So lasset uns künftig im Schmecken und Hören,
Nicht minder im Riechen, im Fühlen, im Sehn,
Den Schöpfer verehren,
Und Sein' Allgegenwart verstehn!


Duchu světla! Nejkrásnější růži
z věnců, jimiž blažíš lidstvo rád,
na skráň vrhni šlechetnému muži,
jež svůj život v oběť Tobě klad',
který různé řeky v moře spojil,
kouzlem tvojím steré rány hojil;
v památný den k zdaru, spáse
v hodokvase
tÓnů tvých buď dlouho živ a mlád!


丧元沟壑是寻常
百战孤城气独张
彖邑他年传不朽
生人反借死人香


Pak ticho jak by rostlo vším,
když sedneš za stůl dubový;
hned tepem mnohem bouřnějším
daleký svět ti odpoví.
A jsi-li básník, musíš znát
nevyjádřených světů tíseň,
nejprudších větrů stran všech vát
v svých varhan musíš hlasnou píseň,
že to, co duši opije,
snad z ruky boží milosti,
v tvých slovech nově ožije
a čeká u hran věčnosti.


Nemzette őket. - Béketörő fejök
Napfényre jővén égnek homályiból,
Csak arra készűl és tör, hogy mást
Nyelve miatt keserűlni lásson.


Hie wurdestu zwar sehr betrübet,
Erfuhrest viel vnd grosse Pein;
Doch weil der Höchste dich geliebet,
So kuntt' es gantz nicht anders seyn,
Creutz, die Zucht der Frommen,
Must auff dich auch kommen,
Biß dich Gott bewehrt
In Gedult befunden,
Der dich nun entbunden
Vnd zu sich begehrt.


Nicht ein Vetter, nicht ein Bäschen,
Niemand kümmert sich um ihn,
Und die fremden gelben Vögel,
Alle scheinen ihn zu fliehn.


Суровый звук моих стихов —
Печальный отзвук дальной речНе ты ль мои склоняешь плечи,
О, вдохновенье горьких слов?
Во мгле почиет день туманный,
Воздвигся мир вокруг стеной,
И нет пути передо мной
К стране, вотще обетованноИ только звук, неясный звук
Порой доносится оттуда,
Но в долгом ожиданьи чуда
Забыть ли горечь долгих мук!


Sag, was du willst, die Ewigkeit
Wird nie genug beschrieben.
Wer weiß die Höh der Grausamkeit,
Die sie pflegt zu verüben.
Kein Auge hat ihrn Schlund gesehn,
Kein Ohr ihr Brülln vernommen,
Es ist auch ihre Qual und Drehn
Noch in kein Herze kommen.
So grimmig ist die Ewigkeit!


深山五月清无暑
露气漙空午夜寒
草际鸣蛩更强聒
满怀秋思寄毫端


听着啼鹃早惨神
谈经那复昔儒醇
黄茅白苇秋风急
曾与夷门起战尘


Ó kéž jsem krásným okem Tvým,
v němž ponořeno nebe,
bych štěstím blažil celý svět
a panenko má, Tebe!


Vtom se vážně před oltářem zjeví druhý kněz;
šťasten hoch, že dvojí mši můž’ obcovati dnes.


So sprachen sie; abschütteln dabei
Ihr dürres Laub die Aeste!
Die blanken Aexte schwingen die Drei,
Da bekreuzen sich fromm die Gäste;
Ein mächtiger Schlag, ein donnernder Knall,
Ein Staubgewölk, ein dröhnender Fall!
In Trümmern liegt die Veste.


Jedním slovem, Pane Bože,
slavné moje příbuzenstvo
počestná a bohabojná,
chudá byla čeládka!


Horch! überraschend saust es in den Bäumen
Und ruft mich ab von meinen lieben Träumen,
Ich höre plötzlich ernste Stimme sprechen;


Der Kuckuck hat gerufen,
Und wer's nicht hören mag,
Für den ist grün geworden
Kein Feld, kein Wald noch Hag.
Kuckuck! Kuckuck! Kuckuck!


Flächenbewohner verschiedener Himmel
Pflegen Ihr unübersehliche Saaten,
Ziehen die Frucht des Lebens Ihr reif.
Unter verschiedenen Sonnen
Pressen Ihr Hügelbewohner
Aus den Trauben den Wecker des Muths.


Teď možno konečně bez hrůzy těžkých pout
ve chvíli předjitřní již všechen zvážit žal,
jenž srdce drásat chtěl ve příštích hodinách.


Patř na svých vášní rudý květ
a podiv se a ztrň!
Co hrůzy bylo zde a běd,
vše ve svá ňadra shrň!


Wer Gott auf andre Weise dient,
Ist ganz in Trotz und schief geschient.


Sey zufrieden meine Seele/
Laß es Bösen glücklich gehn/
Biß sie ihr Verderben sehn.
Wer nichts wünschet/ hat genug/
Und so bin ich seelig klug/
Wenn ich diesen Reichthum wehle:
Sey zufrieden meine Seele.


— Дитя, скажи мне, что любовь?
— Вот этот ужас мой без воли,
Вот этот стыд, мгновенье боли,
Вот эта стынущая кров— Дитя, скажи мне, что же страсть?
— Вот эти слезы, эти пени,
Вот эта жажда унижений:
Быть как раба, к ногам припаст— Дитя, ответь мне, счастье в чем?
— В твоей истоме, в этом бреде,
В твоем весельи о победе,
Во взоре блещущем твоем!


Là-haut ses prunelles savantes
Ont vu les gouffres radieux,
Les désastres, les épouvantes,
Les antres flamboyants des Dieux,


NOTA: Xarapim: o mesmo que xar Aleluia: alegria, bem-esta Cuia: no texto, cabeç Arenga: disputa, atrito (sentido popular) Dar à casca: morrer, perder tudo, arruinar-s Moenga: moend Angu: massa de farinha de milho (fubá), de mandioca ou de arroz, com água e sal, escaldada ao fog Quingombó: do quimbundo "Kingombo", quiab Nhanhá: tratamento dado às meninas e às moças pelos escravo Nhonhó: tratamento dado aos senhores pelos escravo Chulice: de chulo; no texto, graças, malícia Quindins: dengues, meiguices, encanto


Když matičku jsem v hrob mu kladl
a na ni sypal země proud,
tu hošík ubožáček na kolena padl
a plakal, že by kámen musil obměknout!
Já zaťal zuby, marně slzu stíral
a v duši maně záměr uzavíral,
že dítku skrovný popřeji svůj kout – –
Leč ohlédnu se – dítě pryč – a v dáli nářek zmíral.


Až ke dnu dějin stoupat,
na křídlech snů se houpat
a světa ruch a rej
tkát v epopej!


Wird der Drang dir nie gestillt,
Deines schönen Amts zu walten,
Dieser Welt verworrnes Bild
Leise deutend zu gestalten.


Ezalatt az ifju s tündér Ibolyája
Olyan messze járt, hogy!... Szép idő lett rája.
Egyszer Rózsa fölnéz: „Lelkem, arra jég van,
Hallga hogy zúg! sok kárt tesz az a szomszédban.


Man hat ihm seinen Toten geraubt,
Wir haben auch einen, wenn Ihr es erlaubt,
Gebt ihm den Unsern, gebt Euren Schatz,
Der füllt, wie einer, seinen Platz.
Du lieber, lieber Landsknecht!


Und dort – ein Hahnenschrei,
Und bald wird's licht.
Tag, o wie grau ist
Dein Angesicht!


野寺一僧住
朔风万里来
敌营犹未徙
猎火照边台


On, řečník, pro svou osobu
v té věci má-li volit,
vždy neochvějně trvá na
svém hesle: „Všechno pro lid!“


A tak sním a kráčím dlouhým polem,
s obou stran se měkce vlní klas,
ach, jaký to sladký, velký hlas
šumnou hudbou rozlívá se kolem.
Ne, on nejde z mělkých pole brázd,
z klasů, které kosa počne klást,
z hloubky, s výše, z celé šíré země,
se rtů, z hrud i zvonů šumí ke mně
jako vítr, když zved’ křídel tep:
Chleba! chléb, ó, chléb!


عَطاءُ أُولي المَكارم كانَ فَتحاً
لِأَبواب المَدائح وَالنَشيد
وَكَم في الناس مثل أَبي نَواس
وَلَكن لَيسَ فيهُم مِن رَشيد


A quem devo dizer que em tua carne
se sobreleva o tempo e o duradouro,
mancha de óleo no azul, alaga e intensifica
o contratempo a que chamei amor?


Und Preussen wolt' allein
Ohn Schmertz' und Kummer seyn?
O klag für allen Dingen,
Durch diesen Trawer-Stand
Must du auch, armes Land,
Mit deinem Tode ringen.


Nézzük majd a sok virágot,
Amint nyílnak kelyheik,
S ha ezeket nyílni látod,
Szíved is tán megnyilik.


Proč jsi tu strunu, starče, zaklínal,
by vzdech se její v skřeky přepínal?
vždyť není srdcem, které v prsou žije,
a stálý snáší žal a stále bije!
Teď struna praskla – ruce slabé, svislé
víc struny nedrží u písní porotě,
a najdou-li se ještě dobré mysle
daň neplatí víc hudci, platí slepotě.


Ché quella che facesse donagione,
Contra la sua natura peccherebbe,
E 'n gran follia ciascun gliele porrebbe,
Sed ella no'l facesse a falligione.


رَأَيتُ النَبِيَّ عَلَيهِ السَلامُ
فَقُمتُ إِلَيهِ وَقَبَّلتُهُ
فَقالَ أَيَعقوبُ يَروي الحَديـ
ـثَ فَقُلتُ نَعَم قالَ ما قُلتُهُ


Ihr tut, wie die deutschen Studenten tun,
Es geht schon aufs Kommerschieren,
Ihr seid ihnen ähnlich in allem nun,
In allem, bis aufs Studieren.


E di vederne il fin già risoluto
scendea da l'alto, e raccendeva l'ire,
quando un gigante orribile e cornuto
gli apparve e l'atterrì con questo dire:
— Che pensi? ogn'ardimento è qui perduto:
pensa di ritirarti o di morire,
ecco ti svelo i lumi, or tu rimira
de la terra e del ciel lo sforzo e l'ira.


Que tú seas para mí,
como el transistor para el ciego,
como el olvido para el inocente,
como la lluvia para la lechuga
que quiere cogollar.


	Non gli opran né i bastier né i calzolai,
né simili altri, perché e' son sottili
quanto può l'ago assottigliarsi mai;


Anteil an der Fisch-Allmende
wirklich echt in Ihren Zeilen!)
Ihre X. – Ich bin zu Ende.«


De la ninfa la sorte così acerba
pietoso Apollo ai grati rami tira,
ed a quivi posar vago tra l'erba:


Però mi resto, e di lontan sospiro
i nobil frutti de l'ingegno vostro,
che con tant'altri già tant'anni ammiro.


三坛中夜讲真经
大集群仙列下庭
唯有老君修别殿
手书云篆送玄冥


Lob sei Dir, das Du gestorben,
Wie dein Leib voll Bluhtes stund,
Hast dadurch den Schmuck erworben
Uns, das wir, schön und gesund,
Müchten leben in der Stadt,
Da man nie wird Freuden satt,
Da man jauchtzet, spielet, springet
Und das Drei mahl Heilig singet.


Wenn uns der Trompeten rauher Klang
Wie Donner Gottes zum Herzen drang,
Magst du im Theater die Nase wetzen
Und dich an Trillern und Laufern ergötzen.
Bist doch ein ehrlos erbärmlicher Wicht;
Ein deutsches Mädchen küßt dich nicht,
Ein deutsches Lied erfreut dich nicht,
Und deutscher Wein erquickt dich nicht.
Stoßt mit an,
Mann für Mann,
Wer den Flammberg schwingen kann!


Tu se tvorstvo celé
Na mne počne smáti,
Nechtělbych té chvíle
Za celý svět dáti.
Vždyť i naši předci
Víno pívávali,
O, jak po napití
Dobří bývávali!


Was nutzt euch solche Furcht, die ihr euch selber macht,
Und die die kluge Welt belacht?
Ihr denckt, ihr müstet gantz allein
Der Hahn im Liebes-Korbe seyn,
Und wißt doch selber nicht,
Ob man, so süß es euch pflegt offtermals zu träumen,
Euch Willens ist ein Plätzgen einzuräumen.
Ihr schmeichelt euch, wie offt geschicht,
Mit eitler Dunst;
O lernet zu vorher die Kunst,
Die Sache besser anzufangen,
Wenn man der Damen Gunst und Hertze will erlangen.


Es bat ein Bauer ein Töchterlein,
Daß es doch thäte den Willen sein;
Er bot ihr Silber und rothes Gold,
Daß sie ihn lieb hätt und heirathen sollt,
Gar öffentlich.


quanto Amor le può ancora essere aspro,
pur che le iscaldi un poco il freddo petto,
quando dir si püote: or più m'innaspro!


Nun Jahr um Jahr ist hingeflossen
Seit jener ersten Lieder Klang,
Den, wie der Bäume frisches Sprossen,
Geweckt des Lenzes Freiheitsdrang.


Soportar pianti e lamenti
so disposto in fine a morte,
foco, affanni e rii tormenti,
drento a queste stanche porte;
forse un giorno fato e sorte
arò meco e la Fortuna.


或有恐怖或断疑
双明一句绝针锥
于兹切莫生欣厌
觌面还须眼似眉


Ich war ein wilder Reben,
Du hast mich gut gemacht,
Der Tod durchdrang mein Leben,
Du hast ihn umgebracht
Und in der Tauf erstickt,
Als wie in einer Flute,
Mit dessen Tod und Blute,
Der uns im Tod erquickt.


Však nad vše krásnější jsi,
tvých letních snů když vzdech
na černých jedlích visí
v nádherných girlandech;
když diamanty hoří
tvých hvozdů každý kout,
v jich bílém chtěl bych moři
bez vzdechu zapadnout!


Mais depuis combien d'ans est-elle donc passée ?
Rien ne marque les temps le long de mon chemin :
C'est pour l'éternité que mon âme est blessée,
Et tous les jours sont hier pour un tel lendemain !
— Mais depuis combien d'ans est-elle donc passée ?


Es waren zwei Edelkönigs-Kinder,
Die beiden die hatten sich lieb,
Beisammen konten sie dir nit kommen,
Das Wasser war viel zu tief.


Van a letünt bánatban is kéj;
Szint nyernek a megélt bajok;
Az elvonult zápor nyomában
Kicsiny, de tiszta csepp ragyog...


O Kind! o wahrer Gottes Sohn!
O Krip! o Salomonis Thron!
O Stall! o schönes Paradeiß!
O Stroh! wie Rosen roth vnd weiß/
Kindelein im Stall/
Mach vns selig all/
Kindelein im Stroh/
Mach vns froh.


Vide già la famosa antica etade
nel palazzo reale alto di Roma
donna empia sì, che fe' del carro soma
al padre anciso, e spense ogni pietade.


Zerflossen ist der Geist im süßen Feuer,
Doch gleicht die reine Lust der weißen Lilie,
Scheut nicht den Blick der göttlichen Aurora;


十年栽种满园花
无似兹花艳丽多
已是谱中推第一
不须还更问如何


Steron taciti al detto d'Agramante
e Ruggiero e Gradasso; et accordârsi
che qualunque di loro uscirà inante,
e l'una briga e l'altra abbia a pigliarsi.
Così in duo brevi, ch'avean simigliante
et ugual forma, i nomi lor notârsi;
e dentro un'urna quelli hanno rinchiusi,
versati molto, e sozzopra confusi.


de l' alta man di Dio bel magistero,
a lato a cui son quante fur cantate
da le penne più colte e più lodate
come a cigno gentil vil corbo nero,


No Winter frown'd. In sweet embrace ally'd,
Three sister Seasons danc'd th' eternal green;
And Spring's retiring softness gently vy'd
With Autumn's blush, and Summer's lofty mien.


-20-
ويكفي, لأَعرفَ نفسيْ البعيدةَ’ أَن
تُرْجِعِي لِيَ بَرْقَ القصيدةِ حين انقسمتُ
إلى اُثنين في جَسَدِكْ
أَنا لَكِ مِثْلُ يَدِكْ
فما حاجتي لغدي
بعد هذا السفر؟


Sin arrimo y con arrimo,
sin luz y ascuras viviendo
todo me voy consumiendo.
    I
Mi alma está desassida
de toda cosa criada
y sobre sí levantada
y en una sabrosa vida
sólo en su Dios arrimada.
    II
Por esso ya se dirá
la cosa que más estimo
que mi alma se vee ya
sin arrimo y con arrimo.
    III
Y aunque tinieblas padezco
en esta vida mortal
no es tan crecido mi mal
porque si de luz carezco
tengo vida celestial
porque el amor da tal vida
quando más ciego va siendo
que tiene al alma rendida
sin luz y ascuras viviendo.
    IV
Haze tal obra el amor
después que le conocí
que si ay bien o mal en mí
todo lo haze de un sabor
y al alma transforma en sí
y assí en su llama sabrosa
la qual en mí estoy sintiendo
apriessa sin quedar cosa,
todo me voy consumiendo.


