Dyskusja:Wiktor Poliszczuk

message: *Nie sądzę, aby Biuro Polityczne WKP (b) zajmowało się wyrokiem na zwykłego wójta gminy. --Birczanin (dyskusja) 00:31, 12 lis 2008 (CET)
*Nie był historykiem, tylko politologiem. --Birczanin (dyskusja) 12:36, 15 gru 2008 (CET)
replies: text: :W ten sposób każdy może nazwać się historykiem. Nie ma wykształcenia w tej dziedzinie. A co do źródeł - Nasz Dziennik wspominał kiedyś o nieprawdziwości teorii Darwina ... --Birczanin (dyskusja) 13:15, 15 gru 2008 (CET)
Proszę się opanować, usuwa pan informacje o historyku i zostawia źródło, które wskazuje go jako historyka. Niech sobie pan poczyta definicje tego zawodu: CHARAKTERYSTYKA ZAWODU. Historyk zajmuje się dochodzeniem do wiedzy o zdarzeniach, które już zaistniały. Robi to na podstawie świadectw bezpośrednich, źródeł pisanych lub wyników badań nauk pomocniczych historii. Bada zjawiska i procesy zachodzące w dawnych czasach, analizuje je i stara się ułożyć w ciąg przyczynowo-skutkowy. Podstawowym materiałem źródłowym w pracy historyka są zachowane dawne druki, dokumenty, gazety, listy, pamiętniki itp. Jego praca opiera się na analizie tych materiałów, z których ogromna część zgromadzona jest w bibliotekach, czytelniach i udostępniana jest tylko naukowcom. Historycy korzystają także z dorobku uczonych, którzy badali te same procesy przed nimi. Efekty prac stanowią publikacje, artykuły, książki.  --Paweł5586 (dyskusja) 13:18, 15 gru 2008 (CET)
replies: text: :Jak już pisałem, nie ma wykształcenia historycznego. Publikował dużo (czasami naciągając fakty), więc na pewno można uznać go za publicystę. --Birczanin (dyskusja) 13:21, 15 gru 2008 (CET)
Informację w Naszym Dzienniku zamieścił Prof. dr hab. Bogumił Grott - pracownik Uniwersytetu Jagiellońskiego, specjalista w zakresie doktryn nacjonalistycznych oraz stosunków polsko-ukraińskich. Uznał go za historyka, pana osobiste zdanie nie ma znaczenia, opieramy się na źródłach --Paweł5586 (dyskusja) 13:25, 15 gru 2008 (CET)

text: :Opierając się na tym samym źródle stwierdzam, że pan Poliszczuk nie jest historykiem. I nominacja na historyka przez pana Grotta tu nie pomoże. --Birczanin (dyskusja) 13:26, 15 gru 2008 (CET)
Na szczęście to nie pan decyduje o tym kto jest historykiem, Poliszczuk spełnia wszystkie przesłanki z wyżej podanej definicji, czekam na odpowiedź admina w sprawie pana zachowania.--Paweł5586 (dyskusja) 13:45, 15 gru 2008 (CET)

text: :OK. Pozostanę jednak przy swoim zdaniu. --Birczanin (dyskusja) 14:02, 15 gru 2008 (CET)
Własne zdanie może sobie pan mieć dowolne, w Wikipedii liczy się to co mówią źródła, a to przeze mnie umieszczone mówi, że Poliszczuk jest historykiem--Paweł5586 (dyskusja) 14:13, 15 gru 2008 (CET)

text: :Myślę, że należy sprawę oddać pod osąd wszystkich Wikipedystów. --Birczanin (dyskusja) 15:00, 15 gru 2008 (CET)
Proszę bardo, nie pozwolę, na zakłamywanie historii--Paweł5586 (dyskusja) 15:09, 15 gru 2008 (CET)
Nie trzeba mieć wykształcenia z historii by być historykiem. Do odpowiedniej wiedzy można dojść innymi drogami. Kluczowe tu są dwie inne sprawy: 1. z czego zrobił doktorat i habilitację - jeśli z historii ideologii i/lub z dziejów UPA itp. to jest historykiem, bo to są prace naukowe; 2. czy miał publikacje naukowe w czasopismach historycznach recenzowanych? Lub książki wydane w naukowych instytucjach? Tego niestety brak w haśle. Natomiast ocena poziomu prac Poliszczuka nie może być podstawą negowania jego statusu - kiepski historyk, to dalej historyk. Przy okazji link w przypisach do pracy Wnuka prowadzi w niebyt. --Piotr967 podyskutujmy 17:04, 15 gru 2008 (CET)
ad. 1 za źródłem "Obronił doktorat z politologii na temat ideologii nacjonalizmu ukraińskiego na Uniwersytecie Wrocławskim", ad 2. dotarłem do recenzenta jego prac habilitacyjnych, oto co pisze Książki to: “Gorzka prawda - cień Bandery nad zbrodnią ludobójstwa” - wydana w trzech językach (polskim, ukraińskim i angielskim), “Ideologia nacjonalizmu ukraińskiego” (będąca rozprawą doktorską), “Apokalipsa według Wiktora Ukraińca”, “Fałszowanie historii najnowszej Ukrainy”, “Ocena polityczna i prawna OUN i UPA”, również wydana w języku polskim, ukraińskim i angielskim, “Akcja Wisła - próba oceny”, “Zginęli z rąk ukraińskich”, “Pojęcie integralnego nacjonalizmu ukraińskiego”, “Posłanie do braci Polaków, “Manowce polskich historyków”, “Ukraińskie ofiary OUN-UPA”, “Rok 1943: OUN Bandery na Wołyniu”, “Ludobójstwo nagrodzone”, “Gwałt na prawdzie o zbrodniach OUN Bandery”. Opus magnum Wiktora Poliszczuka, liczącym łącznie 2579 stron, jest pięciotomowe dzieło zawierające rekonstrukcję całych dziejów i ideologii Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów i Ukraińskiej Powstańczej Armii wraz z obszernym wyborem odnośnych dokumentów, zaopatrzone wspólnym tytułem “Integralny nacjonalizm ukraiński jako odmiana faszyzmu”. Dwa pierwsze tomy wymienionego dzieła posiadają własne odrębne tytuły odpowiadające ich treści. Brzmią one: w wypadku pierwszego: “Zasady ideologiczne nacjonalizmu ukraińskiego. Ukraiński ruch nacjonalistyczny - struktura organizacyjna i założenia programowe”, w wypadku drugiego: “Dowody zbrodni OUN i UPA” (ten tom stanowi rozprawę habilitacyjną Wiktora Poliszczuka). Natomiast tomy trzeci, czwarty i piąty zaopatrzono wspólnym tytułem: “Nacjonalizm ukraiński w dokumentach”. Niemniej jednak każdy z nich też posiada odrębny tytuł adekwatny do zawartości. Mamy więc: “Dokumenty z zakresu zasad ideologicznych i założeń programowych nacjonalizmu ukraińskiego”, “Dokumenty z zakresu działań struktur nacjonalizmu ukraińskiego w okresie od 1920 do grudnia 1943 roku” oraz “Dokumenty z zakresu działań struktur nacjonalizmu ukraińskiego w okresie od grudnia 1943 do 1950 roku”. I jeszcze jedno zdanie Wiktor Poliszczuk, co już stwierdziłem, recenzując jego dorobek naukowy dla potrzeb przewodu habilitacyjnego, w swoich pracach uwzględniał wszystkie te aspekty. Oto źródło: tu. Dziękuje Piotrze za wypowiedź w tym temacie, chyba wszystko już jasne.--Paweł5586 (dyskusja) 17:47, 15 gru 2008 (CET)

