رضيتُ من عينِ ذاك الحَيِّ بالأثَرِ
حتى رَضيتُ بسَمْع الذِّكرِ والخَبَرِ
وهامَ قلبي بما يَحْويهِ مُنشغِفاً
حتى بما فيهِ من تُرْبٍ ومن حَجَرِ
أستقبِلُ الرِّيحَ من واديهِ مُعتنِقاً
كأنَّها لي صَديقٌ جاءَ من سَفَرِ
ويُؤْنِسُ البرقُ عيني إذْ يَلوحُ لها
منَ الكثيبِ فتجني لَذَّةَ النَّظَرِ
يا حَبَّذا أرضُ عُسفانَ التي شَرَقَتْ
بالبيضِ والسُّمْرِ بينَ البيضِ والسُّمُرِ
وحَبَّذا القُبَّةُ الزَّرقاءُ من فَلَكٍ
فإنَّها اشتَمَلَتْ ليلاً على القَمَرِ
رَبيبةٌ في بُرُودِ البَدْوِ طالعةٌ
تُغنِي مَحاسِنُها عن زِينةِ الحَضَرِ
تَرنُو بطَرْفٍ غَضيضِ الجَفْنِ مُنكسرٍ
فلا نَراها بقلبٍ غيرِ مُنكسِرِ
بِتنا على خَطَرٍ من سُخطِها ولَقد
تأتي السَلامةُ أحياناً منَ الخَطَرِ
إذا تَكَدَّرَ ماءُ النِّيلِ مُضطرِباً
فإنَّ صفوَ الوَرَى في ذلكَ الكَدَرِ
وفي زِيارةِ مِصرٍ لو ظَفِرتُ بها
مَشَقَّةٌ تُعقِبُ الأتعابَ بالظَفَرِ
مَن لي بِزَورةِ هاتيكَ الدِّيارِ لكي
أقضِي الحُقوقَ التي يُقضَى بها وَطَري
مَوَدَّةٌ بَيننا بالأمسِ قد غُرِسَت
واليومَ طالَبتُ ذاكَ الغَرْسَ بالثَّمَرِ
عليَّ حَقٌّ لمن يُغضِي بمنَّتِهِ
عن القُصُورِ ويعفو عَفْوَ مُقْتَدِرِ
الطَّاهرُ القلبِ لا عيبٌ يُدنِّسُهُ
والرَّاشدُ السَّعَيِ عِندَ اللهِ والبَشَرِ
إذا استطاعتْ يداهُ في الوَرَى ضَرَراً
فإنَّ في قلبه عَجْزاً عنِ الضَّرَرِ
وحَيثُ لا يَتَّقِي في النَّاسِ من حَذَرٍ
يكونُ من رَبِّهِ في غايةِ الحَذَرِ
إن كُنتُ قَصَّرْتُ في مَدحي لهُ سَلَفاً
فالقَطْرُ يأتي قليلاً أوَّلَ المَطَرِ
ورُبَّ مُختَصَرٍ في اللَّفظِ نَحسَبُهُ
مُطوَّلاً في المعاني غيرَ مُختصَرِ
نالَ الإمارةَ من لاقَتْ بمَنصِبهِ
من دولةٍ نَقَدَتْهُ نَقْدَ مُختبِرِ
قد أعطَتِ القوسَ باريها على ثِقَةٍ
لكنَّها غيرُ ذاتِ السَّهمِ والوتَرِ
قُلْ للكريمِ الذي سادَ الكِرامَ لَقْد
أسرَفْتَ إذ لم تَدَعْ فخراً لمُفتخِرِ
ما زِلتَ تَرقَى إلى أنْ نِلتَ منزِلةً
تُعَدُّ من طَبَقاتِ الأنجُم الزُّهِرِ
يا عُمدةَ الدَولةِ العُظمَى التِّي بعَثَتْ
إلى المشارقِ منها كوكبَ السَّحَرِ
قد ناظرَتْكَ على قَصدٍ مراتِبَها
فهُنَّ يَكبُرْنَ مَهْما ازدَدْتَ في الكِبَرِ
هذِهْ هيَ الدَولةُ الغَرَّاءُ نَنظُرُها
ما طال تأريخُها جاءَتكَ بالغُرَرِ


coentro, tempero de alguns
destempero de si próprio
utilidade verde da vida
brevidade verde de si mesm


Scheiden zwar schmertzet/ doch muß ichs ertragen/
Hoffen des besten/ verschmertzen das klagen.


Aver bel viso con due vive stelle,
e dalle grazie starsi accompagnate,
nulla giovava se non fosser state
le lingue che cantar le lodi d'elle.


Szólt, nagy öreg könnyén átalmosolyogva;
Hanem elszakíták végre, karon fogva,
Leányát pedig a koporsóba zárák,
Vele sok szép kincset: egész falu árát.
Másnap hogy’ mene a nagy temetés végbe,
Nem volna leírni se hossza, se vége.
Gellérthegyi kőszál üregébe tették,
S húszan a nagy sziklát ráhengeritették.


Muß ich noch immer auf dich warten,
Die meine ganze Seele füllt,
Mein Ehrenpreis, mein Freudengarten,
Du aller Himmel schönstes Bild?


Qui tacque il fero mostro, e in un momento,
come sparisce il sogno a l'ammalato,
ritirò il pede e si converse in vento
e 'l Potta di stupor lasciò ingombrato.
Bacco era questi a generar spavento
in quella forma orribile cangiato
che combattuto avea col dio di Cinto,
e si partìa de la battaglia vinto;


Das Weh, das ich im Innern trage,
Treu wahr' ich es, entschloss'nen Sinnes,
Als letzten Rest glücksel'ger Tage,
Als Bürgschaft ewigen Gewinnes.


A Bakonyoknak Bakonyában
Fájdalmas fél-századon át
Rontás-álomban, szertevetve
Aludtak a jó katonák.


Отрывок из поэмы
Вот они, толстые ляжки
Этой похабной стенЗдесь по ночам монашки
Снимают с Христа штан1919


寒压亭蕉叶半枯
离披残绿伴愁孤
凭谁唤起王摩诘
并作袁安卧雪图


A snad v tom chvění nejistá je žalost.
Snad že i samy cítí,
jak smutno je žíti,
když strop je nízký a když vše je malost.


Vossas armas defensivas
Assaz vos tornam valentes,
Deixais ver rubras gengivas,
Arreganhando alvos dentes.


Скорее на небе луну
Заменит круг презренной…,
Чем я хоть мысленно дерзну
Обидеть «Вестника Европы!»
18 ноября 1873


玉阶桐叶委清霜
青鸟西飞汉苑荒
犹有金盘仙掌上
独承湛露向朝阳


No renacer hermosa,
Parto de la ceniza y de la muerte,
Como Fénix gloriosa
Que su linaje entre las llamas vierte,
Quien no sabe de amor y de terneza
Lo llamará desdicha, y es fineza.
Su tumba fue su Amada,
Hermosa sí, pero temprana y breve;
Ciega y enamorada,
Mucho al Amor y poco al Tiempo debe;
Y pues en sus amores se deshace,
Escríbase: Aquí goza, donde yace.


Věř mně, myslím, na tom světě
z národů všech, co jich zříme,
Kristovu že utrpení
v Čechách nejlíp rozumíme.


Dai calici aperti si esala
l'odore di fragole rosse.
Splende un lume là nella sala.
Nasce l'erba sopra le fosse.


ogni cosa per lui mattina e sera
mirabil fatto e, come si dimostra,
che nulla sanza lui fatto s'avera.


El fino angora blanco junto a ella se reclina,
rozando con su hocico la falda de Aleçón,
no lejos de las jarras de porcelana china
que medio oculta un biombo de seda del Japón.


Za ruce ujímá císař ji hned –
všecko k nim zraky své točí –
Laura se sklání jak ve vánku květ,
císař, hle, líbá ji v oči,
na oči líbezné, na čílka běl,
jehož pruh jakby se lilijí chvěl,
motýl když křídla v ní smočí.


للّه درك فارس العلماءكم
أجريت للذهن الشريف خيولا
فسبقت كل مبرز في فنه
وركبت صعب المشكلات ذلولا
وكشفت بالتحقيق وجه غموضها
وغدوت فرداً ما سواك نبيلا
ولقد وقفت على عقود نظمت
لكم كستني حيرة وذهولا
ورأيت نظماً معجزاً أنواره
منها استعار النيران قليلا
راجعتم المولى الذي بوجوده
منا استحق زماننا التبجيلا
حاوي الفضائل والفواضل كلها
أغنى به صنوي أبا إسماعيلا
فأردت أن أجري جوادي بعدكم
في نظم شيء يشبه التذبيلا
فتعثرت أفراس فكري عندما
كلفتها ما لا يطاق فضولا
أنا باقل في الفهم عندكما وما
مثلي يجاري في العلوم فحولا
تشبيه حق لم أرد هضماً وإن
تخبره تقل ما أصدق التمثيلا
لكن أردت تشرفاً وتبركاً
بكما إذا صادفت منك قبولا
طالع ما حررتموه بطيبة
فرأيت قولاً طيباً مقبولا
وأفدتنا فيه فوائد جمة
أضحت إلى نيل الرشاد سبيلا
أظهرتم نكت اختلاف ضمائر
خفيت على من فسر التنزيلا
في قصة الخضر الكريم ومن أتى
من عند رب العالمين رسولا
فعلمت أنك راسخ في العلم لي
س سواك حبراً يعلم التأويلا
والبحث في أطفال أهل الشرك قد
طالعته فرأيت أقوم قيلا
ورأيت نقل كلام شارح مسلم
مع ما تعقبتم به المنقولا
لكن قولكم التوقف في الت
عيين قول عل فيه ذهولا
وبجزمه عللتموه وليس في ال
منقول جزم يقتضي التعليلا
وبقوله وهم من الآباء على ال
أحكام في الدنيا غدا محمولا
قلتم فيلزم قوله بعذابهم
قسماً لقد حملتموه ثقيلاً
وأظنه فيما يلوح لمن غدا
بالسجن صارم ذهنه مفلولا
متوقفاً في القول بالتعذيب أو
بالترك ليس له سواه مقولا
وكذاك قد سطرت قولاً قاله ال
سندي ثم ظننته مدخولا
في وجه إفراد الضمير وإنني
لأراه وجهاً واضحاً مقبولا
من غير تقدير اشتراك في البنا
لم لا يكون الوجه ذاك جميلا
بل أَوْجه الوجهين فهماً لاح لي
إذ ليس يخدش فيه ما قد قيلا
من ظن موسى في الذي بالعلم فض
له عليه إلهه تفضيلا
تركاً لهدى الأنبياء وإنه
بعمارة الدنيا غدا مشغولا
أيظن بالخضر الكليم الميل للد
نيا ويحسب ما يراه فضولا
مع أن ظاهر فعله حسن ولي
س كما مضى قد خالف المعقولا
ومنعتم كون الضمير لربنا
وأقمتم للمنع عنه دليلا
للّه ما أقوى الذي قلتم فإن
له لدى الفطن الذكي قبولا
لكن قراءة خاف ربك ربما
كادت تصحح ما تراه عليلا
والسكر قلتم صح فيه أنه
قد كان شرعاً حكمه التحليلا
ورددتم قول المؤيد لم يحل
لسلبه ديناً لهم وعقولا
من دون نفع ظاهر فيما يرى
قلتم وهذا القول أضعف قيلا
فالشرع خصص حكم عقل مثلما
في الذبح خصص حكمه قبحه المعقولا
والنفع فيه حاصل بالنص في ال
قرآن واقرأ عند ذا التنزيلا
فيها منافع قاله سبحانه
وكفى بما قال الإِله دليلا
لا شك فيما قاله لكنه
في الخمر لا في السكر دمت نبيلا
ولعله قد فر من بعض الذي
قد قرروا فيما دعوه أصولا
من أن رفع الحكم لا من علة
خلف فراجع سيدي ما قيلا
ثم الترادف قلتم في قرية
ومدينة بلغتم المأمولا
وفهمت من أثناء ما حررتم
ما لا يساعد ذلك التمثيلا
وكذا ابن لي وجه قولك سيدي
في البحث دمت مبيناً مسؤولا
موسى أحق بطاعة الرحمن إذ
صار الضمير لربه مجمولا
هذا وإني سائل مسترشد
فأجب وبرد بالجواب غليلا
لا زلت يا بدر المعارف مرشداً
ما رددت وُرْق الغصون هديلا


A Artur Azevedo


v čas, kdy i obrys kostela
v tom čistém čnící studenu,
býval vždy jiný docela,
jak slávou bohatějších snů
v tajemném šeru opředen –


当年二邑弦歌洽
所幸诸生簦𫏋随
此日毗陵流美化
风流应似赞皇时


Ihr saht wohl einst Schloß Dorneck, die Riesenlind' am Thor,
Im Schloß die frohen Leute, am Baum den Sängerchor;
Seht jetzt die öden Hallen, – kein Arm, der Becher schwingt!
Seht jetzt die stille Linde, – kein Sänger, der Lieder bringt!


O Mensch, laß ab zu spotten:
Gott träget nur Gedult.
Er könt' Unß bald ausrotten
Und straffen alle Schuld:
Ach aber seine Gühte
Gibt Unß zur Buhsse frist;
Man schau auf Sein Gemühte,
Wie freundlich daß es ist.


»Und nach solchen Wunderdingen,
Mächtigen und ungewohnten,
Lüstet mich nach Kindermärchen,
Lieber Mann, ich weiß nicht wie!«


Втихомолку гостьей дожданной,
Гостьей нежданной да неаваяай
К мужику нужда иодкрлдасв,
Щдкрадася, лривязалдсС сумой нищенской оставила,
Снимать шапку всем заставят…
Ах! головушка поклонная!
У тебя ли ночь бессонная,Щеки бледные да внилгае,
Да без хлеба дети малые,
На беку даба раскрытая,
Что пустырь — гумно забгаюе!
Пожалел богач голодного,
Бесприютного, холодного,
Не казной помог, так ласкоНе советами, так сказкоТы забудь, дескать, и сон и лень,Работай-трудись и ночь и день:
За трудом ты не измучишься,
Уму-разуму научишься…
Уж спасибо ж тебе за слово,
Что сказал красно да ласково!
Только в горе да при бедности
Не до сна и не до леностНе дари ж ты бедных золотом
Да не бей речьми, как молото


Ich kann mich nicht betören lassen,
Macht euren Gegner nur nicht klein:
Ein Kerl, den alle Menschen hassen,
Der muß was sein!


Als neulich Lygdamis die hohe Schul verließ,
Und eine junge Frau sein artig Wesen prieß,
Sprach er entzückt: Madam' in commendationem,
Rogo accipias hanc dissertationem!


Wer mich erlanget und behält,
Der findet selbst das Leben,
Der Herr wird ihm sein Vaterherz
Mit Wohlgefallen geben.
Wer aber mich verlacht und höhnt,
Wird an der Seele sterben
Und dadurch, daß er mich verschmäht,
Den ärgsten Tod erwerben.


Nun grüne fort, und mit dir auch
Der überedle Rauten-Strauch,
Der uns erhält das Leben;
Der Himmel laß' ihn seine Frucht,
Die manches krancke Land jetzt sucht,
Von Zeit zu Zeiten geben.


A pohled toho má, jenž slyší
cos’, co je sluchu lahodno.
A slova šeptá tišší, tišší:
– Mávnutí meče nehodno! –


Était-ce une vache avec ses sonnailles ?
Quand le Curé noir en vint à chanter,
Mes remords se sont mis à gigoter.
Oh ! oh ! oh ! remords ! Que tu me tenailles !!!


Oj, Palečku, oj, Palečku,
tvůj úděl naším, ach,
nám též jen drobty dávají
při panských hostinách.


Světlá je to hvězda, zřící v šero,
perla tiše tkvící moře na dně;
slabě o ní píše lidské pero,
lidská ústa mluví o ní chladně.


过门不入非我心
赠言敢拟瑶华音
澄江八月净如练
玄晖有约来相寻


Nimm, bevor die Müde
Deckt das Leichentuch,
Nimm ins frische Leben
Meinen Segensspruch:
Muß das Herz dir brechen,
Bleibe fest dein Mut,
Sei der Schmerz der Liebe
Dann dein höchstes Gut.


Er ist viel weisser/ als
Der Schnee/ so erst gefallen
Zu Winters Zeit;
Es muß der Esther Hals/ 17
Gezieret mit Corallen/
Ihm weichen weit/
Dann er ist seines Vatters Glantz/ 18
Und Bildnuß/ so ihm ähnlich gantz.


Tvá ústa měkká a hedvábná
jsou z červnového jitra.
Ty moje pozemská světice,
dej mi je, dej mi je zítra.


Lo cierto es que tembló la noche pavorosa,
el alba llenó todas las copas con su vino
y el sol estableció su presencia celeste,
mientras que el cruel amor me cercaba sin tregua
hasta que lacerándome con espadas y espinas
abrió en mi corazón un camino quemante.


