Dyskusja:Ellen G. White

message: Proszę nie wprowadzać informacji o rzekomym wydaniu przez Wydawnictwo "Znaki Czasu" w języku polskim książki The Great Controversy Between Christ and Satan (1888 edition), ponieważ książka ta jak dotąd nie jest wydana w j. polskim. Popularny w j. polskim tzw. Wielki bój, to dzieło z 1911 r. o tym samym tytule, jednak innej treści. I przy The Great Controversy, ale tym z 1911 r. jest informacja o wydaniu tego dzieła przez "Znaki Czasu" po polsku. Piszę o tym ponieważ przed chwilą wycofałem błędną zmianę anonimowego użytkownika i być może za jakiś czas bez mojej wiadomości dojdzie do ponownego wprowadzenia owego błędu. Proszę wszystkich o pilnowanie takich edycji. Pozdrawiam, 7puritan (dyskusja) 17:37, 10 wrz 2011 (CEST)
Wedlug mojej wiedzy E White sama nigdy wegetarianka nie byla (choc niewatpliwie w swoich pismach propagowala wegetarianska diete (choc nie sama zasade wegetarianizmu). Poniewaz nie ma w artykule zadnego tekstu zrodlowego, uwazam, ze nalezy te informacje zmienic.

message: W dziale poglądy podane jest na temat masturbacji, że "Jej (Ellen White) poglądy w tej sprawie nie odbiegały zbytnio od poglądów niektórych autorytetów tej epoki" Podaję więc źródło potwierdzające ten fakt: "W XIX wieku większość psychiatrów hołdowała przekonaniu o szkodliwości masturbacji, którą uważano za przyczynę chorób psychicznych," oraz link: http://www.hiperte.reklik.com/KmJsbXwtKWNoaHVfcmVjbWdzc3F4cA.htm
replies: text: Dzięki za podanie linka potwierdzającego prawdziwość zacytowanego zdania. Dobra robota. Wykorzystam je do uźródłowienia owego zdania. Proszę też znaleźć źródło dla "Pogląd ten został później przez nią odrzucony" (odnośnie tryteizmu). Inaczej trzeba będzie usunąć to zdanie.  LJanczuk qu'est qui ce passe 04:23, 17 lis 2014 (CET)
thread_title:  Masturbacja 

message: W przypisie [a] do zdania „Bóg i dwaj aniołowie z Rdz 18, którzy odwiedzili Abrahama, to trzy osoby Trójcy.”'' administrator dodał źródło - "Patriarchowie Prorocy" 
W tej sprawie wyjaśniałem, że takie zdanie w opisie tej książki nie istnieje.
Proszę zatem o usunięcie tego zdania i źródła. Jeśli to ma być dowód na "tryteizm" to jestem mocno zdziwiony. Gwoli szerszego wyjaśnienia:
Genesis 18:2 - Abraham, spojrzawszy, dostrzegł trzech ludzi naprzeciw siebie. Ujrzawszy ich, podążył od wejścia do namiotu na ich spotkanie. A oddawszy im pokłon do ziemi,
18:17 - a Pan (Jahwe) mówił sobie: Czyż miałbym zataić przed Abrahamem to, co zamierzam uczynić?
W rozdziale tym słowo Pan – Adonai, powtarza się często.
18:33 - Wtedy Pan, skończywszy rozmowę z Abrahamem, odszedł, a Abraham wrócił do siebie
Czy Ellen White napisała, że trzy osoby, które przybyły w gościnę do Abrahama, to „trzy osoby Trójcy”? Przecież to insynuacje i kłamstwo!
A jaka jest prawda?
W książce „Patriarchowie i Prorocy” w rozdziale „Abraham w Kanaanie” autorka (Ellen White) napisała: „Bóg wielce uczcił Abrahama. Aniołowie przybyli z nieba i rozmawiali z nim jak przyjaciel z przyjacielem. Gdy wyrok Boży miał spaść na Sodomę, Bóg nie zataił przed nim tego faktu, a on wstawiał się u Boga za grzesznikami. Jego spotkanie z aniołami jest też pięknym przykładem gościnności.”
„Abraham widział w swych gościach jedynie trzech zmęczonych podróżnych i nawet nie pomyślał, że wśród nich jest Ten, którego może czcić”
--Staniedz (dyskusja) 07:37, 19 lis 2014 (CET)
thread_title:  Ellen White o Trójcy  

message: Świadectwo prawnika.
