Dyskusja:Jan III Sobieski

message: Przyczynek do historii tryumfów Jana III.
Źródło informacji: "Kurier Lwowski" nr 230 z 20 paźdz. 1887, s. 5 za "Bulletino al numismatica e sfragistica per la Storia d’Italia".
"Pismo poświęcone numizmatyce i sfragistyce włoskiej (Bulletino al numismatica e sfragistica per la Storia d’Italia) w jednym z ostatnich zeszytów mieści pracę p. Raffaeli p. n. Giovanni III. Sobieski alla bataglia di Parkan e la medaglia commemorativa d’ Innocenzo XI. Z pracy tej dowiadujemy się, że  Inncenty XI papież aż czternaście medali wybić kazał na cześć zwycięztw pod Wiedniem i pod Parkanami.
Wszystkie były w wykonane przez sławnego medaliera Hamerani. Cztery zasługują na szczególną uwagą:  1) Z ołtarzem, na którym leży tyara, korona królewska i cesarska, tudzież czapka dożów ; w około napis: Habeto nos  foederatos. Ad majorem Dei Gloriam et Ecclesiae suae incrementum; 2) Z wieńcem palmowym i napisem: Dextera tua, Domine, percussit inimicum, 1683 ; 3) Z kaplicą Loretańską i sztandarem tureckim ofiarowanym Papieżowi przez króla; napis: sub tuum praesidium i 4) największy i najpiękniejszy ze wszystkich, z popiersiami papieża, cesarza Leopolda, króla Jana i doży Giussiniani z jednej, a z orłem dwugłowytn z drugiej strony; napis: Univit palmamque dedit. Wspaniały egzemplarz tego ostatniego posiada Johanneum w Grazu, kilka z nich  znajduje się w rękach Potockich, a niektóre oglądać  można było na wystawie zabytków z czasów Jana III  w Sukiennicach".
Bibliografia, uzupełnienie źródeł
Jan Grzegorzewski, Z sidżyllatów rumelijskich epoki wyprawy wiedeńskiej; akta tureckie (tekst turecki i polski), Lwów 1912, s. 5, 31, 34.
Österreichises Staatsarchiv, Offensiv- und Defensivbündnis zwischen Kaiser Leopold I. und König Johann III. Sobieski von Polen gegen die Türken, inseriert in die Ratifikation König Johanns III. (1683 Mai 31, Warschau). Zeitraum: 	31.03.1683 - 31.05.1683	Signatur: AT-OeStA/HHStA UR AUR 1683 III/ V 31.
*Bogusław Andrzej Baczyński
thread_title:  Tryumfy 

message: Proszę o wyjaśnienie "III" w tytule króla - Jan III Sobieski.
11andrzej (dyskusja) 12:59, 24 sty 2017 (CET)
thread_title:  III 