message: Tak się składa, że Poliszczuk nie skorzystał z dużej ilości źródeł sowieckich. We wstępie napisał, że "wykorzystał" ileś tam wspomnień, relacji i "dokumentów" co jest bzdurą bo wystarczy spojrzeć na przypisy. Widziałeś w "Gorzkiej prawdzie" albo "Dowodach zbrodni" kilka tysięcy przypisów, z których każdy jest innym źródłem?! Taką książkę jak Poliszczuk to ja mogę napisać choćby jutro. Prawda jest też taka, że z archiwów radzieckich ten niby-Ukrainiec korzystał tylko z tego co odpowiadałoby jego tezom. Już kilkanaście lat temu, gdy opublikowano tzw. Teczkę Stalina i wiele innych dokumentów z archiwów rosyjskich (tj. byłych radzieckich) okazało się, że Poliszczuk wypisywał brednie i z dokumentów nie korzystał wogóle (np. w Teczce jest wiele dokumentów świadczących o starciach UPA z wojskami NKWD, atakach na miasta rejonowe, posterunki policji, rozbijaniu przez Ukraińców oddziałów sowieckich, istriebitelnych batalionów itp.- a jak wiesz, bo zdaje się fanem Poliszczuka jesteś, "Twój autorytet" pisał, że UPA walk z NKWD "nie podejmowało"). Przykładów kłamstw i wybiórczości Poliszczuka mogę wymienić wiele. Sam zresztą podałeś cytat z jego "dzieła", który z kolei pochodzi z książki oficera UPA Stepaniaka, a obok ciemnych sfer partyzańszczyzny napisał on wiele o tym ile istnień UPA uratowało w czasie wojny i jak ciężką walkę toczyło. Ostatnio w dziele wydanym przez IPN "Polskie podziemie niepodległościowe na tle konspiracji antykomunistycznych w Europie Środkowo-Wschodniej w latach 1944-1956" (praca zbiorowa) Aleksander Gogun zamieścił ciekawą analizę historiografii ukraińskiej z lat 1991-2008 o OUN i UPA. Znalazło się i o Poliszczuku. Pozwolę sobie zacytować fragment na jego temat z artykułu: 
"Żeby więcej nie wracać do tych autorów, pokrótce omówione zostaną podstawowe publikacje traktujące OUN i UPA jak żywych wrogów. Pierwsza z tych prac to monografia emigracyjnego historyka, Kanadyjczyka Wiktora Poliszczuka, pod efektownym tytułem <<Hirka prawda. Złoczynnist' OUN-UPA (spowid ukrajincia)>> (<<Gorzka prawda...>>). Podtytuł <<spowiedź>> skłania do przypuszczenia, że sam autor działał w OUN-UPA i teraz opowiada czytelnikowi o postępkach swojej młodości, z powodu których wyraża skruchę. Jednak tak nie jest. Mamy przed sobą monografię napisaną w sposób pretendujący do naukowości. Większa część pracy poświęcona jest przedwojennej działalności OUN i walce UPA w latach 1943-1944 (powojenna działalność OUN-UPA zajmuje stosunkowo niewiele miejsca). Interesującą nas konfrontację na Zachodniej Ukrainie w latach 1944-1953 autor rozpartuje jako walkę reżimu totalitarnego z totalitarną organizacją terrorystyczną, która do osiągnięcia swoich odległych od życzeń i interesów ukraińskiego narodu celów używała metod przestępczych. W książce wykorzystano niewiele materiału dokumentalnego, natomiast zamieszczono dużo wniosków. W jednym z niedawnych wywiadów Poliszczuk oświadczył, że UPA zlikwidowała 80 tys. Ukraińców, jednak w żaden sposób nie udokumentował tego stwierdzenia."
Do entuzjastów (nie wiem jak można się podniecać takim oszczercą jak Poliszczuk, ale cóż tacy się zdarzają) Poliszczuka: cyt. "W książce wykorzystano niewiele materiału dokumentalnego... oświadczył, że UPA zlikwidowała 80 tys. Ukraińców, jednak w żaden sposób nie udokumentował tego stwierdzenia"! A więc "nie udokumentował", "niewiele materiału dokumentalnego". Jaki z tego Poliszczuka był historyk niby?! Zwykła praca licencjacka jest więcej warta niż najgrubsza monografia Poliszczuka.
Idąc "kulawym" tokiem myślenia pana Pawła i Piotra można dojść do wniosku, że byle Józio spod budki z piwem może być historykiem od zaraz. Tyle, że tak nie jest. Jak na "historyka" Poliszczuk miał bardzo słaby warsztat, naciągał fakty, lub wręcz zakłamywał historię co tylko prowadziło do wrogości między Polakami a Ukraińcami, otumanieniu takich osób jak pan Paweł oraz wrażenia w Ukraińcach, że zbrodnie UPA są fikcją bo wiele z tego co Poliszczuk napisał można było łatwo obalić (bo zwyczajnie bzdury wypisywał, zwłaszcza na temat tych astronomicznych liczb- wniosek z tego taki, że kłamstwo ma krótkie nogi). Zresztą nie wiadomo jakiej tak naprawdę narodowości jest Poliszczuk. Pisał, że jego ojciec był wójtem miasteczka Dubno przed wojną, ale żaden Ukrainiec nigdy nie był wójtem tej miejscowości. Albo więc kłamał "historyk" co do swego pochodzenia, albo w rzeczywistości był Polakiem (co też tłumaczy jego dziwny pęd w obronie polskiego szowinizmu). Sprawa śmierci tego ojca też jest niejasna, miał być zamordowany przez NKWD, rodzina wysłana do Kazachstanu, ale nagle zaraz po wojnie Poliszczuk wyjechał (otrzymał wraz z rodziną pozwolenie! To z lekka nie do pomyślenia było w ZSRR) do PRL na stałe, dostał nagle fuchę prokuratora, ciągłe awanse, brak represji itd. Coś dziwne jak na syna kułaka i wysiedleńca. To oczywiste, że musiał ostro trzymać z władzą sowiecką i wysługiwać się jej.
Zresztą w PRL i ZSRR każdy idiota mógł zostać historykiem byle tylko pisał tak jak tego chce władza.--(Marek)
thread_title:  Prawda taka, że z Poliszczuka miernota a nie historyk 

message: Dr. Rafał Wnuk – IPN Lublin
Recent Polish Historiography on Polish-Ukrainian Relations during World War II and its Aftermath
http://ece.columbia.edu/files/ece/images/wnuk-1.pdf  -  całość tekstu
Projekt Intermarium - Międzymorze Columbia University strona główna
 