Vincent L. Ramik, znany i szanowany specjalista od praw autorskich, prawnik z Waszyngtonu D.C., zauważył tę moc. W 1981 roku, w czasie powstałych na nowo oskarżeń o plagiat, prawnicy Generalnej Konferencji użyli prywatnie przekazanych pieniędzy i zlecili Ramikowi, aby przebadał prawne i literackie dowody, czy Ellen White była winna plagiatu, literackiego piractwa, czy nie naruszyła praw autorskich. Ramik, rzymski katolik, spędził około 300 godzin na przeglądzie spraw i dowodów literackich. Oprócz tego, badając sprawę przedstawiona przez krytyków, wziął próbki- jak określił „ ogromny przekrój jej twórczości”, a nawet przeczytał w całości „Wielki bój”. W sprawach prawnych doszedł do następującego wniosku: „Gdybym był związany w prawnej sprawie (odnośnie plagiatu, literackiego piractwa i naruszenia praw autorskich przez Ellen White), starałbym się raczej być obrońcą (Ellen White) niż oskarżycielem. Po prostu zarzuty są bezpodstawne (nie ma, o czym mówić)! Główną częścią jego prawnej opinii było zwrócenie uwagi na sposób, w jaki Ellen White używała pism innych ludzi. Wyraził tę sprawę następująco: „Ellen White używała pism innych ludzi, jednak przez sposób ich używania uczyniła je unikalnie własnymi, etycznie jak i prawnie. Co jest interesującym, niezwykle ulepszyła „wybrany” materiał!.. Utrzymała się dobrze w granicach prawnych „właściwego używania” i cały czas tworzyła coś o wiele większego (nawet piękniejszego) niż cała suma czynników składowych. Uważam, że największą tragedią jest to, że krytycy tego nie zauważyli… Sednem sprawy jest: Tym, co naprawdę się liczy, to poselstwo Ellen White, a nie zwykłe pisanie; słowa, paragrafy, zdania. Powiedziano mi, że teolodzy czynią różnicę między słownym natchnieniem a pełnym natchnieniem. Wielu krytyków przeoczyło tę sprawę. I to jest również smutne! „Osobiście zostałem poruszony, głęboko poruszony, przez te pisma. Dokonały one we mnie zmiany i uważam, że dziś jestem lepszym człowiekiem. Chciałbym, aby krytycy mogli odkryć to samo!”
http://apologetyka.adwentysci.org/?cat=17
Stnisław Niedziński
thread_title:  Zarzuty plagiatu - świadectwo prawnika Vincentego L.Ramika 

message: Kościół Adwentystów Dnia Siódmego Ruch Reformacyjny ma tyle wspólnego z Kościołem Adwentystów Dnia Siódmego, co Kościół Rzymsko Katolicki z Kościołem Polsko Katolickim. Powoływanie się na Generalną Konferencję (organ naczelny) przez ten Kościół jest nieuczciwe. To tak jakby Kościół Polsko Katolicki powoływał się na instytucję papiestwa, sugerując, że to ich instytucja, której podlegają.
thread_title:  Kościół Adwentystów Dnia Siódmego Ruch Reformacyjny 

message: W przypisie [a] do zdania: „Bóg i dwaj aniołowie z Rdz 18, którzy odwiedzili Abrahama, to trzy osoby Trójcy.” napisał Pan, że takie zdanie napisała EGW w innej książce.
Jeśli nikt nie jest w stanie podać źródła tej wypowiedzi, to jaki jest dowód na to, że jest to zdanie Ellen White?
EGW posądzana jest o wiele wypowiedzi,które nie wyszły z pod jej pióra. Pionierzy adwentystyczni, wywodzą się kręgów antytrynitarnych i dopiero jej wypowiedź w książce „The Desire of Ages” skłoniła do zrewidowania poglądów i przyjęcia poglądów trynitarnych. Autorka była prostą kobietą (zaledwie trzy klasy szkoły podstawowej) i nie była teologiem, ale nie widzę w jej wypowiedziach aby propagowała tryteizm. Zawsze podkreśla relacje pomiędzy Ojcem, Synem i Duchem Świętym jako istoty w jedności duchowej. Tryteizm neguje pojęcie Boga w Trójcy jedynego. Polecam http://www.whiteestate.org/issues/The-Trinity.pdf artykuł z sympozjum Tima Poirier.
