Dyskusja:Twierdzenie Bella

message: :Co istotne łamanie nierówności Bella oznacza, że połacznie realizmu i lokalności prowadzi do sprzeczności z mechanika kwantową. Zatem nie można stwierdzić która z tych hipotez, realizm czy lokalność, jest wykluczona z racji twierdznia Bella.
Jak zatem zdefiniowany jest "realizm"? Bo wydawało mi się, że to jest "zgodność z rzeczywistością", a w takim razie wykluczyć go nie można, bo inaczej taka teoria przestaje być w ogóle teorią fizyczną.
Odp: W tym przypadku chodzi o kwantowomechaniczne pojęcie, w pewnym sensie "realność": Fakt że fizyczne obiekty mają obiektywnie określone wyniki wszystkich potencjalnych pomiarów zanim te pomiary zostaną na nich przeprowadzone. --AI 17:09, 10 mar 2007 (CET)

message: Nie wiem, czy dobrze rozumiem, ale nasunęły mi się uwagi do tekstu, ota jedna z nich:
1. Cyt."Wyobraźmy sobie grę, w której nasz przeciwnik przygotowuje trzy niewidoczne dla nas karty"- w stwierdzeniu przygotowuje jest dużo prawdy, gdyż mamy 8 kombinacji, z symetrii otrzymujemy 4 i musimy wyrzucić cbc (lub bcb), ponieważ dla tej kombinacji warość oczekiwana sprzyja graczowi.
thread_title:  Kilka uwag do tekstu. 

message: ...prowadzić tę swoją krucjatę przeciwko tzw. zdroworozsądkowemu myśleniu (zapewne na rzecz chorego rozumu). Nie kojarzy mi się to z niczym innym niż naganianiem plebsu, by przestał myśleć logicznie, tzn. w ogóle przestał myśleć. (Zastanawiam się tylko, czemu to ma bardziej służyć, nauce czy teologii. Pytanie retoryczne.) Nie widzę w tym, coście podali na końcu, absolutnie nic sprzecznego ze zdrowym rozsądkiem. Skoro z góry zakładamy, że karty są powiązane, to wiadomo, że wyniki się zmienią... 77.115.147.184 (dyskusja) 16:36, 22 gru 2008 (CET)
thread_title:  Przestalibyście łaskawie 

message: "Należy pamiętać, że łamanie nierówności Bella nie daje możliwości przekazywania informacji szybciej niż z prędkością światła, a więc doświadczenia te nie obalają szczególnej teorii względności."
Jest to, no cóż, nieprawda. Opisywane zjawisko w teorii nie wykluczało przekazywania informacji szybciej od światła. Gdy piszę te słowa na stronie Rzeczypospolitej, która powołuje się na Science, można przeczytać o zespole z Joint Quantum Institute z Uniwersytetu Maryland i Uniwersytetu Michigan, któremu udało się dowieść eksperymentalnie, że jest to jak najbardziej możliwe.
* Jeśli masz na myśli ten artykuł, to zupełnie nie masz racji. Mowa o zwykłej teleportacji kwantowej, która wbrew dziennikarskim plotkom jest dobrze zrozumiana i do przesyłania informacji szybciej niż światło służyć nie może. Autor pisze o tym, że teleportowano stan pomiędzy atomami na odległość metra, co pewnym osiągnięciem jest, ale jakościowo nic nowego z tego nie wynika. W szczególności zdanie które cytujesz, pozostaje prawdziwe. --AI (dyskusja) 22:51, 23 sty 2009 (CET)
Ja bym (anonimowo) podzielił wątpliwość. To chyba zbyt optymistyczny wniosek. Może zacytujmy samego Bella ("Speakable and Unspeakable in Quantum Mechanics"): "... any sharp formulation of quantum mechanics, has a very surprising feature: the consequences of events at one place propagate to other places faster than light. This happens in a way that we cannot use for signalling. Nevertheless it is a gross violation of relativistic causality".
thread_title:  Nieścisłości 

