng Salomo,
sein Reich thut hie beschreiben
Durch Gottes geyst, ders singen heyst
was Christus solt betreiben.


经旬抱疾阻春霖
莎砌重重藓晕侵
曾约偕游未能得
暮山空锁碧云深


Tak státi budeš s napřaženou paží,
zkad ustavičné světlo v záři rudé
i hvězdy zahanbujíc lít se bude
nového světa šťastné na zápraží!


Leda že ten a onen v chvatu
rek, lotr neb i statista
do těla vtiskne jí svou patu,
jak spěchají svá na místa.


Par toute ombre qui passe en baissant la paupière !
Par les vieux saints rangés sous le portail de pierre !
Par la blanche colombe aux rapides adieux !
Par l'orgue ardent dont l'hymne en longs sanglots se brise !
Laisse-toi conseiller par la pensive église !
Laisse-toi conseiller par le ciel radieux !


Nicht wahr, mit Schwärmen und mit Plaudern
Verbrächte gern mein Freund die Nacht?
Doch flecht ich still, und ohne Zaudern
Sei du mir auf ein Lied bedacht!


眉如霜叶骨如峦
破衲何曾畏早寒
夜坐连云春带雨
如今真作画图看


Nézzétek ott a munka mellett
Ama fehér haju anyót.
A mosónők közt legerősebb
És hetvenéves már az ott.
Ilyen keserves veritékkel
Kereste mindig kenyerét,
Betöltve a kört hű iparral,
Mit isten számára kimért.


Vy ptáte se, kdy člověk žije?
V malé jen vteřině času,
paprslek světla jen pije,
a juž má sníh na svém vlasu.
Před ním je temno i za ním,
čas kladivy buši mu k skráním
a každá chvilka dí: Raním!
Hodiny vlákna jsou šerá,
z nichž věčnost spřádá si šat,
slast jeho – bolu je dcera,
vzpomínka – jeho je kat.


Kdy z poroby vysekáme
krále, Svatopluka říš,
jedna duše, jedna láska...
Bože, kdy juž povelíš? –“


Sieh da droben die Rosen! Ein glüher Jubel
Die Wangen der Nacht
In Scharlach und Purpurpracht.


Er trägt und hegt es im Gemüth,
Was Liebes ihn erfreut,
Es labt ihn, wie ein altes Lied
Aus ferner Knabenzeit.


Když noci temný stín se klade na zem,
a v dáli kdesi světlo v okně plá,
když z lesů tmavých noční chlad už vlá,
tu zoufalý stesk srdce sevře rázem.


V bassinu mřely v mukách své žár-
livosti zlaté nufary.


Rychle dolů!


Měkounké si sami hnízdo
vedle tvého, milý ptáčku,
pro svou lásku vyhlídli. –


Dieses sol uns Menschen lehren/
wie nichts so erhaben sey/
das sich nicht bald solt verkehren
und beharren Wandel-frey.
Unser Thun ist Unbestand
und deß Wechsels Unterpfand:
wie wir fast in allem sehen/
was geschicht/ und was geschehen.


Nézd el a káromlásokat,
ha veled véres ajkam.
Bocsásd meg, hogy te nagy erőd
se segíthet már rajtam.


Disse Rinaldo: - E più che volentieri:
sappi ch'io son Rinaldo, e questo è Orlando,
questo è Guicciardo, Alardo ed Ulivieri,
e questo è Ricciardetto, al tuo comando;
questo è quel traditor Gan da Pontieri
(io vo talvolta la lingua accoccando);
questo è Dodon, quest'altro è Malagigi,
e questo Astolfo; e torniànci a Parigi.


Und ihr hohes Recht erwiesen
Schien seit grauer Väter Zeit:
Hatten doch des Nordens Riesen
Kühn die alte Welt befreit.


Kdykoli v krčmě dozpíváno
a dohráno, až boží ráno
se dívalo mhou do oken,
tu Švanda vposled v divém skoku
vzal děvče k boku
a sobě kázal zahrát jen...


Already shipwreck'd by the storms of Fate,
Like the poor mariner methinks I stand,
Cast on a rock; who sees the distant land,
From whence no succour comes, or comes too late.
Faint and more faint are heard his feeble cries,
'Till in the rising tide, th' exhausted sufferer dies.


A mosolygó férfi kézen
Fogta most a távozót,
S rábeszélő nyájas ajka
Békéltetve ejte szót;
És szivét a bús legényke
Könnyebbülve érezé,
S indulának mind a hárman
A közel helység felé.


Pod oknem v keři utich’ slavík právě
a v tom juž v sadě, v porosené trávě,
kam čilimník déšť zlatý setřásal,
hlas pěničky se trylkem rozjásal.


In dem weiten Saal zu Kassel
War das Schlacht- und Ehrenfeld;
Fürchterlich war das Gequassel,
Jeder zeigte sich als Held.


A někdy na mém hrobě klekni,
až života tě schvátí tíž;
tam prožiješ zas naše štěstí
a v vzpomínkách si ulehčíš.


Já přežil se a smutně kloním hlavu
a vztekle buším v zkamenělou lávu.


Unsre Geister selber scheinen
Ein behendes Feur zu seyn,
Und es wird kein Mensch verneinen,
Daß man meistens das allein
Herrlich, schön und edel nennet,
Worin geistig Feuer brennet:
Selbst ein Thier ist so viel wehrt,
Als es Feuer heg't und nährt.


Tak se tam mluvilo. V koutku pak
hlasitě klnula četa
doktorům, kteří jim pomohli
na tento z onoho světa.


Viz oblohou
jak rudý šlehnul žár:
to jdou a s nimi smrt
a okovy a zmar. –
Teď v boj, teď v boj, teď v boj!
Tu rodnou zem chtí roztrhat nám v cár –
teď za otčinu v boj!


A neznajíce ovšem cílů vyšších
tvé proceďují sítem křesťanství,
tvé traktáty čtou o smrtelných hříších
a nad dušemi touží po panství.


Dávno tajné věci zlé jsi kutil,
a nás věrce k obraně jsi nutil,
odrodilče, chystej národu zlý boj,
katolík má pro vlast ostrou zbroj.


Myšibojce, kýž tě zemitřasným
V útěku hrom srazí rachotem,
Slávě povinen si životem,
„Stupai i bei“ radše s čelem jasným!


Ve chvílích samoty a zadumání,
kdy duše nadarmo se bolu brání,
kdy bývám šeré tesknoty jen smutný rob,
kdy v srdce vzpomínky jak můry tlukou, –
tu matky skříň otevru chabou rukou,
jak odkrýval bych drahé relikvie hrob!


El primer organito salvaba el horizonte
con su achacoso porte, su habanera y su gringo.
El corralón seguro ya opinaba YRIGOYEN,
algún piano mandaba tangos de Saborido.
Una cigarrería sahumó como una rosa
el desierto. La tarde se había ahondado en ayeres,
los hombres compartieron un pasado ilusorio.
Sólo faltó una cosa: la vereda de enfrente.
A mí se me hace cuento que empezó Buenos Aires:
La juzgo tan eterna como el agua y el aire.


	Dunque, s'tu se' d'amor tanto ferido,
altro consiglio a te porger non posso,
se non che come déi, palido o rosso,
sta fermo in quella che ha tuo cor rapìdo.


Was je den Menschen schwer gefallen,
Eins ist das Bitterste von allen:
Vermissen, was schon unser war,
Den Kranz verlieren aus dem Haar,
Nachdem man sterben sich gesehen,
Mit seiner eignen Leiche gehen.


Ó krásko jména neznámého,
však s čarovnýma očima –
kdo říci smí, že dívka jeho
snad ještě krasší oči má?
Má milá, o níž to vím pouze,
že zrakem čaruje mé touze,
ta nejkrásnější oči má.


Der erste Griff der Liebe
geriethe mir durch Diebe/
nun stehl ich immer zu.
Der schlauen Diebereyen
kan sonst mich nichts befreyen/
als Unruh und die Ruh.


فيا أيها الفتيش والليل مظلم
على عمش العينين أين تريد
تريد الذي أعيي البريّة نيله
ومطلب ما لا يستطاع شديد


مَن لِشَملي لو فاز منكم بجمع
في لَيالي منىً وأَيّام جمعِ
يا رَعى اللَه عَهدَنا بالمُصلّى
وَسَقى عصرَنا بكثبان سَلعِ
وَلَيالٍ خلت فعوِّضتُ عَنها
بليالٍ تمرُّ من غير نفعِ
يا عُريباً لَولاهم لم يَشقني
ذكرُ دارٍ ولا تذكّر ربعِ
وإِذا ما سمعت عنهم حَديثاً
حسدت مقلتي لذلك سمعي
ليت شِعري هل يسمح الدهر يوماً
بالتَداني وهل يَعود برجعِ
ضقت ذَرعاً بالبعد فيكم وَلَولا
حبُّكم لم يضق من البين ذرعي
أرجف العاذلون أَنّيَ سالٍ
وأَرادوا منكم بذلك قَطعي
كيفَ أَسلو وحبُّكم ليَ طَبعٌ
وسلوّي سجيَّة غير طَبعي
آدَ جهدي هواكمُ ونواكم
حمَّلتني من الجَوى غيرَ وسعي
قرِّبوا لا نأيتُمُ الدارَ منّي
واِسمَحوا بالعَطاءِ من بعد مَنعِ
وَمَتى شئتُمُ الغَضا ففؤادي
أَو أَردتُم سفحَ العَقيق فدمعي


Von innen fühlt ich blaue Schwingen ringen,
Die Hände konnt ich innigst betend heben –
Da sprengt' ein großer Klang so Band wie Mauern.


Lelkemnek halvány gyökerei,
mik a szívemben áznak,
megkeseredtek, s mint halálvirág:
pompáznak ők és fáznak.