 Nos automóveis da cidade, o sonho do vendedor de tubos para cachimbo
 Asakusa, da geléia de ágar, dos doces de feijão azuki e mel
 impossível rasgar, improvável quebrar
 os desesperados cozidos feitos com sakê doce
 cochilando numa parede do décimo primeiro andar
 que tal destruirmos os icebergs do Pólo Norte?
 lembre-se que espirro também é limonada
 alimento devorado e vomitado é sorvete
 as nádegas daqueles rebeldes que se masturbam em segredo
 doloridas de tanto cagar arroz glutinoso
 mulher de tronco esguio e pernas inflexíveis
 alegremo-nos com a destruição do país
 pise, pise até espatifar
 conserve os suportes das geta
 não serão abertas exceções

 Frango grelhado no espeto
 a menina precoce empina a bunda
 brinca com os seios dentro da roupa
 irradia olhares famintos a torto e a direito
 caminha voraz
 a mulher achatada, quase um linguado
 inclina-se para a frente, a sem-vergonha
 os pés à moda antiga, passos de tarambola
 alça vôo qual sushi norimaki
 o macarrão chinês da viúva enrugada, sessentona,
 não me agrada, bife à milanesa de uma recém convertida do meretrício
 madame com andar de enguia
 também abomino o tendon da moça interiorana
 e desgosto do arroz frito com tofu amassado que imita o sabor de ganso
 a ela, a quem desagrada tsukeyaki, peço desculpas
 contudo, no café histérico
 indigno que sou de uma xícara de café
 sirvo-me de azuki cozido
 e sakê doce
 a criada de pele macia como mochi, ou amendoim, batata assada
 prefiro sorver o molho de macarrão
 na agência dos correios, onde a funcionária é saudável,
 à carne com arroz
 de dez centavos servida por empregadas de mãos sifilítica

 (tradução de Diogo Kaupatez)


Deine Schatten selbst sind heller
Als im Norden unser Licht,
Und die Stunden rinnen schneller,
Denn die Trauer kennst du nicht.


金陵乐府杜秋娘
宛转新声隐洞房
林木尽飞江水咽
那教人听不回肠


Ano, lovčí sokol duše,
vzletnuvší by pánu lovil,
který vzletat neumí.


30
sempre o poema-sendo-ando-indo,
em gerundivo estando, em contínu
aleilton fonseca, sp, ago 94


Lange gezogener
Reiterfanfaren
Freudiger Ruf
Erklinget von fern:


So füll' ich Zell' an Zelle,
Ihm, ihm dem Herrn allein,
Drum Epheu an der Schwelle
Sollst du nicht traurig sein.


Bis zu der Schwermuth wurd' ich ernst, vertiefte mich
In den Zweck, in des Helden Würd', in den Grundton,
Den Verhalt, den Gang, strebte, geführt von der Seelenkunde,
Zu ergründen: Was des Gedichts Schönheit sey?


Ich liebe meinen Tod, dem hab ich mich ergeben.


Ki lelkét odadja
S ámul szépre, nagyra,
Itt kereszttel dorongolják
Hátulról azt agyba.


Da kam vom Heiligen Vater der Brief,
Der unsern Prälaten nach Rom berief;
Zum Fürsten der Kirche, zum Kardinal
Erhebt ihn des Dreimalgekrönten Wahl.


Libro de amor soñaba
que fuera globo de llevada en vuelo
donde el volar acaba,
muere el humano celo
y empieza el ultraamor y el sobrecielo.
Celeste riachuelo
para izar en la orilla transparente
la flor de su pañuelo
y hacer de su corriente
lo azul más puro del amor ausente.
Raudal de luz, afluente
del infinito mar donde pasea
su góndola el creciente,
donde Venus campea
y el cargado galeón del Sol fondea.
Sobrenadada aldea,
Venecia cenital, Lido de bruma,
celestial azotea
donde el sueño es de espuma,
la voz azul y el caminar de pluma.
Amor que así resuma
la atracción sideral: flama con flama,
el cuerpo que se suma
al cuerpo que lo llama
y en torno al Sol el girasol que ama.


Tu m'as dompté, vierge farouche,
Comme je domptais les lions.
Ouvre les roses de ta bouche :
Parle ! où veux-tu que nous allions ?


Egy óra mellett áll egy ifju
Tudod, Galatéám, nemét szerelmemnek,
Tudod valóságát eskütt hivségemnek;
S hogy csak az oltya el lángjait szivemnek,
Ki végső óráját hozza el éltemnek.


Splendida gemma, che sul bianco petto
Della mia donna iaci in tanto onore,
Tu sei infiammata insieme col mio core,
Ma questa causa a noi contrario effetto.


Našli ho dole v rybníce
až druhé ráno na to.
Jak, půjdeme zas k námluvám
a plácneme si, táto?


07/11/1915 (Athena, nº 5, Fevereiro de 1925)


红尘白浪去来年
细雨秋江看木棉
何处思君君不见
羚羊峡尾七星前


Ni hřmot, jak zboží do lodí se skládá,
křik prodavačů, kupců kolem nůší,
hvizd parníků, lodníků křik a váda,
ni chodců kroky – nic je nevyruší,
všem – nikomu zní zpěv jich, píseň ráda.


Hohe Schule, deine Hallen
Sind gesperrt, verrammelt gar,
Thatest nie mir den Gefallen
Sonst, als eben recht mir's war!


Wer auf festem Lande
Nirgend Heilung fand,
Wird sie wahrlich finden
Dort in Helgoland. –


	Tale è l'incanto de' celesti carmi,
Tal dolcezza nel sen mi serpe ed erra,
Che un nuovo Mondo allor mi cinge, e parmi
Nuove forme vestir l'aere e la terra.
Già tutto mi s'avviva: i tronchi, i marmi,
Ogni erba e fronda un'anima rinserra;
L'onda d'amor, d'amor mormora l'aura,
E intenerito il cor chiede una Laura.


Ye Rich, ye Learn'd, ye Great, confess
This in Life is Happiness,
To live (unknown to all abroad)
To myself only and my GOD.


Egli sul Pyreneo tiene un castello
(narrava lhoste) fatto per incanto
tutto d acciaio e si lucente e bello
ch altro al mondo non e mirabil tanto
gia molti cavallier sono iti a quello
nesun d esser tornato si da vanto
si che i penso signor: e temo forte
o che sian presi: o sian condotti a morte


ابنُ العليميّ مخصوصٌ بأربعةٍ
شاعت فأصبح عنها يضرب المثل
في صدره حرجٌ في سلفهِ سعةٌ
في رأسهِ خفَّةٌ في نفسهِ ثقل


Doch ist dies Treiben mir
So fremd und so unherzlich,
Und, Mutter, ach! nach dir
Zieht mich ein Heimweh schmerzlich!


Zwar dank ich viel dem wohlgelaunten Glücke,
Von dem ich mehr, als ich verdient, empfangen,
Doch nichts, wodurch ich meinen Freund entzücke:


O wehe, wehe mir! nun darf es kühn
Hinaus in Gottes freien Himmel blühn!
O wehe mir! ich bin ja auch erwacht
Und kann nicht regen mich in Grabesnacht!


De Etol a fraca voz foi conhecida,
Que o valoroso Jaime aconselhava,
Porque dele, e de Sousa fora ouvida,
Quando na Ilha deserta se queixava.
Valer lhe ordena; mas, perdendo a vida
Glaura, para as tranqueiras se chegava,
Pressaga do felice fim da pena,
Que momentânea morte ali lhe ordena.


Quem se vai casar ao longe
Ao perto tendo com quem
Alva flor da laranjeira
Não a dará a ninguém


Svatyj Vavřenečku na Veselý hoře,
co pa zapomíl si, proč si tám nahoře,
proč tě vystavěli kapli mezi Chody?
Habys vochránil nás každý vohně škody.


El ne veszne lelkében, hamar írata,
Castaldónak postán Lippára iktatá,
Mind hamarébb lehet, az barát meghalna,
Hogyha ez világba ő élnie akarna.


	Se' preti mi vorranno discacciare,
non curarò minaccie né scongiuri:
ti so dir, avranno agio di gracchiare.


Gold, Silber, vnd viel ander wesen
Muß auch durchs Fewer gehn
Eh' als es kan bestehn;
Ein Krancker, will er recht genesen,
Wird vber den Artzney-Geträncken
Sich nicht viel kräncken.


E tu nel tino bollivi torbido
prigione, quando d'italo spasimo
ottobre fremeva e Chiavenna,
oh Rezia forte!, schierò a Vercea


Полюбил королевич Яныш
Молодую красавицу Елицу,
Любит он ее два красные лета,
В третье лето вздумал он жениться
На Любусе, чешской королевнС прежней любой идет ои проститьсЕй приносит с червонцами черес,
Да гремучие серьги золотые,
Да жемчужное тройное ожерелье;
Сам ей вдел он серьги золотые,
Навязал на шею ожерелье,
Дал ей в руки с червонцами черес,
В обе щеки поцеловал молча
И поехал своею дорогоКак одна осталася Елица,
Деньги наземь она пометала,
Из ушей выдернула серьги,
Ожерелье надвое разорвала,
А сама кинулась в МоравТам на дне молодая Елица
Водяною царицей очнулась
И родила маленькую дочку
И ее нарекла ВодяницеВот проходят три года и боле,
Королевич ездит на охоте,
Ездит он по берегу Моравы;
Захотел он коня вороного
Напоить студеною водоНо лишь только запененную морду
Сунул конь в студеную воду,
Из воды вдруг высунулась ручка:
Хвать коня за узду золотую!
Конь отдернул голову в испуге,
На узде висит Водяница,
Как на уде пойманная рыбка,—
Конь кружится по чистому лугу,
Потрясая уздой золотою;
Но стряхнуть Водяницы не можеЧуть в седле усидел королевич,
Чуть сдержал коня вороного,
Осадив могучею рукоНа траву Водяница прыгнула,
Говорит ей Яныш королевич:
«Расскажи, какое ты творенье:
Женщина ль тебя породила
Иль богом проклятая Вила?»
Отвечает ему Водяница:
«Родила меня молодая Елица,
Мой отец Яныш королевич,
А зовут меня Водяницей»Королевич при таком ответе
Соскочил с коня вороного,
Обнял дочь свою Водяницу
И, слезами заливаясь, молвил:
«Где, скажи, твоя мать Елица?
Я слыхал, что она потонула»Отвечает ему Водяница:
«Мать моя царица водяная;
Она властвует над всеми реками,
Над реками и над озерами;
Лишь не властвует она синим морем,
Синим морем властвует Див-Рыба»Водянице молвил королевич:
«Так иди же к водяной царице
И скажи ей: Яныш королевич
Ей поклон усердный посылает
И у ней свидания просит
На зеленом берегу МоравЗавтра я заеду за ответом»Они после того рассталисРано утром, чуть заря зарделась,
Королевич над рекою ходит;
Вдруг из речки, по белые груди,
Поднялась царица водяная
И сказала: «Яныш королевич,
У меня свидания просил ты:
Говори, чего еще ты хочешь?»
Как увидел он свою Елицу,
Разгорелись снова в нем желанья,
Стал манить ее к себе на бере«Люба ты моя, млада Елица,
Выдь ко мне на зеленый берег,
Поцелуй меня по-прежнему сладко,
По-прежнему полюблю тебя крепко»Королевичу Елица не внимает,
Не внимает, головою кивает:
«Нет, не выду, Яныш королевич,
Я к тебе на зеленый береСлаще прежнего нам не целоваться,
Крепче прежнего меня не полюбишРасскажи-ка мне лучше хорошенько,
Каково, счастливо ль поживаешь
С новой любой, с молодой женою?»
Отвечает Яныш королевич:
«Против солнышка луна не пригреет,
Против милой жена не утешит»


Ach, nimm dich meiner an
Auf der verwirrten Bahn;
Führ mich vom Höllenwege
Zu deinem Himmelsstege!
Ich seufze nach Erbarmen,
Nimm mich in deine Armen!


zrak zavřen, tělo žita vlnami
se vleče k dubu... klesá ku pni jeho –
Buď požehnána mezi ženami
a požehnaný plod života Tvého!


Chvět se – ale nespadnout,
slyšet z dálky
lidské války
řev a chřest těch sterých pout!


Fabio, cuanto se quiere, trata y mira,
Fabio, cuanto es humana confianza,
todo es falsa amistad, todo es mudanza,
todo es adulación, todo es mentira.


Wir gingen in helle Kornfelder hinein.
Dort wucherte Mohn rotfleckig am Rain,
Fein klingen dort Ähren dem Ohr Melodein
Und wiegen die Köpfe leise und träge,
Und heiße Dinge liegen am Wege.
Nicht Körner allein im Kornfeld gedeihn,
Mohnrote Flecken, die lecken am Blut,
Die können im Feld ein Brennen anstecken;
Wir haben geküßt und nicht ausgeruht.


Kriste Pane, učiteli
Nejobětavější lásky,
Jak jsi as se smutně s výší,
Kde se stkvíš u věčném lesku,
Ty dva dny březnové díval
Dolů na provozování
Nauky své spásyplné?


Obraz takých vnad se vynořil v tu chvíli
v mysli Holého, jenž jako ve snách stál...
Nechme ho tak státi, pojďme trochu dál,
bychom z rozkošného sna ho nevzbudili! –


Hát mikor ilyen két dalia csap össze,
Mennyivel tanácsosb állni tőlük messze!
Két tüzes mennykő ez... mondom, közel ne várd:
Mert az egészségnek a szele is megárt.


Ondy náš pan zprávec chtěl,
Abych k němu hupky šel –
Neb již hrozné fousy měl.


Prova uma gota do nosso sangue,


mürrisch und schwergesäßig.
Er fühlte sich nicht mehr echt:
der Herr in ihm war mäßig,
und der Beischlaf war schlecht.


Es war, als ob die Dinge sich bekränzten,
sie standen licht, unendlich leicht besonnt;
ein Fühlen war in jeder Häuserfront,
und viele Fenster gingen auf und glänzten.


Кончается одиннадцатый том
Моих стихов, поющих о бывалом,
О невозвратном, сказочном, о том,
Что пронеслось крылатым карнавалоНе возвратить утраченных услад
В любви, в искусстве, в solree, в ликерах, —
Во всем, во всем! Заплачьте, и назад
Смотрите все с отчаяньем во взораПусть это все — игрушки, пустяки,
Никчемное, ненужное, пустое!Что до того! Дни были так легки,
И в них таилось нечто дорогое!
Любили мы любовь и пикники,
И души вин и женщин тонко знали,
Вначале повстречали нас венки,
И поношенье хамское — в финалМы смели жить! мы смели отдавать
Чаруйный долг великолепной моде,
Не утомясь, молитвенно мечтать
О равенстве, о братстве, о свободВам, «новым», вам, «идейным», не понять
Ажурности «ненужного» былого:
На ваших лбах — бездарности печать
И на устах — слух режущее слово!Конечно, я для вас — «аристократ»,
Которого презреть должна Рассея…
Поэт, как Дант, мыслитель, как Сократ, —
Не я ль достиг в искусстве апогея?
Но будет день — и в русской голове
Забродят снова мысли золотые,
И памятник воздвигнет мне в Москве
Изжив «Рассею», вечная Россия!


我去君留十载中
未曾相见及花红
他时住得君应老
长短看花心不同


Quel che tanto mi piace, arde e innamora
E che al dolce mal lieto mi tira
Sola è costei che quando intorno mira
El mondo di belleza empie e honora;


Jak otrok snědý, vysmahlý,
jejž zrodil Hindostan,
vějířem s lící odvívám
horkého vzduchu van.


Bis, von Verleumdung angefacht,
Mich Eifersucht entbrannte,
Und seelennagender Verdacht
Aus deinem Arm mich bannte.


Víg pohár közt édesebb a
Szerelem.
Ami benne keserű van,
Elnyelem.
Hejh galambom, szőke bimbóm,
Mit nevetsz?
Áldjon meg a három isten,
Ha szeretsz.


鲑菜馌耕者
鸡豚赛社公
不闻车轧轧
但见鼓冬冬


Fu agli enti impresso anche 'l vigor nativo
che dal nascer descrivo - poi Natura,
interna cura - ed arte, che dà loro
quel Dio ch'adoro.


Weinend lag, so oft die Nacht sank,
weil sie ihren Vater liebte,
weil sie ihren Liebsten liebte,
Margarita Sulamith.


蝉声处处和骊歌
风度漕河起夕波
独有故人分手地
蒹葭秋色暮烟多


何以问遗君
四乳龙文镜
红颜不可将
无由看妾影


r seht ihr diß an, ihr Mitgesellen, ihr?
Für eine bloße Schrift, für schlechte Wort' und Grüße?
Nein, nicht so, weit gefehlt: es ist ein Buch voll Süße.
So mancher Buchstab' ist, so mancher Kuß ist hier.


Mas luego vuelvo e aquesto matierra
pensando cuanto es infortunada
mi triste vida, porque la mi guerra
non fue de passo, mas es de morada.


Soll meine liebe sünde seyn/
So wisse/ daß dein schöner schein
Zu dieser sünde mich getrieben/
Und glaube/ daß die kluge welt
Vor leibliche geschwister hält/
Die schönheit und den trieb zu lieben.


Ihr, die ihr eure Last nach Gottes weisem Rath,
Als ein bescheiden Theil noch eine Weile traget:
Ihr, deren Treue sich fürs Recht bemühet hat;
Kommt höret, was man ihm zum letzten Lob-Spruch saget.


