هَلِ العَدلُ إِلّا دونَ ما أَنتَ مُظهِرُ
أَوِ الخَيرُ إِلّا ما تُذيعُ وَتُضمِرُ
قَضى لَكَ بِالعَلياءِ عَزمٌ وَهِمَّةٌ
وَجودٌ وَإِقدامٌ وَفَرعٌ وَعُنصُرُ
وَرَأيٌ كَفى كَيدَ الخُطوبِ وَقَبلَهُ
عَدَت غِيَرُ الأَيّامِ إِذ لا مُغَيِّرُ
بَلَغتَ بِأَدناهُ إِلى الغايَةِ الَّتي
كَبا دونَها كِسرى وَقَصَّرَ قَيصَرُ
وَأَنّى يُجاريكَ العَلاءَ مُعَظَّمٌ
يُعَظِّمُ مِن شَأنِ العُلى ما تُصَغِّرُ
يَخافُ مِنَ الإِقدامِ ما لا تَخافُهُ
وَيَرقُدُ عَن مَنعِ الذِمارِ وَتَسهَرُ
فَضَلتَ الحَيا السَحّاحَ وَالعامُ مُمرِعٌ
وَأَسرَفتَ في التَهطالِ وَالعامُ مُمعِرُ
وَدانَت لَكَ الأَيّامُ فَاِنجابَ ظُلمُها
كَما اِنجابَتِ الظَلماءُ وَالصُبحُ مُسفِرُ
وَكانَ وَقارُ الشَيبِ في الناسِ فاشِياً
فَأَعلَمتَهُم أَنَّ الشَبيبَةَ أَوقَرُ
ضَفَت نِعمَتانِ خَصَّتاكَ وَعَمَّتا
حَديثُهُما حَتّى القِيامَةِ يُؤثَرُ
وُجودُكَ وَالدُنيا إِلَيكَ فَقيرَةٌ
وَجودُكَ وَالمَعروفُ في الخَلقِ مُنكَرُ
بِعارِفَةٍ لَو عارَضَت آلَ بَرمَكٍ
لَأَكبَرَها يَحيى وَفَضلٌ وَجَعفَرُ
وَلَو عايَنَتكَ الجاهِلِيَّةُ لَم يَئِد
فَقيرٌ وَلا ضَمَّ الجَماعَةَ مَيسِرُ
وَأَبطَلَ عَقرَ العَودِ فيهِم مُبيحُهُ
لِمَن يَعتَفيهِ وَهوَ بِالدَبرِ موقَرُ
إِذا عَزَمَت كَعبٌ عَلى حَوزِ سُؤدُدٍ
قَضى بِالَّذي تَهوى القَضاءُ المُقَدَّرُ
وَهَل عَدِمَت أَعداؤُها مِن سُيوفِها
رُسوماً تُعَفّى أَو قُروماً تُعَفَّرُ
إِذا لاقَتِ الأَبطالَ يَومَ كَريهَةٍ
فَكَم أَبطَلَت ما يَدَّعيهِ السَنَوَّرُ
لَها مِنكَ يَومَ السِلمِ تاجٌ وَحُلَّةٌ
تَزينُ وَيَومَ الرَوعِ دِرعٌ وَمِغفَرُ
وَإِنَّكَ أَوفاها بِعَهدٍ وَذِمَّةٍ
وَأَثبَتُها وَالخَيلُ بِاِلهامِ تَعثُرُ
وَفارِسُها وَالبيضُ تَقطُرُ مِن دَمِ ال
كُماةِ وَفُرسانُ الوَغى تَتَقَطَّرُ
كَفِعلِكَ بِالرومِيِّ إِذ رامَ خُطَّةً
تَكادُ سَماءُ العِزِّ فيها تَفَطَّرُ
نَهَضتَ إِلَيهِ نَهضَةً شَرَفِيَّةً
بِها الدينُ يُحمى وَالخِلافَةُ تُنصَرُ
رَفيقُكَ مِمّا تَطبَعُ الهِندُ أَبيَضٌ
وَهاديكَ مِمّا تُنبِتُ الخَطُّ أَسمَرُ
وَقَد كانَتِ الريحُ الرُخاءُ تَغُرُّهُ
إِلى أَن أَتَتهُ وَهيَ نَكباءُ صَرصَرُ
فَوَلّى وَلَولا حُسنُ عَفوِكَ لَم يَئِل
وَلا عادَ عَنهُ بِالنَجاةِ مُبَشِّرُ
وَقَد عايَنوا شَزراً مِنَ الطَعنِ كافِلاً
لِدينِكَ أَلّا تَمنَعَ الرومَ شَيزَرُ
بِعِزِّكَ سَرحُ المُسلِمينَ مُمَنَّعٌ
وَكانَ بِأَطرافِ الأَسِنَّةِ يُذعَرُ
وَلَمّا تَعَدّى التُركُمانِيُّ طَورَهُ
وَأَضمَرَ بَغياً ضِدَّ ما كانَ يُظهِرُ
بَعَثتَ إِلَيهِ المُقرَباتِ حَوامِلاً
أُسودَ وَغىً عَن ناجِذِ النَصرِ تَفغَرُ
فَوَلَّت بِأَمرِ اللَهِ لا عَن مَخافَةٍ
وَقَد يَحضُرُ الرَوعَ الذَليلُ فَيُنصَرُ
فَفازَ بِكَسرٍ عَجَّلَ اللَهُ جَبرَهُ
وَأَعقَبَهُ الكَسرُ الَّذي لَيسَ يُجبَرُ
وَرَجّى سَفاهاً أُختَها وَهوَ صائِمٌ
فَأَدرَكَهُ ما ساءَهُ وَهوَ مُفطِرُ
وَلَو لَم يُجِرهُ اللَيلُ خامِسَ خَمسَةٍ
لَما عادَ مِن تِلكَ الجُموعِ مُخَبِّرُ
وَأَخَّرَتِ الطُلّابَ عَنهُ عَصائِبٌ
تُحَكِّمُ فيها المُرهَفاتُ وَتَأسِرُ
فَإِن تَكُ أَسرى عَفَّتِ البيضُ عَنهُمُ
فَمِن بَعدِ أَن عافَت ضِباعٌ وَأَنسُرُ
تَوَغَّلَ مُجتاباً مِنَ اللَيلِ جُنَّةً
وَعادَ وَأُخرى لِلكَرامَةِ تُذخَرُ
وَخُبرُ أَخيهِ رَدَّهُ عَنكَ سالِماً
وَباءَ بِمَحضِ الذُلِ مَن لَيسَ يَخبُرُ
مَلَكتَ مِنَ الدَهرِ العَصِيِّ قِيادَهُ
فَما قَدَّمَت أَحداثُهُ مَن تُؤَخِّرُ
وَلَيسَت تَرُدُّ ما أَمَرتَ خُطوبُهُ
وَلا تَرِدُ الأَملاكُ مِن حَيثُ تَصدُرُ
هُديتَ إِلى طُرقِ المَعالي وَما اِهتَدَوا
وَأَنجَدتَ في كَسبِ الثَناءِ وَغَوَّروا
تَوَقَّلتَ في تِلكَ الهِضابِ فَحُزتَها
عَلى أَنَها لَولاكَ لَم تَكُ تُعبَرُ
فَإِن طاوَلوا أَو صاوَلوا بِقَديمِهِم
فَأَنتَ بِما تَأتي عَلى الطَولِ أَقدَرُ
وَإِن كُنتَ ذا الجَدَّينِ جَلّا وَأُعظِما
فَكُلٌّ بِهِ يَسمو الزَمانُ وَيَفخَرُ
فَجَدٌّ بِهِ يَسمو جَوادٌ وَصارِمٌ
وَجَدٌّ بِهِ يَعلو سَريرٌ وَمِنبَرُ
بِنَصرِ اِبنِ مَحمودِ اِبنِ نَصرٍ تَسَهَلَّت
مَطالِبُ كانَت قَبلَهُ تَتَوَعَّرُ
بِأَروَعَ أَعمارُ المَكارِمِ عِندَهُ
تَطولُ وَأَعمارُ المَواعيدِ تَقصُرُ
لَجوجٌ إِذا قادَ اللَجاجُ إِلى الوَغى
وَلوجٌ وَنَيرانُ الوَغى تَتَسَعَّرُ
إِذا عُدَّ صِدقُ الناسِ أَو ذُكِرَ النَدى
فَما يَتَعَدّاهُ لِسانٌ وَخِنصَرُ
رُوَيدَ المَساعي تَعرِفِ القَولَ مُقصِداً
فَما القَولُ عَن هَذا الفَعالِ مُعَبِّرُ
وَهَل بِالَّذي تَأتي إِلى الوَصفِ حاجَةٌ
وَأَخبارُهُ بِالشَرقِ وَالغَربِ تُشهَرُ
وَلَكِنَّهُ بِالشِعرِ يَزدادُ بَهجَةً
كَما اِزدادَ حُسنُ الرَوضِ وَهوَ مُنَوِّرُ
لَقَد ماتَتِ الآمالُ في كُلِّ مَوطِنٍ
وَلَولا نَداكَ الغَمرُ لَم تَكُ تُنشَرُ
فَيا لَيتَ أَيّامي بِظِلِّكَ لا اِنطَوى
سِنونَ وَساعاتي القَصيرَةَ أَشهُرُ
بِحَيثُ اللُهى تَنهَلُّ وَالحَمدُ يُقتَنى
وَصِدقُ المُنى قَد شاعَ وَالذَنبُ يُغفَرُ
فَقُربُكَ أَنساني عَطايا بَلَوتُها
مِنَ المَطلِ تُجنى بَل مِنَ اللُؤمِ تُعصَرُ
مَناظِرُ راقَت لَم تُعِنها مَخابِرٌ
وَما كُلُّ دَوحٍ راقَ رائيهِ مُثمِرُ
إِذا عَذَرَ المَأمولُ في البُخلِ نَفسَهُ
فَآمِلُهُ في مَنعِهِ الشُكرَ أَعذَرُ
وَعِندي لِما خَوَّلتَنيهِ مَحامِدٌ
تَسيرُ مَسيرَ الشَمسِ بَل هِيَ أَسيَرُ
غَرائِبُ إِن لاحَت فَدُرٌّ وَجَوهَرٌ
ثَمينٌ وإِن فاحَت فَمِسكٌ وَعَنبَرُ
وَما أَضعَفَت عَشرُ الثَمانينَ مُنَّتي
كَما تُضعِفُ الضِرغامَ وَهوَ غَضَنفَر
أَرى خَبَرَ البُخّالِ يَهلِكُ عَبطَةً
فَيُنسى وَأَخبارُ الكِرامِ تُعَمَّرُ
وَلَو لَم يَكُن هَذا كَذا ماتَ حاتِمٌ
مَماتَ رِجالٍ عَن مَدى الجودِ قَصَّروا
فَلِلَّهِ مَولىً أَصبَحَ الحَمدُ دَأبَهُ
فَلَم يَعدُهُ هَذا الثَناءُ المُحَبَّرُ
مِنَ الذَمِّ مَعصومٌ كَأَنَّ مَغيبَهُ
وَلَو جُمِعَت فيهِ أَعاديهِ مَحضَرُ
وَمُعتَرِفٌ لِلطالِبينَ بِما اِدَّعوا
وَلَكِنَّهِ بَعدَ المَواهِبِ مُنكِرُ
تَحوزُ الغِنى جَدواهُ أَوَّلَ وَهلَةٍ
وَيَحسَبُها لَم تُغنِ فَهوَ يُكَرِّرُ
كَصَوبِ حَياً عَمَّ البِلادَ بِغَيثِهِ
فَفازَت بِأَقصى رَيِّها وَهوَ مُمطِرُ
بَقيتَ بَقاءَ الفَرقَدَينِ مُلازِماً
جِوارَهُما ما جاوَرَ العَينَ مَحجِرُ
وَلا زالَتِ الأَعيادُ تَقدَمُ هَكَذا
وَمُلكُكَ مَحروسٌ وَمَغناكَ أَخضَرُ


Todos esses heróis cheios de maldições,
Hinos, êxtases, fés, de vulcões não extintos,
São o ópio ideal dos nossos corações,
Eco que enche de vez todos os labirinto
()


¡Reina en el cielo, Sol! reina e inflama
Con tu almo fuego mi cansado pecho:
Sin luz, sin brío, comprimido, estrecho,
Un rayo anhela de tu ardiente llama.
A tu influjo feliz brote la grama,
El hielo caiga a tu fulgor deshecho;
¡Sal, del invieno rígido a despecho;
Rey de la esfera; sal, mi voz te llama!
De los dichosos campos, do mi cuna
Recibió de tus rayos el tesoro,
Aléjame por siempre la fortuna.
Bajo otro cielo, en otra tierra lloro...
Esta nieve luciente me importuna...1
¡El invierno me mata!... ¡yo te imploro! 2


玉𥮾罗带故依然
吏部文章二百年
画笔诗篇两奇绝
正须妙手写龙渊


Au travers de sa barbe et le long du pourpoint
Silencieusement vont ses larmes amères,
Et le vieux Cavalier ne mange et ne boit point.


Пустынями эфирными, эфирными-сапфирными,
Скитается бесчисленность различно-светлых звезНад этими пространствами, то бурными, то мирными,
Душою ощущается в Эдем ведущий мосЗовется ли он Радугой, навек тысячецветною,
Зовется ли иначе как, значения в том неНо синий цвет — небесный цвет, и грезою ответною
Просящему сознанию дает он ряд примеПримет лазурно-радостных нам в буднях много светится,
И пусть, как Море синее, дороги далеки,
«Дойдешь», тебе вещает лен, там в Небе все отметится,
«Дойдешь», твердят глаза детей, и шепчут васильк


Verklingen wird mein Sein als einzlner Laut, verwehen; –
Als Ton von Gottes Lied wird's ewig fortbestehen.


Sie schwingt sich bald empor,
Kömmt ihrem Spatz zuvor,
Und fliegt mit frohem Sinn
Zur hohlen Weide hin.
Er nimmt sie in sein Nest,
Und hält ein Liebesfest,
Dem keine Freude fehlt,
Weil die nur ihn erwählt,
Die in der ganzen Schaar
Die Allerschönste war.


Tu předmluvu si mohl uspořit.


Grande in ciel l'ora del periglio passa,
Batte con l'ala a stormo le campane:
O popolo di Francia, aiuta, aiuta!


„Naší mluvy málo sobě všímá,
nerad slyší národní náš zpěv:
nám i práva lidská odejímá,
vzbouřená mi v žilách kypí krev!“


Ami belőled test volt, test marad,
Anyag, - hogy rajta megosztozzanak.
Az asztalos, s a fakereskedő.
De ami benned nemesebb erő:
Az az enyém,
Belémszívódott örök költemény.


Lo spirto è ben dal caldo ardor compunto,
e sereno dal bel lume il desio,
ma non ho da me forza a l'alta impresa;


Mamelucy svár jak ještěra živíc
Pouštěmi sráželi moc své bývalé sýly,
Aby se z nebezpečenství pospolu vyrvouc
Uhnuli bíd, jenž střelami ukrutenství
Hrozý slabému lidu. Co schytralec hybný
Mehmed běhaje v zbor, y lidu y vůdcům
Kovaje ouklady, pěn své moudrosti přímé
Bleskoty rozkládá, a y rukama lomě:
Chudiny! dí, kam zlato a zásoby každé
Rozkoše děly se vám? Vše Křesťané slídní
Zlovili již. Co sy v těsnotě počnete nazý?
Jakých v porobě nectné a bolesti morné
Dojdete plesů? Křesťané vrcholi bídy
Na muže svalí. Kyžbych v nebezpečenství
Za milé vycedil krev, kyž sehnala muky
V outoku smrt jak mstícý dračice za vás
Na hlavu mou! Než co v ouzkosti zpozdilec snovam.
Bídný na zemi chlap z pout nemohu, nesmím
Vyrvati vás, bych y rozumem nebesa stíhal,
Bych se y v svobody chrám jak bleskové střely
S hrdiny vedrati mohl; nás chudoby břímě
Snižuje v pluh, nám zákony ukrutenství
Těla y rozumy pnou. Kdo zastane v ouzku,
Vytrhne z poroby bíd květ národu tvého?


