Dyskusja:Józef Miniewski

message: Jako autor wymieniony na czele bibliografii w art. Wikipedii:  Józef Karol Nieczuja Miniewski (1841 -1926) ps. „Mazur”, podaję, że zasługującym na to miano biografem ww. jest Marian Tyrowicz. Zob. jego biogram J.K.Nieczui Miniewskiego  w: "Polski Słownik Biograficzny", tom XXI, zeszyt 2. ISSN/ISBN/ISBN 83-86301-01-5.
Ja jestem jedynie skromnym kontynuatorem. Nadmieniam, że w art. "J.K. Nieczuja Miniewski - dowódca spod Krzykawki" podałem "Ziemi Olkuskiej", ISSN 1730-9697,  Nr 81 (12/2009) pełną bibliografię, ale jej nie zamieszczono. Wynikało to podobno z przyczyn technicznych, a więc będących poza mną.  Poniżej załączam pełny tekst rzeczonego artykułu.
      
"Józef Karol Nieczuja Miniewski (1841 -1926) ps. „Mazur” - porucznik saperów armii carskiej, pułkownik wojsk narodowych (polskich), w czasach powstania styczniowego dowódca korpusu mazowieckiego w skład którego wchodziła Legia Cudzoziemska (Zagraniczna, Międzynarodowa) płka Francesco Nullo. Jeden z budowniczych Kanału Sueskiego (ok. 1864 -71), pamiętnikarz, publicysta, weteran ze Lwowa, pułkownik Wojska polskiego, kawaler Virtuti Militari (1921) i Krzyża Walecznych (1922).
Narodowa i rodzinna tradycja.
Urodził się 30 kwietnia 1841 roku w majątku Wilczogóra (Wilcza Góra) k. Grójca (dziś gmina Belsk, woj. mazowieckie). Jego ojcem był Władysław Miniewski (1795 - 1865), b. urzędnik w autonomicznych władzach Królestwa Polskiego (referendarz stanu w Komisji  Przychodów i Skarbu w Warszawie). Był pan Władysław ponadto sędzią pokoju powiatu czerskiego, a zarazem uznanym poetą, dramaturgiem, krytykiem literackim i tłumaczem.
Zaś matką Józefa była Karolina Amalia Ludwika Lessel (1815 - 1893), córka warszawskiego cukiernika. 
Rodzinne strony naszego bohatera mają w ogóle ciekawą historię. Dobra  wilczogórskie liczące w początkach XIX wieku ok. 740 mórg polskich (442 ha) były niegdyś własnością Kochanowskich, z linii Kacpra, brata Jana z Czarnolasu - autora „Trenów”, „Fraszek” i „Odprawy posłów greckich”. Później przeszły w ręce Dembowskich, a konkretnie - Edwarda Dembowskiego, filozofa, działacza społecznego i niepodległościowego, zwanego Czerwonym Kasztelanicem. Równolegle część Wilczej Góry odziedziczyli Kamieńscy, w tym Henryk Mikołaj Kamieński, równie, jeśli nie bardziej znany pisarz polityczny i filozof, autor dzieł „O prawdach żywotnych narodu polskiego”, „Katechizm Demokratyczny”, „Rosja i Europa”. W 1838 roku posiadłość została wystawiona na licytację i w tych, dość skomplikowanych okolicznościach, kupił je Władysław Miniewski, przyszły ojciec Józefa Karola.
Podwarszawski rejon, do dziś zamieszkiwany z reguły przez urzędników, artystów, intelektualistów, najwyraźniej bardzo odpowiadał nowym właścicielom. Wybudowali duży, późnoklasycystyczny piętrowy dwór (został po nim tylko zdewastowany i zaniedbany fragment parteru), pisali wiersze zachwalające życie na wsi i wychowywali dzieci. Mieli liczne potomstwo - pięciu synów i trzy córki: Józefa, Władysława, Juliusza, Stanisława Ireneusza Karola, Bronisława oraz Karolinę, Władysławę i Helenę.
