Dyskusja:Komunistyczna Partia Polski

message: {{Niepoprawiony|uźródłowienie, sprawdzić styl}}
Prosiłbym o ograniczenie ewentualnej edycji artykułu o KPP w okresie międzywojennym do kwestii technicznych, względnie poruszenie konkretnych spraw w dyskusji. Edytowałem artykuł na podstawie swojego doktoratu na temat działalności komunistów polskich na terenie II RP.
[[Wikipedysta:Tengu|Tengu]] 09:44, 3 sie 2005 (CEST)

message: //Międzynarodowa Organizacja Pomocy Robotnikom//- na podstawie jakiej pracy doktorskiej było to pisane? Bo takie błędy to nie są nic nie znaczące. BTW zupełnie nic nie ma o socjalfaszyzmie i frontach ludowych, których ostatni przewodniczący partii był zwolennikiem. Dopiszę jak znajdę czas dziś.

message: Jeśli chodzi o nazwę Robotników/Rewolucjonistów to poprawiłem ( i nieco doprecyzowałem kwestię MOPR - u). Faktycznie, wystąpił tam błąd którego nie zauważyłem. Dziękuję za zwrócenie mi uwagi, musiałem się zagapić pisząc tą nazwę. W artykule nie ma wzmianki o wielu sprawach dot. KPP bo to tekst encyklopedyczny a nie praca naukowa. Trzeba wybierać między zwięzłością a rozwijaniem tematu, czego w encyklopedii robić bez końca nie można. Nie znaczy to oczywiście, że nie można w kilku miejscach rozwinąć tego co już jest zapisane. Widzę, że mimo mojego apelu zmieniono kilka kluczowych wpisów, bez podjęcia dyskusji. Chyba zostawię to hasło w spokoju bo nie mam czasu się droczyć. W końcu dlaczego akurat ten temat miałby nie mieć odniesień politycznych i być opracowany na podstawie badań naukowych? Co do doktoratu - publicznie ani anonimom swoich danych udostępniać nie mam zamiaru. Jak Cię to interesuje to proszę o kontakt na priva.
[[Wikipedysta:Tengu|Tengu]] 11:08, kwie 2006 ( CET)

message: Pytanie natury prawnej. Artykuł 13 Konstytucji mówi o bezwzględnym zakazie głoszenia idei totalitarnych, a więc i komunistycznych. Dlaczego więc w Polsce istnieje partia reprezentująca poglądy marksistowsko-leninowskie? Marta.
replies: text: No właśnie jak istnienie tej partii ma się do artykułu 13 naszej konstytucji. Przecież to kpina. Równie dobrze mogłaby istnieć Polska Partia Nazistowska
replies: text: :Niestety mało kto czyta uwaznie jakiekolwiek akty prawne. A warto, bo nie byloby wtedy takich dziwnych pytan jak to. Obecna konstytucja zakazuje tylko metod i praktyk, a nie ideologii jako takiej. Konstytucja mówi, że zakazane jest istnienie partii, które w swych działaniach i programach odwołują się do totalitarnych metod i praktyk działania nazizmu, faszyzmu i komunizmu (Art.13 Konstytucji RP). Nie ma tu mowy, że zakazane jest działanie partii faszystowskich, nazistowskich, czy komunistycznych. Ten fragment mówi o tym, że zakazane jest działanie partii, które odwołują się do totalitarnych faszystowskich, bądź nazistowskich czy komunistycznych metod działania. Chodzi więc o metody działania. Zabronione jest stosowanie metod totalitarnych w celu szerzenia ideologii, a nie sama ideologia. KPP nie działa w oparciu o totalitarne metody komunistów więc może działać legalnie. W Polsce działania partii faszystowskich i nazistowskich zakazuje inny przepis.

text: :I jeszcze uwaga dla zwolenników delegalizacji KPP. W Polsce nie można rozwiązać lub zdelegalizować niczego, co działa zgodnie z prawem. To podstawowa zasada państw demokratycznych.

text: :Mam nadzieje, ze teraz juz dla wszystkich stalo sie jasne "jak to mozliwe, ze konstytucja zakazuje a KPP zostala zarejestrowana?". Czytajcie uważnie akty prawne, a nie wysuwacie pochopne wnioski.Radoc 19:06, 23 sty 2006 (CET)
replies: text: ::Błędne rozumowanie
W konstytucji nie chodzi o totalitarne metody szerzenia ideologi przez partie (partia nie ma nawet za bardzo fizycznych możliwości stosowania totalitarnych metodto moze jedynie aparat państwowy), chodzi o głoszenie ideologi która sie dopiero odwołuje do totalitarnych metod stosowanych przez komunistów i faszystów. Zabroniona jest wiec ideologia a nie jedynie metody jej szerzenia. Co do samej ideologi natomiast to ugrupowanie to jaknajbardziej odwołuje sie do "totalitarnych metod działania komunizmu" , w swym programie głoszą konieczność powszechnej nacjonalizacji, odbierania ludziom ich własności, likwidowania prywatnych firm itd. Czy to nie jest działanie totalitarne ? Zabieranie obywatelom ich majątku ? Totalitaryzm gwoli wyjasnienia nie polega jedynie na mordowaniu obywateli. Ponadto warto zauwazyc ze owo ugrupowanie ma w praktyce charakter nieomal bandycki a jego działacze stwierdzają na łamach internetu iż "najlepszy sposób na burżuja (chodzi zapewne o przedsiebiorce, pracodawce, człowieka dobrze sytuowanego) to kulka w łeb". KPP powinna zostac zdelegalizowana a jej działacze postawieni w stan oskarzenia za szerzenie ideologi totalitarnej. 
pozdrawiam
Zbynio prawnik.
thread_title:  KPP a Konstytucja RP 

