Dyskusja:Kreatologia

message: Kontrowersyjny esej:

message: '''Tezy kreatologii'''
Teza 1
'''Definicja kreatologii'''
Kreatologia jest nauką, której celem jest stworzenie spójnego i wiarygodnego systemu wiedzy na temat stwarzania. System ten powinien dać z jednej strony możliwość wyjaśnienia zjawiska stwarzania, a z drugiej – możliwość ingerowania w proces stwarzania. Kreatologia nie może sobie pozwolić na przedstawianie twierdzeń nie mających związku z doświadczeniem lub poglądami autorytetów. Każdy człowiek może skorzystać ze wskazówek kreatologii, aby wyjaśnić wybrane sytuacje swojego życia lub w nie zaingerować w sposób psychiczny.
Teza 2
'''Kreatologia a Bóg'''
Podobnie jak zrozumienie wielu innych zjawisk nie wymaga powoływania się na istotę najwyższą, wyczerpujące opisanie zjawiska stwarzania nie wymaga powoływania się na działanie Boga. Jednak tradycyjne i aktualne do dziś poglądy wiążą akt stwórczy z osobą Stwórcy. Nieuniknione więc jest ustosunkowanie się do nich w ramach kreatologii. Uderzenie pioruna swojego czasu wiązane było z działaniem zagniewanego Boga, a z uwagi na nieumiejętność wyjaśnienia tego zjawiska – obronę przed piorunami stanowiły specjalne świece tzw. gromnice. Sądzi się, że światem rządzi Bóg, ewolucja, pieniądze lub kosmici. Niektórzy myślą, że rządzi nim ślepy przypadek lub jakieś inne tajemne siły. Kreatologia pokazuje, nie tylko kto, ale i w jaki sposób rządzi on światem.
Teza 3
'''Doświadczenie sytuacji i jej zmian'''
U podstaw kreatologii leży nie poddawane nigdy w wątpliwość przekonanie, że „coś” z pewnością pojawia się w polu ludzkiego doświadczenia. Nie spotykamy ludzi, którzy powiedzieliby z przekonaniem, że nie doświadczają niczego. To coś nazywamy sytuacją, z którą się stykamy. Ponadto zauważamy niewątpliwie, że cechy tej sytuacji nieustannie się zmieniają, tak więc możemy powiedzieć, że wciąż mamy do czynienia z inną sytuacją. Zjawisko to nazywamy zmianą sytuacji. Gdy ktoś jest chory, to zwykle pragnie zmiany tej sytuacji. Tutaj możemy zapytać, co spowodowało tę sytuację i co można zrobić, aby ją zmienić.
Teza 4
'''Stworzenie a stwarzanie'''
Zarówno samo doświadczenie sytuacji jak i doświadczenie jej zmiany wymaga przyczyny. Potocznie sądzi się, że wyjaśnienie powodu doświadczania jakiejkolwiek sytuacji jest tym samym co odpowiedź na pytanie „skąd się wziął świat” lub „kto stworzył świat”. Rozwiązanie zaś problemu doświadczania zmian sytuacji uznaje się za identyczne z udzieleniem odpowiedzi na pytanie „kto rządzi światem?”. Kreatologia nie zamierza odpowiedzieć na pytanie o podmiot lub przyczynę stworzenia świata, które brzmi „skąd się wziął świat?”, gdyż nie jest jedną z dogmatycznych dyscyplin filozofii lub teologii. Jej celem jest udzielenie odpowiedzi na pytanie „kto rządzi światem” czyli kto i w jaki sposób stwarza świat tu i teraz. Kreatologia nie chce mieć udziału w sporze mającym rozstrzygnąć, czy świat został stworzony przez Boga lub inny podobny podmiot, czy też istnieje bez przyczyny stwórczej. Ponieważ kreatologia jest dyscypliną praktyczną, jej zainteresowania muszą dotyczyć możliwości wpływania człowieka na sytuację jego życia.
Teza 5
'''Działania materialne i psychiczne'''
Każdy człowiek podejmujący jakiekolwiek działanie, powoduje zmianę istniejącej sytuacji. Powszechny pogląd na ten temat polega na przekonaniu o możliwości naturalnego czyli materialnego powodowaniu zmian przez człowieka w środowisku, w którym działa. Kreatologia definiuje inny – niematerialny rodzaj działań, który nazywa działaniem stwórczym lub w skrócie stwarzaniem. Cieśla uderzając w gwóźdź przybija go do deski. To jest jego działanie materialne. Nie uświadamia on sobie jednak tego, że podjął decyzję o przybiciu gwoździa, która stała się przyczyną złożonego procesu stwórczego, którego efektem było przybicie gwoździa. Tu działanie materialne towarzyszyło działaniu psychicznemu. W wielu innych wypadkach działanie psychiczne wywiera swój stwórczy wpływ na świat, mimo iż nie towarzyszy mu działanie materialne.
Teza 6
'''Powody zainteresowania Bogiem'''
Istnieje wiele powodów zainteresowania człowieka Bogiem. Ich wynikiem jest powstanie wielu poglądów, w których sformułowanie zawiera pojęcie Boga. Inaczej mówiąc słowo „Bóg” występuje w różnych kontekstach. Spróbujmy wymienić niektóre z nich: pochodzenie świata, pochodzenie człowieka, etyka i moralność, medytacja, modlitwa, zbawienie lub duchowa realizacja, życie pozagrobowe człowieka, cechy i zdolności człowieka, natura człowieka, cudowne uzdrowienia, natura Boża. Rozwój nauk przyrodniczych począwszy od schyłku średniowiecza spowodował, że przy wyjaśnianiu wielu zjawisk ludzie przestali się posługiwać pojęciem Boga. Dotąd teologiczne wyjaśnianie zjawisk z zasady towarzyszyło pojęcie Boga. Potem przyczynę duchową wszystkiego zaczęła nauka zastępować kolejno, zjawisko za zjawiskiem, przyczynami naturalnymi. Od strony praktycznej umożliwiło to zastępowanie modlitw działaniami materialnymi. Do dziś nie zakończył się ten proces. Kreatologia jest kolejną nauką „wyzwoloną” spod wpływu teologii. Susza, mimo iż jej przyczyny są znane, nie może być dotąd usunięta materialnie. Stąd w niektórych państwach organizuje się narodowe modlitwy mające na celu spowodowanie deszczu.
Teza 7
'''Dwojaka forma opisów kreatologicznych'''
Każde zjawisko możemy opisać dwojako. Albo dokonując skrótu i określając jego przyczynę terminem Bóg, albo posługując się pojęciami kreatologicznymi pamiętając jednak o tym, że u podłoża tych zjawisk stoi Bóg jako ten, który umożliwia jakąkolwiek kreację. Choćby więc z pozoru wszystkie zjawiska zachodziły samorzutnie w szeregu przyczyn i skutków, to my i tak wiemy, że istnieje ten, który stworzył ten właśnie a nie inny bieg wydarzeń. Tak więc uznajemy za poprawną formę opisów zarówno kreatologiczną jak i teologiczną.
Teza 8
'''Postawa pierwotnej ufności'''
Ewolucja sposobu wyjaśniania zjawisk, jaka zachodzi w historii nauki, polegająca na odchodzeniu od wyjaśniania w oparciu o przyczynę duchową, czyli Boga, i przechodzeniu wyjaśniania w oparciu o materialne przyczyny doprowadzi, jak sądzimy do całkowitego odejścia społeczeństw od duchowego interpretowania świata i jego przekształceń. Spowoduje to równocześnie odejście od polegania na duchowych sposobach działania do zdania się całkowitego na postępach materialistycznej nauki o świecie. Przegląd tej ewolucji możemy jednak wykorzystać do próby cofnięcia się w jej biegu i spostrzeżenia, co mogłoby leżeć u jej początków. Niezależnie od tego, czy tak było w istocie, początek takiej ewolucji wygląda następująco. Przyczynę każdego zjawiska upatrujemy wyłącznie w Bogu. Łączymy to jednocześnie z całkowitą ufnością w nim złożoną. Tak wydedukowaną postawę nazywamy postawą pierwotnej ufności. Przeciwną jej postawę nazywamy postawą scjentologiczną.
Teza 9
'''Postawa kreatologiczna'''
Postawa kreatologiczną nazywamy połączenie postawy pierwotnej ufności w jej działaniu stwórczym z postawą scjentologiczną w jej ścisłości opisów zachodzących w procesie kreacji.
Teza 10
'''Metoda kreatologiczna'''
Ponieważ celem kreatologii jest właściwe wykorzystanie umiejętności stwarzania, koniecznym jest kolejne postępowanie w następującym ciągu metodologicznym. Po pierwsze należy zbadać, zrozumieć i wyjaśnić proces stwarzania i wszystkich jego elementów. Po drugie na podstawie wniosków z badań należy uznać, że można mieć wpływ na kreowanie świata oraz jego zmian metodą psychiczną. Oczywistą jest rzeczą, że uznanie tego warunku jest niezbędne dla osiągnięcia celu kreatologii. Po trzecie należy działać mając na uwadze osiągnięcie przez człowieka i świat najwyższego celu.
