Dyskusja:Apokryf

message: Polimerek: chciałbym wcześniej przedyskutować ten paragraf zanim zdecydujemy się go wyrzucić na stałe lub zostawić. Ten paragraf nie wydaje się być poprawny fizycznie. Po pierwsze przejrzałem angielską wersję i nic tam takiego nie ma (szukałem "gnos" i "luke"). Do IV w. wieku nie było kanonu Biblii a więc rzeczywiście słowo miało inne znaczenie, ale nie były to księgi ukryte lub niedostępne. Wręcz przeciwnie - były popularne wśród chrześcijan i chętnie czytane. Później na soborze w 325 (bodajże) zadecydowano o kanonie, do którego księgi znane z oficjalnej Biblii. Fakt, że nie były one ukryte ani niedostępne potwierdza nawet sama Biblia, której twórcy często odwołują się do apokryfów. Kręgi gnostyczne bazowały w tym czasie na dokładnie tych samych tekstach - miało jednak zupełnie inne wizje. Apokryfy niszczono dopiero później kiedy zaczęto je poczytywać jako zagrażające strukturze kościelnej (np. Ewangelia Tomasza), czy np. równające rolę kobiety i mężczyzny w rozmowach z Bogiem (jak np. Ewangelia Marii Magdaleny). Nie przetrwał więc nie przez to, że były niedostępne, ale przez to że kościół walczył z nimi przez długie wieki. Nie wiadomo mi również o niczym takim jakoby przed IV w. były przed kimkolwiek utajniane (mogę to zrozumieć po IV w., szczególnie w średniowieczu w świetle walk z sektami gnostyckimi). --Spec 01:39, 13 lip 2004 (CEST)
Hasło zostało napisane w zasadzie na nowo. Teraz powinno być już w miarę poprawne, aczkolwiek wymaga jeszcze uzupełnienia - m.in. o listy poszczególnych pism apokryficznych, jak również o całą sekcję dotyczącą apokryfów polskich, do których jest dołączony link zewnętrzny. --IMPERATOR 12:02, 24 kwi 2005 (CEST)
W głównej definicji mamy napisane "Kościół katolicki uważa za nienatchnione(czyli nie zgodne z swoją doktryną)". Jest to błąd. Nienatchnione równie dobrze mogłyby być zgodne z doktryną. Tą są dwa różne zagadnienia. Zgodność z innymi księgami to tylko jeden z elementów natchnienia. Poprawie więc w artykule tą nieścisłość. --Feler404 (dyskusja) 07:56, 15 mar 2010 (CET)
Dzieła te, jak pisze Ryszard Rubinkiewicz, istotnie były znane i czytane. Skąd data 325? 
"Najdawniejszy pełny spis dwudziestu siedmiu pism Nowego Testamentu, uznawanych już za natchnione, zachował się w Liście Wielkanocnym św. Atanazego, biskupa Aleksandrii, z 367 r. Pisze on tam: 
„Nie będzie rzeczą zbyteczną wymienienie ksiąg Nowego Testamentu. Są to cztery Ewangelie, według Mateusza, Marka, Łukasza i Jana. Po nich Dzieje Apostolskie i siedem Listów zwanych katolickimi, tj. Jakuba jeden, Piotra dwa, Jana trzy, po nich jeden Judy. Potem już czternaście Listów Pawła, spisanych w tej oto kolejności: pierwszy do Rzymian, po czym dwa do Koryntian, po nich do Galatów, dalej do Efezjan, później do Filipian, później do Kolosan, a po nich dwa do Tesaloniczan, potem do Hebrajczyków, i znowu dwa do Tymoteusza, jeden do Tytusa, a na końcu do Filemona. A oprócz tego Objawienie Jana". Tę samą pełną listę, z pewnymi tylko zmianami w kolejności ksiąg (Listy Pawła wymienione są zaraz po Ewangeliach, po nich zaś Objawienie Jana i Dzieje Apostolskie, a dopiero później Listy katolickie), ustalił Synod Rzymski w 382 r., za pontyfikatu papieża Damazego. Tak więc pod koniec IV w. mamy już kanon określony oficjalnie i dla całego Kościoła. Wszystko jednak zaczęło się dużo wcześniej, chociaż sam proces jest dla nas w znacznej mierze nieuchwytny. Autor Drugiego Listu św. Piotra mówi o Listach Pawła, zestawiając je z „innymi Pismami" (2 P 3,16), co zdaje się wskazywać, że w czasach, w których pisał, były one już uważane za równie święte i natchnione jak Stary Testament („inne Pisma"). Trzeba tu jednak dodać, że autorem tym nie jest na pewno św. Piotr, gdyż List ów powstał już po śmierci Apostoła, pod koniec I w. (jeśli nie na początku II w.). Umęczony zaś ok. 200 r. biskup Lyonu, Ireneusz, jest przekonany o świętości czterech naszych Ewangelii, jak również Dziejów Apostolskich i niektórych przynajmniej Listów. Na szczególną uwagę zasługuje także tak zwany kanon Muratoriego. Lodovico Antonio Muratori odkrył go w 1740 r. w źle zachowanym rękopisie z VIII lub może VII w. w Bibliotece Ambrozjańskiej w Mediolanie. Jest to tekst pisany w podłej łacinie, a będący zapewne tłumaczeniem z greki. Przynosi on listę uznawanych za kanoniczne ksiąg Nowego Testamentu, przy czym początku najwyraźniej brakuje, a być może, iż nie zachował się również koniec. W kanonie tym nie ma Listu do Hebrajczyków, nie ma też Listu Jakuba ani żadnego z Listów Piotra, są tylko dwa Listy Jana. Włączono doń natomiast Księgę Mądrości (księgi tej brak w kanonie protestanckim i żydowskim, w Biblii zaś katolickiej należy do Starego Testamentu) oraz, z pewnymi zastrzeżeniami, również Apokalipsę św. Piotra (nie ma ona jednak nic wspólnego z dziełem pod tym samym tytułem, znalezionym w Egipcie w Nag Hammadi). Do niedawna tekst ten datowano zdecydowanie na schyłek II w. (180-200?), uważając go tym samym za najstarsze świadectwo kształtującego się już wyraźnie kanonu Nowego Testamentu. Ostatnio starano się wykazać, że dokument ów powstał nie wcześniej niż w IV w., nie jest to wszakże pewne i wielu biblistów woli zachować poprzednio ustalone datowanie." (Anna Świderkówna Rozmowy o Biblii. Nowy Testament 2000 s. 137n). NB Podano tu etymologię 
apokryf = ukryty. Ale 'apó' znaczy od zaś 'kryptein' ukrywać, w połączeniu może to znaczy 
odkrywać ? (apokalipsa = odsłonięcie bo 'kalýptein' zasłonić) Pilot Pirx (dyskusja) 19:37, 22 kwi 2014 (CEST)
thread_title:  definicja 