message: Wysyłając te dwie cząstki o przeciwnych spinach (krętach) dajemy część informacji, a reszta jest cały czas znana lokalnie - widać z której strony nadlatuje cząstka.
Parametr statystyczny (zmienna ukryta), który decyduje od kierunku spinu (względem dowolnego kierunku, który jest znany lokalnie), został przygotowany wcześniej i jest identyczny z obu stron (warunek splątania).
Pozostaje tylko sprawdzenie nierówności, typu: a*x > lambda; a, x - wektory jednostkowe.
I wyjdzie to co trzeba.
-------
Bell się zwyczajnie zagalopował: liczył ze statystyki - sumował prawdopodobieństwa na detektorach, a tu prawdopodobieństwo istnieje tylko na źródle (przygotowanie pary cząstek). Potem - na detektorach prawdopodobieństwo już nie istnieje, nie ma czego sumować - sytuacja jest już w pełni zdeterminowana (moneta została dawno rzucona, i teraz już leży - pozostaje jedynie sprawdzić jak).
Taki banał 70 lat wałkują... efekty nielokalne? Kupa śmiechu.
------
Dla wybrania pierwszej i trzeciej karty prawdopodobieństwo naszego wygrania to 75%, ale jest to tylko jeden z czterech możliwych wyborów. Należy policzyć całość :1/4 wybrania jednej kart+2/4 wybrania katr obok siebie i 1/4 wybrania pierwszej i trzeciej. To daje wartośc oczekiwaną -1/16.
------
Mnie też nie zgadzały na początku podane prawdopodobieństwa ale jest ok. Wyjaśniam. Zakładam (bo nie podano), że każda z tych kart może mieć jeden z dwóch kolorów (0 – to jeden kolor a 1 – to drugi kolor).  Trzy karty to trzy bity, więc osiem następujących kombinacji: 1) 000; 2) 001; 3) 010; 4) 011; 5) 100; 6) 101; 7) 110; 8) 111.  Podano, że można odkryć tylko dwie karty, aby wykryć sprzeczność tzn. nieprawdziwość jednego z trzech zdań. Dwie dowolne karty będą odkryte a jedna zostanie permanentnie zakryta i nie będzie brała udziału w weryfikacji zdań. Każde z podanych trzech zdań odnosi się tylko do dwóch konkretnych  bitów.   Pierwsze zdanie odnosi do dwóch pierwszych bitów  – umawiamy się liczyć od lewej do prawej. Pierwsza karta to pierwszy bit. Drugie zdanie odnosi się do dwóch ostatnich bitów. Trzecie zdanie odnosi się to pierwszego i ostatniego (trzeciego) bitu. Więcej kombinacji nie ma i nie można inaczej odkryć tych kart jak wybrać jedną z trzech możliwych kombinacji: 1 i 2 ;   2 i 3;   1; 3. Kolejność nie ma znaczenia bo karta 1 i 2 oraz 2 i 1 to ta sama kombinacja. 
Jeśli wybieramy z trzech bitów dwa bity , które mogą przyjąć 1 kombinację z czterech możliwych czyli: 0,0 ; 0,1; 1,0; 1;1
Stan 0,1 oraz 1,0 jest tym samym stanem czyli różne kolory. Oraz stan 0,0 oraz 1,1 są tym samym stanem określającym ten sam kolor. Tak wiec dwa bity mogą przyjąć tylko dwie kombinacje z tym samym prawdopodobieństwem:   dwa takie same  z p. 1/2 oraz dwie różne z p. 1/2.
Prawdopodobieństwo wykrycia fałszu w opisywanym przypadku trzech kart i trzech zdań wynosi, wg moich obliczeń  (nie mojego poglądu)   nie 1/3 tylko  1/2. Tak by było, gdyby te kart (bity) były losowane. Natomiast tam w tekście jest podane: „nasz przeciwnik przygotowuje”, czyli nie ma losowania. Gdyby wszystkie układy były równoważne, to czy przeciwnik przygotowuje z premedytacją układ, czy też go losuje, nie miałoby znaczenia. Ale w tym przypadku ma, gdyż podane do weryfikacji brzmienie zdań odnoszące się do trzech bitów implikuje nie tylko to, że przynajmniej jedno zdanie jest fałszywe. Z ośmiu kombinacji są dwie kombinacje, dla których wszystkie trzy zdania są fałszywe. Są to kombinacje: 010 oraz 101. Tak więc można założyć, że przeciwnik nigdy nie przygotuje niekorzystnej dla siebie kombinacji. Pozostaje więc tylko 6 kombinacji z 8, które będą układane czy losowane (nie ma znaczenia bo są równoważne). 000, 001, 011, 100, 110, 111. Z symetrii wynika, że zostają nie 6 tylko trzy kombinacje, bo pary: 000 i 111 oraz 001 i 100 oraz 011 i 110 są symetryczne. W tych kombinacjach z trzech zdań dwa są prawdziwe i jedno fałszywe. Wynika z tego że prawdopodobieństwo wykrycia fałszywego zdania wynosi 1/3 a prawdopodobieństwo porażki 2/3 przy dokonywaniu wyboru na jeden przygotowany rozkład. Myślę, że teraz jest ten fragment dotyczący gry zrozumiały.   
-------
Statystyka jest OK. Gra jest zwyczajnie nieuczciwa, a tłumaczenie korelacji kompletnie błędne. To jest tzw. 'spurious correlation', czyli korelacja bez powiązania przyczynowo-skutkowego.
thread_title:  Taka gra byłaby zwyczajnym oszustwem