Dyskusja:Witold Gliński (zesłaniec)

message: Leszek Gliniecki: Prawda o Długim Marszu całkowicie zaprzecza jakoby Gliński mógł być osobą której przezycia zostały opisane w "Długim Marszu". Problem krytyki źródeł. Gliński coś o sobie mówi. Ktoś inny (Gliniecki) temu zaprzecza.
[http:// www.sybirak1940.com/Leszek Gliniecki: Prawda o "Długim Marszu"] powołuje się na informacje w archiwach (IPN, rosyjskie, Polskiej Armii na Zachodzie, Sikorskiego w Londynie, i Ambasady Polskiej w Samarkandzie), Glinski nie jest w stanie potwierdzić swojej mniemanej ucieczki z jakiegokolwiek wiarogodnego źródła. "A więc ktoś inny (Gliniecki) temu zaprzecza", ma powody do zaprzeczenia zwłaszcza że Gliniecki znał Glińskiego na wygnaniu, i osobiście wie że Gliński nie mógł być w łagrze w pobliżu Jakucka w lutym 1941 roku.
thread_title:  Kontrowersja 

message: Zamieszczam poniżej tekst z ww witryny (15 maja 2013). Zwracam uwagę na silne rusycyzmy w tekście:
* "skąd w kwietniu 1941 roku, z sześcioma innymi uciekł,"  (orzeczenie na końcu zdania)
*  "jeszcze w Rosji, on wstąpił do Polskiej Armii."  (jawny podmiot zamiast domyślnego)
* "dołącza do swojej rodziny znajdującej się w Achangielskim obwodzie" (kolejność przymiotnik rzeczownik rosyjskich jednostek administracyjnych, w polskim to jest przydawka klasyfikująca, a nie jak w tym tekście charakteryzująca)
* "zaintrygowana przebiegiem Glińskiego relacji" (jw, w polskim powinna być przydawka klasyfikująca)
Nie jestem kompetentny by ocenić czy są to (w 2011) normalne cechy języka byłych mieszkańców Kresów. Być może. Szafranpl (dyskusja) 11:04, 15 maj 2013 (CEST)
CZĘŚĆ 1 - Prawda o Długim Marszu i konsekwencje 
8 Kwiecień 2011
Wkrótce na ekranach pojawi się film ‘Niepokonani’ oparty na autobiograficznej książce Sławomira Rawicza  Długi Marsz opisujący jego, i sześciu innych, ucieczkę z syberyjskiego łagru w kwietniu 1941 roku do Indii, i do wolności.
W celu dalszego rozwinięcia tego tematu, i zbadania udziału Rawicza, a także późniejszego kandydata Witolda Glińskiego w tej ucieczce, a także ponieważ dobrze usadnione i potwierdzone wątpliwości istnieją dotyczące tego tematu, powstała ta strona Internetowa.
WYGNANIE
10 lutego 1940 roku zostaliśmy wraz z tysiącami innych polskich rodzin ze wschodnich kresów, teraz już dobrze znanym i wypróbowanym sowieckim zwyczajem, brutalnie obudzeni o 4 rano,  i poinformowani przez NKWD że dekretem Najwyższego Prezydium  jesteśmy wysyłani na wygnanie w głąb Rosji.
Z tego powodu nasza rodzina, 24 lutego 1940 roku, znalazła się na specposiołku Kriesty w Archangielskim obwodzie.
Tego samego dnia, tym samym transportem, na specposiołek  Kriesty przybył z rodziną 13 letni Witold Gliński.
Dzięki amnestii ogłoszonej w sierpniu 1941 roku dostaliśmy pozwolenie opuszczenia Kriesty. Rodzina Glińskich otrzymała dokumentację pozwalającą im na wyjazd 2 września 1941 roku, nasza rodzina o kilka dni później. Glińscy podali jako ich cel wyjazdu 700 km odległą na południe Szachunię, my trochę dalej w kierunku tworzącej się Polskiej Armii.
