Dyskusja:Dariusz Ratajczak

message: Proponuję zaczerpnąć trochę z poniższych treści:
Kim jest dr Ratajczak?
Notka biograficzna
Dariusz Ratajczak ( ur. 1962), historyk, absolwent Uniwersytetu Adama Mickiewicza w Poznaniu, doktor nauk humanistycznych. Do kwietnia 2000 r. adiunkt w Instytucie Historii Uniwersytetu Opolskiego. Autor Polaków na Wileńszczyźnie 1939 - 1944 (Opole 1990); Świadectwa księdza Wojaczka (Opole 1994); Krajowej Armii Podziemnej 1945-1952 (współautor, Opole-Gliwice 1996), Tematów jeszcze bardziej niebezpiecznych (Kociaty - New York 2001).
W roku 1999 opublikował zbiór felietonów historycznych zatytułowany Tematy niebezpieczne (Opole 1999, Warszawa 1999, Boston 1999). W jednym z nich zreferował poglądy tzw. rewizjonistów holokaustu, co stało się powodem bezprzykładnych ataków na osobę autora ze strony publicystów Gazety Wyborczej, tropicieli polskiego antysemityzmu oraz środowisk żydowskich - krajowych i zagranicznych.
W ich wyniku Ratajczakowi wytoczono proces sądowy (który nadal się toczy; autorowi grozi do roku pozbawienia wolności) oraz po rocznym, neostalinowskim śledztwie usunięto go z Uniwersytetu opolskiego z zakazem pracy w zawodzie nauczycielskim na 3 lata. Zakaz ten obejmuje wszystkie szczeble nauczania, od szkół podstawowych poczynając. Decyzja Uniwersytetu została podtrzymana przez Ministerstwo Edukacji Narodowej. Obecnie dr Dariusz Ratajczak przygotowuje do druku pozycję pt. Sprawa dr Dariusza Ratajczaka, czyli polski uniwersytet za zamkniętymi drzwiami, a jednocześnie pracuje w charakterze portiera w jednej z opolskich firm. Żonaty, dwoje dzieci.
Media o Dariuszu Ratajczaku
Nowe średniowiecze - nowa inkwizycja
...Książka doktora Ratajczaka ["Tematy niebezpieczne", Opole 1999 - przyp. DR] zawierała m.in. przedstawienie poglądów historyków nazywanych rewizjonistami Holokaustu. Historycy ci przyczynili się m.in. do znacznego skorygowania w dół liczby ofiar obozu oświęcimskiego, ale nie jest wykluczone, że w jakichś sprawach przesadzają w swoim rewizjoniżmie. Tymaczsem większość osób komentujących wyrok opolskiego sądu (nawiasem mówiąc, nieprawomocny...) twierdzi, że naganne jest w ogóle samo przedstawianie poglądów rewizjonistów Holokaustu nawet wtedy, gdy autor zamierza z nimi dyskutować. Poglądy te mianowicie mają być nie tylko fałszywe, ale i motywowane nienawiścią.
replies: text: Jest to nieprawda. Liczba ofiar obozu Auschwitz-Birkenau nie została skorygowana przez "rewizjonistów Holokaustu", ani też nie przyczynili się oni do tego. Michalkiewicz broniąc kolegi podaje ogólnik, do tego fałszywe. Oto jak przedstawiają się fakty. Zawyżona liczba 4 milionów pomordowanych w Auschwitz-Birkenau została ustalona przez komisję radziecką (m.in poprzez oszacowania związane z wydajnością pieców krematoryjnych oraz pierwsze zeznania Rudolfa Hössa - komendanta obozu) i od początku wzbudzała kontrowersje wśród historyków (w tym wśród żydowskich badaczy Holocaustu). Dokładne wyliczenia przeprowadził na początku lat 90. historyk działu historyczno-badawczego muzeum Auschwitz-Birkenau, Franciszek Piper. Są na ten temat oficjalne, naukowe opracowania - odsyłam do nich po szczegóły. Łączenie osoby Franciszka Pipera i innych historyków, którzy brali udział w tych badaniach, z ruchem "rewizjonistów Holocaustu", podobnie jak łączenie tego ruchu z naukowym podejściem historycznym, jest - delikatnie mówiąc - fałszowaniem rzeczywistości, i do tego krzywdzącym.
Oficjalnie penalizacja kłamstwa oświęcimskiego uzasadniana jest potrzebą ochrony pamięci ofiar niemieckich zbrodni w czasie II wojny światowej. Wydaje się jednak, że chodzi o coś więcej, a nawet, że wspomniana ochrona pamięci może być tylko wiarygodnym i onieśmielającym pretekstem. Do takiego wniosku skłoniły mnie gwałtowne protesty środowisk żydowskich również wobec prób tzw. pomniejszania wyjątkowości Holokaustu, czyli masowej zagłady wiekszości Żydów europejskich, będących w zasięgu władzy niemieckiej podczas II wojny światowej. Obiektem takich ataków stał się ostatnio wysoki rangą polityk węgierski. Powiedział on, że Holokaust był epizodem czy też jednym z epizodów II wojny światowej.

text: Penalizacja kłamstwa oświęcimskiego jest uzasadniana również jego niezgodnością z prawdą historyczną oraz potrzebą przekazania przyszłym pokoleniom jednoznacznego i zgodnego z prawdą obrazu Holocaustu, aby zmniejszać ryzyko powtórki w przyszłości. Tu nie chodzi tylko o pamięć ofiar, choć to też jest ważne.
Opinia na temat rangi Holokaustu pośrod wydarzen II wojny światowej zależy-jak sądzę-od punktu widzenia.Bardzo możliwe, że dla Zydow,przejętych tragedią swego narodu,Holokaust był i pozostanie najważniejszym wydarzeniem tej wojny. Jednakze taki punkt widzenia nie musi być powszechny i to wcale nie z powodu jakiejś nienawistnej czy antysemickiej motywacji,tylko z powodu odmienności doświadczeń.Dla co najmniej 2 milionow Polaków z dawnych Kresów Wschodnich Rzeczypospolitej najważniejszym wydarzeniem tamtej wojny może być przecież deportacja na Syberię czy do Kazachstanu, połączona z utratą całego mienia,a najczęściej także życia wielu najbliższych.Dla mieszkańców Leningradu najważniejszym wydarzeniem II wojny może być blokada tego miasta,którą setki tysięcy przypłaciły śmiercią z głodu,zimna i od niemieckiej broni.Dla Rosjan w ogóle najważniejszym wydarzeniem tej wojny może być śmierć 22 milionów rodaków,a więc strata o wiele przewyższająca liczbę wszystkich Żydów na świecie.Dla Japończyków najważniejsze mogą być eksplozje bomb atomowych nad Hiroszimą i Nagasaki. (...)