W Googlach na stronie pod Rafał Wnuk . 
Andros64 (dyskusja) 10:36, 13 lut 2009 (CET)
thread_title:  Analiza stanu polskiej historiografii nt. stosunków polsko-ukraińskich - strona [[Columbia University]] - [[Rafał Wnuk (historyk)|Rafał Wnuk]] - fragment dot. prac Wiktora Poliszczuka 

message: Czy Bartłomiej Poliszczuk znajduje się na tzw. ukraińskiej cywilnej liście katyńskiej, a jeśli nie - skąd dane o jego śmierci w kwietniu 1940, gdy rodzina była deportowana.
Dubno jest i było w 1939 miastem, zatem istniała tam funkcja burmistrza nie zaś wójta. Rozumiem,że chodzi o gminę wiejską Dubno. Pytanie o źródło informacji o obsadzie stanowiska 1939.
Wg. informacji z enwiki Wiktor Poliszczuk pracował jako prokurator. Czy to prawda i jaki w takim razie był charakter pracy W.P. jako prawnika do 1981 ? (Chodzi o życiorys do 56 roku życia /1925-1981/ ) 
Andros64 (dyskusja) 20:34, 9 kwi 2009 (CEST)
Proponuje zaglądnąć do źródeł z których była pisana biografia, linki są w artykule.--Paweł5586 (dyskusja) 20:59, 9 kwi 2009 (CEST)
*Tam oprócz jednego biogramu internetowego i artykułu pośmiertnego nie ma źródeł. Wynika z tego że jedynym źródłem informacji o p. Poliszczuku jest p.Poliszczuk.
Andros64 (dyskusja) 22:11, 9 kwi 2009 (CEST)
Zatem co p. Wiktor Poliszczuk robił od 21 do 56 roku życia (1946-1981) ? Bo już wiemy,że nie bronił doktoratu ani habilitacji z politologii, ani nie publikował książek. Z Polski wyjechał w 1981 jako magister prawa.
Poza tym, jeśli publikacje, to prosi się o daty wydań ( Pierwsze i następne), ISBN i wydawcę ( czy na emigracji wydawał go Instytut Literacki w Paryżu, Polonia Book Fund ,albo Aneks w Londynie, Instytut Piłsudskiego w Londynie lub NYC , Instytut Sikorskiego , prywatni wydawcy ( jacy), uczelnie ( jakie)?
To jest podstawowy elementarny standard informacyjny artykułu encyklopedycznego.(opis bibliograficzny)
Andros64 (dyskusja) 09:50, 10 kwi 2009 (CEST)
Czy te same standardy spełniają hasła: Grzegorz Motyka (historyk), Andrzej Rosiński (historyk)? Nie, są jeszcze gorsze, nie mają w ogóle źródeł. Mimo to nie są celem nagonki, którą pan właśnie rozpętał na Poliszczuka. Być może jego działania w latach 1946-1981 nie nadają się do encyklopedii, bo zajmował się prywatnymi rzeczami. Kwestionowanie źródeł w tym przypadku: Prof. dr hab. Bogumiła Grotta, który pisze aresztowali sowieccy okupanci, wydając nań wyrok śmierci bez sądu i istotnego powodu, "nacjonaliści ukraińscy zamordowali siostrę jego matki tylko dlatego, że publicznie używała języka polskiego." to przegięcie z pana strony. Dobrze się pana działania wpisują w to co jego przeciwnikach pisze Grott: nacjonalistycznie nastawieni Ukraińcy w Kanadzie, z którymi początkowo usiłował współpracować, okazali się z jego punktu widzenia nie do przyjęcia. Jak wynika z jego wspomnień, nawet grożono mu na tyle agresywnie, że musiał szukać ochrony u kanadyjskiej policji. Również nieprzychylni w stosunku do Wiktora Poliszczuka okazali się polscy historycy w kraju, którzy albo ze względów koniunkturalnych, albo w dobrej wierze akceptowali giedroyciowską wizję relacji polsko-ukraińskich, nakazującą przemilczanie zbrodni UPA.--Paweł5586 (dyskusja) 11:54, 10 kwi 2009 (CEST)
* Jaka nagonka ? Pytanie o źródło o śmierci ojca i że był wójtem Dubna, albo ,że siostra matki została zamorodwana za posługiwanie się językiem polskim ?
Widać proste pytanie o 35 lat życiorysu i próba jego uporządkowania wywołuje duże - i niezupełnie - na razie przynajmniej - zrozumiałe emocje.
Andros64 (dyskusja) 11:58, 10 kwi 2009 (CEST)
*
dr hab.  Wiktor  Poliszczuk   (nie żyje)
 
Id osoby:   	96321
Dyscypliny KBN:	nauki o polityce
Specjalności:	historia myśli politycznej
- klasyfikacja w bazie danych Nauka Polska - żeby nie było nieporozumień
Andros64 (dyskusja) 12:03, 10 kwi 2009 (CEST)
Po pierwsze uporczywie usuwa pan źródła z artykułu w którym są odpowiedzi na pana wątpliwości, po drugie nie trzeba opisywać jego całego życia wystarczą podstawowe wiadomości, po trzecie B. Grott pisze wyraźnie tu: W nocy z 17 na 18 listopada zmarł w Kanadzie po długiej i ciężkiej chorobie dr hab. Wiktor Poliszczuk. W jego osobie straciliśmy przyjaciela Polski i Polaków, zasłużonego orędownika pojednania polsko-ukraińskiego oraz znakomitego historyka i politologa - badacza ponurych dziejów ukraińskiego ruchu nacjonalistycznego. Nie tylko skończenie historii na uczelni powoduje, że ktoś jest historykiem. Decydują o tym też inne czynniki o których pisałem.--Paweł5586 (dyskusja) 12:35, 10 kwi 2009 (CEST)
* Rozumiem,że opinia prof. Grotta (którego nb szanuję) ma być równoważna kwalifikacji naukowej.
Andros64 (dyskusja) 19:11, 10 kwi 2009 (CEST)
Oczywiście że tak, dopóki nie znajdziesz źródła, które by zaprzeczało podanym przez niego faktom. Wtedy w ramach NPOV, należałoby przeredagować kwestionowane fakty.--Paweł5586 (dyskusja) 19:46, 10 kwi 2009 (CEST)
thread_title:  Dane biograficzne 

message: *Witam ! Mam pytanie - w którym roku ukończył pan Poliszczuk studia prawnicze ? Bo od wjazdu do Polski w 1946 do wyjazdu w 1981 zieje straszliwa dziura czasowa. Birczanin (dyskusja) 15:25, 14 kwi 2009 (CEST)
thread_title: Dziura czasowa