SŁAWOMIR RAWICZ
Wydana w 1956 roku autobiograficzna książka Sławomira Rawicza Długi Marsz opisywała Rawicza pobyt w Łubiance, przesłuchań, i wyrok 25 lat przymusowych ciężkich robót. Następnie jego dostania się do łagru koło Jakucka, skąd w kwietniu 1941 roku, z sześcioma innymi uciekł, a także jego 13 miesięczny "marsz" do Indii i wolności. W gronie uciekinierów którzy przybyli z nim do Indii był także Amerykanin, Mr.Smith.
Mimo nieprawdopodobieństwa niektórych opisanych epizodów i dobrze uzasadnionych, choć nielicznych zastrzeżeń, książka została bestsellerem i przyjęta ogólnie, i przez prasę, za historyczną prawdę.
Sytuacja zmieniła się w 2005 roku, już po śmierci Rawicza, gdy po odnalezieniu dokumentacji zostało potwierdzone że Rawicz, tak jak i inni Polacy, został objęty amnestią, i że 26 marca 1942 roku, jeszcze w Rosji, on wstąpił do Polskiej Armii. Potem przez morze Kaspijskie opuścił Rosję w kwietniu 1942 roku.
LINDA WILLIS
W 2002 roku Hollywood znowu zainteresował się realizacją filmu  Długi Marsz, i znów poszukiwano w Anglii dalszych informacji  na ten temat.
Szczegółami tego wydarzenia, i postaciami biorącymi udział w ucieczce, a szczególnie Mr. Smith'a, była też zainteresowana Linda Willis, i w tym celu także zawitała do Anglii. Jej wizyta okazała się bezowocną, chociaż po powrocie do Ameryki ku jej zdziwieniu, wiosną 2003 roku skontaktował się z nią  Witold Gliński. 
W długiej, półtoragodzinnej rozmowie z Lindą Willis, Gliński przedstawił siebie jako głównego uczestnika i lidera ucieczki z łagru koło Jakucka, a Rawicza jako człowieka który ukradł i przywłaszczył sobie jego (Glińskiego) życiorys, i następnie że Rawicz na podstawie ukradzionego życiorysu napisał  książkę Długi Marsz. A więc to on Gliński, a nie Rawicz, był tym sławnym uciekinierem opisanym w tej książce.
W tej z nią rozmowie, Gliński przedstawił jej także prawie całkowicie odmienny od Rawicza przebieg swego przybycia do Jakucka, a także ucieczki z łagru i przebiegu "Długiego Marszu".
W tej odmiennej wersji Gliński nie trafił do Łubianki, nie był nigdzie skazany na ciężkie lub inne roboty, ale on z jakiegoś nieokreślonego więzienia w Rosji, dołącza do swojej rodziny znajdującej się w Achangielskim obwodzie. Stamtąd z innymi, w przetłoczonych bydlęcych wagonach dojeżdża do Irkucka, następnie idąc pieszo, w tej wersji ich trasa okrąża południowe wybrzeże jeziora Bajkał zanim kieruje się na północ, i wraz z kobietami i dziećmi które były zmuszone dotrzymywać im kroku, dociera do gulagu. Z gulagu z sześcioma innymi ucieka i dostaje się do Kalkuty w Indiach. Po postoju w szpitalu i rekuperacji, ciężarówkami dojeżdża do wschodniego brzegu Kaspijskiego morza, a potem statkiem, a następnego dnia jest już w Pahlevi i wstępuje do  Polskiej Armii.
Linda Willis była dostatecznie zaintrygowana przebiegiem Glińskiego relacji że zaproponowała aby postarał się o kopię swojej służby wojskowej z archiwum Polskiej Armii na Zachodzie. Kopia przyszła jeszcze w 2003 roku i podawała że Witold Gliński wstąpił do 8-mej Dywizji Piechoty Polskiej Armii  7 marca 1942 roku, następnie przez morze Kaspijskie dostał się do Pahlevi (Persja), gdzie 1 kwietnia 1942 roku, 8 Dywizja Piechoty przeszła pod brytyjską komendę. Niestety  nazwa miejscowości gdzie 7 marca Gliński wstąpił do Polskiej Armii nie była podana, a tego ważnego szczegółu  on nie pamiętał. 