text: Nie wiem jak to się ma do tematu
A jednak srodowiska żydowskie konsekwentnie i uporczywie molestują każdego,komu przytrafi się pomniejszanie wyjątkowości Holokaustu. Odnoszę wrażenie,że nie chodzi tu wcale o pietyzm dla pamięci ofiar, bo takie zacietrzewione pieniactwo z pewnością czczeniu pamięci ofiar nie sluży.Skoro jednak nie służy temu celowi,to może służy jakiemuś innemu? Sądzę,że nietrudno ten cel wskazać.Jest nim dążenie do narzucenia opinii światowej przekonania o wyjątkowości narodu żydowskiego,nawet nie ze względu na Holokaust,tylko w ogóle (...)

text: Rzeczywiście, bardzo encyklopedyczne stwierdzenia. Niby jak mamy te wizje użyć w wiki?
Do niedawna czynnikiem utrzymującym naród żydowski w spoistości była przede wszystkim religia(...)Jednak w wieku XIX wśród Żydów,podobnie zresztą jak wśród innych narodów,pojawił się nacjonalizm pod postacią syjonizmu.Syjonizm mógł czerpać energię z żarliwości religijnej,tym bardziej,że judaizm ma charakter ekskluzywnej religii narodowej.Jednak zródła tej religijnej żarliwości nie biją dzisiaj już tak intensywnie,jak kiedyś,ponieważ w drugiej połowie XX wieku naród żydowski,podobnie zresztą jak inne narody,został dotkniety sekularyzacją.Czymże w warunkach postępującej sekularyzacji ma żywić się nacjonalizm? Jakąś namiastką religii,która nie wymaga już wiary w Boga,a jedynie celebrowania kolejnego wydarzenia w historii narodowej,wydarzenia podobnego rangą do przejścia suchą stopą przez Morze Czerwone.

text: Po raz kolejny. Czyste wizje niepodparte żadnymi dowodami ani źródłami. To jest publicystyka polityczna, a nie artykuł naukowy, zrozum.
Gdyby to była tylko namiastka religii, można by na tym poprzestać.Problem wynika stad, że zadaniem tej namiastki ma być podsycanie nacjonalizmu,a wiec żywionego przez wielu Żydów przekonania..., że są oni członkami narodu pod kazdym względem wyjątkowego i z tego tytułu zasługującego na specjalne miejsce na świecie.Jeśli tylko ja sam jestem przekonany i o własnej wyjątkowości,i o przynależnym mi z tego tytułu miejscu na świecie ,to marna to satysfakcja i niewielki pożytek.Prawdziwej satysfakcji i oczywistego pożytku dostarcza dopiero sytuacja,że takie przekonanie podzielają również wszyscy inni.A jeżeli nie chcą podzielać?To trzeba ich jakoś do tego przymusić,ot - choćby przez uporczywe i konsekwentne molestowanie.
W ten oto sposób namiastka w postaci religii Holokaustu doczekała się swojej Inkwizycji. Dowodem na jej istnienie jest m.in. penalizacja kłamstwa oświęcimskiego i natrętne domaganie się powszechnego uznania najwyższej rangi Holokaustu pośrod wydarzeń w historii świata. Omnia principia parva sunt, więc i ta Inkwizycja rozpoczyna skromniutko: od ustalenia przy pomocy kodeksów karnych obowiązującej wersji historii (...) W ten sposób jednak opinia publiczna zostanie oswojona z praktyka ustalania historycznych prawd przy pomocy prokuratora, sądu i więzienia. Wtedy, być może, przyjdzie kolej i na stosy...

text: Po raz kolejny: poglądy na temat karania kłamstwa oświęcimskiego. Mamy to tutaj umieszczać? To tak, jakbyś przy każdym, kto miał problemy z prawem dyskutował, czy prawo jest dobre czy nie.
Stanisław Michalkiewicz
Najwyższy Czas!, 18-25 grudnia 1999
(...) Szanująca się uczelnia powinna go [Ratajczaka - przyp. DR] usunąć (...) Ma rację pani Tulli: trzeba wyrzucać, nie podawać ręki...

text: Piotr Pacewicz też jest dobry... ciekawe jak chcesz to wykorzystać w wiki? Dariusz Ratajczak (ur. pewnego dnia) - człowiek, któremu nie powinno się podawać ręki ;)
Piotr Pacewicz
Gazeta Wyborcza, 10 grudnia 1999
Opolscy uczeni
(...)Nic nie wskazuje, by antysemityzm w naszym kraju miał przycichnąc. Jego formy krańcowej, kłamstwa oświęcimskiego, dawniej u nas nie było. A teraz jest.
Andrzej Osęka
Gazeta Wyborcza, 11-12 grudnia 1999
Wolnosc słowa minus Ratajczak
(...) Wolność słowa minus Ratajczak nie jest zatem brakiem wolności słowa, ale wolnością słowa rozumnie ograniczoną (...) Praca Ratajczaka może się... okazać wyjątkowo dobrą pożywką dla aberracyjnych antysemickich teorii spiskowych, zwłaszcza, gdyby znalezli się jego naśladowcy - naszą odpowiedzialnością jest uczynić wszystko, by się nie znalezli.
Tomasz Merta
Życie, 11-12 grudnia 1999
21 karier na XXI wiek
Dariusz Ratajczak - doktor historii, sprawca tzw. kłamstwa oświęcimskiego. Po długotrwałych apelacjach publicystów Gazety Wyborczej doktor Ratajczak zostanie skazany i umieszczony w szpitalu psychiatrycznym. Tak samo jak swojego czasu w psychuszce został umieszczony przez sowietów rosyjski historyk Władimir Bukowski. Spetany kaftanem, będzie Ratajczak rozpamiętywał swoje błędy i wypaczenia, polegające na tym, że pisał cierpko o Żydach, zamiast słodko o komunistach. Efektem pobytu w psychiatryku będzie to, że ilekroc na Opolszczyznę przyjedzie jakis zagraniczny dzienniklarz, tylekroc po miarodajną opinię będzie się udawał... do Ratajczaka... Będą mu tego zazdrościc równie zawistni, co nijacy koledzy z uniwerku.
Zbigniew Górniak,Mirosław Olszewski
Nowa Trybuna Opolska, 24-26 grudnia 1999
(...) Wracamy do epoki pomówień o czary,sądzenia czarownic. Gazeta Wyborcza z 20.X. br. [1999 - przyp. DR] na pierwszej stronie wołała Łgarza pod sąd. Jej intelektualiści bez zmrużenia oka, zamiast żmudnych dociekań historycznych, z miejsca orzekli, że dr Ratajczak łże. Powinni podać, kiedy doznali iluminacji, który ze starotestamentowych proroków oznajmił im, że dr Ratajczak kłamie, podając relacje znanych historyków zachodnich, wątpiących w niektóre obiegowe sądy,dotyczące sytuacji więzniów w KL Auschwitz i Birkenau (...) Ustawa o tzw. kłamstwie oświęcimskim zabrania nie tylko posiadania odmiennego zdania o tym,co się działo w Auschwitz i Birkenau w latach wojny. Kładzie ona tamę wątpieniu naukowemu, bez którego nie ma nauki (...) Dr Ratajczak przestępstwa nie popełnił. Zachował godną podziwu, niezależną postawę badacza (...) Dr Ratajczak broni wolności nauki. I chwała mu za to.