اليَومَ سُرَّ العُلا وَاِستَبشَرَ الأَدَبُ
وَأَحمَدت سَيرَها المَهرِيَّةُ النُجُبُ
اليَومَ أَعتَبَ دَهري وَاِرعَوى وقَضى
في كُلِّ ما كُنتَ أَشكوهُ فَكَم أُجَبُ
اليَومَ أَسفَرَ وَجهُ الحَظِّ وَاِنبَسَطَت
يَدُ الرَجاءِ وَزالَ الهَمُّ وَالنَصَبُ
اليَومَ أَقبَلَتِ الآمالُ باسِمَةً
عَن كَالمَها زانَهُ التَفلِيجُ والشَنَبُ
فَكَم لِذا اليَومِ مِن دَوِّيَّةِ قَذفٍ
قَطَعتُ وَالقَلبُ في أَهوالِها يَجِبُ
تَبدو بِها الجِنُّ لي حيناً وَآوِنَةً
تَبثُّ أَضواءَها حَولي وَتَنتَحِبُ
فَحينَ أَكثَرتِ التَهويلَ قُلتُ لَها
هَذا التَّهَوُّلُ جِدٌّ مِنكِ أَو لَعِبُ
حَسبي أَبو جَعفَرٍ مِمّا يَدُبُّ عَلى
وَجهِ البَسيطَةِ أَو يَعتَرُّ أَو يَثِبُ
حَسبي إِمام الهُدى لا فرعُ دَوحَتِهِ
عِشٌّ وَلا ريشُ سَهمٍ راشَهُ لَعبُ
حَسبي إِمامُ الهُدى المَنصورُ فَاِمتَلَأَت
رُعباً فَضاقَت بِها الغيطانُ وَالجيبُ
صِنوُ النَبِيِّ إِذا يُعزى وَمُشبِهُهُ
خَلقاً وَخُلقاً وَبابُ اللَّهِ وَالسَّبَبُ
وَهّابُ ما لا رَأَت عَينٌ وَلا سَمِعَت
بِمثلِهِ هَيبَةً عُجمٌ وَلا عَرَبُ
تَرى مَناقِب كُلِّ الناسِ إِن سَفَرَت
أَدنى مَناقِبهِ تَخزى فَتَنتَقِبُ
كَم نارِ شَرٍّ طِلاعُ الأَرضِ جاحِمُها
لَهُ شُواظٌ بِحَيثُ النَجمُ يَلتَهِبُ
بِلَمحَةٍ مِنهُ عادَت وَهيَ خاشِعَةٌ
ثَلجاً وَما ذاكَ مِن آياتِهِ عَجَبُ
وَكَم أَخي ثَروَةٍ أَودى بِثَروَتِهِ
ظُلمُ الوُلاةِ وَتَأويلاتُها الكَذِبُ
أَعادَ ثَروتَهُ مِن غَيرِ مَسأَلَةٍ
إِلَيهِ عَفواً وَقَد مَرَّت لَها حِقَبُ
وَكَم خَلاءٍ مَخُوفٍ قَلبُ سالِكِهِ
لِلخَوفِ مِثلَ لِواءِ الجَيشِ يَضطَرِبُ
أَضحى بِهَ آمِناً تَمشي الفَتاةُ بِهِ
مَشيَ القَطاةِ وَحَلّا صَدرَها لَبَبُ
وَكَم أَنالَ الغِنى مَن لا يُعَدُّ لَهُ
غَيرُ الخَصاصَةِ أُمٌّ وَالشَقاءُ أَبُ
وَكَم عِظامِ ذُنوبٍ فيه مُوثَقَةٍ
أَقلُّها لِحَصاةِ القَلبِ تَنتَهِبُ
هَذا هُوَ الفَضلُ وَالنَفسُ الشَريفَةُ وَال
جودُ العَميمُ وَهَذا الخَيرُ وَالحَسَبُ
وَكَم قَبائِلَ بَعدَ المَوتِ أَنشَرَها
وَما لَها غَيرُ مَقصوراتِها تُرُبُ
فَلو رَأى عُمَرُ الفاروقُ سيرَتَهُ
لَقالَ هَذا رَحى الإِسلامِ وَالقُطُبُ
وَشَمَّرَ الذَّيلَ يَسعى في أَوامِرِهِ
ما في الَّذي قُلتُهُ شَكٌّ وَلا رِيَبُ
بِهِ الفُتُوَّةُ تَمَّت وَاِعتَلَت شَرَفاً
كَما بِهِ شَرُفَت آباؤُهُ النُّجُبُ
فَما نَرى كَعلِيٍّ في الأَنامِ فَتَىً
سِواهُ وَالشِّبهُ نَحوَ الشِّبهِ مُجتَذَبُ
وَأَيُّ مُعتَصِمٍ بِاللَّهِ مُنتَصِرٍ
لَلّهِ مِنهُ الرِّضا في اللَّهِ وَالغَضَبِ
قَرَّت بِهِ الأَرضُ مِن أَقصى التُخومِ وَقَد
كادَت لِفَقدِ إِمامِ البِرِّ تَنقلِبُ
وَأَصبَحت أَيكَةُ الإِسلامِ ناضِرَةً
يَدعو المُسيمَ إِلَيها الماءُ وَالعُشبُ
وَاِهتَزَّتِ الأَرضُ مِن رِيٍّ فَلا طَلَقٌ
لِلماءِ يُذكَرُ في حَيٍّ وَلا قَرَبُ
وَأَشرَقَت بَهجَةً دارُ السَّلامِ بِهِ
حَتّى تَمَنَّت سَناها السَبعَةُ الشُهُبُ
وَأَظهَرَ العُجبَ شَطّاها وَدِجلَتُها
وَما أَحاطَت بِهِ الأَسواقُ وَالرُحُبُ
وَفُتِّحت لِلقِرى أَبوابُ ذي كَرَمٍ
جفانُهُ خُلُجُ الصِّينِيِّ لا العُلَبُ
وَأَلفُ أَلفٍ تَزيدُ الضِّعفَ جادَ بِها
في كُلِّ عامٍ وَقَلَّت عِندما يَهِبُ
وَمِثلُ ذَلِكَ أَضعافاً مُضاعَفَةً
أَعطى وَقالَ قُصارى كُلِّ ذي العَطَبُ
فَما يَمُرُّ بِهِ يَومٌ وَلَيسَ بِهِ
لَهُ مَواهِبُ تُستَزرى لَها السُّحُبُ
فَاليَومَ ما فوقَ ظَهرِ الأَرضِ قاطِبَةً
إِلّا اِمرُؤٌ وَلَهُ مِن مالِهِ نَشَبُ
فَلو تُذابُ عَطايا كَفِّهِ لَجَرَت
بَحراً مِن التِبرِ رَجّافاً لَهُ لَجَبُ
لَم يَدَّخِر غَيرَ ما آباؤُهُ اِدَّخُروا
مِن أَنفُسٍ وَجَميع المالِ قَد وَهَبُوا
يَأبى الأُلى غَيرَ كَسبِ الحَمدِ ما اِدَّخروا
وَغَيرَ أَنفَسِ ما يَحوونَ ما وَهَبُوا
وَغَيرَ رَجراجَةٍ شَعواءَ ما جَلَبُوا
وَغَيرَ نَجمٍ يُسامي النَّجمَ ما طَلَبُوا
وَغَيرَ هامَةِ مَعدى الهامِ ما ضَرَبُوا
وَغَيرَ مِدرَهِ دارِ الحَربِ ما حَرَبُوا
قَومٌ هُم الرَأسُ مِن فهرٍ وَغَيرهُم
إِذا يُقاسُ إِلى عَلياهُمُ ذَنَبُ
النَجمُ يَنجُم ظُهراً إِن هُمُ غَضِبُوا
وَالأَرضُ تَأرضُ نَهراً إِن هُمُ رَكِبُوا
بِفَضلِهِم نَطَقَ القُرآنُ مُمتَدِحاً
لَهُم وَجاءَت بِهِ مِن قَبلِهِ الكُتُبُ
أَبوهُمُ الخَيرُ عَبدُ اللَّهِ خَيرُ أبٍ
وَجَدُّهُم سَيِّدُ البَطحاءِ إِن نُسِبُوا
لَولاكُمُ يا بَني العَبّاسِ ما اِنصَدَعَت
عَصا الخِلافَةِ صَدعاً لَيسَ يَنشَعِبُ
عَنها طَردتُم وَلَمّا يَثنِكُم رَهَبٌ
بَني الطَّريدِ وَلا اِستَوهاكُمُ رُعبُ
وَلا وَنَيتُم إِلى أَن قامَ ماؤُهُم
وَخانَ دَلوَهُمُ مِن عَقدِها الكَرَبُ
وَعادَ ميراثُكُم مِن كَفِّ غاصِبِهِ
فيكُم وَأَهلُ الدَعاوى عَنكُمُ غِيَبُ
يا خَيرَ مَن عَلِقَت أَيدي الرَجاءِ بِهِ
وَمَن سَواءٌ لَدَيهِ التِبرُ وَالتّربُ
إِلَيكَ مِن بَلَدِ البَحرينِ قَرَّبَني
شَدٌّ بِهِ اِنحَلَّتِ الأَكوارُ وَالغُرُبُ
وَغادَرَ العِيسَ أَنضاءً مُطَلَّحَةً
يَكادُ يَصرَعُها مِن خَلفِها العُشبُ
فَحَلِّني بِلباسٍ مِنكَ يَحسُدُني
عَلى اِتّصالي بِكُم ناءٍ وَمُقتَرِبُ
وَاِجعَل عدادي في الفِتيانِ واِعلُ بِهِ
شَأني فَمُعتَقدي أَن يَنجَحَ الطَّلَبُ
أَنتَ الإِمامُ الَّذي قَد كُنتُ آمُلُهُ
وَذا الزَمانُ الَّذي قَد كُنتُ أَرتَقِبُ
كَم جُبت دونَكَ مِن تَيها وَخاوِيَةٍ
يَشكو الكَلالَ بِها النَجّاءَةُ التَعِبُ
وَمُزبِدٍ يَتراءى المَوتُ راكِبهُ
سَلامَةُ المُتَخَطِّيه لَهُ عَجَبُ
وَكَم طَرقتُ رِجالاً ينذِرونَ دَمي
أَسقيتُهُم عَلقَماً غَصباً لَهُ شَرِبُوا
كَم قُلتُ لِلنَّفسِ إِذ لَجَّ الهُلوعُ بِها
وَكَالدِماءِ دُموعِ العَينِ تَنسَكِبُ
قِرّي فَيُمنُ أَميرِ المُؤمِنينَ لَنا
حرزٌ يَقينا الَّذي يُخشى وَيُجتَنَبُ
فَبارَكَ اللَّهُ في أَيّامِ دَولَتِهِ
وَجادَها كُلُّ رَجّاسٍ لَهُ لجَبُ
فَإِنَّ أَيّامَها طرزُ الزَمانِ إِذ
عُدَّت وَتاجٌ بِهِ الأَعيادُ تَعتَصِبُ
وَلا أَرانا إِماماً غَيرَهُ أَبَداً
فَما لَنا في إِمامٍ غَيرِهِ أَرَبُ
وَعاشَ في ظِلِّهِ المَولى الَّذي شَهِدَت
بِمَجدِهِ وَعُلاهُ العُجمُ وَالعَرَبُ
بَحرُ النَّدا شَرَفُ الدّينِ الَّذي شَرُفَت
بِهِ الوَرى وَسَما فَخراً بِهِ اللَقَبُ
ما ناحَ صَبٌّ وَما ناحَت مُطَوَّقَةٌ
وَما اِستَلَذَّ غَراماً عاشِقٌ وَصِبُ


عِزَّ الهُدَى دامَ لَنَا مِنْكَ ما
يَجْلُو دُجَى الخَطْبِ بأَنْوارِها
كَمْ مُشْكِلاتٍ سِرُّها غامِضٌ
جِئْتَ لَنا مِنْها بأسْرارِها
تَسَتَّرَتْ حَتّى رَأتْ مِنْكَ ما
لا تَخْتَفي عَنْهُ بأستارِها


De tudja Durazzó, s hivja legott Wernert,
Hogy venne magához ötven erős embert,
Nagyot igérvén, ha éjjel a kápolna
Régi fedett útján oda béhatolna,
Hol a viadal majd közel esik reggel;
Bántani azonban Lajos királyt nem kell,
Csak mutatni mintha életére törne -
Egy hajszála se’ lesz tette miatt görbe.


Na rozhraní dvou světů stojíš, ó strome žití,
v tvých větvích báje věkovité šumí.


Horcht' ich vormals und Voß' Nachtigallstimmen oft!
Ach! jetzt höret er dich, Nachtigall, nicht! Jetzt trau'rt
An der Warne mein Bester,
Und wohin ihn das Glück verweht!


Sohn des Himmels, Kind der Sterne!
Dort dein Heim, dein Sitz, dein Reich –
Tiefe, Höhe, Nähe, Ferne,
Erd' und Himmel alles gleich –
Wo die Flügel immer schweben,
Liegt dein Reich. Auf, nimm es ein!
Nimm dein Reich ein, nimm dein Leben,
Nimm dich selbst! – Die Welt ist dein.


o barco passando, e meus olhos sofrendo
da mesma miséria da mesma miséria
que vêe
E, de repente,
me vem uma vontade provisória
de encher os bolsos de demagogia,
entrar em cada casa com uma estória,
qualquer que seja - que não seja séria,
falar de tudo - menos de miséria,
prometer coisas que não cumprirei,
como se faz em tempo de eleições,
para que sejam menos infelizes
(enquanto o rio esconde as roças podres),
mastigando ilusõe


Und weil man mich Turteltäubchen
Leicht nicht unters Häubchen bringt
So vergess' ich im Nachthäubchen
Was zu dichten dir gelingt.


Vater steht daneben,
steht und brummt: ja ja,
ist ein schweres Leben.
Kindchen schreit Hurrah.


春草碧连天
春莺始妒柳
行人归未能
且醉长安酒


Wie Herr Menke Mauses merkete
Den abscheulichen Verlurst,
Da geschah's, daß er sich ärgerte
Ueber solches Diebes Durst;
Ruft die Boten seines Dienstes
Bringst es 'raus, sagt Menke, bringst es
Raus, wo nicht, so bringst es nicht -
Johann, halt' einmal das Licht!


a dor constante
de compreende
Roda com roda
quero a ciranda
orando pela pa
Rumo e mais rumo
trunfo e conquista
não canto cançã
Vida vida vida
flor de existência
curta mas bel
Grito então grito
trago um chicote
inquieto na mã
(In: Poiésis Literatur Petrópolis,  41, no 1996)


Pouť jejich neznala víc nebezpeč:
hod velkonoční opět slavili
na rybě bez pohromy, naposled,
a ptáků ráj jak hvězdu viděli
mhou zakmitnout se v třpytu slunečním.


Pluj vždycky s času vlnou...
Za války moudrý buď
a získej kořist plnou –
a když máš ji už jistou,
šlechetně vypni hruď
a staň se – pacifistou!


Les modravý a zlatá pole širá
se černavého halí do roucha.
A člověk mlčky do daleka zírá,
zatají dech a tiše naslouchá.


Auch dornumlaubt,
Ersank sein Haupt
Sanft ohne Freundesküssen,
Auf ein brechend edles Herz,
Auf ein froh Gewissen.


Sen zašlé krásy dotlel v noci kamen
Zhas’ poetický život... Ticho... Amen.


长年步不过回廊
心静时闻薝卜香
莫怪扣门浑不应
近来喧寂已俱忘


Minek teremtett istenem,
ha tiltott feléd intenem!


Sino subirme a aquella dulce gloria
para privarme de ella de esta suerte,
pues me privas del Rey, luz por quien veo?


Kommt denn mit unhörbaren Tritten,
Ihr Helden längst verschollner Zeit!
In falt'ger Toga kommt geschritten,
Im blutbeströmten Panzerkleid!


Gleichwie ein Schäfgen seiner Weyde,
Begierig nachzugehen pflegt,
So sucht die Jugend ihre Freude,
Da wird nichts übels außgelegt,
Da schnäbeln sich die glatten Mäulgen,
Und plücken ihre Mertzen-Veilgen.


«¿Dónde está Papá Divino?
Preguntó a su niño el ama;
Te daré un dulce en la cama
Si me respondes con tino».
Y él, con sonrisa de cielo.
Repúsole: «Y yo, bah! bah!
Te daré un rizo de pelo
Si dices dónde no está».
¿Dónde está Papá Divino?


Di rose e di vïole
questa gentile e vaga pulzelletta
fatta avea ghirlandetta.
Volgendosi alle sue compagne belle
con mansüeta voce, umil parole
disse, onde al cor s'accese una fiammetta;
perch'io cheggio vendetta
di lei al cielo, al sole ed alle stelle.
Dicendo questa: «O care mie sorelle,
la mia ghirlanda ho fatta, ov'è la vostra?»,
l'un'all'altra la mostra:
«Chi è più bella proviam con essa in testa!»
Amor, che col mio gnudo petto giostra,
fece la donna mia sì bella in questa,
ch'io dissi: «Amor, deh, alquanto il colpo resta!»