message: Co poza listami pozostawił król ? Słyszałem o pamiętnikach lecz nic mi o nich nie wiadomo. Czy ktoś mógłby dodac jakies informacje na ten temat?
replies: text: Tekst od scalenia
Jan Sobieski urodził się w 1629 roku na zamku w Olesku. Był synem Jakuba Sobieskiego, kasztelana krakowskiego, czyli pierwszego świeckiego senatora Rzeczypospolitej. Jego matką była Zofia Teofila z domu Daniłowicz, córka wojewody ruskiego. Był po kądzieli wnukiem hetmana Żółkiewskiego. Pochodził wprawdzie ze znakomitego i starego rodu, nie najpierwszej jednak wielkości w Rzeczypospolitej. Z tego punktu widzenia oddanie mu korony królewskiej jest ciekawym wydarzeniem w naszej historii. Dzieciństwo i młodość spędził Jan Sobieski podobnie jak wielu chłopców z rodzin magnackich. Jego ojciec, sam człowiek gruntownie wykształcony, przywiązywał wyjątkowe znaczenie do edukacji. Jan, wraz z bratem, uczył się najpierw w słynnej szkole Nowodworskiego w Krakowie. W latach 1643 - 46 studiowali na Wydziale Filozoficznym Akademii Krakowskiej, potem zaś dwa i pół roku uzupełniali edukację za granicą. Do kraju ściągnęła ich wieść o śmierci króla Władysława IV i wybuchu powstania Chmielnickiego. Dziesięć następnych lat
Sobieski spędził na wojnie. W jednej z bitew (pod Beresteczkiem) został ciężko ranny.
Jan Sobieski był człowiekiem wybitnym, o szerokich horyzontach i otwartym umyśle oraz nieprzeciętnej umysłowości. Oprócz spraw wojska i polityki, interesowała go także nauka i literatura. Był mecenasem nauki (opiekował się astronomem J.Heweliuszem, matematykiem A.Kochańskim) oraz sztuki. Jako trwały pomnik swych zainteresowań pozostawił Pałac w Wilanowie, pomyślany jak podstołeczna siedziba monarchy a wzniesiony w końcu XVII wieku przez nadwornego architekta królewskiego, Augustyna Locciego. Specjalni agenci artystyczni dokonywali dla króla zakupów dzieł sztuki w całej Europie (meble, malarstwo, sztuka chińska). Po śmierci króla pałac pozostał w rękach jego synów.
Sobieski znał kilka języków obcych (po hiszpańsku nauczył się czytać mając lat 50). Interesował się teologią, filozofią, matematyką i historią. Pięknie pisał, próbował malować.
Swoją przyszłą żonę, Marię Kazimierę d'Arquien Jan Sobieski poznał na dworze królowej Ludwiki Marii. Znalazł się tam, w obozie Jana Kazimierza, w czasie potopu. Była to wielka miłość jego życia. Romans został przerwany, ponieważ Maria poślubiła Jana Zamoyskiego. Koleje losu sprawiły jednak, że w 1665 roku Sobieski poślubił Marysieńkę, jak ją potem powszechnie nazywano. Jego listy do ukochanej uznano za perły XVII wiecznej epistolografii, a Jan Sobieski dzięki nim uzyskał swój wkład do literatury staropolskiej. Sobieski przez całe życia bardzo kochał żonę. Była ona piękną kobietą. Rozbudzała jego ambicje, przyczyniając się do wybrania go na króla. Wśród szlachty była bardzo niepopularna. W małżeństwie tym król dochował się trzech synów i córki. Pod koniec panowania stan zdrowia monarchy pogorszył się, król stracił całą swoją energię i najchętniej przebywał w ulubionym Wilanowie. Zmagania za szlachtą i liczne niepowodzenia spowodowały, że Sobieski przedwcześnie zestarzał się. Pełen goryczy, okropnie
osamotniony, zdziwaczały, stał się małostkowy i chciwy. Zmarł w ukochanym Wilanowie w 1696 roku.
Żona Jana III Sobieskiego - Maria Kazimiera d'Arquien:
Maria Kazimiera urodziła się w 1641 roku w Nevers. Jej ojciec, Henryk d'Arquien, pochodził ze zubożałego, choć starego rodu. Był skromnym kapitanem gwardii. Matka, Franciszka de la Chatre pochodziła z rodziny związanej z Gonzagami.
Przyszła królowa Marysieńka przybył do Warszawy w 1645 roku w orszaku Ludwiki Marii Gonzagi, żony Władysława IV, a potem Jana Kazimierza. Miała wtedy 3-4 lata. Jej ciotka była guwernantką Ludwiki Marii i dlatego królowa Polski zabrała dziewczynkę ze sobą. Maria prawdopodobnie została wysłana na kilka lat do Francji, do szkoły. Potem była panną we fraucymerze Ludwiki Marii i zarazem jej ulubienicą. Swego przyszłego męża poznała w 1655 roku. 26-letni Jan Sobieski był wtedy starostą Jaworskim. Zawsze twierdził, że pokochał Marię od pierwszego wejrzenia. Jednak inny magnat, ordynat Jan Zamoyski zwany sobie panem zaczął zabiegać o śliczną Francuzkę. W 1658 roku z niebywałym przepychem odbył się ich ślub. Małżeństwo z jednym z największych polskich magnatów było ogromnym sukcesem biednej margrabianki.
