Wann diese Welt
Steh' von sich selber/
Von niemand auffgestellt/
Sey ewig sie unfehlbar;
Und ist dann ewig sie allein/
So muß sie Gott unfehlbar seyn/
Dann alle diese Sachen/
Die man auffwachsen sicht.
Sich können machen
Ja selbsten nicht.


— Tiphaine, indigne enfant des braves chefs de Vanne,
Opprobre de ta race et honte de Komor,
Conjure le Sauveur, afin qu'il ne te damne ;


Plavba už je krátká, tam o šeré skály
dnes, nejdéle zítra rozbije se loď. –
„Popluješ-li se mnou, proč bychom se báli?
moje pevná křídla čelí bouři; – pojď!“


Vereine für Fasanen,
Für Eisen, Zink und Galmei,
Dampfkessel und Eisenbahnen,
Und Faschingsnarrethei;
Für Urbarmachen der Heide,
Für Lerchen- und Häringsfang,
Für Rübenzucker und Seide,
Für Turnen, Tanz und Gesang.


Der eine hatte Geld und just genug,
Des Lebens Schwere ruhig zu ertragen,
Nach keinem Menschen braucht Mylord zu fragen,
Und keines Hospodaren Rock er trug.


نَومُ اِمرئٍ خَيرٌ لَهُ مِن يِقَظَة
لَم يَرُضَ فيها الكاتِبينَ الحَفَظَه
وَفي صُروفِ الدَهرِ لِلمَرءِ عِظَه


Ez éjtszakai sok vigyázásim után,
Virradta felé szenderedve aluván,
Szeretőm személyét én álmomban látám,
Megrettenék látván, hogy haragudnék reám.


Von hertzen grund/
Auß vollem mund/
Singet das Hosianna :
Beid Arm und Reich/
Es singt mit euch/
Hanns Ovens Tochter Anna .


Pálffy János után árván hagyattattunk,
De kis árvaságra utána maradtunk,
Mert Batthyáni Lajos jön vigasztalással.
Nádor-ispányságra fényes méltósággal.


Ó žel, ó žel!


Als ich klecksographiert im Mondenschein,
Kam dies Gespenst herauf als wie von Stein,
Doch hat's geöffnet seinen Mund. Mit Klagen
Hat's reuig seine Schuld mir vorgetragen.
Gottes Erbarmen ende seine Pein!
Doch zu entschlagen mich weitläuf'gen Fragen,
Hab' seine Pein , nicht seine Schuld allein,
In Wahrheit ich in Verse hier gebracht,
Die lest euch vor in stiller Mondennacht.


Die Perle, die, vom Staub gereinigt,
Für keine Krone zu gering,
Verloren unter Sand und Steinicht
Zertrat sie, wer vorüberging.


Alle Katerjunggesellen,
Schnurrend, knurrend, alle kommen,
Mit Mimi zu musizieren,
Liebelechzend, lustentglommen.


Giacea, prono non già, ma come vòlto
ebbe sempre a le stelle il suo desire,
dritto ei teneva inverso il cielo il volto
in guisa d'uom che pur là suso aspire.
Chiusa la destra e 'l pugno avea raccolto
e stretto il ferro, e in atto è di ferire;
l'altra su 'l petto in modo umile e pio
si posa, e par che perdon chieggia a Dio.


Lid se koukal na ten div
Jako na novičká vrata,
Každý řek, že jaktě živ
Nezhlíd toho zlého kata;
Ale čert prch v malé době,
Hrnčíř teprv oddech sobě.


Žebrák měl u nich volné dvéře vždycky,
a sedlák slzel v svátek při kázání,
k čeládce vlídný, štědrý byl a lidský,
on zahřímá – a úsměvu již brání.


كلما / عيدٌ ، وتنعقد الحبالُ


Das ist ein gutes Zeichen:
Sie brachten Lieder her,
Die bleiben uns zurücke,
Drum singen sie nicht mehr.


莫叹乘轺道路赊
高楼日日望还家
人到南康皆下泪
唯君笑向此中花


Jő a tél, és megnyil a kert,
És ragad
Kebelére a leány - más
Boldogot.


رآني في الكَرى رَجَلٌ كَأَنّي
مِنَ الذَهَبِ اِتَّخَذَتُ غِشاءَ راسي
قَلَنسُوَةً خُصِصَت بِها نَضاراً
كَهُرمُزَ أَو كَمَلكِ أُلي خُراسِ
فَقُلتُ مُعَبِّراً ذَهَبٌ ذَهابي
وَتِلكَ نَباهَةٌ لي في اِندِراسي
نَهَيتُكَ أَن تُعَرَضَ بِنَتَ قيلٍ
تَقَيَّلُ في الذَوابِلِ وَالتِراسِ
كَأَنَّ مَغارِسَ اللِثَتَينِ فَجرٌ
يُعَلُّ بِماءِ عالِيَةِ الغِراسِ
كَأَنَّ سَبيئَةً في الرَأسِ مِنها
بِبَيتِ فَمٍ سَبيئَةُ بَيتِ راسِ
وَروقٍ كَالهَبا وَأَقَلُّ مُلقىً
عَلى شَوكِ القَتادِ أَو الهَراسِ
تَنَزَّلَ كَاِحتِلابِ الدَرِّ ضاقَت
مَسالِكُهُ فَأَتعَبَ في المِراسِ
رَضيتُ بِهِ عَلى مَضَضٍ لِعِلمي
بِأَنَّ فَرائِسي تَجني اِفتِراسي
وَمَن لِأَخيكَ لَو يَحدو رِكاباً
بِأَفراسٍ يَطَأنَ عَلى القَراسِ
أَقُمتُ وَكانَ بَعضُ الحَزمِ يَوماً
لِرَكبِ السُفُنِ أَن تُلقي المَراسي
جَعَلتُكَ حارِسي فَبَغَيتَ كَيدي
وَهَمُّكَ حينَ أَهجَعُ في اِحتِراسي
كَراسي الهَضبِ طَيشٌ في رِجالٍ
أَلَظّوا بِالأُسرَةِ وَالكَراسي


Por una alta montaña, trabajando
por llegar a la cima deseada,
una piedra muy grande y muy pesada
sube Sísifo a cuestas suspirando.
Mas no tan presto arriba llega cuando
rodar la deja abajo, y no es llegada,
que subilla otra vez y otra le agrada,
de un trabajo otro nuevo comenzando.
Así sube, señora, el alma mía
con la carga mortal de mis cuidados
la montaña de la alta fantasía.
Y aún no son unos males acabados,
cuando la obstinación de mi porfía
sigue los que me están aparejados.


تهيأ يا شويعر للعقاب
لقد علمتني طرق السباب
لو استشهدت أبياتي اللواتي
جمعت بها قريضك في كتاب
لفرت شردا منه وأبقت
لك الديوان كالربع الخراب
فمالك قبل معرفتي روي
ولا قول لديك بمستطاب
ولم تدر السباحة في بحور
ولم تدخل لها من غير بابي
فمالك للإغارة مشرئبا
تحلّق كالذباب على شرابي
وليس لغارتي الشعواء إلا
نظيري فالتصق تحت التراب
إذا كنت المبارز فلتبارز
أخاك ثعالة لا ليث غاب


Já věru nejvíc o Tvé lásce
co povídati vím;
neb její sladkosť každodenně
na sobě zakouším.


Jene Lieder sind ein Rahmen,
Drein zu fassen einen Schmerz,
Dem ich wußte keinen Namen,
Und den doch gefühlt mein Herz.


He desplegado mi orfandad
sobre la mesa, como un mapa.
Dibujé el itinerario
hacia mi lugar al viento.
Los que llegan no me encuentran.
Los que espero no existen.
Y he bebido licores furiosos
para transmutar los rostros
en un ángel, en vasos vacíos.


Musensohn, kennest du noch nicht die Musen
Fühlst du nicht Liebe zu ihnen im Busen,
Fühlst du nicht Pochen im innersten Herzen,
Und auf den Lippen ein zärtliches Scherzen?


„Které dnes je plné rosy,
zítra ohni dáno bývá! –
Ba, tak jest to s všemi námi –
Pamatuj, tam vedle mámy!“


Na pošetilých snech,
na žití ještě lpíš,
nechť stýskáš, ještě rád
máš klopoty své tíž.


Selig durch die Liebe
Götter – durch die Liebe
Menschen Göttern gleich.
Liebe macht den Himmel
Himmlischer – die Erde
Zu dem Himmelreich.


Dios padre / campechano
en el estilo de juan veintitrés
dijo / dejad que los excomulgados
vengan a mí / dejadlos
abortistas / herejes
adúlteros o gays
marxistas / sacerdotes casados
guerrilleros
venid a mí / libérrimos
vuestro es el reino
de los cielos míos
en cierto modo debo compensaros
por los vejámenes sin cuento
por los agravios con encíclica
que os vienen infligiendo
mis vicarios
desde la inquisición
me duele el hígado
venid excomulgados
hijos míos


Gib, daß ich spreche, was Dein Mund
Dem Vater sagen wolte,
Wenn Er Ihn an den Liebes-Bund
Mit mir erinnern solte.
Auf! weil der Geist itzt Abba sprach;
So lall' Ihm auch das andre nach.


Uprostřed vísky přikrčené k stráni
kostelní vížka do šera se bělá,
a pod ní hřbitov. Stesk se dotkl skrání.
Kde naše srdce cíle dojdou zcela?...


 Un popolo pieno
di tante fortune,
può farne di meno
del senso comune.
Che popolo ammodo,
che Principe sodo,
che santo modello
un Re Travicello!


At length agreed all squabbles to decide,
By some one judge the cause was to be try'd;
But this their squabbles did afresh renew,
Who should be judge in such a tryal: — Who?


من مجيري من فاتن الطرف فاتِكْ
لا تحاكيه يا غزالة فاتِكْ
قمرٌ طالعٌ على غصن بانٍ
صانه الله وهو للصبّ هاتك
يتثنّى بقامةٍ فتنتنا
فارجعي يا غصون عن حركاتك
يا بديع الجمال جرت علينا
الأمانَ الأمانَ من فتكاتك
لك ذاتٌ بها سلبت البرايا
بتناويع حسنها من صفاتك
أيّها الحبّ بالمحبّين رفقاً
نحن مثل الشخوص في مرآتك
كم على وجهك الجميل خمارٌ
من نفوسٍ لمّا ظهرتَ بذاتك
فاكشف الوجه وامحق النفس عنّا
واحي منّا ميْتَ الهوى بحياتك
فيك بعنا نفوسنا واسترحنا
من بلاها فجد لنا بالتفاتك
كلّ شيءٍ به ظهرت علينا
فاختفينا يا نور في ظلماتك
قسماً بالصفا ومروة حبّي
حين أسعى يا حبّ في مرضاتك
لم يحل عنك خاطري فافهمي يا
نفس قولي إن كنت في غفلاتك


Fou de ton petit pied qui vole
Et que je suivrais n’importe où,
Je veux dire… au Ciel ;… ma parole !
J’admire qu’on ne soit pas folle,
Je plains celui qui n’est pas fou.


Wo einer von den Froschgenossen
Noch je ein Liedlein sang,
Da kam der Storch daher geschossen,
Der ihn sofort verschlang.


Piena di fati un'aura
Da i roman colli move;
La terra e il ciel commove
Le tombe e le città.


Amor, no es para mí ya tu ejercicio,
porque cosa que importa no la hago;
antes, lo que tu intentas yo lo estrago,
porque no valgo un cuarto en el oficio.
Hazme, pues, por tu fe, este beneficio:
que me sueltes y des carta de pago.
Infamia es que tus tiros den en vago:
procura sangre nueva en tu servicio.
Ya yo con solas cuentas y buen vino
holgaré de pasar hasta el extremo;
y si me libras de prisión tan fiera,
de aquí te ofrezco un viejo, mi vecino,
que te sirva por mí en el propio remo,
como quien se rescata de galera.


NÃO MAIS SEREI BORBOLETA TRAVESSA;


沾衣数点雨馀雨
极目万重山外山
立马平原看秋色
独怜寒菊映衰颜


Děl rabbi Hillel: Zákon boží věčný
všem olej skýtá svůj i svůj prs mléčný,
buď hodovníků zástup nekonečný!


水晶帘下玉尘埃
旋逐风姨去又来
应审素娥殊有待
已悬飞镜上瑶台


While these I view, on humid wings
The sultry south a tempest brings,
Black clouds invest the low'ring skies,
And all the beauteous vision flies.
Now from the thick-descending rain
I drive across the darken'd plain,
And leave the lovely scene behind,
That just began to charm my mind.


Die Schneegans dort hoch oben ruft
Ihr schnatternd Wanderlied,
Schnell zieht der Vogel in der Luft,
Der Reiter schneller flieht.


东归半载渔樵乐
北去三年父母来
金马玉堂弹指入
宝楼香阁一时开


Los ojos vegetales con que miras y salvas
parodian a la felpa rústica de las malvas.
En la luz teologal de tus dos ojos claros
se surten las luciérnagas, las joyas y los faros.
Rayan la oscuridad del más oscuro mes
las puntas de esmeralda de tus ínclitos pies.
Y tapizas el antro submarino, y la armónica
cuita de los cipreses, y la paleta agónica.
¡Oh doncella, que guardas los suspiros más graves
del hombre, como guarda un llavero sus llaves:
un relámpago anuncia que el instante se acerca
en que tiñas de ti las aguas de mi alberca,
y a tu paso, fosfórica e inviolable mujer,
mi corazón se abre, pronto a reverdecer!
Y bajo la impostura virginal de la noche
que cobija al amor con un tenue derroche
de luceros, un mito saludable me afianza
y alabo al confesor de la santa Esperanza
y a la doncella verde en la misma alabanza.


Die beste Kunst ist überall
Den Nechsten können schertzen,
Im Munde wohnt vns Honig, Gall
Im Heuchlerischen Hertzen,
Der Geitz frist wie ein Krebs umb sich,
Das Armuth weinet bitterlich
Vnd kan jhm nirgends rahten,
Der Vnschuld ruhm wird außgelacht
Von Vnzucht, Hochmuth, Stoltz vnd Pracht
Vnd andern Missethaten.


Jövünk. Csend van, és kéz a kézben
puhán, szomorún, melegen.
Jövünk, mert itt most vár a szükség
és nem vagyunk még elegen,
mert parancsolt a messze Hang,
melytől a Föld is fázva retten –
Jövünk szomorún, vágyak nélkül:
mi ketten,
mi ketten.


Svítí do tmy kolem tebe,
bludným krokům pochodeň;
tady cesta jistá v nebe,
poutníku, se rozpomeň!


Wenn der Seehund schläft am weichen Strande,
Hält bei ihm die treue Mewe Hut,
Kreist umher und schauet nach dem Lande,
Schauet wieder in die hohe Fluth.


Solange der Geist mir noch fruchtet und trägt,
Der Baum meiner Freude, nicht sei er zersägt!
Ich sammle der Denker schwergoldene Saat
Und mahle den Weizen mit plätscherndem Rad.
Ich küre die schönsten Gedanken zum Tanz
Und winde der Wahrheit den schwellenden Kranz.
Ich grüße das werdende Gute
Mit hocherhobener Stirn,
Ich feire der reinen Erkenntnis
Hellglühende Rosenfirn.


Vienen de San Lúcar, rompiendo el un agua
que no sabe si es mar o río,
si delfines azules que alguien vio un día
escondido en el cálido fanal materno.
He aquí un país de plata, de ala de brisa
de escamas del violeta que inventa el lirio
de calima, de vaho, ráfaga, ausencia,
de espectros que navegan a la deriva
Pronuncia aquí el silencio sílabas de humo.
Esto que ven los ojos es el reflejo,
en un espejo, de algo que aún no ha nacido,
un hervor sin materia donde instalarse
Vienen de San Lúcar, rompiendo el agua,
a la Torre del Oro, barcos de plata.


Ne i dolor lunghi pallido
Ecco il sabaudo Alberto:
Gittato ha il manto e 'l serto,
Sol con la spada ei vien.


Vous me dites : — Pourquoi cet éternel courroux ?
Le ciel n'est pas autant en colère que vous.
Est-ce que ce forfait qui vous indigne, empêche
Le soleil de mûrir le raisin et la pêche
Et de verser la vie et la lumière aux bois
Pleins d'éblouissements, de parfums et de voix ?
Est-ce que, renonçant à la molle verdure,
Depuis vingt ans bientôt que cet empire dure,
Les arbres ont cessé de croître un seul instant ?
Est-ce qu'en son labeur le chêne haletant,
Las d'ajouter sans fin des branches à des branches,
S'est arrêté, disant : Ramiers, colombes blanches,
Bouvreuils, allez-vous-en, je ne veux plus de vous,
J'ai fini ! Quel est donc, sous le ciel calme et doux,
Le lilas qui s'abstient, le hêtre qui retire
Son murmure à Virgile et son ombre à Tityre ?
Quel frêne a pris parti pour vous ? quel peuplier
S'est dispensé de vivre et de multiplier ?
Contre Aman.Bonaparte et pour vous Mardochée,
Quelle branche de saule ou d'ormeau s'est fâchée ?
Quel marronnier, sachant que l'on ne doit pas voir
Les nids tremblants, renonce à faire son devoir,
Et refuse aux oiseaux d'épaissir son feuillage ?
Tous les ans, aussi beau qu'Achille et que Pélage,
Une flamme à la main, Mai, ce libérateur,
Apparaît, cuirassé d'azur, sur la hauteur,
Rit, chasse ce tyran, l'hiver aux yeux moroses,
Redore l'aube, et met hors de prison les roses,
Et tire le verrou glacé qui retenait
Captifs l'acacia, la ronce et le genêt,
Et le fourmillement des feuilles recommence.
Qu'est-ce que Morny fait à la Dryade immense ?
Est-ce qu'un seul bouton d'églantier s'est flétri
Parce que Rouher passe appuyé sur Piétri ?
L'épanouissement universel prospère ;
Le tilleul qui n'est pas troublé d'une vipère,
Ignore Mérimée, et couvre les sentiers
D'un mystère où l'amour s'ajoute volontiers ;
Depuis vingt ans, toujours de plus en plus charmante,
La forêt pousse, et verte, et vieille, et jeune, augmente
Son frais tumulte, au bruit d'une cité pareil. —


Daphnis saß auff grüner heyden/
Sah nur eins der schäfflein seyn.
Von gemeinem hauffen scheyden/
Vnd zur wüsten lauffen ein.
Daphnis da nit lang verweilet/
Auch zur wilden wüsten rann;
Nach dem schäfflein weidlich eylet/
Jhn die lieb wol hefftig brann.