Nejeden útok zdvihli zběsilý,
s krvavým čelem vždy se vrátili.


Doch sieh, dort fliegt sie übern glatten Flur,
Ihr aufgelöstes Haar umfließt sie rund,
Und zitternd ruft sie, mit des Weinens Spur:
»Ein Brief, ein Brief, die Mutter ist gesund!«
Und ihre Tränen stürzen wie zwei Quellen,
Die übervoll aus ihren Ufern schwellen;
Ach, eine Mutter hat man einmal nur!


Fica longe o sol que vi,
aquecer meu corpo outror
Como é breve o sol daqui!
E como é longa esta hor


Legyek a hegedű, mely végtelenbe sír,
Míg le nem teszi a művész a vonót.


Tu fenice de' colli,
Col natale de l'anno
Rinascendo più bello, il capo estolli,
Ove i rami ti fanno
Glorioso corteggio, e in bel lavoro
La spoglia hai d'ostro, e la corona hai d'oro.


We shift our Chambers and our Homes
To dwell where Trouble never comes:
has left the City Croud,
Against the Court exclaims aloud,
Flies to the Woods; a Hermit-Saint!
She loaths her Patches, Pins, and Paint,
Dear Diamonds from her Neck are torn:
But HUMOUR, that Eternal Thorn
Sticks in her Heart: She's hurry'd still
'Twixt her Wild Passions and her Will:
Haunted and hagg'd where're she roves
By purling Streams, and silent Groves,
Or with her Furies, or her Loves.


Dein Thun veracht' ich nie,
Es braucht die Welt
Uns beide; bleib' wo sie
Dich hingestellt!
Du denkst im Müßiggang
Ging' träg' ich her –
Mein Weg ist schwer und lang,
Wie keiner mehr.


Cette vipère de buisson
D'une grosseur surnaturelle
Jarretiérait la pastourelle
Qui donnait, un jour de moisson.


Ó nalij, nalij přehořkého vína,
jež uzrálo ve vinohradech žití,
ať v opojení žal můj pousíná
a zvolna do snů hedvábného klína
si ulehne jak v nejvonnější kvítí.


tak i Králík tvoře sobě
strach a šťastné milovníky,
oči pase na osobě
vnadné, rve se s pekelníky,
božské spisy trhá,
v moře not se vrhá,
skáče jako saně,
obraz svůj i drhá,
pne se k milé panně.


云雪离披山万里
别来曾住最高峰
暂到人间归不得
长安陌上又相逢


أَرَسمَ الحَيِّ إِذ نَزَلوا الإِيادا
تَجُرُّ الرامِساتُ بِهِ فَبادا
لَقَد طَلَبَت قُيونُ بَني عِقالٍ
أَغَرَّ يَجيءُ مِن مِئَةٍ جَوادا
أَضَلَّ اللَهُ خَلفَ بَني عِقالٍ
ضَلالَ يَهودَ لا تَرجو مَعادا
غَدَرتُم بِالزُبَيرِ وَما وَفَيتُم
وَفاءَ الأَزدِ إِذ مَنَعوا زِيادا
فَأَصبَحَ جارُهُم حَيّاً عَزيزاً
وَجارُ مُجاشِعٍ أَضحى رَمادا
وَلَو عاقَدتَ حَبلَ أَبي سَعيدِ
لَذَبَّ الخَيلَ ما حَمَلَ النِجادا
فَلَيتَكَ في شَنوءَةَ جارَ عَمروٍ
وَجاوَرتَ اليَحامِدَ أَو هُدادا
وَلَو تَدعو بِطاحِيَةَ اِبنِ سودٍ
وَزَهرانَ الأَعِنَّةِ أَو إِيادا
وَفي الحُدّانِ مَكرُمَةً وَعِزّاً
وَفي النَدبِ المَآثِرِ وَالعِمادا
وَفي مَعنٍ وَإِخوَتِهِم تُلاقي
رِباطَ الخَيلِ وَالأَسَلَ الحِدادا
وَلَو تَدعو الجَهاضِمَ أَو جُدَيدا
وَجَدتَ حِبالَ ذِمَّتِهِم شِدادا
وَكِندَةُ لَو نَزَلتَ بِهِم دَخيلاً
لَزادَهُمُ مَعَ الحَسَبِ اِشتِدادا
وَلَو يَدعو الكِرامَ بَني حُباقٍ
لَلاقى دونَ ذِمَّتِهِم ذِيادا
وَلَو يَدعو بَني عَوذِ بنِ سودٍ
دَعا الوافينَ بِالذِمَمِ الجِعادا
وَلَو طَرَقَ الزُبَيرُ بَني عَلِيٍّ
لَقالوا قَد أَمِنتَ فَلَن تُكادا
وَلَو يَدعو المَعاوِلَ ما اِجتَوَوهُ
إِذا الداعي غَداةَ الرَوعِ نادى
وَجارٌ مِن سُلَيمَةَ كانَ أَوفى
وَأَرفَعَ مِن قُيونِكُم عِمادا
وَجَدنا الأَزدَ أَكرَمَكُم جِواراً
وَأَوراكُم إِذا قَدَحوا زِنادا
وَلَو فَرَّجتَ قَصَّ مُجاشِعِيٍّ
لِتَنظُرَ ما وَجَدتَ لَهُ فُؤادا
وَلَو وازَنتَ لُؤمَ مُجاشِعِيٍّ
بِلُؤمِ الخَلقِ أَضعَفَ ثُمَّ زادا


A ta chýška pod šindelem,
co stařenka šedých vlasů,
když v zpomnění neveselém
vrásky čítá trapných časů. –


De fönn, barátom, ott fönn a derűs ég,
valami tiszta, fényes nagyszerűség,
reszketve és szilárdul, mint a hűség.
Az égbolt,
egészen úgy, mint hajdanában rég volt,
mint az anyám paplanja, az a kék folt,
mint a vízfesték, mely irkámra szétfolyt,
s a csillagok
lélekző lelke csöndesen ragyog
a langyos őszi
éjjelbe, mely a hideget előzi,
kimondhatatlan messze s odaát,
ők akik nézték Hannibál hadát
s most néznek engem, aki ide estem
és állok egy ablakba, Budapesten.


En la casa de la noche no existe ningún portal,
solo un ventanal enorme con masilla y sin cristal
con un solo dormitorio para poder descansar
y cortinas transparentes que se pierden en la mar.
¡Quien pudiera adormecerse en la noche del ensueño
sin temer las pesadillas de aquel viento violento
y soñar entre los astros en tu amor de eternidad!


Hat einer viel zu zählen,
Prangt er mit Witz und Kunst,
Beglückt ihn sein Vermählen,
Lust, Ehr' und Menschengunst:
Ich kan es gar nit leiden,
Ich denke: seine Ehr,
Sein Gut und seine Freuden
Gebührten mir vielmehr.


Suster-se já mortal em vão procura;
Mas, despois que já aqui, já ali se inclina,
Qual alto pinho por tormenta dura,
Vai com horrendo estrépito em ruína:
A gente, que o seguia, mal segura,
Do medo aconselhada, só imagina
Como salvar-se; e as costas dá fugindo
Ao raio Português, que o vai ferindo.


toz duman içinde


Aneb která starostlivá žena,
Grošův deset čítající,
Ztratila-li jeden, zkormoucená
Zdali nezanítí svíci,
Nemete-li po všem domě všade,
Nehledá-li pilně, dokaváde
Nenalezne ztraceného
Groše svého?
I když nalezla jej, oč že kol do kola
Sousedky a přítelkyně svolá,
A jim oznamuje,
Kterak se raduje,
I je žádá řečí dověrnou a jemnou:
„Radujte se spolu se mnou;
Neb já zkormoucená
Ztrátou svojí žena
Ztracený groš nalezla jsem znova.“


dentro a fiume, di Po forse maggiore,
caduto, io nuoto; e non ritrovo il guado:
or m'ergo in su la riva, or giù ricado,
cresce il periglio ognor, manca il vigore.


Ach, und er ahnte nicht,
Wie sein kahlglatziger Generalstab,
Die allmählig
Aus Erdenpriestern zu Himmelspfaffen
Avancirten Nachfolger Petri,
Feiste Silengesichter,
Hinter seinem Rücken
Schadenfroh sich ins Fäustchen lachten
Und wie ungezogene Schulbuben
Ihm Nasen drehten und Männchen machten!
Und so war denn nun der einst so allmächtige
Schöpfer des Himmels und der Erde
Ein närrischer Popanz geworden,
Eine lächerliche, nichtswürdige Karrikatur
Auf den altmexikanischen
Vitzliputzli!


إذا هَبّ سلطانُ المِرِيسيّ نافحاً
سُحَيْراً وحلّ القُرّ كُلَّ نِقَابِ
وَزَرّ على الأفْق الغمامُ ثِيابَه
فقُمْ فالْقه في عُدّةٍ وحِراب
بِكنٍّ وكانونٍ وكَأسِ مُدَامةٍ
وكِيسٍ وكُسٍّ وافرٍ وكَباب
وكلِّ كساء أدْكنٍ ومُضَرّجٍ
كما ضَرّج الخدّين ماءُ شباب
جَمَعتُ لك الكافات سُبْعاً ولم تَكُن
بمجموعةٍ قَبْلي لربِّ كتَاب


Suer Gonzales přijde k sobě,
„Ano, přemožen jsem,“ praví!


Nebudeš mě dlouho mučit,
milenko má krásnooká,
vydám já se v širý svět,
neuzříš mě za sto let!


Il est un vieil air populaire
Par tous les violons raclé,
Aux abois des chiens en colère
Par tous les orgues nasillé.


Einen zierlichen Käfig erblickt ich: hinter dem Gitter
Regten sich emsig und rasch Mädchen des süßen Gesangs.
Mädchen wissen sonst nur uns zu ermüden – Venedig,
Heil dir, daß du sie auch, uns zu erquicken, ernährst.


Du hast den Tag
Der grimmen Plag
Gantz brüderlich gewehret/
Daß kein Unglück/
Noch Hohn noch Tück/
Der Feinde mich gefähret.


Lest ásott, - mely mint a folyondár
Tölcsére olyatén vala;
Szabályosan szaladva össze
A mély fenékig oldala.


V hluboké lesy se ukryly stáda,
Ptáčkové strachem se utekli v lada,
Zhynulo obilí, zhuben byl strom,
Jakby ho nejprudší rozdrtil hrom.


onde Torquato e Quinzio, che dal cirro
negletto fu nomato, i Deci e ' Fabi
ebber la fama che volontier mirro.


Wie schmählich ists, wenn ein Soldat
Dem Feind den Rücken kehret!
Wie schändlich, wenn er seine Stadt
Verläßt und sich nicht wehret!
Wie spöttlich, wenn er noch mit Fleiß
Vor Trägheit wird dem Feinde Preis.


Nyugvék az oroszlány, mikor egy kicsiny egér reá
Ugrott, vagy inkább botlott, és nagy szálat is
Tiszteletes bajuszából kirántott; a nemes,
És nagy vad őtet elkapá, de nem veré,
Nem kínzá, hanem elereszté minden sérelem
És bántás nélkűl, csak ezen kis leckét adá
Neki: Légy vigyázóbb ezután, mert sok hirtelen
Haragú, hebehurgya van: ha véletlen találsz
Reájok szökni, tudd meg, bőröddel fizetsz.


Doch: Töff töff töff – – Dann: Eine Stimme schreit
Von unten auf: »Hallo! Ergebt euch gütig!«


E silva
Fonte da vida fu Medit Orden
Penso o futuro a have
E sigo deslumbrado o pensamento


Ein Wurm, ein Kraut, ein Stein /:ach köntest du es lesen:/
Weiß sonst kein Wort, als das: Ich eil ins höchste Wesen.


Blesky, že se den těm nocím kořit bude,
v kterých budu svaté stopy ran tvých líbat –
a ten svět že tvé se kráse dvořit bude,
již pak budu v hrdém srdci svém kolíbat! –


Kein Hahnrei noch auf Erden war
So ein publiker Lappe.
Oft steckt er seinen Hauptschmuck zwar
In eine Nebelkappe;
Allein vergißt er die zu Haus,
So geht er auch mit Hörnern aus,
Daß manchen, die ihn sehen,
Die Augen d'rob vergehen.


Confessato che fu, sopra una scala
da piuoli assai lunga egli fu posto,
e facendo a quel puzzo il popol ala,
il portar due facchini a casa tosto:
quivi il posaro in mezzo de la sala,
chiamaro i servi, e ognun s'era nascosto;
fuor ch'una vecchia, che v'accorse in fretta
con un zoccolo in piede e una scarpetta.


