Dyskusja:Odrodzenie celtyckie

message: I właśnie kwestia języka stanowiła na samym początku przedmiot sporu pisarzy i intelektualistów irlandzkich. Hyde i Liga Gaelicka opowiadali się za dążeniem do wskrzeszenia celtyckiego języka gaelickiego, ale ich pomysł nie spotkał się z dużym poparciem. Po pierwsze niewielu pisarzy (nie mówiąc o czytelnikach) znało to narzecze (np. gaelickiego nie znał najwybitniejszy poeta irlandzki Yeats), po drugie zaś - przekonywali przeciwnicy tej koncepcji - zamknięcie literatury irlandzkiej w sztywnych ramach nieistniejącego już języka sprawi, że stanie się ona hermetyczna i niedostępna dla innych, że będzie tworzona sama dla siebie. Ostatecznie ogromna większość utworów Odrodzenia Irlandzkiego napisana została po angielsku, Hyde niekiedy jeszcze tworzył i wydawał teksty po gaelicku, ale, tak jak w przypadku wyżej wspomnianego zbioru, także tłumaczył je na angielski.
Fakt, że artykuł jest napisany kwiecistym językiem i ładnie ilustrowany grafikami, nie powinien przesądzać o tym, żeby go ocenić na medal. 
Artykuł ten ma podstawową wadę: podaje NIEPRAWDĘ. 
Nie będę go korygował, bo za mało znam się na literaturze irlandzkiej. Ale na tyle znam się na językoznawstwie, żeby obalić fantazjotwórstwo autora. 
Po pierwsze: język irlandzki(goidelski, iryjski gaelicki) nie jest narzeczem. Sam posiada kilka dialektów czy jak kto woli - narzeczy (Connachta, Corcaigh). Język literacki jest oparty na dialektach południowo-wschodnich.
Po wtóre: język irlandzki NIGDY nie był językiem martwym, więc nonsensem byłoby mówienie o "wskrzeszaniu" tegoż języka. Według spisu ludności Irlandii z 1851 (po okresie klęsk głodu w Irlandii) żyło 320 tysięcy monoglotów goidelskich, a więc osób, które mówiły wyłącznie po irlandzku i nie znały angielskiego (dane za prof. Leszkiem Bednarczukiem). Można sobie wyobrazić, że biglotów było znacznie więcej, a jak dodać osoby biernie znające goidelski, to pewnie było ich ponad milion. Trzydzieści lat później nie wymarli, zwłaszcza że zaczęła się budzić świadomość narodowa, a w 1893 powstała Liga Gaelicka, która zaczęła intensywnie walczyć o przywrócenie języka w życiu kulturalnym narodu (podkreślam: przywrócenie a nie "wskrzeszenie").
A więc mówienie o "hermetyczności" i "pisaniu dla siebie" jest tu koloryzowaniem historii. Czyżby pisanie w języku prostego ludu było "hermetyczne"? Inna sprawa, że klęski głodu, wojny, bieda, emigracja , a przede wszystkim postępująca anglicyzacja zrobiły swoje - dziś po irlandzku mówi tylko niecałe 40 tysięcy ludzi, trochę więcej osób zna go biernie. Ale 140 lat temu było inaczej. I nie warto fantazjować, artykuł trzeba mocno skorygować, bo jest delikatnie mówiąc niespójny merytorycznie, a mówiąc szczerze - ugładzony tak, jak to pasowało autorowi. Mam nadzieję, że ktoś się podejmie tu mozolnej korektorskiej roboty Odoaker 22:34, 22 sty 2006 (CET)
Biorąc pod uwagę, że Twoje wątpliwości wzbudza tylko pięć wyrazów z bardzo obszernego tekstu, to z chęcią podejmę się mozolnej korektorskiej roboty. Swoją drogą, być może jesteś nowym Wikipedystą i nie wiesz, że każdy może dowolny artykuł, jeśli czuje się kompetentny, edytować.