Cytuję z anglojęzycznej wersji Wikipedii „Some critics have characterized her descriptions of the Godhead as Tritheistic”..."However, church historians point out that the teachings and writings of Ellen White, who was raised in a Methodist family, ultimately proved influential in shifting the church from largely semi-Arian[69] roots towards Trinitarianism.[70]"
--Staniedz (dyskusja) 20:11, 19 lis 2014 (CET)
Tryteizm w pismach Ellen G.White?
W krytyce „Interpretacja Biblii” podany jest cytat: „Np. „Był równy Bogu, nieskończony i wszechpotężny…” (Manuskrypt nr 101, rok 1897).” Sugerujący, że autorka w swych pismach sprowadzała dogmat Trójcy do tryteizmu. 
Na podstawie jednego cytatu, nie można chyba stwierdzić, że jest to zgodne z jej poglądami. Interpretując w ten sposób, można dojść do podobnych wniosków czytając Biblię:
1 Księga Mojżeszowa  18:1 – 2 Potem ukazał mu się Pan w dąbrowie Mamre, gdy siedział u wejścia do namiotu w skwarne południe. A podniósłszy oczy, ujrzał trzech mężów, którzy stanęli przed nim. Ujrzawszy ich, wybiegł od wejścia do namiotu na ich spotkanie i pokłoniwszy się aż do ziemi,
19:24
bt-  	A wtedy Pan (Jahwe) spuścił na Sodomę i Gomorę deszcz siarki i ognia [pochodzący] od Pana (Jahwe) z nieba.
bjw- 	Tedy Pan dżdżył na Sodomę i Gomorrę siarką i ogniem od Pana z nieba.
Z tych tekstów można wyciągnąć mylny wniosek, że w Starym Testamencie mamy elementy tryteizmu!
Ellen G. White nigdy nie wypowiadała się, że istnieją trzy boskie byty(hipostazy)- odmiennej natury – inaczej mówiąc trzej bogowie. Autorka pisze, że Jezus posiada tą samą naturę ‘substancję’ co Ojcec:
„Żydzi nigdy wcześniej nie słyszeli tak przekonywujących słów z ludzkich ust, I wydawało się, że Boskość przebłyskiwała przez ludzkość gdy Jezus mówił: ‘Ja i Ojciec jedno jesteśmy.’ Słowa Jezusa miały głębokie znaczenie, gdy wysunął roszczenie, że On i Ojciec są jednej substancji oraz posiadają te same atrybuty” -- The Signs of the Times, Nov. 27, 1893, p. 54.  {7ABC 437.3} 
'Ellen G. White pisała, że Bóg jest jeden:
„Ta jedność wyrażona jest również w siedemnastym rozdziale Jana, w arcykapłańskiej modlitwie Chrystusa za Jego uczniów: „A nie tylko za nimi proszę, ale i za tymi, którzy przez ich słowo uwierzą we mnie. Aby wszyscy byli jedno, jak Ty, Ojcze, we mnie, a Ja w tobie, aby i oni w nas jedno byli, aby świat uwierzył, że Ty mnie posłałeś. A Ja dałem im chwałę, którą mi dałeś, aby byli jedno, jak my jedno jesteśmy. Ja w nich, a Ty we mnie, aby byli doskonali w jedności, żeby świat poznał, że Ty mnie posłałeś i że ich umiłowałeś, jak i mnie umiłowałeś. Jan 17:20 – 23 {Counsels for the Church 76.6}
Jednak Jezus nie jest tą samą osobą co Ojciec: „Cudowne oświadczenie! Jedność jaka istnieje pomiędzy Chrystusem i Jego uczniami, nie niszczy ich osobowości. Oni są jednością w celach, umyśle, charakterze ale nie w osobie. Dokładnie tak jak Bóg i Chrystus są jedno…{Counsels for the Church 76.7}
--Staniedz (dyskusja) 21:02, 5 gru 2014 (CET)
thread_title:  Tryteizm czy Trynitaryzm 

message: Ellen White jest autorką licznych książek, artykułów i różnych dokumentów. Nie była teologiem, jej książki mają inny wydźwięk. Jej celem było wywyższyć Jezusa, uwielbić Ojca niebieskiego i prowadzić ludzi do Biblii. Jej częstym mottem zwłaszcza były słowa „Drogi słuchaczu polecam ci tę księgę” jako jedyny autorytet w sprawach wiary.
