Plá safir v mitře nám, v talarech perly.
Svět celý dřímá v stínu naší berly.
Jsme černí, bílí, rudí, fialoví
a vládnem někdy mečem, vždycky slovy.
Nám kropáč žezlem jest a bible desky
všech zákonů, zkad vytrhujem blesky,
tož encykliky, dogmata a bully,
v jichž jho kacíře odbojné jsme skuli.
Jsme velicí, neb velký bůh je s námi.
Nás hněte jen, že basiliky, chrámy
a kaple všecky dlážděny jsou hroby.
Smrt čeká na nás, její těžké mdloby
jsou mocnější než naše anathema.
A Smrt je hrozná, neúprosná, němá,
jí nevyhnem se, konec ten nás trápí.
Toť mnich, jenž v své kdys zadusí nás kápi.


Jindy přišla
– jen na skok, Voloďa stál dole –
kde možno prý lze vidět břízy?...
Že protivné jsou už jí stromy
těch parků vídeňských i lesů,
že břízy, břízy vidět touží,
ty dcery svojí ruské země...
Háj březový mi napad onen
pod Bisambergem u Dunaje,
já poslal ji tam. Přišli potom
povadlí jaksi, málomluvní,
– A což ty břízy? Našli jste je? –
já vznítit chtěl je k povídání.


春日台空霸气消
黄金已尽草萧萧
即今盛世兴贤哲
燕市无劳买骏招


Ich sehne mich nach ihrem Saft,
Ich suche sie mit Schmerzen,
Weil sie erteilen Stärk und Kraft
Den abgematt‘ten Herzen.
Drum laß mich doch ein Bienelein
Auf deinen Rosenwunden sein.


Me muero al verlas venir,
Me mata verlas pasar.
No sé si debo reír
O llorar.
    ¡Ay mama...!
A la sombra de una palma
Quise librarme del sol,
Quise libarme del sol
Y me estoy quemando el alma...
Estoy perdido en Brasil
Entre cimbreantes palmeras.
¡Ay mama,
si tú me vieras,
si tú me vieras,
si tú me vieras...!
¡Ay mama!


朝阳飞影战馀寒
楼上高人久屈蟠
想见倚栏三盏后
醉横诗眼与天宽


Нам праздновать некогда:
мы в холоде,
мы раздетые,
мы голодныБросим же праздники разныСегодня за работу —
после отпразднуем!


已无庾岭旧时梅
但见梅亭向水开
遐想风流犹彷佛
更将梅绕四檐栽


Narancsszín est lesz, álom-alkonyat.
Ijedten kotródik a durva élet,
s csend, végtelenség, bús öröm fogad.


Wenn ich euch sonst genahet,
So hüpftet ihr heran,
Und rieft mir zu und sahet
Mich heiter lächelnd an,
In jenen Kinderzeiten,
Die wir so hingespielt,
Auf die wir Wonne streuten,
Die nun mein Geist nicht fühlt.


»Eine Mauer um uns baue!«
Singt das fromme Mütterlein.


Und steiler ward's und steiler,
Jetzt schloß der Forst sich auf,
Und stärker quoll vom Meiler
Der Brandgeruch herauf.


Und nach dem theuren Mahle,
Gib, daß ich Dir bezahle
Die selige Gelübde,
Darinn sich Jesus übte.


高名已与白日连
遗迹犹闻故老传
吊古每来荒庙下
落花流水总依然


Now black, and deep, the night begins to fall,
A solid shade, immense. Sunk in the gloom
Magnificent, and vast, are heaven and earth.
Order confounded lies; all beauty void;
Distinction lost; and gay variety
One universal blot: such the fair power
Of Light, to kindle, and create the whole.
Drear is the state of the benighted wretch,
Who then, bewilder'd, wanders thro' the dark,
Full of pale fancies, and chimeras huge;
Nor visited by one directive ray,
From cottage streaming, or from airy hall.
Perhaps impatient as he stumbles on,
Struck from the root of slimy ruses, blue,
The wild-fire scatters round, or gathertd trails
A length of flame deceitful o'er the moss;
Whither decoy'd by the fantastic blaze,
Now sunk and now renew'd, he's quite absorpt,
Rider and horse into the miry gulph:
While still, from day to day, his pining wife,
And plaintive children his return await,
In wild conjecture lost. At other times,
Sent by the better Genius of the night,
Innoxious, gleaming on the horse's mane,
The meteor sits; and shews the narrow path,
That winding leads thro' pits of death, or else
Instructs him how to take the dangerous ford.


Hle, na ulicích prvý zábřesk denní
a jitřní ostrý chlad
a šedobílá pára
se na dláždění stele
a klade
jak první smutek v lidské srdce mladé.


Z posvátných ostatků, jež srdci zbyly,
je z vlásků temný prsten dražší všech,
mé ženy ruce při pláči ho vily,
a když se její slzy nejvíc lily,
já neplakal, leč hynul v plamenech.


gönül ocağında kavuşurduk


舞榭歌台罗绮丛
都无人迹有春风
踏青无限伤心事
并入南朝落照中


THUS  of old, the Walls adorn'd,
Ere noblest Dames the artful  scorn'd:
then, with  did contest,
And scarce th' Immortal Work was judg'd the Best.
Nor valorous Actions, then, in Books were sought;
But all the Fame, that from the Field was brought,
Employ'd the  where the kind  wrought:
Whilst sharing in the Toil, she shar'd the Fame,
And with the  mixt her interwoven Name.
No longer,  to such Praise aspire,
And seldom now We rightly do admire.
So much, All Arts are by the  engross'd,
And Our few Talents unimprov'd or cross'd;
Even I, who on this Subject wou'd compose,
Which the fam'd  for his Pencil chose,
(And here, in tinctur'd Wool we now behold
Correctly follow'd in each Shade, and Fold)
Shou'd prudently from the Attempt withdraw,
But Inclination proves the stronger Law:
And tho' the Censures of the World pursue
These hardy Flights, whilst his  I view;
My burden'd Thoughts, which labour for a Vent,
Urge me t'explain in Verse, what by each Face is meant.


Snil o tom, po čem se mu zatoužilo,
ce pěla muza ústy přítele*)
snil o slovanském nebi, kde svým květem
posvatná lípa včelkám ustele,
včeličkám pilným, duším Slávy synů
vracejicím se k lípě po dnech činů.


Zří chrám, své rodné vísky Bethel;
v něm plno jasu, plno světel;
svou sněť jak jarní vidina
strom vánoční tam rozpíná.
A kol a kol v té jeho záři
se jiskří zraky sterých tváří;
v ten věnec dětské družiny
se mísí starců šediny.


Již první motýl z kukly vetché vzletěl
a všechno živé volá: kamaráde!
Jde slunce blíž a tisícero světel
na vody k moři spěchající klade.


Naproti zasmušile v ruku Bohdan líce ukláněl,
z pod čela někdy pohled k ní chmurný vznášeje kradmo.
Však teď tetka bledá dum přízi mu náhle protrhla,
vstavši pobízela jej: „Čas, Bohdane, cestu nastoupit.“
Zvolna po příkladu tom též vstávala Marta s Liduškou.


Venne cordoglio a cquella gente
che stava presente; sì me pigliaro.
Mea mate stava assai mala mente
del parto del vente, che fo molto amaro.
Sì mme lavaro e derme pancilli;
copersserme quilli cun nova enfasciata.


Служил я прежде Лизе скромной,
Служил, как долгу гренадир,
Как Дафне добренький сатиИ чтоб она была довольной,
Я все намеки и желанья
Любил немедля выполнятНо наконец без воздаянья
Мечтам был должен отказатЯ ждал еще, я ждал чего-то,
Надежда мне сулила что-то;
Надежда скрылась — я забыт,
Как дряхлый, старый инвалиНо ты, соперница Венеры,
Мои мечты, мои химеры
Желаньем оживила вновь;
И в сердце чистом, непорочном,
Как солнце — в янтаре восточном,
Зажгла безгрешную любовОтнынь прошу, друг новый, нежный,
Царицей будь души моей,
Будь гений добрый и надежный
Моих во мгле текущих днеИ я в свободные мгновенья,
Желаньям вашим в угожденье,
Раз пять в неделю буду рад
По вкусу дамскому для чтенья
Романов лучших присылатА может быть, тебе, мой гений,
Моих неловких песнопений
Когда-нибудь пришлю тетрадНо вы, вы спросите: награда
Велика ль, вольный трубадур?
Червонной пыли мне не надБукет цветов да два-три взгляда —
И я доволен чересчу


巡官畏虎盛前呵
惊动燕山萨照磨
剪烛对床诗未稳
从渠醉尉问谁何


Enough! the pleas'd  cry'd;
And slighting ev'ry Muse beside,
Consulting now her Breast,
Perceiv'd that ev'ry tender Thought,
Which from abroad she'd vainly sought,
Did there in Silence rest:


Ihr, die ihr liebt Gerechtigkeit,
Und sauber von Gemüthe seyt,
Freut euch im Herren, singt und ehret
Den, dessen Huld euch singen lehret.


dünya karanlığında,


Лишь только там, на западе, в тумане,
Утонет свет поблекнувшего дня,
Мои мечты, как мертвые в Бретани,
Неумолимо бродят вкруг менНадежды, осужденные заране,
Признания, умершие — стеня,
Утопленники в темном Океане,
Погибшие навек из-за менОни хотят, в забвение обиды,
Молитв заупокойной панихидМоих молитв, о, Боже, не отринь! —
Ушл Любовь! Лишь ты уйти не хочешь!
Ты медлишь? Угрожаешь мне? Пророчишь?
Будь проклята! Будь проклята! Аминь!


Rokovali tři dny celé,
rokovali po tři noci,
železné tak skuli svory
řádu, zákonu a moci.


Den Ursprung findst du nicht, wie sehr du dich bemühst,
Wenn Chloris Augen sich in so viel Ström' ergiessen;
Drum glaub', auf dass sie dich nicht trüge, dass du siehst
Den Niel dem Crocodil 1 aus seinen Augen fliessen.


Jasný vzduch a tiché nebe,
země blažená,
všecko spí – jen s písní drozda
mluví ozvěna;
zpod vesla ti zlaté kapky
kanou v stříbro pěn,
pluješ tiše jako víla,
sestra tvoje, labuť bílá,
za tebou jak sen!


Flog von dem baum, dem fuchs mit dem kopf gnappet,
wie balt der fuchs erschnappet
den han bei dem kragen und in erbiß
Und sprach: »ich hab on witz funden den weisen«,
und tet sich mit im speisen.
im buch der alten weisen fint man diß.
Hie merkt man bei,
das schmeichlerei
weis leut verfürt;
wer ein lobt so mit heuchlerischem liegen,
der begert ie zu triegen,
wie man das ietz in aller welte spürt.


Král mu vece: ‚Moje duše kvílí,
Že ve příští po mé smrti chvíli
Bude v zemi mečův nedostatek,
Cizota, a dobré kázně zmatek.
Neb když s mečem položím se v hrobě
Sirý národ nedá rady sobě,
Jak by svého hájiti měl panství,
Jak by udržet měl u poddanství
Sousedy své, moje poplatníky,
Po smrti mé hrdé odbojníky.
Těžko levici jest bez pravice,
Vlasti bez meče a bez radlice.‘


»Das Heil will wieder mit uns sein,
Nicht alles ist verloren!
Die Ehre stellet sich wieder ein
In unsern schwarzen Thoren.«


无事山中倦眼摩
起来江上踏寒莎
月从十五秋光满
今夜梧桐影又多


„Z takých dálek“ – volá zvíře prvé –
„při shledání – je to tklivá scéna –
poznáme se – bratry jedné krve!
Prosím, drazí: vaše ctěná jména?“
Tu se představují sobě tak:
„Bazilišek!“ „Ještěrka!“ a: „Drak!“


Ve společnosti spustlých žen a mužů
se Lubor octnul v krčmě předměstské.
Jaká to společnosť a jací lidé!
Muž ženě, žena muži lásku lže,
a zapíjí cit lhaný čajem spolně,
za písně z harfy znící žalně tak a bolně!...


Над водой поникли ивы,
Гор лесистые извивы
Тайну прошлого хранят,
Луг и дали — молчаливЛуг и дали в зное спяТам шумит по Волге сонной
Пароход неугомонный
Меж пустынных деревень,
Мимо речки полусонной —
Тени плоские плотоСлева робко никнут ивы,
Справа — горные извивы
Тайну прошлого хранят;
Дали — скучно-молчаливы,
Виды — в жарком зное спяЗемли, жаждущие плуга,
Грустны с Севера до Юга,
Вся прорезана река,
И струи твои друг друга
Гонят в лучшие века!


E dipoi, adempiuti i mortal' giorni,
la tua benigna legge allor concede
che 'l curro ciascun monti, e a te torni.


Hafis insbesondre schaffet Ärgernisse,
Mirza sprengt den Geist ins Ungewisse,
Saget, was man tun und lassen müsse?


أقولُ ورُوعي للفِراقِ مُروَّعٌ
وفي الخَدِّ سَيلٌ للفِراقِ دَفُوعُ
لئنْ صَدَّعَ الدَّهرُ المُشِّتتُ جمعَنا
فلِلدَّهرِ حُكمٌ للجُموعِ صَدوعُ
وإنِّي لأرجو أن يعودَ زمانُنا
بخَيرٍ فمِن بَعدِ الشِّتاءِ رَبيعُ
ولِلنَّجم من بَعدِ الرُّجوعِ استِقامةٌ
وللشَّمسِ من بَعدِ الغُروبِ طُلوعُ
وإن نِعمةٌ زالت عن الحب وانقضتْ
فإنَّ لها بَعد الزَّوالِ رُجوعُ
وكُنْ واثِقاً باللهِ واصبِرْ لحُكمِهِ
فإنَّ زَوالَ الشَرِّ عنكَ سَريعُ


Auf, mein Geschlecht! – Hör', wie weithin
Ein Schrei gellt, den du selbst beschworen!
Durch meiner Särge doppelt Zinn
Fühlt' ich ihn spitz mein Herz durchbohren!
Es ist der Schrei, den um sein Recht
Das Volk erhebt – annoch in Treuen!
Du schläfst sehr fest, o mein Geschlecht,
Zu überhören solch ein Schreien!


Že jsi bylo za mladosti
bez zásluhy mnoho chváleno,
býváš nyní v dospělosti
zaslouženě mnoho haněno.


Es sind die beiden Lieben,
Die mir im Leben wert,
Im Tode mir geblieben,
Die Leier und das Schwert.


Nepadej, neklesej,
pevně se drž,
na pravo, na levo
všude je strž!


援琴谁叹生空谷
结佩应怜感逐臣
九畹断魂招不得
墨花夜泣楚江春


Cerca reavere il core in libertade;
facil te fia, ché hormai deve esser satio
per aver vista tanta crudeltade.


أَقَلُّ فَعالي بَلهَ أَكثَرَهُ مَجدُ
وَذا الجِدُّ فيهِ نِلتُ أَم لَم أَنَل جَدُّ
سَأَطلُبُ حَقّي بِالقَنا وَمَشايِخٍ
كَأَنَّهُمُ مِن طولِ ما اِلتَثَموا مُردُ
ثِقالٍ إِذا لاقَوا خِفافٍ إِذا دُعوا
كَثيرٍ إِذا شَدّوا قَليلٍ إِذا عُدّوا
وَطَعنٍ كَأَنَّ الطَعنَ لا طَعنَ عِندَهُ
وَضَربٍ كَأَنَّ النارَ مِن حَرِّهِ بَردُ
إِذا شِئتُ حَفَّت بي عَلى كُلِّ سابِحٍ
رِجالٌ كَأَنَّ المَوتَ في فَمِها شَهدُ
أَذُمُّ إِلى هَذا الزَمانِ أُهَيلَهُ
فَأَعلَمُهُم فَدمٌ وَأَحزَمُهُم وَغدُ
وَأَكرَمُهُم كَلبٌ وَأَبصَرُهُم عَمٍ
وَأَسهَدُهُم فَهدٌ وَأَشجَعُهُم قِردُ
وَمِن نَكَدِ الدُنيا عَلى الحُرِّ أَن يَرى
عَدُوّاً لَهُ ما مِن صَداقَتِهِ بُدُّ
بِقَلبي وَإِن لَم أَروَ مِنها مَلالَةٌ
وَبي عَن غَوانيها وَإِن وَصَلَت صَدُّ
خَليلايَ دونَ الناسِ حُزنٌ وَعَبرَةٌ
عَلى فَقدِ مَن أَحبَبتُ ما لَهُما فَقدُ
تَلَجُّ دُموعي بِالجُفونِ كَأَنَّما
جُفوني لِعَيني كُلِّ باكِيَةٍ خَدُّ
وَإِنّي لَتُغنيني مِنَ الماءِ نُغبَةٌ
وَأَصبِرُ عَنهُ مِثلَ ما تَصبِرُ الرُبدُ
وَأَمضي كَما يَمضي السِنانُ لِطِيَّتي
وَأَطوي كَما تَطوي المُجَلِّحَةُ العُقدُ
وَأَكبِرُ نَفسي عَن جَزاءٍ بِغيبَةٍ
وَكُلُّ اِغتِيابٍ جُهدُ مَن مالُهُ جُهدُ
وَأَرحَمُ أَقواماً مِنَ العِيِّ وَالغَبا
وَأَعذِرُ في بُغضي لِأَنَّهُمُ ضِدُّ
وَيَمنَعُني مِمَّن سِوى اِبنِ مُحَمَّدٍ
أَيادٍ لَهُ عِندي تَضيقُ بِها عِندُ
تَوالى بِلا وَعدٍ وَلَكِنَّ قَبلَها
شَمائِلُهُ مِن غَيرِ وَعدٍ بِها وَعدُ
سَرى السَيفُ مِمّا تَطبَعُ الهِندُ صاحِبي
إِلى السَيفِ مِمّا يَطبَعُ اللَهُ لا الهِندُ
فَلَمّا رَآني مُقبِلاً هَزَّ نَفسَهُ
إِلَيَّ حُسامٌ كُلُّ صَفحٍ لَهُ حَدُّ
فَلَم أَرَ قَبلي مَن مَشى البَحرُ نَحوَهُ
وَلا رَجُلاً قامَت تُعانِقُهُ الأُسدُ
كَأَنَّ القِسِيَّ العاصِياتِ تُطيعُهُ
هَوىً أَو بِها في غَيرِ أُنمُلِهِ زُهدُ
يَكادُ يُصيبُ الشَيءَ مِن قَبلِ رَميِهِ
وَيُمكِنُهُ في سَهمِهِ المُرسَلِ الرَدُّ
وَيُنفِذُهُ في العَقدِ وَهوَ مُضَيَّقٌ
مِنَ الشَعرَةِ السَوداءِ وَاللَيلُ مُسوَدُّ
بِنَفسي الَّذي لا يُزدَهى بِخَديعَةٍ
وَإِن كَثُرَت فيها الذَرائِعُ وَالقَصدُ
وَمَن بُعدُهُ فَقرٌ وَمَن قُربُهُ غِنىً
وَمَن عِرضُهُ حُرٌّ وَمَن مالُهُ عَبدُ
وَيَصطَنِعُ المَعروفَ مُبتَدِئً بِهِ
وَيَمنَعُهُ مِن كُلِّ مَن ذَمُّهُ حَمدُ
وَيَحتَقِرُ الحُسّادَ عَن ذِكرِهِ لَهُم
كَأَنَّهُمُ في الخَلقِ ما خُلِقوا بَعدُ
وَتَأمَنَهُ الأَعداءُ مِن غَيرِ ذِلَّةٍ
وَلَكِن عَلى قَدرِ الَّذي يُذنِبُ الحِقدُ
فَإِن يَكُ سَيّارُ بنُ مُكرَمٍ اِنقَضي
فَإِنَّكَ ماءُ الوَردِ إِن ذَهَبَ الوَردُ
مَضى وَبَنوهُ وَاِنفَرَدتَ بِفَضلِهِم
وَأَلفٌ إِذا ما جُمِّعَت واحِدٌ فَردُ
لَهُم أَوجُهٌ غُرٌّ وَأَيدٍ كَريمَةٌ
وَمَعرِفَةٌ عِدٌّ وَأَلسِنَةٌ لُدُّ
وَأَردِيَةٌ خُضرٌ وَمُلكٌ مُطاعَةٌ
وَمَركوزَةٌ سُمرٌ وَمُقرَبَةٌ جُردُ
وَما عِشتُ ما ماتوا وَلا أَبَواهُمُ
تَميمُ بنُ مُرٍّ وَاِبنُ طابِخَةٍ أُدُّ
فَبَعضُ الَّذي يَبدو الَّذي أَنا ذاكِرٌ
وَبَعضُ الَّذي يَخفى عَلَيَّ الَّذي يَبدو
أَلومُ بِهِ مَن لامَني في وِدادِهِ
وَحُقَّ لِخَيرِ الخَلقِ مِن خَيرِهِ الوُدُّ
كَذا فَتَنَحَّوا عَن عَلِيٍّ وَطُرقِهِ
بَني اللُؤمِ حَتّى يَعبُرَ المَلِكُ الجَعدُ
فَما في سَجاياكُم مُنازَعَةُ العُلى
وَلا في طِباعِ التُربَةِ المِسكُ وَالنَدُّ


