Dyskusja:Ibn Arabi

message: # 
# 
# 
# 
# 
#  
# 
#
#Hemispheres. Studies on Cultures and Societies : Joanna Wronecka, Ibn Arabi - un maitre soufi s.201  nr 21
#Hemispheres. Studies on Cultures and Societies: Joanna Wronecka, Le concept d'amour chez Ibn Arabi 99 , Numer 13 - 1998
#Powszechna Encyklopedia Filozofii t.4, s.700
thread_title: Recepcja IA w publikacjach polskich

message: ===Droga duchowa (nowa sekcja)===
Napiszę to, bo ta refleksja nachodzi mnie kolejny raz : brak jest OSOBNEJ sekcji opisującej drogę duchowego rozwoju IA. Uważam to obecnie za BŁAD . Te treści należałoby wydzielić z istniejącego tekstu :
#Inicjację suficką przeszedł w Almerii, w szkole założonej niegdyś przez Ibn Masarrę (zm. 931)[6]....Za symboliczne uważa, się znane z późniejszej relacji Ibn Arabiego, spotkanie z Ibn Ruszdem. Ibn Ruszd, przyjaciel jego ojca, chciał poznać młodego człowieka, podobno doznającego mistycznych wizji. Ściskając mu rękę z wszelkimi oznakami przyjaźni powiedział: "Tak", jednak zaniepokojony intencjami tego stwierdzenia Ibn Arabi odpowiedział: "Nie". Po tej niespodziewanej odpowiedzi Ibn Ruszd odstąpił nieco od Ibn Arabiego, po czym po zastanowieniu się zadał mu pytanie: "Jakie rozwiązanie znalazłeś w objawieniu (kašf) i boskim natchnieniu? Czy jest ono takie samo jak dawane nam przez racjonalny namysł (naz.ar)?" Ibn Arabi odpowiedział: "Tak i nie. Pomiędzy Tak i Nie duchy wzlatują nad swoją materię, a głowy oddzielają się od swoich ciał". Po tych słowach Ibn Ruszd stał się blady i zaczął trząść się, mamrocząc tylko "nie ma mocy bezpiecznej przed Bogiem"[7][8]. W roku 1198 Ibn Arabi towarzyszył zwłokom Ibn Ruszda podczas ich przewożenia do Kordowy, kiedy to po jednej stronie unoszącego je zwierzęcia umieszczono trumnę z nimi, a po drugiej dla zbalansowania tego ciężaru książki napisane przez filozofa[2]. Według Olivera Leamana "Ibn al-Arabi dążył w swej sławetnej (aczkolwiek fikcyjnej) debacie z Ibn Ruszdem do publicznego zniszczenia takiego podejścia do filozofii, za którym opowiadał się ten ostatni. Celem debaty było wykazanie, że takiej formy falsafy nie da się już utrzymać przy życiu, a odprowadzanie zwłok z powrotem do Kordoby uznano za symbol pogrzebania nie tylko jednego filozofa przez drugiego, ale pewnej filozofii przez nową filozofię, w bardzo publiczny, spektakularny sposób"[9]. 
#W tym samym roku Ibn Arabi miał otrzymać od Boga nakaz udania się na Wschód[2]. 
#Tak więc to właśnie poprzez specyficznie rzeczywisty świat wyobraźni ukazywali się Ibn Arabiemu Mojżesz, Jezus i Mahomet. 
cd o autorytecie i wizytach u mistrza Abd al Aziza Madhawiego (zm.1224) któremu DEDYKOWAŁ (JW pisze : POSWIĘCIL) Objawienia  ( podobnie jak traktat Ruh al-Qudus) jest w ToMiłosci s. XII-XIII. Pisze tam też , ze w 1201r. nadal pobierał u niego nauki duchowe ! 
i nie jest to dziwne , jesli przeczyta sie przypis na dole strony , że był on starszym uczniem Abu Madyana, który był mistrzem ich obu. ( ciekawa informacja, przyznam ,że ten przypis przeczytałem 1 raz dziś, choc mam ToMiłosci od dawna). --Indu (  विकिपीडिया ) 03:41, 8 sie 2008 (CEST)
replies: text: Z tą drogą duchową to jest wielki problem, bo informacje w moich źródłach są po prostu sprzeczne. Dlatego o tym nie napisałem. Przeczytałem chyba z trzy wersje tego kto był najważniejszy na jego drodze duchowej. Wszyscy się zgadzają chyba tylko co do tej szkoły założonej przez Ibn Masarrę i że odwiedzał mnóstwo różnych sufich w Hiszpanii i Afryce Północnej. Niemniej (jak się czasami zdarza:) generalnie tutaj masz rację. Tego się po prostu nie da pominąć. Spróbuję jeszcze raz poczytać to co mam i jakoś uzgodnić ze sobą, a jak się nie da, to chyba po prostu pójdę za Chittickiem, bo jednak on jest dla mnie największym autorytetem. W każdym razie to opiszę.--Nous (dyskusja) 15:29, 30 maj 2008 (CEST)
thread_title: CZego tu brakuje

