E sendo o invicto Afonso o que primeiro
Às ondas se entregara, e fresco vento,
Por temporais adversos derradeiro
Chegou a ver de Febo o nascimento:
Já o primo forte achou, que do guerreiro
Samorim abatera o ousado intento
Rompendo os bravos Naires, que na terra,
E mar nos tinham feito injusta guerra.


L'amor de l'excellentia e il cor suo grande,
per lasciar dietro a sé gran fama poi,
el fe' cercar per via non vera l'oro.


Jde pospolu, tu onde v párku,
jde mlčky kolem smavá druž,
na loktech chův i ve kočárku
anebo pěšky cape už.


Buď vážnou jen a na své líce
tak smutné nechtěj loudit smích.
Ten úsměv cizí mrazí více
než krůpěje slz bolestných.


Die dritte lacht, und ihr Auge blitzt,
Sie zieht das Schwert aus der Scheide,
Und auf dem blanken Schwert gestützt
Beschaut sie den Ritter mit Freude.


Wir schweigen, edler Freund! daß du ein Bergmann bist,
Der in Metall und Erz und Schachten kundig ist;
Den selbst August bestellt, die Klüfte zu besorgen,
In welchen die Natur ihr theures Mark verborgen.
Dieß ist des Landes Dienst, des Fürsten Hauptgewinn!
Genug: du eilst und zeuchst bereits nach Freyberg hin,
Und fährest glücklich ein. Die treuen Arbeitsleute
Erblicken dein Gemahl vergnügt an deiner Seite,
Und stimmen schon ihr Spiel. Ihr männlicher Gesang
Begleitet dich und sie, durch den beliebten Klang,
Bis in das Schlafgemach. Wir wollen dich nicht stören:
Hier mußt du Lieb und Lust, und nicht die Musen, hören.


قالوا على شيخ الأحزاب
في العباسية الجديدة
داير على كل الأبواب
ساعي يحسس بجريدة


Ch'ora ch'i raggi tuoi non sono in terra.
non è mortal alcun che veggia lume,
e signoreggia noi la neve e 'l ghiaccio,
né curiam più d'Amor la face o l'arco,
né più n'accende la sua fiamma al cielo,
che non possiam prestar le fredde nubi.


心明始信元无佛
气住何曾别有仙
领取三山安乐法
蒲团纸帐过年年


Gleich wie ein Reiß vom Baum gebrochen,
Ein Lamm, das frisch ist abgestochen
Vnd noch in seinem Blute liegt,
So war der junge Mensch zu schawen,
Sein Haupt und Brust war Blut und Grawen,
Sein' Augen durch die Nacht besiegt.


Tak Bůh děl... A já zvolal: – Hospodine!
Dvé spravedlivých jestli shledáš všude,
zdaž soud Tvůj zmírní se i pro ty vinné?
A Bůh: – Můj hněv snad odvrácen pak bude...


O, ich habe gebetet unter dem nächtlichen Baum,
O, ich habe gebettelt um eine Gnade nur.
O, ich fragte beim Reichtum der Sterne im Raum.
Götter, lenket das Glück auf meine Spur!
Ging und wurde schweigend wortlos entlassen.
Ging und schwieg vor mich hin in den leeren Gassen.


Jak ji bůh do světa hodí,
tak se zrodí
lidská duše snivá, sírá,
pučí, kvete, křídla zvedá,
v dálce družku, sestru hledá;
v tom když zmírá,
toužená se sestra zjeví –
a jedna o druhé
neví.


»Was Gnade!« rast der Mörder; »er wie du! –
Blut fordert Blut.« Ein Fluch – dann stößt er zu.


A slunce do rokle vpadlo. Krunýřem ledové kory
k srdci blíží se radost, jihne kamenný žal...
Blažený sněhu byl zánik. A vysoko stříkaje s hory
v údolí k sněženek trsům mladý pramen se hnal.


Lipo, nevychloubáš se před světem,
Nehonosíš se barevným květem,
Ale vonný lidu strojíš lík.
Lid tvé kvítko sice otrhává,
Když však zle s ním, rád jej vsává;
Žaludy pak jsou jen pro krmík.
Tvé semínko malé má však křídlo,
Zaletaje hledá jísté sídlo;
Zrůstá bylých, příštích dnův pomník.


Jeder nippt und denkt die Seine,
Und wer nichts Besondres weiß:
Nun – der trinkt ins Allgemeine
Frisch zu aller Schönen Preis!


A nemohu se ani za Vás bít:
svět viděl by v tom – všední prohřešení.
Kdo dovede z těch davů pochopit,
čím byla jste mi v pusté vřavě denní!...


„Ach, Estero! Já viděla ten hrad,
ten zlatý z pohádky, v němž matka má,
ta bílá královna, ta nešťastná
tak dlouho na mne čeká. Viděla
jsem plát ho rudě, samé démanty
na stromech svítily a hvězdný květ.
Tak blízko byla jsem už, Estero,
sníh v lese ale byl tak hluboký,
a já tak unavena blouděním!
Krok jediný už byl mi nemožný.
Já s pláčem sedla v sníh, já volala
svou matku... V tom zatočilo se vše
a náhlý hluk se ozval, hučivý
zvon jak by hrana hřímal v klášteře,
a samá kola, zlatá, stříbrná
se vzduchem míhala, a teplo tak
mi bylo pojednou... Pak přišla tma...“


Todos te desean pero ninguno te ama.
nadie puede quererte, serpiente,
porque no tienes amor,
porque estás seca como la paja seca
y no das fruto.
Tienes el alma como la piel de los viejos.
Resígnate. No puedes hacer más
sino encender las manos de los hombres
y seducirlos con las promesas de tu cuerpo.
Alégrate. En esa profesión del deseo
nadie como tú para simular inocencia
y para hechizar con tus ojos inmensos.


Schickt man das auge gar biß in den bürger-stand;
So öffnet sich ein buch von hundert tausend zeugen.
Denn muß Darius nicht durch sieben Fürsten steigen?
Sind sieben könige den Römern nicht bekandt?
Die Türcken hatten vor nur sieben grosse Bassen/
In sieben thürmen wird des käysers schatz bewacht;
Das kleine Niederland/ das alle welt verlassen/
Hat zu der freyheit sich durch sieben stände bracht;
Und Deutschlands vierdter Carl hat selber haben wollen/
Daß sieben Fürsten nur den Käyser wählen sollen.


Die Sonne ist untergegangen
Und der Mond im tiefen Meer,
Es dunkelt schon über dem Lande,
Gute Nacht! seh dich nimmermehr!


Diesen Kuß, zu fernen Tagen,
Wenn zu Staube längst ich bin,
Sollst du auf die Lippen tragen
Einer späten Enkelin.


Então começo a sonhar;
E, no sonho, ajoelhado, eis-me, agora, a rezar.


Takto klidně v lesů stíně
žil ten vábný horský luh,
až kdys náhle divný ruch
rozvlnil se v jeho klíně:
Od strany, kde v sosen bráně
dav se jeví zamodralý
hor těch nevěrných, jimž stráně
moře cizoty již halí,
valil se v ten tichý kout
postav nevídaných proud,
v nuzném kroji, nad rameny
s lopatou a toporem;
plnily dol omámený
dřevěných bud táborem,
vřavou řečí pomíchanou,
směsí zvuků neslýchanou.
Řinčí špičák, boře skály,
duní topor, kmeny tříště,
vše kol hemžení, hyb stálý,
obrovské jak mraveniště.


章泉佳处试徘徊
日照松根石上苔
见说南山有幽隐
诗翁邀我过山来


Nicht dencke/ daß es blosse worte seyn/
Welch hertz kan wohl bey deiner glut erkalten?
Du weist/ ich bin kein engel und kein stein/
Ich muß des blutes regung lassen walten/
Die Gott dem menschen schon im paradieß
Ins hertze bließ.


Sans la trahir, toi, tu l’as épousée ;
L’eau des prisons baptisa vos serments ;
Par l’ouragan la flamme est aiguisée,
Et tu sors pur de ses embrassements.
Glissant partout où le pouvoir te veille,
Qu’elle a trompé de gardes endormis !
Qu’elle t’a dit de secrets à l’oreille !
Et ces secrets, Dieu ! qu’ils t’ont fait d’amis !


Christen-Lieb ist reformirt; abgedancket sind bey ihr
Werck und That, die sonsten doch sind ihr Art und ihr Gebühr.


غدا عامرُ الأوطان في مقلتِي قَفْراً
لِبَيْنك عنها واغتدى سهلُها وَعْرا
وأظلمت الآفاقُ منها توحُّشاً
كأنك كنتَ الصبح والشمس والبدرا
ومالي أرى هذي القصورَ كأَنها
قد امتلأَت مذ غِبت عن أرضها ذُعْرا
ولم أتخلَّف أَنني عنك صابِر
فكيف تُطِيقُ العين عن نورها صبرا
ولكنَّ دهراً عاقني واستهاضني
فخلَّفَني رَغْماً وأوجعني ضُرّا
ولو طار مِن قبلي مَشُوقٌ لشائقٍ
لِطرتُ بشوق يقطع القلب والصدرا
وعلمك بي يكفينَي العذَر كُلَّه
لأنك تدري صفو سِرِّيَ والجهرا
فيا ليتني أَفدِيك من كل حادثٍ
وألقَي خطوب الدهر دونك والدهرا
ولو أنّ عمري كنتُ أدري أتنهاءَه
أحطتُ به علماً وأعطتك الشطرا
سَقَى سَردوسَ الغيثُ ما دمتَ ثاوياً
بها وكساها صوبُه الورقَ الخُضْرا
ولا برحتْ تختال في حَليْ روضها
كم اختالت العذراءُ في حَليْها كِبرا
رُبوعُ ديارٍ بالعزيز عزيزةٌ
يطاول فيها مجدُه الأَنجمَ الزُهْرا
عليك صلاة الله من مَلِك به
نفى الله عنا الجور والظلم والفَقْرا


Ma che solo una volta de' miei guai
T'incresca e non t'aggradi il mio dolore,
E non mi fugga ognor, come tu fai.


El alma ahíta cruel inmola
lo que la alegra,
como Zingua, reina de Angola,
lúbrica negra.


Zas vypuk’ v pláč, jak dítě počal plakat,
svou česť, svou mužnosť, přísahy a plány
na pomoc počal z koutů srdce lákat
a těšit tím svůj život rozervaný.


A kdyby děkan třeba řek’,
že dá mi peněz bednu,
bych před zbojníky těmi klek’
a dudal aspoň jednu;


Nun steht er da und schlottert jämmerlich,
Weiß nicht zu raten noch zu helfen sich;
Doch alle sind in guter Sicherheit,
Kein Nachbarhaus gefährdet weit und breit.


急须乘兴赏春英
莫待空枝谩寄声
淑景暖风前日事
淡云微雨此时情


Es el mundo desamparo
y la carne triste va.
Pero yo, la que te oprime,
¡yo no tengo soledad!


Causant de ce logis à des voisins, j'appris
Qu'il était habité, moyennant un bas prix
Et depuis fort longtemps, par une vieille fille
Extrêmement dévote et d'ancienne famille.
Or, étant un flâneur, et passant très souvent
Devant cette maison au parfum de couvent,
— N'allez pas croire au moins qu'à dessein je le fisse,-
Vers midi, c'est-à-dire une heure après l'office,
Tous les jours, excepté les dimanches, je vis,
A cet angle que fait la place du parvis
Avec la vieille rue en question, paraître
Et venir lentement un grand et maigre prêtre,
En tricorne, portant son gros livre à fermoir,
Proprement recouvert d'un morceau de drap noir.
Il s'approchait, pensif, de la vieille masure,
Mais avec l'air tranquille et la démarche sûre
Qu'on a lorsqu'on se livre à des soins réguliers.
Il s'arrêtait au seuil, grattait ses lourds souliers,
Frappait un petit coup qu'on entendait à peine,
Et, vif, dès que la gâche avait jailli du pêne,
Entrait et refermait doucement après lui.
J'étais seul en province et m'ennuyais. L'ennui
Rend maussade et vous fait céder aux injustices ;
Et voici que déjà, sur ces faibles indices,
J'avais un roman noir et bête tout trouvé :
Une dévote avare, un testament couvé,
Des parents sur la paille, enfin toutes les suites
D'une menée affreuse et sourde de jésuites.
On devient quelquefois un voltairien fieffé
Pour un rien, pour avoir lu le Siècle au café ;
Et, comme il est toujours pénible de se taire
Quand on pense tenir la moitié d'un mystère,
Je m'informai. — Ce fut bien fait pour moi, vraiment,
Qui rêvais d'appeler un juste châtiment
Sur quelque tortueuse et sombre stratégie ;
Car on ne me conta qu'une simple élégie
Dont il me fallut être ému, bon gré mal gré.


不堪冷照黄昏月
强倚春风作杏妆
虽得容颜暂时好
欠他肌骨旧来香


„Nosza, kobzos, nyergelj! s utánok eredve
Hirt te nekem hozz, ha kerül is éltedbe:
Király hova indult e maroknyi haddal,
Külön a seregtől, kora virradattal?”
Szót fogad a kobzos, s noha el nem éri,
Szemmel a porfelhőt s nyomokat kiséri
Szintén öreg estig; akkor irányt vesztve,
Elbódorog, a vad Cserríti hegyekbe.


В топол_о_вой тени гуляя, муравей
В прилипчивой смоле увяз ногой своеХотя он у людей был в жизнь свою презренный,
По смерти в янтаре у них стал драгоценны


Poklesl-li který,
tygrem ihned skočil –
tu měsíček zvážněl
a mezi ně kročil.


No importa la vida, que ya está perdida.
Y, después de todo, ¿qué es eso, la vida?...
Cantares...
Cantando la pena, la pena se olvida.
Madre, pena, suerte; pena, madre, muerte;
ojos negros, negros, y negra la suerte.
Cantares...
En ellos, el alma del alma se vierte.
Cantares. Cantares de la patria mía...
Cantares son sólo los de Andalucía.
Cantares...
No tiene más notas la guitarra mía.


湖如西子目曾波
却恨中流满芰荷
一片清光风潋滟
照人不在月明多


柱上题名客姓苏
江山清绝冠吴都
六花飞舞凭阑处
一本天生卧雪图


Ma quella donna cui Amore onora
più ch'altra per la sua somma virtute,
che tutte l'altre accresce e rinvigora,


Retumba el mar y sus destellos púrpuras,
Yacen recogidos en los solitarios caracoles,
Me recuerdan blancos pañuelos,
Inmortalizados con un llanto puro.
Golpean las olas, grandes rocas silentes,
Que hallan consuelo en la gaviota lejana,
Y que pacientes arrullan su canto vago.
No es un retumbo irreal, ni mágico.
El rocío salado enmudece en tu espalda,
Y coquetea con la fragilidad del viento.
Más allá de tus pupilas te observo,
Y enmudezco al sentirte a mi lado.
Y el mar borra las huellas en la arena,
Y desmaya en su boca, tu boca mía.


Índice de aquel libro celebrado,
de la verdad que a la virtud inclina,
y mano que corriste la cortina
al sumo Dios cubierto, y disfrazado


In: CHACA Comício de tudo: poesia e pros São Paulo: Brasiliense, 198 85-8 (Cantadas literárias, 48


去年春暮禁烟寒
把酒看花共倚栏
此日花开君不见
黄垆相隔路漫漫


亡命当年为报雠
自矜骁勇蓦边州
持刀白日横行市
县令低眉不敢收


Schwer auf dem morschen Haupte liegt mir die goldne Kron';
Du wirst sie leichter tragen, mein Max, mein starker Sohn!
Das Zepter, zitternd in meiner, ruht fest in deiner Hand.
So dachte der alte Kaiser, – so dachte das ganze Land.


Wie wollt ihr den Gewittern
Der letzten Stund entgehn,
Davor die Himmel zittern,
Die durch ihr Schrek-Getön,
Wie zähe Waitzen-Halmen,
Den Erden-Kreis zermalmen?


Perdona nuestras deudas, y a la par
hallen nuestros deudores su perdón,
por virtud de tu ejemplo singular


新绿阴阴夏气清
犊车穿入别村行
家山今隔几千里
始听春莺第一声


من حَطَّ أثقالَ الغرا
مِ بباب مالِكه اسْتراحا
إن الشجاعة في الهوى
كَملتْ لمن أَلْقى السلاحا
واللهِ لا حاربتُ مَنْ
في السلم أَثْخَنَى جراحا


na vše, co máš hrdě vypjaté,
čeho blaží pouhá vzpomínka,
čím kdy bylo srdce dojaté,
na vše!