Teza 11
'''Leczenie przyczynowe i objawowe'''
Możliwe są dwa sposoby wpływania na kształt otoczenia. Odniesiemy to najpierw do świata a potem do życia pojedynczego człowieka. Zarówno w jednym jak i w drugim przypadku możemy działać na dwa sposoby. Pierwszy sposób łatwiejszy, przez co w działaniach materialnych częściej stosowany, nie wymagający głębokich wyjaśnień – oddziaływanie na objawy czyli widzialne skutki ukrytych procesów przyczynowo skutkowych. Drugi sposób wymagający poznania ukrytych przyczyn - zmienianie objawów przez wpływanie na ich przyczyny. Leczenie objawowe jest nie tylko gorszą metodą leczenia, ale sądzimy metodą niemoralną, gdyż nie usuwając przyczyn choroby, łagodzi i odsuwa jedynie ból w czasie, co zawsze doprowadza do wybuchu choroby z większą siłą w późniejszym terminie. Ponadto ponieważ jedna przyczyna może równolegle generować wiele skutków, leczenie objawowe w porównaniu z przyczynowym jest niezwykle nieekonomiczne. W leczeniu przyczynowym – lecząc jedną przyczynę usuwamy jednocześnie wiele jej skutków. Tak więc leczenie objawowe zasługuje jeśli już nie na całkowite odrzucenie, to na znaczne ograniczenie. Na szczęście kreatologia z samej już natury jest nauką, która odnalazła przyczynę wszystkich rzeczy. Niemniej i ona jest narażona na popełnienie błędu leczenia objawowego. Można na przykład stwarzać pieniądze, które rzekomo dają szczęście, zamiast stwarzać szczęście. W odniesieniu do świata – oddziaływanie na przyczyny to stworzenie świata od nowa. Na gruncie kreatologii nie jest to bynajmniej niemożliwe do przeprowadzenia. W odniesieniu do życia pojedynczego żyjącego już człowieka – oddziaływanie na przyczyny to przebudowa jego wzorca stwórczego, co jest zasadniczym zajęciem praktycznej kreatologii.
Teza 12
'''Pogląd na naturę Bożą'''
Ze względu na tradycyjne wiązanie funkcji stwarzania z osobą Boga-Stwórcy, kreatologia ustosunkowuje się do poglądów na naturę Bożą. Pragnie wyjaśnić, jaki jest powód różnego rodzaju przekonań na temat cech charakteru Bożego. Zamierza również wskazać takie cechy, które z punktu widzenia celu człowieka i świata są aktualnie potrzebne.
Teza 13
'''Bóg niestworzony i stworzony'''
W stanie pierwotnej ufności pojęcie Bóg używane było w bardzo wielu dziedzinach życia człowieka. Można bez przesady powiedzieć, że Bóg był obarczony przez człowieka wieloma obowiązkami. Ponieważ jego pojęcie jak i on sam było przeciążone, pomyślano o wielu Bogach wyspecjalizowanych w różnych dziedzinach. Jeden zajmował się deszczem inny znów gwiazdami. Dziś wielobóstwo występuje w innej postaci. Każdy człowiek lub grupa ludzi związana pewną doktryną posiadając swoisty zestaw poglądów na naturę Bożą stwarza w istocie odmiennego Boga. Te poglądy zmieniają się zarówno w przekroju społecznym jak i historycznym. Wystarczy wspomnieć Boga jednej księgi, który raz występuje jako mściwy Jahwe, później jako łagodny Ojciec. To historyczne, ewolucyjne i współczesne wielobóstwo nie jest tylko zestawem pustych poglądów lub literacką metaforą. Twierdzimy, że ci stworzeni bogowie mają rzeczywistą moc działania i kształtują świat i ludzi, którzy ich czczą odpowiednio do natury, która posiadają. Skąd jednak czerpią moc, aby tego dokonać? Kto im daje do tego prawo? Twierdzimy, że istnieje Bóg Najwyższy, który w oczywisty sposób jest podstawą umożliwiającą jakiekolwiek doświadczenia sytuacji i ich zmian. Jego główna cechą jest brak jakichkolwiek cech. Dlatego też daje on nieskończoną ilość możliwości dla wszystkich istot wszechświata zaangażowanych w proces stwarzania.
Istoty te nie tyle rozpoznają cechy Boga, ale raczej wybierają z nieskończonego skarbca cech te cechy, które im odpowiadają. W ten sposób stwarzają Boga, który ma szatę pochodzącą z wyboru ludzkiego, a ciało nadane przez Najwyższego. Można również powiedzieć, że Bóg Najwyższy stwarza Boga stworzonego według wyobrażenia o Bogu przyjętego wiarą przez człowieka. W ten sposób człowiek - Jezus Chrystus objawił Boga, który jest miłością. Jednak, jak powiada Pismo, świat go nie przyjął. Wolał pozostać przy Bogu Prawodawcy i Sędzi. To powoduje określone skutki dla jakości życia całej ludzkości. Również ludzie niewierzący w Boga nieustannie współpracują z jego konkretną odmianą. Sprawiają to przez decyzje, które podejmują. Zapadają one w głąb ich serca przyczynowego – powodując powstanie kolejnego aktu stwórczego. Kreatologia uznaje więc Boga Najwyższego, którego porównuje do powierzchni morza. Każde ze stworzeń to fale na tej powierzchni. Nie mają one innej podstawy istnienia jak tylko w Bogu Najwyższym. Bez nich morze zachowuje istnienie i gotowość do wzięcia na siebie każdej stworzonej istoty. 
Teza 14
'''Dobro i zło'''
Na poziomie Najwyższego nie ma ani dobra ani zła jako przeczących sobie wzajemnie wartości moralnych. Jednak nie oznacza to, że w Najwyższym nie ma żadnej wartości. To, co tam istnieje wykracza poza jakiekolwiek możliwości ludzkiego pojmowania. Dlatego z pewnym zrozumieniem tego terminu powiedzieć możemy, że w Najwyższym jest tylko nie uwarunkowane i nie przeczące czemukolwiek Dobro. Poniżej – w świecie stworzonym zawierającym gwiazdy, planety, istoty i społeczeństwa z samego tylko faktu podjęcia przy ich stwarzaniu konkretnych decyzji – pojawia się dobro względne i jego dopełnienie – zło. Tylko nie myśląc i nie działając pozostajemy poza nimi. Każda decyzja, myśl lub czynność ma skutki stwórcze określone przez kierunek ku któremu prowadzą. Jeśli ten kierunek jest zgodny z kierunkiem stworzenia w lokalnym miejscu czasu i przestrzeni – to można go nazwać dobrem lub kierunkiem korzystnym. W przeciwnym wypadku stworzone zostaje zło czyli dysharmonia w konkretnym miejscu stworzonego świata.
Teza 15
'''Doświadczenie Boga'''
Wszelkiego rodzaju badania intelektualne napotykają barierę niemożności w momencie, gdy badający tracą możliwość doświadczenia obiektu badań (I.Kant). Doświadczenie Boga jest nie tylko możliwe, ale i powszechnie dostępne, jednak pod warunkiem, że usunie się szereg błędnych mniemań dotyczących natury Bożej. Zasadniczym błędem jest uważanie Boga za przedmiot badań. Pogląd ten każe szukać Go gdzieś w okolicy bliższej lub dalszej, by w końcu umieścić Go poza światem. Tam już zupełnie nie można Go poznać, więc przypuszcza się błędnie, że Bóg stworzywszy świat, pozostawił go własnemu losowi. Biblia daje nam właściwą wskazówkę już w Starym Testamencie, podając imię Boże, które brzmi JA JESTEM. W Nowym Testamencie Jezus mówi: „Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Zanim Abraham stał się, JA JESTEM”(J 8,58). Otóż ludzie doświadczający Boga jednomyślnie świadczą o tym, że Bóg może być poznany jedynie jako podmiot doświadczenia. O to doświadczenie modlił się Jezus słowami: „Nie tylko za nimi proszę, ale i za tymi, którzy dzięki ich słowu będą wierzyć we Mnie; aby wszyscy stanowili jedno, jak Ty, Ojcze, we Mnie, a Ja w Tobie, aby i oni stanowili w Nas jedno”(J 17,20-21). Tak więc każdy człowiek może doświadczyć Boga, który jest bliżej niego niż jakikolwiek inny przedmiot. Bliżej nie tylko niż jego oczy, ale też bliżej niż jego własne myśli i uczucia. Wtedy może powiedzieć szczerze i zgodnie z prawdą to, co powiedział Jezus: „Ja i Ojciec jedno jesteśmy”(J 10,30). Doświadczenie to jest doniosłe nie tylko samo w sobie, ale i jego skutki są doniosłe dla doświadczającego go i dla całego świata.
