Dyskusja:World Wide Fund for Nature

message: "Szanowni Państwo,
Nie rozwija się nazwy WWF, ani jej nie tłumaczy. Powinno być tylko WWF. Ponizej poprawiony tekst dotyczący organizacji. Będziemy zobowiazani za rozpatrzenie naszej prosby.
Właściwe brzmienie tekstu:
WWF jest międzynarodową organizacją ekologiczną, która powstała w 1961 roku. Jej głównym celem jest wstrzymanie, a następnie odwrócenie procesów degradacji środowiska naturalnego.
Organizacja skupia dziś (luty 2004r.) 27 organizacji narodowych (jak np. WWF Szwecja, czy WWF Holandia), 22 biura programów w krajach, w których nie ma biur narodowych, w 5 krajach współpracuje z organizacjami stowarzyszonymi z WWF. Organizacja liczy ponad 5 milionów członków wspierających.
W programie działań na okres do roku 2005 zostały określone następujące cele:
Ochrona i restytucja systemów wód śródlądowych 
Ochrona lasów i zapewnienie ich trwałego użytkowania
Ochrona i zrównoważone wykorzystanie krajobrazów rolniczych
Promowanie zrównoważonego rozwoju przy wykorzystaniu instrumentów przedakcesyjnych i funduszy Unii Europejskiej
Zaangażowanie w działania na rzecz ochrony strefy przymorskiej oraz ochrony zagrożonych gatunków zwierząt.
Więcej informacji na www.wwf.pl
z poważaniem,
Pawel Sredzinski
Communications Officer
WWF Polska
psredzinski@wwf.pl
Zgłoszone: 15:03, 2 cze 2006 (CEST)"
Wprowadziłem poprawki na podstawie powyższego zgłoszenia błędu. Cień napisz 16:11, 2 cze 2006 (CEST)
thread_title: Zgłoszenie

message: Wycięłam z art. ten fragment, ponieważ jest wyjątkowo nieencyklopedyczny i nieneutralny, poza tym jest przepisany ze strony: http://www.neurokultura.pl/ekologia-/1264-gluesing-jens-klawitter-nils-wwf-kumplem-wielkich-koncernow.html. Przenoszę go tutaj, bo być może ktoś będzie chciał wykorzystać zawarte w nim informacje do edytowania hasła. Sidnejek (dyskusja) 19:11, 30 lis 2013 (CET)
=== Kontrowersje ===
Kopiuj-wklej?
World Wide Fund for Nature to najpotężniejsza organizacja ekologiczna na świecie. Chronić puszczę? Możesz to zrobić już za pięć euro. Ratować goryle? Od trzech euro. Pomagać przyrodzie można nawet za  parę centów – jeśli tylko zaufamy organizacji World Wide Fund for Nature. (…) W zeszłym roku zarobiła ona w ten sposób 875 088 euro.
WWF, mająca swoją siedzibę w Genewie, uważana jest za najpotężniejszą organizację ekologiczną na świecie. Bilans jej działalności wypada jednak żałośnie: wiele z tego, co robi WWF, służy raczej wielkiemu przemysłowi niż środowisku czy zagrożonym gatunkom zwierząt. Działa w ponad stu krajach, w ścisłych związkach z możnymi i bogatymi tego świata. Symbol pandy widnieje zarówno na kubeczkach jogurtu Danone, jak i ubraniach osobistości z wyższych sfer, takich jak księżna Monako Charlene. Koncerny płacą siedmiocyfrowe sumy w euro, by móc używać tego logo. 
”Spiegel” przewędrował Amerykę Południową i indonezyjską wyspę Sumatra, aby to sprawdzić. W Brazylii pewien menedżer z branży rolniczej powiedział nam o pierwszym ładunku ekologicznej soi, który otrzymał certyfikat według standardów WWF i z wielkim PR-owskim szumem dotarł w zeszłym roku do Rotterdamu. Menedżer przyznał, że pochodzenie owej dostawy nie było mu znane. Na Sumatrze członkowie jednego z plemion opowiadali zaś, jak to oddziały zwerbowane przez koncern rolniczy Wilmar International, będący partnerem WWF, niszczyły ich domy, przeszkadzały im bowiem w produkcji oleju palmowego.