Książki i artykuły, które wyszły z pod jej pióra, niewątpliwie motywują czytelnika do lepszego życia i uświęconego życia. Niektóre z nich mają charakter ewangelizacyjny. Nigdy nie rościła sobie pretensji do tego aby ingerować w tworzenie zasad wiary w niełatwych początkach powstającego  Kościoła, którego tworzyli ludzie o zróżnicowanych przekonaniach religijnych, wśród, których większość to osoby o poglądach antytrynitarnych.
Jednak jej bogobojny wpływ prowadził do jedności przekonań w sprawach wiary i choć nie wszyscy zaakceptowali przekonania trynitarne, to generalnie Kościół Adwentystów Dnia Siódmego - tak.
Czy Ellen White propagowała tryteizm, lub trynitaryzm? Stanowczo NIE! Pozostawiała to autorytetom Kościoła i czytelnika jej dzieł. Autorka wywyższała Jezusa i podkreślała jego odwieczne istnienie jako Syna Bożego u Bogu Ojca. 
„W Chrystusie tkwi życie prawdziwe, niezapożyczone ani też niedziedziczone. »Kto ma Syna, ma żywot« (I Jana 5,12). Boskość Chrystusa jest dla wierzących rękojmią ich życia wiecznego” (Życie Jezusa, s. 379)” 
Ostrzegała także przed próbami określania natury Ducha Świętego.
„Oto jakie wyobrażenia głosi się i rozpowszechnia:.. „Ojciec podobny jest do niewidzialnej pary, Syn do chmury, a Duch jest jak deszcz, który spadł i działa swoją odświeżającą mocą”
Zwracała uwagę na konieczność przemiany życia pod kierownictwem i wpływem Ducha Świętego.
”Gdy Duch Boży bierze w posiadanie serce, życie człowieka zostaje odmienione. Odrzucane są grzeszne myśli, a złe czyny zaniechane; miłość, pokora i pokój pojawiają się w miejsce gniewu, zawiści i walki. Radość napełnia miejsce smutku, a twarz promieniuje światłem niebios. Nikt nie widzi ręki, która dźwiga ciężar, ani nie widzi światła płynącego z wysokiego nieba. Błogosławieństwo przychodzi wówczas, gdy dzięki wierze dusza poddaje się Bogu. Wówczas moc, której żadne ludzkie oko nie jest w stanie dojrzeć, stwarza nową istotę na obraz i podobieństwo Boga.”
Niektórzy domniemają, że Ellen White propagowała tryteizm.  W „Wolnej Encyklopedii – Wikipedii” niektórzy tak twierdzą. W uwagach widniej tam zdanie, na które nikt nie potrafi wskazać na źródło cytowanej wypowiedzi: „„Bóg i dwaj aniołowie z Rdz 18, którzy odwiedzili Abrahama, to trzy osoby Trójcy.”  (Takie manipulacje nie są uczciwe.)
Postanowiłem to sprawdzić we wszystkich dostępnych publikacjach Ellen White. Po wnikliwej analizie mogę stwierdzić, że zdanie to nie istnieje w jej publikacjach.
Być może, ktoś zamieścił to zdanie z jakiś nieznanych mi powodów. Jednak prawda jest taka jaką pragnę poniżej przedstawić:
W pismach i dokumentach Ellen White nigdzie nie znajdziemy cytatu, w którym występowałoby słowo „Trinity” czyli „Trójca”. Bądźmy jednak uczciwi w ocenie autorki, skoro w Biblii nie występuje słowo „Trójca” Autorka opierała się tylko na Biblii zgodnie z protestancką zasadą „Sola Scriptura” Opierając się na „Comprehensive Index to the Writings of Ellen White” stwierdzam, że słowo “Trinity” nie występuje w autorki pismach. Także nie występuje w bazie pism Ellen White na płycie CD, zawierającej wszystkie, książki, periodyki i manuskrypty autorki.
Po wpisaniu do bazy danych, wyskakuje = 0 
Patrz -  http://apologetyka.adwentysci.org/?p=161
Autorka użyła określenia „Heavenly Trio” jeden raz.(Special Testimonies, seria B, nr 7, s. 62-63 [1905])  Cytat ten powielony jest zaledwie w pięciu innych dokumentach.