message: "Co od listopada 2004 roku dzieje się  na Ukrainie? Kto jest za to odpowiedzialny? Jakie skutki może pociągnąć za sobą usiłowanie dokonania przewrotu w państwie?"
"Jako prawnik i politolog spróbuję odpowiedzieć na te pytania bez gniewu i politycznego zaangażowania, bez emocji, licząc się tylko z prawem i faktami. Liczę się przy tym z tym, że nie wszyscy, zaangażowani emocjonalnie lub politycznie ludzie, pogodzą się z moimi ocenami. Ja, jako prawnik i politolog, w ocenach wydarzeń nie mogę kierować się emocjami, ani też sympatiami politycznymi."
Wiktor Poliszczuk "Kryzys na Ukrainie"
Zakładam,że Wiktor Poliszczuk wiedział jakie ma wykształcenie i jaki zawód wykonuje ....
Andros64 (dyskusja) 22:42, 19 kwi 2009 (CEST)
Ja też zakładam, że prof. Grott wie o czym pisze, używając zwrotu historyk o Poliszczuku.--Paweł5586 (dyskusja) 08:48, 20 kwi 2009 (CEST)
* A ja zakładam,że każdy sam najlepiej wie, jak się publicznie przedstawia, a inni mogą tytułować go do woli, nawet guru i szesnastą inkarnacją Buddy, tak jak każdy nauczyciel gimnazjalny jest "profesorem"....
Tyle,że nie ma to nic wspólnego z danymi encyklopedycznymi.
Andros64 (dyskusja) 09:04, 20 kwi 2009 (CEST)
Nic wspólnego z danymi encyklopedycznymi ma usuwanie źródeł które dokonujesz, skoro pisał książki recenzowane przez historyków, jest historykiem--Paweł5586 (dyskusja) 12:03, 20 kwi 2009 (CEST)
Nawet ukraińska Wiki podaje, że był historykiem.--Paweł5586 (dyskusja) 12:08, 20 kwi 2009 (CEST)
Ja przypominam o sformułowaniu z bazy Nauka Polska: dyscyplina - nauki o polityce, specjalność - historia myśli politycznej. Jeśli spojrzy się na dorobek Poliszczuka, ciężko nie zauważyć, że wśród jego prac dominują analizy prac teoretycznych oraz badania nad charakterem ukraińskiego nacjonalizmu. Czyli coś z pogranicza politologii i historii. Z badaniami historycznymi Poliszczuk coś wspólnego oczywiście miał, w końcu pisał o historii doktryny i analizował wydarzenia z przeszłości. Jednak chyba najpełniej określimy jego naukową przynależność właśnie powtarzając klasyfikację z tej bazy - politolog, specjalizujący się w historii myśli politycznej, szczególnie nacjonalizmu ukraińskiego. Loraine (dyskusja) 12:14, 20 kwi 2009 (CEST)
Tyle, że historykiem jest się również wtedy kiedy pisze się książki na historyczne tematy, które są recenzowane przez innych historyków. Ponadto skoro źródła (będące historykami) określają go jako historyka to trzeba to uwzględnić. Oto co o nim pisze ks. Isakowicz - źródło nadanie śp. dr hab. Wiktorowi Poliszczukowi, ukraińskiemu historykowi, piszącemu prawdę o zbrodniach OUN-UPA, odznaczenia „Polonia Mater Nostra Est”--Paweł5586 (dyskusja) 12:39, 20 kwi 2009 (CEST)
* Ja bardzo przepraszam, wielu ludziom poważniejsze instytucje nadają doktoraty honoris causa i nikt ich nie określa doktorami UJ, KUL, czy Yale w dziedzinie nauk (wpisz). A laudacje jako źródła biogramów - no comment.
BTW. Skoro był "prawosławnym Ukraińcem" ( zgodnie z wyznaniem ojca), to czy nie należał do żadnej Cerkwi prawosławnej w Kanadzie, skoro nabożeństwo pośmiertne odbyło się w Kościele rzymskokatolickim, co bez dyspensy nie jest praktykowane. Czy był konwertytą, albo jest jakieś przekłamanie.
Andros64 (dyskusja) 12:47, 20 kwi 2009 (CEST) 
Andros64 (dyskusja) 12:47, 20 kwi 2009 (CEST)
replies: text: : Formalnie Wiktor Poliszczuk posiadał tytuł naukowy dr hab. nauk politycznych. Można więc jedynie napisać ewentualnie, że był określany jako historyk. Zwłaszcza że - powtórzę raz jeszcze - jego książki o nacjonalizmie to w większości analizy politologiczne. Napisanie, że Poliszczuk był politologiem nie jest żadną degradacją jego osoby, jedynie stwierdzeniem faktu, że takie wykształcenie zdobył. Loraine (dyskusja) 13:14, 20 kwi 2009 (CEST)
replies: text: ::Był politologiem i historykiem. Definicja historyka: Nazwa tego zawodu wywodzi się z greckiego historikós, czyli związany z historią. Historykiem może być: naukowiec, osoba zajmująca się badaniem dziejów i specjalizująca się w historii, autor literatury opisujący dzieje (dziejopis) lub nauczyciel historii w szkole. Poliszczuk nie zajmował się jedynie polityką, ale również historią np. książka Rok 1943: OUN Bandery na Wołyniu, Warszawa 2002. A znienawidzony jest przez niektórych polskich historyków dlatego, że krytykował prace np. Wnuka, Motyki, Wysockiego. Przy czym ta krytyka była merytoryczna. Oponenci oprócz grożenia jego rodzinie (w Kanadzie miał ochronę policji) nie dopuszczali go na konferencje. Ja nie widzę powodu żeby nie umieszczać wśród jego zawodów - historyka, skoro są na to rzetelne źródła - historyk UJ.--Paweł5586 (dyskusja) 13:34, 20 kwi 2009 (CEST)
replies: text: ::: Jednak baza Nauka Polska sklasyfikowała go jako politologa. Takie jest też jego wykształcenie. Dodanie informacji o specjalizacji moim zdaniem wyjaśnia sprawę, bo wskazuje, że specjalizował się w historii mimo braku ukończeniach studiów na tym kierunku. Zwłaszcza że Poliszczuk sam napisał o sobie: prawnik i politolog. Loraine (dyskusja) 13:44, 20 kwi 2009 (CEST)
replies: text: :::Nie przekonuje mnie ta argumentacja, to że ktoś jest politologiem nie oznacza, że nie może być historykiem.--Paweł5586 (dyskusja) 15:18, 20 kwi 2009 (CEST)
thread_title:  Prawnik i politolog 

message: Oceny Wiktora Poliszczuka dotyczące pomarańczowej rewolucji i polityków polskich.
Bez komentarza - do prezentacji ocen politologicznych i poglądów politycznych p. Wiktora Poliszczuka.
Andros64 (dyskusja) 12:25, 20 kwi 2009 (CEST)
Czy można prosić admina o skrócenie tego rodzaju spamu do samego linku? To dyskusja o artykule Wiktor Poliszczuk, a nie wklejanie poglądów politycznych albo krytyki (tak jak powyższa krytyka Wnuka). Mogę tego rodzaju teksty a nawet o wiele dłuższe dołączyć do haseł Rafał Wnuk czy Grzegorz Motyka, pytanie tylko co to wniesie do dyskusji czy artykułu. Mały przykładzik jak Motyka zaprzecza sam sobie w 1 akapicie A to, że zbrodnie UPA nie nosiły znamion ludobójstwa. [---] Po stronie ukraińskiej ludobójczy charakter miała zatem cała akcja antypolska, po polskiej - poszczególne pacyfikacje.--Paweł5586 (dyskusja) 14:43, 20 kwi 2009 (CEST)
replies: text: A dlaczego skracać ? Bardzo ciekawe wypociny, dające świadectwo stanu umysłowego "uczonego". Po to jest dyskusja artykułu. --Birczanin (dyskusja) 15:01, 20 kwi 2009 (CEST)
*Są to tylko przenikliwe analizy wybitnego politologa ( i hc historyka) udostępniane Wikipedystom na prawie (krótkiego) cytatu. Ciekawe tylko,że cytowanie p.Wiktora Poliszczuka  expressis verbis (na stronie dyskusji jego biogramu) to spam i poniżająca insynuacja :)).
Czyżby antytezy Pomarańczowi (faszyści) - Niebiescy (antyfaszyści) trzeba by było się wstydzić?  Jeśli tak to dlaczego?
To taki mały przykładzik w dyskusyjce. 
Czy trzeba cytat powyżej jednoznacznie skomentować - IMHO - nie- bo jest jednoznaczny - daje pojęcie o warsztacie, słownictwie i poglądach politycznych (i nie tylko) autora.
Nb. Żaden z wariantów prognozowanych nie doszedł do skutku.
Andros64 (dyskusja) 16:22, 20 kwi 2009 (CEST)
Czyżby? 35% nacjonalistycznej partii Swoboda w tarnopolskiem w niedawnych wyborach. Plakaty SS-Galizien we Lwowie, pomniki Szychewycza i Klaczkiwśkyja którzy wydawali rozkazy mordów na Polakach, pomniki Bandery twórcy organizacji która odpowiada za 120 tys. cywilnych polskich ofiar i 30 tys ukraińskich. Demonstracja nacjonalistów w obecności prezydentów Polski i Ukrainy podczas uroczystości w Hucie Pieniackiej. Faszystowskie pozdrowienie - Sława Ukrainie w ustach Juszczenki. Całe szczęście że Kaczyński nie odpowiedział gierojam sława.--Paweł5586 (dyskusja) 19:32, 20 kwi 2009 (CEST)
*Herojam sława ! --Birczanin (dyskusja) 19:58, 20 kwi 2009 (CEST)
* "To prawda, że Wiktor Janukowycz jako młodzieniec wdał się w bójkę z rówieśnikami, a że był silniejszy (ma posturę ciężarowca) niektórych z nich poturbował, za co został skazany i karę odbył, po czym, zgodnie z prawem, nastąpiło zatarcie skazania, ale nie był on skazany za czyn z niskich pobudek czy z chęci zysku. W tej sytuacji epitet "bandyta" wobec Janukowycza jest czynem karalnym."
Cymes :)))
Andros64 (dyskusja) 21:05, 20 kwi 2009 (CEST)
thread_title:  Wiktor Poliszczuk o [[Pomarańczowa rewolucja|pomarańczowej rewolucji]] 