Z drugiej strony trzeba pamiętać, że piękna, 16 letnia panna poślubiła 31-letniego, chorego wenerycznie, często pijanego hulakę, który ją zaraził. Zarażona przez niego Maria do końca swego życia cierpiała na różne dolegliwości i miała wielkie kłopoty z urodzeniem zdrowego dziecka. Ordynat był niesłychanie bogaty, niesłychanie rozrzutny, bardzo popularny i uparty. W Zamościu witano Marię Kazimierę jak udzielną księżną. Wkrótce jednak Zamoyski zaczął zaniedbywać żonę i małżeństwo układało się źle. Picie i hulanki z przyjaciółmi były stałym powodem awantur małżeńskich. Marysieńka żyła bardzo wystawnie i urządzała liczne zabawy, na których zaczął pojawiać się przystojny kobieciarz Jan Sobieski. Nawiązali flirt, który stopniowo przerodził się w głębokie uczucie. Zostali kochankami i ślubowali sobie miłość i wierność, wymieniając pierścionki. Już z tego okresu pochodzą ich listy przepełnione miłością, pisane specjalnym szyfrem. W 1662 roku Marysieńka wyjechała do Paryża. Wracając przywiozła do Polski brata.
Stosunki między małżonkami układały się bardzo źle i Maria myślała o rozwodzie, ale niespodziewanie w 1665 roku Jan Zamoyski zmarł (na kiłę). Miesiąc później Maria Kazimiera i Jan Sobieski wzięli w tajemnicy ślub. Pośpiech wynikał z konieczności pozyskania Sobieskiego przez dwór i wykorzystania go przeciw Lubomirskiemu. Wkrótce wiadomość o ślubie rozeszła się szeroko po Polsce i wywołała powszechne oburzenie (ślub odbył się przed pogrzebem Zamoyskiego). Sobiescy zawarli nawet drugi, ostentacyjny ślub w odpowiednim terminie, wypierając się pierwszego. Marysieńka miała 24 lata, a Jan - 36. Marysieńka była piękną, pełną wdzięku kobietą. Znała język polski, ale zawsze lepiej mówiła po francusku. Była pobożna i bardzo związana z rodziną. Zupełnie nie dorównywała mężowi w sferze wykształcenia i zainteresowań. Była raczej płocha i płytka, nie interesowała się sztuką, nie posiadała też żadnych zainteresowań intelektualnych. Lubiła spacerować. Była niezwykle ambitna i łasa na pieniądze. Gdy ktoś ją uraził potrafiła,
być mściwa i zawzięta. Jan Sobieski po ślubie wyruszył na wojnę, a Marysieńka pozostała przy królowej, prawując się o majątek pozostawiony jej przez pierwszego męża. Sobieski w czasie rozstania pisał do żony piękne listy, pełne głębokiej, zmysłowej miłości, a żona okazywała mu coraz mniej uczucia i kaprysiła. Sobiescy myśleli o wyjeździe do Francji i w1667 roku Marysieńka wyruszyła tam sama, chcąc przygotować pobyt i urodzić dziecko pod opieką francuskich lekarzy.
W 1668 roku urodziła syna, Jakuba Ludwika, którego ojcem chrzestnym został Ludwik XIV, król Francji. W tym czasie Sobieski został hetmanem wielkim koronnym i dzięki zwycięstwom nad Turkami jego pozycja znacznie wzrosła. Znów pisał płomienne listy do żony, która radziła mu wziąć sobie kochankę. Po elekcji Michała Korybuta Wiśniowieckiego Sobiescy byli w opozycji. Marysieńka znów wyjechała do Francji gdzie jako pierwsza sformułowała myśl, że jej mąż może zostać królem. W tym okresie Sobieski z goryczą skarżył się na oziębłość żony. Po śmierci króla Sobieska bardzo intensywnie zabiegała o poparcie francuskie dla kandydatury męża, słała gońców do Paryża i ponaglała o instrukcje. Ostatecznie w 1674 roku Maria Kazimiera została królową Polski. Wielu historyków podkreśla, że Sobieski zawdzięcza koronę w znacznym stopniu zabiegom żony. Marysieńka nie była popularna, nawet pacta conventa zawierały warunek, że nie będzie się ona mieszać do polityki.
Od czasu elekcji z mężem układały się bardzo serdecznie. Marysieńka była troskliwą żoną, oddaną i pielęgnującą męża w czasie choroby. Listy Sobieskiego tchną szczęściem, odprężeniem i zawierają wiele pikantnych szczegółów.
Wielka polityka mało Marysieńkę obchodziła. Wykorzystywała swoje wpływy, aby walczyć o pozycję własną i swojej rodziny (np. przez wpływ na nominacje). Forsowała zbliżenie z Francją, potem z Wiedniem. Wydaje się jednak, że większy wpływ miała na Sobieskiego w czasach, gdy był jeszcze hetmanem. Teraz walczyła o godności dla ojca, a gdy to się nie powiodło sprowadziła go do Polski. Mimo, że nie miał ku temu żadnych uprawnień, załatwiła mu kapelusz kardynalski.
W czasie małżeństwa z Sobieskim Maria Kazimiera była wielokrotnie w ciąży, ale większość jej dzieci umierało lub roniła (podobnie było za czasów Zamoyskiego). Było to wynikiem choroby wenerycznej. W rezultacie zdrowo chowało się jedynie czworo dzieci - najstarszy Jakub, ulubiony syn króla, dwaj młodsi - Aleksander, słynący z urody faworyt Marysieńki i Konstanty oraz córka Teresa Kunegunda - ulubienica ojca. Rodzice liczyli na koronę polską dla Jakuba, dlatego wyróżniali go na każdym kroku i szukali odpowiedniej partii. Poślubił Jadwigę Neuburską co dawało mu świetne koligacje z cesarzem Leopoldem I.