للقلبِ في سَبْكِ الحُروفِ معانِ
كالنُّورِ يُبْدي رونَقَ الأَلوَانِ
والمرءُ ليسَ بذي عُلًى في شأنِهِ
إنْ لم يُحِطْ فيها بكلِّ لِسَانِ
ومَعارِجُ الأَفْكارِ وهي عَويصَةٌ
يُبْدي طُواها العارِفُ الرَّبَّاني
ويمُرُّ في صُفَفِ القُلُوبِ بسِرِّهِ
مَرَّ الشِّهابِ ببُرْجِهِ النُّوراني
عُذراً لجاهِلِنا فليسَ لأَخْرَسٍ
حُسْنُ المَقالِ وباهِرُ التَّبْيَانِ
نَظَرَ السَّماءَ فقالَ تلكَ بَعيدَةٌ
جُحْداً لما فيها من البُرْهَانِ
ورأى سَحابَ القُدسِ يهطُلُ فوقَنا
فانْجابَ مُزْدَلِقاً معَ الشَّيْطَانِ
ولَنحنُ في طيِّ الغُيوبِ ونَشْرِها
أَهلُ الوَحا ساداتُ كلِّ زَمَانِ
وأَنا ابنُ من رَكِبَ البُراقَ مُرَفْرِفاً
فوقَ الطِّباقِ وجازَ عن كيوَانِ
وأَنا ابْنُ من في بدرَ رَدَّ جُموعَهُمْ
عَرَضاً وذَلَّلَ عِزَّةَ الصُّلْبَانِ
وأَنا ابْنُ من يومَ الغَرِيِّ بنفسِهِ
فَلَقَ العَجاجَ وما لديهِ ثَانِ
وأَنا ابْنُ من قَطَعَ اللَّيالي ساجِداً
بحرِ النَّدى السَّجَّادِ سامي الشَّانِ
وأَنا ابْنُ باقِرِ كلِّ علمٍ غامِضٍ
والمُطْلِقِ المَعنى بكلِّ عِنَانِ
وأَنا ابْنُ جعفَرِ جَيْشِها نِحْريرِها
بحرِ العُلومِ مُفَسِّرِ الفُرْقَانِ
وأَنا ابْنُ كاظِمِ غيظِهِ مَجْلى الهُدَى
روحِ الرِّسالَةِ باهِرِ التَّبْيَانِ
وأَنا ابْنُ ضَيْغَمِها الهِزَبْرِ المُرْتَضى
أَعني المُجابَ الجِهْبَذَ الصَّمَداني
وأَنا ابْنُ من في واسِطٍ رُفِعَتْ لهُ
في سَمكِ بُحْبوحِ العُلى العَلَمَانِ
جَحْجاحُ طائِفَةِ الرِّجالِ إمامُهُمْ
سبَّارُ غايَتِهِمْ بكلِّ مَكَانِ
وأَبو اليدِ البَيْضاءِ والعزمِ الَّذي
أَلقى الخُمودَ بِلاهِبِ النِّيرَانِ
طَمْطامُها العَجَّاجُ صاحِبُ جُندِها
يومَ العَجاجِ مُجَنْدِلُ الفُرْسَانِ
شيخُ الخُضوعِ أَبو الخُشوعِ أَخو الدُّمو
عِ الفاتِكُ العَزَماتِ في الميدَانِ
ربُّ الجَلالَةِ والبَسالَةِ في طُوى
سِرِّ الرِّسالَةِ صاحِبُ البُرْهَانِ
رُوحي مَدارُ فُتوحِها مِفْتاحُ ما
قدْ أَغلقَتْ لي رَفَّةُ الأَكْوَانِ
رَحْبُ الذِّراعِ هِزَبْرُ كلِّ مُلِمَّةٍ
عَجَلاً برغْمِ زَمانِنا المُتَواني
غوْثُ البَسيطَةِ شيخُ كلِّ مُوَحِّدٍ
سيفُ الشَّريعَةِ ناصِرُ القُرآنِ
ذُخري أَبو العَبَّاسِ أَحمدُ من سَما
شَرَفاً وفاقَ برِقَّةٍ ومَعَانِ
وأَنا ابْنُ صَيَّادِ القُلُوبِ فتَى الغُيو
بِ أَخي التَّدَلِّي راجِحِ الميزَانِ
وأَنا ابْنُ قومٍ من عَناصِرِ أَحمدٍ
في الأُنسِ شادوا مظهَراً والجَانِ
قومٌ يُثيرونَ العَقَنْقَلَ في الوَغى
لو ثاقَلَتْهُمْ عندَهُ الثَّقَلانِ
بيتُ النُّبوَّةِ والفُتوَّةِ والهُدى
ووِعاءُ معْنى المشرَبِ الرُّوحاني
وأَنا بحمدِ اللهِ عِقْدُ نِظامِهِمْ
شيخُ العُرَيْجا أَحمدٌ رَبَّاني
والمُصْطَفى سِرُّ الوُجودِ محمَّدٌ
بُرْدَ السَّعادَةِ والقَبولُ كَساني
أَنا في أُولي العَلياءِ قطبُ رَحى الهُدَى
ومترجِمُ التَّبيَانِ ضمنَ بَياني
قلبي نَميطَةُ كلِّ علمٍ في الوَرَى
وعليه يشهَدُ لي بَديعُ لِساني
أَنا حسرَةُ الأَعداءِ طولَ زمانِهِمْ
أَنا فرحَةُ الإِخْوانِ والخُلاَّنِ
اللهُ أيَّدَني وأَعلى مظهَري
وأقامَني رُوحاً لِذي الإِذْعَانِ
من كانَ فيهِ منَ النَّبِيِّ بقيَّةٌ
لا بُدَّ يتبَعُ منهَجي ويَراني
إنْ فاتَهُ مَرْآيَ لم يُقْطَعْ به
حَبْلي وينهَلُ سكْرَتي مِنْ حاني
أَنا للطَّريقِ الأَحمَدِيِّ مُجَدِّدٌ
ولنَهْجِ طَهَ المُصْطَفى العَدْنَانِي
أَنا واحِدُ الأَفرادِ فيَّاضُ العَطا
من دونِ ذَيْلي صاحِبُ الإِيوَانِ
أَنا مُتْرِعٌ رَحبَ القُلُوبِ بهمَّةٍ
تَحمي حِماها من غَطيطِ الرَّانِ
أَنا نائِبُ المُخْتارِ في أَهلِ الحِمى
الوقتُ وقْتي والزَّمانُ زَماني
أَمرُ النَّبيِّ بَثَثْتُهُ بقَصيدَتي
معْنى الخَفا من حضرَةِ الرَّحمنِ
الهاشِمِيُّ مع الخَفاءِ أَقامَني
واللهُ في جَبَروتِهِ أَعْلاني
فإذا طُويتُ بمَرْقَدي فلِفَرْقَدي
يبدو الظُّهورُ البَحْتُ في الأَكوَانِ
أَنا آلَةٌ واللهُ قُدِّسَ فاعِلٌ
سبحانَ من في علمِهِ أَعْطاني
دارَتْ كُؤوسي في الوُجودِ جميعِهِ
تُجْلى لتدفَعَ زفرَةَ البُهْتَانِ
حكَّاكَةٌ سِرَّ القُلُوبِ بخمرِها
تُبدي الضَّمائرَ من ذوي الكِتْمَانِ
فالحظُّ في معنى رَقائقِ دَوْرِها
يبدو عياناً ظاهِرَ العُنْوَانِ
ما في مَشارِبِنا وحالِ طَريقِنا
دَنَسٌ من الدُّنيا بأَحقَرِ شَانِ
سيرٌ إلى اللهِ الكَريمِ مُؤيَّدٌ
ما فيهِ من زَيْغٍ ولا بُطلانِ
نهضَتْ به رُوحُ النُّبوَّةِ وانْطَوَتْ
في همَّتي ففَزِعْتُ للرًّحمنِ
ونزَعْتُ عن كلِّ الوُجودِ عَلائِقي
وطرَحْتُ رُمحي مُقْلِعاً وسِناني
فاخْتارَني حِبِّي لخدمَةِ قُدْسِهِ
وبفَيْضِ أَنواعِ القَبولِ حَباني
وأعزَّني وأَقامَ لي في بابِهِ
مجداً وباللُّطْفِ الخَفي حَيَّاني
وأَفاضَ لي أُنْساً هجَرْتُ لأجلِهِ
كَوْنِيَّتي وبباطِني ناجاني
وعُرِفْتُ في الحَضَراتِ فرداً واحِداً
متَمَكِّناً في منهَجِ العِرْفانِ
ودُعيتُ بينَ الأَولياءِ أُولي الهُدَى
في حضرَةِ التَّقريبِ بالسُّلْطَانِ
تلكَ المَشاهِدُ والمَعارِجُ نفحَةٌ
من قلبِ طَهَ رُوحِ أهلِ الشَّانِ
أَنا شيخُها ضمنَ الخَفاءِ بروْنَقٍ
لا بُدَّ يَجْلو ظاهِراً ميداني
ويُدَقُّ بالإِرْشادِ طبلُ مَعارِفي
في الخافِقَيْنِ برغْمِ أنفِ الشَّاني
وتَجولُ نُوَّابي بمُلْكِ اللهِ لل
إرْشادِ لا لمَقاصِدٍ وأمَاني
يتجَرَّدونَ له لنُصرَةِ دينِهِ
ذُهلاً عن الأَرواحِ والأَبدَانِ
واللهُ يُسْعِفُهُمْ بحالٍ باهِرٍ
وبِهِمْ يُعِزُّ حَقائِقَ الإِيمَانِ
للهِ حَيَّى على الفَلاحِ فإنَّني
أَعلنْتُ من طيِّ الخَفا بأَذاني
فانْهضْ بعزْمِكَ أيُّها المَقْصودُ من
هذا الخِطابِ بثابِتِ الإِيقَانِ
ثمَّ اسْتَعِنْ باللهِ وارْضَ بعونِهِ
حِصْناً عن الأَنْصارِ والأَعْوَانِ


Na loktech ji kolébají,
uspávají písní, bájí.


A hold suhogva sétál
a fellegek között,
sarlója megsoványul,
míg árnyba öltözött.


Rozgonyi lakása nem valami fényes,
De akkor-időhöz nem is volt szegényes,
Nem gyalázta vályog erős tégla falát,
Sok henye kőtámasz terhelte oldalát.
Fűzes Tisza partján, Keszi helység mellett,
Kék erdő tövéből messze fehérellett;
Maga birta Keszit az öreg Rozgonyi:
De más falu volt az, nem ez a mostani.


Magamba térve elborongok...
Megint egy rejtély, meg nem oldott,
Hogy a betegség, testünk’ törve meg,
Gyógyít merev, kemény erkölcsöket.


Ártatlanok,
csizmák alatt sikongjatok
és mondjátok neki: Nagyon fáj.


茫茫禹迹混殊方
谁遣中华识犬羊
今日澶渊寻旧役
会看一矢殪戎王


Ihr Herren, die nach Ehren streben
Und die ihr schlechter Ankunfft seyd,
Die viel besitzen weit und breit
Und denen mehr nicht ist gegeben,
Als armes Leben.


Wie treu ist Gott. Ein Haar ist schlecht, als wie du siehst,
Noch fält dir keines aus, biß es sein Rath erkiest.


Wo Gespräche von der Liebe?
Wo das meiste, so ich übe?
Wo Händedrücken?
Wo sich anblicken?


Gesundheit ist der beste Schmuck; den wirfft man über Hauffen
Durch Geilheit, Mutwill, Müssiggang, durch fressen und durch sauffen
Und meint, es sey dann außgericht durch schöner Kleider kauffen.


Die Erde war so lange geizig,
Da kam der Mai, und sie ward spendabel,
Und alles lacht, und jauchzt, und freut sich,
Ich aber bin nicht zu lachen kapabel.


A hegyek óriási kardala
Kísérjen a határig Tégedet,
És zúgjon, harsogjon ítéletet
Országok, népek és idők felett,
És fellebbezze meg a végzetet!
És csikarjon a csillagoktól ki
Egy „viszontlátásig”-ígéretet!!
A hegyek óriási kardala
Kísérjen a határig Tégedet.


عن يمين الحيِّ من إِضَمِ
سربُ غزلانٍ تبيحُ دمي
يا لقومي من لواحظهم
أسرت في الحب كلَّ كمي
والوجوه الغر طالعة
أوجدوا وجدي من العدم
واستباحوا يوم جفوتهم
مهجتي شوقاً لوصلهم
واستهانوا بي وقد قهروا
ثم صالوا صول منتقم
ليت لو جادوا ولو سمحوا
لي ولو بالطيف في الحلم
أيها العذال في شغفي
لومكم من أخبث الكلم
لو شهدتم ما أشاهده
من حبيبي ذقتمو ألمي
لكن الألباب زائغة
لا تعي والطرف عنه عمي
قربوا منا مسامعكم
علَّكم أن تسمعوا حكمي
واعلموا أني نصحتُ لكم
لو عقلتم ما يقول فمي
غير أني في نصيحتكم
ناثر درّاً على غنم
كيف تصغي العاذلون لنا
وهم الأعدا من القِدَم
كل مغرور بغير هدىً
ربُّه ناشٍ من الوَهَم
عابد من فكره صنماً
هائمٌ بالجهل في الصنم
محض تشبيه عقيدته
في سوى التجسيم لم يَهِم
جاهل بالطبع لذته
لذة الثيران والنَعَم
وعلى تشبيهه حذرٌ
خائفٌ منّا عليه ظمي
إن نقل تنزيهُ خالقنا
قال هذا زلة القدم
وإذا بالفتح فهتَ لَهُ
حلَّ مني ساحة التهم
يا بني قومي ومن ألِفوا
نصرتي في كل مزدحم
ذاكروني في مواجدكم
عل أن يشفى بكم سقمي
واسألوا برق الحمى كرماً
عن لويلات بذي سلم
هل له في عودهنَّ لنا
إذ له التصريف في الحرم
ليت أهل المنحنى عطفوا
لي وراعوا حرمة الذمم
أغمضوا عنا لواحظكم
قد مزجتم دمعتي بدمي
واعملوا أني شغفت بكم
وأنا من جملة الخدم
هائم صبٌ كثيرُ جوى
في الهوى لحمٌ على وَضَم
كل أحوالي بكم ظهرت
وغرامي غير منكتم


Unsre Beleuchtung! Gewiß, zu loben ist höchlich die Anstalt.
Wird man des Dunkels doch nun mittelst des Scheines gewahr!


Schönes Böcklein/ rothes röcklein/
Roth bist du von lauter schweiß/
Roth geträncket/ wol beschencket
Seind auch deine zähnlein weiß.
Auch die näste/ rind vnd bäste
Deiner eichen seind erröth;
Rothe regen thut euch legen/
Sonsten jhr das thierlein tödt.


صفاتك تفغم الآفاق طيبا
فنشر نسمها فضح النسيا
ونأيك جل جنب الخطب فيه
فان خالفتني فسل القلوبا
دعوت له التصبر مستغيثاً
ولكن ما دعوت له مجيبا
فان أصبحت عن طرفي بعيداً
لقد أصبحت من قلبي قرينا
فيا بشرى دمشق وساكنيها
وصلت بوصلها صبا كئيبا
وما ابتسمت ثغور الأرض حتى
قد مت فشقت السحب الجيوبا
فأنت الغيث وهي الروض تحيا
به وكلاكما أضحى حبيا
تبلج وجها طلقا وكانت
متى سفرت رأيت به قطوبا
وما ابيضت بها الأيام لكن
ثنتها خيفة الأعداء شيبا
طلعت علي نجم هدًى فأهون
بنجم الأفق بعدك أن يغيبا
لقد أفحمتني عن وصف نعمى
لسان الحال قام بها خطيبا
وأخصب جودك الفياض ربعي
وكان كما علمت به جديبا
فلست بعادمٍ ماءً نميراً
ولست بفاقدٍ مرعى خصيبا
هززتك فارعوى الأعداء لما
هززت عليهم سيفاً قضوبا
وفاق الشعر فيك وقائلوه
فلم يك رأيه رأيا جليبا
إذا ما أنجبت غيد القوافي
فلا تخطب لها إلا نجيبا
يهو عندي الحدثان صبري
فما أخشى النوائب أن تنوبا
وما أشكو سوى حسنات دهري
فلو حاققته كانت ذنوبا
وكلٌ بات ذا وطنٍ وأهل
وليس به سوى فضلي غريبا
ومن يك عالماً بالخلق علمي
فليس بواجدٍ شيئاً عجيبا
فدم تعطي الأماني كل عافٍ
كما تزع الحوادث والخطوبا
إذا الدنيا شكت داءً دفيناً
مننت فكنت للدنيا طبيبا


O des süßen Kindes und o der glücklichen Mutter,
Wie sie sich einzig in ihm, wie es in ihr sich ergetzt!
Welche Wonne gewährte der Blick auf dies herrliche Bild mir,
Stünd ich Armer nicht so heilig, wie Joseph, dabei!


梅怨霜欺春未知
商量着蕊尚迟疑
戏将诗句催花看
催得花开转费诗


Sou virgem e meu signo é Leã Sou casada e sou virgem, tenho filhos e sou virge Tão virgem quanto vocQuando falamos em virgindade, logo pensamos em sexo, e a partir do dia que o experimentamos, o mundo parece perder seu mistério maio Não somos mais virgens - que grande ilusão de maturidadVirgindade é um conceito um tanto mais elástic Somos virgens antes de voltar sozinhos do colégio pela primeira ve Somos virgens antes do primeiro gole de vinh Somos virgens antes de conhecer Nova Yor Somos virgens antes do primeiro salári E podemos já estar transando há anos e permanecermos virgens diante de um novo amoPor mais que já tenhamos amado e odiado, por mais que tenhamos sido rejeitados, descartados, seduzidos, conquistados, não há experiência amorosa que se repita, pois são variadas as nossas paixões e diferentes as nossas etapas, e tudo isso nos torna novato As dores, também elas, nos pegam despreparada A dor de perder um amigo não é a mesma de perder um carro num assalto, que por sua vez não é a mesma de perder a oportunidade de se declarar para alguém, que por outro lado difere da dor de perder o empreg Somos sempre surpreendidos pelo que ainda não foi vivid Mesmo no sexo, somos virgens diante de um novo cheiro, de um novo beijo, de um fetiche ainda não realizad Se ainda não usamos uma lingerie vermelha, se ainda não fizemos amor dentro do mar, se ainda cultivamos alguns tabus, que espécie de sabe-tudo somos nós? Eu ainda sou virgem da neve, que já vi estática em cima das montanhas, mas nunca vi cai Sou virgem do Canadá, da Turquia, da Polinési Sou virgem de helicóptero, Jack Daniels, revólver, análise, transa em elevador, LSD, Harley Davidson, cirurgia, rafting, show do Neil Yong, siso e passeat A virgindade existencial nos acompanha até o fim dos nossos dias, especialmente no último, pois somos todos castos frente à morte, nossa derradeira experiência inédit Enquanto ela não chega, é bom aproveitar cada minuto dessa nossa inocência frente ao desconhecido, pois é uma aventura tão excitante quanto o sexo e não tem idade pra acontece


s fel is múlták szegényt közepénn úttyának,
díszével az olasz harmoniájának,
a német és anglus mély gravitássának,
a franczia pedig friss módosságának.