Teza 16
'''Percepcja i stwarzanie świata'''
Podmiot JA stwarza świat, aby go w konsekwencji doświadczyć. Różnica w stwarzaniu i doświadczaniu świata przez Boga i człowieka polega na tym, że Bóg doświadcza całego świata, który powołał do istnienia, a człowiek tylko tego wycinka, który sam sobie stworzył. Człowiek bowiem trwa w złudzeniu „podziału i oddzielenia” i w ten też sposób doświadcza świata. Tak więc twierdzimy, że każdy człowiek doświadcza dokładnie tylko tego, co sam sobie stworzył. I nie doświadcza niczego, czego sam sobie by wcześniej nie stworzył. Według znanej historii biblijnej Bóg stworzył człowieka „na swój obraz i podobieństwo” i dał mu władzę „panowania” nad stworzeniem. Twierdzimy, że owo podobieństwo do Boga polega na władzy stwarzania. Bóg nie stworzył świata swymi rękoma – tak więc i my mówiąc o stwarzaniu nie mamy na myśli materialnych sposobów oddziaływania na otoczenie. Twierdzimy, że tak Bóg jak i my stwarzamy świat przez jego intencjonalnie uprzedzającą stworzenie percepcję-projekcję. Widzimy tylko to, co postanawiamy zobaczyć. Stwarzanie nie jest więc pracą „fizyczną” ale „umysłową”. 
Teza 17
'''Przyczynowość materialna i duchowa'''
W ujmowaniu zjawisk człowiek zwykł używać schematu przyczynowo-skutkowego. W swym skrajnym podejściu scjentologicznym uznał, że cały świat jest ściśle zdeterminowany i nie ma w nim miejsca na jakąkolwiek ingerencję z zewnątrz łańcuchów przyczynowo-skutkowych. Tak więc Boska interwencja w świecie jest całkowicie niemożliwa. Podobnie i ludzkie działanie jest zdeterminowane i nie wnosi do świata żadnych nie dających się przewidzieć deterministycznie sytuacji. Tak więc dane statystyczne oparte na doświadczeniu przeszłości są podstawą do przewidywania prawdopodobieństwa powtórzenia się podobnych sytuacji w przyszłości. Z pozoru takiemu rozumowaniu trudno zarzucić błąd. Z drugiej strony jesteśmy świadkami wciąż to nowych wynalazków, które w istotny sposób zmieniają jakość codziennego życia. Weźmy samochód. Badając częstotliwość jego występowania w XVIII wieku powinniśmy na tej podstawie przewidzieć, że prawdopodobieństwo jego pojawienia się w XX wieku wynosi 0,00%. A jednak XX wiek był wiekiem ogromnego nasycenia świata samochodami. W ten sposób wykazaliśmy błąd popełniany przy użyciu błędnie zastosowanej metody statystycznej. Doświadczenie przekonuje nas, że w świecie istnieje siła, która powoduje powstawanie wciąż nowych, nie występujących dotąd, zjawisk i przedmiotów. Ta siła powoduje przekraczanie dotychczasowych granic i wychodzenie poza to, co dotąd istniało. Świat wciąż transcenduje. Odbywa się to w oparciu o przyczynowość możliwą do zbadania w stanie pierwotnej ufności. Ten rodzaj poznania polega na dostrzeżeniu Boga-Stwórcy jako przyczyny wszystkiego (1Kor2,6-12). Będąc w tym stanie przypuszczamy tylko, że Bóg stworzył wszystko to, co zastaliśmy, gdy dotarliśmy do momentu wejścia w stan uświadomienia. Po osiągnięciu pierwotnej ufności dostrzegamy, że wydarzenia naszego życia zanim zostaną doświadczone w świecie widzianym przez wszystkich – już są „widziane” w naszym wnętrzu. To spostrzeżenie pozwala nam z całą pewnością stwierdzić, że to my sami jesteśmy stwórcami swojego życia. Mówiąc słowami Biblii, my siejemy, a Bóg daje wzrost (1Kor3,6). Że zaś jesteśmy siewcą, mówi Biblia: „Bóg nie dozwoli z siebie szydzić. A co człowiek sieje, to i żąć będzie” (Gal 6,8). Zadaniem kreatologii jest odpowiedź na pytanie, jak możliwe jest niesprzeczne funkcjonowanie prawa przyczynowości materialnej obok prawa przyczynowości duchowej.
Teza 18
'''Stwarzanie świadome i nieświadome'''
Twierdzimy, że każdy człowiek jest jedyną przyczyną duchowego stwarzania sytuacji swojego własnego życia. Posiewu dokonuje najczęściej nieświadomie. Zazwyczaj więc zaskoczony jest sytuacjami, które pojawiają się w jego życiu tak, jak chochlik wyskakuje z pudełka. Dopiero przyjęcie do wiadomości, że jest odpowiedzialny za każdy szczegół swojego życia daje mu możliwość świadomego kierowania swoim losem. Wtedy każda nawet najmniej prawdopodobna sytuacja staje się możliwa, a on może z poczuciem pewności powiedzieć, że nic nie zależy od okoliczności, a wszystko zależy od niego. On sieje, a Bóg daje wzrost. Owo świadome zasiewanie zachodzi w bardzo wielu formach, począwszy od modlitwy, a skończywszy na rozkazie wydawanym pod adresem pozornie nieożywionych i nie słyszących okoliczności. Zadaniem kreatologii jest zbadanie okoliczności i aspektów procesu stwarzania zarówno w formie świadomej jak i poza świadomością podmiotu.
Teza 19
'''Proces stwarzania'''
Mówimy tu wyłącznie o procesie stwarzania sytuacji życiowych konkretnego człowieka. Proces stwarzania, w którym uczestniczy każdy człowiek dzielimy na dwa etapy: 1.zasiewanie, 2.wzrost. Cały proces przebiega następująco. Na początku, na etapie pierwszym - zasiewania dochodzi do inspiracji czyli wstępnego przekazania treści stwórczej, która może pochodzić z zewnątrz w stosunku do osoby stwarzającej lub też może pochodzić od niej samej. Funkcję tę może spełnić również tekst pisany. Owo natchnienie skierowane jest do osoby stwarzającej, ale nie musi być przez nią przyjęte. Może ona przesłanie odrzucić i wtedy proces zatrzymuje się – nie może dojść do stworzenia. W przypadku przyjęcia tego wpływu, proces przechodzi dalej. Teraz odbywają się czynności mające doprowadzić do takiego przyjęcia treści, które spowoduje trwałą modyfikację wzorca stwórczego trwale rezydującego w miejscu przyczynowym psychiki ludzkiej. Modyfikacja wzorca jest momentem, od którego zaczyna się etap drugi – wzrostu. Tutaj potrzebna jest energia, która jest budulcem stworzenia. Na tym etapie następuje krzepnięcie treści stwarzanej tj. jej stopniowa materializacja. Jej zwieńczeniem jest owocowanie, czyli zamanifestowanie się sytuacji stwarzanej w życiu osoby ją stwarzającej. Już nie tylko ona ją dostrzega, ale również widzą to inni otaczający ją ludzie. Każdy z dwóch etapów charakteryzuje się następującymi cechami: Na pierwszym etapie działa człowiek. Etap drugi to działanie Boga. Można powiedzieć, że z punktu widzenia człowieka etap pierwszy jest etapem aktywności, a drugi etapem bierności. 
Innymi słowy proces stwarzania polega na budowaniu w specjalnym miejscu swej przestrzeni wewnętrznej obiektu i powołaniu go do istnienia przez jego mentalne dostrzeżenie. Nie mamy tu na myśli wyobrażenia, ale raczej przekonanie o jego istnieniu. Obiekt ten stanowi modyfikację wzorca stwórczego umieszczonego w części psychiki zwanej sercem przyczynowym człowieka. Otoczenie doświadczane przez każdego człowieka to wyprojektowany przez jego serce przyczynowe „zewnętrzny” obraz-sytuacja będący odpowiednikiem „wewnętrznego” wzorca stwórczego.
Teza 20
'''Ciągłość procesu stwarzania'''
Każdy człowiek uczestniczy w procesie stwarzania nieustannie. Dzieje się to poza jego wolą nawet wtedy, gdy nie podejmuje aktywności stwórczej, to jest nie zasiewa nowych ziaren mogących powodować modyfikację wzorca stwórczego. Serce przyczynowe ma bowiem tę własność, że nieustannie pracuje nad procesem materializacji zawartości wzorca stwórczego.