Jan III był bardzo bogaty i choć królowa miała nań ogromny wpływ, nie pozwalał jej naruszyć swych skarbów. Królowa więc sama dbała o swe fundusze. Wzniosła na obecnym Placu Teatralnym wielki budynek zwany Marywilem, przeznaczony na halę targową, zajazd i giełdę. Odnajmowała tam sklepy kupcom. Było to źródłem poważnych dochodów monarchini.
Sobieski nie lubił Warszawy ani Wilna. Sympatią darzył Lwów i ziemie ruskie. Rodzina potrzebowała godnej siedziby monarszej. Król kupił więc dobra nazywane Villa Nova i zdecydował wybudować sobie rezydencję pod Warszawą. Na początku lat 80-tych była to już reprezentacyjna budowla, w której król bardzo lubił przebywać, a królowa mimo początkowej niechęci, przyzwyczaiła się o tego pałacu.
W końcowym okresie panowania, gdy mąż był mniej aktywny, rola polityczna królowej wzrosła. Jednak rządy Marysieńki były bardzo niepopularne. Królowa pielęgnowała króla, grali razem w karty, spacerowali. Po śmierci Jana Sobieskiegożona i dzieci zaczęły walczyć o spadek po nim. Majątek i pałace zostały rozdzielone między synów, Maria zaś otrzymała w charakterze odprawy Jaworów.
Jakub był ambitny i starał się o koronę po śmierci ojca. Gdy przegrał, zamieszkiwał głównie w otrzymanej od teścia Oławie na Śląsku. Młodsi bracia nie mieli ambicji politycznych, byli lojalni wobec brata i go słuchali. Po śmierci męża, rola polityczna Marysieńki spadła do zera. Postanowiła wyruszyć do Włoch. Wyjechała do Rzymu zabierając swą ukochaną wnuczkę, meble, tkaniny i obrazy z Wilanowa, a nawet pozostałe przy życiu wielbłądy - zdobycz męża spod Wiednia. Z czasem jej sytuacja finansowa się pogorszyła, dochody z dóbr polskich i francuskich docierały z opóźnieniem. Do matki dołączył Aleksander. Wreszcie Maria Kazimiera przeniosła się do Francji. Król przydzielił jej tam Blois.
Zmarła w wieku 75 lat w 1716 roku. Początkowo pochowana została w Blois, potem przewieziona do Polski, gdzie wraz z mężem spoczęła na Wawelu.
Sobieski był młodszym synem Jakuba Sobieskiego, późniejszego kasztelana krakowskiego i Teofili Daniłowiczówny - dziedziczki fortuny Zamoyskich. Ojciec zdając sobie sprawę z roli wykształcenia, wysłał Jana wraz ze starszym bratem Markiem na studia. Młodzi studiowali w Krakowie w Kolegium Nowodworskiego, później na Wydziale Filozoficznym Akademii Krakowskiej, by wreszcie udał się w podróż po Europie. Odwiedzili Niemcy, Francję, Anglię i Holandię. Przebywając w Paryżu, przeżył młody Jan swoją pierwszą miłość, której owocem był nieślubny syn. 
Po powrocie do kraju Sobieski związał się na stałe z wojskiem. Brał udział w walkach toczonych z powstańcami Bohdana Chmielnickiego. W bitwie pod Beresteczkiem został ranny w udo i dostał się do kozackiej niewoli. W tym też czasie stał się jedynym spadkobiercą fortuny Sobieskich, ponieważ jego brat Marek zginął w bitwie pod Batohem.
W 1654 r. przybył na dwór królewski w Warszawie, a następnie wziął udział w poselstwie do Turków. Na początku potopu szwedzkiego Jan Sobieski (podobnie jak większość wojsk kwarcianych) przeszedł na stronę Szwedów. Lecz już w marcu 1656 roku znalazł się w służbie Jana Kazimierza, zasłużył się w bitwie pod Warszawą i otrzymał godność chorążego koronnego, która otwierała widoki na buławę hetmańską. 
Czas spędzony przez przyszłego monarchę na polach bitewnych wpłynął na poszerzenie opanowanej wcześniej wiedzy teoretycznej o różnych sposobach prowadzenia kampanii wojennych. Miało to zaowocować wielkimi zwycięstwami w II połowie XVII wieku. Na uwagę zasługuje tutaj przyszła umiejętność łączenia odmiennych sposobów prowadzenia walki przez zróżnicowane formacje polskie. 
Z pobytu na dworze Jana Kazimierza wyniósł Sobieski bez wątpienia zrozumienie dla konieczności przeprowadzenia reform w Rzeczypospolitej. Przeszedł tam także szkołę wielkiej polityki. 
W czasie rokoszu Lubomirskiego poparł stronnictwo królewskie, czym zraził do siebie szlachtę, widzącą w próbach zreformowania państwa zagrożenie dla swojej wolności.
Po śmierci hetmana polnego koronnego Jerzego Sebastiana Lubomirskiego (1667) Jan Sobieski przejął buławę i w 1667 roku pokonał połączone siły kozacko-tararskie pod Podhajcami, co przysporzyło mu popularności.
