Dyskusja:Płyta gramofonowa

message: Należy dopracować stylistycznie zdanie:
"Powszechne jest też potoczne określenie płyta analogowa" - pachnie pleonazmem--Kefas de Merciful (dyskusja) 19:55, 28 sty 2009 (CET)
A ja mam pytanie: ile minut muzyki można maksymalnie nagrać na płytę analogową? Czy może nie ma takiej liczby, bo wszystko zależy od gęstości upakowania ścieżek (-> jakości)?
Druga rzecz: czy na płytach minutowo krótszych, ścieżki są ułożone rzadziej, czy po prostu rowek kończy się dalej od środka?
replies: text: :::W płytach analogowych mikrorowkowych (mono i stereo) stosowano często zapis o rozstawie rowków zależnym od amplitudy - im głośniej, tym szerzej rozmieszczone rowki. Ponadto w przypadku krótszych utworów celowo stosowano wiekszy skok spirali, aby ze względów komercyjnych zapełnić płytę. Szczebrzeszynski (dyskusja) 20:12, 10 lip 2009 (CEST)
replies: text: :::::Czyli rozumiem, że nie da się tego konkretnie powiedzieć. A może by podać jakichś rekordzistów - ile miała najdłuższa płyta?
replies: text: ::::::coś mi się kołacze po głowie, że 90 minut (po 45 minut na stronie) przy średnicy 12" (ale była mocno skompresowana dynamicznie no i oczywiście ze zmiennym skokiem rowka). Na płytach krótszych czasami skok rowka cichego miedzy utworami jest standardowy, tak samo jak skok rowka zawierającego dźwięk, a nagrany rowek kończy się sporo dalej od etykiety - wtedy na końcu widzimy długi i rzadki rowek końcowy, i lustro (niezapisana część) płyty jest większe. takie wydawnictwa są dobre do ustawiania antyskatingu (; --83.238.201.91 (dyskusja) 14:37, 7 lis 2010 (CET)

message: Ze zdumieniem przeczytałem fragment o wyższości płyty CD nad winylową. Moim zdaniem zdecydowanie nie jest to fragment obiektywny, jakim przecież powinien być wpis w wikipedii. Można odnaleźć tysiące potwierdzeń tezy wręcz przeciwnej - że płyta winylowa oferuje znacznie wyższą jakość dźwięku, niż płyta CD. Uważam, że należy o tym napisać, a nie jednoznacznie i kategorycznie oceniać, jakby wyższość CD była powszechnie akceptowanym faktem niepodlegającym dyskusji.
Z tekstu jasno wynika, że płyta CD jest lepsza, niż analogowa, co jest nieprawdą. Prawdą jest natomiast, że teoretycznie możliwy jest zapis cyfrowy o jakości nie gorszej, niż zapis analogowy - ale nie jest to płyta CD! Ta ostatnia to standard dźwięku przeciętnej jakości, bardzo mocno ograniczony swoimi parametrami. Dlatego też powstają płyty SACD czy DVD-Audio oraz inne wynalazki, choćby plik FLAC Studio Master, które mają zbliżyć się możliwie najbardziej do tego, co oferuje analogowy zapis na płycie winylowej, lub taśmie magnetycznej wysokiej jakości.
Uważam, że o tym wszystkim należałoby obiektywnie napisać, bo w tej chwili czytelnicy wprowadzani są w błąd.
83.24.55.178 (dyskusja) 13:01, 24 lis 2008 (CET)Rafał
replies: text: A gdzie ty znalazłeś fragment o wyższości CD nad płytą winylową? Przeczytałem ten artykuł kilkakrotnie i nic takiego nie ma. Wydaje mi się, że uległeś nadinterpretacji. Jeśli możesz, to zacytuj konkretny fragment aby było wiadomo o czym dyskutujemy. Obłuże (dyskusja) 17:31, 25 lis 2008 (CET)
Co do wyższości analoga nad cd jest to teza bezsensowna, powielana przez przeciwników nowości. Winyl po kilku odtworzeniach zaczyna trzeszczeć, co ewidentnie wpływa na jakość dźwięku, cd jest nośnikiem znacznie trwalszym. Mam płyty cd odtwarzane ponad 100 razy bez żadnych start jakości. Proszę pokazać mi takie analogi.

