Dyskusja:Grupy Oporu „Solidarni” RKW Mazowsze NSZZ „Solidarność”

message: troche to idiotyczne, ze zostalo wszystko wyciete z subtelnoscia na zasadzie odciecia siekiera. "Techniki ulotkowania" tez budza kontrowersje?
Jacek Szaniawski, czlonek grupy Wisniowskiego

message: Twórczość własna. Punkt widzenia osób działających w opisywanaych "grupach oporu", niekoniecznie neutralny. Brak przypisów. Martwe linki zewnętrzne. Zgłosił:  109.243.9.224 (dyskusja) 17:36, 9 lut 2011 (CET)
* Niezłe, rzeczywiście. Póki co, dodałem szablony, ale ktoś powinien się przez to przekopać. I to ostrożnie, bo znajdą się zaraz tacy, którzy powiedzą, że niszczymy etos. ;-) Dziękujemy za zgłoszenie.     mulat(napisz) 10:57, 10 lut 2011 (CET)
* Hasło do 8 kwietnia stanowiło klasyczną twórczość własną. Janusz Ramotowski wprost przyznał to swojej książce o Grupach Oporu. Paradoksalnie, częściowo było bardzo cenne źródło, w zasadzie relacja częściowo Ramotowskiego, częściowo Mariusza Zielińskiego (wspomniano o tym w książce), Przenoszę zatem do dyskusji hasła większą część hasła usuniętego--Pbk (dyskusja) 14:18, 8 kwi 2014 (CEST)
=== Historia Grup Oporu „Solidarni” ===
Zasadniczą część grupy stanowiły tzw. grupy miejskie (ulotkowe), które koordynowali w początkowym okresie Teodor Klincewicz, Wojciech Fabiński, Jacek Juzwa, [Grzegorz Jaczyński]], Piotr Mazurek, Andrzej Niedek i Janusz Ramotowski. Dodatkowo jedną z grup prowadził Wiktor Świercz, jedną Piotr Rzewuski.
 
− Grupy, według planów „Borysa” miały zajmować się inną działalnością niż drukowanie i kolportaż gazet i książek. Miały prowadzić „akcje miejskie” – ulotkowanie, karanie donosicieli i kolaborantów, zajmować się legalizacją – czyli wyrobem fałszywych dokumentów dla potrzeb podziemia, przygotowywaniem i obsługą manifestacji, przygotowaniem się do starcia z milicją na wypadek ogłoszenia strajku generalnego. W ramach Grup Oporu powstała też, później usamodzielniona „Sekcja Transportu” – zajmująca się odbiorem, przechowywaniem i dystrybucją przemycanego ze Szwecji sprzętu dla podziemia.
   
      
− „Grupy Oporu” miały też swojego przedstawiciela na emigracji. Był nim Jacek Sygnarski zamieszkały w Szwajcarii.
=== Kierownictwo Grup Oporu „Solidarni” ===
Sekcja legalizacyjna działała do zatrzymania Teodora Klincewicza w marcu 1983, należeli do niej m.in. Jacek Ebert, Bogusław Koc, Jerzy Gumowski i Ewa Brykowska. M.in. wykonała dla Zbigniewa Bujaka dowód osobisty.
 
− W skład kierownictwa Grup wchodzili – szef grup Teodor Klincewicz „Borys”, „Rafał”, „Teoś”, Grzegorz Jaczyński „Grzesiek”, „Grześ”, Piotr Mazurek „Długi Piotr”, Andrzej Niedek „Alek”, Wojciech Fabiński „Janusz”, Janusz Ramotowski „Przem” i Jacek Juzwa „Grzegorz”. Odpowiedzialnymi za grupy miejskie zostali „Alek” i „Janusz”, „Długi Piotr” prowadził poligrafię, „Przem” – sprawy techniczne, Grzegorz Jaczyński „Grzesiek” – chemią.
   
      
− W ramach Grup Oporu działała „sekcja legalizacji”, którą kierował Jerzy Gumowski „Guma”. Pozostająca w głębokiej konspiracji sekcja sfałszowała na potrzeby RKW „Mazowsze” około 80 dowodów osobistych i wykonała całą masę innych dokumentów.
Sekcją techniczną kierowali Janusz Ramotowski, Grzegorz Jaczyński i Piotr Izgarszew. Sekcja wykonywała m.in. nadajniki (tzw. gadały) dla audycji emitowanych w miejscach publicznych, petardy, kolce w celu uniemożliwienia przejazdów pojazdom ZOMO. 
 
      
− Głęboko była też zakonspirowana sieć lokali, w których ukrywał się Teodor Klincewicz. Przez cztery pierwsze lata organizacją tych lokali zajmowała się rodzina Krystyny Antoszkiewicz ps. „Hanna Egier”, studentki Wydziału Architektury Politechniki Warszawskiej. Blisko współpracując z „Teosiem” prowadziła ona biuro „Grup Oporu”, między innymi przewoziła materiały poligraficzne, utrzymywała kontakt między drukarniami, współdziałała z „Gumą” i wydawnictwem „Rytm”, współpracowała w przygotowaniu serii znaczków „Poczty Podziemnej”.
Sekcję odpowiadającą za odbiór transportów z pomocą dla organizacji podziemnych zorganizował Wojciech Fabiński, z którym współpracowali Janusz Ramotowski i Bogdan Sawicki. Transporty te organizował w Szwecji Marian Kaleta, a kierowcami byli przede wszystkim bracia Sven Järn i Lennart Järn. Wśród współpracowników sekcji byli m.in. Ewa i Krzysztof Kuranowie, Zenon Barejko, Jan Otkałło, Marek Parol, Roman Romaszko.   
 
      
− === Pierwsze akcje Grup Oporu „Solidarni” ===
Po aresztowaniach jesienią 1982, na początku 1983 doszło do reorganizacji grup miejskich. Poza grupami Andrzeja Niedka i Wiktora Świercza, powstały nowe grupy, którymi kierowali Marek Gajek i Lech Godziński. Sekcją techniczną kierował od marca 1983 Piotr Mazurek, który zastąpił Janusza Ramotowskiego. Ten ostatni poświęcił się sekcji transportowej. W ramach Grup powstała także Oficyna Wydawnicza RYTM, którą kierowali Teodor Klincewicz i Marian Kotarski (ten ostatni był w rzeczywistości pracownikiem SB, inwigilującym podziemie. Ważnymi pracownikami Oficyny był Bronisław Jabłoński i Tadeusz Łabuć-Kowalski.
 
− * Zimą 1982 roku odebrany został pierwszy transport sprzętu ze Szwecji.
   
− * Wiosną 1982 roku grupy ulotkowe były zdolne do działania i przeprowadziły pierwsze akcje ulotkowe, między innymi na Placu Wilsona.
   
− * Pierwszego sierpnia 1982 o godzinie 17 roku Zespół kierowany przez „Alka” ustawił na Pomniku Powstania na cmentarzu Powązkowskim urządzenie nagłaśniające, „Gadałę” z przemówieniem Zbigniewa Bujaka.
   
− * 27 września 1982 roku na murach Starówki „Przem” wspólnie z chłopcami „Alka” i „pożyczonymi” z „MRKS” wmurował marmurową płytę poświęconą ofiarom stanu wojennego. Ponieważ akcja została zapowiedziana przez Zbigniewa Bujaka i informacje o dacie i miejscu zostały podane przez radio „Wolna Europa” płytę wmurowano tydzień wcześniej i osłonięto metalową koszulką mówiącą o administracyjnym zakazie dokonywania napisów na murach. W wyznaczonym przez Bujaka dniu i godzinie ustawiono „gadałę” i na oczach bezpieki zerwano koszulkę maskującą, jednak magnetofon zaciął się i audycji nie było. Mimo to manifestacja pod płytą trwała do późnych godzin wieczornych. Akcja wmurowania płyty była poprzedzona wykonaną w ten sam dzień akcją ulotkową, informującą mieszkańców Warszawy o przygotowaniach do „głównej” akcji. Między innymi w Ursusie „sypali” Bogdan Sawicki „Bogdan”, Marek Parol i Jan Otkałło. Jan Otkałło został zatrzymany przez milicję.
   
− * Ustawienie krzyża w Dolince Katyńskiej na cmentarzu Powązki Wojskowe na święto Wszystkich Świętych w 1982 r. Akcję, zakończoną bójką z SB i aresztowaniami, wykonała grupa grochowska, kierowana wtedy przez „Przemka” Piotra Rzewuskiego.
   
− * Ustawienie „Gadały” pod „Kamieniem” w Ursusie na rocznicę Czerwca 1976, gdzie grupy „Alka” i „Janusza” próbowały zatrzymać dojazd kolumny ZOMO.
   
− „Alek” i „Grzegorz” utrzymywali kontakt z chemikiem ps. „Docent” (?), który dostarczał grupie „śmierdziele” (związki chemiczne z grupy merkaptanów) i nadchloran amonu do chemicznych wyrzutników ulotek, których model opracowali „Przem” wspólnie z „Długim Piotrem”.
   
      
− Wiele akcji „zasmradzania” przeprowadził Piotr Izgarszew „Gruby Piotr”.
Od początku 1983 działalność grup koordynowali Teodor Klincewicz, Grzegorz Jaczyński, Jacek Juzwa, Piotr Mazurek i Andrzej Niedek. Klincewicz został aresztowany w marcu 1983, zwolniono go w lipcu 1983. Kierownictwo nad grupami miejskimi przejął wówczas Andrzej Niedek, który podporządkował sobie większość grup (poza grupą Wiktora Świercza). Po zwolnieniu na czele Grup stanął ponownie Teodor Klincewicz, którego wspierała w akacjach miejskich grupa Wiktora Świercza i Wojciecha Nachiły. Jesienią 1983 Andrzej Niedek ujawnił się, działalności zaprzestała grupa Marka Gajka, powrócił natomiast do Grup zwolniony latem 1983 Piotr Rzewuski, którego zastępcą w grupie miejskiej został Mariusz Zieliński. Piotr Mazurek zorganizował poligrafię grup.
 
− * 7 lipca 1983 „Gruby Piotr” wspólnie z Wiesławem Ostrorogiem „zasmrodzili” jeden z konsumów milicyjnych.
   
− * Członkowie Grup Oporu brali również czynny udział w konspiracyjnym liczeniu frekwencji w trakcie wyborów do Sejmu oraz wyborów do Rad Narodowych, co miało na celu ustalenie rzeczywistych rozmiarów bojkotu wyborów ogłaszanego przez organizacje podziemne.
   
      
− Jednym z ważniejszych lokali kontaktowych grup była „Herbaciarnia” – lokal u Elżbiety i Jerzego Zielińskich.
W 1984 organizacja posługiwała się nazwą Grupy Ulotkowe. W lutym 1985 najprawdopodobniej w wyniku intrygi SB z Grup odszedł Piotr Rzewuski, którego zastąpił Mariusz Zieliński. Z Grup odszedł także Wiktor Świercz.
 
      
− Pracowano nad metodami sypania ulotek, żeby, jak mówił „Teoś”, było „puszysto”.
Na początku 1985 organizacja przyjęła nazwę Grupy Oporu "Solidarni", formalnie stała się też niezależna od RKW Mazowsze, ale w dalszym ciągu współpracowała z podziemnymi strukturami "Solidarności". Od kwietnia 1985 grupy wydawały gazetę ulotkową "Kurier Mazowsza".
 
      
− === Techniki ulotkowania ===
W sekcji transportu Janusza Ramotowskiego, który wyemigrował do Francji, zastąpił Zenon Barejko. Wśród aktywnych uczestników grup miejskich byli m.in. Mariusz Zieliński, Wojciech Nachiło, Lech Godziński, Jacek Górski, Michał Mirecki, Mieszko Zieliński, Piotr Izgarszew, Krzysztof Frydrych, Konrad Falęcki. 
 
− * Z ręki
   
− Najprostsza i najczęściej stosowana (szczególnie w pierwszym okresie) metoda. Należało tylko umiejętnie ułożyć ulotki w dłoni i właściwym ruchem wyrzucić je w górę, tak by się w powietrzu rozłożyły. W grupie „Waldeczków” opracowana została metoda zwana „la bomba”. Ulotki były przygotowane we właściwy sposób i owinięte papierową sklejoną na końcach banderolą. Można było w ten sposób mieć przygotowanych kilka lub więcej nawet gotowych porcji. Przed samym rzutem należało tylko przerwać banderolę. Pozornie ulotkowanie z ręki było groźne, lecz praktyka wykazała, że mechanizm psychologiczny ludzi powoduje, że zwracają najpierw uwagę na lecące ulotki, a nie na źródło ich pochodzenia.
   
− * Z dachu
   
− Bardzo prosta metoda, choć wymagająca wniesienia na dach wilgotnych ulotek i po rozłożeniu ich tam dodatkowo polania wodą. Po jakimś czasie, kiedy wyschły, wiatr zwiewał je na ulicę. Metoda stosowana latem, najlepiej w wietrzną pogodę.
   
− * Z przewieszki
   
− Metoda bardziej skomplikowana, wymagająca nie tylko wejścia na dach budynku, ale także zamontowania na samej jego krawędzi odpowiednio ułożonych ulotek przewiązanych sznurkiem lub (najlepiej) nylonową żyłką. Pozostało tylko z opóźnieniem ją przeciąć i ulotki rozsypywały się. Pomysłowość w stosowaniu metod „zapalników” do przewieszek była olbrzymia, m.in.:
   
− * na lont
   
− Najczęściej chyba stosowana metoda przepalenia żyłki, lub sznurka.
   
− * na Marlboro
   
− Były to jedyne w PRL papierosy, które same nie gasły i długo się tliły, więc włożenie pod żyłkę zapalonego Marlboro, powodowało przepalenie żyłki, kiedy żar do niej doszedł. Pomiędzy papierosem a ulotkami musiała być położona płytka izolująca np z blachy, tak by się nie zapaliły ulotki.
   
− * na chemię
   
− Specjalna zgniatana kapsułka z kwasem, który, po uwolnieniu, powoli przeżerał linkę mocującą ulotki.
   
− * na termometr
   
− Z zastosowaniem rtęciowych czujników temperatury dostarczanych z wagonów kolejowych, gdzie służyły do regulacji ogrzewania. Miały dwa zaciski. Kiedy temperatura wzrosła np. do 23 st. C, rtęć w nich łączyła obwód elektryczny. Przed użyciem czujniki należało wychłodzić, przechowując w lodówce.
   
− * na sikorkę
   
− Żyłka utrzymująca pakiet ulotek połączona była paskiem słoniny. Po stosunkowo krótkim czasie pojawiały się sikorki i „uruchamiały” przewieszkę.
   
− * Z transparentów
   
− Metoda wiązana opracowana w Grupach. Była połączeniem wywieszenia dużego transparentu z umieszczonymi wewnątrz jego rolki ulotkami. Kiedy się rozwijał, ulotki sypały się automatycznie. W tej technice specjalizowała się Grupa „Grubego”.
   
− * Z wyrzutników
   
− Metoda wymagająca odpowiednich urządzeń. Były różne ich konstrukcje, oparte na odmiennych zasadach działania:
   
− * chemiczne
   
− Wykonane z tekturowej rury z tłokiem wypychającym po odpaleniu lontem ulotki. Montowane były na dachach. Opis – patrz: Grupa „Hipolita” tzw. „Podchorążówka”.
   
− * mechaniczne
   
− Był to rodzaj katapulty z użyciem sprężyn tapicerskich. Patrz: Grupa „Podchorążówka”.
   
− * pirotechniczne
   
− Dawały niewątpliwie najbardziej spektakularny efekt. Jednak używanie ich nie zawsze było bezpieczne. Opis – patrz: Grupa Grochowska „Przemka”/„Mariusza”.
   
      
− === Grupa „Grubego” ===
W II połowie lat 80. Grupy wykonywał spektakularne akcje ulotkowe, połączone z wywieszaniem wielkoformatowych transparentów (z hasłami np. "Widmo komunizmu krąży nad światem, Solidarność z Afganistanem", "Solidarność zwycięży", "Żądamy pluralizmu związkowego", "Ceny STOP. Żądamy reformy gospodarczej", "Solidarność Była, Jest, Będzie" podczas pielgrzymki Jana Pawła II do Polski w 1987. Ostatnia audycja została nadana w kwietniu 1988, akcje transparentowe trwały nieprzerwanie do 1989 (wykonywano je także na zlecenie Konfederacji Polski Niepodległej)
 
− Grupa pod kierownictwem Piotra Izgarszewa ps. „Gruby”, „Gruby Piotr”, „Pawełek”. Jedna z najbardziej operatywnych Grup Oporu, powiązana z Sekcją Techniczną G.O.Solidarni. Specjalizowała się w wywieszaniu megatransparentów naszpikowanych ulotkami oraz montażem przewieszek i akcjami „zasmradzania” konfidentów i ich mieszkań i lokali. M.in. z Wiesławem Ostrorogiem 7 lipca 1983 roku „zasmrodzili” sklep z sieci tzw. Konsumów, przeznaczonych dla funkcjonariuszy partyjnych, milicji i SB.
   
−    
− === Grupa „Hipolita” tzw. „Podchorążówka” ===
   
− Powstała na samym początku stanu wojennego. Kierował nią jeden z pełnoetatowych oficerów Andrzeja Niedka „Alka” – Piotr Rutkowski ps. „Hipolit”. W jej skład wchodzili (lista niepełna): Jan Kulczycki, Anna Mazurkiewicz, Magda Petykiewicz, Jarosław Franecki, Dorota Kęcik, Jerzy Kęcik, Tomasz Bishoff (w przypadku ostatnich trzech nazwisk pisownia nie jest pewna). Grupa miała za zadanie przygotowywanie programu szkoleń różnych konspiracyjnych umiejętności, testowanie technik i wprowadzanych nowych urządzeń służących do tej pracy. Od samego początku współpracowała z grupami MRKS-u. Między innymi wspólnie z MRKS-em brała udział w powieszeniu transparentu rozciągniętego nad ulicą Hożą przy rogu Marszałkowskiej, pomiędzy dachami budynków Marszałkowska 83 i Marszałkowska 85 (nad kawiarnią „Pod gwiazdami”). Pojawił się tam wówczas znany SB-cki tajniak Sławomir Miastowski, który potem rozpracował kierownictwo (piątkę) MRKS-u. Mimo takich kontaktów, nie wiedzieć czemu, Grupa „Hipolita” nie została zdekonspirowana.
   
−    
− Z akcją wieszania tego transparentu wiąże się ciekawa historia. Kiedy po półgodzinnej szarpaninie na dachu z zaciętą linką, chłopcy zeszli na dół, na Marszałkowskiej sypały się ulotki z zamontowanych na budynkach w tym rejonie chemicznych wyrzutników. Zatrzymali się przy saturatorze z wodą sodową pod Instytutem Czechosłowackim i zamówili po szklance wody. Kiedy chcieli zapłacić, sprzedawca widząc co się dzieje, obrzucił ich bystrym spojrzeniem, popatrzył na usmarowane ręce i oświadczył: „Podchorążówka nie płaci”. I tak nazwa została. Zdarzenie to opisał, nieco tylko koloryzując, Jacek Hugo-Bader w Gazecie Wyborczej. Akcja ta prawdopodobnie była zarejestrowana na taśmie filmowej przez którąś z zachodnich telewizji. Wyrzutniki chemiczne były montowane na dachach domów, a wykonane z tekturowej rury z tłokiem, impregnowanej jakimś związkiem chemicznym, tak żeby się nie paliła. Pudełko było dobrane do wymiaru ulotek, z jednej strony otwarte. Tam się wtykało papier, w postaci masy namoczonej w nadchloranie potasu lub sodu i wysuszonej. Na wierzchu montowane było dobrze dopasowane denko. Do rury można było zapakować dosyć gruby plik ulotek (ok. 20-30 cm). Z tyłu umieszczało się lont bawełniany również z nadchloranem, ale rzadszy, żeby się wolno tlił, teoretycznie kilka minut. Nadchloran jest silnym utleniaczem stosowanym powszechnie w pirotechnice. Uzyskiwany był poprzez elektrolizę soli. Wykonawcą ich był pracownik naukowy Wydziału Fizyki U.W. Waldemar Adamowicz, który jeszcze przed swoją wpadką (Waldek Adamowicz pracował dla MRKS i chyba wpadł jako odprysk tej dużej wpadki zarządu) wyprodukował ich zapas, który wystarczył jeszcze na długo. Jeden z takich wyrzutników chemicznych spadł na balkon mieszkania prywatnego (właśnie przy ul. Hożej?) powodując spłonięcie suszącego się tam ręcznika. Właściciel otrzymał przeprosiny i odszkodowanie z funduszu Grup.
   
−    
− Później, przez jakiś czas w grupie wykonywaliśmy wyrzutniki mechaniczne, katapulty drewniane ze sprężyną ze starego tapczana Jureczka (Jurek Kęcik (Kencik?) – też nauczyciel fizyki). Taki tapczan miał sporo sprężyn, więc na jakiś czas to wystarczyło. Na wystawie, w rocznicę Solidarności w Gdańsku pokazano taki wyrzutnik ze zbiorów SB, prawdopodobnie autorstwa grupy. Było jego zdjęcie w Gazecie Wyborczej.
   