W 2005 roku dwa następne wydarzenia.
Pierwsze dotyczyło Sławomira Rawicza.  Linda Willis otrzymała z Rosji odnalezioną dokumentację związaną z pobytem Rawicza na wygnaniu, która ustalała że Rawicz był objęty sierpniową amnestią 1941 roku, a także że on jeszcze w Rosji wstąpił 26 marca 1942 roku do Armii Polskiej, i dopiero potem  opuścił Rosję, i że przybył do Persji w kwietniu 1942 roku.
Drugie dotyczyło Witolda Glińskiego.  Informacje z archiwum IPN (Karta) potwierdzały że Gliński, wraz  z rodziną, był wywieziony w 1940 roku do Archangielskiego obwodu, i że amnestia pozwoliła mu opuścić Kriesty 2 września 1941 roku.
Linda Willis widocznie nie zauważyła że Glińskiemu pozostało tylko siedem miesięcy pomiędzy datą 2 września 1941 roku, a przybyciem do Pahlevi 1 kwietnia 1942 roku. Ten okres był definitywnie za krótki i nie wystarczał by Gliński mógł się dostać  przez Irkuck do Jakucka, stamtąd uciec do Kalkuty w Indiach, a następnie po rekuperacji, przez morze Kaspijskie do Pahlevi -- sam Długi Marsz wziął Glińskiemu 11 miesięcy.
A więc Linda Willis dalej  kontynuowała swoje poszukiwania, i we wrześniu 2006 roku znowu przyleciała do Anglii na swoje pierwsze spotkanie z Glińskim.  Zamieszkała u niego, i przez dwa dni uzupełniała informacje które ją jeszcze niepokoiły, jak np. spotkanie z yeti, i podobne, ale podstawowa kwestia nazwy miejscowości gdzie 7 marca Gliński wstąpił do Polskiej Armii nie była poruszona.
Potwierdzenia  tej ucieczki, lub pobytu Witolda Glińskiego w okolicach Jakucka, nie było i nie ma.
JOHN DYSON
Po wizycie Lindy Willis Witold Gliński napewno był przekonany że istniała tylko znikoma możliwość, jeżeli wogóle, ukazania się książki na temat mitycznej postaci Mr. Smith'a, bo wiedział że takiej osoby nie było. Tymczasem film o Długim Marszu nabierał  już konturów, a jemu ciągle brakowało możliwości przekazania swego urojonego udziału w tej epickiej ucieczce.
Przypadkowo, lub może też nie, na scenie pojawił się John Dyson, jego artykuły od czasu do czasu ukazywały się w angielskim miesięczniku Reader's Digest, a więc zaistniała możliwość szybkiego przekazu informacji o jego (Glińskiego) udziale w Długim Marszu.
W październiku 2008 roku John Dyson przyjechał do Kornwalii, i na podstawie ośmio-dniowego wywiadu z Glińskim, w majowym  2009 roku wydaniu  Reader's Digest ukazał się wielo-stronicowy artykuł pod zachęcającym tytułem - 'Niezwykłe Wydarzenie', -- 'Prawdziwy Długi Marsz', -- 'Po pięćdziesięciu latach, zagadka jest rozwiązana i bohater wyłoniony'.
Według powyższego artykułu, w 1939 roku lub na początku 1940 roku, 17 letni Witold Gliński (a więc urodzony w 1922 roku, gdy wszystkie archiwa, polskie, rosyjskie i Polskiej Armii na Zachodzie podają jego rok urodzenia jako 1926), był w Łubiance skazany na 25 lat ciężkich robót. Stamtąd, przez Irkuck, i podczas jednej z najsroższych zim, nocując w wykopanych dołach śnieżnych, idąc pieszo ponad 1200 km, Gliński dociera w grudniu 1940 roku do łagru w pobliżu Jakucka.