Ich fand ihn klar und stolz, und schnell und fruchtbar fliesen;
Mein Auge labte sich an den beblümten Wiesen.
Berg, Felder, Wald und Thal, und was man sonst erblickt,
Bewieß des Schöpfers Macht; Mein Geist ward ganz entzückt.
Dort sah ich eine Stadt, die mich so hoch ergötzte,
Daß ich sie noch weit mehr als jenes Tyro schätzte.
Ich stellte mir darbey der Stadt Carthago Flor,
Ihr Ansehn, Hoheit, Pracht, Gewalt und Reichthum vor.
Was ward ich da vor Schmuck und Kostbarkeiten inne!
Ihr Ansehn blendete auf einmahl Aug und Sinne.
Jedoch ein Trauer Klang nahm mich fast plötzlich ein.
Ich hörte durch die Stadt fast alle Seelen schreyn.
Die Priester weineten und schlugen in die Hände,
Und riefen, unsre Lust und Freude hat ein Ende.
Dort gieng die Priesterschaft die nur Minerven dient,
Sie klagte, unser Glück hat nunmehr ausgegrünt.
Ja, wen mein Auge traf, der ließ auch Thränen fliessen,
Es schien, als wolten sie die Wangen übergiessen.
Ich stund als wie bestürzt; doch schritt ich allgemach,
Dem starken Klag-Geschrey der Hochbetrübten nach;
Ich gieng, bis mich mein Fuß zu einem Orte führte,
Der mich, ich weiß nicht wie, beym ersten Anblick rührte.
Es schien mir dieser Ort den schönsten Tempeln gleich,
Er war auch ringsherum an Ehren-Mälern reich.
Ich fragte: wem dieß Haus allhier zu eigen stände?
So hieß es; daß man da den Ehren-Tempel fände.
Es schien der Tempel schwarz und voller Dunkelheit,
Ein jeder trug daselbst ein schwarzes Trauer-Kleid.
Die Mitte war geziert mit einer Trauer-Bühnen,
Worauf ein Leichnam lag. Man sah an Aug und Mienen,
Es müst ein grosser Mann, ein grosser Lehrer seyn.
Die Theure Leiche war zwar nicht mit Fackeln-Schein,
Noch, der Gewonheit nach, mit Lichtern, ausgeschmücket;
Allein, ich hatte kaum das Antlitz angeblicket;
So wars, als ob ein Glanz; selbst von der Leiche käm,
Der alle Dunkelheit aus diesem Tempel nähm.
Bald sah ich um den Sarg viel Klage-Weiber stehen.
Ich kont ihr Angesicht kaum vor den Thränen sehen,
Die sie benetzeten. Hier sah ich offenbar,
Daß dieß Eusebie , die andre Pallas war.
Die dritte liesse sich Historia benennen.
Die Tugend kunt ich auch als Vierte bald erkennen.
Es schlug Eusebia die Hände auf die Brust,
Und sprach, was vor ein Schmerz ist meiner Seel bewust!
Fabricius mein Schmuck und Krone meiner Haare,
Flieht aus der Sterblichkeit, und lieget auf der Bahre.
Was hundert anderen von mir ein Rätzel hieß,
Das ward von Ihm gelöst. Was ich besaß, das ließ
Sein Fleiß der klugen Welt mit vielem Beyfall hören.
Er wuste meinen Ruhm und Wachsthum zu vermehren.
Ihr Musen-Söhne kommt! beklagt was ihr verlohren!
So leicht wird keiner euch, wie dieser war, gebohren.
Kaum hielt sie klagend ein, so hub Minerve an:
Was hab ich, Atropos dir zum Verdruß gethan,
Daß du mir meinen Freund aus meinem Schooß entzogen?
Ach! das Fabricius , der meine Brust gesogen,
Der Welt entrissen wird. Was nur zu aller Zeit
Die Weisheit in sich faßt; was die Gelehrsamkeit
Und Klugheit in sich schließt, das war Ihm eigen worden,
Sein Ruf ging durch die Welt, durch Süd, West, Ost u. Norden.
Sein Geist war unermüdt. Was Rom und Griechenland
Gewust, gethan, gelehrt, das war Ihm wohl bekannt.
Der Sprachen Wissenschaft, die grosse Zahl der Schriften,
Kan mir und Ihm zugleich ein ewges Denkmal stiften.
Es kunte wohl sein Mund ein ander Delphos seyn.
Die Welt büßt jetzt durch Ihn ein grosses Kleinod ein.
Sie schwieg. Historia sah weinend in die Höhe,
Und rief, wer tröstet mich, da ich verlassen stehe?
Der, welcher mich gestützt; der, so mich hoch geacht,
Schließt nun die Bücher zu, und giebt mir gute Nacht.
Wie manches schönes Werk der Weisen dieser Erden,
Wird der Vergessenheit anjetzt zur Beute werden?
Die Tugend, die jetzt lebt traf auch zu jeder Zeit
Den Herold an Ihm an. Was hab ich nicht vor Freud
An seinem Kiel gehabt! wer stellt mein Herz zufrieden,
Da mein gelehrter Freund von dieser Welt geschieden?
Die Tugend fiel ihr drein und klagte, daß ihr Sohn,
Ihr Schmuck, und Augen-Lust, und ihres Hauptes Kron
Von hier gewichen sey. Sie rührte mit der Hand
Die würdge Leiche an, und sprach, mir ist bekannt,
Wie die Gelehrsamkeit sehr oft die Tugend scheuet,
Der irrenden Vernunft den besten Weyhrauch streuet.
Fabric verehrte Gott. Und die Philosophie
Gab keine Hinderniß, daß er nicht seine Knie
Mit Andacht niederwarf. Kein heuchlerisches Wesen,
Nur reine Gottesfurcht hatt Er sich auserlesen.
Nach diesem hörte man, wie eine jede sprach:
Fabricius gieng mir in seinem Leben nach.
Drum soll sein Cörper auch zum traurigen Vergnügen,
Zu einem bangen Trost in meinen Armen liegen.
Es wolte fast ein Streit bey diesem Chor entstehn,
Indem erblickte man ein Weib zum Sarge gehn.
Dieß Weib war voller Glanz, voll Klarheit und voll Schöne,
Aus ihrem Munde gieng ein angenehm Gethöne:
Ein jeder nannte sie die frohe Ewigkeit.
Sie sprach: Ihr Werthesten! was ist das vor ein Streit?
Was ists? Fabricius war euch in seinem Leben,
Auf das verbindlichste und zärtlichste ergeben:
Drum seyd damit vergnügt. Er hat euch gnug gethan,
Sein Leichnam gehet euch hinführo nichts mehr an.
Die Mutter, die Ihn gab, soll ihn auch wieder haben,
Wohlan! Er werde hier mit vielem Ruhm begraben.
Hier findt' Er seine Ruh. Sein Theurer Geist ist schon
Zu mir, und in mein Reich, und zu dem höchsten Thron
Mit Jauchzen angelangt? Ihn hat Eliä Wagen
Zum Schooß des Abrahä auf ewig hingetragen.
Drauf sah ich, wie die Ehr zu dieser Leiche kam,
Und sie mit allem Fleiß von ihrer Bahre nahm,
Sie senkte sie gleich ein. Auf einmahl riefen alle:
Schlaf wohl! Geliebter Freund! und wenn mit starken Schalle
Einst die Posaune thönt, so laß die Grabes-Thür,
Und geh aus dieser Gruft verklärt und schön herfür.
Nach diesem hieng die Ehr sein Bildniß in die Höhe,
Daß es die Nachwelt auch in ihrem Tempel sähe.


三寺神灯古有名
我来惟见月华清
非关佛日今消歇
应避文星不敢明


半遭锋镝半逃生
一处烽烟处处惊
听得民间犹笑语
催科且喜一时停


Der du so lustig rauschtest,
Du heller, wilder Fluß,
Wie still bist du geworden,
Giebst keinen Scheidegruß.


Ah siralmas idő! oh elfajult világ!...
De hála istennek, maradt még legalább,
Maradt egy-kettő a táblabirák között,
Kikhez, te rosz szellem, nincsen semmi közöd.


Da kam ein Schuster und sagte: der Kopf
Der Nummer Drei, der sähe
Wie eine kleine Sieben aus,
Die auf einem Halbmond stehe.


Jitro již zasvitlo, temno již mízí,
Májovým hájem prokmitá den – –
zaplesej srdce mé, nebe ti splní
milosti plný – májový sen!


Nechoď k ní! Srdce by tobě vzala,
nevěrným milencům užívat dala,


Was, Brüder, that er in der Nacht,
Indem er dem Genuß
Der Ruh' entsagte, nach der Schlacht?
Er faßte weisen Schluß.


Vysoký a sličný Masistias jede,
deset tisíc jezdcův na Hellény vede.
Pod ním s uzdou zlatou harcuje kůň hbitý,
Masistiův krunýř kol kolem je krytý
šupinatým zlatem; chochol nad ním věje,
purpurový pláštík stkvostně záda kreje.
Kůň jak prudký vítr k Hellénům se nesl,
šípem prohnán v ledví, vzepjal se a klesl.
Masistias padl, Athéňan mu kopí
v zranitelném místě, v oku jeho topí.
Nastal tuhý zápas o mrtvolu jeho,
Athénští však statně, slavně vyšli z něho;
odrazili útok. Buď jim za to chvála!
Bez vůdce zpět jízda do tábora cválá.


Ei, ihr habt doch keine Saaten!
Die ihr hattet, sind verdorrt!
Und die allerschlimmsten Vögel
Scheuchten sie euch doch nicht fort;


Wir fochten! von des Tigers Klaun
Dich, Schwester! zu befreyn!
Wir wollten all' in sie zu haun,
Der Erste jeder seyn!


An diesem wilden Ort/ auff dieser rauhen Spitze/
Wo stille Lufft/ wo Sonn und Sommer Gäste seyn/
Wo ich für Frost halb todt bey lauher Asche sitze/
Begeh ich doch mit Lust des werthen Tages Schein.
Ein Lied/ ein schlechter Reim soll meine Nimphe binden:
Geschenke/ die ihr werth/ sind um kein Geld zu finden.


»Komm, Göttin«, fleht er, »Waldeskind,
Daß ich Vergebung finde!«
Die Schultern schmiegend schlüpft geschwind
Die Dryas aus der Rinde.


Non t'incresca l'aspettare,
ch'i' non sono, amante, il corbo:
quando è tempo, i' so tornare,
né formica i' son di sorbo.
Non è ver ch'Amor sie orbo,
anzi vede insino a' cuori:
non vorrà che questi fiori
sempre mai stieno a bacìo.


Tu jasné iluze rostou vonného domova
a lidí ztepilých, sladkých, vidiny silné
se náhle rodí z úsměvu, pohybu, ze slova,


Ó navrať se, navrať zas v spěchu
pod svoji střechu,
den třetí vypustil ze kmene
na nebe krajích pupence plamenné.


南中孟获七擒时
羽扇从容不用师
铃阁治书逢使者
函封先寄爨王碑


Ne ani letopočet jako práce
a zásluha dní prchajících snem
nám velí pozdraviti jejich vládce,
a proto jemu ruku stisknout jdem.


Es gibt so vieles Schöne, Gute, Wahre;
wie bin ich dankbar, daß ich Mensch sein darf
und immer Neues solcher Art erfahre!«


Noch waltet am ererbten Herde
Der deutsche Bauer schlicht und stark,
Beharrlich, wie die Kraft der Erde,
Die treu ihn nährt mit ihrem Mark.
Noch wächst auf hohem Schloß, dem Ruhme
Nacheifernd, den der Ahn gewann,
Manch kühner Sproß zum Rittertume
Des Geistes und des Schwerts heran.


Gib feuer ab wi auf Eliens Wort!
Durchdonner neu, wi Gilgaln, disen Ort!
Las sehen si, was Moses krafft vermag,
Wann angezündt in ihrem Volk di Plag!
Es schall hivon in aller Welt di Sag.


De mind ennél van egy szörnyűbb csapás,
Hogy német ir, - és tollat ád a lúd:
Lesz annyi könyv, hogy egy pár év alatt
Egész világ nem vérbe, vizbe fúlt.


Neigstu zu mir dich Gnaden-voll /
ach Gott wie thut es mir so wohl!
nichts lieber / als dein Güt / ich riech /
wann ich sie glaubend' an mich zieh.


Rozbřesklo se. Děla hřměla,
trhaly se vojska davy –
lítaly jak vichrem listí
odstřelené ruce, hlavy.


Parfois de grands poissons, à fleur d'eau voyageant,
Font reluire au soleil leurs nageoires d'argent,
La mer semble un troupeau secouant sa toison :
Mais un cercle d'airain ferme au loin l'horizon ;


Daß Maro seinen Geist, das Flaccus seinen Mund,
In solcher Pracht erhebt, so zierlich weiß zu zwingen,
Geschicht, weil sie die Verß in denen Haüsern singen,
Allda die Majestät der Welt Beherrschung stund.


Ja, liebe Mutter, ihr habt Recht,
Daß ich der Männer falsch Geschlecht,
Wie ihr verlangt, zu hassen schwur:
Doch da ich schwur, da kannt ich meine Vettern nur:
Da glaubt ich, alle Männer wären
Den alten Zänkern gleich:
Doch Mutter, wenn ihrs glaubt, o so betrügt ihr euch!
Da solltet ihr den jungen Damon sehn:
O der ist frisch! o der ist schön!
Ich weiß, ihr würdet ihn zu lieben nicht verschwören!


小槽滴滴搅闲眠
得似秋山夜听泉
潦倒不知身外事
拍浮长伴酒中仙


Ó, probuďte se z temna dlouhé noci,
blah, čistý zrak, kdo bude vzhlédnout moci
k ní, až se vznese vzhůru, plna záře.