Handschuhe strickt' ich,
Ein feines Paar;
Nicht in die Höhe,
Die Fleißige, blickt' ich,
So lange, bis ich
Im Reinen war.
Und nun, wer soll sie,
Das ist die Frage,
Wer soll sie haben? –
Der junge Bruder? –
Und wird er sie
Gehörig schätzen,
Die Schwestergaben? –
Sie werden, scheint's,
Weit inniger
Dem blaugeaugten,
Dem holden Knaben,
Der mir so rührend
In's Auge schmachtet,
Der selbst der Mutter
Das Herz bezwungen,
Die Blicke laben,
Das Herz erfreu'n.


El decimo parrà la gente insana,
senza parlar delle caverne uscendo,
come le bestie ch'escon della tana.


Ah ! non, tu n'es pas tout, Beauté, — même pour Celle
Qui se mirait avec le plus d'orgueil en toi,
Et qui, ne cachant pas sa fierté d'être belle,
Plongeait les plus grands cœurs dans l'amour et l'effroi !
Ah ! non, tu n'es pas tout… C'est affreux ; mais pardonne !
Si l'homme eût pu choisir, il n'eût rien pris après ;
Car il a cru longtemps, au bonheur que tu donne,


Le trèfle rouge qui brûle,
L'air qui dort, le bruit des eaux
Aux rameaux du crépuscule
Le tumulte des oiseaux,


Lieb ist die Königin, die Tugenden Jungfrauen,
Die Mägde Werk und Tat: wem willst du dich vertrauen?


Ich trinke; dankt' ich's, lauschende Nymphe, dir?
O welche Stille! Wohnte die Schwermuth hier,
Der Schmerz, vielleicht verkannte Tugend,
Oder die Weisheit, die Völkern Heil bringt?


A mužík světům závisti a zloby
svá prsa v odpor staví obnažená,
v krev sterých ran se halí beze mdloby,
ni v jedovém v nich žáru nezastená.


Wenn eine Nachtigall die nackte Brut verläst,
So schreyt und zwitzert sie in dem einsamen Nest,
Man sieht sie ringsumher auf die begrünten Auen,
Die Hälsgen ausgestreckt, mit ofnen Schnäbeln, schauen,
Bis aus der nahen Saat der Mutter Stimm erklingt,
Die schon geflogen kömmt, und frisches Futter bringt:
So sehn ich mich nach dir. Ich muß es endlich wagen,
Dir, was ich leiden muß, mein werther Freund, zu sagen.
Mein Hertze wallet schon aufs neue zu dir hin,
Wenn ich nur einen Tag von dir geschieden bin;
Schau ich nicht stets dein Bild leibhaftig vor mir schweben,
So fehlt mir alle Lust in diesem Land zu leben;
Des Tages holder Strahl ist mir alsdann verhast,
Und jede Sommernacht die allerschwerste Last.
Ach! bist du dann mein Freund, suchst du mein Glück zu bauen,
So laß dich jeden Tag bey deinem Freunde schauen;
Wenn du bey mir nicht bist, so leb ich als verbannt;
Wo du, Geliebter, bist, da ist mein Vaterland.


Dank der verborgnen Hand, der unsre Tag' entquillen,
Daß sie das Licht von fern uns ahnen ließ!
Nicht der Besitz, nur das Enthüllen,
Das leise Finden nur ist süß.


Ich atme schon die Blumendüfte,
O lieber Führer eile schnell.«
»Ich fühle nur die kühlen Lüfte,«
Spricht da der bunte Reis'gesell.


لِلَّهِ دَرُّ ذَوي العُقولِ المُشعِباتِ
أَخَذوا جَميعاً في حَديثِ التُرُّهاتِ
وَأَما وَرَبِّ المَسجِدَينِ كِلَيهِما
وَأَما وَرَبِّ مِنىً وَرَبِّ الراقِصاتِ
وَأَما وَرَبِّ البَيتِ ذي الأَستارِ وَالـ
ـمَسعى وَزَمزَمَ وَالهَدايا المُشعَراتِ
إِنَّ الَّذي خُلِقَت لَهُ الدُنيا وَما
فيها لَنازِلَةٌ تَجِلُّ عَنِ الصِفاتِ
فَليَنظُرِ الرَجُلُ اللَبيبُ لِنَفسِهِ
فَجَميعُ ما هُوَ كائِنٌ لا بُدَّ آتِ
عِش ما بَدا لَكَ أَن تَعيشَ بِغَبطَةٍ
ما أَقرَبَ المَحيا الطَويلِ مِنَ المَماتِ
فَتَجافَ عَن دارِ الغُرورِ وَعَن دَوا
عيها وَكُن مُتَوَقِّعاً لِلحادِثاتِ
أَينَ المُلوكُ ذَوُو المَنابِرِ وَالدَسا
كِرِ وَالعَساكِرِ وَالقُصورِ المُشرِفاتِ
وَالمُلهِياتُ فَمَن لَها وَالغادِيا
تُ الرائِحاتُ مِنَ الجِيادِ الصافِناتِ
هُم بَينَ أَطباقِ التُرابِ فَنادِهِم
أَهلَ الدِيارِ الخالِياتِ الخاوِياتِ
هَل فيكُمُ مِن مُخبِرٍ حَيثُ اِستَقَر
رَ قَرارُ أَرواحِ العِظامِ البالِياتِ
فَلَقَلَّ ما لَبِثَ العَوائِدُ بَعدَكُم
وَلَقَلَّ ما ذَرَفَت عُيونُ الباكِياتِ
وَالدَهرُ لا يُبقي عَلى نَكَباتِهِ
صُمَّ الجِبالِ الراسِياتِ الشامِخاتِ
مَن كانَ يَخشى اللَهَ أَصبَحَ رَحمَةً
لِلمُؤمِنينَ وَرَحمَةً لِلمُؤمِناتِ
وَإِذا أَرَدتَ ذَخيرَةً تَبقى فَنا
فِس في اِدِّخارِ الباقِياتِ الصالِحاتِ
وَخَفِ القِيامَةَ ما اِستَطَعتَ فَإِنَّما
يَومُ القِيامَةَ يَومُ كَشفِ المُخبَآتِ


石桥小立感怀多
借问当年事若何
不识天人相胜理
朔风凄烈漫长歌


五色云中瑞日光
朝朝休命对宣扬
长摇青佩窥青锁
玉韵亲承拱玉皇


إِذا ذُكِرَت لُبنى تَأَوَّهَ وَاِشتَكى
تَأَوُّهَ مَحمومٍ عَلَيهِ البَلابِلُ
يَبيتُ وَيُضحي تَحتَ ظِلِّ مَنيَّةٍ
بِهِ رَمَقٌ تُبكي عَلَيهِ القَبائِلُ
قَتيلٌ لِلُبنى صَدَّعَ الحُبُّ قَلبَهُ
وَفي الحُبِّ شَغلٌ لِلمُحِبّينَ شاغِلُ


房栊深几许
濛淡梨花月
有酒且共持
莫待飘成雪


Welch Dancklied kan vor solche Gnade
Ein rein und würdig Opfer seyn?
Wir treten vor die Bundeslade
Und wollen dir Gehorsam weihn.
Ein Wandel, der dir wohl gefällt,
Ist doch das reichste Wiedergelt.


郎戍潇关去
别离何太久
塞雁秋来多
见郎寄书否


Mnich klečí králi u nohou –
jak ohyzdná to tvář –
toť Štěpán z Pálče. „Co chce mít,“
dí ze sna král, „ten lhář?


Si un sublime talento me bastara
para vivir feliz, yo lo eligiera;
mas ¡cuántos sabios referir pudiera
a quien su misma ciencia costó cara!


Vejo rico fardamento
Vermelho como zarcão!
Quem será o pimentão?!
É um Guarda Nacional.


Fortuna che d'ognor più mi flagella,
né di quel che m'ha facto ancor si duole,
di Natura non sol l'officio vòle,
ma el cel per mio dolor perverte quella.


Drum unverzagt und wohlgemut,
Wer Freiheit liebt und Ehre!
Ein recht Gewissen streitet gut
Und schlägt die größten Heere,
Ein treuer Sinn ist echter Stahl
Und überwindet tausendmal,
Was Gott den Herrn nicht fürchtet.


de minúsculos tigres, o abubillas
al acecho de fieros gavilanes.
El cremoso susurro de la seda.


Allora il franco e possente Danese
tutte sue arme si fece venire.
Armato tutto, suo buon destrier prese:
montovvi prestamente pien d'ardire.
Verso il Pagano a caminar si stese;
giugnendo a lui in tal modo prese a dire:
— Mal aggia, cavalier, la tua possanza!
Come hai tu contro a noi tanta arroganza?


如流岁月几沾襟
侍立霜严剧苦心
说与刘璋无怨怒
有人驱虎入山林


Der Jüngling schreitet schweigend,
Als wär' er krank und müd,
Der Bach mit hellem Rauschen
Singt sich ein frohes Lied.


واني لمن شايعتم لمشايع
واني فيمن سبّكم لمسبَّبُ


Himmel/ Heu und Haberstroh/
bey sothanen Dingen
sollt mir da mein Mongpopo
nicht für Freuden springen?
Sollt ich murrisch und aigrirt
hindterm Ofen sizzen/
itzt/ wo alles qwinqwelirt/
daß die Funcken sprizzen?
Nein/ von meinem muntren Rohr
reiß ich jeden Drauer-Flohr/
bey Konfäkkt und Wein
will ich lustig seyn!


Nezvučný a těžký vzduch,
v prázdném těle prázdný duch.


В самый зной пегашку Лизу
Запрягли гурьбой в тележкСели плотно, как орешки —
Сзади, сбоку, сверху, снизу…
 Кто за вожжи, кто за кнут —
 И айда — купаться в пруЗлится Лиза… Что там с ней?
Туча бешеных слепней
Жалит в грудь, в бока и в брюхо,
В ноздри, в спину, в лоб и в ух Лиза встала на дыбы —
 Все слетели, как грибы…
Просят Лизу: «Брось, поедем!»
А она рычит медведем,
Вмиг оглобли повернула,
Задней ляжкою лягнул В небеса задрала лоб
 И в конюшню марш в галоНе угодно ли пешком?
Поплелись к пруду шажком
И вздыхают: «Ну и Лиза!
Вот уж глупая каприза!»
 А в конюшне Лиза ржет:
 «Ах, какой пустой народ!»
Кто тут прав, решите сами,
А не то — пойдите к маме…


Aber ich, dein Lieber,
Ist das Wetter schön,
Werde gegenüber
Auch im Schmucke stehn,
Und bei Saitenklange,
Predigt und Gesange,
Dich nur hören, dich nur sehn.


Čápy jsem v houfech zřel na poli
vždy mezi robotným lidem,
tráví tam v přátelském soužití
s jistotným, bezpečným klidem.


sana malûm olur bir ayna gibi devran


Jako v těžkém snění kráčel dolů
k mostu mnich, zle znevěřilý bohu;
je to láska, co mu váže nohu,
nebo pouto vznešenějších bolů,
nebo zármutek je? Kdož to ví?
zrak, jenž dívku pozoroval v žase,
ani zlosť, jíž ruka zbalila se,
za odpověď slova nepoví.


Lasciate i vostri amati colli e gai,
a voi sì cara e a me nemica stanza,
colli, c'hanno imparato per usanza
a farmi oltraggio sì sovente omai.


Singst du nur ganz gewöhnlich;
Wie zauberst du! Wie sehnlich
Errötet dir das Kind!
Sie fängt sich an zu fächeln,
Und spricht, mit scheuem Lächeln:
Ei! wie Sie lose sind!


Mitten in dem Krieges-Fewer,
In der Kümmerlichen Zeit,
Die uns alles Ungehewer
Plündern, Brand und Elend dreut,
So wirst du, der Völcker Heil,
Chur-Printz, eben uns zu Theil,


Sníh měkce slitoval se nad nahou
a strádající zemí. Oblil mhou,
co skalnatě se v dálkách rýsovalo,
co bolem drsných černalo se skal.
Pad’ závoj v smysly. Tichem, které tálo,
let váhavých jen třepotal se vran.


Какая то во ржи жила на нивѣ птаха,
А съ нею дочь ея жила:
На нивахъ жатва ужъ была;
Такъ жительницамъ симъ то было не бсзъ страха:
И прежде нежели зачнутъ ту ниву жать,
Имъ должно отъѣзжать:
Въ другое мѣсто перебраться;
Чтобъ имъ со жательми на жатвѣ не подратьсМать вышла вонъ на часъ, не вѣдаю куда,
И дочкѣ говоритъ: когда
Придетъ хозяинъ нашъ на ниву:
Имѣй головку нелѣниву,
Ты дочь моя тогда:
Послушай что онъ скажетъ,
И что слугамъ прикажетКакъ мать приѣхала домой по томъ,
Кричала дочь объ етомъ дѣлѣ:
Ахъ, матушка моя, пора, пора отселѣ:
Оставимъ етотъ домъ:
Пора, пора отселѣ;
Хозяинъ приказадъ друзей на жатву звать,
И взавтрѣ станутъ жать;
Пора душа моя отселѣ отъѣзжатМать ей отвѣтствуетъ: не бойся радость;
Не искусилася твоя о дружбѣ младость;
Не будутъ жать, ей, ей!
Друзья не жали;
На нивѣ не было друзей;
Тому причина та: друзья не приѣзжалПоотлучилась мать,
Вѣля рабенку тутъ молву вниматХозяинъ приходилъ: ихъ хочетъ домъ ломать,
И звать послалъ родню; вить ихъ не наниматДочь тоже говоритъ какъ матушку встрѣчаетъ:
А матушка ей то же отвѣчаетъ;
Севодни и вчера слова у нихъ однВо учрежденномъ дни,
На нивѣ не было родни;
Родня не приѣзжала,
И хлѣба не пожалПоотлучилась мать,
Вѣля рабенку тутъ молву внимать
Приѣхала обратно мать;
Пришло репортовать:
Съ дѣтьми и со слугами,
Хозяинъ взавтрѣ хлѣбъ намѣрился пожать,
И говорилъ: сожнемъ мы братцы хлѣбъ и самМать ей отвѣтствуетъ, то мня распоряжать:
Когда хлѣбъ хочетъ самъ уже хозяинъ жать;
Пора душа моя отселѣ отъѣзжат


Hned echo se své skály
že vyskočilo v ráz,
když zaslechnulo v dáli
tvůj smíchuplný hlas.


Künn már az arany nap sugarát elönti,
Mint páva ha büszkén toluit berzenti;
Szőke fodor felhők, hattyúi az égnek,
Úsznak vala tükrén a mennyei kéknek.


煌煌太阳精
浴以沧溟水
光润无纤滓
畏爱从此始


né diventata ucella Phylomena,
né Honoé desiato Parisse,
né la gran Troya haria disfacto Hellena;


Es ist das Beider Pflicht, vom Herrn geboten,
Und wer sie nicht erfüllt, hat einst und dann
Als seelisch Todter bei den seelisch Todten
Weit mehr zu tragen, als er tragen kann.