message: Jeśli działa takie coś jak KPP to jest to kpina z demokracji, no chyba że pozwolimy aby działały równierz FPP czy NPP ale sam poweidzialeś że istnieją "inne przepisy" na tego typu partie. A to tylko oznacza jedno że jedne zbrodnicze ideologie są łagodniej traktowane w polskim prawie niż inne równie zbrodnicze.
Wydaje mi się że nazwa nie stanowi podstawy do delegalizacji, gdyby w programie nastąpiło do propagowania metod totalitarnych (np. wezwanie do tworzenia łagrów itp.) do wówczas była by podstawa do delegalizacji partii. Co do faszyzmu, to zdaje mi się że nie było prób utworzenia i zarejestrowania organizacji typu Polska Partia Faszystowska albo Nazistowska ale w przeszłości istniało coś (i było prawdopodobnie zarejestrowane) jak Sztafety Ochronne (aluzja do SS) i było przybudówką bodajże Polskiej Wspólnoty Narodowej. A i jeszcze jedno chodzi metody działania partii TOTALITARNYCH nie komunistycznych czy faszystowskich bo partie te stosowały też legalne metody jak wiece, demonstracje, strajki itp.
replies: text: ::Pierwsza teza, mimo błędu w uzasadnieniu, odpowiada prawu.
Kontytucja wspomina o "odwoływaniu się w statutach i programach do totalitarnych metod i praktyk". Arbitralne uznanie za "totalitarną", czy "zbrodniczą" ideologii, w oderwaniu od dokumentów KPP jest zwykłym nadużyciem.
Błąd w rozumowaniu, które doprowadziło do tezy o legalności polega na tym, że badaniu przez sąd podlega właśnie program i statut partii politycznych, ale nie tylko w zakresie metod propagowania idoologii.
Ponadto problem ten został rozstrzygnięty przez sąd w postępowaniu rejestracyjnym. Komunistyczna Partia Polski uzyskała wpis do Ewidencji partii politycznych.
*"Istnienie partii komunistycznych w Polsce i ich działania są legalne, dopóki odnoszą się do samego ustroju komunistycznego (ideologii), z pominięciem totalitarnych metod i praktyk. Współczesna KPP nie stosuje metod totalitarnych w celu szerzenia ideologii w związku z czym działa zgodnie z prawem i nie może być zdelegalizowana."
Czyli gdybym założył "Faszystowską Partię Polski", to partia ta również nie mogłaby być zdelegalizowana? Amade0

text: Panowie, to nie jest forum - możemy sobie teoretycznie dyskutować nad tym, czy sędzia udzielający KPP wpisu do rejestru nie popełnił błędu, ale to nijak się ma do naszych prac na Wikipedii. Partia jest zarejestrowana, działa legalnie, ma u nas has hasło i już :) Powerek38 (dyskusja) 00:10, 9 sie 2007 (CEST)
thread_title: Zbyniu prawniku: obowiązek chodzenia przez WSZYSTKICH do szkoły to też totalitaryzm!

message: W dziale "Rozwiązanie partii" Piotr Jaroszewicz jest wskazany jako "należący do sowieckiej siatki szpiegowskiej w Polsce" (miał dzięki temu ocalić życie). Milczy o tym także biografia Jaroszewicza z Wiki.
Czy są jakiekolwiek dowody lub poszlaki wskazujące na taką działalność i jakie są?
thread_title:  Piotr Jaroszewicz ?

message: Wyjaśnienia wymagają punkty:
* przyłączenie Polski do ZSRR
* oderwanie od Polski ziem wschodnich oraz zrzeczenie się na rzecz Niemiec Górnego Śląska i Pomorza.
Jeśli przyłączenie całej Polski do ZSRR, to nie zrzeczenie się Śląska, Pomorza i ziem wschodnich.
Być może chodzi o plan A i plan B, plan partyjnego odłamu X i plan odłamu Y, albo plan docelowy i plan krótkoterminowy? Ja nie wiem, ale osoby biegłe w meandrach polityki komunistów przedwojennych proszone są o wyjaśnienie.
Julo (dyskusja) 17:51, 26 sty 2006 (CET)
thread_title:  założenia programowe w okresie międzywojennym 