当处心安即洞天
黄连一炷胜龙涎
闲房幸自无人到
谁放白云来枕前


Deja a los detractores seguir su obra malvada;
tu gloria, Padre nuestro, tu gloria está salvada
Deja, pues, que la Envidia irreverente ladre


Cynthia du güldnes Licht/
Das nun durch den Abend bricht/
Scheine meiner Liebsten doch/
Blinckt ihr Sterne
her von ferne/
helfft uns tragen dieses Joch.


Sie steh'n geblendet, rufen: »Dieser wäre,
Der Deutschlands hohen Machtstab hält!
Herr ungezählter Völker, ungezählter Heere,
Der erste dieser Welt?


Iocasta trista vi puo' tu vedere
ch'al figlio moglie misera divenne,
ben ch'avenisse sanza suo sapere;


To fan this spark of heaven, this ray divine,
Still, oh my soul! still be thy dear employ;
Still thus to wander thro' the shades be thine,
And swell thy breast with visionary joy.


Pár nocí, dní... a málo vděčná
vám prosa začne: domu paní
být: kuchyň, jídlo, praní,
dnes, zítra a do nekonečna.


挟策宁兼博塞通
亡羊前路却相同
暂时放下官家事
莫放花前茗碗空


Před lety s něho kývalo si na mne
lákadlo smyslů, staré housle mé...
]e to tak dávno – s jejich písní mladou
sotva už vůbec kdy se sejdeme –
bůh ví kdo na nich a kde nyní hrá!


Stál chvíli mlčky, žebrák tich se díval
do tváře jeho, z níž proudila záře
tak jemná, jako plný měsíc v páře
když vstává z lesů, v nichž se přes den skrýval.


Immer auß der sälben Kanne
schmäkkt mir nicht der bäste Wein.
Heute muß es Marmoranne/
morgen Marzimindgen seyn.
Nach den Schwartzen soll man drachten/
sie sind süß zu jeder Zeit;
doch die Blonden zu verachten/
halt ich for Ohnmügligkeit!


Kein Wunder, daß man itzt der Helden Zahl vermehrt,
Wodurch die Christenheit der Spötter Heer zerstört,
Die Gläubigen beschützt, den kühnen Feind bestreitet,
Und das verirrte Volk auf beßre Wege leitet.
Weg dann! mit eurer Wuth aus unserm Freudensaal,
Verberget oder hemmt des argen Herzens Qual:
Die Männer, die ihr seht zu größern Würden steigen,
Die sollen euch gar bald den schnöden Irrthum zeigen.


Dieser Arm
Hebe den Pokal und dieser schmiege sich
Um ein Liebchen!
Mein Gemüth,
Wenn Du kannst, durch einen andern Rath beglück',
Einen bessern! –


Es hat mit uns nun keine Not,
Weil Sünde, Teufel, Höll und Tod
Zu Spott und Schanden sind gemacht
In dieser großen Wundernacht.


Es drängt heran, es wogt die dunkle Fluth
Und in den Lüften schwimmt's wie schwarzes Blut.


porque o amor mesmo doído
nunca morre em boa hora


Jasně hledí hrdý zrak, pevné prsy
nechvějí se povzdechem bolných citů;
palmu v pravici a dlaň levá vznáší
vítězný věnec.


Drey Heller kummen ein; sechs Heller gehen auß;
Wann Wirthschafft geht also, so geht sie durch das Haus.


Wenn Nervenspiel mir einmal möchte hellen
Der dumpfen Stirne fieberisch Umgeben,
Aufsprudeln möchten alter Wunden Quellen
Und stoßen vor der Worte sengend Leben:
Wie zittert meine Hand! wie bricht zusammen
Die Körperkraft in solchem Augenblick!
Und eine harte Faust stößt mich zurück
Ein nutzlos Opfer in die eignen Flammen.


Soll man ja die Warheit sagen,
Hat man in den Kindheitstagen
Freylich noch die göldne Zeit;
Schlafen, Spielen, Scherz und Lachen
Und kein Kummer toller Sachen
Geben uns Zufriedenheit.


Přijde-li na hrad královský,
celý dvůr leskne se ctností:
král dává rádce uvěznit,
ubohé vězení prostí,
purpurem zdobí žebráky,
dává jim skvosty a stuhy,
z hrotů svých stráží poroučí
ruchadla kouti a pluhy.


Mint a szarvas, kit megére
A vadásznak fegyvere,
Fut, - de későn, - foly már vére,
Vérzik tőle a csere:
Úgy futok én a pár-szemtől,
A seb mellem baljában;
Ázik a föld keservemtől
Lábam minden nyomában.
De hajh! mennél tovább érek,
Annál jobban gyűl a méreg
S beljebb rögzik szivembe; -
Futok, hajh - de vesztembe.


v nich březový nevzdychá háj a vzdálené nehučí moře,
v nich neční ledovce k severu šarlatem ozářené,
v nich netančí smavé víly, v nich nikdo nezlořečí...


Čím menší národ, tím bud větším činy!
Ať jeho krev se kouří z guillotiny,
ať jeho synů hlavy s popravišť se řítí –
oč menší národ, o to větší jeho Táboriti!
A kdyby na staletí vybili je kati,
ti v dětech svých se k mlatům opět vrátí!


Wir kämpfften nakkt! Es blib mir krig und sig!
Der Höllunfürst ward mein Gefangener!
Ich legte ihm nun seinen fall recht vor!
Er mus und mus erlernen seine kett.


Dahinter sie verharrn, anarchisch, kündend,
Prophet und Gott, ihr selbstbeseßnes Ich,
Bis sie auf einmal stumm, in Blumen mündend,
Sich ganz verschweigen, opfern, löschen sich.


Schornsteine stehn in großem Zwischenraum
Im Wintertag, und tragen seine Last,
Des schwarzen Himmels dunkelnden Palast.
Wie goldne Stufe brennt sein niedrer Saum.


Dich schuf aus glänzendem Erze
Der Schmuck arbeitende Schmid!
Zeus gab nicht unter dem Himmel
Aus einem Vogel dich mir!


var oluşum varlığına borç,


Denn der kluge Meister legte
Einen Zauber in das Haar,
Drin sich sichtbar oft bewegte
Etwas, das lebendig war.


pur uno et altro, cui la mente cita
veritade, ni prendeno salute;
e dignamente vengon retribute
quando l'anima en cielo si marita.


Kommt heut an eurem Stabe,
Ihr Halbverweste schon,
Und denkt am nahen Grabe
An einen Simeon.


Movi ordigni di guerra alati pini
Senza tema di morte,
E per lubriche vie tenti la sorte,
E per dubbi camini
Scorri insolite strade in mar profondo,
Novi mar, novi mondi, additi al mondo.


Habt ihr denn wirklich keinen Schimmer
Von Angst, daß ihr noch ruhig schlaft?
Wird denn in dieser Welt nicht immer
Das Leben mit dem Tod bestraft?


Was solt'/ ich danun
Verlassene thun?
Wohin mich arme wenden?
All Hoffnung/ und Raht
Verlassen mich hat
An so hülfflosen Enden;
Ich nahme die Räiß
Durch manchen Umbkräiß/
Biß ich hieher gehuncken:
Nun lig' ich allhier
Ohn' alle Sinn schier
Von Liebe Gottes truncken.


Doctas Sirenas en veneno Tirio
Con tus labios pronuncian melodía,
Y en incendios de nieve hermosa y fría,
Adora primaveras mi delirio.
Amo y no espero, porque adoro amando;
Ni mancha al Amor puro mi deseo,
Que cortés vive y muere idolatrando.
Lo que conozco y no lo que poseo
Sigo, sin presumir méritos, cuando
Prefiero a lo que miro lo que creo.


Медовый цветик сада
Шлет цветику свой стих…
Две пчелки вылетают
Из венчиков: два взгляда
Перекрестились в ниМосква


Se os votos exalçados poderão ser meus,
Ouve que amante, Flaco, eu desejara te
Do Nilo, antes de mais, tenha nascido às margens
(Nenhuma terra ensina uma volúpla igual)
Mais branco do que a neve (pois que em Mareótida
Mais belo entre morenos quanto a alvura é rar)
Olhos rivais dos astros, e moles flagelem
As comas o pescoço (caracóis não amo)
A fronte breve, e um pouco o nariz aquilin
De Pestum os rubros lábios envergonhem rosa
Que meus caprichos negue e aos seus me curve, às veze
Mais livre saiba ser, às vezes, que seu am
Rapazes tema, e exclua às vezes as mulhere
Para todos um homem, para mim efeb
Ah não te enganas, não, quanto meu juízo é vero:
Tal era, tu bem sabes, aquele que eu perd


Nach diesen Geistern laß uns schauen,
Wenn drückend über uns das Erdendunkel liegt!
Verkünden sie uns nicht ein leises Morgengrauen,
Das rettend sich an dieses Dunkel schmiegt?
Ein jeder Blick von einer lichten Hore,
Die einen Strahl der Wahrheit uns vertraut,
Ist eine triumphierende Aurore,
Die durch das Morgenthor der großen Zukunft schaut.
Ein jeder Schritt, den unser Streben
Dem Reich der Wahrheit abgewinnt,
Er ist ein Schritt hinein ins heitre Geisterleben.
Jedoch, daß wir durch dieses Labyrinth
Nur langsam uns der Fülle näher winden,
Dies treibt in uns die Kraft zum Streben auf;
Und daß wir sie nur ahnen, nicht ergründen,
Dies ist ein hoher Wink; er winkt hinauf! hinauf!


War Deiner holden Jugend Saft
In öde Luft verhauchet,
Verblüht die Blüthe, Lebenskraft
Auf immer mißgebrauchet,
Und Deine letzten Blick' umher
Dich alle reuentfärben:
O Jüngling, bleibt Dir etwas mehr,
Als trostverschmachtet sterben?


„A ona, paní sladká?“ – „V její říš
tě uvedu, tam duši pohřížíš
v zrak její slunný, tam ji poznáš v kráse,
jak náruč její vlídně otvírá se
těm, jež k ní rodná sestra její vede.“


geyik akar suları özleyince


»Kommt lasset uns das Heil der Welt begrüßen,
Denn uns ist ja geschenkt das Kindelein,
Mein armes Herz ruht dienend ihm zu Füßen,
Denn alle Macht ruht auf den Schultern sein.


Als die Stunde begann, die dem hohen Kampfe geweiht war,
Standen die Thiere versammelt; der Fuchs beim Esel; dem Löwen
Blieb der getreue Hund zur Seite. »Wähle den Kampf Dir!«
Sprach der Esel. »Wolan!« antwortet' der muntere Löwe;
»Wer springt über den Bach, der in unsrer Mitte dahinfließt,
Daß er den Fuß nicht netzt? Deß sei der Thron und die Herrschaft!«


إليك رسول الله أشكو تخلّفي
وشدّة تقصير بقلبي مُجحف
وفقد خشوع للفوائد جالب
وأعظم من فقديه فقد تأسفي
إذا لمعت للرشد في القلب لمعةٌ
تغمدها سدفٌ الحجاب فتختفي
إلام وقد أكملت ستين حجةً
الوث على ذل النقيصة مطرفي
وحتّام أنهى النفس عن شهواتها
وتضمن لي أن لا تعود فلا تفي
وأزجرها عن غيّها وجماحها
فتخدعني منها بوعدٍ مسوّف
أغالي بها في سومها فتردني
إلى ثمنٍ بخسٍ زهيد مطفف
اغثني فقد ضاقت عليّ مذاهبي
وأنت ملاذ للمروع المخوّف
أجرني أجرني يا حمى كل عائذ
ويا ملجأ الجاني وغوث الملهّف
قصدتك يا خير البرية كلها
وأفضل مبعوث وأعدل منصف
وأكرم مقصود وأنجح شافع
وأرحم خلق الله بالمتعطف
لتسأل فيّ الله فارحم تضرعي
وذلّ خضوعي واستعار تلهفي
قصدتك علماً أن جاهك كأنف
لجارك قصد الهاتف المتخطّف
فخذ بيدي يا عُدّتي عند شدتي
وصل وتعطف يا كريم التعطف
وكن لي في الدنيا شفيعاً فإنني
لأرجوك في الأخرى لحشري وموقفي
ألست سليل الغرّ من آل هاشم
أولى الكرم الهامي على كل معتفي
بك اكتست الآباء فوق فخارهم
فخاراً ومن يفخر بمثلك يكتف
وكنت نبياً قبل آدم مصطفى
كريماً لحقٌ أنت خيرٌ من اصطفى
ومنك اكتست أعطاف طيبة حلّة
من الفخر لا أهداب برد مفوّف
فقاقت جميع الأرض نوراً وبهجةً
وعرفاً به لولاك لم تتعرّف
ولولاك ما حنّت إليها على الوجى
ركائب تطوى نفنفاً بعد نفنف
ضوامر من طول السرى برّحت بها
البرى وبراها الحثّ من كل موجف
عليا رجال فارقوا خفض عيشهم
فما صدفتهم عنك زهرة زخرف
يؤمون ربعاً منك بالنور آهلاً
يرومون منك الفضل يا خير مُسعف
وأدركت الأنصار أوسٌ وخزرج
بك النصر لا بالسمهريّ المثقّف
لك المنّة العظمى عليهم إذ اهتدوا
بنورك للدين القويم المخفّف
بدت ليلة السبعين أنجم سعدهم
ببدر تمامٍ منك غير مكسّف
وحاز بك الأعيان من نقبائهم
مناقب عزٍّ نورها ليس يختفي
دعوتهم نحو الرشاد فبادروا
سراعاً لما تدعو بغير توقف
فأضحوا جميعاً قد تألف شملهم
على طاعة الرحمن خير تألف
وأمتك المرحومة الوسط التي
سمت قبل اجتازت كمال التشرف
أتيتك يا خير البرايا بمدحة
أطاعت قوافيها بغير تكلّف
عليها بهاءٌ من ثنائك باهر
شهيّ إلى قلب المحب المشغف
ولو لم تكن جاءت بمدحك سنةٌ
لقصّر عنه هيبةّ نظمُ وُصف
مدحتك أبغى الفضل منك وأجتدي
نوالك فأجبر كسر يحيى بن يوسف
فلي حرمة الإسلام والشيب والذي
أدين به من سنّة لم تحرّف
ورؤياك في الدنيا وأخراي يا لها
مني إن أنل أسبابها أتشرف
وحج إلى البيت المعظم في غنىً
وعافية وأضمم عيالي وأكنف
وتجديد تسليمي عليك مواجهاً
وتعفير خدي في الثرى المترشف
وخاتمة الأعمال بالفوز والرضا
ومن يُكف عقبي السوء فيها فقد كفى
عليك سلام الله غضّاً مجدداً
منوطاً بتسليم جديد مضعّف
لعترتك الغرّ الكرام وصحبك ال
أفاضل أهل السبق في كل موقف
وأزواجك اللاتي كملن طهارةً
وبرأهن الله من إفك مُرجف


Aún niña y ya te vas,
niña en la muerte,
muerta de hace tres años.
¿Por qué sobre los grises
suelos desconocidos
eres luto y esparto?
¿Adónde tu siniestra
felicidad de humo
te lleva de la mano?
Más allá de las lápidas,
cenicienta me miras,
muerta de hace tres años.


L’augure interrogeait le flanc de la victime,
La terre s’enivrait de ce sang précieux…
L’univers étourdi penchait sur ses essieux,
Et l’Olympe un instant chancela vers l’abîme.


银潢淡淡没疏星
一阵凉从雨后生
仰看浮云成独卧
数围蛛网络中庭


Ó, přijď mě potěšit,
do noci budu šít
do práce zabrána.
Přijď, můžeš u mne být,
šohájku, do rána!


Hoje pensar me dói como ferid
O próprio poema não é poem
Tem qualquer coisa de trágic
De sangue junto ao mur
De pétalas descida
De véu cobrindo o retrato
de um mort
Hoje pensar me dói como ferid
Mas é uma imposição-pensa
Não quero estado de graça,
nem aceito determinism
Só a morte é irreversíve
A opressão do azul
aumenta meu conflito,
e é cruel escutar as razões
da razã
Quisera repartir-me
no cristal da manh
Ser um pouco daquela rosa
tocada de irrealidade;
de tênue luz ferindo
o espelho do rio;
daquela estátua pudica
que parece ter ressuscitado
a inocência


Éneklek harczot is,
Vitézlő őseket,
Elmult időkön át
Forró szerelmeket,
S dalban dicsőitem
A szende szép szemet,
A lábkát, mely alig
Lebeg a föld felett.


Hofhistoriographen lispeln
Mit ergrauten Paladinen;
Nach den Mosaiken blicken
Kammerherrn mit Betermienen.


Io stabilisco che non copra il cielo,
ch'io governo, mai più femmina bella
(eccetto alcune poche ch'io mi celo
che fien di me maggiori e d'ogni stella),
che sopporti con casto e puro zelo
finir la vita sua d'amor ribella,
e che stia intatta di sì dolce affetto,
se non mentitamente o al suo dispetto. —


小阁明窗半掩门
看书作睡政昏昏
无端却被梅花恼
特地吹香破梦魂


Duše peruť volněj’ pne se,
oj, to nota písně zní,
o níž duše truchlá často
ve hrobovém klidu sní.