Prof. Ryszard Bender
Głos, 20 listopada 1999
Niezadowolony Bernard Ossel [dziennikarz z Le Temps pisze 9 grudnia: polski historyk nie zostanie ukarany (...) Na szczęście Ratajczak mógł tylko sprzedac 5 egzemplarzy [książki - przyp. DR] - uspokaja czytelników Ossen. Uff,polska demokracja znow wyszła obronna ręką. Gdyby historyk mógł sprzedać 6 egzemplarzy - NATO musiałoby zaraz zbombardować Opole (...) Można się obawiac, że umorzenie jego sprawy może zostać zanegowane w wyniku nacisku silnego lobby żydowskiego w Polsce (...) Dr Ratajczak jest człowiekiem o dużej wiedzy, religijnym, obdarzonym charakterem (...)
Juergen Graf
Niezalezny historyk szwajcarski, m.in. współautor książki KL Majdanek, Castle Hill Publisher, 1998.
Wyjątki z korespondencji przekazanej na ręce niezaleznych historyków zachodnioeuropejskich oraz piszącego te słowa.
Papon i Ratajczak
Z pozoru te dwa nazwiska - Maurice Papona,byłego prefekta policji w Paryżu i dr.Dariusza Ratajczaka z Opola- nic nie łączy.Tylko jednak z pozoru.Obaj zostali oskarzeni : Papon o współudzial w holocauście,Ratajczak o tzw. kłamstwo oświęcimskie.Papon ma 89 lat i podczas wojny był funkcjonariuszem rządu Vichy,ale jednocześniewspółpracował z antyniemieckim ruchem oporu,ratując wielu ludzi,w tym Żydów,a już po wojnie pozostawał bliskim współpracownikiem gen. De Gaulle`a.Mimo to oskarżono go o udział w zagładzie tego narodu,czego dowodem ma być deportacja do obozów koncentracyjnych 1500 Żydów z Bordeaux.Skazany został na 10 lat więzienia.Ratajczak urodził się już po wojnie,jest historykiem młodego pokolenia.Jego z kolei oskarzono o to,że w wydanej przez siebie książce Tematy niebezpieczne zreferował poglady na temat holocaustu tzw. szkoły rewizjonistycznej,zgadzając się z nią tylko w tym,że podawana powszechnie liczba Żydów,którzy zginęli podczas wojny jest raczej przesadzona (co jest np..zgodne z ostatnimi badaniami archiwów Muzeum Oswięcimskiego).
Papon i Ratajczak to ofiary histerii wypływającej wprost z tzw. religii holocaustu.Histerii tej ulegają nie tylko Żydzi,ale może w jeszcze większym stopniu elity polityczne i media.Wystarczy tylko jeden sygnał, by na wybraną ofiarę rzuciła się cała prasa,radio i telewizja,by uznane autorytety zgodnie potępiły kazdego, na którego pada cien podejrzen.We Francji- jak twierdzi Papon - nie było możliwe dojście do prawdy, gdyż wytworzono atmosferę polowania z nagonką (...) U nas powoli zaczyna się dziać to samo.Wystarczyło tylko, by Gazeta Wyborcza wskazała cel i jak za dotknięciem czrodziejskiej różdzki poważni,jakby się wydawało,ludzie zamienili się w gorliwych oskarżycieli i na wyścigi potępiali w mediach wyczyny doktora z Opola. Szczytem takiego zakłamania była wypowiedz prof. Wojciecha Wrzesińskiego, prezesa Polskiego Towarzystwa Historycznego,który stwierdził publicznie, że Ratajczak utracił prawo nazywania się historykiem.
Już raz w naszej historii przeżywaliśmy okres,kiedy ex cathedra ustalano kto jest,a kto nie jest dobrym historykiem,już raz urządzano polowania na czarownice, wykreslając z panteonu polskiej nauki wybitnych jej przedstawicieli tylko dlatego, że stalinowsko-bermanowska klika uznala ich za antysemitow. Czym to się skończyło,wszyscy dobrze wiemy.
Jan Engelgard
Mysl Polska, 31 pazdziernika 1999
Komitet Pamięci Ofiar Stalinizmu w Polsce, Zarząd Główny we Wrocławiu
Pan dr Dariusz Ratajczak
Uniwersytet w Opolu
Wielce Szanowny Panie Doktorze!
Mamy nadzieję,że w tych trudnych dla Pana chwilach obrony wolności nauki przyjmie Pan nasze skromne poparcie i wyrazy solidarności.
Komitet Pamięci Ofiar Stalinizmu też konsekwentnie walczy o prawa do wolności słowa,prasy,rozpowszechniania wyników nauki i doznaje z tego powodu wielu szykan.
Komitet zrzesza ludzi,którzy za te wartości zapłacili i nadal płacą bardzo wysoką cenę. Zyczymy wytrwania w obronie wolności nauki.
W imieniu Ofiar Stalinizmu
Wrocław 10 grudnia 1999
dr Leszek Skonka

text: Nie mam siły komentować każdego z tych paragrafów. Generalnie jest to rozemocjonowana publicystyka i nijak się nie nadaje do wiki.