Teza 21
'''Napełnianie i opróżnianie miejsca przyczynowego'''
Serce przyczynowe przypomina w swym działaniu pojemnik. Jego zawartością jest wzorzec stwórczy. Wzorzec może mieć objętość zerową, wtedy serce przyczynowe nie wytwarza żadnego owocu, gdyż nie ma podstawy, według której mogłoby stwarzać. Wzorzec jednak zwykle posiada większą lub mniejszą objętość. Zwiększa się ona pod wpływem napływających ziaren stwórczych pochodzących z pierwszego etapu procesu stwórczego – zasiewania. Modyfikują one zastany w miejscu przyczynowym wzorzec, jednocześnie go zwiększając. Z drugiej strony w miejscu przyczynowym zachodzi ciągły akt rodzenia, który jest początkiem drugiego etapu procesu stwórczego – wzrostu. Istnieje błędny pogląd, że równocześnie z powstaniem w akcie rodzenia kiełka, odpowiadającego aktualnie odwzorowanemu fragmentowi wzorca – objętość wzorca zmniejsza się o ten właśnie wykorzystany fragment. Mówi się na przykład, że człowiek który cierpi „odpokutowuje swe winy” czyli niejako spłaca dług względem losu. Jednak to nie jest prawda. Wzorzec jest wykorzystywany wielokrotnie i samo to nie usuwa go z miejsca przyczynowego. Skutkiem tego jest ciągły przyrost objętości wzorca. Stanowi on swoisty balast w życiu człowieka. „Wypadają” z niego wciąż nowe, skomplikowane i zaskakujące sytuacje. Są jednak sposoby zmniejszające jego rozmiar. Można powiedzieć wtedy, że wzorzec się wyczerpuje lub też że się on wypala, a serce przyczynowe, które zajmuje, się wypróżnia.
Teza 22
'''Świadome metody stwarzania'''
W dziejach ludzkości wypracowanych zostało szereg metod świadomego działania stwórczego. Kreatologia zajmuje się ich odnajdywaniem i analizowaniem, co ma na celu poszukiwanie istotnych dla skuteczności kreatologicznej - elementów stwarzania. Oto niektóre z uświęconych tradycją metod: medytacja i modlitwa, wypędzanie demonów, uzdrawianie, czary, zaklinanie, zamawianie i rzucanie uroków. Bardziej współczesne to wizualizacja i używanie pozytywnych sugestii, stosowanie placebo i hipnoza. 
Teza 23
'''Ruchy kreatologiczne'''
W ostatnich czasach powstało wiele ruchów społecznych i organizacji wykorzystujących wiedzę kreatologiczną w sposób bardziej lub mniej uporządkowany. Oto przykładowe: Christian Science, Ruch kontolowania umysłu metodą Silvy, Kościół działający w oparciu o dzieło Course in Miracles i wiele innych. Obok pozytywnych aspektów działania tych ruchów spotykamy w nich momenty ograniczające. Jednym z nich jest przekonanie o cudowności i wyjątkowości działań stwórczych w życiu człowieka. Drugim jest koncentrowanie się na stwarzaniu drobnych i doczesnych owoców przy jednoczesnym zaniedbywaniu głównego celu życia współczesnego człowieka, jakim jest uwolnienie od uwarunkowania i zjednoczenie człowieka z Bogiem. Kreatologia wysnuwa wnioski z doktryn powyższych społeczności tworząc naukę uogólnioną oraz pozbawioną cech partykularyzmu i umysłowego skostnienia.
Teza 24
'''Główny moment stwórczy'''
Czynnym etapem w procesie stwórczym jest zasiewanie. Z reguły jego fazą początkową jest sugerowanie, czyli przedstawianie sugestii czyli treści stwórczej. Faza ta zachodzi zarówno w stwarzaniu świadomym jak i nieświadomym. W obu tych formach dochodzi do głównego momentu stwórczego to jest do przyjęcia lub odrzucenia sugestii. Przyjęcie sugestii nazywamy wiarą lub decyzją pozytywną (postanowieniem pozytywnym). Jej odrzucenie niewiarą lub decyzją negatywną (postanowieniem negatywnym – por Hbr4,2). Twierdzimy, że akt decyzji pozytywnej powoduje wpisanie treści sugestii do zastanego wzorca stwórczego, innymi słowy dochodzi wtedy do jego modyfikacji i powiększenia.
Teza 25
'''Treść i potrzeba medytacji'''
Z uwagi na wykorzystanie przez wschodnich mistrzów starego europejskiego słowa, jakim jest medytacja, która dawniej oznaczała rozmyślanie, do zastosowania w szczególnym ćwiczeniu umysłu, które nie jest rozmyślaniem – koniecznym jest wyraźne przedefiniowanie tego pojęcia. Kreatologia pod pojęciem medytacji rozumie rodzaj ćwiczenia umysłu polegający na powstrzymaniu się od myślenia i wszystkich innych aktów duchowych, które powodują lub wspierają stwarzanie. Tak więc medytacja jest powstrzymywaniem się od stwarzania. Właśnie dlatego, że kreatologia będąca nauką o stwarzaniu, uczy sztuki świadomego stwarzania – praktykujący ją uczniowie chcąc dostrzec, że każdy człowiek w każdej chwili swojego życia stwarza, świadomie powstrzymują się od stwarzania w czasie medytacji. To daje im możliwość w pełni świadomego podejmowania działań stwórczych lub powstrzymywania się od nich. W podobnej sytuacji znalazł się mieszczanin w sławnej sztuce Moliera chcący zostać szlachcicem. Nauczyciel uświadomił mu to, co on zwykle czyni, a mianowicie, że wciąż mówi prozą. Wszyscy ludzie wciąż stwarzają, potrzeba więc, aby sobie to uświadomili.
Teza 26
'''Sposób medytacji'''
Patrzący przez okno, nie dostrzega szyby, gdyż koncentruje się na przedmiotach za szybą. Aby ją dostrzec musi zrezygnować z przyglądania się przedmiotom i skupić się na czymś, co jest znacznie bliżej niego – na szybie. Podobnie i medytujący musi przestać myśleć, czy wyobrażać sobie cokolwiek. Powinien trwać w stanie ufnego bezmyślenia. Na początku nauki medytacji jest to jednak trudne. Możliwe są więc różne pomoce. Jedna z nich to koncentracja na wybranych rozmyślnie słowach, powtarzanych w rytm oddechu. Na przykład mówienie w myśli „Zanim Abraham był...” w czasie wdechu i „...Ja jestem” w czasie wydechu. A w drugiej połowie czasu medytacji - w czasie wdechu „Ja...” i „...jestem” w czasie wydechu. Oddychanie powinno być wolne i naturalne. Medytacji początkującego powinna towarzyszyć świadomość bycia jednością z Najwyższym, Najczystszym i pełnym miłości Bogiem. To zabezpieczy go przed stwarzaniem dumnego i wyuzdanego lub leniwego egoizmu.
Teza 27
'''Medytacja oczyszczająca'''
Dialog wewnętrzny jest nieświadomym lub półświadomym zajęciem większości ludzi. Jest rozmową z pojawiającymi się w polu naszej aktywności myślami. Za działanie to odpowiedzialne jest serce przyczynowe, którego działanie polega na wzmacnianiu treści wzorca stwórczego, który ma się zmaterializować. Potrzebuje więc wsparcia w postaci wciąż to nowych ziaren. W ten sposób człowiek na wpół świadomie lub nieświadomie uzupełnia strukturę istniejących już treści wzorca stwórczego. Medytacja jest zorganizowanym zawieszeniem prowadzenia dialogu wewnętrznego. Sprzyja więc uniemożliwieniu stworzenia zapoczątkowanych wcześniej sytuacji. Medytacja prowadząc do nawyku zawieszania wewnętrznego dialogu – stopniowo usuwa źródło wciąż powstających modyfikacji i wzmocnień wzorca stwórczego. Ponieważ zwykle stwarzane sytuacje komplikują lub nawet rujnują życie człowieka, to medytację taką można nazwać sposobem na oczyszczenie życia.
Teza 28
'''Szybkość stwarzania'''
Czysty wzorzec stwórczy umożliwia błyskawiczne pojawienie się stwarzanego owocu. Jest to jeden ze spektakularnych skutków dojrzałej medytacji, która doprowadziła do opróżnienia miejsca przyczynowego. Nie dziwi nas bowiem fakt, że przepełnienie miejsca przyczynowego spowodowane przewagą intensywności siania nad możliwościami stwórczymi miejsca przyczynowego powoduje, iż pomiędzy momentem zasiania a chwilą pojawienia się owocu mija bardzo długi czas. Może on nawet przekroczyć długość życia konkretnego człowieka. Wtedy efektów swego stwarzania może on dopiero doświadczyć w następnym lub w kolejnych żywotach. Tak więc twierdzimy, że jednym z czynników szybkości stwarzania jest stopień zapełnienia miejsca przyczynowego. Inne czynniki, które niewątpliwie istnieją są przedmiotem poszukiwań kreatologii.
Teza 29
'''Kolejność kiełkowania'''
Przedmiotem poszukiwań kreatologii jest klucz, według którego serce przyczynowe wybiera treści zawarte we wzorcu stwórczym, aby je poddać kiełkowaniu. Być może czyni ze wzorca stwórczego średnią lub jakąś sumę i na jej podstawie stwarza sytuację. Może też wybiera te treści, dla których nie istnieją żadne lub istnieją najmniejsze przeszkody.