message: To nie jest takie proste Julo... Problem polega na tym, że i jedno i drugie - jest prawdą. Można tam najwyżej dodać, że komuniści chcieli też oderwać od Polski, ziemie zamieszkane przez Litwinów. Komuniści w swoich dokumentach, często sobie zaprzeczali a i dokumenty programowe się zmieniały, po kolejnych zjazdach. Cele KPP można oczywiście podzielić na krótko i długo - terminowe, jednak nawet przy takim podziale kwestie przyłączenia całości lub części terenów II RP do ZSRR, nakładają się na siebie, bo np. pisze się o tym, w tym samym zbiorze dokumentów, nie uwzględniając - przynajmniej wprost, następstwa czasowego ( np. najpierw przyłączymy tereny zamieszkałe przez Ukraińców i Białorusinów a potem resztę Polski). Ostatecznym celem było zaś zwycięstwo komunizmu na całym świecie. Szczegóły są dość skomplikowane a nie ma tu miejsca na obszerne wyjaśnienia. 
Cytując z dokumentów V zjazdu KPP :
"rewolucja proletariacka wyrwie Polskę z systemu państw kapitalistycznych, włączy ją do systemu socjalistycznych republik radzieckich, złamie imperializm polski - forpocztę interwencji zbrojnej przeciwko ZSRR i zamieni Polskę w szturmowy oddział rewolucji socjalistycznej w Europie".
Czyli mamy tu o przyłączeniu do ZSRR całej Polski.
Na VI zjeździe w 1932 r. żądano w kwestii ziem polskich min. ; "całkowitego samookreślenia się narodów ujarzmionych przez imperializm polski aż do oderwania się od państwa polskiego i przepędzenia okupacji polskiej z terenów ukraińskich, białoruskich i litewskich".
Tak więc tutaj z kolei mowa o oderwaniu od Polski niektórych ziem.
Dalej - o Górnym Śląsku i Korytarzu Pomorskim, miała zadecydować ludność tych terenów po "samookreśleniu", zaś o Gdańsku wspomniano, że "KPP zwalcza narzucone mu jarzmo Polski i Ligi Narodów i uznaje prawo ludności do ponownego złączenia się z Niemcami".
Czyli znowu  - oderwanie części ziem. Czy to koniec? Nie... Mimo całego gadania o "samookreśleniu", przyszłość Polski mogła być tylko jedna ; "Polska Republika Radziecka zawrze braterski sojusz ze Związkiem Sowieckim, na zasadzie dobrowolnego zjednoczenia i centralizacji sił wojskowych i gospodarczych". 
I znowu wskazanie na przyłączenie całości... Jak widzisz, było to trochę poplątane. Nie ma tu też sensu cytowanie wielu innych dokumentów, które może nieco by to rozjaśniły. Ogólnie rzecz biorąc, oba stwierdzenia są prawdziwe i mają pokrycie w dokumentach. Zapewne można by to jakoś zręczniej sformułować, ale wymagałoby to pewnie sporego zwiększenia objętości tego artykułu, co niekoniecznie byłoby zaletą w przypadku encyklopedii. Mam nadzieję, że mimo zastosowania ( z konieczności) pewnych skrótów myślowych, choć trochę wyjaśniłem problem na który zwróciłeś uwagę.
Tengu 15:50, 23 luty 2006 (CET)
Jak widzę kwestia przemiany Polski w republikę radziecką przez KPP budzi wiele wątpliwości, i wcale się nie dziwię bo wygląda to na zdradę ojczyzny, tu chyba nikt nie ma wątpliwości z lewicą włącznie ale patrząc na tą kwestię z perspektywy dzisiejszych czasów, to tak jak byśmy krytykowali za kilkadziesiąt lat zwolenników przystąpienia Polski do UE gdy się okazało by że niemcy zrealizują swoją koncepcję podboju europy ekonomicznie gdy nie udało się tego celu osiągnąć czołgami, a widać że dążą do tego jak na dłoni, nie wiadomo jedynie czy osiągną swój cel czy zakończy się to podobnie jak wcześniejsze próby zawojowania europy siłą.
Problem w tym że komuniści z KPP nie mieli tej wiedzy o ZSRR jaką dysponujemy teraz, poza tym nie wiadomo jak by się potoczyła historia gdyby polska się stała częścią ZSRR, prawdopodobnie po śmierci Lenina nie gruzin stanął by na czele tylko Dzierżyński albo inny komunista z KPP, nie chcę przewidywać co by dalej było w takim układzie bo możliwości jest wiele, może dzisiajsza UE była by od atlantyku po pacyfik na wzór wcześniejszej Polski od morza do morza a na jej czele stali by polacy, chcę jedynie zwrócić uwagę na wiedzę jaką dysponowali komuniści w tamtym czasie, np co się stało we włoszech na początku lat dwudziestych, gdy tamtejsi komunisci wygrywali w demokratycznych wyborach i obaleni zostali przez czarne koszule Mussoliniego bynajmniej nie metodami demokratycznymi, potem jego uczeń Hitler znowu chciał zjednoczyć europę i wiadomo czym się to skończyło, podobnie się miała sprawa w Hiszpani gdzie Franko podobnymi metodami pozbawił władzy lewicę, w czym mu zresztą pomagali faszyści i naziści, nie chcę tutaj mówić że coś by było mniejszym złem a jedynie że skrajności zawsze są złe, nie ważne czy lewicowe czy prawicowe.
Zastanawia mnie też dlaczego autor artykułu o KPP wspomina o delegalizacji KPP nie wspominając słowem jak ona wyglądała, że tylko dwie osoby z czapy KPP przeżyło tą delegalizację, jednemu sanacja uratowała życie trzymając go w wiezieniu co mu uniemożliwiło wyjazd na zjazd gdzie przeprowadzono tzw. delegalizację a drugiemu choroba, czyżby te fakty były nie wygodne bo rodziły by pytania dlaczego i stawiało po stronie ofiar Stalinizmu, czy może wynika to z braków wiedzy na ten temat, niestety w ten sposób brakuje temu artykułowi obiektywizmu co nie służy temu tematowi.
Dziwi mnie też brak głosów lewicy w tej sprawie, czyżby faktycznie lewicy w Polsce nie było a jedynie jacyś przebierańcy którzy pod sztandarami lewicowości ukrywają swoją prawdziwą liberalną twarz ?
thread_title:  Kwestia przyłączenia ziem do ZSRR  

message: Założona przez Kazimierza Mijala KPP występowała pod nazwą Komunistyczna Partia Polska. Ostatni człon nazwy był przymiotnikiem, a nie rzeczownikiem, jak aktualnie podaje Wikipedia. Moim zdaniem w związku z tym artykuł o KPP wymaga głębszej edycji.
thread_title:  Kwestia KPP Kazimierza Mijala  