Młodzi Miniewscy ujawniali talenty literackie i... wojskowe. W 1863 roku trzej z nich -  Władysław (1833 - ok. 1868), Bronisław (1839 - ?) i Józef Karol - chwycili za broń i walczyli z carskim zaborcą o niepodległą Polskę. Wg wielu relacji, słowników i opracowań byli aktywnymi i ofiarnymi uczestnikami ruchu narodowego. Józef Miniewski jest szczególnie interesującą postacią, prowadził bowiem działania partyzanckie na ziemi olkuskiej: był towarzyszem broni i zwierzchnikiem płka Francesco Nullo, garibaldczyka, który poległ w bitwie pod Krzykawką (05.05.1863) i funkcjonuje w lokalnej tradycji jako demokrata poświęcający życie „Za wolność Waszą i Naszą”. Potwierdzają to ciekawe i częściowo nieznane dotąd materiały przekazane niedawno Muzeum PTTK - Olkusz przez państwa Donatę i Zbigniewa Miniewskich z Wrocławia. W świetle tych materiałów ich przodek przedstawia się nieco inaczej niż dotąd i z pewnością warto mu się ponownie przyjrzeć.
Bić się, czy nie bić.
Jak wielu szlacheckich synów był absolwentem rosyjskich szkół wojskowych w Petersburgu (Mikołajewska Szkoła Inżynierii, Akademia Inżynierii Wojskowej). W latach 1858 - 1861 zetknął się tam z Ferdynandem Warawskim, Jarosławem Dąbrowskim, Romualdem Trauguttem i innymi rewolucjonistami - polskimi patriotami. Wstąpił do nielegalnego Koła Oficerów Polskich i aktywnie w nim działał (zachowała się fotografia grupowa z Miniewskim i Warawskim). Dochodzenie wszczęte przez carską policję polityczną (III Oddział Tajnej Kancelarii Jego Cesarskiej Mości, późniejsza Ochrana) wykazało, że ma nieprawomyślne, rewolucyjne kontakty. Popadł w niełaskę i został przeniesiony do 4 batalionu saperów w Perejesławiu. W tej sytuacji, nie czekając na rezultaty śledztwa i na spodziewane aresztowanie, wniósł o zwolnienie z wojska z powodów zdrowotnych i wrócił do rodzinnego majątku w Wilczej Górze (1862).
Nadal prowadził aktywną działalność publiczną i obywatelską. W obliczu coraz bardziej napiętej sytuacji społeczno - politycznej w Królestwie Polskim (manifestacje patriotyczne w Warszawie i na prowincji, niepokoje na wsiach w związku z reformą rolną w Rosji) nawoływał do spokoju i apelował do ziemian z sąsiedztwa o uczestnictwo w dobrowolnej akcji uwłaszczeniowej.  Wspólnie z braćmi (zob. wyżej) brał udział w zebraniach publicznych w Grójcu, jeździł po okolicznych majątkach i agitował na rzecz włościan, dopuszczenia ich do własności ziemskiej. W walce politycznej stronnictw o kształt ruchu patriotycznego opowiadał się za jednością narodową - po stronie Białych. Wyraźnie i jednoznacznie sprzeciwiał się inspirowanemu przez Czerwonych powstaniu, jednakże, gdy ono wybuchło (noc styczniowa, 22/23.01.1863), natychmiast doń przystąpił. Jako zawodowy żołnierz (porucznik saperów) został dowódcą szwadronu kawalerii w oddziale majora Józefa Śmiechowskiego, sformowanym w pobliskiej Woli Prażmowskiej. Brał udział w ataku na rosyjskie koszary w Grójcu i w potyczce nad Pilicą. Później wraz ze Śmiechowskim walczył w składzie partii Antoniego Jeziorańskiego (1827 - 1882) i Mariana Langiewicza (1827 - 1887). Dwukrotnie ranny, awansowany na rotmistrza, przeszedł szlak bojowy od Przedborza, Studziennej do Małogoszczy, Chrobrza i Pieskowej Skały (4 marca 1863).  Przebywał w obozie Langiewicza  k. Ojcowa, piętnował bałagan organizacyjny i przerosty biurokratyczne w szeregach powstańczych (zbyt liczny jego zdaniem sztab i korpus oficerski). Uczestniczył w przegranej w kompromitującym stylu bitwie pod Grochowiskami (18 marca, po walkach rokujących spore powodzenie, a nawet zwycięstwo, wojsko po prostu rozsypało się i rozeszło). Następnie przedostał się przez granicę rosyjsko - austriacką do Galicji (20 marca). 
„Mazur” i Nullo.