Podawanie domniemanego źródła, podważa wiarygodność Wikipedii a także autora, który je cytuje.
Pastor
Stanisław Niedziński
--Staniedz (dyskusja) 22:31, 20 lis 2014 (CET)
Drogi pastorze obecna wersja powinna Cię zadowolić: „Zarzuca się jej, że chrześcijański dogmat Trójcy Świętej sprowadzała w swych pismach do tryteizmu”. Nie jest napisane, że sprowadzała do tryteizmu, ale że zarzuca się jej sprowadzanie do tryteizmu. To wielka różnica. Oczywiście w jej pismach jest przechył w stronę tryteizmu i dzisiejsi adwentyści niestety padli tego ofiarą. Podawałeś kilka cytatów by udowodnić, że niczego nie sprowadzała do tryteizmu, ale niestety w każdym z nich był jakiś element tryteizmu. Ciekawym jest to, że nawet tego nie zauważasz. „Obowiązkiem wierzącego jest współpraca z Ojcem, Synem i Duchem Świętym” - to jest tryteizm. Przecież Chrystus jest pośrednikiem do Ojca, wystarczy poddać się tylko Chrystusowi, reszta wynika sama z siebie. „Moce te czynią z nas współpracowników Boga” - kolejny dowód na tryteizm. „Był równy Bogu, nieskończony i wszechpotężny…” to kolejny dowód na tryteizm. Gadanie, że zarówno Ojciec jak i Syn są z osobna nieskończeni i wszechpotężni jest także nielogiczne. Teoretycznie nie może być kilku osób nieograniczonych i nieskończonych, bo nawzajem się ograniczają. Trójca jako całość jest nieskończona, wszechpotężna, wszechwiedząca itp. Zauważasz różnicę? I dlatego adwentyści są wyznawcami tryteizmu, a przynajmniej mają przechył w stronę tryteizmu. Między nami mówiąc. Ale nie tylko adwentyści na to cierpią. Można wśród chrześcijan spotkać wiele osób, nieteologów, które mają przechył albo w stronę tryteizmu, albo monizmu. W każdym razie adwentystyczna Trójca jest inna od chrześcijańskiej. Czasami czytam publikacje Strażnicy i znajduję tam krytykę Trójcy, jednak za każdym razem jest to krytyka adwentystycznej Trójcy. Ale to nieważne. Adwentystyczna Trójca jest po prostu inna i o tym należy pisać. Gadanie, że to nieprawda jest wprowadzaniem w błąd.
O tym, że Bóg i dwaj aniołowie z Rdz 18 to Ojciec, Syn i Duch Święty przeczytałem w jednej z jej książek, nie pamiętam jakiej, a ponieważ mam siedem książek White niełatwo znaleźć. „Postanowiłem to sprawdzić we wszystkich dostępnych publikacjach Ellen White. Po wnikliwej analizie mogę stwierdzić, że zdanie to nie istnieje w jej publikacjach.” Widocznie przeczytałeś mniej jej książek ode mnie. „EGW posądzana jest o wiele wypowiedzi, które nie wyszły z pod jej pióra”. To samo można powiedzieć o innych, np. o JPII. „W pismach i dokumentach Ellen White nigdzie nie znajdziemy cytatu, w którym występowałoby słowo „Trinity” czyli «Trójca». Bądźmy jednak uczciwi w ocenie autorki, skoro w Biblii nie występuje słowo „Trójca” Autorka opierała się tylko na Biblii zgodnie z protestancką zasadą «Sola Scriptura»”. Warto dodać tę informację do artykułu. Opracowania mają jednak to do siebie, że pisane są językiem i pojęciami powszechnie stosowanymi. Nie ma znaczenia, że prawie nie używała terminu Trójca, bo jej pojęcie stosowała dosyć często. Chodzi o zachowanie sensu, semantyka nie jest istotna, ale warto raz zaznaczyć jakie terminy stosowała. Nie ma to nic wspólnego z zasadą „Sola Scriptura”. Ale adwentyści zasadę tę również traktują po swojemu, tzn. inaczej niż protestanci. Ale to bez znaczenia. Dodałem "Patriarchów i Proroków", bo wprowadziłeś mnie w błąd, tzn. doszło do nieporozumienia.
