Dyskusja:Paszporty w Polsce

message: Uważam że artykuł powinien być nazwany "Paszporty w Polsce po 1989". Paszporty w Polsce istniały w czasie II Rzeczpospolitej i po 1945 roku.Hasło odwołuje się praktycznie do stanu po 1989 roku. Wikipedysta:Hermod (dyskusja) 22:55, 15 maj 2012 (CEST)
Widzę że artykuł został troszeczkę rozbudowany... obejmuje już lata powojenne, ale paszporty w Polsce były także przed wojną chyba nawet wcześniej niż dowody osobiste.Hermod (dyskusja) 20:56, 1 wrz 2014 (CEST)
replies: text: To trzeba dalej rozbudowac. --Piotr Konieczny aka Prokonsul Piotrus Słucham? 08:34, 2 wrz 2014 (CEST)
Osoba o pseudonimie Benedykt.vocapp stara sie wcisnąć link do płatnego serwisu sprzedającego zdjęcia dowodowe i paszportowe.Zylla (dyskusja)
Pierwsza ustawa z 17 lipca 1924 w której paszporty zwane były dowodami osobistymi (Dz.U. 1924 nr 69 poz. 672). Później rozporządzenie Prezydenta z 30 kwietnia 1932 (Dz.U. 1932 nr 38 poz. 394) i ustawa z 14 lipca 1936 (Dz.U. 1936 nr 56 poz. 404). Wedle art. 10 1. Paszporty zwyczajne, służbowe i dyplomatyczne można wydawać na okres do lat 3. Ważność paszportu można przedłużać, jednak łączny okres ważności, licząc od dnia wystawienia paszportu, nie może przekraczać lat 5. 2. Paszporty, wymienione w ust. 1, uprawniają do wielokrotnych wyjazdów i powrotów, jeżeli władza nie ograniczy ich ilości. 3. Paszporty zbiorowe można wydawać na okres do 3 miesięcy; uprawniają one do jednorazowego wyjazdu i powrotu. 4. Po upływie okresu ważności paszportu, paszport należy zwrócić władzy, która go wydała. Ustawa z 7 kwietnia 1949 (Dz.U. 1949 nr 23 poz. 153) zmieniła ostanie zdanie Paszport bez względu na jego ważność należy w przeciągu jednego tygodnia po powrocie z zagranicy zwrócić władzy krajowej, właściwej do wydawania paszportów; za granicą paszport, który utraci ważność, należy najpóźniej w dniu utraty ważności przedłożyć właściwemu konsulatowi polskiemu. Dodała Art.  22a: Kto wykracza przeciwko przepisom art. 10 ust. 4 podlega karze grzywny do 50.000 złotych. Ściganie następuje również w przypadku popełnienia przestępstwa za granicą. Do orzekania powołane są powiatowe władze administracji ogólnej. Później dekret z 14 sierpnia 1954 (Dz.U. 1954 nr 39 poz. 170) Art. 15. 1. Urząd, który wydał paszport, może z ważnych względów unieważnić paszport i zarządzić jego zwrot. Decyzja ta jest natychmiast wykonalna. 2. W przypadkach nie cierpiących zwłoki polski urząd dyplomatyczny może zatrzymać paszport i wystąpić do urzędu który wydał paszport, z wnioskiem o jego unieważnienie. Art. 16. 1. Posiadacz paszportu zwyczajnego lub służbowego powinien zgłosić swój przyjazd za granicę w najbliższym urzędzie dyplomatycznym lub konsularnym, o ile urząd taki istnieje w danym kraju. 2. Terminy i tryb wykonania obowiązku ustalonego w ust. 1 określi w drodze rozporządzenia Minister Spraw Zagranicznych. Art.  17. Paszport należy w ciągu 3 dni po powrocie z zagranicy zwrócić urzędowi, który go wydał. Art.  22. 