Teza 30
'''Przeszkody stwarzania'''
Przeszkody stojące na drodze procesu stwarzania zawierają się wyłącznie we wzorcu stwórczym. Jasne jest, że treść „nie-A” utrudnia wykiełkowanie treści „A”. I choć mogą one pojawić się w życiu człowieka kolejno po sobie, to również może zachodzić ich wzajemne hamowanie. Tu silniejsza lub nadrzędna hamuje słabszą lub podrzędną.
Teza 31
'''Wzorzec stwórczy urodzeniowy'''
Człowiek jeszcze przed swoim narodzeniem zostaje wyposażony w urodzeniowy wzorzec stwórczy. Twierdzimy, że pochodzi on od człowieka, którego psychika rozpadła się pod wpływem procesu śmierci. Ten specyficzny spadek powoduje, że żaden człowiek nie zaczyna swego życia „od początku” lub inaczej mówiąc nie przychodzi na świat z „kontem zerowym”. Podobnie bowiem, jak w spadku otrzymuje od swoich rodziców zapis genetyczny określający cechy jego ciała fizycznego – tak i przekazywane mu są „warunki początkowe” jego treści stwórczych. Zaznaczyć należy, że już nawet sytuacja, w jakiej przyszedł na świat, a więc środowisko geograficzne i społeczne oraz wszystkie inne okoliczności zgodne są na zasadzie odpowiedniości z treścią jego urodzeniowego wzorca stwórczego. W pewnym sensie można więc powiedzieć, że każdy człowiek kontynuuje żywot innego człowieka. Ponosi konsekwencje zarówno jego właściwych jak i błędnych decyzji. Te z kolei, jak wiemy, oparte były na wiedzy i doświadczeniu poprzednika, co znaczy, że człowiek ma już w chwili urodzenia wyposażenie w postaci „wyciągu” czyjejś wiedzy i doświadczeń. Ten wyciąg to właśnie urodzeniowy wzorzec stwórczy.
Teza 32
'''Sytuacja'''
Sytuacją nazywamy zespół elementów będących owocem stwarzania. Sytuacja jest podzbiorem elementów składających się na stwórcze otoczenie człowieka. W zależności od tego, kogo uważamy za podmiot stwarzania, mówić możemy, że całe otoczenie jest stworzone przez konkretnego człowieka, gdyż jest on od wieczności jednością z Najwyższym Stwórcą, lub – ograniczająco – zwracać uwagę możemy tylko na sytuację czyli część otoczenia, która sostała stworzona w konkretnej stwórczej intencji.
Teza 33
'''Ukryte sposoby stwarzania'''
Każdy człowiek podejmuje różne działania, które są ukrytymi aktami stwórczymi. Są to między innymi: Umawianie się z kimś na spotkanie powoduje, że nie tylko ja ale i druga osoba stwarza spotkanie, które ja zainicjowałem. Planowanie w działalności przedsiębiorstw jest silnym aktem stwarzającym ich sytuację gospodarczą. Zapowiedź mających nastąpić wydarzeń, których jestem organizatorem, powoduje, że w mój akt stwórczy włączają się powiadomione osoby. Przekonanie, że mam w życiu szczęście lub, że jestem pechowcem – silnie rzutuje na jakość stwarzanych przeze mnie sytuacji, w których uczestniczę.
Teza 34
'''Działy kreatologii'''
Kreatologia uznająca wzorzec stwórczy zawarty w sercu przyczynowym człowieka – za centralny przedmiot swoich zainteresowań, z analizy jego wpływu na życie człowieka wywodzi dwa obszary swych zainteresowań. Pierwszy to kreatologia teoretyczna. Zajmuje się poznaniem i opisem działania serca przyczynowego człowieka jako źródła wszystkich sytuacji w życiu konkretnego człowieka. Drugim obszarem kreatologii jest kreatologia praktyczna. Zajmuje się ona przedstawianiem praktycznych sposobów pracy z wzorcem stwórczym człowieka. Znajdujemy tu dwa  praktyczne jej poddziały. Jeden związany z oczyszczaniem wzorca stwórczego zwany kreatologią katartyczną, drugi z jego świadomym i celowym zapełnianiem – kreatologią twórczą. Kreatologia katartyczna prowadzi do poznania Boga (por. Mt 5,8), kreatologia zaś twórcza – do urządzenia świata w sposób bardzo świadomie zorganizowany. 
Teza 35
'''Łańcuch właścicieli wzorca stwórczego'''
Wzorzec stwórczy przekazany człowiekowi „w spadku” po swym poprzedniku zostaje zmodyfikowany przez jego decyzje i przekazany następcy. Tak więc człowiek jest tylko ogniwem w długim łańcuchu ewolucji społecznej zwanym łańcuchem właścicieli wzorca stwórczego. Nie ma tu miejsca na oczekiwanie wąsko rozumianej „sprawiedliwości”, wyczerpującej się w ramach życia poszczególnego człowieka. Człowiek ponosi konsekwencje decyzji wszystkich żyjących w jego łańcuchu poprzedników, a z kolei jego decyzje dokładają się do tej sumy i przekazywane są jego następcom. Wszyscy ponoszą nie zasłużone przez siebie skutki postanowień swych poprzedników. W ten sposób możemy mówić o poprzednich właścicielach wzorca – krótko – o poprzednikach i o następnych właścicielach wzorca – w skrócie – o następcach. Teraz jesteśmy aktualnymi właścicielami wzorca.
Teza 36
'''Czym jest człowiek'''
1. Ujęcie cielesne reinkarnacyjne. W doktrynach Dalekiego Wschodu uznaje się tradycyjnie, że ludzie przekazujący sobie wspólny wzorzec pozostający w jednym łańcuchu są tym samym, jednym człowiekiem, który transmigruje, wciela się czyli reikarnuje we wciąż to nowych ciałach. Kreatologia nie może jednak uznać, że wzorzec stwórczy przekazywany wraz z pamięcią wydarzeń w sercu przyczynowym stanowią o tożsamości człowieka. Samo serce musiałoby bowiem w przerwie między „wcieleniami” być człowiekiem. Skoro zaś jest tylko zapisem „pamiątkowym” poprzedników – swym istnieniem nie zapewnia ciągłości tożsamościowej człowieka. Mówiąc krótko – jeśli między żywotami nie ma ciała, nie ma też i człowieka. Każdy zaś człowiek – choć jest to trudne – mógłby przywołać pamięć swych poprzedników, ale czy to wystarczy, aby na tej podstawie uznać jego z nimi tożsamość? Gwoli pełności opisu wspomnieć też należy, że dorosły człowiek z reguły utożsamia się z małym dzieckiem oglądanym na fotografii mimo iż jego wygląd w niczym nie przypomina tego dziecka. Nie pamięta też jego przeżyć. Wyłącznie hipotetyczną ciągłość istnienia ciała uznaje za wystarczającą podstawę do utożsamienia się z tym malcem. To również jest argumentem przeciwko reikarnacyjnej definicji człowieka. Takie ujęcie odpowiada sformułowaniu biblijnemu, które brzmi „...postanowione ludziom raz umrzeć” (Hbr 9,27).
2. Ujęcie cielesne zmartwychwstańcze. Czy wreszcie, jak to słyszymy w pożydowskiej nauce chrześcijan, wskrzeszenie zmarłych na sąd ostateczny, jeśli miałoby się dokonać na podstawie zapisów zawartych w ich sercach przyczynowych, jest zadowalające dla zmartwychwstałego, skoro „idą za nim czyny” nie tylko jednego jedynego człowieka – właśnie jego, ale całego łańcucha poprzedników ingerujących w ten zapis? I czy to jest sprawiedliwe? Sądzimy, że nie ma tu żadnej wąsko pojętej sprawiedliwości, gdyż i człowiek zmartwychwstały doświadcza skutków zupełnie nie swoich decyzji. Twierdzimy jednak, że skoro tak jest, to widocznie tak to zostało stworzone przez jakiegoś kreatora. Gdybyśmy chcieli to zmienić, to kreatologia twórcza stoi do naszej dyspozycji. 
3. Ujęcie cielesne tęczowe. Istnieje również trzecia możliwość dla pojmowania ciągłości istnienia człowieka. Jest nią okazja do umieszczenia serca człowieka w ciele odmiennym od tego, które jest śmiertelne i które widzimy codziennie. To ciało w zależności od kontekstu kulturowo-religijnego nazywa się albo ciałem tęczowym (wadżrajana), albo subtelnym (teozofia), albo uwielbionym (ciało Jezusa po zmartwychwstaniu). Należy zaznaczyć, że ciało to uzyskuje człowiek w wyniku stosowania unikalnych i wyjątkowych starań duchowych mających na celu odpowiednie przekształcenie wzorca stwórczego, a w żadnym wypadku nie zostaje przyznawane każdemu człowiekowi według aktualnie normalnego (przeciętnie występującego w świecie) wzorca stwórczego. (Łk20,35). Czy to ciało wraz z przekazanym mu wzorcem można uznać za kontynuację tożsamości ostatniego poprzednika? Wydaje się, że takie podejście jest najbliższe oczekiwaniom człowieka chcącego przedłużyć swe życie.