Niestety nie rozumiesz też czym jest encyklopedia. Sekcja krytyka jest obowiązkowa (chyba, że dana osoba w ogóle nie jest krytykowana, wtedy inna sprawa). Na wikipedii nie takie osoby jak White posiadają sekcję "Krytyka". Znajdziesz je u Billy'ego Grahama, Billy'ego Sundaya, Branhama i innych. Wiele ze stawianych zarzutów jest nieprawdziwa, ale pomimo tego przytaczamy te zarzuty. Nie ma znaczenia, czy krytyka jest słuszna, ważnym jest tylko to, że takie a takie zarzuty są stawiane komuś. Nie bierzemy pod uwagę krytyk z prywatnych blogów, forów internetowych. Są nawet całe artykuły o krytyce kogoś lub czegoś. Sekcja krytyka musi być w każdym artykule, jeżeli tylko krytyka danej osoby jest faktem. Tak się składa, że E.G. White jest szeroko i często krytykowana. Byli adwentyści zarzucają jej konszachty z masonerią. Zarzut śmieszny, ale przez niektórych stawiany. Każdy zarzut, o ile został opublikowany w niezależnym źródle ma prawo znaleźć się na wikipedii. Absurdalne zarzuty też. Zresztą absurdalne zarzuty kompromitują przede wszystkim tych, którzy je stawiają i dlatego warto je przytaczać. Zrobiłem tak w artykule o Grahamie. A wracają do naszego artykułu, w obecnej chwili za mało jest źródeł niezależnych. W ogóle nie ma źródeł recenzowanych, a te na wikipedii są najwyżej cenione. LJanczuk qu'est qui ce passe 22:52, 20 lis 2014 (CET)
thread_title:  Ellen White & Heavenly Trio 

message: Drogi Profesorze,
Przeczytałem wszystkie książki EGW, jakie wydane były w języku polskim, natomiast nie wszystkie publikacje w języku angielskim. (Mam poza sobą 55 lat pracy i naczytałem się wiele ksiąg, a coraz mniej wiem ) Nie wiem, jakie tytuły są w posiadaniu profesora, bo chętnie bym sprawdził, gdzie ten cytat występuje. W dodatku do „e-Bibli” - jest 10 pozycji książkowych jej autorstwa, lecz i w tym przypadku, nie występuje słowo Trójca po wpisaniu do wyszukiwarki. Nie chcę zaprzeczać, że gdzieś w tłumaczeniu na język polski ten cytat istnieje, bo mogła zajść jakaś pomyłka. Pierwsze wydanie „Wielkiego Boju”  tłumaczone było z języka niemieckiego. Tak mogło być z niektórymi innymi pozycjami książkowymi, czy też artykułami w periodykach.  Jednak weryfikacja ich powinna być dokonana w języku w jakim były napisane – czyli w języku angielskim.
Podany przeze mnie przykład, że w Biblii nie występuje słowo Trójca, nie znaczy, że w Trójcę nie wierzę. EGW nie wymieniała tego słowa w swych Pismach, ze zrozumiałych względów. Kościół Adwentystów powstawał w warunkach bardzo zróżnicowanych poglądów jego wyznawców. Kontynent amerykański, na którym znaleźli schronienie protestanci obfitował w wyznawców, którzy zdecydowanie odcinali się od dogmatów Kościoła Rzymsko Katolickiego. Nic dziwnego, że ich poglądy oscylowały wokół przekonań antytrynitarnych. 
Poglądy 17-letniej dziewczyny (Ellen Gould z domu Harmon), kształtowały się stopniowo. Także poglądy współwierzących ulegały przemianie. Dopiero po konferencji w Mineapolis (rok 1888), Ellen White zaczęła akcentować zagadnienie łaski czy też usprawiedliwienie z wiary.