message: "Obaj recenzenci piszą więc o tym, co w książce Poliszczuka się znalazło (a znalazło się w postaci olbrzymiej ilości cytatów z pism Doncowa, głównego ideologa ukraińskiego nacjonalizmu), nic natomiast nie potrafią powiedzieć o tym, czego w niej nie ma (a co u Doncowa jest – i znalazłyby się na to równie jednoznaczne cytaty). Zdziwiłbym się, jeśliby okazało się, że czytali oni cokolwiek z pism ukraińskich nacjonalistów poza Nacionalizmem, najważniejszym dziełem samego Doncowa3, bo nie dostrzegają, iż stworzona przez Poliszczuka interpretacja polega właśnie na strategii częściowego przemilczenia. Strategia ta święci zresztą powodzenie z powodu, o którym pisze sam zainteresowany: w Polsce współczesnej prawie nikt Doncowa nie czyta4. Bogumił Grott taką deklarację przyjął za pośredni dowód kompetencji Poliszczuka, podkreślił więc wartość książki, konstatując fakt napisania jej przez Ukraińca5. (…)
Jeśliby zastosować wobec książki Poliszczuka kryterium konieczności posługiwania się elementami warsztatu historyka idei, ocena wypadłaby bardzo słabo. Dość powiedzieć, że autor, który dla zdefiniowania podstawowych kategorii świadomości społecznej i indywidualnej posługuje się często ujęciami encyklopedycznymi, zaś charakterystyki wybitnych niekiedy postaci w historii intelektualnej Europy (jako autorytetów Doncowa) ogranicza do symplifikacji dwu-trzyzdaniowych8, nie spełnia kryteriów nauki „akademickiej”. Amatorski (i całkowicie oryginalny) charakter warsztatu badawczego Poliszczuka nie musi jednak dyskwalifikować jego pracy. Jeśli coś mnie do takiej dyskwalifikacji skłania, to jest nim ten rodzaj nastawienia autora, który powoduje brak krytycznej autorefleksji oraz całkowity brak dystansu emocjonalnego do przedmiotu swoich badań.
 
Zasadnicza metoda interpretacji (i zarazem prezentacji), stosowana przez Poliszczuka, polega na nieustannym zestawianiu cytatów pochodzących od samego Doncowa z tymi, które pochodzą od instytucji i osób z nim porównywanych. Szczególnie często następuje to w odniesieniu do dokumentów programowych, rozkazów i publikacji członków OUN. Zawsze służy to potwierdzeniu tezy o występowaniu bezpośredniego następstwa pomiędzy ideologią i praktyką działania OUN–UPA a inspiracjami Doncowa. Bez względu na to, czy i na ile związek ten można uznać za udowodniony oraz czy same cytaty są podawane w sposób zgodny z oryginałem, widzę w tej metodzie Poliszczuka świadomy zabieg, mający na celu wzmocnienie efektu moralnego zaniepokojenia czytelnika. Ten ostatni może przełożyć swój emocjonalny stosunek do tekstów, napisanych w obliczu krwawej wojny na Ukrainie (np. publikacji organu prasowego dywizji SS-Galizien „Do peremohy”)9 na samego Doncowa, piszącego przed wojną i odnoszącego się do duchowego wymiaru życia narodu ukraińskiego. 
Główna teza Poliszczuka polega na uznaniu „nacjonalizmu integralnego” za ideologię oraz ruch polityczny, charakterystyczny dla Europy środkowej i wschodniej w okresie międzywojennym i przyjmujący różne postacie, między innymi – włoskiego faszyzmu i niemieckiego nazizmu. W tym zakresie autor powołuje się na badacza nacjonalizmu ukraińskiego, Johna A. Armstronga, nie zauważa jednak, iż dokonuje nader swobodnej interpretacji jego twierdzeń. Jak podaje sam Poliszczuk, autor ten uznał „integralny nacjonalizm” za jeden z czynników, który dostarczył podbudowy ideologicznej dla faszyzmu Mussoliniego i dla wzrostu partii nazistowskiej w Niemczech. Należy sądzić, iż Armstrong zaliczył np. rasizm, szczególnie silnie rozwijający się w Niemczech, do innych niż „nacjonalizm integralny” czynników – w każdym razie w zaproponowanym przez niego zestawie cech tego nurtu nacjonalizmu próżno szukać rasizmu (tak jak próżno byłoby go szukać u Charlesa Maurrasa, którego cytowany autor przywołuje jako protoplastę „nacjonalizmu integralnego”)10. Nie sposób zatem przeczyć związkom pomiędzy poszczególnymi reprezentacjami tego nacjonalizmu a faszyzmem i nazizmem, nie można jednak – czemu dał wyraz m. in. Armstrong – zgodzić się na ich całkowite utożsamienie. 
Powyższe założenie wiąże się u Poliszczuka z tezą, iż ideologię stworzoną przez Doncowa należy uznać nie tyle za kopię faszyzmu włoskiego i niemieckiego nazizmu, lecz raczej za doktrynę stanowiącą równoległy do faszystowskiego i nazistowskiego nurt, choć nie pozbawioną wyraźnych wpływów faszyzmu (też bolszewizmu). Autor podkreśla też oryginalność myśli Doncowa w stosunku do wzoru hitlerowskiego, a nawet jego pierwszeństwo w tym zakresie. Argumentuje, że Nacionalizm został wydany w 1926, zaś druga część „Mein Kampf” (zawierająca wykład tez rasistowskich) dopiero w rok później, nie mogła być więc znana Doncowowi11. W ten sposób autor ten został u Poliszczuka przedstawiony, jako idący o wiele dalej w stosowaniu zasad darwinizmu społecznego, niż Mussolini i Hitler (tylko on „podzielił” ludzkość na gatunki w przyrodzie, na species – dodaje), a nawet za ideologa, dzięki któremu nastąpiło pogłębienie i poszerzenie ideologii faszyzmu i nazizmu12. Nie sądzę, aby uzasadnione, a przede wszystkim wiarygodne było umieszczenie jakiejkolwiek postaci, ideologii czy ruchu politycznego w pozycji równie skrajnego potępienia moralnego, jak – poczynając od Norymbergi – dzieje się to w stosunku do nazizmu i Hitlera13.
 