W Krakowie - ówczesnym centrum dowodzenia i powstańczej bazie wypadowej do zaboru rosyjskiego - panował w tym czasie zamęt. Konkurowały ze sobą dwie frakcje powstańcze: Ludwika Mierosławskiego (nowego dyktatora powstańczego in spe) i Rządu Narodowego. Miasto pełne było wojska, polityków, kupców, nieuczciwych dostawców sprzętu i uzbrojenia i przekupnych urzędników. Austriackie władze, teoretycznie związane sojuszem z Rosją (Święte Przymierze), w praktyce przymykały oczy na polskich patriotów i działaczy ruchu narodowego. Miniewski złożył raport Rządowi Narodowemu na temat dotychczasowych walk i przedstawił własną ocenę dyktatury Langiewicza (negatywną). Skłaniał się początkowo do poparcia Mierosławskiego, w końcu jednak zadeklarował lojalność wobec Rządu Narodowego. Został awansowany do stopnia pułkownika, powierzono mu spore środki finansowe i zadanie utworzenia Korpusu Mazowieckiego, na czele którego miał się przebić w głąb Królestwa. Opracowany plan wyprawy przewidywał opanowanie granicznej stacji kolejowej Maczki (Dąbrowa Górnicza), zorganizowanie eszelonu (pociągu powstańczego) i dotarcie koleją warszawską w rejon Częstochowy, może nawet na Mazowsze. Udało się zgromadzić ok. 500 powstańców (ochotników i rozbitków - żuawów, kawalerzystów, strzelców i kosynierów), w tym 30 cudzoziemców dowodzonych przez Włocha Francesco Nullo, nazywanych legionistami. Z pułkownikiem Nullo Miniewski poznał się w kwietniu, w domu Lewickich (wojskowych i ukrainofilów) i odbył z nim krótką rozmowę. Po tej rozmowie legioniści - głównie Włosi i Francuzi, garibaldczycy i demokraci, dobrze wyszkoleni i uzbrojeni (zawodowi rewolucjoniści, wyznawcy dewizy „Za wolność Waszą i Naszą”), podporządkowali mu się bez zastrzeżeń. Po kilkudniowej zwłoce, spowodowanej trudnościami organizacyjnymi (nie podkute konie kawaleryjskie, brak armat, podkupionych podobno przez mierosławczyków itp) nastąpił wymarsz. Nocą 2 - 3 maja 1863. oddział wyruszył z Krzeszowic, przeszedł granicę i wkroczył do powiatu olkuskiego. Tu nastąpił pierwszy poważniejszy kryzys: nie było armat i amunicji (zawiedli dostawcy, którzy sprzedali te same działa trzy razy, trzem różnym klientom i trzy razy wzięli zaliczkę). W tej sytuacji zrezygnowano z ataku na Olkusz i Maczki i postanowiono przedzierać się na północ lasami. Następnego dnia w Podlesiu Korpus Mazowiecki stoczył pierwszą zwycięską potyczkę z kozakami i czym prędzej odskoczył ruszając dalej. Nocą na 5 maja zaległ na odpoczynek pod Krzykawką i tu został zaatakowany przez nadciągające z Olkusza siły rosyjskiego księcia, gen. Aleksandra Szachowskiego (godzina 3 - 4 nad ranem). Przez trzy godziny powstańcy walczyli znakomicie zadając przeciwnikowi znaczne straty. Szczególnie dobrze spisywali się strzelcy pod dowództwem Kazimierza hrabiego Czapskiego. Śmierć pułkownika Nullo  była w gruncie rzeczy niepotrzebna i niefortunna. Sądząc, że bitwa jest wygrana wyskoczył przed szereg, wydał komendę „A bayonettes” - Na bagnety i padł przygnieciony przez konia, a następnie trafiony kulą w pierś (mówiąc „Sono morte” - Jestem zabity). Był po prostu zziębnięty, nie wyspany, głodny, zdesperowany i zdezorientowany (nie znał języka, terenu, błędnie oceniał sytuację). Po tym przypadkowym w gruncie rzeczy incydencie„Mazur” nadal świetnie się bronił. Wysłał kompanię strzelców Alfreda Bogusza na skrzydło Rosjan, a ci nie wytrzymali ognia powstańczych sztucerów, w obawie przed okrążeniem poszli w rozsypkę i