إني عشقتك  واتخذت قراري
فلمن أقدم _ يا ترى _ أعذاري
لا سلطةً في الحب  تعلو سلطتي
فالرأي رأيي  والخيار خياري
هذي أحاسيسي  فلا تتدخلي
أرجوك ، بين البحر والبحار
ظلي على أرض الحياد  فإنني
سأزيد إصراراً على إصرار
ماذا أخاف ؟ أنا الشرائع كلها
وأنا المحيط  وأنت من أنهاري
وأنا النساء ، جعلتهن خواتماً
بأصابعي  وكواكباً بمداري
خليك صامتةً  ولا تتكلمي
فأنا أدير مع النساء حواري
وأنا الذي أعطي مراسيم الهوى
للواقفات أمام باب مزاري
وأنا أرتب دولتي  وخرائطي
وأنا الذي أختار لون بحاري
وأنا أقرر من سيدخل جنتي
وأنا أقرر من سيدخل ناري
أنا في الهوى متحكمٌ  متسلطٌ
في كل عشق نكهة استعمار
فاستسلمي لإرادتي ومشيئتي
واستقبلي بطفولةٍ أمطار
إن كان عندي ما أقول  فإنني
سأقوله للواحد القها
عيناك وحدهما هما شرعيتي
مراكبي ، وصديقتا أسفاري
إن كان لي وطنٌ  فوجهك موطني
أو كان لي دارٌ  فحبك داري
من ذا يحاسبني عليك  وأنت لي
هبة السماء  ونعمة الأقدار؟
من ذا يحاسبني على ما في دمي
من لؤلؤٍ  وزمردٍ  ومحار؟
أيناقشون الديك في ألوانه ؟
وشقائق النعمان في نوار؟
يا أنت  يا سلطانتي ، ومليكتي
يا كوكبي البحري  يا عشتاري
إني أحبك  دون أي تحفظٍ
وأعيش فيك ولادتي  ودماري
إني اقترفتك  عامداً متعمداً
إن كنت عاراً  يا لروعة عاري
ماذا أخاف ؟ ومن أخاف ؟ أنا الذي
نام الزمان على صدى أوتاري
وأنا مفاتيح القصيدة في يدي
من قبل بشارٍ  ومن مهيار
وأنا جعلت الشعر خبزاً ساخناً
وجعلته ثمراً على الأشجار
سافرت في بحر النساء  ولم أزل
_ من يومها _ مقطوعةً أخبار
***
يا غابةً تمشي على أقدامها
وترشني يقرنفلٍ وبهار
شفتاك تشتعلان مثل فضيحةٍ
والناهدان بحالة استنفار
وعلاقتي بهما تظل حميمةً
كعلاقة الثوار بالثوا
فتشرفي بهواي كل دقيقةٍ
وتباركي بجداولي وبذاري
أنا جيدٌ جداً  إذا أحببتني
فتعلمي أن تفهمي أطوار
من ذا يقاضيني ؟ وأنت قضيتي
ورفيق أحلامي ، وضوء نهاري
من ذا يهددني ؟ وأنت حضارتي
وثقافتي ، وكتابتي ، ومنار
إني استقلت من القبائل كلها
وتركت خلفي خيمتي وغباري
هم يرفضون طفولتي  ونبوءتي
وأنا رفضت مدائن الفخا
كل القبائل لا تريد نساءها
أن يكتشفن الحب في أشعار
كل السلاطين الذين عرفته
قطعوا يدي ، وصادروا أشعاري
لكنني قاتلتهم  وقتلتهم
ومررت بالتاريخ كالإعصار
أسقطت بالكلمات ألف خليفة
وحفرت بالكلمات ألف جدار
أصغيرتي  إن السفينة أبحرت
فتكومي كحمامةٍ بجواري
ما عاد ينفعك البكاء ولا الأسى
فلقد عشقتك  واتخذت قرار


S búsongva eltünődtem: egy-két perc, s csendesen
Majd útra készülök, kabát, kalap, bot... s vége.
Lassan leballagok a hűs feketeségbe,
Sírásra ferdült szájjal, át siket tereken.
S olykor majd gyujtót gyujtok: melyik utca ez itten?
Mi dolgom itt? És árnyam, az éji útra kentet
Elnézem majd merőn, míg fáradtan pihen meg
Torz válla egy kövön, s nagy karja sárba fittyen...


Rispose Bianciardin: - Qua son venuti
due cavalier valenti e bene armati,
e benché molto gli abbiam combattuti,
per forza son tra la schiera passati
e dispariti, e poi non gli ho veduti:
credo che sieno diavoli incantati,
ché l'uno e l'altro è paruto invisibile,
e fatto han quel che non parea possibile.


¡Óyelo, patria! El último sonido
será, tal vez, de mi laúd; muy pronto
partiré a las regiones del olvido.


"The western ocean roll'd in vain
Its parting waves between,
My  brav'd the dang'rous main,
And bless'd our native scene.


Meu doido coração aonde vais,
No teu imenso anseio de liberdade?
Toma cautela com a realidade;
Meu pobre coração olha que cais!


لَيسَ في الأَرضِ ما يَفوقُ سِوى الشا
مِ وَدَعني مِن سائِرِ الآفاقِ
يا رِياحَ الشَآمِ أَنتِ رَسولٌ
يَتَعَنّى في حاجَةِ العُشّاقِ
وَإِذا زُرتِ غُلَّتي بِنَسيمِ
قامَ بَينَ الحَشا مَقامَ العِناقِ
لَكِ مِن أَدمُعي مَيادينُ شَوقٍ
فَاِركُضي فيهِ مِثلَ رَكُضِ العِتاقِ
ذِخِرَت مُقلَتي كُنوزَ دُموعِ
فَاِجهَدي يا هُمومُ في الإِنفاقِ
فَكَأَنَّ الأَنداءَ نَفتَهُ راقِ
وَكَأَنَّ الحَفيفَ صَوتُ الراقِ
وَسَلامٌ عَلى اللَيالي الخَوالي
مِن مُعَنّى مِنَ اللَيالي البَواقي
عَلَّلوني عَنِ الشَآمِ بِذِكرٍ
إِنَّ قَلبي إِلَيهِ بِالأَشواقِ
مَثَّلَتهُ الذِكرى لِعَيني كَأَنّي
أَتَمَشّى هُناكَ بِالأَحداقِ
لا أَغَبَّ الغَمامُ عَنهُ تَحايا
تُلبِسُ الغُصنَ سُندُسَ الأَوراقِ
عَذَّبَ اللَهُ بِالتَنائي التَنائي
وَأَذاقَ الفِراقَ طَعمَ الفِراقِ


Widerspiegelt, schier verhöhnend,
Alle Flammen ihrer Freude –
Stehen dort wie im Parterre
Eines großen Schauspielhauses,


我欲留秋住
寒衣不忍裁
归期何用速
尚有小桃开


رب دار بالغضا طال بلاها
حكت الطيف شؤونا وحكاها
ضحكت عن بهجة حتى لقد
عكف الدهر عليها فبكاها
درست الا بقايا اسطر
في صحاف الدهر بالوهم تلاها
ولمعنى من تصاريف القضا
سمح الدهر بها ثم محاها
كان لي فيها زمان وانقضى
آه كم وجداله اخلصت آها
زمن فها تقضى وقفة
اشبعت بالعارض الجاري ثراها
رهصتها بالحيا حتى اذا
لصقت حر ثراها بحياها
وبكت اطلالها نائبة
وابل اللهفة من اهل هواهال
اسعفتني حين سحت فجرت
عن جفوني احسن الله جزاها
قل لجيران مواثيقهمو
نشر الخلف ذراها وطواها
سمة الحرباء فيها برزت
كلما احكمها ريب قواها
كنت مشغوفا بكم اذ كنتم
جيرتي كالشمس مجد او ضحاها
وبروض العز كنتم للعلى
شجرا لا يبلغ الطير ذراها
لا يبيت الليل الا حولها
اسد غاب غيرة ترعى فناها
وقفت تزأر في اطرافها
حرسا ترشح بالموت ظباها
فاذا مدت الى اغصانها
همة الدهر التوت دون مداها
واذا طالت لها عن طمع
كف جان قطعت دون جناها
فتراخى الامر حتى اصبحت
عرضة جف ودل طرفاها
وغدت من بعد صون شامخ
هملا يطمع فيها من رآها
تخصب الارض فلم امور بها
حين القى ساقى الاصل فتاها
لم ارح يوما لدى قيعانها
رائدا الا اذا عز حماها
لا يراني الله ارعى روضة
داس انذال البريات رباها
وغدت في زهوها ملعبة
سهلة الاكناف من شاء وعاها
واذا ما طمع اغرى بكم
ميل روح قبل قد كنتم مناها
فكر العقل بكم حينا وقد
عرض اليأس لنفسي فثناها
فصبابات الهوى اولها
نظرة يتبع القلب خطاها
نظرة ينتج عنها عنوق
طمع النفس وهذا منتهاها
لا تظنوا لي اليكم ويهم
قطعة كنت وقلي قد محاها
همت فيكم قبل ان جربتكم
كشف التجريب عن عيني عماها


Fünfmal hat nun, als ich weiß,
Phöbe neue Hörner krieget,
seit das dritte Kind erlieget
und tut seinen Todesschweiß.
Seit der Zeit fühlst du die Qual
itzund nun das dritte Mal.


A mi piace la druta minutella,
la moie personata mi toria
e çascuna liçadra çonvençella,
nì di so pelo molto curaria.


Menalcas, den das Glück aus seiner Vaters-Stadt
In eine andre Flur und Feld gerufen hat,
Woselbst er jetzt sein Brod in sichrer Ruh verzehret,
Und sich durch Fleiß und Kunst in seiner Hütte nehret.
Saß einst auf einem Tag darinnen sehr erfreut,
Und schmückte sich dabey nach ietzger Jahres-Zeit
Mit Blüthen, Blumen, Laub und buntgefärbten Bändern.
Er suchte auch die Lust in etwas zu verändern:
Er nahm sein Haber-Rohr und sang ein Hirten-Lied,
Worunter dieses war: Seht! mein Vergnügen blüht!
Die Philis trat zu ihm und unterbrach sein Singen:
Sie sprach: was treibet dich zu diesen Wunder-Dingen?
Du hast dich ausgeschmückt, du hebst die Hand empor,
Und singst in Einsamkeit vergnügt durch Mund und Rohr?
Wer putzt sich, wenn es schneyt? Wer freut sich, wenn es frieret,
Wenn Wiesen Feld und Wald ein weises Kleid bezieret?
Kein Schäfer nimmt den Stab und gehet auf das Feld,
Und weydet da sein Vieh. Die Hütte ihm gefällt;
Da pfleget er sein Lamm, und wärmt sich bey dem Lichte,
Und zeigt nicht, wie im May ein aufgeklärt Gesichte.
Ich aber sehe dich besonders wohl vergnügt:
Drum bitt ich, sage mir, was dir im Herzen liegt;
Damit ich ferner nicht dein Thun, wie jetzt beschäme,
Und einen gleichen Theil an deiner Freude nehme.
Menalcas lächelte, und sah die Philis an,
Und sprach: O Schäferin! gedenkest du nicht dran,
Daß heut ein Oberhirt in unserm Feld und Fluren,
Dem wir Gehorsam, Pflicht und treue Dienste schwuren,
Silvandern meine ich, mit seiner Schäferin,
Der schönen Rosilis, mit hocherfreutem Sinn,
Das Neue Jahr betrit. Sie feyren diese Stunden
Mit ungewohnter Lust: Drum halt ich mich verbunden
Heut aufgeweckt zu seyn. Menalcas fuhre fort,
Und sprach: O Philis! Ach! mir fehlet Geist und Wort
Die grosse Freudigkeit der Seelen auszudrücken.
Du weist so wohl als ich, mit was vor holden Blicken
Und dieses Edle Paar vor andern angeschaut.
Silvander, welchem man das Hirten-Amt vertraut,
Und der es auch bisher so wohl in acht genommen;
Daß auch kein Schäfer nicht, nur um ein Lamm gekommen.
Sie treiben unter ihm vergnügt das Vieh ins Feld,
Und ihre Hütten sind beschützt und wohl bestellt.
Wenn andres Schäfer-Volk von harten Diensten saget;
So wissen wir von nichts; wir leben unverzaget.
Drum hat ihm auch der Herr der Sterne hochbeglückt,
Und ihm ein Silber-Haar mit Ehren zugeschickt,
Er giebt ihm Stärk und Kraft. Gott hat ihm auch darneben
In dreyen Ehen Fried und Einigkeit gegeben.
Nichts minder zeitlich Gut. Und dieses wendet er
Zum Dienst des Nächsten an. Nein! nicht von ohngefehr
Hat mich des Schicksals Macht an diesen Ort gesetzet,
Allwo mich dieser Hirt erfreuet und ergötzet.
O Philis! schau mit mir die Tag und Stunden an,
Da uns dieß Hirten-Paar viel gutes angethan,
Die wir doch warlich nicht verschuldet und verdienet.
Ja, durch Silvanders Gunst mein und dein Glücke grünet.
Wenn nun dieß werthe Paar viel neue Jahre sieht;
So kans nicht anders seyn, ich sing ein Freuden-Lied.


so war deines Lebens Zier,
junger Schürer! Deine Blüte
war ein kurzer Blumenschein,
der bald kömt und bald geht ein.
Nur dein feuriges Gemüte
funkelt noch bei uns nach dir.


Co sen zjevil, to se splní:
vejde v slávu z utrpení
ten, jenž snil jej v těžké trýzni.
Radost, síla, odhodlání
září z očí apoštola,
a vlast v dáli spásu čeká,
lidstvo bude vykoupeno.


Nyüzsög a földszín, zümmög a légalj,
Pompa mezébe öltöz a föld;
Terhe alatt remeg, inog a friss gally,
Nyit a virág, az állat üvölt.


Umil sen viene a' tuoi sacrati altari
il mio feroce cozzator lanuto,
quel sì nero, sì crespo e sì barbuto,
famoso tra le greggie e tra' caprari.


Jöjj vágyam, aljas hatalom,
vagyonnal áldozom neked
s élettel és erénnyel:
ép így tisztelték egykoron
arannyal a szent gyermeket
a mirrhával és tömjénnel...


Ché fermo son, se morir ne dovesse,
D'amar il fior, e 'l me' cor vi s'asente,
O 'n altro danno ch'avenir potesse».


Der Santon Hadem saß an der Kaskade
Vor Bagdad. Plötzlich drang ein Mädchen sich zu ihm,
Selbst Venus kam nie schöner aus dem Bade:
O hilf mir, heilger Mann! rief sie mit Ungestüm,
Erhalte mir mein höchstes Gut, die Tugend.
Ein Bösewicht, der junge Muselim,
Stellt meiner unerfahrnen Jugend
So hitzig nach, daß ich kaum widerstehen kann:
Was soll ich thun? – Nach kurzem Schweigen
Versetzt der Mönch: Hier ist ein Talisman;
Der wird ihm dein Gesicht so häßlich zeigen,
Daß er, so lang der Ring an deinem Finger steckt,
Sich, wie durch ein Phantom geschreckt,
Von dir entfernen wird. Die holde Schöne
Empfängt den Schmuck aus seiner Hand
Und danket ihm mit einer frohen Thräne.
Es war der dritte Tag, als er am Tigerstrand
An ihres Buhlen Arm, in einem Busch sie fand:
Was macht der Talisman, bedrängte Nuredine?
Rief er ihr lächelnd zu. Das arme Kind
Verstummt, und mit verwirrter Miene
Zog sie die Hand zurück. Der Santon war nicht blind:
Ich hätte dich, sprach er, so hart nicht prüfen sollen;
Wo wird ein Mädchen in der Welt,
Auch selbst, wenn es dadurch der Unschuld Kranz erhält,
Dem Jüngling häßlich scheinen wollen?


My vycházeli často za město,
neb muž ten dobrým přítelem byl všeho,
co roste a co žije na zemi.
Nad keřem u cesty se zastavil
a tvar i barvu lístků pozoroval.
A jako dítě na motýla zřel,
jenž s květiny se snesl na cestu
a křidélka svá zdvihaje a kloně
zdál chlubiti se jejich barvami.
Na želvu nemotornou, která lezla
v kolejnic prachu, chvíli díval se
a potom zdvih ji, stranou odnesl,
neb mínil, že by mohl těžký vůz
svým kolem zdrtit vypouklý ten domek
i domácího pána, nešiku.


Ve svatém hněvu ruka bije,
kde srdce skryto, do vesty,
a pod ochranou policie
své odhlasujem protesty.


O krocích hustou tmou,
jež spěly v náruč smrti,
o snech, jež prsy dmou,
o kolech, která drtí.


Dich mit Ruh besitzen können,
Ist mein Trost und gantze Lust;
Bleib auff deinen treuen Sinnen,
Liebste, wie du jetzund thust;
Meine Freyheit soll allein
Deiner Liebe dienstbar seyn.


Durch ihre Locke seufzet
Das Windchen hin und späht
Der Blume nach, die tauig
Von ihren Tränen steht.


