Dyskusja:Anioł Pitou

message: przeniosłem te długaśne fragmenty z tekstu artykułu: Karolus (zaprasza do dyskusji) 10:43, 2 wrz 2011 (CEST)
Rok 1789. We Francji trwają zamieszki, lud zaczyna wypowiadać królowi posłuszeństwo. Tymczasem w małej, prowincjonalnej wsi wychowują się dwaj chłopcy, Ludwik Anioł Pitou i Sebastian Gilbert. Obaj chłopcy wychowują się u matki tego pierwszego, razem też chodzili do tej samej szkoły księdza Fortiera. Po pewnym jednak czasie ojciec Sebastiana, doktor Honoriusz Gilbert - uczony i mason - zabiera chłopca do Paryża i oddaje go do tamtejszego uniwersytetu, sam zaś bierze udział w wojnie o niepodległość Stanów Zjednoczonych Ameryki Płn. Tymczasem pani Pitou umiera i oddaje swego synka pod opiekę swej siostry, Angeliki, okrutnej i chciwej dewotki. Anioł Pitou chodzi do szkoły ojca Fortier i szkoli się na księdza, jednakże nie zbyt mu to wychodzi. Ksiądz nie cierpi go, denerwuje go zwariowany charakter chłopaka, jego pociąg do płci przeciwnej oraz zbyt częste błędy w łacińskich tekstach. Ksiądz postanawia wyrzucić go ze szkoły. Ulegając jego błaganiom daje mu jeszcze jedną szansę i każe powiedzieć coś po łacinie, ale chłopak nie umie, co tylko wywołuje gniew księdza, który wyrzuca go ze swej szkoły, częstując na pożegnanie rózgą. Anioł Pitou wraca do ciotki, która robi mu za to scenę i idzie do księdza załagodzić sprawę. Jednak kiedy wraca (nic zresztą nie wskórawszy) zastaje siostrzeńca jak zjadł pajdę chleba ze zbyt dużą porcją sera. Wściekła przepędza go z domu. Pitou ucieka i spotyka Katarzynę Boxtel, swoją sympatię, z którą od dawna się spotykał. Dziewczyna dowiedziawszy się o jego problemach, zaprasza go do siebie. Pan Boxtel (który nie znosił księży, za to darzył wręcz boską czcią doktora Gilberta za jego pomoc dla niego) z chęcią bierze chłopca do siebie. Ma on mu pomagać w gospodarstwie, a także odczytywać przed chłopami niedawno przysłaną mu z Ameryki broszurę o republice w Stanach Zjednoczonych doktora Gilberta. Pitou z przyjemnością wykonuje to zadanie podczas zebrań chłopów, korzystając z pomocy łaciny (którą o dziwo, teraz zna lepiej niż podczas lekcji u księdza Fortier). Boxtel urządza zebrania chłopów pomimo rad swojej żony, że to może sprowadzić na niego kłopoty. W międzyczasie Anioł Pitou towarzyszy Katarzynie podczas wiejskich tańców, na których, ku jego wielkiemu smutkowi, pojawia się miejscowy elegancik, wicehrabia Izydor de Charny, który bardzo podoba się Katarzynie. Pitou sam zakochany w Katarzynie czuje zazdrość, zwłaszcza, że jego nogi są długie i kiepskie do tańca. Pomimo tego Katarzynka tańczy kilka tańców z Aniołem. Jednakże on wie, że woli pana Izydora. Pod koniec tańców zjawia się kilku agentów policyjnych, którzy obszukują Anioła i znajdują przy nim broszurę. Do tego dowiadują się, u kogo Pitou mieszka i paru z nich idzie do Boxtela. Przeszukują mu mieszkanie pod pretekstem, że ma u siebie dokumenty antypaństwowe, ale nie o nie im chodzi - im zależy na szkatułce z jakimiś listami. Boxtel po ich wyjściu szybko odkrywa, że nie są oni z prawdziwej policji i zabrali mu powierzoną przez doktora Gilberta szkatułkę. Natychmiast na swej wiernej szkapie pędzi do Paryża, by powiadomić obecnego tam od niedawna Gilberta o całej sprawie. Tymczasem Pitou wymknął się pilnującemu go agentowi z pomocą Katarzyny, która rozcięła mu więzy, a potem kazała uciekać. Pitou i Boxtel spotykają się przypadkiem w lesie, po czym zmieniając konia u znajomego docierają oboje do Paryża. 
