Dyskusja:Paweł Sudopłatow

message: Styl do poprawy - co to są "Dziwne czasy" ? Już nie terror stalinowski, nawet nie czystki? 
Oczyszczony z wszystkich win został dopiero w 1998, dwa lata po swojej śmierci. Jakich "win"? Że "Partii i Władzy Radzieckiej nie zawinił"? Sudopłatow był stalinowskim zbrodniarzem (czym niemalże się chlubi w tych wspomnieniach). 
Głównym źródłem artykułu są wspomnienia Sudopłatowa, trzeba je z czymś skonfrontować. Wstęp do polskiego wydania napomyka, iż nasze zachwyty nad poznawczymi zaletami relacji Sudopłatowa nie powinny osłabiać krytycyzmu i ostrożności, z jaką Czytelnik, a przede wszystkim badacz, powinien podchodzić do każdego materiału wspomnieniowego, w tym także do relacji tu publikowanej. Pamiętać wszakże trzeba, że wspomnienia Sudopłatowa, jak większość publikacji z dziedziny memuarystyki, są pod względem wiarygodności nierówne; obok informacji pochodzących z pierwszej ręki zawierają też sporo zasłyszanych pogłosek, których wartość faktograficzna jest co najmniej wątpliwa. (s. 9n). 
Jego twierdzenia jakoby naukowcy z Programu Manhattan mieli świadome przekazywać tajne dane radzieckiemu wywiadowi stały się sensacją dnia, choć rychło okazało się, że dowody przedstawione przez Sudopłatowa są co najmniej wątpliwej wartości. Do rewelacji Sudopłatowa odnieśli się krytycznie m.in. : David Holloway, autor książki poświęconej problematyce nuklearnej w ZSRR, a także Yuri Smirnow i Vladislav Zubok (s. 13).
Przykład stylu Sudopłatowa: Jewgienij Miller został uprowadzony (...) Nikołaj Skoblin porwał generała Mil­lera, zwabiając go do mieszkania NKWD rzekomo na spotkanie z oficerami wywiadu niemieckiego. Po zniknięciu Millera władze francuskie protestowały w naszej ambasadzie, twierdząc, że został uprowadzony i umieszczony na radzieckim statku. Obawiały się jednak wysłać w morze francuski niszczyciel do przechwycenia radzieckiego statku i uwolnienia Millera. Nasz ambasador energicznie odrzucał wszelkie insynuacje odnośnie do radzieckiego zaangażowania w tę sprawę i ostrzegł Francuzów, że poniosą wszelką odpowiedzialność, jeśli okręt ZSRR zostanie zatrzymany i przeszukany na wodach międzynarodowych. Ambasador upierał się, że generała Millera nie ma na radzieckim statku. Francuzi odstąpili od zatrzymania statku, który płynął z Hawru. Po przyjeździe do Moskwy Miller został przesłuchany, osądzony i rozstrzelany. Jego uprowadzenie było dużym sukcesem. (s. 57, podkreślenie moje)
Pakt Ribbentrop-Mołotow, pisze Sudopłatow, wydawał mi się korzystny, zaś o tajnym dodatku nic nie wiedziałem (s. 107). Od razu dodaje tradycyjne argumentum w rodzaju a u was Murzynów biją! Otóż takie tajne umowy są według niego czymś zwyczajnym, w przededniu wybuchu wojny rząd brytyjski podpisał tajny protokół z Polską dotyczący swych zobowiązań co do udzielenia temu krajowi pomocy wojskowej na wypadek konfliktu między Polską a Niemcami (tamże). Polsko-brytyjski układ sojuszniczy nie dzielił stref wpływów, zatem porównanie bez sensu, czego wydawca nie zauważył. 
Pisząc o IV Zarządzie NKWD Sudopłatow twierdzi: Tego rozdziału historii NKWD nie trzeba było potem poprawiać, sukcesy w walce z wrogiem stanowią bowiem powód do dumy i nie ma tu śladu stalinowskich zbrodni, które należałoby ukrywać. (s. 136) Christopher Andrews skomentował to wojenna historia NKWD również została w dużej mierze spreparowana (Archiwum Mitrochina t. 1, s. 192)
Podobnie Sudopłatow dość mętnie przedstawił przebieg wydarzeń w NRD w 1953 r. (przypis na s. 331 wspomnień).  