1. Różnica między przywróceniem, a wskrzeszeniem nie jest wielka. Nieprzypadkowo oba te rzeczowniki znalazły się obok siebie w słowniku wyrazów bliskoznacznych. Zadaniem literatury miało być (wg Hyde'a) rzeczywiście wskrzeszenie języka gaelickiego po znacznym zmniejszeniu jego roli w czasie angielskich rządów i dominacji języka angielskiego. Oprócz podanego przez Ciebie rozumienia słowa wskrzeszenie funkcjonuje drugie, równoprawne (wg Słownika JP pod red. M.Szymczaka): wskrzesić - wprowadzić coś na nowo, wywołać z zapomnienia, przypomnieć.
2. Językiem gaelickim posługiwała się mniejszość Irlandczyków (ok. 1/16 mieszkańców). Język ten nie był znany nigdzie poza Irlandią. I na tym polega hermetyczność i pisanie dla siebie, zresztą to jasno wynika z kontekstu. Gdyby literatura odrodzeniowa pisana była jak chciał Hyde po gaelicku istniało duże ryzyko, że po pierwsze - nie zostanie ona zrozumiana i doceniona w kraju, po drugie - nie zostanie zrozumiana i doceniona za granicą.
3. Jeśli idzie o narzecze i nieistniejący, to rzeczywiście zastosowanie tych terminu jest pewną niefrasobliwością, błędnym skrótem myślowym.
Przestrzegałbym przed zarzucaniem autorowi i wszystkim, którzy oddali głos za tym artykułem, kłamstwa i ignorancji, tym bardziej, że sam, jak mówisz, nie jesteś specjalistą. To zbyt poważne zarzuty. A jeśli masz dalsze wątpliwości co do słuszności przyznania temu artykułowi medalu, to na tej stronie możesz wnioskować o jego odebranie. 
Pozdrawiam i dziękuję za cenne wskazówki,
--DaKa 15:39, 24 sty 2006 (CET)
Nie jest moim celem wszczynanie kłótni, artykuł w obecnej postaci mi się podoba i uważam, że jest nawet wartościowy. Po zmianie tych dwóch słów może mógłbym się nie zgodzić z niektórymi argumentacjami, ale treściowo jest w porządku. Nie chcę odbierać prawa do medalu, powstrzymam się od głosu. Co do wskrzeszania - to jeśli tak rozumiesz to słowo, to równie dobrze można mówić o wskrzeszaniu przez romantyków języka czeskiego, który przeżywał ciemny okres w XVII-XVIII wieku. Co do hermetyczności - no, cóż - wszystkie niewielkie narody są narażone na taki wybór. Większości jednak zależało na tym, żeby pisać "po swojemu". Antanas Baranauskas napisał swój "Borek oniksztyński" po litewsku, a nie po polsku, bo był Litwinem i chciał pisać "dla swoich". Podobnie Handrij Zejler, Górnołużyczanin, pisał po górnołużycku, a nie po niemiecku. Przykłady można mnożyć. Natomiast odrodzenie irlandzkie uległo anglicyzacji, za słabo postawiło na język i skutkiem tego jest bardzo skromna (pomijając folklor) literatura w języku irlandzkim. Dlaczego tak było i dlaczego jest to chyba ewenementem na tle innych mniejszościowych literatur europejskich - warto by jeszcze dopisać. Może ktoś kompetentny się jeszcze na to zdecyduje, na razie nie jest źle. Odoaker 21:16, 24 sty 2006 (CET)
thread_title:   Narzecze?! 

message: Czy "Irlandzkie" w tytule powinno być na pewno z dużej litery? Olaf @ 22:09, 11 maja 2007 (CEST)
replies: text: Są dwie szkoły pisania nazw epok literackich: albo wszystko z małej litery (pozytywizm, odrodzenie irlandzkie) albo wszystko z wielkiej (Pozytywizm, Odrodzenie Irlandzkie), i w tym drugim przypadku nie ma znaczenia, że jest to przymiotnik, podobnie jak w nazwach miejscowości, np. Wodzisław Śląski. Pozdrawiam, --DaKa 23:05, 11 maja 2007 (CEST)
replies: text: :Wiedziałem, że można tak pisać rzeczownik Odrodzenie, nie wiedziałem że to się rozciąga na całą nazwę epoki. Dziękuję, Olaf @ 23:26, 11 maja 2007 (CEST)
thread_title: Wielka litera