Da liegen sie in ewger Lust
Und ewigem Genießen,
Da muß das Herz in ihrer Brust,
Leib, Seel und Geist zerfließen,
Sie schwimmen wie die Fisch im Meer
Der ewgen Süßigkeiten
Und darf sie niemand hin noch her
Zu einem Brunnen leiten.


Dunkel rauscht es schon im Walde,
Wie so abendkühl wird's hier,
Schwager, stoß ins Horn – wie balde
Sind auch wir im Nachtquartier!


So geht, und sterbt mit Freuden,
Ihr matten Glieder! legt euch sicher hin.
Auch der Verlust ist ein Gewinn;
Denn Gottes Lamm wird euch viel schöner kleiden,
Und dort vor seinem Stule weyden.


Innigst-liebe Liebe!
Dein durchdringend Auge
Sieht, wie viel ein Herze tauge.
Du hast unser Bündnis
Zehn Jahr angeblikket,
Und ermahnet und erquikket;
Billig ruht
Unser Muth,
Nach den Prüfungs-Stunden
Nun in Deinen Wunden.


Hört ein wunderlich abenteuer!
als ich gieng im wolfsmonat heuer
einig allein weit über felt
an ein ort, einzunemen gelt,
es schneit, das ich schier war erblint;
auch war die straßen von dem wint
so gar verwehet mit dem schne,
das ich kein ban kunt finden me;
gieng also nur dahin mit wan
und het verfelet weit der ban
und hinein auf das wolfsfelt kam,
ein heulende stim ich vernam,
die laut: owe, owe, owe!
furcht, schreck und angst bracht mir herzwe;
doch weil die stim sam menschlich was,
faßt ich ein herz und gieng mein stras
hinzu; da saß in einem hag
ein wolf, der fürt ein schwere klag;
traurig er auf gen himel sach
und mit deutlicher stimme sprach:
o du höchster got Jupiter,
warumb hast mich erschaffen her,
das aller hartseligest tier,
weil iederman nachstellet mir?
fürsten, adel, burger und bauren,
tut alles auf mein unglück lauren
und mir nach meinem leben stelt;
hunt und jäger man auf mich helt;
wo mich ein mensch erblicket nur,
so macht man im lant ein aufrur
und schreit; ein wolf, ein wolf, wolauf!
denn kumt zusam ein großer hauf,
denn tut man mir vil garen stellen,
die weitleut ire hörner schellen,
darvor mir armen wolf tut schauchzen;
dann kum die hunt mit irem jauchzen,
mich in die garen nein zu jagen
und zu schießen, stechen und schlagen.
auch machen mir die baurenbubn
im walt vil heimlicher wolfsgrubn,
darein mich armen wolf zu sprengen
und umb mein leben mich zu brengen;
dergleich die weitleut auf mich tichten
und mir vil scharpfer selbgschoß richten,
auch ser vil falstrick her und hin,
das ich schier niendert sicher bin,
als ob ich sei der ergest schalk,
ein mörder, dieb und lasterbalk,
und treib doch kein ander unfur,
den was mir einpflanzt die natur.
den bauren ich zu einer straf
hintrag schwein, enten, gens und schaf,
das tu ich auch zu keim geschleck;
geb mir ein baur gnug kuttelfleck,
kein ros wolt ich im fellen mer.
also ich mich im stegreif ner,
wan ich kan ie nit eßen gras,
mein vatter auch kein heu nie as.
ich kan nit dreschen, hackn noch reuten,
so leßt man mich gar nit bein leuten,
das ich ein hantwerk möcht geleren,
das ich mit arbeit mich möcht neren,
das ich nicht also müßig gieng;
darzu nim ich nur eßent ding,
auf das ich nit gar hungers sterb,
hoff ie, mein schult sei nit so herb.
ich acht mich weder gwalt noch macht,
treib auch kein hoffart, preng noch pracht;
ich treib ie gar kein tyrannei,
mach kein aufsetz noch schinderei,
kein zol, maut, zehent noch frondinst,
ich nim kein ungelt, rent noch zinst,
tet auch mit meim wilt noch gejeit
nie keinem schaden an seim treit.
so hab ich nie kriegt, brennt noch gmört,
kein stat belegert noch zerstört,
so hab ich auch verfürt kein her,
kein schif versenket in das mer,
so felscht ich auch kein brief und sigel,
stieß für die warheit nie kein rigel,
auch half ich kein frommen verdrücken,
kein böswicht half ich fürher rücken,
hab auch kein recht nie aufgezogen,
gekrümt, verschrenket noch gebogen,
wart mit keim hellküchlein nie bstochen,
hab auch kein falsch urteil gesprochen;
auch hat nie falsch zeuget mein zungen,
hab nie kein von sein gütern drungen,
hab auch getriben kein finanz
und weiß nichts von keim alefanz.
so hab ich auch nie wucher triben,
noch vom hundert genommen siben,
hab nie fürkauft wein, treit und korn,
bin sonst auch kein fürkaufer worn,
münzfelschen hab ich auch vermitten,
so hab ich auch kein münz beschnitten
und wusch auch darvon nie kein ünz,
trib nie wechsel mit grober münz,
keinerlei war ich felschet nicht,
het nie kurz eln noch leicht gewicht,
hab nie zu vil grechnet noch gschriben,
hab auf borg nie kein höher triben,
hab auch kein gvorteilt noch betrogen,
hab kein verraten noch verlogen,
tet keim dieblich sein er abschneiden,
tet auch nie kein haßen noch neiden,
hab auch kein menschen nie veracht,
auch keinen verspott noch verlacht,
auch kein mit stichworten gefatzt,
auch nie hin und wider geschwatzt,
die leut zu hader nie gereizt,
niemant gescholten noch verbeizt;
auch tet ich nie schmeichlen noch heuchlen,
half keinem abtragen noch meuchlen,
hab auch nie keinen lam gehauen,
nie geschwecht frauen noch junkfrauen,
half auch zu kupplerei nit vil.
so trib ich auch kein falsches spil,
auch tet ich nie keinen gotsschwur,
vol weins ich nie mein lebtag wur;
hab auch kein meineit nie geschworn,
bin auch nie kein mortbrenner worn,
braucht nie kein kirchenrauberei
und trib auch nie kein zauberei;
kein wetter hab ich nie gemacht,
fur auf dem bock nie bei der nacht,
gelaubt auch nie an kein wuntsegen,
nach dem liebtrank tet ich nit fregen;
kein waßer goß ich in kein wein,
das brot buch ich auch nie zu klein,
keinem sein ehalten verhetzt,
auch keinem kunden abgesetzt,
kein gsetz der herrschaft nie zerspalten,
hab auch kein litlon vorbehalten,
hab nie kein hoch wiltpret geschoßen,
keins heimlich fischens nie genoßen,
bin auch gewesen nie aufrürisch,
mit meiner ler niemant verfürisch;
so braucht ich nie kein simonei,
macht kein rot, sect noch ketzerei;
kein falsche ler auch von mir kam,
auch richt ich auf kein ablaßkram,
nam kein annatn noch pallium,
verkauft kein pröbstei noch bistum,
het auch nie ein pfrünt oder drei.
so trib ich auch kein gleißnerei
und war auch kein stationierer,
kein kesjeger noch terminierer;
so war ich mein tag nit bäpstisch,
dergleichen auch nie lutherisch.
doch bin ich in der echt und ban,
wiewol ich der ding keins hab tan,
ganz unverhört sie mich verdammen,
als kum ich von eim schedling stammen
und hab verwürket wol den tot.
darumb, o Jupiter, du got,
gebeut alln menschen, man und frauen,
in irs herzen spiegel zu schauen,
so wirt sich ganz menschlich geschlecht
finden so bös und ungerecht
in allen stücken obbenamt,
so öffenlich und unverschamt,
so lesterlich, erlos und schentlich,
das es int leng nit sten kan entlich,
weil doch die ganz menschliche zunft
begabt ist mit sin und vernunft,
die in gibt underscheit so frei,
was erlich oder schentlich sei.
darüber hat der mensch auch mer
die heilig himlisch christlich ler,
auch verheißung von got darneben,
ein himelisch ewiges leben.
solch ding doch alle manglen mir,
wo ich aber ein beßers west,
wolt ich erwelen noch das best,
das doch der mensch mit nichten tut,
strebt nach gwalt, wollust, er und gut,
als sei er töricht, dol und blint,
dardurch in alle laster rint,
darumb er vil streflicher wer.
derhalb, o höchster Jupiter,
bitt ich, mir ein geleit zu geben,
das ich fürwar mög sicher leben
bei menschlichem gschlecht auf ertrich,
das vil schentlicher lebt den ich;
derhalb straf sie und laß mich frei,
als lieb dir die grechtigkeit sei.
in dem schwang sich herr Jupiter
von oben auf eim adler her
und sprach: o wolf, es wirt auf erden
plötzlich ein große endrung werden;
denn sol dein werden auch gedacht,
das du kumst aus dem ban und acht.
frölich lief ein der wolf gen holz.
herr Jupiter schnell als ein bolz
fur wider auf zu seinem tron.
ich wut in tiefem schnee darvon,
gedacht: ach got, der großen schant!
ein iedes tier in seinem stant,
fisch, vögel und all creatur,
was ie von got erschaffen wur,
das lebt nach der natur allein,
die im got hat gepflanzet ein,
und in keim stück das übertrit;
allein der mensch tut solches nit,
sonder bleibt got nit undertenig,
ist sein geboten widerspenig,
nach gwalt, er, gut und wollust strebet,
dardurch in allen lastern lebet
wider vernunft und christlich ler,
wider tugent, sitten und er.
des werden an dem jüngsten tag
all creatur mit großer klag
wider den menschen zeugnus geben
und wider sein süntliches leben,
die er mißbraucht hat allesamen,
im selb zu ewigem verdamen;
auch ist warhaftig zu vermuten,
das uns got wert mit seiner ruten
scharpf heimsuchen und gar behenz
mit krieg, teurung und pestilenz
und ander erschröcklicher plag.
got wöll, das dardurch vor dem tag
buß und beßrung bei uns aufwachs,
das wir from werden, wünscht Hans Sachs.


Man sagt, daß in der Schaar
Ein junges Weibchen war,
Ein Vogel deiner Art,
Nett, schalkhaft, hüpfend, zart,
Der kaum das Nest verließ,
Die ersten Federn wies,
Dem, der ihn artig fand,
Nur spielend widerstand,
Und dennoch meisterlich
Der Leidenschaft entwich.


Dny plny změn. A náhle zjevno,
že Turek tuhým sokem jest...
Kars v Asii... A dole Plevno...
A Balkán jaksi těžko slézt.


a fazer à metafísica


Měsíc líbal růže leskem,
růže mřely toužným steskem,
vadly,
a kde poupě, nemníc sebe,
pukalo hned, anděl s nebe
padlý.


no carro, o rádio anuncia
mais um assassinato
vejo seu corpo na esquina
paro o carro e salto


Egy kutya biró eleibe idézte a juhot,
Kinek kölcsön adott volna kenyeret, s ez hamis
Szájjal tagadná; két bizonyságot hiva,
Farkast és kányát; ezek előállván: “Igaz,
Úgy van, biró úr, láttuk, bátran esküszünk.”
A juh, szegényke! vesztett; büntetése volt:
Mivel nincsen egyéb jószága neki: hát egész
Gyapját eladván, tegyen eleget. Tél volt s kemény
Hideg, mikor ezen büntetés hozatott reá,
Elhalt, s husát felosztották magok között
A kánya, farkas, kutya, hamis ellenségei.


Co praví Beethoven? Co Schumann? – Marno,
nám umřít jest, my zhynem, stínů stíny,
my prachu rod, v němž skrytá jiskra božství
plá uměním a láskou.


Zu viel verlangt, daß die Natur
Ihr Sein dir zum Bewußtsein bringe!
Sei froh, spürst du dein eignes Auge nur
Am bunten Widerschein der Dinge.


Mag dann der Steuermann nach langem Irren,
Rasch ziehend alle Pfeile aus der Wunde,
Tot an der Heimatküste niedersinken!


Leszállasz felénk
A szenvedés s remény leplében,
Szent Megadás,
És karjaidon
Kelünk fel a porból,
Kelünk ki a habokból,
S szelíd sors keble vár!


白日回光迷远山
风烟薄暮早春寒
几回点检累臣罪
一疏欲期天下安


Ó vidím tebe, vidím, země rodná,
tvé nivy kvetoucí, tvé ouvaly,
tvá města, dědiny, tvá pole plodná,
i hory, lesy, jež nás skrývaly.


A řady rudých kabátů se hnuly,
a Prusi lavinou se řítí k centru,
bok zdrcen již, již Moutonův sbor rozbit
a jako vody netvárné se valí
francouzská jízda, pěší beze zbraně
tam kamsi v jih. Ney Michel, maršal, kníže,
tam v dálce v onom vytrvalém houfci
zoufale rve se jako prostý voják
a puškou s nasazeným bajonetem
po hlavách bije – sije smrt jen proto,
že sám ji hledá... Imperator chvíli


V nekonečnu modra nebe
zajdou hvězdy, mléčná dráha.
Ale dosud noc a tma je
a tma vůkol dosud váhá
opustit ty spící kraje,
ustoupiti červánkům.


sino la quebrada
luz
de la palabra,
ajena
realidad,
vida sin
duelo,
eterno dis-
tanciar,
constante
eco,
tú,
que allí
te reconoces,
olvidas
sólo
el nombre de
tu ilusión.
Esa es tu vana hora.
Te habita
eel tieeemmmpoooooooooooooo...


Z ležení zas letí povel k hradu:
„Vítku, otevř brány bez odkladu!“


Lorbeerkränze, Siegesbogen!
Morgen kommt er eingezogen,
Der den Bessern überwand
Und gewonnen Leut' und Land.


Vízben fuldokló a szalmaszálhoz
Ha már sehol menekvést nem lát:
Kapkodok én is már fűhöz-fához,
Hogy hátha kételyemre írt ád.


Es soll geschehn! Ob gleich das Unrecht ich verspüre,
Das dieser Endschluss thut den Waffen, die ich führe:
Du foderst deine Schuld, und diese fodern Treu' ;
Die brech' ich, wo ich will das jener recht geschehe;
Die eine wiedersteht der andern, und ich sehe
Dass Tugend, Laster, Schand', und Ehr' ein Ding itzt sey. 1


A z poučení proroků, z jejich nečistě zbarvené řeči
vykvetla prodejná a vypočítavá láska naučených gest,
jež neživí, jež vraždí spletení lhostejných těl v křeči,
s dušemi dcer a synů kupčí ve špíně a prachu ušlapaných cest.


Však marně! Obraz divný skončen jest
a: „Giotto šílí!“ slyšet všude zvěst.


Ty jediný jen věrný při všem trudu
mně zůstal’s, kříži umučení:
i v smrti ještě tebe třímat budu
a v tobě doufat – všeho naplnění!


Dušiček večer jest. Hřbitovy tonou
v světýlek moři blikavém;
kolik jich jenom hřbitov má jeden,
hřbitovů kolik celá zem!
Hřbitovů záře! To’s do svého světla,
matičko země, jednou zas zkvetla
a zářiti chceš vesmírem!


Zda v péči o bratry, vlast milou?
Zda v utrpení, v boji zlém? –
Ó jsi-li při všem plnou silou,
pak plně žil jsi v tomto všem!


Jámborúl csendeszen császár alatt jára,
De hogyha az ember fogdosni akará,
Mint az sebes sólyom, mikor kél szárnyára,
Vagy ha könnyü evét ugrik fárul fára.


Dein Seufzen, deine Last, dein Sehnen,
Was andre nur an dir verschmähn –
O gieb mir Alles, bis mir Thränen
In den erstorbnen Augen stehn!


يَالَيْلَةً قدْ هامَ فيها فُؤادِي
لَمْ أَكْتَحِلْ شَغَفاً بِهَا بِرُقادِ
لِمْ لا وَقَدْ لاَحَتْ بِهَا الأَنْوارُ مِنْ
خَيْرِ الوَرى تُبْرِي مِنَ الأَنْكادِ
صَلَّى عليهِ اللهُ ما أَهْدَتْ لَنَا
وَضَّاحَ نُورِهِ لَيْلَةُ الْمِيلادِ


Dvě pak těla na nákově kuli,
Po každé je v uhlí bukové
Zahrabavše měchem oheň duli;


Erzittre, Golgatha! er starb auf deinen Höhen.
O Sonne, fleuch! und leuchte diesem Tage nicht;
Zerreiße, Land, worauf die Mörder stehen!
Ihr Gräber, thut euch auf! Ihr Väter, steigt an's Licht!
Das Erdreich, das euch deckt,
Ist ganz mit Blut befleckt.


Was gibt's?


Mit chinesisch eleganten
Arabesken, wie die hübschen
Bonbonnieren von Marquis
Im Passage-Panorama.


Da liegen sie vor mir jetzt deine Briefe,
So arm an Inhalt – ja selbst arm an Trug;
Erzwung'ne Worte, halbe nur und schiefe –
So flüchtig wie dein flücht'ger Federzug.