4. Ujęcie cielesne nieśmiertelnościowe. Podobne do niego – czwarte ujęcie, oparte na doktrynie katolickiej, przedstawia człowieka jako duszę, która jest nieśmiertelna. Sądzimy, że chodzi tu o ciało subtelne z zawartym w nim wzorcem, które miałoby być przedmiotem mąk piekielnych lub czyśćcowych albo też rajskich radości doznawanych jeszcze przed nadejściem historycznego i zbiorowego dnia zmartwychwstania. Ciało to według tej doktryny otrzymuje każdy człowiek, a istnieje też przypuszczenie, że jest to ciało, które każdy człowiek posiada już za życia. Może być ono jednym z szeregu ciał tzw. subtelnych. Wszystkie te cztery ujęcia, powtórzmy – reinkarnacyjne, zmartwychwstańcze, tęczowe i nieśmiertelnościowe, stanowią jedynie pewien przegląd spotykanych poglądów na określenie, kim jest człowiek. Wszystkie powyższe koncepcje brały ciągłość ciała za kryterium tożsamości. 
5. Ujęcie świadomościowe cielesne. Trudności dopełnia tu fakt innego możliwego kryterium, jakim jest świadomość, której ciągłość ulega częstym, sądzimy że pozornym, przerwaniom. We śnie płytkim z marzeniami z reguły nie zauważamy, że jest to odmienny stan świadomości. We śnie tracimy ogląd, albo też przeżycia z głębi nie są przenoszone w najmniejszym stopniu do stanu czuwania. Sądzimy jednak, iż owa ciemność bierze się stąd, że przeważnie utożsamiamy się z ciałem fizycznym lub co najwyżej z emocjonalnym lub mentalnym. Wyłączenie się tych ciał ze stanu aktywności w czasie głębokiego snu powoduje, że nasza świadomość nie doświadcza po prostu niczego, co mogła by zapisać w pamięci. Bowiem w pamięci zapisywane są tylko te sytuacje, które zostały rozpoznane przez świadomość w oparciu o specyfikę pracy któregoś z ciał człowieka. Ujęcie uznające tożsamość świadomości związanej z konkretnym ciałem za kryterium definicji człowieka jest ograniczone do zjawisk, które są stworzone. Tym samym są jedną z wielu doskonalszych lub mniej doskonałych możliwości.
6. Ujęcie świadomościowe duchowe. Powyższego ograniczenia nie ma ujęcie świadomościowe duchowe. Opiera się ono na przekonaniu, że świadomość człowieka jest tożsama ze świadomością Boga. Jego jaźń jest  w każdej chwili jaźnią Boga Najwyższego. Tak więc niezależnie od rodzaju ciała „ja jestem” zawsze tym samym i niezmiennym bytem. Oczywiście trudno tu mówić, że w tym wypadku jestem człowiekiem. Bóg widzi wszystkich jako żyjących (Łk20,38).
Tak więc choć definicję człowieka pozostawiamy jako otwartą, to nie sądzimy, że jest on nieśmiertelną – wiecznie istniejącą duszą. Ciągłość swego stworzonego istnienia może rozwinąć w oparciu o przekształcenie swego ciała w boskie i nieśmiertelne (wzorem Jezusa), jednocześnie przekształcając tak swą świadomość, aby uznać siebie samego za tożsamego z Najwyższym i na tym oprzeć ciągłość swego niestworzonego istnienia (również wzorem Jezusa).
Teza 37
'''Stworzenie nieśmiertelnego ciała'''
Sądzimy, że ani reinkarnacja, ani zmartwychwstanie nie są nadzieją na pokonanie śmierci. Sądzimy również, że kontynuacja życia człowieka jako nieśmiertelnej duszy nie ma miejsca. Dalsze życie w nieśmiertelnym subtelnym ciele może być wypracowanym stanem przez konkretnego człowieka. Takim człowiekiem był między innymi Jezus z Nazaretu. Chrześcijanie zaś jako całość przypominają raczej wycieczkę amatorów wybierających się w góry, niż grupę wspinaczy walczących o zwycięstwo. Jezus zwyciężył śmierć, gdyż przeniósł swój wzorzec stwórczy do przekształconego przez siebie ciała subtelnego. Każdy, kto chciałby powtórzyć ten swoisty rekord, musi odtworzyć wzorzec posiadany przez niego. Ten wzorzec tradycyjnie nazywany jest Duchem Chrystusowym lub Duchem Świętym. Paweł w swym liście do Rzymian (8,11) zapewnia nas że „jeżeli mieszka w was Duch Tego, który Jezusa wskrzesił z martwych, to Ten, co wskrzesił Chrystusa z martwych, przywróci do życia wasze śmiertelne ciała mocą mieszkającego w was swego Ducha.” Jednak duch, którego pielęgnują chrześcijanie przynosi co najwyżej owoc w postaci zwiększenia życiowych standardów moralnych (Gal 5,22). Nie wystarcza jednak do tego, aby przemienić swe ciało w subtelne i nieśmiertelne. Święty Paweł w swych listach wyraźnie przekonuje o tym, że przyszłością każdego chrystusowego ucznia jest posiadanie nieśmiertelnego ciała duchowego (1Kor15, 1Tes4). Otrzyma je dzięki mocy Ducha Świętego (tj. Jezusowego wzorca stwórczego) na dwa sposoby. Albo jeszcze za życia, albo – gdyby nie doświadczył tego za życia obecnego ciała - po zmartwychwstaniu. Twierdzimy jednak, że Święty popełnia tu błąd ograniczenia Boga polegający na tym, że zaprzecza możliwości doświadczenia tej przemiany przed powtórnym przyjściem Jezusa. Wydaje mu się, że taka przemiana zachodzić może tylko w związku z wielkim, zbiorowym i historycznym wydarzeniem, jakim ma być w odległej przyszłości grupowe pochwycenie Kościoła. Mówi, że „zmartwychwstanie jeszcze nie nastąpiło” (2Tm2,18), a nie ulega przecież wątpliwości, że zmartwychwstał nie tylko Jezus, ale i inni święci już w roku jego odejścia (Mt27,52-53). Inny argument za możliwością wcześniejszego powtórzenia  tego chrystusowego dzieła polega na tym, że w naszych czasach spotykamy takich, którzy tego dokonali. Tyle tylko, że nie byli członkami żadnego z aktualnych kościołów chrześcijańskich. To właśnie pomogło im, gdyż nie byli poddani  historyzującemu”, ograniczającemu Boga i aspiracje ludzi błędowi Pawła. Argumentem zasadniczym przeciwko poglądowi Pawła jest rozmowa Jezusa z Martą przed wskrzeszeniem Łazarza (J11,23-26). Na słowa Marty o dniu ostatecznego zmartwychwstania Jezus mówi, że ci, którzy weń wierzą, nie umrą nigdy (!), a choćby i umarli, zmartwychwstaną. Tak więc nie chodzi tu już Jezusowi o gremialne zmartwychwstanie całego świata, ale zmartwychwstanie wierzących. Sądzimy, że zarówno jedno, jak i drugie może mieć miejsce. Święty Paweł uległ jednostronnej wizji starotestamentowego zbiorowego zmartwychwstania. Innym argumentem opartym na nauczaniu Jezusa jest jego wypowiedź, w której mówi wprost, że zmartwychwstaną tylko ci, którzy są tego godni (Łk20,35).
Teza 38
'''Uzyskanie nieśmiertelnej świadomości'''
Teza niniejsza dotyczy niestworzonego aspektu nieśmiertelności w odróżnieniu od aspektu stworzonego, jakim jest stworzenie nieśmiertelnego ciała. Oba aspekty wspomniane są przez Jezusa w rozmowie o zmartwychwstaniu (Łk20,24-38). Aspekt stworzony w Łk20,35, gdzie mowa o uzyskaniu nieśmiertelnego, anielskiego ciała, aspekt niestworzony w Łk20,38, gdzie mowa jest o punkcie widzenia Boga. Twierdzimy, że nieśmiertelną świadomość ma ten człowiek, dla którego wszyscy ludzie są żywi, a nikt nie jest umarły. Świadomość ta oparta jest na Duchu Bożym „Ja Jestem”.
Teza 39
'''Doskonała wiara i żywe słowo'''
Przekształcenie sytuacji człowieka odbywa się przez wprowadzenie do jego wzorca stwórczego „wzorcowej” treści. Tą treścią jest Słowo Boże. Jest ono narzędziem ducha (Ef6,17). Wchodzą tu w rachubę obietnice, fakty i cechy Jezusa. Przykładem obietnicy jest warunkowana wyznawaniem obietnica oczyszczenia z grzechów (1J1,9). Przykładem faktu jest przeniesienie do sfer niebieskich każdego ucznia Pańskiego (Ef2,6). Przykładem cechy Jezusa jest jego jedność z Ojcem (J10,30). Jednak samo usłyszenie lub nawet nauczenie się na pamięć odpowiedniego tekstu nie musi dokonać oczekiwanego przekształcenia. Cel zostanie osiągnięty dopiero wtedy, gdy słowo to zostanie ożywione w sercu wierzącego, czyli jego wiara stanie się doskonała, co będzie widać między innymi w jego uczynkach (Jk2,22). Ożywione, czyli żywe słowo ma bowiem moc przeorganizować wnętrze i życie człowieka (Hbr4,12). Jak tego dokonać? Sprawia to Bóg, gdy z ufnością siedzimy przed nim i otwieramy mu dostęp do naszego serca. Możemy taki pełny wyciszenia czas przeplatać modlitwami związanymi z medytowaną treścią oraz modlitwą innymi językami, która doskonali wiarę.