message: Ostatnie zmiany to prawacki bandytyzm,usunięto całe fragmęty dotyczące PRL,oraz tzw.III RP
thread_title: Prawacki Bandytyzm

message: Z uwagi na dwa ( w zasadzie trzy) zagadnienia pod tą samą nazwą niezbędny disambig , a nie rewerty.
Pozdrawiam:
Andros64 15:53, 25 lis 2007 (CET)
thread_title:  Konieczny disambig a nie rewert 

message: Wikipedia nie powinna w swoich artykułach używać pojęcia "sowiecki", ponieważ jest to albo archaizm, albo określenie o wyraźnie negatywnym zabarwieniu. Odpowiedni termin ma postać: "radziecki".
thread_title:  niewłaściwe pojęcie 

message: KPP dążyła do samookreślenia Górnego Śląska co nie oznacza ani automatycznego przyłączenia do Polski ani do Niemiec. Później KPP broniła polskości GŚ jeszcze silniej. w 1938 partia protestowała przeciwko zakazowi nabożeństw po polsku po niemieckiej stronie Śląska. Stwierdzenie iż KPP chciała przyłączenia GŚ do Niemiec to kolejny element prawicowej kampanii przeciwko KPP.
thread_title: Górny Sląsk

message: "30 lipca w Białymstoku została wydana odezwa, ogłoszona w wydawanym przez Feliksa Kona Gońcu Czerwonym (oficjalnym organie Polrewkomu), stwierdzająca, że: Aż do chwili ustanowienia stałego rządu robotniczo-włościańskiego w Polsce kłaść będzie podwaliny pod przyszły ustrój sowiecki Polskiej Republiki Rad."
Tutaj muszę podkreślić pewną nieścisłość. Odezwa ta jest podpisana jakoby była wydana w Białymstoku 30 lipca 1920. Jednakże obaj panowie ją tworzący - J. Marchlewski i F. Dzierżyński, byli w tym czasie w Wilnie i to tam też ten tekst wydrukowali. Pierwsza książka, która w tej chwili mi przychodzi na myśl, poruszająca tą kwestię to "Białystok 22.VIII.1920 Największa bitwa w dziejach miasta" Marka Gajewskiego, konkretniej rozdzialik poświęcony TKRP. 
Pozdrowienia od studenta historii, krajkosadiego.
* Proszę nie usuwać istotnych informacji i nie wprowadzać propagandy komunistycznej Andros64 (dyskusja) 16:50, 27 paź 2012 (CEST)
thread_title:  Ogłoszenie odezwy Polrewkomu. 

message: "Wołyń pamiętajmy razem" Mirosław Czech "Gazeta Wyborcza" 8-9 czerwca 2013 r.. 
Do takiego faktu niezbędne jest źródło naukowe, a nie publicystyka. Andros64 (dyskusja) 21:02, 10 lip 2013 (CEST)
thread_title:  MSW-Gestapo 