Wollt ich der Morgenröten gleich
Geflügelt ziehn, so weit das Reich
Der wilden Fluten netzt das Land,
Käm ich doch nie aus deiner Hand.


V každý čas
srdce hlas
od srdce do srdce zní.
Vzdálení
pomnění
v lásce i sjednocuje.


Přišel večer. Sestra mladší
k oknu nejdříve se tlačí,
punčošku tam svoji věsí – – –
Nespí – – čeká – – posléz usne – –
Něco cinklo v síni dusné!
Bože, jaké plesy!


Hier nahn die Augenblicke, – schwinden
An dir vorüber immer,
Ein jeder eilt, dich noch zu finden
In deinem Jugendschimmer;


Und als die Hähne krähten,
Da ward mein Auge wach;
Da war es kalt und finster,
Es schrieen die Raben vom Dach.


桐柏昆仑日夜倾
投溪注壑本无情
乍为含垢千寻浊
不作矜人一掬清


Se ne die' lampa il Ciel chiara e lucente
per metter foco in terra, acciò ch'egli arda
per nostro ben, qual ghiaccio ne ritarda
che non s'infiammi ogni gelata mente?


 La 'namoranza —disiosa
che dentro a l[o] mi' cor è nata
di voi, madonna, è pur chiamata,
merzé se fusse aventurosa.
E poi ch'i' non trovo pietanza,
 per paura o per dottare
s'io perdo amare,
Amor comanda ch'io faccia arditanza.


Jak reflex vzdálený v stesk jeho těžký padne
zjev kterés odešlé, tak mramorově chladné.
(Dnes by jí děkoval, neb bojí už se změn!)


Siehe frommen Kindern zu,
Die im heilgen Stande stehn,
Wie so wohl Gott ihnen tu,
Wie so schön er lasse gehn
Alle Taten ihrer Händ
Auf ein gutes selges End.


y esta por acercarse a vos se alcanza;
que no es tan temeraria mi subida,
puesto que es vuestra luz más poderosa


سامرت لَيلك بالغوير فَطالا
وَمكثت وَحدك تندب الأطلالا
وَعجبت من دمع بصوب خلفه
كبد تذوب وَزفرة تَتوالى
وامرت قَلبك أن يقر فَما ارعَوى
وَنهيت حفتك أَن يَسيل فَسالا
وَزعمت أَنك في الهَوى مستنجد
صَبرا فَكانَ الصبر منك محالا
لِلَّه من تهفو نَوازع قلبه
ان بارق بالابرقين تَلالا
تبكيه ساجعة الربا ان غرّدت
وَتهيج داء في حشاه عضالا
ان العيون النجل وَهي عَواقل
تُمسي وَتصبح للعقول عقالا
بابى مودعة تخافت صوتها
خوف الرَقيب وَعينها تَتمالا
سارقتها طرف الحديث وَربما ال
تفتت يمينا وَالتفت شمالا
قالَت تَفارَقنا فقلت لَها نعم
قالَت فَتَنسانا فقلت لها لا
قالَت فأين تريد قلت أريد من
لَم يخش زائر سوحه اهمالا
اعني المكين ابن المكين الصالح اب
ن الصالحين الماجد المفضالا
مَولاي اسمَعيل نجل محمد
فرع لذاك الاصل طاب فطالا
أَترى بنا الدنيا به وَبأهله
عملا وَعِلما تضرب الامثالا
قمر تسر به العيون وَتَمتَلي
منه القلوب لنوره اجلالا
يا راكِبا ظهر العَزائِم راجيا
نجح المطالب واصل الترحالا
وَتحر في حرم المضيضار وضة
قدسية مملوأة أَبد الا
أَوضا مباركة يقبل تربها
وَتحط في عرصاتها الاحمالا
وَبها صبيحة كل سبت موقف
للانس ينسيك النقي وَاللالا
ان فاتَني الحج المبارك زرتها
وَرَجوت أَجر المحرمين حَلالا
أَو عاقَني عَن قصد طيبة عائق
فَهنا معارف لا تذم فعالا
هَذى البحور المكدشية قد طفَت
فاغرف بكفك واترك الاوشالا
وَبمشهد القبر اليَماني سيد
علم يزيد به الكمال كَمالا
مستودع البركات خير ثماركن
اذ كانَ غوثا لِلوَرى وثمالا
سر النبوَّة في الولاية كامن
يَمحو وَيثبت كل حال حالا
بحر يموج بكل خير لجه
وَغمام مرحمة نَدى وَظِلالا
يا من يخوفني من الزمن الَّذي
عكس الامور وَحوّل الاحوالا
فابو الثَلاثَة في الخطوب وَسيلَتي
مَهما اِستَغَثت أَو اِستَنلت نوالا
وَيد الثَلاثَة بعده يد نصرتي
وَلِسان حالي حجة وَجِدالا
يا سادتي وَالدهر غير مساعد
ان اللَيالي بالامور حبالي
أَنا غرس نعمتكم وروض غمامكم
وَنَزيل عزكم المنيع مالا
فارقت قَومي اذ ذهبت مغاضبا
وَتَركت فيهم أخوة وَعيالا
وَجعلت عينا لا تَنام عليهم
عينا وَحَسبي ذو الجَلال تَعالى
وَوصلتكم ارجو بجاه وجوهكم
وَبجاه سيدنا الجَمال جَمالا
فَبمثلكم نَرجو الجنان وَنأمن
النيران يوم نشاهد الاهوالا
قوموا قيام المُصطَفى بخزاعة
وامحوا الرسوم وَفتحوا الاقفالا
واِستَنجد والهم السرية واقمعوا
زمنا تَكون الحرب فيه سجالا
واحموا حمى لا يُستَباح وارسلوا
شهب الهلاك عَلى العدا ارسالا
عار عَلى الاسد الغضَنفَر أَن يَرى
ضبع الفلا تتصيد الاشبالا
حاشا جلالتكم وَمنصب مجدكم
ان تَتركوني للخطوب مَجالا
فَلَو أَنَّها طارَت شَرارة بأسكم
غضبا عَلى الجبل الاشم لرالا
عودوا عَلى بحسن شيمتكم فان
لم تَرحَموني فاِرحَموا الاطفالا
ما زلت أَرجو كَم لكل ملمة
عظمت واحسن فيكم الآمالا
واعد كم لي عدة وَوَسيلَة
ولمن اراد بي النكال نكالا
ان لم يكن في غيمكم غيث ولا
طلل عَلىروض زوى أَوحالا
فالاولياء حبال عزاينما
كانوا وَكنتم للجبال جبالا
دمتم مناخ الطالبين وَموسم الرا
جِين ما اِعتنق الجنوب شمالا


Voller Wunder, voller Kunst,
Voller Weisheit, voller Kraft,
Voller Hulde, Gnad und Gunst,
Voller Labsal, Trost und Saft,
Voller Wunder, sag ich noch,
Ist der keuschen Liebe Joch.


Tak nenápadně, skromně ležíš tady,
že sterých chodců kroky tebe minou
a steré zraky zbloudí v stranu jinou.
A přece jsi tak krásná, plná vnady!
Já nad tebou jsem dlouho – dlouho stál
a v duchu div jsem neklnul té době,
jež velela mi jíti zase dál – – –


Wo sind die schönen Stunden hin/
Da ihre Freundschafft meinen Sinn
Mit klugen Reden hat vergnüget/
Da wir/ doch sonder Feind zu seyn/
O süsse Quelle meiner Pein!
Mit Wort und Karten offt gekrieget.


أينَ الخليطُ وأية سلكوا
بانوا فلم يلووا بمن فتكوا
سلبوا الفؤاد فمذ نأت بهمُ
أجمالهم أخذوا الذي تركوا
ظلموا بإبعادي وقد علموا
أني بذيل العفو أمتسك
جاروا على ضعفي وليس لهم
أن يقتلوا مثلي وإن ملكوا
لكن قتل العبد ليس على
ملاكه في فعله درك
كم لي أني النفس قربهم
دهراً فما اقتربوا ولا امتسكوا
إن الأماني مطلب خطر
خبل المنايا فيه تعترك
قريتهم بعدوا وصلتهم
صدوا بكيت لهجرهم ضحكوا
أكذبت من حبي ويقضهم
من قال إن الحبّ مشترك
يا قائلاً خسّ الزمان فاه
لوه لطرق اللوم قد سلكوا
أيجوز أن تنحوا مقالة من
ضلوا بما قالوه بل أفكوا
والله سنحرفوفهم فلكا
يعطي وهذا فيهم الفلك
صدر الممالك رب ملحمةٍ
فيها صنوف القول متشتيك
عزم يقرّب ما نأى ويد
منها بعبد الرزق يمتلك
إحسانه المجدّ نا عقل
وحديثه لنفوسنا شركُ
عرض تأرّج نشره عطرٌ
أبدا وعرضُ حسوده سهك
فالغيث من معروفه خجِل
والبحر في جدواه مرتبك
عرض يصان يفيض أنعمهِ
والمال من جدواه ينتهك
وكذا الغمائم إذ تساجلهُ
فببعض ما يوليه تنهنك
إيعاده متأخر أبداً
ووعودهُ فيها له رتك
ما شيّد الماضون مكرمةً
مما يشيّد لا ولا تتمكوا
يفديه أقوام ألو نحلٍ
لؤماً لحبل الجود قد بنكوا
صدوا عن الإحسان وانقطعوا
وعلى معايبهم قد انهمكوا
قد قيل رد بحراً وزر ملكاً
تحظى وأنت البحر والملكُ


Alentó la carrera; y ya vencida
cuidó tener de Dafne la dureza;
tanto se le acercó el amante ciego.


Si le profond regard de ma chère maîtresse,
Un instant par hasard, s'arrêtait sur le tien.
Qu'adviendrait-il alors de cette folle ivresse ?
Aimer est quelque chose, et le reste n'est rien.


花竹新栽费护持
来游莫折向阳枝
亦知转眼皆荒废
且让闲人乐一时


无因同拨地炉灰
想见柴荆晚未开
不是雪中须送炭
聊装风景要诗来


Wie wenig wissen doch die Menschen sich zu sagen
Des Sagenswerten, die sich in Gesellschaft plagen.
Als ob erträglicher dadurch die Langeweile
Dem einen sei, daß er sie mit den andern teile.
Wo Ungelehrte unerträglich thun gelehrt,
Da thun Gelehrte nun gar kläglich ungelehrt.
Nur selten im Gespräch entwischt ein guter Spruch,
Weil jeder, was er weiß, spart lieber für ein Buch.


Sehr wunderbahr von Werken
(Diß muß der Glaube merken!)
Ist dises Kind im Lehren
Und Kirchenregiment,
Daß die, so Sich empöhren,
Durch Seine Macht zertrennt,
Ja durch besondre Kraft
Noch täglich Wunder schaft.


Das – ist – keine Lüge? Blank von Glut,
hin über die Dächer ihr Auge glüht, –
und es wächst und es winkt aus der Sonnenflut
eine schimmernde Stirn, und ein Fittig sprüht,
und tausend Seelen ruhen drauf,
und es küßt sie alle ein Heilandsmund,
und er trägt sie alle zur Sonne hinauf, –


Im Fall er also dann mit Ruh ist auffgestanden,
So nimbt er nachmahls auch kein anders unterhanden,
Als einig, was ihn Gott und sein Gemüte heißt;
In dem der Hundes-Stern anjetzt so hefftig gleißt,
Und Feldt und Wiesen kocht mit seiner schweren Hitzen,
Erkiest er ihm ein Orth, an dem er frey kan sitzen,
Liegt etwan bey ein Quell, sucht Schatten an der Bach,
Spatziert umb ihren Strandt den kühlen Bäumen nach
Und bringt die Stunden hin mit ehrbaren Gedancken,
Die immer eines sind, nicht augenblicklich wancken,
Als wie ein schwaches Schiff, das, wo der Wind hin steht,
Den blinden Wellen nach mit vollem Segel geht.


Ja/ mich kanstu/ du Lügen Geist/
du Treumer/ wol durch sie betriegen:
Ich kan fast keine Nacht nicht liegen/
so wird sie zehnmahl mir geweist.
Erwach' ich in dem öden Schatten:
so möcht' ich mich zu tod' ermatten.


ضَرَبُوا الخيامَ على النَّدَى والخِيمِ
ورَغِبْتُ عن مَرْعًى بِهِنَّ وَخيمِ
ما كنتُ أَوَّلَ زاهدٍ في رَوْضَةٍ
تُجْنَى أَراقِمُ وَشْيِها المَرْقُوم
كم من سقيمِ الجسمِ يِتُّ لأَجلِهِ
وأَنا الصَّحيحُ بداءِ كلِّ سقيمِ
فارجِعْ عنِ الوادي فإِنَّ مياهَهُ
مما يُشَبُّ بها غليلُ الهيمِ
مدّ الحُمَاةَ من الأَسِنَّةِ فوقَه
ظِلاًّ وذاكَ الظِّلَّ من يَحْمُومِ
وبشِعْبِ رامَةَ مَعْرَكٌ يغدُو بِهِ
قَلْبُ الهِزَبْرِ أَسيرِ لَحْظِ الرِّيمِ
حيثُ التَفَتَّ إِلى مطالِعِ شَمْسِهِ
أَلفَيْتَها محجوبَةً بِغُيُوم
مَغْنًى يُدِيرُ به النسيمُ رَحِيقَهُ
ممزوجَةَ الرَّشَفَاتِ من تَسْنِيمِ
وكأَنَّ مُبْتًسَمَ السحابِ متيَّمٌ
يبكي عليه بدمعِهِ المسجومِ
لِمَنِ المنازلُ كالمَنازِلِ رِفْعَةً
وضياءَ آفاقٍ وبُعْدَ نُجُومِ
ما رَدَّدَ المشتاقُ فيها نظرةً
إِلا انْثَنَتْ عن نَضْرَةٍ ونعيمِ
أَتُرَى الذي في وَجْهِهِ لِيَ جَنَّةٌ
يَدْري بأَنِّي أَصطلي بجحيمِ
أُبْدِي التَّجَلُّدَ في الكلامِ وأَنطوِي
دونَ العذولِ على حَشًى مكلومِ
مالِي إِذا اسْتَظْلَلْتُ وارِفَ هَمِّه
سَقَطَتْ عَلَيَّ فروعُها بِهُمومِ
أَنا بالبراقِعِ والبَلاقِعِ هائِمٌ
لا أَكْحَلُ الجَفْنيْنِ بالتَّهْوِيمِ
كم مَهْمَهٍ خَفَضَتْ رُءُوسَ إِكامِهِ
نَغَمَ الحُداةِ برَفْعِ أَيدِي الكُومِ
نادَى لسانُ الدهرِ باسْمِي ناقصاً
فَحَمَلْتُه مِنْهُ على التَّرْخِيمِ
ودُعِيتُ بالمرزوقِ ثمّ اسْتَرْجَعَتْ
أَيَّامُهُ فَدُعِيتُ بالمَحْروم
لولا الجدودُ لما ارْتَمَتْ بمُسَافِرٍ
كَفُّ الغِنَى وتعلَّقَتْ بمُقِيمِ
والحظُّ حتَّى في الحروفِ مُؤَثِّرٌ
تختصُّ بالتدقيقِ والتفخيمِ
ويقبِّلُ الضَّحَّاكُ ما سَفَرَتْ لهم
تحتَ العَجَاجَةِ عن أَغَرَّ شَتِيمِ
وتَحَمَّلُوا لِلْفُرْسِ في صَنْعَائِها
أُمَّ التي جاءَتْ على أَحْمِيمِ
وانظِمْ بسِلْكِ القَوْلِ دُرَّ فِعالِهِمْ
في لَبَّةِ المنثورِ والمنظومِ


Wie Kön'ge stolz war dieser und war doch nur ein Knecht,
Frei jener wie kein König, doch eben schlecht und recht;
»Dort liegt Wohlleb!« Der Schweizer zeigt's, ruhmerröthend, euch,
»Und hier der Fürstenberger!« Da bebt er und wird bleich.


Inaccesible al deshonor, floreces;
creeré en ti, mientras una mejicana
en su tápalo lleve los dobleces
de la tienda, a las seis de la mañana,
y al estrenar su lujo, quede lleno
el país, del aroma del estreno.
Como la sota moza, Patria mía,
en piso de metal, vives al día,
de milagros, como la lotería.
Tu imagen, el Palacio Nacional,
con tu misma grandeza y con tu igual
estatura de niño y de dedal.
Te dará, frente al hambre y al obús,
un higo San Felipe de Jesús.
Suave Patria, vendedora de chía:
quiero raptarte en la cuaresma opaca,
sobre un garañón, y con matraca,
y entre los tiros de la policía.
Tus entrañas no niegan un asilo
para el ave que el párvulo sepulta
en una caja de carretes de hilo,
y nuestra juventud, llorando, oculta
dentro de ti el cadáver hecho poma
de aves que hablan nuestro mismo idioma.
Si me ahogo en tus julios, a mí baja
desde el vergel de tu peinado denso
frescura de rebozo y de tinaja,
y si tirito, dejas que me arrope
en tu respiración azul de incienso
y en tus carnosos labios de rompope.
Por tu balcón de palmas bendecidas
el Domingo de Ramos, yo desfilo
lleno de sombra, porque tú trepidas.
Quieren morir tu ánima y tu estilo,
cual muriéndose van las cantadoras
que en las ferias, con el bravío pecho
empitonando la camisa, han hecho
la lujuria y el ritmo de las horas.
Patria, te doy de tu dicha la clave:
sé siempre igual, fiel a tu espejo diario;
cincuenta veces es igual el AVE
taladrada en el hilo del rosario,
y es más feliz que tú, Patria suave.
Sé igual y fiel; pupilas de abandono;
sedienta voz, la trigarante faja
en tus pechugas al vapor; y un trono
a la intemperie, cual una sonaja:
la carretera alegórica de paja.