Uzasadnieniu wymienionych tez służy w książce Poliszczuka obszerne omówienie poszczególnych elementów doktryny Doncowa. Ich analityczne wyróżnienie oraz układ prezentacji pozostają poza dyskusją, wynikają z prawa do wyboru sposobu interpretacji przez autora. Nie ulega jednak wątpliwości, iż układ ten jest inspirowany potrzebą wykazania zbieżności pomiędzy doktryną ukraińskiego nacjonalisty, a poglądami twórców faszyzmu i nazizmu. Realizując to założenie, Poliszczuk w dwu punktach posunął się jednak stanowczo za daleko. Ideał doncowowskiej „ekspansji” stara się przedstawić, wyraźnie – acz nie wprost – nasuwając czytelnikowi skojarzenia z ideą niemieckiego Lebensraumu, jako pretensji do panowania na terytoriach narodów sąsiednich z zamiarem ich wyniszczenia. W żadnym z pism Doncowa nie znalazłem fragmentu, w którym tego rodzaju pretensje byłyby deklarowane (zawsze są natomiast obecne pretensje do ukraińskiego terytorium etnicznego). Sam Poliszczuk również nie jest w stanie wspomóc swego twierdzenia odpowiednim cytatem, obszernie cytuje jednak – zgodnie z praktykowaną zasadą – fragmenty dokumentów OUN, wskazujące na sojusz niemiecko-ukraiński w czasie wojny jako drogę realizacji wspólnego „podziału i przebudowy świata”14. 
Propagandowa nierzetelność autora dała o sobie znać w jeszcze większym stopniu przy omawianiu wątków rasistowskich w twórczości Doncowa. By „udowodnić” jego rasizm, Poliszczuk cytuje określenia, występujące na kartach „Nacionalizmu”. Cytat ten brzmi dosłownie: wielkie rasy (w rozumieniu nacji) (...) istnieje coś, co stoi wyżej, niż życie jednostek (...) wielki pochód ras wybranych (...) rasy niższe (...) wyższe i niższe rasy (...) rasy agresywne i nieagresywne (...) rasy słabe i rasy silne (...) prawo konkurencji między rasami (...) zwyrodniałe rasy15, przy czym jego poszczególne fragmenty pochodzą z zupełnie ze sobą nie powiązanych części dzieła. Nie chodzi tu jedynie o całkowite wyrwanie z kontekstu, ale także o niepoinformowanie o tym, że we wszystkich wypadkach – tak jak w pierwszym z nich – określenie „rasa” (podobnie jak osławione species) odnosi się w Nacionalizmie do narodu czy etnosu. Jest to więc określenie używane w znaczeniu nadanym mu przez socjologa Ludwika Gumplowicza, w żadnym razie zaś nie teoretyków rasizmu Artura Gobineau czy Houstona Chamberlaina. 
O rasizmie można w przypadku Doncowa mówić rzeczywiście w odniesieniu do późnej pracy „Duch naszoji dawnyny” (Praga, 1944). Jak słusznie podaje Poliszczuk, jest w niej zawarta koncepcja klasyfikacji ludności Ukrainy do kilku typów, różnych pod względem zdolności do „pracy państwowej” (nordycy, dynarczycy, pontyjczycy, ostyjczycy), jednoznacznie można też stwierdzić inspirację pracami rasistów niemieckich i francuskich, publikujących w latach przed i w czasie II wojny światowej (gł. pracami Hansa Gunthera). Jednak nadużyciem jest twierdzić, iż klasyfikacje te odnosiły się w jakikolwiek sposób do innych narodów, a szczególnie do Żydów, oraz, że to doncowowskie inspiracje doprowadziły do antysemickich, wspierających program „ostatecznego rozwiązania kwestii żydowskiej” publikacji na łamach ukraińskiej prasy nacjonalistycznej. Temu nieuzasadnionemu oskarżeniu towarzyszy zestawienie poglądów Doncowa na kwestię obecności Żydów w ukraińskim otoczeniu, z poglądami Hitlera, wyrażonymi w „Mein Kampf”. Nie ma dowodów na to, aby Doncow popierał ideę „ostatecznego rozwiązania”. W świetle tych jego publikacji, które ukazały się przed 1939 r., można za to mówić o jego konsekwentnym antysemityzmie, powtarzającym częste wątki oskarżeń wobec Żydów, popularne na łamach nacjonalistycznej prasy w całej Europie (w Polsce także w prasie katolickiej). Jeśli nawet można dopatrzeć się w nich podobieństw do wątków, wykorzystywanych w goebbelsowskiej propagandzie, to nie ma sensu czynić Doncowa – obok Hitlera – współwinnym Holocaustu, bo trzeba byłoby uczynić nimi także wielu polskich publicystów prawicowych okresu międzywojennego16. 
Metoda Poliszczuka polega więc na tak daleko idącym przesuwaniu akcentów znaczeniowych, że efekt ostateczny niewiele ma wspólnego ze źródłem, na które się powołuje. Nie inaczej jest z zagadnieniem stosunku Doncowa do Polski i Polaków. Intencją autora było – jak sądzę – wykazanie antypolskiego charakteru doncowowskiej ideologii, wyjaśnianie przyczyn zbrodni, popełnionej na Polakach w Galicji i na Wołyniu, poprzez pryzmat wystąpień jednego skądinąd wziętego publicysty. Poliszczuk przyznał wprawdzie mimochodem, iż Doncow expressis verbis nie wskazał na Polskę jako na wroga Ukraińców, stwierdził jednak, że: wrogość nacjonalizmu ukraińskiego do Polski, do Polaków wynikała z ogólnych sformułowań ideologicznych Doncowa17. Autor omawianej książki całkowicie zignorował fakt występowania w myśli teoretyka ukraińskiego nacjonalizmu fundamentalnego i niezmiennego przekonania o zasadniczej opozycji kulturowej pomiędzy „Europą” (jako cywilizacją zachodnią, do której należą tak Polska, jak i Ukraina) a „Rosją”18. 
Zdumiewający zresztą jest całkowity brak w książce Poliszczuka antyrosyjskiego kontekstu ideologii Doncowa w odniesieniu do okresu po 1921 r.19 Bez jego ujawnienia cały wysiłek twórczy tego publicysty pozostaje niezrozumiały. W istocie rzeczy wszystkie jego idee polityczne, bez względu na to, którą fazę rozwoju koncepcji weźmiemy pod uwagę, wynikały z podstawowego postulatu emancypacji Ukrainy spod wpływów rosyjskich. Przede wszystkim właśnie pogłębiającym się stopniem zależności politycznej i kulturowej Ukrainy od Rosji w ramach komunistycznego ZSRR tłumaczyć należy systematyczną radykalizację poglądów Doncowa w okresie międzywojennym. W połowie lat trzydziestych doprowadziła ona do jawnych sympatii w stosunku do „faszyzmu”, a nawet peanów na cześć Hitlera i Mussoliniego. Trzeba jednak pamiętać, że szczególnie u przedstawicieli „nacjonalizmu integralnego” narodów niepaństwowych w krajach Europy środkowo–wschodniej lat trzydziestych, ten typ deklaracji nie może zostać uznany za odosobniony. To, co było w historii Niemiec w ocenie Doncowa najbardziej fascynujące, to możliwości mobilizacyjne społeczeństwa wokół idei narodowej (rola ideologów Sturm und Drangperiode, marsz nazistów do władzy), w polityce zagranicznej Hitlera dopatrywał się on zaś przede wszystkim organizacji „bloku antykomunistycznego”20. 
Poliszczuk całkowicie zignorował również przejawy jednoznacznie pozytywnego ustosunkowania Doncowa do państwa polskiego, na którego terenie przebywał on wszak z własnej woli od 1922 do 1939 r. W 1921 w pracy „Pidstawy naszoji polityki” autor ten wysunął propozycję polsko–ukraińskiej wspólnoty interesów, skierowanej przeciwko Rosji, gotów był nawet do rezygnacji z ubiegania się o włączenie Galicji i Wołynia w skład przyszłego państwa ukraińskiego, uznając, iż niepodległość jest ważniejsza niż zjednoczenie (sobornost) wszystkich ziem ukraińskich21. A ośrodek niepodległości Ukrainy Doncow zawsze wiązał z Naddnieprzem i tradycją Rusi Kijowskiej oraz państwa kozackiego, nigdy zaś z peryferyjnymi obszarami Rusi Halickiej i Włodzimierskiej, których terytoria w okresie międzywojennym należały do Polski. W latach trzydziestych stawka na Niemcy, jednoznacznie występująca w formułowanych przez Doncowa analizach sytuacji międzynarodowej, naturalnie prowadziła do porzucenia przez niego orientacji na Polskę, przyczyną tej zmiany były jednak przede wszystkim względy praktyczne, nie zaś uczucie nienawiści do narodu polskiego22. 
W związku z przemilczeniem przez Poliszczuka uwarunkowań politycznych koncepcji Doncowa, należy rozpatrzeć stawiany mu zarzut ahistoryczności poglądów, szczególnie zaś ahistoryczności jego wizji rozwoju społeczeństw. Nie ulega wątpliwości, iż zarzut ten znajduje uzasadnienie, jeśli wziąć pod uwagę, iż doncowowskie przedstawienia historycznego rozwoju Ukrainy (rola „kast” przywódczych w państwie ruskokijowskim i kozackim), były idealizacją, daleko odbiegającą od stanu wyłaniającego się z analizy źródłowej i służącą uzasadnieniu modelu ustrojowego dla współczesnej Ukrainy. Jak sądzę, należy uznać je za przykład konstruowania tradycji narodowej w celu legitymizowania aktualnych żądań politycznych, zjawisko tyleż treściowo niezgodne z rzeczywistością historyczną, co typowe zwłaszcza dla ideologów tzw. niepaństwowych (czy „niehistorycznych”) narodów w całej Europie. Z zaangażowaniem godnym lepszej sprawy podjął się Poliszczuk zdemaskowania mistyfikacji historycznych Doncowa, jednak nie zauważył zarazem, iż zarzut ahistoryczności nie mniej adekwatnie znajduje zastosowanie wobec niego samego23. 
Doncow przedstawił elementy swojej ideologii jako ustabilizowany i koherentny zestaw poglądów prezentowany niezmiennie od początku lat dwudziestych po kres życia ich autora (zm. 1973 w Toronto). Najkrócej rzecz ujmując, poglądy te ulegały zmianom od marksizmu (do 1914), poprzez woluntarystyczną filozofię jednostki i narodu (Nacionalizm w latach dwudziestych), wzbogaconą o przekonanie o zbawczej roli faszyzmu (w latach trzydziestych) – do stanowiska wyraźnie konserwatywnego, uzupełnionego uzasadnieniami typu rasistowskiego („Duch naszoji dawnyny” w latach II wojny). Poliszczuk trzecią z wymienionych faz uznał za reprezentatywną dla Doncowa w ogóle i zupełnie nie zauważył nowych jakościowo wątków, jakie pojawiły się w fazie ostatniej (o nich będzie mowa dalej). Być może udałoby się obronić tezę, że nacjonalizm-faszyzm (faza trzecia) wywarły nań najsilniejsze piętno, aż po ostatnie lata twórczości, zadziwia jednak fakt, że Poliszczuk nie postawił sobie w ogóle pytania, dlaczego tak się stało. Żadnej z poddanych krytyce wypowiedzi Doncowa nie towarzyszy próba wyjaśnienia, czy to stricte politycznego, czy analityczno-porównawczego. 
Ahistoryczność uprawianego przez Poliszczuka sposobu interpretacji ujawnia się z całą ostrością, gdy okazuje on jednoznaczny brak zrozumienia dla powszechnej kontestacji przez Ukraińców, dawnych poddanych austriackich, przynależności do Polski Galicji Wschodniej na podstawie decyzji Rady Ambasadorów z 1919 r. Powołuje się on na autorytet prawa międzynarodowego i tym samym legalność przynależności tego terytorium do II RP. Jest oczywiste, że była to decyzja sprzeczna z wolą większości ludności ukraińskiej, przeważającej na obszarze Galicji Wschodniej w całym okresie międzywojennym. Żadna prawna argumentacja nie mogła więc w rozumieniu strony ukraińskiej nabrać waloru legalności, jeśli wchodziła w kolizję z prawem do samostanowienia. 
Daleko idące wątpliwości powoduje również inna teza autora, jakoby Doncow był jedynym ideologiem nacjonalizmu ukraińskiego24. Ma ona doprowadzić czytelników do przekonania o wyłączności wpływu tego ideologa na formowanie się programu i działania OUN i UPA. Istotnie, choć znane przekazy na ten temat są stosunkowo nieliczne i nie wyłania się z nich jasny obraz stosunków pomiędzy lwowskim publicystą a emigracyjną centralą nacjonalistycznej organizacji25, nie ma podstaw przeczyć twierdzeniu o silnym wpływie ideologii Doncowa na młode pokolenie Ukraińców w Galicji w okresie międzywojennym. Jest to jednak ten rodzaj wpływu, który z samej swej natury nie daje się przedstawić przy pomocy analiz politycznych. Dla Poliszczuka bezpośredniość i głębokość oddziaływania Doncowa nie ulegają najmniejszej wątpliwości, toteż zbyt łatwo odrzuca on uwagi jednego z działaczy OUN, Wołodymyra Martyncia, wskazujące na to, że ideologia Doncowa nie w pełni odpowiadała potrzebom organizacji, gdyż nie zawierała propozycji „strategii i taktyki ruchu wyzwoleńczego”, a w szczególności postępowania w dziedzinie stosunków polsko–ukraińskich oraz postulatu pełnego zjednoczenia terytorialnego ziem ukraińskich26.
 
