Dyskusja:Uran

message: Czy w przypadku Uranu można mówić o "przyspieszeniu ziemskim"?????? Nie powinno być czasem "przyspieszenie grawitacyjne"? (chodzi o tabelkę)
replies: text: Słuszna uwaga, poprawiłem Polarianin 14:31, 9 lut 2006 (CET)
Ciśnienie atmosferyczne - 120 kPa - nawet niespecjalnie duże, myślałem że będzie zdecydowanie wyższe.
slonce raczej nie zbliza sie do rownika Uranu ;)
Dlaczego nie można pisać o typ że planeta pojawia się w opowiadaniach Lovecrafta??

text: Bo takie informacje to najwyżej w artykule o Lovecraftcie (?). Kkaktus 01:35, 26 sty 2008 (CET)
To NIE jest symbol Urana!--195.16.91.6 (dyskusja) 12:31, 24 lut 2009 (CET)

text: Poprzwione--zu. Mpfiz (dyskusja) 12:47, 24 lut 2009 (CET)
thread_title:  Różne drobiazgi 

message: Dwa linki spośród linków zewnetrznych nie działają:
Zdjęcia Urana z teleskopów Kecka (ang.)
Księżyce Układu Słonecznego – URAN
--Mariusz Jagodziński (dyskusja) 23:49, 23 mar 2010 (CET)
thread_title:  Niedziałające linki 

message: === Wygląd nieba na Uranie ===
Wyobraźmy sobie, że znajdujemy się w chwili obecnej na Uranie…
Zapomnijmy na chwilę, że Uran jest jedną z wielkich planet i nie ma prawdopodobnie twardej powierzchni, jak na przykład Ziemia i że jego atmosfera jest wypełniona gęstymi obłokami i zastanówmy się, jak wyglądałoby oglądanie stąd sklepienia nieba: byłby to widok dziwny, że szkoda by nie przyjrzeć mu się dokładniej. 
Północny biegun świata na Uranie, wokół którego wiruje tamtejszy firmament, leży w gwiazdozbiorze Byka. Wygląd poszczególnych znanych gwiazdozbiorów były na Uranie taki sam jak na Ziemi, ponieważ odległość 2719 milionów km (różnica średnich odległości od Słońca Urana i Ziemi) nie odgrywa w tym przypadku żadnej roli, natomiast pozorny obrót sfery niebieskiej odbywał by się tu nie ze wschodu na zachód jak u nas, ale z zachodu na wschód. 
Mimo że wygląd gwiazdozbiorów byłby tu taki sam jak u nas, a gwiazdy wcale nie wydawałyby się bliższe, to jednak teleskop połączony z dokładnym przyrządem pomiarowym od razu ujawnił by różnice: trygonometryczne paralaksy gwiazd można by stąd mierzyć dziewiętnaście razy dokładniej niż z Ziemi; gwiazda   Centauri wykazywałaby paralaksę 14”,6 zamiast 0”,76. 
Jednak widok na Układ Słoneczny byłby stąd znacznie gorszy niż z Ziemi. Merkurego, Wenus, naszej Ziemi i Marsa ze względu na ich bliskie sąsiedztwo Słońca, nie można by było zobaczyć gołym okiem; podobnie Jowisza można by obserwować tylko z trudnością, ponieważ wyglądałby jak słaba gwiazdka 5m, oddalająca się najwyżej 16 stopni od Słońca i dlatego obserwowana tylko jako gwiazda wieczorna lub poranna. Znacznie lepiej widać by było stąd Saturna, który może się tu oddalać od Słońca aż o 33 stopnie i jest obiektem 4m. 