Féltem. Fakó volt arcom, halavány.
A lámpatenger kék, beteg derűjét,
az őszi fényt tükrözte vissza tán.


When fear-struck sea-men, 'mid the raging flood,
Hear thundering  yell her dire decrees,
See her pale arm rend every sail, and shroud,
And o'er the high mast lift her whelming seas,


Jer! magunknak fűzzünk szárnyakat,
Hogy ama bérces kőszálakat
Megtetézhessük azokkal,
Láthassuk várát az ízlésnek,
Hol a múzsák a sok elmésnek
Fejét fűzik babérokkal.


Slovensko, sestřičko,
kdož se ti vyrovná?
vím, tys začítaná
překrásná královna.


Per tutto 'l regno fa scriver Marsilio
gente a piedi e a cavallo, e trista e buona.
Per forza e per amore ogni navilio
atto a battaglia s'arma in Barcelona.
Agramante ogni dì chiama a concilio;
né a spesa né a fatica si perdona.
Intanto gravi esazioni e spesse
tutte hanno le città d'Africa oppresse.


Samo srdce moje
za kým půjdu, neví,
tomu klesnu v náruč,
kdo se první zjeví.


压河连华势孱颜
鸟没云归一望间
杨仆移关三百里
可能全是为荆山


A on v střemenech se vztýčí,
mocnou paží vrhne oštěp,
který do hřbetu se vrazí,
a hruď celou protkne králi.


Italia e Francia e tutte l'altre bande
del mondo han poi la crudele arte appresa.
Alcuno il bronzo in cave forme spande,
che liquefatto ha la fornace accesa;
bùgia altri il ferro; e chi picciol, chi grande
il vaso forma, che più e meno pesa:
e qual bombarda e qual nomina scoppio,
qual semplice cannon, qual cannon doppio;


„Ach, Matičko, slitovničko!
Nebude to za kratičko!
Je to zatvrzelec tuhý!
Zpívá si – a kazí druhy –
že prý větší trýzeň kdysi
působily zraky čísi,
a ta trýzeň že prý byla
přece sladká tak a milá...“


不见先生已六年
湖团只是旧山川
我携茗酒奠荒草
寒雨吹风泪湿烟


come il Guascon questo affermò per vero,
fu Bradamante da cotanta pena,
da cordoglio assalita così fiero,
che di quivi cader si tenne a pena.
Voltò, senza far motto, il suo destriero,
di gelosia, d'ira e di rabbia piena;
e da sé discacciata ogni speranza,
ritornò furibonda alla sua stanza.


L'eva costù on demoni d'on cilan
vestii in s'giacché, con sù duu colzonasc
de tira de pajasc,
col volt tutt a barbis come on magnan;
el fava poeù sgarì
innanz indree per l'aria on nisciorin,
de fà streng el sesin
a mezza ona Boemia, olter che a mì.


S a déli vonat, ha vasárnaponként
a bő pesti lapokat hozza meg,
van bennük bizton egy vers őhozzája,
melyben a költő feléje remeg;
a “Független Magyarország” s a cukros
családi ostya, a vén “Új Idők”,
mind egy-egy zászló, mely feléje lebben
és glóriába illesztgeti őt.
És ő csak szenved a vad poétáért,
ki zsebredugott kézzel lépdegél;
hatvan forintból lakkcipőbe sétál,
iszik, kocsizgat, de azért megél.
És a leányt, kit a szivébe préselt,
az anyja, bátyja, mind, mind megvetik -
de ők azért egymás felé titokban
a remény kis zászlóit lengetik.
És mert tilos a korzón látni egymást
s vizitbe hívni költőt nem lehet:
dobogó szívvel találkoznak este
a sikátorban, a Körös megett;
ahol setétben zúg a szél a fákon
és döglött macskát hord magán az ár.
S az őszi alkony nyírfafuvoláján
az égre sír a váradi határ.


Jesu, meine Freud und Lust,
Jesu, meine Speis und Kost,
Jesu, meine Süßigkeit,
Jesu, Trost in allem Leid,
Jesu, meiner Seelen Sonne,
Jesu, meines Geistes Wonne.


Il se réjouit, d'ordinaire,
Lorsqu'au lieu de balbutier,
Nous faisons sortir un tonnerre
Du flanc de nos monstres d'acier.


insana tarefa
perdida na busca do sentido
vago
deste tempus brev


ما كنت أدري قبل نبت العذار
أن يطلع الريحان في الجلنار
كلا ولا أبصرت من قبلها
في جنة خضراء ماء ونار
علقته ظبيا بغنج الحيا
مكحل لكن كثير النفار
قد عقد البند على خصره
كأنه المعصم وسط السوار
وجلنار الروض من خده
ابدى ومن تلك النهود الثمار
فاتر جفن بارد ريقه
بينهما القلب من الوجد حار
بادي السنا قد فاق شمس الضحى
ومنه بدر التم في الافق غار
قضيب بان بانع قده
عليه مني واقع القلب طار
حلو اللمى يفتر عن مبسم
لي قد حلا منه ارتشاف العقار
به صغار الدر قد نظمت
والثغر احلى الدر فيه الصغار
لم انس ليلا حين وافى بها
بدرا غدا يحمل شمس النهار
تدار من خرطومه تارة
وتارة من مقلتيه تدار
من خده نقلي ومن ثغره
كأسي ومن ريقته لي خمار
وردي خد قد زكا نشره
عليه لما ضاع ذاك العذار
اقسمت بالوضاح من عبرتي
ريحانة ليس عليه غبار
عن نافع حدثنا وصله
وهجره حدثنا عن ضرار
بالسقم قد اوقعني طرفه
وجفنه اورث قلبي الكسار
يا لحظه رفقا ويا خده
عليكما في الحب ما لي اصطبار
يا قينة العشق اذا ما رنا
ومال تيها فالفرار الفرار


Když oko krásné v oko hledí zpět,
a my v to oko nechcem hledět déle,
když drahá hlava na ňádrech si stele
a horoucí přec nechcem líbat ret.


Ach, pan rytíř Kaněra!
Kde rytířská nátura?
Kuráž větší na vsi naší
má sám strýček Maděra!
Pane rytíř Kaněra,
Jste Vy také Excellencí,
anebo jste jen a pouze
Schreinerova zástěra?


Dopo che 'l mago la bell'opra fece,
non s'è 'l cavallo se non or veduto,
ma da ch'apparve, diece volte e diece
ha 'l suo torto camin Cinzia compiuto:
onde da segno tal comprender lece
che 'l termine prefisso è già venuto,
ch'esser disfatto dee lo strano incanto,
e domato il destrier feroce tanto.


بنتَ الدلال اما كفاكِ دلالا
أقلقتِ مني البالَ والبلبالا
وأثرتِ كامن لوعتي وتركتني
صباً مشوقاً ليس ينعمُ بالا
هلا نظرتِ دمي يسيل صبابة
واللَه لولا حبهُ ما سالا
صوبت نجلَ لواحظٍ فتاكة
هي كالسهام تقصر الآجالا
احللتِ قتلي واستهنت بصبوتي
لِلّه هل صار الحرامُ حلالا
باللَه مالكةَ الفؤاد ترفقي
بفتى غدا بين الانام خيالا
هو في الغرام تغيرت احواله
ان الغرام يغير الاحوالا
رفقاً هديتِ بعاشق متدلّه
يصبواليك لكي ينال وصالا
تيمتهِ بجمال وجه ساحر
فاق الهلال مهابة وكمالا
فغدا يا غلال الغرام مقيداً
اني له ان يكسر الاغلالا
رفقاً بهذا الجسم زاد هزالهُ
شمتتِ ب الاعداء والعذالا
قال العذول هويتها فدع الهوى
بئس العذول وليته ما قالا
اني لمثلي ان يغادر غادة
غيداء قد مالت عليه فمالا
بنتَ الدلال عبثتِ بي وجعلتني
من حيرتي ادعو اليمين شمالا
اني اجتهدت فنلتُ عطفك منيتي
وتركت باقي العاشقين كسالى
لكن عطفك ليس يكفي مغرماً
بسناً ضياكِ يعلّل الآمالا
هلا يحور العطف حباً غادتي
فانال ما ابغي سنين طوالا
بنت الدلال اما كفاك تدللا
بنت الدلال أما كفاك دلالا


أنا عندي أن الشهودَ حجابُ
والتنائي سيان والإقترابُ
فادخلوا دار صبوتي يا ندامى
واحذروا أن يريبكم مرتاب
هذه ملة المفضل طه
فافهموا إن تكن لكم ألباب
ما عليكم من لفظها العذب فيها
للذي ينكر المعاني عذاب
فهلموا إلى الحمى وارفعوا عن
بابه الستر فهو نعم الباب
واشربوا فضلَ خمرتي من إنائي
وسط حاني يا أيها الأحباب
إنما عندي الشراب وغيري
عنده موضع الشراب سراب
أنا خمار ديرها وكفوفي
هذه عند أهلها أكواب
ورَهابينُها رعيَّةُ حكمي
كل داع بي عندهم مستجاب
قرب الفجر فاشربوا بِكْرَ دَنٍّ
ما على وجهها سواكم نقاب
وارفعوا لي نفوسكم عن كؤوس
هي فيها لكم يورق الشراب
هي بحر وما سواها فموج
وهي خمر والعالمون حباب
قام شماس ديرها يتمشى
وعليه من نورها أثواب
وجلتها القسوسُ بين أناس
عندهم في جمالها أوصاب


– „Ne, mluvme raděj o otázkách mody,
vždyť samo umění dnes jejich služka,
kdys bohyně, je černých stínů družka,
jak v nich v něm není shody!“


Moře bouří, vichr duje
od života skal,
s někým, kdo ti drahým, pluje
loďka v mhavou dál.


Co nás k sobě poutá tak?
Naše dráha – jeden mrak,
hvězdy – touhy – v dálce svítí,
slunce – lásku – nelze zříti,
plujeme jak zbylý vrak.


Lev se mrští k milé dceři,
rány líchotivě hladě,
smrtící hrom hrozí zběři
s ní co hokynář se vadě.
„Co se, dítě, stalo?
Jaké zvíře dralo
sladké krásy růže?
Byť se peklo hnalo,
má ho huba zmůže!“


Doch Gründlichkeit und Liebe sieht
Sich um nach einem Bohnenlied.


stisk pevnější ve chvíli loučení,
než když má vítat, koho nechce již.


Jen mě vymaž ze srdce,
vyškrtni mě z mysli,
máš tam kocovinu.
Ve mně hoří jasné smysly,
zapalují vinu.


Thus while with unambitious Strife
Th' Ethereal Minstrels rove
Thro' all the Labours of his Life,
And Wonders of his Love.


Volete audire, amor, gentil penzero
per ch'io donare a me morte non voglio?
che dico: 'Con' vedrei poi 'l viso clero?'


Egyre ritkábban és sután
fordul a szép lányok után


柔绪萦纡半似痴
酒坛花坞坐迟迟
西风无赖催装急
一度扁舟也自疑


Ein Kind trug sie auf dem Arme,
Ein andres führt sie an der Hand,
Und sichtbar ist Armut und Trübsal
Am Gang und Blick und Gewand.


e, per far l'ordin Suo più dritto, il torse
per altro solo a Lui noto sentero,
e lo condusse al camin nostro umano.


he sido toda ofrenda
un puro errar
de loba en el bosque
en la noche de los cuerpos
para decir la palabra inocente


Und wir – o tönet, tönet den Jubel nach,
Ihr ferne Glanzgefilde des Uranus!
O beugt euch nieder, Orione!
Beugt euch! wir sind der Erhabnen Söhne.


Jesusnam', du sanftes Öle,
Liebesbalsam voller Kraft,
Ohne dich bleibt meine Seele
Stets in Gottes Zorn verhaft't,
Außer dir ist Angst und Not,
Furcht und Zweifel, Fluch und Tod,
Wer in dir, o Liebe, wohnet,
Bleibt vor allem Zorn verschonet.


هذا هُوَ اُسمُكَ /
قالت ِ اُمرأةٌ ،
وغابتْ في مَمَرِّ بياضها هذا هُوَ اُسمُكَ ، فاحفظِ اُسْمَكَ جَيِّداً
لا تختلف مَعَهُ على حَرْفٍ
ولا تَعْبَأْ براياتِ القبائلِ،
كُنْ صديقاً لاسمك الأُفُقَيِّ
جَرِّبْهُ مع الأحياء والموتى
ودَرِّبْهُ على النُطق الصحيح برفقة
الغرباء
واكتُبهُ على إحدى صُخُور الكهف،
يا اُسمي: سوف تكبَرُ حين أكبرُ
سوف تحمِلُني وأَحملُكَ
اُلغريبُ أخُ الغريب
سنأخُذُ الأُنثى بحرف العِلَّة المنذور للنايا
يا اُسمي: أَين نحن الآن؟
قل: ما الآن، ما الغَدُ؟
ما الزمانُ وما المكانُ
وما القديمُ وما الجديدُ؟


وإنِّي لنَظَّامُ القوافي بفِطنَتي
ولستُ أرى نَحْراً ففيمَ أُنَظِّمُ
ولي فَرَسٌ من نَسلِ أعوجَ رائعٌ
ولكِنْ على قَدرِ الشَّعيرِ يُحَمحِمُ
وأُقسِمُ ما قَصَّرْتُ فيما يَزيدُني
عُلُوّاً ولكن عِنْدَ مَنْ أتقدَّمُ


V těch jejich prsou též snad jednou snění plálo
o lásce, o štěstí, – ó, sen tak luzný, smavý,
snít náruč v náručí a hlavu vedle hlavy –
a za ty všecky sny jak život podal málo!


Es waren Sänger dorten,
Die merkten Sinn und Töne
Und singen jetzt allerorten
Das Lied von deiner Schöne.


Naquele prado verde
onde nunca estive
tem uma árvore, que nunca vi,
mais abaixo uma fonte
da qual quero beber
um riacho e o banho
o banho
o banho no riach
Que mais posso sentir
senão querer lá estar?


Alors, de sa plus tendre voix :
— L'ombre en alanguissait le charme —
« Ami, l'étoile que tu vois
Là-haut, c'est ma première larme.


Der Frühling kam, uns beide fand er nicht vereint;
in Sommernächten duftete süss der Lindenbaum –
wir aber durften nicht in Liebe beisammen sein.
Nun ward es wieder Winter und es starrt der Schnee,
doch still aus Schmerzen spriesst uns wohl ein spätes Glück,
das leise webt und langsam um uns beide her.
Lass uns umhüllt von deinen braunen Haaren sein,
du meines Blutes Unruh, heimliche Liebste du.


O hn streit man keinen feind erlegt/
Auch kein Stadt zu gewinnen pflegt/
Man muß drumb erstlich fechten/
Also ein Christ
Muß sein gerüst
Zur lincken und zur rechten.


Dornen bleiben mir zum beſten,
Das gedaͤchtnis jener luſt
Lagert ſich mit andern gaͤſten
Jener noth in meine bruſt,
Alles wird nach jener liebe
Nun bey mir verwirrt und truͤbe.


Da siehst du, wie die Schwachen
Zuletzt gestärket werden.
Gott kann zu Helden machen,
Was blöd ist hie auf Erden.
Der Glaube, der im Finstern lag,
Bricht endlich an den hellen Tag
Und leuchtet wie die Sonne.


Que no escarmiente alguno en mí quisiera,
Viendo la ofensa que me da por pago,
Porque no falte quien servirla quiera.
Nadie llore mi ruina ni mi estrago,
Pues será a mi Ceniza cuando muera,
Epitafio Aníbal, Urna Cartago.


Zpívejte znovu hroznou tuto píseň, ale hrajíce na strunné nástroje vnitřních Asií!
Rýmy zvučnější gongů a trýznivou krásu msty najdete v ní.
Bičem po zádech mrskne a vzpruží vzpouru, ohé!


Tmí se, tak vlažně tmí se
a lehoučko napadl sníh;
a zářné oči dívají se
zevšad dnes do ňader mých.


Quand on n'a plus d'armes,
Quand Tyrtée en larmes
Réjouit Scapin,
Quand frémit l'histoire,
Quand l'homme est sans gloire,
La femme sans pain,


Můj žádný však není,
zvířátko dravé v mozek mi kouše.
Oh, pokušení!
Rozkoši vrchovatá,
zmocnit se kusu tohoto zlata!
Kousíček dal bych také své mouše.


Quien justo de la tela es Pinabete,
y no muy de seguro, aunque sea pino,
que hoy es pino, y mañana será vete.