Du aber gib, O Jesus, mein begehren,
Das deine Lib in mir sich mehr mag klähren,
Und machen eins di Worte mit der that!
Hilf mir den weg, den du gebähnt, nachwandeln!
Bleib, Jesus, bleib nur ewigst Pfad und Rath!
Das ich fortfahr nach deiner Lehr zuhandeln!
So sind di sünde gantz vertilgt,
Und ich durch Jesusblutt belilgt,
Das völlig wir mit stetem Heiligsingen
Dir Vater, Sohn, und Geist lobopffer bringen.


Deja suelto el bridón; suelta la espada;
plázcante la quietud y los sencillos
festejos que tus hijos pobrecillos
te ofrezcan al volver a tu morada


Pak jsem jedl s patronem svým, pil na jeho zdraví,
je v tom zneváženém nebi přec jen život pravý.
Sonáta mne uspávala rajsky rozechvěná,
velebnější – div! – i skladeb mistra Beethovena.
„Tož, jak se ti u nás líbí?“ svatý Petr ptá se.
„Patrone můj, vynadivit nelze se té kráse,
oslaviti nelze slovy všecky divy svaté.
Jak pro duši, tak pro tělo rozkoš tu jen máte!“
„Zůstal bys tu tedy věčně, ač jsi dychtiv změny?“
Chvíli mlčím, červenám se. „Máte-li tu ženy!“


هِيَ النَّفْسُ في مَسْتَنْقَعِ المَوْتِ تَبْرُكُ
وَتَأْخُذُ مِنْها النّائِباتُ وَتَتْرُكُ
فَلا الطَّمَعُ المُزْري بِها يَسْتَفِزُّنِي
وَلا الضَّيْمُ مُذْ عَزَّتْ بِجَنْبَيَّ يُعْرَكُ
وَأَسْعى فَقَدْ أَيْقَنْتُ أَنَّ مَآربي
إِذَا سَاعَدَ المِقْدارُ بِالسَّعْي تُدْرَكُ
وَلي عَزَماتٌ يَعْلَمُ القِرْنُ أَنَّها
بِهِ قَبْلَ تَجْريدِ الصَّوارِمِ تَفْتكُ
سَأَجْني حُروباً تُتَقَّى غَمَراتُها
وَتُحْقَنُ فيهنَّ الدِّماءِ وَتُسْفَكُ
وَأَسْكُنُ وَالأقْدامُ بَعْدَ ثُبُوتِها
تَزِلُّ وَأَطْرافُ القنا تَتَحَرَّكُ
وَفي كُلِّ فَوْدٍ للسُّرَيْجيِّ مَضْرِبٌ
وَكُلُّ فُؤادٍ لِلرُّدَيْنيِّ مَسْلَكُ
بِحَيثُ تَغِيبُ الخَيْلُ في رَهَجِ الْوَغَى
وَتَبْدو وَبِيضُ الهِنْدِ تَبْكي وَتَضْحَكُ
أَيَمضِي الشَّبابُ الغَضُّ قَبْلَ وَقَائِعٍ
يَكادُ حِجابُ الشَّمسِ فيهنَّ يُهْتَكُ
فَلَسْتُ ابْنَ أُمِّ المَجدِ إِنْ أُغْمدِ الظُّبا
وَغَيْري بِأَذْيالِ العُلا يَتَمَسَّكُ


Die Pflanze wird der Blätter
Und Blüten erst beraubt,
Bevor in Herbsteswetter
Sie senkt ihr müdes Haupt.


Táncoló Hórák, nevető Napaeák,
Tegzes istenkék koszorús Kegyekkel,
Szózatos lombok mosolyogva intik
Ott is örömre.


Ich klage nicht vor dir: du kennst die Trauer;
Du weißt wie an des Scheiterhaufens Flammen
Die Liebe glüh'nder ihre Fackel zündet.
Der Freuden Tempel stürzt' auch dir zusammen,
Es hauchten kalt herein des Todes Schauer,
Wo Reiz und Huld ein Brautgemach gegründet.
Drum sei mit mir verbündet,
Geliebter Freund, das Himmlische zu suchen,
Auf daß ich lerne, durch Gebet und Glauben
Dem Tod sein Opfer rauben,
Und nicht dem tauben Schicksal möge fluchen,
Des Zorn den Kelch des Lebens mir verbittert,
Daß mein Gebein vor solchem Tranke zittert.


A brzy peklo potomečka křtilo,
sud hříšných slzí čert vyvalit dal –
co z toho pojde?


Hoj, bratře, zdá se mi, zlá posedla tě chvíle –
Já z kraje přicházím, kde hořkost domovem,
tam člověk od mládí hůř než-li zvíře žije,
a odpočine sobě teprv za hrobem.
Já odcházel se smutkem ve svém srdci,
o smyslu lidských pravd jsem marně přemýšlel –
Když světla paprsek se z rána v zrak ti schvěl,
když šťastnou pohodu den celý nebe přálo,
a za svou tužbou dál, když volný mohl’s jít,
zda dosti nebylo tu lidskou bídu žít?


风荻萧萧日欲斜
水村无处不荷花
遥看白鹭忽飞去
占断柳阴一片沙


Laß uns flüchten in Allah's Dom, den stillen,
Aus unsinniger Rede Tollhauskrallen!


Eran quivi fra gli altri Argo ed Androglio,
compagni in guerreggiar d'alta possanza,
ma d'alterezza tal, di tanto orgoglio,
ch'assai cedea la forza all'arroganza.
Questi avean ne lo scudo orrido scoglio
che frange l'onde e sovra 'l mare avanza,
intorno a cui scritto era in auree note
un cotal motto, “Rompe chi il percote”;


Mikor a fény elől a pára
Mind szertefoszlik, messze száll;
Méhecske mézet és a csermely
Útjába’ rózsákat talál;
Mikor minden percz azt susogja;
A tovatüntnél szebb leszek:
Szerelmi hűséget fogadni
Akkor szeretnék én neked!


Nač vedeš sem nás, dobrý otče laskavý?
Co kyne zde nám? Věru stokrát milejší
poušť lesů tvých, niv v slunci kvetoucích,
mou jímá duši než ta chladná nádhera
těch sloupů zde. A co mi jejich lidé jsou?


Warum Klagen, daß die Blume sinkt
Und in Asche bald zerfällt:
Daß mir heut ein lüstern Auge winkt
Und das Alter diesen Glanz entstellt.


K večeru stmívá se a kolem dokola
soumrak se znenáhla spouští.
Kdos volal jméno tvé?... Ne, nikdo nevolá, –
jakobys hluchou šel pouští.


E così tristo standosi in disparte,
tornar non vide il viso, che laudato
sarà, s'io vivo, in più di mille carte;


أَلَم تَسأَلِ الرَبعَ الجَديدَ التَكَلُّما
بِمَدفَعِ أَشداخٍ فَبُرقَةِ أَظلَما
أَبى رَسمُ دارِ الحَيِّ أَن يَتَكَلَّما
وَهَل يَنطِقُ المَعروفَ مَن كانَ أَبكَما
بِقاعِ نَقيعِ الجِزعِ مِن بَطنِ يَلبَنٍ
تَحَمَّلَ مِنهُ أَهلُهُ فَتَتَهَّما
دِيارٌ لِشَعثاءِ الفُؤادِ وَتِربِها
لَيالِيَ تَحتَلُّ المَراضَ فَتَغلَما
وَإِذ هِيَ حَوراءُ المَدامِعِ تَرتَعي
بِمُندَفَعِ الوادي أَراكاً مُنَظَّما
أَقامَت بِهِ بِالصَيفِ حَتّى بَدا لَها
نَشاصٌ إِذا هَبَّت لَهُ الريحُ أَرزَما
فَلَمّا دَنَت أَعضادُهُ وَدَنا لَهُ
مِنَ الأَرضِ دانٍ جَوزُهُ فَتَحَمحَما
تَحِنُّ مَطافيلُ الرِباعِ خَلالَهُ
إِذا اِستَنَّ في حافاتِهِ البَرقُ أَثجَما
وَكادَ بِأَكنافِ العَقيقِ وَئيدُهُ
يَحُطُّ مِنَ الجَمّاءِ رُكناً مُلَملَما
فَلَمّا عَلا تُربانَ فَاِنهَلَّ وَدقُهُ
تَداعى وَأَلقى بَركَهُ وَتَهَزَّما
وَأَصبَحَ مِنهُ كُلُّ مَدفَعِ تَلعَةٍ
يَكُبُّ العِضاهَ سَيلُهُ ما تَصَرَّما
تَنادَوا بِلَيلٍ فَاِستَقَلَّت حُمولُهُم
وَعالَينَ أَنماطَ الدِرَقلِ المُرَقَّما
عَسَجنَ بِأَعناقِ الظِباءِ وَأَبرَزَت
حَواشي بُرودِ القِطرِ وَشياً مُنَمنَما
فَأَنّى تُلاقيها إِذا حَلَّ أَهلُها
بِوادٍ يَمانٍ مِن غِفارٍ وَأَسلَما
تَلاقٍ بَعيدٌ وَاِختِلافٌ مِنَ النَوى
تَلاقيكَها حَتّى تُوافِيَ مَوسِما
سَأُهدي لَها في كُلِّ عامٍ قَصيدَةٍ
وَأَقعُدُ مَكفِيّاً بِيَثرِبَ مُكرَما
أَلَستُ بِنِعمَ الجارُ يُؤلِفُ بَيتَهُ
كَذي العُرفِ ذا مالٍ كَثيرٍ وَمُعدَما
وَنَدمانِ صِدقٍ تَمطُرُ الخَيرَ كَفُّهُ
إِذا راحَ فَيّاضَ العَشِيّاتِ خِضرِما
وَصَلتُ بِهِ رُكني وَوافَقَ شيمَتي
وَلَم أَكُ عِضّاً في النَدامى مُلَوَّما
وَأَبقى لَنا مَرُّ الحُروبِ وَرُزؤُها
سُيوفاً وَأَدراعاً وَجَمعاً عَرَمرَما
إِذا اِغبَرَّ آفاقُ السَماءِ وَأَمحَلَت
كَأَنَّ عَلَيها ثَوبَ عَصبٍ مُسَهَّما
حَسِبتَ قُدورَ الصادِ حَولَ بُيوتِنا
قَنابِلَ دُهماً في المَحَلَّةِ صُيَّما
يَظَلُّ لَدَيها الواغِلونَ كَأَنَّما
يُوافونَ بَحراً مِن سُمَيحَةَ مُفعَما
لَنا حاضِرٌ فَعمٌ وَبادٍ كَأَنَّهُ
شَماريخُ رَضوى عِزَّةً وَتَكَرُّما
مَتى ما تَزِنّا مِن مَعَدٍّ بِعُصبَةٍ
وَغَسّانَ نَمنَع حَوضَنا أَن يُهَدَّما
بِكُلِّ فَتىً عاري الأَشاجِعِ لاحَهُ
قِراعُ الكُماةِ يَرشَحُ المِسكَ وَالدَما
إِذا اِستَدبَرَتنا الشَمسُ دَرَّت مُتونُنا
كَأَنَّ عُروقَ الجَوفِ يَنضَحنَ عَندَما
وَلَدنا بَني العَنقاءِ وَاِبني مُحَرَّقٍ
فَأَكرِم بِنا خالاً وَأَكرِم بِذا اِبنَما
نُسَوِّدُ ذا المالِ القَليلِ إِذا بَدَت
مُروءَتُهُ فينا وَإِن كانَ مُعدِما
وَإِنّا لَنَقري الضَيفَ إِن جاءَ طارِقاً
مِنَ الشَحمِ ما أَمسى صَحيحاً مُسَلَّما
أَلَسنا نَرُدُّ الكَبشَ عَن طِيَّةِ الهَوى
وَنَقلِبُ مُرّانَ الوَشيجِ مُحَطَّما
وَكائِن تَرى مِن سَيِّدٍ ذي مَهابَةٍ
أَبوهُ أَبونا وَاِبنُ أُختٍ وَمَحرَما
لَنا الجَفَناتُ الغُرُّ يَلمَعنَ بِالضُحى
وَأَسيافُنا يَقطُرنَ مِن نَجدَةٍ دَما
أَبى فِعلُنا المَعروفُ أَن نَنطِقَ الخَنا
وَقائِلُنا بِالعُرفِ إِلّا تَكَلُّما
أَبى جاهُنا عِندَ المُلوكِ وَدَفعُنا
وَمَلءُ جِفانِ الشيزِ حَتّى تَهَزَّما
فَكُلُّ مَعَدٍّ قَد جَزَينا بِصُنعِهِ
فَبُؤسى بِبُؤساها وَبِالنُعمِ أَنعُما


为怜心折骨仍惊
四十方兄博汝生
从此直须防巧中
著身未稳莫先鸣


Aber kampf- und sieggewohnet,
Säet Amor im Olympus
Bald auch Streit und Zwietracht aus.
Denn unglücklich war sein Bruder
Drunten scheu zurückgeblieben.
»Im Olympus,« sprach er, »kennet
Man die Gegenliebe nicht.«
Da ergriff der Gott Saturnus
Schnell den Knaben an den Flügeln,
Kürzet' ihm die kühnen Schwingen,
Schleudert' ihn zur Erd' hinab.
Seitdem flattert er hienieden,
Wie die Schwalbe, wie die Taube;
An den Hof der großen Götter
Tragen ihn die Schwingen nicht.