Menschheit, arme Menschheit, deine Lehrer,
Alle deine Weisen wissen nichts;
Flattern, ihrer Hirngeburt Verehrer,
Gleich Insecten um den Strahl des Lichts.


مِن مَعشَرٍ إِن تَدعُهُم لِمُلِمَّةٍ
وَصَلوا الحَياةَ إِلى العُلا بِحَديدِ


Sie lieben nicht wie Menschenkinder
und grübeln nicht dem Dasein nach
töricht und blind und immer blinder
für Wirklichkeit und Licht und Tag.


Tak zajatého vojskem svým
jen proto vede král,
že s Václavem se usmířil
a k právu země stál.


谁将尺素写双清
五鸟群居似有情
若使雌雄相唱和
不知一只向谁鸣


Amely cser alján most legelő juhok
Árnyékban állnak, s hímezi álmait
A víg juhász, dúdolva lézzeng
S a ragyogó nap hevét nem érzi.


„Můj drsný verš jest v jádru poctivec,“
děl jiný druh tvůj, pln svatého hněvu,
jenž v nesmrtelném, vítězícím zpěvu
lví tlapou rozbil zlatou panství klec.


أقضيب بان أم قوام أملد
وكحيل طرف أم غزال أغيد
ان قلت ظبي فهو ابهى منظرا
او قلت غصن فهو منه ااميد
رشأ يغار الظبي منه ان رنا
والغصن بطرف ان غدا يتأوّد
نشوان قد مالت به خمر الصبا
فالريق يسكر واللحاظ تعربد
حلو التثني بالقوام اذا بدا
فيكاد ذاك القد منه بعقد
مصري لفظ بابلي ينتمي
للترك منه اللحظ وهو مهند
هو قاتلي وانا القتيل بحبه
ودمي على وجناته لي يشهد
فكأنما النعمان وجنة خده
وكأن ذاك الخال فيه الأسود
اني لأعجب في الهوى من رقة
في خصره والقلب منه جلمد
نقلت صحاح الجوهري بثغره
خبرا رواه الريق وهو مبرد
ثغر تجانس بالمحاسن وصفه
فالدر فيه منظم ومنضد
لم انس ليلة زارني فيها وقد
غاب الوشاة بها ونام الحسد
وغدا يعاطيني سلاف حديثه
وكؤوس عتب بيننا تتردد
حتى اذا الاجفان ذبلها الكرى
وسرى بها كحل الظلام الآسود
باتت بمنزلة الوشاح له يدي
ضمّا وبالاخرى غدا يتوسد
فلثمته لتزول نار تلهبي
فاذا الخدود لهيبها يتوقد
وطفقت اكتمه الهوى فوشى به
سقمي ودمعي قد غدا يتبرد
ثم انثنى عني وولى نافرا
وكذا الغزال اذا تانس يشرد
فظننت ان الطيف منه زارني
او هل يزور الطيف من لا يرقد
يا قاتل الله العذو لالى متى
باللوم يغريني وعنه يفند
او كيف اسلوه وعامل قده
عدل القوام وفي التثني مفرد
ولنا عن الصحاح يروي بشره
خبرا لابراهيم اضحى يسند
مولى اياديه تفيض مكارما
ونداه من جود السحائب اجود
وترى السخاء يلوح من اعطافه
وبه سجاياه المليحة تشهد
من قد بني لبني ابيه في العلا
بيتا رفيع المجد وهو مشيد
وسما الى العليا ونال مكانة
كيوان دون محلها والفرقد
بحر سريع الجود الا انه
طابت مشاربه وراق المورد
واذا بنو الامال عنه بالوفا
صدروا تقول لهم اياديه ردوا
يتعلم البحر السخا من جوده
والغيث من راحاته يتعود
حدث وقل ما شئت عنه فانه
هو فوق ما فيه تقول وأزيد
اقسمت لا يأتي الزمان بمثله
ابدا وليس له نظير يوجد
لم يثنه بالعذل عن بذل اللهى
ثان ولا يلهيه عنه مفند
ما زال محسودا على عليائه
ان الكريم على علاه يحسد
مت يا حسود فان مولده اتى
في برج سعد بالهنا يتولد
انا لست ابرح عن حماه انني
بالجود والاحسان منه مقيد
مولاي ابراهيم يا من كفه
بحر النوال وفضله لا يجحد
خذ من ثنائي ما تضوع نشره
فلأنت اولى بالثنا من يحمد
لا زالت الاعياد مشرقة بكم
واليكم ايامها تتردد
ما حرك العود النسيم وما غدت
ورق الحمى طربا عليه تغرد


Auf waldigem Boden, im grünen Moose
Umwebt's den Baum, wie Schimmer der Rose,
Wie Nelkendunkel, wie Tulpenlicht,
Wo liebliche Jugend den Reigen flicht.


Bol cizí v smutný hled zor zavřený ji budí:
jí u nohou mře v slzách anděl nyvou touhou.


Was ich etwan noch vor Gaben
In der Armuth übrig weis,
Sollt ihr drey Vertrauten haben:
Hofnung und Gedult und Fleiß.
Brüder, last euch diese führen
Und erhebt euch in die Welt,
Bis dadurch auch mein Studiren
Erst in euch den Lohn erhält.


Macht's mich auch selbst zur Wolke, düstergrau,
Die auf sich löst in bitt'rer Thränen Thau!


Vždy smutno zde; tu nezatiká ptáče,
jen vítr zatočí se žalným kvilem;
a sem tam v nízkých keřích smutně pláče,
než usne v starých zdech neb v lomu bílém.


Im Menschen wallt und wogt die Flut der Leidenschaft,
In sanft umgrüntes Ufer hingebettet.
Auf einer Insel thront, mit Herrscherwürd' und Kraft,
Die frei gebietende Vernunft, hinaufgerettet,
Zu überschauen dort die Flut und ihren Lauf.
Da herrsche sie herab von ihrer Inselhöhe!
Da herrsche nie die wilde Flut hinauf!
Denn wehe der Vernunft, und ihrer Freiheit wehe,
Wenn jener Wogendrang, empört und ungehemmt,
Das Ufer niederbraust, und die geweihte Höhe
Der unbewachten Insel überschwemmt!
Doch das Vernunftgesetz tritt bald mit hellen Spuren,
Wie eine Säulenschrift, hervor.
Die unter Trümmern sich verlor.
Den Aufruhr drängender Naturen
Hat über sie hinweg die wilde Zeit gespült.
Verschütten konnte sie die Schrift, doch nicht verdrängen.
O, die Erhabenheit begeistert zu Gesängen!
Wie tief hat sie das Volk der Lieder einst gefüllt!
Vom Traum der Sinnlichkeit geschieden,
Und innig doch mit ihm vermählt,
Umstürmt mit ihrem Kampf, umschwebt mit ihrem Frieden
Die hohe Göttlichkeit den mächtigen Alciden, 8
Dem sie die Brust zum Hyderkampfe stählt.


A kde děvče? – „Doma v síni
a kol něho hlučno je,
pro holoubka, pro sivého
lomí ruce, běduje.


Gehn im Grünen hier die hellen
Augen zu,
Gehen sie dort auf im Blauen;
Laßt das Klagen!


Hle, zde leží! Hned ji zvedám
a jak ve snách palcem svým
zkouším její ostří zrádné,
ze všech stran ji prohlížím


著力因求得
得后何庸力
无力却有力
绵绵自消息


馀不溪上阎公子
爱写茅亭碧树间
一雨洗秋青不断
傍人说是道场山


بنو منقذ ما أنقذوا من زمانهم
وكم أنقذوا من مرهق وأسير
أجاروا على الأيام فاضطغنتهم
وما استمسكوا من جورها بمجير
فلم يبق منهم غير حي كميت
أخي حسرة ما تنقضي وزفير
فقد أقفرت منهم ديار عهدتها
غياثا لملهوف وذخر فقير
وما أقفرت من ساكن بل من العلى
ومن نائل هامي السحاب غزير


Lehká mha po chlumech v daleku splývá
tiše a vířivě v dechový lem.
Zlatými světélky z ní jen se dívá
ukryta v sněhu s druhého břehu
ves ke mně zavátá přes řeku sem!


羽管慵调怨别离
西园新月伴愁眉
容华不分随年去
独有妆楼明镜知


Há metafísica bastante em não pensar em nad
O que penso eu do mundo?
Sei lá o que penso do mundo!
Se eu adoecesse pensaria niss
Que ideia tenho eu das coisas?
Que opinião tenho sobre as causas e os efeitos?
Que tenho eu meditado sobre Deus e a alma
E sobre a criação do mundo?
Não se Para mim pensar nisso é fechar os olhos
E não pensa É correr as cortinas
Da minha janela (mas ela não tem cortinas)
O mistério das coisas? Sei lá o que é mistério!
O único mistério é haver quem pense no mistéri
Quem está ao sol e fecha os olhos,
Começa a não saber o que é o Sol
E a pensar muitas coisas cheias de calo
Mas abre os olhos e vê o Sol,
E já não pode pensar em nada,
Porque a luz do Sol vale mais que os pensamentos
De todos os filósofos e de todos os poeta
A luz do Sol não sabe o que faz
E por isso não erra e é comum e bo
Metafísica? Que metafísica têm aquelas árvores?
A de serem verdes e copadas e de terem ramos
E a de dar fruto na sua hora, o que não nos faz pensar,
A nós, que não sabemos dar por ela
Mas que melhor metafísica que a delas,
Que é a de não saber para que vivem
Nem saber que o não sabem?


Ich entsage alle deme,
Was dir deinen Ruhm benimmt,
Ich will, daß mein Herz annehme
Nun allein, was von dir kömmt.
Was der Satan will und sucht,
Will ich halten als verflucht,
Ich will seinen schnöden Wegen
Mich mit Ernst zuwiderlegen.


Mentre in soavi note ei si dolea,
stava Rinaldo a le querele intento,
e la pietà che del fanciullo avea
maggior in lui rendeva il suo tormento,
ch'a pensar ai suoi casi il conducea,
al suo perduto bene, al gaudio spento.
Poi che si tacque, a lui cortese disse,
le luci avendo nel bel volto fisse:


Du sitzest unten an/ wo sie von höherm Blute:


Wie Liebe tiefe Kunde gibt! –
Da wird an Dinge, dumpf geahnt,
In ihren Küssen tief gemahnt ...


<p class="t">Привольем пахнет дикий мед,
Пыль – солнечным лучом,
Фиалкою – девичий рот,
А золото – ничеВодою пахнет резеда,
И яблоком – любовНо мы узнали навсегда,
Что кровью пахнет только кровь…
И напрасно наместник Рима
Мыл руки пред всем народом
Под зловещие крики черни;
И шотландская королева
Напрасно с узких ладоней
Стирала красные брызги
В душном мраке царского дома…


碧树清溪春日长
棋枰酒案好商量
东风似与人争座
早送飞花占石床


Reißt man sich nicht um russische Gedichte?
Wird Raupach wohl umsonst dramatisieren
Schon jetzt die ganze russische Geschichte?


Však jaký mrak to nad Kodakem krouží?
To v plameny se pyšná pevnosť hrouží. –
Jak opouštějí nepřátelé tvrzi:
ty plameny, toť za hetmana slzy,
a celý Kodak za kurhan mu slouží.


Und aus der Ferne trieb's mich jüngst zum Ort,
Wo Liebchen wohnt. Vorm Hause blieb ich stehn
Die ganze Nacht, ging erst am Morgen fort.


Herr, rege Hand und Sinnen,
Treib' selber mein Beginnen,
Sei meines Geistes Licht!
Wie kann mein Fuß bestehen
Und ohne Straucheln gehen,
Wenn mir dein Trieb gebricht?


Kouř dýmek krouží, stoupá v chvatu
a v mrak – jak bůh – se halí cele
na stěně obraz majestátu. –


خذوا علمكم بالله لا تتأخروا
وبالكون من كن لا من العقل تبصروا
فكن قوله الحق الذي هو كلْمةٌ
وجودية عنها الحوادث تظهر
ظهور ضياء من خروق تقدرت
لكم في جدار والضيا لا يُقدَّر
ولكنه يبدو بها وهي فعله
وما حل فيها وهو فيها يؤثر
ولا تحسبوا مني المثال ضربته
هو الله للأمثال يضرب فانظروا
ونحن أولاء العالمون بها كما
لنا قال في القرآن وهو المصور
يصور أمثالاً ونعقلها به
وما الغير إلا حائر متنكر
وأمثاله مخلوقة كبعوضة
فما فوقها يدري بها المتدبر
عليكم كتاب الله أي فالزموه كي
تكون اعتقادات لكم فيه تحصر
وقال كتاب الله قدّمه على
عليكم لينفي غيره فتدبروا
وكن فيكون الشيء يوجد نسبة
إليه بلا استقلاله حين يؤمر
ألا هكذا فافهم كلام إلهنا
فإن كلام الله يطوَى وينشر
كما كل أمر ربنا آمر به
لنا هو فينا خالق ومدبر
فنفعله في ظاهر وهو فاعل
له باطناً مثل الوجود يقدر
هو الشيء ربي شاءه وهو هالك
كما قال إلا وجهه فتبصّروا
ولا تحسبوا الأشياء منه تولدت
فليس من الحق الأباطل تصدر
وليس وجود من وجود يكون قل
هو الله واقرأ ما هو المتقرر
فربك لم يولد ولم يلد استمع
مقالته في الذكر أيان تذكر
وكن مثل ما قد كنت في علمه بلا
وجود وجود الله لا يتكرر
ولكنه لما بدا متجلياً
حسبتم لكم صار الوجود المطهر
وأنتم به التقدير من عدم له
على صولة الأسماء يخفى ويظهر
وقد قال أطواراً لنا هو خالق
مرتبة طوراً فطوراً يطوَّر
فتحيا به طرواً زماناً وتارة
نموت به والله لا يتغير
اقم عاجزاً عنه وآمن به ولا
تشبِّهه بالمعنى الذي فيه تفكر
ونزهه عن محسوس حسك دائماً
ومعقول عقل الكل فالله أكبر


Kennt ihr den hohen Ernst im Scherz verschlossen?
Versteht ihr das Erröten junger Wangen?
Oft muß die Frau an dessen Brust ja bangen,
Für den sie gern die Seele hingegossen.


Veleba tu dýše... Teď dva mládci svěží
užaslého kmeta strojí v roucho kněží.


章台走马最多情
不怕春衫扑粉英
半夜归来寒梦短
潇潇卧听打窗声


Vnd wan dan schon thut sausen
Der wind auff disem meer;
Wan schon die wellen brausen
Rund vmb mein schifflein her;
Will ich doch nie verzagen,
Gott wird mein hülffer sein;
Den ancker will ich schlagen
Zu seinem hertzen ein. Amen.


قُولا لُمنى قلبِيَ إسماعيلا
أنعِمْ بنَعَمْ أطلْتَ إسماعي لا
أشعلْتَ حشايَ بالجَوى تشعيلا
فاردُدْ رمَقي فإنَّ صَبري عيلا


Divin porteur de lyre,
Que voulurent élire
Pour goûter leurs douceurs


Tak matka s dcerou – přeletaví ptáci, –
na římse mé jste pírko zanechaly,
za Vámi v cizinu se zrak můj ztrácí,
zas mizíte... Však co jste duši daly!


Ach nein, ich halte nichts zurück,
Dir bin ich ganz verschrieben,
Ich weiß, es ist das höchste Glück,
Dich lauterlich zu lieben.
Hilf, daß ich nimmer weiche nur
Von deiner reinen Liebesspur,
Bis ich den Schatz erreiche!


Ale osud určil dudku mlčeti;
výr se vrátil s listem s velkou pečetí.
S ním též přišel kancléř sokol, samý vtip,
ale za to hlava holá jako hřib.
S družinou on přišel skvělou jako cář,
od výra vzal list a lidu mluvil v tvář:
„Slavný sněme! Nový vám všem vzchází věk.
Zavládne už v zemi mír a pořádek.
Stejné právo všem vám dobrý kníže dal,
silnější by slabšího už nekloval.
Hnízda vaše jista budou před drápy,
neb již kníže mírné zvolil satrapy,
kteří konec učiní pak bojům všem
a drápího práva zbaví naši zem.
Zde to všechno psáno černé na bílém.
Na zdar toho všeho –“ V tom se zajikl,


Šla kolem. Půvab na čele
tak velebně jí trůní,
že skví se, jako andělé
tam v nebi na výsluní. –


Ott a három hadnagy mély tanácskozással
Húzamos időig suttogott egymással;
Végre elvált tőlük a derék Fekete
S a táborba vévén útját, elsiete.


ben de sen


que o céu se encrespa e que pedaços


老去长闲百不营
推书习静更真清
西窗日脚篱筛动
时有飞虫扑纸声


Pracuj chutě s mnohou pílí,
nepřeceňuj svoje síly:
opatrně uvažuj,
s Bohem počni úkol svůj.


千里来为五斗谋
老亲望望且归休
春光尽好关侬事
细雨梅花只做愁


Také Roháč ztracen; kdož to věděl,
v ořechu že hustých haluzích,
na nějž nikdo zraku nepozdvih,
opustiv svůj rod, jak sketa seděl,
nedbaje, i na vlastní když ženu
širočinu spatřil napřaženu
a na hrotu hlavu svého syna.
Víc než meč ho třela hříchu vina,
která žhavým drápem v prs mu sáhla
a z úkrytu do pekla jej táhla.


久共宽闲地
侬薰自在香
折来何所寄
只是寄辽阳


Yo ronco, tú sonoro, despertemos
Cuantos en nuestra orilla cisnes graves
Sus blancas plumas bañan y se anidan.


Corydon sprach mit Verlangen
Zu der liebsten Feldgöttin:
Wer' es, Lydia, dein Sinn,
Daß du woltest mich umfangen,
Daß wir möchten noch in Freud'
Enden unsre junge Zeit?