Da war des Lebens schenkende Güte,
Und alle Blumen blühten da für mich,
Und wenn auch Qual in meinem Herzen war,
Vor lauter Liebe Qual:
Ich war doch glücklich unter hellen Himmeln,
Und wenn ich tief in meine Seele lauschte,
Vernahm ich leise Geigen und Kinderstimmen,
Frühlingslieder wenn auch der Herbst
Mit hohler Stimme sein hartes Lied,
Sein Herrscherlied im Totentanze
Der dürren Blätter heulte: Hussa,
Der Heiland Tod, Hymen, Hymenäus!
Frühlingslieder aus dem Rosengarten des Herzens,
In dem die Engel des lachenden Lebens sangen:
Deine Liebe sangen und meine ...


»Hier in dem Bilde wollen wir
Spazieren gehn,« sprach sie zu mir.


Nur Er that deine Bößheit ab
Und nahm Sie gäntzlich mit ins Grab,
Und als Er ward vom Tod' entfreit,
Da bracht' Er mit Gerechtigkeit.


Zu Grab getragen werde,
Was einem Leichnam gleicht!
Du drückest nicht die Erde,
Sei dir die Erde leicht!


el gh'ha avert duu prozess, l'è staa sospes
on cinqu voeult de la messa; in mezz a quest
el gh'è a tucc i fonzion, per tucc i ges,
a tucc i funeral, a tucc i fest;
nessun le invida, ma el fa tant pagura
che in dove el va l'è patron lu addrittura.


Wo ist jemahl geweßt
Ein Schatz so vest/
Der niemahl hab'
Genommen ab?
Wer zeiget mir den Platz/
Wo Crœsus Schatz/
Geschätzt so hoch/
Zu finden noch?
Von so viel tausend Pfunden
Wird gefunden
Nicht mehr ein Stäublein schwär/
So auffzuweisen war.


Již v dílnu celou měsíc padá,
tam obrazů v něm dlouhá řada,
zde studie a onde skizzy
se rozletěly po světnici,
jak rozvířil je práce chvat,
a měsíc dál a dál se krad’
po rámech, plátně, listů běli,
co mladý mistr osamělý
zavíral oči, v šero leh’,
však přes to, jakby dál se díval
v ten zamodralý světla příval,
však ne již tu – v svých vlastních zdech,
to jakoby ty třpytné prouhy
na cestě viděl, jejíž dlouhý
se od vesnice vlní pás
až k lesu někam. Tuhý mráz.
Však zástup lidí cestou pílí,
a v tvář jak šleh’ jim měsíc bílý,
se zdá mu, že je zřel už kdysi –
ta vlídná líc – ty přísné rysy,
ba, ano, ano, zná je, zná,
to otec, matka, bratr, sestra,
to děd, to kmoter řada pestrá,
a tam ta tvář tak líbezná
to Bóža, jeho družka z mládí,
jak směje se, jak točí, pádí,
a podle ní, ó svaté nebe,
zda možná je to? vidí – sebe.
A v dáli světlem plane chrám,
hlas varhan jásá z celé hloubi,
zní písně, kdesi pastýř troubí,
a zvony duní k výšinám...


Dieser prüfte eigenzüngig
Jenes Feigenphänomen,
Und ernannte eine strenge
Untersuchungskommission.


Én most ki nem bírom a papi szót,
Templomba járni én most nem tudok,
Szívembe tőrként döf minden ámen
S úgy érzem, rám dőlnek a templomok.


De majd ha az ismerettárból,
Hová nevetek halni tér,
A pár sort, mely még rólatok szól,
Kirágta a könyvtár-egér,


Zrovna tam, kde viděli jsme
děsnou výstrahu tu bohů,
novou pevnost vystavěti,
proti moři na ostrohu.


Malheureux que je suis d'avoir sans défiance
Mordu les pommes d'or de l'arbre de science !
Ni l'upa de Java, ni l'euphorbe d'Afrique,
Ni le mancenilier au sommeil magnétique.


Amor sin arco está, sin sus arpones,
que todos los tomaba de sus ojos,
para sus triunfos racional aljaba.


Il ver che 'n fino a qui colui m'ascose,
Che i più dentro sua rete avvolti tiene,
M'aperse lui che 'n tanti strazi e pene
Il viver nostro al suo morir prepose.


So weich die Luft und badewarm,
Berauschend Thimianes Duft,
Sie lehnt sich, dehnt sich, ihren Arm,
Den vollen, streckt sie aus der Kluft,
Schließt dann ihr glänzend Augenpaar –
Nicht schlafen, ruhn nur eine Stunde –
So dämmert sie und die Gefahr
Wächst von Sekunde zu Sekunde.


O Bächlein meiner Liebe,
Wie bist du heut' so stumm!
Will ja nur Eines wissen,
Ein Wörtchen um und um.


Kalt wie der Tod kannst, wehe dir,
Die Hülfe du versagen,
Wo nur ein üppig Zweiglein dir
Scheint freudig aufzuragen;
Du, den der fremde Splitter sticht,
Und siehst den eignen Balken nicht!


Széjjeltördelt a bölcseség s a bomba,
Szétbomlasztott a gejzirlábu vér
S nyomoruságos könnyekbe merülve
Száz megváltó agy forr már, mint a mész,
Hogy értelmes várossá magasodjunk,
Mert most minden s egyetlen értelmünk
Az úton heverő kövek fájdalma,
Mely porban és piszokban taposódva
Templomtorony kupolájába vágyik!


„Nézz ki megint, édes kis apródom:
Jaj Istenem, be szörnyen aggódom.”
- „Izabella királynét csalárdul
Költöztetik kifelé a várbul.”


Combien d'acharnements sur toutes les victimes !
Que de rhéteurs, penchés sur le bord des abîmes,
De voir l'affreux poison qui de leurs doigts découle,
Goutte à goutte, ou par flots, quand leurs mains sur la foule


Je voudrais maintenant vider jusqu'à la lie
Ce calice mêlé de nectar et de fiel :
Au fond de cette coupe où je buvais la vie,
Peut-être restait-il une goutte de miel !


Ó k nám se vraťte, v náruč pospolitou
a vykonáte povinný svůj čin,
vlasť zachvěje se slastí nezakrytou,
že navrátil se milovaný syn:
jen s námi, bratří, svornosť sílu rodí,
vás jedna cesta jenom vysvobodí:
jíť svorně s námi drahou pospolitou!


Now from each host the eager warriors start,
And furious Albion flings his hasty dart:
'Twas feather'd from the bee's transparent wing,
And its shaft ended in a hornet's sting;
But, toss'd in rage, it flew without a wound,
High o'er the foe, and guiltless pierc'd the ground,
Not so Azuriel's: with un-erring aim
Too near the needle-pointed jav'lin came,
Drove through the seven-fold shield, and silken vest,
And lightly ras'd the lover's ivory breast.
Rous'd at the smart, and rising to the blow,
With his keen sword he cleaves his fairy foe,
Sheer from the shoulder to the waist he cleaves,
And of one arm the tott'ring trunk bereaves.


Dort wölben sich Bogen,
Hier thürmen sich Wogen
Auf wilder See:
Doch Wogen verwallen
Und Siegsbogen fallen
Aus stolzer Höh'.


لا تَظلِموني وَتَظلِموا الحِسْبَه
فليسَ بيني وَبينها نِسْبَه
غيْرِي في البيعِ وَالشِّرَا دَرِبٌ
وَليس في الحالتيْنِ لي دُرْبَه
فهو أبو حَبَّةٍ كما ذَكَرُوا
لا يَتَغَاضَى للناسِ في حَبهْ
وَقامَ في قومِهِ لِيُنْذِرَهُم
فهْوَ بإنْذَارِ قومِهِ أشْبَهْ
والناسُ كالزَّرْعِ في منابِتِهِ
هذا له تُرْبَةٌ وَذَا تُرْبَهْ
تاللَّهِ لا يَرْضَى فضلي وَلا أدَبي
وَلا طِباعِي في هذهِ السُّبَّهْ
أَجْلِسُ والناسُ يُهْرَعُونَ إِلَى
فِعْلِي في السُّوقِ عُصْبَةً عُصْبَهْ
أُوجِعُ زَيْداً ضَرْباً وَأُشْبِعُهُ
سَبّاً كَأني مُرَقِّصُ الدُّبَّهْ
ويُكسِبُ الغيْظُ مُقْلَتَيَّ وخَد
ديَّ احْمِراراً كنامر القِرْبَهْ
وآمُرُ الناسَ بالصَّلاحِ ولا
أُصْلِحُ نَفْسِي حُرِمْتُها حِسْبَهْ
لَمْ أَرَ في قُبْحِ فِعْلِهَا حَسَناً
كالكلبِ فِي السُّوقِ يُلْقِحُ الكلْبَهْ
وما كفَاها حتى يُخَيَّلَ لِي
أَن اتِّباعِي أَهْوَائِها قُرْبَهْ
أَعُوذُ باللَّهِ أَنْ أَكُونَ كَمَنْ
تَغْلِبُهُ في الرَّقاعَةِ الرَّغْبَهْ
يمشي بها والصِّغارُ تُنْشِدُهُ
أميرُنا زارَنا بِلا ركْبَهْ
وَما يزالُ الغُلامُ يَتْبَعُهُ
بدرَّةٍ مِثْلَ رَأْسِهِ صُلْبَهْ
وَهْوَ يقولُ افْسَحوا لِمُحْتَسِبٍ
قد جاءكم مِنْ دِمَشْقَ في عُلْبَهْ
لا تَنْقَفِلْ يا فُلانُ في بَلَدٍ
لَمْ تَنْقَفِلْ منكَ بينهمْ ضَبَّهْ
فمنْ تَبَاهَى بأَنَّهُ وتدٌ
فلْيَحْتَمِلْ دَقَّ كلِّ مِرْزَبَّهْ
ما بالُه خايَلَ الزّمانَ بها
كَمْ كانَ لِلَّيْلِ فيك مِنْ صَبَّهْ
وقائلٍ لَمْ يَقُلْ أَتاهُ كَذَا
يَسْفَهُ في قولِهِ ولا يُجبَهْ
معناه مَنْ لَمْ يكنْ كَوالدِهِ
فَهْوَ لَقيطٌ رَمَتْ به قَحْبَهْ
قلتُ لهم عندَ صاحبي حُمقٌ
في كُلِّ حينٍ يُلْقِيهِ في نَكْبَهْ
حَصَّلَ مالاً جَمَّاً وعَدَّدَه
مِنْ أَصْلِ مَالِ الزَّكاةِ والوهْبَهْ
وَصارَ عَدْلاً وعاقِداً وَأَمِي
نَ الحُكْمِ دون العدولِ في حِقْبَهْ
مُنَبِّهٌ قومَهُ عَلَى شُغُلٍ
وساعدَ الوقْتُ سَعْدَ مَنْ نَبَّهْ
وَخِفْتُ مِنْ عَتْبِهِمْ عَلَيَّ كما
خافَ العَتاهِي العَتْبَ مِنْ عُتْبَهْ
فَطَارَ بُرْغُوثُهُ لِخِفَّتِهِ
وَرامَ يَحْكِي الأسودَ في الوثْبَهْ
فَلَمْ يَرم إذْ رَمَتْهُ بِفِطْنَتِهِ
إلى وُهودِ الْخمولِ مِنْ هَضْبَهْ
أَغْرَقَهُ جَهْلُهُ وَما سُتِرَتْ
قَطُّ لَهُ سُرَّةٌ وَلا رُكْبَهْ
وَعَادَ تَمْوِيهُهُ عليه وكَمْ
أَخْجَلَ شَيْبُ الذقونِ منْ خَضبهْ
وَرَاحَ مِثْلَ النَّواتِ في سُفُنٍ
خَيْرٌ لَهُ مِنْ سُلافَةٍ عَطْبَهْ
وَسَاءَنِي ما جَرَى عليه مِنَ النِّسْ
وَةِ يومَ الخميسِ في التُّرْبَهْ
فلا تَسَلْنِي فما حَضَرْتُ لها
لكِنْ سمِعْتُ الصِّيَاحَ والنُّدْبَهْ
وقالتِ الناسُ عندما وَرَدَتْ
لِعَزْلِهِ الكُتْبُ هانَتِ الوَجْبَهْ
فالحمدُ للَّهِ فاحْمدُوهُ مَعِي
على خَلاصِي مِنْ هذهِ النِّسْبَهْ
اليوْمَ حَقَّقْتُ أَنَّ أَمْرَكَ بالحس
بَةِ لِي ليسَ كان لِي لُعْبَهْ
يا ماجِداً ما يَزالُ يُنْقِذُ مَنْ
رَماهُ رَيْبُ الزَّمانِ فِي كُرْبَهْ
إِنِّي امْرُؤٌ حِرْفَتِي الحِسابُ فَلا
يَدْخُلُ رَيْبٌ عليَّ في حِسْبَهْ
ولا تَرُدُّ الكُتَّابُ جائزةً
على حِسابٍ منِّي ولا شَطْبَهْ
يَشْرَقُ مني بِرِيقِهِ رَجُلٌ
يَشْرَبُ مالَ العُمالِ فِي شَرْبَهْ
وَالشِّعْرُ مِيزَانُهُ أُقَوِّمُهُ
وليس تَنْقَامُ منه لي حَدْبَهْ
فإنني لا أرَى المدِيحَ به
لِلْمَالِ بلْ لِلْوِدَادِ والصُّحْبَهْ
وَالشِّعْرُ عندي أَخُو العَدالةِ لا
أحسِبُ أَقْوَالَهُ وَلا كَسْبَه
فَلَمْ أَكُنْ أَتْبَعُ العَذُولَ إلَى
عَقْدٍ إذا ما دُعَاؤُهُ خُطْبَهْ
مِنْ كلِّ مَنْ لا يخافُ عاقِبَةً
كأنّه في ذهابِهِ عُقْبَهْ
يَذْبَحُهُ ظُلْمُهُ وَيَنْحَرُهُ الْ
جَهْلُ بِلا شَفْرَةٍ ولا حَرْبَهْ
كَمْ غَيَّةٍ قدْ أتَاكَ بها ال
شاهدُ في سَلَمٍ وَفي كِذْبَهْ
يُنِيلُ نَيْلَ الفُسوقِ مِنْ فَمهِ
لا بارَكَ اللَّهُ فيهِ مِنْ جعْبَهْ
فليسَ لِي فِي الشُّهودِ مِنْ أرَبٍ
إذْ وُصِفُوا كاليهودِ بالأُرْبَهْ
فارْحَمْ لبيباً يَوْماً دَعَاكَ وَقد
بَلَّغَتِ الجوع رُوحَهُ اللَّبَّهْ
لوْ عُمِّرَ ابنُ المِعمار خَوَّلهُ
نِيَابَةَ الخِدْمَتَيْنِ والخُطْبَهْ
وَلَمْ يَدَعْهُ كَلًّا عَلَى أَحَدٍ
بغَيْرِ نَفْعٍ كأنهُ وَلْبَهْ
حاشاكَ يا مَنْ أَبوابُهُ وَطنِي
تَخْتَارُ لِي أَنْ أَموتَ فِي الغُرْبَهْ
وَأَنَّ حالِي وَحالَ عائلَتي
لا يَحْمِلُونَ النُّوَى ولا الغُرْبَهْ
إنْ كانَ أَرْضَى الزَّمانَ فُرْقَتنا
فاغْضَبْ على صَرْفِهِ لنا غَضْبَهْ
فأَنْتَ مِنْ مَعْشَرٍ تُطِيعُهُمُ ال
أَيَّامُ عنْ رَغْبَةٍ وَلا رَهْبَهْ
وَمِنْ مَلِيكٍ ما فَوْقَ رُتْبَتِهِ
على عظيم اتِّضاعِهِ رُتْبَهْ
ما مَلِكُ الرُّومِ في جَلالَتِهِ
أَحَقَّ منه بالطَّيْرِ والقُبَّهْ
أَنْتَ الأميرُ المُعيدُ أَلْسُنَنا
كالعُودِ منه بِذِكْرِهِ رَطْبَهْ
والسابِقُ الأَوَّلِينَ في كَرَمٍ
لَمَّا جَرَى والكِرامُ في حَلْبَهْ
والهازِمُ الجَيْشَ والكَتائِبَ بال
طَّعْنَة يَوْمَ الوَغَى وبالضَّرْبَهْ
والطاهرُ الذَّيْلِ والطَّوِيَّةِ أَوْ
يَكْفِي السَّعِيدَ الحَراكَ والنَّصْبَهْ
مَنْ خُلْقُهُ كالنَّسِيمِ يَنْشُرُ إنْ
هَبَّ عليه مِنْ نشرهِ هَبَّهْ
وَمَنْ إذا ذَكَرْتَ سُؤْدُدَهُ
يَهُزُّني عندَ ذِكْرِهِ طَرْبَهْ
صَلاحُهُ اسْتَخْدَمَ الزَّمانَ لَهُ
فصارَ يَمْشِي قُدَّامَهُ حَجْبَهْ


Když leh znovu do postele,
hlubě jal se přemítati
o všem tomto a v tom viděl
vedle sebe muže státi.