http://negacja.wordpress.com/2009/06/13/polska/ 
"W 1999 r. doktor historii Uniwersytetu Opolskiego Dariusz Ratajczak wydał książkę pt. „Tematy niebezpieczne”, którą polecał swoim studentom. W publikacji tej przedstawił, między innymi, poglądy rewizjonistów holokaustu. Kiedy sprawa stała się głośna w mediach, prokuratura wszczęła przeciw Ratajczakowi postępowanie karne, oskarżając go o kłamstwo oświęcimskie, które jest ścigane z art. 55 ustawy o IPN. Za zaprzeczanie zbrodniom popełnionym w czasie II wojny światowej grożą trzy lata pozbawienia wolności. Ratajczak został także usunięty ze stanowiska na uniwersytecie oraz otrzymał zakaz wykonywania zawodu nauczyciela na trzy lata. Postępowanie przeciw Ratajczakowi zostało decyzją Sądu Rejonowego w Opolu umorzone ze względu na znikomą szkodliwość społeczną zarzucanego mu czynu. W 2000 r. Sąd Okręgowy uchylił wyrok i sprawa Ratajczaka została przekazana do ponownego rozpoznania. Rok później postępowanie znów zostało umorzone na rok próby, jednak w 2002 r. Sąd Okręgowy utrzymał poprzedni wyrok w mocy.[1] Sam Ratajczak nie przyznawał się do winy, twierdząc, iż przedstawiał jedynie poglądy grupy niezależnych uczonych, z którymi nie zawsze się zgadzał. Jednak, jak sam stwierdził, nie zgadzał się też z obowiązującą wersją historii holokaustu, gdyż „jest ona nie do obrony”[2]. Czytając kilkustronicowy rozdział „Tematów niebezpiecznych” zatytułowany „Rewizjonizm holokaustu” trudno przyznać, iż zjawisko to przedstawione zostało w sposób obiektywny. Wprawdzie Ratajczak nie pisze tu wprost, iż popiera stanowisko negacjonistów, jednak jego komentarze wzbudzają wątpliwości. Opowiada się on dość jednoznacznie po stronie przedstawicieli rewizjonizmu holokaustu pisząc, że „Ludzie ci traktowani są przez wyznawców religii Holocaustu, a więc zwolenników cenzury i narzucania opinii światowej fałszywego, propagandowego obrazu przeszłości, jako szarlatani, neonaziści i skrajni antysemici. Argument to chyba chybiony, gdyż ruch historycznego rewizjonizmu, którego elementem (co prawda ważnym) jest nonkonformistyczne podejście do Holocaustu, nie jest jednorodny. Zaangażowani są w nim historycy – zawodowcy, amatorzy, całe instytucje. Nie ma on jednego oblicza ideowo-politycznego. Występują w nim postawy rozciągające się od skrajnej prawicy po skrajna lewicę, a rewizjoniści to ludzie wszystkich ras i wielu narodowości, włącznie z Żydami.”[3] Określanie ludzi, którzy przyjmują za prawdę fakt zagłady Żydów podczas drugiej wojny światowej jako „wyznawców religii Holocaustu”, jako „zwolenników cenzury i narzucania opinii światowej fałszywego, propagandowego obrazu przeszłości” wydaje się być osobistą, negatywnie nacechowaną, wypowiedzią autora. Pisząc o kwestii istnienia komór gazowych w niemieckich obozach koncentracyjnych, Ratajczak stwierdza: „Podsumowując ten wątek możemy więc stwierdzić bez popełniania większego błędu, że Cyklon B stosowano w obozach do dezynfekcji, nie zaś mordowania ludzi (tak więc słynna “selekcja do gazu” była zwykłym podziałem nowoprzybyłych według wieku, płci, stanu zdrowotnego); łaźnia służyła w obozie do kąpieli, nie była miejscem gdzie mordowano ludzi; opowiadania ocalałych więźniów jakoby widzieli gazowanie ludzi są bezwartościowe. Jest to dramatyzowanie i tak już dramatycznej sytuacji (podobnie rzecz się ma z zeznaniami oskarżonych po wojnie SS-manów – kajających się, ulegających presji i przesłuchujących, chcących odgrywać w obliczu szubienicy role “piekielnych facetów” – przypadek Rudolfa Hoessa).”[4] Wspominając o badaniach Freda Leuchtera, nazywa go Ratajczak „fachowcem najwyższej jakości, człowiekiem pozbawionym jakichkolwiek ‘politycznych skłonności’, który po prostu zna się na komorach gazowych i substancjach zabijających”. Dodaje przy tym: „Tezy opracowanej przez niego po powrocie ekspertyzy okazały się zabójcze dla zwolenników oficjalnej wersji Holocaustu, a sprowadzały się do jednoznacznej konkluzji, iż pomieszczenia przedstawiane jako komory gazowe nie mogły służyć do masowego zabijania ludzi.”[5] Daje w ten sposób do zrozumienia, iż zgadza się z omawianymi przez siebie tezami. Trudno zatem zgodzić się, że poglądy rewizjonistów w „Tematach niebezpiecznych” przedstawione są w pełni obiektywnie.
W 2001 r. Dariusz Ratajczak wydał kolejną książkę „Tematy jeszcze bardziej niebezpieczne”, zbiór krótkich, kilkustronicowych, esejów. Jak sam pisze we wstępie, jest to dalszy ciąg poprzedniej pozycji. We wstępie również wyraża swoją opinię na temat rewizjonistów holokaustu, którzy jego zdaniem, choć mylą się w kilku sprawach węzłowych, a wiele ich tez należy obalać, poruszają jednak kwestie warte przemyślenia. Pisze również Ratajczak, iż należy z nimi prowadzić merytoryczną dyskusję, a nie lżyć ich i zastraszać.[6] Temat rewizjonizmu holokaustu obecny jest nie tylko we wstępie wspomnianej książki, poświęca mu autor także kilka esejów. Stwierdza przy tym, iż motywem poruszania przez niego tych kwestii jest uczciwość historyka i chęć, by czytelnik sam wyciągnął z nich odpowiednie wnioski. Staje Ratajczak w swoich esejach w obronie rewizjonistów, uznając, iż ich przeciwnicy to współcześni następcy inkwizycji. Rewizjoniści zaś są poddawani licznym represjom jedynie za głoszenie wersji historii nie przystającej do obowiązującej obecnie „politycznej poprawności”. Ratajczak przedstawia ich jako niezależnych, apolitycznych badaczy, którzy dla prawdy poświęcają swoje kariery, ryzykują życie swoje i swoich rodzin. Historycy zajmujący się kwestią zagłady, a stojący na pozycjach „eksterminacjonistycznych” są klasyfikowani jednoznacznie  negatywnie. Przykładem na to może być początek i zakończenie eseju „Pająk – Irving – Piper. Spór o holokaust”, w których Ratajczak określa Davida Irvinga jako świetnego historyka angielskiego, autora książek o II wojnie światowej i człowieka z klasą, Franciszka Pipera zaś jak tropicela neonazistów i gorącego patriotę Muzeum Oświęcimskiego, którego narodowość jest dyskusyjna”.[7]
Neguje też Ratajczak wiarygodność świadków holokaustu, stwierdza w kolejnych esejach („Fałszywi świadkowie”, „Jeszcze o naocznych świadkach holokaustu”), iż ich wspomnienia i zeznania są z gruntu absurdalne, jak pisze: „ (…) w konfrontacji z faktami okazały się bezwartościowe. Mówiąc dosłownie: były to kłamstwa.”[8] Trudno zresztą zorientować się, jakie rzeczywiście są poglądy autora, gdyż po wielu, nie opatrzonych żadnym komentarzem, cytatach negujących istnienie komór gazowych w niemieckich obozach koncentracyjnych, stwierdza on, iż jest „ święcie przekonany” o tym, że urządzenia takie faktycznie były.[9]
Trudno uznać zarówno „Tematy niebezpieczne” jak i ich kontynuację za książki popularyzujące historię. Popularyzują one jedynie subiektywne poglądy autora w kontrowersyjnych kwestiach. Ratajczak twierdzi, iż jedynie streszcza poglądy autorów z kręgu rewizjonizmu holokaustu, podaje jedynie materiał źródłowy, jednak jest on dobrany dość tendencyjnie, a osoby, które mają na ten temat zdanie odmienne, są przedstawiane pejoratywnie. Podobnie sprawa ma się i w esejach dotyczących innych tematów."