Le songeur doux et tutélaire,
L'ennemi du noir talion,
Et, pour figurer sa Colère,
Que près de lui dorme un lion.


An des Himmels Pforte stehn keine Kammerherrn,
Jeder König öffnet sie ohne Diener gern.
Aber an der Hölle Thor wird dem Bettelmann
Gleich ein Kammerherr bestellt, klopft er selbst nicht an.


伐木空山里
停云忆故人
山人莫啁哳
愧尔白头新


Mas compara por temas singulares
el pueblo a un colmenar cada ventana,
y la llama NARIZ DE COLMENARES


Na důkaz, že posud ukončen boj není,
z dálky temně bubny vojska rachotily;
v hluk ten stále slyšno na vše zvony bití,
nad Prahou pak hukot děl, jak hromobití.


Da sitz' ich unter jhm' allein,
Den Schatten zu erwehlen;
Denn seine Frucht wird süsser seyn
Als Honig meiner Kehlen.
Da ich erst kam in seinen Orden,
Bin ich fast gar beweget worden,
Und als ich kaum vom Schlaff erwacht,
Da sucht' ich jhn die gantze Nacht.


Apollo, der du alles weißt,
Apollo, sei mein Zeuge,
daß mir mein hochbetrübter Geist
nicht zuläßt, daß ich schweige.
Ich singe meiner Angst Begier
den Wäldern und den Vögeln für.
Die Vögel und die Wälder,
die schreiens durch die Felder.


Thus PATCH continued his heroick strain,
While SILLIANDER but contends in vain,
After a conquest so important gain'd,
Unrival'd PATCH in ev'ry ruelle reign'd.


جاءَ بِدَستَبويَةٍ
صَفراءَ مِن غَيرِ وَصَب
ثُمَّ فَراها فَرَأَي
نا عَجَباً مِنَ العَجَب
بَيضاءَ كَالشَحمَةِ ما
لِجائِعٍ فيها أَرَب
أَما رَأَت عَيناكَ تَخ
ييشَ اللُجَينِ بِالذَهَب


No siento yo, bellísima María,
con no veros dolor, porque deseo
y amor os representan, y así, os veo
y están con vos gozando el alma mía.


秋水清如雪下船
黄花半委月犹悬
枕当星剑看牛斗
鹤下云汀流石泉


Sie freuen sich schon im voraus
Auf ihrer Kinder Wohlergehen.
Und kehren ganz getrost nach Haus
Wenn sie dieselben auch nicht sehen.
Sie hoffen dennoch auf ein Blat,
Das die vergnügte Wirkung hat,
Des Kummers Macht zu unterdrücken.
Der Kinder Glück ist ihre Lust,
Dis labet die beklemmte Brust,
Und kann den matten Geist erquicken.


Dlouho jsi přával si v srdci skromný jen úděl mít země,
marně však; nyní Ti jej přes vůli vnutila smrt.


Mi amor es fuego, elementar segundo,
de Scitia tu desdén los hielos bebe;
tal imposible a mi esperanza fundo.
Pues a decir que fuéramos se atreve
(cuando no los hubiere en todo el mundo)
yo Amor, Juana desdén, su pecho nieve.


Will nicht die Flint ausschießen
Mißmutig in die Luft,
Weil ich nicht mag verscheuchen
Das Wild in ferner Schluft.


Pourtant j'aurais voulu te dresser toute nue,
Blanche création de la force inconnue,
Dans le rayonnement de ta réalité ;


أَفِيَّ تَنظِمُ قَولَ الزورِ وَالفَنَدِ
وَأَنتَ أَنزَرُ مِن لا شَيءَ في العَدَدِ
أَشرَجتَ قَلبَكَ مِن بُغضي عَلى حُرَقٍ
أَضَرُّ مِن حُرُقاتِ الهَجرِ في الجَسَدِ
أَنحَفتَ جِسمَكَ حَتّى لَو هَمَمتُ بِأَن
أَلهو بِصَفعِكَ يَوماً لَم تَجِدكَ يَدي
لا تَنتَسِب قَد حَوَيتَ الفَخرَ مُجتَمِعاً
وَالذِكرَ إِذ صِرتَ مَنسوباً إِلى حَسَدي
أَطَلتَ رَوعَكَ حَتّى صِرتَ لي غَرَضاً
قَد يُقدِمُ العَيرُ مِن ذُعرٍ عَلى الأَسَدِ


Fatto in ogni altro luoco havria gran festa
Guidon, d haver trovato un suo parente
quivi l accolse con la faccia mesta
perche fu di vederlovi dolente
se vive, sà che Astolfo schiavo resta,
ne il termine è piu là chel dì seguente
se fia libero Astolfo, ne more esso
si che il ben d uno è il mal de l altro expresso


Eigene Persönlichkeit
Ließ ich eh'r mir rauben,
Als, da ihr gestorben seid,
Nicht an die Unsterblichkeit
Meiner Toten glauben.


Er hat ihn nicht verstanden,
Sein Kopf kam ihm abhanden.
Klar, klar, klar,
Klar sei der Wein!
Sing weiter, sei gescheider,
Schenk klaren Wein ein!


Diß schwer' ich bey der schönen Lust
bey denen Freuden-vollen Stunden/
die wir so offtermahls empfunden:
Bey dein- und meiner treuen Brust.
Dich wil ich nimmermehr vergessen.
So hör doch auff mein Herz zufressen.


Sieh ein großer, schöner Stern
Aus den Wolken bricht,
Doch er steht mir gar zu fern,
Kenn' ihn näher nicht –
Kenne nur den äußern Schein, –
Golden strahlend Licht,
Doch sein inneres, wahres Sein
Ist verschleiert dicht. –


Staunend seh ich dich an, Stimmen und süßen Sang,
Wie aus voriger Zeit, hör ich und Saitenspiel,
Und die Lilie duftet
Golden über dem Bach uns auf.


Und haltet Ihr nur so lang ihn auf,
Als Ihr ein Ave sagt,
So rettet meines Hengstes Lauf
Den Kelch, um den Ihr's wagt.«


A ti dva, kteří stáli na trati,
si pohleděli dlouho do očí
a nemluvíce slova, dále šli
údolím, kterým potok teče dál
za viaduktem, kterým protéká,
až v Slavíkovské luzné údolí.


蒲觞饮罢不成歌
闲步林阴爱绿莎
记取长塘初五夜
月明偏傍屋西多


Die ewge Gottheit ist so reich an Rat und Tat,
Daß sie sich selbst noch nie ganz ausgeforschet hat.


Já zřím nás zas, jak v zahradě jsme byli,
o tužbách žití tiše hovoříce,
a opět zřím ten zjev tvůj roztomilý,
ten půvab tvého panenského líce.


Ja, der Menschen Erbfeind ist es. –
Kennst du mich? so fragt der Dunkle;
Nimm hier, was du mir geschrieben,
Deine Seel' nehm' ich hinunter.


Mlčící půlnoc jde kolem mých oken.


هو في العلم آخرُ
وهْو في الظُّلم سابقُ
وهْو للضيفِ حارمُ
وهْوَ للعرضِ دابقُ


Thränen fließen reichlich,
Werden doch kein Bach,
Sie sind dem vergleichlich,
Dem sie fließen nach:


فَيا قَلبُ مُت حُزناً وَلا تَكُ جازِعا
فَإِنَّ جَزوعَ القَومِ لَيسَ بِخالِدِ
هَويتَ فَتاةً نَيلُها الخُلدُ فَاِلتَمِس
سَبيلاً إِلى ما لَستَ يَوماً بِواجِدِ
هَويتَ فَتاةً كَالغَزالَةِ وَجهُها
وَكَالشَمسِ يَسبي دَلُّها كُلَّ عابِدِ
وَلي كَبِدٌ حَرّى وَقَلبٌ مُعَذَّبٌ
وَدَمعٌ حَثيثٌ في الهَوى غَيرُ جامِدِ
وَآيَةُ وَجدِ الصَبِّ تَهطالُ دَمعِهِ
وَدَمعُ الشَجيِّ الصَبِّ أَعدَلُ شاهِدِ
عَلى ما اِنطَوى مِن وَجدِهِ في ضَميرِهِ
عَلى الآنِساتِ الناعِماتِ الخَرائِدِ
فَيا لَيتَ أَنَّ الدَهرَ جادَ بِرَجعَةٍ
وَهَيهاتَ إِنَّ الدَهرَ لَيسَ بِعائِدِ
إِلَيكَ فَعَزِّ النَفسَ وَاِستَشعِرِ الأَسى
فَحُبُّكَ يَنمي زائِداً غَيرَ بائِدِ
وَقَد شَسَعَت لَيلى وَشَطَّ مَزارُها
وَغَيَّرَها عَن عَهدِها قَولُ حاسِدِ
فَيا أَسَفا حَتّامَ قَلبي مُعَذَّبٌ
إِلى اللَهِ أَشكو طولَ هَذي الشَدائِدِ


صبر قلبي عانٍ ودمعي طليق
لا كما شنَّع الخيالُ الطروقُ
قال سعدٌ لما رأى فيضَ جفني
ليتَ شعري ما حدثته البروق
فشؤوني والغيثُ كل سفوحٌ
وفؤادي والبرقُ كلٌّ خفوق
عشق الوجدُ والصبابةُ قلبي
فغدا وهو عاشقٌ معشوق
قد عصاني الشقيقُ في طاعة الـ
ـحبّ وخان الوافي وحالَ الصديق
عذبوني بكل شيء سوى الهجر
فحملُ الهجران ما لا أطيق
عجباً في هواك إنسانُ عيني
كيف يظما إليك وهو غريق
خل عذلي فأنتَ يا صاح صاحٍ
وفؤادي من سكره ما يفيق
إنما يرحم المحبَّ المجون
ويجنو على المشوقِ المشوق
يا ابنة العامري ما خفَّ لي وجـ
ـدٌ ولا جفَّ بعد بينك موق
يا لقلبي وقد أقام فريقٌ
ليلةَ النَّعف واستقلَّ فريق
كل قدٍ ومثله لكن الذابلُ
قصدٌ والناضر الممشوق
كتم القلبُ والخلاخيل سرَّ الحسنِ
لكن نمَّ النطاق النطوق
يا لدمعي ما كان في الحب دمعاً
كلٌّ حسن يروق منهُ بريقُ
كان دراً تبراً على سبح الأصـ
ـداغ واليوم حال فهو عقيق
يا نديمي والنديمُ معينٌ
يا خليليَّ والخليل شفوق
ما لوجه الدنيا يذمُّ وقد أصـ
ـبح وجهاً جماله موموق
فقضيبٌ عليه للطير شذوٌ
وغيرٌ لمائه تضفيق
وبساطُ البطحاء يحسنُ في الأ
بصار منه التلوين والتنميق
هُزَّت البان كالقدود وقد ضُـ
ـرّج فيها مثل الخدود الشقيق
فمجانٍ زهرٌ وروضٌ أريضٌ
ومحانٍ حوٌّ وغيثٌ دفوق
حيث ذيل الصبا بليلٌ بها يُـ
ـسحل أو حبيبُ نشرها مفتوق
وصباحانِ ضوءٌ كاسٍ وثغرٍ
ومدامان صفو خمر وريق
يضحك الكأس فيه عن لؤلؤ نظمٍ
ويبكي مرجانهُ الراووق
لبست حلَّة الشباب مع الشيب
ونعم السرُّ الجليلُ الدقيق
لحاظُك لا ما تدَّعي البيضُ والسمر
وعقدُك بدرُ التمّ لا الأنجم الزهرُ
تُنظّمنا طعناً وتنثر ضارباً
فقد طاب في أجفانك النظم والنثر
يبيت بقلبي ما بخديك من دمي
ويرفعه من طرفك الضعف والفَتر
وما زرتني خوفاً من الجرس عاطلاً
تجوب الدجى إلا ونمَّ بك الثغر
وبي خصرٌ عذبٌ شكوت عذابهُ
إليك كما يشكو روادفك الخصر
سلافي ريق ما لمعسوله جنى
وخوطي قدٍ ما لعاله هصر
لقد بخلتْ أيامُ جمعٍ بجمعهِ
فواطول شوقي كيف يفسه النَّفر
فجُد بشفاء السقم يا سحر طرفهِ
ضللتَ وهل يشفي منالسقم السحر
لقد تمَّ وجدي يوم نمَّ عذاره
فمن شاء فليعذل فقد وضح العذر
لهمم ما بقلبي من غرامٍ ولوعةٍ
فما أنكروا من هالةٍ حلها البدر
دعوني وشأني إنما الدمع شأنه
وقلبي وأشجاني فقد عزَّه الصبر
أأصبر عنه حين أصبحَ كلسياً
هو الغصن أعطافاً وأوراقه الشعر
لقد باتَ أسري في الهوى ملكَ أسرهِ
فلا فُكَّ لي من حبه أبداً اسر
خليلي هل هزّ الدلالُ قوامه
بكف الصبا أم هزَّ أعطافه السكر
وهل خدُّه ماءٌ وخمرٌ تألقا
ويا عجباً أم ذلك الماءُ والخمر
تشابه حتى لفظه وابتسامُهُ
فلم يدرِ حتى الفكرُ أيهما الدر
وقد قلتُ إن الليل ليس بقاتل
وإن الثريا سوف يُنجدها الفجر
فما بالهُ رمحٌ السماكِ بكفه
وقد حام لما قام من فوقه النسر
أثرها كأمثال السَّعالي شوازباً
فقد طبق الآفاق عسكرهُ المجر


Ah ! si c'est vous, ombres chéries,
Loin de la foule et loin du bruit
Revenez ainsi chaque nuit
Vous mêler à mes rêveries.


Contra viento y marea,
con el alma en un hilo
entre luces y sombras,
amo la libertad.
Contra el frío y la nieve,
con un puñal clavado
entre pecho y espalda,
amo la libertad.
Contra cepos y rejas,
con la pena insepulta
entre espinas y lágrimas,
amo la libertad.
Contra el agua y el fuego,
con un trozo de júbilo
entre dientes y muelas,
amo la libertad.
Contra pitos y flautas,
con tu mano en la mía
entre trinos y trenos,
amo la libertad.
Contra penas de muerte,
con la risa de un hijo
entre tiros de gracia,
amo la libertad.
Contra todo pronóstico,
con el cuerpo dormido
entre sábanas blancas,
amo la libertad.


静倚危樯水气高
一竿终日印惊涛
谁知我亦丝纶手
不解西江掣巨鳌


A velký div: ty rysy malované,
ta božská postať v němém úsměvu,
jak kouzlem jata, v mlze stříbrotkané,
již dolů stoupá v zlatém oděvu.


Kráčí Lukáš s pole domů,
kráčejí dnes dva.
Pán Bůh taky kráčí nebem,
světy rozsévá.


Ese aroma que evoca los fantasmas
de las fragancias vírgenes y muertas.


Wo der Flüsse drei sich ineinander ergiessen,
Standen wir liebend gelehnt, sahn in die jagende Flut.
Drei ward eins. Ich fasste fester die Hand dir und dachte:
Du und ich – und das Kind. Also dreieinig auch wir.


Gluth flog von seinem Angesichte
Rund um ihn her, als säße schon,
Zum feyerlichen Weltgerichte,
Der Richter, auf dem Wolken Thron.


Nun top! Ihr seyd sein wahrer Erbe!
Ich ziehe morgen ein,
Und euer Dank soll, wenn ich sterbe,
Die Türkenpfeife seyn.


Mosolygtak a tavasznak
Bájgyermeki felém,
S én bíbor bimbókat
Enyelgve tördelém.


Před svým otcem, před svým králem
s povinnou hned klesla úctou
k loži ždajíc zulíbati
v slzách ruce mu i nohy,


Dencke, wie es martern müße,
Wenn ein müder Pilgersmann
Von dem Ufer tiefer Flüße
Keinen Trunck erreichen kan
Und mit Sehnsucht und Verdruß
Wasser sehn und dursten muß.


ما سَمُحَت وَاللَهِ يا سادَتي
نَفسي بِبَيعِ المِطرَفِ الخَزِّ
وَلا تَرَكتُ الطُرزَ مِن بَعدِ ما
كُنتُم تُسَمّوني أَبا الطُرزِ
حَتّى وَهَت سوقي وَهَيهاتَ أَن
تَنفُقَ وَالأَشعارُ مِن بِزّي
عامَلتَ خَبّازي بِهِ بَعدَ ما
عامَلَني أَمسِ بِما يُجزي
وَلَم يَكُن وَاللَهِ في نِيَّتي
إِخراجُهُ لَولاهُ مِن حِرزي
وَلي غُلامٌ وَجهُهُ طَيرَةٌ
في غايَةِ الإِدبارِ وَالعَجزِ
يَسعى إِلى ما ضَرَّهُ مِثلَ ما
يُثنى عَليها دودَةُ القَزِّ
نَهارُهُ يَغدو إِلى السوقِ في
بَيعِ قُماشٍ وَشِرى خُبزِ


Nenajdu ti druha více,
usměvavá tanečnice
v modré sukni květované,
v rokokovém účesu.


Wann schaffst du mutig dir die Macht,
wie sich für deutsches Volk gehört,
Die nicht mit eitel Phrasenpracht
dich wieder einlullt und betört?
Wann wählst du Männer, nicht gebückt
vor Götzen, reich an Wert und Zahl,
Die wissen, wo der Schuh dich drückt,
die halten hoch dein Ideal?