Erst tönt es hohl am Lindelbronn,
Das ist ein stolzes Schloß,
Dann klingt es feierlich, davon
Erwacht der Barbaroß.
Der ruht im Trifels ferne, fern,
Da ritt er hin bei Nacht,
Zum Haus, wo er den Tag so gern
Im Leben zugebracht.


SIGHING I see you little troop at play;
By sorrow yet untouch'd; unhurt by care;
While free and sportive they enjoy today,
'Content and careless of tomorrow's fare!'
O happy age! when Hope's unclouded ray
Lights their green path, and prompts their simple mirth,
Ere yet they feel the thorns that lurking lay
To wound the wretched pilgrims of the earth,
Making them rue the hour that gave them birth,
And threw them on a world so full of pain,
Where prosperous Folly treads on patient Worth,
And to deaf Pride, Misfortune pleads in vain!
Ah! — for their future fate how many fears
Oppress my heart — and fill mine eyes with tears!


Passearemos à sest
Sonharemos na floresta,
Sempre felizes, meu Deus!
Nalma lânguida esteira,
Quanta cantiga faceira
Ouvirei dos lábios teus!
VI


Ale pohled pod ten obraz, v květ, který žnou srpy,
a v ty oči se slzami, modré jako chrpy,
úsměv vrátí v jeho rysy, nebo, kde ten obraz visí,
lidská srdce přec jen blízko – milují a trpí.


Der Vatter/ Sohn/ vnd heylig Geist
Ist eines nur zusamen/
Doch drey mans je verscheiden heist
Mit eygenschafft/ vnd namen.
Selb-ständig seind personen drey/
Sols niemand nit verneinen/
Daß diese drey doch eines sey/
Mit schrifft mans kan bescheinen.


Quod mihi tam faciles veniant in carmina Musae,
Quod nostro numquam pectore cesset Amor,


When Pow'r her arm despotic rear'd
But felt a senate's great controul.
'Twas here the pond'ring worthies sat,
Who fix'd the crown on William's head,


أَلا إِنَّ حُبّاً مِن سُكَينَةَ لَم يَزَل
لَهُ سَقَمٌ تَحتَ الشَراسيفِ جانِحُ
يَكادُ إِذا ما لاحَ أَو ذُكِرَت لَهُ
تَقَضقَضُ مِنهُ في حَشاهُ الجَوانِحُ


Laß mir dieses Gefühl, das mich so glücklich macht,
Freund, dich glücklich zu sehn! Und was ich selber mir
Zu Serena einst wünschte
Sei mit Daphnens Umarmung dein.


Tobě pak sám Pán dal právo nepopěrné
žehnat nám i celé jeho církvi věrné.“


– Doch wild auch gleich dem Föhn
Wie Saiten, hart gestählte –
Ein flüsterndes Gestöhn.


Wie gut, daß alle einander nicht gleichen.
Wie recht, daß manche es erreichen,
Daß sie eines Tages reich sind.
Wie gut, daß auch diese einander nicht gleich sind.


Že mysl lednou odpověď
vepsala Tvému čelu, –
ach nečiň tak: Ty patříš mně,
jak srdce patří tělu.


Viel Bilder, alt' und neue,
Die malte sie frisch und gut,
Das Blaue mit Augenbläue,
Das Rote mit Heldenblut.


Es werden dort dein' Ohren,
Die hie den leichten Choren
Der Huhren zugehört,
Das Heülen, Knirschen, Dräuen,
Das Fluchen, Schmähen, Schreien
Alßden auch hören gantz verstört.


yazı makinasıyla binmişti


ty hvězdné včely rojivé
v té tiché noci bájivé.


Quand ses projets hâtifs l'un sur l'autre s'écroulent ;
Quand ses illusions meurent à son côté ;
Quand il sent le niveau de ses jours qui s'écoulent,
Baisser rapidement comme un torrent d'été.


Pedig, mire a fény hozzámig ér:
Csillag - úgy lehet - nincs a fény helyén.


Du gutes Thier, auf dessen Haut wir schreiben,
Das uns bald trägt, bald führt,
Nein, länger will ich dir nicht schuldig bleiben
Das Lob, das dir gebührt.


WHEN, on some balmy breathing night of Spring,
The happy child, to whom the world is new,
Pursues the evening moth, of mealy wing,
Or from the heathbell beats the sparkling dew;
He sees before his inexperienc'd eyes,
The brilliant Glow Worm, like a meteor, shine
On the turf bank; — amaz'd and pleas'd he cries
'Star of the dewy grass! — I make thee mine!'.
Then, ere he sleep, collects 'the moisten'd' flow'r,
And bids soft leaves his glittering prize enfold,
And dreams that fairy lamps illume his bow'r:
Yet with the morning, shudders to behold
His lucid treasure, rayless as the dust;
So turn the world's bright joys, to cold and blank disgust.


Vzhůru muži! v nocy mstivé
Strojme sobě veselosti,
Světlem plašme mraky divé,
Jídlem hladu zůřivosti,
Zpěv y nemožnosti zmůže,
Z trní rozvine se růže.


Není srdce, kde ty Erynie
nečíhají... Smrt jen dá jim klid,
smír svým nehtem v jejich vrásky vryje
a s ním jas a velkost Eumenid.


Lorsque je composai ce morceau funéraire
Qui n'est qu'un long regret de mon bonheur passé,
J'étais vêtu de noir comme un parfait notaire,
Moins les besicles d'or et le jabot plissé.


– V těch mlýnech pracoval jsem, až jsem pad,
což snad mi nikdo u nás nezávidí –
však právem mým je kopnout, pohrdat
a smát se bajce o rovnosti lidí.


Mein Gott, sei hoch gepriesen,
Daß du Mir aus Barmhertzigkeit
So reiche Gnad' erwiesen
In diser sehr betrübten Zeit.
Wie stark ist deine Gühte,
Wie groß ist deine Gunst!
Dein Väterlichs Gemühte
Hegt lauter süsse Brunst.
Wohin Ich Mich nur wende,
Da find' Ich Gnad' und Treü;
Dein Liben hat kein Ende,
Ja wird mehr täglich neü.


Slyšíte, uhelní králové,
slyšíte sirotků lkání?
Zda vám to strach v srdce studené
a červeň studu v líc vhání?


Wenn der Grüße, die mich fanden,
Holden Sinn ich recht vernahm,
Sei mein Gruß auch dort verstanden,
Woher mir die Rose kam!


Nur dem einen sind die Sterne
Hell im Blau erglommen,
Und du möchtest wissen gerne,
Wo er's her genommen.


Esten beheld her haggard air
At twilight as she wander'd there,
And felt the sympathetic woe
That Taste and Feeling ever know;
Then eager sought the city's throng
To vindicate the force of song.
She chose an ode divinely wild,
Wrote by the Muses' favourite child;
From Collins was the magic lay,
That subject Passions all obey:
The crowd the varying influence prove
Of Rage, and Hope, and Fear, and Love;
They still implor'd her to rehearse,
And own'd the thrilling power of verse!


Herr, sende uns, wi deine zwölffe, aus!
Sä dich, das ich spros hundertfältig raus!
Ach speise uns mit deinem Brodt und Fisch!
Dein Fleisch und Blutt verbleibe stets mein Tisch!
Herr, ruffe mir, das ich aufs Wasser geh!
Hilf, hilf, eh mich versenket Wind und See!
Dein Hündchen hat nur brosamen verlangt!
Du bist der Fels, auf den di Kirche prangt!
Heis Satan eiln, wann er dir menschlich währt!
Nihm mich mit dir, wann du in mir verklährt!


Ich stand in Sturm und Regen
In grauser Mitternacht,
Bei Blitz und Donnerschlägen
Oft einsam auf der Wacht.


Y hasta la misma pluma
con que escribo por último se troncha.
   Treinta y tres trillones trescientos treinta
y tres calorías.


A bleskem letěl jeho hlavou v tom
ten dálný svět, jejž opustil tak rád
za tuto poušť, ten hvězdný nad ní dóm,
za snivé samoty té smírný chlad.


piangono. La pupilla umida e pia
ricerca gli altri visi a uno a uno
e forma un'altra lagrima per via.


Lourde et profonde comme un ample désespoir,
Entre les herbes l'eau glisse avec un murmure ;
Tu ne reviendras plus au verger pourpre, pour
Cueillir la pomme acide avec la nèfle mûre.


O Andrea mio, che sì ben ti par dire,
quando t'ingegni di parlare in prosa
lascerestine stare ogn'altra cosa,
io dico ben, credendone morire!


Glaubwürdiges Wort, wohnt anders es noch beim Volk,
Dann stieg, da er hieß anzünden die Stadt, dann stieg
Auf jenen Turm schaulustig Nero,
Und übersah die Flamme Roms.


Rémítő súlyával gyötör a lét;
Hideg verejték gyöngyöz arcomon,
Görcsös haragban megfeszűl a kéz,


Ein solches Herz vergehet nicht,
Es lebt zu allen Zeiten,
Die Seele nur erkennt und liebt,
Nur Toren es bestreiten.


Bůh jest hotov potěšiti
spravedlivých v těžkosti;
on je štítem milosti,
dobře umí ochrániti,
by jim žádný nemoh’ uškoditi.


وَتُربَةِ المَرحومِ وَالحاءُ جيم
لَقَد ثَوى في النارِ مِنهُ رَجيم
تَبكي لَظى أَن حَلَّ في قَعرِها
وَتَستَقيلُ اللَهَ مِنهُ الجَحيم
مَضى وَفِعلُ السوءِ إِضمارُهُ
فَما أَتى اللَهَ بِقَلبٍ سَليم


Wo ist der Feinde dunst? Hir ist di gunst von Jesu!
Von mir sind wunder, kräffte, zeichen:
Durch mich sind thaten, straffen, seichen.
Was nimmt ein Mensch, wann ihm es nicht geschenkt?
Ist A.L.L.E.S. mein, was wird ein Mensch gekränkt?
Di stund ist da, Gottlose, zum erscheinen!
Ich steh selbst auf zustreiten vor di meinen.


Plötzlich, ach, die Strahlengarbe
Schlug auf ihrem Weg nach unten
– Platz da, Bahn frei, Dampf und Donner –
Meine kleine Schwalbe tot.


Jej rozbitý jsem viděl za kostelem,
půl vnořen v tíseň lopuchy a trávy,
u nohou břečtan popínal jej tmavý,
co šípek hořel mu nad puklým čelem.


南岸春田手自农
往来横截半江风
有时不耐轻桡兴
暂欲蓬山访洛公


Knabe, du siehest nun Steine behaun,
Ordnend sich fügen, zu Häusern sich baun.
Wohl! du verwunderst dich, stimmest mit ein:
Das ist wahrhaftig ein nützlicher Stein!


hasette, kendini kemiren


Der starken Engel Kompanie
Zieht fröhlich an, macht dort und hie
Sich selbst zum Wall und Mauern,
Da weicht und fleucht die böse Rott,
Der Satan wird zu Hohn und Spott,
Kein Unglück kann da dauern.


Kdys v lilije jsem bílé věřil
a pohádku jsem o nich snil,
jak osud v jejich bílé květy
svou nejsvětější vůni vlil.


Thence She never shall remove,
Safe in His Redeeming Love:
This the Purchase of his Groans!
This the Soul he died for once!


Rein die Luft, der Himmel spiegeleben;
Nur daß über jener Berge Kranz
In der Abendsonne mattem Glanz
Weiße Wolken langsam sich erheben.
Unter mir die Schlucht,
Palmengruppen, schwellende Bananen,
Steingerölle, Häuser mit Altanen
Und die vielbesungne Inselbucht.


Tu, che sì a' nostri error sei facil, prego
mi dona ond'io contrita e 'n doglia e 'n pianto
almen nei miglior anni a Te ritorni.


Hordoz mélység fölött, átkos kietlenen,
Magam oly egyedül, s elhagyva képzelem!
Hánykódó lelkeket mi így meglátogat:
Semmisülni vágyó, öngyilkos gondolat...


Des Menschen Seele du, vor allem wunderbar,
Du Alles und auch Nichts, Gott, Priester und Altar,
Kein Pünktchen durch dich selbst, doch über alles Maß
Reich in geschenktem Gut, und als die Engel baß;
Denn höher steht dein Ziel, Gott ähnlich sollst du werden;
So, Seele, bist du's schon; denn was zu Glück und Ruhm
In dir verborgen liegt, es ist dein Eigentum,
Ob unentwickelt auch, wie's Keimlein in der Erden
Nicht minder als der Baum, und wie als Million
Nichts andres ist die Eins, bist du ihm gleich, sein Sohn,
So wie dem Tropfen Blut, der aus der Wunde quillt
Ganz ähnlich ist das Rot, das noch die Adern füllt;
Nicht Kletten trägt die Ros', der Dornstrauch keine Reben,
Drum, Seele, stürbest du, Gott müßt den Geist aufgeben.


O reiche mir noch einen Strahl,
Der bindend, helfend auf mich falle,
Daß ich aus diesem Dämmertal
An deiner Hand hinüberwalle!
Ich will dein treuer Page bleiben,
Dein Spiegel, wie das klare Meer,
Als Schäfer deine Lämmer treiben,
Die Morgenwolken, vor dir her.


Pikola hvízdá,
basa bzučí,
v mé krvi sloučeno
obé zvučí.
Píchá to v čivy
jak vos a čmeláků roj divý,
podivná směs!


Per cogliere Mercurio il gran pianeto
Che già mill'anni e più non fe' suo corso,
Ogni argumento, uman senza rimorso
Contra 'l voler de l'eterno decreto,
Di coscïenza natural divieto
Al sacro santo lauro ebbe ricorso
L'ira di che l'oblio l'avaro morso
Predestinato nel divin secreto.
Ma quando il maginar volò su l'alpe
Del nostro ingegno e l'angeliche ninfe,
Vergini sacre tra l'un polo e l'altro,
Se cola e lince fur senz'occhi talpe;
Così tra foco e le gelate linfe
Consente 'l sdegno Amor di mal mi scaltro.


Quando é a tua Hora e o teu Exemplo?
Quando é que vens, do fundo do que é dado,
Cumprir teu rito, reabrir teu Templo
Vendando os olhos lúcidos do Fado?


Im Traum die Wipfel weben,
Die Quellen rauschen sacht;
Singende Engel durchschweben
Die blaue Sternennacht.