message: Napiszę to, bo ta refleksja nachodzi mnie kolejny raz : brak jest OSOBNEJ sekcji opisującej drogę duchowego rozwoju IA. Uważam to obecnie za BŁAD . Te treści należałoby wydzielić z istniejącego tekstu :
#Inicjację suficką przeszedł w Almerii, w szkole założonej niegdyś przez Ibn Masarrę (zm. 931)[6]....Za symboliczne uważa, się znane z późniejszej relacji Ibn Arabiego, spotkanie z Ibn Ruszdem. Ibn Ruszd, przyjaciel jego ojca, chciał poznać młodego człowieka, podobno doznającego mistycznych wizji. Ściskając mu rękę z wszelkimi oznakami przyjaźni powiedział: "Tak", jednak zaniepokojony intencjami tego stwierdzenia Ibn Arabi odpowiedział: "Nie". Po tej niespodziewanej odpowiedzi Ibn Ruszd odstąpił nieco od Ibn Arabiego, po czym po zastanowieniu się zadał mu pytanie: "Jakie rozwiązanie znalazłeś w objawieniu (kašf) i boskim natchnieniu? Czy jest ono takie samo jak dawane nam przez racjonalny namysł (naz.ar)?" Ibn Arabi odpowiedział: "Tak i nie. Pomiędzy Tak i Nie duchy wzlatują nad swoją materię, a głowy oddzielają się od swoich ciał". Po tych słowach Ibn Ruszd stał się blady i zaczął trząść się, mamrocząc tylko "nie ma mocy bezpiecznej przed Bogiem"[7][8]. W roku 1198 Ibn Arabi towarzyszył zwłokom Ibn Ruszda podczas ich przewożenia do Kordowy, kiedy to po jednej stronie unoszącego je zwierzęcia umieszczono trumnę z nimi, a po drugiej dla zbalansowania tego ciężaru książki napisane przez filozofa[2]. Według Olivera Leamana "Ibn al-Arabi dążył w swej sławetnej (aczkolwiek fikcyjnej) debacie z Ibn Ruszdem do publicznego zniszczenia takiego podejścia do filozofii, za którym opowiadał się ten ostatni. Celem debaty było wykazanie, że takiej formy falsafy nie da się już utrzymać przy życiu, a odprowadzanie zwłok z powrotem do Kordoby uznano za symbol pogrzebania nie tylko jednego filozofa przez drugiego, ale pewnej filozofii przez nową filozofię, w bardzo publiczny, spektakularny sposób"[9]. 
#W tym samym roku Ibn Arabi miał otrzymać od Boga nakaz udania się na Wschód[2]. 
#Tak więc to właśnie poprzez specyficznie rzeczywisty świat wyobraźni ukazywali się Ibn Arabiemu Mojżesz, Jezus i Mahomet. 
cd o autorytecie i wizytach u mistrza Abd al Aziza Madhawiego (zm.1224) któremu DEDYKOWAŁ (JW pisze : POSWIĘCIL) Objawienia  ( podobnie jak traktat Ruh al-Qudus) jest w ToMiłosci s. XII-XIII. Pisze tam też , ze w 1201r. nadal pobierał u niego nauki duchowe ! 
i nie jest to dziwne , jesli przeczyta sie przypis na dole strony , że był on starszym uczniem Abu Madyana, który był mistrzem ich obu. ( ciekawa informacja, przyznam ,że ten przypis przeczytałem 1 raz dziś, choc mam ToMiłosci od dawna). --Indu (  विकिपीडिया ) 03:41, 8 sie 2008 (CEST)
replies: text: Z tą drogą duchową to jest wielki problem, bo informacje w moich źródłach są po prostu sprzeczne. Dlatego o tym nie napisałem. Przeczytałem chyba z trzy wersje tego kto był najważniejszy na jego drodze duchowej. Wszyscy się zgadzają chyba tylko co do tej szkoły założonej przez Ibn Masarrę i że odwiedzał mnóstwo różnych sufich w Hiszpanii i Afryce Północnej. Niemniej (jak się czasami zdarza:) generalnie tutaj masz rację. Tego się po prostu nie da pominąć. Spróbuję jeszcze raz poczytać to co mam i jakoś uzgodnić ze sobą, a jak się nie da, to chyba po prostu pójdę za Chittickiem, bo jednak on jest dla mnie największym autorytetem. W każdym razie to opiszę.--Nous (dyskusja) 15:29, 30 maj 2008 (CEST)
thread_title: Droga duchowa (nowa sekcja)