Elekcja w 1669 roku przyniosła zaskakujący dla wielu wybór Michała Korybuta Wiśniowieckiego na króla Polski. Sobieski, nowo ustanowiony hetman wielki, jako najpotężniejsza osobistość w Rzeczypospolitej stanął po stronie przeciwników króla Michała, lecz powaga sytuacji w obliczu wojny z Turcją przyczyniła się do zgody z monarchą, mimo że zwolennicy Wiśniowieckiego chcieli odebrać Sobieskiemu buławę hetmańską. W 1673 r. w wielkiej bitwie chocimskiej hetman rozgromił wojska tureckie. Śmierć Michała Korybuta rozpoczęła w państwie kolejne bezkrólewie. W 1674 r. wolna elekcja przyniosła koronę Janowi Sobieskiemu, wbrew woli większości Litwinów. 
Na tronie zasiadł nie tylko znakomity wódz, ale i wielki mąż stanu, człowiek, o którym napisano wtedy:
"Jan III (...) nie będąc z krwi królewskiej, miał duszę królów."
Tocząc wojnę z Turcją, zdawał sobie Sobieski sprawę z konieczności zmiany polityki międzynarodowej Polski; dążył do zakończenia konfliktu tureckiego i postanowił zwrócić się przeciw rosnącym w siłę (kosztem Rzeczypospolitej) Austrii i Branderburgii. By zyskać na czasie zawarł w Jaworowie traktat z toczącą z tymi państwami wojnie Francją (1675) i pokój z Turcją, podpisany w 1676r. w Żurawnie. 
Stojąca przed nim od początku panowania alternatywa: walczyć z Austrią przeciw Turcji czy związać się z Francją i Szwecją w interesie obrony Pomorza i odzyskania Prus Książęcych, wynikła z trudnego położenia politycznego Rzeczypospolitej. Z jednej strony miał król wojowniczo do państwa polskiego nastawionych Turków pod panowaniem ogarniętego poczuciem mocarstwowości Karla Mustafy, a z drugiej istotny dla polskiej racji stanu problem bałtycki. Ostatecznie o decyzji zawarcia późniejszego sojuszu w dużej mierze zaważyło stanowisko Francji, która sama wycofała się z wcześniejszych zobowiązań wspierania finansowego działań polskich przeciw Brandenburgii w Prusach Książęcych, podpisując w 1679r. traktat pokojowy z tym państwem. 
W polityce wewnętrznej próbował Sobieski wzmocnić pozycję panującego. Starania te spotkały się z silną opozycją szlachty i magnatów, a zmieniająca się sytuacja międzynarodowa doprowadziła do podpisania sojuszu z Austrią, zagrożona najazdem tureckim. Układ, zawarty w 1683r. pod naciskiem papiestwa i polskiego stronnictwa proaustriackiego jeszcze tego samego roku przyniósł królowi Janowi wielką chwałę po zwycięstwie w bitwie pod Wiedniem, która przerwała oblężenie miasta szturmowanego przez Turków. Późniejszy udział Polski w "Lidze świętej" i walkach przeciw Turcji, a także pogarszająca się sytuacja wewnętrzna, wynikająca z królewskich planów reformatorskich, spowodowały utratę umocnionego podczas odsieczy wiedeńskiej autorytetu władzy. Stało się tak dlatego, że Jan III, wielki strateg wojskowy, okazał się słabym taktykiem i nie potrafił na co dzień prowadzić zręcznej gry politycznej. Rozgoryczony, osamotniony król wcześnie się postarzał, pod koniec życia stał się małostkowy i chciwy. 
Sobieski był mecenasem sztuki. Znano jego zamiłowanie do książek, a listy pisane do żony świadczą o talencie literackim - są wspaniałym zabytkiem XVII-wiecznej stylistyki. Pałac w Wilanowie dowodzi natomiast, że monarcha interesował się także architekturą. 
Sobieski, od czasu pobytu na dwoze Jana Kazimierza, pałał gorącą miłością do Marii Kazimiery d'Arquien, dwórki królowej Marii Ludwiki. Ich tajny ślub, który miał miejsce w nocy 14 maja 1665 roku, zarządziła ponoć królowa. Żona, w Polsce nazywana Marysieńką, urodziła monarsze trzynaścioro dzieci, z których przeżyło tylko trzech synów: Jakub, Aleksander i Konstanty oraz jedna córka: Teresa.
W osobie Sobieskiego na tronie polskim zasiadł nie tylko znakomity wódz, ale i wybitny mąż stanu. Człowiek o szerokich horyzontach, który "nie będąc z krwi królewskiej miał dusz królów". Jan III Sobieski był twórcą oryginalnych i dalekosiężnych planów politycznych; niektórzy określają go jako wielkiego wizjonera. Jego talent strategiczny i dowódczy, świetne sukcesy militarne wprowadziły go do panteonu największych wodzów. Sobieski rozumiał palącą potrzebę wewnętrznej przebudowy państwa. Jednak gdybyśmy oceniali rezultaty jego panowania, to nie są one tak imponujące. Reformy państwa nie przeprowadzono, śmiałe koncepcje polityki zagranicznej legły w gruzach, a nikła energia państwa trwoniona była w zmaganiach z Turcją. Zabrakło królowi konsekwencji w działaniu, a przeszkodą nie do pokonania okazała się postawa narodu szlacheckiego. W rezultacie, mimo wiktorii wiedeńskiej, pozycja międzynarodowa Rzeczypospolitej bardzo się obniżyła.
Król Jan III zmarł 17 czerwca 1696r roku, pochowany został na Wawelu.
Informacje dodatkowe dodałem ze strony [www.wilanow.hg.pl] D.Salezy
thread_title: Spuścizna literacka

