Dyskusja:Eugenika polska

message: w 1934 r. przedłożono Najwyższej Radzie Lekarskiej w Departamencie Zdrowia pierwszy projekt ustawy eugenicznej, który został też wydrukowany w „Zagadnieniach Rasy” „Zagadnienia Rasy”, 1934 R. 16, t. 8, nr 2, s. 236–243. (...) rok później przedłożono nową złagodzoną ustawę (...) „Projekt ustawy o zmniejszeniu ciężarów związanych z opieką społeczną” zakładał, że: Dla zmniejszenia wydatków, związanych z utrzymaniem jednostek ciężko dziedzicznie obarczonych (wrodzony niedorozwój umysłowy, dziedziczna padaczka, schizofrenia, obłęd maniakalno-depresyjny, dziedziczna głuchota i dziedziczna ślepota, ciężkie dziedziczne wady cielesne, wreszcie ciężki alkoholizm) należy stosować, zależnie od warunków, sposoby następujące: (1) umieszczenie w zakładach zamkniętych, uwzględniających oddzielenie jednej płci od drugiej (zakłady zamknięte dla umysłowo chorych, domy pracy dla przestępców, włóczęgów i żebraków) (...)„Zagadnienia Rasy”, 1935 R. 17, t. 9, Nr 1–2 s. 45–49.
Wątpliwem, by wniosek wprowadzał w tym miejscu coś nowego, skoro obowiązywało już Rozporządzenie Prezydenta RP o zwalczaniu żebractwa i włóczęgostwa z 14 października 1927Rozporządzenie z objaśnieniami przewidujące domy pracy przymusowej, a także dobrowolnej dla włóczęgów i żebraków (w tym ofiar nałogów).
W 1939 sędzia Sądu Najwyższego K. Fleszyński o projekcie ustawy eugenicznej powiedział, że „projekt ten nie został skierowany na drogę ustawową”, a następnie wskazał, jakie „czynniki eugeniczne” zawiera Kodeks Karny z 1932 r.,Kodeks Karny z objaśnieniami przewidując karę np. za „narażenie na zarażenie chorobą weneryczną, za przerywanie ciąży, stosunki kazirodcze i wprowadza system środków zabezpieczających, jak domy pracy przymusowej dla narkomanów, niepoprawnych przestępców, celem eliminacji jednostek szkodliwych społecznie”.„Eugenika Polska” 1939, R. 21, t. 13, nr 2 s. 154.
Odpowiednio były to art. 245, 231 – 234 oraz 206, natomiast środki zabezpieczające wyglądały inaczej, art. 79 (jeżeli sprawcę czynu zabronionego pod groźbą kary uznano za niepoczytalnego, a jego pozostawanie na wolności grozi niebezpieczeństwem porządkowi prawnemu, sąd zarządza jego umieszczenie w zakładzie leczniczym), art. 80 (jeżeli przestępcę uznano za mającego zmniejszoną poczytalność, a jego pozostawanie na wolności grozi niebezpieczeństwem porządkowi prawnemu, sąd może zarządzić jego umieszczenie w zakładzie leczniczym, a jeśli wymierzył przy tym karę pozbawienia wolności, to o jej wykonaniu sąd rozstrzyga po zwolnieniu z zakładu leczniczego), art. 81 (sąd zarządza zwolnienie z zakładu najwcześniej po upływie roku), art. 82 (jeżeli czyn pozostaje w związku z nadużywaniem środków odurzających, sąd może zarządzić, by sprawcę po odbyciu wymierzonej kary, umieszcić w zakładzie leczniczym na 2 lata z możliwością wcześniejszego zwolnienia). Zamknięcie w domu pracy przymusowej (art. 83) sąd mógł stosować, gdy przestępstwo pozostawało w związku ze wstrętem do pracy, a w zakładzie dla niepoprawnych (art. 84) stosował, w razie trzykrotnego powotu do przestępstwa oraz wobec przestępcy zawodowego lub nałogowego jeżeli pozostawanie ich na wolności grozi niebezpieczeństwem porządkowi prawnemu.
Zamknięcie w domu pracy przymusowej z Rozporządzenia z 1927 orzekane było samodzielnie na czas 3 miesięcy do 2 lat, zaś w art. 83 miało być dodatkiem do kary pozbawienia wolności na czas od roku do 5 lat, te drugie nie zostały uruchomione.
thread_title:  uzupełnienie 

thread_title:  Przypisy