W Paryżu jednak wybuchły zamieszki. Lud domaga się chleba, ale nie dostaje nic prócz obietnic. Wezwani przez królową żołnierze z Austrii jedynie pogarszają sytuację. Lud Paryża rusza do walki z królową, którą uważa za największego wroga kraju. Paryżanie atakują austriackich żołnierzy i dosłownie masakrują ich. Do walczących tłumów dołączają również Boxtel i Pitou (ten ostatni zdobywa nawet trofeum w postaci szabli i hełmu). Obaj dowiadują się strasznej rzeczy - doktor Gilbert siedzi w Bastylii. Odwiedzają w gimnazjum Sebastiana Gilberta, który wraz z kolegami pali się bójki z żołnierzami króla, by odbić ojca. Jedynie mądre słowa Boxtela przekonują go, by tego nie robił. Tłum ludzi pod przywództwem Boxtela i Pitou idzie pod Bastylię, by wymusić oddanie obrońcy praw ludu. Boxtel zdobywa pismo od jednego urzędnika do gubernatora Bastylii, by ten zgodził się przyjąć Boxtela jako przedstawiciela ludu. Boxtel idzie do gubernatora, ten jednak wyśmiewa ultimatum ludu i oznajmia, że jeśli lud ośmieli się go zaatakować, to on otworzy do nich ogień z armat. Boxtel wychodzi i przekazuje wiadomość ludowi, który wściekły rusza do szturmu. Gubernator Bastylii zgodnie z zapowiedzią otwiera do nich ogień, ale nie jest w stanie skutecznie odeprzeć ataku i Bastylia zostaje zdobyta. Jej gubernatora czeka straszny los - co prawda Boxtel dał mu gwarancję ocalenia życia, ale jednak, gdy znaleziono pismo gubernatora z prośbą o posiłki dla Bastylii, wściekły tłum dosłownie rozrywa na strzępy znienawidzonego przedstawiciela królewskiej władzy. Lud uwalnia z Bastylii wszystkich 7 więźniów (w tym Gilberta, człowieka chorego na umyśle i fałszerzy monet). 
Dopiero teraz czytelnik dowiaduje się, że ów doktor Gilbert to ten sam Honoriusz Gilbert z powieści Józef Balsamo. Okazało się, że nie umarł on od postrzału Filipa Taverny, ale ocalony przez Cagliostra został jego uczniem, został lekarzem i formalnym następcą swego mistrza. Gilbert jest zdumiony obecnością Boxtela i Pitou, ale raduje go odzyskanie wolności. Nie wie jednak, dlaczego go aresztowano. Idzie więc z przyjaciółmi do znajomego urzędnika i dowiaduje się, że rozkaz aresztowania wystawiła królowa na prośbę niejakiej hrabiny de Charny. Ale po co ona chciała by jego uwięzienia? Gilbert idzie więc do Wersalu, by poznać tę przyczynę. Najpierw jednak odwiedza Sebastiana, który mówi mu o tym, że widzi często pewną kobietą na ulicy, która wydaje mu się, że jest jego matką. Gilbert idzie więc do Wersalu, zyskuje audiencję u króla przekazując mu wiadomości z Paryża - o tym, że zbuntowany lud zdobył Bastylię i obecnie rozbiera ja na kawałki cegła po cegle. Ludwik XVI jest tym zdumiony, ale mniej się tym wszystkim przejmuje niż jego żona, Maria Antonina, która wręcz radzi królowi uciec z kraju i wrócić z austriackimi posiłkami. Jednakże królowi taki pomysł się nie podoba. Wysłuchuje na osobności Gilberta i dowiedziawszy się o jego aresztowaniu wzywa do siebie hrabinę de Charny i żąda od niej wyjaśnień. Okazuje się, że to znana z poprzednich dwóch części Andrea, która dotąd jeszcze nie wybaczyła Gilbertowi grzechu młodości. To również ta mściwa kobieta nasłała fałszywych agentów policyjnych, by ukradli ową szkatułkę z papierami, które były dla niej kompromitujące. Gilbert ukradł jej te papiery wiedząc, że Andrea będzie chciała się na nim mścić, więc wolał się zabezpieczyć na taką ewentualność. Teraz Gilbert hipnotyzuje Andreę sposobem, jakiego nauczył go Cagliostro i zmusza hrabinę de Charny do oddania mu szkatułki, którą natychmiast skrzętnie chowa. Ludwik XVI jest zafascynowany zdolnościami Gilbertami i mianuje go królewskim lekarzem. Gilbert postanawia pomóc królowi dogadać się z ludem. Nie jest to jednak takie proste. Lud jest coraz bardziej agresywny. Dochodzi do tego, że szturmuje królewski pałac. W walce z nim ginie w obronie królowej wicehrabia Jerzy de Charny. Ostatecznie obecność Boxtela ratuje królewską rodzinę przed linczem, ale król musi wyjść do ludu. Maria Antonina chce uciec z kraju z dziećmi i mężem (lub bez niego, jeśli nie zechce opuścić kraju). Gilbert jednak radzi jej, żeby tego nie robiła. Królowa po tym, co opowiedziała jej hrabina de Charny, nie ma do niego zaufania, jednak nie opuszcza kraju. 