message: To tytuł książki napisanej przez Tadeusza Władysława Dylak
Pierwszy tom powieści można nabyć w księgarni internetowej, wystarczy wpisać w wyszukiwarkę tytuł książki, aby wyświetliła się strona księgarni.  Książka ciekawa, bez zbednych dłużyc, z dużą dozą humoru. Jan, to oczywiście nasz hetman i król Sobieski. Autor ma również swoją stronę internetową
thread_title:  Miecz króla Jana 

message: Uwaga! Niektóre osoby zostały tak przedzielone ze względów estetycznych (patrz drzewko w artykule). To nie jest błąd.
 przodek::Marek  Sobieski::
 ur::1549/50::
 zm::1605::
 przodek::Jadwiga  Snopkowska::
 ur::1556/59::
 zm::1588/89::
 przodek::Jan  Daniłowicz::
 ur::1570::
 zm::1628::
 przodek::Zofia  Żółkiewska::
 ur::ok. 1590::
 zm::1634::
 przodek::Jakub  Sobieski::
 ur::1580::
 zm::12 VI 1646::
 przodek::Zofia Teofila  Daniłowicz::
 ur::1607::
 zm::1661::
 rodzic::Jan III Sobieski::
 ur::17 VIII 1629::
 zm::17 VI 1696::
 rodzic::  Maria Kazimiera d'Arquien::
 ur::28 VI 1641::
 zm::17 I 1716::
 data::5 VII 1665  (ślub tajny 14 V 1665)::
 dziecko::Jakub Ludwik Sobieski::
 ur::2 XI 1667::
 zm::19 XII 1737::
 dziecko::NN ::
 ur::9 V 1669::
 zm::9 V 1669::
 dziecko::NN ::
 ur::9 V 1669::
 zm::9 V 1669::
 dziecko::Teresa Teofila  Sobieska::
 ur::maj 1670::
 zm::maj 1670::
 dziecko::Barbelune  Sobieska::
 ur::15 X 1672::
 zm::1677::
 dziecko::La Mannone  Sobieska::
 ur::1674::
 zm::1675::
 dziecko::Teresa Kunegunda  Sobieska::
 ur::4 III 1676::
 zm::10 III 1730::
 dziecko::Aleksander Benedykt  Sobieski::
 ur::6/9 IX 1677::
 zm::16/19 XI 1714::
 dziecko::Konstanty Władysław  Sobieski::
 ur::1 V 1680::
 zm::28 II 1726::
 dziecko::NN::
thread_title:  Dane do drzewka genealogicznego 