No: que la patria que salvó tu espada
jamás recuerde el nombre de Castaños
sin que los lauros de Bailén recuerde


Barátság vezetett éltem rögös útján,
Szerelem áldása boldogítá szívem’,
Az élet vész közt is enyhén mosolygott rám,
Ez a két istennő oltalmazott híven.
Mult idők szép napja, sohajtok utánad,
S rám borúl ködével csendes, méla bánat.


aklı olan da beni haklı bulur:


أَمسى سُمَيرٌ قَد بانَ فَاِنقَطَعا
يا لَهفَ نَفسي لِبَينِهِ جَزَعا
قوما فَنوحا في مَأتَمٍ صَحِلِ
عَلى سُمَيرِ النَدى وَلا تَدَعا
ثُمَّ اِندُباهُ لِكُلِّ مَكرُمَةٍ
لا مُسنَداً عاجِزاً وَلا وَرَعا
كانَ لَنا باذِخاً نَلوذُ بِهِ
أَمسى رَماهُ الزَمانُ فَاِتَّضَعا
وَكُلُّ نَفسِ اِمرِئٍ وَإِن سَلِمَت
يَوماً سَتَحسو لِميتَةٍ جُرَعا
لِلَّهِ دَرُّ القُبورِ ما حُشِيَت
أَروَعُ شِبهاً لِلبَدرِ إِذ سَطَعا
أَيَّتُها النَفسُ اِجَّمِلي جَزَعا
إِنَّ الَّذي تَحذَرينَ قَد وَقَعا
إِنَّ الَّذي جَمَّعَ المُروءَةَ وَالـ
ـنَجدَةَ وَالبِرَّ وَالتُقى جُمَعا
وَالحافِظَ الناسَ في القُحوطِ إِذا
لَم يُرسِلوا تَحتَ عائِذٍ رُبَعا
وَهَبَّتِ الشَمأَلُ البَليلُ وَقَد
أَضحى كَميعُ الفَتاةِ مُلتَفِعا
عامَ تَرى الكاعِبَ المُنَعَّمَةَ الـ
ـحَسناءَ في دارِ أَهلِها سَبُعا
المُخلِفَ المُتلِفَ المُفيدَ إِذا
قالَ فَلا عائِبٌ لِما صَنَعا
القائِلَ الفاعِلَ المُرَزَّأَ لَم
يُدرَك بِضَعفٍ وَلَم يَمُت طَبَعا
وَالقائِدَ الخَيلَ في المَفازَةِ وَال
جَدبِ يُساقونَ خِلفَةً سَرَعا
اللابِسَ الخَيلَ في العَجاجَةِ بِالـ
ـخَيلِ تَساقى سِمامَها نُقَعا
أَودى فَلا تَنفَعُ الإِشاحَةُ مِن
أَمرٍ لِمَن قَد يُحاوِلُ البِدَعا
لِيَبكِكَ الضَيفُ وَالمَجالِسُ وَالـ
ـحَيُّ المُخَوّي وَطامِعٌ طَمِعا
وَذاتُ هِدمٍ بادٍ نَواشِرُها
تُصمِتُ بِالماءِ تَولَباً جَدِعا
إِذ شُبِّهَ الهَيدَبُ العَبامُ مِنَ الـ
ـأَقوامِ سَقباً مُجَلَّلاً فَرَعا
وَالحَيُّ إِذ حاذَروا الصَباحَ وَخا
فوا ذا غَواشٍ وَسُوِّموا فَزَعا
وَاِلتَحَمَت حَلقَتا البِطانِ عَلى الـ
ـقَومِ وَجاشَت نُفوسُهُم جَزَعا
وَمُسلَمٍ قَد دَعا فَأَنقَذَهُ
حَتّى اِنجَلى الكَربُ عَنهُ فَاِنقَشَعا
بِضَربَةٍ يَستَديرُ صاحِبُها
أَو طَعنَةٍ لَم تَكُن لَهُ بِدَعا


Quem fez lenha de todo o berço da minha infância?
Quem fez trapos de limpar o chão dos meus lençóis de menino?
Quem expôs por cima das cascas e do cotão das casas
Nos caixotes de lixo do mundo
As rendas daquela camisa que usei para me baptizarem?
Quem me vendeu ao Destino?
Quem me trocou por mim?
Venho de falar precisamente em circunstâncias positiva
Pus pontos concretos, como um numerador automátic
Tive razão como uma balanç
Disse como sabi
Agora, a caminho do carro eléctrico do término de onde se volta à cidade,
Passo, bandido, metafísico, sob a luz dos candeeiros afastados
E na sombra entre os dois candeeiros afastados tenho vontade de não segui
Mas apanharei o eléctric
Soará duas vezes a campainha lá do fim invisível da correia puxada
Pelas mãos de dedos grossos do condutor por barbea
Apanharei o eléctric
Ai de mim; apesar de tudo sempre apanhei o eléctrico —
Sempre, sempre, sempr
Voltei sempre à cidade,
Voltei sempre à cidade, depois de especulações e desvios,
Voltei sempre com vontade de janta
Mas nunca jantei o jantar que soa atrás de persianas
Das casas felizes dos arredores por onde se volta ao eléctrico,
Das casas conjugais da normalidade da vida!
Pago o bilhete através dos interstícios,
E o condutor passa por mim como se eu fosse a Crítica da Razão Pur
Paguei o bilhet Cumpri o deve Sou vulga
E tudo isto são coisas que nem o suicídio cur


With lusty livelyhed he talks,
He seems a dauncing as he walks,
His Story soon took wind;
And beautious  sees the Youth,
Endow'd with Courage, Sense and Truth,
Without a Bunch behind.


Jak by mělo srdce rozvít se,
v kalich rozevřít se prudce;
jeden paprslek jen nejvíce
milosti mé touhy muce!


Neste tempo da terra para a Armada
Balões, e Calaluzes cruzar vimos,
Com gente para o caso concertada,
Segundo o efeito, que depois sentimos.
Mas, como o peito leal não teme nada,
Ser da gente ordinário presumimos,
Que mais contínua a Armada visitava,
Logo que o Sol nascendo se mostrava.


Lá no Calvário, a multidão felina
De pavor um momento fica presa;
Silêncio!... Trevas!... Pasma a Natureza...
Jesus a fronte dolorida inclina.


¿está tan podrida mi alma que el mundo no hiede por mis poros?
¿es posible que mi oreja no se desprenda hinchada de sonidos crueles y ruede y cruja entre aullidos que la quiebren y deploren hasta dejarla seca?
¿alguna parte de mi cuerpo puede justificar sus células?
¿alguien puede tomar entre sus brazos a iman hejjo y ponerla a salvo de las balas?
¿alguien me puede decir cómo se escribe infancia es el agujero de su espalda?
¿qué leche alimenta la muerte para iman hejjo?
¿qué luna abrió el cristal de la noche hasta sangrarle el sueño?
¿quién le pone un bozal a los perros que lamen su pañal de arena?
¿qué carajo hago con mis preguntas en buenos aires si los hijos de las cámaras de gas las olvidaron en la franja de gaza?
sólo quiero cortar un pedazo de mi carne para que renazca iman hejjo
sentirme menos cobarde
hacerle la cama esta noche
bañarla con agüita perfumada
y poder cantarle
hasta que nos fusilen a los dos
y volvamos a casa


Einst war ein freier Spott in unsrer Stadt erlaubt;
Jetzt soll man nicht einmal mehr scherzen können!
Ach, wenn das Volk, das uns ein schuldlos Lachen raubt,
Des Spottes sicher wär', es würd' ihn gern uns gönnen.


Ma poi ch'il vero intese, e intese ancora
che dée l'aspra tenzon rinovellarsi,
insolito timor così l'accora
che sente il sangue suo di ghiaccio farsi.
Talor secrete lagrime e talora
sono occulti da lei gemiti sparsi:
pallida, essangue e sbigottita in atto,
lo spavento e 'l dolor v'avea ritratto.


Euterpe sacra cubra el rostro bello,
con la madeja, que fue afrenta al oro,
derramando sin orden el cabello.


Non ! Suivez votre route, et nous suivrons la nôtre.
D'un côté les garçons, et les filles de l'autre.
Vous nous retrouverez aux marches de la croix,
Et nos galants alors nous donneront des noix.


Hor che rotto disdegno il carcer have,
hor che non è più la ragion ancella,
piange quest’alma a se stessa rubella
la libertà, ch’altrui tanto è soave;


Nor e'er reveal how much I feel,
In forcing this disdain;
Tho' death should tell I lov'd thee well,
Oh ne'er return again.


A vysoko v horské úžlabině
kde potkám jen skaliska na pěšině,
kam nezajde člověk ni pláče rádo,
kde pase jen vichřice mraků stádo:
tam spěchám, kdy zdaleka bouře hučí,
chaloupce naší do náručí.


Dein zorn entbrennt im allerrechtstem Recht!
Ach Satan wil si sichten!
Wi solte nicht ertrinken dis Geschlecht!
Dann richten si dein richten.
Si leschen noch mit öl dein feur:
Und sind noch deinen augen theur!
Si folgen dir, wann si voll eigenwillen:
Enthüllen dein Verhüllen.


Má vina těžká je, však chci ji nést
životem celým, délkou pustých cest.
Snad kdysi dovedu též najíti
sílu, jež k nenávisti potřebna mi jest.
Temnoto, nemusíš mne přikrýti!
Květiny, u cesty mi nemusíte kvést!


رعاكَ ضَمانُ اللّه من كل حادثٍ
وأرشدكَ الرأي الصَّواب وألْهما
ولا زلت تُرجى حيث كنت وتتَّقى
تُفرِّقُ بأساً في الرجالِ وأنْعُما
فأنت الندى اِن شَتْوةُ العام أجدبت
وأنت الحِما اِنْ فارس الخيل أحجما
بنانٌ اذا استنْجدته واجْتديْتهُ
تفارطُ سحّاً يسكبُ الجودَ والدما
اذا أنفس القوم اطَّبَتْها مَطامعٌ
غدوتَ أعفَّ الحيِّ نفساً وأكرما
تُسابق قولي في الوزير خواطري
فأُثني عليه قبل أن أتكلَّما
تُقابل حلماً في النَّديِّ وفي الوغى
أناةً وفتكاً زَعْزعاً ويلَمْلَما


Artges Mädchen! schämst du dich,
Daß ein leichtes Kleid dich decket?
Schäm dich! daß darhinter sich
Zu viel Schönheit noch verstecket!


Tu přišla s výše ordonanc,
že táhnout máme k boji,
zazněly trouby, prim i bas,
a už jsme byli svoji.


Der Himmel jauchzte in Gewittern;
Durch alle Räume ging ein Zittern
Der Liebe und der Werdelust;
Allein die große Jubelfeier
Verstummte vor der Wonne zweier,
Die selig ruhten Brust an Brust.


A ta moudrost veškerá
a ta láska a to chtění,
fantasie, nádhera,
kaleidoskop, jenž se mění.


Kde jsi, ó sílo života,
kde slunce tvé, světlo a smích?
Je tesklivo po tvém bouření
a po veselých paprscích tvých!


Oněm, volám, hlavo bludná, tupá!
Ty, co rovnosť lidskou hlasně kážeš;
Tebe Osud patou věčnou zdupá,
S lepším-li se mistrem nepotážeš:
Dražší démant, nežli prostá skála –
V zlato určen ten, ta v zdi by stála.


»Ach, bist du's, Cudwallo? – Höre, höre! –
Doch, verschloßen ist mir ja dein Ohr. –
Einen liebevollen Blick gewähre! –
Ach! dein Aug' umnebelt düstrer Flor. –
Frommer Greis, auch du bist hingeschieden!
Denke mein! Gehab' dich ewig wohl!
Lehrte doch dein Bildniß jeden müden
Pilger, wie er sterben soll.


Kdežto lidé dobrého srdce co
Čistí andělé plesali, k lásce
Božské, y k věčným skutkům zpěvem
Vnadili laskavé duše.


Vòlto è il dolce in amaro, e 'l lieto in pianto;
fatto son pigro al tutto e lento e tardo,
veloce più che mai verso la morte.


Tout en la rassurant, d'une main aguerrie
Je saisissais le monstre, et de sa peur guérie
Elle recommençait à rire, et s'asseyait
Sur un de mes genoux se moquant d'elle-même,
Et m'embrassait disant : — mon dieu, comme je l'aime !
Puis le baiser rendu, rêveuse, elle appuyait
Sa tête à mon épaule, et fermait sa paupière
Comme pour s'endormir. — un long jet de lumière,
Traversant les rameaux, dorait son front charmant ;
— Le rossignol chantait et perlait ses roulades,
Un vent tout parfumé, sous les vertes arcades


Die süsse Liebes-Krämerey, was führet die für Wahren?
Sie machen ihren Kauffmann glat und freyen ihn von Haaren.


彭泽迢迢宿种湖
罗原冈上又停车
夜分独散青霄步
一点灵台合太虚


	Però, Regina pia, santa e degna,
come appare ch'ogni ben da te vegna,


Dětičky poshovte, až zítra dám vám jíst!


Lleva la armada a Chipre la Esther bella,
que es vara de Moisés, que le divide,
y en los peligros la mejor estrella.


Euch tummelnd unter Galliern
Und Römlingen, verlerntet ihr
Der Väter Zung' und Zucht.
Wir tragen noch der Väter Bild,
Wir reden noch die Sprache Teuts,
Die jede Fälschung scheu't.


Míjely louky... Moří nespatřil...
Dech lesů vyvál, den se rozšeřil...
A v posléz bylo vše, nač vzpomínal:
několik srdcí našel a své dal...


公馀几上诗书乱
事简庭中雁鹜休
乞我新篇洗凡俗
萧萧风雨打窗秋


V ráj nejkraššího údolí
zří troska z hájů objetí;
hrad byl to sličný v dávnověku –
již není o něm pamětí;
jsou pohřbeny jak poklady,
jež zakopány leží tam;
jsouť noční zjevy hradu slávou
a jeho ději – báj i klam.


Hingestellt so zwischen beide
Als die schönste Mittlerin,
Wächst sie aus der Blumenheide
Wipfelnd in die Sterne hin.


Drüm gib dich willig/ Du o mein Verlangen/
Du wirst doch sonsten anderwerts gefangen/
Bleib/ wiltu bleiben/ diß mein Hertz und Leben
wil ich Dier geben.


A jak tam září sterý rubín
tou krví českých těl i hrudí,
ó, matko drahá, opět budí
se víra ve tvých prsou hlubin.
A ty v svém srdci, matko, víš,
že ten, jenž též tvé vzdechy čítá,
tvé slávy orel vzlétne výš,
že zas tu krále pozdravíš
v tom zlatém dómě světce Víta.
Ó, královno, já zřím tě stát
i venku, v nocích, bouř kdy ječí,
jak v slzách, nejsa schopen řeči,
tam s tebou český národ klečí,
jak žehná mu tvůj majestát.


Wir ziehen trauernd in die Männerschlacht,
Und über Trümmer kämpfen wir und Leichen.
Fluch über sie, die uns den Ölzweig reichen
Verschmähend sahn, und Krieg uns zugebracht!


Die Geister und die Sagen,
Der alten Tage Zier,
Die kann kein Feind erschlagen,
Sie weilen ewig hier.


لواعج الهمّ في جنبيّ تضطرم
والهم مِقداره من أهله الهمم
كم قد أذاقتني الأيام من حُرَق
من فوقها أسف من تحتها ألم
أكلما قلت شعراً قال سامعه
نارٌ تَفوه بها للناس أم كَلِم
ما بال شعرك مثلَ النار ملتهباً
يذكو على أنه كالماء منسجم
إنا لنعجب من شعر تؤجّجه
ناراً ولم يحترق في كفّك القلم
لا تعجبوا فالأسى في النفس ملتهب
والعزم مُتقِد والهم محتدم
استبرد النار من حَرّت عزائمه
واستصغر الخَطب من في نفسه عظم


Она разлюби Она забудеО, как я знаю, что это будет!
Мне будет странн Пожалуй, стыднЧуть-чуть туманн И так обиднПотом утешус И сам забудАх, так со всем Ах, так повсюдПотом другую — уже другую? —
Я так же ласково поцелуИ та разлюби И та забудеЗачем я знаю, что это будет?…
Тойла
1 августа 1934


Mért nem csókolsz, ha úgy esik jól?
Mért fáradnak el a rohanók?
Mért rág szú-módra szét a tenger
Karcsú, viharra teremtett hajót?...


O harte ungerechtigkeit,
damit die himmel mich beschweren!
muß ich die, deren greulichkeit
mich tötet, umsunst sterbend ehren?


Jen Nečechem mne nejmenujte,
Syn jako Vy jsem České země!
Jak srdce Vaše pro vlast tluče,
Tak moje vroucně plane ve mně!


«¡río! río,
¡devuélveme el amor mío,
que me canso de esperar!...»


Znějí k nám pověsti
O víře neměnné,
I modlí se naše
Srdce roznícené.


Io so che tu vuogli ire al tristo stuolo
ch'è 'ntorno a Troia, ov'io dubito forte
che morto non vi sia e per gran duolo


Lorsqu’il va les cueillir comme les fleurs aux plaines,
Imitant la cigale à travers le bouleau,
Ou le frissonnement des nocturnes phalènes


V těžký úpal červencový
rozsáhlý park jen se ztápí,
nepohne van buků krovy,
v dálce hvozd sní v zlaté kápi.


O Lore! Kind! – Es rauschen die Pandekten –
und du in deiner Sophaecke lachst?
O Gott, wenn sie zu Hause das entdeckten!
Kind, sei doch ernst! Du weisst nicht, was du machst!


Ivi augusta reina
Diede al nobil romano
Con generosa mano
Perla d'alto valor, candida e fina;
E qui l'Autor Sovrano,
Mentre l'alme a la cena invita e sprona,
Del suo corpo la perla in cibo dona.


Wem mein Singen nicht gefällt,
Mag es immer Schnadern nennen.
Will uns nur die neid'sche Welt
Als versuchte Trinker kennen.


漠漠春风绿绕池
王孙何日是归期
缁尘一隔江南路
满眼青青亦自疑


Mit den runden Armen hielt er
Seinen Bauch gelind' umspannt,
Und mit Einem Daume spielt' er
Um den Daum der andern Hand.


Pourquoi suivre des yeux chaque atome incertain ?
Sans condamner le pire et sans railler le moindre,
Comme la plaine au soir s'emplit d'ombres énormes,
Je vois dans ma pensée errer toutes les formes


ne defi gam eyiiyen şarap,


Wie wehte da vom Bergesgipfel
Ein leiser Hauch willkommner Ruh'!
Wie rauschten der Zypressen Wipfel
Mir den ersehnten Frieden zu!
Die Stadt, von weißem Marmor glänzend,
Das Weinlaub, Fenster und Altan
Mit seinem dichten Grün umkränzend,
Es sah mich so befreundet an.


烟柳碧毵毵
泥融燕子酣
断肠春色好
无处似江南


面非他舍面
心是自家心
何处关天事
辛苦漫追寻


en perpetua encarcerato,
encatenato co' llione.


O mé dítě! O má Praho!
O vy věrní učedlníci!
Mezi vás jsem rozsil blaho,
buďte moji zástupníci,
mistra v těsnu hleďte,
za patama seďte
tomu neznabohu!
Po tmě boje veďte,
nebližte se k rohu!


