Dyskusja:Skutek

message: Ponieważ wszechświat w którym istniejemy jest dynamiczny uważa się że musi istnieć przyczyna zmian które w nim obserwujemy. Każda jednostka w czasoprzestrzeni ma początek, istnieje przez jakiś czas i ma koniec. Wobec tego uważa się że Wszechświat, który także jest jednostką, również miał swój początek i będzie miał koniec. Ale takie podejście nie uwzględnia moliwości że Wszechświat jest wieczny i że nie miał ani początku ani nie będzie miał końca.Wieczne istnienie nie wyklucza tworzenia bo to niezależna motywacja tworzy zmieniając to co już istnieje. Pytanie jest w jakim kierunku te zmiany zdążają. A może nigdzie nie zdążają bo to co istnieje i zmienia się powtarza się bez zmiany.Wtedy tylko motywacja musi być wieczna.  
 	Jednostka niema inicjatywy i może wejść w  interakcję tylko z czymś  niezależnym od niej. Taka jednostka nie zmieni się jeżeli coś do niej jest dodane i równocześnie to samo jest od niej odjęte. W tym wypadku, pomimo motywacji i zmiany nic się nie zmieniło jeżeli chodzi o jednostkę. Niezmienność Wszechświata odnosi się do całości jego przestrzeni, tak jak my to widzimy. Grawitony są wszystkie identyczne tak że tylko sama motywacja zmienia swoje położenie. Motywacja powoduje że grawitony wirują bo nie mogą zmienić swojego położenia liniowo. Wirowanie przenosi się z jednego grawitonu na sąsiedni wtedy kiedy istnieje różnica w prędkości wirowania. Ponieważ tylko identyczne jednostki wirowania łączą się dlatego zmiany w prędkościach wirowania mogą być albo podwojone albo przepołowione. Zmiana nie dotyczy samej motywacji bo ta jest, w danym punkcie, sumą identycznych jednostek wirowania o wielkości których decyduje 'początek', czyli centrum. 
	Miejscem w którym 'rodzą' się najmniejsze jednostki wirowania jest doskonałe centrum którym jest stała i niezmienna Nicość, a same jednostki są także Nicościa. Centrum jest miejscem obserwatora i jest obserwatorem. Jest to punkt '1' a jeden ma to do siebie że jest w sobie i równocześnie zawiera siebie. Każda część jeden jest jeden a każda z nich jest w jeden jako całość. Jeden sam w sobie jest niezmienny ale obserwator widzi go albo od zewnątrz albo od wewnątrz. To obserwator jest dynamiczny w stałym '1'. Obserwatora limit 'ja', który jest Nicością, ogranicza punkt Nicości i daje obserwatorowi świadomość istnnienia tego punktu Nicości czyli jego 'ja'. Obserwator i to co on obserwuje są 'tożsamością' i jest to stała Nicość. Przez to że istnieje obserwator przestaje istnieć Nicość bo istnieje 'coś' mianowicie obserwator. Kiedy niema obserwatora wtedy istnieje Nicość która nie jest obserwowana. Ten stały dualizm istnienia-nieistnienia jest w świadomości obserwatora a to znaczy że istnieją cztery elementy, dwa z nich w pierwszym 'tetaz' a cztery w drugim 'teraz'. Przejście z pierwszego 'teraz' do drugiego 'teraz' i zamiana mnogości dwa na mnogośc cztery jest zmianą wewnątrz stałego punktu Nicości. Co więcej, pierwsze 'teraz' staje się przeszłością która umieszczona jest, jako pamięć, w drugim 'teraz' razem z świadomością zmiany z dwa na cztery. Stały punkt Nicości '1' pozostaje bez zmiany bo podział odbywa się wewnątrz. Brak równowagi pomiędzy dwoma obserwacjami motywuje do dalszych obserwacji tak że mnogośc części stałego '1' rośnie jak 2 do potęgi 'n', gdzie (0<n<oo), a części zmieniają się jak 1/2 do potęgi 'n'. Kiedy 'n' zbliża się do (oo) części zbliżają się do Nicości a to powoduje odwrócenie transformacji co daje początek nowemu, identycznemu cyklowi zmian. Jak jest zorganizowane medium czasoprzestrzeni, kiedy widziane jest z centrum, pokazane jest w 'Edytuj' 'Organizacja rzeczywistości', (Dskusja; Organizacja w Organizacja. KK (213.158.199.136 (dyskusja) 13:10, 5 lip 2010 (CEST))
thread_title:  Skutek bez przyczyny.