Teza Poliszczuka w tym zakresie zasadza się na przekonaniu, iż wymienione kwestie są kwestiami „politycznymi”, a nie „ideologicznymi” (zaś sam Doncow „polityką” się nie zajmował). Ten sposób rozumowania wynika – jeśli potrafię go zrozumieć – z założenia, iż możliwa jest „polityka” nieideologiczna, zaś „ideologia” (w tym także sam „nacjonalizm”) jest zawsze jawnym wypaczaniem obrazu rzeczywistości i ma służyć uzasadnieniu celów nagannych moralnie27. W ten naiwny sposób Poliszczuk zamierza – jak rozumiem – osiągnąć efekt spotęgowania moralnej odpowiedzialności samego Doncowa, pomniejszając jednocześnie znaczenie kierownictwa OUN oraz innych ideologów nacjonalizmu w zakresie samodzielnego formułowania elementów programu (jako jedynie wykonawców i interpretatorów). Tym samym musiał on pomniejszyć oryginalność wątków, które pojawiły się w pracy innego ideologa ukraińskiego nacjonalizmu, Mykoły Sciborskiego („Naciokratija”)28, oraz zbagatelizować inne postacie, mające tu pewien zakres wpływu, takie jak Jurij Łypa, Jewhen Onacki, Dmytro Palijiw czy Mykoła Szlemkewycz29. 
W istocie rzeczy pomysł Poliszczuka polega na uznaniu za „polityczny” tego rodzaju postulatów, które mają charakter „narodowowyzwoleńczy” i „patriotyczny”, za „ideologiczne” zaś postulatów „nacjonalistycznych”. Wyraźnie manifestuje się to w odniesieniu do jego oceny osoby Mykoły Michnowskiego, autora broszury „Samostijna Ukrajina” wydanej w Charkowie w 1900 r. Dokument ten uznaje się za jeden z pierwszych przejawów nabierania przez kwestię ukraińską międzynarodowego charakteru politycznego, jest w nim bowiem wypowiedziany postulat niepodległości Ukrainy w granicach „etnograficznych”. Michnowski należał do pokolenia działaczy ukraińskich początków XX wieku, którzy starali się łączyć ideę narodową z postulatami społecznego wyzwolenia i jako taki może być uznany za postać pod względem światopoglądowym reprezentatywną dla niepodległościowego kierownictwa rewolucji ukraińskich 1905-07 i 1917-20 r. (zm. w 1924). 
Poliszczuk pisze więc, iż wyartykułował on jedynie pewne postulaty „polityczne” i nie miał nic wspólnego z „ideologią” w ogóle, czy z ukraińską myślą nacjonalistyczną ani w powszechnym tego słowa znaczeniu, ni tym bardziej w znaczeniu ukraińskiego radykalnego, „czynnego”, doncowskiego, integralnego nacjonalizmu30. W świetle coraz powszechniejszego obecnie rozumienia nacjonalizmu, jako ideologii i ruchu politycznego na rzecz państwa narodowego, Michnowski był jednym z zasadniczych ukraińskich ideologów nacjonalistycznych czasów najnowszych (choć rzeczywiście z światopoglądem samego Doncowa miał już niewiele wspólnego). 
Poliszczuk utrzymuje także, iż publicyści i działacze OUN nie mieli (i nie mają) żadnego prawa do powoływania się na tę postać, jako na protoplastę ukraińskiego nacjonalizmu. Jestem przeciwnego zdania: Michnowski i Doncow symbolizują po prostu dwa kolejne etapy rozwoju ukraińskiej idei narodowej w pierwszej połowie XX w. (co znajduje potwierdzenie w drogach rozwoju tej idei u wszystkich prawie narodów, które do 1918 r. pozbawione były własnej państwowości). Oba różnią się fundamentalnie pod względem światopoglądowym (i jestem gotów przystać na daleko bardziej pozytywną kwalifikację moralną poglądów Michnowskiego), tak jak różniły się epoki, w których żyli ich autorzy-założyciele. Pomiędzy wizją upadku starych imperiów i oczekiwaniem na ostateczne rozwiązanie kwestii narodowej w duchu powszechnej współpracy pomiędzy wszystkimi narodami (do 1918) oraz wizją rewanżu za upokorzenia, zadane z rąk zwycięskiej Ententy ze strony skupionego wokół Niemiec obozu państw rewizjonistycznych w Europie przed 1939 r., istniała zasadnicza różnica. Polityka ukraińska, jako polityka niepodległościowa, i w jednych i w drugich warunkach dążyła do pozyskania sojuszników, ze strony których można było spodziewać się rewolucji w stosunku do panującego układu sił. Możemy być tylko zadowoleni, że Polsce – jako niepodległej od 1918 r. – nie było dane przechodzić przez drugi etap rozwoju tej polityki. Niechybnie jednak, jeśli byłoby to konieczne, polski nacjonalizm także przybrałby w okresie międzywojennym wielokroć bardziej radykalne oblicze, niż to miało miejsce w rzeczywistości." 
Tomasz Stryjek : Tomasz Stryjek - "Czy Polsce potrzebna jest upowska Norymberga? Nad książkami Wiktora Poliszczuka" "
Do oceny tez Wiktora Poliszczuka
Andros64 (dyskusja) 11:09, 5 maj 2009 (CEST)
*To ciekawe poglądy ma Poliszczuk i jego zwolennicy :). W zestawieniu z artykułem na temat pomarańczowej rewolucji :). Gdyby Breżniew żył dał by mu Order Lenina, gdyby Dmowski to pewnie poświęciłby mu jakiś obszerniejszy artykuł. A tak wszyscy świętej bąć nieświętej pamięci.- Marek
thread_title:  [[Tomasz Stryjek]] a [[Wiktor Poliszczuk]] 