Lud Paryża dopuszcza się jednak coraz bardziej brutalnych czynów. Dochodzi do tego, że złapano dwóch urzędników (teścia i zięcia) oskarżonych o rzekome nadużycia finansowe. Jeden z nich nawet udawał, że umarł i przebrał się w strój swego sługi, ale niestety nie ocaliło go to. Lud (wśród którego jest też Pitou) łapie obu panom i dokonuje na nich samosądu. Boxtel wyjaśnia Pitou, że to, co teraz robi lud, nie jest sprawiedliwe i biegną oboje po markiza de La Fayette, jednego z przywódców rewolucji. Niestety, jego obecność nic nie daje. Lud wiesza obu urzędników na latarni, po czym profanuje ich ciała. Pitou i Boxtel są przerażeni czynami rewolucji. Tymczasem Ludwik XVI wychodzi do ludu i ku rozpaczy Gilberta oraz królowej poniża się, zakładając barwy ludu (czerwony i niebieski). Boxtel i Pitou idą do Gilberta, by mu powiedzieć, że nie chcą już pomagać rewolucji i chcą wrócić na wieś. Doktor wyjaśnia im jednak, że tacy właśnie ludzi jak ich dwójka, są prawdziwi porządnymi rewolucjonistami, więc ich brak tylko zaszkodzi rewolucji. Ostatecznie Boxtel zostaje, zaś Pitou wraca na wieś i na rozkaz Boxtela przekazuje władzę w jego gospodarstwie pannie Katarzynie. Anioł liczy na miłe powitanie od swej sympatii, ta jednak nie cieszy się wcale jego widokiem, a gdy zaczyna opowiadać wszystkim o działalności rewolucji, czuje do niego wstręt (zwłaszcza po jego niemiłych wypowiedziach o “zabranie się za arystokrację”). 
Pitou staje się na wsi bohaterem. Pomimo tego, gdy odwiedza dom swojej ciotki i zjada na obiad jej jedynego koguta ciotka znów wyrzuca go z domu (choć nie omieszka przyjąć zapłaty, jaką łaskawie wręczył jej siostrzeniec). Kilku młodzików wybiera Pitou na przywódcę wiejskiej Gwardii Narodowej. Ale do tego potrzeba broni - strzelb, szabel itp. A taka broń jest w prywatnym muzeum księdza Fortiera. Anioł Pitou z lekkim lękiem idzie do księdza, który nie wita go z radością bynajmniej, zwłaszcza jak dowiaduje się o działalności chłopaka w Paryżu. Oboje wymieniają poglądy na tematy polityczne, ale nie udaje im się dogadać ze sobą. Do tego, gdy Pitou żądza wydania broni z muzeum księdza, ten oburzony odmawia, wygania Anioła i traktuje go na pożegnanie rózgą. Wściekły i poniżony Pitou zbiera młodzików, którzy z nim na czele wydzierają księdzu broń siłą. Pitou ma teraz uczyć swych żołnierzy musztry, ale jest problem, że sam nic o tym nie wie. Idzie więc do znajomego starego gajowego, który uczy go tego, co sam umie. Reszty Pitou dowiedział się ze specjalnej broszury, jaką zamówił w Paryżu. Musztra idzie mu genialnie. 
Jednocześnie Pitou odkrywa coś strasznie dla niego bolesnego. Przypadkiem jest świadkiem schadzki panny Katarzyny z wicehrabią Izydorem de Charny. Słyszy ich złośliwe docinki pod jego adresem, a szczególnie jego długich nóg. Zrozpaczony i wściekły chłopak ze złamanym sercem chce wyjechać ze wsi. Katarzyna przypadkiem zastaje go w oberży i pyta, czy chłopak już ich nie odwiedza. Czyżby stał się tak ważną figurą, że nie godzi mu się odwiedzać takich prostaków jak oni? Wówczas Pitou, ku jej przerażeniu, wyznaje jej, że wie o jej romansie z Izydorem, po czym wściekły wychodzi. Katarzyna jest przerażona, a do tego dostaje liścik od Izydora, który prosi ją o spotkanie w nocy. Katarzyna idzie do lasu i spotyka się z kochankiem, który wyznaje jej, iż jeden  jego braci, Jerzy, został zabity przez rewolucjonistów, zaś drugi brat, Olivier, wzywa Izydora w tej sprawie do Paryża. Wicehrabia musi więc jechać i żegna się z ukochaną. Katarzyna przyjmuje to ze smutkiem, ale powstrzymuje się przed okazaniem swej rozpaczy do czasu, aż Izydor zniknie. Gdy tak się staje, pada bez zmysłów na ziemię. Tak znajduje ją Anioł Pitou, którzy myśli, że Katarzyna umarła.
thread_title:  poprawki 02.09.2011