http://pl.auschwitz.org.pl/m/index.php?option=com_content&task=view&id=272&Itemid=12 
Prof. Andrzej Paczkowski, historyk z Instytutu Studiów Historycznych PAN
    Wyrok jest częściowo unikowy; uznano popełnienie przestępstwa a1e odstąpiono od wymierzenia kary. Osobiście byłbym ostrożny w karaniu za wypowiedzi. Nie wiem, czy to dobre karać za publikację, nawet jeśli nie jest zgodna z prawdą i można na nią znaleźć paragraf. Jestem ostrożny w dawaniu wyroków, ale nie w podejmowaniu polemiki. Warto ją podejmować i pokazywać fałsz. Przeglądałem książkę Ratajczaka, jest kiepska. On nie tyle skłamał, co nierzetelnie wykonał swoją pracę. Jakie są jego rzeczywiste poglądy, nie wiem.
Jerzy Wróblewski, dyrektor Muzeum w Oświęcimiu Najbardziej wzburzyło mnie to, co dr Ratajczak napisał, że nie uszanował takiej świętości i że zaprzecza zeznaniom żyjących osób, które w tych obozach były. Nie chciałbym polemizować z wyrokami sądu. Uważam, że Ratajczak robił źle, tym bardziej że był pedagogiem wykładającym na uczelni. Przygotowywał do życia młodych ludzi, którzy za jakiś czas też będą uczyli innych młodych. Szpikował ich jadem. 
Prof. Witold Kulesza, szef Komisji Badania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu. Żeby ocenić orzeczenie sądu, trzeba zbadać, co sąd rozumiał pod pojęciem dobra, które naruszył Ratajczak. W tym przypadku dobro składa się z trzech elementów: pamięci o ofiarach zbrodni ludobójstwa, uczuć członków rodzin pomordowanych oraz pamięci o grupach etnicznych i rasowych. Ustawa chroni uczucia członków rodzin które mają prawo do pamięci. W tym przypadku po raz pierwszy zakwestionowano przemysłową metodę uśmiercania ludzi. Osobiście nie potrafię sobie wyobrazić, by to dobro zostało naruszone w stopniu znikomym. 
http://www.zwoje-scrolls.com/zwoje20/text21p.htm
7 grudnia, w rocznicę ataku na Pearl Harbour, w sądzie w Opolu zaatakowano zbiorowe poczucie ludzkiej przyzwoitości. W imieniu Rzeczpospolitej Polskiej umorzono proces oszczercy Ratajczaka, który zrobił karierę na tzw. kłamstwie oświęcimskim; będąc historykiem i wykładowcą napisał książkę, a w niej zdania, za które powinien pójść w worku i na kolanach z Opola do Oświęcimia i z powrotem, smagany batem po tyłku. Doktor Ratajczak pisał m.in.: 
"Możemy więc stwierdzić bez popełniania większego błędu, że cyklon B stosowano w obozach do dezynfekcji, nie zaś do mordowania ludzi; łaźnia służyła do kąpieli, nie była miejscem, gdzie mordowano ludzi; opowiadania ocalałych więźniów, jakoby widzieli gazowanie ludzi, są bezwartościowe." 
Najgorsze jest to, że Sąd Rejonowy w Opolu uznał, że te oczywiste kłamstwa i prowokacje nie są przestępstwem i umorzył sprawę - "ze względu na nikły stopień szkodliwości społecznej." W uzasadnieniu wyroku padły kolejne kłamstwa: - Książka Ratajczaka miała znikomy nakład i tylko dwa egzemplarze sprzedano. A we wstępie do drugiego wydania autor odciął się od poglądów rewizjonistów - uzasadniał sąd. Sądy kłamały w PRL-u, skazując "wrogów ludu"; teraz sąd w wolnej Polsce kłamie, by bronić wroga duchów. Duchów ludów mordowanych w obozach śmierci. Kłamstwem sądowym jest twierdzenie, że sprzedano tylko dwa egzemplarze książki Niebezpieczne tematy. W jednej tylko księgarni w Toronto mój kolega kupił dwa egzemplarze tej książki, na co ma dowody w postaci owych książek, rachunku i świadków. Skoro była sprzedawana w południowym Ontario, książka ta musiała być sprzedawana także, i przede wszystkim, w Polsce, niekoniecznie tylko południowej, i w liczbie większej niż dwa czy dwadzieścia egzemplarzy. O liczbie sprzedanych egzemplarzy świadczy także jej DRUGI nakład, z którym wiąże się drugie kłamstwo opolskiego sądu. Powiedział on w swoim uzasadnieniu umorzenia, że oszczerca Ratajczak w przedmowie do drugiego wydania odszczekał swoje nazistowskie plugastwa, czyli w języku sądu "odciął się od poglądów rewizjonistów," pisząc: "Nie mogę zgodzić się z poglądem, że w obozach koncentracyjnych na ziemiach polskich nie istniały komory gazowe. W końcu są świadkowie. Natomiast uważam, że liczba 6 mln Żydów zgładzonych w wyniku niemieckiego [nazistowskiego!] bestialstwa (...) jest mocno, bardzo mocno przesadzona." Ratajczak wcale się od niczego nie odciął, proszę wysokiego sądu w Opolu. Ratajczak sobie zakpił. Nie zgodził się z... własnym "poglądem" oraz dodał nowy. Zdanie "nie mogę nie zgodzić się z poglądem, że w obozach nie istniały komory gazowe" nie jest uznaniem historycznego faktu, że w komorach tych mordowano masowo więźniów. Jest jedynie przyznaniem, że komory, i owszem, istniały. Nie zdziwię się, gdy w trzecim wydaniu swej poczytnej książki Ratajczak wyjaśni, że miał na myśli komory, w których zbiorowo zabijano wszy... Albo, w wyjątkowych wypadkach, zbrodniczych przestępców, mordujących dla zysku swoich współbraci-współwięźniów, którym dobrzy Niemcy chcieli zapewnić jak najlepszy wypoczynek w uzdrowisku Oświęcim-Brzezinka? Ratajczak, broniąc swojej skóry, przyznał, że i owszem, były tam jakieś komory, skoro "w końcu są świadkowie." Nie napisał jednak ani słowa o istocie zbrodni, a jedynie jeszcze raz poddał w wątpliwość jej rozmiary, a być może i zasadność nazywania tej zbrodni ludobójstwem. A jednak, pomimo oczywistej kpiny Ratajczaka, w uzasadnieniu umorzenia sprawy sąd "zwrócił uwagę, że oskarżony odwołał swój książkowy pogląd w wywiadach prasowych, a jego zachowanie zmierzało do naprawienia swojego występku." Było pewnie takie, jak po rozprawie, gdy butny Ratajczak oświadczył na schodach sądu :"Przyszedłem, powiedziałem, zwyciężyłem," a w lud poszła wiadomość jednoznaczna: w Polsce można otwarcie głosić poglądy faszystowskie, obrażać pamięć ofiar nazistowskiego ludobójstwa, wystawiać młodą polską demokrację na pośmiewisko - gdyż nic za to nie grozi. Ciekawe są reakcje prasy w Polsce. Zbiorowo, zespołowo milczy, a jeśli komentuje, to często w obronie, uwaga: wolności słowa, a tym samym demokracji! W szanowanej Rzeczpospolitej rozłożył swój cyrkowy kramik kolega Wojciech Sadurski. Rozpiął linę pomiędzy sumieniem i pamięcią historyczną narodu polskiego, i przechadza się po niej żonglując okrągłymi zdaniami typu: 