Nie można oceniać poglądów autorki na podstawie kilku cytatów, które z pozoru sugerują, że poglądy  Ellen White ukierunkowane były na tryteizm . Jedynie całokształt jej wypowiedzi w danym temacie może pokazać jakich naprawdę była przekonań. Podam przykłady: 
•	”Postanawiając dać nam odkupienie, nie żałował (Ojciec u.wł.) dla nas nic, co miał najdroższego, co konieczne było dla dokonania tego dzieła. Nie ukrył żadnej prawdy niezbędnej do naszego zbawienia, nie zaniechał żadnego cudu miłosierdzia. Nie został pominięty żaden akt boskiej potęgi. Łaska następowała po łasce, dar po darze. Wszystkie skarbce nieba otworzyły się dla szukających zbawienia. Mając w posiadaniu bogactwa wszechświata i źródła nieskończonej mocy, oddał Bóg to wszystko w ręce Chrystusa i rzekł: Wszystko to jest dla człowieka. Użyj tych darów, aby przekonać człowieka, że nie ma na ziemi ani na niebie miłości większej niż Moja. Znajdzie on swe największe szczęście w miłości do Mnie.”  „Życie Jezusa – Ofiarowanie” 
•	Ramiona Ojca obejmują Syna i zostaje powiedziane: “Niech mu oddają pokłon wszyscy aniołowie Boży” (Hebr. 1,6). Ż.J. „Do Ojca mego i Ojca waszego”
•	“Bo Ojciec nikogo nie sądzi, lecz wszelki sąd przekazał Synowi, aby wszyscy czcili Syna, jak czczą Ojca. Kto nie czci Syna, ten nie czci Ojca, który go posłał. (...) Jak bowiem Ojciec ma żywot sam w sobie, tak dał i Synowi, by miał żywot sam w sobie. I dał mu władzę sądzenia, bo jest Synem Człowieczym”.  „Ż.J. - Betezda i Sanhendryn”
•	  [63]Osobowość Ojca i Syna, jak i jedność, jaka między Nimi istnieje, są przedstawione w siedemnastym rozdziale Ew. Jana w modlitwie Chrystusa za Jego uczniów: „A nie tylko za nimi proszę, ale i za tymi, którzy przez ich słowo uwierzą we mnie. Aby wszyscy byli jedno, jak Ty, Ojcze, we mnie, a Ja w tobie, aby i oni w nas jedno byli, aby świat uwierzył, że Ty mnie posłałeś” (Jan 17,20.21  Śladami Wielkiego Lekarza - „Prawdziwe poznanie Boga”  
•	Chrystus był w Bogu, a Bóg objawiał się w charakterze Syna. Jezus pragnął myśli ludu zwrócić na to objawienie. „Dni służby” (8) tamże.
•	Bóg objawiał siebie człowiekowi we wszystkich czasach jedynie za pośrednictwem Chrystusa. „Wszakże dla nas istnieje tylko jeden Bóg Ojciec, z którego pochodzi wszystko i dla którego istniejemy, i jeden Pan, Jezus Chrystus, przez którego wszystko istnieje i przez którego my także istniejemy” (1 Kor. 8,6). „On ci to w czasie zgromadzenia na pustyni pośredniczył między aniołem, który do niego mówił na górze Synaj, a ojcami naszymi, on też otrzymał słowa żywota, aby je nam przekazać” (Dz. 7,38). Anioł ten był objawem Bożym (Iz. 63,9). Aniołem, w którym wyraziło się imię wielkiego Boga (II Mojż. 23,20-23). Określenie to nie może odnosić się do kogoś innego niż do Syna Bożego. Prorocy i Królowie - przypisy 10.10
•	    [12]Król wszechświata zgromadził przed sobą niebiańskie zastępy, aby w ich obecności przedstawić prawdziwą pozycję swego Syna i ukazać zależność od Niego wszystkich stworzonych istot. Syn Boży dzielił z Ojcem Jego tron, a chwała wiecznego, samoistnego Boga otaczała ich obydwu. Wokół tronu zgromadzili się święci aniołowie, w olbrzymiej, niezliczonej liczbie - „tysiąc tysięcy i dziesięć tysięcy razy dziesięć tysięcy” (Obj. 5,11), najwznioślejsi aniołowie, jako słudzy i poddani, radujący się światłem, które na nich padało z obecności Bóstwa. Przed zgromadzonymi mieszkańcami nieba Król oświadczył, że nikt oprócz Chrystusa, jednorodzonego Syna Bożego, nie może w pełni pojąć Jego zamierzeń, i że to Jemu powierzono wykonywanie wielkich zamierzeń woli Bożej. Syn Boży wykonywał wolę Ojca przy stwarzaniu wszystkich zastępów nieba, i to Jemu, tak jak Bogu, należą się hołd i posłuszeństwo. Chrystus miał wciąż przejawiać swoją boską moc, którą okazał stwarzając ziemię i jej mieszkańców. W tym wszystkim jednak nie szukał władzy i wywyższenia siebie wbrew Bożym planom, ale wywyższał chwałę Ojca i wykonywał Jego miłosierne oraz pełne miłości zamierzenia. „Patriarchowie i Prorocy - Dlaczego Bóg dopuścił grzech” akapit 12
•	[6]Ojciec działał przez swojego Syna w stwarzaniu wszystkich niebiańskich istot. „Ponieważ w nim zostało stworzone wszystko, (...) czy to trony, czy panowania, czy nadziemskie władze, czy zwierzchności; wszystko przez niego i dla niego zostało stworzone” (Kol. 1,16). „Patriarchowie i Prorocy – Dlaczego Bóg dopuścił grzech”  
PS Czy Ellen White trzymała się zasady reformacji „Sola Scriptura”?  Zdecydowanie tak, gdyż uznawała autorytet Pisma Świętego ponad swe publikacje i kierowała czytelnika do Biblii. Jej pisma nie mają charakteru kanonicznego.