C'est un pauvre petit cocher
Qui m'a mené sans accrocher
Je désire qu'il t'ait conduit.
Il n'eut pas peur, bien qu'il fit nuit ;


Если есть Иной,
Здесь иль там,
Ныне, в час ночной,
Явен стань очаПогасил я все светила,
И на ложе я возлёг, —
Благовонный дым кадила
У моих клубится ноЯ лежу в дыму курений,
Как бессильный боЯ не жду ничьих молений, —
Лишь тебя, мне чуждый гений,
Призываю в мой чертоПокажи свой лик,
Обрати свой взор
На меня!
Или нет владык
У пучин, у гор,
У огня?
Бьют, звенят ручьи,
Тучи воду пьют, —
Как же дни мои,
Для чего цветут?
Я возник из почвы дикой,
Я расцвёл в недобрый чаДля кого пылал костёр великий?
Для чего угас?
Сквозь туманный дым кадила
Вижу я нездешние чертО, неведомая Сила,
О иной, о дивный, это — Ты!
Ничего вокруг не изменилось,
Но во мне всё сделалось иным, —
Безглагольно тайное открылось,
Тает жизнь моя, как дыЗнаю я, что нет земного слова
Для Твоих безмолвных откровений,
Знаю я, что мне томиться снова
В рабстве тягостных сомнений,
И Твоё мгновенное явленье, —
Призрак или свет, —
Но спасён я в краткое мгновенье,
Всё равно, — то было вдохновенье
Или бре


Dolgomi... Ahi folle! inutili
Querele io spando: errore
Al cor m'induce il memore
Libetrico furore.


In Rosen fault das Fleisch/ in Nesseln bleibt es frisch.
Zu unserm Glücke geht das Unglück oft zu Tisch.
Weg Zartling in der Noth/ komm weis' und tapfrer Muht:
So manches Ubel ist der Welt ihr höchstes Gut.


缇囊深复有沧洲
丈石春融翠欲流
退笔成丘竟何益
乘时真欲砺吴钩


Und wer mit liebendem Vertrauen
Zu mir, dem kleinen Sterne, blickt,
Der darf in gläub'ger Ruhe schauen,
Denn er bleibt fest und unverrückt.


Para marfiles diáfanos, Murzúk
Par higiénicos lúpidos, Pysék
Para tebáicos báquicos, Hupék
Para dátiles cándidos, Mabrúk


„Jaké pak to stvoření jste?
Ani vína nepijete –“
a již láhev s poháříkem
přede mnou se náhle octla.


Hle, s kazatelny peklo již se rojí,
a zázrak ze zázraku vstává zázrakem,
mnich otylý řeč o střídmosti strojí
a višňový nos cpe si tabákem.


في الشارع الخامس حيّاني  بكى  مال على السور
الزجاجي ، ولا صفصاف في نيويورأبكاني  أعاد الماءَ للنهر  شربنا قهوه  ثم افترقنا في الثواني منذ عشرين سنهْ
وأنا أعرفه في الأربعينْ
وطويلاً كنشيدٍ ساحليّ ، وحزينْ
كان يأتينا كسيف من نبيذٍ  كان يمضي كنهايات
صلاهْ
كان يرمي شِعْرَهُ في مطعم " خريسْتو"
وعكا كلها تصحو من النومِ
وتمشي في المياه
كان أُسبوعاً من الأرض ، ويوماً للغزاهْ
ولأمّي أن تقول الآن : آه!
ليديه الوردُ والقيدُ  ولم يجرحْهُ خلف السور ألّا
جرحُهُ السيّد  عُشّاقٌ يجيئون ويرمون المواعيدُ رفعنا الساعد الممتدَّ دشَّنا العناقيدَ اختلطنا في
صراخ الفيجن البريّ  كسرنا الأناشيدَ  انكسرنا
في العيون السود  قاتلنا  قُتلن ثم قاتلنا  وفرسان
يجيئون ويمضونَ وفي كل فراغْ
سنرى صمت المغني أزرقاً حتى الغيابْ
منذ عشرين سنهْ
وهو يرمي لحمه للطير والأسماك في كل أتجاه
ولأمّي أن تقول الآن : آه !
أبن فلّاحين من ضلع فلسطين
جنوبيُّ
شقيُّ مثل دوريٍّ
قويّ
فاتحُ الصوتِ
كبير القدمين
واسعُ الكفِّ  فقيرٌ كفراشهْ
أسمرٌ حتى التداعي
وعريض المنكبين
ويرى أبعدَ من بوابة السجن
يرى أقرب من أطروحة الفن
يرى الغيمة في خوذة جنديّ
يرانا ، ويرى كرت الأعاشهْ
وبسيط  في المقاهي واللغهْ
ويحب الناي والبيرةَ
لم يأخذ من الألفاظ إلّا أبسط الألفاظ
سهلا كان كالماء
بسيطاً  كعشاء الفقراء كان حقلاً من بطاطا وذرهْ
لا يحب المدرسهْ
ويحب النثر والشعر
لعلّ السهل نثرٌ
ولعلّ القمح شعرٌويزورُ الأهلَ يوم السبتِ
يرتاح من الحبر الإلهي
ومن أسئلة البوليسِلم ينشر سوى جزئين من أشعاره الأولى
وأعطانا البقيهْ
شوهدت خطوتُهُ فوقَ مطار اللد من عشر سنين
واختفكان ما سوف يكونَ
فضحتني السنبلهْ
ثم أهدتني السنونو
لعيون القَتَلهْ
 شاحباً كالشمس في نيويورك :
من أين يمرُّ القلب ؟ هل في غابة الأسمنت ريش لحمام؟
وبريدي فارغٌ  والفجر لا يَلْسَعُ والنجمةُ لا تلمع في هذا الزحام ومسائي ضيّقٌ  جسم حبيبي ورقٌ  لا أحد حول
مسائي " يتمنى أن يكون النهر والغيمه"  من
أين يمرّ القلب ؟ من يلتقط الحم الذي يسقط قرب
الأوبرا والبنك ؟ شلاّل دبابيسَ سيجتاح الملذاتِ
التي أحملها لا أحلم الآن بشيء
أشتهي أن أشتهي
لا أحلم الآن بغير الانسجام
أشتهي
أو
أنتهي
لا  ليس هذا زمني
شاحباً كالشمس في نيويوركَ
أعطيني ذراعي لأعانقْ
ورياحي لأسير
ومن المقهى إلى المقهى  أُريد اللغه الأخرى
أُريد الفرق بين النار والذكرى
أُريد الصفَةَ الأولى لأعضائي
وأعطيني ذراعي لأعانق
ورياحي لأسير
ومن المقهى إلى المقهى
لماذا يهرب الشعر من القلب أذا ما أبتعدتْ يافا ؟ لماذا
تختفي يافا أذا عانقُتها ؟
لا ليس هذا زمني
وأُريد الصفة الأولى لأعضائي
وأعطيني ذراعي لأعانق
ورياحي لأسير
 واختفى في الشارع الخامس ، أو بوابة القطب
الشماليّ  ولا أذكر من عينيه ألا مدنا تأتي وتمضوتلاشى ، وتلاشوالتقينا بعد عام في مطار القاهرة
قال لي بعد ثلاثين دقيقه
" ليتني كنت طليقاً
في سجون الناصرة "
نام أسبوعاً  صحا يومين  لم يذهب مع النيل ألى الأرياف
لم يشرب من القهوة إلّا لونها لم يرى المصريَّ في مصرَ
ولم يسأل سوى الكُتّاب عن شكل الصراع الطبقيّ
ثم ناداه السؤال الأبديّ الاغتراب الحجريّ
قلت : من أي نبيّ كافر قد جاءك البعدُ النهائيّ ؟
بكى من كَسَل في نظراتي  هل تغيّرْتَ ؟
تغيّرتُ  ولم تذهب حياتي
عبثاً مال إلى النيل وقال : النيل ينسى ؟
قلت : لا ينسى كما كنا نظنُّ
وتذكّرنا معاً إيقاعنا الماضي
وموجاتِ السنونو فوق كفِّ تقرع الحائطَ
والأرضَ التي نحملها في دمنا كالحشرات
وتذكرنا معاً إيقاعنا الماضي وموتَ الأصدقاءْ
والذين اقتسموا أيّامنا ، وانتشروا
لم يحبونا كما كُنّا نشاء
لم يحبونا ولكن عرفون
كان يهذي عندما يصحو  ويصحو عندما يبكي
ويمشي كخيامٍ في البعيد العربيّ
ذهب العمر هباء
وفقدت الجوهريّ
واختفى قرب غروب النيل
أعددت له مرثية أخرى وجنّاز نخيلْ
يا انتحاري المتواصل
أوقف العمر لكي نبدأ من أي رحيلْ
وتأجّج كنباتات الجليل
وتوهّج كقتيل
يا انتحاري المتواصل
قف على ناصية الحلم وقاتلْ
فَلَكَ الأجراس ما زالت تدقّ
ولك الساعة ما زالت تدقُّ
وتلاشى مرة أخرى
وخانتني الغصونُ
كان ما سوف يكونُ
فضحتني السنبلهْ
ثم أهدتني السنونو
لسيوف القتلهْ
كانت نيويورك في تابوتها الرسمي تدعونا ألى تابوتها
في الشارع الخامس حيّاني  بكى  مال على نافورة
الاسمنتِ  لا صفصاف في نيويورك  أبكاني أعاد الظل للبيت  اختبأنا في الصدى  هل مات
منّا أحدٌ ؟ كلّاً  تغيّرت قليلاً ؟ لا  هل الرحلة
ما زالت هي الرحله والميناءُ في القلب ؟  نعكان بعيداً وبعيداً ونهائيّ الغيابْ
دَخّنَ الكأتلاشى
كغزالٍ يتلاشى
في مروّج تتلاشى في الضبابْ
ورمى سيجارة في كبدي وارتاحَ
لم ينظر إلى الساعةِ
لم يسرقْهُ هذا القمر الواقفُ تحت الطابق العاشر في
منهاتنَ  التفّ بذكراهُ  تغشّاه رنينُ الجرس
السريّ  مرّت بين كفينا عصافير عصافيرُ و موتٌ
عائليّ  ليس هذا ومني  عاد شتاء آخر  ماتتْ
نساء الخيل في حقل بعيد  قال إنّ الوقت لا يخرج
مني  فتبادلت و قلبي مدنا تنهار من أوّل هذا
العمر حتى آخر الحلمِ أنبقى هكذا نمضي إلى الخارج في هذا النهار البرتقاليّ
فلا نلمس إلاّ الداخل الغامضَ ؟
من أين أتيتَ ؟
إخترقتْ عصفورةٌ رمحاً
فقلتُ اكتشفتْ قلبي
أنبقى هكذا نمضي إلى الداخل في هذا النهار البرتقاليّ
فلا نلمس إلاّ شرطة الميناء ؟


A cestou jak jsem zpíval,
hned byl jsem veselý,
v mou duši měsíc se díval,
jak přítel k příteli! –


雾外江山看不真
只凭鸡犬认前村
渡船满板霜如雪
印我青鞋第一痕


Und seine Glocken klangen
So voll, so hell, so rein:
Er goß auch Lieb' und Glauben
Mit in die Form hinein.


Quivi divenne intrinseco e fratello
d'un cortese baron di quella corte,
che nei confin di Servia avea un castello
di sito ameno e di muraglia forte.
Nomossi Argeo colui di ch'io favello,
di questa iniqua femina consorte,
la quale egli amò sì, che passò il segno
ch'a un uom si convenia, come lui, degno.


Unsre Donow fleußt uns vor,
leitet mit erfreuten Wellen
unsre dapfern Bundsgesellen
bis fast vor des Hundes Tor .
Bizanz, du solst unser heißen,
eh' daß du dich denkst zu schmeißen!


«Hová, hová vitéz sereg?
Mindennek van határa!»
Szól a vezér, s mint nap kisüt
A fenség homlokára.
«Az ősi föld megnyerve már,
Ennél egyéb nem kell nekünk, -
Hazát szerezni volt a czél,
A véres harcz, csak eszközünk.


Da spürt sein Odem erst die Gruft,
Und seine Brust die Kerkerluft;
Die Kraft, im Innersten versehrt,
Ihr Letztes hat sie aufgezehrt.


Er wirfft die Müntz auß Schmertzen/
Mit hartbeklämmten Hertzen/
Selbst in den Tempel hin;
Laufft zu verfluchten Stricken/
Vnd muß in Ach ersticken/
Das ist sein hochgeschätzt Gewin.


物在人亡空自悲
泪痕时共落花垂
泉台若有回峰雁
寄我衷肠知不知


Schau' ich hinaus in's weite Reich der Stille,
Wenn Dämmrung rings auf bunten Wolken schwebt,
Und fern die Nacht in ihre dunkle Hülle
Das irre Gold der schönern Welten webt,
Dann blick' ich bang und sehnend in die Ferne,
Wie im Orkan zum Strande der Pilot,
Und schwänge gern mich auf zu jenem Sterne,
Wo bräutlich uns der Schöpfung Morgenroth
Die erste Lust, die erste Liebe bot.
Dort wohnt die Ruh' im Hain an kühlen Quellen,
Umflattert von der Weste leisem Tanz,
Und schaukelt sich auf nie empörten Wellen
Und flicht zum Schmuck sich manchen bunten Kranz.
Was wilden Kampf in unsrer Brust erregte,
Flieht ihr vorbei, wie luft'ger Träume Spiel,
Was hier bei uns die Sinne nur bewegte,
Das tönt bei ihr nachhallend im Gefühl.
Fern sind von ihr Begier und wildes Sehnen,
Sie kennt den Wunsch, den Trug der Hoffnung nicht,
Dem innern Glück nur gelten ihre Thränen,
Dem feuchten Blick entstrahlt ein göttlich Licht.
Betrachtung ist ihr einziger Gedanke,
Unschuld'ge Lust ihr einziges Gefühl,
Und Ewigkeit ist ihres Geistes Schranke,
Und Ewigkeit ist ihrer Freuden Ziel.
O dürft ich mich noch einmal an sie schmiegen!
Dürft' ich mit dir in ihrem weichen Schooß
Noch einmal mich in süße Träume wiegen,
Gern sagt' ich mich von allen Ritterzügen
Nach Ruhm und Glanz und Abenteuern los.
O dürft' ich frei aus dem Gedräng entschwinden!
Könnt' ich mit dir, mit Jener, die dich liebt,
Mit Jener, die auch mir sich einst ergiebt,
Könnt' ich mit euch ein blüh'ndes Eiland finden,
Fern von der Welt, im weiten Ocean,
Dem Weste frei, verschlossen dem Orkan;
O könnt' ich dort ein stilles Hüttchen gründen,
Den regen Geist an süße Pflichten binden,
Mich ohne Müh dem Ziel des Lebens nahn
Und ohne Kampf den Siegeskranz empfahn!
Dann lachten wir der trügerischen Geister,
Für die der Mensch Altäre rings erhebt,
Die er verehrt als seines Schicksals Meister,
Und die er doch zu unterjochen strebt.
Dann fühlten wir, daß Gold ein Häufchen Erde,
Der Kampf um Ruhm ein Kampf um Sorgen sey,
Daß nur durch sich der Mensch zum Menschen werde,
Nicht durch den Spott erkaufter Schmeichelei.
Dann schien' uns Lust, was jetzt wir Tugend nennen,
Nicht wäre Lieb' uns bloß ein Sinnenspiel,
Nie würden wir die Pflicht vom Willen trennen
Und nie vom Geist das leise Zartgefühl.
Dann würde mild mit ausgespannten Flügeln
Bei uns die Ruh noch einmal heimisch seyn,
Den ew'gen Bund mit unserm Glück besiegeln
Und ew'gen Thau der Gluth des Lebens leihn.


翠竹江村古渡边
冥鸿数点没寒烟
濛濛浦口渔灯乱
风急舟横只醉眠


Doch im Wasser hört' ich's wallen,
hohl ein Qualgelächter schallen:
und ich sah mit schwarzen Krallen
drohn die Sünde, und im dunkeln
Schlund ihr grünes Auge funkeln.


E o Jerônimo estendido
Co’as pernas nos tamboretes,
Cabeceara entre as rimas
Dos ociosos bilhetes;


Delia alone can please, and never tire,
Exceed the paint of thought in true delight,
With her, enjoyment wakens new desire,
And equal rapture glows thro' every night:


قالوا الفراق فآذنت بفراقِ
نفسِي وكيف تَصَبُّر المُشْتاق
لولا النوى والبين ما قطع الهوى
بيدِ الصبابةِ أنفس العشاقِ
أترى الخطوب تسرّنا من بعدِما
حكمت بفرقتِنا بِطيبِ تلاقِي


Non tutte l'acque, Amor, che me consumi,
le qual d'inverno sparge l'aer greve,
non l'acque de Cocito impie et seve,
non la pioggia che versano i miei lumi;


Ich lob ein brünlein küle
mit ursprunges aufwüle
für ein groß wasserhüle,
die keinen ursprung hat,
Sich allein muß besechen
mit zufließenden bechen
der brünnlein, mag ich sprechen;
die hül nit lang bestat,
Wan von der sunen großer hitz
im sumerlangen tak
die hül wirt faul und gar unnütz,
gewint bosen geschmak;
sie trucknet ein, wirt grün und gelb;
so frischet sich das brünnlein selb
mit seinem uresprunge,
beleibet unbezwunge
von der sune scheinunge,
es wirt nit faul noch mat.


忆郎直忆到如今
谁料恩深怨亦深
刻木为鸡啼不得
元来有口却无心


人如得道自婴儿
不辨闲言是与非
君若不能心具眼
他时追悔问他谁


Ne, nehýbej se! Běžet marno
by nyní bylo kamkoli!
Ten sekáč dříve neustane,
až nic nezbude na poli!
Ten vichr, který snopy skládá,
je zase holič s nůžkami,
ač na to zrovna nevypadá –
však bůh se smiluj nad námi!