سيّدُ الرُّسُلِ وأمُّ المؤمنينْ
بشِّرِ الأبطالَ بالنّصرِ المُبينْ
خرجت في الجيشِ ترجو ربَّها
عِصمةَ الراجي وعونَ المستعينْ
ينصرُ الحقَّ ويقضي أمره
إن رماه كلُّ أفَّاكٍ مَهينْ
اصبري إن جلَّ أمرٌ إنّها
يا ابنةَ الصِّديقِ دُنيا الصالحينْ
أرأيتِ الأرضَ لمّا رجفتْ
إذ هَوى عِقْدُكِ بل لا تشعرِينْ
اقشعرّتْ وتمنّتْ لو هَوَى
كل عالٍ من رواسيها مَكِينْ
أنتِ في شأنكِ إذ تبغينه
وهي في همٍّ وغمٍّ وأنينْ
سوف يُبدي الخطبُ عن روعتِه
بعد حينٍ فاصبري حتى يَحينْ
رفعوا الهودَجَ والظنُّ بها
أنّها فيهِ وساروا مُدلِجِينْ
وانجلى اللّيلُ عن الخطبِ الذي
غادرَ الإصباحَ مُسَودَّ الجبينْ
أين غابت أيَّ أرضٍ نزلت
كيف غُمَّ الأمرُ هل من مُسْتَبِينْ
يا رسولَ اللهِ صبراً إنّها
في ذِمامِ اللَّهِ رَبِّ العالَمِينْ
يا أبا بكرٍ رُويداً إنّنا
لَنراها في حِمَى الرُّوحِ الأمِينْ
رجعتْ واللّيلُ في بُرْدَتِه
دائمُ الإطراقِ كالشّيخِ الرزينْ
ذهب الجيشُ وأمستْ وحدَها
غيرَ أصداءٍ من الوادِي الحزينْ
خطرت في الجوِّ من أنفاسِها
خَطَراتٌ للأسى ما ينقَضِينْ
ماجَ كالبحرِ طغتْ أثباجُه
وارتمت أهوالهُ حولَ السّفِينْ
نام عنها الهمُّ لمّا رقدت
فَهْوَ في الأحشاءِ مكتومٌ دفينْ
وأتى صفوانُ ما يبدو له
غيرُ شيءٍ ماثلٍ للنّاظرينْ
يُرسِلُ الطرفَ ويَمشِي نحوها
مِشيةَ المُرتابِ في رِفقٍ ولينْ
عرف الخطبَ فما أصدقَهُ
حين يدعو دعوةَ المسترجعين
دعوةً رنَّتْ فلو قِيلَ اسمعوا
لَسمِعْنا اليومَ ترداد الرنينْ
أيقظت عائشةً من نومها
مثلما يُوقِظُها صوتُ الأذينْ
جفلَتْ منه فغطّتْ وجَهها
وهيَ في سِترين من عقلٍ ودينْ
يَصرفُ اللّحظَ كليلاً دُونها
خاشعَ القلبِ كدأبِ المتقينْ
قرَّب النّاقةَ منها ودعا
اركبي أُمّاهُ مُلِّيتِ البنين
أخذَ المِقْوَدَ يُمناً ومَضى
يتبع الماضِينَ من أهل اليمين
يَنتحِي يثربَ بالنّورِ الذي
يملأُ الدنيا ويُعيي المطفئين
نشروا الإفكَ فساداً وأذىً
وعلى اللَّهِِ جَزاءُ المفسدِينْ
لا ينالُ الحقَّ في سُلطانِه
كذبُ الحَمقى وإفكُ المرجِفين
يا لها من عُصبةٍ فاسقةٍ
هاجها للشرِّ شيخُ الفاسقين
وَجدتْ فيه زَعيماً حاذقاً
وإماماً بارعاً للمُفترِينْ
هكذا يا ابنَ أُبيٍّ هكذا
لا يكن شأنُك شأنَ المسلمين
انْفُثِ السُّمَّ وَخضها فتنةً
تَتلظَّى نارُها للخائضين
يا ابنةَ الصِّديقِ صبراً ليته
ألمُ المرضَى وَهَمُّ الموجعينْ
يا لها من علّةٍ لو تعلمين
إنّها أبرحُ ممّا تشتكين
أعقبَ البشرَ عُبوسٌ وبدا
من رسولِ اللهِ ما لا ترتضِينْ
كيفَ تِيكُمْ ليس من عادته
كيف تيكم يا لهم من مجرمين
غَيَّروه فلوى من عِطفِه
وطوى من لُطفِهِ ما تعهدينْ
وهو يُخفِي لك ما لا ينقضي
من هوىً صافٍ وشوقٍ وحنينْ
سَجَن السرَّ وكم من روعةٍ
لكِ يا أُمّاهُ في السِّرِّ السجينْ
أنصتي فالليلُ مُصغٍ أنصتي
وَقَع الخطبُ فماذا تصنعين
جاشتِ النَّفسُ ولجَّتْ رعدةٌ
لم تدع في القلب من رُكنٍ ركينْ
مِسْطَحٌ لا قرَّ عيناً مِسطحٌ
شبَّها ناراً تهولُ المُصطلينْ
فضحته عَثرةٌ من أُمِّهِ
فانظري كيدَ ذويكِ الأقربينْ
لا تلوميها إذا ما غَضبتْ
إنّها تَعلمُ ما لا تَعلمينْ
أرسلَتْها دَعوةً واحدةً
ليتها زادتْ على حَدِّ المِئينْ
تَعِسَ الثعلبُ ما أخبثَهُ
فَدَعِي بَدراً وآسادَ العرِينْ
رجعتْ في غمرةٍ من همِّها
لم تَبِتْ منها بليلِ الراقدينْ
لوعةٌ مشبوبةٌ في سَقَمٍ
في شآبيبَ من الدَّمعِ السخينْ
يا رسولَ اللَّهِ هل تأذنُ لي
إنّ بيتي بِمُصابي لَقمينْ
مُرْ ودَعْ همّي لأُمّي وأبي
إنما استأذنْتُ خيرَ الآمرِينْ
بَانَ حُسنُ الصَّبرِ والعزمُ انطوَى
وأرى السُّقمَ مُقيماً ما يَبينْ
قال ما شئتِ هلمِّي فافعلي
لكِ يا صاحبتي ما تُؤثِرينْ
ذهبتْ يحزنها أن لم تكن
طوَّحَ الدَّهرُ بها في الذَّاهبينْ
ثم قالت وهي تبكي عجباً
لكِ يا أُماه ماذا تكتمينْ
أفلا نبَّأتني ما زعموا
ويحهم ما حيلتي في الزاعمين
ظلموني ما رعوا لي حُرمةً
ربِّ كُنْ لي ما أقلَّ المنصفين
جزع الصدِّيقُ ممّا نابَهُ
إنه خَطبٌ يَهولُ الأكرمين
قال أُفٍّ لكِ من داهيةٍ
ما رُمينا بكِ في ماضي السِّنينْ
أفَلمَّا زاننا دِينُ الهدى
ساءنا منكِ حديثٌ لا يزين
كيف تيكم يا لها صاعقةً
أُرسِلَتْ من فمِ خيرِ المُرسلينْ
كيف تيكم كيف تيكم كلَّما
جاء إنّ اللَّهَ مولى الصَّابرينْ
اصبري يا ربَّةَ العِقْدِ الذي
زِينَ من عينيكِ بالدُّرِ الثمين
أوجعتها من عليٍّ شِدَّةٌ
هي من دأبِ الأُباةِ الأوّلينْ
سَلَّطَ الضربَ على مولاتها
أيُّ سرٍّ عندها للضاربين
أقسمتْ صادقةً ما علمت
غيرَ ما يدفعُ دعوى الواهمين
التُّقَى والبرُّ في تاجَيْهِمَا
هل رأى التاجَيْنِ أعلى المالكين
مرحباً بالحقِّ يَحمِي جُندُهُ
ما استباحتْ تُرَّهاتُ المبطلين
مرحباً بالوحي يجلو ما طَوتْ
ظُلماتُ الشكِّ من نُورِ اليقينْ
مرحباً بالرُّوحِ يُلقي من عَلٍ
رحمةَ اللَّهِ تُغيثُ المؤمنين
فِتنةٌ جلّتْ فَلّما انكشَفِتْ
أزلفوا الشُّكرَ وراحوا راشدين
وتجلّت غَمرةُ الهادي فلا
رِيبَةٌ تَغشى ولا ظَنٌّ يرين
يا ابنةَ الصِّديقِ طِيبي وانعمي
ذاك حكمُ اللَّهِ خيرِ الحاكمين
ضرب القومَ بماضٍ مِخذَمٍ
من مواضيهِ فولّوا مُدبرين
سَقطوا صَرْعَى عليهم غَبرةٌ
من قتام البغيِ تُخزِي الظالمين
أمسك الصِّدِّيقُ من معروفهِ
يُنكِرُ الغدرَ وينهَى الغادرين
وطوى عن مِسْطَحٍ نِعمتهُ
ليرى حقَّ الكرامِ المنعمين
عاله دهراً فلمّا خانه
رَاحَ يَجزيه جَزاءَ الخائنين
سُنَّةُ العدلِ قضاها مَن قَضَى
سُنّةَ الرحمةِ بين الراحمين
نزل الذكرُ بها قُدسيَّةً
فعفا النَّاقِمُ وارتاحَ الضنين
اجعلِ الخيرَ قريناً إن أبى
كلُّ غاوٍ إنّه نِعمَ القرين
جلَّ ربّي وعلا كلُّ امرئٍ
بالذي يكسبُ من أمرٍ رهين


Hned nad vrcholem skal se nes’,
hned nad propasti vod,
až tam, kde chladnou Sázavou
jat Německý je Brod.


Immortalita (tritt hervor.)


Die Kunst, die Unvergängliches erstrebt,
Auch sie erfaßt und hegt es liebevoll
Dieß Band, das In- und Außenwelt umflicht,
Und fügt zu festem Stoff von Erz und Stein,
Das fest're, den Gedanken, der nicht stirbt.
Und wenn sie dieses Mannes ragend Bild
Einst mitten in das Volksgewoge stellt,
Sie weiß: dann geht ein still geheimer Zug
Von ihm zum Volkesherzen und zurück,
Und was im Volk an edlen Keimen lebt,
Was rein und gut, gesund und schön, das rankt
Und wächst an ihm empor in Füll' und Kraft,
Zur Zierde ihm, zur höhern Zier sich selbst:
Denn hohen Sinnes gibt, was er empfing,
Veredelt und verschönt er nur zurück.
Was er gedichtet und was er gelebt,
Was ihn so groß, unsterblich ihn gemacht,
Ein fruchtbar Eigen sei es dieses Volks:
Der strenge Sinn für Sitte, Wahrheit, Recht,
Der klare Blick für das, was schön und gut,
Der Hochgedanke: Freiheit, Vaterland,
Der Glaube an ein edles Menschenthum,
Des Geistes ewig frische Jugendkraft,
Und Eins zumeist: das ganze deutsche Herz.


偶逐星车犯虏尘
故乡常恐到无因
五原西去阳关废
日漫平沙不见人


Mě potěšil dnes pohled ten, neb ruce jedny,
jež před chvílí jsem tisk', tak smutny byly, bědny,
že na očích pláč ještě neuschl a se rtů
tak plachých, několik se nerozlétlo žertů.
Když neutěšující útěcha nás teší,
když neradostná radost sedá pod přístřeší,
jen zdvihni svůj zrak v hýřivém okru, zlatě.
Hned něco veselostí božskou proniká tě.


Herr Stupor spricht: bei meiner Ehre!
Kein Deutscher hat Genie!
»Sie hätten recht, Herr Stupor, wäre
Das ganze Volk so dumm wie Sie.«


Jak varhan ohlas větry tiché vlají,
a svěží osení svým klasem kolébají
jak jezero svou hřivou.
Ó srdce! Takou myslí vzdouváš ty se divou,
a skřivan – píseň, jež vyletí z tebe,
jest jenom tenký paprsk, jenž má stvořiť nebe.
Kdo chtěl by tebe poznať ve vší síle,
znáť kořínky by musil bujně rozpučilé,
jak s vroucím chvatem začínají růsti,
tu činorodou touhu, která v hrudě ústí
a klasem k výši blankytové trýská;
znáť hnízda musil by, kde ptáče sobě výská,
když drobným červem holátka svá krmí;
znáť musil by ten kříž, co nad osením strmí,
kde na věnec si dítě chrpu hledá,
a kam i havran černý s ustrnutím sedá;
znáť svátek musil by, kdy z chrámku zvučí zvonky,
a rosou sperleny se rozšumějí stonky,
kdy celé osení se duchem tvůrčím vlní,
a tebe, srdce, neznámá jen bolesť plní.


Auf blanken Spitzen lagern sich
Des Haares braune Flechten,
Die linke Hand liegt tugendlich
Am Gürtel auf der rechten.


Wohl denen, die ihr Leben aufgegeben,
Und in den Tod des Herrn begraben sind:
Denn also fangen wir recht an zu leben,
Wenns Fleisch verliert, und wenn der Geist gewinnt.
Wohl denen, welchen nichts als Gott bewußt.
Dem alles Ding sogleich ins Auge fällt,
Der hat ein Herz, das ewig Treue hält,
Und Gutes Thun ist Seine Fürsten-Lust.


Er war von vierzehn Jahren kaum,
Als er sich mit dem weiten Raum
Der Arbeit außzog einzulassen,
Vnd, was zur Tugend führt, zu fassen.


Sein Sturmwind braust und seine Flamme loht,
wen er berührt, den rührt nicht Not und Tod.


Non siate, Donne, sì tenaci e scarse;
date de l'oglio, ond'ardan l'altrui lampe,
a ciò che possa il sagrificio farse
al sacro altar de l'onorate stampe.
Fate che 'l foco, che n'accese e arse,
ne' petti nostri d'ogni tempo avvampe;
né mai vento di sdegno, acqua d'oblio,
smorzin le fiamme, accese dal desio.


Bylť ondy světci u nohou
kus svaté půdy vzal
a císařský si náhrobek
blíž jeho zbudoval.


Kennst Du das Bild auf zartem Grunde,
Zuweilen schmückst der Perlen Glanz,
Er spaltet sich gleich einer Wunde,
Und dennoch ist es frisch und ganz.
Im engen Raum ist's ausgeführet,
Ein sanftes Buschwerk faßt es ein,
Doch alle Größe, die Dich rühret,
Kennst Du durch dieses Bild allein, –
Ihm gleicht an Werth kein Edelstein.


Né può né creder vuol che morto sia;
perché di sì grande uom l'altra ruina
da l'onde idaspe udita si saria
fin dove il sole a riposar declina.
Non sa né dir né imaginar che via
far possa o in cielo o in terra; e pur meschina
lo va cercando, e per compagni mena
sospiri e pianti et ogni acerba pena.


Das lächelst du so bittlich her, mein Teurer?
Willst du vielleicht so was von Sing und Sang?
Ganz recht! Wofür auch wär' ich sonst der Leirer,
Des Saitenspiel bisher – so so! – noch klang?


Nemůže býť více přízně
na povrchu země,
než jest ta, jež v duši mojí
pro Vás žije ve mně!
Mne hnal život přes pěšiny
trnité a klamné,
Vy jste jako ranní slunko
zasvítila na mne!


Auch stehn auf dem Anger
Musikanten noch drei,
Ein kurzer, ein langer,
Ein dicker dabei;


I viděl tvrdou pýchu Stvořitele
a jinými kol duchy zhrdnutí,
i viděl sebe mocné vzpoury v čele
a tvůrce mrazné rázem ztrnutí,
pak cítil blesku hrot na čele žhavý,
pád s nebe hrozný, nářek usedavý
té družky, jež to zřela zhynutí...


Si jamais il faisait des bottes,
Chacun s'écrierait : Ça, bottier !
O Muse, en ses vers tu barbotes :
Il rime comme un sabotier.


Nemít tě, jiskřičko,
Všudy, všudy,
Teprv bych v světě byl,
Ach, tak chudý!


Ein Aufschrei steckt in meiner Brust,
Es schreit aus mir die Heimwehlust.
Und wie ein Sterbender sich streckt,
Mein Geist sich nach der Heimat reckt.
Er will nichts sehn, nichts hören mehr,
Die Fremde ist ihm menschenleer.
Die fremden Worte sind ihm Last,
Die fremde Luft mein Atem haßt.
Gefangenschaft macht grau mein Haar.
O Leben, das mich einst gebar,
Laß mich zur Heimat! Hör' den Schrei.
Allmacht des Lebens, mach' mich frei.


Venner da le parole alle contese,
ai gridi, alle minaccie, alla battaglia,
che per molt'ira in più fretta s'accese,
che s'accendesse mai per fuoco paglia.
Rodomonte ha l'osbergo et ogni arnese,
Sacripante non ha piastra né maglia;
ma par (sì ben con lo schermir s'adopra)
che tutto con la spada si ricuopra.


Quel bel giardin, che fiori e frutti tanti
Mi diè, quanti ne chiese il mio desire,
Morte ha rinchiuso; et io bramando moro.


Ah ! l'heure où tu parus est à jamais bénie ;
Sur notre front meurtri que ton baiser fut doux !
Quand tout nous rejetait, le néant et la vie,
Tes bras compatissants, ô notre unique amie !


A volá: „Smrt buď mistru v trest,
než celou říši zjitří, –
svá srdce zavřete i pěst,
vy soudci, buďte chytří!“ –


Ještě na těch našich horách
planou purpurové révy,
ještě vrou i v našich ňádrách
v zpěvném proudu české zpěvy.
Naše ňádra, naše zpěvy
hřejme ohněm naší révy,
ještě jsme to staré plémě
a ten ráj kol naše země.


十年不得吴中耗
凋尽耆年付等闲
闻道瘦规颜愈少
独馀此老殿湖山


Na cidade da realidade encontrada e amada Caminhei com a brisa pelas ruas Havia muros brancos e janelas pintadas As madre-silvas floriam e brilhavam Os limoeiros de folhas polidas Caiu uma folha de nespereira sobre o tanque E o tempo vveio ao meu encontro confundindo Os meus gestos e os teus nos seus Eram mil e mil noites uma após outra surgindo E o meu rosto flutuava entre a manhã e a tarde E as esquinas ergueram as suas sombras azuis Ao longo de um silêncio de árabe E do Abril dos campos veio um perfume inteireo de searas E quando abri as portas as estrelas surgiram Na cidade da realidade encontrada e amada O sol dá lentamente a volta às praças e aos quartos Para varrer o chão e preparar a noite Que é redonda azul e atenta E a porta da cidade é feita de dois barcos Oh quem dirá o verde o azul e o fresco O hálito da água e o perfume do vento Vê-se a manhã criar uma por uma cada coisa Vê-se quebrar a onda da noite transparent Sophia de Mello Breyner Andresen | "No mar novo", 1958


La joven madre perdió a su hijo,
se ha vuelto loca y está en su lecho.
Eleva un brazo, descubre un pecho,
suma las líneas de un enredijo.