لا أوحش اللّهُ من أنوارِ منْقَبةٍ
هي الجَلاءُ لِتَهْمامٍ وإِظْلامِ
تُضيءُ عن هاطل الكفَّين يحسدُه
دَرُّ الغمام ولُجُّ الخِضْرمِ الطامي
أعْني أبا جعفرٍ تاجَ الملوك ومَن
حَوى العُلى بين إِنْعامٍ وإقْدامِ
مروي الهوامد والبيض الصَّوارم من
ماءِ المَكارمِ سَحّاً أوْ دَمِ الهامِ
إذا نأى مطلبٌ أدْنَتْهُ هِمَّتُهُ
إليه ما بين أرْماحٍ وأقْلامِ
فللمكاتيب حَبْرٌ غيرُ ذي حَصرٍ
وللكتائبِ ذِمْرٌ غيرُ مِحْجامِ
يجلو الخطوب إذا اشتدَّت غياهبها
بواضِحَيْنِ سَنى رأيٍ وبَسَّام
أنا الوَليُّ يعيبُ الدهرُ أجمعُهُ
ولا أعيبُ ولا أُعْزى إلى ذامِ
فإن نأيتُ فَوُدي غيرُ مُنْتزِحٍ
وإِن شعثْتُ فودِّي غيرُ أرمام


K nebi tak se náš květoucí
Vznáší strom díky dadoucí,
A tak i v tajné muce
K nebi spínáme ruce.


E qui vogliam ventimila secento
con teco rimanere in compagnia. —
Orlando gli rispose: — Io son contento
rimanghin qui e gli altri vadin via. —
Allora Carlo fe' comandamento
a tutta sua grande oste e baronia
che logge e padiglioni ognun levasse
e per partir sue some caricasse.


كيف الصنيع وهم نشاوى بالذي
يأتيه فيهم كيف شاء الأجنبي
وإذا شدا الشادي الشجي بحيهم
قالوا مغني الحي ليس بمطرب
هم غربوا وأنا المشرق بينهم
شتان بين مشرق ومغرب
لو شاء ربك في صعيد واحد
جمع الخليقة واستووا في المذهب


 quando alla moltitudine,
bestia presuntuosa,
il caso ha fatto intendere
che la testa è qualcosa;


„To jest Šemík, rozhlášený v Čechách kůň,
Pro divost svou přišel do pověsti.
Viděli jste, v povětří jak plul co člun,
Kterak oblohou zná konat cesty!
Počátek se jeho v temnu kreje,
Snad jest zaklen v něm duch čaroděje.


Nada te falta para ser querida;
hermosura, candor, juventud, nada;
¡Ay, quien al mármol del que estás formada
llevar pudiera el fuego de la vida!


Vy, pane blouznílku, žár máte v očích svých,
oh, ano, ano, Vy jste prorok pravý!
Řeč divný akcent má a baví v dobách zlých.
V salonech praví, že jste zajímavý.


To násilné, trpké ponížení,
jichž hrůz ni člověk netuší,
je bolestné, jako otročení
galejníků na galeji.
Či moh’ jsem se za cenu lásky zotročit,
být veslařem raději
a pokorně za nemilovaným něčím se plahočit?
Dál jísti svou čočovici a tvářit se kliden a vesel?
A zvyknout si při tom zdvihání galejních vesel,
jichž hrůz již člověk netuší?
Těch úderů rovnoměrných! Té tíži na duši!
Pak moci snít každodenně! Osvobodí mne čin,
neb síla lásky,
neb zapadnu, umru, v bezmocné naději?


Di te più lieto giorno
Dal gran seno del tempo unqua non venne,
Se ben talor avvenne
Ch'un sol dì fosse di più soli adorno
S'or gira in terra il guardo
Colei per cui tant'anni agghiaccio ed ardo.


Doch wirstu mich auß diesem leyd,
vom todt vnd Hellschem schrecken
Bringen zu grosser herligkeyt,
am dritten tag erwecken,
Daß ich deins Namens ehr vnd rhum
meinn Brüdern mög verkünden,
Daß man durch Gnad allein wirdt fromb,
erlöst von Todt vnd Sünden,
von pein der Hell,
des frewt sich Jacob vnd Israel!


Alle Sterne seh' ich glänzen
Auf der dunkelblauen Bahn,
Und im Herzen hat und droben
Sich der Himmel aufgethan.


Ach Herr, du willst uns alle,
Das sagt uns unser Herze zu,
Die, so der Feind zu Falle
Gebracht, rufst du zu deiner Ruh.
Ach hilf, Herr, hilf uns eilen
Zu dir, der jederzeit
Uns allesamt zu heilen
Geneigt ist und bereit!
Gib Lust und heilges Dürsten
Nach deinem Abendmahl,
Und dort mach uns zu Fürsten
Im güldnen Himmelssaal.


Ta, po níž jeho srdce hárá,
se zvala krátce Priska Anna
Voršila Karla Pia Klára
Oliva Marta Bibiana
Klotilda Ludovika Vali –
to krásy zjev byl dokonalý.


Ein bißchen Ruf, ein wenig Ehre,
Was macht es euch für Not und Pein!
Und wenn ich auch nicht Goethe wäre,
So möcht ich doch nicht... sein.


And the meekest monk whose life is there
Still spent on bended knee,
Is he who built that abbey fair,
And planted the Elden Tree.


„Do jeslí Ti prosby kladem:
netrestej nás nouzí, hladem;


From the balmy sweets, uncloy'd,
(Restless till her task be done)
Now the busy bee's employ'd
Sipping dew before the sun.


Ich bitte dich; mein Herr laß mich
Deß sauren Gang's geniessen:
Vnd wenn ich geh' auß diesem weh/
Im Paradiß dich küssen.


Im Haus da ist ein Zimmer,
So luftig hoch, so blank und rein.
Was nur an Sonnenschimmer
Ums Häuschen streifte, drang hinein.
Wie lustig klang
Dort Kindersang,
Kein Winkel war von Spielen leer;
Dort fand ich Rast
Nach Tageslast –
Nun öffn' ich seine Tür nicht mehr.


Und dort, mit Donnerhall
Hineilend zwischen Steinen,
Läßt dir der Wasserfall
Die kühne Tat erscheinen.


Si ta bouche ne doit rien dire
De ces vers désormais sans prix ;
Si je n’ai, pour être compris,
Ni tes larmes, ni ton sourire ;


Geduld und unerschrokner Muth
Beseelen mein getreues Blut
Und fürcht mich nicht zu sterben.
Der Himmel kostet Leiden hier,
Ich leide froh, kann ich von dir
Mir einen Blick erwerben.


tú Roselia, procura mi reposo,
no renueves la causa de mi queja,
haz porque mude de semblante el cielo


Lasset uns die Becher leeren,
Ihm, der strenge ist und gut,
Unserm Vater Franz zu Ehren
Unsern Wein und unser Blut!


Warum steht in holdem Bangen
Sie denn immer noch vor mir?
Woher dieses Glutverlangen,
Das mich jetzt noch zieht zu ihr?


Dej, by otců síla stála
našim dětem u kolébky,
aby měly jak tvá skála
tuhé lebky!


Der Herr, spricht meine Seel, ist mir
Das beste Theil, die höchste Zier,
Drumb wil ich auch auff Ihn mich wagen.
Der Herr thut sich sehr freundlich zu
Den Seelen, welche nach Ihm fragen
Vnd bey Ihm suchen Schutz und Rhu.


Ja, Hosianna! rief er jubelnd,
Seine Hymnen präludirten
Den Befreiungskrieg der Menschheit,
Und in seinem Herzen schliefen
Schon des neuen Weltprogramms
Goldne Zukunftsparagraphen.


Die Camerons kommen, die Gordons kommen,
Die stolzen Söhne des Nordens kommen,
Es kommen die Enkel der alten Thane,
Die Crabies und die Mac Farlane,
Und Jack und Tom und Bobby kommen
Und haben die blaue Blume genommen.


do města že často vycházela.
Prý cos kutí, žalovaly na ni
družky, snadže s někým z města psaní.
A byl náhlý soud.


My chceme právem svého citu
zde volně dýchat, volně žít,
růst od té hrudy ku blankytu,
své nadšení mít a svůj klid,
my chceme zříti nad domovem
slunečnou záři východu,
pod naším nebem, naším krovem
chcem svobodu!


Ani pták zde nezapěje –
snad se toho ticha leká;
písní bor se nezachvěje –
snad na nové jaro čeká!
Příroda se zamyslila:
kterak dříve krásnou byla,
krásnou – ale bez člověka!


Ach, und fällt das Blatt zu Boden,
Fällt mit ihm die Hoffnung ab,
Fall' ich selber mit zu Boden,
Wein' auf meiner Hoffnung Grab.


Schon flammten die Wolken im rötenden Strahl,
Schon senkten sich bräunere Schatten ins Thal,
Schon bebte durch Erlen der Mond auf dem Bach;
Ich dachte dem einen und einen nur nach.


Es schweifen die Gedanken
In die weite Welt hinaus –
Und wo sie einzig weilen,
Steht der Geliebten Haus.


Pod korunou z drahokamů
kněžna nebes usměvavá,
jako v noci letní měsíc
z modrých hor když jasně vstává;


Mein Englein kommt, sein Schelmblick lacht,
Mit einer neuen Rosenfracht.
Kein Märzgestöber fällt so dicht,
Wie jetzt ein Schnee herniederbricht.
Halt! ruft das Glück, weiß überschneit,
Das reicht für Zeit und Ewigkeit!


Div nestrhal zrudlé oči mu hněv,
jak náhle se krví zalily žhavě,
div pěna mu od úst nevřela,
an zasoptil Ragnar dravě,
v mžik od posla hnusem odtáhnuv pěst:
„Jen se sobě rovným do pole chodím!
V líc slintavým psářům cizích psů
ni slinu svou nezahodím.
Ty pohůnku Ellův, poslem jsi dnes –
a sebe ctíme my v hostu.
Ctně dále mluv! Či chvátí mě běs,
že nedojdeš s hradu k mostu.“


Hiába volt gyönyör,
Hölgynek, ki látta őt,
Maga, merész öröm
A honfiak előtt.


Jut az ember két virághoz
egyik jön a kalapjához
a másikat odaadja
mindakettőt elhervasztja


Jak se smráká! – Nad oblaka,
letem ptáka
krouží její zádumčivý kvil,
mne to láká,
bych s ní na tvých drahých ňadrech snil.


Настала осень; непогоды
Несутся в тучах от морей;
Угрюмеет лицо природы,
Не весел вид нагих полей;
Леса оделись синей тьмою,
Туман гуляет над землею
И омрачает свет очеВсё умирает, охладело;
Пространство дали почернело;
Нахмурил брови белый день;
Дожди бессменные полились;
К людям в соседки поселились
Тоска и сон, хандра и ленТак точно немочь старца скучна;
Так точно тоже для меня
Всегда водяна и докучна
Глупца пустая болтовн


Von Tugend sey dein Herz, der Geist von Kenntniß voll,
Wofern uns dein Bemühn ergötzend nützen soll,
Und setze mehr dir vor, als ein Poet zu werden:
Sonst kriechst du Lebenslang mit Reimern auf der Erden.
Sieh auf den Boberfeld, den Schul' und Hof erhob;
Der Dichtkunst Vater seyn, das war sein kleinstes Lob.
Geschäfte, Wissenschaft, Erfahrung, Umgang, Reisen,
Die bilden einen Geist, wie wir am Opitz preisen.
Wie kommt's, daß unter ihm der muntre Günther steht?
Weil ihn die Dichtkunst nur, und sonsten nichts erhöht.
Umsonst, daß Dichtergluth in einem Sinne brennet,
Der nicht des Staatsmanns Welt, die Welt des Weisen kennet;
Der von Gedanken leer, nie dem Verstande singt,
Und nur ein leichtes Blut in kurzes Wallen bringt.
Auf's höchste mag sein Spiel ein Mädchen noch ergötzen,
Die wenig g'nug versteht, ihn für gelehrt zu schätzen,
Und einen Augenblick des Putzes Tand vergißt,
Was ernstlichers zu thun, indem sie Verse liest.


La constelación
de la saeta.
Ventanitas de oro
tiemblan,
y en la aurora se mecen
cruces superpuestas.
Cirio, candil,
farol y luciérnaga.


Byla krása nad vše krásy,
co jich baši harem pastí,
divili se, kořili se
všecky krásy všechněch vlastí.


De óh! e’ tsalfa boldogságok
egyszerre múlni kezdenek,
mint nyáronn a’ megértt virágok,
mellyekre hővek estenek.


Und wo es sei, laß uns der Hütte trauen,
Und wie es geh, schweb' uns voraus das Licht,
Dann braucht vor keiner Zukunft uns zu grauen,
Dann schreckt der Wandel des Geschicks uns nicht.


Das ist schlimm, wie die Architektur so schrecklich gefallen,
Darum bin ich nach Rom, bess'res zu lernen, gereist.
Jahrlang hab' ich daselbst das Pantheon und den Farnese,
Tempel, Basiliken und alle Paläste studirt.
So erlernt' ich guten Geschmack; die ästhetischen Regeln
Wend' ich zu Hause nun auf Hühner- und Schweinestall an.


Nach hellem Trunk von heimatlichen Reben
Trugst du im fernen Norden heiß Verlangen;
In dieser Herberg' hast du ihn empfangen,
Der Heimat Geister liebend dich umschweben.


A me foria mistier che lo mio core
parlasse, ch'e' mostrasse il suo tormento:
eo credo certo, sanza fallimento,
ca di pietà ne piangerebbe Amore.


Zum Feind hinein,
Am Ersten Jahrstag über'n Rhein!


L'un l'altro essorta che le piante atterri,
e faccia al bosco inusitati oltraggi.
Caggion recise da i pungenti ferri
le sacre palme e i frassini selvaggi,
i funebri cipressi e i pini e i cerri,
l'elci frondose e gli alti abeti e i faggi,
gli olmi mariti, a cui talor s'appoggia
la vite, e con piè torto al ciel se 'n poggia.


Sotto i pioppi della Dora
dove l´onda è più romita,
ogni dì, su l´ultim´ora,
s´ode un suono di dolor.
È Clarina, a cui la vita
rodon l´ansie dell´amor.


Ein Kränzlein trag ich nun im Haare,
In reichen Kleidern schön geschmückt,
Führt mich ein andrer zum Altare,
Die Eltern sind so hochbeglückt.
Und fröhlich kann ich mich wohl zeigen,
Die Sonne hell wie damals scheint,
Und vor dem Jauchzen und dem Geigen
Hört keiner, wie die Braut still weint.


»Deine Blumen verschenkst du wie Nichts! Wem schenkst du dich selbst dann ...«
Schwerlich dem, der da fragt! Zarteren spar' ich den Preis.


E così l'aria, da vergogna acceso,
di venti 'ngombra e di maligno humore,
mostrando la cagion de' suoi martiri.


Květ, vůně, zeleň, melodie...
Máj jeviště tak vyzdobil –
a co se hýbe, co jen žije,
zas vraždí se tu ze všech sil.


Er muß sich vor ihr neigen
In sel'ger Trunkenheit,
Dann bringt ihr banges Schweigen
Ihm neue Traurigkeit;
Aufs neue weilt voll Sorgen
Auf ihr sein Sehnsuchtsblick,
»Geduld, noch gibt's ein Morgen!«
Schaut lächelnd sie zurück.


Noi c'indugiammo dove
nascemmo, un po', ma era
per ricoprir le nuove
gemme di primavera... -
Così dicono, e fru...


— Ainsi le Dahlia, roi vêtu de splendeur,
Élève sans orgueil sa tête sans odeur,
Irritant au milieu des jasmins agaçants !


Ei, wenn wir denn doch müssen leiden aus Not,
So laßt uns nur leiden bis in unsern Tod!


Ihr seyd vmb die man trawren sol;
Ich den die Lust erquicket.
Ihr zagt/ vnd mir ist ewig wol
GOTT hat mich heim geschicket;
Der euch bald ruffen wird zu mir.
In dessen lernt die falsche zier
Der eiteln Welt verachten.