thread_title:  Przypisy 

message: KOMUNISTYCZNA PARTIA POLSKI (KPP) powstała 16.XII.1918 r. drogą zjednoczenia dwóch rewolucyjnych partii robotniczych: SDKPiL i PPS Lewicy. Do 1925 r. nosiła nazwę Komunistycznej Partii Robotniczej Polski — KPRP. Od 1919 r. do 1938 r. należała do Międzynarodówki Komunistycznej. Była partią nielegalną. W skład KPP, na zasadach organizacji autonomicznych, wchodziły Komunistyczna Partia Zachodniej Ukrainy — KPZU i Komunistyczna Partia Zachodniej Białorusi — KPZB (p. KPZU i KPZB nast. EW). Pod bezpośrednim kierownictwem KPP znajdował się Komunistyczny Związek Młodzieży Polskiej— KZMP (początkowo Związek Młodzieży Komunistycznej utworzony w 1922 r.) i Międzynarodowa Organizacja Pomocy Rewolucjonistom w Polsce — MOPR. W latach 1921—1925 w Sejmie Rzeczypospolitej Polskiej działała Komunistyczna Frakcja Poselska, która podlegała KC KPP. Jako centralne pisma partyjne wschodziły „Czerwony Sztandar”, „Gromada”, „Koszary” i in. Teoretycznym organem partii był „Nowy Przegląd“’, wydawany od 1922 r., od 1936—37 r. nosił nazwę „Przeglądu”. KC KPP wydawał liczne odezwy i broszury na aktualne tematy, poza tym działalność wydawniczą prowadziły okręgowe i lokalne organizacje partyjne. Podstawkowy zasadą organizacyjną partii był centralizm demokratyczny. Najwyższą władzę partii stanowił zjazd, w przerwach zaś między zjazdami komitet centralny i wyłonione przezeń Biuro Polityczne. Codzienną pracą partyjną kierował sekretariat krajowy KC. Przy KC istniały wydziały: rolny, zawodowy, samorządowy, kobiecy i in. oraz Centralna Redakcja i Centralna Technika, zadaniem której było drukowanie nielegalnych wydawnictw partyjnych oraz rozsyłanie ich terenowym organizacjom. W 1932 r. ogólna liczba zorganizowanych komunistów wynosiła ok. 30 tys. (członków* KPP i KZMP — łącznie z przebywającymi wówczas w więzieniach). Pod wpływem komunistów* pozostawały liczne legalne organizacje społeczne (zw. zawodowe, organizacje chłopskie, kulturalne, sportowe) oraz wydawnictwa prasowe i książkowe. KPP odbyła ogółem 6 zjazdów i 4 konferencje partyjne. Wybitnymi działaczami i publicystami partyjnymi byli: Adolf Warszawski Warski, Maria Koszutska-Kostrzewa. Julian Leszczyński-Leński. Maksymilian Horwitz Walecki, Edward Próchniak-Sewer. Franciszek Grzelszczak-Grzegorzewski, Szczepan Rybacki, Jan Hempel, Franciszek Fiedler, Henryk Lauer-Brand. Aleksander Danieluk Stefański, Jerzy Heryng-Ryng. Julian Brun Bronowicz, Jerzy Czeszejko-Sochacki, Tadeusz Żarski. Alfred Lampe, Marceli Nowotko. Paweł Finder i in. Powstanie KPP przypada na okres kształtowania się niepodległej Polski, w końcu 1918 r. Na nastroje mas ludowych ogromny wpływ wywierała Wielka Rewolucja Październikowa (p. Rewolucja Październikowa EW 1957. s. 467) oraz rewolucja w Niemczech (p. Rewolucja w Niemczech EW 1957. s 508) i Austro-Węgrzech: szeroko także rozpowszechnione były nadzieje, iż powstająca do życia Polska urzeczywistni ustrój sprawiedliwości społecznej. W tej skomplikowanej sytuacji, obok organizującego się aparatu państwa burżuazyjnego, powstawały zalążki władzy ludowej — Rady Delegatów Robotniczych (p. Rady Delegatów Robotniczych w Polsce, s. 74). W b. Królestwie Polskim z inicjatywy głównie SDKPiL i PPS Lewicy powstało ponad 100 Rad Delegatów Robotniczych, reprezentujących ok. pół miliona ludzi pracy. Niektóre z nich, zwłaszcza RDR w Zagłębiu, kontrolowały życie swego terenu. Ośrodkami największego wrzenia rewolucyjnego na wsi były: Galicja środkowa (republika tarnobrzeska. w której wybitną rolę odegrał T. Dąbal), Kielecczyzna (republika pińczowska) oraz ziemia lubelska. W całej b. kongresówce przechodziła fala strajków robotników rolnych, często połączonych z przejmowaniem przez nich administracji folwarków. 16.XII.1918 r. odbył się w Warszawie I Zjazd KPRP, poprzedzony XII zjazdem PPS Lewicy oraz krajową konferencją SDKPiL, które przyjęły uchwały w sprawie zjednoczenia. Do podstawowych dokumentów zjazdu należą: ,,Platforma polityczna”, stanowiąca zarys programu partii, manifest „Do proletariatu Polski” oraz „Tymczasowa Ustawa Organizacyjna”. Zjazd ocenił sytuację w kraju jako dojrzewającą do rewolucji socjalistycznej, wysunął hasło: „Cała władza dla Rad Delegatów Robotników i Chłopów” i wezwał klasę robotniczą do walki o dyktaturę proletariatu. I Zjazd odegrał historyczną rolę i stanowił ważny etap na drodze kształtowania się klasy robotniczej jako kierowniczej siły narodu. Walcząc o rewolucyjną jedność klasy robotniczej. KPRP ostro krytykowała prawicowych przywódców PPS za politykę rezygnacji z walki o władzę klasy robotniczej, za współpracę w organizowaniu burżuazyjnego aparatu państwowego, za chwiejność i oportunizm wobec klas posiadających. Pod wpływem KPRP zaczęło krystalizować się lewicowe skrzydło w PPS. W 1919 r. powstała PPS-Opozycja, pod kierownictwem Tadeusza Żarskiego i Adama Landego, a w 1920 r. PPS-Lewica pod kierownictwem sekretarza gen. CKR PPS J. Sochackiego, przywódcy PPS w Poznaniu. Cz. Porankiewicza oraz posła S. Łańcuckiego w