Když váhy svojí mísky Osiris
nad mrtvým nechal spadnout, již byl souzen.
Však to byl smrtelník – Osiris božství!
A křesťanství jak učí, sotva z těla
duch vyjde, k soudu sedá Ježíš Kristus,
vše odhadne, co zásluhou a bludem,
a soudí dobře – jistě spravedlivě,
neb on je božství... To lze všecko chápat.


Když v tom našem kostelíčku
Vidím anděla,
Myslím si: Dušička její
K nebi letěla.


晓行隐隐入花村
小雨初晴水气昏
莫厌僧家能冷淡
且穿芸𪨗采溪荪


东风消尽山头雪
和气挽回天下春
笑杀堤边千树柳
才舒青眼便窥人


Al dar las cuatro en la calle
se salieron del café
y era Paquiro en la calle
un torero de cartel.


Hynul jsem ňadry a dumáním tlel,
tesknota nechtěla z hlavy,
nyní však žal můj jak spasitel
v písni své vzkříšení slaví,


Народонаселение всей империи —
люди, птицы, сороконожки,
ощетинив щетину, выперев перья,
с отчаянным любопытством висят на окошкИ солнце интересуется, и апрель еще,
даже заинтересовало трубочиста черного
удивительное, необыкновенное зрелище —
фигура знаменитого ученогСмотрят: и ни одного человеческого качествНе человек, а двуногое бессилие,
с головой, откусанной начисто
трактатом «О бородавках в Бразилии»Вгрызлись в букву едящие глаза, —
ах, как букву жалко!
Так, должно быть, жевал вымирающий ихтиозавр
случайно попавшую в челюсти фиалкИскривился позвоночник, как оглоблей ударенный,
но ученому ли думать о пустяковом изъяне?
Он знает отлично написанное у Дарвина,
что мы — лишь потомки обезьяньПросочится солнце в крохотную щелку,
как маленькая гноящаяся ранка,
и спрячется на пыльную полку,
где громоздится на банке банкСердце девушки, вываренное в иодОкаменелый обломок позапрошлого летИ еще на булавке что-то вроде
засушенного хвоста небольшой кометСидит все ноч Солнце из-за домишки
опять осклабилось на людские безобразия,
и внизу по тротуарам опять приготовишки
деятельно ходят в гимназиПроходят красноухие, а ему не нудно,
что растет человек глуп и покорен;
ведь зато он может ежесекундно
извлекать квадратный корен


Z tmy den, z podvodu se pravda svatá,
Z ukrutnosti vine svoboda,
Růži štěpí v místa jedovatá
Svornosti a lásky lahoda.


Fuhr uns, O Vatter! uns verführet
Der Satan, dein und unser Feind.
Ob er schon hier auf Erd regieret,
Du bist und bleibst doch unser Freund,
Du Gröster! er ist viel zu klein,
Daß er solt Gottes Meister seyn.


Wie Mütter, die, was sie mit Schmerz geboren,
Und mühsam groß gepflegt, in einem Augenblick verloren,
Ins Grab hinunter sehn, wo das, was sie vergnügt,
Wo ihres Lebens ganze Hoffnung liegt:
So, und bedauernswerther noch,
Für ein gedoppelt Leben, Gott! getäuscht
Und ihren Gott in ihren Armen, stehn die Jünger;
Mit mehr als Mutterjammer sehen sie
Starr auf den Boden; staunen sie
Gedankenlos mit unterbrochenen Herzensschlägen,
Ach! ihrem Untergang entgegen –
Als plötzlich eine Ahndung – Gott er lebt –
Du lebst mein Gott – sich wie ein Blitz erhebt
In ihrer aller Herzen, und sie alle
Ihn wie er lebet vor sich stehn
Zu sehen wähnen – und dann sehn. –


Vše ke mně hovoří. Já všemu rozumím,
mé srdce bije tepem srdcí květů, zvěři.
Smím s nimi bratřit se i milovat je smím.
Mé ztichlé srdce věrně dnes však věří:
že s nimi jedno jsi, ty nakláníš se k nim,
bys s nimi slunci pěl dík v žáru poledním.


Ich umfasse, die dir dienen,
Ich verein'ge mich mit ihnen,
Und vor deinem Angesicht
Wünsch' ich Zion tausend Segen;
Stärke sie in deinen Wegen,
Führ sie selbst nach deiner Pflicht!


开尽闲花草漫坡
青春零落奈愁何
诗人自惜铅华冷
翻出天寒翠袖歌


Ül vala legelől az vitéz Delimán,
De keserves szüve mind busulásban van;
Nem tudja, mit csinál, és császár tanácsán
Nem adna egy ohajtást, mely megyen száján.


Ó, po letech v bělavé mlze zas
ty zvony se ozvaly prudce.
Ó, jaký to divný, jak mocný hlas,
až provazy praskaly v ruce!


En requesones vuelto el mar de Atlante,
y de Guadiana el agua en aguardiente,
el Ebro, y Duero y Tajo con corriente
de generoso vino de Alicante:


Doch weil ich hier auf unsrer Erden
Kein Heil'ger bin und kein Apostel
Und erst im Himmel möcht' es werden,


Les femmes passent sous les arbres
En martre, hermine et menu-vair,
Et les déesses, frileux marbres,
Ont pris aussi l'habit d'hiver.


Du ſichſt mir zu/ Vulkan/
wie ich die Venus herze/
und/ weil du meinſt/ ich ſcherze/
wie wirſtu heiſſen? Pan.


Na temně svítící záda černochů,
tropické uniformy bělochů
dnem nocí shlížíme klidně;
lomozem práce a bojů povyky
táhneme zvolna k srdci Afriky,
tu staneme očividně.


Tak vzpomínává mnich ten bledolící
a potom, aby ulehčil své muce,
vždy k modlitbě své bílé spíná ruce
a ret se chvěje: „Za tu nevěrnici!“ –


Olha que o Tempo sua os segundos
No manicómio da Eternidade!
Estoiram os astros, chocam-se os mundo
Tu não me deixes, por piedade!


Daß mich die Hoffnung nicht verläßt,
Geduld nicht von mir weicht,
Wenn Langeweile, wie die Pest,
Im Finstern mich beschleicht.


Hlas její nikdo nesmí slyšet z vás,
chce o samotě zůstat s rytířem.
Zář měsíce jí nutnou potřebou
ku léčení, a měsíc vychází
teď právě nad loukou a jeho lesk
hrá stříbrem temnomodrým blankytem.
Chce chvějící se jeho paprslek
na ret rytíře svádět koruntem,
jenž, čarovný, jí hoří v prstenu.
Nuž pojďte! Uchylme se v skvělý stan,
jejž z drahých tkanin panny velebné
nám postavily v stín květoucích líp.
Buď, dívko, tobě zdar! Bůh s tebou buď,


Ja wie auf dem Pokale
Zum Spiel ein Lichtlein schwebt,
Wenn es beim hohen Mahle,
Auf Königs Wohlseyn geht,


Se é lei, que rege o escuro pensamento,
Ser vã toda a pesquisa da verdade,
Em vez da luz achar a escuridade,
Ser uma queda nova cada invento;


„Požehnejte již svým dětem,
otče, strýče,“ vece Zdeněk.
„Chcete-li si blázna vzíti,
slečno Berto, zde mne máte!“


A sami nevíme, proč trest ten, čí to vina.
Snad kletba odvěká, snad záští Hospodina,
a nejvíce je trpko, že nelze tušit dne,
kdy všecko to se změní, čas lepší zasvitne. –


Rodrigo jak uslyšel to,
klek, papeži úctu vzdal:
„Svatý otče, rozřešení,
sotva za sebe bych stál!“


Találd ki ezért a rigóért!


In quella prima età, che d'oro il giorno
Godea ne' suoi natali il mondo infante,
Quando il termine ancor non era intorno,
Et era stanza il bosco a l'uomo errante,


千峰如剑列虚空
曾隔车书不混同
安得乾坤作炉冶
铸为农器散寰中


Alter Blücher! Alter Blücher!
Mahnst du das Banditenheer
An der Katzbach nasse Tiefen
Und an Leipzig, wo sie liefen?
An Brienne, Laon, La Fère?


Tvou šíji, hedváb dlouhých řas
a bledé čílko anděla,
já zatoužil, tvá hlava zas
by na prsou mi ležela.


Svědomí, vstaneš pod děsem?
My mrtví, zemí otřesem.


Dekadentské ty kaše
nesmí číst mládež naše!


أَطْلعَ الحسنُ من جبينك شمسا
فوق وردٍ من وجنتيك أَطَلاَّ
فكأن العِذار خاف على الور
دِ جَفافاً فمدَّ بالشَّعْر ظِلا


清阳玉润复多才
邂逅佳期过早梅
槿花亦可浮杯上
莫待东篱黄菊开


Ob ſie Dir flammend auch den Holzſtoß zeigen;
Mit Flammen tauft der Ewige den Phönix,
Der ſtolz ſoll über ihre Waſſer ſteigen.


Felice vivo: e 'l mio Ibero e 'l mio Idaspe
Son l'Affrico e 'l Mugnone, e quando io varco
Di quinci all'Arno, così breve varco,
Mi par d'esser varcato all'onde Caspe.


云封疑绝径
崖瀑似悬河
回望经行处
千峰攒若戈


Mír se klade v duši, uklidnění
jako moře náhle po bouři
a v něm blankytu jak zrcadlení,
slunce jas nic nechmouří.


Es trinkt der weise Kadi
Mehr als er sollte schier,
Es trinkt sogar Milady,
Im Gegensatz zum Thier.


Alguna vez nos lanzamos
     Al juego
súbito del olvido
Y nos tatuamos la piel

Con los pinceles del aire
Nos duele el tiempo
Los espasmos de elefante de sus pisadas
Las piedras que nos exceden
El soliloquio con Dios
     Pensamos en
caminar
El camino está siempre

Al borde del vacío
Dibujado por el pensamiento
El camino es ese fuego

Calcinado
Que sueña el olvido.


Тише, тише, ветерочек,
В сей зеленой роще вей:
Маша, милый мой дружочек,
Сладкий сон вкушает в неТише, резвый, своевольный,
Кудри так не раздувай;
Тише, дерзкий, недовольный,
Нежну грудь не обнажай!
Спи, — и всюду благодатный
Вкруг пусть льется аромат;
Птички песнями приятно
Пусть все чувства усладяСпи, о ангел мой прелестный,
На узорчатых коврах,
Спи под сению древесной,
В милых, сладостных мечтаСпи, о Маша, друг сердечный,
Спи с невинностью своей;
Но страшись быть столь беспечной —
Бойся хитрости людей!


A zas šel by klidně spát.


Ó věčnost lásky! Klam to v zlatém rouše!
Viz obraz věčnosti! Toť lesklý had,
jenž v kotouč svit se do ocasu kouše!


Maďar-Isten je Bůh lichý,
Miluje jen Maďara –
O zdar jiných tvorů lidských
Pramálo se nestará.
Maďar nechť se jemu klaní,
Nechť ho volá k pomoci,
Nechť ho nejvyšší kněz Košuth
Zaklíná o půlnoci.


Zašel sobě do kostela.
Klenba chrámu šerem stmělá
nad ním čněla
jak strop velké mohyly.
Do zadu sed a k své skráni
pušku sklání,
duši v moři zadumání
nechal tonout na chvíli.


يا صاحِبَيَّ لِمَن هَذِهِ
الرِكابُ الطَلائِح
مِثلُ السَفائِنِ في لُجَّةِ
الفَلاةِ سَوابِح
كَأَنَّهُنَّ دَوانٍ مِنهُ
وَهُنَّ نَوازِح
يُمسي العُهودُ لَديهِنَّ
كَالعُهودِ طَوائِح
وَمَن رَأى دونَ سَلعٍ
ظِباءَ رَملٍ سَوانِح
عُيونُهُنَّ اللَواتي
تُدوي القُلوبَ الصَحائِح
جَوارِحٌ يَختَطِفنَ العُقولَ
خَطفَ الجَوارِح
ما نَفَرَ الشَوقُ إِلّا
وُرقَ الحَمامِ الصَوادِح
وَلا اِستخَفَّكَ إِلّا
هَوى المَنونِ الرَواجِح
يا دارُ أَعرِفُها بَعدَهُم
بِطيبِ الرَوائِح
جادَتكِ إِن لَم يَجُدكِ
الحَيا الدُموعُ السَوائِح
لِلَّهِ سالِفُ عَيشٍ
قَضَيتُهُ فيكَ صالِح
وَشادِنٍ أَستُرُ الوَجدَ
فيهِ وَالدَمعُ فاضِح
أَمسى يُجدُّ بِقَلبي
صُدودَهُ وَهُوَ مازِح
يَلقاكَ بِاللَحظِ
وَالقَدِّ وَهُوَ رامٍ وَرامِح
ما قامَ مُعتَدِلاً
فَاِستَمالَني قَولُ كاشِح
ظَبيٌ أَطَعتُ الهَوى
فيهِ وَاِتَّهَمتُ النَواصِح
يا فاضِحي وَهُوَ لي بِالمَلامِ
في زَيِّ ناصِح
مَن لي بِكِتمانِ وَجدٍ
تَضيقُ عَنهُ الجَوانِح
وَبارِقٍ مُستَطيرٍ
في لُجَّةِ اللَيلِ قادِح
دَمّى كُلومي بَعدَ اِندِمالِها
وَالجَرائِح
وَباتَ يُذكِرُني عَهدَ
رامَةٍ وَهُوَ طائِح
كَأَنَّهُ وَهوَ مِن أَيمَنِ
الثَنِيَّةِ لائِح
مُستعلِياً وَجهُ
عَبدِ اللَهِ الأَغَرِّ الواضِح
أَلِصاحِبُ القَرمُ
عِزُّ الدينِ الأَبِيُّ المُسامِح
أَبو الفُتوحِ وَمَن لا
يَزالُ لِلخَيرِ فاتِح
مُحَيِي النوالِ مُميتُ السُؤالِ
رَبُّ المَنائِح
بِهِ تَليقُ المَعالي
وَفيهِ تَزكو المَدائحِ
الواهِبُ الخُرَّدِ الغيدِ
وَالعِتاقِ السَوابِح
شَرى المَحامِدَ غَنماً
وَمُشتَري الحَمدِ رابِح
رَآهُ أَبقى عِتادٍ
وَالمالُ غادٍ وَرائِح
أَعادَ عُقمَ الأَيادي
وَهِيَ العِشارُ اللواقِح
داني المَوارِدِ يُغنيكَ
عَن رِشاءٍ وَماتِح
آلَ المُظَفَّرِ قَرَّبتُمُ
لَنا كُلَّ نازِح
سَهَّلتُهُم كُلَّ وَعرٍ
وَقُدتُّم كُلَّ جامِح
أَيديكُمُ لِرَباحِ الأَرزاقِ
مِنّا مَفاتِح
إِن أَظلَمَ الخَطبُ
فَالشُهبُ أَنتُمُ وَالمَصابِح
أَلموسِعونَ مَقاري الضيفانِ
وَالصِرُّ نافِح
وَالمُستَعيدونَ لِلطارِقينَ
وَاللَيلُ جانِح
خُضرُ المَنازِلِ ما اِغبَرَّتِ
السِنونَ الجَوائِح
سودُ النَوافِذِ بيضُ الأَعراضِ
حُمرُ الصَفائِح
لا عُذرَ لي بَعدَ ما
قُمتُ فيكُمُ اليَومَ مادِح
إِن لانَ عودي لِخَطبٍ
مِنَ المُلِمّاتِ فادِح
يا اِبنَ المَرازِبَةِ الصَيدِ
وَالمُلوكِ الجَحاجِح
ميزانُ حِلمِكَ ما
خَفَّتِ المَيازينُ راجِح
يا مَن إِذا ضَنَّتِ المُعصِراتُ
وَهِيَ دَوالِح
سالَت أَياديهِ لِلمُعتَفينَ
سَيلَ الأَباطِح
وَمَن أُقارِعُ دَهري
بِجِدِّهِ وَأُكافِح
مِن بَعدِ ما قَرَعت مَروَتي
الخُطوبُ الفَوادِح
خُذها فَقَد أُتعِبَت بَعدَها
إِلَيكَ القَرائِح
جاءَتكَ بِالمَدحِ عَذراءَ
وَالقَوافي نَواكِح
غَزيرَةَ الدَرِّ ما أَصفَتِ
الخَواطِرُ لاقِح
لَها نَسيمٌ بَرَيّا
أَخلاقِكَ الغِرُّ فائِح
عُرباً هِجاناً إِذا اِستَعجَمَ
القَريضُ فَصائِح
شَوارِداً وَعَلَيها لَكَ
الوُسومُ اللَوائِح
أَورَدتُّها مِنكَ بَحراً
مَلآنَ بِالجودِ طافِح
نَداهُ يَعذُبُ لِلشارِبَينَ
وَالبَحرُ مالِح
يا مَن غَنيتُ بِهِ عَنِ
جودِ الأَكُفِّ الشَحائِح
وَمَورِدُ البَحرِ غانٍ
عَنِ الرَكايا النَوازِح
عيدٌ بِطائِرِ يُمنٍ
عَليكَ بِالسَعدِ سانِح
وافى يَقودُ الأَعادي
نَحائِراً وَذَبائِح


Sombra y luz, yema y polen a un tiempo fuiste,
despertando en las almas el crimen nuevo,
ya con virilidades de dios mancebo,
ya con mustios halagos de mujer triste


Na nové pokání a očistění
on přemýšlel a v těžké jeho snění
ruch vod zněl jako soudu hrozný hlas.
Číš míru, z které jižjiž mohl píti,
teď luny srpem v oblaku kdes svítí,
jak před lety on ubohý jest zas.


Pak píseň nepřijde, ta holubička bílá,
by křídlem soucitným v dne žáru ochladila
tvou rozpálenou skráň, kolébku myšlének,
kde květem čarovným tvé sny a tuchy zrály
a v žití prohlubeň z nadšení slunce slaly
svůj zlatý paprslek!