Valóban szép, igen szép a világ;
Van minden évben rajta kikelet,
S van szép leánya minden falunak,
S ha itt egy ember sír, ott más nevet.


Blaudämmernd über wallendem Eichengrün,
In seiner Lüfte liebliches Bad getaucht,
Entsteigt mir selbst von fern mein schöner
Einsamer Freund, der Sorakte, mählig.


魏台营妓胜添酥
一笑堪酬百琲珠
只恐更深云雨散
明朝共是守寒炉


„Kdo jsi však, sděl!“ – „Tvor bídný, vzácný pane,
jenž lidstva po účelu marně bádá;
rád zvěděl bych, čím na konec se stane,
v čem kořen má, več ducha věčnost vzkládá,
kde cíl, kam myslí doletět se snaží,
co dosáhnout chce srdcem a co paží.“


珍禽好毛羽
高飞不啄粟
路旁挟弹儿
何自规其肉


( Песня )
Я затеплю свечу
Воска ярого,
Распаяю кольцо
Друга миловЗагорись, разгорись,
Роковой огонь,
Распаяй, растопи
Чисто золотБез него для меня
Ты ненадобно;
Без него на руке —
Камень на сердцЧто взгляну — то вздохну,
Затоскуюся,
И зальются глаза
Горьким горем слеВозвратиться ли он?
Или весточкой
Оживит ли меня,
Безутешную?
Нет надежды в душе…
Ты рассыпься же
Золотой слезой,
Память милова!
Невредимо, черно,
На огне кольцо,
И звенит по столу
Память вечну


Non si diparte amor sì leggiermente,
che per conformità nasce di stella:
dovunque andremo, in Levante o in Ponente,
amerò sempre Forisena bella,
però che 'l primo amor troppo è possente;
non son del petto fuor quelle quadrella
ch'io non credo che morte ancor trar possa
prima che cener sia la carne e l'ossa. -


Hellen Auges steh ich
In der lieben Welt,
Bis der fremde Schatten
Wieder in mich fällt.


Et l'éclat de ton col dressé jusqu'à l'orgueil
La fête de ton teint lilial et le deuil


لِم لا تُنالُ العُلى أو يُعْقَدُ التّاجُ
والمُشْتَري طالِعٌ والشّمْسُ هِلاجُ
والسّعْدُ يَرْكُضُ في مَيْدانِها فَرحاً
جَذْلانَ والفلَكُ الدّوّارُ هِمْلاجُ


主人耽诗书
乐道深居久
挟策往来游
东冈复南亩


Kemény szív kell ehhez, kemény szív,
(ám nevessen, ki még nevetni mer!)
És viadal, mit ronggyá égett ész vív.
De - csak szerelmes voltam én
s csak az ing volt kemény.


满架延秋蔓
虬须拂面长
草龙珠帐底
偏爱午阴凉


图绘相逢已太频
天谁传说许前身
白头岂误和盐梦
只恐匆匆画未真


No; source of pleasure! 'twas thy soul
That brought me to conceive the whole.
The wish to please new thoughts inspir'd,
And I grew learn'd where thou admir'd;
To be companion meet I strove,
With all the self-taught lore of love,
Lov'd Nature as she ought to be;
For loving her, was loving thee!
But should'st thou leave this vacant heart,
And should we, should we ever part,
E'en Nature's self would grow less dear,
And I still shed the fretful tear.


Zwei seiner Söhne hatten froh vernommen,
Da wären Falken, schönes Federspiel;
Worauf den Tristan sie bei Seit genommen,
Der allen stets der freundlichste Gespiel,
Er möchte mit zu ihrem Vater kommen,
Ob es auf seine Bitte dem gefiel',
Daß er mit ihnen zu dem Schiffe gienge,
Und kaufte da dergleichen schöne Dinge.


Ty jsi palma tichá,
K tvému stínu poutník zemdlený pospíchá,
Dojat sladkým citem vzdychá:
Zdrávas Maria!


Trocken bist du und ernst, doch immer die würdige Göttin,
Und so leihest du auch gerne den Namen dem Heft.


Thus lesson'd in intrigue her early thought improves,
Nor meditates in vain forbidden loves:
Soon the gay nymph in Cyprus' train shall rove
Free and at large amidst th' Idalian grove;
Or haply jealous of the voice of fame,
Mask'd in the matron's sober name,
With many a well-dissembled wile
The kind, convenient husband's care beguile:
More deeply vers'd in Venus' mystic lore,
Yet for such meaner arts too lofty and sublime,
The proud, high-born, patrician whore,
Bears unabash'd her front; and glories in her crime.


Což víc? Jen Smrť! Co mládí, lásce po ní,
jí nemá práva zavřít veřejí,
a k retu ret se znova v touze kloní,
však přec jen plaše a přec chladněji.


Ha! diese Felsen – blicken die stolze nicht
Hinab ins Tal, als blieben sie ewig so?
Jahrhunderte – und an der Stelle
Malmet der Wandrer zu Staub das Sandkorn.


Du aber, Golau! zittertest
An ihrer linken Hand,
Als, Tages drauf, der kleine Rest
Dir gegenüber stand!


Noci, kdy země se propadá do tmy, z níž vyšla, a nová tvoří se v snění,
s novými růžemi zahrad a s jinou blízkostí smrti!


Tal vez el alma con temor retiro;
tal vez la doy al amoroso llanto;
que, arrepentido de ofenderos tanto,
con ansias temo y con dolor suspiro.


Мы истомились в безмерностВот мои песни — и днРечи задумчивой верности —
Не сочтены ли они?
Не Еще всё не измеренВсё еще чую красЗнамя блаженства потерянЯ отыскал — и несу!
Страшные клятвы победные,
Невероятные снЗвуки могучие, медные,
Стоны моей глубины!
Что же? В последнем пылании
Ярче и громче обман!
Если не будет свидания, —
Пусть пролетит ураган!
Облако! Тени придвинулись!
Вот — бездыханность близкМы над землей опрокинулись,
Нам промечтались века!Дева! Астарта! Невнятное!
Близко — и весело там!
Ах! Стережет необъятноВот он — белеющий храм!О, неизбежное, милое…
О, Лучезарная, Ты?
Над незарытой могилою
Как побелели цветы!
Крики умолкл В смятении
Нам промечтались века…
Смерть ли? О, нет, об успении
Дума уже высока…
Всё отступило из временСила пределов мертвПамять проклятого семени
Смыла Иная МолвГде вы, обильные матери
С грудью Сидонских богинь?
Пламень, бушующий в кратере,
Гибель цветущих пустынь?!
Знаменье — риза струящая
Неиссякающий свеЭто — Жена восходящая —
Поздний, но верный отве21 июня 1902


Kin Buda gerjedve haragra idétlen,
Vétkesekért szidja vala, aki vétlen,
Azért, ki jelen nincs, a nála levőket;
Keserü zokszóval így feddi meg őket:


Itt áll, de csak kóró magában,
Ah, a mosolygó rózsaszál,
E düledéknek oldalában
Bús fája díszét-vesztve áll.


邮亭新柳厌春阴
驿路黄尘销客心
碧水苍山予未晚
衰容短鬓尔何侵


Níž a níž se hlava tvoje sklání,
jistě, že zavíráš v prosbu žhoucí
vše, co dotklo se tvé duše vroucí –
i tu bídu Slovanského lidu
i mou duši, která nemá klidu...
Větev stromu tiché šepty tlumí,
zdá se mi, že hvězdnou nocí šumí
peruť nebeského slitování.


Il giovinetto si chinò sul fonte,
e la fanciulla apparve su dal fonte.
Egli era mesto, ed era, anch'ella, mesta.
Ma le sorrise, ed ella gli sorrise.
Aprì la bocca per chiamarla a nome;
subito anch'ella aprì la bocca a un nome.
Ed egli chiese, chi l'avea rapita,
se lieta le era la solinga vita;
ed ella presto rispondea, ma troppo,
ch'ella parlava mentre egli parlava.
Ed egli tacque, ed ella tacque: allora
egli riprese, ma riprese anch'ella.
E il giovinetto non intese, e pianse.
E la fanciulla si confuse, e pianse.


Tak v srdci vzpomínka se rodí sama,
jak břečťan kamen – si ji odchová!
však ne vždy břečťan – planá někdy růže,
a nejčastěji – hluchá kopřiva!


山店门前一妇人
哀哀夜哭向秋云
自说夫因征战死
朝来逢著旧将军


Gib, daß sonst nichts in meiner Seel
Als deine Liebe wohne,
Gib, daß ich deine Lieb erwähl
Als meinen Schatz und Krone;
Stoß alles aus, nimm alles hin,
Was mich und dich will trennen
Und nicht gönnen,
Daß all mein Mut und Sinn
In deiner Liebe brennen!


Co dělat? – Slovo slibu platí,
ty krásné oči čekají,
ba zvědavosti ve závrati
se ani odbýt nedají.


3.
O Boßheits-volle Juden
Die der Propheten Bluth
Mit Morden auf ſich luden/
Das noch auf ihnen ruht.
Doch iſts gerechte Sache/
Dieweil ſie GOtt veracht/
Wenn ihnen ſeine Rache
Das Wohl zum Wehe macht.


Fliehendes Jahr, in duftigen Schleiern
Streifend an abendrötlichen Weihern,
Wallest du deine Bahn;
Siehst mich am kühlen Waldsee stehen,
Wo an herbstlichen Uferhöhen
Zieht entlang ein stummer Schwan.


Oui, je souffre ! et c'est toi, mère, qui m'extermines,
Tantôt frappant mes flancs, tantôt blessant mon cœur ;
Mon être tout entier, par toutes ses racines,


Boj titanů! Plec drsná proti pleci,
pod nimi černý přelud, zem a moře!
Či orel, bouře, ve vesmíru kleci
jen křídla rozmách’, aby jednou přeci
se napit mohl zlaté, hvězdné zoře?


Denk an alle, all die heißen Augenblicke,
Da die Liebe mir, du mir, ich dir gestand;
Wenn dich eine stille Wonne überwallet,
Heb die Wimper, drücke feurig mir die Hand!
Schwärme in den Seligkeiten,
Schwelg in dem verrauschten Glücke,
Denk an alle, all die heißen Augenblicke,
Da dein Herz das meine, ich das deine fand.


A těmi zasypu jim zrak
a udusím jim v hrdle slova,
až rozprchnou se tam i sem; –
svůj pán jsem s mysli požárem!
Co jest mi krotký lidský brav,
jenž křídlům duše pouta ková?


Magst Bär im Geklüft, magst Falk' im Licht,
Nur Fledermaus nicht sein;
Sei Palme oder Eiche, nur nicht
Das Schlingkraut zwischen den Zwei'n!


Doch müd mich auff den beinen
Ich mehr mag halten kaum:
An dich dan muß ich leinen/
O starcker Eichen-baum.
Ach Schäfflein außerkohren/
Ach kämest/ kämest noch!
Mit mir dochs ist verlohren/
Muß ich wol sterben doch.


Dunkler Odem im grünen Gezweig.
Blaue Blümchen umschweben das Antlitz
Des Einsamen, den goldnen Schritt
Ersterbend unter dem Ölbaum.
Aufflattert mit trunknem Flügel die Nacht.
So leise blutet Demut,
Tau, der langsam tropft vom blühenden Dorn.
Strahlender Arme Erbarmen
Umfängt ein brechendes Herz.


Heil dir! du bist dem Herrn und Sions Lamme
Mit Blut und Thränen angetraut.
Dein Beten stieg hinauf vor Gott wie Weihrauch-Flamme,
Und Christus grüßete dich, Braut!!


半千尊者眼如眉
一一从头为点开
踏断石桥成两段
方知亲过一回来


A kdo jde božím hřbitovem,
cesta jej musí vésti sem.


Freund! laß uns Golddurst, Stolz und Schlösser hassen,
Und Kleinigkeiten Fürsten überlassen.
Mein Lange ruft uns, komm zum Sitz der Freuden,
In seine Weiden.


Was sind wir doch? was haben wir
Auf dieser ganzen Erd,
Das uns, o Vater, nicht von dir
Allein gegeben werd?


Mich warf die Leidenschaft an Ihre Küste.
Wär ich Barbar! so wagte ich mich ganz!
O neigen Sie die Aprikosenbrüste
Im Angesicht des doch geliebten Manns.


Then take this treacherous sense of mine,
Which dooms me still to smart;
Which pleasure can to pain refine;
To pain new pangs impart.


Ó! chyba lávky! – Nezvěnčí
meč stolistka, ni thea –
tu starožitnost rezavou
uloží do musea!


Und, Lieber,« streicht sie zart mein Haar,
»der Heuchler meint die Lüge wahr,
der Wahre muß ihn nur verstehn!
Wenn Kraft und Schönheit nackend gehn,
man würde sich nicht sehr beklagen;
doch etwas schwerer zu vertragen
ist Häßliches, bei Licht besehn.«


Sol dich Gott reinigen von allen deinen sünden/
Damit du bist beschmutzt; sol er an kindes stat
Dich auf zu nehmen/ seyn/ wie er versprochen hat/
Vnd sol sein guter geist sich in dein hertze finden:
Sol er dein kaltes hertz' in heisser lieb' entzünden/
Sol er dich mit genad' vnd güte machen satt/
Sol er dich/ der du sonst zum streiten träg' vnd matt/
Ermuntern/ daß du die welt mögst überwinden/
So musst du/ wie du solt (durch einen waren glauben/
Dem alles möglich ist/ der alles überwindt/
Der allezeit bey Gott/ was er nur suchet/ findt/)
Mit höchster zuversicht dich jhm allein vertrawen/
Du must jhm nach d' schrift/ ohn' allen falschen schein
Der stoltzen heucheley/ trew' vnd gehorsam seyn.


Miluji tebe, který
se chystáš k útoku,
miluji tisícerý
způsob tvých úskoků,
miluji šalby tvoje,
v nich démon ukryt jest,
miluji tvého boje
pekelnou lest.


Jen nekvapit! Čas všecko má svůj v světě,
hádanky mnohé budou rozluštěny.
A tehda Omladina umlčena
a rudé korouhve v čas opuštěny.


Vens debalde, oh belíssima perjura,
C’o lindo rosto em lágrimas banhado:
Já fui por ti mil vezes enganado,
E sempre me afetaste essa ternura.


Des schönen Leibes grade Pracht/
Der schwartzen Augen lichte Nacht/
Der süsse Blick/ der kluge Geist/
Der sich in Thun und Lassen weist/
Macht uns um Haubt und Hertze warm/
Um Küch und Beutel kalt und arm.
Doch find ich diß/ so frag ich nicht/
Ob sonsten Geld und Gutt gebricht.
Was fehlt dem der Vergnügen hat?
Ein schönes Weib macht halber satt.


Ist wie eine graue Nacht,
Die sich vor den Tag geschoben,
Die der Sonne glühe Pracht
Schleierdicht mit Dunst umwoben.


Hört, was der Has' am Hunde flieht
Und schweigt und singt das Bohnenlied!


O der Menschenkenner! er stellt sich kindisch mit Kindern;
Aber der Baum und das Kind suchet, was über ihm ist.


Sie trägt nicht Schuld an diesem Wechselschein,
In ihrem Wesen liegt es, so zu sein.