Potok pěl stříbrnou píseň,
kol míru se hostila říš,
mé touhy palčivá tíseň
v domova nesla mne skrýš.


Emlékezem még rá. Mindíg mohó volt,
szemébe láz s valami égi hóbort.
Olyan vadul ragadta meg kezünk,
hogy fájt, s szája reszketett.
Szerette volna itt marasztani,
mit egyre csak hajszolt, az életet.


I vyšli za ním. Venku jako v ráji.
Z bouřlivých mračen paprsk slunce žárný
osvítil nádherné kol lesní tiše,
po dešti plné svěží ozdoby.
A byl to obraz nevýslovně čarný.
Však z obou soků myslil každý spíše
na kulí svých a prachu zásoby.


Guardanno en quello specchio, vìddece la me' essenza;
era, senza fallenza, plena de fedetate;
vìddece la mea fede, era una diffidenza;
speranza, presumenza plena de vanetate;
vidde mea caritate, amor contaminato;
poi c'a llum'è specchiato, tutto me fe' sturdire!


L'une parle à mi-voix, et, comme en un méandre,
Erre par les sentiers de la carte du Tendre ;
Celle-là, fière enfin de vivre et de se voir,
Tantôt joue, et ternit l'acier de son miroir.


Wir sind ja auch Dein Fleisch und Blut.
Der HERR hat, da er Dich erwählet,
Dir jeden Tropfen zugezählet,
Dis schützest Du mit väterlichem Muth
Im Schatten Deiner stoltzen Fahnen.
Gerechtigkeit und Rache wird vor Dir
Den Weg stets zu dem Siege bahnen.
Dein wohlgeübtes Heer ist so zum Schutz als Zier,
Und was man noch muß vor ein Wunder schätzen,
Kan auch so leicht in Schrecken setzen.


Ay, que vergüenza, vete ¿y aún tienes gana?
Pues cuando tú lo pruebes otra vez...
pero, Juanito, ¿volverás mañana?


يا راكباً وصل الوجيفَ ذميلُهُ
هل زال من وادي الأراك حُمولُهُ
عُجنا عليه وللقلوب بلابلٌ
هيّجنَهُنّ ربوعُهُ وطلولُهُ
فخشوعنا لخشوعِهِ ونحولُنا
إن كنت تُنكره جناه نحولُهُ
من أجلِ دارٍ فوقَ وَجْرَةَ أقفرتْ
سيلٌ من العينين لجّ همولُهُ
نبكي وما أجدى على متتبّعٍ
أثَرَ الدّيارِ بكاؤه وعويلُهُ
يا وحشَ وَجْرَةَ هل أراكَ على ثرىً
غضِّ النّباتِ تحومُهُ وتجولُهُ
وهل الأراكُ وإنْ تقادم عهده
أغنى به فأظلُّه وأقيلُهُ
وهل الكثيبُ بحاله أم رُفّعتْ
بالرّامساتِ عن الكثيب ذُيولُهُ
أهْواكَ يا شجرَ الأراكِ وبيننا
عرضُ الحجازِ لمن بغاك وطُولُهُ
إِنّ الزّمان جميعَه بك طيّبٌ
إصباحُهُ وظلامُهُ وأصيلُهُ
زمنُ اللّوى لم أدرِ كيف قصيرُهُ
حَتّى اِنقضى فدريتُ كيف طويلُهُ
إنّ الأُلى حلّوا اللّوى وتحمّلوا
وَضَحَ الضُّحى فيهمْ لقلبِك سُولُهُ
ضنّوا عليك من النّدى بقليله
وكثيرُ حبّك عندهمْ وقليلُهُ
ووراءهمْ قَرِمٌ إلى أزوادهمْ
ظامٍ إِليهمْ لا يَبُلُّ غليلُهُ
ترجو معاودَةَ الوِصالِ كما بدا
إِبّانَ جاد به عليه بخيلُهُ
يا ردَّ ربّكُمُ إليَّ بعيدكمْ
وأَمال قلبكُمُ عليَّ يُميلُهُ
ومزوّدٍ ماءَ الشّبابِ كأنّهُ
قَمَرُ الدُّجُنَّةِ حُسنُهُ ومُثولُهُ
أَظْما إِلى تَقبيله ولو اِنّني
قبّلتُهُ لم يَروِني تقبيلُهُ
ضاقتْ به أقطارُهُ وأُقضَّ حت
تى زارني صُبحاً عليه مَقِيلُهُ
من بعد ما كان الوصالُ سبيلنا
فيه وكان الهجر منه سبيلُهُ
وكأنّما هو نعمةً ولُدونَةً
نشوانُ دبّتْ في العظامِ شَمولُهُ
مَنْ مانعٌ عنّي وقد شَحَطَ الصِّبا
شيباً عَلى الفَوْدَين آن نزولُهُ
وافى هَوِيَّ السِّلْكِ خرّ نظامُهُ
والشِعْبُ سال على الدّيار مَسيلُهُ
سبقَ اِحتِراسي مِن أذاه بطيئُهُ
لمّا تجلّلنِي فكيف عجولُهُ
ما ضرّه لمّا أراد زيارةً
لو كان بالإيذانِ جاء رسولُهُ
لا مرحباً ببياضِ رأسي زائراً
أعيا عليَّ حلولُهُ ورحيلُهُ
مَن كان يرقُبُ صحّةً مِن مُدْنفٍ
فالشّيبُ داءٌ لا يَبُلُّ عليلُهُ
نَصَل الشّبابُ إلى المشيب وإنّما
صِبْغُ المشيبِ إلى الفناءِ نُصولُهُ
إنَّ البَهيم من الشّباب ألَذُّ لِي
فلتَعْدُني أوضاحُهُ وحُجولُهُ
أعجبْ به صبحاً يُوَدُّ ظلامُهُ
وشهابُ داجيةٍ يُحَبُّ أفولُهُ
قالوا المشيبُ نَباهةٌ وأوَدّ أنْ
باقٍ عليَّ منَ الشّبابِ خُمولُهُ
والفضلُ في الشَّعَرِ البياض وليتَهُ
لم يَشجِنِي بفراقهِ مفضولُهُ
ولقد عجبتُ لمعشرٍ صانوا الغِنى
وأَذَالَ منهم ما سواه مُذيلُهُ
ظلُّ الغني يا ساكني ظلِّ الغنى
يُخشى عليه زوالُهُ وحُؤولُهُ
لم يثرِ مَن لم يُغنِ مفتقراً ولمْ
يَنَلِ الغِنى من لا تراه ينيلُهُ
والجودُ لا يُبقي التِّلادَ على الفتى
والبخلُ عنوانُ الغِنى ودليلُهُ
لا يفضُلُ الأقوامَ إلّا ماجدٌ
دبّتْ إلى أيدي الرّجال فُضولُهُ
للبِرِّ ما كسبتْ يداهُ وللنّدى
منه الغَداةَ حُزونُهُ وسهولُهُ
متلهِّبٌ فإذا علا قِمَمَ العِدا
بسيوفِه ماتتْ هناك ذُحولُهُ
سائلْ لتعرفني ففيك جهالةٌ
خطباً تراه يطولني وأطولُهُ
لمّا اِلتَوَتْ عنه كواهلُ معشرٍ
أضحى عليَّ دقيقُهُ وجليلُهُ
فَلّتْ مقارعةُ الزّمانِ مضاربِي
والسّيفُ تشهد بالمَضاءِ فُلولُهُ
وتبيّنتْ بدمِ الرّجال صرامتي
واليوم تجري بالدّماءِ سيولُهُ
وبصيرتي يوم الهياجِ بصيرةٌ
والنَّقْعُ مُرْخىً في الوجوه سُدولُهُ
يومٌ يكُرّ عزيزهُ يبغي الرّدى
ويفرّ يستبقي الحياةَ ذليلُهُ
وَأَنا الّذي فضَلَ العشائرَ قومُه
بِعلاه واِستَلب الفخارَ قبيلُهُ
ومتى تأمّلتَ الزّمانَ فإنّه
وادٍ بغُرِّ المكرُماتِ أسيلُهُ
إنّ الفتى ما إنْ تطيب فروعُه
لمجرّبٍ حتّى تطيب أُصولُهُ
والنّاسُ في الدّنيا إذا جرّبْتْهَمْ
بين الملا طاشت هناك عقولُهُ
كم طالبٍ ما لا يُنال وراكبٍ
من سيّئٍ ما لا يُقال زَليلُهُ
ومزاولٍ تعجيل أمرٍ لو أتى
عَجِلاً إِليه لساءَه تعجيلُهُ
ومُرَقِّحٍ نَشَباً حواه غيرُهُ
ومؤمّلٍ ولغيره مأمولُهُ
والرّزقُ يُحْرَمه الخبيرُ ويهتدي
عفواً إليه عَقولُهُ وجَهولُهُ
لا ذاك يدري كيف خاب ولا درى
هذا عليهِ كيف كان حصولُهُ
وأخٍ بدا منه القبيح عقيب ما
فعل الجميلَ فضاع منه جميلُهُ
شَفَعَ الزّيارةَ هجرُهُ وبِعادُهُ
وتلا الوِصالَ صدودُهُ وعُدولُهُ
ما إنْ يروعُك قصدُهُ مستشعراً
نَسْجَ الدُّجى حتّى يروع قفولُهُ
متلوّنٌ إعطاؤه حرمانُهُ
متقلّبٌ ممنوعُهُ مبذولُهُ
مَن عاذري مِن مُرهِقِي أو مُعلقِي
من وُدِّهِ عِلْقاً يُرادُ بديلُهُ
دَنِساً كرَيْطِ الحائضاتِ لبِسْنَهُ
فلَزِمْنَهُ حتّى اِستطارَ نَسيلُهُ
علّلْ برفقك مَن لقيتَ من الورى
إنّ العليلَ شفاؤه تعليلُهُ
ودعِ القلوبَ بغِلِّها مطويّةً
ما السّرُّ إلّا ما إِليك وصولُهُ
وَاِنصَحْ لنَفسك إنْ نصحتَ فكلُّ مَن
تلقاه في الدّنيا يقلُّ قبولُهُ


كبحرٍ صاخبٍ يشكو
غيابَ الموجِ في البحرِ
وعينٌ تطلبُ القـطرَ
وقطرُ العينِ لا يجدي
فيبكي قـلبُ قلبـي
دماً من العينِ يـجري
وعيـني من جحودها
تجـافيـني ولا تبكي
أعينُ الغير؟ من أنتِ؟
تعاديني ولا تـدري
فلا تعصيْ أطيعيـني
برقـراقٍ أغيثيـني
على الخدين يكويني
وسِلْ يادمعُ أحرقني
بجمرٍ يصطلي قلبي
بدمعٍ ينمحي ذنـبي
بسوطِ النارِ ألهبـني
فتخبو لوعةُ الحزنِ
فلا نفسـي تصافيني
ولا عقلي يجاريـني
إلـهي لا تـكلـني
لحكمٍ النفس، ارحمني
بعـدلٍ منك أنصفني


Erbe e fior che sentiste il divin lume,
e voi, donne, che i suoi
raggi vedeste, e udiste le parole
da trar un monte et acquetar un fiume,
piangete meco, poi
che s' è da noi partito il nostro sole.
Già di me sol non dole,
ma di noi, che del suo calor siam privi.
Amor, perché assentivi
a tanto male? or non bastava il mio,
senza sollicitar l' altrui desio?


Welch erschrecklich Gesicht, es hat der Tiber die Wasser
Ueber die Ufer geschwellt, weit in die Stadt sie geführt.
Und der zürnende Strom ist bis zum Corso gedrungen,
An der Rotunda hinauf spielet die wachsende Fluth.
Einst, so liest man in heiliger Schrift, hat die strafende Sündfluth
Auch die große Natur rein von Bewohnern gefegt.


Era una llama al viento.
Era una pira en el desierto
esferoidal
del cóncavo mundo terreno.
Una tea en un barco ebrio,
en el océano más revuelto,
que deambulaba sin cesar.
¡Brasas de libertad!
Bocanadas de cierzo
gritaron hedonistas
la distensión de su evangelio,
que se nutría de lo acerbo.
¡Una lumbre impetuosa
contra un helado vendaval!
Era un soplete efervescente
de flama indómita indomable,
un caballo de fuego desbocado
por los ígneos senderos de su errancia,
seduciendo jinetes
que amainaran la aguda compulsión de sus crines:
¡verdadero volcán!
Era una llama aviesa
ávida por las cimas.
Los ojos encendidos de rojo y de abstracción,
demente mente,
llenos de humo los alvéolos,
y el rebelde discernimiento
retozaba en un piélago inestable,
mientras el corazón, ya desahuciado,
iba a la Acuarimántima
a galope pleno.
Sus chispas afiladas
se ondulaban convulsas
por el ciclón del pensamiento,
y en un trance beatífico
él abrasaba los secretos
que le dictaba el macrocosmos
inmenso.
Levitaba en su fuego
griego
y destilaba el sinsabor constante,
que más avivaba el incendio.
¡Era un crisol de metafísica
encabritado
en el Infierno!
Pero esta hoguera indescifrable
no fue apagada por el viento:
crepita aún
en cada verso.


何日不悠悠
江花江上流
借问桃花坞
几度木兰舟


Leomlom én is szent porodon, nemes!
A jókkal együtt könnyeket áldozok,
S hamvvedredet bús cyprusággal
Illeti Melpomeném zokogva.


Komme/ Freundin/ komm' zu mir/
Ich will mich vermählen dir 6
Ewiglich/
Und Glorwürdig krönen dich;
Es wird nun kein Affter-Glück
Können stossen dich zurück/
Du wirst kein'
Eh-verschmächte Vahsti seyn; 7
Dich kein Mißgunst wird entehren/
Noch verstöhren;
Dieses Land entfernet ist
Weit von Untreu/ Neyd/ und List.


四海瞻依一伟人
丘封嶪嶪木森森
仰天恸哭悲风起
举世中和孰嗣音


Wer trug ihn über die Gebirgesheere?
Wer reicht' an Schwindelstegen ihm die Hand?
Wer lehrt' ihn schwimmen durch die weiten Meere?
Der hohe Glaube war's, der ihn gesandt!


– Io ardo – dissi, e la risposta invano,
come ´l gioco chiedea, lasso, cercai;
onde tutto quel giorno e l´altro andai
qual uom, ch´è fatto per gran doglia insano.


Dál a dál, bez konce, do noci šeré,
dál a dál... hlava už šílí
a jak to moře v loďku mi pere,
v dáli bod spatřil jsem bílý.


A opět kupec naložil
na koně zboží své,
a opět jedou parným dnem
po pláni palčivé.


Pro mne nic více v širém světě není,
a kdyby z prachu bůh mne zvednul v nebe,
já nazpět šel bych, hledat jenom tebe
a tvoje odpuštění.


Ach, daß diß Beileid doch von ihm nun ist so weit!
Doch daß er nach der Zeit dasselbe möge spüren,
so will ich auch allhier ihm seinen Toten zieren
und etwas setzen auf von keiner Sterblichkeit.


Smrt tě pokosila tady,
vyrvala tě nám,
ale Bůh své do zahrady
přesadil tě sám
mezi rajské květiny;
bez hříchu a bez viny,
jak tě poslal v světa zmatky,
vzal tě z náručí tvé matky
v nebes výšiny.


Ieder wil beym Weiber-nemen meistens auff die Schönheit zielen,
Da doch nachmals nichts am sehen, meistes lieget an dem fühlen.


O heilige Wasser,
Willkommen mir!
Ein liebender Hasser
Trink' ich euch hier.


Důvěřujem, tisknem vaši dlaň,
přišla vaše doba, je tu!
v slávě rodu viz svou metu,
neb den přišel, jenž vám káže: Vzplaň!


一阵催花雨
高低飞落红
榆钱空万叠
买不住春风


Esta es la guerra de la desesperanza.
Alguien debe morir
antes de que amanezca.


Der Eber grunzt, der Weber hunzt,
Und Schwindel macht das Walzen,
Denn groß ist die Gastgeberkunst,
Wenn Mündel Bohnen salzen.