W lutym 1941 on roku ucieka z łagru wraz z trzema oficerami Polskiej Piechoty, Mr. Smith'em, i dwoma innymi. W styczniu 1942 roku Gliński przybywa do Indii, ale bez  trzech Polskich Oficerów  którzy zginęli w drodze.
Potwierdzenia że taka ucieczka kiedykolwiek wzięła miejsce nie ma ani w archiwach, ani w żadnych innych wiarogodnych źródłach..
Mimo tego, prasa i opinia publiczna bezkrytycznie przyjęła tą relację jako historyczną prawdę, a Glińskiego jako bohatera naszych wygnań.
Ta sytuacja tak by pozostała gdyby nie to że Glińskiego dobrze znałem  z naszego wygnania w Kriestach. Od września 1940 roku do czerwca 1941 roku przebywaliśmy nawet w tym samym pomieszczeniu, jego łóżko o jedno oddalone od mojego, a więc nie było możliwości by on mógł być w lutym 1941 roku w 4500 km odległym Jakucku, skąd według artykułu Dyson'a, on uciekał..
Po ukazaniu się tego artykułu poinformowałem  Reader's Digest/John Dyson'a, o Glińskiego pobycie w Kriestach, z potwierdzającą kopią z polskiego archiwum, która także podawała jego rok urodzenia jako 1926, i z dodatkową informacją że archiwum Armii Polskiej na Zachodzie też potwierdzało Glińskiego 1926 rok urodzenia..
Ku mojemu zdziwieniu Dyson w odpowiedzi dwukrotnie potwierdził pobyt Glińskiego w Kriestach w lutym i wczesną wiosną 1941 roku, i nawet że w tych miesiącach Gliński był dwa razy w 700 km odległej na południe Szachunji, oczywiście w naszych warunkach to drugie było niemożliwe. Niezależnie od tych mniemanych wędrówek do Szachunji, powyższe potwierdzenie Glińskiego pobytu w Kriestach,  automatycznie wykluczało nie tylko Glińskiego pobyt w Łubiance, ale i jego ucieczkę z łagru koło Jakucka.
Sprostowania jednak odmówiono.
Sytuacja zaczęła się jednak zmieniać w następnym roku.
WYPRAWA DŁUGI MARSZ.ŚLADAMI WITOLDA GLIŃSKIEGO
Kilka miesięcy po pojawieniu się artykułu John Dyson'a niezrozumiały szał opanował pewne sfery polskiego społeczeństwa. Z niezrozumiałych powodów, nigdzie nie potwierdzone przeżycia Glińskiego nabrały gigantycznego znaczenia dla kraju, a niektórzy uważali że powinni być platformą do jeszcze większego rozgłosu o tym wyczynie.
Trzech młodych Polaków, Tomasz Grzywaczewski, Bartosz Malinowski i Filip Drożdż, postanowiło to urzeczywistnić, i w tym celu przyjechali do Anglii na wywiad z Witoldem Glińskim. Ich nadzieją było że pomyślny wywiad pozwoli im zaplanować wyprawę śladami tego bohatera.
Te oczekiwania były całkowicie uzasadnione, w ich opinii Gliński w pełni  zasługiwał na miano bohatera, i wkrótce ukazały się o nim artykuły. Oto niektóre z tych, i innych. wypowiedzi na temat Witolda Glińskiego.
Tomasz Grzywaczewski: organizator i rzecznik Wyprawy Długiego Marszu:
"Chcemy żeby Polacy dowiedzieli się że ktoś taki istniał, prawdziwy bohater który rzucił wyzwanie sowieckiemu imperium".
"Wyprawa śladami książki opowiadającą prawdziwą historię Witolda Glińskiego, który w 1941r. uciekł z sowieckiego łagru pod Jakuckiem..".
"To czego dokonał Witold Gliński, to był wielki wyczyn...".
"Chcemy naszą wyprawą pokazać światu, jak wygląda prawda".
