Dyskusja:Przemoc domowa

message: W tym artykule znajdowały się bardzo poważne przekłamania, i uważam, że konsekwentne wracanie do nich jest formą wandalizmu i działania ze szkodą dla wikipedii. 
Nie istnieją żadne rzetelne badania dowodzące, że więcej męzczyzn jest ofiarami przemocy. Wszystkie polskie statystyki (Policji, ministerstwa sprawiedliwości, GUSu , CBOSu i innych tego dowodzą). 
Nawet jeśli istnieją publikacje wskazujące na istnienie masowej przemocy wobec mężczyzn, są to opracowania marginalne, a ich wyniki nie znajdują potwierdzenia w statystykach instytucjonalnych oraz w badaniach prowadzonych przez organizacje pozarządowe tak w Polsce, jak i na świecie.
Tak się akurat składa, że pisałamRaport o przemocy wobec kobiet dla Amnesty International w Polsce. Prześledziłam w związku z tym szereg publikacji, na które powołuję się w poprawkach do artykułu, które właśnie wprowadziłam. Nie chcę, żeby ktoś w trybie wandala usuwał te poprawki, proponuję zamiast tego uzgodnienie takiej wersji artykułu, w którym dostępna będzie cała gama odniesień, wyników badań i statystyk, ze wskazaniem na te, które stanowią rzetelne, potwierdzone źródła odniesienia oraz na takie, które stanowią jednorazową próbę podważenia powszechnego stanowiska.
W związku z tym proponuję, by osoba, która uporczywie wstawia tu informacje o JEDNYCH badaniach na temat przemocy masowo zadawanej przez kobiety mężczyznom, uszczegółowiła swoją tezę, i traktowała ją w taki sposób, w jaki ja ją potraktowałam poprawiając artykuł - jako stanowisko marginalne, nie posiadające wystarczającego potwierdzenia,a nie dedukowała z jednej publikacji, że "kobiety znacznie częściej zadają przemoc mężczyznom".
Dedukowanie z jednego opracowania ogólnego charakteru "kobiecej przemocy" jest zwykłą nierzetelnością i wprowadzaniem w błąd czytelników i czytelniczek wikipedii, i jako takie nie powinno być praktykowane.
Ptite (dyskusja) 09:04, 27 lut 2008 (CET)

message: Popieram wniosek. Zwłaszcza że dane, na które powołuje się autor/ka artykułu "Przemoc domowa wobec mężczyzn", przeczą same sobie. Np. znajduje się tam odwołanie (przypis 14) do następującej pozycji (cytuję): 
Arias, I., & Johnson, P. (1989).  Evaluations of physical  aggression among intimate dyas.  Journal of Interpersonal Violence, 4, 298-307. (Used Conflict Tactics Scale-CTS- with a sample of 103 male and 99 female undergraduates. Both men and women had similar experience with dating violence, 19% of women and 18% of men admitted being physically aggressive.  A significantly greater percentage of women thought self-defense was a legitimate reason for men to be aggressive,  while a greater percentage of men thought slapping was a legitimate response for a man or woman if their partner was sexually unfaithful.) 
Innymi słowy, porównywalny odsetek kobiet i mężczyzn przyznaje się do stosowania przemocy podczas randek, jednak kobiety stosują przemoc w samoobronie (przydałoby się podać z kolei odsetek kobiet - ofiar date rape), zaś mężczyźni stosują przemoc wobec kobiet jako karę za niewierność. Jeśli przemoc stosowana przez kobiety jest samoobroną, zaś przemoc stosowana przez mężczyzn próbą ukarania, to odsetki, o których mówimy (19% kobiet i 18% mężczyzn), odnoszą sie do zupełnie różnych zjawisk. Wobec tego zestawianie ich ze sobą i twierdzenie, że kobiety stosują przemoc tak samo często, jak mężczyźni, a nawet częściej niż oni, jest nieuprawnione.
thread_title:  Popieram. Źródła, które dowodzą częstszego stosowania przemocy przez kobiety, przeczą same sobie 