إنَّ للبين صولة وهجوما
تكسب الصَّبَّ لوعةً ووُجوما
وادِّكارا مؤرقا واهتماما
وزفيراً يحرِّق الحيزوما
وانهمالَ الدموع بين المغاني
وهوى مضنيا وشجوا أليما
يا خليلِىَّ إِن بي هيمانا
ملاَّ القلبَ زفرةً وكلوما
اذكرتني منازلَ مقفراتٍ
حول ذَاتِ القدُوم عهدا قديما
لا تلوما متيما مستهاما
فأخو الحب دأبه أن يهيما
لا تخالا متيمَ القَلب يصحو
من أليم الغرام إن هو لِيما
كلما لِيمَ في الصبابة أجرى
من مصون الدموع دمعا جموما
إن صابَ الغرام لو ذقتماهُ
لم تلومَا المتيمَ المظلوما
لامني العاذلُ الغشوم وما للص
صَب في العشقِ أن يطيع غشوما
أيُلامُ المشوقُ إِن ظل يبكى
منزلاتٍ دوراسَ ورُسوما
ليس يُلفي بهن إلا نعاما
أوطَلاً رَاقدا وظبيا بغوما
غيرتها يدُ الزمان فأمست
تشبه الرَّقَّ أيُها المرقوما
وبها لاَعبَ الدبورَ صَبَاهَا
والجنوبَ الشمالُ والنُّكبُ قُومَا
فعفت وأمَّحَت معالمُها إل
لا الأواريُّ والنُّؤيُ المثلوما
ورمادا ككحل عين محيلا
وأثافي حول هابٍ جُثُوما
كنت دهرَ الصِّبا أغازل فيها
شَادِناً فاترَ الجفونِ رخيما
أبلغَ الوجه راجحَ الرِّدف مهما
حاول النَّوء أدَاهُ أن يقوما
صَرخِدِىَّ الظبي قضيبي ميس
أثمدَّى اللمى غريراً نَئُوما
نابلىَّ الألحاظ مسكى رُدن
عنبرياً مخطوطَ كشح هضيما
قَمرىَّ الجبين لَيلِىَّ فَرع
زَبرجِىَّ الحُلَى أزَجَّ وَسِيمَا
حَسَناً قُدُّهُ مُوَرَّدَ خَدٍّ
نَاعِمَ الجسمِ يستفزُّ الحلوما
شجتني منازلُ أخرياتٌ
لِسُلَيمى بهن ظلتُ هيوما
تلك دور بها استَبَطنَا التصابي
وجنينَا بها النعيمَ المقيما
قد عهدنا بها سليمَى تُهَادَى
بين أرآدٍ نَاعماتٍ جسوما
اذكرتنا لما تبدت عشيًّا
وضَحَ الصبحِ والظلامَ البَهِيمَا
وأريجَ الرياض والمسكَ والعن
برَ والشُّهدَ والشَّمُولَ الرُّذُوما
وسدوسا وإِثمداً وسيَالاً
ومهاةً وخيزراناً وريما
ونقىً راجحا وخُوطاً مَرُوحاً
وطلاً ناعِساً ورِيماً مَرُوما
أظهرت رائِقَ المحاسنَ منها
وأرتني الصدودَ والتصريما
غادرتني بين الديار وقبلِي
غودرُ الوغدُ في الديارِ كظيما
فسعى بالبناتِ يطلب رزقا
إِذ غدا عند قومه محروما
وغدا في جوار قوم لديهم
ذَاقَ من فَضلةِ الطعام طعوما
إن يكن قدمته قوم فما إن
يستحق الفويسقُ التقديما
قدموهُ ولكن أخَّرَهُ ال
له فأمسى مؤخَّراً مذموما
سيملون فاجرا كُلُّ قوم
سِئموه وأوجَسُوا منه شوما
ثم يأوي لِمَن جفوه قديما
فيملونَه المَلاَلَ القديما
فجزى الله مؤمنا كل خير
دَفَعَ الواغلَ الظلوم المشوما
لا أرى مؤمنا من الناس يُدني
سارقا سائلا أكولا نموما
ضاربا شاتما أباه خصوصا
وهجا العم والأنام عموما
جمع الكبر والتطفل والغي
بة قدما والريا والنميما
وبنى للضلال بيتا وأمسى
بيتُه بينَ حَيِّهِ مهدوما
ناقضَ العهدِ مُخلفَ الوعد أفشَى
في جميع الإناث فحشا عميما
ما درى أنَّ ربنا في جميع ال
أجنبياتِ أنزلَ التحريما
إن أردت المريدَ معنًى ولعنا
فآتِهِ تلفه مريدا رجيما
فهو مااختاره وعَيبَةُ سِرٍّ
عنده لا يقوم حتى يقوما
واقتَفَى في الخُطَا خُطَاه وطه
لم يزل عن سبيله مفطوما
لم يزل تابع الفسوق مسوقاً
بالمقادير نحوها مَزموما
ساقطَ الوجه إن أراد سكوتا
ناقصَ القول إن أراد خصوما
غاويا حاويا من القَارِلوناً
ومن الفيل البطن والبلعوما


白云封不住
碧树吐奇滋
相看两无语
各是会心时


Du bist voll Lieb' und Milde,
In dir wohnt alle Huld.
Ich bin so wüst und wilde,
Und trägst mich mit Geduld.
Du solltest mich verbannen
Noch eh' die Stunde schlägt,
Die bald mich fern von dannen,
Von deinem Antlitz trägt.


»Schläfst du schon, Rike?« – »Noch nicht.« – »Sag, hast du denn heut die Kukumern
Eingemacht?« – »Ja.« – »Und wieviel nahmst du mir Essig dazu?« –
»Nicht zwei völlige Maß.« – »Wie? fast zwei Maß? Und von welchem
Krug? von dem kleinern doch nicht, links vor dem Fenster am Hof?«
»Freilich.« – »Verwünscht! So darf ich die Probe nun noch einmal machen,
Eben indem ich gehofft schon das Ergebnis zu sehn!
Konntest du mich nicht fragen?« – »Du warst in der Schule.« – »Nicht warten?« –
»Lieber, zu lange bereits lagen die Gurken mir da.«
»Unlängst sagt ich dir: nimm von Numero 7 zum Hausbrauch –«
»Ach wer behielte denn stets alle die Zahlen im Kopf!« –
»Sieben behält sich doch wohl! nichts leichter behalten als sieben!
Groß, mit arabischer Schrift, hält es der Zettel dir vor.« –
»Aber du wechselst den Ort nach der Sonne von Fenster zu Fenster
Täglich, die Küche pressiert oft und ich suche mich blind.
Bester! dein Essiggebräu, fast will es mich endlich verdrießen.
Ruhig, obgleich mit Not, trug ich so manches bis jetzt.
Daß du im Waschhaus dich einrichtetest, wo es an Raum fehlt,
Destillierest und brennst, schien mir das Äußerste schon.
Nicht gern sah ich vom Stockbrett erst durch Kolben und Krüge
Meine Reseden verdrängt, Rosen und Sommerlevkoin,
Aber nun stehen ums Haus her rings vor jeglichem Fenster,
Halb gekleidet in Stroh, gläserne Bäuche gereiht;
Mir auf dem Herd stehn viere zum Hindernis, selber im Rauchfang
Hängt so ein Untier jetzt, wieder ein neuer Versuch!
Lächerlich machen wir uns – nimm mir's nicht übel!« – »Was sagst du?
Lächerlich?« – »Hättest du nur heut die Dekanin gehört.
Und in jeglichem Wort ihn selber vernahm ich den Spötter;
Boshaft ist er, dazu Schwager zum Pädagogarch.« –
»Nun?« – »Einer Festung verglich sie das Haus des Präzeptors, ein Bollwerk
Hieß mein Erker, es sei alles bespickt mit Geschütz!« –
»Schnödes Gerede, der lautere Neid! Ich hoffe mein Stecken–
Pferd zu behaupten, so gut als ihr Gemahl, der Dekan.
Freut's ihn, Kanarienvögel und Einwerfkäfige dutzend –
Weise zu haben, mich freut's, tüchtigen Essig zu ziehn.« –


Óh, - de mit hallok? - mi ez?
Kolonics nagy templomába
Éneklő leánykar zeng,
A lágy szellőknek fújtába
Róla kedves ekhó leng.
A harangok kondúltára
Örömtrombita ropog,
Tíz-húsz hegedű-trillára
Öt-hat bot dobja kopog.
A muzsikák szent királya
Ezer síppal sír, zeng, bong,
És pompás symphoniája
A temjénfüstbe zsibong.
Múzsám (mert szent borzadástól
Eltelvén, nem nézhetem,
A sok hangtól és lámpástól
Elalélt fülem, szemem)
Nézd azt, ki bíbor ruhába
Űl a főóltár megett,
Arany pálcát tart jobbjába,
Fején papi süveget.
Óh, mely kellemes méltóság,
Amely tekintetén űl,
Mely mennyei világosság
Súgároz feje körűl.
Nézd jobbról-balról mellette
A hír s haza angyalát:
Óh, mi két szent követ vette
Körűl az ő oldalát!
Zsámolyának grádicsára
Egy-egy tudomány leűl:
Óh, íly férfit bizonyára
Menny, haza, ész mind becsűl!
Tán Kondé ő? „Ő” egy égi
Szózat ekként felele,
Vagy hogy itten a hegységi
Ekhó szólalt meg vele.
Elég, hogy én rendbe szedtem
Azonnal a húrokat,
És Múzsámmal kísértettem
Élő hangon azokat.
Készűltem, hogy szent Péterhez
Hasonlítom őtet én!
Vagy a legfőbb szent emberhez,
Aki űlt Péter székén;
S hetedik Pius nevével
Vetem egybe nagy nevét,
Ki betőlté érdemével
A világ ürűlt helyét,
Vagy legalább a hazának
Első térítőjihez
S e váradi kathedrának
Mérem fő díszeihez.
De gyarló lantom csak zörgött
Pengető újjom alatt,
Húrja aléltan nyöszörgött,
Hol szakadt, hol leszaladt.
Íly nemes tárgy nagy vóltával
Nem bírván, félre vetem,
S készűlök, hogy csak prózával
Ejtem meg tiszteletem;
Hogy majd sok jókívánással
Idvezlem e főpapot,
S kívánok néki áldással
Rakott sok ezer napot;
S hogy miképpen a hazának
Eddig oszlopa vala,
Úgy most az ekklésiának
Légyen őrző angyala;
És hogy midőn e sárházi
Életből mennybe megyen,
A Batthyány s Eszterházy
Dicsőűlt társa legyen:
Midőn...


So schritten sie vorauf dem Reisezuge:
Gott Amor aber flog dem Paar voran,
Und junge Rosen pflückend rasch im Fluge,
Streut er sie lächelnd auf der beiden Bahn;
Und hinterdrein trabt Cosimo, der kluge,
Der Kaufherr und der tapfre Kapitan,
Und jeder fühlt den eignen Wert gehoben,
Betrachtet er den Sänger recht von oben.


朝随初日上烟沙
极望淮南不见涯
今日江东寒食节
春闲桃李自开花


E vós, lindos inocentes,
Que nessas tenras idades
Já sabeis mover saudades
Nos amigos, nos parentes;
Quando lhe virdes pendentes
As balanças da razão,
Ide enternecê-lo então
Com risos, com gestos novos;
Lembrar-lhe, que aqueles povos,
Como vós, seus filhos são.


Nicht mehr noch weniger hat mir gebührt,
Mir ist gerecht die Schale zugemessen;
Und dennoch hab ich bittrer sie verspürt,
Als niemals ich getrunken noch gegessen.


Quivi sì vaga e lieta la vedea,
ch'arder mi parve di più caldo gelo
ch'io non solea, e dileguarsi il gelo
ch'in pianto doloroso mi tenea.


Rókahús,
Csibehús,
El ne fuss!


da dor de uma saudade


do cabo onde a terra abate e


Der Brünnlein klar, und Quellen rein,
Viel hie, viel dort erscheinen,
All silberweiße Töchterlein
Der hohen Berg und Steinen;
In großer Meng
Sie mit Gedräng,
Wie Pfeil von Felsen zielen,
Bald rauschens her,
Nicht ohn Geplerr,
Und mit den Steinlein spielen.


Sie wünscht sich nicht gelehrt, und schöpft aus nahen Gründen
Den glücklichen Geschmack, die Tugend schön zu finden;
Und will, des Daseins werth, in Trieben nicht gemein,
Still in Zufriedenheit, und ohne Knechtschaft sein.
Sie glaubt, das übertrifft den Ruf, den Enkel schenken,
Die nicht so oft an uns, als wir an sie, gedenken,
Die, was wir alle noch mit öfterm Dank erhöhn,
Vielleicht aus Eigensinn, vielleicht mit Recht, verschmähn,
Und Dichtern, die vorjetzt im Reich der Reime thronen,
So wie dem Lohenstein und Hofmannswaldau, lohnen.


The silver Moon and Stars
Then gild the Watry-way,
And on its curling Surface
Tremulously play.


Flandes te diga en campo, en muro, en villas,
cual Español tan alta fama alcanza;
luchar con él es vana confianza
que hará de tu guadaña lechuguillas.


Wir wollen vns in Trew
Vnd Gottesfurcht dabey,
Mein Kind, zusammen halten,
Was gilt es, Gnüg' vnd Rhue
Vnd Fruchtbarkeit dazu
Wird über vns noch walten!


池水清不竭
正尔源头活
未放入江湖
恐成烟浪阔


مِنَّا المَدائِحُ والمَنائِحُ مِنكُمُ
كُلٌّ بِما يُعْزَى إليهِ جَدِيرُ


parmelo aver negli occhi da vicino,
e le mani a pigliarlo avide stendo,
e la bocca a basciarlo gli avicino:


Jaj az olyan királynak, ki kémlel, puhatol,
Holott minden csekély bűn nagy lármával lakol, -
Most a baj nem kicsiny volt s Mátyás mindent tudott:
S mintha nem is gyanitná, nagy mélyen hallgatott.


Sní paní líbezná a širý řeky tok
své zlato hasnoucí schytává do zátok,
pak mlhou večerní se dálkou pomísí,
kde město skizzuje své hradní obrysy...


Höher war der Gabe Wert gestiegen,
Die der Geber freundlich mit genoß,
Näher war der Schöpfer dem Vergnügen,
Das im Busen des Geschöpfes floß.
Nennt der meinige sich dem Verstande?
Birgt ihn etwa der Gewölke Zelt?
Mühsam späh ich im Ideenlande,
Fruchtlos in der Sinnenwelt.


(Athena, nº 4, Janeiro de 1925)


Slyšíte její krok zloudaný zdola? – – –
z příkopů Kastelu chvilkami volá
do našich zavřených okenic! hola!...
Příteli! Otevřte!! Hola!!! – – –


Bewar dz pfand des leibs nur ebē
welchs dir vertraut wird vbergebē,
Weil Got sein ebenbild wird bald
von dir erfordern jn sein gwalt.


I Kolda, jenž mu Náchod vzal,
zle do srdce ho ťal,
to nedá králi stát ni spát...
či upírem se stal?


In Hamburg seufzt man: »Domine!
O welches Skandalum!
Bestohlen ist Sankt Nikolaus,
Geraubt der Schatz dem Gotteshaus!«
Die Ratsherrn schleichen trüb herum.


Bessern soll michs, nicht betrüben,
daß mich der zu tadeln pflag.
Wer nicht etwas hat zu lieben,
hat nicht, was man hassen mag.
Und umb was mich dieser neidet,
ist, an dem er Mangel leidet.


En caja tersa, en seno nacarado,
naturaleza que prodigios cría,
junta el rocío que el aurora envía
con el fuego del sol más acendrado.


Náš svět je na ruby: jen blázni pravdu mluví –
tož cinkej dál!
A v našich rybnících půl milionu kaprů
se dohodlo,
že nutno vyvražditi všecky bujné štiky.
A stalo se.
Svět na ruby, a proto moudří ztrácí hlavu.
A kdo chce spát,
nechť noční čepici si až přes uši stáhne –
a dobrou noc!


Ihr Sternlein, still in der Höhe,
Ihr Sternlein, spielend im Meer,
Wenn ich von Ferne daher
So freundlich euch leuchten sehe,
So wird mir von Wohl und von Wehe
Mein Busen so bang und so schwer.


My na terase bílé villy,
jak nad hlavou ten večer táh',
tak zamlklí a v myšlénkách
čaj z koflíků jsme zvolna pili.


Derék nagy kapuját várasnak felnyiták,
Az ötezör hajdúk mind bérohanának,
Nagy sivalkodással várast mind elbamlák,
Szántalan tereket hajnalban levágának.


Mit kérek tőled sors, találd ki!
Tán gazdaságot, kincseket?
Oh nem biz én! megél az ember,
Megél aztán ahogy lehet.
És ámbár pénzem nagy ritkán akad:
Fel nem kötöm miatta magamat.


却上南亭望北亭
云生秋石逼帘旌
露欺绿玉青蒲色
风掷琅玕败叶声


Tak pravila, a na to děl pan Lev:
„Ó, vaše Milosť neví královská,
jak srdce moje plesá radostí,
že karrusel té došel libosti!
Ó, věru, že by Pýchou stala se
ta Pokora, slov vašich uslyšíc!
A její rytíř, jak by divil se,
že bylo proroctvím, co pokládal
za plané na vsi lidu mluvení!
S tím koněm jest to věru podivné,
jak stará pohádka to vypadá.“


Jahre liegen zwischen dir und mir:
Herzen, deren Pulse nicht mehr pochen,
Klüfte, deren Brücken abgebrochen –
tote Gluten, Staub und Grabeszier.


Dleli tu zas jednou neveselo.
Kovář víc, než jindy, vraštil čelo
pod kadeří svislých pustou změtí.
U kovadliny stál zasmušile,
ruce nad kladiva rukojetí
maje složeny, zrak v půdu chýle.


轻舟转孤屿
幽浦漾平波
回看望佳处
归路逐鱼歌


«La única tristeza» —insinúa Clotilde—
«es la de no ser santo», añadiendo, «aquí abajo».
¿Pues no basta, me digo, un corazón humilde
ni el espíritu hecho a piadoso trabajo?
¿Tampoco es suficiente tolerar la injusticia,
eludir el halago con natural modestia,
desconocer a un tiempo altivez y codicia
o cumplir los deberes sin acusar molestia?
No; que el ser sobrehumano, aquel que a sí renuncia,
el mismo que se niega y carga con su cruz,
el que calla dolores y alegrías anuncia
para alentar al prójimo con el amor debido,
es el que alcanza —único— áureo nimbo de luz,
el santo que Clotilde lamenta no haber sido.


