Dyskusja:Święta Anna

message: Z tego co wiem, legendarnymi rodzicami św. Anny byli Stolanus i Emerentiana. Ich wizerunki wykonał Wilmann na sklepieniu kościoła św. Józefa w Krzeszowie. Albo choćby tu (5 punkt): http://www.spsobota.szm.sk/oltarsvanny.htm  --Odoaker 18:17, 8 kwi 2007 (CEST)

message: Wydaje mi się,że wyrażenie babcia Jezusa jest mało encyklopedyczne. Myślę, że lepiej brzmiało by babka.
thread_title:  babcia/babka 

message: "Apokryfy nie należą do ksiąg natchnionych, ale w swojej treści oprócz opisów legendarnych i baśniowych, zawierają informacje prawdziwe." Jakie? O wiedzy jaką można czerpać z tych dzieł pisze Anna Świderek "Wśród apokryfów chrześcijańskich wiele jednak stara się uzupełnić już najwyraźniej istniejące Ewangelie. Czytelnicy ich chcieli zapewne dowiedzieć się czegoś więcej o Matce Jezusa, jej rodzinie, dzieciństwie i o tym, jak doszło do ślubu z Józefem. Chcieli poznać lepiej okoliczności towarzyszące narodzinom Syna Marii, a przede wszystkim pierwsze lata, spędzone w Nazarecie. Jak wiadomo, Marek i Jan nie mówią na ten temat w ogóle nic, a Mateusz i Łukasz także bardzo niewiele. Po to, by uzupełnić te „braki", powstawały z czasem coraz liczniejsze Ewangelie apokryficzne, warto jednak podkreślić, że najstarsze z nich, takie jak Protoewangelia Jakuba (głównie poświęcona młodości Marii) czy znana nam w kilku wersjach Ewangelia dzieciństwa Tomasza (...) kształtowały się już w II w., a na pewno już po czterech Ewangeliach kanonicznych, które każda na swój sposób „dopełnia". Jeśli mimo wszystko przytaczam tu parę ich fragmentów, to czynię to dlatego, by pokazać Czytelnikom, często domyślającym się w nich ukrytych nadzwyczajności, jaki mają one ogólny charakter i jak bardzo odmienny od tekstów kanonicznych. (...) Ewangelia dzieciństwa Tomasza zajmuje się już, zgodnie ze swoim określeniem, dziecięcymi latami Jezusa. Znajdujemy tu opowiadania pełne wdzięku, lecz obok nich także okrutne i bezsensowne. I to już od samego początku. Na przykład: Dziecko Jezus, gdy doszło do wieku lat pięciu, bawiło się w korycie strumienia i gromadziło płynącą wodę w stawki, i sprawiło, że stała się ona natychmiast czysta; a nakazał to jednym słowem. I zwilżywszy glinę, ulepił z niej dwanaście wróbli, a był to dzień szabatu, gdy to uczynił. Było tam wiele innych dzieci, które z nim się bawiły. Gdy pewien Żyd zobaczył to, co uczynił Jezus, bawiąc się w dzień szabatu, natychmiast odszedł i doniósł ojcu jego, Józefowi: „Oto twoje dziecko znajduje się przy strumieniu i wziąwszy glinę ulepiło z niej dwanaście ptaszków, i znieważyło dzień szabatu". I przyszedł Józef na owo miejsce, a ujrzawszy zawołał doń mówiąc: „Dlaczego robisz to, czego nie godzi się robić w dzień szabatu?" A Jezus, klasnąwszy w swe ręce, zawołał do wróbli i rzekł do nich: „Lećcie!" I ptaszki rozwinąwszy skrzydła odleciały ćwierkając. Żydzi, gdy to ujrzeli, zdumieli się i odchodząc zawiadomili o tym, co widzieli, że uczynił był Jezus. (...) A syn uczonego w Prawie, Annasza, stał tam z Józefem i wziąwszy gałąź z wierzby, wypuścił wodę, którą był zgromadził Jezus. Gdy Jezus zobaczył to, co się stało, oburzył się wielce i rzekł doń: „Niegodziwy bezbożniku i głupcze, co tobie szkodziły te stawki i ta woda? Oto teraz ty uschniesz jak to drzewo i nie przyniesiesz ani liścia, ani korzeni, ani owocu". I natychmiast owo dziecko zupełnie uschło, Jezus natomiast oddalił się i odszedł do domu Józefa. A rodzice uschniętego ponieśli je, opłakując jego młodość. I przynieśli do Józefa i czynili mu wyrzuty, że ma syna, który dokonuje takich czynów. Innym znowu razem [Jezus] szedł przez wieś i biegnący chłopiec uderzył go w plecy. Jezus rozzłoszczony rzekł do niego: „Już nie pójdziesz dalej swoją drogą". A on natychmiast padł martwy. Ten rozzłoszczony Jezus i straszliwe kary za całkiem drobne przewinienia nie pasują nam zgoła do obrazu, jaki wynosimy z lektury Nowego Testamentu !" (Rozmowy o Biblii, Nowy Testament Warszawa 2000 ISBN 83-01-13044-X s. 190 - 192). Podobne dziwactwa zawiera Ewangelia Piotra "Tam, gdzie Ewangelie kanoniczne milczą, tylko apokryficzna Ewangelia przypisywana św. Piotrowi jest mniej dyskretna:
Ale w nocy, gdy świtał dzień Pański [niedziela], a grobu strzegły straże, kolejno po dwóch, odezwał się wielki głos w niebie. I ujrzeli, jak otwarło się niebo i dwóch mężów zstąpiło stamtąd, odzianych wielkim blaskiem, i zbliżyli się do grobu. A ów kamień, który zamykał wejście, stoczywszy się sam, odsunął się na bok i grób się otworzył i obydwaj młodzieńcy doń weszli. Gdy więc owi żołnierze ujrzeli to i obudzili centuriona i starszych, oni bowiem tam byli pełniąc straż i gdy opowiedzieli im to, co ujrzeli, zobaczyli znowu tych mężów wychodzących z grobu, dwu podtrzymywało trzeciego, krzyż im towarzyszył. A głowy dwóch sięgały aż do nieba, podczas gdy głowa Tego, który był przez nich prowadzony, przewyższała niebo. I usłyszeli głos z nieba mówiący: „Czy zwiastowałeś tym, którzy śpią?" I dała się słyszeć odpowiedź z krzyża: „Tak". Jest to jeden z wielu przykładów, które pozwalają nam obserwować, jak ludzka ciekawość i fantazja uzupełniają po swojemu zachowane przekazy. Można jeszcze dodać, że tu przynajmniej obraz zachowuje pewną powagę, czego się nie da powiedzieć o wielu innych apokryfach." (tamże, s. 95) Wracając do tematu, zamożność Joachima i Anny wygląda na pia desideria - Łk 2, 24 zaznacza że Józef i Maria złożyli "ofiarę ubogich". "Józefa nie stać było na wynajęcie miejsca w gospodzie. Gdyby miał dosyć pieniędzy, z pewnością, za sutą opłatą, znalazłoby się dla nich miejsce - nawet, mimo natłoku gości przybyłych do Betlejem na spis ludności" () Józef (Mt 13,55) a także Jezus (Mk 6,3) nazywani są τεκτων (rzemieślnik, nieściśle tłumaczony jako "cieśla") ktoś kto zarabia na życie pracą. Pilot Pirx (dyskusja) 12:06, 22 kwi 2014 (CEST)
thread_title:  prawdziwe?