Dyskusja:Stefan Wiechecki

message: Ze zgłoś błąd

message: W biogrami Stafana Wiecheckiego pojawia się informacja o wykształcenu: PRAWNIK. Niestety nigdzie nie znalazłem potwierdzenia tej informacji. Wydaje mi się, źe jest to problem, bowiem biogram ten został wykorzystany w jednym z przewodników po warszawskiej Pradze. Z dostępnych mi informacji wynika, że p. Wiechecki zakończył wykształcenie na poziomie średnim.
Oczywiście, Wiech nie był z wykształcenia prawnikiem. Po maturze zaczął polonistykę, ale studia porzucił. Kiedy zaczynał pisać sprawozdania sądowe, obawiał się o swą nieznajomość prawa i nawet redakcja miała mu przydzielić do pomocy adwokata. Wszystkie te fakty można znaleźć w posłowiu Roberta Stillera, redaktora wydanych po latach książek Stefana Wiecheckiego, bodaj w tomie "Skarby w spodniach". Magniuto 08:23, 15 maja 2007 (CEST)
Poza tym, w artykule należałoby większy nacisk niż obecnie położyć na dzieła przedwojenne Wiecha, zarówno te ukazujące się w "Kurierze Czerwonym", jak i te ogłoszone drukiem w książkach. Aż się prosi o dokładniejszą bibliografię. Wkrótce sie za to wezmę:) Magniuto 08:38, 15 maja 2007 (CEST)
---
Lechonia sen o Warszawie 
     Wymieniając przedstawicieli areopagu, którzy cenili Wiecha i jego twórczość nie sposób pominąć Jana Lechonia. W "kartkach z Dziennika" z dnia 12 grudnia 1949 r. cytując fragment felietonu Wiecha o rozmowie warszawiaka z przyjezdnym z Europy, Lechoń napisał: 
     "Na zapytanie -A jak tam te słynne ruiny rzemskie? ów przybysz odpowiada; "Kudy jem tam do naszych". To nie dowcip to wspaniałe zdanie, w którym, ośmielam się powiedzieć, zamknięty jest sekret polskiej duszy, tak samo jak w wielkich wierszach polskich. Wiech jest stanowczo niedoceniany. Jest to w swoim rodzaju pisarz pierwszej klasy, który zdołał tysiąc razy opisać pijaństwo i mordobicie za każdym razem inaczej. Jego język jest skarbnicą nie tylko jako język, ale też jako zwierciadło warszawskiego charakteru. Chcę koniecznie coś o nim napisać." I refleksja pod gwiazdkami: "Pisać naprawdę, to znaczy siadać do pisania tak jakby powracało się od snu do rzeczywistości".
    Cytat pochodzi z wydawanego w Londynie tygodnika "Wiadomości" nr.51/52 (455/456) z dnia 26 grudnia 1954. A czy Lechoń spełnił obietnicę napisania czegoś o Wiechu może tylko wiedzieć na 100% tylko Pani dr. Beata Dorosz.
23.15, 6 lipca 2011 Adam
---
thread_title:  Biogram Stefana Wiecheckiego 

message: Lechonia sen o Warszawie 
     Wymieniając przedstawicieli areopagu, którzy cenili Wiecha i jego twórczość nie sposób pominąć Jana Lechonia. W "kartkach z Dziennika" z dnia 12 grudnia 1949 r. cytując fragment felietonu Wiecha o rozmowie warszawiaka z przyjezdnym z Europy, Lechoń napisał: 
     "Na zapytanie -A jak tam te słynne ruiny rzemskie? ów przybysz odpowiada; "Kudy jem tam do naszych". To nie dowcip to wspaniałe zdanie, w którym, ośmielam się powiedzieć, zamknięty jest sekret polskiej duszy, tak samo jak w wielkich wierszach polskich. Wiech jest stanowczo niedoceniany. Jest to w swoim rodzaju pisarz pierwszej klasy, który zdołał tysiąc razy opisać pijaństwo i mordobicie za każdym razem inaczej. Jego język jest skarbnicą nie tylko jako język, ale też jako zwierciadło warszawskiego charakteru. Chcę koniecznie coś o nim napisać." I refleksja pod gwiazdkami: "Pisać naprawdę, to znaczy siadać do pisania tak jakby powracało się od snu do rzeczywistości".
    Cytat pochodzi z wydawanego w Londynie tygodnika "Wiadomości" nr.51/52 (455/456) z dnia 26 grudnia 1954. Czy Lechoń spełnił obietnicę napisania czegoś o Wiechu może tylko wiedzieć na 100% Pani dr. Beata Dorosz.
23.15, 6 lipca 2011 Adam
---
thread_title:  Lechonia sen o Warszawie