Również przedstawiciele organizacji pozarządowych, jak ”Ratujmy lasy deszczowe” czy ”Robin Wood”, od dawna już nie postrzegają WWF jako przyjaciela zwierząt. Dla wielu to raczej wspólnik wielkich koncernów, którym w zamian za wielkie datki i drobne ustępstwa wydaje licencje na niszczenie przyrody.
Stowarzyszenie to ma obecnie wpływy wynoszące ponad 500 milionów euro rocznie – i z tą kwotą udaje mu się niejedno zdziałać. Jego holenderski oddział współfinansował protestacyjny okręt flagowy Greenpeace’u ”Rainbow Warrior”. Aby przeszkodzić wzniesieniu zapór na Dunaju i Loarze, działacze okupowali miejsca budowy, niekiedy przez całe lata. Oddział szwajcarski w latach osiemdziesiątych bronił się tak gwałtownie przed energią atomową, że policja uznała jej szefa za wroga państwowego.  
Choć WWF dla wielu jest niewygodna, potrafi również zachowywać się bardzo przymilnie. Na krytykę ich polityki współpracy menedżerowie reagują bardzo nerwowo. W zeszłym roku film niemieckiej telewizji WDR zatytułowany ”Układ z pandą” przedstawił druzgocący bilans pracy World Wide Fund for Nature. Jego autor Wilfried Huismann uczynił ekologów współwinnymi ginięcia lasów deszczowych. Zaatakowani gwałtownie odrzucają ów zarzut.
Tezy zawarte w filmie są niedokładnie udokumentowane lub świadomie fałszywe – twierdzi Martina Fleckenstein. Biolożka ta działa w stowarzyszeniu już od 20 lat, pracuje w Berlinie, gdzie kieruje działem polityki rolniczej. Jest swego rodzaju uniwersalną bronią WWF, bez niej nie może odbyć się żaden okrągły stół. To królowa kompromisu. Po emisji filmu organizację zalała jednak fala protestacyjnych e-maili. Ponad 3 tysiące osób zrezygnowało z członkostwa. Takiej straty WWF nie przeżyła jeszcze nigdy dotąd.
Panda będąca symbolem World Wide Fund for Nature to gatunek zagrożony wyginięciem, ponieważ jego chęć płodzenia młodych pozostawia wiele do życzenia. Zwierzę to nie wywołuje zbytnio silnych emocji. Do zbierania datków znacznie lepiej nadają się małpy człekokształtne albo drapieżne koty. Niedawno temu WWF wykorzystała kalendarz chiński i ogłosiła rok 2010  ”Rokiem Tygrysa”.
Misję ”Tygrys” organizacja realizuje od dawna. Już na początku lat siedemdziesiątych za pomocą milionowej darowizny skłoniła rząd Indii pod przywództwem Indiry Gandhi do wyznaczenia rezerwatów dla zagrożonych gatunków kotowatych. Według miejscowych szacunków w kraju tym żyło wówczas jakieś 4 tysiące tygrysów. Dziś zostało ich jeszcze około 1700. WWF jednak uważa to za sukces. Bez jej wysiłków – stwierdził rzecznik organizacji –  tygrysy w Indiach ”być może już by wyginęły“. Niewielu wie jednak, że za ów sukces zapłacono wypędzaniem ludzi z ich siedzib. Przesiedlano mieszkańców całych wiosek, ”ale nie wbrew ich woli” – zapewnia Claude Martin, który w latach 1993-2005 był dyrektorem generalnym WWF International. – Zawsze byliśmy przekonani, że ta kwestia załatwiona została właściwie – stwierdza Martin. Co do tego jest jednak sporo wątpliwości.
Dla ochrony dzikich zwierząt około 300 tysięcy rodzin musiało opuścić swoje rodzinne strony – pisze Mark Dowie w książce "Conservation Refugees". Przyczyną ich wypędzenia była koncepcja stworzenia ”twierdz ochrony przyrody”. Dla ludzi nie było w nich miejsca. WWF twierdzi, że odrzuca metody zakładające przymusowe wysiedlenia. Przy pomyśle bezludnych parków narodowych obstawał jednak już Bernhard Grzimek, niemiecki zoolog telewizyjny i wieloletni członek rady nadzorczej WWF.