La fede è persa e è mancato il loco
alle virtute, o miseri mortali,
privi di due sì glorïose donne!


Jener Bussard, schrill erkreischend,
Rittelnd bald an gleichem Ort,
Lüstern spähend, Beute heischend,
All' sein Sehnen Raub und Mord:


Pro chřtán svůj hrdinou byl život celý
Faentinskému roven, který hravě
nejhorší muce vzdal se zhladovělý.


Die Gluth steigt in die Höh', aus der sie ist geronnen;
Des Eisens Unart kehrt sich immer zum Magnet;
Die Sonnenwende folgt der angenehmen Sonnen;
Ich bin der Flammenquell, daraus die Lieb' entsteht,
Der Stein, der nach sich zeucht die allerhärt'sten Herzen,
Das Oel, von welchem glühn die lichten Himmelskerzen.


Hört an, ihr Völker, hört doch an,
Hört alle, die ihr lebet,
Arm, reich, Herr, Diener, Frau und Mann
Und was auf Erden schwebet:
Mein Mund soll reden von Verstand
Und rechte Weisheit lehren;
Wir wollen, was mein Herz erfand,
Ein fein Gedichte hören
Und spielen auf der Harfen.


Rightly dost thou, in whom combin'd appears
Whate'er for Public Life completes the Man,
With active Zeal strike out a larger plan,
No useless friend to Senators and Peers:


bez trnů voní a jak růže dýchá? –
To jen tvá duše spanilá a tichá...


Ob du der Klügste seist: daran ist wenig gelegen;
Aber der Biederste sei, so wie bei Rate, zu Haus.


Snad též bych „lidstvo hřál“ a „svítil“
mu v temnoty dnů posupných,
jen kdybych vše to v hrudi cítil,
co žije v hrudi druhů mých!


Friedrich Wilhelm, vnser Leben,
Kan vns Trost vnd Hoffnung geben.
Nun, GOTT woll Ihn lang erhalten,
Daß in allen seinen Ländern
Recht vnd Trew vnd Friede walten,
Vnd sich ewiglich nicht ändern.
Friedrich Wilhelm, vnser Leben,
Kan vns Trost vnd Hoffnung geben.


Meine Freundin, meine Taube,
Meine Schwester, ja mein Ich,
Liebe, leide, schweig und glaube,
Das Verhängnüß beßert sich,
Und sein Rathschluß crönt forthin
Kurze Qual mit viel Gewinn.


Blitz, nun flattre dein Wimpel,
Donner, rühre die Harfe,
Sturm, nimm mich in die Arme,
Wieg' in Wonne dein Kind!


Spěl potok loukou, tek a tek
kol rozpuků a pomněnek, –
kol pomněnek tak v tichu. –
V rozpuku žluč se rozlila,
pomněnku slza zrosila,
on zvučel a zručel:
jemu to bylo tak k smíchu.


Hrozno bylo Václavovi na ráno se probuditi,
jako šílen těkal, volal: „Hlava pálí, víno k pití!


Ach, ein Engel warst du da!
Wie du auf den Boden immer
Blicktest, und die blonden Locken
Um den hellen Nacken fielen.


che di novantanove altri perfetti.
Però te priego, obsecro e supplìco,
o madre santa, con tutti i miei effetti


Heda! Einen Hörigen her!
Schlitzt ihm auf den Leib!
Nun wärm' deinen Fuß im warmen Gedärm,
Das sind unsre Rechte, Weib.


Wir knackten Nüsse, tranken Most,
Herz stieß ans Herz und sagte: Prost!


Nenesla nic (matka nůši měla vrchovatou),
jen na rukou kocoura chovala,
Váša ho pohladit chtěl, ona couvala
a zlostně si dupla bosou patou.
Vašíčka kocour zaujal,
chtěl jí ho mocí brát,
prchala zpátky, za ní se hnal,
až stanula udýchána, zavolal:
„Mu-musíš mi ho dát!“


Ed ella ha 'l cor tanto cortese e piano
inver' di me, la mia gentile manza,
che, sua mercé, basciata li ho la mano.


Wunderbar ist die Gunst der Hocherhabnen und niemand
Weiß, von wannen und was einem geschiehet von ihr.
So bewegt sie die Welt und die hoffende Seele der Menschen,
Selbst kein Weiser versteht, was sie bereitet, denn so
Will es der oberste Gott, der sehr dich liebet, und darum
Ist noch lieber, wie sie, dir der besonnene Tag.
Aber zuweilen liebt auch klares Auge den Schatten
Und versuchet zu Lust, eh es die Not ist, den Schlaf,
Oder es blickt auch gern ein treuer Mann in die Nacht hin,
Ja, es ziemet sich, ihr Kränze zu weihn und Gesang,
Weil den Irrenden sie geheiliget ist und den Toten,
Selber aber besteht, ewig, in freiestem Geist.
Aber sie muß uns auch, daß in der zaudernden Weile,
Daß im Finstern für uns einiges Haltbare sei,
Uns die Vergessenheit und das Heiligtrunkene gönnen,
Gönnen das strömende Wort, das, wie die Liebenden, sei,
Schlummerlos, und vollern Pokal und kühneres Leben,
Heilig Gedächtnis auch, wachend zu bleiben bei Nacht.


Zu Ottensen an der Mauer
Der Kirch' ist noch ein Grab,
Darin des Lebens Trauer
Ein Held gelegt hat ab.


Mégis derék nép az a francia!
Ha egy nemzet vérezve elbukott:
Rokonszenvből felölti köntösét, -
Halálhörgésből csinál - divatot!


Sok nyár és sok lány nevetett rám.
Lassan kihull
kezemből égő cigarettám.


Wenn wir an den Gräbern stehn
Der Geliebten, der Gespielen,
Fühlen wir ein mildes Wehn
Unsre heiße Wange kühlen,
Und ein Licht, ein heller Strahl,
Leuchtet in dem Schauerthal.


Tak v bouřné noci, jak náš osud,
jste ke dnu řeky sjely
a ležíte tam klidně posud:
V tom zas náš osud celý!
Juž brzy vše nám bude bájí;
vlasť rovna vyloupené stáji,
to úl, zkad skradli včely.


Leč s druhé strany, kde stál oblak tmavý,
též dlelo něco Israelských kmenů,
ty s úžasem na skalní zřeli stěnu
a zřeli jasně, za Mojžíšem černý
jak splývá stín vždy nohsled jeho věrný,
byl rysů velkých, býčí zvedal nohy,
na čele z vlasů trčely mu rohy
a co nes’ v rukách, to byl žernov tuhý.
Hle, to je Satan, řekli, v zemské luhy
jde za ním, Mojžíš není sluha boží,
ten žernov těžký na šíji nám vloží
a běda všem, on zkruší nás a smele!


Und umlacht von Blüthenscherzen
Und umspielt von Zephyrs Kosen,
Süße Hoffnungen im Herzen,
Sinken wir einst in die Rosen.


蜀乡人是大医王
一道长街尽药香
天下苍生正狼狈
愿分良剂救膏肓


采莲复采莲
莲生隔江水
不愁无舟楫
但愁波浪起


Вот моя деревня:
Вот мой дом родной;
Вот качусь я в санках
По горе крутой;
Вот свернулись санки,
И я на бок — хлоп!
Кубарем качуся
Под гору, в сугроИ друзья-мальчишки,
Стоя надо мной,
Весело хохочут
Над моей бедоВсё лицо и руки
Залепил мне снег…
Мне в сугробе горе,
А ребятам смех!
Но меж тем уж село
Солнышко давно;
Поднялася вьюга,
На небе темнВесь ты перезябнешь, —
Руки не согнёшь, —
И домой тихонько,
Нехотя бредёшВетхую шубёнку
Скинешь с плеч долой;
Заберёшься на печь
К бабушке седоИ сидишь, ни слова…
Тихо всё кругом;
Только слышишь: воет
Вьюга за окноВ уголке, согнувшись,
Лапти дед плетёт;
Матушка за прялкой
Молча лён прядёИзбу освещает
Огонёк светца;
Зимний вечер длится,
Длится без конца…
И начну у бабки
Сказки я просить;
И начнёт мне бабка
Сказку говорить:
Как Иван-царевич
Птицу-жар поймал,
Как ему невесту
Серый волк достаСлушаю я сказку —
Сердце так и мрёт;
А в трубе сердито
Ветер злой поёЯ прижмусь к старушке…
Тихо речь журчит,
И глаза мне крепко
Сладкий сон смежиИ во сне мне снятся
Чудные краИ Иван-царевич —
Это будто Вот передо мною
Чудный сад цветёт;
В том саду большое
Дерево растёЗолотая клетка
На сучке висит;
В этой клетке птица
Точно жар горит;
Прыгает в той клетке,
Весело поёт,
Ярким, чудным светом
Сад весь обдаёВот я к ней подкрался
И за клетку — хвать!
И хотел из сада
С птицею бежатНо не тут-то было!
Поднялся шум-звон;
Набежала стража
В сад со всех стороРуки мне скрутили
И ведут меня…
И, дрожа от страха,
Просыпаюсь Уж в избу, в окошко,
Солнышко глядит;
Пред иконой бабка
Молится, стоиВесело текли вы,
Детские года!
Вас не омрачали
Горе и бед


–Ma se per via nol giungo,
ahimè, dolente e stanca,
fin dove le mie penne e angosce allungo? –


Ach, die Welt ist hundetölig!
Nur wer seicht ist, ist heut fröhlich,
Wer da ernst ist, ist ergrimmt,


Dios sobre todo.


湿带青烟古涧滨
气含石理助芳辛
山中酒醒凉生脑
乞与文园渴肺人


Na tarde, Doroteu, do mesmo dia
Sai uma procissão, de poucos negros
E padres revestidos, só composta,
Que os brancos e os mulatos se ocupavam
Em guarnecer as ruas, pois que todos
Alistados estão nas régias tropas.
Caminha o nosso chefe, todo Adônis,
Diante da bandeira do senado.
Alguns dos rigoristas não lho aprovam,
Dizendo que devia, respeitoso,
Da maneira que sempre praticaram
Os seus antecessores, ir ao lado,
Por ser esta bandeira um estandarte
Onde tremulam do seu reino, as armas;
Mas eu não o censuro, antes lhe louvo
A prudência que teve; pois supunha
Que, à vista do seu sangue e seu caráter,
Podia muito bem querer meter-se
Debaixo, Doroteu, do próprio pálio.
Que destras voluções não fez a tropa!
Uns ficam, ao passar o sacramento,
Com as suas barretinas nas cabeças;
Os outros se descobrem e ajoelham;
E, enquanto não se avança o nosso chefe
Prostrados se conservam e, devotos,
Não cessam de ferir os brandos peitos.
Ah! grande general! com esta tropa
Tu podes conquistar o mundo inteiro!
Foram muitos felices os Lorenas,
Os Condés, os Eugênios e outros muitos,
Em tu não floresceres nos seus tempos.
Meu caro Doroteu, os sapateiros
Entendem do seu couro, os mercadores
Entendem de fazenda, os alfaiates
Entendem de vestidos, enfim, todos
Podem bem entender dos seus ofícios;
Porém querer o chefe que se formem
Disciplinadas tropas de tendeiros,
De moços de taberna, de rapazes
E bisonhos roceiros, é delírio:
Que o soldado não fica bom soldado
Somente porque veste a curta farda,
Porque limpa as correias, tinge as botas
E, com trapos, engrossa o seu rabicho.


»¡Cuánto se debe a tu virtud crecida!
¡Cuán costosa en tu muerte es mi victoria!
Vivo te aborrecí, y te lloro muerto».


画角声残曙色迟
雪花如掌朔风吹
吟中二十年三昧
未了梅花一首诗


Drum danket Gott, ihr Christen all,
Und jauchzet ihm mit großem Schall.
Ihr sollt in ihm auch auferstehn
Und in die ewge Freude gehn.
Drum schrei Triumph die ganze Welt,
Denn Jesus hat den Feind gefällt.


E Salincorno ha morto, il tuo fratello.
Erminione allor si dolfe forte,
e così disse: - Poi che morto è quello
ch'era il più fier pagan di nostra corte,
a tradimento quel Rinaldo fello
o 'l suo cugin gli arà data la morte. -
Fugli risposto: - E' non fu a tradimento,
ché chi l'uccise n'uccidrebbe cento. -


Blesk se s bleskem v temnu potkává,
časem nebe v ohni zaplává,
tmy teď závojem si skráně sepne,
a zas blesk – div člověk neoslepne!
Hrozná bude noc! – Kéž skončen boj,
v Samsonově bych se schoulil klíně,
v jeho ňádrech, v jeho vousů stíně
opouští mne bázeň, nepokoj.


أَيوحِشُني الزَمانُ وَأَنتَ أُنسي
وَيُظلِمُ لي النَهارُ وَأَنتَ شَمسي
وَأَغرِسُ في مَحَبَّتِكَ الأَماني
فَأَجني المَوتَ مِن ثَمَراتِ غَرسي
لَقَد جازَيتَ غَدراً عَن وَفائي
وَبِعتَ مَوَدَّتي ظُلماً بِبَخسِ
وَلَو أَنَّ الزَمانَ أَطاعَ حُكمي
فَدَيتُكَ مِن مَكارِهِهِ بِنَفسي


纷纷寺观占溪南
不是瞿昙即老聃
何有闲人更周孔
况兼巷语斗街谈


Quem usa de enxada e fouce
É justo que daí saia,
Na terra infecundou-se
Só vegeta samambaia.


Mint a mezők nimfáit ijesztgető
Otromba faunok sáskoszorújokat;
S határt nem ismérő hatalmok
Főbb erejét mutató, s egekből


o zaten utanıyor


زارَتْ على يأسٍ كطيفِ خيالها
يا دهرُ ما بقيتْ عليكَ ذنوبُ
فَرَكبْتُ أخطارَ الهوى في وصلها
والطِّيبُ واشٍ والحليُّ رقيبُ


Конечно, вредно пользам государства
В нем образовывать особенное царство,
Но несогласно с пользами подданства
И в Ханстве возбуждать особенное ханство,
Давно минувших лет возобновлять приемы и следы,
И, устранив все современные лады,
Строй новый заводить,
И самозванно, произвольно
Вдруг на Москве первопрестольной
В затменье умственном, Бог ведает каком,
Вдруг заявить себя ожившим баскаком
Для несуществующей Орд


Verš můj se odmlčí, když v mihu bleskném
za rána modrého ty dáš se v let
na lehkém bicyklu a v ruchu třeskném
tříd slunných zmizíš, na motýlu květ,
v boulogneském lesíku, v alejí chladu
se ztratíš k zurčivému vodopádu
jak bílé holubice jitřní sen –
na dvoukolce své vládne světu
la petite Parisienne!


Nadarmo kámen jako hora stená,
nadarmo ďábli ježí obočí,
než nadějí se a teď zas a zase!
z pod žernovu zas! zrnko vyskočí...


Weich ist mein Lager auf Moos, beschattet von dir.
Vaterland! bin ich es werth?
Muß dir von Liebe mein Herz nicht glühen, dein Ruhm
Wunsch und Vergnügen mir seyn!


Do kostela kdož pak přišli,
ležeti tam zřeli jej,
stříkali, by k sobě přišel,
vodu jemu v obličej.


Pere děva u potoka,
Krásná jako z růže květ;
Děv co spanilých kdy bylo,
Krásnější nespatřil svět;
Ve vsi je sic zrozena,
Ale pro trůn stvořena.


Recht wie junge Oehlzweige
Wachsen und grünen frisch,
So sollen in der Reihe,
Die Kindlein um den Tisch,
Gar fein und höflich stehen,
In Zucht und guter Sitt,
Der Vater soll sie sehen,
Im dritt und vierten Glied.


Wer würdig uns zu ehren weiß
Trägt uns in seiner Brust, sein eigen:
Doch trittst du ungeweiht in unsern Kreiß,
So deckt uns Nacht und die Orakel schweigen.


手栽数种细青青
忽蔓堂阶刺眼明
东风不费吹嘘力
好向春时却尽生


Nein! Die unerhörten Taten
rühmen an sich selbsten sich.
Was vor Siegen ihm geraten,
ist gar viel zu hoch für mich.
Eine Muse muß es singen,
die sich gleichet solchen Dingen.


有诗有酒有高歌
春色年年奈我何
试问羲和能驻否
不劳频借鲁阳戈


Mir lassen s' schpringa,
All's muaß ins g'linga,
Mir san vaweg'n,
Dös muaß ma sehg'n,
Saukalt – ah! ah!
Hallelu – –
Ridiridu – –
Halleluja!


So wandt' ich mich und wandelte den Pfad
Vorbei dem Hause des Caligula
Und dem Palast der Flavier, bis zum Rand
Des Hügels, wo in sanften Duft gehüllt
Das Haupt des Aventin herübersah.
Wie Geisteratem leise ging die Luft,
Und jeder Stein und jeder zarte Sproß
Der Bäum' und Sträucher schien zugleich dem Blick
So deutlich und so märchenhaft, daß mir
In wunderlichem Graun die Seele bebte.