汉江游女石榴裙
一道菱歌两岸闻
估客归帆休怅望
闺中红粉正思君


Opona třínož, onyx tají v sokk
trill, pathu pych a vír jest ona světu,
jež oraclum zjevila mnohé v slok
hře, scansí vážné, question řešíc v větu


se embolam, novo
ânus que alicia


Ač na dnešek ho sami zase vyzývali,
vím, po mezích až domů půjde v mokrém osení,
dva chrti, již se cestou po celou noc rvali,
poběhnou před ním, schváceni a mdlí a zroseni.


空阶重叠上垣衣
白昼初长社燕归
落尽海棠人卧病
东风时复动柴扉


Piana e secura via, da piede umano
non più segnata, ritrovata avete,
per cui, di gloria adorno, andar potrete
ov' altri tenta e s' affatica invano;


trasse la spada. Oh anno de' portenti,
oh primavera de la patria, oh giorni,
ultimi giorni del fiorente maggio,
oh trionfante


Hier Wohl, dort Weh; hier Freud und dorten Leid;
Hier Seeligkeit, dort lange bange Zeit;
Hier reich, dort arm; hier Himmelreich, dort Hölle;
Hier Ehr, dort Schmach: die Welt diß Urteihl fälle!


Aj, zda to asi ptáka volný let,
zda křídel síla,
jež vzdušné vlny v ústup přinutila?
či co jej neslo, jenom bouře byla,
s ním v širý letší svět?


Et du vague Inconnu
Et plonge son front nu


Et Thomas de Quincey buvant
L'opium poison doux et chaste
À sa pauvre Anne allait rêvant
Passons passons puisque tout passe
Je me retournerai souvent


Už není to město vlastenecké idyly –
teď nervosně třídami proudy se valí,
již zápas tu o život a zlato zběsilý,
a stříbrné Vltavy tok se již kalí;
do dálných obvodů shluk domů roste,
lákají chodce restaurantů štíty fantastické,
žen nahotou dráždí tu music-hally,
dancingy, bary vypuzují krčmy idylické...
pár ulic Hradčan ještě dumá v snění –
leč všechno kolem bourá, řítí se a mění.


Szólott a pásztor jókor reggel,
S végig kürtölte a falut;
Sok lány a kürtnek lágy hangjára
Felébredt s újra elaludt.
Kihajtják a jószágot azalatt,
S a tehén otthon, s fejetlen marad.


Tu z neviditelných rukou
zní sekery pádné rány,
a daleko v lomě skály
hřmí s rachotem roztrhány.


Heut nacht im Traume sah ich dich,
Du dehntest dich mit leisem Lachen
Und schwätztest gurrend tausend Sachen.


Пройдёт и ночь, пройдёт и день,
Пройдут недели и года,
Как полем облачная тень,
Пройдут — и нет от них следПройдёт и жизнь, исчезнешь ты,
Исчезнут все твои мечты…
И для чего, бог весть, ты жил,
И ненавидел, и любил?И тайна вечная творца
Всё будет тайной без конц


Gleichgiltig nennt die Welt euch gegen Kunst;
Verleumdung ists, wenn auch im Munde vieler:
Ehrt ihr nicht Künstler hoch mit eurer Gunst?
Sie den Hanswurst und er den Taschenspieler.


Dnes probouzím se, kdy už nad západem
shasíná slunce v mlhách růžových.
Tak probouzím se: z citu i svým hladem
a s výsměchem všech snů mých bláhových.


Wo Gottes Geist ist, da ist Sieg,
Wo dieser hilft, da wird der Krieg
Gewißlich wohl ablaufen.
Was ist doch Satans Reich und Stand?
Wann Gottes Geist erhebt die Hand,
Fällt alles übern Haufen.


Schweig, Kind. – O möchte deinen Gram
Mein Mitleid dir versüßen!
Mir ahnet schon, dein Bräutigam
Ward dir vom Arm gerissen.


Unidas las dos cuadrillas,
Hacia el regio balcón ambas,
Al paso, la pista siguen
De los jefes que las mandan;
y e, concurso, en gran silencio,
Curioso a la vista, clava
De los dos gallardos Condes
En las brillantes adargas;
Pues logrando de discretos
Y de, enamorados fama,
Interesa a todo el mundo
Ver las empresas que sacan.
Es la de Orgaz una hoguera
De la que el vuelo levanta
El fénix con este mote:
Me (la vida quien me abrasa.
Un letrero solamente
Es la de Villamediana,
Que dice: Son mis amores...
Y luego reales de plata
Puestos cual si fueran letras,
Con que aquel renglón acaba.
La empresa de Orgaz la entienden
Todos, y aciertan la llama
Que le da vida y le quema.
La (¡el de Villamediana
Despierta más confusiones,
Aunque es en verdad bien clara.
Propensión funesta tiene
El joven galán que alcanza
Favores de una señora,
A la par hermosa y alta,
De publicarlos al punto
Y de sacarlos a plaza:
Vanidad de enamorados
Que en peligros no repara.
Muchos el sentido entienden
Que las monedas declaran,
Por miedo disimulan
Y de explicarlo se guardan.
Otros, necios, se calientan
Los cascos por descifrarla.
Son mis amores dinero,
Repiten; pero no cuadra
Con el carácter del Conde
Esta explicación villana.
Mis amores efectivos
Son, dicen otros, ¡bobada!
Velasquillo el contrahecho,
Enano y bufón, que alcanza,
No sin despertar envidia,
Gran favor con el Monarca,
A disgusto de los grandes
En el balcón regio estaba,
Malicias diciendo y chistes
Con insolencia y con gracia.
Y o por faltarle su astucia
Entonces, o porque trata
De vengarse del desprecio
Con que la Reina le acaba,
O porque ve de mal ojo
Al noble Villamediana,
O por gusto de hacer daño,
Que es de tales bichos ansia,
Dijo: «Ta, ta; ya comprendo
Lo que dice aquella adarga:
Son mis amores reales»,
soltó la carcajada.
Trémulo el Rey y amarillo,
Y conteniendo la saña,
«Pues yo se los haré cuartos»,
Respondió al punto en voz baja.
Lo oyó la Reina, y quedóse
Inmóvil como una estatua,
Pálida como la muerte,
Hecha pedazos el alma.
    * * *
Las cuadrillas empuñando,
En vez de robustas lanzas,
De cintas y oro vestidas
Leves quebradizas cañas,
Se embistieron... imposible
Es ya que encuentre palabras
Con que describir la fiesta:
Mi atención la Reina embarga.
Pobre señora! Tampoco
Merece versos y fama
Tal diversión, ya reflejo
Débil, copia degradada
De las justas, que ha dos siglos
Los caballeros usaban
Con gloria, que nunca gloria
En donde hay peligro falta,
Y en que las picas de guerra
Dobles petos abollaban,
No los juncos inocentes,
Sedas, brocados y holandas.


Though mean her parents, and obscure her lot,
Each nobler feeling to her heart was known;
And, though the humble inmate of a cot,
Her form and mind had grac'd the proudest throne.


Das Weitzenkörnlein nicht verdirbt,
Wans felt im acker nider:
Dan obs schon in der erden stirbt,
Doch kompt es endlich wider:
Also wan vnser fleisch, vnd blut
Den würmen vbergeben,
Schon gar im grab verfaulen thut;
Doch soll es wider leben.


Podzim chladný. Země svadla.
Jak se dívá do zrcadla,
jme ji touha zoufalá;
kdož jí pěli hymny chvály,
rozprchli se dávno v dáli,
ona sama zůstala.


Bald wirst du junger West nicht mehr,
Die Wangen mir zu kühlen,
Am stillen Abend um mich her
Mit leisem Fittich spielen.
Ich liebte Daphnen; mein Geschick
War, einsam mich zu quälen,
Und, was ich fühlte, vor dem Blick
Des Mädchens zu verhehlen.


هيهاتَ تعطِفُ بالملام جَموحا
وتغضّ طَرفاً من هواه طَموحا
ألِفَتْ جوارحُهُ الضّنى وجفونُه
بُعْدَ الكَرى وفؤادُه التّبريحا
يا مُهدياً نحوي الملامةَ إنما
أهديتَ نحو الجَمرِ منها الرّيحا
إن كنتَ تجهلُ ما لقيتُ فسَلْ به
جَفني القريحَ ودمعيَ المَسْفوحا


und küßt der Darbenden blasse Lippen
und läßt sie aus Schalen voll Manna nippen . . .


Peuple, du peuple fourbu
On eût dit qu'il avait bu


Sie haben einen Gott dekretiert,
Von nun an fehlt ihm kein Jota,
Das Wort ward nicht Fleisch in Bethlehem,
Die Krippe datiert sich von Gotha.


Derselbig Sam ist Christj Gmain,
gewäschen durch sein Plut ganz rain
vnn durch sein Wort befeuchtet;
Daran sicht er sein ainig fräud,
sättigt sich, wann es wachset weit
vnd alle Land erleuchtet,
Wann sie glauben stanthaftiglich,
das Er ausfür vollkomenlich
des Herren will vnd gfallen,
Welcher hirinn allain bestoht,
das Leben sej inn Christi Tod
den Wargläubigen allen.


Wohl kräuseln sich die leichtbewegten Fluthen,
Und irrend schweift der Strahl im Wogentanz;
Doch wenn vom Spiel die glatten Wellen ruhten,
Dann lacht' im Meer der Sonne stiller Glanz.
So zähm' ich jetzt des Herzens rasche Gluthen
Und blick' empor zum nie verblüh'nden Kranz.
Wohl ist es schwer, dem Spiele zu entsagen,
Doch herrlich auch, Unsterbliches zu wagen.


Holdeste Dryas, halte mir still! es schmerzet nur wenig:
Mit wollüstigem Reiz schließt sich die Wunde geschwind.
Eines Dichters Namen zu tragen bist du gewürdigt,
Keinen Lieberen hat Wiese noch Wald mir genannt.
Sei du künftig von allen deinen Geschwistern die erste,
Welche der kommende Lenz wecket und reichlich belaubt!
Und ein liebendes Mädchen, von deinem Dunkel umduftet,
Sehe den Namen, der, halb nur verborgen, ihr winkt.
Leise drückt sie, gedankenvoll, die Lippen auf diese
Lettern, es dringet ihr Kuß dir an das innerste Mark.
Wehe der Hand, die dich zu schädigen waget! Ihr glücke
Nimmer, in Feld und Haus, nimmer ein friedliches Werk!


Wer bey Achis denckt zu leben, wer bey Welt denckt fortzukummen,
Muß bald haben Narren-Kappe, Doctors-Hut bald angenummen.


Nepřipisuj svaté jméno vlasti
Kraji tomu, v kterém bydlíme,
Pravou vlast jen v srdci nosíme,
Tuto nelze bíti ani krásti;


Vezess aztán korcsomába,
Jó fajta kompániába;
Ha ugyan van korcsma nálad,
Hol nekem még kontóznának.


Drauf sieht er seine Heilgen an
Und fraget mit Gebärden,
Ob auch, was dieses Volk getan,
Entschuldigt könne werden.
Es muß ein jeder nach der Reih
Sein Urteil von sich geben
Und vor ihm reden rund und frei
Von dieser Sünder Leben.


O könnt' ich's ersingen,
Das goldene Ziel!
O könnt' ich's erringen
Im Schlachtengewühl!
Vergebens begegnen
Sich Leyer und Schwert;
Sie hält den Verwegnen,
Den Milden nicht werth.
Und gäb' ich für Liebe
Das Leben auch gern,
Stets bleibt er mir trübe,
Der freundliche Stern.


Lleva en la mano un arpa laureada
y cíngulo de estrellas en la frente;
vaga en el éter y su huella ardiente
deja inmortales formas en la nada


行阙千重锁暮烟
山如洛邑水如瀍
黄尘障断中原路
忍立桥头听杜鹃


Ten zahradníček ze zámku
(by svoji přízeň ukázal mi)
dnes na nový rok pod večer
dvě mladinké mi poslal palmy.


Старайся наблюдать различные приметПастух и земледел в младенческие леты,
Взглянув на небеса, на западную тень,
Умеют уж предречь и ветр, и ясный день,
И майские дожди, младых полей отраду,
И мразов ранний хлад, опасный виноградТак, если лебеди, на лоне тихих вод
Плескаясь вечером, окличут твой приход,
Иль солнце яркое зайдет в печальны тучи,
Знай, завтра сонных дев разбудит дождь ревучий
Иль бьющий в окна град, а ранний селянин,
Готовясь уж косить высокий злак долин,
Услыша бури шум, не выйдет на работу
И погрузится вновь в ленивую дремот


Wieder an dem späten Abend
Lieg ich auf dem Kanape,
Alle Welt ist schlafengangen,
Hab ein Lied mir angefangen,
Träume von der hohen See.


Meine Seele hör't im Sehen,
Wie, den Schöpfer zu erhöhen,
Alles jauchzet, alles lacht.
Höret nur!
Des beblühmten Frühlings Pracht
Ist die Sprache der Natur,
Die sie deutlich, durchs Gesicht,
Allenthalben mit uns spricht.


Jaz de todo esquecido o filho da Constância,
Que há três anos morreu nas ondas. Linda flor!
Dos tanoeiros era a maior esperança,
E seria, por certo, o melhor pescador.