Międzynarodowe przedsiębiorstwa oraz obrońcy środowiska działają ręka w rękę. – WWF jest uwikłana w przekształcanie naszego świata w plantacje, monokultury i parki narodowe.
Centrala WWF w Gland koło Genewy wygląda zielono i grzecznie. Srebrne tablice przypominają, komu organizacja winna jest wdzięczność. Ich nazwisk woli jednak nie komentować, pewnie dlatego, że  na liście darczyńców są i takie, które nie kojarzą się z walką o dobrą sprawę. Na przykład handlarz bronią Adnan Kashoggi czy dyktator Zairu Mobutu.
Jako pierwszego wielkiego sponsora ówczesny prezes World Wide Fund for Nature, holenderski książę Bernhard pozyskał koncern naftowy Shell. W 1967 roku po awarii jego tankowca niedaleko Francji zginęło tysiące ptaków, stowarzyszenie zabroniło jednak wszelkiej krytyki. ”Mogłoby to zagrozić przyszłym staraniom o darowizny ze strony określonych gałęzi przemysłu” – stwierdzono.
Polujący na grubą zwierzynę książę Bernhard oraz John Hanks, szef WWF w Afryce w tajnej operacji zwerbowali najemników, by wyśledzić nielegalny handel rogami nosorożców. Oddziały te były jednak infiltrowane przez południowoafrykańskich wojskowych, największych wówczas handlarzy rogu.
Blairo Maggi został gubernatorem stanu, Greenpeace przyznał mu w 2005 roku ”Złotą Piłę Łańcuchową” – w żadnym innym miejscu w Brazylii nie zniszczono tylu lasów, co w sojowej republice Maggich.
W cieniu hali magazynowej facendy Tucunaré wznosi się wysoki na dziesięć metrów zbiornik z napisem "Glifosato" – to portugalskie słowo oznacza środek chwastobójczy glifosat. Są tu go tysiące litrów. Zaledwie sto metrów od tego miejsca znajdują się domy pracowników. Tuż za płotem w rowach stoi cuchnąca, zielonkawa woda, obok jest magazyn, napisy na tablicach z trupią czaszką ostrzegają: ”Uwaga, silna trucizna!”.
Glifosat jest ulubionym herbicydem stosowanym do ochrony modyfikowanej genetycznie soi, zabija bowiem tylko chwasty, sama roślina jest na niego odporna. Mnożą się jednak badania, które dowodzą między innymi, że środek ten szkodzi  zwierzętom. Mimo to system certyfikacyjny go nie zabrania. Również inne pestycydy nie stanowią problemu, zalecane jest jedynie ich ”rozsądne używanie”.
W Gland słońce zanurza się już w Jeziorze Genewskim. Andrew Murphy zaczyna się spieszyć, musi lecieć do Chin, ratować tamtejszą przyrodę. World Wide Fund for Nature nadal wprawdzie nie ma prawa werbować tam członków, ale współpraca z partyjnymi towarzyszami też może w końcu pomóc środowisku.
thread_title:  Przeniesienie fragmentu ''Kontrowersje'' z hasła 

message: Kopiuj-wklej?
World Wide Fund for Nature to najpotężniejsza organizacja ekologiczna na świecie. Chronić puszczę? Możesz to zrobić już za pięć euro. Ratować goryle? Od trzech euro. Pomagać przyrodzie można nawet za  parę centów – jeśli tylko zaufamy organizacji World Wide Fund for Nature. (…) W zeszłym roku zarobiła ona w ten sposób 875 088 euro.
WWF, mająca swoją siedzibę w Genewie, uważana jest za najpotężniejszą organizację ekologiczną na świecie. Bilans jej działalności wypada jednak żałośnie: wiele z tego, co robi WWF, służy raczej wielkiemu przemysłowi niż środowisku czy zagrożonym gatunkom zwierząt. Działa w ponad stu krajach, w ścisłych związkach z możnymi i bogatymi tego świata. Symbol pandy widnieje zarówno na kubeczkach jogurtu Danone, jak i ubraniach osobistości z wyższych sfer, takich jak księżna Monako Charlene. Koncerny płacą siedmiocyfrowe sumy w euro, by móc używać tego logo. 