NEDÍVEJ se, děvče, tak
hluboko mi v oči,
oči mé jak černý vír,
běda, kdo tam vkročí.


Di ciò sdegnato il sagittario biondo,
Ch'è de la lira armonioso arciero,
Per castigar tanta follia nel mondo,
Rese a Mida l'orecchio ispido e nero.


Gestern fuhr ich auf dem Wasser,
Heute sitz' ich auf dem Sand;
Gestern hatt' ich noch ein Dirnel,
Heut' hat's mir den Korb gesandt.


Denk, unsre stille Liebe
Ist jedermann bekannt!
Mich stoßen meine Freunde
Hinweg mit harter Hand,


gritó


jste zvláštní, Pavlo.“ Nevím, proč zas chtěla,


Drauf schlich das Fräulein in den Wald,
Ihr Leben zu verweinen,
Sie starb, und ihre Stimme hallt
Noch itzt in unsern Hainen.
Doch soll sie, wie die Rede geht,
Eh sie im Herrn entschlafen,
Die Götter haben angefleht,
Den Jüngling zu bestrafen.


Au bruit des vers que je chantais
Je pensais vaincre les cités ;


Nein, bei den Musen,
Das kann nur ein deutscher Dichter sein.
Sprich, wenn's dir möglich ist ohne Pein.


Ma, se dal divin suon, ch'alto rimbomba,
vinto e morto cadesti a l'onde in seno,
ignudo esposto in su la riva almeno
donotti amica man pietosa tomba.


يا إخوتي وأحبّتي
من كلّ ذي أدب وشيمه
أين الوفا ورسومه
من كلّ ذي سمة كريمة
أين السخا أين الذما
م لكل ملتمس ذميمه
يا حسرتي وتأسّفي
صارت عزيزتنا هزيمه
كنا نذمّ زماننا
ونرى مذّمته غنيمه
ونقول يأتي بعد ذا
زمن سجيّته سليمه
صرنا نقول وقد أتى
زمن نوائبه عظيمه
يا ليت قد بقي الزمان
على سجّيته القديمه


O JENNY dear, lay by your pride,
Or else I plainly see
Your wrinkles ye'll be fain to hide,
May-be at sixty-three.
But, take my word, 'tis then o'er late
To gain a wayward man;
A maiden auld her hooks may bait,
But catch us gin you can!


Je jistě tam – Však není-li,
tvůj dobrý duch ať zakvílí!


وتلك بضعة أزرارٍ  لقد كبرت
على جداري  فبيتي كله عبق
تعانقت عند شباكي  فيا فرحي
غداً  تسد الربى بالورد  والطرق
ما هذه العلب الحمراء  قد فتحت
مع الصباح ، فسال الوهج والألق
لي غرفةٌ  في دروب الغيم عائمةٌ
على شريط ندىً ، تطفو وتنزلق
مبنيةٌ من غييماتٍ منتفةٍ
لي صاحبان بها  العصفور  والشفق
أمام بابي  نجماتٌ مكومةٌ
فتستريح لدينا  ثم تنطلق
فللصباح مرورٌ تحت نافذتي
وفي جوار سريري ، يرتمي الأفق
كم نجمةٍ حرةٍ  أمسكتها بيدي
وللتطلع غيري ، ما له عنق
يقصر الشعر من عمري ويتلفني
إذا سعيت ، سعى بي العظم والخرق
النار في جبهتي  النار في رئتي
وريشتي بسعال اللون تختنق
نهرٌ من النار في صدغي يعذبني
إلى متي ، وطعامي الحبر والورق ؟
وما عتبت على النيران تأكلني
إذا احترقت ، فإن الشهب تحترق
إني أضأت  وكم خلقٍ أتوا ومضوا
كأنهم في حساب الأرض ما خلقوا
***
غداً ستحشد الدنيا لتقرأني
ونخب شعري ، يدور الورد  والعرق
اليوم بضعة أزرارٍ  ستعقبها أخرى
وفي كل عامٍ ، يطلع الورق


Furchtbare Täuscherei! Bramarbas stand vor ihr,
Ward blaß, und zitterte, und fiel, und rief: Quartier!


Hedbávným to šatem šustí,
větřík v skočnou zadupe,
slunce objímá a líbá,
jen to v stéblu zalupe.


Břeh nad tebou vonné kvítí vine,
Pode věnci radostně se viň:
V kristalovém rouchu stále plyň,
Ať zřím, nebe jak si v tobě plyne.


两岸山花似雪开
开时莫放艳阳回
明朝携酒犹堪赏
雨涨春流隔往来


Gesetz und Ordnung schwieg zuvor
Bey Feuerspeyenden Carcassen;
Nun reicht Asträa dir das Ohr,
Den Rechtsspruch wieder abzufassen.
Schau, was für Ruh und Sicherheit
Verspricht man dir auf lange Zeit,
Nach überstandnem Ungewitter.
Die Schaar der Musen giebt sich Müh,
Kein Wiedersacher stöhret sie,
Noch die bisher verstummte Cyther.


Auch Helden deines Stammes waren
An Ruhm und hohen Ehren reich;
Es herrschten Fürsten der Tataren
Einst über alles Russenreich;
Der Tatarchan gebot den Zaren
Und machte sie den Sklaven gleich.


Und sieh, der Morgen steigt empor –
Welch Wunder ist geschehen?
In ihrem vollen Blüthenflor
Seh' ich die Erde stehen.


Im Lesen war er anfangs schwach;
Er las nichts, als den Almanach,
Doch lernt' er auch nach Jahren beten,
Die Ordnung nicht zu übertreten,
Und schlief, dem Nachbar gleich zu sein,
Oft singend, öfter lesend, ein.
Er schien fast glücklicher zu preisen,
Als die beruf'nen sieben Weisen,
Als manches Haubt gelehrter Welt,
Das sich schon für den achten hält.


Igy emelte föl Isten a szenvedőt,
Megmerítvén szent malasztvizében őt,
S melyet ifjan annyi vesztés kínja dúlt,
Életének tövisbokra fölvirúlt.


Denn das, was wir nicht sehen,
Heißt Gott und Vaterland,
Die Freiheit in den Höhen,
Ein unsichtbares Land,
Geliebt, geschaut im Glauben,
Im stillen frommen Mut,
Durch keine List zu klauben,
Weil's ist ein hehres Gut.


De a verset, lyrát megtiltottam neki,
Azt irok én; - őtet a próza illeti;
Vidéki színügy, vagy levél s más függelék,
Hasonló állású személyeknek elég.


书当快意读易尽
客有可人期不来
世事相违每如此
好怀百岁几回开


Doktore, dlouhou mluvíte už dobu!
Než my jsme přišli sepsat obžalobu.


Des frommen Spieles ward ich müd,
aus meinem Herzen bricht ein Schrei:
es wogt die Nacht – die Lippe glüht –
und aller Bande bin ich frei!


أيْن ظلُّ الشجرةْ؟


	Agnol, Albano, Castellano e Berto;
e de' Rinucci il giudice Alesso,
maestro Pavol, arismetra esperto;


Zwar ewre weißheit der fuͤr keinem ſterben grawet/
Vnd Ehre/ die der ruhm verknuͤpft der ewigkeit:
Vnd Tugend/ die vmb ſonſt der blaſſe Todt beſtreit/
Vnd hohe freundligkeit find’t hier kein grab gebawet.


"Um dos hinos que algum dia,
"Pelo templo ressoava
"De Sion, quando louvava
"O seu DEUS, — vinde, cantai"
— Como havemos de cantar,
Sob estranhos, duros Céus,
Em terra alheia e distante,
As canções do nosso DEUS?


Im Haine sprang von Baum zu Baum die Röte,
Sie wiegte sich auf Wipfeln, mischte froh
Sich in den Wellentanz, der zum Geflöte
Der Nachtigallen rasch vorüberfloh.


mrazu poutem ukována,
co zas tmy a bídy zkusí,
jako každá duše štvána –
sněhy, blátem projít musí,
než se dočká svého jara.


冯驩时动剑歌声
忽听乘骢建业行
侍御虽然曾识面
台端共说旧闻名


Mám povídat, co se mu zdálo
v tu první noc, kde, co se stalo,
v snách bylo, jak by nebývalo?
Šli pospolu přes horský sráz
a kol byl taký zlatý jas!
a náhle řekla: „Běda nám!
ten černý Stín zda vidíš tam?
on čeká, aby rozved nás.“ –
A rozved: ona k výšinám
šla za Stínem, – on dolů. Mráz
mu projel srdcem: procit... sám!
a do jizby měsíčná zář
té mrtvé plála v tvář.


Vnady sličné Vesny
Zdobí její tělo,
Jasoň zlatí vlasy,
Ozařuje čelo.


Und da es unser Schicksal will,
So erben wir und trauern still.


Chce prchnout Zikmund, nelze však;
zlých duchů černý tlum
kol chrámu krouží rozkacen
a hlídá svatý dům.


Es regt sein Sturm die Schwingen dir auf, dich ruft,
Dich nimmt der mächtge Vater hinauf; o nimm
Mich du, und trage deine leichte
Beute dem lächelnden Gott entgegen!


V bolův stálém rozkochal se kruhu,
Domovem mu byla hrobina,
Náhrobek mu sláva jediná,
Za znak nosil zármutku vždy stuhu.


أيّ طودٍ هوى من الأطواد
أيّ هدي ولّى وأيّ رشاد
ارأيتم من غالهُ الخطب حتّى
رفعوه ميتا على الأعواد
يا لها نكبة بها عدم الريـ
ـن سدادا منه وخير سداد
هكذا فيجلّ رزءُ وإلا
فالمنايا حيائل للعباد
إنما الرزء رزد من شمل الحز
ن به الخلق في جميع البلاد
فلننم مقلة الأعادي طويلا
مات مقتي الأعداء والحساد
كيف طالت يد المنية حتى
أنزلته من فوق سبع شداد
أم ترى كيف خصّه فادح الخطـ
ـب على الخوف منه بالإلحاد
إن للدهر حادثات تولّت
بالبرايا من قبل طسم وعاد
فلو آن الدنيا تدوم لحيّ
منحت بالبقاء أشرف هاد
ومتى ترعوي الخطوب وقد صيـ
ـغت لفتّ القلوب والأكباد
أم ترى كيف يستدام بقاء
لقويّ كوّنت من الأضداد
ومن البين المحقّق أن الـ
ـكون يوما مصيره للفساد
والفتى في وثاق أسر المنايا
ماله عن مصالها فيه فاد
أيّ آمنٍ للناس في هذه الدنـ
ـيا إذا كان خوفهم في المعاد
وبما يفرحُ اللبيب وقد ينـ
ـزل عن يروة الربى في الوهاد
يا فقيداً عمّ البرية منه
مثلما خصّ ساكني بغداد
كنت أعلا بني أبيك وكانوا
خير ذي عزّةٍ وفخر مشاد
فلقد هانت المصائب من بعـ
ـدك حتى توطّنت في الفؤاد
فلسن رحت ذاهبا فلقد أب
قيت جم الحسنى أو بيض الأيادي
خلفتك الآلاء بعدك والسؤ
دد تبقى أطول المدى في آدياد
كالغمام الركام يمضي ويبقي
مورداً صافيا على الوراد
قد أرحت الركبان من دأب السي
روصنت السيوف في الأغماد
ولقد عطلت صدور العوالي
مثلما عطّلت ظهور الجياد
يا مصابا قد ألبس الدين والأيـ
ـام والناس منه ثوب حداد
علمت قبلك الخلائف بالرز
ء فسنوا لذاك ليس السواد
قلّ فيك البكاء حقّا وإن كا
ن كثيرا ما بغير نفاد
فلو أنّي قضيت حقّك بالدر
ع وصلت التأويب بالاساد
جاد قبر الإمام أحمد من بعـ
ـد دموع الورى غوادي العهاد
فإحسانه وبيض الأيادي
نوح حاد طورا ورنّة شاد
فعزاء ملك البرية عن خيـ
ـر مام مضى بأفضل زاد
إن هوى نجمه فقد طلعت شمـ
ـس على الناس بالتقى والرشاد
بالإمام الطهر الزكي أبي تصـ
ـر مولي الآراء نهج السداد
خير من ساس أنه واتقى اللـ
ـه باصداره وبالإبراد
سار في الناس سيرة بدّلت في الـ
ـخلق شرّ الإعدام بالإيجاد
وارث الهدي والدلالة والعص
مة عن أحمد به بعد اجتهاد
صاحب البرد والقضيب ومن ذلـ
ـلت لأحكامه تواصي العباد
ساهر في حباطة الدين حتى
لم يذق جفنه لذيذ الرقاد
مالك الأرض والذي فخر الخل
ق بآباته وبالأجداد
وبنفس حلّت من الشرف البا
ذخ عزّ أمن طارق ويلاد
هذه رتبة الخلافة والمع
روف والمكرمات والإحماد
رتبة الظاهر الإمام ومن را
ح لدين الإسلام خير عماد
طاب منه عيش البريّة حتى
كل يوم به من الأعياد
ويمن الملك المفطّم قد أو
تي إمام الهدى بلوغ المراد
هو سيف به يصول وبشر
للموالي وفتكة للأعادي
هو روح الملك الإمامي إذ بالـ
ـروح تم البقاء للأجساد
إن يعدّ وافخراً فيوماه في الأيـ
ـام يوما جود ويوم جهاد
وحده ماله شريك له الملـ
ـك مع الحمد دائما في ازدياد
لا عدت ملكه الفضائل إذ ليـ
ـس لها في زمانه من كساد


Sie starrt und drücket
Die Augen zu:
»Ach, ungepflücket
Verwelkest du!«


苦语熏心不易忘
它时闻教我为详
须知令尹多仁术
寔自严君有义方


O kommt, daß euer, euer die Freude sei,
Ihr alle, daß euch segne der Sehende!
O nimmt, daß ichs ertrage, mir das
Leben, das Göttliche mir vom Herzen.


Netušen v osamělém
cit se budí v srdci mém;
cítím pláti víc a víc
svoji krev a svoji líc.


سقاني حُبُّهُ كأْساً دِهَاقا
فأسكَرَني وأسكَرتُ الرِفاقا
وما عِلمُ الفُؤادُ قديمَ سُكرٍ
بهِ ولكانَ يَعَلمُ لو أفاقا
هَوَى قلبٍ تملَّكَهُ رقيقاً
فواعجبا ولا يرضَى العَتاقا
إذا رقَّ الحبيبُ ودقَّ معنىً
لهُ رقَّ الهَوَى ورَقِي وراقا
جميلٌ قد صَرَفتُ جميلَ صبري
على يدهِ فأحسنَتُ الطِباقا
يَتُوقُ إليهِ قلبي وَهْوَ فيهِ
ويخشى أن يذوبَ فلا يُلاقى
طبيبٌ لا ينالُ الموتُ منهُ
دِماءَ عليلِهِ إلا اسِتراقا
ولو تَرَكَ الدواءَ لنابَ عنهُ
بأطيبَ منهُ نشْراً أو مَذَاقا
فتىً يلهو العليلُ إذا أتاهُ
بهِ عمَّا أُصِيبَ فما أطاقا
ويُوشِكُ أن يخافَ فِراقَ سُقمٍ
مخافةَ أن يذوقَ لهُ فِراقا


Ich lache, doch mein Zorn hält Wacht,
Denn der St. Veitstanz wird zur Mode;
Ich weiss, ihr tanzt nur aus Methode,
Weil ein Narr viele Narren macht.


Wie bin ich so verwüstet doch, Gott ist so fern dem Geiste,
Mein Herz, sein Haus und Heiligtum, voll aller Greuel steht!
Dein wonnevolles Angesicht, mein Gott, mir Beistand leiste,
Bestrahle meinen düstern Grund, du schöne Morgenröt',
Laß deine Gnadengegenwart im Geiste wieder sehen,
Erfülle meiner Seele Grund als deinen Tempel ganz,
Da wohn und thron nach deiner Lust, da lass' mich vor dir stehen,
Bis mich verwandelt in dein Bild dein's Angesichtes Glanz!