− Grupa „Hipolita” była odpowiedzialna za rozpoznawanie systemu łączności bezpieki i milicji. Wraz z Ireneuszem Biernatem prowadzili przez wiele miesięcy nasłuch za pomocą skanera radiowego dostarczonego w jednym z transportów. Przez pewien czas „Hipolit” kierował też grupą obserwacyjną wczesnego ostrzegania złożoną z dziewczyn, które musiały pełnić niewdzięczną rolę „staczy” w rejonie ważnych podziemnych spotkań, często nie wiedząc kogo w ten sposób ochraniają. Ówczesna pełna konspiracja nie pozwala w tej chwili odtworzyć ich danych. Grupa przygotowywała też akcje z nagłaśnianiem. „Hipolit” wraz z Janem Kulczyckim przygotowali audycję dla więźniów politycznych i 1 maja 1983 inna z Grup (która?) ustawiła „gadałę” na dachu budynku przy ul. Narbutta na tyłach kina „Stolica”, głównie z myślą o Teosiu Klincewiczu, który w tym czasie siedział w więzieniu na Rakowieckiej. Miała być włączona po południu, ale ustawiający ją nie wiedzieli o dodatkowym zabezpieczeniu – ukrytym włączniku, więc nie zadziałała. Dopiero drugie interwencyjne podejście wraz z zespołem autorskim, czyli grupą „Hipolita” uruchomiło „gadałę”. Audycja zaczynała się sygnałem Radia Solidarność, który dla niepoznaki został poprzedzony nagraniem Georges’a Moustakiego o Sacco i Vanzetti, której nie puściłoby żadne polskie oficjalne radio i Vanzetti. Był to sygnał dla więźniów rozumiejących treść utworu i – w przeciwieństwie do klawiszy – wiedzących o tym. Cała 40. minutowa audycja była dobrze słyszalna przez otwarte okna cel. Urządzenie miało zainstalowaną rozmagnesowującą taśmę głowicę, kasującą bezpowrotnie po odtworzeniu nagranie, tak by nie można było zidentyfikować głosów. Urządzenie zostało zdemontowane przez ekipę milicyjną dopiero następnego dnia. Inną akcją tego typu było logistyczne przygotowanie audycji z przemówieniem Zbyszka Bujaka w przejściu podziemnym pod skrzyżowaniem alei Jerozolimskich z ul. Marszałkowską w rejonie obecnego wejścia do metra. „Gadała” miała być ukryta za żaluzją zaplecza pomieszczeń gospodarczych w połowie przejścia, ale w ostatniej chwili zostały one zamknięte, więc została postawiona na chodniku. Z tej pozycji wyemitowała nie tylko całą audycję, ale po jej zakończeniu słuchacze otworzyli urządzenie, przewinęli taśmę i wysłuchali audycji jeszcze raz. „Gadałę” tę ustawił współpracujący z „Podchorążówką” Marek Wiśniowski ze swoją Grupą. Była to już druga taka akcja w tym miejscu – pierwszą wykonała Grupa „Waldeczków”.
   
−    
− 31 sierpnia 1982, jak większość grup, uczestniczyli na polecenie Zbigniewa Bujaka w wiązaniu sił ZOMO. Z nasłuchu prowadzonego w Grupie we współpracy z Ireneuszem Biernatem wiadomo, że w trakcie tych działań doszło na Marszałkowskiej do bójki pomiędzy zomowcami a grupą prowokatorów z SB, udających demonstrantów. Było to opisywane potem w Tygodniku Mazowsze.
   
− W akcji wmurowania tablicy na Podwalu Grupa miała zatrzymać na rogu ul. Długiej i Kilinskiego ewentualny konwój samochodów z Komendy Stołecznej MO, ale na całe szczęście nie nadjechał. Tablicę odsłaniało dwóch chłopaków z brodami przyklejonymi przez teatralną charakteryzatorkę. Jednym z nich był Marek Wiśniowski.
   
−    
− === Grupa Marka Wiśniowskiego ===
   
− Grupa kierowana przez Marka Wiśniowskiego początkowo wchodziła w skład MRKS-u, a po wpadce tzw. „piątki” kierownictwa, przeszła pod kierownictwo Grup RKW – „Alka”. M.in. we współpracy z „Podchorążówką” postawiła „gadałę” w przejściu podziemnym Aleje Jerozolimskie – Marszałkowska. Uczestniczyła aktywnie w akcji wmurowania tablicy na Starówce. Prawdopodobnie zakończyła działalność po wpadce Marka Wiśniowskiego wiosną 1983 roku.
   
−    
− === Grupa „Witka”/„Waldka” ===
   
− (nazywana też „Skoczkami” lub grupą „Waldeczków”)
   
−    
− Grupa podlegała „Alkowi” – Andrzejowi Niedkowi. Szefem grupy opartej na młodzieży z Wydziału Inżynierii Lądowej Politechniki Warszawskiej i Grochowa był Wiktor Świercz „Witek” alias „Waldek-Leszek”. Po serii aresztowań na przełomie 1982 i 1983 roku, kiedy to do więzień trafiają Staszek Cegliński, Marek Głowacki, Zbyszek Hurlak, Ryszard Nachiło i na końcu Wiktor Świercz, kierownictwo Grupy przejmuje Wojciech Nachiło „Waldek”. Od 1984 roku do Grupy „Waldka” wchodzą członkowie Federacji Młodzieży Walczącej. W październiku w trakcie akcji ulicznych aresztowani zostają Jacek Czarnecki i Konrad Falęcki. Mimo formalnej podległości GO „Solidarni”, Grupa „Waldka” wykonywała również akcje na „zlecenie” innych środowisk opozycyjnych (m.in. Tygodnik PWA, NZS, Radio Solidarność). Była ona bez wątpienia najlicznijszą i jedną z najaktywniejszych struktur podziemnych prowadzących działalność uliczną w Warszawie w latach 1982–1989. Pomimo aresztowania łącznie 6-7 osób przez cały okres działania, Służbie Bezpieczeństwa nigdy nie udało się rozpracować Grupy „Witka”/„Waldka”. W sumie w latach 1982–1989 w Grupie „Witka”/„Waldka” działało ok. 40 osób w tym m.in.: Jerzy Andrzejuk, Stanisław Cegliński „Stasinek”, Leszek Chorzewski „Leszek”, Jacek Czarnecki „Czarny” (FMW), Zbigniew Maciej Dowgiałło „Maciek”, Konrad Falęcki „Koń”, Marek Głowacki „Banaczek”, Wojciech Gniadzik „Gniady”, Jacek Górski „Wiejski” (FMW), Jacek Grzechociński „Grzechota”, Zbyszek Hurlak „Rzeźnik”, Anna Jezuita, Andrzej Kalata „Jaskinia”, Grzegorz Kawulak, Zbigniew Krawczyk „Cieciu”, Maciej Kutrowski „Kuter”, Jarek Malik „Żarek”, Mirek Mikołajczuk „Mikuś”, Mateusz Mroz „Matys” alias „Matek”, Ryszard Nachiło „Rychu”, Wojciech Nachilo „Waldek”, Piotr Oleksiak „Bołdyn”, Paweł Płaczkowski „Pawełek”, Jacek Popławski „Mleczarz”, Adam Rosłoniec „Adaśko”, Piotr Szynkiel „Czereśnia” (FMW), Wiktor Świercz „Waldek-Leszek”, Jaś Wielaner „Jasiu”, Marek Wiewiorowski „Długi”, Tomasz Winek „Haze” alias „Loze”, Jacek Winek vel Gawryszewski „Winniczek”, Kasia Wróbel, Robert Wyszyński, Jan Zieliński „Janek”, Agata Wiśniewska „Gagata” oraz NN „Kepler” (FMW) i kilka osób NN.
   
−    
− Najgłośniejsze akcje Grupy „Witka”/„Waldka” to:
   
− * 1982 – Ustawienie „gadały” w przejściu podziemnym pod skrzyżowaniem Al. Jerozolimskie – Marszałkowska. „Gadałę” w tym miejscu drugi raz ustawiła potem Grupa Marka Wiśniowskiego przy współpracy z „Podchorążówką”.
   
− * 1983 – Wyjazdowa akcja ulotkowa w Katowicach wraz z grupą grochowską z wykorzystaniem wyrzutników pirotechnicznych. Akcja ta stała się pierwszą wiadomością głównego wydania reżimowego Dziennika Telewizyjnego i miała być przykładem terrorystycznej akcji solidarnościowego podziemia.
   
− * październik 1985 – Ustawienie „gadały” na dachu baru „Donald” na skrzyżowaniu ul. Rutkowskiego (dziś Chmielna) i Szpitalnej w Warszawie. Akcja była zapowiadana w prasie podziemnej oraz w rozsypywanych przed akcją ulotkach, co było przyczyną jej niepowodzenia. Na miejscu zdarzenia Służba Bezpieczeństwa nie dopuściła do przeprowadzenia manifestacji i aresztowała kilku uczestników akcji.
   
− * 1984-1986 – Bardzo ważne audycje Radia Solidarność dla więźniów politycznych strzeżonym na terenie Aresztu Śledczego na Rakowieckiej. Były one nadawane trzykrotnie z wykorzystaniem „gadał”. W 1985 roku „gadała” ustawiona na dachu przylegającego do Aresztu Śledczego budynku (zamieszkałego przez funkcjonariuszy Centralnego Zarządu Zakładów Karnych) została zestrzelona przez strażnika po kilkunastu sekundach nadawania. Jacek Kuroń więziony wówczas w Areszcie Śledczym na Rakowieckiej opisywał euforie więźniów, którzy po usłyszeniu sygnału Radia Solidarność (melodia okupacyjnej piosenki „Siekiera, motyka”) rozpoczęli demonstracyjne hałasowanie metalowymi naczyniami. Porządek w pawilonach zaprowadziła tzw. „atanda”, czyli funkcjonariusze więzienni uzbrojeni w tarcze i pałki.
   
− * 1985 (?) – „Wyjazdowa” akcja ulotkowa we Wrocławiu.
   
− * Audycje Radia Solidarność nadawane z wykorzystaniem przenośnych nadajników radiowych „Berta” transmitujących na telewizyjnej częstotliwości pasma UKF.
   
− * Oraz setki pojedynczych akcji malowania haseł patriotycznych, rozwieszania transparentów czy akcji ulotkowych. Ulotki (zarówno własne, jak otrzymywane w ramach zleceń zewnętrznych) najczęściej rzucano w tłumie z ręki (tzw. „la bomba”), ale także przy wykorzystaniu wyrzutników pirotechnicznych oraz z tzw. „przewieszek”.
   
−    
− === Grupa Grochowska „Przemka” /„Mariusza” ===
   
− Grupa powstała na przełomie 1981 i 1982 roku. Założycielem i pierwszym szefem tej grupy był Piotr Rzewuski ps. „Przemek” (w dowództwie krypt. „Nordyk”). W drugiej połowie 1983 roku kierownictwo przejął Mariusz Zbigniew Zieliński „Mariusz”, „Zbyszek”, „Zbych”, potem (po wypadku z pirotechnicznym wyrzutnikiem ulotek w 1985 r.) już w kierownictwie Oficyny Wydawniczej Rytm – „Polana”.
   
− * Starsi członkowie Grupy (alfabetycznie):
   
− Jolanta Hałat (żona „Kazika”, wspomagała działania Grupy, często przewożąc ludzi i materiały, mimo iż była zaangażowana w inną sferę konspiracji – druk) Kazimierz Hałat ps. „Kazik” (członek grupy oraz zabezpieczenie transportu: taxi osobowe i taxi bagażowe oraz paliwo), Andrzej Janczak ps. „Jędruś” (członek grupy), Barbara Janczak ps. „Pani Basia” (skrzynka kontaktowa, opieka medyczna), Tomasz Karpiński ps. „Tomek” (członek grupy), Andrzej Krasuski (kontakt ze strukturą Kalisz Konin Sieradz – KKS, bezpośrednio z Antonim Pietkiewiczem, współpraca drukarska przy druku wydawnictw KKS, kolportaż), Elżbieta Pachniak ps. „Elka”, w dowództwie krypt. „Cesarzowa” (kolportaż między grupowy bibuły, regularnie co tydzień Tygodnika Mazowsze, często też komunikacja i transport własnym pomarańczowym „maluchem” WIA 4745), Janusz Pachniak (członek grupy), Wiesław Piątkowski ps. „Łysy” (członek grupy oraz transport: taxi osobowe), Ilona Rzewuska (żona „Przemka”, często uczestniczyła w akcjach; zabieg taki był stosowany by grupa młodych mężczyzn nie zwracała na siebie nadmiernej uwagi, po akcjach mogła też prowadzić obserwację ich skutków).
   
− * Członkowie grupy młodzieżowej:
   
− Mieszko Zieliński ps. „Mieszko”, „Siwy” (od 1983 roku szef grupy młodzieżowej, która dołączyła do starszych kolegów; wcześniej już, jako uczeń szkoły średniej działał w podziemiu i miał kontakty z pierwszymi grupami specjalnymi kierowanymi przez
   
− jego trenera karate Andrzeja Niedka ps. „Alek” oraz zajmował się na zlecenie Mariana Kotarskiego ps. „Tadeusz” wytwarzaniem znaczków podziemnej Solidarności, które stanowiły rodzaj cegiełek na zakup materiałów na potrzeby Grup), Arkadiusz Ćwiek ps. „Ćwieku” (członek Grupy młodzieżowej), Robert Łukaszewski ps. „Łukasz” (członek Grupy młodzieżowej), Leszek Popiołek ps. „Magister” (członek grupy młodzieżowej oraz współzałożyciel i wykonawca „Agencji FotoSolidarność”, dokumentującej akcje i demonstracje patriotyczne, rozpowszechniane potem w postaci kompletów zdjęć stemplowanych – dochód przeznaczony był na dofinansowanie działania całej Grupy), Jerzy Szymański ps. „Długi” (członek grupy młodzieżowej oraz koordynator „Agencji FotoSolidarność”), Zbigniew Turzyński ps. „Turoń” (członek Grupy młodzieżowej).
   
−    
− Wewnątrz Grupy działały też zespoły specjalistyczne:
   
− * Zespół pirotechników:
   
− Krzysztof Michalski (konstruktor w Zakładach Wytwórczych Urządzeń Telekomunikacyjnych Telkom ZWUT przy ul. Grochowskiej 341/343/345, konstruktor i wykonawca większości pirotechnicznych wyrzutników ulotek; półfabrykaty wykonywane były w warsztatach ZWUT, składane były w piwnicy mieszkania Michalskich oraz przyległej do niej kotłowni przy ul. Międzynarodowej 55), Grzegorz Podbielski (też konstruktor ZWUT i współpracownik Michalskiego).
   
− * Zespół elektroników:
   
− Andrzej Grabowski (elektronik, jeden z najmłodszych uczestników Powstania Warszawskiego, ranny wówczas przy barykadzie z przewróconego tramwaju na rogu Marszałkowskiej i Wilczej; w czasie stanu wojennego konstruktor w Przemysłowym Instytucie Telekomunikacji przy ul. Poligonowej 30, koordynator zespołu elektroników przygotowujących kolejne modele elektronicznych opóźniaczy zapłonu do wyrzutników pirotechnicznych ulotek oraz tzw. „gadał”, czyli urządzeń nagłaśniających, stawianych na ulicach)koordynator zespołu, Andrzej Lasecki (wtedy technik elektronik w PIT, obecnie mieszka w Toronto) członek zespołu, Andrzej Arvaniti (wtedy inżynier, doktorant PIT) członek zespołu. Wszyscy pracowali w Przemysłowym Instytucji Telekomunikacji. Projektowali i wytwarzali prototypy kolejnych opóźniaczy włączników urządzeń wykorzystywanych dla działania Grup Oporu, głównie opóźniacze do pirotechnicznych wyrzutników ulotek. Początkowo wykorzystywane były w nich jako podstawowe urządzenia kilka kondensatorów, potem oparto konstrukcję na układach scalonych (na podstawie opracowanych przez ten zespół schematów i prototypów wykonywane były przez innych elektroników – być może w Grupie „Marcina”, lub w powiązaniu z Wojtkiem Radziwonem). Zespół ten też opracował urządzenie, które podsłuchiwało na pożytek Grupy meldunki nadawane na częstotliwościach używanych przez milicję.
   
− * Stali współpracownicy (alfabetycznie):
   
− Sławomir Bajon (Duszpasterstwo Ludzi Pracy: kościół przy Pl. Szembeka – mając szerokie kontakty w bardzo różnych środowiskach, był dostawcą wszelkich potrzebnych sprzętów i materiałów, nie zawsze zdobywanych drogą legalną), Anna Piątkowska (żona „Łysego”, kolportaż wydawnictw podziemnych różnych oficyn, szczególnie Niezależnej Oficyny Wydawniczej NOWA), Andrzej Rewerski (maszynista kolejowy, dostawca termicznych rtęciowych opóźniaczy, stosowanych do regulacji ogrzewania w pociągach; nadawały się szczególnie do przewieszek, gdyż słupek rtęci łączył obwód po osiągnięciu odpowiedniej temperatury otoczenia), Zygmunt Walkowski – projekty plastyczne, Józefina E.Dagny Zielińska „Daga” (żona „Mariusza”, uczestniczyła w akcjach jako obserwator, podobnie jak inne żony członków grup).
   
− * Delegatura wrocławska:
   
− Aleksandra Bajda (w swoim mieszkaniu we Wrocławiu przechowywała bibułę i zajmowała się kolportażem, w czasie ulotkowej akcji wyjazdowej z użyciem pirotechnicznych wyrzutników ulotek w mieszkaniu Jurka i Oli Bajdów znajdowała się jedna z kwater Grupy), Jerzy Bajda (mąż Oli, załatwiał materiały potrzebne dla działalności Grupy np. spłonki z teatralnych zasobów pirotechnicznych – Jurek był pirotechnikiem w Operze Wrocławskiej; miał stały kontakt ze środowiskiem podziemnej tamtejszej Solidarności skupionej wokół księdza Orzechowskiego „Orzeszka”, a z kontaktów z Solidarnością Walczącą załatwiał niezbędne inne materiały np. matryce białkowe i blachy offsetowe – ze Straży Pożarnej we Wrocławiu, w czasie akcji wyjazdowej był lokalnym przewodnikiem dla jej wykonawców), Janusz Szatkowski (wspomagał działania wrocławskiego środowiska konspiracyjnego, głównie za pomocą transportu osobowego i ciężarowego, utrzymywał kontakt z Grupą przywożąc załatwiane we Wrocławiu materiały; na miejscu dowoził też materiały w trakcie demonstracji w dniach świąt i rocznic patriotycznych oraz przewoził pielgrzymów do Częstochowy. W czasie głośnej akcji naszej grupy obstawienia centrum Wrocławia wyrzutnikami ulotek to on organizował odbiór członków grupy z dworca i zabezpieczał transport po mieście. Bazę stanowiło mieszkanie Jurka i Oli Bajdów), Mariola ... (stały kurier pomiędzy grupą w Warszawie, a kontaktami wrocławskimi; przemierzała pociągiem z plecakiem na stelażu trasę wożąc w obie strony bibułę i materiały); hasłem do przyjazdu było telefoniczne zamówienie Dolomitu – wówczas modnego leku-minerału zawierającego mikroelementy; stosunkowo szybko zastąpił ją Piotr Fijałkowski(?) (stały kurier z Wrocławia; po kilku kursach jednak skradziono mu w pociągu plecak pełen bibuły i matryc wraz z dokumentami i ze względu na BHP kontakt został zawieszony).
   
−    
− Grupa posiadała pełne autonomiczne możliwości działania. Własny transport, lokale kontaktowe, własny kolportaż, zespół pirotechniczny i elektroniczny. Miała też stały kontakt ze strukturami podziemnej « Solidarności » we Wrocławiu i ze strukturą Kalisz-Konin-Sieradz bezpośrednio z jej szefem Antonim Pietkiewiczem.
   
−    
− Od początku istnienia podporządkowała się RKW « Mazowsze », uczestnicząc w akcjach propagandowych na terenie całej Warszawy. Przeprowadziła bardzo wiele akcji ulotkowania z ręki, z „przewieszki” (rzadziej) i głównie za pomocą pirotechnicznych wyrzutników na terenie całego miasta. Uczestniczyła w systemie nagłaśniania audycji podziemnych i wielu innych działaniach. Współpracowała też z innymi Grupami, obstawiając ich akcje. Przetrwała cały stan wojenny współdziałając z wieloma innymi ugrupowaniami podziemnymi. Później znaczna część jej członków przeszła do pracy w Oficynie Wydawniczej RYTM.
   
− * Zarys historii działań:
   
− Grupa powstała na przełomie 1981 i 1982, na samym początku stanu wojennego. Jej organizatorem i przywódcą był Piotr Rzewuski ps. „Przemek”. W jej skład wchodzili wszyscy wymienieni wyżej jako starsi członkowie. Grupa wykonywała wszystkie zlecone (ale też i nie zlecone) przez RKW akcje, głównie ulotkowe. Jedną z najważniejszych w tym okresie było postawienie w tzw. Dolince Katyńskiej Cmentarza Wojskowego na Powązkach 6. metrowej wysokości krzyża w 1 listopada 1982 r. Składał się on z elementów nagwintowanych na końcach rur, które stosunkowo łatwo można było przetransportować na cmentarz wojskowy, przechodząc nocą w czasie godzin milicyjnych przez Cmentarz Żydowski i na miejscu złożyć go i ustawić. Następnie należało upilnować go aż do przybycia zmiany obstawy przez Grupę MRKS ok. 6. rano. Rzeczywiście przed 6. pojawili się młodzi, silni, na ogół ubrani w skórzane kurtki mężczyźni. Charakterystyczne, że wszyscy mieli małe torebki na dokumenty (wówczas zwane. „pederastkami”) oraz składane parasole. Uczestnicy akcji zaczęli się więc wycofywać w kierunku bocznego wyjścia z cmentarza, gdzie czekał transport. Osobnicy ruszyli za nimi. Od grupy oddzielił się „Tomek” (Tomasz Karpiński). Próbował powstrzymać pogoń zdobytym na demonstracji tzw. UGŁ (uniwersalny granat łzawiący). Z powodu niekorzystnego wiatru działanie było odwrotne i został złapany jeszcze na terenie cmentarza. Bezpośrednie starcie miał także „Przemek” (Piotr Rzewuski). Kiedy doganiał go SB-ek (później okazało się, że był to kapitan SB Celewski), „Przemek” odwrócił się i zadał mu cios pięścią, a drugą ręką prysnął gazem (podziemnej produkcji) w twarz. Efekt był. Reszta Grupy wycofała się bezpiecznie. „Tomek”, po spałowaniu już w „suce” trafił do Aresztu Śledczego przy ul. Rakowieckiej i wsadzony został do pawilonu, razem z więźniami kryminalnymi. Tam też obchodził swoje 18. urodziny. Grupa jednak nadal funkcjonowała, choć już niedługo. Po jakimś czasie „Przemek” będąc w innym konspiracyjnym lokalu (drukarnia?) wpadł. Być może nie byłoby poważniejszych konsekwencji, gdyby nie fakt, że rewizję prowadził ten sam kapitan Celewski i rozpoznał go. Trzeci z uczestników, który został aresztowany za tę akcję – Janusz Pachniak, nie wytrzymał presji psychicznej i naiwnie myśląc, że jeśli sam się zgłosi, to wypuszczą jego małoletniego wówczas szwagra – „Tomka”. Tak się nie stało. Grupa na kilka miesięcy zawiesiła czynną działalność, choć jej zaplecze i kontakty podtrzymywały funkcjonowanie kolportażu i innych czynności konspiracyjnych.
   