message: Wykorzystane przeze mnie informacje o statystykach polisji i inisterstwa sprawiedliwości pochodzą znastepujących źródeł:
Komenda Główna Policji Raport o zjawiskach patologii społecznej, stanie przestępczości i demoralizacji nieletnich oraz przedsięwzięciach w zakresie prewencji kryminalnej w 2003 roku Warszawa 2004
Komenda Główna Policji Raport o zjawiskach patologii społecznej, stanie przestępczości i demoralizacji nieletnich oraz przedsięwzięciach w zakresie prewencji kryminalnej w 2004 roku Warszawa 2005
GUS Mały rocznik statystyczny2003
Proponuję ich nie usuwać, tylko poszukać analogicznych danych w internecie Ptite (dyskusja)
thread_title:  Źródła statystyk o przemocy wobec kobiet 

message: Jeszcze całkiem niedawno dominującym, zdroworozsądkowym, a przy tym potwierdzonym jakże wielką ilością "opracowań naukowych" był pogląd, że Ziemia jest płaska i stanowi centrum kosmosu. ;) A statystyki? skąd wiadomo, że nie ma w nich przekłamań spowodowanych choćby tym, że mężczyźni albo wstydzą się zgłaszać policji akty przemocy wobec nich (a przecież na statystykach zgłoszeń opierają się statystyki wymienionych przez kol. Ptite podmiotów), albo są zwyczajnie przez oficerów dyżurnych Policji zwyczajnie "olewani" ("panie, z babą se pan nie dasz rady?!"). To raz. A gdzie reszta czynników zniekształcających przedstawioną w "pewnych, rzetelnych" statystykach rzeczywistość? Twoja bulwersacja, droga koleżanko, jest tu nie na miejscu. To, czy coś jest "rzetelną, potwierdzoną statystyką", czy też nią nie jest, jest niestety tylko Twoją opinią (podyktowaną zresztą - jak można wywnioskować z wydźwięku tekstu - jakimś takim jakby bólem spowodowanym tym, że jednak mężczyźni nie mają monopolu na przemoc, jak chciałoby się Tobie twierdzić i żeńska płeć niestety nie jest w tym względzie święta). A nie na opiniach ma się opierać encyklopedyczna WIEDZA, którą przekazuje Wikipedia. 87.105.213.184 (dyskusja) 00:44, 20 cze 2008 (CEST)
thread_title:  Dominujący pogląd? 

message: Są opisane tylko rzeczy, co się robi takim osobom w domu. Nie ma żadnej listy syndromów wdzianych "z zewnątrz", które jakby pozwalają poznać, że tam jest przemoc. A to moim zdaniem przydatne. Olga007 Dyskusja 20:32, 14 cze 2010 (CEST)
thread_title:  Zgłoszenie braku 

