Dyskusja:Kalokagatia

message: Za definicją kalakogatia podaną przez Dariusza Słapka "Sport i widowiska w świecie antycznym. Kompendium"
Kalokagatia od gr. kalos kai agathos - grecki ideał łączący prawdę, dobro i piękno, jedność cnót rozumu, serca i ciała. Pojęcie powstało ze złożenia dwóch greckich przymiotników: kalos – „piękny” i agathos – „dobry”(środkowe "k" to pozostałość spójnika kai – „i”). Rzeczownik kallos ma znaczenie szersze niż nowożytne pojęcie piękna , gdyż Grecy nie odnosili go tylko do rzeczy i przedmiotów, ale też do ludzkich charakterów, zawodów, a nawet form ustrojowych. Określano nim wszystko co cieszyło zmysły człowieka i dostarczało im przeżyć natury estetycznej.  Przymiotnikiem agathos (l. mn. agathoi  - „arystokracja rodowa”) oznaczało natomiast pierwotnie kogoś szlachetnie urodzonego, dzielnego i sprawnego [rozumiane również jako cnoty wojenne i militarne – D.S.]. Dopiero później, około V wieku p.n.e., nabrał on znaczenia etycznego jako „dobry, szlachetny”. Kalos kai agathos jednoczy zatem odczucie moralne z estetycznym i dotyczy tych, którzy łączą piękno z posiadaniem aretē, cnoty dzielności w naturalny sposób uwarunkowanej sprawnością fizyczną. Ktoś piękny i dobry [mądry – D.S.] zarazem kumuluje w sobie przymioty physis i psychē. Używając natomiast całkiem współczesnych pojęć, stwierdzić można, że kalokagatia oznacza ścisły i, co bardzo istotne, harmonijny związek cielesności i intelektualizmu. (…)
(…) najpiękniej o kalokagatii wypowiedział się Platon w traktacie „O państwie”: „Ponieważ są dwa takie pierwiastki w człowieku, więc jakiś bóg (…) dał ludziom dwie umiejętności: muzykę i gimnastykę [symbole duszy i ciała – D.S.]. Aby ze sobą harmonizowały, trzeba każdy podciągnąć i opuszczać dokąd nie będą współbrzmiały jak trzeba. Zatem kto najpiękniej gimnastykę ze służbą Muzą pomiesza (…), o tym może najsłuszniej powiemy, że posiada najwyższą kulturę osobistą.”
(…) Pomysł do niewątpliwych zalet kalokagatii pojawia się i dzisiaj – wybitnym sportowcom, którzy swą doskonałość i wielkość udowodnili także w sferach aktywności innych niż sport, wręcza się ordery Kalos Kagathos.
Kalokagatia była traktowana jako ideał wychowania młodzieży w Starożytnej Grecji, pojecie to odnosiło się nie tylko do wychowania młodzieży w Atenach (ephēbeia) ale funkcjonowało w podobnym wymiarze w Sparcie (agōgē). Wychowanie spartańskie powszechnie uważane za jednostronnie wojskowe, w okresie od VIII do VI wieku p.n.e. znajdowało miejsce na naukę czytania i śpiewy chóralne.
* Zaś potem przestało znajdować miejsce. Pierwszym filozofem, który w swej refleksji dotyczącej paidei i etyki używał tego sformułowania, był Arystoteles. Według niego oznaczała ona życie cnotliwe, a nawet najwyższą z cnót (podobieństwo do teorii Platona), którą osiąga się po zdobyciu wcześniejszych, niższych w hierarchii przymiotów - staje się więc ona umiejętnością czynienia dobra dla niego samego. Trzeba pamiętać, że "dobre i cnotliwe życie" według tych filozofów było zarezerwowane dla panów, a stan niewolnictwa wedle nich "zgodny z naturą", "sprawiedliwy" itd. Pilot Pirx (dyskusja) 16:33, 18 lut 2015 (CET)
* Herodot 2,143 : Piromis zaś to po helleńsku "mąż doskonały" (przekład Seweryn Hammer) dokładnie zaś πίρωμις δὲ ἐστὶ κατὰ Ἑλλάδα γλῶσσαν καλὸς κἀγαθός Pilot Pirx (dyskusja) 20:37, 8 gru 2018 (CET)

message: Na końcu ostatniego akapitu znajduje się tekst: "Istotna część osiągania najwyższego dostępnego człowiekowi dobra, czyli szczęścia." W kontekście ostatniego akapitu nie jest to zrozumiałe. Jeśli chodzi o to, że kalokagatia jest ową istotną częścią, proponuję przenieść ten fragment do nowego akapitu. W przeciwnym razie zamienić na zdanie zawierające stosowny podmiot.
thread_title:  Język