Dla celów porównawczych warto zaznaczyć, że pisma White wydają się mieć w adwentyzmie mniejsze znacze¬nie doktrynalne, niż dokumenty Konfesji Luterańskiej w Kościołach luterskich, reprezentujących konserwatywne ich skrzydło, ale nieco większe niż zbiór pism Lutra. Pisma p. White nie cieszą się wśród adwentystów aż takim auto¬rytetem, jaki wydają się mieć pisma Mary Beker Eddy dla członków ruchu Christian Science (Wiedza Chrześci¬jańska). Adwentyści stwierdzają, że „pisma Ellen G. White poddaje się kontroli Biblii, ale w żadnym wypadku Biblii nie poddaje się kontroli jej pism” (QD, s. 90). Jest to stwierdzenie w dostatecznym stopniu prawdziwe, niemniej jednak w kwestiach dotyczących wykładu Biblii pisma jej dostarczają adwentystom ważnych zasad hermeneutycznych (podobnie jak czynią to dla innych Kościołów konfesje reformacyjne). W obu przypadkach stwierdzić wypada, że z pism tych można czynić użytek, ponieważ są zgodne z Pismem Świętym”. „Nauki Pisma Świętego” – Zachariasz Łyko str.428
--Staniedz (dyskusja) 02:56, 21 lis 2014 (CET)
thread_title:  Ellen White o Trójcy cd 

message: Ellen White nie dokonywała poprawek w Biblii. Jest to zarzut nie poparty żadnym dowodem. Autorka korzystała głównie z King James Version. Książki, które pisała nie są nadinterpretacją Biblii, tak jak nie są nadinterpretacją Biblii książki innych autorów takich jak: Daniela Ropsa; Romana Brandstaettera i innych.  Podany przykład jakoby Ellen White napisała, że nie Jezus lecz uczniowie powołali Judasza jest wyssany z palca. Podaję cytaty z książki „Życie Jezusa” (Ellen White):
„Zbawiciel nie odtrącił Judasza, przyznając mu miejsce wśród dwunastu. Powierzył mu pracę ewangelisty, obdarzając go mocą uzdrawiania chorych i wypędzania złych duchów. Lecz Judasz nie potrafił podporządkować się całkowicie Chrystusowi, ponieważ nie wyrzekł się swych ziemskich ambicji i umiłowania pieniędzy…Ellen G. White ”Życie Jezusa rozdz. -  Judasz” (Chrześcijański Instytut Wydawniczy „Znaki Czasu”)
…Na rok przed zdradą Judasza Chrystus oświadczył: “Czy nie dwunastu was wybrałem? Ale jeden z was jest diabłem” (Jan 6,70). tamże
Uczniowie pragnęli przyjęcia Judasza do swego grona. Obdarzony imponującą powierzchownością, przenikliwym umysłem i zręcznością był przez uczniów widziany jako ten, który może być Chrystusowi bardzo pomocny w realizacji Jego dzieła. Toteż byli zdziwieni obserwując chłód, jaki mu okazał Jezus. „Życie Jezusa – rozdz. – Powołał ich dwunastu”--Staniedz (dyskusja) 17:19, 12 gru 2014 (CET)
thread_title:  Zarzuty dotyczące interpretacji Biblii