Dyskusja:Kaligula

message: W 38 roku odbyły się igrzyska, w trakcie których zmarła siostra cesarza Druzylla. Ogłoszono wtedy ciężką żałobę publiczną. Kilka miesięcy po pogrzebie ożenił się z Lollią Pauliną, dotychczasową żoną Memmiusza Regulusa. W 38 r. ze światem pożegnał się m.in. Makron, który popełnił samobójstwo. W 39 roku znacznie pogorszyły się finanse państwa, ponieważ Kaligula lekkomyślnie roztrwonił pieniądze pozostawione przez gospodarnego Tyberiusza. Aby naprawić ten stan rzeczy, cesarz rozpoczął szeroko zakrojoną akcję konfiskat majątków. 
[Komentarz Totalna bzdura - Klaudiusz, zaraz po osadzeniu na tronie wypłacił pretorianom 135 milionów sestercji rozpoczął szereg prac budowlanych - skąd wziął pieniądze skoro sam był niemalże biedakiem a Kaligula podobno "roztrwonił" schedę po Tyberiuszu.]
Gdy w połowie września Gajusz przygotował wielką wyprawę przeciw Germanom, odkryto spisek mający na celu zgładzenie cesarza. Jego senatorscy przywódcy (dowódca armii Getelik oraz Marek Emiliusz Lepidus, były mąż Druzylli) ponieśli śmierć, a zamieszane w spisek siostry cesarza, Agrypina Młodsza i Julia Młodsza, zostały wygnane na wyspy. 
[Komentarz Getulika skazano nie tylko za spisek - tak rozprzągł dyscyplinę wśród legionów w Saksonii, że nie było z kim iść na Germanów. Kaligula zrobił tam porządki, mianował Galbę. W efekcie w dwa lata później Publiusz Galbiniusz z tą armią odbił ostatniego orła legionów Warrusa.]
Kaligula rozstał się ze swoją żona Lollią i ożenił się z Cezonią. 30 dni po ślubie urodziła mu córeczkę, którą cesarz uznał za swoją. Dzięki fali procesów politycznych i konfiskat majątkowych władca miał środki na wszystkie swoje zachcianki i zabawy dworu. W połowie września 39 r. cesarz udał się do Germanii, którą postanowił przyłączyć do Imperium. Samo przejście na drugą stronę Renu uznał za olśniewające zwycięstwo i rozpoczął drogę powrotną do Rzymu. Dalsze działania wojenne w imieniu cesarza prowadził Galba. W 40 r. podstępnie zagarnął Mauretanię, której władca musiał popełnić samobójstwo. Wiosną 40 roku Kaligula poprowadził legiony ku północnym wybrzeżom Galii, udając, że przygotowuje wyprawę przeciwko Brytom, a ponieważ w obozie zjawił się zbiegły z wyspy książę brytyjski, ową mistyfikację uznano za wielkie zwycięstwo. 
[Kolejne fałsze powtarzane bezkrytycznie za Swetoniuszem, Flawiuszem czy innym Dionem. Kaligula zreorganizował armię Galii - dlaczego wrócił z niczym? Polecam analizę problemów Aulusa Plaucjusza, który trzy lata później, pod rządami Klaudiusza z tą właśnie armią próbował wyruszyć na Brytanię]
IP 89.76.108.188
thread_title:  Igrzyska 

message: A czy mógłby szanowny 8976108188 podac źródło swych twierdzeń?
Wypada mi najpierw przeprosić za zbyt obcesowe wstawki. Nie powinienem tego robić w takiej formie. Ale rzecz w czym innym, źródłem jest, oczywiście Roland Auguet i jego książka. Brak obiektywizmu starożytnych jest dla mnie oczywisty, a w haśle podaje się plotki Swetoniusza za miarodajne fakty. To tak, jakby tworzyć historię Rusi i Zaporoża na podstawie Trylogii Sienkiewicza. Kształtowanie wizerunku Kaliguli czy Nerona według jedynie słusznej anachronicznej sztancy nie jest podejściem obiektywnym. Jest odmienny wizerunek? Jest! I trzeba, aby tekst to odzwierciedlał.
Nie czuję się na siłach by się tego podjąć. Może kiedyś
IP89...etc
thread_title:  Źródło twierdzeń