message: Marek Sobieski bral udzial w obleżeniu Zbaraza. Nie bylo go pod Zborowem.
thread_title:  Jan pod Zborowem Marek w Zbarazu 

message: Nie ma żadnych informacji o jego kochankach tym bardzie o nieslubnych dzieciach a miał ich przynajmniej troje.--Paweł II z Piastów    Zagadaj 19:43, 12 lut 2008 (CET)
thread_title:  Kochanki Sobieskiego  

message: Nie ma żadnych informacji o jego kochankach tym bardzie o nieslubnych dzieciach a miał ich przynajmniej troje.--Paweł II z Piastów    Zagadaj 19:43, 12 lut 2008 (CET)
thread_title:  Kochanki Sobieskiego  

message: ostatnie zdanie w rozdziale "Powstanie Chmielnickiego" sugeruje, że Sobieski nauczył się tureckiego i tatarskiego w niecałe 2 miesiące
replies: text: : W Poczcie królów polskich B.Czwojdrak, J.Morawiec, J.Sperka. W rozdziale o Sobieskim (B.Czwojdak ). W wyd. I. Na str.213 jest napisane: Ojciec, prócz zwykłego wykształcenia dawnego w tych czasach szlacheckich dzieciom, kazał swoich synów. Jana i starszego Marka, uczyć języka tureckiego, co się później Janowi niezwykle przydało.--Paweł II z Piastów    Zagadaj 19:34, 26 maj 2008 (CEST)
thread_title:  Ze "zgłoś błąd" 

