Dyskusja:Dywizja strzelecka Armii Czerwonej

message: Z portalu:
http://www.dws.org.pl/viewtopic.php?f=2&t=133632&st=0&sk=t&sd=a
cyt:
"Przygotowując się do wojny z Niemcami Stalin koniecznie chciał mieć w składzie nacierających w 1941 roku wojsk sowieckich jedną jednostkę całkowicie polską. Było to potrzebne głównie ze względów propagandowych i miało wzmacniać wiarygodność poczynań Rosjan. Warto zwrócić uwagę, że po podjęciu tej decyzji (lato 1940) zaniechano mordowania polskich oficerów, zaprzestano wywozu ludności polskiej, a przejęci polscy żołnierze z obozów internowania w krajach nadbałtyckich byli traktowani w miarę „normalnie”. 
W kwietniu-maju 1940 do rozstrzelania przekazano 15 131 głównie oficerów i policjantów. Ocalono 448 oficerów (245 z Kozielska,124 z Ostaszkowa, 79 z Starobielska). Z tej liczby 17 osób uratowano w ostatniej chwili wyłączając ich z transportów śmierci. 
Pierwsze próby utworzenia polskiej dywizji zostały podjęte przez Sowietów (jak już wcześniej podałem) w połowie 1940. Decyzja zapadła już po wymordowaniu ponad 20 tys polskich oficerów oraz wysiedleniu ponad 300 tys Polaków z kresów. Zadanie stworzenia polskiej dywizji otrzymały NKWD oraz sztab generalny Armii Czerwonej. Stalinowi zależało aby na czele dywizji stał polski przedwojenny generał, co nie było łatwe bowiem tamtej chwili dożyło tylko sześciu takowych. Kadrę związku taktycznego mieli stanowić oficerowie polscy z obozów w Griazowcu i Kozielsku (II). Od sierpnia 1940 przebywało w nich ponad 400 oficerów i podchorążych, którzy uniknęli kaźni. 
W październiku „wyselekcjonowaną” grupę przewieziono z obozów do więzień w Moskwie w celu dalszej „obróbki”. Po dalszej selekcji najbardziej wartościowych (z sowieckiego punktu widzenia) trzymano w willi w Michałówce (zwanej willą szczęścia lub rozkoszy) gdzie poddawano ich dalszej inwigilacji i „obrabianiu”. Ilość przetrzymywanych oficerów (ogółem przeszło przez nią 20-30 osób) zmieniała się, dowożono nowych, ci którzy zawiedli pokładane w nich „nadzieje” byli wywożeni. Czterech przetrzymywanych (płk Eustachy Górczyński, ppłk Zygmunt Berling, ppłk Leon Bukojemski, ppłk Leon Tyszyński) Beria w piśmie do Stalina określił jako „bezprzykładnie oddanych władzy radzieckiej i gotowych dowodzić jakąkolwiek jednostką na rzecz odbudowy Polski ściśle związanej sojuszem ze Związkiem Radzieckim”. Oficerowie, którzy wyrażali chęć współpracy w walce z Niemcami (dobrymi kandydatami na dowódcę polskiej jednostki według Rosjan w pewnym momencie mieli być generałowie Januszjtis, Boruta-Spiechowicz, Przeździecki), gdy stwierdzali, że jest to inicjatywa nie mająca poparcia rządu w Londynie wycofywali się. Ponadto byli przekonani, ze gdyby plan Sowietów się powiódł Polska stała by się 17-tą republiką (jak się okazuje ten sam los miał spotkać Finlandię, Rumunię, Prusy Wschodnie a być może i wschodnie tereny Rzeszy Niemieckiej). Na koniec w Michałówce pozostało 13-stu najwierniejszych (m.in. Berling), którzy w razie powodzenia Rosyjskiego natarcia przyszłość Polski widzieli w ramach Związku Radzieckiego. 
Ponieważ utworzenie dywizji z jeńców polskich wziętych do niewoli w 1939 się nie powiodło, Stalin postanowił przeformować istniejącą 238 Dywizję Piechoty Środkowoazjatyckiego Okręgu Wojskowego. Miała on się składać ż żołnierzy wyłącznie narodowości polskiej, dobrze władających naszym językiem. Żołnierze mieli pochodzić z różnych jednostek pomocniczych ACz (zwłaszcza z strojbatalionów). Ewentualnie miano do niej włączyć 13 oficerów z Michałówki. Termin gotowości dywizji polskiej o stanie 10 108 żołnierzy określono na 1 lipca 1941. Do realizacji nie doszło z powodu wybuchu wojny sowiecko – niemieckiej. 
Już po wybuchu walk swoją polską jednostkę usiłowała utworzyć grupa komunistów z Mińska Białoruskiego: próbowano powołać do życia polski batalion, który miał być włączony do jakiejś większej radzieckiej jednostki. Prace nad tym projektem ustały po zawarciu porozumienia między rządem radzieckim a rządem polskim na uchodźstwie. 
Sprawa Armii Polskiej dowodzonej przez Andersa i jej wymarszu na Bliski Wschód jest znana. Na takim obrocie sprawy bardzo zależało Rosjanom oraz Brytyjczykom. Ci pierwsi pozbywali się formacji wojskowych podległych rządowi w Londynie, ci drudzy wzmocnili swoją pozycję w Iraku. W ogóle rząd Brytyjski dużo czynił aby nie powstało Polskie Wojsko na wschodzie (m. in. nie zezwolono na dostawy sprzętu w ramach Lend-Lease Act bezpośrednio dla oddziałów Andersa). W efekcie tych działań najbardziej ucierpiał polski interes narodowy: Rząd Polski pozbawiony armii na wschodzie został wyeliminowany z możliwości reprezentowania tam Polski i Polaków. 
Następna (udana) próba to utworzenie 1DP. 
Opracowane na podstawie „Wojsko Polskie w 1943 roku wobec powstającego systemu władzy. Udział 1. Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki w bitwie pod Lenino.” Redakcja naukowa Stefan Zwoliński, Warszawa 2003, Wydawnictwo Neriton, nakład 500egz."
--kij (dyskusja) 21:31, 27 gru 2015 (CET)
thread_title:  238 Dywizja - "polska"?