Teza 40
'''Duch czyli wzorzec stwórczy'''
Podobnie do odcisku stopy w piasku, duch stanowi odcisk zabarwienia w sercu człowieka. Jak odcisk jest niematerialny. Jest bowiem treścią, informacją zapisaną we wnętrzu człowieka. Ten duch to wzorzec stwórczy człowieka. Różne są duchy (1J4,1) – ludzkie, zwierzęce czy demoniczne. Jest również Duch Boży zwany Duchem Prawdy lub Duchem Świętym. Może on zamieszkać serce człowieka i dać człowiekowi przekonanie o byciu Bogiem. Tego Ducha miał Jezus Chrystus i powinien mieć każdy jego uczeń. O ile Duch Boży mówi „Ja Jestem”, o tyle inne duchy mówią „ja jestem człowiekiem, ja jestem zdenerwowany, ja jestem katolikiem, ja jestem protestantem”. Duch Boży „Ja Jestem” nie posiada zabarwienia i dlatego ma moc stwórczą. Stwarza za pośrednictwem dołączania zabarwienia do swego podmiotowego bycia. Wtedy w konkretnym sercu pojawia się dowolna z nieskończonej ilości możliwych manifestacji Boga. Imię Jezusa, które brzmi: „Ja jestem zbawicielem” czyni go zbawicielem. Słowa człowieka: „Ja jestem smutny” czynią go smutnym. Wzorzec stwórczy tylko w swej części stanowi o tożsamości człowieka. Poza tym zawiera całość poglądów na otaczającą człowieka sytuację. Stąd też sytuacja ta w całości wywodzi się z wnętrza człowieka, który jej doświadcza. W jednym z kościołów śpiewana jest pieśń, rozpoczynająca się słowami: „O stworzycielu Duchu przyjdź...”. zaprawdę Duch jest stworzycielem, ale nie tylko tym, który na początku „unosił się nad wodami” (Rdz1,2). On mieszka w sercu człowieka (2Tm1,14). Tym samym mieszka w nas Bóg (Ef2,22) i możemy powiedzieć za Jezusem „Zanim Abraham był, ja jestem” (J8,52-59). On stanowi naszą boską tożsamość, gdyż mówimy o nim „Ja”.
Teza 41
'''Języki doskonalą wiarę'''
Dar języków jest jedną z oznak uwierzenia w Jezusa (Mk 16,17-18). Gdy wykorzystujemy ten dar w czasie modlitwy, to buduje on w nas wiarę doskonałą (1 Kor 14,2.4-5). Gdy wykorzystujemy go wraz z tłumaczeniem wobec słuchaczy, dar ten buduje wiarę grupy słuchaczy (1 Kor 12,29-30).
Teza 42
'''Narządy psychiczne'''
Człowiek wyposażony jest narządy fizyczne, takie jak narządy zmysłów, których klasyczna ilość wynosi 5. Są to: oczy, uszy, nos, język i narząd dotyku. Fizycznym narządem zbierającym dane dopływające doń z narządów zmysłów jest mózg. Ponad fizycznymi narządami zmysłów człowiek posiada odpowiadające narządom zmysły psychiczne. Są to: wzrok, słuch, węch, smak, dotyk. Odpowiednikiem mózgu jest umysł. Poza tymi pięcioma zmysłami i umysłem człowiek posiada dużą ilość innych zmysłów psychicznych. Opisują je średnio dokładnie autorzy Wschodu. Dla nas pożyteczną powinna być informacja o znaczeniu pewnych pojęć występujących w Biblii, które zwykle błędnie bywają rozumiane. Ich najbardziej kompletny wykaz znajduje się w Hbr 4,12. Autor wspomina tu o duszy i duchu, stawach i szpiku, oraz o sercu. W innych miejscach czytamy o nerkach, umyśle, barkach i łonie. Jak widzimy serce jest siedzibą nie tylko uczuć, ale i myśli. Zaś stawy, szpik, nerki, barki i łono są innymi zmysłami, nazwanymi od narządów fizycznych, w których pobliżu występują, lub z którymi się kojarzą.
Teza 43
'''Przyczyny nieuświadamiania własnych działań stwórczych'''
Prawie wszyscy ludzie korzystają ze swych zdolności stwórczych nieświadomie. Dlaczego nieświadomie? Składa się na to wiele przyczyn. Oto niektóre z nich: 1. Złożoność procesów przyczynowo-skutkowych na płaszczyźnie materialnej. Mnogość okoliczności każe przypuszczać, że to one warunkują obraz świata. 2. Określenia czyjegoś stwórczego wzorca wyrażane powszechnie jako „pech” czy „szczęście” choć wspominane są często, uznaje się jednak powszechnie za uzasadnienie niepoważne. Dzieje się tak prawdopodobnie z powodu przekonania o rzekomej „nienaukowości” tych określeń. 3. Powszechna nieumiejętność analizowania własnych stanów psychicznych. Ludzie nie potrafią dostrzec stwórczych wzorców wpisanych w ich psychikę. 4. Odstęp czasowy pomiędzy wpisaniem do psychiki konkretnego stwórczego wzorca - a czasem jego realizacji. Zdarza się, że upływają lata zanim ukażą się owoce dawnych wzorców. 5. Nierówność pomiędzy wzorcem a jego materializacją. Odpowiedniość zachodząca między nimi jest często trudna do interpretacji. Utrudnia to dostrzeżenie powiązania między przyczyną - wzorcem stwórczym a jej skutkiem – stworzoną sytuacją. 6. Sposób działania prawa stwarzania jest zwykle zbyt subtelny, by mógł być postrzegany na obecnym, normalnym poziomie świadomości. (Kelzer) 7. Gdy dochodzi do zastosowania tego ważnego prawa w konkretnych momentach życia, okazuje się, że większość ludzi jest wyjątkowo zaślepiona troskami własnego ego. (Kelzer) 8. Trudno ludziom dostrzec jakieś prawidłowości, które by obciążały winą ich samych. Winę wolą widzieć na zewnątrz siebie, w okolicznościach życia lub w postępowaniu innych ludzi.
Teza 44
'''Modlitwy nie wysłuchane'''
Nie ma modlitw nie wysłuchanych przez Boga. Wszystkich modlitw Bóg wysłuchuje i je spełnia. Powody dla których wydaje się, że jest inaczej są następujące. 1.Ludzie mający bardzo zanieczyszczone serce mogą dostrzec odpowiedź na modlitwę po długim czasie od jej wypowiedzenia (por. Iz 59,1-2). Zanim się tego doczekają, często zaczynają przypuszczać, że Bóg ich nie wysłuchał, czym likwidują zapis modlitewny w swoim sercu. 2.Przy długim okresie oczekiwania na modlitwę mogą zajść takie okoliczności, które uniemożliwiają pojawienie się odpowiedzi. Na przykład modlitwa o zdrowie może zrealizować się po dwóch miesiącach, ale pacjent umierając po miesiącu uniemożliwia uzdrowienie. Potrzebna teraz by raczej była modlitwa o wskrzeszenie. 3.Sytuacja będąca odpowiedzią na modlitwę nie jest dokładnym odzwierciedleniem treści modlitwy, jest tylko odpowiednia do jej treści. Treść modlitwy bowiem zawiera się nie w słowach, ale w myślach i wyobrażeniach, a więc aktach wewnętrznych, a nie zewnętrznych (por. Iz 29,13-14). Z tego powodu człowiek czasem nie rozpoznaje, że Bóg już odpowiedział na modlitwę. 4.Człowiek często zapomina, że o coś prosił Boga. Gdy pojawia się odpowiedź na modlitwę, on już na nią nie czeka, więc jej nie dostrzega.