−    
− Po wyjściu z więzienia, natychmiast odbudowana została działalność frontowa. Grupa poszerzona o „Mariusza”, potem o całą grupę młodych ludzi zorganizowaną przez jego młodszego brata „Mieszka” wróciła do ulicznych akcji. Ulotkowanie „z ręki” na terenie całej Warszawy, choć głównie zapisała się w pamięci ulica Rutkowskiego (obecnie Chmielna) na odcinku pomiędzy Nowym Światem a Szpitalną, Puławską przed kinem Moskwa, czy czasami zaplanowane z dowództwem akcje ulotkowe w trakcie rocznicowych demonstracji patriotycznych i podczas pogrzebu księdza Jerzego Popiełuszki. Ulotkowanie było stałym elementem działalności, także różnymi metodami z dachów. Był także pomysł prowadzenia walki konspiracyjnej z użyciem broni palnej. Tendencja taka nasiliła się po zamordowaniu przez SB księdza Jerzego Popiełuszki. Wywołało to zdecydowany sprzeciw kierownictwa RKW, któremu zależało na utrzymaniu umiarkowanych metod walki tak by nie można było przykleić etykiety terroryzmu. W tej sprawie „Rafał” przekazał „Mariuszowi” dla wiadomości członków Grupy list skierowany do niego przez Zbigniewa Bujaka, szefa RKW Mazowsze, w którym wyraźnie zakazywał on eskalacji działań poza te, które już były stosowane. Także z tego powodu zmieniona została nazwa z początkowej Grupy Specjalne RKW na Grupy Oporu RKW.
   
−    
− Grupa prowadziła też nagłośnienie poprzez stawianie tzw. „gadał”. Było ich wiele, wśród nich: na automatycznym saturatorze wody sodowej pod Domemami Towarowymi „Centrum” przy ul. Marszałkowskiej (brali w tym udział: Piotr Rzewuski, Janusz Pachniak, Tomasz Karpiński, Andrzej Jańczak, Mariusz Zieliński, dowóz i ewakuacja taksówką marki „Warszawa” – Wiesława Piątkowskiego; obserwacja: Elżbieta Pachniak, Ilona Rzewuska, Daga Zielińska; kierownictwo akcji: Piotr Rzewuski). Tamta „gadała” była bardzo ciężka i na saturator 2. metrowej wysokości musiały ją wstawić 2. osoby. Ciekawa też była akcja ustawienia gadały na daszku nad „Ars Chrystiana” na ul. Rutkowskiego (obecnie Chmielna) przed rogiem z Nowym Światem. W środku dnia wystąpiliśmy jako ekipa remontowa. Janusz i „Tomek” w fachowych kombinezonach jako robotnicy naprawiający przeciekający rzekomo daszek, „Mariusz” z plikiem dokumentów jako kierownik robót. Oficjalnie przystawiona została drabina, po której wniesione zostały niezbędne narzędzia, w tym „gadała” wyposażona w tzw. pastucha elektrycznego, który, przy próbie zdjęcia przed końcem audycji porażał niegroźnie, ale boleśnie prądem. Włącznik usytuowany był dość głęboko, w niewidocznym miejscu, aby utrudnić wyłączenie, więc do uruchomienia potrzebny był ołówek. Opóźniacz dawał możliwość spokojnego odejścia do zaparkowanych na ul. Wareckiej samochodów. Już po włączeniu „gadały” otworzyło się okno mieszkania obok i starsza pani poinformowała, że u niej też zacieka i zaczęła opowiadać o problemie, a czas uciekał. „Tomek” przytomnie uciął rozmowę solenną obietnicą zajęcia się jej usterką, ale dopiero jutro, bo już jest „po fajrancie”. „Ekipę remontową” wraz ze sprzętem przywiózł i odebrał własnym samochodem dostawczym marki „Żuk” „Kazik”. Obstawę tworzyli pozostali członkowie grupy, przede wszystkim grupa „Mieszka”. Ich ewakuacja odbywała się komunikacją miejską oraz czerwonym maluchem jednego ze współpracowników Grupy Sławomira … ps.: „Mebel” uruchamianym „na pych”. Kierownictwo akcji: „Mariusz”. Dodatkową obstawę miała stanowić Grupa tzw. „Skoczków” „Waldka”, ale zdaje się, że nie dotarła z powodu kłopotów z milicją (jakieś zatrzymania?). Akcja była obserwowana przez „Marcina” (zw. też „Łysym”), członka kierownictwa Grup RKW.
   
− Również „Żukiem” „Kazika” zawieziona była „gadała”, ustawiona przed wyjściem z Huty Warszawa (na murku między pętlą autobusową a bramą główną Huty) w godzinie styku pierwszej i drugiej zmiany. Kierownictwo akcji: „Mariusz”. Reszta Grupy uczestniczyła lub ją obstawiała. Urządzenie odmówiło jednak posłuszeństwa i akcja zakończyła się fiaskiem. „Gadała” została jednak zabrana z miejsca ustawienia i naprawiona. Akcję potem powtórzono z sukcesem, ale już bez udziału Mariusza (po wypadku z wyrzutnikiem ulotek leżał w szpitalu).
   
−    
− Grupa też czasami obstawiała akcje innych Grup. Najczęściej wzajemnie z grupą „Waldka”, przez naszych członków nazywana „Waldeczkami”. M.in. obstawiała od strony ul. Narbutta (obecnie skwer A. Słonimskiego) i kina „Stolica” ustawianie jednej z „gadał” z audycją skierowaną dla więźniów politycznych na Rakowieckiej. Ta akurat akcja chyba nie powiodła się z przyczyn technicznych.
   
− Zarówno w Grupie, jak i w kierownictwie Grup powstawały różne pomysły nie zawsze zrealizowane. Wśród nich należy wymienić projekt zniszczenia pomnika Feliksa Dzierżyńskiego. Zdobyta dokumentacja wskazywała na to, że z powodu tempa jego stawiania oraz oszczędności nie został wykonany z metalu. Nikt o tym wcześniej nie wiedział. Był betonowym odlewem powleczonym tylko cienką brązową powłoką. To pozwalałoby na wykonanie zamachu. Rozważane były różne sposoby, w tym strzał specjalnym pociskiem z odległości, np. z pustego wówczas od lat szkieletu tzw. Błękitnego Wieżowca stojącego po drugiej stronie ówczesnego Pl. Dzierżyńskiego (obecnie Plac Bankowy). Pomysł ten nie doczekał się realizacji. Planowane też było zniszczenie pomnika „utrwalaczy władzy ludowej”, popularnie zwanego „ubeliskiem”. Stał on wśród bloków zamieszkałych głównie przez funkcjonariuszy PRL-u, pomiędzy ul. Marszałkowską a Pałacem Lubomirskich. Pomysł przewidywał złożenie pod nim „kwiatów” przez drużynę harcerską. Też pozostał w sferze planów. Podobnie też było z projektem wywieszenia megatransparentu w centrum, na pustym wówczas szkielecie tzw. Błękitnego Wieżowca przy Pl. Dzierżyńskiego (obecnie Pl. Bankowy). Akcję tę miała wykonać Grupa Grochowska. Został przygotowany szczegółowy plan zatwierdzony przez „Rafała”. Budynku pilnował tylko jeden portier-dozorca-ochroniarz. Zadaniem członków Grupy było zaobserwowanie harmonogramu dyżurów oraz możliwości dostania się do wieżowca, następnie w określonym terminie unieszkodliwienie na jakiś czas pilnującego i wniesienie zwiniętej beli transparentu, naszpikowanej ulotkami na wysokie piętro i tam wywieszenie. Do wykonania tego wytypowani zostali „Tomek” i „Mieszko”, jako młodzi i najbardziej sprawni fizycznie, bowiem w wieżowcu nie funkcjonowały windy. Musiało to być wykonane bardzo szybko. W ramach przygotowań przez kilka miesięcy trenowali więc bieganie po schodach różnych wieżowców. Plan był gotów, role rozdzielone, ale akcja została odwołana. Potem pojawiały się wywieszane duże transparenty, ale specjalizowała się w tym głównie Grupa „Grubego Piotra”.
   
− W Grupie Grochowskiej natomiast powstał i został zrealizowany pomysł wyrzutników pirotechnicznych ulotek. Była to inicjatywa „Mariusza”, uzgodniona z „Przemkiem”. Opierała się ona na fakcie, iż kuzyn „Mariusza” i „Mieszka” Krzysztof Michalski był znakomitym pirotechnikiem i zdolnym konstruktorem. Na zamówienie „Mariusza” rozpoczął prace nad skonstruowaniem takiego urządzenia. Pierwszym rozwiązaniem był rodzaj moździerza, w którym gilza (lufa) wykonana była z metalowej rury kanalizacyjnej z zaspawanym dnem i otworem na lont. Ładunek pirotechniczny zamykało kilka warstw azbestu z koca przeciwpożarowego oraz nadwymiarowy, wciśnięty na siłę krążek z grubej, twardej gumy. Resztę przestrzeni stanowiła lufę, w którą można było załadować odpowiednio zwinięte ulotki. Pierwsze próby wykonane zostały przez „Przemka” i „Mariusza” w lasku w Marysinie Wawerskim w pobliżu miejsca zamieszkania „Przemka” (ul. Starego Doktora). „Ulotkami” były pocięte oficjalne gazety. Próby „poligonowe” nie wypadły początkowo dobrze, ale jednak obiecująco. Po kolejnych wersjach prototypów wyrzutników ostateczna, która weszła do seryjnej produkcji, wykonana była z rury o znacznie większej średnicy (co najmniej 12 cm.) z PCV o długości 25 – 30 centymetrów. Dno wycinane było z grubej sklejki (co najmniej 2 cm.) o nadwymiarowej średnicy i wciskane w rozgrzane PCV, które po schłodzeniu zaciskało się na nim. Dla bezpieczeństwa wokoło wbijane były gwoździki dodatkowo mocujące dno, choć próby wykazały, że było to tylko dodatkowe zabezpieczenie. Nad dnem wywiercony był otwór stanowiący zapał, przez który wchodził lont. Ładunek odizolowany był od ulotek kilkoma warstwami: azbest (jeśli był) oraz dwie warstwy grubej (1 – 1,5 cm.) gumy – jedna miękka, gąbczasta, druga niezwykle twarda, wciskana „na siłę”. W późniejszym okresie niektóre z wyrzutników stawianych przez Grupę miały na zewnętrznej płaszczyźnie dna sygnaturę – stempel ze znakiem kotwicy, wzorowanym na znaku Armii Krajowej, a symbolizującym określenie „Solidarność Walczy”. Pieczątkę z gumki do wycierania ołówka (tzw. gumki „Myszki”) wykonał „Tomek”. Podobno w muzeum w Komendzie Stołecznej MO w Pałacu Mostowskich znajdowały się też takie. Inauguracja wyrzutników odbyła się na Starówce. Członkowie Grupy postawili ich kilka. Byli z całymi rodzinami i dzieci pokazywały latające ulotki, nic nie wiedząc. Przechodnie reagowali bardzo entuzjastycznie, szczególnie przed Barbakanem (od strony Starego Miasta) zgromadził się tłum. Były też nieliczne reakcje negatywne. Na ulicy Piwnej dwukrotnie podpalali lont, ale za pierwszym razem został zgaszony przez przypadkowego przechodnia pomstującego na petardy. Ponieważ nie zorientował się w zawartości, ponowiono próbę, ale tym razem (było to już po innych wystrzałach w okolicy) chwilę potem podbiegł osobnik, który wyrwał lont i zabrał wyrzutnik, kierując się na ulicę Jezuicką, gdzie mieściła się Komenda Milicji. Zapłon lontowy nie sprawdzał się. Dym z lontu był dobrze widoczny, nie można było ukryć wyrzutnika w torbie, bo groziło to jej zapaleniem. Trzeba było więc wyszukiwać miejsca mało widoczne, ale jednak uczęszczane. Było to prawie niemożliwe. Spowodowało to potrzebę ulepszenia zapłonu. Nastąpiło przejście na zapalnik elektroniczny. Zaprojektowali go elektronicy z Przemysłowego Instytutu Telekomunikacji i wykonali kilka ich prototypów oraz schemat urządzenia. Potem wykonawstwo przejęli elektronicy kierownictwa Grup (sekcja „Marcina”? , Wojtek Radziwon?). Był to obwód elektronowy. Złożony był z trzech tranzystorów w kaskadowym układzie oraz kilku oporników i kondensatorów. Jego zadaniem było opóźnienie momentu zapłonu. Stała czasowa została tak obliczona, aby zapłon nastąpił dopiero po co najmniej 2. minutach. Uruchomienie obwodu następowało po włączeniu prądu pobieranego z zewnętrznego jego źródła. Układ tranzystorów wraz z opornikami powodował opóźnienie ładowania kondensatorów do wartości szczytowej. Następnie kondensatory rozładowywały się poprzez żarnik (żaróweczka) powodując zapłon materiału wybuchowego. Zapalnik zrobiony był z ostrożnie stłuczonej żaróweczki do latarki 3,5 V, tak by nie przerwać drucika żarowego, wokoło którego w torebce wykonanej z przeźroczystej taśmy (skocz) znajdował się ładunek inicjujący w postaci ok. łyżeczki prochu z amunicji myśliwskiej. Do biegunów żarówki przylutowane były cyną przewody elektryczne. Ta część zapalnika znajdowała się, przyklejona taśmą klejącą do dna, wewnątrz wyrzutnika. Na zewnątrz wychodziły tylko dwa kabelki, które wchodziły w obwód. Całość zasilana była płaską baterią 4,5 V, której styki były cyną przylutowane do obwodu. Po drodze był włącznik. Wszystko musiało być starannie odizolowane i przymocowane skoczem do zewnętrznej części wyrzutnika. Ładunek główny wyglądał tak samo jak w pierwszych modelach. Tak przygotowany wyrzutnik należało umiejętnie napełnić ulotkami, aby po wystrzeleniu ładnie się rozsypały. Następnie, włożony do torby, czy siatki po włączeniu można było zostawić wraz nią w dowolnym praktycznie miejscu. Najczęściej jednak wybierane były klomby i inne mniej dostępne miejsca, choć najpopularniejsze były uliczne śmietniki. Zespół pirotechników i elektroników wykonywał wyrzutniki dla wszystkich Grup Oporu. Początkowo tylko dla własnej Grupy, ale potem „Rafał” zamawiał znacznie większe ich ilości. Wszyscy członkowie byli zaangażowani w zakup baterii i żarówek, gdyż w tym czasie były z tym kłopoty, a pozyskiwanie ich większej partii mogło wzbudzać podejrzenia, szczególnie po pierwszych akcjach wyrzutników z elektronicznym zapłonem. Gotowe, uzbrojone wyrzutniki „Mariusz” dostarczał „Rafałowi” osobiście.
   
− Akcji z wyrzutnikami odbyło się wiele. Wspomnieć można tylko kilka. Jedna z ważniejszych to obstawienie wyrzutnikami samego Centrum – strona wschodnia ul. Marszałkowskiej od Placu Konstytucji po Nowogrodzką. Ważna dlatego, że została zarejestrowana na taśmie filmowej. Obserwował ją osobiście „Rafał” w towarzystwie reżysera Marcela Łozińskiego. Filmował operator Jacek Petrycki. Podczas gdy członkowie Grupy przygotowywali się do wykonania akcji, „Mariusz” spotkał się z „Rafałem” i Marcelem Łozińskim w barku kawiarni „Pod Gwiazdami” na parterze narożnika ulicy Marszałkowskiej 85 (strona zachodnia) i Hożej. Po krótkiej wymianie zdań i odprawie „Mariusz” dołączył do obstawy, którą stanowili starsi członkowie grupy. Głównymi wykonawcami tego zadania była młodzież pod kierownictwem „Mieszka”. Pierwsze strzelały pod kwiaciarnią na rogu Marszałkowskiej i Pięknej, następne dalej. Na tym odcinku filmowane były z okna prywatnego mieszkania nad restauracją „Szanghaj”, następne „z ręki”, z bezpośredniej bliskości. Jeden, ustawiony pod Instytutem Węgierskim przy rogu Marszałkowskiej (strona wschodnia) i Hożej nie wypalił, mimo że był natychmiast poprawiany. Materiał filmowy podobno został wywieziony na Zachód, miał trafić też do przedstawiciela Oficyny Wydawniczej Rytm i Grup Oporu Jacka Sygnarskiego w Szwajcarii, choć teraz wiadomo, że tam go nie ma.
   
−    
− Warto wspomnieć też o wyjazdowych akcjach stawiania wyrzutników ulotek. Zrealizowane były co najmniej dwie: w Katowicach i we Wrocławiu. W Katowicach głównym wykonawcą była Grupa „Waldeczków” choć z Grupy Grochowskiej było kilka osób, 2 – 4 (?) („Przemek”? , Janusz?, „Kazik”? …? – do ustalenia). We Wrocławiu (1983) była wyłącznie Grupa Grochowska (?). Z wyrzutnikami w torbach uczestnicy jechali pociągiem. Z dworca odebrał nas swoim samochodem Janusz Szatkowski i zawiózł na kwatery, aby odświeżyć się i doczekać godziny akcji (16.00?). Część była u Jurka Bajdy. Następnie zostali rozwiezieni w pobliże miejsc akcji: na ulicę Świdnicką oraz cały Rynek z wejściami do Ratusza włącznie. O jednej godzinie (16.00?) zostały włączone zapalniki wyrzutników. Tylko 1 przy przejściu podziemnym przez Świdnicką nie wypalił. Pozostałe wystrzeliły zgodnie z planem. Ewakuacja odbywała się trzema grupkami taksówkami z miejsca akcji i potem różnymi pociągami. W akcji brali udział: „Przemek”, „Mariusz”, Janusz, „Tomek”, „Kazik”, „Jędruś” i... w sumie 8 (?) osób.
   
− Planowana była też akcja wyjazdowa do Kalisza w porozumieniu z kierownictwem Regionu KKS, ale nie doszła do skutku.
   
−    
− Zdarzały się też wypadki z wyrzutnikami. W Grupie były cztery. Dwa miały miejsce w czasie akcji: jeden wybuchł w torbie, w drugim nie zadziałał opóźniacz. Dotknęło to „Tomka” i „Łysego”. Wyglądały groźnie, ale na szczęście nic się poważnego poza strachem nie stało. Dwa następne były znacznie poważniejsze. W obu przypadkach poszkodowany był „Mariusz”. Pierwszy wybuch nastąpił w mieszkaniu przy ul. Grenadierów 67/69 podczas przylutowywania zasilania, które było ostatnią czynnością przy przygotowaniu wyrzutnika do działania. Potrącona bateria przewróciła się na nie zaizolowany jeszcze przewód skracając obwód i powodując natychmiastowy strzał. Całe szczęście, że wyrzutnik był załadowany ulotkami, które stłumiły wybuch, choć i tak skończyło się kilkudniowym szpitalem. Ostatni wypadek był bardzo poważny. Zdarzył się też w mieszkaniu „Mariusza” przy ul. Grenadierów. Ponieważ pirotechnik przygotowywał się do uroczystości komunii świętej córki, złożenie wyrzutników „Mariusz” wziął na siebie. Chodziło o złożenie 28 sztuk dla Grup Oporu, które miały uczestniczyć w zmasowanej akcji. Ulotki były już wydrukowane, wszystko przygotowane i nie można było tej akcji przesunąć. Przy składaniu wyrzutników pomagali „Mariuszowi”: „Jędruś” i „Mieszko”. 27 z nich zostało złożonych i uzbrojonych. Praca trwała do późna i o ok. 23:20 „Jędruś” został zwolniony i „Mariusz” przystąpił do składania ostatniego. W czasie ubijania materiału wybuchowego nastąpił samozapłon. Zgnieciona mechanicznie struktura krystaliczna ładunku spowodowała olbrzymi wzrost temperatury spalania. W efekcie nastąpił wybuch, którego impet uderzył w twarz „Mariusza” powodując oparzenia do stopnia spalenia włącznie. Huk spowodował, że „Jędruś”, który jeszcze nie zdążył wyjść z budynku przy Grenadierów, szybko wrócił i zadzwonił do szpitala im. Aleksandra Orłowskiego, gdzie tej nocy miała dyżur jego matka „Pani Basia” – przełożona pielęgniarek na jednym z oddziałów tego szpitala i tam zostałem zawieziony przypadkowo złapanym samochodem. „Jędruś” i „Mieszko” całą noc ewakuowali lokal do piwnicy będącej magazynem naszej Grupy przy al. Waszyngtona 6/8 (lub Waszyngtona 4). Zespół lekarzy pod kierunkiem dr. Andrzeja Potockiego (chirurga plastyka), znając przyczynę urazu, przez 7 godzin operował twarz „Mariusza”, przeprowadzając od razu też zabiegi plastyczne, tak, by nie było dowodów w postaci elementów materiału wybuchowego, gdyż oficjalnie było to zgłoszone jako wybuch gazu. Po operacji położono siatkę silikonową, dzięki której narosła normalna skóra. W szpitalu „Mariusz” odwiedzany był przez kolegów z Grup oraz z kierownictwa: „Rafała” oraz „Tadeusza”. Ponieważ utracił praktycznie wzrok, otrzymał od kierownictwa magnetofon kasetowy do słuchania książek wypożyczanych z biblioteki dla niewidomych.Przy okazji „Jędruś” rozbroił, gdyż ten w chwili euforii przed transportem do szpitala, uzbroił się w pół pistoletu, z którą to wyżej wymieniona połową, spał, przetrzymując ja pod poduszka Należy nadmienić również, ze początek opieki medycznej, rozpoczęto na oddziale ginekologiczno-położniczym, gdyż tam pracowała pani Basia Mariusza Podczas jego pobytu w szpitalu dowiedział się o wpadce magazynu – piwnicy przy Al. Waszyngtona. Okazuje się, że wcześniej od jakiegoś czasu wejście do niego było obserwowane przez SB z, celowo postawionego vis á vis przy granicy Parku Skaryszewskiego, barakowozu.
   
−    
− Po 2. miesiącach pobytu na Oddziale Intensywnej Opieki Medycznej i Oddziale Chirurgii Plastycznej oraz Okulistyki opuścił szpital w przeddzień oficjalnego wypisu, mimo „opieki” SB. Do amnestii był ścigany listem gończym i ukrywał się przez 9 miesięcy w kilku miejscach: u sióstr Uggla w Skolimowie, dwukrotnie w prowadzonym przez Siostry Franciszkanki Służebnice Krzyża Zakładzie dla Niewidomych w Laskach – tam jego opiekunem była siostra Maria Janina Borkowska, u Marii (Maszy) Iredyńskiej w Skolimowie, oraz na działce w Zalesiu Górnym. W czasie jednego z pobytów w Laskach SB przeprowadziła rewizję w związku z działaniem w Radio Solidarność syna prezesa Towarzystwa Opieki nad Ociemniałymi Władysława Gołąba. Na ten czas „Mariusz” został pilnie przeniesiony do izolatki zakaźnej tamtejszego szpitalika.
   