من حديثي أن ابنَ بكرٍ دعاني
لشقائي فليته ما دعاني
غرَّني منه منظرٌ ولباسٌ
وأثاث ومجلس وأَوَانِ
مجلس كالجنان حسناً ولكن
قبَّح الجوعُ حُسنَ تلك الجنانِ
فلعمري كان الخوانُ ولكن
لم يكن ما يكون فوق الخوانِ
وجفان مثل الجوابي ولكن
ليس فيهنَّ ما يُرى بالعيانِ
وَغضَار الألوان جاءت ولكن
ليس فيها روائح الألوانِ
فإذا ما أدرتُ فيها بناني
لم أجد ما أمسُّه ببناني
إنني ماضغٌ على غير شيءٍ
غير صكِّ الأسنان بالأسنانِ
ترجع الكفُّ وهي أفرغ منها
عند مدّي لها فدأبي وشاني
لو تراني والجوع يضحك منّي
عند غسلي يديَّ بالأشنانِ
زاد في السكر مسرفاً مثلما أس
رَفَ عند الطعام بالنقصانِ
والغضارات فارغات أتَتنا
وسقانا بالمترع الملآنِ
سكرةٌ فوق جوعةٍ تركتني
راحماً كلَّ جائعٍ سكرانِ


Svým myšlénkám a tužbám volný průchod dával.
Někdy se bujně hnaly divým letem
tak jako bouře, kdy se valí světem;
a tu on v čele valných ozbrojenců stával
a vodil jako Mojžíš lid svůj ze zajetí.
Oči mu plály divým ohněm boje;
vodil jen k vítězení bratry svoje, –
viděl, jak lev náš bílý krajem bujně letí,
a za hřímání děl jak vlaje směle
a rozprašuje všude jako bídné smetí
daleko silnějšího nepřítele – –


»Nicht verträgt das helle Licht der Sonne,«
Sprach er bei sich selbst, »so finstre Werke,
Wie ich heut zu thun beschlossen habe.«


S haza térvén a hadaknak hős fia,
Ős Biharban milyen éltet él vala;
Hol a szép nő s kedves, édes gyermekek
Babérihoz virágokat fűztenek;


Bald richtet sich auf Andacht all' mein Streben,


Tím Estera končila pohádku
a chválili ji, od krbu však vzlyk
za vzlykem zněl, a usedavý pláč,
toť plakalo to dítě ubledlé,
a Saloméně posléz pravilo:


Gedencke nicht der Missethaten,
Wodurch Ich dich so sehr verletzt:
Du hast dich Ja zuem Fluch gesetzt,
Den Sündern dieser Welt zu rahten;
Du mustest ia Sünd', Höll' und Tod
Durch deinen bittren Tod versenken,
Dagegen Freüd' und Leben schenken.
Herr Jesu, hilff aus aller Noht!


Dan nit drei d' almächtig seind,
sonder ein almächtiger,
Weil dan die allmacht ist verfreund,
so red man bedächtiger.


Stille Ruhe säuselt nieder
Von des Himmels goldnen Höh'n,
Einsam tönen meine Lieder,
Wie der Abendlüfte Weh'n.
Ju der Dämmrung Nebelschleier
Stirbt des Tages letzter Blick.
Meine Seele athmet freier
Stiller Ruhe süßes Glück.


Halsstarrig volk! halstarriger im Zorn!
Verwegener, als es enthornt sein horn!
Leichtfertiger durch Straff und Rutt!
Si fahren hin, wi eine flutt!
Si sind selbst Gottes Volk! Gleich Mosen, Aron heilig!
Si sind, wi er! Gott hat si ausgerufft!
Was bildt sich Moses ein? Ist opffern Gott nachtheilig?
Ihr machts zuvil! Du nimmst uns Gott und lufft!
Dis sprechen si. Si grössern Moses bürde
Und eigne straff, nicht Gottesfurcht und würde.


Du lebst nicht nur vom Brode
Nein auch vom Wort aus Gottes Mund
Dich macht vom innern Tode
Die Liebe Jesu nur gesund.


Princ po princovsku snídati
přec musí bez meškání,
z kumisu moh by dostati
Nejvyšší ujímání.


Im wilden Tanz,
Umschlinget der Kranz
Der irren Sterne, die Himmel;
Das Meer erbraußt in seinen Gründen,
Und in der Erde tiefsten Schlünden
Streiten die Elemente sich.


Ao Adão Pinheiro


O ihr fernen, sel'gen Brüder, die ihr wohnt in freierm Land,
Rasch und froh dem neuen Gaste hättet ihr gedrückt die Hand,
Und willkommen ihn geheißen, mitzutrinken euren Wein,
Festgenosse all des Glanzes rings und Reichthums euch zu sein!


Miért, hogy a föl-fölemelkedett Embert mindig visszarántja Valaki,
kit Úrnak is neveznek, Jehovának is, Rendelésnek is, Sorsnak is? Az
Ember már-már készül jónak és Istennek változni, de Perazim hegyén
fölkél az Úr.


Nous de qui le cœur aime
Admirons ce carême


Задрожали,
Засверкали
Хоры солнечных лучей,
Замолчали
Все печали
Утомительных ночеНад полями,
Над реками —
Вереницы звонких птиц,
И тропами
Меж хлебами
Ходят стаи небыли


Nächst meiner Gondel steht ein Mönch, der leise
Gebete seufzt. Er starret vor sich nieder,
Auch sein Gefolge murmelt Todtenlieder.
Die Wellen singen ihre alte Weise.


彭泽门前惟有柳
河阳县里只栽花
如今夹竹开桃李
犹似当年刺史家


Frommer Halton hoch gepriesen/
Der zum ersten sommerglantz
Hast ergeiget auff den wiesen
Manchen schmucken lorber-crantz/
Lasset jenes Creutz vmb-ringen/
Ehren/ den die welt verspott;
Laßt von gantzem hertzen klingen
Daphnis aller hirten Gott.


A hudba pěla houslí rozzpívaných touhou,
že hruď se svírala již melodijí pouhou.
A lesní roh hlas rozpjal jako ruce, slyš!
„Kterak že bych, holubičko, sletěl k tobě níž?
Unes’ bych tě do daleka, snad až v prales tmavý,
láskou snad bych usmrtil tě; sokolík jsem dravý.“
A kol to šumělo té hudby ssajíc sílu,
smích zazníval, a Pavel unášel svou vílu.
On unášel ji mlčky sladkým rytmem hnán
a střízlivostí slov a vzhledů jejích štván.
A on se poddával a proti vůli měkl;
však zrakům gardedam už také neutekl.


Stavby valné rozměrů gigantických,
sluje, strže, sloupoví, chodby, brány,
klubko chrámů tesané, mosty skalní
indických pagod...


Korán keltem. Fölhúzom a rolót.
A nyári nappal együtt lángolok.


Nevěděli, že je dole
temná noc a pustá,
a že svět má na močálech
hnusu plná ústa...


De este vestigio nacen tres gigantes;
y de estos tres gigantes, Doralice;
y de esta Doralice nace un Bendo...


Ein Wort, ein Mann;
Ein Blick, ein Weib!
Wer dich gesehn, er glaubt dich schon zu hören,
Wer dich gehört, versteht erst, was er sah.


Den Weihrauch schätzet man
Vor allen Dingen;
Wer ihn nicht riechen kann,
Soll ihn nicht bringen.


雨余桃浪浸渔矶
鸭绿溶溶好染衣
我欲南湖寻乐事
买舟来乘鳜鱼肥


Vinnyog, mint hántott kukoricacső.
Vinnyog, mint szalma az alvó alatt.
Vinnyog, mint hülye, kit nyom az idő.
Vinnyog, mint eb, mely ostorba harap.


Para que a vida seja um grande mar de rosas
Faz-se mister que a gente, em êxtase, se inflame
No que existe de luz nas crenças vigorosas,
E ame o próprio inimigo, e as próprias pedras ame.


Jen touha v duších žhavě plála dál
a Lásky zázrak novou závratí
kraj celý jímal v jara polibcích
a vůni květů dýchal na lidi.


Tres veces, oh Dalmiro,
La cítara lesbiana apliqué al pecho
Aliviando mi suspiro
Al ejercicio usado
Con peine ebúrneo y pulso a trizas hecho
En lauro coronado
Porque te aplauda cuando mi voz cante
Con cuerdas lloro el ébano sonante.
Y tres veces Timbreo
Áurea palabra destilo en mi oído
Cogida con deseo
Dulcísima y sonora
Cual su rayo en mar Índico ha cogido
Irisiada concha o nácar erithea
Que mansamente el flujo la menea
Con aura matutina
Y arrullo de los céfiros serenos
Y Febo la divina
Lira puso cantando
Y versos me inspiró de néctar llenos:
A cuyo acenia blando
Rompen el agua en escuchar conformes
Las sacras ninfas del nevado Tormes.
Teniendo cairelada
Con espadaña junco y verdes ovas
Frente de oro crinadas
Y el viejo dios del río
Dejando allá en sus húmedas alcobas
Dosel de plata frío,
Salió a escuchar la célica armonía
Y en la mano la barba entretenía.
Mil gotas destilando
Y no (merced a Apolo) te cantaba,
Ni marcial, como cuando
En la traciona orilla
Mueve el Bistonio Marte guerra brava
Blandiendo alta cuchilla
O la terrible lanza, con violento
Impulso y junta la lengueta y cuento.
Con hierro engastonado,
Y túnica vestida de diamante
Ancho escudo embrazado
De láminas de bronce,
Con sangre rociado de gigante
En las esferas once
Relinchan sus caballos y al estruendo
Del carro tronador, Ebro el horrendo
Curso pasó. de esta arte,
Con la fulmínea espada hiriendo el viento,
No aspiro yo a cantarte
Que el vuelo que levanta
El águila dircea al firmamento
Es corto a empresa tanta
Y a Palas y Minerva no es bastante
La cítara de Píndaro sonante.
Con nuevo y dulce empleo,
esparciendo de casia olor sagrado,
y cínamo panqueo,
mi siempre humilde Musa,
como alcarrena abeja al matizado
Romeral en confusa
Selva amena hizo moradas flores
Cantará los suavísimos amores.
Que Athenas te ofreciera
con lampo de belleza irresistible
Cual rayo de la esfera.
Dichosa tu hermosura,
No solo porque en ti miré asequible
Cuanto pudo natura,
Mas porque te ensalzó la voz discreta
Del divino y grandioso poeta.
Que el coro de Helícona
Del laurel y arrayán ciñe a su frente,
Y rosas la corona.
Muchos ha dulces días
Que este amor conocieron felizmente.
Présagas ansias mías
Que el pecho y corazón de quien tiernamente
Arde por dentro en resonante llama.
No oculta a fiel amigo,
A favor de la dulce poesía
Él es así testigo
De cuanto vibran rayo
Los soles que a la ninfa ilustran mía,
Cuanto clavel da mayo,
Y cuanto incendió al híado oriente
Los cerros de oro undoso de su frente.
Pero también él sabe
Como me dio palabras que ligeras
Volaron más que el ave
De Jove, por la altura
De la etérea mansión: o tú no quieras
Con tanta hermosura
Que en los melífluos versos de Dalmiro
Que el Indio desde el mar honde retiro
De la intacta señora
Atiende, con plumeros y aljabado,
Y el río que colora
Su arena, al son se para
Resuene tu desdén. ¡Ay que culpado
Será, y su saña rara!
Y cuanta diosa envía, dará más pía
tan celeste y angélica armonía.


أنا العربيُّ، في (بغدادَ) لي نخلٌ، وفي (السودانِ) شرياني


carità quella conserva e difende
contro agli assalti d'odio e di discordia,
e di più sempre amar fiamma raccende.


Jammer auf Jammer!
Schon wieder ein Fuhrmann,
Der Angst und Roth
Mit zitternden Lippen berichtet.
Von Mantua aus zog ein Geschwader,
Wohl gerüstet,
Mit Schwert und Lanze,
Und neuen Flinten,
Nicht wenige Mannschaft.
Und Lieutnant weder,
Noch Sergeant, Corporal,
Am wenigsten die Gemeinen,
Haben die Thore der Stadt je wiedergesehn:
Wo sind sie geblieben?


así también del mundo en la corriente,
cansado de los mares de la vida,
busca en la paz de la mujer querida
puerto feliz el corazón ardiente


nade vším mírný smích náš zní,
ta moudrost světa poslední.


Es ist ein Leben voller Qual,
Wenn man sich so vergafft,
Und sich doch nicht ein einzigmal
Durch Reden Luft verschafft!


A třetí, jenž se jak list zvadlý třásl,
o nové práci zas se rozhovořil,
lesk zimničný mu v oku zatím hasl,
a suchou ruku v řídké vlasy vbořil.


E quinci è forse che con nuovo stile
Ho cangiato l'antico, e son venuto
Diverso a me medesmo e dissimìle.


Des frohen Komus Fackel glänzet
Uns schöner, als die Sonne glänzet:
Er selbst eröffnet unsern Schmaus,
Mit Epheu feierlich bekränzet,
Und ruft den Frieden aus.


外物由来如梦幻
达人轻视等毫毛
投身为有区区者
始觉诸公节行高


Blühende Liebe!
Dies Blumenhundert blüht aus deinem Staube,
Und soll verblühn, daß es wie du zerstiebe.


Und wer nicht ruhen und horchen mag,
Gott gesegn' ihm die bessere Freude!
So schwing' ich mich auf in den blauen Tag,
In die goldene Sonnenweide.


Einsam will ich untergehn
Wie der Sklave an der Kette,
Scheint der Stern, den ich gesehn
Nicht mehr auf mein Dornenbette
Will ich einsam untergehn
Wie ein Schwanenlied im Tode.


Tretet mit an ienen Reyen,
Weil die Heerde stille steht,
Vnd in guter Weide geht,
Hört, sie blasen die Schalmeyen.
Geht doch, geht doch euch zu laben,
Geht, ihr solt den Vortanz haben.


Ők is megszaladtak csakugyan végtére,
Eleget kiáltott Márs futó népére,
elég szitkokot hányt a lyányok fejére,
de senki sem hajtott mord mennydörgésére.


Žár, bolest, lásku, všecko, čím teď jsem,
můj nakladatel zavřel v stolku svém
a zkříživ ruce čeká toho dne,


Doch hört ihr, was die Wahrheit spricht?
Verwöhnt, verwöhnt die Seele nicht
Zu rauschenden Ergötzlichkeiten,
Die, wann der Geist sie lieb gewinnt,
Von Rosen unter Dörner leiten;
Und kein Vergnügen aller Zeiten,
Nur Augenblicke reizend sind.


A tu povstal Chorušenko:
„Na Turka teď, páni, svorně!“
Zajásala kozačina,
na Turka se hnala vzdorně.


Ještě pnou se české hory
v nadoblačné stráže kraje,
ještě nám tu pod horami
k činu dávná touha zraje.
Píseň česká páž nám pojí,
a nic nás již nerozdvojí.
Ještě jsme my Slávy plémě,
vzhůru již – v zdar české země!


Wa wunnerli! Wat weer't en Sprak!
En Dütsch, as weer't in Babel makt!


Deixa que um momento pense
Que ainda vives ao meu lad
Triste de quem por si mesmo
Precisa ser enganado!


A když jednou tak jsme radili se s dědem,
co s tou naší holkou, co s ní jenom svedem
vešla do světnice, sklesla na kolena:
„Ach, mí rodičové, já jsem opuštěná
a jíž musím za ním, nevydržím tady,
nepustíte-li mne, zmařím život mladý;
musím skončit život, nevydržím déle,
anebo mi pukne živé srdce v těle!“


空庭不见人
乌啄僧台食
林深露未晞
微风漏花沥


破袱从东挟过西
何时再上恶钳锤
怒雷一吼聋三日
自有怨憎会苦时


Não te verei, Brasil,
a grande pátria dos trópico
Não te verei, remido,
igualares o sonho
dos teus artistas e dos teus poeta
Não te verei
abençoado por teus filhos,
Canaã prometida,
terra que mana leite e me
Mas estarei presente à tua glória
no sangue dos meus filhos
e dos netos dos meus neto


一夫眉正扬
一夫发尽秃
日暮船正归
前江风拔木


So sei's!
Zu meiner Ehre, zu meinem Preis:
Ein Viereck ist ein Kreis!
Genug des Geschrei's,
So sei's!
Obgleich . . . . . . . . . . . . . . .
Das ist nicht an Euch!
Seid still, seid still!
Ich will!


老屋萧疏四五椽
瓦炉香冷断诸缘
客来若问名轩意
莫似维摩但默然


O tausend Weh, o tote Lust,
Wie hast du mich vernichtet!
O Eitelkeit, o Sündenwust,
Wie bin ich zugerichtet!
Du, du, o Sünd, o Seelentod,
Hast mich mir selbst genommen!
Durch dich bin ich um Vater, Gott,
Herrn, Freund und Bräutgam kommen.


Der Arzt sprach sorgsam, leise,
Der Diener es vernahm;
Bald stehet vor dem Greise
Ein säugend Weib voll Scham.


– Ty k trůnu boha dostaví se samy.


Podal ruku po pořádku,
každému dle stáří,
potají cos domlouvaje
ještě hospodáři;
ve předsíni hladký klobouk
na lysé dal čelo,
do vozu sed’... a vše zase
k zámku ujíždělo. –
Vojtěch ještě chvíli venku
na záprsni čekal –
volal psa, ten ustavičně
za kočárem štěkal;
snad se durdil na doktora
jako dřív i nyní,
že přemluvil hospodáře
s mladou hospodyní. –


لقد أدَّى تلاوته ووفى
قراءته لمولانا بنيّ
صغيرٌ وهو إذ يتلو كبيرٌ
فما أدرِي بنيّ أو أبيّ


يَا مَنْ نَأَتْ وَالرُّوحُ فِي إِثْرِهَا
هَائِمَةٌ مِنْ نَزَوَاتِ الأَلَمْ
لا تَمْنَعِي الأَرْوَاحِ مِنْ قُبْلَةٍ
لَعَلَّ رُوحِي بَعْضُ تِلْكَ النَّسَمْ


Gefüllt mit Redestoffen,
Geht mancher Mund nicht zu.
Und darum bleibt er offen,
Doch Jedem schmeckt die Ruh'.


nevet s vacog - esteledik
vizen a hab sebesedik
karjára dűl el is alszik
de csak jobban sötétedik.


فإن تك حربكم أمست عواناً
فأني لم أكن ممن جناها
ولكن ولدُ سودة أرثوها
وحشّوا نارها لمن اصطلاها
قاني غيرُ خاذلكم ولكن
سأسعى الآن إذ بلغت مداها


Bledá slečno – líce vaše
závojem jsou zastřeny,
a z té roušky hoří oči
jak dva živé plameny,
a těch vašich bujných vlasů
zlatolesklý vodopád –
tak jsem v letních nocech vídal
anděly, kdy byl jsem mlád.