Galicji. Obie te grupy wstąpiły następnie do KPRP. Od chwili swego powstania KPRP występowała wytrwale przeciwko propagandzie antyradzieckiej prowadzonej przez partie burżuazyjne. prawicowych przywódców PPS i in., broniąc konsekwentnie młodej republiki radzieckiej. W latach 1919—20 była jedyną siłą polityczną, która zdecydowanie przeciwstawiała się agresywnej i niesprawiedliwej wojnie antyradzieckiej. Nie bacząc na prześladowania, obozy i sądy doraźne, komuniści głosili, że jest to wojna prowadzona przeciwko władzy robotniczej, w interesie obszarników i burżuazji, a zarazem wojna, która godzi w najistotniejsze interesy oraz dobre imię narodu polskiego. W pierwszym okresie swej działalności KPRP nie doceniała znaczenia sojuszników klasy robotniczej, a zwłaszcza chłopstwa, które dążyło do podziału ziemi obszarniczej — podczas gdy komuniści propagowali hasło uspołecznienia folwarków. Komuniści nie rozumieli również wielkiego znaczenia kwestii narodowej, na którą 123-letnia niewola specjalnie uczuliła masy ludowe. Niesłusznym posunięciem okazał się bojkot wyborów do Sejmu Ustawodawczego, z którym znaczna część społeczeństwa wiązała jeszcze duże nadzieje. Jako partia mocno związana z masami, KPP, kierująca wielkimi akcjami ekonomicznymi i politycznymi, nabierała coraz większego doświadczenia, była od początku swego istnienia siłą kierowniczą we wszystkich większych akcjach robotniczych i chłopskich w kraju. II Zjazd partii (1923) stanowił przełomową datę w dziejach KPP. Opracował on węzłowe zagadnienia kwestii narodowej, sojuszu robotniczo-chłopskiego, sprawy rolnej i taktyki jednolitego frontu klasy robotniczej. Uogólniając doświadczenie pierwszych lat niepodległości, zjazd podkreślił ogólnonarodowe znaczenie walki rewolucyjnej prowadzonej przez klasę robotniczą. Wskazał on, że „rządy burżuazji w Polsce stanowią śmiertelne niebezpieczeństwo dla jej niepodległości. Trwałą niepodległość państwową może dać narodowi polskiemu tylko zwycięstwo rewolucji”. Zjazd zatwierdził „Tezy agrarne” przygotowane przez komisję w składzie M. Koszutska-Kostrzewa. A. Warski i F. Fiedler, w których partia wysunęła hasło „Ziemia dla chłopów” i zarazem opracowała częściowe żądania w sprawie zwolnienia biedoty wiejskiej od podatków oraz w sprawie kredytów, szarwarków i komasacji. Zjazd przyjął uchwałę i odezwo w sprawie sojuszu robotniczo-chłopskiego. Stwierdził w niej, że spójnia robotników i chłopów jest warunkiem wyzwolenia wszystkich wyzyskiwanych i że ..rewolucja w Polsce będzie albo rewolucją robotniczo-chłopską, albo nie będzie jej wcale”. W uchwale ..Za naszą i Waszą wolność” zjazd sformułował leninowskie stanowisko w kwestii narodowej: uznał prawo do samookreślenia aż do oderwania się narodów uciskanych przez burżuazję polską oraz wezwał masy ludowe do walki ze wszelkimi przejawami ucisku narodowego. Zjazd wezwał partię do śmiałego stosowania taktyki jednolitego frontu z PPS. wysuwając postulaty ekonomiczne i polityczne, jednoczące cały proletariat i masy pracujące, oraz hasło walki o rząd robotniczo-chłopski. Zjazd przyjął także statut KPRP oparty na leninowskich zasadach partii nowego typu. Uchwały II Zjazdu były świadectwem poważnego ideologicznego rozwoju partii, jej rosnącej dojrzałości politycznej oraz śmiałego zastosowania nauki marksizmu-leninizmu i wytycznych Międzynarodówki Komunistycznej do warunków polskich. Stanowiły one trwały dorobek rewolucyjnej myśli polskich komunistów. KPP na czele walk masowych. Realizacja uchwał II Zjazdu zwiększała oddziaływanie partii na masy pracujące w mieście i na wsi. W 1924 r. komuniści kierowali wielkimi strajkami górników i hutników na Śląsku (jednolitofrontowy tzw. Komitet 21 z komunistą Józefem Wieczorkiem na czele). Odegrali też znaczną rolę w strajku 120 tys. włókniarzy i wielu innych. W czerwcu 1924 r„ podczas wyborów do Kas Chorych, na terenie Zagłębia komuniści zdobyli 69° o głosów. Poważne sukcesy odnieśli również komuniści w Kasach Chorych we Włocławku, Ozorkowie i innych miejscowościach. W tym samym roku w chłopskiej partii „Wyzwolenie” nastąpił rozłam, w wyniku którego powstała współdziałająca z KPP 30- -tysięczna Niezależna Partia Chłopska (S. Wojewódzki, A. Fiderkiewicz, W. Kowalski i in.). W tym samym czasie na terenie Zachodniej Białorusi powstała Robotniczo-Chłopska Białoruska Hromada (B. Taraszkiewicz. Sz. Rak- -Michajłowski i in.), pozostająca pod silnymi wpływami komunistów i skupiająca w swych szeregach ok. 100 tys. członków. Kluby poselskie NPCh i Hromady współpracowały ściśle z Komunistyczną Frakcją Poselską. Obie te organizacje zostały rozwiązane przez rząd sanacyjny w 1927 r. Partia prowadziła swą działalność w warunkach rosnącego terroru w kraju. W marcu 1925 r. zamordowani zestali za działalność rewolucyjną dwaj oficerowie-legioniści Bagiński i Wieczorkiewicz. Na śmierć skazani zostali wybitni działacze partyjni Władysław Hibner, Władysław Kniewski i Henryk Rutkowski. Policja zamordowała dwóch młodych komunistów Zagłębia, Mieczysława Hajczyka i Franciszka