− Po wypadku „Mariusza”, przez jakiś czas lokal przy ul. Grenadierów obserwowany przez SB, nie funkcjonował konspiracyjnie, ale po dwóch latach została tam zorganizowana składalnia i introligatornia Oficyny Wydawniczej Rytm, kierowana przez „Mieszka”.
   
− Po tym wypadku wyrzutniki pirotechniczne zostały wycofane z użytku Grup Oporu RKW.
   
− Podobno poza opisanymi wyżej wypadkami, był przynajmniej jeszcze jeden w Grupach oraz dwa, w których ucierpiały przypadkowe kobiety. Jedną z nich była staruszka, która przysiadła na brzegu śmietnika przy przystanku autobusowym, w którym był właśnie ustawiony wyrzutnik, drugą trafił w nogę odłamek rozerwanego wyrzutnika (pewnie zbyt mocny ładunek, lub skaza w powierzchni rury PCV) przy ulicy Marszałkowskiej przed dawną Składnicą Harcerską (obecnie Sąd Rejonowy). Została odnaleziona i otrzymała duży bukiet róż z przeprosinami. Nie miała zresztą i nie wnosiła pretensji.
   
−    
− W trakcie pracy konspiracyjnej używanych było wiele lokali. Był lokal, w którym „Mariusz” spotykał się z „Rafałem” tzw. „kwatera wojenna” w rejonie ulic: Noskowskiego, Elsnera, Bacha (Służew). Tam też czasami dostarczał wykonane przez zespoły Grupy produkty (m.in. wyrzutniki) oraz odbierał inne. Spotkania w większym gronie odbywały się też w lokalu konspiracyjnym „u Cioci” (niezwykle kulturalnej i dystyngowanej starszej Pani – artysty plastyka z rodowodem AK-owskim) przy ul. Darwina 4. Regularnie, co tydzień odbywały się tam odprawy szefów Grup z „Rafałem”. Po przywitaniu, kiedy był już komplet, przechodzili z salonu do małego pokoiku po lewej stronie i dopiero tam odbywała się przy drzwiach zamkniętych właściwa odprawa. Zwykle zbierało się na nich od 3. do 7. koordynatorów Grup (w tym: „Gruby”, „Waldek”, „Mariusz” i inni). M.in. na którejś z odpraw przed 1 maja „Rafał” przyniósł „podpalacze” czerwonych flag i PRL-owskich transparentów. Był to niewielki, lontowy ładunek palny odpowiednio wyważony z przymocowanym haczykiem wędkarskim w formie kotwicy. Po odrobinie treningu w rzucaniu, za każdym razem ładunek zaczepiał się na tkaninie i powodował jej spłonięcie, tym łatwiej, że wykonane one były na ogół z tworzywa sztucznego.
   
−    
− * Inne działania:
   
− Grupa trudniła się też innymi zadaniami, często wbrew nakazom kierownictwa i tzw. zasadom BHP, czyli ostrożności, wynikającej z prowadzeniem działalności podziemnej. Nie wolno było łączyć struktur i rodzajów pracy konspiracyjnej. Właściwie wszyscy bojowcy nie przestrzegali tych przepisów, gdyż chcieli na wszelkie sposoby walczyć z komuną. Często więc prowadzono działalność wielotorową. Grupa więc też trudniła się różnymi zadaniami, utrzymując kontakt z wieloma innymi strukturami, brała też – mimo zakazu kierownictwa – udział w większości demonstracji rocznicowych. Przez pewien czas w mieszkaniu „Mariusza” przy ul. Grenadierów 67/69 m.32 funkcjonowała drukarnia powielaczowa struktury KKS (Kalisz Konin Sieradz) obsługiwana przez członków Grupy. Drukowane były na zlecenie i w kontakcie z ukrywającym się wówczas u Andrzeja Krasuskiego Antonim Pietkiewiczem („Tolkiem”) homilie księdza Jerzego Popiełuszki. Obserwacja i inwigilacja lokalu, potwierdzona przez funkcjonariusza milicji o nazwisku Kościesza z komendy przy ul. Grenadierów, spowodowała konieczność ostrożnej i delikatnie przeprowadzonej ewakuacji, w której brała udział większość członków Grupy. Do dyspozycji był „maluch” „Elki”, a do wywiezienia oprócz maszyny, cały pokój gotowych już, lecz jeszcze nie złożonych wydruków. Akcja trwała ok. 7 godzin, wymagała całego szeregu działań kryjących i zakończyła się powodzeniem, choć przy ostatnim kursie zostały spisane przez tajniaków numery naszego samochodu: (WIA 47 45). Czeski powielacz elektryczny trafił na przechowanie do mieszkania Anny Wasiak (babci „Mariusza” i „Mieszka”) przy ul. Krępowieckiego 7 m.7. W ten sposób wykonywano cały szereg różnych nielegalnych wówczas działań.
   
−    
− Do transportu i komunikacji używane były samochody własne i świadomie współpracujących ludzi, głównie taksówkarzy, którym nie groziła utrata samochodu, ponieważ „nigdy nie wiedzieli co wiozą” i nie mogli odpowiadać za przewożony ładunek. Samochód używany do przestępstwa ulegał przepadkowi. Nie mogło to dotyczyć komunikacji miejskiej, w tym taksówek. Pasażer musiał tylko w krytycznej sytuacji uciec.
   
−    
− Kilka osób z Grupy Grochowskiej otrzymało tzw. status pokrzywdzonego przez służby PRL oraz zostało odznaczonych za działalność podziemną:
   
− Odznaką „Zasłużony Dla Kultury”:
   
− Kazimierz Hałat, Wiesław Piątkowski, Piotr Rzewuski, Mariusz Zieliński.
   
− Złoty Krzyż Zasługi Rządu na Emigracji („za działalność niepodległościową”):
   
− Mariusz Zieliński, Mieszko Zieliński
   
−    
− Status pokrzywdzonego przez specsłużby PRL w świetle ustawy o Instytucie Pamięci Narodowej otrzymali: Andrzej Krasuski, Mariusz Zieliński.
   
−    
− === „Grupa Grzegorza” ===
   
− W skład zespołu wchodzili między innymi:
   
− „Bartek”, Cembrzyńska Beata Katarzyna „Stokrotka”, „Czarny”, „Dratwa”, Drynio Małgorzata „Magda”, „Gabriel”, Gniadzik Krzysztof Józef „Albin”, Harasiuk Marek „Generał”, Jędrych Janusz Tadeusz „Listek”, Jędrych Sławomir Ryszard „Tancerz”, Jędruszewski Eugeniusz „Włoch”, „Kajtek”, Kryńska Jadwiga, Kuncewicz Andrzej „Hiszpan”, Łęga Artur „Montwiłło”, Pater Krzysztof „Kędzior”, Pec Marek Wiktor „Kapral”, „Puchata”, Rozesłaniec Elżbieta Zofia „Modliszka”, Różycki Wademar Ludomir „Suchy”, „Sake”.
   
− Grupa powstała w styczniu 1982 roku po spotkaniu Waldemara Różyckiego z Jackiem Juzwą ps. „Grzegorz”, Markiem Harasiukiem ps. „Generał” i Arturem Łęgą ps. „Montwiłłem” reprezentującymi Komitet Porozumienia Międzyzakładowego „Solidarność”. Jacek Juzwa „Grzegorz” był również członkiem kierownictwa „Grup Oporu” Teodora Klincewicza ps. „Rafał” i to tej strukturze podporządkowano powstającą grupę.
   
−    
− Zadaniem nowo stworzonego zespołu miały być akcje wykraczające poza druk i kolportaż i dlatego grupa została określona jako „grupa specjalna”.
   
− Szefem zespołu został Waldemar Różycki przyjmując ps. „Suchy” a jego zastępcą Marek Harasiuk ps. „Generał”, „Rafał”.
   
− W kwietniu 1982 roku grupa była zdolna do działania. Na Pradze-Północ działał zespół czteroosobowy zespół „Kajtka”, na Woli czteroosobowa grupa „Dratwy” na Żoliborzu pięcioosobowa sekcja „Bartka”. Pięcioosobowa sekcja „Czarnego” działała na terenie całego miasta.
   
− W okresie późniejszym do zespołu dołączyły grupy: we wrześniu 1982 trzyosobowa grupa „Gabriela” z Pragi-Południe i pięcioosobowa grupa „Hiszpana”.
   
−    
− Od września 1982 roku zespół, do którego przystąpiły kolejne osoby, posiadał własną łączność i lokale kontaktowe. Pierwszą dużą akcją zespołu było sypanie ulotek wzdłuż ulicy Świerczewskiego. Akcję wykonała grupa „Kajtka”.
   
− Nastąpną akcją była akcja ulotkowa informująca o wmurowaniu na murach Starówki płyty poświęconej ofiarom stanu wojennego we wrześniu 1982 roku. Akcja wmurowania płyty i towarzysząca jej akcja informacyjna zaangażowała całe siły Grup Oporu i wymagała precyzyjnej organizacji. Grupa „Grzegorza” sypała ulotki na zbiegu ulic Górczewskiej i Elekcyjnej, Marchlewskiego i Stawek, Grójeckiej i Wery Kostrzewy, w okolicach Dworca Wileńskiego, ulicy Okrzei i na skrzyżowaniu Towarowej i Świerczewskiego.
   
− W październiku 1982 roku wykonano kolejną akcję ulotkową w stałych opanowanych miejscach ulotkowania.
   
− 29 października 1982 sekcja kierowana przez „Suchego” skutecznie zagazowała Teatr Syrena.
   
− Zespół „Grzegorza” miał kontynuować rozpoczętą przez Grupę Grochowską akcję na Cmentarzu Powązkowskim dnia 1 listopada 1982 roku. Po stwierdzeniu, że Grupa Grochowska nie mogła wykonać zadania i na skutek silnego nasycenia terenu cmentarza funcjonariuszami SB i MO grupa odstąpiła od akcji. Grupa przygotowywała się do blokady komunikacji na dzień 11 listopada 1982 roku. Akcję odwołano, ale zespół wykonał akcję plakatową.
   
− Od początku grudnia 1982 roku zespół przygotowywał się do akcji przeciwko osobom związanymi z reżimem. Jedną z tych akcji wykonano 20 grudnia 1982 roku. W trakcie następnej akcji zatrzymani zostali Janusz i Sławomir Jędrychowie. Było to powodem kolejnych zatrzymań, a w efekcie do likwidacji grupy przez SB.
   
−    
− === Grupa „Wola” ===
   
− Istniała, na razie brak bliższych danych.
   
−    
− === Grupa z Targówka ===
   
− Składała się z typowych „chłopaków z Pragi”, na razie brak bliższych danych.
   
−    
− === Grupa uniwersytecka ===
   
− Składała się głównie z najmłodszych studentów Uniwersytetu Warszawskiego. Działała w schyłkowym okresie podziemia, w drugiej połowie lat 80. Na razie brak bliższych danych.
   
−    
− === Grupa „Bogdana” ===
   
− Grupa Bogdana Sawickiego „Bogdana” skupiała młodych ludzi z okolic Ursusa, Pruszkowa i Otwocka, działalność grupy rozpoczęła się w oparciu o struktury „S” w Zakładach Mechanicznych „Ursus” i „Polmozyt” na ulicy Łopuszańskiej.
   
−    
− W skład grupy weszli między innymi:
   
− Barejko Zenon „Konrad”, Borkowski Ryszard, Dąbrowski Feliks, Fabisiak Barbara, Fijas Janina „Jagna”, Giziński Zbigniew „Misiek”, ……… Gmurkowska, Kalitka Krystyna, Kalinowska Lucyna, Kowalczyk Maryla, Otkałło Jan, Parol Marek, Roman Romaszko, „Rudy”, Szlubowski Jerzy.
   
−    
− Pierwszą akcją w ramach Grup Oporu była osłona manifestacji pod zakładami „Ursus” w czerwcu 1982 roku. Grupa wzięła udział w manifestacji 31 sierpnia 1982 roku w Warszawie,, ścierając się z SB w okolicach kościoła św. Barbary. Wykonała też kilka akcji ulotkowych w Pruszkowie i Ursusie oraz w Warszawie na ulicy Grójeckiej i Świętokrzyskiej Grupa w olbrzymiej swojej części przeszła do zorganizowanej przez Wojciecha Fabińskiego Sekcji Transportów.
   
−    
− === „Sekcja Transportu” ===
   
− Pod koniec 1982 roki podjęto decyzję o usamodzielnieniu się „Sekcji Transportu” – czyli odbioru materiałów przemycanych ze Szwecji.
   
− „Kanał” zorganizował Marian Kaleta nawiązując kontakt ze Svenem Haraldem Järnem i kupując ciężarówkę. Organizację przemytu do Polski koordynował Mirosław Chojecki, kanał „szwedzki” nie był jedyny. Równolegle organizowano kanały przerzutowe z Francji, Niemiec, Włoch i Szwajcarii. Sprzęt kupowany był centralnie przez Biuro Koordynacyjne NSZZ „Solidarność” w Brukseli i rozsyłany pod wskazane adresy w poszczególnych krajach. Szwedzką placówkę transportów obsługiwał Marian Kaleta. Przygotował do przemytu ciężarówkę, i nawiązał kontakt z Heleną Łuczywo. Przez cały okres działania transportów z Marianem Kaletą współpracowali: Tarka Marek, Roma i Roman Giniewscy zamieszkali w Malmö.
   
− Jednym z przekazanych Svenowi Järnowi adresów był adres Wojciecha Fabińskiego z Warszawy. Działający już w Grupach Oporu Wojciech Fabiński, przekazał informację o kontakcie Teodorowi Klincewiczowi i następnie za zgodą RKW „Mazowsze” rozpoczął organizację odbioru sprzętu.
   
−    
− * Pierwszy transport został odebrany przez Wojciecha Fabińskiego „Janusza” i Andrzeja Niedka „Alka”.
   
− * Dwa następne odebrała grupa z Legionowa kierowana przez Bogdana Abramczyka.
   
−    
− „Janusz” zabrał do „Sekcji Transportu” „Przema” – Janusza Ramotowskiego, Bogdana Sawickiego „Bogusia” z Ursusa i Zenona Barejkę „Konrada”. Ze względów bezpieczeństwa oddzielono ten zespół od „Grup Oporu”. „Sekcja Transportu” została podporządkowana bezpośrednio kierownictwu Regionu Mazowsze – konkretnie Ewie Kulik i Konradowi Bielińskiemu.
   
− Zorganizowano samodzielną łączność z RKW ustalając dwie skrzynki pocztowe pierwszą u Krystyny Sulikowskiej a drugą u Leszka Brzuchowskiego. Skrzynką awaryjną i lokalem kontaktowym na spotkania z przedstawicielami RKW był lokal Doroty Lachowicz.
   
− Adresem kontaktowym, na wypadek aresztowania „Janusza” wysłanym do Szwecji był lokal Jana Mazura.
   
− W tej strukturze „Janusz” miał zająć się kontaktem ze Szwecją, „Przem” kontaktem z Regionem i koordynacją działań grupy. „Bogdan” miał odbierać sprzęt, a „Konrad” jego dostarczaniem do odbiorców. (Granice tego podziału były płynne i często ludzie wykonywali zadania nie będące ich obowiązkami.)
   
−    
− * „Bogdan” odebrał pierwszy swój transport na jesieni 1982 roku. W akcji uczestniczyli „Janusz” i Marek Parol.
   
− * Dwa następne transporty odebrał „Bogdan” wspólnie Markiem Parolem w okolicach Magdalenki.
   
− * Dwa kolejne zostały odebrane przez „Bogdana” i „Janusza” w okolicach Otwocka.
   
−    
− Sprzęt magazynowano w magazynie u Feliksa Dąbrowskiego we wsi Zaręby, i doraźnie w lokalach u „Bogdana” i Marka Parola.
   
−    
− * Kolejny transport odebrali „Bogdan” i „Przem” w okolicach Magdalenki i ostatecznie trafił do nowo zorganizowanego magazynu u Wincentego Bukowskiego w Milanówku.
   
− * „Przem” wspólnie z grupą Bogdana Abramczyka odebrał transport w okolicach Wyszkowa. Po chwilowym przechowaniu go u rodziny Abramczyka został on umieszczony w działającym już nowym magazynie u Ewy i Krzysztofa Kuranów z Aleksandrowie koło Warszawy.
   
− * Ostatni transport przeznaczony dla Warszawy odebrali w kwietniu 1985 roku „Przem”, „Konrad” i Krzysztof Kuran w okolicach Wiązowny.
   
−    
− Tylko w roku 1984 „Sekcja Transportu” odebrała i rozprowadziła 53 maszyny poligraficzne, nie licząc innego sprzętu i materiałów.
   
− Korzystano z wielu mniejszych lokali magazynowych między innymi u Jacka Gniadka w Józefowie i Zbigniewa Ostrowskiego w Otwocku.
   
−    
− „Sekcja Transportu” obsługiwała grupy podległe RKW „Mazowsze”, ale dwa razy zgodnie z poleceniem RKW dostarczyła sprzęt poza Mazowsze.
   
−    
− * „Bogdan” dostarczył sprzęt do Krakowa dla RKW Małopolska.
   
− * „Przem” i Wiesław Moryc zawieźli sprzęt do Katowic dla RKW Górny Śląsk.
   
− * Na przełomie 1984–85 „Sekcja Transportu” pojęła próbę przemytu do Paryża prasy podziemnej, przede wszystkim aktualnego numeru Tygodnika Mazowsze. TM dostarczał Piotr Mazurek „Długi Piotr”, do skrytki w pociągu pakowali go zmieniając się co tydzień „Przem”, „Konrad” i Jacek Kurowski. W Paryżu odbierał przesyłkę Wiesław Moryc i przekazywał ją Sewerynowi Blumsztajnowi szefowi biura Solidarności w Paryżu. Po trzech miesiącach działalności kanał został odkryty przez SB. „Przemowi” pakującemu przesyłkę udało się wyrwać z rąk SB.
   
−    
− W 1985 roku, już po wyjeździe „Przema” z kraju działalność „kanału” została zawieszona. Bezpośrednią przyczyną był fatalny stan techniczny ciężarówki Svena. Po około roku Marian Kaleta ponownie uruchomił „kanał” współpracując tym razem z Jackiem Merkelem i Janem Krzysztofem Bieleckim z Gdańska. Zmienił sposób przemytu i wysłał do Polski TIR-a z olbrzymią ilością sprzętu (około 10 ton). Ładunek został w całości przejęty przez grupę Jacka Markela, jednak następna próba zakończyła się niepowodzeniem. Ciężarówka została zatrzymana na granicy, a jej kierowca – brat Svena Lenart Järn – aresztowany. Istnieje kilka wersji przyczyn tej „wpadki”, sprawa wymaga dokładnego zbadania, również w oparciu o materiały IPN.
   
−    
− === Inne zespoły współpracujące z Grupami Oporu ===
   
− Z Grupami Oporu współpracowali Adam Karwowski i Waldemar Wysokiński z wydawnictwa "Krąg". Dostarczali prasę, udzielali pomocy w druku ulotek i udzielali pomocy transportowej.
   
−    
− === Oficyna Wydawnicza RYTM ===
   
− W ramach Grup Oporu w 1983 roku powstała, istniejąca do dzisiaj, Oficyna Wydawnicza RYTM. Z powodu niewielkich środków otrzymywanych z RKW na finansowanie działań Grup zostało stworzone to wydawnictwo przez „Rafała” Teodora Klincewicza i Mariana Kotarskiego „Tadeusza” w celu uzyskiwania dodatkowych środków na ten cel. Pierwszą pozycją wydaną przez RYTM w 1983 roku była niewielka broszurka pt. „IV rozbiór Polski”. Oficyna wydała w podziemiu ponad 50 pozycji, w nakładach od 2 tys. do 6 tys. egzemplarzy. Była też jednym z głównych współwydawców Tygodnika Mazowsze.
   
−    
− W latach 1983–1987 w RYTM-ie pracowała warszawska grupa podziemna „Płytkiego” – zajmowała się składem, magazynowaniem, transportem i dystrybucją wydawnictw Oficyny. Jednym z głównych lokali grupy było mieszkanie na warszawskim Ursynowie przy ul. Miklaszewskiego 9. W skład grupy wchodzili Marek Zatoń pseudonim „Płytki” – wtedy student romanistyki Uniwersytetu Warszawskiego oraz m.in. Mirosław Banasiak, student iberystyki i Jan Mikiewicz, student prawa.
   
− Do tej grupy dodać można: Piotr Krzyżanowski (pseudo. Krzyżak), Sławomir Rokosik (pseudo. Bax), Ewa Zatoń „Ewka”, Jarek i Ewa Skibowie, Jarosław Filipik, który dołączył w 1986.
   
−    
− Od rozmów „Okrągłego Stołu” wydawnictwo RYTM jest kierowane do dzisiaj przez Mariana Tadeusza Kotarskiego.
   
−    
− === Lata 1983–1989 ===
   
− 21 marca 1983 roku został aresztowany zatrzymany przez przypadek „Borys”, wyszedł na wolność 22 lipca tego samego roku, korzystając z kolejnej ustawy amnestyjnej. W październiku 1983 roku SB zmusiła do „ujawnienia się” „Alka”.
   
−    
− „Grupy Oporu” wzięły udział w manifestacji 31 sierpnia 1982 roku, starając się zapewnić łączność między „miastem” a kierującym manifestacją Zbigniewem Bujakiem. Kierowały grupami demonstrantów. Przygotowały również około 150 butelek samozapalających (butelki przygotowywał między innymi Witold Matusiak) i około 2000 kolców do przebijania opon. GO kilku miejscach w Warszawie starły się z ZOMO.
   
−    
− Po 1985 roku jednym z najaktywniejszych członków Grup Oporu „Solidarni” był Krzysztof Frydrych. Dzięki sporządzanej przez niego dokumentacji fotograficznej przechowywanej obecnie w ośrodku „Karta” można odtworzyć kalendarium intensywnie prowadzonych akcji „transparentowych” w latach 1986–1989.
   
−    
− Akcje te wykonywali między innymi: „Adaśko”, „Bułeczka” i „Chudy”.
   
−    
− * 31 sierpnia 1986 roku „Przem” z Grup Oporu i Aleksander Stankiewicz, były funkcjonariusz BOR, jeden z członków Niezależnych Samorządnych Związków Zawodowych w MSW, przeprowadzili akcję ulotkową w Paryżu. W trzech najbardziej turystycznych miejscach miasta – bulwarze St. Germain, z Katedry Notre Dame i z Łuku Tryumfalnego wysypali kilkadziesiąt tysięcy ulotek.
   
− * W czerwcu 1987 roku w czasie wizyty papieża Jana Pawła II w Warszawie Grupy Oporu przemyciły na Plac Defilad i rozwinęły olbrzymi, prawie 30-metrowy transparent Solidarności.
   