تُميط الأَذى عن حامِلِيها الصَّوارمُ
وتَبْنِي المَعالي للكرام المَكارمُ
وما كلُّ من تَنْدَى يداه بما جد
ولا كُلّ من يَغْشَى الحروبَ ضُبارِمُ
وما الجُود بالأَيدي اضطرارا مُحَسَّنٌ
إذا لم تجده في النفوس الحَيازِمُ
وما تنفع البِيضُ البَواتِرُ صَحْبَها
إذا لم تكن يوما ظُباها العزائمُ
وما الحِلمُ بالمحمود في خُلُق الفتى
إذا لم يكن للحِلم جَهْلٌ مُلازِمُ
أَمَرَّتْ لي الأَيامُ منذُ عرفتُها
فما في منهنَّ إلاَّ العَلاقِمُ
جعلتُك قلبي خيرَ خِدْنٍ وصاحبٍ
فلا تك مِمَّنْ يلتَوي ويصُارِم
فما إن رأَيت الدهَر إِلاَّ معظِّماً
كريماً يُناوِي أَو وَضيعاً يُسالِم
وما فاتَني فيه منْ المجد والغنى
فما أنا إذ نلتُ الحجا فيه نادم
وما إِن قليتُ الدهرَ إلاَّ لأنه
لِقلبيَ من بينِ الأَحبّة ظالمُ
سَقاني من أَقذائه بفراقهمْ
ومن سمّه ما ليس تَسْقي الأَراقمُ
وكم شمتُ من بَرْقٍ لأَسماءَ خُلَّبٍ
وقلبي بما فيه من الزُّور عالِمُ
تُعَللِّني من وصلِها بمَواعدٍ
أراهنَّ أَعراساً وهنَّ مآتم
سأشفى ببَرْد اليأَس غُلَّةَ ذا الهوى
وإن لم يُبَرِّدها النوى واللّوائم
وأَبيضَ يَحكي البدرُ غرّةَ وجهِهِ
وتحكي يديه في السَّماحِ الغمائم
إليك أَميرَ المؤمنين سَمَتْ بنا
أَمانٍ مقيماتٌ عليك حَوائمُ
منحناكَ من حُرِّ الثَّناء قصائداً
بأَيدي العُلا من حَليْهنَّ خواتم
فلم تَلْقَنا إلاّ ومالُكَ هالِك
ووجهُك بَسَّامٌ وعِرْضك سالم
أَبادَ ندَاك المالَ حتَّى كأنما
سماحُك يقظانٌ ومالُك نائم
علوتَ إلى أَن أَيْقَنَتْ كُلُّ مُقْلَةٍ
بأنّك نجم في ذُرَا الأُفْق ناجِمُ
وجُدْتَ إلى أَن ظَنَّ كُلُّ مُوَحِّدٍ
بأنَّك للأَرزاق في الناس قاسمُ
ولو قد رأى إسرافَ جُودِك حاتمٌ
للاَمَكَ في الإعطاء كعبٌ وحاتم
هنَاكَ قُدومُ الِعيدِ يا عيدَ أهلِه
ومَن هُوَ عيدٌ للبريّة دائم
بدا لك فيه السعدُ من كلّ جانب
وهابَتْك فيه عُرْبُه والأَعاجمُ
فَجُودُك سَجْلٌ للمُطِيعين وابلٌ
وسَيْفُك في العاصِين قاضٍ وحاكمُ
إذا ناكِثٌ بالغَدْر عاصاكَ لم تَطِرْ
خَوافي جَناحَيْه به والقوادمُ
وإن رامَ غَدْرا أَظهرَ اللّه سِرَّه
عليه وأَبدَى كلَّ ما هو كاتمُ
لأَنّك سيفُ الحقّ والله ضاربٌ
به ونِظامُ الدِّين واللهُ ناظمُ
وما أنت إلاّ حجّة الله أَشرَقَتْ
بها الأرض حتى ليس فيها مُخاصِمُ
يروم بك الأعداءُ ما حالَ بينهم
وبينَك فيه البارقات الصَّوارمُ
وجُرْد إذا يَمَّمْن أرضاً كأنها
تَطِير بها أشخاصُها والقوائمُ
وسُمْر قَناً صُمّ طِوال كأنها
مَضاؤك في الهَيْجاء والنَّقْع قاتمُ
إذا رُمْتَ أن تَغْزُوهُمُ فحِمامُهمْ
بأن يَعلم الأعداءُ أنّك عازم
فخَوْفُهمُ لم يَتَّرِكْ لهُم يَداً
ولم يُبْقِ مِن أبطالِهم مَن يقاوِم
فيا غالباً ما دَام يلقى محارِباً
ويأيّها المغلوبُ حين يُسالم
كذا لم تزل يآبن الأئّمة ظافراً
ومالُكَ مَغْنومٌ وسَيفُك غانم
على ذا مضى آباؤك الغُرُّ يَرْتَضي
فِعَالَهُمُ بَذْلُ النَّدَى والمَلاحِم
ولو شهدوا حَالَيْكَ في السِّلم والوَغَى
لفدَّاك مسرورا لُؤَيٌّ وهاشم
لكل عدوٍّ من سيوفك قاتِلٌ
وفي كلّ حصنٍ من مَضائك هادم
مُقامُكَ سَيْرٌ في البلاد مُظَفَّرٌ
وَصْمتُك في أذْن الزمان هَماهِمُ
هزمتَ خُطوبَ الدهر رأْياً وَنجدةً
ولم يَهزِم الأيّامَ قبلكَ هازم
ورُضْتَ بحزمٍ كلَّ شيء فلم تَدَع
من الناس مخلوقاً يُرَى وَهْو حازم
وسامَيْتَ حتى لم تُلاقِ مُسامِياً
وكارَمْتَ حتى لم تجِد من يُكارم
وباريْتَ أملاكَ الزمان ففُقْتَهُمْ
وقَصَّرَ منهمْ عنك صِيدٌ أَكارم
فشمسُ الضُّحَى تاجٌ لمُلككَ في العُلا
وزُهْرُ دراريِّ النجومِ دَعائمَ
كأنّك لم يُخْلِف سواكَ ولم يَلِدْ
رئيسا يسود الخلَقَ غيركَ آدم
سأجعل وُدّي بالثناء مُكَلّلاً
عليك وصَمْتي عنك لي فيك شاتم
وهل أنت إلاّ من غُيوثٍ مُلِثَّةٍ
وأقمارِ تِمٍّ صاحَبَتْها ضَراغمُ
وكم جاهلٍ يُصفيك وُدّاً بجهلِه
وأفضَلُ من هذا الوِداد التَّصارمُ
قليلُ ودادِ المرِء بالعقل نافعٌ
ووُدُّ الفتى بالجهل للنَّفع كالِمُ
وإنّي لأُصفيكَ الودِادَ وخيرَه
وأفضَلُه أنِّي به فيك عالم
وإنّي متى ما أَطْوَهِ عنكَ مُوقِنٌ
بأنَّي في طَيٍّ له عنكَ آثم
فلا تُلْحِقَنْ بي مَعْشراً لم يَقُدْهُمُ
لحبِّك إلاّ الخوفُ ثم الدّراهم
ولو مَنَحوكَ الوُدَّ بالصِّدق لم يكن
لودِّهمُ مِن جهلهمْ بك عاصم
وإن اختلاف الناس في الفَضْل بَيِّنٌ
فبعضُهمُ ناسٌ وبعضٌ بَهائم
لِتُلْحِقْكَ نُعْماها الّليالي التّي بدت
لنَا بكَ بِيضاً وهي سُودٌ ظوالم
لو أنَّ أيَّامَ هذا الدهر تَحتشمُ
ما كان عنهنَّ منِّي العَذْلُ ينصرم
وكيفَ يَرضَى عن الأيَّامِ مَنْ عَبِثَتْ
به فأنوارُها في عَيِنه ظُلمُ
أَرى أناساً ولكِنْ جُلُّهم نَعَمٌ
كُثْرٌ قلِيلٌ وموجودون قد عدِموا
ناسٌ سَواسَية يَضْنَى الكريمُ بهمْ
حتى كأنهمُ الأوصاب والسَّقَم
من لم يكن عالِماً ذا بالأنامِ فلا
يَجهَلْ بأنهمُ إن حُصِّلُوا غَنَم
أَرَتْهُمُوني قليلا هِمّةٌ بَلغتْ
بِحَيْثُ لا يَنْتهيه الهَمُّ والهمَمُ
لِلّهِ حالٌ أدانِيها وتُبعدُني
وأشتِهي قُربَها مِنّي وَتنجذِمُ
لا تعذلَني على حظِّي فقد نَشَرَتْ
عليَّ حِرْمانَها الآداب والفَهَم
أرْخَتْ على الّليالي جَوْرَهُنّ ومَنْ
أيّامُه ظَلمتْه سوف يَنْظَلِمُ
سيستقلّ بنَصْري صولةً ذَكَرٌ
وصارِمٌ ليس يَنْبو حَدُّه خَذِمُ
لا أَحمد العزمَ ما لم تَنحطمْ قُضُبٌ
من السّيوف ولَم تُحْصَدْ بِها لِمَم
ولم يَجُلْ بالقنا والخيلُ ساهمةٌ
فَتىً ولم يَجْر بين الجَحْفَلَيْن دم
ولم تشنَّ على الأعداءِ بي دُفَعٌ
تَظَلُّ منها سيوفُ الهند تَبْتَسم
لا فخرَ للمرءِ إلاّ حدّ مُنْصُلِه
لا ما تُزخرِفه الألفاظُ والقلم
أنا الذي قد حلبتُ الدهرَ أشطُرَه
ومَرَّ منه علَّى السُخْنُ والشَبِمُ
لا يَنزِف الغيظُ حِلمْي حين أُسلبَه
ولا التحلُّمُ غَيْظي حين أَنتقِم
أنا ابنُ مَن قد أَعزَّ الدِّينَ مُنْصُلُه
وأَذعنتْ لعُلاه العُرْبُ والعَجَمُ
أعنى الإمامَ مَعَدّاً خيرَ من حسنتْ
به الخلافةُ واستعلتْ به النَّسَم
فخراً ومجداً أميرَ المؤمنين فقد
صلَّى عليك النَّدَى والمجدُ والكرم
تُصِمُّ أُذْنّكَ عن لاحِيك في كَرمٍ
وما بِسمعك عن داعي النَّدَى صَمَمُ
فعِرْضُ مجدِك بالمعروف ممتنِعٌ
وعِرْضُ مالِك في العافين مُقْتَسَمُ
من لم يكن بكَ دون الناس معتصِماً
أَمسَى وليس له في الأرض مُعْتَصَمُ
يا حُجّةً فلَجَتْ لِلّه واتّضحَتْ
حتى اهتدي بسَنَا برهانِها الأمم
يا مطلِقَ الأمَل العاني ومُخرِجَه
لليُسْر من بعد ما أَوْدَى به العَدَمُ
لولا مَعَدٌّ أميرُ المؤمنين لَمَا
عَزَّ الهُدى وفَشَتْ في عَصْرنا النِّعَمُ
في كلّ مَوْطِنِ معروفٍ يَمُدّ يداً
وفي تُقَى كلِّ توحيدٍ له قَدَم
أَغَرُّ أَرْوَعُ وَضّاحٌ لناظِره
كأنّه في أعالي هاشم عَلَم
حُلُو الشمائل في أخلاقه شَرَسٌ
طَوْراً ولِينٌ وفي عِرْنيِنه شمَم
طابت وِلادتُه من أَحمدٍ وزَكَتْ
منه الخلائق والأعراقُ والشِّيَم
يَلقى دواعي الخَنا والُّلؤْمِ منه بلا
وليس تَخْذُلُه في صالح نَعَم
أستغفر اللّهَ لا أحصي فضائلَه
عَدّاً ولو أنّ كُلِّي مَنطِقٌ وفَمُ
وكيف يُحصي الورى عَدّاً مَناقِبَ من
لم يُلْفَ شِبْهٌ له في الناس كلِّهمُ
وما رأيتُ سوى مدحِ المعزِّ ثناً
يُزهَى به الحبرُ والْقِرطاس والقَلَمُ
كأنّما مُلْكُه هَدْىٌ ومَوعظةٌ
وَدهرُه فَرحٌ للناس مُبْتَسِم
لا زلتَ تَبني رُواق العزِّ ما طلعتْ
شمسٌ وما دَرَّت الأنواءُ والدِّيمَ
وهاكها تؤنِسُ الألبابَ خَطْرتهُا
وتستزينُ بها الآدابُ والحِكم
تبدو لسامعها في كلّ ما خَطرتْ
بسمعِه أنّها حنية قسم


Elkezdett azutánn ímezni, ámozni,
az úgy se nem úgy között félénken habozni,
hiú mentségekre hiúkot halmozni,
s mind a kettőtöknek sok teményt áldozni.


Hogy tudtam óvni boldog atyásan
S ölekbe simulni gyermekesen,
Ijedt szemeket hogy tudtam csókolni
S csókra, ha rebbent, hogy híjt a szemem.


Můj dobrý čtenář laskavý
již přesvědčen jest asi,
jak nad tím synkem trápil se
kmet vetchý, stříbrovlasý –


Als, daß mit klagender Geberde,
Entwürdiget, ein läst'ger Gast,
Er auf der feindlich rauhen Erde
Fortschleppe seines Lebens Last.


Keinen Vorzug will ich vor den Andern,
Nicht auf weichen Blumenpfaden wandern,
Während ihre Bahn durch Wüsten geht,
Und nicht treten in die Himmelshalle
Wenn die helle Pforte nicht für Alle
Aufgethan und weit erschloßen steht.


Wohl dem, der seinen Liebs-Beruffe
Still und gehorsam folgen lernt,
Eh ihm der Jugend letzte Stuffe
Von der Gelegenheit entfernt,
Da kriegt man Sorgen mit den Jahren,
Und muß die Lust dann ewig spahren.


Seguian molti altri la medesma inchiesta,
ma ritrovarlo avien che lor succeda.
De le stesse lor braccia essi han contesta
quasi una sede ov'ei s'appoggi e sieda.
Disse Tancredi allora: – Adunque resta
il valoroso Argante a i corvi in preda?
Ah per Dio non si lasci, e non si frodi
o de la sepoltura o de le lodi.


缥缈孤根立翠峦
扶疏晴影拂仙坛
瑶台十二金风起
吹送天香出广寒


Ob's dort, wohin dein Flug dich führt,
Nicht kalt, daß dir das Herz erfriert?
Mein Täubchen, eines sag' ich bloß:
Dir wünscht' ich nimmer solch ein Los!


Claudia, du reine Jungfer, daß du rein bist, ist gewiß;
Nur daß dieses, der es glaube, keiner sich bereden ließ.


Auf steiget kein Wasserweib,
Euch zu retten, ihr stillen, ihr guten!
Und lockt mit dem seligen Leib
Ihn hinab in die schwellenden Fluten.


Sieg schlägt euch zu Rittern!
Muß ich nicht erbittern,
Weil ich nicht dabei?


Was ists not, daß, wie vorzeiten
es Äagers Sohn gemacht,
du mit Liedern, Spiel und Saiten
fahrest in den finstern Schacht?
Schütz, auf deinen Namen blos
giebt der Tod die Toten los.


Bist Du denn überall der Erste? Warst
An jedem Ort, den je ein Mensch betritt,
Vorher? Denn sieh, daß Du Dich offenbarst,
Geh ich in Hoffnung. Jahre. Schritt um Schritt.
Wer bist denn Du? Der Tag und Nächte schweigt,
Wenn man ihn ruft? Der Mächtige, dem Wind,
Wasser und Land sich in Gehorsam neigt
Und dem zwei Worte zuviel Mühsal sind,
Den Armen zu erretten, der Dich sucht?
Gib Antwort, Gott! Du schweigst. Oder ich ward
Zu hören Dich in Schweigen neu verflucht?


Divys tropil, ej, rač důkaz dáti,
Přelož mne, kam ruky vypínám,
Leťte s ním, kaž těmto zbořinám,
Jako Šemík, jak sloup Římu vzatý:


Ihr braucht nicht Fahnen und Standarten,
Ihr habt Erinnerung genug,
Genug, genug an Bonaparten,
Wie er die Welt in Fesseln schlug.


E qual candida perla in anel d'oro,
tal si sedeva in quella un'angioletta,
voland'al cielo splendida e soletta,
d'oriental zafir vestita e d'oro.


Však co zde chtěl on, dítko noci snivé,
v tom poklidu, jenž ve přírodě kolem?
Chtěl život vlít, v to mrtvo zádumčivé,
snad svými sny, či svojí touhy bolem?


Was unser Welt ist zugedacht,
Darf euer Kind nicht schmecken;
Es schläft und ruht, bis Gottes Macht
Es wieder wird erwecken.
Und wann ihr kommt ins Himmels Saal,
So wird euch eurer Kinder Zahl
Mit großer Lust empfangen.


Jezt lenkt ers wieder um, und nahm
Ganz still Papier und Degen;
Las nicht, bis er ins Feldhaus kam,
Da wollt er wunderswegen
Erfahren, was geschrieben wär,
Da fand sichs auf dem Blatte,
Daß es ein Mädchen wehmuthsschwer
Aus Wien geschrieben hatte.


Mint egy ifjú közelg... alakját
A villik gyorsan felragadják,
Hah! ott... ott... hordják a magasban...
Szegény halandó! szédelg, ájúl,
A légi tánc kezdődik újra,
S dal zeng a villik ajakárúl:


společníci bojů snědí
před svým bohem vykračujíc,
v poutech mocnářové bledí
krásy slzy vycezujíc,
zlata svodné stkvění,
hrubých hlasů pění
v národnosti květu
vabné okouzlení
vytvořili světu; –


V měděných parách čerň mátožných stínů
zapadá, splývá... Ten dočasný klid
i my jsme, děťátko, chtěli kdys mít,
zima by přešla a jaro by zvalo.
Stromek však tvůj proč bez květu hynu?


A tíže života, života všecky žaly
mně lehoučkými připadaly.


Vivirò io, sel me fian lontane
le luce ove ogni ben me se demostra?
O donna mia, la colpa non è vostra
che se io vivo hoggi non serò domane!


Una giovane donna di Tolosa,
bell'e gentil, d'onesta leggiadria,
è tant'e dritta e simigliante cosa,
ne suoi dolci occhi, della donna mia,


郊外凌兢西复东
雪晴驴背兴无穷
句搜明月梨花内
趣入春风柳絮中


Se abro a porta da minha casa
e o convido a deitar em minha cama
não é que eu seja louca
É porque não é de hoje
que nela eu durmo com você todas as noites


Doch nicht immer der Berge melanchol'sche
Wälderschauer, der Felsschlucht altes Dunkel,
Wo des Räubers Auge dem Wandrer lauert,
Und der fliegende Dolch so manchen Busen
Von den Qualen des Lebens schon befreiet,
Doch nicht immer des Bergstroms ödes Brausen
Und des Sturmes Gespielen, jene Wipfel
Uralt rauschender Bäum' und jene Pfade,
Die nur selten das Maulthier keuchend wandelt,
Wären meine Gesellschaft. Menschen suchen
Gerne Menschen. Erhab'ne Geister freilich,
Schöpferische, die Herrscherthrone stützen,
Völkern, oder den Sternen, des Gedankens
Unergründlichem Werk, ja selbst dem Gotte
Den er denkt, des Gesetzes Ordnung geben,
Die das All und was in ihm ist, bis zu der
Pflanze treibendem Keim, die weite Schöpfung,
Die lebend'ge, mit ihrem Geist, mit Anfang
Selbst und Ende, die Alles, was im Raume,
Alles, was in der Zeit geschieht und lebet,
Zaubrern ähnlich, in Zahl und Chiffern bannen,
Geister auch, die des Bildes ew'ge Schönheit
Aus dem Marmor mit Schöpferfreiheit rufen,
Als ob längst sie vollendet in der rohen
Ird'schen Masse geschlummert, und nun herrlich,
Wie die Seele dem Körper, ihr entstiegen,
Ferne wären sie mir. Doch wie die Sonne,
Der unendliche Lichtquell, alles Lebens
Heitre Mutter, die Schatten auch erzeuget,
Folgt dem Genius auch des Schwarzen, Dunkeln,
Allzuviel, und der karge Neid, die grimme
Eifersucht und der Bosheit Schlangentäuschung,
Alle Martern und Leiden einer kühnen
Ruhmbegierigen thatenlust'gen Seele,
Nie mehr träfen sie mich; treulose Herzen
Und eidbrüchige Freunde würfen nie mehr
Tödtlich Gift in die Quelle, die kastal'sche,
Wo ich schöpf' und den ernsten Musen opfre;
Haß und Kleinmuth bekränzte mir den Altar,
Wo die Flamm' ich entzünde, nicht mit Dornen,
Statt mit Rosen und süßer Myrt' und Lorbeer;
Vor dem Grauen der schicksalsheil'gen Furien
Furchtsam zitternd, verbärg' ihr süßes Antlitz
Mir die fliehende, scheue Grazie nicht mehr;
Lieblich wäre mein Lied alsdann und lauter
Wie italischer Aether; meines Lebens
Milde sinkende Sonne göss' in diesen
Sanften Himmel des Liedes ihres Abends
Schönstes, glühendstes Gold; besänftigt ruhte
Nun im friedlichen Glanze meiner Leiden
Endlos Meer, die beschwornen Stürme schwiegen,
Und in Blüten des neuen Frühlings sänge
Nun die Nachtigall. Wenn die Nacht sich nahte,
Stiegen nicht die Gespenster mehr der Todten
Leichenbleich aus den Gräbern; still erschiene
Mir die Sonne der Schlafenden, der Träume
Zücht'ge Göttin; die Stätte, wo sie ruhen,
Die Geliebten, umduftet' eine Klarheit,
Wie von jenseits zur Erde niederdämmernd.


По ветви нижние леса
В зеленой потонули ржСемьею новой в небеса
Ныряют резвые стрижСильней и слаще с каждым днем
Несется запах медовой
Вдоль нив, лоснящихся кругом
Светло-зеленою волноИ негой истомленных птиц
Смолкают песни по кустам,
И всеобъемлющих зарниц
Мелькают лики по ноча


Denn ihn erhellt kein Tag und keine Zeit.
Auf Feuerstätten und im feuchten Grabe
Von tiefster Nacht umschattet trotzt gefeit


Wohl muß ein ew'ger Frühling grünen
Dem sel'gen Mann,
Der seines Herzens nur erkühnen
Und sich den Freund verbünden kann.
Euch Wellen grüß' ich drum des Maines,
Gar oft gedenkend des Vereines,
Der schöner dort begann.


