Dyskusja:Improwizacja (taniec)

message: Przeniosłem to z treści artykułu, gdyż brakowało przypisów: Karol Karolus (dyskusja) 13:46, 15 paź 2011 (CEST)

message: Wszystko zależy od tańczącego, jedynym ograniczeniem są jego możliwości. Ruch i wszystkie jego właściwości, takie jak tempo, zakres czy charakter, są dowolne. Często poszczególne elementy powstają bez udziału świadomości. Tancerz poddaje się ciału, które szybciej reaguje na muzykę, dotyk, elementy przestrzeni i inne impulsy, w naturalny sposób łączy ze sobą ruchy, co pozwala wydobyć indywidualny sposób tańca. Z drugiej strony jednak, w takiej sytuacji łatwo poruszać się jedynie w obrębie ruchowych nawyków (cliché).
thread_title:  Improwizacja dowolna 

message: Taniec, który nie jest zupełnie dowolny nie przestaje być improwizacją. W tańcach ludowych czy etnicznych ograniczenia wynikają często z tradycji oraz z samego charakteru tańca. Tak na przykład improwizujacy tancerz flamenco może wykonać podczas stepowania dowolne kroki, jeśli rozkładając akcenty zachowa rytm, należący do flamenco. Innym kryterium improwizowania jest to zastosowane w American Tribal Style (improwizowanym tańcu grupowym łączącym elementy charakterystyczne dla tańców orientalnych, północno- i zachodnioafrykańskich, klasycznych hinduskich oraz flamenco). Liderka, która może się zmieniać w trakcie tańca, prowadzi grupę inicjując za pomocą określonych gestów kolejne figury. Dobra komunikacja między członkami grupy jest niezbędna, aby improwizacja, składająca się z sygnalizowanych na bieżąco skanonizowanych kroków i kombinacji, była synchroniczna i sprawiała wrażenie choreografii. 
W tańcu współczesnym ograniczenia pojawiają się często jako narzędzie poszukiwań. Ograniczając lub określając jakiś aspekt ruchu, prowokujemy tańczącego do szukania nowych sposobów poruszania się (także do zerwania z jego cliché). W improwizacji z udziałem kilku osób, oprócz rodzaju działania (chodzenie, skakanie, czołganie się), jego charakteru czy tempa możemy też określić np. możliwość i sposób interakcji - możliwości są nieograniczone. Tancerze muszą pamiętać o zasadach, ale nadal dozwolony jest taniec à vista (bez przygotowania). Niektóre eksperymenty wymagają jednak przygotowania. Aby możliwa była improwizacja na podstawie kodu, tancerze muszą najpierw się go nauczyć. Systemy sygnałów mogą być związane ze zdarzeniami losowymi (chance operations). Te ostatnie były często wykorzystywane przez uczestników zajęć Roberta Dunna, na początku lat 60. (Judson Dance Theatre). Określały moment rozpoczęcia lub zakończenia spektaklu, improwizacji albo konkretnego ruchu. Mogły też sygnalizować jakąś zmianę (np. zatrzymanie uczestników lub zmianę tempa) – wszystko zależało od ustalonych wcześniej zasad. Polecenia mogły być bardzo precyzyjne lub ogólnikowe, dotyczyć wszystkich tańczących lub tylko niektórych.
Przykładem wykorzystania kodu oraz chance operations jest eksperyment Ruth Emmerson (JDT): Tancerze poruszali się w przestrzeni, która została podzielona na 8 sektorów (oznaczonych numerami). Okna (6) też zostały ponumerowane. Struktura została przygotowana na 3 do 8 osób, miejsca przy oknach miały być wykorzystywane tak, aby na początku dwie osoby pozostawały bez okna. Uczestnicy zostali także ponumerowani (wykorzystanie przestrzeni i ilość okien miało odpowiadać liczbie osób). Osoby stojące przy oknach czekały, aż światło uliczne zacznie migać, liczyły jrgo migotania podczas jednego wdechu, następnie przesuwały się do swojego miejsca(numer)i tańczyły swój taniec tyle razy, ile wynosiła 1/2 ich numeru. Tancerze bez okien czekali aż któreś z nich się zwolni i postępowali według tego samego schematu. Każdy powtarzał całość dwa razy, w innej części swojej przestrzeni. Wydarzenia losowe (zmiana świateł) zostały wykorzystane jako sygnały, odpowiadało im określone wcześniej działanie. Tutaj tańczący znali swój kolejny ruch, nie znali jednak momentu jego rozpoczęcia, musieli także znać położenie innych uczestników. Takie rozwiązanie stworzyło zależności nie tylko pomiędzy tańczącymi, ale także pomiędzy ludźmi a przestrzenią, w której się poruszali oraz elementami zewnętrznymi (skrzyżowanie).
thread_title:  Improwizacja podlegająca zasadom 

message: Improwizacja taneczna, w której uczestniczą przynajmniej dwie osoby. Polega na współdziałaniu, prowokowaniu się wzajemnie do ruchu poprzez dotyk (działanie w kontakcie fizycznym). Ważnymi elementami takiej pracy są m.in.: zaufanie, wyczulenie zmysłów, skupienie na ‘tu i teraz’ oraz gotowość do reakcji na działania innych. Jej twórcą jest Steve Paxton, a rok 1972, w którym rozpoczął pracę nad Magnesium, uznaje się za moment powstania improwizacji kontaktowej. Pomysł pojawił się gdy Steve Paxton przygotowywał solo. Zauważył, że może wchodzić w kontakt z podłożem i wykorzystać je, zaburzając konwencję ruchu opartą na pozycji pionowej. Wpadł na pomysł spróbowania tego samego z większą liczbą osób - poprowadził warsztaty, podczas których tancerze poruszali się nisko po podłodze, czołgali, upadali, ale także wpadali na siebie, przetaczali się, poruszali się razem, w kontakcie. Magnesium zostało zainspirowane ruchem atomów. Tancerze wpadali na siebie z dużą siłą, wykorzystywali ciężar oraz bezwład ciała. Była to pierwsza próba wykorzystania tak silnej fizycznie interakcji w improwizacji. Nie było wiadomo, czy ludzie mogą wytrzymać ruch zupełnie pozbawiony struktury, czasem szybki, dezorientujący, dlatego w próbach do Magnesium brali udział tylko młodzi mężczyźni. Po tym pierwszym, udanym, eksperymencie Steve Paxton poprowadził kolejne warsztaty, tym razem z udziałem tancerzy Grand Union. Improwizacja kontaktowa stała się przedmiotem działań tej grupy i bardzo szybko zyskiwała popularność, mimo że takie spojrzenie na taniec było zupełnie odmienne od dotychczasowego.
thread_title:  Improwizacja kontaktowa (Contact Improvisation)