−    
− „Grupy Oporu” zaprzestały działalności w 1989 roku. Wsławiły się spektakularnymi akcjami ulotkowymi i nagłaśniającymi, np. audycja dla więźniów aresztu śledczego na ul. Rakowieckiej, powstała swoista gazetka ulotkowa „Kurier Mazowsza”, która sypana z dachów dostarczała mieszkańcom Warszawy bieżących wiadomości. Wieszano ogromne, dochodzące nieraz do kilkunastu metrów transparenty. Ostatnią akcją było rozpoznanie koszar ZOMO w Warszawie robione na wypadek załamania się rozmów „Okrągłego Stołu.”
thread_title: Zgłoś błąd

message: Zasadniczą część grupy stanowiły tzw. grupy miejskie (ulotkowe), które koordynowali w początkowym okresie Teodor Klincewicz, Wojciech Fabiński, Jacek Juzwa, [Grzegorz Jaczyński]], Piotr Mazurek, Andrzej Niedek i Janusz Ramotowski. Dodatkowo jedną z grup prowadził Wiktor Świercz, jedną Piotr Rzewuski.
 
− Grupy, według planów „Borysa” miały zajmować się inną działalnością niż drukowanie i kolportaż gazet i książek. Miały prowadzić „akcje miejskie” – ulotkowanie, karanie donosicieli i kolaborantów, zajmować się legalizacją – czyli wyrobem fałszywych dokumentów dla potrzeb podziemia, przygotowywaniem i obsługą manifestacji, przygotowaniem się do starcia z milicją na wypadek ogłoszenia strajku generalnego. W ramach Grup Oporu powstała też, później usamodzielniona „Sekcja Transportu” – zajmująca się odbiorem, przechowywaniem i dystrybucją przemycanego ze Szwecji sprzętu dla podziemia.
   
      
− „Grupy Oporu” miały też swojego przedstawiciela na emigracji. Był nim Jacek Sygnarski zamieszkały w Szwajcarii.
thread_title:  Historia Grup Oporu „Solidarni” 

message: Sekcja legalizacyjna działała do zatrzymania Teodora Klincewicza w marcu 1983, należeli do niej m.in. Jacek Ebert, Bogusław Koc, Jerzy Gumowski i Ewa Brykowska. M.in. wykonała dla Zbigniewa Bujaka dowód osobisty.
 
− W skład kierownictwa Grup wchodzili – szef grup Teodor Klincewicz „Borys”, „Rafał”, „Teoś”, Grzegorz Jaczyński „Grzesiek”, „Grześ”, Piotr Mazurek „Długi Piotr”, Andrzej Niedek „Alek”, Wojciech Fabiński „Janusz”, Janusz Ramotowski „Przem” i Jacek Juzwa „Grzegorz”. Odpowiedzialnymi za grupy miejskie zostali „Alek” i „Janusz”, „Długi Piotr” prowadził poligrafię, „Przem” – sprawy techniczne, Grzegorz Jaczyński „Grzesiek” – chemią.
   
      
− W ramach Grup Oporu działała „sekcja legalizacji”, którą kierował Jerzy Gumowski „Guma”. Pozostająca w głębokiej konspiracji sekcja sfałszowała na potrzeby RKW „Mazowsze” około 80 dowodów osobistych i wykonała całą masę innych dokumentów.
Sekcją techniczną kierowali Janusz Ramotowski, Grzegorz Jaczyński i Piotr Izgarszew. Sekcja wykonywała m.in. nadajniki (tzw. gadały) dla audycji emitowanych w miejscach publicznych, petardy, kolce w celu uniemożliwienia przejazdów pojazdom ZOMO. 
 
      
− Głęboko była też zakonspirowana sieć lokali, w których ukrywał się Teodor Klincewicz. Przez cztery pierwsze lata organizacją tych lokali zajmowała się rodzina Krystyny Antoszkiewicz ps. „Hanna Egier”, studentki Wydziału Architektury Politechniki Warszawskiej. Blisko współpracując z „Teosiem” prowadziła ona biuro „Grup Oporu”, między innymi przewoziła materiały poligraficzne, utrzymywała kontakt między drukarniami, współdziałała z „Gumą” i wydawnictwem „Rytm”, współpracowała w przygotowaniu serii znaczków „Poczty Podziemnej”.
Sekcję odpowiadającą za odbiór transportów z pomocą dla organizacji podziemnych zorganizował Wojciech Fabiński, z którym współpracowali Janusz Ramotowski i Bogdan Sawicki. Transporty te organizował w Szwecji Marian Kaleta, a kierowcami byli przede wszystkim bracia Sven Järn i Lennart Järn. Wśród współpracowników sekcji byli m.in. Ewa i Krzysztof Kuranowie, Zenon Barejko, Jan Otkałło, Marek Parol, Roman Romaszko.   
 
      
− === Pierwsze akcje Grup Oporu „Solidarni” ===
Po aresztowaniach jesienią 1982, na początku 1983 doszło do reorganizacji grup miejskich. Poza grupami Andrzeja Niedka i Wiktora Świercza, powstały nowe grupy, którymi kierowali Marek Gajek i Lech Godziński. Sekcją techniczną kierował od marca 1983 Piotr Mazurek, który zastąpił Janusza Ramotowskiego. Ten ostatni poświęcił się sekcji transportowej. W ramach Grup powstała także Oficyna Wydawnicza RYTM, którą kierowali Teodor Klincewicz i Marian Kotarski (ten ostatni był w rzeczywistości pracownikiem SB, inwigilującym podziemie. Ważnymi pracownikami Oficyny był Bronisław Jabłoński i Tadeusz Łabuć-Kowalski.
 
− * Zimą 1982 roku odebrany został pierwszy transport sprzętu ze Szwecji.
   
− * Wiosną 1982 roku grupy ulotkowe były zdolne do działania i przeprowadziły pierwsze akcje ulotkowe, między innymi na Placu Wilsona.
   
− * Pierwszego sierpnia 1982 o godzinie 17 roku Zespół kierowany przez „Alka” ustawił na Pomniku Powstania na cmentarzu Powązkowskim urządzenie nagłaśniające, „Gadałę” z przemówieniem Zbigniewa Bujaka.
   
− * 27 września 1982 roku na murach Starówki „Przem” wspólnie z chłopcami „Alka” i „pożyczonymi” z „MRKS” wmurował marmurową płytę poświęconą ofiarom stanu wojennego. Ponieważ akcja została zapowiedziana przez Zbigniewa Bujaka i informacje o dacie i miejscu zostały podane przez radio „Wolna Europa” płytę wmurowano tydzień wcześniej i osłonięto metalową koszulką mówiącą o administracyjnym zakazie dokonywania napisów na murach. W wyznaczonym przez Bujaka dniu i godzinie ustawiono „gadałę” i na oczach bezpieki zerwano koszulkę maskującą, jednak magnetofon zaciął się i audycji nie było. Mimo to manifestacja pod płytą trwała do późnych godzin wieczornych. Akcja wmurowania płyty była poprzedzona wykonaną w ten sam dzień akcją ulotkową, informującą mieszkańców Warszawy o przygotowaniach do „głównej” akcji. Między innymi w Ursusie „sypali” Bogdan Sawicki „Bogdan”, Marek Parol i Jan Otkałło. Jan Otkałło został zatrzymany przez milicję.
   
− * Ustawienie krzyża w Dolince Katyńskiej na cmentarzu Powązki Wojskowe na święto Wszystkich Świętych w 1982 r. Akcję, zakończoną bójką z SB i aresztowaniami, wykonała grupa grochowska, kierowana wtedy przez „Przemka” Piotra Rzewuskiego.
   
− * Ustawienie „Gadały” pod „Kamieniem” w Ursusie na rocznicę Czerwca 1976, gdzie grupy „Alka” i „Janusza” próbowały zatrzymać dojazd kolumny ZOMO.
   
− „Alek” i „Grzegorz” utrzymywali kontakt z chemikiem ps. „Docent” (?), który dostarczał grupie „śmierdziele” (związki chemiczne z grupy merkaptanów) i nadchloran amonu do chemicznych wyrzutników ulotek, których model opracowali „Przem” wspólnie z „Długim Piotrem”.
   
      
− Wiele akcji „zasmradzania” przeprowadził Piotr Izgarszew „Gruby Piotr”.
Od początku 1983 działalność grup koordynowali Teodor Klincewicz, Grzegorz Jaczyński, Jacek Juzwa, Piotr Mazurek i Andrzej Niedek. Klincewicz został aresztowany w marcu 1983, zwolniono go w lipcu 1983. Kierownictwo nad grupami miejskimi przejął wówczas Andrzej Niedek, który podporządkował sobie większość grup (poza grupą Wiktora Świercza). Po zwolnieniu na czele Grup stanął ponownie Teodor Klincewicz, którego wspierała w akacjach miejskich grupa Wiktora Świercza i Wojciecha Nachiły. Jesienią 1983 Andrzej Niedek ujawnił się, działalności zaprzestała grupa Marka Gajka, powrócił natomiast do Grup zwolniony latem 1983 Piotr Rzewuski, którego zastępcą w grupie miejskiej został Mariusz Zieliński. Piotr Mazurek zorganizował poligrafię grup.
 
− * 7 lipca 1983 „Gruby Piotr” wspólnie z Wiesławem Ostrorogiem „zasmrodzili” jeden z konsumów milicyjnych.
   
− * Członkowie Grup Oporu brali również czynny udział w konspiracyjnym liczeniu frekwencji w trakcie wyborów do Sejmu oraz wyborów do Rad Narodowych, co miało na celu ustalenie rzeczywistych rozmiarów bojkotu wyborów ogłaszanego przez organizacje podziemne.
   
      
− Jednym z ważniejszych lokali kontaktowych grup była „Herbaciarnia” – lokal u Elżbiety i Jerzego Zielińskich.
W 1984 organizacja posługiwała się nazwą Grupy Ulotkowe. W lutym 1985 najprawdopodobniej w wyniku intrygi SB z Grup odszedł Piotr Rzewuski, którego zastąpił Mariusz Zieliński. Z Grup odszedł także Wiktor Świercz.
 
      
− Pracowano nad metodami sypania ulotek, żeby, jak mówił „Teoś”, było „puszysto”.
Na początku 1985 organizacja przyjęła nazwę Grupy Oporu "Solidarni", formalnie stała się też niezależna od RKW Mazowsze, ale w dalszym ciągu współpracowała z podziemnymi strukturami "Solidarności". Od kwietnia 1985 grupy wydawały gazetę ulotkową "Kurier Mazowsza".
 
      
− === Techniki ulotkowania ===
W sekcji transportu Janusza Ramotowskiego, który wyemigrował do Francji, zastąpił Zenon Barejko. Wśród aktywnych uczestników grup miejskich byli m.in. Mariusz Zieliński, Wojciech Nachiło, Lech Godziński, Jacek Górski, Michał Mirecki, Mieszko Zieliński, Piotr Izgarszew, Krzysztof Frydrych, Konrad Falęcki. 
 
− * Z ręki
   
− Najprostsza i najczęściej stosowana (szczególnie w pierwszym okresie) metoda. Należało tylko umiejętnie ułożyć ulotki w dłoni i właściwym ruchem wyrzucić je w górę, tak by się w powietrzu rozłożyły. W grupie „Waldeczków” opracowana została metoda zwana „la bomba”. Ulotki były przygotowane we właściwy sposób i owinięte papierową sklejoną na końcach banderolą. Można było w ten sposób mieć przygotowanych kilka lub więcej nawet gotowych porcji. Przed samym rzutem należało tylko przerwać banderolę. Pozornie ulotkowanie z ręki było groźne, lecz praktyka wykazała, że mechanizm psychologiczny ludzi powoduje, że zwracają najpierw uwagę na lecące ulotki, a nie na źródło ich pochodzenia.
   
− * Z dachu
   
− Bardzo prosta metoda, choć wymagająca wniesienia na dach wilgotnych ulotek i po rozłożeniu ich tam dodatkowo polania wodą. Po jakimś czasie, kiedy wyschły, wiatr zwiewał je na ulicę. Metoda stosowana latem, najlepiej w wietrzną pogodę.
   
− * Z przewieszki
   
− Metoda bardziej skomplikowana, wymagająca nie tylko wejścia na dach budynku, ale także zamontowania na samej jego krawędzi odpowiednio ułożonych ulotek przewiązanych sznurkiem lub (najlepiej) nylonową żyłką. Pozostało tylko z opóźnieniem ją przeciąć i ulotki rozsypywały się. Pomysłowość w stosowaniu metod „zapalników” do przewieszek była olbrzymia, m.in.:
   
− * na lont
   
− Najczęściej chyba stosowana metoda przepalenia żyłki, lub sznurka.
   
− * na Marlboro
   
− Były to jedyne w PRL papierosy, które same nie gasły i długo się tliły, więc włożenie pod żyłkę zapalonego Marlboro, powodowało przepalenie żyłki, kiedy żar do niej doszedł. Pomiędzy papierosem a ulotkami musiała być położona płytka izolująca np z blachy, tak by się nie zapaliły ulotki.
   
− * na chemię
   
− Specjalna zgniatana kapsułka z kwasem, który, po uwolnieniu, powoli przeżerał linkę mocującą ulotki.
   
− * na termometr
   
− Z zastosowaniem rtęciowych czujników temperatury dostarczanych z wagonów kolejowych, gdzie służyły do regulacji ogrzewania. Miały dwa zaciski. Kiedy temperatura wzrosła np. do 23 st. C, rtęć w nich łączyła obwód elektryczny. Przed użyciem czujniki należało wychłodzić, przechowując w lodówce.
   
− * na sikorkę
   
− Żyłka utrzymująca pakiet ulotek połączona była paskiem słoniny. Po stosunkowo krótkim czasie pojawiały się sikorki i „uruchamiały” przewieszkę.
   
− * Z transparentów
   
− Metoda wiązana opracowana w Grupach. Była połączeniem wywieszenia dużego transparentu z umieszczonymi wewnątrz jego rolki ulotkami. Kiedy się rozwijał, ulotki sypały się automatycznie. W tej technice specjalizowała się Grupa „Grubego”.
   
− * Z wyrzutników
   
− Metoda wymagająca odpowiednich urządzeń. Były różne ich konstrukcje, oparte na odmiennych zasadach działania:
   
− * chemiczne
   
− Wykonane z tekturowej rury z tłokiem wypychającym po odpaleniu lontem ulotki. Montowane były na dachach. Opis – patrz: Grupa „Hipolita” tzw. „Podchorążówka”.
   
− * mechaniczne
   
− Był to rodzaj katapulty z użyciem sprężyn tapicerskich. Patrz: Grupa „Podchorążówka”.
   
− * pirotechniczne
   
− Dawały niewątpliwie najbardziej spektakularny efekt. Jednak używanie ich nie zawsze było bezpieczne. Opis – patrz: Grupa Grochowska „Przemka”/„Mariusza”.
   
      
− === Grupa „Grubego” ===
W II połowie lat 80. Grupy wykonywał spektakularne akcje ulotkowe, połączone z wywieszaniem wielkoformatowych transparentów (z hasłami np. "Widmo komunizmu krąży nad światem, Solidarność z Afganistanem", "Solidarność zwycięży", "Żądamy pluralizmu związkowego", "Ceny STOP. Żądamy reformy gospodarczej", "Solidarność Była, Jest, Będzie" podczas pielgrzymki Jana Pawła II do Polski w 1987. Ostatnia audycja została nadana w kwietniu 1988, akcje transparentowe trwały nieprzerwanie do 1989 (wykonywano je także na zlecenie Konfederacji Polski Niepodległej)
 
− Grupa pod kierownictwem Piotra Izgarszewa ps. „Gruby”, „Gruby Piotr”, „Pawełek”. Jedna z najbardziej operatywnych Grup Oporu, powiązana z Sekcją Techniczną G.O.Solidarni. Specjalizowała się w wywieszaniu megatransparentów naszpikowanych ulotkami oraz montażem przewieszek i akcjami „zasmradzania” konfidentów i ich mieszkań i lokali. M.in. z Wiesławem Ostrorogiem 7 lipca 1983 roku „zasmrodzili” sklep z sieci tzw. Konsumów, przeznaczonych dla funkcjonariuszy partyjnych, milicji i SB.
   
−    
− === Grupa „Hipolita” tzw. „Podchorążówka” ===
   
− Powstała na samym początku stanu wojennego. Kierował nią jeden z pełnoetatowych oficerów Andrzeja Niedka „Alka” – Piotr Rutkowski ps. „Hipolit”. W jej skład wchodzili (lista niepełna): Jan Kulczycki, Anna Mazurkiewicz, Magda Petykiewicz, Jarosław Franecki, Dorota Kęcik, Jerzy Kęcik, Tomasz Bishoff (w przypadku ostatnich trzech nazwisk pisownia nie jest pewna). Grupa miała za zadanie przygotowywanie programu szkoleń różnych konspiracyjnych umiejętności, testowanie technik i wprowadzanych nowych urządzeń służących do tej pracy. Od samego początku współpracowała z grupami MRKS-u. Między innymi wspólnie z MRKS-em brała udział w powieszeniu transparentu rozciągniętego nad ulicą Hożą przy rogu Marszałkowskiej, pomiędzy dachami budynków Marszałkowska 83 i Marszałkowska 85 (nad kawiarnią „Pod gwiazdami”). Pojawił się tam wówczas znany SB-cki tajniak Sławomir Miastowski, który potem rozpracował kierownictwo (piątkę) MRKS-u. Mimo takich kontaktów, nie wiedzieć czemu, Grupa „Hipolita” nie została zdekonspirowana.
   
−    
− Z akcją wieszania tego transparentu wiąże się ciekawa historia. Kiedy po półgodzinnej szarpaninie na dachu z zaciętą linką, chłopcy zeszli na dół, na Marszałkowskiej sypały się ulotki z zamontowanych na budynkach w tym rejonie chemicznych wyrzutników. Zatrzymali się przy saturatorze z wodą sodową pod Instytutem Czechosłowackim i zamówili po szklance wody. Kiedy chcieli zapłacić, sprzedawca widząc co się dzieje, obrzucił ich bystrym spojrzeniem, popatrzył na usmarowane ręce i oświadczył: „Podchorążówka nie płaci”. I tak nazwa została. Zdarzenie to opisał, nieco tylko koloryzując, Jacek Hugo-Bader w Gazecie Wyborczej. Akcja ta prawdopodobnie była zarejestrowana na taśmie filmowej przez którąś z zachodnich telewizji. Wyrzutniki chemiczne były montowane na dachach domów, a wykonane z tekturowej rury z tłokiem, impregnowanej jakimś związkiem chemicznym, tak żeby się nie paliła. Pudełko było dobrane do wymiaru ulotek, z jednej strony otwarte. Tam się wtykało papier, w postaci masy namoczonej w nadchloranie potasu lub sodu i wysuszonej. Na wierzchu montowane było dobrze dopasowane denko. Do rury można było zapakować dosyć gruby plik ulotek (ok. 20-30 cm). Z tyłu umieszczało się lont bawełniany również z nadchloranem, ale rzadszy, żeby się wolno tlił, teoretycznie kilka minut. Nadchloran jest silnym utleniaczem stosowanym powszechnie w pirotechnice. Uzyskiwany był poprzez elektrolizę soli. Wykonawcą ich był pracownik naukowy Wydziału Fizyki U.W. Waldemar Adamowicz, który jeszcze przed swoją wpadką (Waldek Adamowicz pracował dla MRKS i chyba wpadł jako odprysk tej dużej wpadki zarządu) wyprodukował ich zapas, który wystarczył jeszcze na długo. Jeden z takich wyrzutników chemicznych spadł na balkon mieszkania prywatnego (właśnie przy ul. Hożej?) powodując spłonięcie suszącego się tam ręcznika. Właściciel otrzymał przeprosiny i odszkodowanie z funduszu Grup.
   
−    
− Później, przez jakiś czas w grupie wykonywaliśmy wyrzutniki mechaniczne, katapulty drewniane ze sprężyną ze starego tapczana Jureczka (Jurek Kęcik (Kencik?) – też nauczyciel fizyki). Taki tapczan miał sporo sprężyn, więc na jakiś czas to wystarczyło. Na wystawie, w rocznicę Solidarności w Gdańsku pokazano taki wyrzutnik ze zbiorów SB, prawdopodobnie autorstwa grupy. Było jego zdjęcie w Gazecie Wyborczej.
   
− Grupa „Hipolita” była odpowiedzialna za rozpoznawanie systemu łączności bezpieki i milicji. Wraz z Ireneuszem Biernatem prowadzili przez wiele miesięcy nasłuch za pomocą skanera radiowego dostarczonego w jednym z transportów. Przez pewien czas „Hipolit” kierował też grupą obserwacyjną wczesnego ostrzegania złożoną z dziewczyn, które musiały pełnić niewdzięczną rolę „staczy” w rejonie ważnych podziemnych spotkań, często nie wiedząc kogo w ten sposób ochraniają. Ówczesna pełna konspiracja nie pozwala w tej chwili odtworzyć ich danych. Grupa przygotowywała też akcje z nagłaśnianiem. „Hipolit” wraz z Janem Kulczyckim przygotowali audycję dla więźniów politycznych i 1 maja 1983 inna z Grup (która?) ustawiła „gadałę” na dachu budynku przy ul. Narbutta na tyłach kina „Stolica”, głównie z myślą o Teosiu Klincewiczu, który w tym czasie siedział w więzieniu na Rakowieckiej. Miała być włączona po południu, ale ustawiający ją nie wiedzieli o dodatkowym zabezpieczeniu – ukrytym włączniku, więc nie zadziałała. Dopiero drugie interwencyjne podejście wraz z zespołem autorskim, czyli grupą „Hipolita” uruchomiło „gadałę”. Audycja zaczynała się sygnałem Radia Solidarność, który dla niepoznaki został poprzedzony nagraniem Georges’a Moustakiego o Sacco i Vanzetti, której nie puściłoby żadne polskie oficjalne radio i Vanzetti. Był to sygnał dla więźniów rozumiejących treść utworu i – w przeciwieństwie do klawiszy – wiedzących o tym. Cała 40. minutowa audycja była dobrze słyszalna przez otwarte okna cel. Urządzenie miało zainstalowaną rozmagnesowującą taśmę głowicę, kasującą bezpowrotnie po odtworzeniu nagranie, tak by nie można było zidentyfikować głosów. Urządzenie zostało zdemontowane przez ekipę milicyjną dopiero następnego dnia. Inną akcją tego typu było logistyczne przygotowanie audycji z przemówieniem Zbyszka Bujaka w przejściu podziemnym pod skrzyżowaniem alei Jerozolimskich z ul. Marszałkowską w rejonie obecnego wejścia do metra. „Gadała” miała być ukryta za żaluzją zaplecza pomieszczeń gospodarczych w połowie przejścia, ale w ostatniej chwili zostały one zamknięte, więc została postawiona na chodniku. Z tej pozycji wyemitowała nie tylko całą audycję, ale po jej zakończeniu słuchacze otworzyli urządzenie, przewinęli taśmę i wysłuchali audycji jeszcze raz. „Gadałę” tę ustawił współpracujący z „Podchorążówką” Marek Wiśniowski ze swoją Grupą. Była to już druga taka akcja w tym miejscu – pierwszą wykonała Grupa „Waldeczków”.
   