Virgen: a quien hoy fïel
tantas arras sabe dar
a su esposa,
sed propicia, sed piadosa,
pues sois Estrella del Mar,
y es un Mar de dones él.


Císařova dcera Jítka spanilá
Knížete českého krásou ranila.


إِذا كُنتَ لا تَدري وَلَم تَكُ سائِلاً
عَنِ العِلمِ مَن يَدري جَهِلتَ وَلَم تَدرِ


Kein blaues Auge weine die Blumen naß,
Die meinen Todtenhügel beduften; falls
Ich Lieder töne, welche Deutschland
Schänden und Laster und Wollust hauchen!


Oh più ch'altra armonia di suoni e canti
dolce silenzio! O cieche ombre, che avesti
di lacrimosa luce privilegio!


Meynt ja nicht, daß der Wüterich
Nun endlich wieder still wird sitzen;
Werft nur das Aug auf jenen Strich,
So seht ihr schon sein Mordschwerdt blitzen.
Es zeiget sich ein fliegend Heer.
Ists nicht, als wenn hier Pluto wär
Mit ungezählten Höllenscharen?
Ists nicht, als wär in voller Wuth
Der Furien verdammte Brut
Aus Orcus Schlund heraus gefahren?


Nein, was ich liebe, ist ein ehrlich Lotto;
Der Mensch muß spielen – ja, das räum' ich ein!
»Wagen gewinnt!« ist des Jahrhunderts Motto –
Drum müssen halt auch Lotterien sein!
Die sind moralisch! Hoch ein Hasardieren,
Dem Flor des Volkes gilt als höchstes Ziel!
Wer wird sein Geld an Benazet verlieren,
Wenn Staaten rufen: »Machen Sie Ihr Spiel!«


But when to Mischief Mortals bend their Mind,
How soon fit Instruments of Ill they find?
Just then,  drew with tempting Grace
A two-edg'd Weapon from her shining Case;
So Ladies in Romance assist their Knight,
Present the Spear, and arm him for the Fight.
He takes the Gift with rev'rence, and extends
The little Engine on his Finger's Ends,
This just behind  Neck he spread,
As o'er the fragrant Steams she bends her Head:
Swift to the Lock a thousand Sprights repair,
A thousand Wings, by turns, blow back the Hair,
And thrice they twitch'd the Diamond in her Ear,
Thrice she look'd back, and thrice the Foe drew near.
Just in that instant, anxious  sought
The close Recesses of the Virgin's Thought;
As on the Nosegay in her Breast reclin'd,
He watch'd th' Ideas rising in her Mind,
Sudden he view'd, in spite of all her Art,
An Earthly Lover lurking at her Heart.
Amaz'd, confus'd, he found his Pow'r expir'd,
Resign'd to Fate, and with a Sigh retir'd.


Mensch, wo du weise bist und liebst nicht Gott dabei,
So sag ich, daß ein Narr dir vorzuziehen sei.


Wie kömmt es, daß dir deine Braut
In schönen Kleidern wird getraut?
So wird nach langer Werbung Qual
Die hohe Weisheit dein Gemahl.
Und hast du sie in deinem Haus,
So ziehst du ihr die Kleider aus.
Dann sieht der Doktor ohne Frist,
Wie viel er hat, wie viel er ist.


por las palabras y las disciplinas,


Eschen, wie im Märchen, ziehen
Tausend Wellen rings durch das
Weite Land, so zart und blass.
Die Sahara der Prärien
Prangt mit Klee und weissem Gras.


A když stkal Buddha nauku svou svatou,
les opustil, by lidi lidmi učil,
kmet stále s ním; bol, který jeho mučil,
byl jeho bol, stih’ jeho duši vzňatou.


sorunlar karşısında yılmayan


Erbarmt euch meiner Schmertzen,
Ihr Ärtzte, kompt zuhauff,
Nehmt meine Noht zu Hertzen,
Schlagt ewre Bücher auff,
Waß ewer Raht wirdt bringen,
Auch wär es GassenKoht,
Ich wil ihn in mich schlingen,
So groß ist meine Noht.


泉山好处稍延福
白发禅僧去复回
且与晋松为隐侣
莫同英石便飞来


Královna, jak na ni zved’ by kopí,
ze zlatého křesla se tu vzchopí!


Jako zvony velkého příští duňte!
Kde dřív pouta řinčela v dlouhé řadě,
v režném šatu trestanci kdy šli kolem
s bodáků četou,


Emlékeimnek hóesése közben
így ballagjak a végtelen felé,


Он не искал — минутно позабавить,
Напевами утешить и пленить;
Мечтал о высшем: Божество прославить
И бездны духа в звуках озаритМеталл мелодий он посмел расплавить
И в формы новые хотел излить;
Он неустанно жаждал жить и жить,
Чтоб завершенным памятник поставить,
Но судит Ро Не будет кончен труд!
Расплавленный металл бесцельно стынет:
Никто его, никто в русло не двинет…
И в дни, когда Война вершит свой суд
И мысль успела с жатвой трупов сжиться, —
Вот с этой смертью сердце не мирится!
17 апреля 1915
Варшава


kur’an’ı yaşar iken anlayanların,


If there is harmony below; —
If ever melancholy,
Touch'd by melody,
Her blacken'd veil withdrew;
I'll strike the chords whence solemn numbers flow,
And showers of softening tears shall ease my woe,
Weeping the fairest flower that ever blew!


	Dunque, col dolce suon che da te piove,
anzi che quel'orribil giunga in terra,
priego ch'adorni le parole nove.


Can all the doctrine of our schools,
Our maxims, our religious rules,
Can learning to our lives ensure
Virtue so bright, or bliss so pure?
The great Creator's happy ends,
Virtue and pleasure ever blends:
In vain the church and court have try'd
Th' united essence to divide;
Alike they find their wild mistake,
The pedant priest, and giddy rake.


Absolutno pobožná je lež,
kde si člověk s pánembohem zavdá.
Kdo tam spěcháš, běž, prosím tě, běž,
ať nám v slunce marně nelezeš,
na němž kvete naše relativní pravda.


Da drunten fließt der blaue
Stadtgraben in stiller Ruh';
Ein Knabe fährt im Kahne,
Und angelt und pfeift dazu.


卧病江乡世事非
门前车马客来稀
相逢不解蒙庄笑
犹悼芳容泪满衣


Je nutno konat do úpadu práci
a klidit nevděk za své poslání,
držeti pevně, co se chví a kácí,
to ubránit, co jiní nebrání!


Kein schöner Ding ist auf der Welt,
Als seine Feinde zu beißen,
Als über all die plumpen Geselln
Seine lustigen Witze zu reißen.


Bezruči Petře,
sil neměl jsem dosti ani bílých krvinek v krvi,
bych, Básníku národa mého, přispěchal popřát Ti prvý,
a jest-li bys někdy chtěl spatřit člověka, který se styděl
v této prožluklé zemi – snad mne bys viděl,
jak zaražen stál tu a houštím se žurnálů brodil
a musel číst, kolik že let je Ti a kde jsi se rodil...


Tes doigts ressembleront aux longs doigts des noyées.
Nous irons au hasard, les voiles déployées.


Mais tu le sais, bélier fourbu, qu'il faut marcher
Toi qui raillais la fin, la route et le berger,


Aprite, o padri di Toscarre, aprite
L'aeree sale, e delle vostre nubi
A me schiudete le cerulee porte.
Lungi non sono i passi
Della partenza mia. Nel sonno intesi
Chiamar Malvina una fiochetta voce.
Sento dell'anima
Le smanie, e i palpiti
Forieri della morte. O nembo, o nembo,
Perché venisti dall'ondoso lago?
Fischiò tra le piante
La penna sonante;
Sparve il mio sogno, e la diletta immago.


Nechť mnohý pátrá lačně v našem oku,
a nastavuje ucho, kde co slyší,
my vzdáleni všech přátel jako soků,
i se štěstím, i s bolem žijem’ v tiši.


"'Tis not these only," Margaret replied,
"For many a change besides have I espied.
Look at the girls! — they all dress now-a-days
Like them fine folk who act them nonsense plays!
No more the decent mob surrounds the face,
Border'd with edging, or bit good bone-lace;
Gauze flappets soon — that will not last a day —
We'll see them flaunting whilst they're making hay!
All things are chang'd, the world's turned upside down,
And every servant wears a cotton gown,
Bit flimsy things, that have no strength to wear,
And will like any blotting-paper tear!
I made my Nelly a half-worsted gown,
She slighting told me 't would not do in town!
This pride! this pride! it sure must have a fall,
And bring some heavy judgment on us all!
They're grown so bold too, and their lads allow,
When courting them, to skulk behind a cow,
Till all's in bed. My John, when courting me,
Us'd after supper to come manfully;
For oft he us'd to say he knew no place
Where honesty need fear to shew its face.
No more it need! My master us'd to cry, —
He fear'd but two things — to turn thief, and lie."


Növekedő dühe dagályához mérten,
Sűrüebben csattog kardja pajzson, vérten.
Béla pedig csöndes vérrel - óvakodva
A halálos vágást mind elháritotta.


K prameni se nahneš v žízni,
hasne v srdci vášní pal,
a co bylo dříve trýzní,
jak by Anděl odvíval!


Vzmuž se, svobodný duchu, jenž, lidský, přebýváš ve mně!
To nečisté, stydlivé zvíře, do prachu skrčené, zkroť!
Vzepni své témě –
letících mraků se chyť a skokem se vymršť v nehmotných oblaků loď!


Stillet euch nunmehr, ihr Thränen,
Helfft mir weiter nichts erwehnen
Von der ausgestandnen Last.
Denn in Jesu sichern Wunden
Hab ich Trost und Schutz gefunden;
O welch angenehme Rast!


„Brekeke, jaká že síla
z rodných tě vyštvala vod?“
Hastrman pichlavé zraky
vodníku do tváře vbod.


I fratellini alla sala quest'oggi non possono accedere
che cauti (hanno tolte le federe ai mobili: è giorno di gala).


Cierra la niña
ya su ventana
y la voz triste
repite —Adiós.
......................
Rompe el silencio
un ¡Ay!... que espanta
La noche entera
se despertó.
Una guitarra...
rota sus cuerdas,
tintas en sangre...
...muerto el cantor!...
Y allí, la niña,
¡que tanto quiso!
llora en silencio
su muerto amor;
mientras la noche
oculta, en tanto,
un puñal rojo,
y una traición...
Noche callada.
Luna de plata,
jardín florido,
y un corazón,
que escucha triste
la serenata...
...Que nadie canta
¡ya en su balcón...!


Když já spatřil Bětulinku,
O, jak se tu semnou dálo!
Ve dne, v noci se mi zdálo
Jenom o té rozmilé.
Arci hezká jest i Minka,
Terinka i Karolinka:
Ale Pražská Bětulinka
Nade všecky laskavá!


Hörst du den Gott im finstern Meer?
Mit tausend Stimmen spricht er.
Und siehst du über unserm Haupt
Die tausend Gotteslichter?


Ach, ach wie liegt er so verkalt,
Verblasset und verstalt!
Seiner Augen Freundlichkeit,
Seiner Stirne Herrlichkeit
Ist nun ganz verschwunden.


Bár minden jó tettét itt bér nem követi,
(Mert legszebb jutalmát magában lelheti!)
Rosszat szülnek mindég rossz cselekedeti,
S a bűn a büntetést el nem kerülheti.


إسمَع وَلاَ تَعجَل جَوابَ الأَشترِ
واقرَب تُلاَقِي كَأسَ مَوتٍ أَحمَرِ
يُنسِيكَ ذِكرَ الجَمَلِ المُشَهَّرِ


宫中玉漏迎迟日
天上珠躔丽次星
轩顼圣图光亿载
皇英贤范奉千龄


画工吮笔画常州
老子来看却自羞
若遣此图还解语
道侬调戏几君侯


Chegando a armada, levantou figuras;
E os astros todos nelas ameaçavam
Incêndios, perdas, roubos, desventuras,
E daquele alto Império o fim mostravam.
Vendo estas cousas, posto que futuras,
Contra os que a tenção bélica aprovavam,
Com razões brandas já se tinha oposto;
Mas livre então falou, severo o rosto.


Man schanzt das grosse Lager ein/
Es wird mit Lust und Kunst gestritten/
Doch wird mein Volck nicht feige seyn
Der Helden-Schaar den Kopff zu bitten/
Wenn sie mit Hitz und Durst bekräncket/
Sich halb gezwungen an uns hencket.


Vor uns steht im Gras der Nachthimmel als Laterne.
Der Vollmond beblendet trübgrau und rosig die Ferne,
Als ist das Laternenglas verstaubt und matt.
Kaum ein Schatten vom Baumfuß ein wenig Linie hat,
Die Berge sind niedrig und schmal wie Kinderbänke,
Die Bäume mächtig im Feld wie finstere Schränke.
Du und ich, wir gehen wie Schatten im Scheine um
Und kommen nicht um die Mondlaterne herum und wandern,
Und manchmal verschmilzt der eine Schatten im andern.


Když květen ve svět zadýchal,
jen teplo dýchal v kraje.
A dodnes keři holému
to teplo ve snách hraje.


Here hold a Blow, good Friend, quoth ,
And rais'd his Voice exceeding quick:
Fight fair, Sir: what I never meant
Don't You infer. In Argument,
Similies are like Songs in Love:
They much describe; they nothing prove.


Die Weißheit muß gewiß zur Lauß geworden seyn/
Hier kehrt sie nicht in Kopff/ nur in den Kleidern ein.


Wärst du einer aus dem Orden,
Denen Herz und Mund entfällt,
Wenn sie nur berühret worden
Von des rauhen Unglücks Kält,
Ei, so würde nimmermehr
Ein so großes Jammerheer
Gott, der Geber aller Gaben,
Über dich verhänget haben.


Nebo tu vymřel, jak řádem se sluší
dříčů rod myslivých čel,
a ten, jenž odešel, kovář je duší,
vítěz a budovatel?


Auf jähem Gebirge, durch grünende Matten,
An Strömen und Quellen, im kühlenden Schatten,
Zu Meer und zu Lande,
Am blumigen Strande,
Da schreitet der Grieche, so kräftig und kühn!
Es schwillt ihm der Busen im wachsenden Glühn!


见说中原极可哀
更无飞鸟下蒿莱
吾侬尚笑倡优拙
欲唤新翻歌舞来


So hoch das Alterthum/ der Uhrsprung samt den Ahnen/
Und die Gevierdte Pracht der grösten Grafen war;
So herrlich auch die Zahl der hohen Ehren-Fahnen:
So ziert ein mehres doch/ Hoch-Seelger/ deine Bahr.
Selbst Marmor dauret nicht/ Gold muß vor dir sich schämen/
Zu Ehren-Seulen will die Tugend Hertzen nehmen.


Teď černým lesem noc co noc
se rudý lovec honí,
až uštvaného tajná moc
zas k ránu ve hrob skloní.


Conforto, già, conforto l'Amor chiama,
e Pietà priega: «Per Dio, fate resto!»
Or inchinate a sì dolce preghiera;


O dolente mio cor, chi t'ha ferito?
Chi mi ti taglia o 'ncende a tal partito?


A unik’ jim, unik’ i druhých plenu,
v němž hrozily ho zervat útokem,
tu v hor tu v dol se měníc úskokem,
tu jako jícen, tu tvoříce stěnu.
Uniknul všem a loď již ploula hladce;
a když se na Katušku podíval,
ret její chvěl se, zrak se usmíval,
ba plná něhy zachvěla se sladce.


Oly óva léptem én, lábujjhegyen,
És halkan suttogott szavam,
Hogy el ne szálljon és tovább legyen
Mellettem, mintsem írva van.