bezładnie się wycofali - porzucając nawet karabiny i tornistry. W tym momencie rzeczywiście można było sądzić, że bitwa jest wygrana. Powstańcy nie ponieśli poważniejszych strat (mieli zaledwie trzech zabitych), stanowili wciąż zwarty, zdyscyplinowany oddział, a ich morale nadal było wysokie. Sporego uszczerbku, przede wszystkim na duchu, doznali natomiast cudzoziemcy. Znieśli z pola martwego pułkownika Nullo, wykopali grób i go pochowali. Następnie postanowili wracać z powrotem do Krakowa i zażądali od Miniewskiego eskorty do granicy. Wobec jego odmowy jechali w tylnej straży posuwającego się nadal na północ oddziału. W pewnej chwili natknęli się na wrogiego dowódcę, mianowicie na wspomnianego kniazia Szachowskiego, jadącego samotrzeć (zaledwie z dwoma kozakami) i zamiast wziąć go do niewoli, sami mu się poddali. Był to dość wymowny epilog działań zbrojnych Legii Zagranicznej, a zarazem złowrogi omen dla całej wyprawy. Szachowski przesłuchał jeńców, kazał wykopać ciało płka Nullo i zawieźć je do Olkusza. Poczekał na nadejście wezwanych rezerw z Olkusza (wojsko, policja i straż graniczna, a nawet armaty) oraz posterunków z pobliskich miejscowości i podjął pościg za powstańcami.  Po raz drugi dogonił ich na otwartym terenie, na Błędowskich bezdrożach pod Chechłem. Pod rosyjskim ogniem karabinowym oddział poszedł w rozsypkę i odskoczył za Przemszę. Za rzeką „Mazur” zebrał go ponownie, zajął stanowiska i po raz kolejny odparł Rosjan, którzy znów się wycofali. W tym momencie powtórzyła się historia spod Grochowisk i z innych pól bitewnych powstania styczniowego. Na dalszą walkę, marsz, przedzieranie się lasami na Częstochowę, czy na Kielce zabrakło już sił. Nie było amunicji, żywności, a wojsko było zwyczajnie wyczerpane. Nocą z 5 na 6 maja Miniewski  ruszył zatem ku granicy z Galicją i - kierując się mapą - przeszedł tuż obok pozbawionego załogi Olkusza. Zamierzał symbolicznie zająć miasto, ale nie znalazł nawet 50 ochotników zdolnych do wykonania tego zadania. Wycieńczone wojsko szło gęsiego rozciągnięte na przestrzeni kilometra, myśląc jedynie o Galicji i o wypoczynku.
Podsumowując wyprawę Miniewski napisał później: „Zwyciężyliśmy, pobiliśmy Moskali po trzykroć, w bitwach strat liczebnych nie było, a jednak pobici zostaliśmy. Nie Moskal nas pobił, a niemoc fizyczna, głód, wyczerpanie, niewywczas i brak najniezbędniejszych środków do dalszej walki...”. Istotnie sądząc z jego relacji wszystkie trzy potyczki stoczone na ziemi olkuskiej przez Korpus Mazowiecki były zwycięskie, a straty przeciwnika w zabitych i rannych były co najmniej dziesięciokrotnie wyższe. 
Trzeba dodać, że równocześnie poszły w rozsypkę inne wychodzące z Krakowa partie i oddziały. Pod Małogoszczą, zaraz po przekroczeniu granicy, został rozbity bez porównania lepiej wyposażony oddział Ludwika Mierosławskiego (w armaty, wozy taborowe itp). W ten sposób losy powstania styczniowego w przygranicznym regionie kieleckim i zagłębiowskim (Trójkąt Trzech Cesarzy) zostały właściwie rozstrzygnięte. Kniaź Szachowski rozgościł się w Olkuszu. Na dowód zwycięstwa kazał pochować Nullo z pompą na miejscowym Starym Cmentarzu. Następnie zaczęły się represje - na Syberię zesłano proboszcza od św. Andrzeja i dwóch wikarych (za usypanie kopca Kościuszki w 1861 roku), a w ślad za nimi poszło kilka rodzin ziemiańskich i kilkudziesięciu chłopów - powstańców (miatieżnikow) i sympatyków „polskiego buntu” (głównie z okolic Skały, Ojcowa, Glanowa). 