I po angielsku:  "By doing this expedition, we wanted to show who real hero was. Who really made The Long Walk... That Witold Gliński is the real hero". 
Piotr Zychowicz, dziennikarz Rzeczpospolitej, on także był z wizytą u Witolda Glińskiego (Rz objęła patronat medialny nad tą Wyprawą).:
 "Polak, który dokonał brawurowej ucieczki z sowieckiego łagru...".
 '"Gliński to wspaniały Polak, zrobił na nas wielkie wrażenie"
Wypowiedzi  które padły na falach RDC podczas programu z udziałem Dyrektora Narodowego Centrum Kultury, i Tomasza Grzywaczewskiego na temat ‘Wyprawa śladami Witolda Glińskiego’:
"Chcemy pokazać, że w naszej historii byli wielcy bohaterowie. którzy mogli stanowić wzór dla młodych Polaków". (Grzywaczewski)
Było też potwierdzone że "Narodowe Centrum Kultury wokół postaci Witolda Glińskiego chce zbudować szerszą akcję edukacyjną".
Nic dziwnego że społeczeństwo, władze, i media, zostały do tego stopnia przekonane prawdziwością tych, i podobnych informacji, że Gliński został uznany za bohatera, a szczególnie gdy Minister i MSZ, a także prestiżowy Uniwersytet Łódzki objął Patronat Honorowy nad tą Wyprawą, której celem było pójść śladami Witolda Glińskiego, bohatera naszych wygnań. A więc ta Wyprawa była nierozwiązalnie z nim złączona, bez jego mniemanej ucieczki nie było by tej Wyprawy.
Narodowe Centrum Kultury i 12 Explorers Festival zostali partnerami tej Wyprawy, a ponad dziesięć innych organizacji, media i przedsiębiorstw dołączyło się i też objęło Patronaty nad tą Wyprawą.
Mimo że Tomasz Grzywaczewski, lider tej Wyprawy, otrzymał kopie oficjalnej archiwalnej dokumentacji  Glińskiego pobytu w Rosji, które były całkowicie sprzeczne z John Dyson'a artykułem w Reader's Digest użytego jako motywacja do Wyprawy Długi Marsz, on ciągle bez zmian promował Witolda Glińskiego jako bohatera naszych wygnań.
W swoim grudniowym artykule pod tytułem "Long Walk to Freedom", -- "The pure facts", ("Długi Marsz do Wolności", -- "Tylko same fakty".), T.Grzywaczewski pisze: "The man who said...(this)...made the most epic escape in world history. His name was Witold Gliński". ("Człowiek który to powiedział......dokonał jednej z najbardziej epickich ucieczek świata. A nazywał się Witold Gliński").
Dalsze wydarzenia
Książka Lindy Willis "W Poszukiwaniu Mr.Smitha" (Looking for Mr.Smith), została wydana w listopadzie 2010 roku w niezmienionej chronologii wydarzeń, a więc nie do przyjęcia, chociaż muszę podziękować Lindzie Willis za podanie w tej książce niedostępnej dla mnie informacji, że Gliński wstąpił 7 marca 1942 roku do 8 Dywizji Piechoty.
Archiwum  im. Sikorskigo w Londynie, i źródła Ambasady Polskiej w ZSSR w latach 1941—1943, podają ze 7 marca 1942 roku 8 Dywizja Piechoty mieściła się koło Czymkent, na północ od Taszkentu w Kazachstanie. 17 marca  8  DP  otrzymała rozkaz od Gen.Andersa  dla przygotowania się do wyjazdu z Rosji, 30 marca przepływała morze Kaspijskie z Krasnowodska do Pahlevi w Persji, gdzie 1 kwietnia 1942 roku została przejęta przez komendę Brytyjską.
John Dyson 7 stycznia 2011r.  przedstawił następną, trzecią, jeszcze bardziej nieprawdopodobną wersję pobytu Glińskiego na wygnaniu. Niestety żadna z jego wersji nie przedstawia prawdy wydarzeń.