"Wyrok ten jest zwycięstwem zasad. W szczególności zasady, że wolność słowa jest dobrem nadrzędnym (...) Prawdziwa przyczyna, dla której artykuł karny miał być przeciw niemu zastosowany, polegała na tym, że jego poglądy uznane zostały za głupie i obraźliwe." No, niezupełnie tak. To kolega Sadurski uznaje słowa Ratajczaka za "poglądy," w dodatku "głupie i obraźliwe." Dla mnie słowa pana doktora są narzędziem szerzenia nienawiści rasowej. I nie są takie głupie, jak i sam Ratajczak. Głupi i słaby jest sąd, który nawet jednym słowem nie potępia faceta za tego typu działalność. I dzieje się to w kraju, który od półwiecza boryka się z nieuleczalnym kompleksem oświęcimskim, zmieszanym ostatnio z kompleksem cenzorskim: nie wolno ograniczać wolności słowa! Gdyby w Kanadzie stosowano się do polskich norm prawno-etycznych, oszczerca Zundel nadal drukowałby swoje "rewelacje," identyczne z Ratajczakowymi, i jeszcze pewnie dali by mu katedrę historii... Czy Sadurskiemu prochy spalonych dzieci żydowskich nie zgrzytają w zębach?! Bo mnie bolą zęby, jak czytam komentarz "Koszty wolności słowa" ("Rzeczpospolita" z 8 grudnia br.). Wyrok sądu w Opolu nazywa Sadurski "zwycięstwem zdrowego rozsądku" nad "oburzeniem moralnym." No bo w końcu "opinie pana Ratajczaka nie groziły doprowadzeniem do zamieszek ani wzrostem agresywnego antysemityzmu." Jest to cyrkowe balansowanie na linie, rozpiętej tym razem pomiędzy cynizmem a naiwnością. Jak może zmierzyć kolega Sadurski szkodliwość Ratajczaka? Skąd czerpie tak głębokie przekonanie o tym, że Ratajczak jest niegroźny? O Ratajczaku wie cała Polska. Porządni ludzie plują z obrzydzeniem. A co wiemy o tych, dla których obelgi Ratajczaka są wodą na młyn nienawiści? Dopóki nie ma kryształowych nocy, obcinania pejsów czy segregacji ławkowej - to jest dobrze? Czy jedynie zamieszki, podpalenie jednej czy drugiej gazety, spalenie synagogi mogłoby zmusić polski wymiar sprawiedliwości do działania podyktowanego kodeksem nie tylko moralnym? Ciekawy jestem, co by powiedział sąd w "uzasadnieniu umorzenia," gdyby doktor Ratajczak zamiast obozami zagłady, zajął się w swej badawczej pasji np. Katyniem, i napisał np. tak: "Możemy więc stwierdzić bez popełniania większego błędu, że ołów stosowano w Katyniu do odważników, nie zaś do mordowania ludzi; las katyński służył do spacerów, nie był zaś miejscem, gdzie mordowano ludzi; opowiadania ocalałych więźniów, jakoby widzieli zabijanie ludzi, są bezwartościowe." Ciekaw też jestem, co by powiedział sąd, gdyby w drugim wydaniu swej książki Ratajczak w taki oto sposób "zaprzeczył" swoim poglądom: "Nie mogę zgodzić się z poglądem, że w Katyniu nie istniały doły wykopane w lesie. W końcu są świadkowie. Natomiast uważam, że liczba 2 mln Polaków zgładzonych w wyniku sowieckiego bestialstwa (...) jest mocno, bardzo mocno przesadzona"... "Sąd nie może tak sobie uznać czynu za znikomo szkodliwy. Zawsze musi tę ocenę przekonująco uzasadnić" - pisze w Rzeczpospolitej (z 20 grudnia br.) Janusz Wojciechowski. Sąd w Opolu nie uzasadnił przekonująco znikomości czynu Ratajczaka, a jednak umorzył postępowanie. "Znikoma szkodliwość" jest magiczną formułą, stawiającą przestępców ponad prawem. Jest to formuła stawiająca także na głowie rozumienie i stosowanie prawa.
http://www.midrasz.home.pl/2000/sty/sty00_3.html Sergiusz Kowalski 
"Wolność każdego słowa?" (tekst ten ze I 2000 r. został przeniesiony do archiwum Midrasza)
Oczywiście wszyscy jednomyślnie dawali wyraz swojemu obrzydzeniu do antysemityzmu, do chorych poglądów i monstrualnego głupstwa, jakim jest negowanie Zagłady. Jednak przeważało stanowisko, żeby nie karać za poglądy, jakkolwiek głupie i odrażające. Najpełniej wyraził tę myśl redaktor Pacewicz w "Gazecie Wyborczej": "Ratajczak zasługuje na potępienie, a jeszcze lepiej zignorowanie przez opinię publiczną. Miejmy nadzieję, że ci dwaj czytelnicy, którzy kupili jego książkę, podarli ją ze złości lub zgubili po drodze do domu. [...] Nie należy wsadzać za kratki nawet najobrzydliwszych kłamców. To pokazałoby, że się ich boimy. To zrobiłoby z nich bohaterów, męczenników jakiejś sprawy. I wtedy mogliby stać się groźni. [...] Demokracja i zdrowy rozsądek obronią się inaczej". To samo napisał w "Gazecie Wyborczej" redaktor Warszawski, to samo w "Tygodniku Powszechnym" redaktor Burnetko, podobnie wypowiedziało się Centrum Monitoringu Wolności Prasy.  Sprawa jest ogólniejsza, lecz w przypadku Ratajczaka pojawiły się dodatkowe okoliczności. Po pierwsze, jest on nauczycielem akademickim, więc jego książkę uznano za naukową. I tu powstało pytanie o granice wolności naukowego dyskursu. Po wtóre, oskarżony bronił się twierdząc, że jako historyk jedynie referował stanowisko tzw. rewizjonistów Holokaustu; stąd pytanie drugie, rozważane przez sąd i przewijające się w relacjach: cytował, czy aprobował?