−    
− 31 sierpnia 1982, jak większość grup, uczestniczyli na polecenie Zbigniewa Bujaka w wiązaniu sił ZOMO. Z nasłuchu prowadzonego w Grupie we współpracy z Ireneuszem Biernatem wiadomo, że w trakcie tych działań doszło na Marszałkowskiej do bójki pomiędzy zomowcami a grupą prowokatorów z SB, udających demonstrantów. Było to opisywane potem w Tygodniku Mazowsze.
   
− W akcji wmurowania tablicy na Podwalu Grupa miała zatrzymać na rogu ul. Długiej i Kilinskiego ewentualny konwój samochodów z Komendy Stołecznej MO, ale na całe szczęście nie nadjechał. Tablicę odsłaniało dwóch chłopaków z brodami przyklejonymi przez teatralną charakteryzatorkę. Jednym z nich był Marek Wiśniowski.
   
−    
− === Grupa Marka Wiśniowskiego ===
   
− Grupa kierowana przez Marka Wiśniowskiego początkowo wchodziła w skład MRKS-u, a po wpadce tzw. „piątki” kierownictwa, przeszła pod kierownictwo Grup RKW – „Alka”. M.in. we współpracy z „Podchorążówką” postawiła „gadałę” w przejściu podziemnym Aleje Jerozolimskie – Marszałkowska. Uczestniczyła aktywnie w akcji wmurowania tablicy na Starówce. Prawdopodobnie zakończyła działalność po wpadce Marka Wiśniowskiego wiosną 1983 roku.
   
−    
− === Grupa „Witka”/„Waldka” ===
   
− (nazywana też „Skoczkami” lub grupą „Waldeczków”)
   
−    
− Grupa podlegała „Alkowi” – Andrzejowi Niedkowi. Szefem grupy opartej na młodzieży z Wydziału Inżynierii Lądowej Politechniki Warszawskiej i Grochowa był Wiktor Świercz „Witek” alias „Waldek-Leszek”. Po serii aresztowań na przełomie 1982 i 1983 roku, kiedy to do więzień trafiają Staszek Cegliński, Marek Głowacki, Zbyszek Hurlak, Ryszard Nachiło i na końcu Wiktor Świercz, kierownictwo Grupy przejmuje Wojciech Nachiło „Waldek”. Od 1984 roku do Grupy „Waldka” wchodzą członkowie Federacji Młodzieży Walczącej. W październiku w trakcie akcji ulicznych aresztowani zostają Jacek Czarnecki i Konrad Falęcki. Mimo formalnej podległości GO „Solidarni”, Grupa „Waldka” wykonywała również akcje na „zlecenie” innych środowisk opozycyjnych (m.in. Tygodnik PWA, NZS, Radio Solidarność). Była ona bez wątpienia najlicznijszą i jedną z najaktywniejszych struktur podziemnych prowadzących działalność uliczną w Warszawie w latach 1982–1989. Pomimo aresztowania łącznie 6-7 osób przez cały okres działania, Służbie Bezpieczeństwa nigdy nie udało się rozpracować Grupy „Witka”/„Waldka”. W sumie w latach 1982–1989 w Grupie „Witka”/„Waldka” działało ok. 40 osób w tym m.in.: Jerzy Andrzejuk, Stanisław Cegliński „Stasinek”, Leszek Chorzewski „Leszek”, Jacek Czarnecki „Czarny” (FMW), Zbigniew Maciej Dowgiałło „Maciek”, Konrad Falęcki „Koń”, Marek Głowacki „Banaczek”, Wojciech Gniadzik „Gniady”, Jacek Górski „Wiejski” (FMW), Jacek Grzechociński „Grzechota”, Zbyszek Hurlak „Rzeźnik”, Anna Jezuita, Andrzej Kalata „Jaskinia”, Grzegorz Kawulak, Zbigniew Krawczyk „Cieciu”, Maciej Kutrowski „Kuter”, Jarek Malik „Żarek”, Mirek Mikołajczuk „Mikuś”, Mateusz Mroz „Matys” alias „Matek”, Ryszard Nachiło „Rychu”, Wojciech Nachilo „Waldek”, Piotr Oleksiak „Bołdyn”, Paweł Płaczkowski „Pawełek”, Jacek Popławski „Mleczarz”, Adam Rosłoniec „Adaśko”, Piotr Szynkiel „Czereśnia” (FMW), Wiktor Świercz „Waldek-Leszek”, Jaś Wielaner „Jasiu”, Marek Wiewiorowski „Długi”, Tomasz Winek „Haze” alias „Loze”, Jacek Winek vel Gawryszewski „Winniczek”, Kasia Wróbel, Robert Wyszyński, Jan Zieliński „Janek”, Agata Wiśniewska „Gagata” oraz NN „Kepler” (FMW) i kilka osób NN.
   
−    
− Najgłośniejsze akcje Grupy „Witka”/„Waldka” to:
   
− * 1982 – Ustawienie „gadały” w przejściu podziemnym pod skrzyżowaniem Al. Jerozolimskie – Marszałkowska. „Gadałę” w tym miejscu drugi raz ustawiła potem Grupa Marka Wiśniowskiego przy współpracy z „Podchorążówką”.
   
− * 1983 – Wyjazdowa akcja ulotkowa w Katowicach wraz z grupą grochowską z wykorzystaniem wyrzutników pirotechnicznych. Akcja ta stała się pierwszą wiadomością głównego wydania reżimowego Dziennika Telewizyjnego i miała być przykładem terrorystycznej akcji solidarnościowego podziemia.
   
− * październik 1985 – Ustawienie „gadały” na dachu baru „Donald” na skrzyżowaniu ul. Rutkowskiego (dziś Chmielna) i Szpitalnej w Warszawie. Akcja była zapowiadana w prasie podziemnej oraz w rozsypywanych przed akcją ulotkach, co było przyczyną jej niepowodzenia. Na miejscu zdarzenia Służba Bezpieczeństwa nie dopuściła do przeprowadzenia manifestacji i aresztowała kilku uczestników akcji.
   
− * 1984-1986 – Bardzo ważne audycje Radia Solidarność dla więźniów politycznych strzeżonym na terenie Aresztu Śledczego na Rakowieckiej. Były one nadawane trzykrotnie z wykorzystaniem „gadał”. W 1985 roku „gadała” ustawiona na dachu przylegającego do Aresztu Śledczego budynku (zamieszkałego przez funkcjonariuszy Centralnego Zarządu Zakładów Karnych) została zestrzelona przez strażnika po kilkunastu sekundach nadawania. Jacek Kuroń więziony wówczas w Areszcie Śledczym na Rakowieckiej opisywał euforie więźniów, którzy po usłyszeniu sygnału Radia Solidarność (melodia okupacyjnej piosenki „Siekiera, motyka”) rozpoczęli demonstracyjne hałasowanie metalowymi naczyniami. Porządek w pawilonach zaprowadziła tzw. „atanda”, czyli funkcjonariusze więzienni uzbrojeni w tarcze i pałki.
   
− * 1985 (?) – „Wyjazdowa” akcja ulotkowa we Wrocławiu.
   
− * Audycje Radia Solidarność nadawane z wykorzystaniem przenośnych nadajników radiowych „Berta” transmitujących na telewizyjnej częstotliwości pasma UKF.
   
− * Oraz setki pojedynczych akcji malowania haseł patriotycznych, rozwieszania transparentów czy akcji ulotkowych. Ulotki (zarówno własne, jak otrzymywane w ramach zleceń zewnętrznych) najczęściej rzucano w tłumie z ręki (tzw. „la bomba”), ale także przy wykorzystaniu wyrzutników pirotechnicznych oraz z tzw. „przewieszek”.
   
−    
− === Grupa Grochowska „Przemka” /„Mariusza” ===
   
− Grupa powstała na przełomie 1981 i 1982 roku. Założycielem i pierwszym szefem tej grupy był Piotr Rzewuski ps. „Przemek” (w dowództwie krypt. „Nordyk”). W drugiej połowie 1983 roku kierownictwo przejął Mariusz Zbigniew Zieliński „Mariusz”, „Zbyszek”, „Zbych”, potem (po wypadku z pirotechnicznym wyrzutnikiem ulotek w 1985 r.) już w kierownictwie Oficyny Wydawniczej Rytm – „Polana”.
   
− * Starsi członkowie Grupy (alfabetycznie):
   
− Jolanta Hałat (żona „Kazika”, wspomagała działania Grupy, często przewożąc ludzi i materiały, mimo iż była zaangażowana w inną sferę konspiracji – druk) Kazimierz Hałat ps. „Kazik” (członek grupy oraz zabezpieczenie transportu: taxi osobowe i taxi bagażowe oraz paliwo), Andrzej Janczak ps. „Jędruś” (członek grupy), Barbara Janczak ps. „Pani Basia” (skrzynka kontaktowa, opieka medyczna), Tomasz Karpiński ps. „Tomek” (członek grupy), Andrzej Krasuski (kontakt ze strukturą Kalisz Konin Sieradz – KKS, bezpośrednio z Antonim Pietkiewiczem, współpraca drukarska przy druku wydawnictw KKS, kolportaż), Elżbieta Pachniak ps. „Elka”, w dowództwie krypt. „Cesarzowa” (kolportaż między grupowy bibuły, regularnie co tydzień Tygodnika Mazowsze, często też komunikacja i transport własnym pomarańczowym „maluchem” WIA 4745), Janusz Pachniak (członek grupy), Wiesław Piątkowski ps. „Łysy” (członek grupy oraz transport: taxi osobowe), Ilona Rzewuska (żona „Przemka”, często uczestniczyła w akcjach; zabieg taki był stosowany by grupa młodych mężczyzn nie zwracała na siebie nadmiernej uwagi, po akcjach mogła też prowadzić obserwację ich skutków).
   
− * Członkowie grupy młodzieżowej:
   
− Mieszko Zieliński ps. „Mieszko”, „Siwy” (od 1983 roku szef grupy młodzieżowej, która dołączyła do starszych kolegów; wcześniej już, jako uczeń szkoły średniej działał w podziemiu i miał kontakty z pierwszymi grupami specjalnymi kierowanymi przez
   
− jego trenera karate Andrzeja Niedka ps. „Alek” oraz zajmował się na zlecenie Mariana Kotarskiego ps. „Tadeusz” wytwarzaniem znaczków podziemnej Solidarności, które stanowiły rodzaj cegiełek na zakup materiałów na potrzeby Grup), Arkadiusz Ćwiek ps. „Ćwieku” (członek Grupy młodzieżowej), Robert Łukaszewski ps. „Łukasz” (członek Grupy młodzieżowej), Leszek Popiołek ps. „Magister” (członek grupy młodzieżowej oraz współzałożyciel i wykonawca „Agencji FotoSolidarność”, dokumentującej akcje i demonstracje patriotyczne, rozpowszechniane potem w postaci kompletów zdjęć stemplowanych – dochód przeznaczony był na dofinansowanie działania całej Grupy), Jerzy Szymański ps. „Długi” (członek grupy młodzieżowej oraz koordynator „Agencji FotoSolidarność”), Zbigniew Turzyński ps. „Turoń” (członek Grupy młodzieżowej).
   
−    
− Wewnątrz Grupy działały też zespoły specjalistyczne:
   
− * Zespół pirotechników:
   
− Krzysztof Michalski (konstruktor w Zakładach Wytwórczych Urządzeń Telekomunikacyjnych Telkom ZWUT przy ul. Grochowskiej 341/343/345, konstruktor i wykonawca większości pirotechnicznych wyrzutników ulotek; półfabrykaty wykonywane były w warsztatach ZWUT, składane były w piwnicy mieszkania Michalskich oraz przyległej do niej kotłowni przy ul. Międzynarodowej 55), Grzegorz Podbielski (też konstruktor ZWUT i współpracownik Michalskiego).
   
− * Zespół elektroników:
   
− Andrzej Grabowski (elektronik, jeden z najmłodszych uczestników Powstania Warszawskiego, ranny wówczas przy barykadzie z przewróconego tramwaju na rogu Marszałkowskiej i Wilczej; w czasie stanu wojennego konstruktor w Przemysłowym Instytucie Telekomunikacji przy ul. Poligonowej 30, koordynator zespołu elektroników przygotowujących kolejne modele elektronicznych opóźniaczy zapłonu do wyrzutników pirotechnicznych ulotek oraz tzw. „gadał”, czyli urządzeń nagłaśniających, stawianych na ulicach)koordynator zespołu, Andrzej Lasecki (wtedy technik elektronik w PIT, obecnie mieszka w Toronto) członek zespołu, Andrzej Arvaniti (wtedy inżynier, doktorant PIT) członek zespołu. Wszyscy pracowali w Przemysłowym Instytucji Telekomunikacji. Projektowali i wytwarzali prototypy kolejnych opóźniaczy włączników urządzeń wykorzystywanych dla działania Grup Oporu, głównie opóźniacze do pirotechnicznych wyrzutników ulotek. Początkowo wykorzystywane były w nich jako podstawowe urządzenia kilka kondensatorów, potem oparto konstrukcję na układach scalonych (na podstawie opracowanych przez ten zespół schematów i prototypów wykonywane były przez innych elektroników – być może w Grupie „Marcina”, lub w powiązaniu z Wojtkiem Radziwonem). Zespół ten też opracował urządzenie, które podsłuchiwało na pożytek Grupy meldunki nadawane na częstotliwościach używanych przez milicję.
   
− * Stali współpracownicy (alfabetycznie):
   
− Sławomir Bajon (Duszpasterstwo Ludzi Pracy: kościół przy Pl. Szembeka – mając szerokie kontakty w bardzo różnych środowiskach, był dostawcą wszelkich potrzebnych sprzętów i materiałów, nie zawsze zdobywanych drogą legalną), Anna Piątkowska (żona „Łysego”, kolportaż wydawnictw podziemnych różnych oficyn, szczególnie Niezależnej Oficyny Wydawniczej NOWA), Andrzej Rewerski (maszynista kolejowy, dostawca termicznych rtęciowych opóźniaczy, stosowanych do regulacji ogrzewania w pociągach; nadawały się szczególnie do przewieszek, gdyż słupek rtęci łączył obwód po osiągnięciu odpowiedniej temperatury otoczenia), Zygmunt Walkowski – projekty plastyczne, Józefina E.Dagny Zielińska „Daga” (żona „Mariusza”, uczestniczyła w akcjach jako obserwator, podobnie jak inne żony członków grup).
   
− * Delegatura wrocławska:
   
− Aleksandra Bajda (w swoim mieszkaniu we Wrocławiu przechowywała bibułę i zajmowała się kolportażem, w czasie ulotkowej akcji wyjazdowej z użyciem pirotechnicznych wyrzutników ulotek w mieszkaniu Jurka i Oli Bajdów znajdowała się jedna z kwater Grupy), Jerzy Bajda (mąż Oli, załatwiał materiały potrzebne dla działalności Grupy np. spłonki z teatralnych zasobów pirotechnicznych – Jurek był pirotechnikiem w Operze Wrocławskiej; miał stały kontakt ze środowiskiem podziemnej tamtejszej Solidarności skupionej wokół księdza Orzechowskiego „Orzeszka”, a z kontaktów z Solidarnością Walczącą załatwiał niezbędne inne materiały np. matryce białkowe i blachy offsetowe – ze Straży Pożarnej we Wrocławiu, w czasie akcji wyjazdowej był lokalnym przewodnikiem dla jej wykonawców), Janusz Szatkowski (wspomagał działania wrocławskiego środowiska konspiracyjnego, głównie za pomocą transportu osobowego i ciężarowego, utrzymywał kontakt z Grupą przywożąc załatwiane we Wrocławiu materiały; na miejscu dowoził też materiały w trakcie demonstracji w dniach świąt i rocznic patriotycznych oraz przewoził pielgrzymów do Częstochowy. W czasie głośnej akcji naszej grupy obstawienia centrum Wrocławia wyrzutnikami ulotek to on organizował odbiór członków grupy z dworca i zabezpieczał transport po mieście. Bazę stanowiło mieszkanie Jurka i Oli Bajdów), Mariola ... (stały kurier pomiędzy grupą w Warszawie, a kontaktami wrocławskimi; przemierzała pociągiem z plecakiem na stelażu trasę wożąc w obie strony bibułę i materiały); hasłem do przyjazdu było telefoniczne zamówienie Dolomitu – wówczas modnego leku-minerału zawierającego mikroelementy; stosunkowo szybko zastąpił ją Piotr Fijałkowski(?) (stały kurier z Wrocławia; po kilku kursach jednak skradziono mu w pociągu plecak pełen bibuły i matryc wraz z dokumentami i ze względu na BHP kontakt został zawieszony).
   
−    
− Grupa posiadała pełne autonomiczne możliwości działania. Własny transport, lokale kontaktowe, własny kolportaż, zespół pirotechniczny i elektroniczny. Miała też stały kontakt ze strukturami podziemnej « Solidarności » we Wrocławiu i ze strukturą Kalisz-Konin-Sieradz bezpośrednio z jej szefem Antonim Pietkiewiczem.
   
−    
− Od początku istnienia podporządkowała się RKW « Mazowsze », uczestnicząc w akcjach propagandowych na terenie całej Warszawy. Przeprowadziła bardzo wiele akcji ulotkowania z ręki, z „przewieszki” (rzadziej) i głównie za pomocą pirotechnicznych wyrzutników na terenie całego miasta. Uczestniczyła w systemie nagłaśniania audycji podziemnych i wielu innych działaniach. Współpracowała też z innymi Grupami, obstawiając ich akcje. Przetrwała cały stan wojenny współdziałając z wieloma innymi ugrupowaniami podziemnymi. Później znaczna część jej członków przeszła do pracy w Oficynie Wydawniczej RYTM.
   
− * Zarys historii działań:
   
− Grupa powstała na przełomie 1981 i 1982, na samym początku stanu wojennego. Jej organizatorem i przywódcą był Piotr Rzewuski ps. „Przemek”. W jej skład wchodzili wszyscy wymienieni wyżej jako starsi członkowie. Grupa wykonywała wszystkie zlecone (ale też i nie zlecone) przez RKW akcje, głównie ulotkowe. Jedną z najważniejszych w tym okresie było postawienie w tzw. Dolince Katyńskiej Cmentarza Wojskowego na Powązkach 6. metrowej wysokości krzyża w 1 listopada 1982 r. Składał się on z elementów nagwintowanych na końcach rur, które stosunkowo łatwo można było przetransportować na cmentarz wojskowy, przechodząc nocą w czasie godzin milicyjnych przez Cmentarz Żydowski i na miejscu złożyć go i ustawić. Następnie należało upilnować go aż do przybycia zmiany obstawy przez Grupę MRKS ok. 6. rano. Rzeczywiście przed 6. pojawili się młodzi, silni, na ogół ubrani w skórzane kurtki mężczyźni. Charakterystyczne, że wszyscy mieli małe torebki na dokumenty (wówczas zwane. „pederastkami”) oraz składane parasole. Uczestnicy akcji zaczęli się więc wycofywać w kierunku bocznego wyjścia z cmentarza, gdzie czekał transport. Osobnicy ruszyli za nimi. Od grupy oddzielił się „Tomek” (Tomasz Karpiński). Próbował powstrzymać pogoń zdobytym na demonstracji tzw. UGŁ (uniwersalny granat łzawiący). Z powodu niekorzystnego wiatru działanie było odwrotne i został złapany jeszcze na terenie cmentarza. Bezpośrednie starcie miał także „Przemek” (Piotr Rzewuski). Kiedy doganiał go SB-ek (później okazało się, że był to kapitan SB Celewski), „Przemek” odwrócił się i zadał mu cios pięścią, a drugą ręką prysnął gazem (podziemnej produkcji) w twarz. Efekt był. Reszta Grupy wycofała się bezpiecznie. „Tomek”, po spałowaniu już w „suce” trafił do Aresztu Śledczego przy ul. Rakowieckiej i wsadzony został do pawilonu, razem z więźniami kryminalnymi. Tam też obchodził swoje 18. urodziny. Grupa jednak nadal funkcjonowała, choć już niedługo. Po jakimś czasie „Przemek” będąc w innym konspiracyjnym lokalu (drukarnia?) wpadł. Być może nie byłoby poważniejszych konsekwencji, gdyby nie fakt, że rewizję prowadził ten sam kapitan Celewski i rozpoznał go. Trzeci z uczestników, który został aresztowany za tę akcję – Janusz Pachniak, nie wytrzymał presji psychicznej i naiwnie myśląc, że jeśli sam się zgłosi, to wypuszczą jego małoletniego wówczas szwagra – „Tomka”. Tak się nie stało. Grupa na kilka miesięcy zawiesiła czynną działalność, choć jej zaplecze i kontakty podtrzymywały funkcjonowanie kolportażu i innych czynności konspiracyjnych.
   
−    
− Po wyjściu z więzienia, natychmiast odbudowana została działalność frontowa. Grupa poszerzona o „Mariusza”, potem o całą grupę młodych ludzi zorganizowaną przez jego młodszego brata „Mieszka” wróciła do ulicznych akcji. Ulotkowanie „z ręki” na terenie całej Warszawy, choć głównie zapisała się w pamięci ulica Rutkowskiego (obecnie Chmielna) na odcinku pomiędzy Nowym Światem a Szpitalną, Puławską przed kinem Moskwa, czy czasami zaplanowane z dowództwem akcje ulotkowe w trakcie rocznicowych demonstracji patriotycznych i podczas pogrzebu księdza Jerzego Popiełuszki. Ulotkowanie było stałym elementem działalności, także różnymi metodami z dachów. Był także pomysł prowadzenia walki konspiracyjnej z użyciem broni palnej. Tendencja taka nasiliła się po zamordowaniu przez SB księdza Jerzego Popiełuszki. Wywołało to zdecydowany sprzeciw kierownictwa RKW, któremu zależało na utrzymaniu umiarkowanych metod walki tak by nie można było przykleić etykiety terroryzmu. W tej sprawie „Rafał” przekazał „Mariuszowi” dla wiadomości członków Grupy list skierowany do niego przez Zbigniewa Bujaka, szefa RKW Mazowsze, w którym wyraźnie zakazywał on eskalacji działań poza te, które już były stosowane. Także z tego powodu zmieniona została nazwa z początkowej Grupy Specjalne RKW na Grupy Oporu RKW.
   