”Spiegel” przewędrował Amerykę Południową i indonezyjską wyspę Sumatra, aby to sprawdzić. W Brazylii pewien menedżer z branży rolniczej powiedział nam o pierwszym ładunku ekologicznej soi, który otrzymał certyfikat według standardów WWF i z wielkim PR-owskim szumem dotarł w zeszłym roku do Rotterdamu. Menedżer przyznał, że pochodzenie owej dostawy nie było mu znane. Na Sumatrze członkowie jednego z plemion opowiadali zaś, jak to oddziały zwerbowane przez koncern rolniczy Wilmar International, będący partnerem WWF, niszczyły ich domy, przeszkadzały im bowiem w produkcji oleju palmowego.
Również przedstawiciele organizacji pozarządowych, jak ”Ratujmy lasy deszczowe” czy ”Robin Wood”, od dawna już nie postrzegają WWF jako przyjaciela zwierząt. Dla wielu to raczej wspólnik wielkich koncernów, którym w zamian za wielkie datki i drobne ustępstwa wydaje licencje na niszczenie przyrody.
Stowarzyszenie to ma obecnie wpływy wynoszące ponad 500 milionów euro rocznie – i z tą kwotą udaje mu się niejedno zdziałać. Jego holenderski oddział współfinansował protestacyjny okręt flagowy Greenpeace’u ”Rainbow Warrior”. Aby przeszkodzić wzniesieniu zapór na Dunaju i Loarze, działacze okupowali miejsca budowy, niekiedy przez całe lata. Oddział szwajcarski w latach osiemdziesiątych bronił się tak gwałtownie przed energią atomową, że policja uznała jej szefa za wroga państwowego.  
Choć WWF dla wielu jest niewygodna, potrafi również zachowywać się bardzo przymilnie. Na krytykę ich polityki współpracy menedżerowie reagują bardzo nerwowo. W zeszłym roku film niemieckiej telewizji WDR zatytułowany ”Układ z pandą” przedstawił druzgocący bilans pracy World Wide Fund for Nature. Jego autor Wilfried Huismann uczynił ekologów współwinnymi ginięcia lasów deszczowych. Zaatakowani gwałtownie odrzucają ów zarzut.
Tezy zawarte w filmie są niedokładnie udokumentowane lub świadomie fałszywe – twierdzi Martina Fleckenstein. Biolożka ta działa w stowarzyszeniu już od 20 lat, pracuje w Berlinie, gdzie kieruje działem polityki rolniczej. Jest swego rodzaju uniwersalną bronią WWF, bez niej nie może odbyć się żaden okrągły stół. To królowa kompromisu. Po emisji filmu organizację zalała jednak fala protestacyjnych e-maili. Ponad 3 tysiące osób zrezygnowało z członkostwa. Takiej straty WWF nie przeżyła jeszcze nigdy dotąd.
Panda będąca symbolem World Wide Fund for Nature to gatunek zagrożony wyginięciem, ponieważ jego chęć płodzenia młodych pozostawia wiele do życzenia. Zwierzę to nie wywołuje zbytnio silnych emocji. Do zbierania datków znacznie lepiej nadają się małpy człekokształtne albo drapieżne koty. Niedawno temu WWF wykorzystała kalendarz chiński i ogłosiła rok 2010  ”Rokiem Tygrysa”.
Misję ”Tygrys” organizacja realizuje od dawna. Już na początku lat siedemdziesiątych za pomocą milionowej darowizny skłoniła rząd Indii pod przywództwem Indiry Gandhi do wyznaczenia rezerwatów dla zagrożonych gatunków kotowatych. Według miejscowych szacunków w kraju tym żyło wówczas jakieś 4 tysiące tygrysów. Dziś zostało ich jeszcze około 1700. WWF jednak uważa to za sukces. Bez jej wysiłków – stwierdził rzecznik organizacji –  tygrysy w Indiach ”być może już by wyginęły“. Niewielu wie jednak, że za ów sukces zapłacono wypędzaniem ludzi z ich siedzib. Przesiedlano mieszkańców całych wiosek, ”ale nie wbrew ich woli” – zapewnia Claude Martin, który w latach 1993-2005 był dyrektorem generalnym WWF International. – Zawsze byliśmy przekonani, że ta kwestia załatwiona została właściwie – stwierdza Martin. Co do tego jest jednak sporo wątpliwości.