宝月香云万烛红
玉容当面出帘栊
仙人也爱人间乐
只是人间无路通


Sobre el camino se ve la venta.
    Risueño el valle,
claveles rojos, olor de menta,
de madreselvas y frondosa calle.
En el corral amplio, vacas y perros
    altos magueyes,
el sol dorado de altos cerros,
carros tirados por lentos bueyes.
Frente a la casa, los barrizales
    bajo madroños;
sobre la vega, rubios maizales,
y junto al plátano, verdes retoños.
Marcando prados en las campiñas
    se ven las zanjas;
junto al vallado se alzan las piñas,
y al gusto encintan ya las naranjas.
Cuelgan los troncos fuertes y erectos
    las níveas barbas,
sobre las hojas vuelan insectos,
bajo las hojas duermen las larvas.
Entre los fondos, negro al antiguo
    trapiche humea,
y por la cuesta, sendero exiguo
que zigzagueando llevan a la aldea.
Verán tus ojos en la verdura
    y a donde vayas,
los mararayes en la espesura,
sobre las piedras, las pitahayas.
Con sus pinceles la tarde pinta
    vívido cromo;
de plata el río semeja cinta,
y el pozo, lejos manchas de plomo.
Amarillento sobre la falda
    se abre un barranco,
y de los campos en la esmeralda
Se alza, de techos, el humo blanco.
Una flor roja, vivas oscila,
    tiembla su estambre,
y bajo cedros, en doble fila,
sobre el camino, cerca de alambre.
La azada al hombro, tardo el labriego
    vuelve del campo.
y en ella fulge, roca de fuego,
del sol poniente vívido lampo.
Gris una nube, pasando finge
    velera barca;
otra, un castillo, y otra, una esfinge,
y un dragón otra, que el cuello enarca.
El horizonte cortan los techos
    las cumbres calvas,
y en el remanso, por entre helechos,
los pastos tienden sus plumas albas.
Abre sus flores los alhelíes
    cerca del río,
y el café luce, como rubíes,
sus rojos granos bajo el plantío.
En las paredes de la posada
    se ven letreros;
son un recuerdo para la amada,
o vanidades de pasajeros.
Por los bardales se ven las rosas
    sobre el camino;
Pasan volando las mariposas,
y a un canto, lejos responde un trino.
¡para el reposo, feliz quien halle
    tu puerta franca!
¡qué paz más honda la de tu valle!
¡qué paz, la tuya, casita blanca!


Allora Orlando lo scudo abbandona
e 'l pome della spada appoggia al petto,
e 'nverso il saracin se stesso sprona,
quando e' sentì quel che 'l cugino ha detto,
e terminò passargli la persona:
giunse la punta al bellico al farsetto,
ch'era di ferro, ed ogni cosa infilza,
e passò il ventre e 'l fegato e la milza;


Tvůj život dřív sen poupěte byl pouhý,
leč v plnou růži rozvily tě v ráz
mé krve jarní bouř a zář mé touhy.


Nalkavše se nade zlobou moc tou,
Potom zjevnou pout sme derželi,
Na Lužické Golgata to s poctou.


E detto questo, le sue stanche spalle
pose al lecto, expectando la percossa
qual prova ognuno a uscir di questa valle.


Jer, jer, nemes hölgy!... Ah mégis ne jőj...!
A halmot, rétet dér, hó este meg,
Oda van a természet kelleme,
A téli fákon száraz lomb remeg.
Mi szép lelkedre kéjjel hatna itt:
Nem láthatnád az ég, föld bájait.
De majd ha széles, szép tavatokon,
Arany hálót a nap sugára von,
Ha jajgat rajta a fehér sirály,
S megjő fecskétek, délibábotok:
Jőj el tavasszal, - lelkem várni fog...!


Visto ho come punisce, lima e stregghia
la vita troppo ardita e pusilanime
dell'uom che cerca la corporal vegghia.


Nur diesen letzten Rocken
Noch spinnt mein reger Fleiß;
Dann schmiegt euch, blonde Locken,
Dem grünen Myrtenreis!


Pfingsten, ich suche dich,
Du Fest der Freude,
Wo neues Leben
Durch Not und Tod
Alten und Jungen
Mit Feuerzungen
Weltoffenbar wird.


枯枝旋拾带冰烧
雪水茶香滚夜涛
党氏岂知风韵美
向人犹说饮羊羔


Usmál se Grouchy nějak záhadně,
a bubnů vír zněl temně, ponuře
jak při pohřbu, když v noc se vzdaloval.


Tú, que espantado de su pena, admiras,
que el cercano manjar en largo ayuno
al gusto falte y a la vista sobre:


Así Firmio a Damón versos neutrales
en su cerviz incógnito dispone,
y andan entrambos en un cuerpo iguales.


Pintor que me has pintado
en este cuadro de la vida,
tan mal, que parezco
casi de verdad, ven, pínta-
me nuevamente y bien, de modo
que parezca casi de mentira.


Požitkem chudý
světa je shon,
trudy a bludy
po bědný skon,
v pusté to víření
těchu a smíření
víry jen rozlévá posvátný zvon.
Leťme tu spolu
vzhůru a dolů,
z pozemské hluše
nad vášní rej
s námi se duše
k azuru chvěj!


Vom Felsen rieseln rothe Steinchen leise,
Als rinne Blut vom Eiland in die Fluthen;
Es stirbt langsamen Tod, wie jener Weise,
Im Bad aus offnen Adern zu verbluten.


dein Leib ist Brot, dein Leib ist heilig Brot,
und deine Küsse sind wie Kypernwein,
und – – also harr' ich, wurzelnd tief im Glauben,


per appoggiarli al tuo sinistro corno,
là dove bagna il bel Metauro e dove
valor e cortesia fanno soggiorno;


A divé oči plály a žehly srdce v hloub
a balvan zdál se růsti, byl žulový jak sloup,
a jakby šíjí tuří se vzpínal na horu...
i skočil s lože biskup, sáh po svém toporu.


Majd mind a két fél egy napon
Kijött a helyre, hol a zárda állt,
Hogy elvinné igaz tulajdonát,
A kis harangot, s lenne nyert pöre.
Elől jövének ősz szakálú
Kegyes atyák, és istenes papok;
Füstölgő tömjént és szentelt vizet
Hozván magokkal a tetőre.
Majd a tanács jött ünnepélyesen,
A templom szentelt lobogóival;
S nyomában a nép, tarka sokaság,
Mint bulcsu-járáskor szokott, jöve.


Červenobílý prapore,
jsi pluh náš, jenž vyjíždí v podjarní den,
jsi rýč náš, jenž obrývá na jaře stromy,
jsi špičák náš, jenž dobývá uhlí pro novou cestu,
meč jsi nám, kterým se probijeme,
i pouto, jež víže a silnými činí nás,
jsi pevný ve zmatku bod i cesty, věz,
opora, ostruha, nebozez.


Legmesszebb, az oltár szent csucsán
fellegek közt látható
őszfehéren ülve trónusán
Isten, a Mindenható.


A citů sladkých do lázně víc nesestoupím,
kde vonných mýdel růžová se pěna ssedá,
v par musselin má bolest zahalit se nedá:
ten krve květ já ze svatyně nevyloupím.


芳草春烟锁故庐
泊舟南浦近何如
客囊共诉黄金尽
欲问平安但寄书


Wie'n Gnadenbild Madonnens, dem Eichbaum angeschmiegt,
So glänzt das Frauenbildniß, das Karl'n am Busen liegt,
Ganz gleicht's ihm selbst, wie der Sonne in Seen ihr Widerschein,
Nur sanfter als das Urbild und milder blickt es drein.


朔风吹尽暮云平
室暖炉红睡达明
但怪朝来满山白
不知昨夜打窗声


Při jasném svitu hvězd však viděla,
že Dajnas mrtev. Žal tu zlomil ji
jak vítr květ, a padla do mdloby,
a stará máť, když nad ní plakala
u lože klečící, tu pravila:
,Juž nermuť se, ty stará moje máť!
Dům věčný vystavte mi, skryju tam
tvář před sluncem, ať jiné těší svit
ten jeho svatý. Obuv dejte mi,
na dalekou já vydávám se pouť!
Jdu na hosty, odkud se nevrátím!‘


Zdravé mléko zdravé syny
odchová všem dobám příštím,
kteří volně budou pěti –:
volný zpěv a volné písně
stvoří opět volné děti.
Zdravým mužům a ženám
nechť zpěv můj hlaholí,
zdravým mužům a ženám
nechť zní můj zpěv!


Und zürnen, wenn ich ihn verleugnen soll;
Bin ich doch sonst geduldig, und nicht oft
Aus meinem Munde kömmt ein Männerwort.
Demütigt michs doch schon genug, daß ich,
Was ich dir lang verborgen, nun gesagt.


Ach já toužím vyprositi
perlu zázračných těch kras;
přálť bych všemu světu míti,
aby píseň přešla v žití
a to žití v píseň zas.


Pleasing proportion, youthful Beauty's aid,
And bland complacency and winning smile,
And wit diffusive tempting to persuade,
Maintain'd his power, and held him in the toil.


سَحابُك يا مولاي يَسْكُبُ دائماً
على الخَلْقِ والمملوكُ ليس يُصِيبُهُ
فَجُدْ ليَ وانفِ الجَدْبَ عني كمثلِ ما
أبي كانَ من جدوى يديكَ نصيبُهُ


Traurig! traurig! seine Lauberhütten
Wie an einen Abhang, in das Graun
Einer ewigen Zerstörung, mitten
Unter Truggestalten hinzubaun!
Keinen Aufblick eines holden Strahles,
Der den Sinn des großen Bildersaales
Der Natur enthüllte, je zu schaun!
Konnt' im Menschen Gott den Durst entflammen,
Der für Wahrheit brennt, und grausam ihn
Zum Verschmachten dann so tief verdammen?
Ihm den Becher zeigen, und entziehn?


Laß meinen mund und meine brüste fahren /
Ich weiß es wohl / daß beydes mit der zeit /
Und wohl vielleicht nach etlich wenig jahren
Wie laub und graß wird werden abgemeyt;
Diß alles soll die Chloris nicht bewegen
Zu folgen dem / was der und jener will:
Du bringst mich nicht von diesen keuschen stegen /
Ich habe mir gesetzt ein ander Ziel.


Du gibst ein Newes Jahr/ gib JESU newe Sitten/
So wird umbsonst auf mich die Nacht der Zeitten wütten.


不能开蜀道
庶可耕砚田
纵横三千字
借尔一犁烟


Suppose that laurel on your brow,
For cypress chang'd, funereal bough!
See all things take a diff'rent turn!
The very critics sweetly mourn,
And leave their satire's pois'nous sting
In plaintive elegies to sing:
With solemn threnody and dirge
Conduct you to Elysium's verge.
At Westminster the surplic'd dean
The sad but honorable scene
Prepares. The well-attended herse
Bears you amid the kings of verse.
Each rite observ'd, each duty paid,
Your fame on marble is display'd,
With symbols which your genius suit,
The mask, the buskin, and the flute:
The laurel crown aloft is hung:
And o'er the sculptur'd lyre unstrung
Sad allegoric figures leaning —
(How folks will gape to find their meaning!)
And a long epitaph is spread,
Which happy you will never read.
But hold — The change is so inviting
I own, I tremble while I'm writing.
Yet, WHITEHEAD, 'tis too soon to lose you:
Let critics flatter or abuse you,
O! teach us, e'er you change the scene
To Stygian banks from Hippocrene,
How free-born bards should strike the strings,
And how a Briton write to kings.


S nem száll nálam áldott múzsa,
nem, a bajt enyhítni, báj:
napon únt munkában húzva
kétszer fáj az, ami fáj.


Má Rusalka, má dobrá víla,
v těch nocích v městě vzdáleném
dvě malá lůžka odestýlá,
kam klade v citu blaženém


Ax, зачем у нас граф Пален
Так к присяжным параллелен!
Будь он боле вертикален,
Суд их боле был бы делен!
Добрый суд царем повелен,
А присяжных суд печален,
Все затем, что параллелен
Через меру к ним граф Пален!
Душегубец стал нахален,
Суд стал вроде богаделен,
Оттого что так граф Пален
Ко присяжным параллелеВсяк боится быть застрелен,
Иль зарезан, иль подпален,
Оттого что параллелен
Ко присяжным так граф ПалеМы дрожим средь наших спален,
Мы дрожим среди молелен,
Оттого что так граф Пален
Ко присяжным параллелен!
Herr, erbarm’ dich unsrer Seelen!
Habe Mitleid mit uns allen,
Да не будет параллелен
Ко присяжным так граф Пален!


Los dones de los cielos a la tierra
No mueren... ¡Tornan de la tierra al cielo!


Povadla mně, ach, kalina,
nevrací bratra cizina – –
daleko jsou ty mohyly,
v něž cárské orly pohřbily.“


Stettesi in forse a quel parlar l'eroe
di dar volta ai cavalli, e d'affrontarlo.
Ben tre volte nel core e nella mente
gliene corse il desìo, tre volte Giove
rimormorò dall'Ida, e fe' securi
della vittoria con quel segno i Teucri.
Con orribile grido Ettore allora
animando le schiere: O Licii, o Dàrdani,
o Troiani, dicea, prodi compagni,
mostratevi valenti, e fuor mettete
le generose forze. Io non m'inganno,
Giove è propizio; di vittoria a noi
e d'esizio a' nemici ei diede il segno.
Stolti! che questo alzâr debile muro,
troppo al nostro valor frale ritegno.
Quella lor fossa varcheran d'un salto
i miei cavalli; e quando emerso a vista
io sarò delle navi, allor le faci
ministrarmi qualcun si risovvegna,
ond'io que' legni incenda, e fra le vampe
sbalorditi dal fumo i Greci uccida.


Bleibt standhaft! zeigt, dass wir in Josephs Staaten
Vor Tausenden des Schutzes würdig sind,
Und machet euch durch ächte Maurerthaten
Um seine Huld verdient!


Es día de mercado. Gentío vocinglero.
El toque de las doce suena en la Catedral.
Todos la frente inclinan, en la mano el sombrero,
Y hay silencio en la plaza y en la Calle Real.
Luego, desde la Audiencia, la voz del pregonero
Grita que castigado con pena capital
Será todo cismático, blasfemo o hechicero.
«Yo el Rey», dice la Cédula, dada en el Escorial.
La siesta. Se oye el agua por el caño. Modorra.
Monserrate, entre brumas, lentamente se borra.
La tarde. Bellas damas se ven en un balcón.
Y bendiciendo al pueblo, la Plaza Mayor cruza,
En su mula retinta, de pradera andaluza,
El Arzobispo, en lento paseo a Fontibón.


, a long, a last Adieu!
Since I no more shall visit you;
Nor fix'd by Choice, but barr'd by Fate,
From a Felicity so great.
O may thy Waters ever be
Healthful to others, as to me!
Had , with prophetic View,
Beheld the Wonders wrought by you,
Arts he might have spar'd,
And Life by thee alone repair'd.


Vengono tra li spiriti mei plu volte
diverse fitte, che tutti gli squasa,
qual per disio, qual per fortuna bassa,
segondo le varietà, ch'ènno molte.


—Nuestro español bosteza.
¿Es hambre? ¿sueño? ¿Hastío?
Doctor, ¿tendrá el estómago vacío?
—El vacío es más bien en la cabeza.


幽居新筑海山头
树拥芳村翠欲流
好景坐看潮落处
钓船渔沪满沙洲


Ahnungsvoll im Busen klingt mir
Dunkler Melodien Gewühl,
Und den leichten Schritt beschwingt mir
Ein beglückend Vorgefühl.


Habe ja doch nichts begangen,
Daß ich Menschen sollte scheun –
Welch ein thörichtes Verlangen
Treibt mich in die Wüstenein?


زرتهُمُ صحبةً وودَّا
ألفيتُهم مغلقينَ بابا
سعيي إلى بابهم جنونٌ
مني فأستأهلُ الحجابا


Obdržel jsem tvůj prstýnek
prostičký, bez ozdob.
Dříve ho měl tvůj tatínek.
Ten kruh je plný vzpomínek
a je v něm malý kamínek,
ten plá jak rudý plamínek
tvých rtů, jež kryje hrob.


Lob Gott/ deß Horn ist hoch erhöht/
an Pracht vor Erd und Himmel geht;
Lob ihn/ du Volck/ das heilig heist/
das ihm getreue Dienste leist.
Alleluja.


– Neb vojsko vždycky císaře si našlo!


Der mein Volck vnder mich bezwingt,
vnder mein scepter fridlich bringt,
Dan ich die krafft nit bei mir sind,
das ich es von mir selber künd.


Sie reißen sie auf und nieder,
Daß Hören und Sehn ihr vergeht;
Sie schleppen sie hin und wieder,
Weil keiner den andern versteht.


Die letzte Kette schmilzt im Wetterschlag –
und Pfingsten kommt, der Völkerfeiertag.


С Польшей миК миру общему — единственная заставМир всеобщий получим мы,
как только Врангеля убраться застави


Sie sieht, nach einer kurzen Reise,
Sich eingesperrt,
Wo, nach beliebter alten Weise,
Die Nonne plärrt.
Da soll sie beten und nicht lieben,
Allein sie weint,
Sie weint, und will sich tod betrüben,
Um ihren Freund.


Vorwärts wandeln, wiederkehren,
Und das Rohe neu gestalten,
Ordnung in Verwirrung schalten,
Wird auf Erden immer währen.


Der Ehre sei er recht zum Horte,
Der Schande leucht er ins Gesicht!
Viel Wunderkraft ist in dem Worte,
Das hell aus reinem Herzen bricht.


Žádná změna na chaloupce,
Všecko jak to bývalo,
Když se moje mladé srdce
Před lety s ní kochalo.


Ihr Bürger, seht den Sohn der reichen Heb'Amm an:
Wie mit den Herren er sein Geld und Gut verthan:
Doch Sohn und Mutter ist in eine Werckstatt kommen,
Er hat es eingesteckt, wo sie es raus genommen.