Obie wątpliwości wynikają z powszechnej niewiedzy. Zupełnie bezprzedmiotowa wydaje się cała publiczna dyskusja o tym, czy Ratajczak popełnił "kłamstwo oświęcimskie", cytował aprobująco czy też relacjonująco i dla dobra nauki poglądy neofaszystów, których zdaniem nie istniały komory gazowe. Ja, w odróżnieniu od większości wypowiadających się w tej sprawie, książkę Ratajczaka przeczytałem. Nie jest to praca naukowa, lecz brukowa, poziomem obrzydliwości wykraczająca poza wszystko, co mogą sobie wyobrazić redaktorzy Pacewicz i Burnetko, przekładający sądy a priori nad sądy a posteriori. Opolski naukowiec nie bawi się w subtelności. Nie ogranicza się do problematyki komór gazowych. O innych historykach pisze tak: "Te prostytutki obwieszone tytułami naukowymi przez mocodajnych sutenerów, utworzyli własny lupanar upstrzony w nowe piórka…’ [s. 90]. Mógłbym kontynuować, sięgając w dowolne miejsca rozprawy pt. Niebezpieczne tematy. W rozdziale "Tajemnica pochodzenia Adolfa Hitlera" czytamy: "Gdy [...] analizujemy pochodzenie politycznych, wojskowych i gospodarczych elit III Rzeszy, co rusz natrafiamy na osoby żydowskiego, półżydowskiego, ćwierćżydowskiego pochodzenia oraz takich, którzy przez fakt małżeństwa byli spokrewnieni z żydowskimi rodzinami. Wymieńmy kilkanaście nazwisk, opierając się na ustaleniach niemiecko-żydowskiego wykładowcy akademickiego, Dietricha Brondera oraz wiedzy własnej" [s. 17]. Długą listę Ratajczaka otwiera Żyd Adolf Hitler; dalej m.in. Joseph Goebbels, Hans Frank (syn żydowskiego adwokata-hochsztaplera z Bambergu) i Adolf Eichmann (urodził się w Palestynie, papiery sfałszowano). Może jeszcze jedno. Nie ma najmniejszych wątpliwości, że Ratajczak cytuje rewizjonistów Holokaustu z pełną aprobatą. Pisze: "Od połowy lat 70-tych Holokaust, traktowany jako religia [...] zaczyna spotykać się z odporem ze strony historyków-rewizjonistów. [...] Ludzie ci traktowani są przez wyznawców religii Holokaustu, a więc zwolenników cenzury i narzucania opinii światowej fałszywego, propagandowego obrazu przeszłości, jako szarlatani, neonaziści i skrajni antysemici. Argument to chyba chybiony [...]" [s. 21]. Leuchtera, profesjonalistę od technik gazowania, który orzekł, że komory nie mogły funkcjonować tak, jak rzekomo funkcjonowały, nazywa Ratajczak "fachowcem najwyższej jakości" [s. 21]. Po wtóre, nie jest prawdą, że książkę Ratajczaka przeczytało dwóch nabywców, którzy tak się zbrzydzili, że wyrzucili ją do kosza. I nie przypadkiem Niebezpieczne tematy wydał po raz wtóry (30 tys. nakładu) Leszek Bubel bowiem pasują one jak ulał do jego licznych publikacji, od dawna rozpowszechnianych w kioskach i Empikach w całym kraju przez największych, dbałych o dochód, dystrybutorów - Ruch i Kolportera. Zjawisko osiąga od dawna niepokojące rozmiary, a twierdzenie, że wystarczy ostracyzm opinii publicznej, wydaje się grubo spóźnione - zważmy na brak reakcji ze strony akademickich historyków i samego Uniwersytetu Opolskiego, który przecież, bez względu na decyzję sądu, mógł sam Ratajczaka zwyczajnie wyrzucić. Twierdzi Pacewicz: "Demokracja i zdrowy rozsądek obronią się inaczej". Czy naprawdę? Już raz tak twierdzono.(…) Na koniec chciałbym przytoczyć opinię Stanisława Podemskiego z "Polityki": "w hitlerowskich Niemczech były najpierw podżegające artykuły w "Stürmerze", a potem dopiero pogrom "nocy kryształowej". Rozumie dobrze ten nie raz w dziejach potwierdzony związek słów i czynów Europejski Trybunał Praw Człowieka w Strasburgu, który w paru wyrokach odmówił swej ochrony ukaranym autorom broszur rasistowskich i antysemickich, i uznał to za niezbędne w demokratycznym społeczeństwie w interesie bezpieczeństwa państwowego.
http://www.radiomaryja.pl.eu.org/arch/hol1_print.shtml 
Opinia prof. Jacka Hołówki (Instytut Filozofii UW) na temat pracy dr. Dariusza Ratajczaka pt: "Tematy niebezpieczne"
fragmenty 'Powołując się na pewne niemieckie publikacje, autor [Ratajczak] twierdzi, że cyklon B był używany do zabijania wszy, a nie do uśmiercania ludzi: "Pomieszczenia uznawane za komory gazowe nie miały stalowych drzwi, nie były uszczelnione, co groziło śmiercią wszystkim znajdującym się w pobliżu, także SS- manom. Ściany nie były pokryte odpowiednią warstwą izolacji, nie było urządzeń zapobiegających kondensacji gazu.Dr Ratajczak nie dostrzega, że używany przez niego argument nie tylko podważa twierdzenie o zabijaniu ludzi, ale także o zabijaniu wszy. Jeśli nie było izolacji, ani wentylacji, jeśli SS-mani czuli się zagrożeni i  jak dodaje autor  nie ma na ścianach dostatecznych śladów cyjanowodoru, to znaczy, że komory były w ogóle nie używane. Ich istnienie staje się niepojmowalną zagadką. Autora to nie peszy. Wydaje mu się natomiast niewiarygodne, a nawet humorystyczne, by Niemcy  mieli w obozach zabić wielką liczbę ludzi. Znaczyłoby to, że Niemcy nic tylko gazowali i gazowali". W ustach dziecka taka uwaga mogłaby być dowodem szlachetnej niewinności. U historyka jest poważnym błędem warsztatowym i dowodem nieszlachetnej naiwności w najlepszym razie. Autor jednak z całym przekonaniem wyciąga swe absurdalne wnioski: "Podsumowując ten wątek możemy więc stwierdzić bez popełnienia większego błędu, że cyklon B stosowano w obozach do dezynfekcji, nie zaś mordowania ludzi [...]; łaźnia służyła w obozie do kąpieli, nie była miejscem gdzie mordowano ludzi; opowiadania ocalałych więźniów jakoby widzieli gazowanie ludzi są bezwartościowe."{...]Dr Ratajczak tego nie rozumie.