ألا ربّ أمرٍ بتّ أحذر غِبَّهُ
وقد نابني فيه العناءُ المُجَشِّمُ
غدا وهو سِرٌّ لا يُرامُ اِطّلاعُهُ
وعادَ مساءً وهو نَهْبٌ مُقَسَّمُ
تندّمتُ في أعجازه حين لم يكنْ
وقد فاتَ مِن كفّيَّ إلّا التّندُّمُ
وما خانني التّدبير فيه وإنّما
قضاءٌ جرى فيما سخطتُ مبرَّمُ
ولو كان لا يَكْدِي أخو الحزمِ مرّةً
ويُشوى لما مات الصّحيحُ المُسَلَّمُ
وَمَن ذا الّذي يُعطي الإدارةَ كلَّها
ومَن ذا الّذي في الأمر لا يُتَلَوَّمُ
إذا شئتَ أنْ تلقَ السَّلِيمَ عَدِمْتَه
وأكثرُ مَن تلقى المُرَزَّى المُكَّلَمُ
وأغبنُ مَن تلقى من النّاس جاهلٌ
يظنّ الّذي يُخفيه لا يُتَعَلَّمُ
ومسترسلٍ في فعله بعد ما بدا
لعينيه جهراً ما يَزِمّ ويَخطمُ


Wenn ich eine Schwalbe wäre,
So flög ich zu dir, mein Kind,
Und baute mir mein Nestchen,
Wo deine Fenster sind.


Meine Füsse haben Flügel,
Denn sie bringen mich zum Hügel,
Wo der Musen-Tempel steht,
Bis zu denen Lorber-Blättern,
Die kein Donner kan zerschmettern,
Wird mein Fuß nach Wunsch erhöht.
Meine Schwestern hör ich singen,
Und ihr angenehmer Thon
Kan mich bald zur Folge bringen.
Seht! ich dicht' anjetzo schon.


A noční bouře sněhu závěje
Roznesla přes pole a sad a lána,
Zavála nočních chodců šlápěje,
Zavála Madlenku, zavála Jana...


Slunce zapadá na nebi,
Denní světlo shasíná –
Avšak ejhle rudým leskem
Červená se krajina:
Rumuni to zapálili
Maďarskou nešťastnou ves –
Vysoko se nad mohylou
Rudý požár k nebi vznes! –


Al verlo la familia, le da la enhorabuena ,
mientras el perro, en ímpetus de lealtad amena,
describe, coleando, círculos de alegría


Ach, tu mě též matka Sláva
K srdci svému přivinula,
Požehnala svatou láskou –
Ach! a v tom jsem procitnula.


	Del ben s'atrista e con invidia il mira,
e di veder il mal ingrassa e ride;
ordina, pensa ciò ch'altrui martira,
e dentro ha gioia, quando di fuor stride.
Così quest'animal brutto conquide
ciascun che vive, ed ogni luce oscura.


123. S szóltam: “Mester, e nedv, e lélekvesztő,
Miből van, mondd, s mért gyötri úgy imetten?”
S ő válaszolt nyugodtan: “Hajnövesztő”.


Ifjúkori munkát öregen ne végezz,
Ha akarod, hogy jól menjen sora véghez,
Mert a keverék-mű a fejedre támad,
Inkább töredéknek maradjon utánad.


习习东风皱水纹
花前柳下步逡巡
忽思左顺门前侣
屈首无言向内人


曳裾进作辕门客
拥节终惭使者星
投李报琼何日遂
空馀豪气倚青冥


Wie schlang das kleine Herz sich an die Myrthe,
Als wollten sie liebkosen sich in Küssen,
Als wenn ein Täubchen um ein Blümlein girrte;


Egy erős négyszegű corpust formálának;
Akik legaggottabb leányok valának.
A sereg derekát ez a népség tette:
Kommandóba őket Adelgunda vette.
A két szárnyán álltak, mintegy könnyebb truppban
A fiatal szűzek felkötött szalupban:
E gyönyörű népet, vezérelte elől
Magdalena a bal, Márta a jobb felől.
Hátúl a vasasok nehezebb osztálya
Az özvegyasszonyok seregét formálja.
Lassú, de kemény nép: reservaként vagynak;
Orsolyát tisztelik vezérlő hadnagynak.
Az avantgárdába, melly mindnyája között
A legkatonásabb formába őltözött,
Azok az eleven freycorok valának,
Akik már férj nélkűl szűlni is tudának.
Friss és gyönyörű nép! fortélyos, vakmerő;
Rebeka vezette, egy próbált hadverő.


Jsme lidé nestejni; u vášni slepé
výš s klektem orel vniká v černý mrak,
a skřivan s písní v slunci křídly třepe.


Man wärmt sich auch bey halberstorbnen Kohlen/
Kan Feuer aus der lauen Asche holen/
Ein später Herbst gewehrt die beste Frucht/
Die man umsonst im goldnen Lentzen sucht.


O! wer entwirft den Jammer, das Geschrey,
Des Pulvers Grimm, das Winseln und das Sterben
Natur gemäß! Mir sinkt der Kiel aus Scheu,
Wer kann mit Blut und Feur die Worte färben?
Du kannst es Mond! Auf, wink es; wehe du,
Das was du hörst, o Luft! den Völkern zu.


Darob ein Kampf entbrannt' um das governo,
Höchst blutig, und die Küste, die bisher
Ein Paradies war, wurde zum Inferno;


Un continente y otro renovando las viejas prosapias,
en espíritu unidos, en espíritu y ansias y lengua,
ven llegar el momento en que habrán de cantar nuevos himnos.


Az én képzeletem nem a por magzatja,
Mennydörgés volt apja, villámlás volt anyja,
Csecsemőkorában sárkánytejet szopott,
Ifjú korában oroszlánvért ivott.


Tak bez oddechu pachtím se,
jdu dnem i nocí s listem tvým –
však co’s mi říci chtěl, ó žal,
to zůstalo mi tajemstvím.


Gelobet seistdu, Gott, vor deinen Wunderschlus,
Der längst beschlossen ward; nach dem mirs gehen mus!
Ich seh und seh ihn wohl im Spigel der Propheten!
Si mochten Joseph ni, ni Daniel ertödten.


et starà sempre, et altro star non vole;
ma vivar senza lui chi m'asecura?
Amor pò dunque più che la natura,
se 'l cor mio for del corpo non se dole,


Ve vysoku zvony pějí,
dole velké město hřmí,
v jednom shonu, v jednom reji
lidstva dav se potácí.


Tief unter uns, da wimmelt
Das närrische Menschengeschlecht;
Sie schreien und wüten und schelten,
Und haben alle recht.


Dacht ichs doch! Wissen sie nichts Vernünftiges mehr zu erwidern,
Schieben sie's einem geschwind in das Gewissen hinein.


Amor/ lesche deine Flammen/
tritt mit Zyprien zusammen
alle Wollust zu verdammen/
weil das Bild der Treffligkeiten
deiner Fakkel wehrter Zwekk
nu ist auß dem Leben weg
und mit ihr der Trost der Zeiten.


Doch wem des Alters Eulenflug
Die Stirne streifte kalt und schwer,
Zur Trauer hätt' er Grund genug,
Nur hat er keine Thränen mehr.


Donnerwetter, aber plötzlich
Drängt die Leidenschaft zum Ziel,
Donnerwetter, hochergötzlich,
Donnerwetter, wird das Spiel!


Beherrscherin meiner Phantasie,
Auf! nenne mir Ort und Stunde!
Gib meinem Dasein Poesie –
Dann geh ich ja gern zu Grunde!


Die jahrhundert grauen Wälder
Tragen ernst den alten Himmel,
Und verdorrte, alte Lippen
Nippen an dem kalten Horte
Längstverglühter alter Worte.


Že zázrak? Vždyť já cítím, věřím,
mně jest, jako bych na Horebu stál.


Das gutt ist gutten nun ein zweifel fortzuzeugen,
Weil Satan heut solch Englisch antlitz nimmt.
Nun nahet Lucifer zum erstem Königsreigen,
Ob nimmer gutt und böses ewigst stimmt.
Es wird nun allem alls
Verwikkelt tausend falls.
Jehova Jesus, komm! Jehova Jesus, eile!
Jehova Jesus, pfeile!
Komm, Vater, komm! di zeit ist da!
Di nähste hülf ist spät, nicht nah.
Zweiter Zusatztheil.


Partei, Partei – wer leugnet seine Seele?
Ja, meine ganze Seele gab ich hin:
Der Ton drang ohne Falsch mir aus der Kehle,
Pater peccavi kommt mir nicht in Sinn.
Nichts ist, was ich verschleire und verhehle,
Die Muse ward zur Proletarierin,
Und rot an ihr war nicht nur die Kokarde,
Mit Haut und Haaren ward ich Freiheitsbarde.


E o caboclo medit O sol em chama
Como agora há pouquinho não derrama
Ondas fulvas de lu
O corrego soluça, a noite desce,
E vem dos capoeirões onde anoitece
O trilo vesperal dos inambú


Oft rief ich dir, komm! o Mutter komm!
Kühl' dich in Liebeswogen,
Da fühltest du dich so sanft, so fromm
Zu dir hinabgezogen,


Davanti a più maturo
Giudizio le civili andar fortune,
O starsene il comune
Censo in maggior frugalità securo
Quando giammai si vide
Ovunque il giusto le sue norme incide?


Ihrer langen Schleppen Seide,
Ihre Westen, ihre glatten,
Ihre Feinheit, ihre Freude,
Ihre weichen, blauen Schatten


„Než se luna třikrát zrodí
A než třikrát láskou zemře –
Mluvila ta ústa sladká –
Tvář mou opět uvidíš.“
„„Luna třikrát zrodila se,
Třikrát v niveč změnila se –
Vojemíre, Vojemíre!
Slunce moje, ach, kde dlíš?““


Mit Wolken ist in Lüften mein Spielen,
Auf Erden find' ich Gras und Laub,
Doch oft, wenn mir die Blüthen gefielen
Sind sie auch meines Zornes Raub.


Der Abend sank auf die Felder,
Vom Tage nur noch ein Rest.
Die letzten Krähen flogen
Nach fernen Wäldern zu Nest.


che, o vuole o no, altrui lo cor gli fura:
e da ch'el çonçe al passo di mercede
cludessi en parte che plu non si vede.


Daß Du ein Knecht biſt,
Hat man gerne.
Allem was recht iſt,
Halt dich ferne!


Kam pluje nyní? Sterá úskalí
se tísní kol, v nich rozhárané moře,
majáky spasné kynou do dáli
a noc a mha a tma kol po prostoře.
Kdo nad zvěří své křičí „halali!“,
kdo sní a mlčí jako ten, kdo oře,
vždy levý konec všeho: uchopí,
by hloub jen stáhnul ten vrak Evropy.


La palla è giuoco allegro e senza inganni,
e giusto sì, che se ne tien ragione,
com'a chi compra, o vende drappi, o panni;


Volgi, Padre del cielo, a miglior calle
i passi miei, onde ho già cominciato
dietro al folle disio, ch'avea voltato
a te, mio primo e vero ben, le spalle;


láska v něm, tož učinila
příroda s ním zázrak ten:
Srdce jeho každý den
divotvorně vzrůstalo
také fysiologicky
nad obvyklý průměr lidský,
až i vyplňovalo
v časnou žití hodinu
jeho břišní dutinu,
že vypadal jako sud.
Nežehral však na osud.


Wer meldet uns jetzunder,
Was diese Trauer soll?
Wer deutet uns das Wunder?
Hört zu, ich weiß es wol.


V své zavíraje srdce stesk, jenž vzpíná
jak popínavé větve ve svět celý
žádosti svoje, duch můj rozpomíná
se na své vášně, jejichž opar vřelý
můj život ve zbroj zduchovělou spíná.
V horečné chvíli, v které proudy dravé
břeh ducha rvou, slyš, večerní zní Ave!


Miláčku! Jaké ticho! Čeká jed.
Na cestu v meido2) vše je připraveno.
Na loži tvém, kde neřekneš mi: ženo,
dnes ležím poprvé a naposled.


D' un vivo fonte ogni poder s' accoglie:
ma Tu come 'l consenti, o sommo Padre,
che del Tuo caro dono altri ne spoglie?


¡Adolescencia! Amor te dora
con su virtud;
goza del beso de la aurora,
¡oh juventud!


indulg'd her open Grief,
While yet her Master was not near;
With sullen Pride refus'd Relief,
And sat Obdurate in Despair.


A pocit máš, že soumračnými tmami
co chvíli vyšlehne a vzhoří blesk
v noc neútěšnou krvavými plamy,
že zaduní v zmar hromu běsný třesk.


Ein Kreis von grünen Bäumen,
Gesträuch und Rasenplan;
Es schleicht mit blankem Dolche
Ein Mörder lauernd heran.


Fundace se založila.
Dvakráte se vyzvánělo;
ku prvnímu vyzvánění
čert sám na věž chodíval.


Deine verdienstliche unwissenheit


Coroados de flores, precedidos
De cânticos, em cismas embebidos,
Atravessam desertos e devesa
Louvando o amor dos imortais amantes,
Dez virgens de alvas vestes flutuantes
Erguem, ao sol, dez lâmpadas acesa


Vom Gras der erste Schimmer,
Als fiel vom grünen Seidenkleid meiner Liebsten
Auf den braunen Wegrand ein grüner Glimmer.
Bald gehen ihre und meine Schuhe ohne Ziel
Durch die grüne Ruhe im Feld immer weiter, immer,
Dann holen die Nachtigallen zum Liebesspiel
Alle Lieder aus dem Berg, wie aus einer eisernen Truhe.
Alles das und noch mehr verspricht von dem bißchen Gras
Der erste Schimmer.


Mis venas enciende


Fiam, én szeretlek, szeretem hiredet,
Vedd ki hát belőlem minden kétségedet;
Ennek az dolognak tudom jól idejét,
Bizd rám vitéz szüvednek csak egyik részét.”


Szép a magány, ha lelkünk önmagával,
Önistenével elmerengni tud;
Hő nyári nap, erdőn, hol lomb beárnyal,
Hová az ember elbolyongva jut,
Szél-rezgetett lomb játszik a sugárral,
Mely szökve néhol a mély árnyba fut,
Nincs semmi nyílt zaj, nem válik ki hang,
Csak a rovar-világ zsummog, zsibong.


Die Mutter wandt den Rücken,
Die Tochter sprang in die Gaß,
Wo alle Schreiber saßen:
»Ach liebster, liebster Schreiber!
Was thut mir mein Herz so weh.«


Do řeči neskákejte rabbimu,
ty, Jošua, sám hovořil jsi si s ním
nuž vypověz... Hadrian nevěří


Bei deiner Kinder heil'gen Rauch
Leg' ich mein Andachtskörnlein auch
Und seufz' in Jesu Namen.
Dein' heil'ge Glut mein Herz entzünd',
Mich innig fest mit dir verbind'
In dir mit deinem Samen.
Ein Herz, Ein Schmerz,
Ein Bestreben, Dir zu leben,
Sei in allen;
Mach uns schön, dir zu gefallen!


颇忆风流何水部
钓台把酒听沧浪
不知风韵今何似
台自山高水自长


	Se tu vuoi far le tue faccende corte,
avendosi a morir, come tu sai,
muori, maestro Pier, di questa morte:


Jött azonban Kádas kopasz homlokával,
Szólván Máriához dörmögő szavával:
„Asszonyom, össze van hordva a gabona,
Mely a hombárokon szétterítve vala.


Ein Knabe/ der nun redt und sicher lauffen kan/
Liebt stilles Sitzen nicht/ spielt gern mit seines gleichen/
Erzürnt sich bald/ und läst den Zorn auch bald verstreichen/
Fängt iede Viertelstund ein neues Wesen an.
Der Jüngling ohne Bart/ der strengen Zucht entgangen/
Hat Pferd und Hunde lieb/ sucht ihm das grüne Feld/
Wehlt langsam was ihm gutt/ hält selten lange Geld/
Hört kein Erinnern an/ hat Vöses bald gefangen/
Hochtrabend/ voll Begier/ geschwinde Brunst zu fassen/
Und was er werth geacht hinwieder zu verlassen.
Bey reiffer Mannbarkeit ist alles umgekehrt/
Man nimmt des Beutels wahr/ damit man solchen spicke/
Sucht Freundschafft in der Welt/ müht sich um Ehr und Glücke/
Und hütet sich zu seyn mit Reu und Schimpff beschwert.
Viel Ungelegenheit umgiebt den gutten Alten/
Er sucht/ und was er findt deß muß er sich enthalten
Aus Kargheit/ Furcht und Geitz/ greifft alles laulicht an/
Schiebt auff/ und hofft noch viel/ lobt was man hat gethan
Bey seiner jungen Zeit/ klagt über Zeit und Sitten/
Und läst der Jugend Thun nicht leichtlich unbestritten.


Tvůj meč, jímž dobýváš si říší,
je láska světem dříve neznaná;
a když Tě v posměch trhají s Tvých výší,
jest odpouštět Tvá sladká obrana.


Uno spirto celeste, un vivo sole
fu quel ch' i' vidi: et se non fosse or tale,
piagha per allentar d' arco non sana,


Ó, větře, leť, jen mrtvé neruš z klidu,
v jich tichý sen jak kolébavka spěj!
Dej bolest zapomnít jim, strast a bídu,
však jako prokletí a hrozba živým zněj!