message: Proszę niech ktoś zrobi porządek z tym nawałem grafik, bo to jak to jest zrobione w obecnej wersji to woła o pomstę do nieba. Niechlujnie, nie przyporządkowane do danych działów, zasłaniają drzewo genealogiczne. Chciałem zrobić z tego galerię za pomocą szablonu {{Galeria}}, ale zmiana została cofnięta. Pozdrawiam Papciopolak (dyskusja) 12:54, 16 wrz 2008 (CEST)
thread_title:  Grafiki 

message: Błędna data elekcji, elekcja zaczęła się 19 maja ale królem został ogłoszony dopiero 21 maja, PSB podaje 19 maja ale nowsze opracowanie w pracowni PSB 21 maja http://www.wilanow-palac.art.pl/index.php?enc=848 Mathiasrex (dyskusja) 00:36, 19 maj 2009 (CEST)
thread_title:  Data elekcji 

message: w niemieckim artykule 2. türkenbelagerung jest troch skrzywiony obraz sobieskiego. wedlug niemcow byl slabym wladca i strategiem. ich argumenty ze zwlekal pomoca i pozno dotarl, ze dostal od papieza srodki na armie liczaca 80.000 a zmobilizowal tylko 40.000 tys zolnierzy. na wiki.de jest duzo wpadek sobieskiego wyliczonych, jak sie czyta artykul "2. türkenbelagerung" to sie odnosi wrazenie ze tylko cudem liga katolicka wygrala ta bitwe poniewaz sobieski byl inkompetentny. ja poruszylem kilka punktow na ich stronie, ale odrazu zostalem zaatakowany i zasugerowano mi ze jestem jakims polskim nacionalista. jezeli ktos potrafi dobrze po niemiecku to prosil bym o wsparcie. dzieki
thread_title:  czesc 

message: Wyjaśnienie, że przyczyna smierci Sobieskiego był atak serca jest wątpliwe. W. Ziembicki podaje że przyczyną była uremia, z lat 80 pochodzi diagnoza S. Szpilczyńskiego który stawia na ostrą niewydolność prawej komory serca a nie na zawał! cytyje szpilczyńskiego Wójcik biograf króla. Te dwie pozycje sa co najmniej dyskusyjne bo nie sięgają do źródła czyli sekcji zwłok pisanej po łacinie, korzystając wyłącznie z błędnego tłumaczenia Nowickiego co wykazał L. Sługocki w "sekcji zwłok króla Jana III Sobieskiego". ponadto listy Sarneckiego i na nowo przetłumaczona relacja sekcji ( w starej wersji słowa dotyczące narządów rodnych zostały zastapione w tłumaczeniu innymi częściami ciała np "kutas" -> jelito grube)wskazują że główną przyczyną zgony był choroba nerek będząca konsekwencją syfilisu
thread_title:  Do przyczyn śmierci 

message: czy do tytułu królewskiego nie należy w infoboksie dodać "Obrońca Wiary" ? Skoro taki tytuł otrzymał od papieża, to powinno się o tym tam wspomnieć. Kapsuglan (dyskusja) 14:03, 12 paź 2012 (CEST)
thread_title:  Tytuł 

message: Autor notki o Sobieski w sposób niezrozumiały pominął mało chwalebny udział Sobieskiego w największej bratobójczej bitwie w polskiej historii. Bitwa to jedno , a rzeź po bitwie nad jeńcami to drugie. Kwiat rycerstwa polskiego, ponad 3800 ofiar.
thread_title:  Brak roli Sobieskiego  w bitwie pod Mątwami w 1666  

message: Wg SJP PWN: 
http://sjp.pwn.pl/zasady/84-18-27-Nazwy-indywidualne-jednostkowe-urzedow-wladz;629403.html
i stron poświęconych pisowni tytułów honorowych:
https://pl.wikipedia.org/wiki/Tytu%C5%82y_i_zwroty_honorowe
http://sjp.pwn.pl/slowniki/tytu%C5%82%20honorowy.html
tytuły urzędów i tytuły honorowe, jak "Chorąży Wielki Koronny", "Starosta Barski", "Król Polski" i wszystkie podobne powinno się pisać dużymi literami.
thread_title:  Pisownia tytułów