Natomiast pierwsza z tych wersji była podstawą podjęcia się  "Wyprawy  Długi Marsz", i zainicjowała konsekwencje które wciągnęły Ministra i MSZ, NCK, Uniwersytet Łódzki,  inne organizacje i przedsiębiorstwa do objęcia Patronatów, lub partnerstwa nad wydarzeniem którego nigdy nie było.
Zaś NCK powinno się teraz zastanowić nad swoją inicjatywą "budowania szerszej akcji edukacyjnej wobec postaci Witolda Glińskiego".
Tomasz Grzywaczewski 13 stycznia 2011 roku przyznaje że dokumentacja i inne informacje przedstawione przeze mnie były wiarygodne, i wycofał się z dyskusji.
John Dyson, po obaleniu jego trzeciej  wersji w mojej ostatniej odpowiedzi, wycofał się bez komentarza.
Linda Willis nigdy nie przedstawiła swojej pozycji, chociaż była kilka razy to tego  zachęcana.
Dla uzupełnienia, i w skrócie historia Witolda Glińskiego na wygnaniu
Na podstawie informacji w  
Archiwum  IPN
Archiwum Spraw Wewnętrznych Archangielskiego Obwodu
Polskiej  Armii na Zachodzie (Londyn), i w/g informacji podanych przez Glińskiego Lindzie Willis.
Archiwum im. Sikorskiego w Londynie  i Ambasady Polskiej w ZSRR-- Delegatura w Samarkandzie,
pobyt Witolda Glińskiego na wygnaniu przedstawia się raczej prozaicznie w porównaniu z przeżyciami wielu innych wygnańców:
 
W lutym 1940 roku Witold Gliński, wraz z rodziną, jest wywieziony na wygnanie do specposiołka Kriesty (Archngielski Obwód). Przybywa tam 24 lutego 1940 roku.
2 września 1941 roku, po ogłoszeniu amnestii, otrzymuje pozwolenie opuszczenia Kriesty, i udaje się do 700 km odległej na południe Szachunii (Obwód Gorki).
7 marca 1942 roku jest przyjęty do 8 Dywizji Piechoty Polskiej koło Czymkent, na północ od Taszkentu, Rosja.
1 kwietnia 1942 roku  8 Dywizja Piechoty, przez Krasnowodsk i morze Kaspijskie przybywa do Pahlevi, Persja, i przechodzi pod komendę brytyjską.
 
Powyższa treśc i archiwa wykluczają możliwośc by Witold Gliński mógł brac udział  w "Długim Marszu", także uważam że "Długi Marsz" istniał jedynie w wyobraźni Sławomira Rawicza. (Zaś później został przywłaszczony przez Glińskiego). 
 Dla zainteresowanych polecam strony internetowe  www.mikaelstrandberg.com
 lub łatwiejszy dostęp na Internecie wyszukując: --
 The Long Walk to Freedom: 
 Gliniecki: “I have solid evidence Glinski didn't do The Long Walk” 
 John Dyson replies Gliniecki.  
Ta dyskusja jest jednak z oczywistych powodów prowadzona w angielskim języku. 
A także następne artykuły na stronach Internetowych <sybirak1940>
Mimo że Tomasz Grzywaczewski na stronie internetowej < hhtp://www.John Dyson replies Gliniecki> z 13 stycznia 2011 twierdzi że informacje i dowody przedstawione przez Glinieckiego są naprawdę solidne, jednocześnie powołuje się na już przedtem zdyskredytowaną pierwszą wersję Glińskiego która ukazała się w maju 2009r. w Reader's Digest. Też zapowiada swoje wycofanie się z dalszej dyskusji.
Mimo powyższej wypowiedzi Grzywaczewski i jego współtowarzysze objeżdzają Ośrodki Kultury, Festiwale, i inne Stowarzyszenia gdzie przedstawiają ucieczkę Witolda Glińskiego jako historyczne wydarzenie.  Takie postępowanie jest nie do zrozumienia...
thread_title:  Kopia tekstu z witryny www.sybirak1940.com