Dyskusja:Związki kompleksowe

message: Liczba koordynacyjna to liczba atomów związanych z atomem centralnym, a nie liczba formalnych wiązań (np. liczba koordynacyjna węgla w etylenie wynosi 3, a nie 4). W ten sposób liczba koordynacyjna jest parametrem, który można wyznaczyć w sposób jednoznaczny np. z x-raya.
replies: text: Nie bardzo - przy takim założeniu np: ligand cyklopentadienylowy zajmował by zawsze 5 miejsc koorydynacyjnych, co prowadziło by w wielu związkach do absurdalnych liczb koordynacyjnych. Są różne definicje liczby koordynacyjnej, sprzeczne ze sobą. Jest to omówione w haśle Liczba koordynacyjna.
replies: text: :Wydaje mi się, że ta definicja bardziej pasuje do pojęcia "wartościowość". Ale namyślę się nad tym:).
Kontrowersyjność liczby koordynacyjnej nie pojawia się tylko w warunkach podanych w ost. wersji, także gdy mamy "ligandy skoordynowane przez kilka sąsiądujących atomów (np. kompleksy π-olefinowe i cyklopentadienylowe)" - dlaczego usunięto ten fragment?

text: Zgoda - ale tam jeden fragment został zastąpiony innym, który mówi to samo tylko mniej precyzyjnie:
replies: text: :Gdy w kompleksie występują wiązania wielokrotne, lub rozmyte oddziaływania σ-π ustalenie liczby koordynacyjnej staje się sprawą kontrowersyjną.

text: Rozmyte oddziaływanie σ-π występują w właśnie kompleksach cp i olefinowych ale też w wielu innych. Przy okazji w chemii metaloorganicznej odchodzi się od terminu kompleks olefinowy i mówi się raczej kompleks alkenowy aby go odróżnić od kompleksów alkidenowych, w którym ligandem też jest rodzaj olefiny.
replies: text: :OK
Kompleks klasterowy to nie taki, gdzie "występuje cztery lub więcej atomów metali, które są z sobą bezpośrednio związane, tworząc klaster centralny, do którego są przyłączone ligandy w sposób podobny do zwykłych kompleksów", ale kompleks z wiązaniem metal-metal.

text: Wg moich podręczników (np: M.Bochmann, Organometallics 2, seria: Oxford Chemistry Primer, Oxford University Press, 1992) kompleks klasterowy to taki, który zawiera klaster metaliczny - a klaster metaliczny do klatka wzajemnie powiązanych z sobą metali - przy czym najmniejsze znane klatki liczą 4 atomy metalu, tworzące tetraedr. Kompleksy w których występuje jedno wiązanie metal-metal są raczej nazywane bimetalicznymi.
replies: text: :Istnieją też takie, w których są 3 atomy metalu tworzące trójkąt, np. triangulo-dodekakarbonyltriosm(3 Os-Os). Zgadzam się, że dwa atomy metalu to zbyt mało. Proponuję jednak zmienić 4 na 3.
Zgadzam się, że mój wtręt nt. natury wiązania atom centralny-ligand był kiepsko napisany, ale wydaje mi się, że coś o tym należałoby napisać. Może w haśle "wiązanie metal-ligand"...

text: Naturalnie, że można - dlaczego nie? Mnie się takie ogólne stwierdzenie wydało dziwne - bo co prawda, kwestia czy dane wiązanie jest koordynacyjne, czy kowalencyjne często jest nieroztrzygalne, to jednak licząc elektrony dookoła centrum metalicznego można łatwo ustalić, że część (nie do końca wiadomo które) wiązań musi mieć charakter koordynacyjny, a zatem związek jest z całą pewnością kompleksem.
--Mkrom 13:09, 24 wrz 2005 (CEST)
Przepraszam, że nie wyjaśniłem powodów zmian. Miałem zamiar to zrobić, ale rodzina odciągnęła mnie od komputera, a potem zapomniałem. Pozdrowienia,
Polimerek 14:04, 24 wrz 2005 (CEST)
Określenie "rozmyte oddziaływania σ-π" jest dla mnie kontrowersyjne - jest w najlepszym razie nieprecyzyjnym skrótem myślowym. Albo oddziaływanie (tzn. orbital wiązania) ma symetrię σ, albo π (lub δ). Wiązania donorowo-redonorowe (np. wiązanie metal-alken czy metal-fosfor) ma składową σ (donorowe) i π lub δ (zwrotne) - ale dlaczego nazywać je rozmytymi? Określenie "rozmyty" (diffuse) w chemii kwantowej oznacza orbital o małym wykładniku ζ, czyli właśnie bardzo "rozmyty" orbital o dużych rozmiarach, opisujący stany Rydbergowskie (tzn. mocno wzbudzone, dalekie od jąder elektrony), lub rozmyty ładunek ujemny w anionach. Chmura elektronowa w wiązaniu donorowo-redonorowym nie wydaje mi się (w ogólnym przypadku) bardziej rozmyta (tzn. mniej zwarta) niż w np. typowo donorowym - "rozmytym" możnaby nazwać np. oddziaływanie z cyklopentadienylem czy η3-allilem, ze względu na tworzenie wiązania z kilkoma sąsiednimi atomami ligandów (opis przez "duże" orbitale grupowe itd.).
Propozycje zmian: "złożone oddziaływania o składowych σ i π lub δ" - trochę mało zrozumiałe dla niewtajemniczonych, ale ścisłe. Albo: "wiązania o składowej donorowej i zwrotnej, w szczególności tworzone przez dwa lub więcej sąsiednich atomów liganda" - załatwiamy haptywność, która też "psuje" klasyczne liczenie liczby koordynacyjnej. 
--Mkrom 09:21, 27 wrz 2005 (CEST)
Tutaj się przyznam, że już słabo nadążam, bo nie jestem ekspertem od chemii kwantowej. Zdecydowałem się wybrać drugą opcję z proponowanych + dodałem link do dwóch przykładów. Pozdrowienia,
Polimerek 14:00, 27 wrz 2005 (CEST)
Twórcą teorii związków kompleksowych był Alfred Werner(1913 Nagroda Nobla) 
Nie chciałem więcej dodawać(kasując pracę innego użytkownika), ale brakuje postulatów teorii Wernera(które powinny być zaraz po wstępie!), brakuje przykładów itd:.

message: Z tego co się orientuje to nazwa 'związki kompleksowe' jest wypierana przez 'związki koordynacyjne' i w niektórych środowiskach wyłącznie ta druga nazwa jest poprawna.
Ta druga nazwa jest bardziej właściwa. Jednak obydwie nazwy są poprawne.
thread_title:  Poprawne nazewnictwo.