Jolanthe, o Jolanthe, sieh' nicht auf dieses Glück,
Und vor der Welt da draußen verschließe deinen Blick!
Dir kann in Klostermauern nicht die Erinn'rung frommen,
Wie selig eine Mutter und die Natur vollkommen. –


Vor'm Heuchler nimmt er sich in Acht,
Vor falschem Freund und Ofenpacht,
Geschnürtes Wesen ist ihm Gräu'l,
Und keine Felswand ihm zu steil.


Più veloce che cervo o pardo o tigre,
più veloce che augello on che saetta,
fugito è ogni mio ben con tanta fretta
che io son tardo a seguir, benché già migre.


Quel che 'l mondo d'invidia empie e di duolo,
quel che sol di virtute è ricco e adorno,
quel che col suo splendor un lieto giorno
chiaro ne mostra a l'uno e all'altro polo:


يا شَمسَ بَغدادَ إِنَّني دَنِفُ
إِذ ماتَ مِنكِ الوِدادُ وَاللَطَفُ
كَلِفتُ بِالشَمسِ مَن رَأى رَجُلاً
بِالشَمسِ يا قَومُ قَلبُهُ كَلِفُ
قَد قُلتُ لَمّا فَقَدتُ كُتبَكُمُ
كَعَهدِكُم وَالزَمانُ مُؤتَلِفُ
يا لَيتَ أَنَّ الرِياحَ جارِيَةٌ
تَسعى بِحاجاتِنا وَتَختَلِفُ
لا كانَ قَلبي فَقَد شَقيتُ بِهِ
يُخفي وَجيباً وَتارَةً يَجِفُ
يَهذي بِظَبيٍ مُنَعَّمٍ تَرِفٍ
أَحوَ بِثَوبِ الجَمالِ مُلتَحِفُ
ظَبيٍ غَريرٍ يَزينُهُ شَنَفٌ
لا بَل بِهِ قَد تَزَيَّنَ الشَنَفُ
أَطاعَهُ الحُسنُ وَالبَهاءُ فَقَد
زَهاهُ عُجباً بِنَفسِهِ صَلَفُ
حالَت مَقاديرُ دونَ رُؤيَتِهِ
لَيتَ المَقاديرَ غالَها تَلَفُ
يا قَمَراً عُطِّلَ الظَلامُ بِهِ
يا دُرَّةً لَم يُكِنَّها الصَدَفُ
يا جَنَّةً لا يَموتُ ساكِنُها
كُلُّ ضَميرٍ إِلَيكِ يَنصَرِفُ


Dem Zufall ist der Gott gewogen,
Auf Flügeln naht sich der Gewinn;
Doch wenn die rasche Gunst entflogen,
Ist auch die lange Müh dahin.


Sachons enfin chanter les roses du matin
Ô nous qui replions les ailes de notre âme !
Sachons nous réjouir en paix du mets infâme
Et nous accommoder des chants et du festin !


Hast doch auch schon »Blut« verspritzt,
oft – – hui, wie dein Auge blitzt:
zürnst wohl gar dem frechen Buben?
Was denn: Tränen?? o nicht doch! oh!
Herzchen, so'was lernt man so
in der Luft der Ehestuben!


أَعِنّي عَلى بَرقٍ أَراهُ وَميضِ
يُضيءُ حَبِيّاً في شَماريخَ بيضِ
وَيَهدَأُ تاراتٍ سَناهُ وَتارَةً
يَنوءُ كَتَعتابِ الكَسيرِ المَهيضِ
وَتَخرُجُ مِنهُ لامِعاتٌ كَأَنَّه
أَكُفٌّ تَلَقّى الفَوزَ عِندَ المَفيضِ
قَعَدتُ لَهُ وَصُحبَتي بَينَ ضارِجٍ
وَبَينَ تِلاعِ يَثلُثٍ فَالعَريضِ
أَصابَ قَطاتَينِ فَسالَ لِواهُم
فَوادي البَدِيِّ فَاِنتَحي لِلأَريضِ
بِلادٌ عَريضَةٌ وَأَرضٌ أَريضَةٌ
مَدافِعُ غَيثٍ في فَضاءٍ عَريضِ
فَأَضحى يَسُحُّ الماءَ عَن كُلِّ فَيقَةٍ
يَحوزُ الضِبابَ في صَفاصِفَ بيضِ
فَأَسقي بِهِ أُختي ضَعيفَةَ إِذ نَأَت
وَإِذ بَعُدَ المَزارُ غَيرَ القَريضِ
وَمُرقَبَةٌ كَالزِجِّ أَشرَفتُ فَوقَه
أُقَلِّبُ طَرفي في فَضاءٍ عَريضِ
فَظِلتُ وَظَلَّ الجَونُ عِندي بِلَبدِهِ
كَأَنّي أُعَدّي عَن جَناحٍ مَهيضِ
فَلَمّا أَجَنَّ الشَمسَ عَنّي غِيارُه
نَزَلتُ إِلَيهِ قائِماً بِالحَضيضِ
يُباري شَباةَ الرُمحِ خَدٌّ مُذَلَّقٌ
كَصَفحِ السِنانِ الصُلَّبِيِّ النَحيضِ
أُخَفِّضُهُ بِالنَقرِ لَمّا عَلَوتُهُ
وَيَرفَعُ طَرفاً غَيرَ جافٍ غَضيضِ
وَقَد أَغتَدي وَالطَيرُ في وُكُناتِه
بِمُنجَرِدٍ عَبلِ اليَدَينِ قَبيضِ
لَهُ قَصرَيا عيرٍ وَساقا نَعامَةٍ
كَفَحلِ الهَجانِ يَنتَحي لِلعَضيضِ
يَجِمُّ عَلى الساقَينِ بَعدَ كَلالِهِ
جُمومَ عُيونِ الحِسيِ بَعدَ المَخيضِ
ذَعَرتُ بِها سِرباً نَقِيّاً جُلودُهُ
كَما ذَعَرَ السَرحانُ جَنبَ الرَبيضِ
وَوالى ثَلاثاً وَاِثنَتَينِ وَأَربَع
وَغادَرَ أُخرى في قَناةِ الرَفيضِ
فَآبَ إِياباً غَيرَ نَكدٍ مُواكِلٍ
وَأَخلَفَ ماءً بَعدَ ماءٍ فَضيضِ
وَسِنٍّ كَسُنَّيقٍ سَناءً وَسُنَّم
ذَعَرتُ بِمِدلاجِ الهَجيرِ نَهوضِ
أَرى المَرءَ ذا الأَذوادِ يُصبِحُ مُحرَض
كَإِحراضِ بَكرٍ في الدِيارِ مَريضِ
كَأَنَّ الفَتى لَم يَغنَ في الناسِ ساعَةً
إِذا اِختَلَفَ اللَحيانِ عِندَ الجَريضِ


Wir singen in jauchzenden Tönen
Dem Kenner des Großen und Schönen
Den schallenden hohen Päan,
Dem Wäger großer Verdienste,
Dem Schutzgott schüchterner Künste
Tönt unser Chor himmelan!


潮落平沙小棹移
雨晴烟柳远含滋
非熊好梦知何日
回首沧洲动远思


Jer, hadi zászlónk bokrétája,
Ölembe jer, szép hadleány!
Mindössze sem sokan vagyunk,
Hadd járja csók a bor után.
Pár óra még, s e hült ajak
Hazám földjét csókolja meg.
Kiáltsatok majd többiek
Helyettünk: éljen a haza!


Las nubes colgaron como hollejos
los ríos se estancaron muertos
se extinguieron las aves y los peces
en las montañas se secaron los árboles
la última ballena se hundió
en las aguas como una catedral
el elefante sucumbió
en el zoológico de una ciudad sin aire
el sol pareció una yema arrojada en el lodo
los hombres se enmascararon
sin noche y sin día
caminaron solitarios por el jardín negro


o presto o tardi a ognun prescripta è l'hora.
Se Morte sol ver' me fosse rapace,
direi: “Iusto è il dolor che sì te acora!”.


Po křídlech hrajících kouzelném ve třpytu
krev stydne v černém pruhu,
mdlý, sám, jak na posměch v podvečer leží tu
bez mláďat svých a druhů.


Schon auf dem Gipfel wird er sich gewahren,
Gewappnet, wie dem Haupt des Zeus entsprungen;
Verachten wird er dreist der Wahrheit Zungen,
Ungnädigsein – auch gegen Schmeichlerschaaren.


Per ch'io ti priego, dolce signor mio,
che gliel dimostri e faccile sentire
alquanto del tuo foco
in servigio di me, ché vedi ch'io
già mi consumo amando e nel martire
mi sfaccio a poco a poco;
e poi, quando fia loco,
me raccomanda a lei, come tu dei,
che teco a farlo volentier verrei.


Eo non son quel che chera esser amato
tanto com'amo 'ben, com'altro face;
ma pur chero d'amar sì di bon grato
e sì coralemente e sì verace,


Камен нетленные созданья
Душой усвоив до конца,
Прослушай волчьи завыванья
Гиперборейского певц21 января 1888


Ich habe die Heimath durchflogen,
Ich bin in die Ferne gefloh'n.
Ich habe die Meere durchzogen,
Was habe ich nun davon?


A potom – pouť ta hrůzná před hrady přátel tvojich,
tam pohrůžkou stát nahou, by ustáli v svých bojích,
ó v konec všecko znudí, jen smrt je v konec vděk.
Tys umřel jako básník a milenec a rek.


Herr Kaiser, wir woll'n steuern nicht
Zu Zehnten, Dom und Brücken,
Woll'n nicht das Haupt im Sendgericht
Vor deinen Grafen bücken!
Auf, schlaget alle Pfaffen tot,
Die Burgen brennet nieder,
Dem Donar und dem Sassenôt
Türmt Stein und Altar wieder!
Herr Karl kann uns verderben, –
Nicht zwingen, daß wir Knechte sind:
Auf, führ' uns, Herzog Wittekind,
Wir wollen lieber sterben!


وَأَبقى بِها في جَبهَةِ الدَهرِ أَسطُراً
إِذا ما اِنمَحى خَطُّ الكَواكِبِ لا تُمحى
إِذا جاءَ نَصرُ اللَهِ فَالفَتحُ بَعدَهُ
وَقَد جاءَ نَصرُ اللَهِ فَليَرقُبِ الفَتحا


A proto nechtěj hledat nic tu nového,
ba přeju si, bys všecko našla staré,
by ze starých těch sladkých zpomínek
jsi věnec vila naší lásce jaré.


Tu našel člověk hudbu: hraje, zpívá...


春江新水促归航
惜别花前酒漫觞
倒尽银瓶浑不醉
却怜和泪入愁肠


Wie bitter bistu herber Tod/
Wenn einer wird beziehlt/
Der von dem schweren Sünden-Koth
Sich überladen fühlt/
Der seine Rechnung so getrieben/
Daß er zu tieff in Schulden blieben!


A lékař obvodní
dí, že to nejsou divy
ni zvuky přírodní,
však podrážděné čivy,
že v noci v chodců sluch
strach loudí přelud asi...
Však zbledl jako duch,
sám uslyšev ty hlasy! –
Kdys letmo cyklistce
se zdá, že jsou to žáby;
že duše z očistce,
mní bohabojné báby;
švec hluchý, nevěrec,
dí, že to není pranic;
Však slyš – ha hou!
On neslyší – a přec
by na hrad nešel za nic.
Tu tajnost neblahou
jak zbádat s odvahou?


居民覆其屋
大半施白瓦
山际两三家
如经新雪下


Que te font, Roc sacré, vers qui volent les âmes,
Les aveugles assauts des peuples et des rois ?
Plus épaisse est leur nuit, plus vives sont tes flammes !
Leurs ongles et leurs dents s'usent à tes parois.


Eine herrliche Zunft, eine Reunion,
Harum didscharum!
Vater Adam ist ihr Schutzpatron.
Harum didscharum!
Echter Adel ohne Tadel! dschupp, dschupp, dschupp!
Helm und Wappen, Lump' und Lappen! dschupp, dschupp, dschupp!
Arm oder Reich, Alles gleich!
Aller Adel ohne Tadel! dschupp, dschupp, dschupp!


Hajh de a szív csupán csak egy tavaszt él,
Igazában egyszer szeret és remél,
Azután csak másodvirág - érzem én -
Csak hervadni csalta ki az őszi fény.


A zlíbal skývu zkoralou,
již v odměnu svět poskytá;
vždyť s tváře drahé chudiny
je mnohou slzou politá.


»Wie ein Gesang des Homer«? Und was denn sagte dies Antlitz
Mir vom Zorn des Achill, von der Sirenen Gesang?
Nein, kein dichtender Geist, kein irdischer Zauber beseelt dich:
So unnahbar und kühl leuchtet der Äther allein.


Heureusement qu'à la portière
Galoppe un jeune écuyer
Brave, galant et qui est
L'ange de la France entière.
Il comprend à d'mi mot, car
C'est le gendre de Mocquard.


Treib weg den bösen Feind,
Der mich zu stürzen meint,
Du bist mein Hirt, und ich
Will bleiben ewiglich
Ein Schaf deiner Weide.


Das lieb Canarivögelein kömmt her aus fremdem Land,
Es singt gar schön, zart, hell und rein, wie allen ist bekannt,
Den Zucker frißt es gerne, doch nimmt es auch vorlieb,
Wenn man ihm Hanfsaamkerne, und Rübesaamen giebt.


Oft will die Erde zürnend mich erfassen,
Wie Felsen steigt es stürmend in die Seele,
So daß ich mich in grimmen Zweifeln quäle,
Als müß' ich Lieb' und Herz und Himmel hassen.


Da hast du wohl was Rechtes geschafft.
Wo bleibt dabei die himmlische Kraft
Der Seher Gottes, der heil'gen Väter,
Der Märtyrer und Wunderthäter?
Ihr wollt bei euren ird'schen Sinnen
Die Seligkeit nebenbei gewinnen,
Glaubt keines geist'gen Heils Ankunft,
Und eure Unmacht nennt ihr Vernunft.


bestriemet/


Die Traube nur noch glüht und schwillt
Langsam im Rebengarten,
Es läßt des Herbstes schönstes Bild
Gern lange sich erwarten.


Du sagst: Die Rose blüht, es singt die Nachtigall;
Doch siehst du hundert blühn, hörst hundertfachen Schall.
Doch alle Rosen sind in einer dir verschlungen,
Die Nachtigallen all in einer Kehl' erklungen.
So fühlt die Poesie in sich ein Dichter ganz,
Und alle Schönheit sieht die Lieb' in einem Glanz.


L'usate frodi, i gravi antichi 'nganni
(cagion ben degna) m'han condutto a i tardi,
ma poi tanto maggior, gravosi affanni.


ألا أيها الناسي قديم مودة
أبيت لها حفظاً مع النوم ذاكرا
أراك إذا أومأت نحو مهمة
ركبت إليها كل هول مبادرا
وإن عرضت حاج إليك صغيرة
أعدت رسولي مخفق السعي صاغرا
فإن كنت ذا عدلاً دعونا عادلاً
وإن كنت ذا جوراً دعوناك جائرا
ولو كنت كالنقاش فيما عدمته
من الشعر لم يعدم من الناس غادرا
ولكنني مازلت أدعى حقيقة
وإلا مجازاً قبل شعرك شاعرا
وقد أزمع الوفد اليماني رحلة
فرأيك في أن لا تعوق المسافرا


Was jetzt noch kommt ist Schmerz und Schmach,
ist todesruhiges Entsagen:
ich werde meines Daseins Last
mit ungebeugtem Haupte tragen.


Как обвораживает мне глаза
Адриатическая бирюза!
Облагораживает мне уста
Непререкаемая красотОбескураживает вышина,
От туч разглаживает лик лунИ разгораживает небеса
Семисияющая полосОбезображивает чары мест
Предсмертным кактусом взращенный шесОмузыкаливает мой слух,
Обеспечаливает мой дуПариж


远路柳花多似林
青楼从古费黄金
祇愁钱树同朝槿
不及寒松比妾心


Než otec živ je v syna svého štěstí
a smát se nelení.
Sní v zimě strom, že jaro ratolesti
pokryje zelení.