W Egipcie i we Lwowie.
Klęska sześciu z rzędu krakowskich wypraw i śmierć wielu powstańców, w tym płka Nullo, odbiły się w kraju szerokim echem. Miniewski, niesłusznie krytykowany i obarczany odpowiedzialnością za fatalny rozwój wydarzeń, pojechał do Lwowa i wziął  udział w jeszcze jednej, równie niefortunnej wyprawie powstańczej - na Wołyń. Po klęsce gen Józefa Wysockiego pod Radziwiłłowem (2 lipca 1863) znów usiłowano go obwiniać, tym razem o opieszałość (maruderstwo). Uniewinniony przez narodowy sąd wojenny, ścigany przez  agentów rosyjskich i przez władze austriackie, udał się na leczenie do Dusznik - Zdroju (Reinnertz), skąd wyemigrował do Francji. Tu został zaangażowany przez inżyniera Ferdynanda Lessepsa (1805-1894) -  do dobrze płatnych prac projektowych przy budowie Kanału Sueskiego. Wyjechał do Algierii i Egiptu, do 1871 roku pracował w rejonie Suez - Port Said (jak sienkiewiczowski inż. Tarkowski - z powieści „W pustyni i w puszczy”). 
W powstaniu styczniowym stracił braci. Bronisław, emisariusz RN we Francji i w Italii, zmarł po powrocie do Warszawy w bliżej nieznanych okolicznościach. Władysław, dowódca i sztabowiec u gen. Langiewicza, też usiłował później wrócić w rodzinne strony, ale został schwytany i skazany wyrokiem rosyjskiego wojskowego sądu polowego na więzienie. Za rozbicie komory celnej w podkrakowskim Brzesku i zabranie z kasy ok. 5000 rubli został osadzony na dwa lata w kazamatach twierdzy Modlin (Nowogeorgijewsk). Nie powrócił już do zdrowia i umarł, nie wiadomo dokładnie gdzie i kiedy. Przepadły również dobra rodzinne Miniewskich w Wilczej Górze,  zrekwirowane przez władze carskie w ramach represji popowstaniowych. 
Po powrocie z Egiptu Józef Karol Miniewski osiadł w Galicji, w okolicach Lwowa. Pracował jako rządca dworski (administrator majątków ziemskich), urzędnik magistracki, później pobierał zasiłki dla weteranów. Żył skromnie, zajmował się działalnością społeczną na rzecz utrzymania polskości Kresów. Za zarobione pieniądze uporządkował  kwaterę powstańców styczniowych na cmentarzu Łyczakowskim i wzniósł tam symboliczny pomnik (z postacią chorążego Szymona Wizunasa Szydłowskiego, powstańca spod Witebska). Prowadził lwowskie biuro Towarzystwa Wzajemnej Pomocy Weteranów 1863/64 Roku. Po śmierci żony Wiktorii z Boguszów (1842 - 1900) sam również pobierał zasiłek dla weteranów (1905 - 1922). Sporo publikował. W „Dzienniku Polskim” (1903, nr-y 144 - 150), w „Naszym Kraju” (1906, nr 4) wyszły jego wspomnienia z nieznanymi dotąd informacjami. Brał udział w wielu polemikach, piętnował błędne tezy na temat powstania styczniowego, kolejnymi publikacjami utwierdzał swoją wiarygodność i z powodzeniem bronił honoru własnego i towarzyszy broni. W 1914 roku był prezesem redakcji „Polskiego Przeglądu Wojskowego”.
Przeżył swoje dzieci, córkę Halinę i syna Karola. W 1918/19 roku jako sędziwy weteran (77 lat) opiekował się Orlętami, udzielał im wojskowych rad i wskazówek i zagrzewał do obrony Lwowa. W 1921 roku Marszałek Józef Piłsudski odznaczył go Krzyżem Srebrnym Virtuti Militari (V Kl.), a w rok później Krzyżem Walecznych. Zmarł mając 85 lat. Jak pisała lwowska gazeta „Słowo polskie”, pochowano go z honorami generalskimi.
Puścizna pisarska Miniewskiego.