Autor znajduje upodobanie w szokowaniu i epatowaniu skandalami. Chce rzekomo przerwać zmowę milczenia na temat krętactw żydowskich i w tym celu gotów jest nawet lansować zupełnie niedorzeczne twierdzenie, że na przykład Żydzi wdarli się do NSDAP, lub że Hitler nie miał żydowskiego dziadka. Nawet gdyby to była prawda, to nic by z tego nie wynikało. Ani to nie kompromituje Hitlera, ani nie wyjaśnia jego chorobliwego antysemityzmu, ani go z niego nie usprawiedliwia.W wielu miejscach autor dopuszcza się jawnych nielogiczności lub niedorzeczności. Talmud rzekomo "zrywa wszelkie braterskie więzi" (14) z chrześcijaństwem, ponieważ zachowuje swą dawną treść i nie odpowiada żadnym przyjaznym gestem na słowa Jana Pawła II o tym, że Żydzi są "starszymi braćmi" chrześcijan. Za hipotezą o żydowskim pochodzeniu Hitlera "przemawiają moim zdaniem trzy bezsporne fakty" - pisze autor (16). Owe bezsporne fakty, to (1) babka Hitlera miała nieślubne dziecko, (2) pewien Niemiec w obecności dwóch świadków wystąpił o notarialne poświadczenie faktu, że on jest ojcem nieślubnego dziecka, (3) na utrzymanie nieletniego Adolfa łożył przez jakiś czas pieniądze Żyd Frankenberg. Ten wywód absolutnie niczego nie udowadnia. Frankenberg mógł płacić komu chciał. Jeśli płacił ojcu Adolfa można równie dobrze wnioskować, że chciał mu pomóc, co że był przez niego szantażowany lub, że nie chciał go rozpić za własne pieniądze. Jednak zupełnie kuriozalne jest twierdzenie (2), że ten, kto żąda notarialnego potwierdzenia ojcostwa z konieczności kłamie i daje dowód, że nie jest ojcem, ponieważ prawdziwi ojcowie nie występują o notarialne potwierdzenie swojego pokrewieństwa.Pamflet dr. Ratajczaka zawiera nieweryfikowalne pomówienia i jawne fałsze.'

message: "Uznany przez część mediów za pierwszego polskiego kłamcę oświęcimskiego, podjął pracę stróża nocnego w jednej z opolskich firm." - to o mediach jest nieudokumentowane. Poza tym nie wiem co ma "uznanie przez media" do tego, że podjął pracą jako stróż. Podjął pracę jako stróż, bo wyleciał z Uniwersytetu i nie miał pracy, a nie dlatego, że media o nim pisały. IMHO to czysta manipulacja.
Gdyby media (Gazeta Wyborcza itd.) nie rozdmuchały afery Ratajczak najprawdopodobniej nie wyleciałby z pracy, ergo nie musiałby pracować jako stróż/portier.
replies: text: Chciałbym zauwazyć, że notka o nim na anglojezycznej Wikipedii jest znacznie pełniejsza. Ciekawe, dlaczego? Pamejudd (dyskusja) 17:52, 7 maj 2009 (CEST)17:51, 7 maj 2009 (CEST)Pamejudd
thread_title:  Media a podjęcie pracy jako stróż. 

message: W artykule brak daty i okoliczności śmierci (może warto byłoby napisać też, jak GW skomentowała ten fakt?)
replies: text: http://www.wykop.pl/ramka/386878/tajemnicza-smierc-oskarzonego-o-klamstwo-oswiecimskie-naukowca/

text: Dlaczego komentarze GW miałyby być istotne? A co do przyczyny śmierci i dokładnej daty, to wciaż brak oficjalnych danych. Owszem, b. prawdopodobne jest samobójstwo, ale póki nie ma oficjalnego komunikatu, to lepiej nie pisać. --Piotr967 podyskutujmy 21:04, 17 cze 2010 (CEST)
replies: text: : "Dlaczego komentarze GW miałyby być istotne?" bo określają, kto był sprawcą (nie bezpośrednim, ale mentalnym - nagonka zorganizowana przez GW była przyczyną tego, co się stało. Obiektywnie człowiek z doktoratem, nawet przy wyroku (od którego wykonania sąd odstąpił ze względu na niską społecznie szkodliwość czynu!!!) powinien bez problemu znaleźć pracę w szkole (a choćby i podstawowej). Śp. drowi Ratajczakowi zamknięto wszystkie drzwi (ciekawe czemu???). Czyżby ktoś bał się napiętnowania przez red. Michnika?
replies: text: ::sprawców tej śmierci było więcej. Po pierwsze sam zmarły swoim postępowaniem się do tego poważnie przyłożył, po drugie głównym sprawcą był sąd nakładając na osobę bezrobotną i z wilczym biletem alimenty liczone od dochodu 3 tys zł (bo ma doktorat) co wpędziło zmarłaego w pułapkę bez wyjścia i oczywiście, jak piszesz, sprawcami byli ci, co go zaszczuli (czy tylko GW szczuła, a co np. z prof. Zollem ?). To moja opinia, podobnie jak to, że nie powinien pracować w edukacji jako historyk, podobnie jak np. ktoś kto zacznie uczyć, że Ziemia jest płaska, albo że ewolucjonizm jest wymysłem. Jednak z punktu widzenia WER, OR itp. itp. to w/w moje i Twoje dywagacje nie mogą być wpisane do hasła, bo są to w zasadzie własne interpretacje istniejących tekstów, własne przemyślenia. Dopiero gdyby takie zarzuty zostały opublikowane, zwłaszcza na szerszą skalę, to można by o nich wspomnieć. To podstawa wiki, z którą się zgadzam zresztą. Inna rzecz, że wikipraktyka (z którą się nie zgadzam, ale która jest) pokazuje, że nawet jeśli zostanie to opublikowane w paru miejscach, to nie dostanie się na wiki, z wyjaśnieniem, że to "prasówka", "nie jesteśmy przeglądem prasy", a nade wszystko, że gazety, w których to napisano są prawicowe (Nasz Dziennik) lub mało poważne (lokalne tytuły). By źródło gazetowe było poważne, to musi być to GW itp., a zgodzisz się, że mało realne jest by tytuł ten zaczął nagle samokrytykę. Tak czy inaczej na razie nie ma żadnych publikacji obciążających winą kogokolwiek, więc nie ma też o czym pisać. --Piotr967 podyskutujmy 11:22, 18 cze 2010 (CEST)
* Dlaczego hasło polski historyk? na jakiej zasadzie "historyk" ? raczej pseudohistoryk, do tego polskojęzyczny Pilot Pirx (dyskusja) 15:10, 23 maj 2020 (CEST)
thread_title:  Śmierć