−    
− Grupa prowadziła też nagłośnienie poprzez stawianie tzw. „gadał”. Było ich wiele, wśród nich: na automatycznym saturatorze wody sodowej pod Domemami Towarowymi „Centrum” przy ul. Marszałkowskiej (brali w tym udział: Piotr Rzewuski, Janusz Pachniak, Tomasz Karpiński, Andrzej Jańczak, Mariusz Zieliński, dowóz i ewakuacja taksówką marki „Warszawa” – Wiesława Piątkowskiego; obserwacja: Elżbieta Pachniak, Ilona Rzewuska, Daga Zielińska; kierownictwo akcji: Piotr Rzewuski). Tamta „gadała” była bardzo ciężka i na saturator 2. metrowej wysokości musiały ją wstawić 2. osoby. Ciekawa też była akcja ustawienia gadały na daszku nad „Ars Chrystiana” na ul. Rutkowskiego (obecnie Chmielna) przed rogiem z Nowym Światem. W środku dnia wystąpiliśmy jako ekipa remontowa. Janusz i „Tomek” w fachowych kombinezonach jako robotnicy naprawiający przeciekający rzekomo daszek, „Mariusz” z plikiem dokumentów jako kierownik robót. Oficjalnie przystawiona została drabina, po której wniesione zostały niezbędne narzędzia, w tym „gadała” wyposażona w tzw. pastucha elektrycznego, który, przy próbie zdjęcia przed końcem audycji porażał niegroźnie, ale boleśnie prądem. Włącznik usytuowany był dość głęboko, w niewidocznym miejscu, aby utrudnić wyłączenie, więc do uruchomienia potrzebny był ołówek. Opóźniacz dawał możliwość spokojnego odejścia do zaparkowanych na ul. Wareckiej samochodów. Już po włączeniu „gadały” otworzyło się okno mieszkania obok i starsza pani poinformowała, że u niej też zacieka i zaczęła opowiadać o problemie, a czas uciekał. „Tomek” przytomnie uciął rozmowę solenną obietnicą zajęcia się jej usterką, ale dopiero jutro, bo już jest „po fajrancie”. „Ekipę remontową” wraz ze sprzętem przywiózł i odebrał własnym samochodem dostawczym marki „Żuk” „Kazik”. Obstawę tworzyli pozostali członkowie grupy, przede wszystkim grupa „Mieszka”. Ich ewakuacja odbywała się komunikacją miejską oraz czerwonym maluchem jednego ze współpracowników Grupy Sławomira … ps.: „Mebel” uruchamianym „na pych”. Kierownictwo akcji: „Mariusz”. Dodatkową obstawę miała stanowić Grupa tzw. „Skoczków” „Waldka”, ale zdaje się, że nie dotarła z powodu kłopotów z milicją (jakieś zatrzymania?). Akcja była obserwowana przez „Marcina” (zw. też „Łysym”), członka kierownictwa Grup RKW.
   
− Również „Żukiem” „Kazika” zawieziona była „gadała”, ustawiona przed wyjściem z Huty Warszawa (na murku między pętlą autobusową a bramą główną Huty) w godzinie styku pierwszej i drugiej zmiany. Kierownictwo akcji: „Mariusz”. Reszta Grupy uczestniczyła lub ją obstawiała. Urządzenie odmówiło jednak posłuszeństwa i akcja zakończyła się fiaskiem. „Gadała” została jednak zabrana z miejsca ustawienia i naprawiona. Akcję potem powtórzono z sukcesem, ale już bez udziału Mariusza (po wypadku z wyrzutnikiem ulotek leżał w szpitalu).
   
−    
− Grupa też czasami obstawiała akcje innych Grup. Najczęściej wzajemnie z grupą „Waldka”, przez naszych członków nazywana „Waldeczkami”. M.in. obstawiała od strony ul. Narbutta (obecnie skwer A. Słonimskiego) i kina „Stolica” ustawianie jednej z „gadał” z audycją skierowaną dla więźniów politycznych na Rakowieckiej. Ta akurat akcja chyba nie powiodła się z przyczyn technicznych.
   
− Zarówno w Grupie, jak i w kierownictwie Grup powstawały różne pomysły nie zawsze zrealizowane. Wśród nich należy wymienić projekt zniszczenia pomnika Feliksa Dzierżyńskiego. Zdobyta dokumentacja wskazywała na to, że z powodu tempa jego stawiania oraz oszczędności nie został wykonany z metalu. Nikt o tym wcześniej nie wiedział. Był betonowym odlewem powleczonym tylko cienką brązową powłoką. To pozwalałoby na wykonanie zamachu. Rozważane były różne sposoby, w tym strzał specjalnym pociskiem z odległości, np. z pustego wówczas od lat szkieletu tzw. Błękitnego Wieżowca stojącego po drugiej stronie ówczesnego Pl. Dzierżyńskiego (obecnie Plac Bankowy). Pomysł ten nie doczekał się realizacji. Planowane też było zniszczenie pomnika „utrwalaczy władzy ludowej”, popularnie zwanego „ubeliskiem”. Stał on wśród bloków zamieszkałych głównie przez funkcjonariuszy PRL-u, pomiędzy ul. Marszałkowską a Pałacem Lubomirskich. Pomysł przewidywał złożenie pod nim „kwiatów” przez drużynę harcerską. Też pozostał w sferze planów. Podobnie też było z projektem wywieszenia megatransparentu w centrum, na pustym wówczas szkielecie tzw. Błękitnego Wieżowca przy Pl. Dzierżyńskiego (obecnie Pl. Bankowy). Akcję tę miała wykonać Grupa Grochowska. Został przygotowany szczegółowy plan zatwierdzony przez „Rafała”. Budynku pilnował tylko jeden portier-dozorca-ochroniarz. Zadaniem członków Grupy było zaobserwowanie harmonogramu dyżurów oraz możliwości dostania się do wieżowca, następnie w określonym terminie unieszkodliwienie na jakiś czas pilnującego i wniesienie zwiniętej beli transparentu, naszpikowanej ulotkami na wysokie piętro i tam wywieszenie. Do wykonania tego wytypowani zostali „Tomek” i „Mieszko”, jako młodzi i najbardziej sprawni fizycznie, bowiem w wieżowcu nie funkcjonowały windy. Musiało to być wykonane bardzo szybko. W ramach przygotowań przez kilka miesięcy trenowali więc bieganie po schodach różnych wieżowców. Plan był gotów, role rozdzielone, ale akcja została odwołana. Potem pojawiały się wywieszane duże transparenty, ale specjalizowała się w tym głównie Grupa „Grubego Piotra”.
   
− W Grupie Grochowskiej natomiast powstał i został zrealizowany pomysł wyrzutników pirotechnicznych ulotek. Była to inicjatywa „Mariusza”, uzgodniona z „Przemkiem”. Opierała się ona na fakcie, iż kuzyn „Mariusza” i „Mieszka” Krzysztof Michalski był znakomitym pirotechnikiem i zdolnym konstruktorem. Na zamówienie „Mariusza” rozpoczął prace nad skonstruowaniem takiego urządzenia. Pierwszym rozwiązaniem był rodzaj moździerza, w którym gilza (lufa) wykonana była z metalowej rury kanalizacyjnej z zaspawanym dnem i otworem na lont. Ładunek pirotechniczny zamykało kilka warstw azbestu z koca przeciwpożarowego oraz nadwymiarowy, wciśnięty na siłę krążek z grubej, twardej gumy. Resztę przestrzeni stanowiła lufę, w którą można było załadować odpowiednio zwinięte ulotki. Pierwsze próby wykonane zostały przez „Przemka” i „Mariusza” w lasku w Marysinie Wawerskim w pobliżu miejsca zamieszkania „Przemka” (ul. Starego Doktora). „Ulotkami” były pocięte oficjalne gazety. Próby „poligonowe” nie wypadły początkowo dobrze, ale jednak obiecująco. Po kolejnych wersjach prototypów wyrzutników ostateczna, która weszła do seryjnej produkcji, wykonana była z rury o znacznie większej średnicy (co najmniej 12 cm.) z PCV o długości 25 – 30 centymetrów. Dno wycinane było z grubej sklejki (co najmniej 2 cm.) o nadwymiarowej średnicy i wciskane w rozgrzane PCV, które po schłodzeniu zaciskało się na nim. Dla bezpieczeństwa wokoło wbijane były gwoździki dodatkowo mocujące dno, choć próby wykazały, że było to tylko dodatkowe zabezpieczenie. Nad dnem wywiercony był otwór stanowiący zapał, przez który wchodził lont. Ładunek odizolowany był od ulotek kilkoma warstwami: azbest (jeśli był) oraz dwie warstwy grubej (1 – 1,5 cm.) gumy – jedna miękka, gąbczasta, druga niezwykle twarda, wciskana „na siłę”. W późniejszym okresie niektóre z wyrzutników stawianych przez Grupę miały na zewnętrznej płaszczyźnie dna sygnaturę – stempel ze znakiem kotwicy, wzorowanym na znaku Armii Krajowej, a symbolizującym określenie „Solidarność Walczy”. Pieczątkę z gumki do wycierania ołówka (tzw. gumki „Myszki”) wykonał „Tomek”. Podobno w muzeum w Komendzie Stołecznej MO w Pałacu Mostowskich znajdowały się też takie. Inauguracja wyrzutników odbyła się na Starówce. Członkowie Grupy postawili ich kilka. Byli z całymi rodzinami i dzieci pokazywały latające ulotki, nic nie wiedząc. Przechodnie reagowali bardzo entuzjastycznie, szczególnie przed Barbakanem (od strony Starego Miasta) zgromadził się tłum. Były też nieliczne reakcje negatywne. Na ulicy Piwnej dwukrotnie podpalali lont, ale za pierwszym razem został zgaszony przez przypadkowego przechodnia pomstującego na petardy. Ponieważ nie zorientował się w zawartości, ponowiono próbę, ale tym razem (było to już po innych wystrzałach w okolicy) chwilę potem podbiegł osobnik, który wyrwał lont i zabrał wyrzutnik, kierując się na ulicę Jezuicką, gdzie mieściła się Komenda Milicji. Zapłon lontowy nie sprawdzał się. Dym z lontu był dobrze widoczny, nie można było ukryć wyrzutnika w torbie, bo groziło to jej zapaleniem. Trzeba było więc wyszukiwać miejsca mało widoczne, ale jednak uczęszczane. Było to prawie niemożliwe. Spowodowało to potrzebę ulepszenia zapłonu. Nastąpiło przejście na zapalnik elektroniczny. Zaprojektowali go elektronicy z Przemysłowego Instytutu Telekomunikacji i wykonali kilka ich prototypów oraz schemat urządzenia. Potem wykonawstwo przejęli elektronicy kierownictwa Grup (sekcja „Marcina”? , Wojtek Radziwon?). Był to obwód elektronowy. Złożony był z trzech tranzystorów w kaskadowym układzie oraz kilku oporników i kondensatorów. Jego zadaniem było opóźnienie momentu zapłonu. Stała czasowa została tak obliczona, aby zapłon nastąpił dopiero po co najmniej 2. minutach. Uruchomienie obwodu następowało po włączeniu prądu pobieranego z zewnętrznego jego źródła. Układ tranzystorów wraz z opornikami powodował opóźnienie ładowania kondensatorów do wartości szczytowej. Następnie kondensatory rozładowywały się poprzez żarnik (żaróweczka) powodując zapłon materiału wybuchowego. Zapalnik zrobiony był z ostrożnie stłuczonej żaróweczki do latarki 3,5 V, tak by nie przerwać drucika żarowego, wokoło którego w torebce wykonanej z przeźroczystej taśmy (skocz) znajdował się ładunek inicjujący w postaci ok. łyżeczki prochu z amunicji myśliwskiej. Do biegunów żarówki przylutowane były cyną przewody elektryczne. Ta część zapalnika znajdowała się, przyklejona taśmą klejącą do dna, wewnątrz wyrzutnika. Na zewnątrz wychodziły tylko dwa kabelki, które wchodziły w obwód. Całość zasilana była płaską baterią 4,5 V, której styki były cyną przylutowane do obwodu. Po drodze był włącznik. Wszystko musiało być starannie odizolowane i przymocowane skoczem do zewnętrznej części wyrzutnika. Ładunek główny wyglądał tak samo jak w pierwszych modelach. Tak przygotowany wyrzutnik należało umiejętnie napełnić ulotkami, aby po wystrzeleniu ładnie się rozsypały. Następnie, włożony do torby, czy siatki po włączeniu można było zostawić wraz nią w dowolnym praktycznie miejscu. Najczęściej jednak wybierane były klomby i inne mniej dostępne miejsca, choć najpopularniejsze były uliczne śmietniki. Zespół pirotechników i elektroników wykonywał wyrzutniki dla wszystkich Grup Oporu. Początkowo tylko dla własnej Grupy, ale potem „Rafał” zamawiał znacznie większe ich ilości. Wszyscy członkowie byli zaangażowani w zakup baterii i żarówek, gdyż w tym czasie były z tym kłopoty, a pozyskiwanie ich większej partii mogło wzbudzać podejrzenia, szczególnie po pierwszych akcjach wyrzutników z elektronicznym zapłonem. Gotowe, uzbrojone wyrzutniki „Mariusz” dostarczał „Rafałowi” osobiście.
   
− Akcji z wyrzutnikami odbyło się wiele. Wspomnieć można tylko kilka. Jedna z ważniejszych to obstawienie wyrzutnikami samego Centrum – strona wschodnia ul. Marszałkowskiej od Placu Konstytucji po Nowogrodzką. Ważna dlatego, że została zarejestrowana na taśmie filmowej. Obserwował ją osobiście „Rafał” w towarzystwie reżysera Marcela Łozińskiego. Filmował operator Jacek Petrycki. Podczas gdy członkowie Grupy przygotowywali się do wykonania akcji, „Mariusz” spotkał się z „Rafałem” i Marcelem Łozińskim w barku kawiarni „Pod Gwiazdami” na parterze narożnika ulicy Marszałkowskiej 85 (strona zachodnia) i Hożej. Po krótkiej wymianie zdań i odprawie „Mariusz” dołączył do obstawy, którą stanowili starsi członkowie grupy. Głównymi wykonawcami tego zadania była młodzież pod kierownictwem „Mieszka”. Pierwsze strzelały pod kwiaciarnią na rogu Marszałkowskiej i Pięknej, następne dalej. Na tym odcinku filmowane były z okna prywatnego mieszkania nad restauracją „Szanghaj”, następne „z ręki”, z bezpośredniej bliskości. Jeden, ustawiony pod Instytutem Węgierskim przy rogu Marszałkowskiej (strona wschodnia) i Hożej nie wypalił, mimo że był natychmiast poprawiany. Materiał filmowy podobno został wywieziony na Zachód, miał trafić też do przedstawiciela Oficyny Wydawniczej Rytm i Grup Oporu Jacka Sygnarskiego w Szwajcarii, choć teraz wiadomo, że tam go nie ma.
   
−    
− Warto wspomnieć też o wyjazdowych akcjach stawiania wyrzutników ulotek. Zrealizowane były co najmniej dwie: w Katowicach i we Wrocławiu. W Katowicach głównym wykonawcą była Grupa „Waldeczków” choć z Grupy Grochowskiej było kilka osób, 2 – 4 (?) („Przemek”? , Janusz?, „Kazik”? …? – do ustalenia). We Wrocławiu (1983) była wyłącznie Grupa Grochowska (?). Z wyrzutnikami w torbach uczestnicy jechali pociągiem. Z dworca odebrał nas swoim samochodem Janusz Szatkowski i zawiózł na kwatery, aby odświeżyć się i doczekać godziny akcji (16.00?). Część była u Jurka Bajdy. Następnie zostali rozwiezieni w pobliże miejsc akcji: na ulicę Świdnicką oraz cały Rynek z wejściami do Ratusza włącznie. O jednej godzinie (16.00?) zostały włączone zapalniki wyrzutników. Tylko 1 przy przejściu podziemnym przez Świdnicką nie wypalił. Pozostałe wystrzeliły zgodnie z planem. Ewakuacja odbywała się trzema grupkami taksówkami z miejsca akcji i potem różnymi pociągami. W akcji brali udział: „Przemek”, „Mariusz”, Janusz, „Tomek”, „Kazik”, „Jędruś” i... w sumie 8 (?) osób.
   
− Planowana była też akcja wyjazdowa do Kalisza w porozumieniu z kierownictwem Regionu KKS, ale nie doszła do skutku.
   
−    
− Zdarzały się też wypadki z wyrzutnikami. W Grupie były cztery. Dwa miały miejsce w czasie akcji: jeden wybuchł w torbie, w drugim nie zadziałał opóźniacz. Dotknęło to „Tomka” i „Łysego”. Wyglądały groźnie, ale na szczęście nic się poważnego poza strachem nie stało. Dwa następne były znacznie poważniejsze. W obu przypadkach poszkodowany był „Mariusz”. Pierwszy wybuch nastąpił w mieszkaniu przy ul. Grenadierów 67/69 podczas przylutowywania zasilania, które było ostatnią czynnością przy przygotowaniu wyrzutnika do działania. Potrącona bateria przewróciła się na nie zaizolowany jeszcze przewód skracając obwód i powodując natychmiastowy strzał. Całe szczęście, że wyrzutnik był załadowany ulotkami, które stłumiły wybuch, choć i tak skończyło się kilkudniowym szpitalem. Ostatni wypadek był bardzo poważny. Zdarzył się też w mieszkaniu „Mariusza” przy ul. Grenadierów. Ponieważ pirotechnik przygotowywał się do uroczystości komunii świętej córki, złożenie wyrzutników „Mariusz” wziął na siebie. Chodziło o złożenie 28 sztuk dla Grup Oporu, które miały uczestniczyć w zmasowanej akcji. Ulotki były już wydrukowane, wszystko przygotowane i nie można było tej akcji przesunąć. Przy składaniu wyrzutników pomagali „Mariuszowi”: „Jędruś” i „Mieszko”. 27 z nich zostało złożonych i uzbrojonych. Praca trwała do późna i o ok. 23:20 „Jędruś” został zwolniony i „Mariusz” przystąpił do składania ostatniego. W czasie ubijania materiału wybuchowego nastąpił samozapłon. Zgnieciona mechanicznie struktura krystaliczna ładunku spowodowała olbrzymi wzrost temperatury spalania. W efekcie nastąpił wybuch, którego impet uderzył w twarz „Mariusza” powodując oparzenia do stopnia spalenia włącznie. Huk spowodował, że „Jędruś”, który jeszcze nie zdążył wyjść z budynku przy Grenadierów, szybko wrócił i zadzwonił do szpitala im. Aleksandra Orłowskiego, gdzie tej nocy miała dyżur jego matka „Pani Basia” – przełożona pielęgniarek na jednym z oddziałów tego szpitala i tam zostałem zawieziony przypadkowo złapanym samochodem. „Jędruś” i „Mieszko” całą noc ewakuowali lokal do piwnicy będącej magazynem naszej Grupy przy al. Waszyngtona 6/8 (lub Waszyngtona 4). Zespół lekarzy pod kierunkiem dr. Andrzeja Potockiego (chirurga plastyka), znając przyczynę urazu, przez 7 godzin operował twarz „Mariusza”, przeprowadzając od razu też zabiegi plastyczne, tak, by nie było dowodów w postaci elementów materiału wybuchowego, gdyż oficjalnie było to zgłoszone jako wybuch gazu. Po operacji położono siatkę silikonową, dzięki której narosła normalna skóra. W szpitalu „Mariusz” odwiedzany był przez kolegów z Grup oraz z kierownictwa: „Rafała” oraz „Tadeusza”. Ponieważ utracił praktycznie wzrok, otrzymał od kierownictwa magnetofon kasetowy do słuchania książek wypożyczanych z biblioteki dla niewidomych.Przy okazji „Jędruś” rozbroił, gdyż ten w chwili euforii przed transportem do szpitala, uzbroił się w pół pistoletu, z którą to wyżej wymieniona połową, spał, przetrzymując ja pod poduszka Należy nadmienić również, ze początek opieki medycznej, rozpoczęto na oddziale ginekologiczno-położniczym, gdyż tam pracowała pani Basia Mariusza Podczas jego pobytu w szpitalu dowiedział się o wpadce magazynu – piwnicy przy Al. Waszyngtona. Okazuje się, że wcześniej od jakiegoś czasu wejście do niego było obserwowane przez SB z, celowo postawionego vis á vis przy granicy Parku Skaryszewskiego, barakowozu.
   
−    
− Po 2. miesiącach pobytu na Oddziale Intensywnej Opieki Medycznej i Oddziale Chirurgii Plastycznej oraz Okulistyki opuścił szpital w przeddzień oficjalnego wypisu, mimo „opieki” SB. Do amnestii był ścigany listem gończym i ukrywał się przez 9 miesięcy w kilku miejscach: u sióstr Uggla w Skolimowie, dwukrotnie w prowadzonym przez Siostry Franciszkanki Służebnice Krzyża Zakładzie dla Niewidomych w Laskach – tam jego opiekunem była siostra Maria Janina Borkowska, u Marii (Maszy) Iredyńskiej w Skolimowie, oraz na działce w Zalesiu Górnym. W czasie jednego z pobytów w Laskach SB przeprowadziła rewizję w związku z działaniem w Radio Solidarność syna prezesa Towarzystwa Opieki nad Ociemniałymi Władysława Gołąba. Na ten czas „Mariusz” został pilnie przeniesiony do izolatki zakaźnej tamtejszego szpitalika.
   
− Po wypadku „Mariusza”, przez jakiś czas lokal przy ul. Grenadierów obserwowany przez SB, nie funkcjonował konspiracyjnie, ale po dwóch latach została tam zorganizowana składalnia i introligatornia Oficyny Wydawniczej Rytm, kierowana przez „Mieszka”.
   
− Po tym wypadku wyrzutniki pirotechniczne zostały wycofane z użytku Grup Oporu RKW.
   
− Podobno poza opisanymi wyżej wypadkami, był przynajmniej jeszcze jeden w Grupach oraz dwa, w których ucierpiały przypadkowe kobiety. Jedną z nich była staruszka, która przysiadła na brzegu śmietnika przy przystanku autobusowym, w którym był właśnie ustawiony wyrzutnik, drugą trafił w nogę odłamek rozerwanego wyrzutnika (pewnie zbyt mocny ładunek, lub skaza w powierzchni rury PCV) przy ulicy Marszałkowskiej przed dawną Składnicą Harcerską (obecnie Sąd Rejonowy). Została odnaleziona i otrzymała duży bukiet róż z przeprosinami. Nie miała zresztą i nie wnosiła pretensji.
   