Gott wird die mehr mit Freuden segnen,
Die ihren Freuden freundlich begegnen.


Loyal, certe, et fidèle, et brave, et magnanime,
Soit parmi les clameurs du combat qu'il ranime,
Soit pacifique, au seuil de l'hôte hospitalier,
Serein, et la main ferme entre ta main qu'il serre,
Jeune et beau, fort et doux, et pour chacun sincère,
Il l'était autrefois, avant de sommeiller
Sous les cyprès aussi, là-bas, rigide et grave,
Loué par l'épitaphe où a douleur se grave !


أَهَدَت جُفُونُكَ لِلفُؤا
دِ مِن الغَرامِ بَلابِلا
فَالشَوقُ مِنهُ بِلا مَدى
وَالوَجدُ فيهِ بِلا بِلى


Poledne a večeři
také spolu tráví;
jako tiší holoubci
radostně se baví.


in cui consiste la nostra salute;
quando parralli, la dobbiamo avere,
dandola tosto con la sua virtute –.


Mägdlein mit den goldnen Zöpfen,
Mägdlein mit dem goldnen Haar!
Oder ist es wohl von Seide,
Oder ist' s von beiden gar?
Nenn' ich's goldgediegne Seide?
Nenn' ich's seidenfeines Gold?
Und welch zartes Elfenhändchen
Hat die Flechten dir gerollt?


百事如今与世违
十花一木谩儿嬉
莫欺兀兀痴顽老
曾睹升平元祐时


A ti chudí, prostí duchem,
kteří pili žitnou s rumem,
na Věčnosti budou míti
hned k snídaní burgundské!


أَلَم تَرَ أَنَّ جِسمِيَ فيهِ فَضلٌ
وَجِسمَكَ قَد أَضَرَّ بِهِ الشُسوفُ
تُطَيِّبُ جاهِداً وَتُعِلُّ دوني
فَما أَغناكَ أَنَّكَ فَيلَسوفُ
كَأَنَّكَ في يَدِ الأَيّامِ مالٌ
وَكُلُّ المالِ عَن قَدَرٍ يَسوفُ
وَأَحسِبُ أَنَّنا إِبلٌ رَذايا
أَجَدُّ وَراءَها حادٍ عَسوفُ
أَسِفتُ لِفائِتٍ وَسَلَوتُ عَنهُ
وَهَل مِثلي عَلى ماضٍ أَسوفُ
لَقَد عِشتُ الكَثيرَ مِنَ اللَيالي
وَلَم أَرقُب مَتّى يَقَعُ الكُسوفُ
فَهَل لِطَوالِعِ الأَقمارِ عَقلٌ
فَتَعلَمَ حينَ يُدرِكُها الخُسوفُ
أَتَسمَعُ أَو تُعايِنُ أَو تُعاني
بِلاءً أَو تَذَوُّقُ أَو تَسوفُ


Kommt er abends dann zum Bahnhof,
Dann erblickt er weit und breit
Eingehüllt Hannovers Vorplatz
In ein Meer von Dunkelheit.


Si de la arena redimirla puedo,
a las ondas y viento abandonarla
sin consejo del arte determino.


Güte sind des Herren Wege
Und auch Wahrheit, was es tut;
Seine Gaben, seine Schläge,
Alles ist gar recht und gut,
Die nur seinen Bund so fort
Halten, da sie sich verschrieben,
Und sein Zeugnis, Geist und Wort
Suchen und aufrichtig lieben.


El leve ardor, la presunción profana
al Tracio Támiras turbo el seso,
el filántrico amor creció en exceso,
y dio la fruta sin razón, y vana


Ich hoff es selbst zu hören, was Gott nun
Wird seinem Volck und Heiligen versprechen,
Daß Fried und Ruh bey ihnen an soll brechen,
Auff daß sie nicht auß Thorheit Sünde thun.


Intanto avvien ch'al buon Riccardo aggiunga,
in vece di romor, certo messaggio,
che nel mezzo frappone ora più lunga
a la vendetta del suo grave oltraggio:
e 'l prega che 'l destriero affretti e punga
fino al loco ove fa dubbio paraggio
il sommo duce in sanguinosa calca:
né del suo corso il dir punto diffalca.


Algunos paisajes de mi infancia han muerto.
Ha muerto Azor, corsario de Malasia,
cuyo nombre temblaba en las bocas de fresa
de las damas del siglo XVIII.
Ha caído la casa de don Álvaro
Miguel de Sotogrande (nos llevaba, riendo,
al sótano en que había tazas envenenadas
para que los espíritus tomasen el té de medianoche).
Ha muerto el capitán Rodden, que subía borracho
del fondo de los mares cada tarde
para contarme historias de reyezuelos africanos.
Ha desaparecido el dragón triste de los sueños
y queda el dragón negro del Poder,
cuyo reino se yergue sobre la pesadilla.
Algunos paisajes, decía, de mi niñez han muerto.
Yo los recuerdo ahora, y ese mapa borroso
de la memoria tiene
la señal de una ruta que ignoro adonde lleva.


„Heč, ty jsi zůstal v ,base‘, mne zas propustili,
jsem lepší nežli ty – sic by tak nečinili!“


Proč, dítě bláhové, hledáš zlato a drahokamy,
když skvostem nejdražším velké je srdce lidské?
Proč po hedvábí lesklém touží tvoje nitro?
Zářící, čistá myšlénka je nad hedvábí,
proč po úřadu skvělém prahne bytost tvoje?
Bláhový, nevíš, že více je dobrý a něžný přítel?


– Tak, to je konec! Stvůra bídná, zlá! –
si jedna stará slípka vydechla.
Svým tak tak! – slepic sbor jí souhlas dal
i kohout peřestý jim přitakal.


Me disse uma tarde
da Primavera:
Se buscas caminhos
em flor pela terra,
mata tuas palavras,
ouve tua alma velh
Que o mesmo alvo linho
que te vista seja
teu traje de luto,
teu traje de fest
Ama tua alegria,
ama tua tristeza,
se buscas caminhos
em flor pela terr
Respondi à tarde
da Primavera:
Disseste o segredo
que em minha alma reza:
odeio a alegria
por ódio às pena
Mas antes que pise
tua florida senda,
quisera trazer-te
morta minha alma velh


Que n’alta noite tempestuosa e escura,
Em horroroso sonho.
Vejam erguer da fria sepultura
Este espectro medonho
A castigar, como fazia em vivo,
O crime de um errado acusativo?


Pomposas cumbres a la valle entrega
la que quiso lograr triunfo segundo;
mas mintió su ambición, que en lo profundo
de las glorias de aquel, ella se anega


Mentre la lingua canta e la man scrive,
Fate che il suon de le mie voci nove
Al gran valor de la mia donna arrive.


A Marii ten úsměv oblaživý
jak paprysk divotvorný v nitro pad’
a ve svém světle na nový div tklivý
jí v budoucnosti dal se zadívat.


Tak mnohý po něm celý život práh’,
kde ono zatím bylo?
Jak tomu byl by okamžik jen drah’,
kdyby se zastavilo!


os homens da cidade
se recolhem
para conta carneiros
e sonhar dinheiros


瑶阶梦结翠宜男
误堕仙人紫玉簪
鹤帐有春留不得
碧云扶影下湘南


onde a nau de Ulisses
ainda ancora


Pojď milá, usednem do trávy –
ach, jak v tom vedru svadla!
Jak tváře naše tam v továrně
a chorá prsa vpadlá.


Ein Ertz, das erst gegraben,
Mus siben schmeltzung haben,
Eh dessen Quellgeist sigt:
Ein Christ ist ungeläutert,
Eh ihn sein siben heitert,
Das er den Quellgeist krigt,
Der ihn auf ewigst rügt.


Wo ein Vöglein gefangen
hinter Gitterstäben
sehnsüchtige Lieder girrt, –
wo, zitternd vor Fieberdurst,
kettengeschlossen
ein hungernder Hund die Nächte durchheult, –
wo ein Dulder gefesselt
ans Marterpfühl,
aus des Krankenzimmers giftigem Broden
nach dem heilenden Hauch der Höhen seufzt, –
wo Menschenblüten verwelken
im Dunste der Dienstbarkeit
und unter des Alltags
gleichmäßig dröhnendem Hammerschlag
eine Kraft zermürbt, – –
wo immer ein Mensch
eine Kette schleppt,
sei es Sehnsucht und Sorge,
sei es Schmerz oder Schmach – –
Da geh ich und wandle
und schließe und schließe
mit goldenem Schlüssel
Ketten und Schlösser auf
und führe freudig
die Qualbefreiten
in die sonnendurchglühten Gefilde der Freiheit
und an der Schönheit kühlenden Quell.


秦国功成思税驾
晋臣名遂叹危机
无因上蔡牵黄犬
愿作丹徒一布衣


Henriette, woll'st des alten
Oheims Liebe nicht verschmähn,
Nicht in seiner Stirne Falten
Nur den mürrischen, den kalten,
Den verlebten Vierz'ger spähn!
Noch, ich dank's dem guten Gott,
Noch ist mir der Freude Quellchen
Nicht versiegt; in seinen Wellchen,
Manchem Jünglinge zu Spott,
Strahlt in meines Abends Schimmer
Jedes Blümchen, wo's nur immer
Mir am Wege keimt, so klar,
Wie's in meiner Jugend Morgen
Strahlte, da mir Mühen, Sorgen,
Und ein graues Kummerhaar
Unbekannt, wie dir, noch war.


Já za nimi se pustil hbitě
tam v alej, v náruč tmám,
a chytal rychle v svoje sítě,
až chytil jsem se sám.


To byla těžká noc – –
já nespal víc –
cos svědomí mé budilo
a bouřilo a klnulo
mně kleteb na tisíc!
Vše pro slzu jen jedinou,
jež tryskla Tobě v líc!


e se tu 'l negi, salva sua persona,
al somo Çove faço questo prego:
che foco ardente tosto ti consumi.


che senza colpa non abiam travaglia,
perché mi penso a qual condicion semo
chon aspri veltri che 'ntorno ci baglia.


J’arrive à la porte du bal,
C’est tout l’ conseil municipal


Der heiligen zwölf boten zahl,
Die theuren märtrer allzumal,


ستسبح دهراً في النجيع رؤوسهم
مقنعة سبح القوابع في الخمر


Izsák Istenhöz felfohászkodék,
Hogy ő néki magzat adattatnék,
Az Istentől Izsák megáldaték,
Ézsau s Jákob egyszersmind születék.


A již dlouho ždají,
Až se jim dech tají,
Ždají příchod čarovný
Světlobleské královny.


che se' tanto famoso e tanto addorno;
i' dico a te, signore Astor gentile,
che se' da tanti colpi offeso intorno,


„Zda za Janova života Lva již tohoto vole,
neb po útěku Lvově přijímaje volbu,
kde, kdy a co jsem chybil, dejte odpuštění.“


Where-e'er from time thou court'st relief,
The Muse shall still with social grief
Her gentle promise keep:
Ev'n humble HARTING'S cottag'd vale
Shall learn the sad repeated tale,
And bid her shepherds weep.


风细吹吟凤
雷惊起蛰龙
几年卧空谷
今日享真封


Steig empor, du übersehr verschönte
Jünglingslust mit deiner üppigen Zierde!
Ja, ich hör mich, wie ich nach dir stöhnte,
ferne Göttin meiner ersten Begierde,


Floco de lã de minha carne,
que em minha entranha eu teci,
floco de lã friorento,
dorme apegado a mim!


回龙寺壁看维摩
最得曹吴笔意多
风雨尘埃昏欲尽
何人更著手摩挲


Hunderttausende auf den Zehenspitzen!
Vorüber, wo Einarm und Stelzfuß sitzen,
Jedem Stelzfuß bis in sein Bein von Holz
Fährt der alte Schlachtenstolz.
Halt,
Vor des Großen Königs ernster Gestalt.


Kozel s kozou s dlouhou tváří
jedou tedy ke kováři.


Ha, jak velkolepé bylo
Divadlo, když po skončeném
Sněmě zemském v Brně počal
Říšský sněm ve Vratislavi!
Přišli arcibiskupové,
Biskupové, prelátové,
Také legát papežský
Ferdinando, biskup lucký.
Shrnulo se množství knížat
Německých, i zavítali
Vévodové ze Slezska,
Vyslancové cizích mocí,
Spolu hosté z všelijakých
Zemí, také hosté z Čech.
I pleť krásná byla tam
Zastoupena; nebol stkvěla
Se tam s svými dvořankami
Barbora, choť Zikmundova,
Již byl Zikmund předtím zavrh’,
Jelikož ji v podezření
Nevěrnosti měl, ač sám byl
Manželem nejnevěrnějším,
Později však zase přijal.
Jemně, jako luna v tiché
Noci, svítila tam vdova
Václavova, Žofie.


Ovoce? To rajská chuť je,
jmenovat je nedovedu,
naše však je ničím věru.
Ráj? Nu ráj, však had tam sedí!


Elindul a dalnok, hű úti társa
A lant, s keble mosolygó szép világa;
S hol bűvös dalát elárasztva jár:
Mint hangos erdő, zeng a földhatár.
Ki az égboltra hinte csillagot,
Szóló ajkat a madárnak adott,
Szerzés a szellőt és a szélveszet,
A sziklát, völgyet, a hűs kutfejet,
A tengernek mély ágyat vetett:
Megénekli a dús természetet.
Megénekli, ki a dús természetben:
Nyilván vagyon fákban, kőben, - szivekben.


„By z půdy jejich bělostné
kvést mohly růže přeskvostné.“


华堂日晏绮罗开
伐鼓吹箫一两回
帐底画眉犹未了
寺丞亲著绛纱来


Ernő meg egyre hozzá indul,
Mint illik, rendesen - hanem
Még féluton sincs, visszafordul,
Gondolja: holnap, még ma nem.
Míg végre aztán a sok holnap
Folytán a helyzet bonyolultabb,
Növekedik a bűnrovás,
Nehéz lesz a leszámolás.


pomalu se třepí,
snad už doklepává.


Jeť srdce jeho jako pelech hadí,
v něm citové jen přebývají lítí,
již obětí se cizí nenasytí,
a lásku láskou nikdy nenahradí.


Denn wahllos wandelt Jeder auf den Pfaden,
Auf welchen Kräfte, die sich tief umfloren,
Mit dunkelmächt'gem Spruche ihn geladen.


日日对此君
攀挹非细故
为问辕下驹
何如辙中鲋


Mnich mladý vstal pod černým křížem spěchem
a spěchem kráčí dál v kamenném loubí,
zahradu růžovou jež kolkol vroubí:
„Sen divný! – tajemná však vánek slova
mi šeptal v duši: mluvou jeho vůně.
Moc kouzelnou ta vůně v sobě chová!
Snu obraz bleskem vynořil se z tůně,
než zapad’ zas a zase v hloubi tone
a nerozumím vánku mluvě vonné.“


Ein Küßchen, das ein Kind mir schenket,
Das mit den Küssen nur noch spielt,
Und bei dem Küssen noch nichts denket,
Das ist ein Kuß, den man nicht fühlt.


Yace aqui doña Pánfaga.


莫把天人轻着意
天人分处与生殊
却笑世儒多自误
老来空长寄生株


The straightest furrow lifts the ploughman's art,
The hat he gain'd has warmth for head and heart;
The bowl that beats the greater number down
Of tottering nine-pins, gives to fame the clown
Or, foil'd in these, he opes his ample jaws,
And lets a frog leap down, to gain applause;
Or grins for hours, or tipples for a week,
Or challenges a well-pinch'd pig to squeak:
Some idle deed, some child's preposterous name,
Shall make him known, and give his folly fame.


Die Jahre schwanden,
Seitdem voll Gram
Auf jenen Stufen
Ich Abschied nahm.


V té pak naší zemi české
Máme taky hochy hezké,
Jenž si v zpěvu libují,
Nás pak také milují.