Willst du verglühn zur Kohle, so rat ich im Sommer Florenz dir
Oder Bologna, wie auch Pisa, die sonnige Stadt.


sözlerimi yanlış anlamışsa çiğlik eder:


Cual la viola del huerto,
cuyas süaves hojas
brillan con el rocío
que derrama la aurora,
parece la flor mía,
cuando a la angustia brotan
de sus ojos azules
mil perlas deliciosas.


He du, mit deinem Stiel im Nacken!
Willst du uns an der Ehre packen?


傍阶葵萼倾红日
映水榴花染绛云
鱼戏亦知天意乐
行行吹起碧波纹


Noch jetzt will ich den Träumen nicht entsagen,
Noch jetzt will ich im Kampfe nicht erlahmen,
Eintreten noch für große Menschheitsfragen.


Ihr Hirsch' im grünen Wald, ihr Rehe,
Nun lagert euch an kühler Flut
Und sorget nicht, daß euch geschehe
Ein Leid, denn euer Schütze ruht!


Ihr Männer, hört, daß Gott Euch höre!
Die Bäume wollten sich zur Ehre
Ein Königreich. Sie kamen
Zum Oelbaum: »Baum,
Sei unser König!« »Ich?
Soll die Fette von mir weisen,
Die Menschen itzt und Götter preisen,
Und hingehn und, ein dürres Leben,
Ueber den Bäumen schweben?«
Sie kamen
Zum Feigenbaum:
»Sei unser König!« »Ich?
Soll die Süße von mir weisen,
Die Menschen itzt und Götter preisen,
Und hingehn und, ein dürres Leben,
Ueber den Bäumen schweben?«
Sie wandten sich
Zum Weinstock: »Baum,
Sei unser König!« »Ich?
Soll den Saft mir lassen rauben,
Der in meinen vollen Trauben
Menschen itzt und Gott entzückt,
Tod und Trauer neu erquickt,
Soll hingehn und, ein ödes, dürres Leben,
Ueber den Bäumen schweben?«
Ermüdet gaben Alle sich
Dem Dornbusch: »Edler, hoher Baum,
Sei unser König Du!« Und kaum
Hört' Dornbusch es, so fühlt' er seinen Werth
Und sprach, wie folgt: »Weil Ihr denn Mich,
Wie Recht ist und wie sich's gebührt,
Als Euren König ehrt
Und gebet Euch in Meinen Schatten
Und weiten Raum,
Der Alles ziert
Und Alle schützt und nährt,
Die ehrfurchtsvoll sich ihm
Ergeben hatten,
Hinwiederum beweis' Ich Mich
König!
Geh, Feuerflamm', im Ungestüm
Vom Dornbusch aus und beuge dort
Die starren Cedern Libanus',
Die sich entwurzeln nicht und kommen her
Dem Könige zu Fuß!«


片片龙鳞蜕老苍
有时伊轧卷沧浪
真机动处何容力
自是旁人脚手忙


Da ist ein Buch, geschwärzt und halb verbrannt,
Wonach der Mann in Todesangst gesandt;
Ein Jüngling wagte dran sein junges Blut
Und trug's mit kecken Händen aus der Glut.


Žel, krátký byl jen odpočinek vojsk
v tajemné Moskvě, plné pokladů,
neb příští noci mstiví Rusové,
jež zrádně v sklepích skrýval mnohý dům,
raději zapálili město své,
než přáli by v něm oddech vítězům.


Es humpelt heran ein kümmerlich Weib,
Sie stützt sich schwer auf den Stock.
Viel Jahre drücken den alten Leib,
Von Erde beschmutzt ist der Rock.
Das ist Wiebke Peters, und Wieb ist gefeit,
Der gehörte die Kathe, so ruft es und schreit.
Mit Jubel umringt sie die Menge,
Doch Wieb steuert aus dem Gedränge.


S Bohem buď a pamatůj!
až se dosti vykvílíme,
a zde všecko přetrpíme,
pak se splní oučel tvůj,
s Bohem buď a pamatůj!


山中古木老槎牙
几度逢春不放花
清庙栋梁奚足取
霜枝雪干漫矜夸


A cotà' genti dé ciascun donare,
Ché lor limosina è bene impiegata,
Sì è mercé atarli governare.


Manch kleiner Stamm, der früher sich an jeden Wind gelehnt,
Und dessen Gabel wir mit einem Griff gefaßt,
Verwuchs sich in die Leere ohne Rast.


A proč se tatíček do pláče dal,
když malý zvoneček rozhoupal?
Cilink cilink,
do bolesti
znělo mi zvonové vše to štěstí.


Jsem velmi mdlá, mám velký uzel let
a pozejtří bych ráda byla zpět,
vždyť děti doma nutily mě k spěchu,
ač chora jsem a nemám dosti dechu.


Ta sen smrtný plaší,
Bolným vzdechům velí,
Ta života rumy
Rukou lásky celí.


Son bouclier, où luit ce grand mot : Essayons !
Est fait d’une poignée énorme de rayons.
Il ébauche l’Europe, il achève la France ;
Il chasse devant lui, terrible, l’ignorance,
Les superstitions où les cœurs sont plongés,
Et tout le tourbillon des pâles préjugés.
Oh ! Ne le craignez pas, peuples ! Son nom immense,
C’est aujourd’hui Combat et c’est demain clémence.


Die Laute ist mir da entfallen,
Ganz still im Gras sie liegen blieb,
Wem alle Welt einmal nicht lieb,
Wird tröstend in die Hand sie fallen.


В недосягаемом чертоге
Жила Царица красоты,
И с нею были только боги
И легкокрылые мечтОзарена святым блаженством,
И безмятежна, и ясна,
Невозмутимым совершенством
Сияла радостно онЛегко сотканные одежды
Едва касались нежных плеОтрадным веяньем надежды
Приветная звучала речь,
И только лёгкие мечтанья
К ней возносились от земли,
А люди, бренные созданья,
Её достигнуть не моглКатилось кроткое светило
Над тихим плеском горних рек,
Дневное ж солнце не всходило
Над миром радостным вовеНо злой Дракон, кующий стрелы,
Свою и здесь насытил злостОднажды в дивные пределы
Вступил нежданный, странный гостСмотрел он дико и сурово,
Одежда вся была в пылОн произнёс земное слово,
Повеял запахом земли,
И пред Царицею смущённой,
Охвачен вихрем злых тревог,
Мольбами страсти исступлённой
Он огласил её чертоСмутились радостные боги,
Померкли светлые мечты,
Всё стало призрачно в чертоге
Царицы дивной красоты, —
И в тяжкой муке отвращенья
Вкусила смерть Царица грёз,
И Змей в безумстве злого мщенья
Свой лик пылающий вознё


Con voz llorosa y triste melodía
canta el Girón la muerte y el tormento
de aquel, en cuyo alegre nacimiento
cantaba el cielo gloria y alegría


Kubíčkovi trpěl’s zlozvyky,
zle se chová Kuba veliký.


أَلا لَيتَ حَظّي مِن حِياطَةِ نَصرِكُم
بِأَن لَيسَ لي نَفعٌ لَدَيكُم وَلا ضُرُّ
وَسارٍ بِرَحلي فاطِرُ النابِ جاشِمٌ
ضَعيفُ القُصَيرى لا كَبيرٌ وَلا بِكرُ
مِنَ الخورِ حَبحابٌ كَثيرٌ رُغاؤُهُ
يَرُشُّ عَلى الحاذينِ مِن بَولِهِ قَطرُ
تَخَلَّفَ خلفَ الوردِ لَيسَ بِلاحِقٍ
إِذا ما عَلا الفَيفاءَ قيلَ لَهُ وَبرُ
أَرى أَخَوَينا مِن أَبينا وَأُمِّنا
إِذا سُئِلا قالا إِلى غَيرِنا الأَمرُ
بَلى لَهُما أَمرٌ وَلَكِن تَجَرجَما
كَما جُرجمَت مِن رَأسِ ذي العَلَق الصَخرُ
أَخصُّ خُصوصاً عَبدَ شَمسٍ وَنَوفَلا
هُما نَبَذانا مِثلَ ما نُبِذَ الجَمرُ
وَما ذاكَ إِلا سُؤدَدٌ خَصَّنا بِه
إِلَهُ العِبادِ وَاِصطَفانا لَهُ الفَخرُ
هُما أَغمَزا لِلقَومِ في أَخَوَيهِما
فَقَد أَصبَحا مِنهُم أَكُفُّهُما صِفرُ
هُما أَشرَكا في المَجدِ مَن لا أَبا لَهُ
مِنَ الناسِ إِلّا أن يُرَسَّ لَهُ ذِكرُ
رِجالٌ تَمالَوا حاسِدينَ وَبغضَةً
لِأَهلِ العُلا فَبَينَهُم أَبَداً وِترُ
وَليدٌ أَبوهُ كانَ عَبداً لِجَدِّنا
إِلى عِلجَةٍ زَرقاءَ جالَ بِها السِحرُ
وَتَيمٍ وَمَخزومٍ وَزهرَةٍ مِنهُمُ
وَكانوا بِنا أَولى إِذا بُغيَ النَصرُ
وَزهرَةٍ كانوا أَوليائي وَناصِري
وَأَنتُم إِذا تُدعَونَ في سَمعِكُم وَقرُ
فَقَد سَفهَت أَخلاقُهُم وَعُقولُهُم
وَكانوا كَجَفرٍ بِئسَ ما صَنَعَت جَفرُ
فَوَاللَهِ لا تَنفَكُّ مِنّا عَداوَةٌ
وَلا مِنهُمُ ما كانَ مِن نَسلِنا شَفرُ


Sprich mir das Wort der Liebe zu,
Den rechten Klang verstehst nur du,
Das rechte Wort, den rechten Klang,
Des Glaubens Hoffnung und Empfang.


Der Schulstaub machte deinem Rücken
Nicht selten eine schwere Last,
Die du mit unverwandten Blicken
Bey Fleiß und Müh getragen hast.
Jezt kanstu sie in Sarg verschließen
Und nach gethaner Arbeit ruhn,
Da, wo dich Glück und Wollust küßen
Und stets nach deinem Willen thun.


Leč nejvíc ona trpěla
jež spásu světu dala,
a opuštěná, zhrzená
pod křížem zaplakala.


Es prangt die Welt mit ausgeschmückten Zimmern/
Hier blinckt Crystall und dort muß Silber schimmern/
Der Herr der Welt/ den sie gestossen auß/
Entlehnet ihm ein schlechtes Todten-Hauß.


Az égre nézek, ott
Ezüst méhkas függ... teljes tiszta hold:
Körűle sűrű csillagraj röpes,
S ez égi méhek ajkirul,
Nyugalmas éjben édes méz csepeg,
A föld felé láthatatlanúl.
- S mi volna más
Az édes mézharmat, melyet szedek
Napkeltekor,
A csillogó erdőlombok felett?!


E l'onde allettatrici
Stendeansi piane a lui davanti: e ai grembi
Fregiati d'aurei lembi
De' canapi felici
Spiravan ostinati i venti amici:


¿Confiésalo Cartago, y tú lo ignoras?
Peligro corres, Licio, si porfías
en seguir sombras y abrazar engaños.


Bruder, Bruder, welche Wonne,
Allerwärmend, gleich der Sonne,
Junge Seelen zu durchglühn!


Nicht baue so viel drauf, wann du was gutes thust,
Gott thut das gut in dir: was du thust, das ist Wust.


(Fausto no seu laboratório)


O sněhulce znáte pohádku:
Jen v zimě kroky k nám snula,
však při prvním jara počátku
se v slunci hned rozplynula.


ta ruka přec jen, i když nejvíc bila,
svou lásku otcovskou vám nezapřela;
kdy pohrom, běd se na vás vřava lila,
ta ruka bludným Čechy otevřela.


Ruft dieser Seufzerlaut der reinsten Lebenstriebe
Vergebens einen Himmel an,
Zu retten, was so schön, so feierlich begann? –
Die Sonne droben ist ein großer Blick der Liebe;
Gott schaut mit diesem Blick uns an:
Ihn frag', ob Gott vernichten kann!
Vernichten, Freund! – o sieh, er sendet,
Mit allen Segnungen der höhern Lebensruh,
Der dunkeln Stelle, wo dies Leben endet,
Noch seinen Friedensengel zu!


Das arme Küchelein kluckst und pickt für und für;
Wird es denn nicht bald sehn des ewgen Lichtes Zier?


A bez pověry, beze strachu
on dojat na zem poklesl,
a v zázrak dne v tom jitra nachu
se k pojmu boha povznesl.


Und heute? Donner und Doria!
Grenzt das nicht schamlos an einen Eclat!


Se 'l corpo, che si dorme eterno sonno,
Merse nel letto suo rapido fiume,
Perché il mezzo di voi rubi ed involi;


Do temnot žalářů jsi nesl českou pýchu,
z temnoty žaláře jsi nesl český vzdor,
a česká čest kdy všem už byla k smíchu,
ty zahřměl’s ji před hradbu českých hor
sám, ze všech jediný v tom mrtvém tichu!
Kdys v poutech sám, ty’s věděl, co to značí
ne věk je nosit, ale na sta let;
tvůj lid v nich spal, aneb je hryzl v pláči,
pout řinkotem ty vzbudil’s jej a ved’,
– a, odkud přišla, pouta hodil’s zpět!


Y si solo queda silencio,
el insomnio de una canilla
que no se cansa de gotear.
Y si solo queda por contar
una historia sin historia,
la noche nula
de 40 cigarrillos
aplastándose sin sentido.
Y si solo se trata
de retratar siempre
el mismo paisaje siempre,
la misma ventana siempre,
la misma miseria siempre.
Y si este corazón se durmió
de anestesia local
y se siente superfluo
latiendo a medio motor,
llorando a lágrima falsa.
Y si solo quedó por disfrutar
esta paz de lexotanil,
este canto tedioso,
esta melodía monótona,
esta soledad de dos plazas.
Para cuando sobrevenga
el final improvisado
no quedará más que un
" resígnese hermano "
para pagar
la entrada a la eternidad,
o a la nada
que nos espere.
Nos quedarán solo
los músculos cansados, solo
los labios cansados, solo
las manos cansadas, solo
los dedos cansados, solo
para justificar
esta ausencia de existencia
que nunca nos cansamos
de dar por sobreentendida
presente, mediocre
e irónicamente
especial y eterna.


讴歌率土性之也
号泣旻天孝矣乎
何惜扁舟系韶石
忆曾万里叫苍梧


Terá nisso o maior dos seus orgulhos
E a mais fácil, talvez, das cavações,
Sem protestos, escândalos, barulhos.


Nichts wird liblichers gesungen,
Nichts ist schöners noch erklungen:
Ni erdacht ein süsser Thon,
Als O Jesus Gottessohn.


„„A já s Tebou potáhnu!““
Volá Eva za nim v mužném
Nadšení. „Tak učiníte


eletto ben hai tu la miglior parte,
che non ti si torrà: fossi anch´io a tale,
né mi torcesse empia vaghezza i passi.


E, per me' contraffare il libriccino,
rivolge spesso, e, se l'amico grida,
chiude gli orecchi e stassi a capo chino.


لِلَّهِ دَرُّ مَعاشِرٍ
غَلَبوا العَدُوَّ كَما أَراد
نَصَرَتهُمُ أَيديهُمُ
وَالمَشرَفِيّاتُ الحِداد
ما كانَ غَيرُ وَعيدِهِم
فَهَزَمتُهُ رَكضَ الجَواد


Der Vogel liebt die Flur, den Wald der Leu,
Hafis die Schenke;
So wollte Gott, der Alles wohlgemacht;
Was soll ich machen?


Wie lieblich musicirt und singet, Gott zum Preise,
Der Stieglitz, Emmerling, der Hänfling und die Meise,
Das Zeischen und der Finck, zumahl die Nachtigall,
Wann sie, mit hellerm Ton und weit geschärftern Schall,
Durch's zwitschernde Gräusch so vieler Sänger dringet,
Und künstlicher, als alle, singet!


Mein Felß, auff den ich gantz gebaut,
O Gott, dem meine Seele traut,
Will ich mit Eyfer zu ihm sagen:
Gedenckst du dann an mich jetzt nicht?
Gestehst du, daß mein Hertze bricht,
In dem die Feinde mich so plagen?


黄昏溪上语人稀
零落交游我独悲
有约不来过夜半
谁收松下著残棋


Gruslich wird dem jungen Weine,
Eng' im Faß verschlossen,
Bis in golden klarem Scheine
Er in's Glas geflossen.
Hat's gegruselt ihm recht wüst,
Doppelt kräftig er dich grüßt,
Gruseln muß es, gruseln!


يا صبا نجدِ
زدت في وجدي
ليت لو تجدي
عن شذا الأحباب
لم أزل هائم
في هوى الدائم
والسوى نائم
سد عنه الباب
يا بريق الغور
جرت أقوى جور
إن فوق الطور
هذه الأوصاب
سارت الركبان
فانتفت أكوان
والخفي قد بان
مذ رقيبي غاب
نلت فضل الكاس
دون كل الناس
وامتلا إيناس
قلبي المشتاق
والذي في الغيب
شق عنه الجيب
ما بقى في الريب
عند فتح الطاق
قل لأحبابي
هل بهم ما بي
شرب أكواب
مزق العشاق
فاسألوا نظره
خادم الحضره
تغنمو أجره
يا أولي الألباب
صل يا فتاح
مع سلام فاح
للذي قد لاح
نوره في الكون
أحمد المختار
كامل المقدار
جامع الأسرار
وهو نعم العون
ثم بعد الآل
مجمع الأفضال
صحبة الأبطال
بالتقى والصون
للغنى العبد
حافظ للعهد
باذل الجهد
يرتجي الوهاب


Im Garten klagt die Nachtigall
Und hängt das feine Köpfchen nieder:
Was hilft's, daß ich so schöne Lieder
Und wundersüße Töne habe –
Solange ich mein grau Gefieder
Und nicht der Rose Schöne habe!