Neptuna można by obserwować w pobliżu opozycji jako gwiazdkę 5  i to nieprzerwanie przez wiele lat, choć potem nie widzielibyśmy go przez pełne 150 lat! Z bieguna Urana, w czasie gdy panuje tam zima, moglibyśmy nie dostrzec ani jednego ciała naszego układu planetarnego przez ponad 40 lat. 
Z Urana nie dostrzeglibyśmy ani jednej komety, nawet z tak zwanej rodziny komet Urana, ponieważ w tak dużych odległościach od Słońca komety nie rozwijają jeszcze ogonów, a ich głowy maja zbyt małą jasność, by można je było dostrzec gołym okiem. 
Nużącą jednostajność tutejszego nieba ożywiałoby tylko pięć księżyców Urana widocznych stąd gołym okiem w postaci tarcz o różnej wielkości, na których moglibyśmy dostrzec plamy i fazy, takie jak obserwujemy w przypadku naszego Księżyca. Największym i najjaśniejszym wydawałby się nam stąd Ariel a po nim następowałyby Miranda, Tytania, Umbriel, Oberon. Księżyce te często zaćmiewałyby Słonce i same byłyby zaćmiewane przez planetę, jednak po upływie jednej serii zaćmień, na jej powtórzenie musielibyśmy czekać aż 40 lat. 
Jak wyglądałoby Słońce? Ponieważ jego pozorna średnica byłaby równa 1’40”, wydawałoby się nam, że jest to zwykły punkt, o dużej jasności, 1200 razy jaśniejszy niż u nas Księżyc w pełni, tak iż niezbyt długo moglibyśmy mu się przyglądać. Mimo że rozmiary Słońca byłyby tu zredukowane do punktu i tak swą jasnością przewyższałoby ono 300 milionów razy najjaśniejszą gwiazdę na niebie - Syriusza. 
Jak następowałyby zmiany pór dnia i roku? Okres obiegu Urana jest równy 84 lata ziemskie, poszczególne pory roku trwałyby więc średnio 21 lat, a dokładna ich długość zależy od szerokości uranograficznej. Z położenia osi obrotu Urana wynika, że średnia wysokość Słońca na biegunach w okresie przesilenia jest 82 i że w ciągu tutejszego dnia (około 11 godzin) Słońce obiegnie biegun świata po kole o średnicy 16. Wyobraźmy sobie, że znajdujemy się na Uranie w szerokości +50 stopni (co odpowiada naszym szerokościom geograficznym). Z tego miejsca w chwili przesilenia Słońce widzielibyśmy w południe na wysokości 48 stopni nad horyzontem, a o północy 32 stopnie nad horyzontem. Podczas przesilenia zimowego byłoby na odwrót. Słońce w południe wznosiłoby się na wysokość 32°, a o północy na wysokość 48°! W rozważanych szerokościach przez ćwierć wieku trwa nieprzerwanie dzień lub noc.
Intrygujące i niesamowite.
Dzięki. Parasol106 (dyskusja) 13:18, 26 gru 2020 (CET)
thread_title:  Wygląd nieba na Uranie 