text: winyl po kilku odtworzeniach zaczyna trzeszczeć? doprawdy? moje wydanie Dark Side Of The Moon z 2003, które odtwarzałem pewnie z 500 razy, kilka razy nawet na jakimś GS-470 ze źle wyregulowaną siłą nacisku i źle zbalansowanym ramieniem, NIE trzeszczy w żadnym miejscu, nawet w cichych rowkach. Co więcej, żadna z moich płyt kupionych jako nowe, też nie trzeszczy (poza picture diskami), choć ich tak wnikliwie nie słuchałem, ani tak intensywnie nie eksploatowałem jak DSOTM. Odtwarzany również kilkaset razy album "The Sphagetti Incident", który kiedyś sobie leżał na talerzu kilka miesięcy, i się solidnie zakurzył, i w solidnie zakurzonym i trzeszczącym stanie go użytkowałem, również nie trzeszczy (oczywiście po umyciu). Nie zauważyłem również zmniejszenia pasma przenoszenia - na spektrogramie mam sygnał użyteczny w całym paśmie, do 20 kHz (przy 2 x większej częstotliwości samplowania). Mam też jakieś płyty szelakowe z lat 50-tych, które nie trzeszczałyby wcale, gdyby... nie były rozbite (dokonywałem transferu jednej z nich i miałem artefakty tylko w miejscach pęknięć). Doświadczenie innych entuzjastów płyt winylowych potwierdza moje obserwacje - płyty sprzed pół wieku mogą nie trzeszczeć i brzmieć jak nowe (oraz na odwrót - zależy od jakości tłoczenia). Oczywiście, nie neguję, że płyta CD jest stokroć bardziej wytrzymała, albo że na kiepskim/źle wyregulowanym gramofonie płyta winylowa może się błyskawicznie zużyć; przy czym ci, którzy mieli głębokie rysy na przeskakujących płytach winylowych, teraz pewnie mają często porysowane, przeskakujące CD. CD ma to do siebie, że pogorszenie jakości następuje o wiele szybciej (na LP najpierw słychać lekki szum, potem szum się wzmaga, na CD odtwarza dobrze, a w pewnym momencie przestaje... oczywiście mówię o rozregulowanym (nacisk, antyskating), uszkodzonym (uszkodzona igła), niekompatybilnym (igła i wkładka monofoniczna do płyt stereo) sprzęcie). Co więcej, bardzo zniszczoną płytę winylową nadal da się często odtworzyć, a równie zniszczonej płyty CD już nie. Nie wspomnę o tym, że potłuczoną płytę też da się przetransferować - a potłuczonego CD już nie... (ale to raczej chodzi o makro/mikro- skopowość rowka na obu...) --83.238.201.91 (dyskusja) 14:31, 7 lis 2010 (CET)
Ja dołączę się wątku porównywania CD z płytą analogową. Jestem gotów podpisać się pod całą treścią wypowiedzi pierwszego kolegi. Ten artykuł wprowadza czytelnika w błąd. Jeśli ktoś potrzebuje cytatów proszę bardzo. Najpierw fragment, do którego generalnie (ale tylko generalnie) zastrzeżeń nie mam: 
"Odrębną grupę miłośników czarnej płyty stanowią audiofile lub melomani, którzy uważają, ze żaden, nawet najdoskonalszy zapis cyfrowy nie jest w stanie dorównać ciepłemu, analogowemu brzmieniu płyty gramofonowej. Nie ma to jednak potwierdzenia we współczesnym stanie wiedzy na temat przetwarzania sygnałów, zgodnie z którą dowolny, dźwiękowy zapis analogowy da się przetworzyć na zapis cyfrowy (w danym zakresie częstotliwości oraz z określoną dynamiką - parametrem odstęp sygnał-szum SNR) a następnie odtworzyć analogowo bez znaczącej utraty jakości (por. Twierdzenie Kotielnikowa-Shannona, Częstotliwość Nyquista, Kwantyzacja),"
i teraz reszta tekstu, w której już na początku mamy sprzeczność ze zdaniem cytowanym powyżej ("a następnie odtworzyć analogowo bez znaczącej utraty jakości"), gdzie w zapowiadanej dalszej części mamy: "co gwarantuje możliwość zapisania i uzyskania z nośnika cyfrowego (np. płyty CD) tego samego brzmienia, które jest uzyskiwane przy użyciu nośników analogowych. "
"nie znaczne" a "to samo" to nie jest to samo;)   
Tutaj można powiedzieć, że się czepiam, i jeśli kolejna część tekstu(już nie będę przytaczał) dotyczyłaby porównywania płyty analogowej np. z płytą SACD to można by na to przymknąć oko, bo w przypadku płyt SACD ową "nie znaczność" w praktyce można faktycznie sprowadzić do "tego samego brzmienia". Lecz tu na stałe zagaszcza hasło CD i cały dalszy wywód w tym temacie jest już przegięciem. Ograniczenia formatu PCM stosowanego na płytach CD (m. in. dynamiki) są znane nie od dzisiaj i jakiekolwiek porównywanie go z pełnią głębi dźwięku analogowego jest faktycznie bez sensu! ;>