C.:


Entdeckt nicht Unbekandten
Was ihr itzund allein
Solt meiner Amaranthen/
Durch dunckler Farben Schein
Ins Hertze schreiben ein.


A v dáli zpívá
modlitbu žena
– o vroucný hlase! –


Der von vor'gen Freiheitskämpfen
Mehr als einer Narben führt,
Heute, da wir alle bluten,
Mina! bliebst du unberührt;
Ganz und heil ist uns der Retter,
Noch verbürgt ist Spaniens Glück;
Schreiten wir getrost hinüber!
Einst noch kehren wir zurück.«


And will He now forsake his own,
Or lose the Purchase of his Blood?
No! for He looks with Pity down,
He watches over Thee for Good;
Gracious He eyes Thee from above,
And guards and feeds Thee with his Love.


Und deckte es mit welken Blüten
Aus alter, treuer Freundschaft zu,
Dem Vöglein mög' es Gott vergüten,
Es sang das Kind wohl in die Ruh'.


Was je an Freud' und Qualen
Der Welt ein Räthsel blieb,
Dann wird's zusammenhallen
Wie meine tiefe Lieb'.


Vusco volvvver de golpe el golpe.
Sus dos hojas anchas, su válvula
que se abre en suculenta recepción
de multiplicando a multiplicador,
su condición excelente para el placer,
todo avía verdad.
   Busco volver de golpe el golpe.
A su halago, enveto bolivarianas fragosidades
a treintidós cables y sus múltiples,
se arrequintan pelo por pelo
soberanos belfos, los dos tomos de la Obra,
y no vivo entonces ausencia,
                              ni al tacto.
   Fallo bolver de golpe el golpe.
No ensillaremos jamás el toroso Vaveo
de egoísmo y de aquel ludir mortal
de sábana,
desque la mujer esta
      ¡cuánto pesa de general!
   Y hembra es el alma de la ausente.
Y hembra es el alma mía.


平明策马渡漳河
回首东秦紫气多
若见谢榛应借问
不知华发傍谁过


Ja warlich doch hab fehlet/
Es jetzt mir kombt in sinn/
Die schuld bleibt nit verhälet
Ich dran selbst schuldig bin.
Alß wir den schatz begraben/
Die wunden-reiche Leich/
Versperrt ich solt mich haben
Ins grab mit jhm zugleich.


Es del pasado el porvenir semblante;
como se irá la vida así se vino;
cabe volver las riendas del destino
como se vuelve del revés un guante.
Lleva tu espalda reflejado el frente;
sube la niebla por el río arriba
y se resuelve encima de la fuente;
la lanzadera en su vaivén se aviva;
desnacerás un día de repente;
nunca sabrás dónde el misterio estriba.


Mas não e só o   cadáver
Essa pessoa horrível que não é ninguém,
Essa novidade abísmica do corpo usual,
Esse desconhecido que aparece por ausência na pessoa que conhecemos,
Esse abismo cavado entre vermos e entendermos —
Não é só o cadáver que dói na alma com medo,
Que põe um silêncio no fundo do coração,
As coisas usuais externas de quem morreu
Também perturbam a alma, mas com mais ternura no med
Sejam de um inimigo,
Quem pode ver sem saudade a mesa a que ele sentava,
A caneta com que escrevia?
Quem   pode ver sem uma angústia própria
A espingarda do caçador desaparecido sem ela para alívio de todos os montes?
O casaco do mendigo morto, onde ele metia as mãos (já ausentes para sempre) na algibeira,
Os brinquedos, horrivelmente arrumados já, da criança morta,
Tudo isso me pesa de repente no entendimento estrangeiro
E uma saudade do tamanho do espaço apavora-me a alm


Dnes je naše noc! Hoj vyjedem!
U vesel já, Váša, hoši bledí,
Mistr v zadu řídí kormidlo,
na přídě, tam krásná Tona sedí.


e vendicar su' onte e contumaci,
perseguendo per monti e valli e grotte
al barber don Ferrando e' suoi seguaci.


Ich spüre/ daß die Götter mich
um dessentwegen fliehn und hassen:
das weiß ich zwar/ iedoch kan ich
diß schlimme Thun nicht unterlassen.
Was mir der Wolstand predigt ein/
das hör' ich an mit tauben Ohren/
die Weißheit hat an mir verlohren.
Ich muß/ ich muß verdorben sein.


o neznám nic, co krašší, než-li zapomníti,
i na radost i na rmuty,
na přátelství a lásku, na sebe; –
vše trvá čas, leč zapomnění říše jest,
jež nikdy nepomíjí,
v níž pranic nevadne
a nic se nerozvíjí...


Ein liebend Paar versöhnt sich leicht. Zwar dreht
Melinde sich, als sie Elpinen siehet,
Hinweg, und flieht, doch wie im Blumenbeet
Vor Zephyrs Kuss die junge Rose fliehet,
Die, wenn sie kaum von ihm sich weggeneigt,
Sich doppelt schnell dem Kuss entgegenbeugt.


馀寒疏雨洗蘼芜
客过津亭候雁孤
楚水湘烟天一色
扬帆东下醉屠苏


„Můj hochu, ty jsi ještě mlád –
neptej se, zavři oči –
jdi spát –“. A matce v závrati
bolem hlava se točí.


شربت مدامة الندمان يوماً
فلاموني على تركِ الطريق
ثكلتهمُ أما علموا بأني
خليعٌ أشتهي شرب العتيق


És fejét már régen a szegény rab
Bilincsével zúzta volna szét,
De egyetlen társa, a reménység,
Megragadta fölemelt kezét...


Dies schrieb ein Fremdling, der auf Grafenhaide
Zum Ersten Livlands Landesfreude
Im Cirkel lieber Freunde fand.


Me he despojado de mí mismo,
Del condicionamiento de mi existencia pasada.
He vuelto a nacer en blanco,
Sin prejuicios,
Sin ataduras,
Sin maletas
Sin opiniones,
Sin preferencias,
Sin cuerpo,
Sin pensamientos,
Solamente con sentimientos.
Me he liberado de todo
Para poder amarlo todo.
Y para poder amarlo todo,
Todo he tenido que perder.


Grosse Freude sey gesungen
Mit schwachen Menschenzungen/
Dem Vatter in dem höchsten Thron/
Der sich gnädigst hat gewendet
Vnd Himmel her gesendet/
Gesendet seinen liebsten Sohn/
Vom hohen Himmels-Saal
In dieses Threnenthal/
Grosse Freude!
Wir sind bereit
zu der Hochzeit.
Der Höchste freyt die Nidrigkeit.


川陆有芙蓉
名同物不同
采江搴木句
作么误韩公


Ev'n they to whom kind Nature did accord
A frame more delicate, and purer mind,
Through the foul brothel and the wine-stain'd board
Of beastly  loathing they declin'd,
Yet their soft hearts to idle joys resign'd;
Like painted insects, through the summer-air
With random flight aye ranging unconfin'd;
And tasting every flower and blossom fair,
Withouten any choice, withouten any care.


Хранити нѣкогда уставъ разбойникъ клялся,
И перьвой не пускать онъ встрѣчѣ похвалялся;
Анъ перьвой встрѣтился отецъ:
Ему на свѣтѣ семъ конецЗлодѣй не тронутъ былъ отцовымь слезнымъ токомъ;
Остался, клятву давъ, вь намѣреньи жестокомъ,
И говорилъ, ножемъ отца когда томилъ;
Душа дороже мнѣ, каковъ ты мнѣ ни мил


Svit její vždy mne pozvedá,
když klesám zpod své tíže –
Jest ticha, chladna, daleka,
a nikdy nebude mi blíže!


Nun, den Frevel hat gerochen
Endlich unsre Zeit,
Endlich ward der Stab gebrochen
Dieser Grausamkeit.


Hier wohnt Einer, müd' von Plage,
Harmvoll, in geringer Tracht.
Auf dem Knie liegt er am Tage,
Hart auf Stroh ruht er zu Nacht.


Už Bůh jen bdí a na nebi hvězd počet
a dole, otče, ty a stráže naše.


بمقدمِكَ السعيد قد اسْتنارت
دمشق وبشرت بسنا عليّ
وقد كانتْ إلى الوسميِّ تهفو
فأغناها الوليّ عن الوليّ


Und o Stadt, wo sie mir leben,
Dir sei auch geboten
Lebewohl; dir übergeben
Hab' ich meine Todten.


Enjoy thy triumphs, dear illusion! see
This sad apostate from his God to thee;
See, at thy call, my guilty warmths return,
Flame thro' my blood, and steal me from my urn.
Yet, yet, frail Abelard! one effort try,
Ere the last lingering spark of virtue die;
The deadly charming sorceress controul,
And spite of nature tear her from thy soul.


Ch'a me per voi disleal fatto e grave
l'anima traviata opprime e punge,
sì ch'io ne pèro, e no 'l sostengo omai.


Que inicuo fuera en el juicio humano,
librar al delincuente la sentencia,
y hacer del inculpable la justicia.


إِنْ دَامَ هَذا التَّجنِّي مِنْكَ والغَضَبُ
فَلا تَسَلْ عَنْ فُؤَادِي كَيْفَ يَلْتَهِبُ
جَعَلْتَ فَرْطَ غَرامِي فِيكَ لي نَسَباً
فِي الهَجْرِ قُلْ لي فَدتْكَ النَّفسُ ما السَّبَبُ
يا شَعْرَهُ كَمْ دُمُوعٌ فِيكَ أَنْثُرُهَا
وَهَكَذا اللَّيْلُ فيهِ تَظْهَرُ الشُّهبُ
تَراهُ عَيْني فَتُخْفيه مَدامِعُها
كَأَنَّهُ حِين يَبْدُو حِينَ يَحْتَجِبُ
وَمَا بَدا قَطُّ يَوْما وَهُوَ مُقْتَرِبٌ
إِلَّا ومِن دُونِه وَاشٍ وَمُرْتَقِبُ
يا ليلُ مَنْ لِي بِصُبْحٍ بِتُّ أَرْقبُهُ
تَاللَّهِ قَدْ فَنِيَتْ مِنْ دُونِه الحِقَبُ
إِنَّ الَّذينَ فُؤادي في الهَوَى نَهبُوا
لِناظِرَيَّ سُهَادِي في الدُّجَى وَهَبُوا
اللَّه جَارُهُم في أَيَّةٍ سَلَكُوا
إِنْ أَعْتَبُوا عَاشِقاً في الحُبِّ أَو عَتَبُوا


que como de ellas nace el que más hace
contra su honor, por imposible tengo
que aborrezca el lugar adonde nace.


Wie jhr dann solchs in Franckreich secht,
Da nur ein Florentinisch Henn,
Ein alt seyt vnd faule senn,
Die Gallos vnd das Hanengschlecht
Wil zu Capaunen machen schlecht
Vnd auß den Galliern Galliner,
Auß freien Francken Frauendiner,
Auß Musicseyten sennengflecht,
Darumb weil sich die rein Quintseyten
Nicht nach dem alten Trummscheit leyten,
Vnd der Han sich seins Kamß ermant,
Vnd nicht die Henn zum Meyster leyd,
So sicht man heut ein solchen streit,
Die Henn zu treiben in jrn standt.


Feledni szélvészt, zúzmarát,
Miként az éj magánya,
Hallgatva négyszáz férfiú
Jön ásókkal nyomába.


Señora de mis pobres homenajes...


Le ruego así; y a mi dolor movido,
él me muestra la lumbre por que muero,
puro rayo de angélica hermosura;


Byl rudý každý kámen, každý stvol,
Kleft mříti znal, však ne se zachvěti –
leč Turků mrak nás sevřel kolem kol,
nás Řeků tři sta padlo v zajetí.


飞霜崖过霜台客
冻雨淋漓湿豸袍
试向山头立相对
崔嵬寒色欲争高


Die Herrn vom Consistorio,
Die seufzen ouh! und stöhnen oh!
Die Fürstin ist so lebensfroh,
Als wenn sie nie die Sünde floh,
Und ihre Röcke rauschen so!
Sie sucht ihr Heil ganz anderswo.


Der Ernst kommt nimmermehr zu spät,
Bereute Sünde läst sich hüten.
Die Misgunst, so dich jezo schmäht,
Muß endlich in sich selber wüten,
So bald du nehmlich klüger gehst
Und mit geschickter Art verstehst,
Die alten Scharten auszuwezen.
Dies kan nun anders nicht geschehn,
Als derer Beyspiel anzusehn,
Die Kunst und Weißheit höher sezen.


К встающим башням Карфагена
Нептуна гневом приведен,
Я в узах сладостного плена
Дни проводил, как дивный соАх, если боги дали счастье
Земным созданиям в удел,
В те дни любви и сладострастья
Я этой тайной овладел!
И быть всю жизнь в такой неволе, —
Царицы радостным рабом, —
Душе казалось лучшей долей
И всех былых трудов венцом!
И ночь была над сонным градом…
Был выпит пламенный фиал…
В тиши дворца, с царицей рядом,
На ложе царском я дремаЕще я помнил вздохи, стоны,
Весь наш порыв — в неясном сне, —
И грудь горячая Дидоны
Все льнула трепетно ко мне…
И вот — внезапный свет сквозь тени,
И шелест окрыленных ноНад ложем сумрачным — Циллений
Склоняет посох, вестник-бо«Внемли, вещает, сын богини!
Ты медлишь, но не медлит Рок!
Ты избран был хранить святыни,
И подвиг твой, в веках, высоЗемная страсть да спит в герое!
Тебе ль искать ливийских нег,
Когда ты призван — Новой Трои
Взрастить торжественный побег?
Узнай глаголы Громовержца:
Величью покорись, плыви
К пределам Итала, — из сердца
Исторгнув помыслы любви!»
Виденье скрылось, как зарница,
И голос замер, как мечтСквозь сон, открыв глаза, царица
Ко мне приподняла уста…
Но я, безумный, с ложа прянул,
Я отвратил во тьму глазИ утром трубный голос грянул,
И флот наш поднял парус


Warum guckt ihr kleinen Röschen
Dunkelroth aus euren Knospen?
Weil ihr seht der Lüfte Kosen
Mit den blassen ältern Schwestern,
Und euch schämt vor solchem Treiben
Unter Gottes freiem Himmel?
Warum seid ihr gelb geworden,
Ihr, die ältesten im Garten?
Ist es wohl des Neides Farbe,
Weil die Lüftchen, eure Buhler,
Schon an euch vorüberflattern,
Und die dummen kleinen suchen?


Kommt ein wandernder Fürst, auf kalter Schwelle zu schlafen,
Schlinge Ceres den Kranz, stille verflechtend, um ihn;
Dann verstummen die Hunde; es wird ein Geier ihn wecken,
Und ein tätiges Volk freut sich des neuen Geschicks.


摩挲汉柱怆分襟
邂逅吴船喜盍簪
别久十年知几梦
情亲万里只初心


bahsederdi


Und was er sprach, ist leeres Wort,
Und was er hie und dort
So geist-, so liebevoll einst that,
Ist Wahn, Betrug und Staat.
Sie bauen da sein leeres Grab;
Und selbst, sie selbst sind ja sein ärgstes Grab.


Ejemplos de mi ilustre vencimiento
son Aceloo, Busiris y Diodemes,
y el rey a quien huir Hesperia mira


Tak jsme žili vedle sebe,
docela si neznámí,
a jen modrý proužek nebe
chvěl se okny nad námi.
Za zdí tenkou moje vzdechy
slyšel jsi, můj velký žal
bez útěchy,
zítra na popravu jíti!
Tak jsi ona verše psal,
„já nechci ještě mříti!“


In strains more exalted the salt-box shall join,
And clattering, and battering, and clapping combine,
With a rap and a tap while the hollow side sounds,
Up and down leaps the flap, and with rattling rebounds.


孤根曾是老风烟
直节从教雨露偏
忆得乐游原上路
汉陵千树也萧然


Az Úrhoz én nagy ínségemben
Könyörögvén fölkiálték,
És meghallgata kérésemben,
Tőle segedelmet nyerék:
Az Úr Isten vagyon énvelem,
És tőlem másuvá nem tér,
Hát kitől kelljen nékem félnem?
Mit ártson nékem az ember?


NA velkém bojišti,
na poli žití,
co na tom, jedových šípů kde zasviští,
o krůpěj krve už víc-li kde vyprýští! –
to musí býti.


Ty ženské všechno pláčem vynutí
a člověk nemá srdce nad kamení;
dím: Jsme mu v cestě, mlád je, snad se změní.
A ona: „Bůh mu dá snad vnuknutí.“


Veit soll ein Lehrer seyn, hat selbst gelernt gar übel;
Ey, ist es nicht genug? er ist der Leyen Biebel.


Vos ¡oh común Señor! esta criatura
vuestra hiciste del polvo, y vuestro aliento
le prestó ser y vida y movimiento,
y la razón derecha y la figura.


A pravdu měl. Ať v zemi spíš svůj sen,
ať v úzké cele, kde jen svět se tuší,
byl’s jistě mdlý, byl’s jistě nešťasten,
zda nyní mír už kolébá tvou duší?


Pramenů zpěvných šum
přes hladké oblázky. –
Nechte mně srdce ráj: –
mé lesní procházky!