−    
− W trakcie pracy konspiracyjnej używanych było wiele lokali. Był lokal, w którym „Mariusz” spotykał się z „Rafałem” tzw. „kwatera wojenna” w rejonie ulic: Noskowskiego, Elsnera, Bacha (Służew). Tam też czasami dostarczał wykonane przez zespoły Grupy produkty (m.in. wyrzutniki) oraz odbierał inne. Spotkania w większym gronie odbywały się też w lokalu konspiracyjnym „u Cioci” (niezwykle kulturalnej i dystyngowanej starszej Pani – artysty plastyka z rodowodem AK-owskim) przy ul. Darwina 4. Regularnie, co tydzień odbywały się tam odprawy szefów Grup z „Rafałem”. Po przywitaniu, kiedy był już komplet, przechodzili z salonu do małego pokoiku po lewej stronie i dopiero tam odbywała się przy drzwiach zamkniętych właściwa odprawa. Zwykle zbierało się na nich od 3. do 7. koordynatorów Grup (w tym: „Gruby”, „Waldek”, „Mariusz” i inni). M.in. na którejś z odpraw przed 1 maja „Rafał” przyniósł „podpalacze” czerwonych flag i PRL-owskich transparentów. Był to niewielki, lontowy ładunek palny odpowiednio wyważony z przymocowanym haczykiem wędkarskim w formie kotwicy. Po odrobinie treningu w rzucaniu, za każdym razem ładunek zaczepiał się na tkaninie i powodował jej spłonięcie, tym łatwiej, że wykonane one były na ogół z tworzywa sztucznego.
   
−    
− * Inne działania:
   
− Grupa trudniła się też innymi zadaniami, często wbrew nakazom kierownictwa i tzw. zasadom BHP, czyli ostrożności, wynikającej z prowadzeniem działalności podziemnej. Nie wolno było łączyć struktur i rodzajów pracy konspiracyjnej. Właściwie wszyscy bojowcy nie przestrzegali tych przepisów, gdyż chcieli na wszelkie sposoby walczyć z komuną. Często więc prowadzono działalność wielotorową. Grupa więc też trudniła się różnymi zadaniami, utrzymując kontakt z wieloma innymi strukturami, brała też – mimo zakazu kierownictwa – udział w większości demonstracji rocznicowych. Przez pewien czas w mieszkaniu „Mariusza” przy ul. Grenadierów 67/69 m.32 funkcjonowała drukarnia powielaczowa struktury KKS (Kalisz Konin Sieradz) obsługiwana przez członków Grupy. Drukowane były na zlecenie i w kontakcie z ukrywającym się wówczas u Andrzeja Krasuskiego Antonim Pietkiewiczem („Tolkiem”) homilie księdza Jerzego Popiełuszki. Obserwacja i inwigilacja lokalu, potwierdzona przez funkcjonariusza milicji o nazwisku Kościesza z komendy przy ul. Grenadierów, spowodowała konieczność ostrożnej i delikatnie przeprowadzonej ewakuacji, w której brała udział większość członków Grupy. Do dyspozycji był „maluch” „Elki”, a do wywiezienia oprócz maszyny, cały pokój gotowych już, lecz jeszcze nie złożonych wydruków. Akcja trwała ok. 7 godzin, wymagała całego szeregu działań kryjących i zakończyła się powodzeniem, choć przy ostatnim kursie zostały spisane przez tajniaków numery naszego samochodu: (WIA 47 45). Czeski powielacz elektryczny trafił na przechowanie do mieszkania Anny Wasiak (babci „Mariusza” i „Mieszka”) przy ul. Krępowieckiego 7 m.7. W ten sposób wykonywano cały szereg różnych nielegalnych wówczas działań.
   
−    
− Do transportu i komunikacji używane były samochody własne i świadomie współpracujących ludzi, głównie taksówkarzy, którym nie groziła utrata samochodu, ponieważ „nigdy nie wiedzieli co wiozą” i nie mogli odpowiadać za przewożony ładunek. Samochód używany do przestępstwa ulegał przepadkowi. Nie mogło to dotyczyć komunikacji miejskiej, w tym taksówek. Pasażer musiał tylko w krytycznej sytuacji uciec.
   
−    
− Kilka osób z Grupy Grochowskiej otrzymało tzw. status pokrzywdzonego przez służby PRL oraz zostało odznaczonych za działalność podziemną:
   
− Odznaką „Zasłużony Dla Kultury”:
   
− Kazimierz Hałat, Wiesław Piątkowski, Piotr Rzewuski, Mariusz Zieliński.
   
− Złoty Krzyż Zasługi Rządu na Emigracji („za działalność niepodległościową”):
   
− Mariusz Zieliński, Mieszko Zieliński
   
−    
− Status pokrzywdzonego przez specsłużby PRL w świetle ustawy o Instytucie Pamięci Narodowej otrzymali: Andrzej Krasuski, Mariusz Zieliński.
   
−    
− === „Grupa Grzegorza” ===
   
− W skład zespołu wchodzili między innymi:
   
− „Bartek”, Cembrzyńska Beata Katarzyna „Stokrotka”, „Czarny”, „Dratwa”, Drynio Małgorzata „Magda”, „Gabriel”, Gniadzik Krzysztof Józef „Albin”, Harasiuk Marek „Generał”, Jędrych Janusz Tadeusz „Listek”, Jędrych Sławomir Ryszard „Tancerz”, Jędruszewski Eugeniusz „Włoch”, „Kajtek”, Kryńska Jadwiga, Kuncewicz Andrzej „Hiszpan”, Łęga Artur „Montwiłło”, Pater Krzysztof „Kędzior”, Pec Marek Wiktor „Kapral”, „Puchata”, Rozesłaniec Elżbieta Zofia „Modliszka”, Różycki Wademar Ludomir „Suchy”, „Sake”.
   
− Grupa powstała w styczniu 1982 roku po spotkaniu Waldemara Różyckiego z Jackiem Juzwą ps. „Grzegorz”, Markiem Harasiukiem ps. „Generał” i Arturem Łęgą ps. „Montwiłłem” reprezentującymi Komitet Porozumienia Międzyzakładowego „Solidarność”. Jacek Juzwa „Grzegorz” był również członkiem kierownictwa „Grup Oporu” Teodora Klincewicza ps. „Rafał” i to tej strukturze podporządkowano powstającą grupę.
   
−    
− Zadaniem nowo stworzonego zespołu miały być akcje wykraczające poza druk i kolportaż i dlatego grupa została określona jako „grupa specjalna”.
   
− Szefem zespołu został Waldemar Różycki przyjmując ps. „Suchy” a jego zastępcą Marek Harasiuk ps. „Generał”, „Rafał”.
   
− W kwietniu 1982 roku grupa była zdolna do działania. Na Pradze-Północ działał zespół czteroosobowy zespół „Kajtka”, na Woli czteroosobowa grupa „Dratwy” na Żoliborzu pięcioosobowa sekcja „Bartka”. Pięcioosobowa sekcja „Czarnego” działała na terenie całego miasta.
   
− W okresie późniejszym do zespołu dołączyły grupy: we wrześniu 1982 trzyosobowa grupa „Gabriela” z Pragi-Południe i pięcioosobowa grupa „Hiszpana”.
   
−    
− Od września 1982 roku zespół, do którego przystąpiły kolejne osoby, posiadał własną łączność i lokale kontaktowe. Pierwszą dużą akcją zespołu było sypanie ulotek wzdłuż ulicy Świerczewskiego. Akcję wykonała grupa „Kajtka”.
   
− Nastąpną akcją była akcja ulotkowa informująca o wmurowaniu na murach Starówki płyty poświęconej ofiarom stanu wojennego we wrześniu 1982 roku. Akcja wmurowania płyty i towarzysząca jej akcja informacyjna zaangażowała całe siły Grup Oporu i wymagała precyzyjnej organizacji. Grupa „Grzegorza” sypała ulotki na zbiegu ulic Górczewskiej i Elekcyjnej, Marchlewskiego i Stawek, Grójeckiej i Wery Kostrzewy, w okolicach Dworca Wileńskiego, ulicy Okrzei i na skrzyżowaniu Towarowej i Świerczewskiego.
   
− W październiku 1982 roku wykonano kolejną akcję ulotkową w stałych opanowanych miejscach ulotkowania.
   
− 29 października 1982 sekcja kierowana przez „Suchego” skutecznie zagazowała Teatr Syrena.
   
− Zespół „Grzegorza” miał kontynuować rozpoczętą przez Grupę Grochowską akcję na Cmentarzu Powązkowskim dnia 1 listopada 1982 roku. Po stwierdzeniu, że Grupa Grochowska nie mogła wykonać zadania i na skutek silnego nasycenia terenu cmentarza funcjonariuszami SB i MO grupa odstąpiła od akcji. Grupa przygotowywała się do blokady komunikacji na dzień 11 listopada 1982 roku. Akcję odwołano, ale zespół wykonał akcję plakatową.
   
− Od początku grudnia 1982 roku zespół przygotowywał się do akcji przeciwko osobom związanymi z reżimem. Jedną z tych akcji wykonano 20 grudnia 1982 roku. W trakcie następnej akcji zatrzymani zostali Janusz i Sławomir Jędrychowie. Było to powodem kolejnych zatrzymań, a w efekcie do likwidacji grupy przez SB.
   
−    
− === Grupa „Wola” ===
   
− Istniała, na razie brak bliższych danych.
   
−    
− === Grupa z Targówka ===
   
− Składała się z typowych „chłopaków z Pragi”, na razie brak bliższych danych.
   
−    
− === Grupa uniwersytecka ===
   
− Składała się głównie z najmłodszych studentów Uniwersytetu Warszawskiego. Działała w schyłkowym okresie podziemia, w drugiej połowie lat 80. Na razie brak bliższych danych.
   
−    
− === Grupa „Bogdana” ===
   
− Grupa Bogdana Sawickiego „Bogdana” skupiała młodych ludzi z okolic Ursusa, Pruszkowa i Otwocka, działalność grupy rozpoczęła się w oparciu o struktury „S” w Zakładach Mechanicznych „Ursus” i „Polmozyt” na ulicy Łopuszańskiej.
   
−    
− W skład grupy weszli między innymi:
   
− Barejko Zenon „Konrad”, Borkowski Ryszard, Dąbrowski Feliks, Fabisiak Barbara, Fijas Janina „Jagna”, Giziński Zbigniew „Misiek”, ……… Gmurkowska, Kalitka Krystyna, Kalinowska Lucyna, Kowalczyk Maryla, Otkałło Jan, Parol Marek, Roman Romaszko, „Rudy”, Szlubowski Jerzy.
   
−    
− Pierwszą akcją w ramach Grup Oporu była osłona manifestacji pod zakładami „Ursus” w czerwcu 1982 roku. Grupa wzięła udział w manifestacji 31 sierpnia 1982 roku w Warszawie,, ścierając się z SB w okolicach kościoła św. Barbary. Wykonała też kilka akcji ulotkowych w Pruszkowie i Ursusie oraz w Warszawie na ulicy Grójeckiej i Świętokrzyskiej Grupa w olbrzymiej swojej części przeszła do zorganizowanej przez Wojciecha Fabińskiego Sekcji Transportów.
   
−    
− === „Sekcja Transportu” ===
   
− Pod koniec 1982 roki podjęto decyzję o usamodzielnieniu się „Sekcji Transportu” – czyli odbioru materiałów przemycanych ze Szwecji.
   
− „Kanał” zorganizował Marian Kaleta nawiązując kontakt ze Svenem Haraldem Järnem i kupując ciężarówkę. Organizację przemytu do Polski koordynował Mirosław Chojecki, kanał „szwedzki” nie był jedyny. Równolegle organizowano kanały przerzutowe z Francji, Niemiec, Włoch i Szwajcarii. Sprzęt kupowany był centralnie przez Biuro Koordynacyjne NSZZ „Solidarność” w Brukseli i rozsyłany pod wskazane adresy w poszczególnych krajach. Szwedzką placówkę transportów obsługiwał Marian Kaleta. Przygotował do przemytu ciężarówkę, i nawiązał kontakt z Heleną Łuczywo. Przez cały okres działania transportów z Marianem Kaletą współpracowali: Tarka Marek, Roma i Roman Giniewscy zamieszkali w Malmö.
   
− Jednym z przekazanych Svenowi Järnowi adresów był adres Wojciecha Fabińskiego z Warszawy. Działający już w Grupach Oporu Wojciech Fabiński, przekazał informację o kontakcie Teodorowi Klincewiczowi i następnie za zgodą RKW „Mazowsze” rozpoczął organizację odbioru sprzętu.
   
−    
− * Pierwszy transport został odebrany przez Wojciecha Fabińskiego „Janusza” i Andrzeja Niedka „Alka”.
   
− * Dwa następne odebrała grupa z Legionowa kierowana przez Bogdana Abramczyka.
   
−    
− „Janusz” zabrał do „Sekcji Transportu” „Przema” – Janusza Ramotowskiego, Bogdana Sawickiego „Bogusia” z Ursusa i Zenona Barejkę „Konrada”. Ze względów bezpieczeństwa oddzielono ten zespół od „Grup Oporu”. „Sekcja Transportu” została podporządkowana bezpośrednio kierownictwu Regionu Mazowsze – konkretnie Ewie Kulik i Konradowi Bielińskiemu.
   
− Zorganizowano samodzielną łączność z RKW ustalając dwie skrzynki pocztowe pierwszą u Krystyny Sulikowskiej a drugą u Leszka Brzuchowskiego. Skrzynką awaryjną i lokalem kontaktowym na spotkania z przedstawicielami RKW był lokal Doroty Lachowicz.
   
− Adresem kontaktowym, na wypadek aresztowania „Janusza” wysłanym do Szwecji był lokal Jana Mazura.
   
− W tej strukturze „Janusz” miał zająć się kontaktem ze Szwecją, „Przem” kontaktem z Regionem i koordynacją działań grupy. „Bogdan” miał odbierać sprzęt, a „Konrad” jego dostarczaniem do odbiorców. (Granice tego podziału były płynne i często ludzie wykonywali zadania nie będące ich obowiązkami.)
   
−    
− * „Bogdan” odebrał pierwszy swój transport na jesieni 1982 roku. W akcji uczestniczyli „Janusz” i Marek Parol.
   
− * Dwa następne transporty odebrał „Bogdan” wspólnie Markiem Parolem w okolicach Magdalenki.
   
− * Dwa kolejne zostały odebrane przez „Bogdana” i „Janusza” w okolicach Otwocka.
   
−    
− Sprzęt magazynowano w magazynie u Feliksa Dąbrowskiego we wsi Zaręby, i doraźnie w lokalach u „Bogdana” i Marka Parola.
   
−    
− * Kolejny transport odebrali „Bogdan” i „Przem” w okolicach Magdalenki i ostatecznie trafił do nowo zorganizowanego magazynu u Wincentego Bukowskiego w Milanówku.
   
− * „Przem” wspólnie z grupą Bogdana Abramczyka odebrał transport w okolicach Wyszkowa. Po chwilowym przechowaniu go u rodziny Abramczyka został on umieszczony w działającym już nowym magazynie u Ewy i Krzysztofa Kuranów z Aleksandrowie koło Warszawy.
   
− * Ostatni transport przeznaczony dla Warszawy odebrali w kwietniu 1985 roku „Przem”, „Konrad” i Krzysztof Kuran w okolicach Wiązowny.
   
−    
− Tylko w roku 1984 „Sekcja Transportu” odebrała i rozprowadziła 53 maszyny poligraficzne, nie licząc innego sprzętu i materiałów.
   
− Korzystano z wielu mniejszych lokali magazynowych między innymi u Jacka Gniadka w Józefowie i Zbigniewa Ostrowskiego w Otwocku.
   
−    
− „Sekcja Transportu” obsługiwała grupy podległe RKW „Mazowsze”, ale dwa razy zgodnie z poleceniem RKW dostarczyła sprzęt poza Mazowsze.
   
−    
− * „Bogdan” dostarczył sprzęt do Krakowa dla RKW Małopolska.
   
− * „Przem” i Wiesław Moryc zawieźli sprzęt do Katowic dla RKW Górny Śląsk.
   
− * Na przełomie 1984–85 „Sekcja Transportu” pojęła próbę przemytu do Paryża prasy podziemnej, przede wszystkim aktualnego numeru Tygodnika Mazowsze. TM dostarczał Piotr Mazurek „Długi Piotr”, do skrytki w pociągu pakowali go zmieniając się co tydzień „Przem”, „Konrad” i Jacek Kurowski. W Paryżu odbierał przesyłkę Wiesław Moryc i przekazywał ją Sewerynowi Blumsztajnowi szefowi biura Solidarności w Paryżu. Po trzech miesiącach działalności kanał został odkryty przez SB. „Przemowi” pakującemu przesyłkę udało się wyrwać z rąk SB.
   
−    
− W 1985 roku, już po wyjeździe „Przema” z kraju działalność „kanału” została zawieszona. Bezpośrednią przyczyną był fatalny stan techniczny ciężarówki Svena. Po około roku Marian Kaleta ponownie uruchomił „kanał” współpracując tym razem z Jackiem Merkelem i Janem Krzysztofem Bieleckim z Gdańska. Zmienił sposób przemytu i wysłał do Polski TIR-a z olbrzymią ilością sprzętu (około 10 ton). Ładunek został w całości przejęty przez grupę Jacka Markela, jednak następna próba zakończyła się niepowodzeniem. Ciężarówka została zatrzymana na granicy, a jej kierowca – brat Svena Lenart Järn – aresztowany. Istnieje kilka wersji przyczyn tej „wpadki”, sprawa wymaga dokładnego zbadania, również w oparciu o materiały IPN.
   
−    
− === Inne zespoły współpracujące z Grupami Oporu ===
   
− Z Grupami Oporu współpracowali Adam Karwowski i Waldemar Wysokiński z wydawnictwa "Krąg". Dostarczali prasę, udzielali pomocy w druku ulotek i udzielali pomocy transportowej.
   
−    
− === Oficyna Wydawnicza RYTM ===
   
− W ramach Grup Oporu w 1983 roku powstała, istniejąca do dzisiaj, Oficyna Wydawnicza RYTM. Z powodu niewielkich środków otrzymywanych z RKW na finansowanie działań Grup zostało stworzone to wydawnictwo przez „Rafała” Teodora Klincewicza i Mariana Kotarskiego „Tadeusza” w celu uzyskiwania dodatkowych środków na ten cel. Pierwszą pozycją wydaną przez RYTM w 1983 roku była niewielka broszurka pt. „IV rozbiór Polski”. Oficyna wydała w podziemiu ponad 50 pozycji, w nakładach od 2 tys. do 6 tys. egzemplarzy. Była też jednym z głównych współwydawców Tygodnika Mazowsze.
   
−    
− W latach 1983–1987 w RYTM-ie pracowała warszawska grupa podziemna „Płytkiego” – zajmowała się składem, magazynowaniem, transportem i dystrybucją wydawnictw Oficyny. Jednym z głównych lokali grupy było mieszkanie na warszawskim Ursynowie przy ul. Miklaszewskiego 9. W skład grupy wchodzili Marek Zatoń pseudonim „Płytki” – wtedy student romanistyki Uniwersytetu Warszawskiego oraz m.in. Mirosław Banasiak, student iberystyki i Jan Mikiewicz, student prawa.
   
− Do tej grupy dodać można: Piotr Krzyżanowski (pseudo. Krzyżak), Sławomir Rokosik (pseudo. Bax), Ewa Zatoń „Ewka”, Jarek i Ewa Skibowie, Jarosław Filipik, który dołączył w 1986.
   
−    
− Od rozmów „Okrągłego Stołu” wydawnictwo RYTM jest kierowane do dzisiaj przez Mariana Tadeusza Kotarskiego.
   
−    
− === Lata 1983–1989 ===
   
− 21 marca 1983 roku został aresztowany zatrzymany przez przypadek „Borys”, wyszedł na wolność 22 lipca tego samego roku, korzystając z kolejnej ustawy amnestyjnej. W październiku 1983 roku SB zmusiła do „ujawnienia się” „Alka”.
   
−    
− „Grupy Oporu” wzięły udział w manifestacji 31 sierpnia 1982 roku, starając się zapewnić łączność między „miastem” a kierującym manifestacją Zbigniewem Bujakiem. Kierowały grupami demonstrantów. Przygotowały również około 150 butelek samozapalających (butelki przygotowywał między innymi Witold Matusiak) i około 2000 kolców do przebijania opon. GO kilku miejscach w Warszawie starły się z ZOMO.
   
−    
− Po 1985 roku jednym z najaktywniejszych członków Grup Oporu „Solidarni” był Krzysztof Frydrych. Dzięki sporządzanej przez niego dokumentacji fotograficznej przechowywanej obecnie w ośrodku „Karta” można odtworzyć kalendarium intensywnie prowadzonych akcji „transparentowych” w latach 1986–1989.
   
−    
− Akcje te wykonywali między innymi: „Adaśko”, „Bułeczka” i „Chudy”.
   
−    
− * 31 sierpnia 1986 roku „Przem” z Grup Oporu i Aleksander Stankiewicz, były funkcjonariusz BOR, jeden z członków Niezależnych Samorządnych Związków Zawodowych w MSW, przeprowadzili akcję ulotkową w Paryżu. W trzech najbardziej turystycznych miejscach miasta – bulwarze St. Germain, z Katedry Notre Dame i z Łuku Tryumfalnego wysypali kilkadziesiąt tysięcy ulotek.
   
− * W czerwcu 1987 roku w czasie wizyty papieża Jana Pawła II w Warszawie Grupy Oporu przemyciły na Plac Defilad i rozwinęły olbrzymi, prawie 30-metrowy transparent Solidarności.
   
−    
− „Grupy Oporu” zaprzestały działalności w 1989 roku. Wsławiły się spektakularnymi akcjami ulotkowymi i nagłaśniającymi, np. audycja dla więźniów aresztu śledczego na ul. Rakowieckiej, powstała swoista gazetka ulotkowa „Kurier Mazowsza”, która sypana z dachów dostarczała mieszkańcom Warszawy bieżących wiadomości. Wieszano ogromne, dochodzące nieraz do kilkunastu metrów transparenty. Ostatnią akcją było rozpoznanie koszar ZOMO w Warszawie robione na wypadek załamania się rozmów „Okrągłego Stołu.”
thread_title:  Kierownictwo Grup Oporu „Solidarni”