text: To, że na płycie CD nie da się zapisać idealnie wszystkiego, nie oznacza, że nie da się zapisać wszystkiego, co człowiek potrafi usłyszeć. Płyta CD potrafi "przenieść" bezstratnie sygnały o częstotliwości do 22.05 kHz (o ile dobrze pamiętam, człowiek słyszy do maks. 20kHz), oraz SNR (to owa niedoskonałość PCM) 96 dB (nie pamiętam, ile człowiek potrafi wyczuć, ale coś mi się kołacze, że maks 60 dB SNR). Jeżeli na serio uważasz, że płyta winylowa potrafi przenieść "więcej muzy", to jesteś nadczłowiekiem i słyszysz ponad 21 kHz albo jesteś w stanie wyczuć dynamikę ponad 96 dB, co nie zgadza się ze współczesnym stanem wiedzy o człowieku i przetwarzaniu sygnałów. Co do tego, że istnieją osoby kwestionujące ten fakt (owi audiofilowie) jest zaznaczone w tekście. I dlatego jest to neutralne: jest o tym co mówi nauka, i jest o tym co mówi ulica Jagger* 12:06, 31 paź 2013 (CET)
Co do drugiego kolegi (właśnie tego od bez sensu).. Mam w domu sporo kilkudziesięcioletnich winyli. W śród nich wiele jest w takim stanie, że trzaski albo pyki na każdej stronie można policzyc na palcach jednej ręki. Wszystko zależy od tego jak sie dba o płyty. Wiadomo o CD jest o wiele łatwiej zadbać, ale ta dyskusja nie dotyczy technicznej odporności płyt (bo tu CD faktycznie jest górą) ale jakości zapisanego na nich dźwięku. Nie jestem przeciwnikiem nowości, lecz po prostu płycie CD ze swoimi parametrami daleko jest do płyty analogowej. Już inna sprawa z SACD lub DVDAudio. Jeśli toś chce więcej informacji w tym temacie proszę (to link z hasła DSD na wikipedi) 
http://cdrlab.pl/article_strona_2604_1.html
Tak więc przyłączam się do stwierdzenia iż hasło w aktualnej postaci wprowadza czytelnika w błąd.
Marfew (dyskusja) 16:13, 28 wrz 2009 (CEST)
thread_title:  Winyl czy CD? 

message: może trochę się zagalopowałem z tym kauczukiem we wczorajszej edycji, ale na 99% jestem pewien, że Berliner nie wykorzystywał szelaku, tylko jakiś rodzaj naturalnej gumy. A właściwie nie tylko gumy - początkowo płyty były z cynku, potem z celulozy, a potem z gumy - dopiero po erze gumowych płyt Berliner wykorzystywał szelak - właśnie przeczytałem o tym na http://homepage.mac.com/oldtownman/recording/berliner.html
A co do innych moich poprawek - nie, miałem na myśli dokładnie to, co napisałem - wprowadzenie igieł wielorazowych umożliwiło zmniejszenie nacisku do 15 gram niezależnie od rodzaju przetwornika elektroakustycznego - zarówno przetworniki piezoelektryczne, jak i magnetyczne początkowo wywierały nacisk bliższy 15 gramom - dane techniczne przetwornika Ortofon (magentycznego) można znaleźć np. w książce A. Fogga "Adaptery" - i tam jest wspomniany taki nacisk; poza tym na kopertach polskich płyt winylowych z lat 50-tych znajduje się zalecenie, iż należy je odtwarzać nieuszkodzoną igłą szafirową o nacisku wynoszącym maks. 15 gram. Obecnie - niezależnie od przetwornika - nacisk na płyty wynosi do ok. 5 gramów, przy czym zależy nie od typu przetwornika, tylko od typu igły (szafirowe - bliżej 5 gramów, diamentowe - 2-3 gramy). To, że igły szafirowe instalowane są w przetwornikach ceramicznych (podobnych w działaniu do przetworników piezoelektrycznych) to tylko "przypadek", spowodowany tym, że przetworniki ceramiczne i igły szafirowe są stosowane w low-endowych urządzeniach, bo obie rzeczy są tanie, a igły diamentowe i przetworniki magnetyczne - w droższych urządzeniach. Przetwornik magnetyczny z igłą szafirową również wymaga większej siły nacisku, niż wyposażony w igłę diamentową (przykład - Denon DP29F - nacisk - 3,5 g). --83.238.201.91 (dyskusja) 14:52, 7 lis 2010 (CET)
thread_title:  Materiał na pierwsze płyty Berlinera oraz siła nacisku na płyty 

message: W artykule czytamy:
"W roku 1958 wytwórnia Mercury Records wyprodukowała pierwsze płyty stereofoniczne z zapisem obu kanałów dźwiękowych po dwóch zboczach tego samego rowka. Na tym zakończył się rozwój „czarnej” płyty gramofonowej. Po niej nastąpił okres płyt kompaktowych CD."
Nie zgadzam się. A co z kwadrofonią (CD-4, SQ), dynaflex, virgin vinyl, half-speed mastering czy DMM firmy Teldec???
--83.238.201.91 (dyskusja) 18:55, 13 sty 2011 (CET)
thread_title:  Na tym zakończył się rozwój „czarnej” płyty gramofonowej - nieprawda