أحقاً رأيتَ الموتَ دامي المخالبِ
وفي كلِّ نادٍ عصبةٌ حولَ نادبِ
وتحتَ ضلوعِ القومِ جمرٌ مؤججٌ
تسعر ما بينَ الحشا والترائبِ
وفي كلِّ جفنٍ عبرةٌ حينَ أرسلتْ
رأوا كيفَ تهمى مثقلاتُ السحائبِ
أبى الموتُ إلا وثبةٌ تصدعُ الدجى
وكم ليلةٍ قد باتها غيرُ واثبِ
فما انفلقَ الإصباحُ حتى رأيتهُ
وقد نشبتْ أظفارهُ بالكواكبِ
وكم في حشا الأيامِ من مدلهمةٍ
قد ازدحمتْ فيها بناتُ المصائبِ
هوى القمرُ الوهاجُ فاخبطْ معي السُّرى
إذ لاحَ ضوءُ الشمسِ بينَ الغياهبِ
ووطَّنَ على خوضِ المنياتِ أنفساً
تساوقها الآجالُ سوقَ النجائبِ
فهنَّ العواري استرجعَ الموت بعضها
وقصرُالبواقي ما جرى للذواهبِ
أبعدَ حكيمَ الشرقِ تذخرُ عبرةً
وما هو من بعدِ لرحيلِ بآيبِ
حثوا فوقَ خديهِ الترابَ وأرسلوا
عليهِ سحاباتِ الدموعِ السواكبِ
لتبكِ عليكِ الصحفُ في كلِّ معركٍ
إذا ما انتضى أقلامهُ كلُّ كاتبِ
فقدْ كانَ إن هزَّ اليراعَ رأيتهُ
يصولُ بأمضى من فرندِ القواضبِ
ولم يكُ هياباً إذا حميَ الوغى
ورفرفتِ الأعلامُ فوقَ الكتائبِ
وكانتْ سجاياهُ كما شاءَها الهدى
وشاءتْ لأهليها كرامُ المناقبِ
ولا بدعَ أن تعزى الكواكبُ للعلى
وقد نسبتهُ نفسهُ للكواكبِ
سلوا حامليهِ هل رأوا حولَ نعشهِ
ملائكةَ من حارب خلف حاربِ
وهل حملوا التقوى إلى إلى حفرةِ الثرى
وساروا بذاكَ الطودِ فوقَ المناكبِ
وهل اغمدوا في قبرهِ صارماً إذا
تجردَ راعَ الشرقَ أهلُ المغاربِ
فكم هزَّهُ الإسلامُ في وجهِ حادثٍ
فهزَّ صقيلَ الحدِّ عضبَ المضاربِ
أرى حسراتٍ في النفوسِ تهافتتْ
لها قطعُ الأحشاءِ من كلِّ جانبِ
وما بعجيبٍ إن ذا الدهرِ قُلَّبٌ
إذا كانَ في أهليهِ كلُّ العجائبِ
وكانتْ سجاياهُ كما شاءَها الهدى
وشاءتْ لأهليها كرامُ المناقبِ
ولا بدعَ أن تعزى الكواكبُ للعلى
وقد نسبتهُ نفسهُ للكواكبِ
سلوا حامليهِ هل رأوا حولَ نعشهِ
ملائكةَ من حارب خلف حاربِ
وهل حملوا التقوى إلى إلى حفرةِ الثرى
وساروا بذاكَ الطودِ فوقَ المناكبِ
وهل اغمدوا في قبرهِ صارماً إذا
تجردَ راعَ الشرقَ أهلُ المغاربِ
فكم هزَّهُ الإسلامُ في وجهِ حادثٍ
فهزَّ صقيلَ الحدِّ عضبَ المضاربِ
أرى حسراتٍ في النفوسِ تهافتتْ
لها قطعُ الأحشاءِ من كلِّ جانبِ
وما بعجيبٍ إن ذا الدهرِ قُلَّبٌ
إذا كانَ في أهليهِ كلُّ العجائبِ


Wahrhaftig, höchstes Pflichtgefühl
Bringt einzig unsern Kaiser durch
Sechs Wochen langes Festgewühl.
Nun weiht er die Hohkönigsburg.


Da lieg ich nun, ohnmächtiger Geselle,
Geschieden von der ganzen, weiten Welt!
Versprengter Tropfen von der Lebensquelle,
Ein Baum, noch grünend, ist er auch gefällt!


Oblaka kouře však v cestě nám brání,
spálený mlýn ční troskami do noci,
na kola vodopád zoufalství padá...
Černavá postava na hrázi volá:
Synáčku, zastav! A poslyš přec otce
strašlivé zvěsti!


Dlím skloněn nad hladinou v snění,
ve změti ráhen travka razí,
co zřím, mně cizo není
a v srdci mrazí.
Vím, kde spí mrtvá zátoka
jak propast hluboká.


mu dala k práci tato myšlénka
a loučiv na dlouho se pohledem,
tvář od královny posléz odvrátil,
chrám zanechal – a domů rychle spěl,
a uzavřel se znova v komnatu
a s novou pílí, šťasten, pracoval,
a víc a více Annu miloval,
však s city víc a více svatým snům
se podobajícím, a nebažil
juž ani viděti ji den co den,
když toho odříkání žádalo
to slavné jeho velké tajemství.
Vždyť v duši jeho žila jako květ,
jenž vůní svou jej blažil, věčný ráj
svou luznou vidinou mu kouzlila,
a její hlas mu stále v sluchu zněl
jak hudba nejsvětější pod sluncem. –
Svět ostatní kol něho zapadl
jak do mlžin, on na něj zapomněl.
Tak stalo se, že tušit nemohl,
jak zatím u dvora co nejtišej’
se zráda proti němu strojila.
Neb závisť sledovala jako stín
té velké přízni, kterou královna
na jevo byla dala tenkráte
na večer zahradě, a závisť ta
jak zmije rostla, která živí se
svým vlastním jedem. Sítě tajemné
se přely kolem jeho osoby,
lež, ploužící se neurčitě tmou,
bez jádra, matná, věčně měnivá –
vždy ale záhubná, jej třísnila
svou slinou žíravou a úmornou.
Jen šeptmo na počátku syčela
ta příšera na jméno Olgerda,
až slovo „pikhart“ jednou vyslovil
pán pyšný z Šellenberka, Petr Jošt,
ten dávný jeho tajný nepřítel.
Hned tisícerým echem dunělo
to nařknutí, a nikdo nepátral,
zda pravdu opakuje nebo lež.
To bylo v době, když král Ferdinand
do Prahy přijel, mraky hrozivé
když se všech stran se v Čechách jevily,
a o piklech když právě pikhartských
se nahlas mluvilo, a Ferdinand
když jako bouře hleděl na Čechy.


Du giebst mir also nicht Dein Herz?
So gieb das meine mir!
Denn, Liebe, hab' ich Deines nicht,
Was soll das meine Dir?


Eres más sabia o afortunada en la mitigación participante.
Qué es la luna no lo sabemos hombres y aun artistas y poetas, qué sentido tiene su ser y sus modos, su adhesión a la tierra, su seguimiento al sol, su mediación mnemónica entre la tierra y el sol y por qué quiere hacer diurnales unas y no otras de las noches terrenas, y tantas cosas más neciamente explicadas, que de ella ignoramos pero que sólo puede explicarlas la doctrina del misterio.
Que el sol te atrae, que la tierra también, que recibes la luz del sol y sin amor, por fuerza la reflejas a la tierra, éstas no son explicaciones; no se nos dice por qué el sol brilla, por qué en torno suyo gira la luna en torno de la tierra, ya que pudo ser otramente; por qué hay una luz interceptable, por qué hay una luz que tiene sombras, por qué ceden a su paso unas cosas y otras no y hay lo opaco y lo traslúcido.
Mecánica dirá por qué, pero yo no pregunto sino para qué razón para el alma, pues conciencia se anula si admite un mundo rígido, y todo el porqué físico no es más que decirme el antes de algo, o sea una evasión no una respuesta.
Lo que anhelamos explicar es qué debemos sentir y adivinar ante
estos hechos, ante el comportamiento lunar, qué nos quiere decir y de qué manera concierta con el misterio total único. La espontaneidad, el acontecer libre, no es una respuesta; es un renunciamiento explicativo.
Todavía no poeta, no soy poeta, no hay poeta, pues de eso no se sabe. Hasta ahora, pues, sólo vivimos.
Debió enseñarsenos y debimos entenderlo antes que nuestro saber ignorado innato y luego nuestro acto nos hicieran gustar por primera vez el pecho materno. ¿Pero cómo, se dirá, ha de esperar el niño a conocer el sentido de la luna para empezar a nutrirse, si en tanto morirá? ¿Pero por qué, digo yo, ha de
precisar nutrirse antes de entender el sentido de la luna y se ha de morir si deja lo uno por lo otro? La ciencia nada explica, es evidente; pero el poeta no lo dijo nunca tampoco, aún.
Y yo miraré la próxima luna todavía sin entenderla.
Oh luna, que puede amarse, bien me pareces pobrecita del cielo.


نعمْ نفحةُ الوادي التي تتأرَّجُ
تشبُّ ضراماً في الحشى وتأجَّجُ
ويا حبدا بالليل بردُ نطافهِ
ولكنَّها بالَّلاعج البرح تمزج
يُذكرني عهدَ الغواية والصبا
نسيمُ صباً من آخر الليلِ سجسج
وأغصانُ بانٍ كلَّما خيف هصرها
حمتها بأوراق الصفائح مذحج
ولولا الهوى لم يبكي نؤيُ دمنةٍ
وأشعثُ بعد الظاعنين مشجَّج
فما راقني ثغرٌ من العيش أشنبٌ
ولا شاقني وجهٌ من اللهو أبلج
فيا قلبُ والأيامُ غير رواجعٍ
إلامَ بذكر العامرَّية تلهج
ينمُّ بها نورٌ جليٌّ وادمعٌ
ويضمرها قلبٌ شجيٌّ وحوده
وتفترُّ عن ألمى شهيٍّ كأنه
سنا بارقٍ في عارضٍ يتبوَّج
وكان بفلجٍ شملُ صبري مجمَّعاً
فشتتهُ ذاك الشنيبُ المفًّج
وأجرى دموعً العين في حلبة الهوى
من الوجدِ خصرٌ كالأعنَّة مدمج
وخفنا سهامَ اللَّحظ لمَّا بدت لنا
حواجبُ أمثال القسيِّ تزجَّج
يروعها نطق النطاق فصاحةً
ويؤنسها عياً سوارٌ ودملج
وتظهر آثارُ العتاب بخّدها
كما بثَّ في الورد الجنَي البنفسج
من لا هيف يحلو لي ويعذبُ حبها
ويحسنُ لومي في هواها ويسمجُ
لأسهرَ عيناً لا تخاط على كرّى
ضلوعٌ على حبّ البخيلةِ تُشرَج
فقلبٌ كما شاءت يلجُّ ضرامهُ
وإنسان عينٍ في الدموع يلجّج
وعيسٍ رحلناهنَّ في طلب العُلى
لغير المعالي لا تزمُّ وتحدج
يضمُّ الدجى والبيدُ من منسفاتها
كما ضمَّ أسطارَ الكتابة مدرج
ولم أرَ مثل الواحدات وسيلةٍ
إلى أربٍ يسرى إليه ويدلج
سفائنَ من بحرٍ من الآل مفعمٍ
تقلُّ بدوراً والهوادجُ أبرج
وبرقٍ عددنا ونضهُ للبانةٍ
بها ساكن الأحشاء يبكي ويزعَج
يجرُّ رداء الغين وهو مطرَّزٌ
به وذيول الليل وهي تفرج
فلا تعجبا مني طربتُ لومضهِ
ففي القلبِ منهُ لوعةٌ تتأجج
لغير الحيا عدّي هنيدةُ بعدما
خلا وعفا ماءُ العذيبِ ومنعج
سوي امروٌ شام السحائب صادياً
ولابن عليٍ نائلٌ يتثجَّج
يزاح بهِ قيظ الجوانح والحثى
وشفى صدا الآمال منهُ ويثلج
غداةَ طوى الجدبُ الحيا وكأنما
ينشر من فوق الإكمام اليرندج
ترفَّع عن نقص السحاب فلم يكن
جَهاماً لدى شيمٍ ولا هو زبرج
مضيءُ شهاب العزم والخطب مظلمٌ
وواسعُ صدر الجود إن ضاقَ منهج
إذا ركضت تحت البدور جيادهُ
رأيتَ بروقاً الهلة تسرج
إذ الرمح عصنٌ بالسنان منوَّرٌ
وللسيف خدٌّ بالنجيع مضرَّج
غداة القنا الخطّيُّ تشرع والظبي
تشامُ وقُبُّ الأعوجية تمعج
وللنَّقع ليلٌ في ضحى اليوم أليلٌ
وللبيض صبحٌ في الدجى يتبلَّج
وكم عزَّ خلقٌ باسمهِ بعد ذلَّةٍ
وعاد غنياً عنه من هو محوج
سحابٌ من النعماء أدنى هباتهِ
قميصٌ موشى أو رداءٌ مدبَّج
يفوق المنى منهمنَّ فحلٌ مجرجرٌ
ويملك رقَّ الطَّرف طرفٌ مهملج
فلا عدم الأقوام جوداً أقلهُ
نفائسُ ما أبقى الجديل وأعوج
لأكسدَ قدر المسك بعد نفاقهِ
ثناءُ صفيِ الدين إذ يتأرَّج
إذا اسودَّ وجه الدهر لذنا بطلعةٍ
من البدر في الظلماء أبهة وأبهج
فلا تذكروا لي ماضياً جلُّ همهٍ
نضيجُ قديدٍ أو شواءٌ ملهوج
ليخشَ نداهُ سائلٌ هزَّ عطفهُ
فما ظنّهُ بالبحر إذ يتموَّج
فلا ظلهُ ضاحٍ ولا بابُ جوده
إذا ما بغاهُ مرتجٍ هو موتج
وذو الخطّ لا يعدوهُ فكرٌ وناظرُ
فمن كل حسمٍ شاق فيه نموذج
وما أتربت كفاهُ أفق كتابهِ
سوى أنهُ جيشٌ يسير فيرهج
وما زال يدنوَ حنةً وتواضعاً
وآمالنا تسمو إليهِ وتعرج
فلم يعدهُ عقدٌ ينظم درهُ
من الحمد أو ثوبٌ من المدح ينسج
وزيرٌ عظيم الوِزْر من أمَّ غيرهُ
وكم ضلَّ نهجَ الرُّشد من هو محرَج
إذا سلَّ في خطبٍ يروع يراعهُ
مضى قاضبَ الحدَّين لا يتلجلج
وان ضحكتْ في يوم بأسٍ سيوفهُ
رأيت الأعادي كيف تبكي وتنشِج
وعاداتهُ في الناكثين قديمةٌ
يرى حاسراً فيهنَّ وهو مدَّجج
يخاف ويرجى موقعاً وموقعاً
فتى جذوتا ناريه تكوي وتنضِج
فأما ردى أعدائهِ فمعجَّلٌ
ولأمَّا قرى أضيافهِ فمروج
هو المنكحُ الآمال بيضَ هباتهِ
فأناتها في حالة العقم تنتج
لذلك لا عقد الأماني بفاسدٍ
يردُّ ولا عقد المعاني مشبج
غداةَ كأنَّ الأرض من عارفاته
بها سرجٌ من ناصع النَّور تسرج
فدرٌ بأجياد الغصون منظَّمٌ
ودرٌّ على بسطِ النبات مدحرج
وللبدر وجهٌ يصقل الماءَ نورهُ
كما عمَّ سيفاً زئبقٌ يترجرج
ويجذبني شوقي إلى المجد نحوهُ
وفي المجد مصقولُ الترائبِ أدعج
وما أنت إلاَّ التبر في كل حالةٍ
على كثرة النقَّاد لا يتبهرج
وهيهات أن أنساك أنَّا صنيعةً
فتسدي وأمَّا غمةً فتفرج
وغيرك لا ماءُ الندى من يمينه
بطلقٍ ولا روض الطلاقة مبهج
وقاسوا بك الأشباهُ جهلاً وضلَّةً
وغيرُ سواءٍ ياسمينٌ وعوسج
وعندك لا نبتُ المعاني بأيمٍ
تذال ولا أمُّ البلاغة مخدج
وطائيةِ الألفاظ لاميَّة العلى
تزفُ إلى أمثالها فتزوَّج
مهاجرةٍ يثنى على حسن نصرها
وإن نزح الحيَّان أوسٌ وخزرج
من الغانيات الراقمات ملابساً
توَّشى على أكفانها وتدبَّج
شديدٌ عليها أن تقيم بمنزلٍ
وليس بعارٍ أن تطوف وتخرج
تبرَّج فعلَ الجاهليَّة قبلها
وما عليها الحسناءَ إذ تتبرج
ومحصنةُ الأطراف من كل لامسٍ
على كلِ سمعٍ خاطبٍ تتولَّج
من الراشدات الشاردات كفيئها
وزيرٌ مفدى أو مليكٌ متوَّج
وقلبِ حسود باردٍ خطرت بهِ
فلم يمسُ إلاَّ وهو حرانُ منضج
حباك بها مني وليٌ كأنهُ
من الخلق حاشا مجدكم يتحرَّج
وكلُّ بيوت غيرهُ صادحٌ بها
بيوتٌ غرابُ البين فيهمَّ يشجج
فليس بهِ إلاَّ إليكم تطلعٌ
وليس لهُ إلاَّ عليكم معرَّج
وما كلُّ شعر مثل شعري نباهة
وما يستوي عودٌ ذكرٌ وعَرفج
يحرك أعطاف المعالي سماعهُ
ويبعثُ أطراب النهى ويهيّج


V průčelí již oltář; lustr hrůzný
před ním visí, důlky lebečné
svícny jsou, kol z hnátů erb již různý
v stěnách našel místo bezpečné.


Sua voz desperta sempre uma lembrança vaga,
Que um íntimo sentir, sem o sentir, resume;
Penetra-nos na alma... e pelo azul divaga
Como um subtil perfume!...


善财得法犹儿子
工巧仍参自在天
若悟菩提同戏事
不应缚律更枯禅


Wär ich der Papst, wie würd'es mich ergetzen,
zu ärgern meine Christen, die Hallunken!
Wäre ich König, ließ'ich wonnetrunken
mein Volk mit Hunden an den Galgen hetzen!


