Dyskusja:Transhumanizm

message: pojawia się i nurt narodowy w myśli H+ - http://www.aryanlegacy.net/national-transhumanism/  Sagi2007 (dyskusja) 16:09, 30 mar 2014 (CEST)
thread_title:  narodowy 

message: Ujmowanie posthumanizmu jako "nurtu" transhumanizmu przypomina ewentualne wskazywanie chrześcijaństwa jako przejawu zjawiska jurodstwa albo wikipedysty jako pewnego sortu administratora wikipedii. Pół biedy, gdyby dochodziło tu do utożsamienia "transhumanizmu" z "posthumanizmem". Na dodatek żadne ze źródeł wymienionych w przypisach (swoją drogą trudnych do uznania za reprezentatywne) nie wskazuje takiej podrzędności.
Z kolei zdanie: 
"Posthumanizm – filozofia rozwijająca renesansowy humanizm tak, by jego zasady przystawały bardziej do XXI-wiecznego pojmowania roli człowieka w świecie – w szczególności strącająca go z piedestału władcy wszelkiego stworzenia i architekta kończącego boskie Dzieło" 
brzmi jak improwizacja tendencyjnego poety, który "przespał" postmodernizm i nie nadrabiając braków, więdząc jedynie, że "gdzieś dzwoni" aspiruje do wypowiedzi o czymś czego nie ogarnia.
Jedynie tytułem przykładu:
P. Zawojski, POSTHUMANIZM, CZYLI HUMANIZM NASZYCH CZASÓW, Historia i Kultura nr 32/2017 - http://www.kulturaihistoria.umcs.lublin.pl/wp-content/uploads/2018/05/Kultura-i-Historia-nr-32-2017-71-79.pdf
"w uproszczonych ujęciach zdarza się utożsamiać posthumanizm z transhumanizmem, traktując te pojęcia (i to co się za nimi kryje) jako omalże synonimy będące scjentystyczną (w duchu ponowoczesnym) reinterpretacją humanizmu. (...) Powiedzmy od razu, że transhumanizm uznawany, na przykład przez Fukuyamę, za najbardziej niebezpieczną ideę współczesnego i przyszłego świata, to ruch intelektualny, filozoficzny i kulturowy proponujący wizję postczłowieka, który za sprawą neurotechnologicznych, biotechnologicznych i nanotechnologicznych narzędzi dąży do przezwyciężenia ograniczeń człowieka. (...) w tym miejscu nie mówimy o transhumanizmie i jego często utopijnych i trudnych do zaakceptowania wizjach postczłowieka, ale o posthumanizmie, a to, w moim rozumieniu, zasadniczy błąd popełniany przez wielu autorów dokonujących nieuprawnionego utożsamienia posthumanizmu z transhumanizmem (...).
Ann Weinstone (2004, s. 11) dowodzi, że posthumanizm zachowuje logikę humanizmu w wielu obszarach i podejmowanych tematach. Jednym z nich jest kwestia podmiotu kontaktującego się z innymi istnieniami zachowując swoją odrębność, bez narzucania własnej dominującej pozycji. Nie chodzi o proste zrównanie wszystkich istot żywych, ale o zrozumienie i zaakceptowanie praw zwierząt i roślin oraz partnerską koegzystencję. Posthumanizm musi mierzyć się z problematyką Innego, nie-ludzkiego bytu stanowiącego rodzaj lustra, w którym przeglądać się może człowiek na nowo wyznaczający sobie miejsce w świecie zwierząt, maszyn i rzeczy.
Posthumanizm wcale zatem nie oznacza kresu człowieczeństwa, nie jest antyhumanizmem, tak jak postczłowiek nie jest cyborgiem. Ta figura jest atrakcyjną, ale tylko metaforą pojawiającą się na przykład w fikcjonalnych realizacjach audiowizualnych, bądź też spekulacjach i eksperymentach myślowych. N. Katharine Hayles (1999) stawiała blisko dwadzieścia lat temu pytanie oto, „jak stajemy się postludźmi”, oraz co to znaczy być „postczłowiekiem”. Rozważała ona istotne kwestie wirtualizowania się ciała w relacjach z inteligentnymi maszynami, a także bycie zapośredniczone poprzez ekrany, monitory i wyświetlacze. Posthumanizm zmusza do krytycznego przemyślenia tego, co ludzkie i postludzkie w obliczu kulturonatury oraz ekspansji wirtualnej rzeczywistości (VR), rzeczywistości poszerzonej (AR) i mixed reality.
Refleksja posthumanistyczna ma postać dyskursu interdyscyplinarnego, choć być może trafniejsze byłoby posłużenie się określeniem Ryszarda Nycza, który mówi o badaniach transdyscyplinowych. Teoria krytyczna skrzyżowana ze studiami kulturowymi, rozmaite podejścia i strategie doskonale uwidaczniają się w wydawnictwie, które chciałbym przedstawić na koniec tych rozważań, bowiem dotyczy ono manifestowania się posthumanizmu w obszarze filmu i telewizji oraz szerzej kultury audiowizualnej. The Palgrave Handbook of Posthumaism in Film and Television (2015) rozpoczyna się od części prezentującej filozoficznych prekursorów posthumanizmu, takich jak Deleuze i Guattari, Latour, Jean Baudrillard, Jacques Derrida, ale też zestawienia Nietzscheańskiego Übermenscha z koncepcjami technologicznej osobliwości".
thread_title:  Posthumanizm