message: W sekcji "Apokryfy (pseudoepigrafy) Starego Testamentu" jakiś inteligent napisał:
replies: text: "Ostatecznie te 7 ksiąg uznano w Kościele katolickim jako święte dopiero w XVI wieku, gdy Sykstus ze Sieny nazwał je deuterokanonicznymi."
Niech ten ktoś się teraz przyzna i pomyśli jak to poprawić, albowiem te siedem ksiąg zostało uznane za fragment kanonu ksiąg natchnionych jeszcze w IV wieku. Yarpen Zirgin 10:30, 22 gru 2008 (CET)
thread_title:  7 ksiąg deuterokanonicznych 

message: Wydaje się, że poprzednie wyjaśnienie terminu apokryf, lepiej będzie zastąpić cytatem ze Starowieyskiego.
* Faktycznie są dwa znaczenia słowa apokryf: biblijne i ogólne
* w znaczeniu biblijnym kościół katolicki i prawosławny ma podobne podejście , ale już protestancki nieco inne
* A z tekstu, który był wcześniej możną odnieść wrażenie, że o tym czy coś jest apokryfem czy nie, decyduje tylko kościół katolicki, a tak nie jest ( na marginesie jeszcze inne pojecie apokryfu maja żydzi, no i apokryf jest terminem nie tylko w sensie biblijnym.
thread_title:  Zanczenie terminu apokryf