Was soll der alte Wust? Kunstschmeicheleien!
Ein längst verblichner, hohler, leerer Tand!
Die Menschheit will der Menschheit sich erfreuen;
Du, ihre Tochter, beut ihr Deine Hand!
Verdienste sollen lebend sich erneuen;
Was will der Marmor an des Grabes Rand?
Im Angedenken edler Nationen,
Im Steine nicht, muß ihr Andenken wohnen.


e fa, all'incontro, a lui Bologna tôrre;
che v'entra la Bentivola famiglia.
Vedete il campo de' Francesi porre
a sacco Brescia, poi che la ripiglia;
e quasi a un tempo Felsina soccorre,
e 'l campo ecclesiastico sgombiglia:
e l'uno e l'altro poi nei luoghi bassi
par si riduca del lito de Chiassi.


A přešel čas, jak bouře lesy kácí,
a mnohý květ a mnohý kmen se ztrácí.
Květ – přání, sen, a kmen – toť žití čin,
se zvrátily tak hluše do hlubin.
Již dvacet osm let! Tak dlouhý čas!
Jdu kolem hradu toho dneska zas,
zřím cize vzhůru, na kamenném chlumu
kde dumá hrad svou zkamenělou dumu.
Ó jak je dnes mně smutným tento svět!
Kde jeho zář, kde zpěv, kde jeden květ?
Kde lidstva je, kde ztracený můj ráj?
Kde žití idol, ona sladká báj?
Jen roků několik a konec již.
Zde každým krokem smrti jen jsme blíž,
a k hrobům, které zrak můj vidí všude,
zas nový přibude, to konec bude...
A já šel sám, a jako výsměch zněl
mi ptačí hlas, a já se smutkem chvěl,
a strmý, šedý hrad a mocné skály,
jež nade mnou tu do oblohy stály,
se mladými, tak mladými mně zdály!


قُلْ للذي فينا تَمَسَّكَ مُخْلِصاً
لم يُردِ عَبداً شَيْخُهُ المَهْدِيُّ
رُحْ في أمانِ الله تَحتَ ظِلالِهِ
هو للأحبَّةِ يا وَلِيُّ وَلِيُّ
نَدْبٌ بِجِلْجالِ الوَلايَةِ باهِرٌ
وبِرُحْبِ ديوانِ العُلى مَجْلِيُّ
هذا خَفِيٌّ ظاهرٌ في طَوْرِهِ
قُلْ نِعْمَ ذاكَ الظَّاهِرُ المَخْفِيُّ
خَبَرُ الحَقيقَةِ مُسْنَدٌ بِطَريقِهِ
وعنِ النَّبيِّ المُصْطَفى مَرْوِيُّ
هذا خَفاءٌ آنَ يُنْشَرُ شأنُهُ
عَجَباً ظُهورٌ في الخَفا مَطْوِيُّ
زِيُّ الوَلايَةِ زِيُّنا ونِظامُنا
ولِكُلِّ شَخصٍ في سُراهُ زِيُّ
البَرْقُ يُلْوى وهو في كَبِدِ العُلى
ما حُطَّ ذاكَ البارقُ المَلْوِيُّ
فإذا لَواكَ من الحَواسِدِ حادِثٌ
صَبراً فأنتَ على الحَسودِ عَلِيُّ
قد يَلْتَوي الخِيروزُ وهوَ بِذاتِهِ
عندَ التَّجارِبِ يا حَبيبُ قَوِيُّ
فَصِراطُ أصْحابِ الضَّلالَةِ أعْوَجٌ
وصِراطُ أصْحابِ الهُدى فَسَوِيُّ
لا تَخْشَ إنْ يَبْنِ الحَسودُ قِبابَهُ
كمْ رَمْشَةٍ يَهْوى بها المَبْنِيُّ
لله في بَطْحاءِ أُمِّ عَبيدَةٍ
بَطَلٌ لنا في الحادِثاتِ أبِيُّ
عَينُ العِنايَةِ منهُ تَرْعى حَيَّنا
يا نِعْمَ ذا الرَّاعي ونِعمَ الحَيُّ
مَيْتاً وحَيًّا كَيفَ كُنتُ بِذِمَّتي
وابْهَجْ فَحِبُّ الله مَيْتٌ حَيُّ
بَيني وبينكَ من تُرابٍ قَيْدُ ما
شِبْرٍ وذا نَشْرٌ ولو هوَ طَيُّ
عَوِّلْ علَيَّ ولا تَخَفْ من حادِثٍ
فَحَديثُ عِزِّي في العُلى مَحْكِيُّ
نَشَرَ الرَّسولُ عَلَيَّ بُرْدَةَ أمْنِهِ
وأنا ابنُهُ بلْ سِبْطُهُ العَلَوِيُّ
نَبَعَتْ بِغُصني دَوْحةٌ من هاشِمٍ
ولَها من البَحرِ المُطَمْطَمِ رِيُّ
وأفاضَ لي رَبِّي شُؤُناً جَمَّةً
وعَلَيَّ سَحَّ نَوالُهُ القُدْسِيُّ
عَلَمٌ وعَيْلَمُ هِمَّةٍ نَبَوِيَّةٍ
أُدْعى وإنِّي الضَّيْغَمُ الغَيْبِيُّ
احْفَظْ نِظامي والهَجَنْ بِقَصائِدي
بَحْرُ العِنايَةِ ضِمْنَها مَخْبِيُّ
سِرٌّ تَلَجْلَجَ من فُؤادِ المُصْطَفى
ما فيهِ شَرْقِيٌّ ولا غَرْبِيُّ
أنا طورُ سيناءِ التَّجَلِّي ضِمْنَهُ
قَبَسي هُنالكَ ظاهِرٌ مَرْئِيُّ
من بَعدِ مَوْتي فارْتَقِبْ من مَظْهَري
نَشْأَ الحَياةِ فَذلكَ المَقْضِيُّ
والزَمْ طَريقي لا تُفارِقْ مَنْهَجي
فَأنا طَريقي نَهْجُهُ شَرْعِيُّ
كُنْ رأسَ حِزْبي ناظِماً لِعِصابَتي
حِزْبي بِعَينِ المُصْطَفى مَرْعِيُّ
من جاءَنا خَبْلاً شَقِيًّا أسْفَهاً
مُتَمَسِّكاً سَيُرَدُّ وهو تَقِيُّ
ومتى الفَقيرُ أتى وَلاذَ بِبابِنا
بُشْراهُ فَهوَ منَ القَبولِ غَنِيُّ
خَبَرٌ صَحيحٌ لا يُشابُ بِرَيْبَةٍ
في صَدرِ ديوانِ العُلى مَنْهِيُّ
أنا نَوعُ سِرٍّ أنتَ نُكْتَةُ جُزْئِهِ
ولقد تَوَحَّدَ حُكْمُهُ النَّوْعي
نَوْعٌ وجُزْءٌ وهو شَكْلٌ واحِدٌ
والنَّوْعُ كُلٌّ كُلُّهِ جُزْئي
أنا شَيْخُ من في الأرضِ أعْلَمُ عالِمٍ
في العَصرِ واحِدُ نَوْعِها الفَرْدي
أنا في مُطارَفَةِ العَجاجِ مُؤَيَّدٌ
إن عَجَّ يوماً رَكْبُهُ الفَوْضي
أنا عارِفٌ بِنِماطِ كُلِّ دَقيقَةٍ
أنا في الرِّجالِ العالِمُ الدِّيني
أنا وارِثُ الهادي بِسُنَّةِ هَدْيِهِ
فإذا انْتَسَبْتُ فإنَّني السُّنِّي
أبُنَيَّ روحي هِمْ بِراحِ عِنايَتي
ذَوْقٌ هَنِيٌّ طَيِّبٌ ومَري
نَمْ بالأمانِ فأنتَ في مَهْدِ الرِّضا
وعَليكَ نورُ حَقيقَتي مَجْلي
قُمْ آمِناً نَمْ آمِناً سِرْ آمِناً
فَعَلَيْكَ حِصْنٌ ضَمانِنا مَبْني
لو حارَبَتْكَ الأُسْدُ في فَلَواتِها
دُهِيَتْ ونابَ الكُلَّ منها عي
كَتَبَ الرَّسولُ بِطاقَتي بِيَمينِهِ
في مَحْضَرٍ ديوانُهُ مَمْلي
وأبي أبو العَبَّاسِ حاجِبُ بابِهِ
واللَّيلُ منهُ حِجابُهُ مَرْخي
ومُذِ انْتَحَيْتُ عنِ المَقامِ تأدُّباً
وافى إلَيَّ منَ النَّبِيِّ علي
فَأشارَ لي فَأتَيْتُهُ مُتَأدِّباً
وشَذا البِشارَةَ نَشْرُهُ عَبَقي
قالََ افْتَخِرْ واسْمَعْ يَقولُ المُصْطَفى
ما خابَ مَنْ أُسْتاذُهُ المَهْدي
فَأخَذْتُها عنهُ ومِتُّ بِلَذَّتي
فَأنا بِذاكَ المَوْتِ دَهْراً حَي


Hannibal fürchtete sich vor Roma's ewigen Mauern,
Aber der Britte trägt nun Rom ganz behaglich im Sack.


十里松楸路不分
满天阴雨正纷纷
东风吹尽伤心泪
回首终南隔暮云


Blühnde Hortense!
Blüh' nicht so stolz! es wird zur schwachen Binse
Der stärkste Stamm vor dieser scharfen Sense.


la Lucciola, seguendo il lor cammino.


A instancias de mis amigos cuerdos y cautelosos
que ya no saben si diagnosticarme
prematuro candor o simple chifladura
abro el expediente de mi optimismo
y uno por uno repaso los datos
allá en el paisito quedó mi casa
con mi gente mis libros y mi aire
desde sus ventanas grandes conmovedoras
se ven otras ventanas y otras gentes
se oye cómo pasa aullando la muerte
son los mismos aullidos verdes y azules son
los que acribillaron a mis hermanos
los cementerios están lejos pero
los hemos acercado con graves excursiones
detrás de primaveras y ataúdes
y de sueños quebrados
y de miradas fijas
los calabozos están lejos pero
los hemos acercado a nuestro invierno
sobre un lecho de odios duermen sin pesadillas
muchachos y muchachas que arribaron juntos
a la tortura y a la madurez
pero hay que aclarar que otras y otros los sueñan
noche a noche en las casas oscuras y a la espera
la gente
la vulgar y la silvestre
no los filatélicos de hectáreas y vaquitas
va al exilio a cavar despacio su nostalgia
y en las calles vacías y furiosas
queda apenas uno que otro mendigo
para ver como pasa el presidente
en la cola del hambre nadie habla
de fútbol ni de ovnis
hay que ahorrar argumentos y saliva
y las criaturas que iban a nacer
regresan con espanto al confort de la nada
ésta es la absurda foja de mi duro optimismo
prematuro candor o simple chifladura
lo cierto es que debajo de estas calamidades
descubro una sencilla descomunal ausencia
cuando los diez tarados mesiánicos de turno
tratan de congregar la obediente asamblea
el pueblo no hace quorum
por eso
porque falta sin aviso
a la convocatoria de los viejos blasfemos
porque toma partido por la historia
y no tiene vergüenza de sus odios
por eso aprendo y dicto mi lección de optimismo
y ocupo mi lugar en la esperanza.


Jednotlivé vynikají
V bouřném moři ostrovy,
Přístavy své otvírají
Mdlému bojovníkovi;
Taková hle byla v bouři
Temešvarská pevnina –
Přístav její bratrům chránil –
Vrahům bránil hrdina.


Erdőn, mezőn zúgva dúl-fúl
Az éjszak hideg szele;
Tölgynek, bükknek zörögve húll
S repdez száraz levele;
Hamvas ködbe van borúlva
A szép vidék pompája;
Szerelmünknek elpusztúlva
Fekszik öröm-tanyája:
De minket ez nem szomorít;
Noha négy fal közé szorít
Bennünket a zordon tél -
Szívünk mindég tavaszt él.


Все кричали у круглых столов,
Беспокойно меняя местБыло тускло от винных пароВдруг кто-то вошел — и сквозь гул голосов
Сказал: «Вот моя невеста»Никто не слыхал ничегВсе визжали неистово, как зверА один, сам не зная отчего, —
Качался и хохотал, указывая на него
И на девушку, вошедшую в дверОна уронила платок,
И все они, в злобном усильи,
Как будто поняв зловещий намек,
Разорвали с визгом каждый клочок
И окрасили кровью и пыльКогда все опять подошли к столу,
Притихли и сели на место,
Он указал им на девушку в углу,
И звонко сказал, пронизывая мглу
«Господа! Вот моя невеста»И вдруг тот, кто качался и хохотал,
Бессмысленно протягивая руки,
Прижался к столу, задрожал, —
И те, кто прежде безумно кричал,
Услышали плачущие звук


Ein neuer Donquixotte, zieht er dahin,
Auf seinem Haupt den Helm des Ma[m]brin,
Zu ändern die fertige, wirkliche Welt
Nach seinen Träumen und Fühlen,
Nur daß jener die Mühlen für Riesen hält,
Und er die Riesen für Mühlen.


on, života vzhled míjícího maje,
studeně může zříti na zánik všeho,
neb necítí a žije hrdý, pyšný
nezemským žitím.


In tanto il Re Agramante una gran banda
de fanti: & cavallier dal muro tolta
col Re di Setta & Re di Feza manda
che drieto ai padiglion piglin la volta
& vadano ad opporsi a quei dIrlanda
le cui squadre vedea con fretta molta
dopo gran giri: & larghi avolgimenti
venir per levar lui li allogiamenti


Blickt hin, wo zitternd die Gazellen
Den Schakal fliehn, der heiser bellt!
Heiß schlägt die Wüste ihre Wellen,
Im Hauch des Samums klappt das Zelt;


Mdlá vůně v těžký pluje vzduch,
a srdce ubohé jí stůně,
a marně vzdýchá, touží duch.


„Poslyš teda, víš-li houby.“


9
talvez um poema assim
seja simples
como sombras de palavras
simples silhuetas ímpares
de simples pessoas pares
anônimo canto dos párias
que no caminho meio desta vida
entre lances de dedos e de dados
como as Damas súbitas da partida
o acaso não abolirá


林壑冷含秋
风雨黯如海
何如赞公房
青灯淡相对


Ale pomsta nikdy nespí.
Lupič zabil Abrahama,
odnes jeho těžké zlato
a pak v krčmě pil a pil,
za noc propil jeden dukát
v černém víně jiskrném
a pak v hádce se svým druhem
pobodal jej dýkou svou.


Gleich da laßt jhm gesagen
Der stossend bienen schwarm/
Schon kühlet/ vnd zerschlagen
Ist jhm das müthlein warm/
Er herwarts thut sich lencken/
Wil schon sich kleben an;
Schaw dorten er bleibt hencken/
Man jhn dort fassen kan.


Tief in zitternde Aehren
bin ich der Welt entflohn,
großblumig mir zu Häupten
blüht der rote Mohn . . .


Samt und Purpur hilft mir nicht
Mein Elende tragen,
Wenn mich Hauptweh, Stein und Gicht
Und die Schwindsucht plagen.
Lieber will ich fröhlich gehn
Im geringen Kleide,
Als mit Leid und Ängsten stehn
In der schönsten Seide.


Streng greift der eis'ge Morgen an die Glieder,
Wie ist die Welt so klar und kalt und helle –
Tiefschauernd tret ich von der lieben Schwelle.


Den Stein der Weisen find' ich noch:
Margret, ein Schöpplein Wein!
Ich mach' aus Wein noch Gold und Geld,
Potz Velten! noch die ganze Welt,
's Darf nur kein Krätzer sein!


麟脯谁教冠八珍
不甘腾口说猩唇
终将此意须通问
曾是调和玉鼎人


Co stalo se? Spad’ řetěz s šijí,
okovy s rukou, bělmo s očí,
odvážné pěsti do vrat bijí,
a hlavy se nám vírem točí.


some there are, with Worth and Wisdom blest.
A noble Few! who satirize the rest;
Who scorn to boast their great Fore-father's Rays,
Shine of themselves, and mingle Blaze with Blaze.
And such is ; whose gen'rous Mind,
Still prone to Pity, feels for human Kind.
A Zeal for Piety inflames his Breast,
Temper'd with Charity, in Meekness dress'd:
Grandeur and Ease his ev'ry Action guide;
He nor assumes, nor condescends in Pride:
Add sprightly Wit, by prudent Laws confin'd,
A Judgment sober, and by Books refin'd:
Add that the  ev'ry Charm dispense,
To tune his Voice, and beautify the Sense.


Blüh' denn, leuchte, goldner Baum,
Erdentraum und Himmelstraum,
Blüh und leucht' in Ewigkeit
Durch die arme Zeitlichkeit!


Tu přistali, a rozloučila se
se starou Lajlou, která v ochranu
se krále egyptského oddala,
a Nicoletta k břehům plula teď,
kde po ní tesknil věrný Aucasin.


Adunche, o giusta e somma Providenza,
ch'inizio e mezzo e 'l fin non hai presente
sanza necessitare tua prescienza,


Don Juan nevyspával po cestě
přespříliš dlouho. Zrána po městě
hned šel se projít. Prohlížel si skříně
výkladní, před kavárnou přešlapoval
a pobolívající hlavu líně
paprskům slunce v sadech vystavoval
a nevěda sám prošel místa mnohá,
kam jindy nevkročila jeho noha.