1. W przypadku utraty paszportu w kraju należy w ciągu 24 godzin zawiadomić o tym urząd, który wystawił utracony paszport, i najbliższy komisariat lub posterunek Milicji Obywatelskiej. W przypadku utraty paszportu za granicą należy w ciągu 24 godzin zawiadomić o tym najbliższy urząd dyplomatyczny lub konsularny. 2. W przypadku utraty za granicą paszportu wydanego w danym kraju duplikat wydaje urząd, który wystawił utracony paszport, na wniosek właściwego urzędu dyplomatycznego lub konsularnego. W przypadkach wyjątkowych nie cierpiących zwłoki polski urząd dyplomatyczny lub konsularny wydaje paszport konsularny. 3. W razie znalezienia paszportu w kraju znalazca powinien go niezwłocznie złożyć w najbliższym komisariacie lub posterunku Milicji Obywatelskiej. Obywatel polski, który znajdzie polski paszport za granicą, powinien go niezwłocznie złożyć w najbliższym urzędzie dyplomatycznym lub konsularnym. Art. 23. 1. Kto narusza przepisy art. 15, 16 lub 17, podlega karze grzywny do 1.000 złotych. 2. Kto narusza przepisy art. 22 ust. 1 lub 3, podlega karze grzywny do 3.000 złotych. 3. Orzeczenie następuje w trybie postępowania karno-administracyjnego. Właściwość miejscową do orzekania w przypadku popełnienia wykroczenia za granicą określa się według miejsca zamieszkania lub pobytu obwinionego w kraju. Jeżeli zaś obwiniony nie ma w kraju ani miejsca zamieszkania, ani pobytu, właściwość miejscową określa się według ostatniego miejsca zamieszkania lub pobytu w kraju a w braku i tej podstawy - właściwe jest prezydium rady narodowej, którą określi Prezes Rady Ministrów. Zastąpiony przez ustawę z 17 czerwca 1959 (Dz.U. 1959 nr 36 poz. 224) Art. 20. 1. Posiadacz paszportu, wkładki paszportowej do dowodu osobistego lub dokumentu podróży obowiązany jest w ciągu tygodnia po przybyciu z zagranicy złożyć wymieniony dokument upoważnonemu do wydawania paszportów w kraju organowi, który go wydał lub który jest właściwy ze względu na miejsce zamieszkania posiadacza wymienionego dokumentu. Art. 21. 1. W razie utraty lub znalezienia paszportu, wkładki paszportowej do dowodu osobistego lub dokumentu podróży należy niezwłocznie zawiadomić o tym organ, który wydał wymieniony dokument, lub najbliższą jednostkę Milicji Obywatelskiej. 2. Jeżeli obywate1 polski utracił lub znalazł za granicą dokument wymieniony w ust. 1, powinien niezwłocznie zawiadomić o tym najbliższe polskie przedstawicielstwo dyplomatyczne lub urząd konsularny. Art. 22. 1. Kto narusza przepisy art. 20 lub 21, podlega karze grzywny do 1.000 złotych. 2. Orzekanie następuje w trybie przepisów o orzecznictwie karno-administracyjnym. Była czterokronie zmieniana: 29 czerwca 1962 (Dz.U. 1962 nr 39 poz. 172), 14 lutego 1967 (Dz.U. 1967 nr 6 poz. 21), 26 października 1971 (Dz.U. 1971 nr 28 poz. 261) i 5 grudnia 1983 (Dz.U. 1983 nr 66 poz. 298), odwołana 29 listopada 1990 (Dz.U. 1991 nr 2 poz. 5) Pilot Pirx (dyskusja) 21:48, 2 sie 2022 (CEST)

message: Tu ciekawy znalazłem w Commonsie:
Zauważcie MSW->MSZ itp.
Patrz też np. Daniel Rufeisen. 
Zezen (dyskusja) 13:45, 1 sie 2021 (CEST)
thread_title:  Emigracyjny - tylko w jedną stronę, do Palestyny 1945