Hány drága élet hullt már érted el,
Oh szent szabadság! és mi haszna van?
De lesz, ha nincs: tiéd a diadal
Majd a csatáknak utósóiban,
S halottaidért bosszut is fogsz állni,
S a bosszuállás rettentő leszen!...
Keblemre hajtva fejecskéjét, alszik
Kis feleségem mélyen, csendesen.


Co se vůdčí niti týká,
možno snadno konstatovat,
že se chce autor v magii schovat,
ale že všechno to rabulistika.
Logismus přísný, pravda jistá,
zazívá zprvu, hloub nechce-li se mu,
rovně se rozčilí po prvním vjemu
esthetický formalista;
autor varuje, radí předem
duši si povléci sladkým medem,
by její úsměv jemný a měkký
nezhořkl jeho bolnými léky.


Wo ist, o Musulmanen! der Verehrte,


Frisch auf, wem solche Stimme
Zum Ohr und Herzen geht!
Es rege sich im Grimme
Nun jede Fakultät.
Die ihr euch weise Meister
Im stolzen Wahn genannt,
Auf Regeln für die Geister,
Für die Gedanken sannt, –
Hier ist die hohe Schule,
Die freie Künste lehrt,
Und für die Federspule
Schärf' ich mein gutes Schwert.


Ich bin ein Wandersmann;
Was geht's den Fremdling an?
Ich reise gern mit Frieden,
Frei, bloß und abgeschieden;
Geld, Ehre, Lust, Vergnügen,
Ich lass' euch alle liegen.


In vain he spreads his helpless arms,
His pitying friends with fond alarms
In vain deplore his state;
Still far and farther from the coast,
On the high surge his bark is tost,
And foundering yields to fate.


La bruna sposa sede alla vicina
cuna ancor vuota: pare ch'ella asconda
un gran segreto quando l'occhio inchina
al seno stanco che l'amor feconda.


В былые времена она меня любила
И тайно обо мне подругам говорила,
Смущенная и очи спустя,
Как перед матерью виновное дитЕй нравился мой стих, порывистый, несвязный,
Стих безыскусственный, но жгучий и живой,
И чувств расстроенных язык разнообразный,
И упоенный взгляд любовью и тоскоОна внимала мне, она ко мне ласкалась,
Унылая и думою полна,
Иль, ободренная, как ангел, улыбалась
Надеждам и мечтам обманчивого сна…
И долгий взор ее из-под ресниц стыдливых
Бежал струей любви и мягко упадал
Мне на душу — и на устах пылал
Готовый поцелуй для уст нетерпеливых…
…………………………………


Cercavon questi di nuovo compagno
che dessi lor degli altri stati in preda,
non veggendo col Gallo più guadagno.


In des Sängers Busen leuchtets,
Er greift ein, wie prüfend nur,
Und das erste Lied erklinget
Durch die horchende Natur.


Was ist eine Hand voll Zeit/
Die wir länger Athem ziehen/
Gegen langer Ewigkeit?
Uns ereilt doch was wir fliehen.
Besser jung mit Ruhm gestorben/
Als durch langes Weh verdorben.


G.
G.S.G.
G.


Přišel domů, jaká rána!
Duše med a hlavy hrdost
jako oškubaná vrána,
co se na ni ssula tvrdost,
leží bez vší síly;
ach! tu hořem žíly
trhají se otci,
že se nevtřel k cíli
záštím divé moci.


Šeré stíny, světlo na odletu
srazily se u posledním střetu,
pojí se a v sebe noří,
směsí různých barev hoří
od červeni syté dívčích retů
bledou růží, douškou snivou,
pomněnkou a chrpou živou
k temné modři violových květů.


Deß Feldes Wollen-weisses Kleid
verhüllt die Weid/
das Menschen-Volck zu lehren:
daß ihnen gleiche weisse Tracht
in guter Acht
der Höchste wil bescheren.
Das Erden-Land
ist Spott und Schand/
Gott wird behend
und sonder End
das Leid in Freude kehren!


太液池边数树红
年年先得占春风
那知万物含仁义
都在君王一笑中


Schnaps nach Schnaps muß sie schnell trinken,
Weil die alten Wunden stinken.
Überall im Kellerloch
Schleicht jetzt dieser Eine noch.


Ihr Kinder, so wie hier ists auch im Leben,
Das voll von Müh und Sorgen aller Art,
Doch jedem ist ein Christbaum auch gegeben,
Wenn er nur ruhig hofft und gläubig harrt.


Ona prála: Prosím, prosím,
Naši milou, hodnou Nynku
Pro sebe o kousek chleba,
Pro toho zde – o hubinku.


Schenk uns, dein'm armen Häufelein,
Die in dich trauen nur allein,
Ins Herz die heil'ge Siebenzahl
Dein'r hohen Gaben allzumal!


Tu se trochu polekala, trochu byla ráda,
na konec mu nevěřila; byla první váda.


Bringt ſie die Brief herfuͤr, die der und der ge-
ſchrieben,
So heiſt es zwar gar viel, doch werden nach Beliebẽ
Die Lenden ſanfft geklopfft,
Und wer veraͤndern will, die Backen zart gezopfft.


In mein büchern beschloßen
mit fleiß und unverdroßen.
mein bitt ist, ir göttin,
das ir mich zelen wolt forthin
quit ledig aller pflichte,
Weil ich euch dinet habe
bis in mein alter grabe,
das mich nun merklich krenkt,
all mein kraft mir zu grunde senkt
kan weiter dinen nichte.«
Terpsychore, die gute,
sprach: »freunt, sei wolgemute,
du erwelter dinstman,
kein urlaub kanstu von uns han;
die weil du hast dein leben,
hilf und steur wir dir geben
durch die neun gülden ler.
zu preis wirt dir lob, rum und er
von manchem werden munde.«
zuhant der traum verschwunde,
darvon ich auferwacht.
das gschach gleich in der jaresnacht,
als man der mindren zelet
vier und fünfzig erwelet,
da dis bar machet ich
und das vierzehnte buch warlich
beschloß mit dem gedichte.


Allein ich kenn' ein Buch, von dir geschrieben,
Und leserlich für jede Kreatur,
Ein Buch, das einzig unverfälscht geblieben,
Das grosse Buch der heiligen Natur.


Drahé dívky – milé paničky,
Vlasti naší rajské růžičky!
Dnes, ach, prosbu na jazyku mám,
A tu prosbu jménem celého
Pokolení mužského
Nesu nyní k vám
V plné víře sám a sám.
Máteli nás jenom trochu rády –
A toť přece původ naší slávy –
Slyšte, co vám povím bez vší vády,
Nepíte – ach nepíte již kávy!


四汉储宫定不倾
可能园绮胜良平
举朝公将无全策
借请闲人羽翼成


Kdy přijde ten, jenž s hrobů svalí kámen
a v ruce blesk a v zraku božský plamen
jak archanděl těch mrtvých svolá voje?
Kdy přijde, v nás kdo vzkřísí v žití víru? –
a po boji svůj lid v ovčinec míru
zas uvede jak pastýř stádo svoje? –


Vous avez des frissons subtils comme les ailes ;
Non moins immaculés que les mains et plus frêles,
A peine vous posez sur notre sol impur.


Wir han gar kleine Sorgen
Wohl um das römisch Reich,
Es sterb heut oder morgen,
Das gilt uns alles gleich;
Und gieng es auch in Stücke,
Wenn nur das Heu geräth,
Daraus drehn wir ein Stricke
Der es zusammen näht.


Die Zeit zum Handeln jedesmal verpassen
Nennt ihr: die Dinge sich entwickeln lassen.
Was hat sich denn entwickelt, sagt mir an,
Das man zur rechten Stunde nicht getan?


Auch habt ihr die Fremden geschlagen;
Das taten wohl andre vor euch:
Der Franke in stürmischen Tagen,
Der Spanier – Wen nenn ich nur gleich?


O süsser lebens-thau! den mir mein schatz gegeben.


Tagadni multat, mellet verve,
Megbabonázva, térdepelve.


Und tiefer brennen die Kerzen,
Der ewige Spieler lacht:
»Es waren doch immer Herzen,
Womit ich Glück gemacht.


一水萦纡玉带环
杂花妆点四时间
欲知招演堂中境
便是水栀盆里山


Son échine ployée en arc
Et docile au moindre caprice,
Câline son enfant Bismarck,
Ainsi qu'une bonne nourrice.


Иду я в чистом поле,
На светлой вольной воле,
Навстречу мне бегут,
Свились в крученый жгут,
Семь духов с полудухами,
Все черные, все злые,
Охочие до злСемь духов с полудухами,
Моя душа светла,
Все злости — мне чужие,
Что делать вместе нам!
Идите к старикам,
Со злобными старухами,
Со злобными,
Надгробными,
Бегите в старость — там,
Обширная как нива,
Всегда вам есть пожива,
Я — вёсны длю,
Я то люблю,
Что юно и красивПодальше от меня
Погасших вы держите,
Бегите же, спешите,
Не тьме быть с светом дня,
Прочь, дальше от меня!


Woran ich denk'? - An meines Lebens Morgen,
Als noch so ungestüm, so frei von Sorgen
Das jugendliche Herz mir schlug,
Als vor mir, ein besonnter Meeresspiegel,
Die Hoffnung lag, als der Gedanke Flügel,
Und als die Liebe Rosen trug.


a independência do espirro
eu amo, e sempre amarei;
capaz de o reter nem Pirro,
nem mais poderoso rei.


Sein Frau erschrack der Mehre,
Sie blickt den Grafen an:
»Gnad mir edler Herre,
Dazu mein ehelich Mann,
Mich nimmt Wunder sehre,
Was euch die Ritterschaft soll,
Habt ihr doch Gut und Ehre,
Und alles, was ihr wollt.«


„Mé srdce, smědý plavče, živou mocí
však nechce bloudit’ oka tvého nocí,
mne jeho lesk, jenž na tvář se mi snáší,
i ten tvůj zpěv, i postať tvoje straší.


Em todos os sítios
o vento arranca as folhas seca
Assim, também é certo
a cerca, mesmo caindo, seguir a terr
Só o rio desata nós de água
em ramalhetes de pedr
E sempre algumas léguas restam
para chegar ou partir


Tys mi vždy byl jako anděl strážný,
Hněv když metal na mne zlosti své;
Byls mi, vím to, víc než přítel vážný,
Když mi záští bralo blaho mé.


参差楼阁映山开
往往舟船叠鼓催
树下花阴游子避
朱旗皂盖使君来


A kamkoli můj pohled těká,
vše za ten oddech vzdává dík.
A psík-li kdesi na mne štěká,
bůh s ním: ať štěká. Je to psík!


Ni jiskérka Tvé glorioly, paní,
zmařena nebude, jak v přízni vlídné
tkne plektra resonanci. Lyry lůno
zlaté, jež blaho, výkup, obrod, přerod zpívá!


Zbytečno plakat,
volati: Mámo!
Vichr je přehluší –
zvykne být samo.


Óh, csak még egyszer összejönnénk!
Egy csókra, ölelésre még!
Od’adnám vérem’, ifjuságom’
Egy árva ölelésedért.
Magasztalnám édes dalokban
Jóságodat, szerelmedet;
Aztán meghalnék könnyü szívvel,
Mint gondtalan, vidám gyerek.


Der Meister Heinrich lobesan,
Der immerfrohe Bäckersmann
Mit seiner Mütz und der Muralt:
Sie sind schon längst dahin gewallt,
Von wannen keiner wiederkehrt
Und keine Botschaft man erfährt.
Nur Waser glüht den Stahl noch hart,
Und stahlgrau ist sein langer Bart!


Vidím tě vířivou ve snu.
Ještě chci zulíbat tvá ústa vlahá a hořící,


Wohl seh' ich die Wellen ja ziehen,
Was soll das mir und dir?
Wir können ja, Herzensgeliebte,
Alle beide Nichts dafür.


عُمْرَ القصائدِ في دَمي لا تَهجَعُ
وَطني الختامُ لها ، وأنتَ المَطلَعُ
فَإذا ذ َكَرتُكُما مَعا ً فَكأنَّما
قِمَمُ المَكارِم ِ كُلِّها تَتَجَمَّعُ
فَأنا ال أقولُوَمُلهِمايَ كلاكُما
والكونُ،كلُّ الكون ِ، ساج ٍيَسمَعُ
أنَّ العراقَ ،وَشَمسَهُ ، وَلِسانَهُ
يَتَكَلَّمونَ مَعا ً، فَمَن لا يَخشَعُ ؟!
يا ذا المُقيمُ هُنا بِهَيئَةِ راحِل ٍ
والرَّاحِلُ ال بِقلوبِنا يَتَرَبَّعُ
تَبقى،وَيَبقى ضَوءُ وَجهِكَ حاسِرا ً
عَدَدَََ السِّنين ِلَهُ شموسٌ تَسطَعُ
في كُلِّ عام ٍدارَة ٌ تَعلُو بِها
شَمسٌ، لِوَجهِكَ ضَوؤها يَتَضَرَّعُ
عاما ً على عام ٍ، وأنتَ مَجَرَّة ٌ
تَنمو ، وآلافُ الكَواكِبِ تَلمَعُ
في حين ِضِلعُ الأرض ِبَعدَكَ يَنحَني
وَجَعا ً، وَصُبْحُ النَّاس ِلَيلٌ أسفَعُ
الآنَ أدرَكَت العروبَة ُُ أنَّها
رُز ِئَتْ ، وأنَّ بُكاءَها لا يَنفَعُ!
مِن أينَ لي بِكَ سَيِّدي ، ودِماؤنا
تَجري ، وكلُّ قلوبِنا تَتَصَدَّعُ؟
مِن أينَ لي بِكَ والعروبَة ُكلُّها
تَبكي ، وَغَزَّةُ لَحمُها يَتَقَطَّعُ؟
لَو كنتَ أنتَ لَما تَجَرَّأ واحِدٌ
أنْ يَسألَ الباقين : ماذا نَصنَعُ؟
لأجَبتَهُ بِدَم ِالعراق ِ جَميعِهِ
أنَّ الطَّريقَ إلى الكَرامَة ِأوسَعُ!
أما العراقُ فأنتَ أدرى سيِّدي
الدَّمُّ يُمطِرُ ، والكَرامَة ُُ تَزرَعُ
لولا دِماءُ بَنيكَ تَسقي تُربَه ُ
لحَسِبتَ أنَّ الأرضَ قاعٌ بَلْقَعُ
الأكرَمونَ يَفُونَ كلَّ نُذورِهِم
والأنذ َلونَ على الدَّنيَّةِ وَقَّعُوا!
الآنَ بانَ سَوادُهُنَّ جَميعُه ُ
هذي الوجوهُ ، وَما بِه ِتَتَلَفَّعُ
وَتَعاقَبَتْ فإذا بِها مِن خِسَّة ٍ
وَجْه ٌمِن الثَّاني أخَسُّ وأبشَعُ
لأ ُجِلُّ ذِكرَكَ يا عَزيزُ مُروءَ ة ً
عَن أيِّ مُوحِشَة ٍبِها أتَذ َرَّعُ
أنا لستُ أبكي، بَلْ أتَيتُ وفي دَمي
جاءَ العراقُ ، شيوخُه ُوالرُّضَّعُ
جاءَ ت جَماهيرُ العروبَةِ كلُّها
تَسعى معمِنهُنَّ هذا المَجمَعُ
لِتَقولَ يا رَمزَ العروبَةِ عيدُنا
هذا  وفي الأعيادِ لا نََتَفَجَّعُ
هوَ عيدُ أمجادِ الرُّجولَةِ كلِّها
يُحييهِ صدامُ الأعَزُّ الأروَعُ
يا أيُّها الرَّجُلُ العَظيمُ مَهابَة ً
أنِّي إلى عَينَيكَ لا أتَطَلَّعُ
إنِّي أ ُحاذِرُ أنْ أ ُحَدِّقَ فيهِما
حتى وأنتَ لِجُرأتي تَتَشَفَّعُ!
كلُّ المُروءَ ة ِفيهِما ، لكنَّني
كلُّ المَحَبَّة ِبي فَماذا أصنَعُ؟!
عَلَّمْتَني ألاّ أخافَكَ ، إنَّما
عَيني إذا نظرَتْ لِوَجهِكَ تَدمَعُ!
أمَهابَة ً؟أمُروءَة ً؟أم أنَّني
إنْ أنْخَ حُبِّي أدمُعي تَتَطَوَّعُ ؟!
فَأنا أمامَكَ صامتٌ ، لكنَّني
بي غابَة ٌ أغصانُها تَتَفَرَّعُ
تَلتَفُّ حَولكَ هُيَّماًوأ ُفيقُ كي
أجِدَ الغصونَ تَمُدُّهُنَّ الأضلُعُ!
وأرى شَراييني وأورِدَتي على
أوراقِهِِنَّ أنامِلا ً تَتَضَرَّعُ!
يا سَيِّدي ، عَلَّمتَني أن أدَّري
بالحُبِّ ما أخشى ، وما أتَوَقَّعُ
فبَلغتُ منكَ مَدىً،وَمِن نفسي مَدىً
الحُبُّ بَينَهُما المَسارُ الأنصَعُ
وعَلى حضورِكَ والغيابِ قصائدي
أجراسُها قَرْعَ الكَنائس ِتَقرَعُ!
وأ ُجِلُّ ذِكرَكَ سَيِّدي عَن ذِكْر ِمَن
سَقَطوا،وَعُذري أنَّ كِبْرَكَ يَشفَعُ
أولاءِ في دَنَس ِالغُزاةِ وجوهُهُم
مِن خِسَّة ٍ ، وَنَذالَة ٍ تَتَقَنَّعُ
ما قُلتُ شِعرا ً، والعراقُ مُعانِقي
إلاّ وَهُم بِدَمي عَقارِبُ تَلسَعُ
فَيَجيءُ ذِكْرُهُمُ مُشينا ًأحرُفي
حَتى أ ُحِسَّ بأحرُفي تَتَوَجَّعُ!
فأعودُ أ ُمسِكُ بالعراق ِوَرَمزِهِ
أنِفا ًأصونُ الشِّعرَلا يَتَزَعزَعُ
أللهَ يا هذا  أتَنتَبِهُ الدُّ نا
لِمَهابَةِ اسمِكَ ؟ كيفَ لا يَتَرَفَّعُ
مَن يَنتَخي بِكَ عازِفا ًعن كلِّ مَن
يُنْمَى إليكَ ، لأنَّ سَهْمَكَ أسْرَعُ؟
وَلأنَّ نَخْوَتَكَ العَظيمَة َصَوتُها
أعلى ، وَسَيفَكَ في الشَّدائِدِ ِأقطَعُ!
مِلْءَ الحَياتَين ِانفَرَدتَ عن الوَرى
في أنَّكَ الفَلَكُ الأعَزُّ الأرفَعُ
وَبِانَّكَ الألَقُ الذي لا يَنطَفي
وَبِأنَّكَ الأرَقُ الذي لا يَهجَعُ!
يا سَيِّديا زَهْوَ كلِّ قصائدي
يا مَن بِهِ قَلَمي كَقَلبيَ مُتْرَعُ
وَلِذا حروفي حينَ أكتُبُ كلُّها
فوقَ السُّطور ِنجومُهُنَّ تُشَعشِعُ
أنا منكَ أبقى أستَمِدُّ عَزيمَتي
أمَّا العراقُ،فَفي دَمي يَتَرَعرَعُ
فأصيرُ نَخلا ًشامِخا ً، أو دَجلَة ً
تَجري زُلالا ً ، أو فُراتا ًيَجمَعُ
بَينَ الحُسَين ِوَثَورَةِ العِشرينَ في
أسمى مَعانيهحُسينا ًيَقرَعُ
أبوابَنا بِدمائِهِ ، وَيَصيحُ : لا
حتى مَتى وَضَميرُكُم لا يَفزَعُ؟!
مِن قَبْل ِألفٍ أسلَمَتْ آباؤكُم
بَيتَ النُّبُوَّة ِلِلذ ِّئابِ ، وأسرَعوا
لِوَلائِهِواليَومَ ها أنتُم كَما
فَعَلوا، فَمَن منكُم أذ َلُّ وأفجَعُ ؟!
إنِّي لأسمَعُ صَوتَهُ مِن كَربَلا
يَعلُو ، وأفئِدَة ُالدُّ نا تَتَخَلَّعُ :
يا سافِحينَ دَمَ العراق ِ،وَمِن دَمي
دَمُهُ ، لأمريكا بِه ِ تَتَبَرَّعُ
لِيَهودِ كلِّ الأرض ِ، أو لِكلابِها
لا تَستَحي منكم ، ولا تَتَورَّعُ
أفَمَرَّة ً أ ُخرى؟؟ولن يَتَسَنَّشنوا
أوغادُ أمريكا ، وَلَنْ يَتَشَيَّعُوا
لكنَّكُم أنتُم سَتَذهَبُ ريحُكُم
إذ ْ كُلُّ آصِرَة ٍ لَكُم تَتَقَطَّعُ!
يا صاحِبَ العيدَيعيدُ وجودِهِ
وَصعودِهِ للهِ نَجْما ً يَسطَعُ
أبشِرْ ، فَعيدٌ ثالِثٌ نَسعى لَهُ
يأتي وَطِيبُكَ مِلأهُ يَتَضَوَّعُ!