message: Antydyskryminacyjna agencja Unii Europejskiej - Agencja Praw Podstawowych UE - obaliła medialne mity o skali przemocy wobec kobiet w Polsce - jesteśmy krajem o najmniejszej skali przemocy wobec kobiet spośród krajów UE. Przy czym nie dotyczy to jedynie oficjalnej skali przemocy, czyli tej zgłaszanej, lecz realnej. Badanie zostało przeprowadzone na licznej grupie 42000 kobiet ze wszystkich 28 krajów członkowskich Unii Europejskiej, przy zapewnieniu im komfortu psychicznego poprzez izolację od partnerów. Co więcej Polska nie tylko ma najmniejszą skalę przemocy, ale i jest w czołówce krajów, gdzie najczęściej zgłasza się przypadki przemocy wobec kobiet. To największa jak dotychczas próba zdiagnozowania sytuacji kobiet w krajach unijnych.
Przedstawiona analiza zasługuje na uwagę również z tego względu, że traktuje badany obszar odpowiednio szeroko (skupiając się nie tylko na przemocy fizycznej, ale także psychicznej i seksualnej) oraz ze względu na wysoki stopień jej poprawności metodologicznej. Dane zbierane były bezpośrednio od osób należących do grupy badawczej, nie zaś na przykład na podstawie statystyk policyjnych, co pozwala wnioskować o ich dużej wiarygodności. Co więcej, rezultaty te pozwalają odnieść skalę i specyfikę badanego zjawiska w Polsce do realiów pozostałych krajów UE, jako że we wszystkich państwach badano wspomnianą problematykę w oparciu o tę samą metodologię.
Według Raportu, Polska na tle całej Unii Europejskiej odznacza się najniższym wskaźnikiem przemocy doświadczanej przez kobiety od obecnego lub byłego partnera. Najgorzej pod tym względem jest w Danii, Francji i Finlandii. Wszystkie wykorzystane w tym badaniu parametry rozkładają się w podobny sposób: wyniki Francji i krajów skandynawskich są niepokojące. W przeciwieństwie do nich, Polska wypada bardzo dobrze.
Polska charakteryzuje się najwyższym w Unii Europejskiej wskaźnikiem raportowalności przypadków przemocy policji. Dane te stoją w sprzeczności z forsowaną często w mediach tezą, że na wyniki Raportu decydujący wpływ miały czynniki kulturowe, rozumiane przede wszystkim jako brak społecznego przyzwolenia na mówienie o sprawach intymnych. Gdyby istotnie tak było, liczba zgłoszeń aktów przemocy na policji byłaby wprost proporcjonalna do liczby samych aktów. Tymczasem sytuacja kształtuje się dokładnie odwrotnie: w krajach skandynawskich wyjątkowo wysoki odsetek deklaracji o doświadczeniu przemocy przez kobiety powyżej 15 r. życia łączy się z bardzo niską liczbą interwencji policji (nie przekracza poziomu kilkunastu procent), zaś w Polsce przy najniższej wśród krajów UE deklarowanej liczbie aktów przemocy, prawie 30% badanych kobiet poświadcza taką interwencję, co w przypadku nie-partnerów stanowi najwyższy wskaźnik wśród krajów Unii Europejskiej. Warto także zauważyć, że wśród państw o zbliżonej do Polski liczbie aktów przemocy, żadne nie przewyższa jej deklarowaną liczbą interwencji policji. Bardziej szczegółowe dane jedynie potwierdzają tę tendencję. W badaniu częstości prześladowania kobiet powyżej 15 r. życia i w ciągu ostatnich 12 miesięcy poprzedzających wywiad lepiej od Polski wypadły jedynie Rumunia, Czechy i Litwa, przy czym w dwóch ostatnich państwach zebrano zbyt małą liczbę odpowiedzi, by móc tym danym nadać znaczenie statystyczne.
Polska charakteryzuje się także niewielką liczbą przypadków molestowania seksualnego kobiet powyżej 15. roku życia (jest ich prawie 3 razy mniej niż w Szwecji i Danii) oraz w ciągu ostatnich 12 miesięcy poprzedzających wywiad (prawie 2 razy mniej niż średnia europejska, co stanowi trzeci wynik w Unii, na równi ze Słowenią).
Polska bardzo dobrze wypada również w świetle statystyk dotyczących przemocy wobec dziewczynek. Można powiedzieć, że na tle innych państw UE, w Polsce bicie dziewczynek jest rzadkością. Tylko 14% badanych kobiet stwierdziło, że doświadczyły w dzieciństwie przemocy fizycznej. Dla porównania, w Danii do podobnych przeżyć przyznała się co trzecia respondentka, a w Finlandii prawie połowa z nich. Lepszy wynik od Polski uzyskały jedynie Słowenia (8%) i Cypr (10%).
thread_title:  Brak najświeższych danych