Dla ochrony dzikich zwierząt około 300 tysięcy rodzin musiało opuścić swoje rodzinne strony – pisze Mark Dowie w książce "Conservation Refugees". Przyczyną ich wypędzenia była koncepcja stworzenia ”twierdz ochrony przyrody”. Dla ludzi nie było w nich miejsca. WWF twierdzi, że odrzuca metody zakładające przymusowe wysiedlenia. Przy pomyśle bezludnych parków narodowych obstawał jednak już Bernhard Grzimek, niemiecki zoolog telewizyjny i wieloletni członek rady nadzorczej WWF.
Międzynarodowe przedsiębiorstwa oraz obrońcy środowiska działają ręka w rękę. – WWF jest uwikłana w przekształcanie naszego świata w plantacje, monokultury i parki narodowe.
Centrala WWF w Gland koło Genewy wygląda zielono i grzecznie. Srebrne tablice przypominają, komu organizacja winna jest wdzięczność. Ich nazwisk woli jednak nie komentować, pewnie dlatego, że  na liście darczyńców są i takie, które nie kojarzą się z walką o dobrą sprawę. Na przykład handlarz bronią Adnan Kashoggi czy dyktator Zairu Mobutu.
Jako pierwszego wielkiego sponsora ówczesny prezes World Wide Fund for Nature, holenderski książę Bernhard pozyskał koncern naftowy Shell. W 1967 roku po awarii jego tankowca niedaleko Francji zginęło tysiące ptaków, stowarzyszenie zabroniło jednak wszelkiej krytyki. ”Mogłoby to zagrozić przyszłym staraniom o darowizny ze strony określonych gałęzi przemysłu” – stwierdzono.
Polujący na grubą zwierzynę książę Bernhard oraz John Hanks, szef WWF w Afryce w tajnej operacji zwerbowali najemników, by wyśledzić nielegalny handel rogami nosorożców. Oddziały te były jednak infiltrowane przez południowoafrykańskich wojskowych, największych wówczas handlarzy rogu.
Blairo Maggi został gubernatorem stanu, Greenpeace przyznał mu w 2005 roku ”Złotą Piłę Łańcuchową” – w żadnym innym miejscu w Brazylii nie zniszczono tylu lasów, co w sojowej republice Maggich.
W cieniu hali magazynowej facendy Tucunaré wznosi się wysoki na dziesięć metrów zbiornik z napisem "Glifosato" – to portugalskie słowo oznacza środek chwastobójczy glifosat. Są tu go tysiące litrów. Zaledwie sto metrów od tego miejsca znajdują się domy pracowników. Tuż za płotem w rowach stoi cuchnąca, zielonkawa woda, obok jest magazyn, napisy na tablicach z trupią czaszką ostrzegają: ”Uwaga, silna trucizna!”.
Glifosat jest ulubionym herbicydem stosowanym do ochrony modyfikowanej genetycznie soi, zabija bowiem tylko chwasty, sama roślina jest na niego odporna. Mnożą się jednak badania, które dowodzą między innymi, że środek ten szkodzi  zwierzętom. Mimo to system certyfikacyjny go nie zabrania. Również inne pestycydy nie stanowią problemu, zalecane jest jedynie ich ”rozsądne używanie”.
W Gland słońce zanurza się już w Jeziorze Genewskim. Andrew Murphy zaczyna się spieszyć, musi lecieć do Chin, ratować tamtejszą przyrodę. World Wide Fund for Nature nadal wprawdzie nie ma prawa werbować tam członków, ale współpraca z partyjnymi towarzyszami też może w końcu pomóc środowisku.
thread_title:  Kontrowersje