List otwarty do hrabiny z Okszów Ziemiałkowskiej, Lwów 1908; 
Wizerunki uczestników powstania, Lwów 1913; 
Ostatnie słowa, Lwów 1913; 
Kalendarz Powstańców na rok 1913;
Miniewski Józef Nieczuja, jego udział w powstaniu styczniowym. Notatki z lat młodych, epizody, listy otwarte, głosy krytyki, wiersze, wyd. Michał Michałowski, Lwów 1918;
Wiersz ku czci legionistów J. Piłsudskiego: 
„Powstaniec - Legionistom.
Wy śladem dziadów poszli serdeczną przelać krew
Na ów rozdartej Polski gorący bólem zew
Wy sztandar Zjednoczonej umieli w górę wznieść
Więc Wam po wieki wieków miłość i sława - cześć!”.
Bibliografia
Bibliografia powstania styczniowego jest ogromna i nie sposób jej tu zmieścić. Zainteresowanych odsyłam przede wszystkim do książek Walerego Przyborowskiego i Stefana Kieniewicza. Poniżej jedynie spis wykorzystanych źródeł i opracowań.
Czasopisma
„Żołnierz Polski”, Nr 52 (261)/1921 (Odznaczenie weteranów - powstańców - s. 2)
„Nasz Kraj”, zeszyt 4/20 stycznia 1906 (Cudzoziemcy w powstaniu styczniowym, Bitwa pod Krzykawką);
„Słowo Polskie”, Nr 312 (Rok XXX), Lwów, piątek 12 listopada 1926, s. 8 (notatka o śmierci płka Miniewskiego Józefa, ostatniego z pułkowników kawalerii narodowej 1863/4 - nekrolog); 
Opracowania
„Grójeckie we wspomnieniach”, Seria I, Grójec 1999;
„Słownik wiedzy o grójeckiem”, pod red. Zdzisława Szeląga, zeszyt IX/2000 (Wilczogóra, Miniewski Józef Karol), zeszyt XI/2002 (Miniewski Bronisław, Miniewski Władysław);
Tyrowicz Marian, Józef Karol Miniewski, [biogram w:] Polski Słownik Biograficzny, tom XXI, zeszyt 2.
Fotografie.
Kwatery powstańcze na Cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie i grób rodziny Miniewskich (zbiory Donaty i Zbigniewa Miniewskich).
Pomnik Szymona Wizunasa, powstańca z Witebszczyzny, ufundowany przez Miniewskiego na Cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie (Internet - Wikimedia).
Fotografie (dagerotypy) Józefa Miniewskiego (zbiory Biblioteki Narodowej, Ossolineum i Miniewskich, dostępne również w Internecie).
Opracował i napisał: Krzysztof Goc, 08.12. 2009. Olkusz".
Należy dodać, że sędzią-przewodniczącym trybunału powstańczego 1863/4, który uniewinnił płk. kawalerii narodowej  J.K. Nieczuję Miniewskiego od zarzutów odnośnie rzekomej opieszałości, kunktatorstwa i zdrady był płk Józef Stella-Sawicki ps. "Struś", ówczesny autorytet w kwestiach żołnierskiego honoru.
Nie wiem, jak biogram J.KNieczui-Miniewskiego znalazł się w Wikipedii, nic mi na ten temat nie wiadomo. 
Dlatego zwracam się o uzupełnienie bibliografii w biogramie Wikipedii o J.K Nieczui Miniewskim w sposób jak w powyższym tekście. Mgr Krzysztof Goc, mail: krzysztof.goc@onet.eu. Zgłasza: krzysztof.goc@onet.eu 62.233.242.65 (dyskusja) 22:44, 1 sty 2012 (CET)
replies: text: Wysłałam mail do zgłaszającego z informacjami na temat samodzielnego edytowania i praw autorskich. Jako że to artykuł z gazety, bez oświadczenia z redakcji zamieszczać tego nie powinniśmy, Cancre (dyskusja) 21:54, 2 sty 2012 (CET)
replies: text: : Chyba nie zrozumiałaś intencji; według mnie Krzysztof Goc prosił o podanie zamieszczonego w PSB biogramu pióra Mariana Tyrowicza jako głównego źródła. Zeskanowałem to sobie, jutro porównam z biogramem na Wikipedii i z artykułem Goca. Picus viridis Odpowiedz zoilowi 23:54, 2 sty 2012 (CET)
thread_title:  z [[Wikipedia:Zgłoś błąd w artykule]]