message: Na 6 stronie Dowodów Zbrodni OUN-UPA, tom II, można znaleźć taki oto fragment:
"...bowiem OUN Melnyka przez cały okres okupacji hitlerowskiej współpracowała z siłami Niemiec (np. dywizja SS-Galizien, 202 batalion Shutzmannschaft)."
Dwie bzdury w jednym zdaniu. O ile dobrze pamiętam to OUN Melnyka nie współpracowało bez przerwy z III Rzeszą, czego dowodem było aresztowanie Melnyka i egzekucja wielu jego stronników przez Gestapo, ale największą manianą tego pseudo-ukraińca jest sugestia, że 202 batalion został sformowany przy współpracy OUN-M z III Rzeszą i był jednostką ukraińską. Całą masę błędów i innych przekrętów znalazłem już we wstępie. Nie wiem czy Poliszczuk był chory psychicznie czy po prostu działał na zlecenie KGB jak to sugerowali Osadczuk i Giedroyć.
-Marek
thread_title:  Kłamstwa Poliszczuka 

message: Pierwotnym źródłem danych biograficznych zawartych w artykule i dotyczących rodziny i dzieciństwa Wiktora Poliszczuka jest nie artykuł Bogumiła Grotta, lecz własna wypowiedź W.Poliszczuka w wywiadzie Bogdana Bezpałki w: "Jerwazijskij Wiestnik" ( w dziale:"Ближнее зарубежье"(pol."Bliska zagranica") Евразийский Вестник Nr11 Журнал теории и практики Евразийства (Język rosyjski) Tu też summa poglądów Wiktora Poliszczuka.
Andros64 (dyskusja) 09:38, 24 sie 2009 (CEST)
*Przeczytałem. Poglądy tego człowieka są chore- każdy kto się nawet lekko nie zgadza z jego pogladami jest "obrońcą organizacji przestepczej". Poliszczuk posługuje się tutaj terminologia rodem z katowni UB lub NKWD. A co do jego przeszłości- dalej te same bajery co opisywał Grott. Skąd mamy wiedzieć ile w tym prawdy?!
thread_title:  Wiktor Poliszczuk-Faktyczne źródło danych biograficznych o pochodzeniu i dzieciństwie zawartych w arcie 

message: *Witam ! Nie dopisuję nic nowego, przywracam tekst funkcjonujący od września 2009. Nie wiem natomiast, co z niedziałającymi linkami - może zaznaczyć datę dostępu do informacji w linku ? --Birczanin (dyskusja) 11:19, 29 mar 2010 (CEST)
Tymczasowo na pewno tak. Na przyszłość warto rozejrzeć się za czymś, co jednak działa. Loraine (dyskusja) 11:33, 29 mar 2010 (CEST)
thread_title: Wojna edycyjna o poglądy Poliszczuka