¡Oh despertar glorioso de mi lira
Transfigurada, poderosa, libre,
Con los brazos abiertos tal dos alas
Fúlgidas apuntadas al futuro!
¡Oh despertar glorioso de mi lira
Como un sol nuevo sobre un nuevo mundo!
No más soñar en afelpados bosques;
No más soñar sobre acolchadas playas!...
Reconcentren sus sombras los abismos;
Empínense soberbias las montañas;
Limpien los lagos sus espejos vivos;
El mar con voz, espumas, olas nuevas
Misterie de sirenas ignoradas;
Los labios de otras flores más brillantes
Rían á otros picos y otras alas;
En los vergeles estelares ardan
Otras maravillosas florescencias;
Oscurezca el dolor sus alas negras;
Agucen sus aceros las tormentas;
Todo el amor del Mundo reflorezca
En palpitantes cármenes humanos;
Al resplandor de incendio del Orgullo
Ciña el hada sombría de la Tierra
El tesoro fecundo de sus joyas!
Los brazos de mi lira se han abierto
Sobre una melodiosa primavera
Que encantará las cosas más lejanas,
Las más inaccesibles, las más áridas!
Mi lira era un capullo, sus dos brazos
Abrieron armoniosos como pétalos
De una animada flor maravillosa
Dorada á sol y electrizada á luna!
Los brazos de mí lira se han abierto
Puros y ardientes como el fuego; ebrios
Del ansia visionaria de un abrazo
Tan grande, tan potente, tan amante
Que haga besarse el fango con los astros...
Y otras cosas más bajas y sombrías
Con otras más brillantes y más altas!...
Oh mi lira de brazos como pétalos
¡Flor la más rara de esta primavera!


Eu procuro as palavras certas
dos meus versos e elas falta
Não consigo juntá-las
na idéia clara do que pretend
A fantasia é solta
e não consigo revê-l
Ela vai e não volta mais
enquanto o tempo rápido pass
E fico eternamente velho
trocando palavras e sonhos
que não tem mais qualquer sentido
que não tem mais nenhum valo


无客长闭门
客来共心赏
去来亦何心
春风芭蕉长


جئتُ من ثوبٍ مهلهلٍ، من رُقَعهِ الكالحة
جئتُ من خيطِه الألمعيّ،
من الريحِ مغزولة بالرؤى السانحة
لم أكنْ مُشتهى فكرةٍ كنت قبل السديم
تبطنتُ شعراً نافراً ينهر الخمر
خبأته في الخطى الجارحة
جئتُ، كان النشيدُ صدى الحرفِ والحجرِ الأوليِّ سيقرأ
والأبجدية في آلةٍ فاضحة
كنتُ مثل التعاويذُ تترى ومَنْ كان يقرأ لي،
قال لي شعرُكَ الآن في ما تبقى من الله فينا
شعرك السحرُ قبل النبيّ الذي يصطفينا
قرأَ الشعرَ لي جَديَ الأوليّ
مثل بحرٍ يعمِّدُني بالرؤى الراجحة


Hervor nun zu den Beiden trat aus dem Mummenzug
Ein flinker Ganymedes, der zwei Pokale trug;
Es war die eine Schale von Golde, rein und klar,
Ein hohler Todtenschädel jedoch die andre war:


Tam na šeptavý vodomet
se stele palmy stín
a snivá děva ulehá
pod listů baldachýn.


请得葳蕤钥
踟蹰未忍还
亦知谯鼓急
词组万重山


Liebe, die mich ewig liebet,
Die für meine Seele bitt,
Liebe, die das Lösgeld gibet
Und mich kräftiglich vertritt.
Liebe, dir ergeb ich mich,
Dein zu bleiben ewiglich.


Hoch jednou ještě v cimbál udeří
a cimbál ozvěna jak zahučí,
jež dálkou vzkřeky v souzvuk umučí –
cigáni jinam zase zaměří.


To v zemi, již má Pánbůh rád,
kdež blahé panování,
kde poddaný se umí bát
všech ještě přikázání;
ctěn je tu zákon, mrav i řád;
kéž nebe vše to chrání!


	né di far danno delle cose altrui
non li lasciare, ma guarda come e cui.


Nun weiß ich doch wahrhaftig nicht,
Wie solch ein dummes Ding geschicht,
Und müßte doch vermeinen,
Daß, wenn euch Gott das Urtheil lenkt',
Der dritte Dieb viel höher hängt,
Als wie die beiden kleinen!


Il combattere fia gioia.
Fia 'l morire a noi vittoria:
Pugnerà con noi la gloria
Ed il nome de i maggior.


汉梁王苑古台西
秋思纷纷独杖藜
云压高城雁飞尽
一声寒角夕阳低


Wann kehrst du, mein Bräut'gam, mein Bruder, mein Kind,
Wann kehrst du zurück? das sag uns geschwind. –


Že prý bude dobře asi,
dají-li nám sbírat klasy.


Als ich im Walde neulich bin gegangen,
Hört' ich ein Nachtigallenmännchen singen:
Es rief nach seinem Weibchen voll Verlangen.


Ich dichte nicht, um mich zu krönen
Mit meiner Leiden Dorngeflecht;
Die Menge würde mich verhöhnen
Und sprechen: Es geschah Dir Recht!


مَنِ الجَآذِرُ في زِيِّ الأَعاريبِ
حُمرَ الحُلى وَالمَطايا وَالجَلابيبِ
إِن كُنتَ تَسأَلُ شَكّاً في مَعارِفِها
فَمَن بَلاكَ بِتَسهيدٍ وَتَعذيبِ
لا تَجزِني بِضَناً بي بَعدَها بَقَرٌ
تَجزي دُموعِيَ مَسكوباً بِمَسكوبِ
سَوائِرٌ رُبَّما سارَت هَوادِجُها
مَنيعَةً بَينَ مَطعونٍ وَمَضروبِ
وَرُبَّما وَخَدَت أَيدي المَطيِّ بِها
عَلى نَجيعٍ مِنَ الفُرسانِ مَصبوبِ
كَم زَورَةٍ لَكَ في الأَعرابِ خافِيَةٍ
أَدهى وَقَد رَقَدوا مِن زَورَةِ الذيبِ
أَزورُهُم وَسَوادُ اللَيلِ يَشفَعُ لي
وَأَنثَني وَبَياضُ الصُبحِ يُغري بي
قَد وافَقوا الوَحشَ في سُكنى مَراتِعِها
وَخالَفوها بِتَقويضٍ وَتَطنيبِ
جِيرانُها وَهُمُ شَرُّ الجِوارِ لَها
وَصَحبُها وَهُمُ شَرُّ الأَصاحيبِ
فُؤادُ كُلِّ مُحِبٍّ في بُيوتِهِمِ
وَمالُ كُلِّ أَخيذِ المالِ مَحروبِ
ما أَوجُهُ الحَضَرِ المُستَحسَناتُ بِهِ
كَأَوجُهِ البَدَوِيّاتِ الرَعابيبِ
حُسنُ الحَضارَةِ مَجلوبٌ بِتَطرِيَةٍ
وَفي البَداوَةِ حُسنٌ غَيرُ مَجلوبِ
أَينَ المَعيزُ مِنَ الآرامِ ناظِرَةً
وَغَيرَ ناظِرَةٍ في الحُسنِ وَالطيبِ
أَفدي ظِباءَ فَلاةٍ ماعَرَفنَ بِها
مَضغَ الكَلامِ وَلا صَبغَ الحَواجيبِ
وَلا بَرَزنَ مِنَ الحَمّامِ ماثِلَةً
أَوراكُهُنَّ صَقيلاتِ العَراقيبِ
وَمِن هَوى كُلِّ مَن لَيسَت مُمَوَّهَةً
تَرَكتُ لَونَ مَشيبي غَيرَ مَخضوبِ
وَمِن هَوى الصِدقِ في قَولي وَعادَتِهِ
رَغِبتُ عَن شَعَرٍ في الرَأسِ مَكذوبِ
لَيتَ الحَوادِثَ باعَتني الَّذي أَخَذَت
مِنّي بِحِلمي الَّذي أَعطَت وَتَجريبي
فَما الحَداثَةُ مِن حِلمٍ بِمانِعَةٍ
قَد يوجَدُ الحِلمُ في الشُبّانِ وَالشيبِ
تَرَعرَعَ المَلِكُ الأُستاذُ مُكتَهِلاً
قَبلَ اِكتِهالٍ أَديباً قَبلَ تَأديبِ
مُجَرَّباً فَهَماً مِن قَبلِ تَجرِبَةٍ
مُهَذَّباً كَرَماً مِن غَيرِ تَهذيبِ
حَتّى أَصابَ مِنَ الدُنيا نِهايَتَها
وَهَمُّهُ في اِبتِداءاتٍ وَتَشبيبِ
يُدَبِّرُ المُلكَ مِن مِصرٍ إِلى عَدَنٍ
إِلى العِراقِ فَأَرضِ الرومِ فَالنُوَبِ
إِذا أَتَتها الرِياحُ النُكبُ مِن بَلَدٍ
فَما تَهُبُّ بِها إِلّا بِتَرتيبِ
وَلا تُجاوِزُها شَمسٌ إِذا شَرَقَت
إِلّا وَمِنهُ لَها إِذنٌ بِتَغريبِ
يُصَرِّفُ الأَمرَ فيها طينُ خاتِمِهِ
وَلَو تَطَلَّسَ مِنهُ كُلُّ مَكتوبِ
يَحِطَّ كُلَّ طَويلِ الرُمحِ حامِلُهُ
مِن سَرجِ كُلِّ طَويلِ الباعِ يَعبوبِ
كَأَنَّ كُلَّ سُؤالٍ في مَسامِعِهِ
قَميصُ يوسُفَ في أَجفانِ يَعقوبِ
إِذا غَزَتهُ أَعاديهِ بِمَسأَلَةٍ
فَقَد غَزَتهُ بِجَيشٍ غَيرِ مَغلوبِ
أَو حارَبَتهُ فَما تَنجو بِتَقدِمَةٍ
مِمّا أَرادَ وَلا تَنجو بِتَجبيبِ
أَضرَت شَجاعَتُهُ أَقصى كَتائِبِهِ
عَلى الحِمامِ فَما مَوتٌ بِمَرهوبِ
قالوا هَجَرتَ إِلَيهِ الغَيثَ قُلتُ لَهُم
إِلى غُيوثِ يَدَيهِ وَالشَآبيبِ
إِلى الَّذي تَهَبُ الدَولاتِ راحَتُهُ
وَلا يَمُنُّ عَلى آثارِ مَوهوبِ
وَلا يَروعُ بِمَغدورٍ بِهِ أَحَداً
وَلا يُفَزِّعُ مَوفوراً بِمَنكوبِ
بَلى يَروعُ بِذي جَيشٍ يُجَدِّلُهُ
ذا مِثلِهِ في أَحَمِّ النَقعِ غِربيبِ
وَجَدتُ أَنفَعَ مالٍ كُنتُ أَذخَرُهُ
ما في السَوابِقِ مِن جَريٍ وَتَقريبِ
لَمّا رَأَينَ صُروفَ الدَهرِ تَغدِرُ بي
وَفَينَ لي وَوَفَت صُمُّ الأَنابيبِ
فُتنَ المَهالِكِ حَتّى قالَ قائِلُها
ماذا لَقينا مِنَ الجُردِ السَراحيبِ
تَهوي بِمُنجَرِدٍ لَيسَت مَذاهِبُهُ
لِلُبسِ ثَوبٍ وَمَأكولٍ وَمَشروبِ
يَرى النُجومَ بِعَينَي مَن يُحاوِلُها
كَأَنَّها سَلَبٌ في عَينِ مَسلوبِ
حَتّى وَصَلتُ إِلى نَفسٍ مُحَجَّبَةٍ
تَلقى النُفوسَ بِفَضلٍ غَيرِ مَحجوبِ
في جِسمِ أَروَعَ صافي العَقلِ تُضحِكُهُ
خَلائِقُ الناسِ إِضحاكَ الأَعاجيبِ
فَالحَمدُ قَبلُ لَهُ وَالحَمدُ بَعدُ لَها
وَلِلقَنا وَلِإِدلاجي وَتَؤويبي
وَكَيفَ أَكفُرُ يا كافورُ نِعمَتَها
وَقَد بَلَغنَكَ بي يا كُلَّ مَطلوبي
يا أَيُّها المَلِكُ الغاني بِتَسمِيَةٍ
في الشَرقِ وَالغَربِ عَن وَصفٍ وَتَلقيبِ
أَنتَ الحَبيبُ وَلَكِنّي أَعوذُ بِهِ
مِن أَن أَكونَ مُحِبّاً غَيرَ مَحبوبِ


O der angenehmen Glut,
Die entbrennt in ewren Hertzen
Vnd euch rührt das frische Blut!
Lebt, empfindet nirgends Schmertzen,
Auch die Kriegs-Noht halte Ruh
Vnd sag' ewre Liebe zu.


	dunque s'a lo ardo
Dio d'esaudirletardo


Né credo che vi sia campato un solo;
e 'l tuo nipote vidi morire io,
afflitto, poveretto, con gran duolo. -
Quando Marsilio queste cose udìo,
che così tristamente tanto stuolo
vi fussi morto: - O Macon nostro iddio, -
dicea piangendo - come lo consenti
che così sien distrutte le tue genti?


Glaubt er wirklich noch an eure
Abgedroschnen Ammenmärchen
Und dass schwarz soviel wie weiss
Und dass zwei mal zwei gleich fünf ist?


Die waren feine Zeiten, als ich noch
In seidnen Socken ging und Unterhosen hatte,
Manchmal zehn Mark erübrigte, um mir
Ein Weib zu mieten, tags mich langweilte
Und Nacht für Nacht in Kaffeehäusern saß.
Oftmals war ich so satt, daß ich
Nicht wußte, was ich mir bestellen sollte.


»Ich wünsche dir Glück zu dieser Zeit,
Herr Frühling ist angekommen,
Auf Flur und Anger weit und breit
Ist neues Leben entglommen.


 And thou, old comrade, Solitude,
 Bare of affection and of hope,
 Thou twin with me - I were quite rude
 Were I to omit by thee to stop
 And play the game of cares and fears?
 Why come ye to shame me, oh tears?


Est-il Rothschild ? Est-il en nacre ?
Il prétend monter dans mon fiacre,


Spí ticho nemluvné na stezkách zapadlých,
spí smutek jeseně na pusté samotě,
na pusté samotě, na stezkách zapadlých...


Így feddvén, törődvén Cupido felele:
Hitván ember - úgymond -, úgy vészem eszembe,
Hogy ok nélkül így szidsz jótétem helyébe!


Wer machet mir die Deutung doch bekant?
Ja Lange Du wirst mir den Schlüssel geben,
Den dort Johann an Patmos Ufern fand.
Ich sehe schon den grossen Engel schweben.
Er fliegt daher bey der Posaunen Thon.
Es schallt! Sie fällt die grosse Babylon.


Ne, my nechcem! Nesmíš! My tě strhnem k zemi,
kříž poslední. – Co chtěl bys mezi námi,
beránku, mezi hyenami?


Der güldne Morgenstern/ dringt durch die trübe Nacht!
Nah ist die Gnaden-Sonn! last vns den Höchsten loben/
Der vnser Freyheit nicht hat länger auffgeschoben/
Vnd vns Horn deß Heils in Davids Haus gemacht.
Was der Propheten Chor/ was Priester vorgebracht/
Wird war/ er bricht entzwey der stoltzen Feinde toben/
Itzt leuchtet seine Gunst/ vnd treue Treu von oben.
Er hat den teuren Eyd/ deß Bundes Pfand bedacht.
Ihm dient/ so lang euch scheint die helle Lebens Kertzen/
Von Furcht vnd Banden frey/ mit heilig reinem Hertzen.
Geht vor ihm her/ vnd+ bähnt der rauen Wege Pfad.
Rufft: schaut das Heil ist dar/ der Abgrund höchster Güte
Steckt seine Stralen auß. Geht von der todten Hütte.
Itzt weil das Licht erwacht/ in Gottes Frieden-Stadt.


A ve tvých rukou je tak bezpečné
to srdce chudé,
že necítí žár půdy sopečné
a vášně rudé,


يا عَجَباً لِلمُرتَجي فَضلَهُ
لَقَد رَجا ما لَيسَ بِالنافِعِ
جِئنا بِهِ يَشفَعُ في حاجَةٍ
فَاِحتاجَ في الإِذنِ إِلى شافِعِ


Hélas ! oui, sans terreur, madame,
Car je n’ai ni bœufs, ni moutons,
De veaux que les vœux de mon âme,
Et ceux-là, nous les omettons.


Wir aber denken uns zu rächen.
Ist erst der lange Winter aus,
Und Sie begehren einen Strauß,
Da sollen Sie von jeder Art
Der Frühlingsblumen, die wir pflücken,
Erzählen, ehe wir uns bücken,
Wie sie gesä't, gepflanzet ward,
Und wie sich in den Keimem zart
Die Blätter bildeten und schieden. –
Wenn uns der Himmel nur bewahrt,
Daß wir nicht eher noch ermüden,
Als Sie mit Ihrem kalten Blut!
Denn, lieber Rector, kurz und gut!
Dem Mädchen ist es nicht gegeben,
Daß stundenlang, mit festem Muth,
Sein Geist auf Einem Dinge ruht.
Wir ahnden, sehn, genießen, schweben,
Nach Art der Honigträgerinn,
Um etwas Andres zu erstreben.
So will's Natur: Ein leichter Sinn
Wird uns zum köstlichen Gewinn;
Er läßt in dieses Alltagsleben
Uns frohe Zwischenspiele weben;
Mit ihm verlören wir zugleich
Den Reiz des Neuen, der die Liebe
Des Mannes einzig nährt: Wo bliebe
Dann unser ganzes Königreich?


Auch schwör' ich mich in puncto Wein
Und andrer schöner Dinge
Durchaus nicht auf den Chauvin ein,
Weshalb ich zärtlich singe:
Ein alter Valle d'oro schmeckt
Öl-perlend höchst gediegen,
Wenn er im Korbfiasko steckt
Und scheint nicht zu versiegen.