Die Bäume fall'n, die Buden wachsen,
Und eine Tafel dort ich seh:
Der Tiergarten, der ist im Hofe,
Den Schlüssel kriegt man beim Portier.


o que la fiebre, con sus velos rojos,
oculte para siempre ante mi vista
la desnudez de la miseria humana


وإني لمُثْنٍ ما تَبوَّجَ بارِقٌ
بمتنِ غَمامٍ أو تحدَّرَ ماطِرُ
على ناشىءٍ منْ صفوةِ المجد يافعٍ
تقاصَر عنه الماجدونَ الأكابِرُ
حكى قومه الغُرَّان من سلف العلى
وكُلٌّ إِمامٌ في المناقِبِ ماهِرُ
فجاء بهاء الدين أما فِعالهُ
فزَيْنٌ وأما وجهه فهو ناضِرُ
يفُلُّ حديد الهند مرْهفُ عزمه
ويحطُمُ أطراف القَنا وهو عاتِر
ويرزن إنْ طاشت حبى القوم عِطفهُ
ويَحْلمُ عن أعدائه وهو قادِرُ
منيعُ الحِمى لا يُسْتباح نزيلهُ
ولو أسلمَتْهُ للحِمامِ العشائِرُ
ولا تنقضُ الأيامُ مُبْرمَ عهْدهِ
إذا أكثرتْ نَبْذَ العهود الغَوادر
ولا يمطلُ العافين في المحْل بالندى
ولو وضُحَت للمعتفين المَعاذِرُ
فهُنِّي شهر الصومِ منه بماجِدٍ
به عصرُهُ بل سائرُ الدهر فاخرُ


Ma fille, va prier ! — D'abord, surtout, pour celle
Qui berça tant de nuits ta couche qui chancelle,
Pour celle qui te prit jeune âme dans le ciel,
Et qui te mit au monde, et depuis, tendre mère,
Faisant pour toi deux parts dans cette vie amère,
Toujours a bu l'absinthe et t'a laissé le miel !


Und aus der Villa trat ein dürres Männchen,
Ein alter Herr mit einer Aktenmappe,
Mit Brille, Regenschirm und Florzylinder.
Er sah mich fragend an: Was suchst du hier?
Und zögernd kam es von den schmalen Lippen:
Sie wissen doch? Die Poesie ist tot.


Verfrühter Falter.
Du flogst, verwegner Geist, der Zeit voraus;
noch dämmert erst dein Alter.


Oblé tělo, oblé tváře, které nikdy neztrácí
smavý úsměv, jakým pouze honosí se dobráci;
z převlečníku kapsy čouhá
zápisník a tužka dlouhá –
můj ty pane, toť pan Brouček, známý pražský domácí!


In Gefilde, wo voll reiner Triebe
Sich Geliebter an Geliebte schließt,
Wo im ew'gen Jubellied der Liebe
Nur der reinsten Wonne Thräne fließt,
Walle bald in deiner höchsten Klarheit,
Du, mein Genius! zu mir heran,
Führe mich zur Quelle, wo die Wahrheit
Strömt, nach ewiger Gesetze Bahn;


Von Wirtemberg und Baden
Die Herren zogen aus,
Von Metz des Bischofs Gnaden
Vergaß das Gotteshaus;
Sie zogen aus zu kriegen
Wohl in die Pfalz am Rhein,
Sie sahen da sie liegen
Im Sommersonnenschein.


So sang der zarte Filamor,
Als Phyllis ihm den Fehler vorgerücket,
Er hätte sie zu oft, zu heftig angeblicket.
Was kann ich, sprach er, denn davor,
Daß du so reizend bist?
Daß sich mein Aug auf deinen Lilgenwangen,
Die schon so manches Herz gefangen,
Verirrt, vertiefet und vergißt?


Umsonst! Kein Wort, sei's noch so groß,
Macht dich des tiefen Dranges los,
Den heißen Durst der Seele stillt
Kein Brunnen, der auf Erden quillt.
Wohl wähnt' ich einst in goldnen Stunden,
In meines Herzens Maienzeit,
Des Rätsels Lösung sei gefunden,
Und Minne heile jedes Leid;
Doch was so hoch mir war, so lieb,
Mir ward es - und die Sehnsucht blieb .


¡Oh, si pudiera acrecentar la pena
y avivar más el fuego que me inflama,
para daros debidos los despojos!


Dat is de Dod, de fött un schüddt mi,
dat liggt mi up min Bost so swer –
ick glöw, 'n bäten bäter würr't mi,
süngst du sonn geestlich Leed mi vör.«


No fim do corpo em que me escondo espalhou-se
A treva onde
Guardo a corola azulínea de tua ausência


Da spottet' ich der Nebel
Von Grillenfang und Gram,
Selbst wenn im Kampf den Säbel
Der stolze Feind mir nahm;
Wenn ich der Schwester Freude,
Den Hänfling, sterbend fand,
Und, ach! das Roth am Kleide
Der Bleisoldaten schwand.


Fame (now his friend), fear, novelty, and whim,
And fashion, sent the varying sex to him:
From this, contention in the village rose;
And  the Dame espoused; the Doctor :
The wealthier part, to him and science went;
With luck and her the poor remain'd content.


Noch jetzo regt der Kitzel sich,
Und selber mit der Brille
Auf meiner Pritsche halt' ich mich
Noch nicht gehörig stille.
Noch gährt das alte Cerebrum,
Und meines Herzens Gaudium
Sind Meister Rabners Bücher.


Der Stier ſprach nicht ein Wort,
Und trug ſie ſonder Gnade
Hinuͤber ans Geſtade,
Und kam in ſichern Port.
Darob empfand der Heide
Herzinnigliche Freude.


Talán a nyarat, vagy az álmot – –
egy szőkeszemű kis borzasnál – –
Megyünk, megyünk az állomásra,
s a kocsi szomorún poroszkál.


La boca, que fue chirlo, agora embudo,
disimula lo rancio en los antaños,
y nos vende por barbas el engrudo.


aklından geçer mi dersin aklımdan geçen şeyler


风紧东篱长旧荄
主人杖屦日徘徊
后时独立应无恨
少待梅花相伴开


Любо василечки
Видеть вдоль межи, —
Синенькие точки
В поле желтой ржЗа цветком цветочек
Низко мы сорвем,
Синенький веночек
Для себя сплетеПосле, вдоль полоски,
К роще побежиШепчутся березки
С небом голубыСядем там на кочке…
Зной и тишина…
В голубом веночке
Высь отраженПесенку не спеть ли,
Притаясь в траве?
Облачка — как петли
В ясной синеве!
Локоны в веночке
Вроде облачков…
Ломки стебелечки
Синих васильков!
Там, внизу, под склоном, —
Нежный шум рекЗдесь, в шатре зеленом,
Реют мотылькМы, как мотылечки,
Здесь укрылись в тень,
В синеньком веночке,
В жаркий летний день!


2.
Du groſſer HErren-Tag!
Den GOtt ſelbſt benedeyet.
Was Hertz und Mund vermag/
Sey dir zu Dienſt geweyhet.
Jch wil nicht heute mein/
Nur meines GOttes/ ſeyn.


Siehst du die Perlen springen im krystallnen Glase,
silbern und weiss? – O küsse mich, du Geliebte!
Heut sind die unsichtbaren Festguirlanden
tiefer gehängt in stolzen und reichen Bogen.


Salió Himeneo muy a lo romano,
y el gran Talasion muy a lo griego,
ante el Herodes del vulgacho ciego,
a tanto sol implume gavilano.


Escrevia; as palavras e as frases sucediam-se ao ritmo da sua própria respiraçã Sentia-se vivo, assim; nada o distraia desse trabalho, nem o barulho da chuva, que ouvia nos intervalos da música, nem o silêncio súbito que se estabeleceu, quebrado depois pelo vento nas ramas do bosqu Escrevia: atingira a própria finalidade, consumava-se num sacrifício de si ao papel, deixando-o manchado com as impressões do seu corp Transpunha-se para o espaço da folha, e ficava vazio, despido de sentimento e emoções, numa apatia que o deixava prostrado ao longo da noite, sem dormir, com os sentidos despertos unicamente para o bater irregular do coraçãDescobriu um dia que essa vida o destruí Transformava-se lentamente numa máquin A própria memória o abandonava, e esquecia-se até de alguma vez ter tido memória - passado, amigos, um amo Abriu a janela, pela primeira vez em muitos meses, e respirou o ar exterior numa longa inspiraçã O frio abalou-o, atingiu o seu organismo e fê-lo segurar-se ao parapeito, fechando os olho Vinha até ele, então, um inesperado canto de pássaro, nascido algures entre a vegetação húmid Pequenos ruídos o impressionavam: alguém parou subitamente de cortar a lenha, um cão ladrou, uma voz de mulher atravessando o ar em direcção à colina gelada, morrendo sob o céu cinzentNuno Júdice | "A partilha dos mitos", pá 31 | Na regra do jogo, 1982


Und mit Musik dreht sich das Holz,
Und jedes Pferdchen bäumt sich stolz.


Po celý den nad městem tiše sněží...
Na stromy parku, na hřebeny střech,
na římsy, do ulic sníh hustě leh’,
ba z oken výhled unikl mu stěží.


Tú que en la pompa ya de flores vana,
perdiste, o planta, la sazón madura,
donde tu juventud te quitó dura
cuanto verdor te aceleró temprana.


Doch, daß künftig hin auch, liebe Linde,
Gute Mädchen hold dir sei'n,
Sieh, so schneid' ich hier in deine Rinde
Meines Mädchens Namen ein.


Mandadero es el arquero,
y sí que era mandadero.


Das entsetzen ließ ja nach,
Weil mich Euer Mund besprach,
Daß vom Putzen auf der Stellen
Ich ein Urtheil solte fällen.


Ernstlich, ehrlich, ehrerbietig, eigen:
Wer die vier E ins Schild sich setzen kann
Und sie in Wort und Thaten zeigen:
Der ist ein Mann.


Maďaři vraždili ženy i muže,
na prsou kvetly jim krvavé růže;
Maďaři vraždili jak diví kati
děti tvé, rozprchlé po chudé hati.


L'âme de Richelieu descendit à sa voix
Du haut de l'empyrée au sein de sa patrie.
Poursuis : De Richelieu mérite encor l'envie.
Alberon pour un temps nous éblouit la vue ;
De ses vastes projets l'orgueilleuse étendue
Occupait l'univers saisi d'étonnement :
Ton génie et le sien disputaient la victoire.
Une comète affreuse éclate de lumière ;
Ses feux portent la crainte au terrestre séjour :


A v srdci hudba, v srdci ples,
mír od země až do nebes,
v něm tiše peruť skládá
a dumá mysl mladá.


Störe keinen in seiner Meinung, doch laß dich beherrschen
Niemals durch Anderer Sinn. Traue dem eignen Gefühl;
Sicher leitet es dich zum Wahren, Guten und Rechten,
Aber des Freundes Wink ehre und achte stets hoch.


قوم لهم كل فضل نسبة وغدت
كل الفضائل تهوي فيهم النسبا
يحمون صدر الحمى بالبيض ثم بها
يمحون بالبيض سطر الفقران كتبا


Giaufré Rudel, ch'usò la vela e 'l remo
a cercar la sua morte, e quel Guillielmo
che per cantar ha 'l fior de' suoi dí scemo;


To me most happy therefore he appears,
Who having once, unmov'd by hopes or fears,
Survey'd this sun, earth, ocean, clouds, and flame,
Well satisfy'd returns from whence he came.
Is life a hundred years, or e'er so few,
'Tis repetition all, and nothing new:
A fair, where thousands meet, but none can stay,
An inn, where travellers bait, then post away;
A sea, where man perpetually is tost,
Now plung'd in bus'ness, now in trifles lost:
Who leave it first, the peaceful port first gain;
Hold then! no farther launch into the main:
Contract your sails; life nothing can bestow
By long continuance, but continu'd woe:
The wretched privilege daily to deplore
The funerals of our friends, who go before:
Diseases, pains, anxieties, and cares,
And age surrounded with a thousand snares.


Kapitány a rangja, de lehetne káplár,
Mert alighogy tíz-husz alattvalót számlál;
Hanemha betudjuk egy-egy emberszámba,
Ami ráadás volt gyülevész cigányba’.


Ich empfieng davor von jhr
Einen Krantz von Myrten,
Hiedurch brach mein Lob herfür
Vnter allen Hirten,
Amor aber vor sein theil
Drückt in mich ein scharffes Pfeil,
Dessen ich noch schmertzen
Fühl' in meinem Hertzen.


Schweige, wie die Liebe schweiget,
Du der Liebe holdes Kind!
Wenn gleich alle deine Worte
Söhne grossen Stammes sind.


花瓷泛蜜小剂供
极有痛快鏖邪功
生枝滋味虽可口
流品故应甘下风


E come in su l'aurora il sol nascente
Là dal primo orizonte appena spunta,
E pur giunge co' raggi a l'occidente,


Wi wunderlich hat Gott mit mir gespilet,
Als ich dem Rom gewesen Vertical?
Welch Spanisches hat Gades mir erwisen?
Was hauptgefahr traf ich vor Tessel an?
Unmittelbar half Gott durch seinen Engel,
Das unverletzt wir doch in Tessel kommen.


»Zurück, Verwegne! siehst du denn nicht
Den Wagen, die schnaubenden Braunen?«
Schon dampfen die Nüstern ihr am Gesicht,
Da fährt sie zurück mit Staunen,
Und ist noch über die Rinne grad'
Mit raschem Sprunge gewichen,
Als an die Schürze das klirrende Rad
In wirbelndem Schwunge gestrichen.


