Dyskusja:Alfabet łaciński

message: 600px|thumb|center|Wersja archaicznego alfabetu łacińskiego niezawierającego już litery Z, a jeszcze bez litery G
To nie może zostać w artykule z tak skromnym podpisem, bo wprowadza fałszywe wrażenie, że jest to inskrypcja poświadczająca stan alfabetu z okresu przejściowego między usunięciem "Z" a dodaniem "G". Tymczasem, jak wynika z mojej dyskusji z Radomilem, jest to po prostu rekonstrukcja alfabetu z napisu, w którym litery "Z" brakuje przypadkiem. Autokrata 01:22, 23 sty 2007 (CET)
thread_title:  Stan alfabetu 

message: mała uwaga do ciekawostki z y, że jest po i .... bo ten sam znak; w języku litewskim nie ma głoski Y, znak ten oznacza tyle samo co długi I, podobnie jest z ich ą - to takie długie a.
thread_title:  litewski 

message: W alfabecie polskim nie ma dużych liter! Są wielkie! ABCDE
* Poprawione. Picus viridis Odpowiedz zoilowi 19:52, 31 sie 2008 (CEST)
Jak to nie ma dużych liter? Są, można mówić i "duża" i "wielka" litera, a prof. Miodek poleca nawet tę pierwszą opcję :)
thread_title:  Litery 

message: "Początkowo litera C służyła do oddawania zarówno głoski /k/, jak i głoski /g/". Nie podano, jak oznaczana była głoska /c/. - Zgłasza: Rymar 77.255.100.190 (dyskusja) 14:51, 14 maj 2018 (CEST)
* Może po prostu jej nie było? Skąd założenie, że miałaby być? swoją drogą, brak informacji to nie błąd. Tar Lócesilion (queta) 18:22, 14 maj 2018 (CEST)
* Kto słyszał o Cyceronie, to wie, że głoska /c/ czasem występowała. Częściowy alfabet to w Wikipedii nie jest błąd?! - Cristoforo, 14 maj 2018 
**http://cejsh.icm.edu.pl/cejsh/element/bwmeta1.element.hdl_11089_11857/.../05-Gacia.pdf - "Wszystkie posiadane dziś informacje prowadzą do wniosku, że litera zapisywana jako c w epoce klasycznej była zawsze znakiem głoski [k] 6 . W inskrypcjach pisano niekiedy literę k grecką, której w języku łacińskim właściwie nie było. W transkrypcji greckiej mamy więc: Markellon, łac. Marcello i Kikeron, łac. Cicero; Kreskens, patrikios, czyli łac. Crescens, patricius". 
*Na zarzut, że brak informacji o oznaczaniu głoski [c], odpowiedź jest jedna: w systemie fonologicznym języka łacińskiego aż do epoki klasycznej włącznie nie było spółgłoski [c]! Litera C (graficzna kontynuacja greckiej litery Γ) była wzięta od Etrusków, którzy oznaczali nią spółgłoskę [k] (czyli bezdźwięczne [g]). Toteż w czasach Cicerona wymawiano [Kikero]. Ciekawa jest też historia niemieckiego słowa kajzer (kaiser), które jest zapożyczeniem z łacińskiego caesar. Germańscy legioniści ponieśli to słowo w świat tak, jak je słyszeli: [keisar]. Sinousty (dyskusja) 11:28, 15 maj 2018 (CEST)
** Raczej [kajsar]. — Paelius Ϡ 00:08, 16 maj 2018 (CEST)
** Dwie litery samogłoskowe nie zawsze czytali jako jedna głoska: oboedio [obedio], Poenus i Punicus [penus ...], ale poeta. — Adamus 13:08, 1 cze 2018 
**** Co z tego, że "nie zawsze", skoro wyjątki da się policzyć na palcach jednej ręki? W Caesar owo 'ae' to jest jedna DWUgłoska (wyraz ma dwie sylaby: cae-sar). Z ae wymawianym w przybliżeniu tak jak napisał Paelius. Tu nigdy to nie było oddzielne a i e, więc się mylisz. 
**** Jakie wiarygodne źródła mówią o istnieniu dwugłoski 'aj'. Źródła mówią o dwugłoskach: 'au', 'eu', 'ou'.  
**** Wskazówką, że 'ae' czytane było (niekiedy) jako [aj], jest wymowa w obecnych językach takich nazw jak: niemiecki 'Kaiser' oraz hiszpańskie 'Buenos Aires' z łacińskiego 'aer' (i 'aeroplan'). — Adamus, 1 cze 2018
***** Wszystkie źródła wymieniają dwugłoski zapisywane jako AE, OE, AU, EU, niektóre jeszcze (jako wtórną) UI. To dla łaciny klasycznej. W łacinie archaicznej istniały dwugłoski zapisywane jako EI i OU, ale przed epoką klasyczną uległy ściągnięciu (monoftongizacji) do, odpowiednio, I oraz U, ujednolicając się zupełnie z prajęzykowymi długimi samogłoskami I oraz U. Dwugłoska zapisywana jako AE pochodzi od oddzielnych samogłosek A+I, które najpierw uległy ściągnięciu w dwugłoskę [aj], a ta po pewnym czasie przeszła w dwugłoskę AE, na skutek rozszerzenia wymowy drugiego elementu dwugłoski. To AE nie było "niekiedy czytane jako aj": 1) primo, [aj] to jest tylko przybliżenie właściwej wymowy, bo drugi element, jak napisałem powyżej, powinien być trochę rozszerzony (co Rzymianie oddawali zapisując ten dźwięk dygrafem AE), 2) zapis AE w 99,999% wypadków oznacza dwugłoskę (samogłoskę długą o zmiennym przebiegu artykulacji, czyli o zmiennej barwie), a nie dwie następujące po sobie samogłoski. Wyjątki to wyrazy greckie typu aer (dwie sylaby: a-er), ale trafiają się też łacińskie (aeneus, zapisywany też jako aheneus, w celu sygnalizacji wymowy przez dwie samogłoski). W dalszej fazie rozwoju języka dyftongi AE i OE uległy monoftongizacji (czyli oba elementy zlały się w pojedynczą samogłoskę, a śladem dwugłoskowości pozostał dygraf używany do zapisu). Ten proces jest poświadczony źródłowo w I wieku p.n.e. dla wsi, zapewne zmiana z pokolenia na pokolenie zataczała coraz większe kręgi, ale sam fakt, że jeszcze 500 lat później (w IV wieku n.e.) Goci słyszą "aj" w wyrazie Caesar, a miasto Caesarea w Kapadocji do tej pory nazywa się Kayseri, dowodzi, że ten proces postępował raczej niezbyt szybko. Mam nadzieję, że pomogłem i zakończy to tę owocną dyskusję nie na temat.
thread_title:  z [[Wikipedia:Zgłoś błąd w artykule]]