دَنِفٌ بَكى آياتِ رَبعٍ مُدنَفِ
لَولا نَسيمُ تُرابِها لَم يُعرَفِ
طابَت لِأَقدامٍ وَطِئنَ تُرابَها
فَنَفَحنَ نَشرَ لَطيمَةٍ مَعَ قَرقَفِ
أَرَجٌ أَقامَ مِنَ الأَحِبَّةِ في الثَرى
وَصَرىً أُريقَت بِالدُموعِ الذُرَّفِ
أَخَذَ البِلى آياتِها فَرَمى بِها
بِيَدِ البَوارِحِ في وُجوهِ الصَفصَفِ
وَحدي وَقَفتُ وَلَم أَقُل مِن عَبرَةٍ
وَقَفَت حَشايَ بِها لِحادينا قِفِ
وَحَسَدتُ ما غادَرتُ فيها مِن بِلىً
وَبَلَوتُها بِوَميضِ طَرفٍ موسَفِ
وَظَلِلتُ أُلحِفُ في السُؤالِ رُسومَها
وَالمَنعُ مِن تُحَفِ السُؤالِ المُلحِفِ
فَلِنُؤيِها في القَلبِ نُؤيٌ شَفَّهُ
وَلَهٌ بِظاعِنِها وَبِالمُتَخَلِّفِ
وَكَأَنَّما اِستَسقى لَهُنَّ مُحَمَّدٌ
فَرُسومُهُنَّ مِنَ الحَيا في زُخرُفِ
سَأَلَ السِماكَ فَجادَها بِحَيائِهِ
مِنهُ بِوَبلٍ ذي وَميضٍ أَوطَفِ
مُتَعانِقُ الحَوذانِ تَنشُرُهُ الصَبا
خَضِلاً وَتَطويهِ كَطَيِّ الرَفرَفِ
وَثَوى الرَبيعُ بِها فَلَيسَ يُقِلُّهُ
عَنها نَئيحُ سَمومِ قَيظٍ مُعصِفِ
حَمَلَت رَجايَ إِلَيكَ بِنتُ حَديقَةٍ
غَلباءُ لَم تُلقَح لِفَحلٍ مُقرِفِ
نُتِجَت وَقَد حَوَتِ الهُنَيدَةَ وَاِبتَنَت
في شَطرِها وَتَبَوَّعَت في النَيِّفِ
فَأَتَت مَحَلّي وَهيَ حَملُ بَناتِها
تَسري بِقائِمَتَي خَريقٍ حرجَفِ
فَاِعتامَها ذو خِبرَةٍ بِفُحولِها
نَدَسٌ بِجِبلَةِ خَلقِها مُتَلَطِّفِ
حَتّى إِذا تَمَّت فَلَم يُعجِزهُ مِن
أَشلائِها مَذخورَةُ المُتَلَهِّفِ
صارَت إِلَيَّ بِجُؤجُؤٍ ذي مَيعَةٍ
قَدَمٍ تَدِفُّ بِهِ وَعَجزٍ مِصرَفِ
تَنسَلُّ في لُجَجٍ حَكَت أَغمارُها
فِعلَ المُحَمَّدِ في الزَمانِ المُجحِفِ
ثُمَّ اِجتَنَت شَلوي فَصِرتُ جَنينَها
مُتَمَكِّناً بِقَرارِ بَطنٍ مُسدِفِ
فَمَتى تَعَثَّرَ بِالرِفاقِ ذَكَرتَهُ
فَيَمُرُّ تَحتي قِطعَ لَيلٍ أَغضَفِ
فَأَجاءَها بَعدَ المَخاضِ طُلوقُها
بِمُراهِقِ السِنَّينِ كَهلٍ أَهيَفِ
عَوجاءُ تَستَلِفُ الزِمامَ وَتَحتَذي
عوجاً يُجِدنَ لَها اِستِلابَ النَفنَفِ
أَشِرَت بِطَيِّ الحَيِّ في أَثباجِها
فَهَوَت كَثُعبانِ الصَفا المُتَخَوَّفِ
أَمَّتكَ وَالشَيطانُ يَرهَبُ ظِلَّها
فَأَتَتكَ وَهيَ تَفوقُ حِلمَ الأَحنَفِ
مَن كانَ يَقصِدُ في نَصيحَتِهِ لَها
فَمُحَمَّدٌ في النُصحِ عَينُ المُسرِفِ
أَورَيتَ زَندَي رَأفَةٍ وَتَأَلُّقٍ
فَتَقَصَّدا بِالنازِعِ المُتَعَسِّفِ
نالَ الرَدى وَحَوى الغِنى بِمُحَمَّدٍ
عِندَ الخَليفَةِ مُذنِبونَ وَمُعتَفِ
في اللَهِ يُنجِزُ وَعدَهُ وَوَعيدَهُ
لِلمُعتَفينَ وَلِلعَنودِ المُترَفِ
سَكَّنتَ أَحشاءَ الرَعِيَّةِ في حَشا
قَلبٍ ذَكِيٍّ عَن لِسانٍ مُرهَفِ
لَم يَبلُغِ القَلَمَ الَّذي يُجدي بِهِ
في اللَهِ أَلفا مُرهَفٍ وَمُثَقَّفِ
بِأَكُفِّ أَبدالٍ إِذا أَمّوا بِها
مَلمومَةً عَمِلوا بِما في المُصحَفِ
تَستَلُّ خائِنَةَ العُيونِ بِمُقلَةٍ
تَحوي ضَمائِرَها وَلَمّا تَطرِفِ


千顷琼田徒手得
连云彩阁一朝成
平生富贵梅时健
肯作穷人冻饿声


Ma force à lutter s’use et se prodigue.
Jusqu’à mon repos, tout est un combat ;
Et, comme un coursier brisé de fatigue,
Mon courage éteint chancelle et s’abat.


O non felici, a cui sì vanno e sangue
Le delizie di qui, che per lor fenno
Servi sé stessi, ed ubbidiro al cenno
Di chi per torne il ciel, giammai non langue


رُبَّ شهْرٍ قد نَعِمْتُ به
حين رقَّتْ لِي حواشِيهِ
رَكَضَت أَيّامُه قِصَراً
عندما طالت ليَالِيه
فكان النِّصفَ أَوّلُه
وكان السلخَ ثانيه


gode la terra, che lei sola adora,
tessendo fior ai crespi aurati crini!
Degno fia ancor ch'a questa sol te inchini,
poiché ciascun per lei sola t'onora.


    Lá longe meu pai campeava
    no mato sem fim da fazend
    E eu não sabia que minha história
    era mais bonita que a de Robinson Cruso


Два брата камень секут,
Где два брата, и кровь есть туДве сестры в окошко глядят,
Две свекрови в воротах стояТы, свекор, воротись,
А ты, кровь, утолисТы, сестра, отворотись,
А ты, кровь, уймисТы, брат, смирись,
А ты, кровь, заприсКровь бежит, брат дрожит,
Брат дрожит, брат бежит,
Сестра кричит, свекор ворчиА это слово крепко будь,
Чтоб кровь идти забыла путь,
Чтоб кто ушел, пришел назад,
Сестра к сестре, и к брату бра


يا بَرقُ حَيّ إِذا مَرَرتَ بِعزَّتا
أَهلي وَإِن زادوا جَفاً وَتَعَنُّتا
أَبلِغهُمُ عَنّي السَلامَ وَقُل لَهُم
أَحبابَنا هذا الصُدودُ إِلى مَتى
طالَ اِنتِظاري لِلتَّلاقي فَاِجعَلوا
لِصُدودِكُم أَجَلاً يَكونُ مُوَقَّتا
كَم أَحمِلُ الشَوقَ المُبَرّحَ وَالأَسى
لَو كانَ قَلبي صَخرَةً لَتَفَتَّتا
يا سادَةً فارَقتُ يَومَ فراقِهِم
عَقلي وَطَلَّقتُ السُرورَ مُبَتَّتا
حَرَّمتُ بَعدَكُمُ وَذاكَ يحقُّ لي
لِبسَ الجبابِ وَتُبتُ عَن ذِكرِ الشِتا
أَحبابَنا بِدِمَشقَ دَعوَةَ نازِحٍ
لَعِبَت بِهِ أَيدي النَوى فَتَشَتَّتا
أَشكو إِلَيكُم فرطَ وَجدٍ لَم يَزَل
حَيّاً يُلازِمُني وَصَبراً مَيِّتا
عَجَباً لِروحي يَومَ جَدَّ فراقُكُم
إِذ لَم تَفظ وَالقَلبِ كَيفَ تَثَبَّتا


„Jak se ti tam vede,
dítě moje bledé,
v cizí širé dáli?...“
píše stará máti,
úzkosť ji tak chvátí,
slza v oku pálí.


Rytířské zpěvy ptáků
již ze stromu na strom věsí útlé své věnce,
vzduch na volných místech vane jak mladé víno,
podléšky dětinsky se dívají docela blízko
a půda se vzdouvá kolem jako mateřský život.
Ze šera, z hlubin mrazivě dýchajíce
jen ledy ty lesknou se jako zhasnuté svíce
mdlé, cizí.


O, liebster Freund! ich schwör' es Dir:
Bist Du mit Deiner Muse hier
In meinem Sans Souci bey mir;
Von meinem täglichen Vergnügen
Geb' ich ihm keinen Tag dafür!


Chi la donzella, chi 'l monaco sia,
chi portin seco, vi debbe esser chiaro.
Conoscere Issabella si dovria,
che 'l corpo avea del suo Zerbino caro.
Lasciai che vêr Provenza ne venìa
sotto la scorta del vecchio preclaro,
che le avea persuaso tutto il resto
dicare a Dio del suo vivere onesto.


Voyez-vous, un parfum éveille la pensée.
Repliez, belle enfant par l'aube caressée,
Cet éventail ailé, pourpre, or et vermillon,
Qui tremble dans vos mains comme un grand papillon,
Et puis écoutez-moi. — Dieu fait l'odeur des roses
Comme il fait un abîme, avec autant de choses.
Celui-ci, qui se meurt sur votre sein charmant,
N'aurait pas ce parfum qui monte doucement
Comme un encens divin vers votre beauté pure,
Si sa tige, parmi l'eau, l'air et la verdure,
Dans la création prenant sa part de tout,
N'avait profondément plongé par quelque bout,
Pauvre et fragile fleur pour tous les vents béante,
Au sein mystérieux de la terre géante.
Là, par un lent travail que Dieu lui seul connaît,
Fraîcheur du flot qui court, blancheur du jour qui naît,
Souffle de ce qui coule, ou végète, ou se traîne,
L'esprit de ce qui vit dans la nuit souterraine,
Fumée, onde, vapeur, de loin comme de près,
— Non sans faire avec tout des échanges secrets, —
Elle a dérobé tout, son calme à l'antre sombre,
Au diamant sa flamme, à la forêt son ombre,
Et peut-être, qui sait ? sur l'aile du matin
Quelque ineffable haleine à l'océan lointain !
Et vivant alambic que Dieu lui-même forme,
Où filtre et se répand la terre, vase énorme,
Avec les bois, les champs, les nuages, les eaux,
Et l'air tout pénétré des chansons des oiseaux,
La racine, humble, obscure, au travail résignée,
Pour la superbe fleur par le soleil baignée,
A, sans en rien garder, fait ce parfum si doux,
Qui vient si mollement de la nature à vous,
Qui vous charme, et se mêle à votre esprit, madame,
Car l'âme d'une fleur parle au cœur d'une femme.
Encore un mot, et puis je vous laisse rêver.
Pour qu'atteignant au but où tout doit s'élever,
Chaque chose ici-bas prenne un attrait suprême,
Pour que la fleur embaume et pour que la vierge aime,
Pour que, puisant la vie au grand centre commun,
La corolle ait une âme et la femme un parfum,
Sous le soleil qui luit, sous l'amour qui fascine,
Il faut, fleur de beauté, tenir par la racine,
L'une au monde idéal, l'autre au monde réel,
Les roses à la terre et les femmes au ciel.


Eva, verziehn sey dein Raub! Ward doch von den Söhnen der Weisheit
Rein ausgeplündert der Baum, den mir Sanct Niklas beschert!


Ich bin für deiner wilden Handt
Ein zartes Blümchen, das den Brandt
Der Sonnen nicht kan tragen:
Ich bin ein Graß
Vnd springend Glaß,
Was wiltu an mir schlagen?


Eszébe jut szerelme, hitszegése, -
Tovább bolyong s lel újabb szenvedésre.
Ki a hűség ösvényéről letévedt:
Annak kinzó bolyongás lett az élet!


Někomu patřit v bolu i štěstí,
v snění i v bdění i v práci,
radosť a lásku a život mu nésti
jako těm mladým ti ptáci.


قلتُ وقد أقبل في أحمر
وشعره المسبل كالحندس
يا عجباً للشمس شمس الضحى
طالعة بالليل في الأطلس


أبعث الآن اعتذاري وأنا
حاضر بالقلب والروح معك
لك ظل مقتفٍ في خاطِري
حيثما سرت مضى فاتبعك
أنا لا أومن بالبعد ولا
أحسب المقدور مني نزعك
أنت لا تبرح عيني فلذا
لا تراني اليوم فيمن ودّعك


Mely rontja a tüdőt, a májat:
A kór a szív javára válhat.
Nyomában jár a béke, kél a hit;
Istent imádni, tűrni megtanit.


Zde ohnivým rtíkem svým
v prsa mi se vpíjí
a jak v růžích ještěrka
v loktech se mi svíjí.


Srdce dívky – poušť je sírá,
padlé sněhy – líčko její,
neboj se, tím mrtvým srdcem
vzdechy více nezachvějí.


Du werdest noch der Stolz der Fraun,
Des Landes Zier,
Um einst die Tatzen abzuhaun
Dem Tigertier!


Összeszedé gyorsan, ami becsest látott:
Az arannyal áttört selyem- és brokátot,
(Anyai jószága vala Piroskának,
S ő most ide hozta síri palástjának;)
Leszedé karjáról az arany kösöntyűt,
Nagyszemű gyémántost, és sok igaz gyöngyűt,
Ékes ajándékát a király-asszonynak;
Ki se győzném árát én mondani annak!


Doglianci, amico caro, d'esta soglia,
la qual mi pare a voi troppo nimica,
tosto ch'el buon pensier non vuol l'uom lento.


Leč, když ten osud tam i tady
se nad osadou zamrákal,
neb v hrob se spouštěl život mladý,
tu nevěděl si věru rady:
nu, – on se také vyplakal. –


Tus ojos son de donde
la nieve no ha manchado
la luz, y entre las palmas
el aire
invisible es de claro.
Tu deseo es de donde
a los cuerpos se alía
lo animal con la gracia
secreta
de mirada y sonrisa.
Tu existir es de donde
percibe el pensamiento,
por la arena de mares
amigos,
la eternidad en tiempo.


S bátor mást akármit tészek,
Érte jutalmat nem vészek;
Sőt sokszor el sem fogadja,
S ha mit kezd is, abbahagyja.


Pod větrem, jenž kdys vál,
se jako rákos sehneš –
a běž si dál a dál:
nedoběhneš!


Je opět čas, kdy obzor náš se mračí,
co dnes, co zítra? marně ptá se dav.
Já zřím, jak z půdy roste símě dračí
a zvedá k nebi zhouby sedm hlav.


Jen chyžky šindelových střech,
zpěv lidu mého, slza, vzdech,
kos řinkot mořem trávy,
pás modrých hor a oblaka
mou duši mění na ptáka,
mé srdce v píseň taví!


Da wußt', im engen Thal, auf schatt'gem Sitze,
Vor allen andern als der Freude Stürmen
Mich und die Liebste Liebe zu beschirmen,
Vereinigt wie die Reb' und ihre Stütze.


Verflucht, ich kann nicht richtig beten,
Doch hab ich eine solche Wut.
Gott sei zu Amundsen recht gut.
Und wenn mir Nobile begegnet,
Will ich ihm das Gedärm zerkneten
Und ihn und sein ihm teures Leben
An andre Fäuste weitergeben,
So, daß er Luft und Wasser segnet.


Ohmè, el bel disio, oh giovenezza!
Oh dibeletto schermo a sì gran strale!
Oh pizzol gusto a sì mortal veleno!
Deh, quanto è pieno, per tua leggerezza,
de doglia 'l spirto! Seguitando l'ale,
perdut'è l'arco e 'l caval senza freno!
S'el venne men Sanson, Davìd e Dido
in quel deserto lido,
che me dovia guidar dietro a l'arzero?
Un sol penser me fe' esser fallante,
credendo pur ch'uccel de pizzol nido
fosse sdegnato da grifon volante,
o ch'uno amante senza fallimento
non recevesse per ben far tormento.


Auf! Frische Gesellen! Und greift die Wehr!
Auf! Über die schnöden Banditen her!
Färbt Lanzen und Schwerter im Blute rot
Und schlaget die Schelmenfranzosen tot.


Lill, mein Engel und mein Lamm,
Ich weiß dir den Bräutigam,
Kaiser Karl, der Weltbekannte,
Ich bin nur sein Abgesandte,
Und des Kaisers General.


Gyermekem! a virág olyan, mint az erény,
Szép az kikeletkor, nyár- s ősznek idején;
Ifju- s aggnak tisztes diszt ád és örömet,
A sírig elkisér, a sírba is követ.


Pochován dávno umrlec.
Všechno se v hlavě staré mísí,
co zašlo a co bylo kdysi.


Něco nás lákalo, poutalo – minulý čas!
Pak přišlo bez kouzel poznání,
přátelství míjelo, umřelo – nechalo nás
bez vysvětlení a pokání.
Odvetným vztekem již každý nám jitří se dech,
srdce, dřív slabosti odpouštět ochotné, –
vše už nás znudilo, vzbudilo, hořkost jen v rtech,
– ubijme, rozbijme přátelství nicotné!


...Hoy va mi pensamiento,
más, mi sentimiento,
a esos enfermos que van yéndose por entregas
(siete operaciones),
o a los desamados
(siete «ya no te quiero»).
No sé, no sé quienes sufren más,
sólo sé que quisiera curarles
y... curarme.


Achte, wie der linde West
Buhlerisch die Wange fächelt,
Wie der See so leuchtend lächelt,
Himmelsgrüße zu erwiedern,
Und dein Herz erwacht in Liedern,
Und der Liebe gilt das Fest!


Was macht ihr noch, ihr allerliebsten Kinder,
Ach seht doch her, da kömmt ein armer Sünder,
Der hat unlängst sich gar zu viel erkühnt,
Und hat wohl gar den bittern Todt verdient.


Az érett férfi búgó, tiszta, moll
panaszát vágytam elzenélni, mintha
szeptember-este mély gordonka szól.
S mi lett belőle? Semmi. Szürke tinta.
Akad a toll, a ritmus zakatol
s a lendület is lanyharöptű hinta,
melyről leugrott már a fürge, víg
gyerek s most árván leng egy ideig.


إن كان في العيّ آفات مقدّرة
ففي البلاغة آفات تساويها


Die gantze Traube war
Durchsichtig und so klar,
Wie ein Rubin-Balas; es schien
Ein kleines rothes Licht in jeder Beer' zu brennen.
Man sah das saft'ge Fleisch, so weißlich-grün,
In einer rothen Haut verhüllet,
Und beyde Theile gantz mit Adern angefüllet,
Die den vergnügenden und süssen Wunder-Saft,
Wovon die Freuden-reiche Kraft
Oft unsre trübe Sinne spüren,
In ihren zarten Röhren führen.
Durch diesen dreyfach-schönen Schein
Gerühret, fiel mir folgend's ein;


„A ja chcem, abys dala ty.“


Ölelni vágyom a világot
És sírni milliók szivén!
Beoltani e tiszta lángot
Vágyom milljók szivébe én.


花下销魂似渴饥
从来情性被花欺
长途仆马颠连甚
犹令东园折杏枝


De az Úr Isten ő szíveket
Úgy elfordítá elméjeket,
Hogy az ő népeit ezek
Szörnyen gyűlölnie kezdék,
Hogy őket nagy álnoksággal,
Elfogyatnák hamissággal.


Ich bin mit Christus gekreuzigt. Gal. 2, 19


حب الحياة من الجنون
أو ليس آخرها المنون
من عاش فيها ساعة
فكمن يعمرها قرون
انظر لماضيك الذي
حسبت عليك به السنون
لم تدر كيف قضيته
وكذاك شأنك كل حين
الدهر كله لحظة
ما كان منه وما يكون
طوبى لمتبع الهدى
ما أهلكته بها الظنون
عاش المسلم أمره
طبق الذي أوصى الأمين
صلى الإله عليه ما
صلت عليه المومنون
وعلى صحابته الكرا
م وآله والمسلمين


Stojí Petr u hospody, na okno tvář celou klade:
Uvnitř světlo, tanečnice pýří se tam čerstvé, mladé,
holubinky sněhobílé, líčka jako růže svítí,
plamen v oku, síla v skoku, šněrovačky plné kvítí.