Teza 45
'''Definicja życia'''
Jest wielu ludzi, ale nie ma wielu „żyć”. Jest tylko jedno życie. Bóg jest tym życiem. On jest Duchem, a duch ma na imię Ja Jestem. To jest świadomość. Tak więc życie jest podmiotem, a nie cechą należną przedmiotom takim jak rośliny, zwierzęta i ludzie. Jest wiele konsekwencji tego faktu. Pierwsza to ta, że ludziom nie można odebrać życia, gdyż oni nie są jego właścicielem. To życie ma w posiadaniu ludzi. Ludzie zaś bez życia są niczym. Zarówno kamień jak i trup jest żywy. Tylko dlatego, że można zarówno trupa jak i kamień zobaczyć. One się manifestują, gdyż życie jest w nich. Różnica między trupem a człowiekiem polega na sposobie przejawiania się życia, ale nie na jego obecności lub nieobecności. Zarówno manifestacja, jak i jej doświadczenie możliwe jest dzięki obecności w nich życia czyli Ducha-Boga, świadomości Ja Jestem. Biblia mówi, że życie jest światłocią ludzi, gdyż rozświetla mrok niebytu. Z kolei „ja jestem” nazywa się w Biblii logos czyli słowo. Mówi się o nim, że Bogiem było słowo i wszystko przez nie powstało. Jego doskonałym objawieniem jest człowiek Jezus Chrystus. Doskonałość jego polega między innymi na tym, że jest świadomy swej Boskiej tożsamości.
Teza 46
'''Utożsamienie świadomości'''
Cechą świadomości jest jej utożsamianie się z dowolnym przedmiotem. Można powiedzieć, że jest lepka, gdyż przykleja się do przedmiotów. Sposobem na utożsamienie jest koncentracja na przedmiocie. Dla przykładu, czyste „ja jestem” koncentrujące się na ciele ludzkim przemieszcza się w jego stronę, przykleja doń i w końcu sądzi, że „ja jestem człowiekiem”. Tak więc świadomość czyli życie udzielone zostaje ciału. Z kolei koncentracja na duchu udziela jemu życia. Skutki takich utożsamień odpowiednie są do treści zapisanych w ciele lub w duchu. Owocem ciała jest kradzież, kłamstwo i gniew, owocem zaś ducha jest miłość, radość i pokój. Świadomość podobna jest do paliwa, które nalane do zbiornika przedmiotu utożsamienia, napędza go i czyni zeń ruchomą marionetkę. Dlatego w Chrystusie krzyżujemy swoje ciało, aby już nie wydawało skażonego owocu. Rodzący się z Ducha są duchem, co czasem jest wyraźnie odczuwane przez takie osoby. Niestety po krótkim czasie nawyk utożsamiania się z ciałem powraca, a prawdziwe doświadczenie pozostaje jedynie pamiątką.
Teza 47
'''Bóg jest kontrolerem'''
Nic nie dzieje się bez działania Bożego. Szczęśliwe i nieszczęśliwe wydarzenia są jednakowo jego dziełem. Także malutkie rzeczy jak włosek na głowie są pod stuprocentową jego kontrolą. Posiadać związek z Bogiem to mieć udział w kontrolowaniu wszelkich okoliczności. Wszelkich.
Teza 48
'''Bóg jest niezmienny'''
Bóg działa w taki sam sposób niezależnie od zmienności czasu, przestrzeni, kultury, religii, narodu i innej zmiennej okoliczności. Tak więc działa tak samo w Starym jak i Nowym Testamencie. Działa tak samo w każdej religii i w każdym narodzie. W każdej cywilizacji i kulturze. I wobec każdego człowieka. Na wyjaśnienie zasługuje działanie w Nowym Testamencie, gdyż są ludzie, którzy uważają, że przyjście Jezusa zmieniło działanie Boga. Nie zmieniło. Jezus jedynie „przetarł” swoim uczniom ścieżkę do niego. Jako pierwszy pokonał grzech, szatana i śmierć. Jego uczniowie mogą ten fakt wykorzystać i pójść w jego ślady. Nic nie stoi jednak na przeszkodzie, żeby ludzie w innych religiach dokonali tego samego. Bóg bowiem jest dla nich TAKI SAM. Może być jedynie trudniej, bo taki mistrz jak Jezus udziela niezwykłej mocy tym, którzy w niego wierzą.
Teza 49
'''Sąd jest teraz'''
Sąd Boży realizuje się w każdej chwili życia człowieka. To jest doświadczenie owoców swej wiary. Może być wykorzystany przez człowieka jako sygnał pielęgnowania niewłaściwych poglądów. Ich skorygowanie wprowadza człowieka na właściwą drogę.

message: Ktoś ma chyba ambicję być nowym Spinozą. To jest bardzo luźny esej filozofa-amatora i chyba nie bardzo pasuje do encyklopedii. Polimerek 20:14, 7 lut 2005 (CET)
*I Potężny Google powiedział: 5 linków. Usunąć! :) Turtlezzz 20:40, 7 lut 2005 (CET)
*To, ze filozofia sama w sobie jest, uzywajac Twojego slowa, dosc "luzna" nauka, nie znaczy, ze nie ejst nauka, a co za tym idzie, ze nie nadaje sie do encylkopedii. Twoje slowa swiadcza tylko o Twoim barku obeznaniu sie, zeby nie pwoedziec ignorancji. Ale szanuje Twoje zdanie, masz do niego prawo.
I potezny google to komercha, wybacz. Internet jest na szarym koncu w zrodlach inforamcji nt. filozofii. 
Wracajac do samej kreatologii, to pojecie ma jeszcze inne znaczenie, inz jest to przedstwione w tezach. Kreatologia to jest cala potezna dziedzina teologii. Zatem google zaskoczyly mnie a moze i po czesci potwierdzily moje przypuszczenia, co do zasobow Internetu. Zostawic! Pozdrawiam - Lucid
*O teologii wiemy nic, albo prawie nic. Proponuje poprosić kogoś "wiedzącego" o weryfikację i pozostawienie (przydałoby się trochę uściśleń). Próbowałem "uencyklopedycznić", ale stanowczo za mało wiem o zagadnieniu. Krzych 20:49, 8 lut 2005 (CET)
*Nikt nie twierdzi, że takiego pojęcia nie ma, choć jest to bardziej pojęcie teologiczne niż filozoficzne, lub ostatecznie można przyjąć że zajmuje się nim filozofia religii. Pisanie o tym jako o obszernym dziale filozofii w sensie ogólnym to nadużycie. Raczej nie znajdzie się omówienia tego pojęcia w akademickich nawet podręcznikach do filozofii, bo to pojęcie ma sens dopiero wtedy gdy przyjmie się, że to Bóg stworzył świat. Tutaj jednak problem jest inny - ten artykuł to esej, prezentujący osobiste poglądy autora,w formie przypominającej trochę dzieła Spinozy, a nie hasło encyklopedyczne. Trzeba je więc albo poprawić i ZNPOVizować (w miarę szybko) albo usunąć. Polimerek 21:44, 8 lut 2005 (CET)
*Szczerze mówiąc, nie czuję się na siłach, aby zabierać głos w tej sprawie, ale zetknąłem się kiedyś z pojęciem "kreacjonizm". Może byłoby ono właściwsze niż "kreatologia"? Widziałem też kilka książek na ten temat, ale nie potrafię powiedzieć teraz, co to były za książki. W każdym razie dotyczyły one na pewno kreacjonizmu, a nie kreatologii. --Mlukaszewski 21:53, 8 lut 2005 (CET)
**Nie, kreacjonizm to co innego. Jeżeli rzeczywiście istnieje taka dziedzina teologii, jak kreaologia, to hasło oczywiście ma rację bytu. Jednak na pewno nie w takiej postaci, jak teraz - jednozdaniowa definicja na początek, a potem potężny esej, którego nie ma do czego przyczepić. Jak nikt tego nie poprawi w ciągu tygodnia, to mozna spokojnie usunąć. P 23:05, 8 lut 2005 (CET)
***Poprawic to nie poprawie, poniewaz nie ejstem tworca tej nauki i nie mam takiego prawa. Tak, jakbym miala zmienic zalozenia platonskie, tyko dlatego, ze uwazacie je za nieencyklopedyczne, "luzne" i w formie osobistych przemyslen autora. Filozofia to przemyslenia, osobiste przemyslenia, ale razniace sie tym od "zwyklych" przemyslen, ze sa w pewnien sposob usystematyzowane. Jak? To juz zalezy od tworcy. Mlukaszewski, krecjonizm to cos innego, aczkolwiek moze nieco podobnego biorac pod uwage pierwsza sylabe ;-) Pozdrawiam - Lucid
****Popraw nie "tezy kreatologii", tylko artykuł, którego jesteś autorem. Nieencyklopedyczny jest artykuł, nie gałąź wiedzy, która jak najbardziej powinna się tu znaleźć. Zobacz, jak to teraz wygląda - obie części artykułu nie mają w ogóle związku. Nie ma odpowiedzi na podstawowe pytania: skąd się wzięły te tezy? Kto je wymyslił? Kiedy? Czy są kwestionowane? Przez kogo? Czemu służą? Jaką rolę pełnią w kreatologii? I w której - filozoficznej czy teologicznej? Dopóki nie będzie odpowiedzi na te - podstawowe - pytania, dopóty artykuł będzie wadliwy. P 19:51, 9 lut 2005 (CET)
*** Poprawić zostawić Vuvar1
*Tydzień od zgłoszenia mija 14 lutego. Jak nikt nic z tym nie zrobi, to... P 11:16, 13 lut 2005 (CET)
thread_title: Dyskusja z SdU