„Věřím v ni, je dvakrát silný
život v lásce nerozdílný,
ale já jsem z jiných světů,
neznám je mi pocel hebký
mateřiných sladkých retů,
vyrostl jsem bez kolébky,
z tajemství jsem vyšel sluje,
tajemství mne zahaluje,
věříš i tu lásky síle?“


Ich bin nicht/ der ich war/ Die kräffte sind verschwunden!
Die Glieder sind verdorrt wie ein verbrandter Grauß/
Hier schawt der schwartze Todt zu beyden Augen auß/
Nichts wird als Haut vñ Bein mehr an mir vbrig funden.
Der Athem wil nicht fort; die Zung steht angebunden.
Mein Hertz das vbersteht numehr den letzten Strauß/
Ein jeder/ der mich siht spürt daß das schwache Hauß
Der Leib wird brechen ein/ gar jnner wenig Stunden/
Gleich wie die Wiesenblum früh mit dem Liecht der Welt
Hervor kombt/ vnnd noch eh der Mittag weggeht/ fält;
So bin ich auch benetzt mit Thränentaw ankommen:
So sterb ich vor der Zeit: O Erden gutte Nacht!
Mein Stündlein laufft herbey! nun hab ich außgewacht/
Vnd werde von dem Schlaff des Todes eingenommen!


Aber meinest du nun, es haben die Tore vergebens
Aufgetan und den Weg freudig die Götter gemacht?
Und es schenken umsonst zu des Gastmahls Fülle die Guten
Nebst dem Weine noch auch Beeren und Honig und Obst?
Schenken das purpurne Licht zu Festgesängen und kühl und
Ruhig zu tieferem Freundesgespräche die Nacht?
Hält ein Ernsteres dich, so spars dem Winter und willst du
Freien, habe Geduld, Freier beglücket der Mai.
Jetzt ist Anderes not, jetzt komm und feire des Herbstes
Alte Sitte, noch jetzt blühet die Edle mit uns.
Eins nur gilt für den Tag, das Vaterland, und des Opfers
Festlicher Flamme wirft jeder sein Eigenes zu.
Darum kränzt der gemeinsame Gott umsäuselnd das Haar uns,
Und den eigenen Sinn schmelzet, wie Perlen, der Wein.
Dies bedeutet der Tisch, der geehrte, wenn, wie die Bienen,
Rund um den Eichbaum, wir sitzen und singen um ihn,
Dies der Pokale Klang, und darum zwinget die wilden
Seelen der streitenden Männer zusammen der Chor.


Unter des lebenden
Grünenden Tempels
Flüsternde Hallen
Komme ich irrend.


Der du mein Bruder warst, als du hienieden
Noch unter Staubbewohnern gingst,
Und deiner Tugend Lohn, des Himmels Frieden,
Nach frühdurchwallter Bahn, empfingst;


Aber Freund! wir kommen zu spät. Zwar leben die Götter,
Aber über dem Haupt droben in anderer Welt.
Endlos wirken sie da und scheinens wenig zu achten,
Ob wir leben, so sehr schonen die Himmlischen uns.
Denn nicht immer vermag ein schwaches Gefäß sie zu fassen,
Nur zu Zeiten erträgt göttliche Fülle der Mensch.
Traum von ihnen ist drauf das Leben. Aber das Irrsal
Hilft, wie Schlummer, und stark machet die Not und die Nacht,
Bis daß Helden genug in der ehernen Wiege gewachsen,
Herzen an Kraft, wie sonst, ähnlich den Himmlischen sind.
Donnernd kommen sie drauf. Indessen dünket mir öfters
Besser zu schlafen, wie so ohne Genossen zu sein,
So zu harren, und was zu tun indes und zu sagen,
Weiß ich nicht, und wozu Dichter in dürftiger Zeit.
Aber sie sind, sagst du, wie des Weingotts heilige Priester,
Welche von Lande zu Land zogen in heiliger Nacht.


Publicado no livro Tarde (1919)
In: BILAC, Olav Poesia Posfácio  Magalhães Júnio Rio de Janeiro: Ediouro, 197


 La prenda que partiendo
a vuestra Patria disteis,
valientes redimisteis,
en una y otra lid.
Volvéis al fin triunfantes,
volvéis a su regazo;
su maternal abrazo,
guerreros, recibid.


Que pocas cosas duelen. Digamos, por ejemplo,
que se puede no amar de repente y no duele.
Duele el amor si pasa
hirviendo por las venas.
Duele la soledad,
latigazo de hielo.
El desamor no duele. Es visita esperada.
No duele el desencanto. Es tan sólo algo incómodo.
Somos así, mortales
irremediablemente,
sin duda acostumbrados
a que todo termine.


Er schickt sein gramverscheuchend Gut
Entfernten Nationen,
Die nah am Pol mit kaltem Blut
Im Schoos des Winters wohnen.


Façamos um trato esta noit as lágrimas são cristais do coraçã
Eu sinto o fel em teus lábios maculado
Vejo o abismo de teus olhos mascarados
que se escondem atrás de tormentos vão
Façamos um trato esta noit não adianta fugir da própria vida !
Ainda temes a flor pelos espinho
Ainda crês que terminaremos sozinho
E o amor é não mais que uma mentir
Façamos um trato esta noit prometo te convencer na quietude
que o amor ideal é ao desfolhar dos dias
a felicidade nublando nosso ódio
e ter consigo sempre esta virtud


Horké mládí si kladlo hlavu
na chladný, tvrdý stromu kmen.
Chtělo by dálky a chtělo by slávu
... a chtělo by srdce žen.


Verso 'l più freddo cielo
La 've di sete ardendo
Girar Calisto appare,
Ove il grand'Istro il gelo
Tra l'onde convolgendo
Rende il suo dritto al mare:
Ivi fien sempre chiare
Di quel gran Duce l'opre;
E l'onorata impresa,
Che l'impunita offesa
Con gloria eterna cuopre.
Non le corone han sempre,
Non sempre i panni aurati
Virtude e nobiltade.
Quanti nel mondo nati
Nelle più basse tempre
Vivran per ogni etade?
Non dà Fortuna, o toglie
L'oneste altere voglie.


Do modra nebes vrchol ční,
a políbení sluneční,
jež kane na ratolest,
tá v rose slz. Nám v jasu sní,
nám v lásce dřímá bolest.


Weil nun die Holzpreise so unerschwinglich sind;
Und ich nun doch schon seit Donnerstag
Nicht mehr angestellt bin, weil ich nicht mehr mag;
Haben wir's eingeteilt. Und zwar:
Die Schaukel selbst für November,
Kopf und Beine Dezember,
Rumpf mit Sattel für Januar.


An des Eridanus Ufern umgeht mir die furchtbare Waschfrau,
Welche die Sprache des Teut säubert mit Lauge und Sand.


Říme, Říme! K tobě jako děti
přilnuli jsme. Tobě do objetí
vrhli jsme se, všecek národ můj,
říše naše celá. Vroucně, dětinně
stavěli jsme nové svatyně.
Ty však zpohanštěls a zvrhls oltář svůj.
Na meč pyšně předělal jsi kříž,
lásku na mstu. Jak to zodpovíš?


Hier ist das Herz/ stoß/ Morta/ nach der Linken!
Parzen-Heer/
sezz an die Scheer'
indehm die müden Augen sinken:
ist doch schon mein Geist
auß der Leten-fluht gespeist.
Du süsses Sterben/
was wirstu mir vor Ruh erwerben!
Acheron!
ich wil auff dir darvon:
Was hab' ich armer Buhler hie
zu hoffen sonst/ als tausend Todes-Müh.


洛渠西北暮烟来
碧瓦朱轩压水开
岸曲便容刳木艇
阶唇仍作钓鱼台


Lüge, wie sie schlau sich hüte,
Bricht am Ende stets das Bein;
Kannst du wahr sein nicht aus Güte,
Lern' aus Klugheit wahr zu sein.


O Lebensfürst, o starker Leu
Aus Judä Stamm erstanden,
So bist du nun wahrhaftig frei
Von Todes Strick und Banden.
Du hast gesiegt und trägst zu Lohn
Ein allzeit unverwelkte Kron
Als Herr all deiner Feinde.


Ptáky v klecích přivezené
lidé kupují
a jim na dnešní den velkonoční
volnost darují.


„Csak, midőn könnyezve esdekelt agg nemződ,
Hogy fogadd el érte a reményteljes vőt,
Aki felfrissítse már haldokló vérét,
Gyűrüdet Bethlennel csak akkor cseréléd.


Horch, durch grüblerische Föhren
Woget stöhnendes Verstören
Herbstlich rauhes Nachtgebraus.
Und die reckenhaften Eichen
Toben, weil die Wipfel bleichen,
Schaurig trostlos ihren Kummer aus.


„Náhlý’s věru, pane,“ vesele král řekl.
„Snad by’s tvrz tu vábnou útokem rád ztekl?
Dvořiti se umíš. Zvuk tvé řeči slyše
každý mněl by, že z ní výheň lásky dýše.
Pomni, že zde svého zastupuješ vládce,
pro něho že konáš námluvní tu cestu – –
Snad bys pro sebe zde neždal o nevěstu?
Však již dosti žertů. Ustanovme krátce:
Vyhráš-li, buď tento její prsten tvojím;
prohráš-li, ty’s jejím od hlavy až k patě.
Tak jsi chtěl. Než kterak sobě opoutá tě
vítězka, zvíš pak – to pečím zůstav mojim.“


Hört ein Adler in den Lüfften
unter sich der Hunde Heer/
Acht ihr bellen gar nicht mehr/
Weil kein Biß ihn kan vergifften;
Also achten wir es nicht/
Wenn gleich Neidhard auff uns sticht/
Kann Er uns doch nicht verletzen/
Noch in Noth und Schaden setzen.


Neb tebe blaží jejich krása,
až na líčkách máš červánek,
a tvoje velká radost jásá
jim vstříc jak ráno skřivánek.


„Lidko, Lidko, v srdce skrejši
záblesk jenom nejtajnější,
nesmělý, však nejněžnější –
ten že by se vyplnil?
Kdo by tolik byl kdy snil?“


Dorransi quei che tardi saran nati
per non aver veduto sì bel viso,
in cui natura e 'l ciel pronto dipinse.


Der freie Busen lachte,
Den Jugend reizend machte.
Mein Blick blieb sehnend stehen
Bei diesen regen Höhen,
Wo Zephyr unter Lilien blies
Und sich die Wollust greifen ließ.


A' lampegiar de gli ochi e al dolce riso
Se accese il mio pensier, facto hor sì ardente,
Che 'l cor se ne distruze e mai si pente.
Sperando ardendo al lume del bel viso,


So lebet sie von Jahr zu Jahr;
Selbst arm, sie war
Der Armen Trost und Segen.
Da tönt im Dorf ihr einst von Krieg,
Von Türkensieg
Verworrne Klag' entgegen.
»O Frau, so fromm!
Komm, bete, komm!
In Ungarn ist
Der Widerchrist!
Ein König ist erlegen!


Wen Gottes Hand regirt / dem kan es nicht mislingen:
er kan / aus finstrem / Liecht / und Glück aus Unglück / bringen.


I dává králi ctnosti znak...
Lid žasne: „Jaká věc?
Zda smí se pyšnit darem tím
tak podlý zženilec?


Der Alte lauscht dem Ruhm der Welt,
die einst den Jüngling an gebellt,
er lauscht dem Wandel der Natur
und sitzt und sinnt und lächelt nur:


Aber was schimmert durch die regen Blätter?
Ist's ein Schleier? – Sie ist's! Ich folg', ich folge!
Zürne mir nicht, Einsamkeit, du Vertraute!
Kannst uns begleiten!


S'il faut sur ces débris dresser un nouveau code,
Et sur ces châtiments dresser un nouveau roi,
Et planter l'appareil d'une dernière loi,
Sans nul événement et sans nul épisode :


O die du lebest mir mit deinem Grolle,
Wie ich mit meiner Liebe dir zur Plage;
Nun geh' ich schon um dich so lange Tage,
Und glaubst du noch nicht, daß ich wohl dir wolle?


寂寂书堂秋夜凉
一编心画一炉香
弟兄动是经年别
羞见天边有雁行


Na estrada do Acaba-Mundo,
somente a estrela pola
Vi a morte: fui ao fund
Na estrada do Acaba-Mundo,
nenhum ma
Nenhum mar? Nenhum desert
Nenhum sopro, nem lua
Longe, os anjo Muito perto
o mundo, a meus pés abert
Nenhum ma
Volta e meia a estrela ri
De mim? De ti? Do luar?
O luar não existi
Eu morrer E a noite fri
Somente a estrela pola


Bald such' ich in der Erden Schoos
Gold, edle Stein und Silberklooss,
Auch tausend andre Schätze.
Hirinn betracht ich Gottes Güht',
Auf das dadurch sich mein Gemüht'
Absonderlich ergetze.
Hat solchen Schmuk das Ertz allein,
Wie schön mus wol sein Schöpfer sein?


Alte Frauen schweißbedeckt,
Junge Mägd' im Lauf,
Spenden was der Korb verdeckt,
Reihen ab und auf.
Sieben Tische kann man sehn,
Sieben Kaffeekessel stehn
Breit und glänzend drauf.


Ich hatte froh genützt den holden Morgen
Zu einem Gang in's weit gedehnte Land –
Nun kehrt' ich wieder zu den alten Sorgen,
Zur Stadt zurück längs eines Baches Rand.


Gute Tiere, spricht der Weise,
Mußt du züchten, mußt du kaufen;
Doch die Ratten und die Mäuse
Kommen ganz von selbst gelaufen.


Mas como Cintia duerme, no colora
el cielo los balcones orientales,
los ríos no apresuran sus raudales,
ni el prado de claveles viste Flora;


Ó vlasy černé,
splývejte ke mně,
zlatým vás pískem
pokryju jemně.


Kék szemek, ti bizonytalanok,
Lógassátok szép-táncosan a lámpát,
Mutassátok meg e rózsás ködben
Lelkem lehetetlen, nagy lyányát
Vagy asszonyát, ki ráborulva
Kacagón a szomoruságomra
Vagy sírván a nevetésemre
Enyémtelenül enyém lenne.


Und solltest du, weit übers Meer, in Wüsten
Verborgen seyn;
So will ich bald an Grönlands weißen Küsten,
Nach Zama schreyn.


Hogy egy parányi, láthatatlan
Szikrában oly nagy hatalom van.
A dinamitnak egy morzsája
Nagyobb úr, mint a Himalája.


Paloma blanca y cándida que al suelo
trajo la verde paz, arco divino,
que con las tres colores a dar vino
fe del concierto entre la tierra, y cielo.


Willst du, o Vater, uns denn nicht
Nun einmal wieder laben?
Und sollen wir an deinem Licht
Nicht wieder Freude haben?
Ach geuß aus deines Himmels Haus,
Herr, deine Güt und Segen aus
Auf uns und unsre Häuser!


A ty hvězdy jasné
nad jezerní stěnou
chvějí se a blednou
tou nevlídnou změnou,
a jezero zticha
bolestně si vzdychá,
když některá spadla
dolů do zrcadla.


Egy új tudósról fogok énekelni,
ki Budapesten majdan élni fog,
dicsőbb, mint hős koroknak fejedelmi
s minden dicsekvő poétán kifog,
aki meddő dalát hiába termi
s facér fülekbe céltalan nyifog
ah, hajdan hogy megejtett ily varázs is,
de most már látom, olyan, mint a hásis.


Ještě sténá v zoufanlivém bolu –
aj, tu vedle rozlehl se pláč:
tamo v dítek květolícím kolu
leží otec – věkověčný spáč.
Nad ním žena prostovlasá stojí
jako smutku obraz kamenný
a jak hvězda v rozčeřeném zdroji
ve slzách zrak její stopený!
Veta po něm – po mileném muži,
po jediné její ochraně,
smrt mu tady krvavých svých růží
přiklopila věnec na skráně.
Ó, kam s vámi, sirotkové chudí,
nešťastná se matka poděje,
ana v choré, rozervané hrudi
poslední jí zvadla naděje?
Či ten, který při bubnovém plese
tatíčka vám vyved’ na jatky,
se zlaté své výše smiluje se
nad širými jeho poupátky?
Ó, ten ve své neprůhledné mlze
nespatřuje zoufalosti slze,
ó, ten oběti své nepočítá,
kdy si věnec vavřínový splítá!
Někdo jiný na oblačné vážce
ukládá však slzy chudiny
a posílá křídlatého strážce
ku ochraně slabé neviny:
k tomu zdvihněte svá očka jasná
tu, kdy podpora vám klesla časná!
Klečejí tu dítky v jasném kole
jako vůkol hrobu růžičky
a z jich modrých oček ku mrtvole
třpytivé se vinou slzičky...


暗卜街头好几回
连连去语道来来
当楼素月明于练
一任房栊彻夜开


So wenig dir der Neid dergleichen Vorzug gönnt,
So viel lacht Wittenberg, weil es ein Kind erzogen,
Das, da Minervens Schaar es seinen Vater nennt,
Mit unverdroßner Müh der Weißheit nachgeflogen.
In Zittau bricht von dir des Glückes Wiederschein
Durch das bekandte Haus der Pierinnen ein,
Und Mirus, deßen Schweiß an dir den Baum begoßen,
Sieht mit Verwundrung an, wie er so hoch geschoßen.


Und segne, was dein erbtheil ist:
Und heb sie hoch in ewigkeit.