Und ihr, die Gottes weiser Wille
Ins Eheband beschlossen hat,
Bestrebet euch nach wahrer Stille,
Und fragt des Herren Wort um Rath.
Ein Ehe-Mann
Ist übler dran,
Dann Christi Freygelassener,
Und eine Ehe-Frau hats schwer.


Dans ses restes de toutes sortes
Éparses sous mille autres noms ;
Bien morte, car les choses mortes
Ne laissent pas de rejetons.


Or con ombra felice,
Cheto cheto passeggi,
Or d'un'erta pendice,
Traboccando a l'in giù spumi et ondeggi;
E mentre d'acque un precipizio sciogli,
Fra i bollori che fai, fremi e gorgogli.


Demirhám másfelől hasomlit Furiát,
Mert rettenetesül forgatja nagy vasát.
“Deli Vid! Deli Vid!” minduntalan kiált,
“Hon vagy és miért röjtetted el magadat?


A děkovat musím přece
za život, jenž roven řece
v neznámé bezdno se řítí.
Břeh jeho přece měl kvítí,
a když i bylo ho málo,
to, mládí nachem co plálo,
za to přec stálo!


O du schalk, dein O zerreisset,
Und dein Eilf ist bald vollendt!
Heistdu Nocent Innocent?
Bistdu, der so heilig gleisset?
Schaue wi du wirst verklagt,
Drüber Rom sich ewigst nagt,
Weil di Lilirose tagt.


Fruta torrada amarela
Que fruta tão natural
Nem sequer havia igual
Uma fruta como aquela
Tinham uma cor tão bela
Fizeram-me andar perdido
Quase estraguei o sentido
Noutro tempo atrasado
Hoje tenho o fruto estragado
De tanto lhe ter mexid
IV


Wir liebten uns bis zur Erschöpfung
Und liebten auch dann uns noch fort,
Doch niemals entglitt unsren Lippen
Ein einziges zärtliches Wort.


ölünce tanrının


Stoupali jste už do podzemí
světlými holoubky obklopeni?
Ne? – Ani ona netušila,
někdy že se to přiházívá.
Kdo za to, jestli vzhořela
sedmerým požárem sedmeré duhy?
Ona bojácná, ona plachá
za to nemohla.
Neboť tvor, v němž se Bohu zlíbí,
plane, nevěda,
jen ten, kdo divy nedělá,
neví, jak všedně se šatí divy.


Ja – dat is wahr – vunnacht weer't dull!
Pickswarte Luft – bi Mützen vull
Kunn man se'n acht Dag' mit sik dręgen,
De Sünn harr doch keen Lock rin kręgen.


Er floß vom sel'gen Götterlande aus
Herab zur Erdenflur
Und sehnt sich ewig nach dem Sonnenhaus,
Nach himmlischer Natur.


O laß das Heut' vergessen sein
Und mich sammt meinen Scherzen;
Es sind ja doch die Schreie nur
Der unheilbaren Schmerzen!


Schöne gleißt der Gärten Ruhm,
Die erhabne Lilienblum.
Aber noch viel schöner ist
Meine Lilie, Jesus Christ.


sevilince kendimi tadıyorum bir de


وما أظنكْ تجدْ من بعد هذا شي
لكن تعطلْ وتنفي للإله الحي
وكل هذا علامهْ للشجرْ كالفي
فاعرف كلامي وخلي عنك هذا الغي


Mãe Negra contou:
"eu disse:
 filhinho
beba isso coisa nã
 Filhinho riu tanto tanto!"


[1ª Ode]


Hópelyhek az én álmaim,
Fehérek, halaványak,
Néha eltűnnek-foszlanak,
Alighogy földreszálltak.


Mit kräußlichtem Rinnen.
Es streichen und schleichen/ in Teichen/


The pow'r of song invok'd, my voice I raise,
And all my soul was tun'd to  praise:
Whether in verse melodiously she flows,
Or the bold image paints in nervous prose;
Whether once more the sister arts she joins,
And give to  colours,  lines;
Or, sweetly-studious, bends the thoughtful brow,
Or smiles indulgent o'er her yet lov'd
Or, in the private scene, retir'd from view,
(That scene so oft with pleasure mark'd by )
Still as she came, my voice grew faint with fear,
So graceful She, so amiably severe.


闻君筑圃多奇植
红蕊黄花落又开
惟有庭前岁寒竹
时时双凤下飞来


E da gli strai, che saettar gli amori,
Cadder gli sdegni, e le superbie scosse,
Né sostenner quegli occhi i suoi splendori.


Dva páry očí sklených
manželsky unuděných
si daly pohled mdlý –
a zas se rozešly.


Aber Dank dem Frühlingshauche,
Der mir ließ die Rose blühn,
Blieb dafür auch nun am Strauche
Nur der Dorn des Schmerzes grün.


يا حبيبي
قتلوني خمس مرات و أعطوا جثتي للأغنيات
يا حبيبي خمس مرات
وصوتي في تضاريس اللغات
يا حبيبي
أذكر الآن : ( صباح الخير يا ذات العيون الخضر
يا طعم السفر )
وتماديت : ( أطلي
شرفتي تتسع اليوم لاثنين يحبان السهر )
أذكر الآن ولم يكتمل الحب
تعرضت لقصف المخفر السري قضاءً وقدر
وتبادلت مع الموت الصور
وضعوا الطلقة في عيني وقالوا
قلت : لا وتحملت الألم يا حبيبي
جثتي لا تعرف التاريخ والعنوان
فاعذرني
ففي فبراير الثلجي ضيعت احتضاري
مطر ثوري أعطى معطفي لوناً
وقلبي في جواري
واقفاً أرتجل الأشعار في فبراير الشعبي مختالاً
وموتي في انتظاري
يا حبيبي
أعلنوا أن الشتاء
خارج القانون والأشعار ضد الشمس
أعطوا قصتي للانفجار
فتحاملت على الأشلاء في صمت
ولونت انتصاري
يا حبيبي
قلت : لا وتحملت الألم
يا حبيبي
عندما يستيقظ الماء من النهر
سأبكي فرحاً
فلقد حاولت أن أنتشل الماء من الغفلة
كنت الخيط
كنت السمك الأزرق والزورق
أرخيت شجون الماء
أوشكت ولكن يا حبيبي
أدركوني سمكاً جف
وخلوا خشب الزورق في حلقي
وقالوا قلت : لا وتحملت الألم يا حبيبي
ما الذي أدخلني في نرجس الأسرار
والضوء البعيد
والذي أسس ريش الجوع في قلبي
وأعطى للنشيد
والذي  أذكر
من يدخل في مستقبل الأيام لا ينسى
وما كنت وحيد
يا حبيبي
كانت الدقات لا تأتي مع الإيقاع
والساعة في منتصف الليل
وطفلي في حرير الحلم منساباً
وكنا يا حبيبي
كانت الدقات في دربي
وكانت تذبح الأطفال
فانداحت يدي في الوقت
ضد الوقت
كانت يا حبيبي
آخر الدقات في قلبي
وقالوا إن وقت الدولة الرسمي
قالوا يا حبيبي
قلت : لا وتحملت الألم
يا حبيبي
خمس مرات وعمال المطار
رفضوا أن يفتحوا الأرض لغزو الطائرات
رفضوا واستقبلوني
وأعانوني على رسم النهار
ضاحكاً في خبز أطفالي
وأفراح الجنون
خمس مرات وقلبي في انتظار
والتي تسهر في راحاتها حتى الندى
كانت عيوني
وتذكرت
وعمال المطار
أخذوا من وجع الإسفلت في المدرج درساً
و أحالوني على مستقبل الأيام
مخفوراً بهتف القبرات
يا حبيبي
قبل أن أدرج في أرض المطار
صادروا كل الفراشات وقانون السفر
أدركوني قبل أن أحكي لعمال المطار
وجع الطير الذي قال ( صباح الخير ) للأطفال
قبل الصبح واجتاز النهر
أدركوني وأنا منتعش في طرف الفعل
قضاء وقدر
وضعوا السكين في الجرح
وقالوا فتحملت الألم
يا حبيبي
أذكر الآن رحيلي عاصفاً ذات مساء
وطني مختبئ في الجسد المرضوض
في صدري في قلبي
في خفقته الأولى قبيل الموت
وحدي هادئاً ذات مساء
يا حبيبي
لم تضق بي هذه الآفاق
لكن المغني
يبحث الآن عن الدفء ويدعو للغناء
لم أجد في ذلك الليل سوى ثقب صغير
خلته بوابة العالم
فانهالت خطاي الباردات
يا حبيبي
ما الذي يفعله المهدور غير الركض رعباً
في تضاريس اللغات
يا حبيبي
لم أكن وحدي وحيداً هادئاً أعصف في ذات مساء
وطني في اللهث
في الخطوة نحو الثقب
كان الثقب باب الكون في عيني
فألقيت بكل التعب الدهري في الركض
رأيت الثقب ماء
يا حبيبي
ما الذي يفعله العاشق مقتولاً
سوى الرقص مع الموت المؤدي للحياة
واقتربت
الثقب في عيني ووحدي في عيون الثقب
وحدي للحياة
يا حبيبي خلته لكنه كان عيون البندقية
 وتناسيت البقية
مارس 1979


Chudé děťátko Váš bude Pán,
Ježíš a Kristus on jmenován.
Sláva na výši Hospodinu!
Na zemi pokoj všemu lidu!
Všemu lidu!


Ptáci zazpívali
mrtvým krajem:
„Co tu lenošíte?
spěšte s májem!“


Inquieto e triste
Escarra e tosse,
Porém persiste
O outro na posse.


In Hoffnung selig sind die Seelen,
Die noch in Schuld sich reuend quälen,
An dem geheimen Geisterort;
Heiß strömen ihre Liebestränen,
In Flammen haucht sich aus ihr Sehnen,
Erharrend des Befreiers Wort.


Daß man mich dein Bildnis nenne
Und bei deinen Leiden kenne,
Daß man an dem Hochzeitstage
Allenthalben sing und sage,
Daß ich dir treu gewesen bin.


Als ab das Reitervolk dann saß
Und Fremden ließ die Zügel,
Der Siegesgöttin Austrias
Gebrochen war der Flügel.


Man braucht nicht lange nachzusinnen,
Wenn Mancher sie für falsch erklärt;
Ihr Herz zu kennen, zu gewinnen,
Fehlt ihm Geschicklichkeit und Werth.


„Běda! Víš-li, na tebe co čeká?“
„Vím, však žádná smrt mne nepoleká,
co mi děti zhynuly tím bitím,
vyrovnán jsem s celým živobytím!“


No sé si voy o vengo de la nada,
no sé si nada soy o estoy en ella.
No sé si nada es una muerta estrella
y su garganta soy, estrangulada.
¿La nada es una ausencia de haber sido
o latencia de ser presente un día?
¿Será la nada rota poesía
de un ser nonato o niño desnacido?
Pregunto por la nada y me responde
mi sombra que en la sombra ya se esconde
y su respuesta es una boca muda.
Pero sé que me habita y que me espera
y al fondo de la casa, prisionera,
una mujer sin cuerpo se desnuda.


Thyrsis liebt das Wiederspiel,
Denn sein' Heyraht-Sachen
Pflagen ihm der Frewden viel
Vor der Zeit zu machen,
Darumb geht er wieder ein
Solche süsse Pein.


ché il legiadro desire e la vagheza
che dentro mi riluce nel pensiero
me fan tra l'altre gente singulare.


مرَّت كوردٍ في الضُّحى مُزهرِ
على بساطِ الرّدهةِ الأخضَرِ
ومثلَ غصنٍ رنحته الصَّبا
جرَّرَتِ الذَّيلَ على المرمر
وحسنُها الرّيانُ في ثوبها
كالسَّمنِ يوم البردِ بالسكَّر
وجنتُها شفّافةٌ لونُها
إن تمزجِ الأبيَضَ بالأحمر
فالحسنُ والصحَّةُ فاضا معاً
كما يفيضُ الماءُ في الأنهر
وخدُّها مُستَعِرٌ خلقةً
لا مُستَعارٌ فهو جانٍ بري
وشَفَتاها وردةٌ نوَّرَت
وثغرُها سمطٌ من الجَوهَر
والرِّيقُ فيهِ خمرةٌ حرمت
من غيرِ كرمِ الدَّيرِ لم تُعصَر
وعينُها زهراءُ مُستأنِسٌ
بها ضليلُ البَلدِ المُقفر
وشعرُها الأشقَرُ مُسترسِلٌ
كالموجِ يومَ الهدءِ في الأبحُر
تسيرُ والأحداقُ من خَلفِها
فَتُشبهُ القائدَ في المدفر
كم مرّةٍ بتنا على لذَّةٍ
كأننا علوةُ والبُحتري


Istenem, adj erőt töredelmességre,
Szívembe malasztot tiszta könyörgésre,
Ez elkezdett harcon pokol seregére,
Nyertes legyen, s neved nagy dicsíretére.