حبانا لذيذَ العيشِ آذارُ واغتدت
أزاهرُه تهدي لنا الطيبَ والعَرْفا
ووافت بواكيرُ الربيع بجدّةٍ
ترفُّ عروسَ الروض من خدرها زفّا
وهب النسيم اللَّدن من جانب الربى
يَلينُ لها عِطفا ويسألها عَطفا
إِذا ضمَّها عَرْفُ الكمائم ضمختْ
صَباه وسامته معاطفها اللُّطفا
مُحِبانِ في وسط الرياض تألَفا
أجَنَّتْ له سرّ الغرام بما أخفا
وجمشها حتى وهي شنف نورها
فعبَّسَ وجهَ النهر واختطف الشنفا


漫漫春风入舜韶
绿杨舒叶乳莺调
君王不为娱声色
无用辛勤学舞腰


تَغَيَّب دُر الزُهر في صَدَف الأفْق
وَلاحَ جَبينُ الصُبح مِن مَفرق الشَرق
وَجَرَّ نَسيم الرَوض ذَيلَ عَبيرِهِ
فنيه لِلتَغريد هاجعة الوَرَق
فَهاتَ أَدر مِن مُقلَتَيك سَلافة
تَغير عَلى عَقل اللَبيب فَلا تبقي
فَلا خَير في سُكر تَليهِ أَفاقَةٌ
وَلا بَينَ بَعض الصَحو وَالمَوت مِن فَرق
وَهَل يَسلَم الطَبع السَليم مِن الهَوى
وَلا فَضل في قَلب خَليّ مِن العشق
فَيا سافِحاً دَمعي وَيا سافِكاً دَمي
وَيا سالِباً لُبي وَيا مالِكاً رقي
وَيا مَن سَقاني الدَمع رَتقاً مُلَوَّناً
وَأَصفَيتُهُ مَحض الوِداد بِلا مذق
بِمَن حَط عَن لَيل الصَباح نِقابُهُ
أَزح حُجُب التَعبيس عَن وَجهِكَ الطَلق
دَجا لَيل هَمي فَأَجله بِابتِسامة
كَما يَكشف اللَيل البَهيم سَنا البَرق
وَدَع مَدمَعي يَملي عَلَيكَ شِكايَتي
فَدَمع الكَئيب الصَب أَجدَر بِالنُطق
وَأَصغِ إِلى الشَكوى وَإِن كُنتَ قاسِياً
فَإِن اِستِماع البَث نَوع مِن الرفق


Doch mach' es dir noch heiter
Den Lebensrest!
Du Armer siehst nichts weiter
Vom Lebensfest.


乌鹊桥成不恨迟
隔秋相见岂无期
姮娥空傍月中去
嫁得星郎是几时


Bah! Já zíval pouze nyní,
noc to byla, přešlá dnes,
ale dál jak by tou síní
valčíku se rytmus nes’,
mrtvým stínům do tance!


Wulff Bokwoldt, der Page, wie der Hund
Schlief treu zu des Königs Füßen.
Im Traume lächelt sein junger Mund,
Schön Heilwig sieht er grüßen.


vod tmavou hlubinu tak rozčeřila,
že prodloužila třpytivým se chvostem,
jejž plní obloha svých světel stkvostem.


By došel, pospíchá; by došel, život dává.
By vyhrál, sází vše: čas vše je u hráče.
Má jakous bezbrannost, jež muže překonává,
a úsměv podivný, jenž ženy rozpláče...


Tak divno mi, jak z dlouhých, dálných cest
bych k domovu se vracel, známých hvězd
svit pozdravit měl, čekat, z dětství druhů
kdo přivítá mne. Řinkot vlastních kruhů
víc neslyším, a měkce je mi, k pláči.
Jak onu píseň, pro věčnost jež stačí,
bych vyslovit měl. Ticho! – Já se klamal.
Tak ptáku jest, když vichru let mu zlámal
snět, již si vyhlíd’ k hnízdu. Z mého ducha
jen modrý motýl odlet’ – jara tucha.


Dann seufzend eilt Brigitte,
Wohin man Heinzen trug.
Kaum hört er ihre Schritte,
Als er sein Aug aufschlug.


Die Römer wehrten sich mit angezognen Bogen/
es kamen Hauffenweis die Boltzen abgeflogen
auf unser Landesvolck. Rom ward der Teutschen Grab/
zu lauterm Vngelück die Sehnen sprungen ab/
da gab das Weibervolck (damit nur würd gefochten)
deß Haubtes Haar/ darauß man Sehnen hat geflochten/
geschossen/ bis sich letzt der freche Feind gepackt/
der abgezogen ist mit Beuten wolbesackt.


Co mám, vše dal bych rád jen tobě,
kéž kvetl bych, jak kolem kvete máj,
by dlaně byly plny obě,
jak srdce láskou je až na pokraj!


Nad hroby měsíc vychází,
a ona pro tě přichází,
přichází z hrobu potichu,
by svému děla ženichu:


Pensando en Juana tomo siempre el sueño,
Juana mi reflexión de noche afana;
pienso en Juana también por la mañana,
y Juana a todas horas es mi dueño


Tosto la preda al predator ritoglie;
cede lo stuol de' Franchi a poco a poco,
tanto ch'in cima a un colle ei si raccoglie,
ove aiutate son l'arme dal loco.
Allor, sì come turbine si scioglie
e cade da le nubi aereo fuoco,
il buon Tancredi, a cui Goffredo accenna,
sua squadra mosse, ed arrestò l'antenna.


So wär es beinah wiederum geschehn,
Daß trüb die Nacht sein Liebesleid umschloß,
Hätt Isabella nicht den Blick gesehn,
Der hingegeben ihr sein Herz ergoß;
Und seine Stirne sah sie bleich vergehn
Und wieder jäh sich röten; ach, da floß
Von ihren Lippen zag der süße Laut:
»Lorenzo!« – ihr aus Träumen so vertraut.


Když přišlo břímě nést, tož vzít si podíl větší,
když přišlo bíti se, být prvním v nebezpečí.


Na louce, kde za léta utrhl jsem parnasii,
mezi travou žlutavou ocún jenom v duši chladí,
nad hlavou mi chvílemi hejno ptáků v dálku míjí,
a mně zdá se, za nimi jakoby šlo moje mládí.


Der Metzger in die Metzel kam,
Sein Gürtel und Messer mit sich nahm,
Ein weissen Schurz darneben.
Die Pfarrerin mit dem Gelenk heim gieng,
Die Vögtin macht ein Braten,
Es habens kauft mehr als zehn Frau'n,
Ist reissend abgegangen.
Die Backnanger Herrn sind zusammen gesessen,
Das zarte Wesen als einen Rehbock gegessen,
Ein Guckuck für eine Taube,
Und blaue Schleen für Trauben.


A neznám ani jméno tvé. Tvůj hlas
a rytmus kroků v mojich smyslech dřímá.
A reflex tvojich očí radostných
mi dává zapomenout, že je zima,
že na stromech a v duši leží sníh.


Pensativa, y de codos, en la áurea balaustrada,
De la ruidosa fiesta la Reina fatigada,
En la azul torrentera, que refleja, entre frondas,
Del castillo las torres en sus radiantes ondas,
Con dedos constelados de perlas y rubíes
Va deshojando lirios y rosas carmesíes,
Que flotan en las aguas hacia lejana tierra,
Hacia el Príncipe hermoso que ha partido a la guerra,
y en la inmensa llanura, bajo ígneas llamaradas,
Entre la esplendorosa pompa de las espadas,
Ve ondular victorioso su estandarte real,
Contra el oro y la sangre de una tarde estival.


Den Fliegen will ich wohl entlaufen!


E dietro una tomba vid'io Machiavello
De gli occhi ammiccare con un che passò
E dir sotto voce – Crin morbido e bello,
Sen largo ha mia madre; né dice mai no.


So feire deinen Tag und schaff uns Lust genung.
Greif hurtig in das Geld; es geht nunmehr zurücke.
Auf eine reiche Frau ist diß der erste Sprung.


佳人斗南北
美酒玉东西
梦鹿分真鹿
无鸡应木鸡


A skrývá v studu tvář svou dlaní dvojí.


Du bists, der Fleisch, Gebein und Haut
So künstlich in mir aufgebaut;
All deine Werk sind Wunder voll,
Und das weiß meine Seele wohl.


In dämmrigen Nischen die alten süßen Madonnen
lächelten müd und wonnig aus goldrundem Schein.
Rieselnde Träume hielten mich rankend umsponnen
säuselnde Lieder sangen mich selig ein.


Eio popeio, schlags Kikelchen todt,
Legt mir keine Eier,
Und frißt mir mein Brod,
Rupfen wir ihm dann
Die Federchen aus,
Machen dem Kindlein
Ein Bettlein daraus.


Oživly věže – Atlantové pějí,
kovová hymna světů
hřmí nad městem, jež obtáčejí
girlandy světel a květů.


Pive, poi che di voi chi poco suona,
chi mal s'accorda, e chi non può sborrare,
vi lascio tutte, e meglio è non sonare,
che averne tante, tante, e nulla buona.


conviértenos,
disuélvenos en un nuevo estilo,
haz de nuestra respiración el fuelle absoluto.


Des frohen Zutrauns! ach der Beruhigung,
Dass meine Seele, Gott! mit dir reden darf!
Dass sich mein Mund vor dir darf öffnen,
Töne des Menschen herabzustammeln!


Mas ay, como el Conde de Castilla,
hoy te libré no pagues con engaños
fe que al valor del hombre maravilla.


Now  glows with  fiery Car;
The Youth rush eager to the Sylvan War;
Swarm o'er the Lawns, the Forest Walks surround,
Rowze the fleet Hart, and chear the opening Hound.
Th' impatient Courser pants in ev'ry Vein,
And pawing, seems to beat the distant Plain,
Hills, Vales, and Floods appear already crost,
And ere he starts, a thousand Steps are lost.
See! the bold Youth strain up the threatning Steep,
Rush thro' the Thickets, down the Vallies sweep,
Hang o'er their Coursers Heads with eager Speed,
And Earth rolls back beneath the flying Steed.
Let old  boast her spacious Plain,
Th' Immortal Huntress, and her Virgin Train;
Nor envy  since thy Shades have seen
As bright a Goddess, and as chast a Queen;
Whose Care, like hers, protects the Sylvan Reign,
The Earth's fair Light, and Empress of the Main.


The flat smooth Stones that bear a Name,
The Chissels slender help to Fame,
(Which e'er our Sett of Friends decay
Their frequent Steps may wear away.)
A  of Mortals own,
Men, half ambitious, all unknown.


I shledaly se v žití pestrém proudu
žen postavy, kdys milované mnou,
a v rudém sále k poslednímu soudu
zasedly všecky vážně nade mnou.


أَتَدري ما حَوى الشعب اليَماني
بدور دُجى عَلى عَذبات بانِ
شموس في سَما الفسطاط تَبدو
وَإِن غَربت فَمغربها جَناني
تَخر لَها الضَمائر ساجِدات
وَتَلثم ترب مَوطئها الأَماني
جَآذر دونَها الآساد صَرعى
بِسحر لِحاظها لا بِالطِعانِ
إِذا ما رُحت أُفكَر في هَواها
غَدَوت كَأَنَّني قَلب الجَبانِ
سَقى بِالنير بين زَمان أُنسي
هتون الدَمع بَل صَوب الهِتان
زَمان مَسرة تَلهيكَ فيهِ
عَن الأَوتار قَهقهة القَناني


Recht mit Gewalt sie mußten schleppen,
Er stürzt hinauf die schmalen Treppen.


haberi bu yüzden


A jako fanatik svou hlavu slože
do klína tvého, divou láskou zšílím
pro tě, má touho, jediný můj bože!...


A jak slíbil, vskutku přišel.
Jak to moře plesně hučí!
Zlatem hořel celý západ,
když si klesli do náručí!


万历四年天洞开
从前未见一人来
我今欲借神仙窟
浪学尧夫日打乖


Will in der Unglücks-Klag
mich nicht gar lang auf halten /
den Himmel lassen walten:
er weiß den Endschaffts-Tag.
Es muß / es muß vergehen /
solts noch so lang anstehen.
Es ist der Endlichkeit /
wie alles / unterbreit.


Das ist eine Plage!


Přemítaje, tímto mečem
hanbu svoji moh’ by mstíti,
dříve než s ním opásal se,
začal k němu hovořiti.


Itzt/ bitte/ basst mahl Acht.
Itzt zupff ich euch ein Zötgen/
und hindter jedem Nötgen
stoßt an/ daß alles kracht!


À bela pátria angolana
nossa terra, nossa mãe
havemos de voltar


Ty se mnou jdeš. Ty přec jsi, duše, jiná,
ty nejsi z ostatních, jimž marně pravím,
že musím plout tím proudem žití dravým,
že marná řeč jich, marné namahání,
mne stále že cos pryč, pryč popohání...


Et, leurs beaux seins gonflés d'amour,
Les vagues apaisent l'orchestre
De leurs orageux sanglots, pour
Écouter les vers de Silvestre.


En principio
vos no podés comprender
esa manifestación de geoda milenaria,
el manuscrito de un amanuense
trascripto de siglo en siglo
con metodología de constelaciones
que trascienden un margen finito,
algo indetectable tuyo y heredado
que busca sobre la piedra
el continuo roce
para ir quitando
las cuestiones de un baldío diferente.
Estás agotado
y tu panza es semejante
a los globos del cumpleaños.
Con un conito de cartón en la cabeza,
esperás que traigan la torta de crema
rellena por todos tus placeres.
Una
de tus tantas elecciones
va a cruzar esa puerta,
a penas iluminada
por una corta llanura de velas,
Convenciones anuales
las va a depositar en frente tuyo:
es otro punto de convergencia.
Todos los reunidos
esperarán que cierres los ojos
y redundes en
tres cuestiones que te perturban.
Con la mejor bocanada de aire
vas a intentar
que todos los cabos a la vez
despidan en el humo del rito
las volutas de tus deseos.
Es hora de abrir los regalos.
Mañana
vas a comenzar a desplazarte
tomándote del pasamanos
mientras todo circula.


Chcešli pak mocněj moje srdce zajmouť,
Schop celý um svůj a citem se rozpal,
Slušně vykresli spojené milostí
Matku a dítě. –


Zas září rubíny do sterých třpytných hlatí,
vlá balsamický dech,
viola alta zní, slavíky slyšíš lkáti
na starých hřbitovech.


Y cuando llegues en postrera hora
a la última morada,
sentirás una angustia matadora
de no haber hecho nada...


Jak ztrnuly vody! Podivný lesk
nad mlčící lukou se chvěje...
Zaniklé lásky tajený stesk
dolinou věje...


Der Herrschaften, der sind noch mehr,
Die alle Szepter führen,
In großem Ansehn, großer Her
Den schönen Aufzug zieren.
Der Thronen noch viel größre Schar,
Die tragen güldne Kronen
Zum Zeichen, daß in ihnen gar
Gott pflegt zu ruhn und wohnen.


碧云高出山
飘如翠鸾舞
万里从飞龙
八方望霖雨


Einsam und in Karawanen
Treibt es nach dem Land der Ruh,
Und es flattern tausend Fahnen
Hier und dort der Ferne zu.


Wie lang noch soll ich rufen
Euch Schläfern in das Ohr?
Taucht aus des Geistes Kufen
Noch kein' Gedank' empor?
Verlottert ist die Schraube,
An jedem Fürstenthron,
Bald taucht empor der Glaube
Der Revolution.


叛将连头就典刑
元和功业竟无成
晚年误信妖人术
祸自丹砂药里生


A fák:
talán valami titkot sugdosódtak –
A fák: elhallgattak, amikor beléptem –
Halálos csend volt –
a tó körül is.


Však zda sen ten o bývalém věku
nesedí tam v dívčí postavě,
na květovém vodotrysku vleku
ve večerních září záplavě?
Její hlavu večer obepřádá
závojemi různých odstínů,
i též v kadeř rozpuštěnou vkládá
diadém jí žhoucích rubínů.
Náušnice dvěma plameny
nad jejími hoří rameny,
jejichž světlost z rouch se povykrádá.


Seht ihr den Mann mit stäubender Perücke?
Wie sprudelt ihm die hochgelahrte Kehle!
Seht, an der morschen Syllogismenkrücke
Hinkt Gott in seine Welt; die Menschenseele
Ist ewig, denn sie ist aus einem Stücke!
Und daß der Argumente keines fehle,
Hat er ein weises ergo noch gesprochen:
Der Mensch ist frei, die Fesseln sind gebrochen!


So war die Aftermuse ausstaffieret,
Als sie einst kam, dich liebend zu umfangen.
Du bist ihr aber aus dem Weg gegangen,
Und irrtest fort, von dunklem Trieb geführet.


Начинается
Плач гитары,
Разбивается
Чаша утрНачинается
Плач гитарО, не жди от нее
Молчанья,
Не проси у нее
Молчанья!
Гитара плачет,
Как вода по наклонам — плачет,
Как ветра над снегами — плачет,
Не моли ее
О молчаньи!
Так плачет закат о рассвете,
Так плачет стрела без цели,
Так песок раскаленный плачет
О прохладной красе камелий,
Так прощается с жизнью птица
Под угрозой змеиного жалО, гитара,
Бедная жертва
Пяти проворных кинжалов!


Ó slečinky, jen v boží bázni
v ten dovádivý, čilý rej,
kde mužské srdce po vás blázní
a v ňadru bije hlasitěj’!
Ó slečinky, ó hezké děti,
jen padněte nám do objetí,
ať láska není pouhým snem!
ó koketujte s námi v plese,
ó tančete a veselte se
i nad tatínkův bankrotem...


Es la primera vez que me miré atentamente.
Por supuesto que yo hubiera querido
que ese niño hubiera sido más serio,
con esa mano más serena,
con esa sonrisa más fotográfica.
Esta retrospección no remedia, empero,
lo que el fotógrafo, el cumpleaños,
mi mamá, yo y hasta tal vez la fisiología
dimos por resultado en 1906.


Komm Fried/ ich singe dich! Dich und die dich geboren/
hab ich mir zum Gedicht zur Friedenszeit erkoren
und deinen schönen Tag; die Seel/ das Hertz der Welt/
der wachsbegilbte Ball steht an dem Wolckenzelt


Or si diparte la speranza mia
e·llasciami 'n gran pena e vassi via.