O Katyniu ma Sudopłatow do powiedzenia tyle, że wierzyłem oficjalnej wersji, według której obozy z polskimi jeńcami wpadły w ręce Niemców, a ci ich wymor­dowali. Byłem o tym przekonany po publikacji materiałów świadczących, że ofiary zostały zastrzelone przy wykorzystaniu niemieckiej amunicji. Później myślałem, że oficerowie zostali pogrzebani przez Niemców we wspólnym grobie z radzieckimi ofiarami przedwojennych czystek. (s. 258 - bardzo przekonujące...) Po raz pierwszy o tym, że polscy oficerowie zostali przez nas zamordowani, usłyszałem w 1988 roku od generała majora Wiaczesława J. Kieworkowa, ówczesnego zastępcę dyrektora TASS-a (s. 259)
Ostatnie zdanie też brzmi jak kpina z prawdziwych ofiar: Dopiero kiedy nie było już Związku Radzieckiego, nie było imperialnej dumy [когда СССР, некогда гордая сверхдержава, распался], moje nazwisko wróciło na należne mu miejsce [dosłownie "miejsce prawnie przynależne": мое имя вернулось на свое законное место в истории]. Mimo rehabilitacji nie zostały mi zwrócone odznaczenia; i niech nikt nie zapomina, że ja również stałem się ofiarą politycznych represji. (s. 384)
Są tam też inne kłamstwa, ale to wystarczy. Pilot Pirx (dyskusja) 15:42, 24 paź 2018 (CEST)
Przepraszam za błędy ortograficzne. Lecz nie pamiętam jak pisać perfekcyjnie po Polsku. 
Zgadzam się z twoją opinią. 
Pisząc swoje wspomnienia, Sudopłatow napisał wiele żetelnych informacji. 
Lecz błędy jakie popełnił przedstawiając m.in. biografię innych (CzEKistów) w charakterze totalnie czarnym, mylące ich stopnie, daty funkcję  w aparacie OGPU CNK/ następnie GUGB NKWD/NKGB ect. 
Błędy w organizacji strukturalnej. No. Przedstawiając w swojej pracy na początku w  skrócie nazwy i daty tych zbrodniczych organów.
Głównie- GUGB NKWD ZSRR 1935-1941/1943-1946.
Każdy bardzo  zapoznany w temacie tajnych służb sowieckich  (jak P.S) dobże  wiem że Głowy Zarząd Bezpieczeństwa Państwowego (był następcą Zarządu Tajno-Operacyjnego (SOU OGPU) a nie całego OGPU)
2. Data istnienia GUGB w strukturze NKWD była od 1934 do lutego 1941 roku. GUGB zostało zlikwidowane w lutym 1941 poczynając od 4 Oddziału  (specjalnego) a resztę wstawiając w nowo utworzone NKGB. GUGB już nigdy nie powróciło w ów nazwie do NKWD !
Lecz jako odrębne Zarządy NKWD. 
Jak 
*1st Directorate (Foreign Intelligence) INU
*2nd  (domestic counterintelligence) KRU
*3rd Secret Political _ SPU
ect
*Ile ja musiałem się naspierać z ludzie na Wikipedii aby to udowodnić. 
(Nie Sudopłatow napisał i tak ma być.)
Wystarczy sam fakt  że wyszedł z czystki w wywiadzie politycznym cały? Mówi samo za siebie jakim człowiekiem był.
Pominięcie faktu że służył w Biurze specjalnym przy szefie LKSW popełniał zbrodnie mordując ludzi za granicą ZSRR. Mówi samo za siebie.

message: W 1. cytacie z pamiętnika zamiast ''drogoj Jozik'' poprawniejsze byłoby "dorogoj Jożik" (wymawiać "daragoj Jożyk", z akcentami na "o"), jeśli - jak to się chwilę potem wyjaśnia - miało to być zdrobnienie nazwiska "Jeżow", od jeża (w ros. bliskie przejście z "je" w "jo") i "drogoj" nie spolszczamy na po prostu "drogi". Nie poprawiam, bo może (?) tak jest w źródle cytatu, ale rozważcie tę korektę. KKE 31.178.95.17 (dyskusja) 01:36, 9 sie 2022 (CEST)
thread_title:  jeżyk