黄莺啼时春日高
红芳发尽井边桃
美人手暖裁衣易
片片轻花落剪刀


素花香绕翠玲珑
石锁苍苔隐绿丛
枝上寒皋窥锦雉
羽毛惊动白苹风


Hlas její hřměl jak v horách strašná bouř,
a slova její jako vichřice
kol Vyšehradu zahučela tak,
že pevné brány jeho chvěly se
a stromy zahrad k zemi skláněly
své květem osypané koruny,
a zlaté síně, kobky, chodby, dvůr,
vše zazvučelo truchlou ozvěnou,
jak nástroj z hloubi bolně zasténá,
když ruka ničící jej zasáhne.


Třebas za soumraku podávají
jasný důkaz o tom tvoje líce,
kterak ruce tvoje užívají
dobře nože, vidličky a lžíce.


On dirait de sauvagerie,
De structure mal équarrie,


V oku jatce zlatá záře zplála,
trpce však se ústa usmívala:
„Ubohý, jak zniknouti té věže?
dnem i nocí žoldák vchody střeže,
nelzeť prchnouť ani s okna skokem,
ani chodbou vzdáliti se krokem.
Kamo hledíš, všude, z každé strany
smrť vyhlíží z ostří partyzány.
Nelze, marno!“„ „A já myslím přec,
srovnej okem postať svou a moji,
na svou hleď, pak na mou pozři plec,
pomysli, že v mém jsi ukryt kroji,
v plášti mém, v mém širáku a v noci...
nelze-liž ti býti ku pomoci,
když i heslo, které bude dáno,
tobě zradím, abys z této koby
chůzí starce za temnější doby
z věže prchnul dřív, než svitne ráno?““


Apena apena che parlar vi posso,
Ché il cor mi trema in petto di paura.
Grande non è, ma per sei altri è grosso,
Riccia ha la barba e gran capigliatura;
In loco de occhi ha due cocole de osso,
E bene a ciò providde la natura,
Ché, se lume vedesse, a tondo a tondo
Avria disfatto in poco tempo il mondo.


e ne le spese crescer e montare,
sed io onore ci voglio giammai.
Di' dunque, smemorato: or che farai?
se fossi savio, andrestit'a 'mpiccare.


rey sin chinelas, rey sin acicates,
rey sin ahogo, rey de miembros frescos,
rey en campaña fuera de grutescos,
que postas corres, que favonios bates;


Tintába mártom tollamat
És tiszta, kék égbe magamat.


Boj zuří... – Ne! toť mezi vůdci váda,
již vyhazují se jak v turnaji,
hle, vše se pere, šťouchá, třísní, hádá, –
však vrah se směje tomu mumraji...


НАДПИСЬ
НА ДЕНЬ ВОСШЕСТВИЯ НА ПРЕСТОЛ
ЕЕ ВЕЛИЧЕСТВА 1753 ГОДА,
ГДЕ ЕЕ ВЕЛИЧЕСТВО УПОДОБЛЯЕТСЯ МИНЕРВЕ,
МОЛНИЕЮ ПОРАЖАЮЩЕЙ ДРАКОНА МНОГОГЛАВНОГО
О древность славная пречудными делами,
Что Пиндар до небес трубящими устами
Чрез множество веков в концы земны гремит,
Геройских подвигов изображая виИ вы, великого амфитеатры града,
Народа по войнах латинского отрада,
В сей день скончайте ваш доныне слышный плеск:
Яснее воссиял Елисаветин блесНе зубы стер боец пред римлянами львице,
Ниже кто облетел всех прочих в колеснице,
Но мужеством прешла мужей Елисавет,
И подвига ее смотритель целой свет!
Седмь глав зияли на теле вдруг единоГде зависть, в жале яд носящая змеином,
И злобы мерзкия свирепый крокодил,
И вепрь неистовства неодолимых сил,
С языком лисиим пронырливое льщенье,
Зев волчия алчбы, тигр ярый похищенье
И львины челюсти рыкающей войны
В одном чудовище на дерзость рожденВзирая на сего Елисавет дракона,
Лежащего кругом отеческого трона,
Рекла: «Что сей мне враг препятствует восход,
Которого давно желает мой народ?
Не мой ли сей венец? Не я ли дщерь Петрова?
И россы моего все требуют покровНичто не может мне путь к славе пересечь»Сию геройскую окончевая речь,
Сиянием вокруг небесным просветилась
И выше смертныя величеством явиласМинервы чудный в ней изображался вид;
Петров дух был ей шлем, любовь россиян щиБез грому молния, из ясности блистая,
В драконовы главы и в сердце ударяя,
Смутила горду кровь, пронзила грозный взоСражен, прогнан, убег Рифейских дале гоУгасла молния, одни лучи сияли,
Вселенныя концы руками восплескалТогда, красуясь, росс главу свою вознес,
Петрополь мнил себя превыше быть небеМы ныне, празднуя той час благословенный,
Огнями кажем огнь, во всех сердцах возжженныО если б с внутренним огнь внешний равен был,
Он выше бы восшел в ночь блещущих светиМонархиня, тобой любовь есть в нас рожденна:
Какая ж в свете вещь с ней может быть сравненна?
Между 13 и 26 мая 1753


Alte Träume, alte Leiden
Hörst in meinem Lied Du sprießen,
Alte Thränen siehst Du fließen ...
Laß uns nimmer, nimmer scheiden!


Napadal do hnízda bílý květ višní,
hebkými plenkami zvonci se pyšní,
sluníčko zapadá zpod horských sklonků,
v hnízdo se stulilo dvé šťastných zvonků.


Sentado contabas los episodios que vendrían, ...¿quién más correría esa suerte en la historia?...
Muchos ostentarían monedas de oro y de plata incalculables; a sus pies le servirían ejércitos y séquitos leales,
Arrasarían con poblados, comarcas... acuñando poder, conocido y respetado como tal, poder transferible, poder negociable y amainable;
Nada comparado con la gracia del vuestro; profeta...
De tus llagas brotaba la miseria humana sufrida; del olor de la fauna, el delirio.
Si bien, lógica encontró tu muerte, nada igual se entiende tu obra,
Leyes naturales vulneraste, reinventaste la vida en rincones y salones;
Quienes no te conocimos te alabamos y te bendecimos.
Miles de años más tarde reivindicamos tus enseñanzas en la imperfección de nuestro andar;
Es, que lo que aprendimos del pasado; termina contigo. Y lo que creemos del futuro; empieza contigo.
Desearía haberte visto descalzo, y haber llorado cada latigazo.
Desearía haberte acompañado en tus recorridos empuñando en el viento la pluma,
Me hubieses inspirado en la muerte, para verla bendita;
De todas mis virtudes aprecio la de reconocer lo bueno,
La plusvalía de meditar en lo profundo y exportar cuantiosa alegría;
Me olvido en este momento de la resurrección, de la reversión de la ceguera, de la escasez que abundaba en la materia, y de las mil y una noches...
... para revivir la magnificencia de tu muerte, que la señora de los milagros retuvo,
Que de tiempos violentos, guerras, sacrificios humanos y constelaciones agónicas,
Haz sobrevivido en por lo menos un metro cuadrado en cada moderna morada,
¡Eso sí, es un milagro!


Frolocke Christenheit/ das Leben hat gesiegt;
Das Leben hat dem Tod den Stachel abgedrungen.
Der Höllen Sieg ist hin und ritterlich bezwungen/
Schau/ wie von Juda Stamm der Löwe hat gekriegt/
Da Sünde/ Höll und Tod zu seinen Füßen liegt.
Dem Held aus Israel ist heut sein Sieg gelungen/
Nachdem Er aus der Nacht des Grabes sich geschwungen/
Und alle Gläubigen sein Auferstehn vergnügt.
Komt Sünder/ die ihr sonst des Todes Opfer seyn
Und endlich sterben müst/ ein Leben zu erwerben;
Bemüht euch auf der Welt den Sünden abzusterben:
So geht ihr durch den Todt zum neuen Leben ein.
Diß bleibet euer Trost/ wenn in Todes Banden
Der sieche Leib zerbricht: der Herr ist auferstanden.


„Jsouť to kacířské jen čáry,
konec kejklům rázem buď.
Hoďte v řek bídné páry –“
supavě se zdvihá hruď.
Komonstvo kol trůnu žasne,
s hněvem mnohý chytá zbraň –
slzou kyne oko jasné
dám – jež zří jak v strachu laň.
Cizáci však s pohrdáním
hledí na to divadlo,
zlobí se, že krásným paním
bázní líčko ochladlo.
Nerozumí také řeči,
kterou mluví vážný kmet –
kterou lid, jenž dole klečí –
v zbožné prosbě k nebi zved’.


Tak myslil jsem nápisy překládaje,
jež autor Sibyll psal Cecchinu Bracci,
za Tebou spěl jsem až na prahy ráje,
Tys ožila mi v jeho rmutném pláči.


Подъ камнемъ симъ лежитъ какой то черепокъ,
Подъ черепкомъ звѣрокъ:
Подъ камнемъ мертвъ онъ нынѣ пребываеть:
А черепокъ ево и въ жизни покрывает


Entre creer y dudar, mi alma indecisa
mientras pasa esta vida de quebranto,
que es eterna en dar fin, yendo de prisa,


Love was not wanting, but the muse,
Reserved, unpliant, and recluse,
Sat in her unreal kingdom, dreaming
Through baseless scenes of airy seeming,
And could not turn her 'wildered eye
On plain, unfancied verity.


Laß ab von Weinen. Bei den Toten unten
Im Schattenlande werden bald wir wohnen
Und ewig schlafen in den Tiefen drunten,
In den verborgenen Städten der Dämonen.


Längs des steilen Abhangs waren
Büsche, Höhlen, Übergangsgefahren. –


Da die Deutschen noch bescheiden, nach alter Weise,
Sagt ich gern ein Wort zu ihrem Preise,
Nun aber, da sie sich selber loben,
Fühl ich mich fürder der Müh enthoben.


Sey mir willkommen, o Sohne mein,
Was bringst du für ein wildes Schwein:
Juchhey u.s.w.


Víro sladká! – Snad jsi klam,
lichá touha pouze?
Nevím, sám však pohledám
v stejné k nebi touze,
skrz hvězd patřím davy, davy, davy
v azur nebes udiven,
v tmavý šer i ve světla vzchod žhavý,
stejně v noc i den,
na pavlán až nebeský Král králů
vstoupí v záři své,
patřím, toužím v bolesti a žalu
duše blouznivé,
kdy se zjeví a kdy vztáhne dlaně,
abych mohl pít
s odpuštěním požehnání Páně
a moh’ štěstí v duši, dojat svrchovaně
zpět zas domů jít!


Denn ich bin nun so geschaffen,
Daß ich Mädchen lieben muß;
Nulla dies sine linea
Heißt: kein Tag sei ohne Kuß;
Denn ich bin nun so geschaffen.


A za ním stářím nakřivená záda
a černý kabát, jenž se na švech bělá.
Postava ošumělá
a ubohá až k pláči
pro oharek se shýbla potají
a dále kráčí.


„Amen,“ vzlykl Jeník rozpačitě.


Solt dir was unmüglich bleiben?
nein! dein Allmacht lied' es nicht.
Solt die Sünde dich abtreiben?
nein! dein gnädigs Herz dir bricht /
dich erbarmen meine Sachen:
darum wirstu sie wol machen.


Szájtátva álltam,
s a boldogságtól föl-fölkiabáltam,
az égbe bál van, minden este bál van,
és most világolt föl értelme ennek
a régi nagy titoknak, hogy a mennynek
tündérei hajnalba hazamennek
fényes körútjain a végtelennek.


»Wir sind dein Flügel, o Zeit, und halten dich über dem Chaos.
Aber, verworrene Zeit, tragende Kralle wir auch?«
»Tröstet euch, dies ist von je. Und schaudert euch, daß ihr erwählt seid –:
Schaudernde waren mir stets Flügel und Kralle wie ihr.«


ومنزلٍ رَقَّ بهِ الهواءُ
وطابَ للشَّرْبِ بهِ الثَّواءُ
بَنِيَّةٍ ما حولَها بِناءُ
كما أُقيمَ في يدٍ إناءُ
تَركُضُ فيه فرسٌ دهماءُ
تَكنُفُها عَجاجَةٌ بَيضاءُ
تجري فإن أعوزَها الفَضَاءُ
مَيدانُها وجسمُها سَواءُ
يَخفُرُها جارٌ له ضَوْضَاءُ
كِلاهُما لمعشرٍ نَعماءُ
يومُ سرورٍ ما به خَفاءَ
وليلةٌ مُسْفِرَةٌ غَرَّاءُ
رَخاؤُها إذ وَدَّعَت رَخاءُ
تَبرُدُ من نسيمِها الأحشاءُ
غُرَّةُ دَهرٍ كلُّه ظَلماءُ


S a zord éjszakákon mégis hiszek.
Búzavirágos szarvú ökröket látok,
amint fehér szekerek előtt bandukolnak
embereket, akik valamikor
élni fognak a földön.
A barlang, amelyben tűz nélkül
didergek, bodros füstöt ereszt,
fáradt, erős férfiakat altat
s a kötél, melyen remegve kúsztam
át a vak mélységek fölött,
száradó ruhák terhe alatt ring
asszonyok lármás, víg dalában.


扬子江寒月影孤
秋风吹落射阳湖
故人欲洒临江泪
湖上明珠竟有无


Now, Virtue, now thy powerful succour lend,
Shield them for Liberty who dare to die —
Ah! Liberty, will none thy cause befriend!
Are those thy sons, thy generous sons that fly!


Ei! Veilchen! wie du töricht bist,
Zu blühn, wo niemand dein genießt!