Dyskusja:Cumulus

message: W chłodnej połowie roku chmury kłębiaste – cumulusy - na ogół nie występują. Z wiosną, gdy ląd zaczyna być wyraźnie cieplejszy (w ciągu dnia) od mórz i oceanów chmury tego typu zaczynają dominować w obszarach jednolitej, bezfrontowej pogody. Chmury cumulus powstają w wyniku ogrzewania się podłoża – często o 2-3 stopnie więcej niż otoczenie, odrywaniu się pęcherza (termika) ciepłego powietrza, który wznosząc się w górę zasysa inne termiki i tworzy komin, wieńczony na szczycie chmurą Cu. Powietrze wznoszące się obniża swoją temperaturę o 1 stopień na każde 100 metrów zmiany wysokości, jednocześnie zwiększa się objętość porcji ciepłego powietrza. Ten proces zachodzi w zasadzie bez wymiany ciepła z otoczeniem (adiabatycznie). 
Ilość zachmurzenia konwekcyjnego zależy głównie od wilgotności warstwy granicznej, także ten parametr determinuje podstawę chmur. Znaczne wygrzanie i wysuszenie powietrza przy podłożu powoduje pojawianie się nadzwyczaj wysokich podstaw chmur Cu – charakterystyczne zdjęcia z Australii czy południowych stanów USA pokazują chmury Cu zaczynające się nawet na 3000 metrach. W Polsce z reguły chmury te pojawiają się około 1000 m, a w ciągu dnia ich podstawa wzrasta do 1500-1800 m, niekiedy szybownicy mówili o ponad 2300 metrach (na nizinach). Pionowy zasięg chmur cumulus zależy od położenia warstwy hamującej (inwersji, izotermii czy zmniejszenia gradientu z równoczesnym charakterystycznym spadkiem wilgotności z wysokością). Takie warstwy tworzą się w obszarach wyżowych, gdzie powoli opada powietrze i na skutek sprężania adiabatycznie wzrasta temperatura (też o 1 stopień na 100 m). 
Najbardziej charakterystyczną cechą cumulusów jest ich kalafiorowaty kształt oraz istnienie wyraźnych przerw między poszczególnymi chmurami lub pasmami czy skupiskami. Gdy w specyficznych warunkach (znaczna wilgotność, silniejszy wiatr, mocna inwersja) chmury Cu łączą się ze sobą pozostawiając prześwity lub nieznaczne przerwy mówimy o polach chmur kłębiasto-warstwowych (stratocumulus), które mogą rozciągać się na setki kilometrów, skutecznie izolując powierzchnię ziemi od dziennego ogrzewania i nocnej utraty ciepła. 
Maciej Ostrowski

message: mam duże wątpliwości co do poprawek dotyczących odmian chmur cumulus wprowadzonych przez Chrumpsa - chodzi o to, że wydaje mi się, że takie nazwy, jak virga dotyczą zjawisk towarzyszących, a nie odmian chmur... - np. virga to widoczne pod chmurą strużki opadów, itp... - Blueshade 21:50, 3 paź 2006 (CEST)
--
Trochę słusznie, bo niestety pomieszałem gatunki, odmiany i cechy dodatkowe, choć z drugiej strony wyróżniane są gatunki tylko w połączeniu z cechami charakterystycznymi, np.  Cumulonimbus virga, czy  Cumulonimbus tuba . Zgadzam się, że właściwsza jest nazwa pełna np. Cumulonimbus calvus virga . Mam zamiar to wszystko wkrótce poprawić. Chrumps ► 01:16, 4 paź 2006 (CEST)
thread_title:  odmiany... 

message: Wobec tego kolor chmur Cumulus zależy od położenia obserwatora i od pozycji słońca i nie powinien być używany naukowo do ich charakteryzacji - nie ma takiego zakazu przy pisaniu poezji o chmurach
Od kiedy to Wikipedia jest poradnikiem dla początkujących poetów? Ostatnia część tego zdania jest tak głupia, że już nawet nie śmieszy... Może by tak mała zmiana?
thread_title:  Poezja o chmurach