Und als sie rasch durch die Erlen schritt:
Sie meinte, stets liefe noch jemand mit.


Por ese olor a nardo y a verbena,
esa fragancia de placer tesoro,
dicen que bajas del celeste coro
o que en Betania ha habido nueva Cena


¡Ay! ¡Cuántas veces al reír se llora!
¡Nadie en lo alegre de la risa fíe,
porque en los seres que el dolor devora,
el alma gime cuando el rostro ríe!


«Tira, buon can! Su, tira, su cammina!»,
«andianne! andianne!», «torna qui, te', torna!»,
«ah, sciagurato, Tamburo e Guercina!»,
«abbiate cura a Sacco, che soggiorna:
ah, bugiardo, ah poltron!», «volgi, Rossina!»,
«guata buon can, guata brigata adorna!»,
«te', Fagianino...», «oh, che volta fu quella!»,
«vedila qui, quella starnina, vella!».


Es schwinget sich mein Geist in die sapphirne Höhe,
Ich eil' ins Firmament, ich fliege, wie ein Strahl,
Durchs Boden-lose Meer, durchs unumschränckte Thal
Des nie begriff'nen Raums, in dessen hohlen Gründen
Kein Ziel, kein Schluß, kein Grund zu finden.


SE skřivánkem vstávám,
s ním též chodím spat,
v poli naslouchávám
při pluhu mu rád.


Nicht fürder fern im Palmenlande
Verschwendet edle, deutsche Kraft,
Wo in der Wüste Wirbelsande
Nicht Schwert, nicht Pflug sich Heimat schafft.


Eine tröstlich holde Kunde weigre nicht!
Eine traute Wonnestunde weigre nicht!


világítani, bíbortűzű sebben,
mindegyre jobban, mindig keservesebben.


Ach jämmerlicher stand, darein si nun gerathen!
Si libten Gott um Gold und nur ihr eignes glükk!
Ein ides wort des Knechts war schaden seinem Herren,
Als wann di eusre Welt vertrüge solche schmach!
Si waren Sündenvoll und wolten reine Menschen!
Ja dis war reinikeit zuthun nach eignem sinn!
Drum sind si gantz ins netz gefallen,
Und worden endlich blos Figuren Gottesgrimms!


Rinaldo non avea rotta la lancia,
e 'l primo ch'egli scontra de' pagani
gli passò la corazza e poi la pancia;
poi con Frusberta sgranchiava le mani;
ed Ulivier, che è pur di que' di Francia,
que' saracini affetta come pani,
e sopra Vegliantino era salito
e del diciotto teneva ogni invito.


Přec těžko věřit v tento velký div,
to štěstí těžko chápat,
že květy jsou, kde rány byly dřív,
že jitro, kde byl západ.


只隔中秋一夕间
蟾光应未少清寒
时人不会盈虚意
不到团圆不肯看


Den Hag, wo Nachbars Lotte
Zur Veilchenlese kam,
Den Teich, wo meine Flotte
Von Tannenborke schwamm;
Die alten Eichenstümpfe
Am schilfumrauschten Moor,
Die blaue Wassernymphe
Gewiegt am schlanken Rohr;


Pues del Tiempo reduces los anales
a no menor Doctrina que ornamento,
y a la primera causa sólo atento
son en ti sus efectos siempre iguales.


Weiße Flammen taumeln,
Tanzen der jauchzenden Feuerreigen
Glühender Welt.
Leuchtende Gewitter blühen,
Klaräugige Stürme, Wolkenjäger
Wischen den sprühenden Schweiß
Von hämmernder Stirn.
Und wilder Segen ist,
Himmeltaumelnde Trunkenheit,
Zausen starker Neckerei.
Dankbar blüht da Lächeln aus tauig taumelndem Grunde.
Safttollende Kelche strotzend frischer Feuer bluten.
Weiß geschürzte Reigen,
Drängend leuchtende Gewitter
Drücken ihrer schwellenden Früchte
Berauschend erquickenden Saft
Auf diese weiß geschürzten selig auf-
schmachtenden Reigen,
Warme Wolken gleiten glückleuchtend spazieren.
Umtaumelnd Mutwill, fromm die Erde, fürchtende Freude.
Wie sie ausbricht, die jubelstrotzende
Leidenschaft zusammenziehender Höhen.
Nachtigallenstürme aus wonnewankenden Wäldern.
Weichstark dringen klingender Seele –
Jubelnd stirbt sich's am Lied.


A císař zvolal: „Tak se líbíš mi,
jsi hrd, ač myslím, že jsi stejně chud?“


سَيِّدي قد ظننتُ فيكَ جميلاً
فتفضَّلْ وجُدْ بتحقيقِ ظّنِّي
أتمنّى الطوافَ بالبيتِ فأذَنْ
إنّ فيهِ لمُنيةُ المُتَمَنِّي
حبَّذا حبَّذا متاعُ غرور
يدفعُ الماءَ عنكَ والنّارَ عني


Du aber, Jugend, übe
Stets Zucht und Erbarkeit,
So hat es mit der Liebe
In Warheit keinen Streit.
Ihr fragt, wo dieß geschehen?
Ich hab in gutter acht
Es im Parnaß gesehen
Heut früh nach Mitternacht.


村深谷鸟近人鸣
暮霭收时雨又晴
极目春山随处好
笋舆穿尽绿阴行


见说浮山麓
深林绕石溪
何时拂衣去
三十六岩栖


Ihr teuern Ufer, die mich erzogen einst,
Stillt ihr der Liebe Leiden, versprecht ihr mir,
Ihr Wälder meiner Jugend, wenn ich
Komme, die Ruhe noch einmal wieder?


Vše mlčelo – ten tam byl oheň vzdoru,
jen, vzad jenž stál, pan Pětipeský z Dvoru,
smál potají se hrdým slovům krále;
ten shlídl to a kvapně mluvil dále.


Ich bin herausgekommen,
Von Worms, der alten Stadt,
Ich habe wohl vernommen,
Daß es gerufen hat.


Neznámých ruk biče zasvištěly –
proč byste, mí silní mistři, se chvěli?


Ha akarom, hogyha akarnám,
Mennyi bús szépség nyugtot lelne,
Mennyi szép bánat, ha találkozunk
Én s a halálok fejedelme,
A meghivott Halál.


散发避炎暑
炎暑苦相寻
云何对大宾
不见汗沾襟


Tys jednou z velkých hvězd, jež neshasíná mdle,
jež v skonu obzor zjasní;
tvá smrt je obětí před svatou ideou,
a život tvůj byl básní.


To bizarrní je nota,
nejdříve táhlý hvizd,
a zas to zašepotá
jak o podzimu list,
a teď jich příval tryská,
to piští, sviští, výská,
jak náhle ze křoviska
sta ptáků z plných hnizd.


Ó božství! Sílo neznámá a ryzí,
na jejíž povel, atom pějící,
jsem směl se vznésti z lemu tvojí řízy
a prchat k světlu temnot směsicí,
dík za to vem, že chvilku směl jsem jásat
a lkát a hynout! Nechť i v bolestech
pel hvězdný za vše s perutí svých střásat
a snít, že dál živ budu v aeonech!
Tu píseň díků, roztoužení, síly,
tu píseň čistou jako holub bílý
mi dozpívati nech!


Das ungewitter stillestu/
Vnd legst die wellen nieder/
Schaffst unserm hertzen Fried und Ruh'/
Erquickest unser glieder/
Nach großem Regen scheint die Sonn/
Nach traurigkeit kompt Freud und Wonn/
Drumb dancken wir dir wieder.


Slyšíc Křesťané řeč své rozmilé sestry
Rukama lomíc volali o pomoc k Bohu.
Mečem tu zatočil dráb, a jakoby vymřel
Veškeren svět, zvuk v ticho se proměnil na mžik.
Katané dívčicy krásnou k hranicy hnali,
S ohněm se vyvalil dráč, a v národu ani
Lásky a ouzkosti hlásek se neozýval,
Slza se vylila v tvář, a v duchu jen vzdychlo:
Nevěsto Boží! krásného došla jsy lůžka!
Nebude prozpěvujícý líbati matka
Růžové dívky, y nebude s ošetřováním
Zlatých krásyti vlásků, hladiti tváří
Rozkoše své; ach! s očima zplameněnýma
Mládenec švarný k milence povzdychujícý
Neřekne: Na věkys má, ó ženuško sladká!
Nastojte! ženichem tvým a radosti bytem,
Slávo a klenote náš, jest hranice syrná.
Plačte, ó laskavé duše! a slzami svými
Posvěťte rekyně ctné a nevěsty Páně.
Jak drak chvátaje kat se k hranicy blíží.
Světice Boží! nevěsto Krystovi věrná!
Bolesti necyť. Ach, pro Boha! hranice hoří.
Anděli, kdes? leť k pomocy, nevinu spasyž!


Ewig ruht er,
Der alte Vater,
Der alles trägt,
Allliebend.


Es heißt, wenn ich nicht irre,
Ihr Vater Schlechtrian;
Der in der Zeiten Gewirre
Das Rechte nicht finden kann.


云窍日光红散缕
山根雾气白浮烟
黄州地暖如春半
不道今朝腊月天


Then we are sensible, too late,
'Tis no advantage to be Rich or Great:
For all the fulsom Pride, and Pageantry of State,
No Consolation brings.
Riches and Honours, then are useless things,
Tasteless, or bitter all;
And, like the Book which the Apostle eat,
To the ill-judging Palate sweet,
But turn at last to Nauseousness and Gall.
Nothing will then our drooping Spirits chear,
But the remembrance of good Actions past.
Virtue's a Joy that will for ever last,
And makes pale Death less terrible appear;
Takes out his baneful Sting, and palliates our Fear.
In the dark Anti-Chamber of the Grave
What wou'd we give, ev'n all we have,
All that our Cares, and Industry had gain'd,
All that our Fraud, our Policy, our Art obtain'd,
Cou'd we recal those fatal Hours again,
Which we consum'd in sensless Vanities,
Ambitious Follies, and Luxurious Ease;
For then they urge our Terrors, and increase our Pain.


小试麻鞋路半乾
归来连得好诗看
去年曾被梅花恼
今过林边辄齿寒


Tudo desaparece neste instante
Ao assombro da nuvem, que diante
Da penha condensara o Gênio astuto.
Um chuveiro cerrado desde o bruto
Cume da rocha se estendia, e nada
Mais que a sombra na lôbrega morada
Se deixa perceber por tudo quanto
Detivera ao Herói no estranho encanto.


Die Männer, die aus Schlachten
Uns Ros' und Lilie brachten,
Durch Wunden rot und bleich,
Die laß uns würdig preisen,
Ich mit Gesangesweisen,
Du, Freund, mit Bildern reich!


Moh přemýšlet by teskně, jak druhé ženě je,
jež přinesla mu věnem dob šťastných naděje,
na dítě myslit moh by, jež králem římským zval
a s jehož vlásků zlatem si tak rád kdysi hrál –


A s násilím a s námahou
zastavil nemoc neblahou.
„Teď šetřit se!“ O, dbalým byl
a přibývalo jemu sil,
o, pane regimentsarzt!


Radosti ojíněných plodů snímám
se stromů tesklivých v tichnoucí jeseni;
k haluzím poznání se nejvýš vzpínám,
bych skutkům nový význam dal i vinám,
myšlenkou ovládám závrat i zděšení.


Aki egyszer, egy szép estén,
szép csöndeskén rám hajolt,
enyém lesz-e még édeském,
ki egy estén enyém volt?


Slech' jsem, že k vám přišel magnát,
vílo temnovlasá,
že tě hodlá na hrad vzíti
v koči jeho chasa;
nechoď, milá! srdce moje
žalem se otřásá.


Vous avez subi des épreuves,
Tourmentés comme les roseaux,
Et parmi vos barbes de Fleuves
S'envolent des petits oiseaux.


炙手权门尽好官
云山高卧老江干
相期晚景全名节
富贵何须著眼看


Von feinerem Gefühl getrieben
Vertauschte mit dem Hirtenstand
Apollo den Olymp. Er stieg herab, und fand
Die Menschen, die man ihm bald gar zu gut beschrieben
Bald gar zu schlimm, wie's immer pflegt zu gehn,
Erträglich erst, und endlich gar zum Lieben.
Die Leutchen, mußt er sich gestehn,
Gewännen näher angesehn;
Und setzte man sich nur auf gleichen Fuß mit ihnen,
So wären sie doch ganz was andres, als sie schienen,
Da er aus seinen Wolkenhöhn
Wer weiß wie schief auf sie herunter schielte.
Mit Einem Wort: Apoll, so bald er Mensch sich fühlte,
Entdeckte – was er nie als Göttersohn gewußt –
Es schlage was in seiner linken Brust;
Und unvermerkt, mit lauter Scherz und Spielen,
Lernt Seine Gottheit auch für arme Menschlein fühlen,
Nimmt fröhlich Teil an ihrer Lust,
Entdeckt sogar, auch das sei wahre Lust,
Und von der besten Art, mit andern sich betrüben,
Kurz, schmeckt die Wollust da zu sein
Zum ersten Male ganz und rein,
Und merkt zuletzt – (was ihm bisher geheim geblieben)
Die Kunst von allem dem sei – Lieben.


Oh quanto Ameto, se questo ben vede,
dêe nella mente sentir di diletto,
s'elli il conosce, sì come om si crede,


Sotto l'ombra possente di Marzocco
e sotto l'ale del fiero artiglione,
che trafigge il dragone,
giocondo stava e dormiva sicuro:
Firenze bella m'era scudo e muro,
come agli Ebrei il possente Sansone;
sì che nulla offensione
temea di cavalier, pedone o rocco.
Ma io, dolente o me, deliro e sciocco,
(io dico sciocco, e debbo dire stolto
percotendomi il volto
sì che di sangue sia tutto vermiglio)
ostar credetti a quel possente giglio
a cui non manca mai vivace umore,
né mai cangia colore
per ispirar di venti o di tempesta.
Ma la mia dura testa
(o me, o me, malvolentieri il dico!)
cacciato m'ha del mio albergo antico.


Odvětil mu Lykke s vážnou lící,
vnitřním rozruchem se lehce rdící:
„„Ženu mladou mám i sličnou dosti.
Když se do pochvy meč ve cti kryje,
když jsem sproštěn dvorních povinností,
srdce roztoužené vstříc mi bije
a rád vcházím pod rodinnou střechu,
jež mi skytá věrné lásky těchu.


merdivenleri indim kimseye rastlamadım


绣阁佳人拂晓妆
争持春酒贺春阳
鬓云总把梅花插
帘幕春风一种香


Nikde, nikde odpovědi!
Cizím mláď se spíjí vínem,
v prach se vrhá před nahotou
a pak spita úpí: „Zhynem!“...


Fluttering and dancing in the breez
Continuous as the stars that shine


Willkommen, Schützenbrüder all aus Süden und aus Norden,
Die Ihr am Rhein, am Neckar wohnt, die an des Ostmeers Borden,
Die Ihr das Tiefland habt durchwallt, die Alpen überklommen,
Ihr Söhne deutscher Gauen all, willkommen, gottwillkommen!


Das Bächlein lärmt, ein spielend Kind am Pfad;
Mit Lasten zieht der mächt'ge Strom indessen
Unhörbar fast, geräuschlos und gemessen,
Schweigsam dahin, ein Mann der Pflicht und That.


九年事若何
辨此一心竟
学人入洞来
视此石上影


O hütet, hütet euch!
Die Luft hat sich umzogen
Und in den Wolken grell und reich
Hebt sich ein falscher Friedensbogen,
Von dem ein Dämon niederstieg,
Der mit dem Ölzweig bringt den Krieg.


Als er nit mocht erdenken,
zu lösen auf die frage;
wurt er sinnlos zerstreut
Und tet sich selber henken –
nach Policratis sage.
hie merkt ir weisen leut:
Wölt ir nit grab werden in kurzen jaren,
so brecht die köpf nit, all ding zu erfaren,
das der weis man verbeut.


Arci, když slunce nebylo vzešlo
Na cestách života svítící,
Tu svět mračna zatemňovala,
Zmatek vlád’ a blud mořící.
Tu se mínilo, zdmi hnusnými
Lidstvo že’s od sebe oddělil,
Ten že byl vyvolen za miláčka,
Onen že všech práv zbaven byl.
Odhalen blud je, mrákota hyne,
Jedna kol lidstva páska se vine!


Desde blancos picachos y escabrosas laderas
Que ofrecen un festín de esplendor y belleza.
¿Do están las blancas nieves? ¿Do los hielos se guardan
Que aunque hondos y ocultos, bravos neveros hallan?
Gente ruda que brega; que a los montes despoja
De sus heladas nieves y las roba a las cárcavas;
Que se afana y que escruta el hondo en la montaña,
Cobrando con esfuerzo botín de escarcha blanca
Que Granada febril, anhela con nostalgia
El frescor de la Vega, del álamo y la acequia,
Caudales del Genil, regatos de la Alhambra,
Que es delicada gema, y es reina de prosapia.
Pues tan garbosa dama, de calinas tan ásperas
No soporta rigores de la calina cárdena
Y un sol que cada tarde, de noche y madrugada,
Marchita con sus rayos a la olorosa albahaca
Que con perfume encanta Sacromonte y Alhambra,
Del Albaicín las calles en noches embrujadas.
Y a finas azaleas de pulcra filigrana
Y a radiantes claveles que a brunos ojos guardan.
La sequía y ardores su blandura quebrantan;
Sus efluvios fragantes, la sequedad apaga.
Deslucen los mensajes que desde las persianas
Captan apuestos mozos que rondan las calzadas.
Noche, luna y luceros, frescor de madrugada
Necesitan las rejas y cierres de Granada
¿Adonde irán los mozos si en penumbra celada
No catan el olor de búcaros y plantas?
Que adornan entre nardos, los ojos de la amada,
De abéñula cercados y alguna vez de lágrimas.