Pilarczyka. Akcja protestacyjna przeciwko tym zbrodniom przybrała szeroki charakter i wywołała także silne echo za granicą. Wiosną 1926 r. partia przeprowadziła szeroką akcję wśród bezrobotnych. Burzliwe manifestacje odbyły się w Kaliszu, Stryju. Lublinie i innych miastach. KPP. która doraźnie poparła przewrót majowy 1926 r.. wystąpiła wkrótce przeciwko rządom Piłsudskiego, jako dyktaturze faszystowskiej: błąd majowy KPP wywołał ostrą dyskusję ideologiczną w partii między tzw. ,,mniejszością” (J. Leński, H. Henrykowski. B. Bortnowski. J. Ryng i in.) i tzw. większością” (A. Warski. W. Kostrzewa. E. Próchniał:. H. Brand i in.). Konsolidacja partii dokonała się wokół kierownictwa „mniejszości”, wyłonionego na plenum czerwcowym KC w 1929 r. W latach 1927—31 współdziałała z partią masowa organizacja robotnicza PPS-Lewica. Na terenach Zachodniej Ukrainy rozwijała dużą aktywność ukraińska masowa organizacja Sel-rob-lewica (1927—32). pozostająca pod silnymi wpływami KPZU. O rosnących wpływach komunistów świadczyły sukcesy uzyskane w czasie wyborów do Rad Miejskich w 1927 r. Poważne zwycięstwo przyniosły wybory sejmowe 1923 r.. kiedy na listy komunistyczne padło ok. 1 min głosów. Również w 1928 r. komuniści odegrali wielką rolę w czasie październikowego strajku włókniarzy łódzkich, który ze względu na swój bojowy charakter i doskonałą organizację stanowił jeden z najważniejszych strajków 20-lecia. KPP w latach kryzysu. W latach 1929—34 KPP stała na czele masowych walk strajkowych, które objęły znaczną część klasy robotniczej. W 1931 r. komuniści kierowali bojowym strajkiem tramwajarzy warszawskich, w 1932 r. odegrali dużą rolę w czasie strajku górników Zagłębia. Byli współorganizatorami proklamowanego przez PPS i Komisję Centralną Związków Zawodowych strajku powszechnego przeciwko zamachowi na ubezpieczenia społeczne w 1932 r. Wyrazem wysokiego stopnia bojowości klasy robotniczej było zastosowanie strajków okupacyjnych, które stanowiły wówczas nową formę walki. Nazywane one były „strajkami polskimi”. Wyjątkowego rozgłosu nabrały strajki w kopalniach Klimontów i Mortimer, w hucie Hortensja w Piotrkowie, w „Widzewskiej Manufakturze” w Łodzi. KPP organizowała bezrobotnych do walki domagając się zatrudnienia ich przy robotach publicznych oraz zabezpieczenia najskromniejszych choćby warunków bytowania. Pod presją wieców i manifestacji bezrobotnych władze państwowe i samorządowe musiały niejednokrotnie iść na ustępstwa. W obliczu kryzysu rolnego powodującego pauperyzację mas chłopskich komuniści rozwinęli szeroką akcję przeciw obciążeniom podatkowym, organizowali czynny opór wsi przeciwko najazdom sekwestratorów. W początkach lat trzydziestych wespół z radykalnymi działaczami ludowymi organizowali oni strajki chłopskie, polegające na odmowie płacenia podatków, opłat targowych i rogatkowych, bądź wstrzymywaniu się ze sprzedażą produktów na targach. Pomagali oni walczącym chłopom w czasie żywiołowo rozwijających się powstań chłopskich (Lesko 1932 r i powiat ropczycki 1933 r.) oraz masowych wystąpień na terenie Ukrainy i Białorusi Zachodniej. Rządy sanacyjne w związku z rozmachem i bojowym charakterem wystąpień masowych wzmogły terror wobec walczących robotników -i chłopów. Policja zamykała związki zawodowe. uniwersytety ludowe, legalne organizacje kulturalno-oświatowe, kluby sportowe i in., przeprowadzając przy tym masowe aresztowania. Największe represje spadały na komunistów, skazywanych za swą rewolucyjną działalność na długoterminowe więzienia. W 1934 r.. idąc śladami Hitlera, sanacja zorganizowała tzw. obóz odosobnienia w Berezie Kartuskiej. Reżim więzienny w stosunku do więźniów politycznych wywoływał powszechne oburzenie. Dążąc do całkowitej faszyzacji życia politycznego kraju i zapewnienia sobie monopolu władzy, sanacja przeszła do ofensywny przeciwko instytucjom parlamentarnym oraz opozycyjnym partiom demokratycznym. Te ostatnie zawarły sojusz (1929—30) znany pod nazwą „Centrolewu” (PPS, Piast, NPR i ChD). Przywódcy ..Centrolewu** zdecydowanie jednak odgraniczali się od KPP, która ze swej strony, obarczona jeszcze sekciarsko-dogmatycznymi tradycjami, zajęła wobec bloku opozycyjnego negatywne stanowisko. KPP w walce o jedność klasy robotniczej i mas pracujących. Wyciągając wnioski z doświadczeń własnych oraz międzynarodowego ruchu robotniczego, a zwłaszcza z nauk płynących z przewrotu hitlerowskiego w Niemczech i doświadczeń walk antyfaszystowskich we Francji, KPP zainicjowała w 1934 r. politykę jednolitego frontu antyfaszystowskiego klasy robotniczej. W 1935 r. szczególnie po uchwałach VII Kongresu Międzynarodówki Komunistycznej realizowała hasło skupienia wszystkich sił przeciwko faszystowskiej dyktaturze sanacji, hasło utworzenia frontu ludowego, obejmującego wszystkie antyfaszystowskie i demokratyczne organizacje, pragnące walczyć o obalenie rządu sanacyjnego, demokratyzację kraju i w obronie zagrożonej niepodległości. Ńa IV Plenum KC w lutym 1936 r. KPP opracowała szeroki program wspólnej akcji. Wysunął on między innymi