message: Wyobraźmy sobie, że znajdujemy się w chwili obecnej na Uranie…
Zapomnijmy na chwilę, że Uran jest jedną z wielkich planet i nie ma prawdopodobnie twardej powierzchni, jak na przykład Ziemia i że jego atmosfera jest wypełniona gęstymi obłokami i zastanówmy się, jak wyglądałoby oglądanie stąd sklepienia nieba: byłby to widok dziwny, że szkoda by nie przyjrzeć mu się dokładniej. 
Północny biegun świata na Uranie, wokół którego wiruje tamtejszy firmament, leży w gwiazdozbiorze Byka. Wygląd poszczególnych znanych gwiazdozbiorów były na Uranie taki sam jak na Ziemi, ponieważ odległość 2719 milionów km (różnica średnich odległości od Słońca Urana i Ziemi) nie odgrywa w tym przypadku żadnej roli, natomiast pozorny obrót sfery niebieskiej odbywał by się tu nie ze wschodu na zachód jak u nas, ale z zachodu na wschód. 
Mimo że wygląd gwiazdozbiorów byłby tu taki sam jak u nas, a gwiazdy wcale nie wydawałyby się bliższe, to jednak teleskop połączony z dokładnym przyrządem pomiarowym od razu ujawnił by różnice: trygonometryczne paralaksy gwiazd można by stąd mierzyć dziewiętnaście razy dokładniej niż z Ziemi; gwiazda   Centauri wykazywałaby paralaksę 14”,6 zamiast 0”,76. 
Jednak widok na Układ Słoneczny byłby stąd znacznie gorszy niż z Ziemi. Merkurego, Wenus, naszej Ziemi i Marsa ze względu na ich bliskie sąsiedztwo Słońca, nie można by było zobaczyć gołym okiem; podobnie Jowisza można by obserwować tylko z trudnością, ponieważ wyglądałby jak słaba gwiazdka 5m, oddalająca się najwyżej 16 stopni od Słońca i dlatego obserwowana tylko jako gwiazda wieczorna lub poranna. Znacznie lepiej widać by było stąd Saturna, który może się tu oddalać od Słońca aż o 33 stopnie i jest obiektem 4m. 
Neptuna można by obserwować w pobliżu opozycji jako gwiazdkę 5  i to nieprzerwanie przez wiele lat, choć potem nie widzielibyśmy go przez pełne 150 lat! Z bieguna Urana, w czasie gdy panuje tam zima, moglibyśmy nie dostrzec ani jednego ciała naszego układu planetarnego przez ponad 40 lat. 
Z Urana nie dostrzeglibyśmy ani jednej komety, nawet z tak zwanej rodziny komet Urana, ponieważ w tak dużych odległościach od Słońca komety nie rozwijają jeszcze ogonów, a ich głowy maja zbyt małą jasność, by można je było dostrzec gołym okiem. 
Nużącą jednostajność tutejszego nieba ożywiałoby tylko pięć księżyców Urana widocznych stąd gołym okiem w postaci tarcz o różnej wielkości, na których moglibyśmy dostrzec plamy i fazy, takie jak obserwujemy w przypadku naszego Księżyca. Największym i najjaśniejszym wydawałby się nam stąd Ariel a po nim następowałyby Miranda, Tytania, Umbriel, Oberon. Księżyce te często zaćmiewałyby Słonce i same byłyby zaćmiewane przez planetę, jednak po upływie jednej serii zaćmień, na jej powtórzenie musielibyśmy czekać aż 40 lat. 
Jak wyglądałoby Słońce? Ponieważ jego pozorna średnica byłaby równa 1’40”, wydawałoby się nam, że jest to zwykły punkt, o dużej jasności, 1200 razy jaśniejszy niż u nas Księżyc w pełni, tak iż niezbyt długo moglibyśmy mu się przyglądać. Mimo że rozmiary Słońca byłyby tu zredukowane do punktu i tak swą jasnością przewyższałoby ono 300 milionów razy najjaśniejszą gwiazdę na niebie - Syriusza. 
Jak następowałyby zmiany pór dnia i roku? Okres obiegu Urana jest równy 84 lata ziemskie, poszczególne pory roku trwałyby więc średnio 21 lat, a dokładna ich długość zależy od szerokości uranograficznej. Z położenia osi obrotu Urana wynika, że średnia wysokość Słońca na biegunach w okresie przesilenia jest 82 i że w ciągu tutejszego dnia (około 11 godzin) Słońce obiegnie biegun świata po kole o średnicy 16. Wyobraźmy sobie, że znajdujemy się na Uranie w szerokości +50 stopni (co odpowiada naszym szerokościom geograficznym). Z tego miejsca w chwili przesilenia Słońce widzielibyśmy w południe na wysokości 48 stopni nad horyzontem, a o północy 32 stopnie nad horyzontem. Podczas przesilenia zimowego byłoby na odwrót. Słońce w południe wznosiłoby się na wysokość 32°, a o północy na wysokość 48°! W rozważanych szerokościach przez ćwierć wieku trwa nieprzerwanie dzień lub noc.
Intrygujące i niesamowite.
Dzięki. Parasol106 (dyskusja) 13:18, 26 gru 2020 (CET)
thread_title:  Wygląd nieba na Uranie 

message: Artykuł przetłumaczony z języka angielskiego z medalowego artykułu. Chciałabym by ktoś mu się przyjrzał i zgłosił swoje uwagi.Jill Tarter (dyskusja) 22:27, 3 lis 2010 (CET)
thread_title:  Z [[Wikipedia:Warsztat PANDA]] 

message: Nie podano źródła danych z infoboksu, a liczby ze strony NASA trochę się różnią. link Dane NASA chyba są najbardziej aktualne? Pikador (dyskusja) 23:44, 29 lis 2012 (CET)
thread_title:  Dane w infoboksie