Cualquiera puede conseguir una mujer deseada:
es cuestión de perseverancia, de halagos y es como asediar una
fortaleza:
casi exclusivamente cuestión de tiempo.
Es una lástima que con el valor no ocurra lo mismo,
que sea algo dado o negado desde el nacimiento
y que el cobarde no tenga ninguna esperanza.


Erd, Wasser, Lufft und Feur erlangen ihre ruh,
Als si entlediget von hir empfangner frucht!
Das feuer gibt hervor, was es in sich verschlang;
Es hat sehrwohl bewahrt, was es hir eingeschlukkt.
Di Lufft gibt ides Wort an seinem Ort aufs neu,
Und war der schall auch wesen selbst.
Das Wasser und di Erd thun ihre grobheit weg,
Di sichtbarlich in beider leib gehaust.
Ein ides scheidet sich ins finstre und ins licht,
Bis es was neues wird, ein guttes oder böses.


¿Para qué caballero, si ya no cabalgo?
Si cierro postigos a mi conciencia
y cuando vivo es que sueño a ciegas,
y apenas si juego con mis palabras
que dicen lo mucho que ya no valgo.
Contemplo mi imagen que no se refleja:
soy fantasma de vida quemado en la hoguera,
esperando nacer de una vida muerta.
Y apenas si juego con mis palabras
que son de mi patio, simple enredadera.


Et, comme si La Marseillaise,
Ici tout à coup se levant,
Pour évoquer l'âme française
Embouchait son clairon vivant,


non parlaran de Laura più le genti
et Beatrice ne virà a dispecto,
che l'una et l'altra in tanto pregio or sale.


Odporný života kolotoč
děvkami a vrahy nabitý,
cosi ještě pod parasity,
s odporem se díváš na svoloč,
která se tam nestoudnicky spíjí.
Vrazi! Kurvy! Ale žijí, žijí.
Děvče ubohé! Smrt vzala tebe! Proč?


Né si molesta a discoprire è Aurora
furto d'amor che grata notte asconda,
né sì noioso è Borea, quando sfronda
l'arbor che veste poi Favonio e Flora,


,Aby národ potom nikdy zase
v samosprávném ruchu neustál,
aby po zlém poroby své čase
jak strom plodný v lidstvu vyrůstal;‘


يا أَيُّها الراكِبُ المُستَعجِلُ الغادي
إِقرَ السَلامَ عَلى يَعقوبَ بِالوادي
وَقُل لَهُ اِلحَقهُ قَد خَلَّفتَهُ دَنِفاً
يَمُجُّ آخِرَ عَهدٍ بَينَ عوّادِ
يا حَبَّذا الدَهرُ إِذ نُسقى مَسَرَّتَهُ
صِرفاً وَنَمزُجُ إِنجازاً بِميعادِ


Oder: Vorsicht! oder welche
wiesen schwarzgemalte Kelche.


O Liebe, Wüstentraum, nach kurzem Gasten
Sprengt dich der Räuber gastfrei an mit Hohn:
»Mein Brüderchen! entlaste dich zum Fasten,
Wo denkest du hinaus, mein lieber Sohn?«


Man stellt mit feilem Hohn in der Zerstörer Ehre
Des Menschensinnes Brandmark auf;
Und eilt verrückt, als ob der Frevel Wohlthat wäre,
Zu dem Idol hinauf.


Nun! segne Gott, von oben an,
Die teil am Frieden nahmen!
Gott segne jeden Ehrenmann,
Und straf die Schmeichler! Amen!


A pracuji-li pro ni, pak to práce
je pro češství, jak já je cítím v sobě.


Kdož to tam od lesa kráčí
Patou širokou,
Za živé vleče sem uši
Svini divokou?
Potvora se mocně brání,
Vztekem se třese;
Rytíř však ji předc na zádech
Ptáka jak nese.


Tugend-Freundin / Weißheit-Ruh /
Musen-Schwester! laß mir zu /
meine ungestimmte Leyren /
die schon lange Zeit must feyren /
dich-erhebend' anzustimmen /
und ein Liedlein dir zu Preiß:
zwar auff meine Bauren Weiß /
die nicht Sternen-an kan klimmen /


Ihr/ dessen kluger Geist/ mit Honigsüssen Lippen/
besungen die Geburt/ den Wunderstern/ die Krippen
Des zweygestamten Helds: habt in der Lentzenlufft
Nun auch den Wundersieg/ die Sigelveste Grufft/
Die Freudenwiederkunfft/ des Höchsten Menschenlieben/
Auff Kunstgebundne Weiß erklungen und beschrieben.
Herr Claj setzet fort/ last euren tiefen Sinn/
Der Teutschen Sprachezier und selber Ehrgewinn
Beloben mehr und mehr. Der dreygedritte Orden
Der saget: Clajus sey die teutsche Clio worden/
So wird der Clajen Lob durch euren Geist verneut/
Vnd euer Name blüht in greiser Ewigkeit.


A pojď ke mně, odpočiň si,
vždyť se shodnem snad,
jsem teď dělník, o vše s tebou
rozdělím se rád.“


Ihr lieben Herrn, ihr fehlet weit,
Die Herren und die Edelleut,
Die saufen noch, als wärens wild,
Wenn schon das Maaß ein Gulden gilt,
Wärt ihr bei mir, in mancher Zech,
Ihr säht wie man mir recht zuspräch.


„Vrátil se z tříleté těžké vojny,
přinesl ctností svých prospěch hojný;
bez vady vyváznul z nebezpečí,
hvězdičky na límci o tom svědčí;
ba co víc, zachoval zbožnost svoji,
a to má největší cenu dvojí.
Piš mu, že bychom jej v budoucí neděli
u ctěné matky Tvé ochotně slyšeli!“


尔后一千岁
此地化为泉
赖逢邬侍御
移我向高原


الرزء أفجع أن نسح دموعا
والخطب أفظع أن نقد ضلوعا
هذا هو النبأ العظيم تصدعت
كل القلوب لوقعه تصديعا
كادت لموقعه وعظم نزوله
شهب السماء بأن تخر وقوعا
هيهات لا رزء كرزئك أحمد
في العالمين بأن يكون ذريعا
من سره توديع مجد باذخ
وعلا فينظر هكذا التوديعا
دفن الندى والمجد عندك أحمد
حلت محلا قد حللت شسوعا
آها له رزءاً لفقدك أحمد
أضحى على كل الأنام فظيعا
عظمت مصائبه وجل وقوعه
فكأنه قد كان فيك بديعا
لا مقلة إلا بكت أو مهجة
إلا عليك تقطعت تقطيعا
لا قلب إلا في أسى متقلب
حزناً عليك وحرقة ونزوعا
خرجوا بنعشك والعلا وبناتها
قد شيعته والندى تشييعا
فكأنما صعقات موسى عند ما
بالزير غودر أجبلا مقطوعا
والنائحات بإثره فكأنها
مثمولة قد صرعت تصريعا
حتى الحمام عليك يا سر العلا
فوق الغُصون يرادف التسجيعا
فنسى هديلاً بعد موتك أحمد
أمسى عليك يضاعف الترجيعا
قد ردد الكافين فوق غصونه
والحزن يكشف بالبكا التنقيعا
وأعز لو يجدي البكا لبكاك من
تحت السما يا ابن الكرام جميعا
إن كنت قد اصبحت ثاوٍ في الثرى
فحميد صنعك عنك عاش مذيعا
والذكر عمر للفتى الثاني له
إِن راح من كاس الحمام صريعا
قد طال ما أغنت يمينك عائلاً
ومنعت مضهوداً وجدت صنيعا
ولطالما جمعت مفترق الثنا
وشتت جيشاً للعدى مجموعا
قد كنت ذا رأي يفرق عنكم
نوب الزمان وللعداة جموعا
قد كان حلمك واسعاً كل الورى
والصبر جرعك المنا تجريعا
أحييت كند وهي أسر لحودها
وشرعت نهجهم الدريس سروعا
كانت عمان بك الحصان وما لها
من لامس خدعا ولا تخديعا
قد صنتها صون العروس ببعلها
فحماؤها بك قد غدا ممنوعا
فاليوم قد ودعتها لم تدر ما
تلقى خلاف وداعك المودوعا
أقفرت دورا منك كن عمارة
وعمرت دوراً سوحهن رضيعا
جاورت قوماً لا تزاور بينهم
أبداً مواصلها غدا مشسوعا
مأسورة في كل لحد ضيق
غير الصلاح فلا يرون شفيعا
تترقب الناقور ساعة نفخه
كي ينجعوا نهر النبي نجوعا
هم قبلنا ركب سرى متقدما
نحن القطار لهم نسير سريعا
والموت باب كلنا ولاجه
لم ندر من بالدار كان قريعا
ضحكت على أعمالنا آمالنا
حتى أسرنا ظنة وخدوعا
كالروضة الدنيا لنا معياشة
ولنحن سرب لا تزال ربوعا
والموت كالقناص مستتراً لنا
لم ندر إِلا في الحبال وقوعا
عكفت بقبرك أحمد حنانة
تذري عليك مدى الزمان دموعا
تسقيك والجيران حولك كلما
قشعت بدت أخرى عليك طلوعا
فكأن أدمعها الغرار مكارم
لك من يديك جرت لنا ينبوعا
مت بالهنا فبنوك نعم خلائفا
بك أسمكوا بيت العلا مرفوعا
هذا سليمان الفتى ومحمد
ومحمد وحبا الربيع ربيعا
أكرم بأربعة جبالاً أبحرا
سيفاً يسل على العداة قطيعا
متقلد الآرا سليمان وذا
فربيعة متحملاً زعزيعا
الدهر عندهم الطويل مكارماً
وحشائماً ومصادماً أسبوعا
الصائنين لهم عروضاً ألبست
عما يشين من الجميل دروعا
المانعين عمان عما حاذرت
حتى بهم أمسى الضهيد منيعا
إبني المؤيد أحمد صبرا على
فقد الأب الزاكي الأجل صنيعا
ما مات إلا بعد ما أترعكم
في سبق ميدان العلاء تروعا
إني أعزيكم وكندة كلها
وأنا الشريك لكم أسى وجزوعا
يا آل كندة داعياً لجميعكم
فجميعكم لي أرتجيه سميعا
إياكم الدهياء تدخل بينكم
بختائل تدع الرفيع وضيعا
إن العدو خفية دوراته
كالسم وسط الماء صار نقيعا
والبعض كالنضناض يخفي راصدا
لم يدر إلا منه صار لسيعا
فدعوا الحسود لكم يموت بغيظه
فكأنه بدج أذيل خليعا
فجميعكم يا آل كندة إن دعت
أبناء أحمد أن يكون مطيعا
لولاهمو ظفرت بكم أعداؤكم
فغدا عزيزكمو إذاً أسروعا
إن الجماعة بالزعيم فلو هفت
قدم له لهفا الجَميع وضوعا
وكذا الزعم فعزه وعلاؤه
ما زال في دولاته متبوعا
كونوا الهداة لبعضكم بعضاً إذا
دهر غدا بأناسه مشفوعا
أنتم بنو أملاك كندة قد زكت
بكمو أصولا في العلا وفروعا
إن تدفعوا كيد العدا بشراسة
يبقى حماكم مخصبا منجوعا
إني نصحتكمو نصيحة حاذق
حلب الزمان كهولة ورضيعا
وبحالكم يشقى إذا صار القنا
بمثاله عند القنا مقروعا
إن تسمعوني تحمدوني عواقبا
ذهن الحليم فلا يزال مريعا
يا آل كندة روض عزكمو غدا
بجمال شملكو الزمان مريعا
لا رنق الباري لذيذ نعيمكم
ولكم فما أعفى الاله ربوعا
وعلى النبي محمد صلواته
ما طافَ بالبيت المنيب سبوعا


Dudolva


Že zrušil řád a kázeň předepsanou
dav s nepřítelem v předčasnou se půtku,
jen pohanění maje za pohnutku
má sličné hlavy pozbýt pádnou ranou.


Ежели осень наносит
Злые морозы, — не сетуй ты:
Снова над миром проснутся
Вешние грозы, — не сетуй тЕжели мертвой листвою
Всюду твой взор оскорбляется,
Знай, что из смерти живые
Выглянут розы, — не сетуй тЕсли тернистой пустыней
Путь твой до Кабы потянется,
Ни на колючий кустарник,
Ни на занозы не сетуй тЕсли Юсуф одинокий
Плачет, отторжен от родины,
Знай, что заблещут звездами
Жаркие слезы, — не сетуй тВсё переходчиво в мире,
Жребий и твой переменится;
Только не бойся судьбины
Злобной угрозы, — не сетуй т


Schaufeln lernt, o Moskowiten,
Schaufelt aus die Knochen Iwans,
Schaufelt aus die legitimen
Knochen eures Kaisers Iwan!


Sommertage,
Fliegentage!
Die Fliegen, die dummen,
Die ekligen, summen
Umher im Zimmer
Und stechen einen
An Händen und Beinen
Und ruhen nimmer.
Sie lecken und schlecken
An allen Ecken;
Sie nippen und naschen
Mit ihren Rüsseln
Aus Tassen und Flaschen,
Von Tellern und Schüsseln.
Und Alles sie sehen,
Auf Alles sie gehen,
An Allem sie sitzen
Und Alles beschmitzen:
Die Tisch' und die Bänke,
Die Wänd' und die Schränke,
Die Polster und Pfühle,
Die Sopha und Stühle,
Gardinen und Tücher,
Und Bilder und Bücher
Und auch das schöne Fortepiano.


Gewirkt von goldner Strahlenhand
Aus dem Gesprüh der Wogen,
Kommt ihm zur Seit ein Irisband
Hellflatternd nachgeflogen.


Měsíc mrtev. Při něm ve prodlení
den se s nocí střídá jak dvé mnichů,
jak dvé mnichů, ne víc ku obsluze,
jen co mrtvých stráže na modlení.


PRofusely gay, they catch the eye,
This one I chuse and most admire.


V předu na supavém koni vraném
bratr jeho vzpíná bujnou hlavu,
s prsou jeho blýská v slunci ranném
kalich zlatý na železném hávu.
S biblí v klíně vedle Ambrož jede;
z líce zápal prorocký mu dýchá
a sníh vlasů, stříbro brady šedé
s bílou hřívou komoně se míchá.


A noite abre os seus ângulos de luaE em todas as paredes te procuroA noite ergue as suas esquinas azuisE em todas as esquinas te procuroA noite abre as suas praças solitáriasE em todas as solidões eu te procuroAo longo do rio a noite acende as suas luzesRoxas verdes azuiEu te procurSophia de Mello Breyner Andresen | "Cristo cigano", 1961


Vallyon ki keze munkája ez lehetett?
Talán itt döghalál vagy sárkány lehellett?
Elvesztette magyarnak gyönyörü földét:
Talán mérges Python ismég fölébredett?


وأتْهَمنِي مولايَ أنِّي اتَّهمتُه
بِغَدْرٍ وماذا يُتْهم العرف بالنُكْرِ
إذاً فلبِستُ البخلَ لُبْسَ محسِّنٍ
له ومَنَعت المنعِمِين من الشكرِ
وما ارتبتُ منه غير أنّ صدودَه
شجاني ومن يرتابُ بالقمرِ البدرِ
وهل تُتْهِم الشمسَ الظُنُونُ بأنها
سَرَتْ لمحبٍّ في خفاء وفي سِترِ
فلا تتهِمْني باتِّهامِك ظالماً
فإنّي لم أَعْتِبك إلا على الهجرِ
فحاشاك من أن تعتريك خواطري
بظنٍّ وهل ألقِي صفاءك مِن صدري
فكيف ومالي فكرةٌ أَهتدِي بها
لأنك قد أَخْلَيْت قلبِي من الفكرِ
وما زلتَ عندي مِلْءَ قلبي وناظري
ومِلءَ الحشا والأرضِ والأُفْقِ والدّهرِ
فجُدْ بقبولٍ منك يُطْفِئُ برْدُه
عن القلب ما أصلاه شخصك من جمر
فلم أر عِزّاً مثل عِزَّةِ صافح
ولم أر ذُلاّ مثلَ ذِلَّةِ ذِي عُذْرِ
فإن يكُ لي عن عُظْمِ شأنِك قِلة
فأَنْفَعُ شيءٍ فيك لي قِلَّةُ الكِبْرِ


positivní krásu rád mám
pod oblaky křivku letce,
pro mě marně bludy rodí
nesrozumitelné světce,
kněze, metafysiku.


Sieh, und dichter stets, getroster
Bricht hervor das lichte Grün;
Nur gen Süd ein starr bemooster
Ast noch zaudert mitzublühn.


Několik roků půjdem zpět.
Na čepici růžový květ –
Honza šel od odvodu;
brekotem měl zrak červený,
že byl chudák odvedený
vlasti sloužit, národu.


擘破深青太华云
中浮浓绿是通津
画图尽有江山在
绀碧瑶环恐未真


Nahlížím i v sakristii,
pláč kde novokřtěnců kvílí,
usíná a náhle sílí
slovy kněze vzbuzený.


Láska jde přírodou! Veliké Příští
jakoby vanulo světem,
poslední krůpěj se v démanty tříští,
stráně se bělají květem...


S'in poter fosse stato Orlando pare
All'Eleusina Dea come in disio:
Non havria per Angelica cercare
Lasciato, o selva, o campo, o stagno, o rio,
O valle, o monte, o piano, o terra, o mare:
Il Cielo, e'l fondo del eterno oblio,
Ma poi che'l carro e i draghi non havea,
La gia cercando al meglio che potea.


Tal me tiene este ingrato en viva muerte,
que puedo ya decir sin confianza:
«Amor para mi error cerró los ojos».