żądania: rozwiązania Sejmu wybranego na podstawie faszystowskiej ordynacji wyborczej, zniesienia sanacyjnej konstytucji i przywrócenia demokratycznych praw i urządzeń parlamentarnych. uwolnienia więźniów politycznych, podziału ziemi obszarniczej i kościelnej itp. Była to platforma walki przeciwko kapitałowi monopolistycznemu o złamanie przywilejów i wpływów obszarnictwa. kasty wojskowej i kleru, o zniesienie ucisku narodowego. KPP-owski program frontu ludowego sprecyzowany i rozwinięty na V Plenum KC w lutym 1937 r. stawiał na pierwszym planie sprawę walki o pokój i obrony niepodległości Polski, która była coraz bardziej zagrożona ze strony Niemiec hitlerowskich. KPP zwracała się do wszystkich demokratycznych i patriotycznych sił w kraju z propozycją prowadzenia wspólnej walki o zerwanie sojuszu sanacji z Hitlerem, o współpracę i przyjaźń z ZSRR oraz innymi państwami, którym zależało na utrzymaniu pokoju i powstrzymaniu grożącej agresji. W wielu zakładach pracy komuniści i socjaliści wspólnie kierowali strajkami politycznymi przeciwko faszystowskiej konstytucji i ordynacji wyborczej, wspólnie z całym obozem demokratycznym przeprowadzali w 1935 r. skuteczną akcję bojkotu wyborów do Sejmu. Z inicjatywy KPP przeprowadzona została szeroka ludowo-frontowa akcja na rzecz amnestii dla więźniów politycznych. Imponującą manifestację jedności stanowiły walki robotników Krakowa, Lwowa, Częstochowy, Gdyni, Chrzanowa i innych miast na wiosnę 1936 r., jednolitofrontowa manifestacja 1-majowa w Warszawie, Łodzi, Zagłębiu, zwycięstwo jednolitofrontowej listy w wyborach do rady miejskiej w Łodzi itd. W czasie wojny prowadzonej przez naród hiszpański przeciwko faszystowskim buntownikom popieranym przez rządy Hitlera i Mussoliniego KPP wysunęła się na czoło kampanii pomocy Republice, która objęła szerokie masy. Z inicjatywy i pod kierownictwem komunistów walczyła w Hiszpanii Brygada im. Jarosława Dąbrowskiego (p. Dąbrowszczacy. s. 438). Do wspólnej akcji antyfaszystowskiej włączyła się postępowa część polskiej inteligencji. W 1936 r. z inicjatywy i przy współudziale komunistów odbył się we Lwowie Kongres Pracowników Kultury, w którym wzięli udział wybitni pisarze, uczeni i artyści, jak W. Broniewski, H. Dembiński, L. Kruczkowski, L. Schiller, W. Wasilewska, E. Zegadłowicz i wiciu innych. Szerokie kręgi inteligencji objęła również kampania o amnestię dla więźniów politycznych, kampania wokół Światowego Kongresu Pokoju itp. Na terenie wiejskim potężne były demonstracje chłopów w Nowosielcach 1936 r. oraz 10-dniowy strajk miliona chłopów w sierpniu 1937 r., na które sanacja odpowiedziała krwawą „pacyfikacją“. Wbrew prawicowym przywódcom ludowcowym, za frontem ludowym wypowiadały się setki i tysiące działaczy SL i Wici. Rozwiązanie i rehabilitacja K P P. WT 1938 r. na podstawie decyzji Międzynarodówki Komunistycznej KPP została rozwiązana pod fałszywym i ciężkim oskarżeniem, jakoby do jej kierownictwa przedostali się prowokatorzy. Rozwiązanie KPP pozostawało w bezpośrednim związku z rozwojem ujemnych zjawisk, jakie rodził kult jednostki. Ofiarą fałszywych oskarżeń padło wtedy wielu wybitnych przywódców i działaczy KPP, KPZU i KPZB. KPP została zrehabilitowana po XX Zjeździe KPZR w marcu 1956 r. — oświadczeniem podpisanym przez Komitety Centralne 5 partii komunistycznych: KPZR. KP Włoch, KP Bułgarii, KP Finlandii i PZPR. Komuniści budowniczy PPR. Po rozwiązaniu KPP komuniści polscy nie zaprzestali swej działalności rewolucyjnej. Terenem ich pracy stały się związki zawodowe i inne masowe organizacje społeczne, w których dawali się poznać przede wszystkim jako bojownicy o sprawę zagrożonej niepodległości, rzecznicy jedności działania przeciwko prohitlerowskiej i antyradzieckiej polityce. W 1939 r. komuniści-żołnierze mężnie trwali na swych posterunkach. Wielu z nich, jak np. Marian Buczek, prosto z więzienia poszło na pole walki i zginęło śmiercią komunisty-patrioty. W pierwszym okresie II wojny światowej komuniści zrzeszali się w wielu organizacjach antyfaszystowskich, z których najważniejszymi były ,,Młot i Sierp”, Stowarzyszenie Przyjaciół ZSRR. Związek Walki Wyzwoleńczej oraz Robotniczo-Chłopska Organizacja Bojowa. Równocześnie spośród licznej emigracji komunistów polskich w ZSRR utworzyła się grupa inicjatywna, która zorganizowała powrót wielu działaczy komunistycznych do kraju celem odbudowania partii rewolucyjnej. W oparciu o założenia ideowe KPP i kadry KPP, powstała w okupowanym kraju na przełomie 1941—42 Polska Partia Robotnicza, która w nowych warunkach organizowała Front Narodowy w walce przeciwko okupantowi. Wśród wybitnych organizatorów nowej partii a zarazem dawnych działaczy KPP znajdowali się: M. Nowotko, P. Finder, W. Gomułka, M. Fornalska, B. Bierut i in. 
Literatura: KPP uchwały i rezolucje (3 tomy) 1953, 55. 56: „Nowy Przegląd" (reedycja roczników 1922. 1923), 1958: J. Leński O Front Ludowy w Polsce. 1956: J. Ryng Wybrane Pisma, 1957. Seweryn Ajzner Henryk Malinowski s. 448-453
thread_title:  Notka encyklopedyczna KPP