Již sličně u nás kvetl máj,
A přeradostně plesal háj,
Leč vypustili ze sluje
Nám v ráj ten dravé krahuje.


És megtartá: mert bár gyakran
Borzadozott kebele,
Hogy nője oly irtóztató
Gonoszságot mívele,
Melyet a legszörnyebb állat
Sem képes elkövetni,
Természettől indíttatván
Fajzatjait szeretni;


Zde byl a není. V popelu
tlí tisíc jiných rebelů,
jichž neznají už vnuci.
Kameny jejich větrají,
a v travách tiše zpívají
cikády, dřímot hudci.


In van consumo, in van cotanto affanno
La debil man, la penna, inchiostro e carte
Che altro non fan che crescere il disio,


تَعِبَ الرثاءُ من الضحايا
والضحايا جَمَّدتْ أحزانها
أوّاه ! مَن يرثي المراثي ؟
لستُ أدرى أيُّ قافية تحنِّطني , فأصبح صورة في معرض
الكتب القريولستُ أدرى أيُّ إحصائيَّة ستضمُّنيا أيها الشعراء  لا تتكاثروا !
ليست عظامي منبراً
فدعوا دمي – حبر التفاهم بين أشياء الطبيعة والإله
ودعوا دمي – لغة التخاطب بين أسوار المدينة والغزاة
دمي بريدُ الأنبياء
-5-
وأعود من تلقاء نفسليت شُباكي بعيد كي أرى أمي
وليت القيد أقرب كي أحسَّ النبض في زندي
وليت البحر أبعد كي أخاف من الصحارى
آهِ ’ ليت الشئ عكس الشئ كي تتآكل الأشياء في
نفسي , وتأخذَ صيغة الفرح الحقيقيّ
ابتعدنا واقتربنا وابتعدنا
يا أهالي الكهف قوموا واصلبوني من جديدِ
إنني آتِ من الموت الذي يأتي غداً
آتٍ من الشجر البعيد
وذاهبٌ في حاضري – غدِكم
أنا قشَّرتُ موجَ البحر زنبقةً لعز-6-
سيلٌ من الأشجار يخرج من ضلوع الصخر – يصقلني
الفناءُ
وجدولٌ يمتد من صدري عموديّاً – وتنحدر السماءُ
رأيتُ رأي القلب – ذوَّبني الضياءُ
فصرت صوتاً ’ والحصى صار الصدى
وتنفَّس القبرُ القديمُتحرَّك الحجرُ استردَّ دبيبَهُ منكم
أنا الأحياء والمدن القديمةُ
حاولوا أن تخلعوا أسماءكم تجدوا يديّ
وحاولوا أن تنزعوا أثوابكم تجدوا دمي ,
أو حاولوا أن تحرقوا هذي الخرائط تبصروا جسدي –
أنا الأحياء والوطن الذي كتبوهُ في تاريخكمن جثتي بدأ الغزاةُ , الأنبياءُ , اللاجئون –
والآن يختتمون سيرتهم لأبدأ من جديد


¡Oh documento de la humana suerte!
¡Oh verdad de los campos escondida!
¿Quién no se desengaña con tu muerte?


Na vossa gentil figura
Mil dons natureza pôs:
Todos cuidam que sois vós
A deusa da formosura.
Vênus mil vinganças jura.
Vendo o seu culto esquecido:
Vai de selas o ar ferido,
Senhora, andai cuidadosa,
Que a louca deusa invejosa
Já disse tudo a (Cupido.


“Ama szűz, kit imént felhozál például,
Hűségének mit nyert, kérded, jutalmául;
Mit nyert ő, hogy népe buzgó feddője lett,
Ha rabságot s halált szenvednie kellett?
Nehéz, és veszélyes, a látó pályája,
S nem lehet rózsával hintve nyoszolyája:
De, ha későbben kél reménye pálmája,
Annál szebben fénylik érdemkoronája! -
Nem aggódván soha tulajdon javáról,
S tettei múlandó külső jutalmáról;
Legfőbb díszét abban találván éltének,
Ha gyümölcsét látja sok szenvedésének;
S nem lelhetvén nyugtát bánatos lelkének,
Ha nem használhatott szerette népének:
Mi jót, mely örömet hoznának őnéki
Most az ál szerencse minden ajándéki?
Vagy (ha már kéntelen, hogy a napot lássa!)
Lehet-e még nagyobb, szörnyűbb kárvallása,
Mint édes honjának tüzes leomlása,
S népének, házának végső pusztulása?...
Engedvén a szükség kemény törvényének,
Elfojtja fájdalmát epedő szívének;
S térdet fejet hajtván az ég tetszésének,
Megfelel mindvégig kötelességének.
Elég, hogy, bétöltvén istene hagyásit,
S nagy lélekkel tűrvén a balsors csapásit,
Általadja nevét a főbb dicsőségnek -
Ama nem halandó főbb s szebb dicsőségnek,
Melynek a jobb elmék szent tüzétől égnek!
Ledőlt rég, s porrá lett, Ílion bástyája,
S búra, gyászra került a győzők hazája:
Tiszta fényben ragyog Priamus árvája,
S minden hív látónak még ma is példája!
Van még ma is bére jeles érdemének,
S minden érzékeny szív áldozik nevének;
S valamíg e világ új zavarba nem dől,
Jó híre ki nem vész az emberi nemből!”


Und es sank um uns die Nacht,
Duftgewobene Flöre,
Aus den alten Bildern sacht
Sangen süße Chöre.


Wir können vieler Ding' entbehren
Und dies und jenes nicht begehren;
Doch werden wenig Männer sein,
Die Weiber hassen und den Wein.


Ach slunečnice dívaly se na lásku
v tajemnou zahradu. A v stínech slzavých
leželo srdce – proč jsi je chtěl mít?
Snad mělo travou vzrůst, asfodely
vysoko z něho dýchat měly,
snad dávno mělo rubíny své skrýt – –
ó proč jsi je chtěl mít?


Was Christus auf der Welt geredt hat und getan,
Das ist er selbst gewest, wie ers auch zeiget an.


Ihr gehorsamer


Ve stínu starých sykomorů stála
oproti muži žena pobledlá,
háj dýchal tiše, večernice plála,
a v nyvém vlahé noci zanícení
tak mluvíc, žena hlasu pozvedla:


Они стучали в дверь поочереднСтучали долг Ночь была темнС небесной выси тускло и бесплодно
Глядела вниз всегдашняя ЛунМолчало врем Ночь не проходилНа всем была недвижности печатИ вот рука подъятая застыла,
Уставши в дверь безмолвную стучатБесчувственное каменное зданье
Бросало тень с огромной вышинНезримые, но верные страданья
Носились в царстве мертвой тишинИ все темней, все глуше, холоднее
Казалась дверь, закрытая навеИ дрогнули два странника, — бледнея,
Как дым над гладью спящих ночью реИ время усмехнулось их бессильИ двинулос Прошли год ВекИх внешний вид давно кружится пыльНо светит их бессмертная тоска!


Bubliny, jež vůkol stály,
hynou očividno,
a zas všecko v šíř i v dáli
mrtvo je a klidno.


Esse alvo peito, que é de neve pura,
Mas de aço e fino bronze temperado,
Encobre um coração refalseado,
Um coração de viva rocha dura.


Und gar seltsam hohe Blumen
Standen an dem Rand der Schlünde,
Sprach der Strom so dunkle Worte,
's war, als ob ich sie verstünde.


V kolébce by si dědátko,
o žití máji snilo,
za stolem by se vínečko
snad na mé zdraví pilo.


Nun kommt die Reih an dich,
Verklärter Zeuge du;
Du eiltest ritterlich
Dem schönen Siege zu.
Leib! dich heiß ich stille liegen,
Seele! dich, zur Arche fliegen.


Her got in deinem reiche,
im allerhöchsten tron,
Schau an, wie grausamleiche
der Türk facht wider on,
Verfolgt die cristenheite
mit gfengnus, mort und brant
ietzund in dieser zeite
durch das ganz Ungerlant.


¿Qué consultáis ? - Los cuándos y los cómos
¿Y los motivos? - Eso no alcanzamos
De guerra ¿qué sentís? Perdidos somos


Ha szerelemmé válna:
Tán elégetné azt, akit szeret.


Nehrajte mi na husličky,
zlatí báčíkové,
mně zvuk každý jako luňák
storáz srdce klove;
jsouť ty písně jako z horky
kolo tančící bosorky,
ty mě zpěvem, brati milí,
srdce ulúbily.


Ta je prostřed ve světnici;
student sedí na lavici –
kamna představujou publikum,
a sál – prozatím je celý dům!
Na špičkách, ač bosa, hezky stojí,
odkříkává „deklamánku“ svoji,
a když student hůlku obrátí,
tu si zvolna rukou zaklátí,
jednou dolů, druhou nad hlavu – –
a zas mluví – jako v „ústavu.“
A ta její milá máti
trnouc zůstává vám státi,
radostí se tvář i nos jí září,
ba již slze tekou šourem s tváří.
„Dorče! u všech všudy láter,
vždyť ty mluvíš jak pan pater!
a mně se to vždycky zdálo
selkou být že pro tě málo – –
ne, ne, výš musí jít naše Dora,
vzít si musíš profesora,
advokáta, malíře,
rytíře neb kejklíře!“
Dorka na mamku se stranou dívá,
tulíc se, jak když se rozednívá.
A však, kdoby nad Dorinkou stál?
Pojďme, vzácná společnosti, dál.


إذا ما انفرط العقد
بما أنفسه الشاري
فأغلى لؤلؤ البحر
فدى لؤلؤة الدار


povstal starý Ossian,
vladař zlatých strun:
Pravou ruku do těch vod
nesmí vhroužit jun!


Darmo! – Skály basaltové jako černá zrcadla
sem tam s kšticí černé trávy, která v slunci uvadla,
dál se tísní v kruh, jak duchů obrovského divadla
pěstí času roztříštěná sedadla...


Después que por gran rato hubo besado
las religiosas cuentas que llevaba,
con ella el buen hombre se tocaba
los ojos, boca, sienes y costado.


mit Geigen-Lauten-Werck/ Regalen/ Zincken/ Flöten/
(die Künste wissen nichts von Trommeln noch Trommeten/ 10
ein Schafsdarm klinget baß als ein rauh Kälberfell/)
die musiciren schön und singen überhell:


Oh valsa latejant
O poema que eu hei de escrever
será nu e simplesmente rude
O poema que eu hei de escrever será um palavrã
Dor recalcada
inveja mesquinha
perversidades impotentes
todo o fracasso e a sub-angústia


钿筝百宝间生辉
玉柱成行雁自飞
对酒仙姿时一按
十三弦上迸珠玑


Žerď vesla, která nad blýskavou pěnou
jak nalomené temné ráhno ční,
v tyč leskle stříbrnou se mění v ní,
třpyt amethystů těká vlhkou stěnou.


»Und, Lady, sprich, wer steht dabei,
Gehüllt in Mantel, schwarz und dicht?«
»Das ist von York der Lord-Wardein,
Der deinem Herrn das Stäbchen bricht.«


Único fénix es mi amor constante,
que en la luz de esos soles abrasado
muere, y en él, las esperanzas leves;


Hrana slyším, rakví nářek samý,
větrů kvil; teď z hrobu někdo vzdych,
vrba šeptla nad ním: Nepřišla mi!


„Srdce všecko odpustí,
byť i na prach rozdrcené,
ale zdali zapomene?“


O Charis! o Penia!
Wie seid ihr einzig, wenn ihr euch umarmt!


Jólész -: felsőgömöri kis falu -
Bűbájosan most mért zeng a neved?
S mért jut eszembe éppen most és itt?
Jólész - a lelked oly messze virít,
Mint Negojtól a Gerlachfalvi csúcs;
Mint Szebentől a pelsőci hegyek -
Mint a Leány-kő: Anyám lány-kora.
Jólész - oly messze virít a neved.


Wil mir denn kein Trost erscheinen,
Spür' ich gar kein Gnaden-Liecht?
Nein: Vergeblich ist mein weinen,
Mein Gebet, das hilfft mir nicht.
Uber mich verlaßnen Armen
Wil kein Helffer sich erbarmen;
Ich bin todt, mein Hertz zerbricht!
Christlicher Trost der angefochtenen Seelen.


Se synem otec ruku v ruce
s buržoou zas jdou smluveni.
Nepřišlo světové revoluce
čekané znamení.


v den třetí – jakýs jubilea případ,
let padesát tlít budeš v rovu hlíně,
či stoletý den zrozenin tvých připad,
či desku na dům dají v domovině –


Trpce, pravda, ale přec;
žádný vzdor a pych:
jsem ti taká prázdná věc,
ty mne zlomíš na konec,
ale já jsem tich.


يا قُضاةَ العِبادِ إِنَّ عَلَيكُم
في تُقى رَبِّكُم وَعَدلِ القَضاءِ
أَن تُجيزوا وَتَشهَدوا لِنِساءٍ
وَتَرُدّوا شَهادَةً لِنِساءٍ
فَاِنظُروا كُلَّ ذاتِ بوصٍ رَداحٍ
فَأَجيزوا شَهادَةَ العَجزاءِ
وَاِرفُضوا الرُسحَ في الشَهادَةِ رَفضاً
لا تُجيزوا شَهادَةَ الرَسحاءِ
لَيتَ لِلرُسحِ قَريَةً هُنَّ فيها
ما دَعا اللَهَ مُسلِمٌ بِدُعاءِ
لَيسَ فيها خِلاطَهُنَّ سِواهُن
نَ بِأَرضٍ بَعيدَةٍ وَخَلاءِ
عَجَّلَ اللَهُ قَطَّهُنَّ وَأَبقى
كُلَّ خَودٍ خَريدَةٍ قَبّاءِ
تَعقِدُ المِرطَ فَوقَ دِعصٍ مِنَ الرَم
لِ عَريضٍ قَد حُفَّ بِالأَنقاءِ
وَلَحى اللَهُ كُلَّ عَفلاءَ زَلّا
ءَ عَبوساً قَد آذَنَت بِالبَذاءِ
صَرصَرٍ سَلفَعٍ رَضيعَةِ غولٍ
لَم تَزَل في شَصيبَةٍ وَشَقاءِ
وَبِنَفسي ذَواتُ خَلقٍ عَميمٍ
هُنَّ أَهلُ البَها وَأَهلُ الحَياءِ
قاطِناتٌ دورَ البَلاطِ كِرامٌ
لَسنَ مِمَّن يَزورُ في الظُلماءِ