Dyskusja:Outright Monetary Transactions

message: Cała sekcja poniżej wydzielona z artykułu. Opinie ekspertów jak sama nazwa wskazuje, są opiniami, a w encyklopedii jest miejsce tylko dla faktów. --GoTo (↔) 09:56, 19 gru 2014 (CET)

message: Podczas rozmowy Belka-Sienkiewicz w słynnej restauracji Sowa&Przyjaciele w czerwcu 2013 r. (nagrania ujrzały światło dzienne w czasie słynnej afery taśmowej w 2014 r.). „Belka chciał wprowadzić instrument OMT (Outright Monetary Transactions), który kilka miesięcy wcześniej (wrzesień 2012 r.) wprowadził Mario Draghi w EBC, czyli monetyzację SPW (skarbowych papierów wartościowych) na rynku wtórnym. Sam na tej taśmie mówi, że pod określonymi warunkami, że tylko w ekstremalnych sytuacjach, że to ma być jak broń atomowa, że ma być, ale lepiej jej nigdy nie użyć. Monetyzacja na rynku wtórnym to kompletnie co innego niż drukowanie pieniędzy i przekazywanie ich pod stołem rządowi. Tu chodzi o skup przez NBP SPW nie bezpośrednio od MF, tylko od banków w trudnej sytuacji, gdzie efektem ubocznym będzie spadek rentowności (oprocentowania) SPW. I przez to pośrednia pomoc MF, bo będzie mógł taniej się zapożyczać (emitować/sprzedawać obligacje).
Dokładne zasady tej operacji są w opisie założeń do nowelizacji ustawy o NBP (s.12, pkt 13). Ekonomiści szeroko mówią, że ten zapis jest potrzebny, konieczny i niezbędny, bo rozszerza narzędzia polityki pieniężnej w sytuacjach bardzo ekstremalnych.” – Rafał Mundry.
„Program OMT pozwalający EBC na skup obligacji państw, które zgodziły się na przeprowadzenie reform gospodarczych, znacznie wyrównuje szanse EBC wobec banków gospodarek zaawansowanych. Hiszpania ma te same fiskalne i strukturalne problemy, jakie miała przed rozpoczęciem programu OMT, ale teraz w ostateczności może się zwrócić do zewnętrznego pożyczkodawcy. A to zmienia postać rzeczy.
Przed wprowadzeniem programu OMT, odpływ kapitału z Hiszpanii czy to poprzez sprzedaż obligacji rządowych, czy poprzez likwidację prywatnych wierzytelności, powodował zaostrzenie warunków monetarnych. Sprzedaż państwowych obligacji w systemie sztywnego kursu walutowego bezpośrednio wpłynęła na wzrost ich dochodowości. Sprzedaż prywatnych papierów wartościowych przez obcokrajowców miała podobny efekt, ale nie bezpośredni. Inne źródła kapitału zagranicznego (prywatne lub EBC) mogły częściowo ograniczyć odpływ kapitału zmniejszając efekt zaostrzenia warunków monetarnych.
Momentu, w którym ryzyko kredytowe staje się ryzykiem kursowym/denominacyjnym nie da się jednoznacznie określić. Takiej przemianie jednak zwykle towarzyszą lokalne spadki podaży pieniądza, które zwiększają ryzyko niespłacenia długu państwowego i zaogniają kłopoty banków. W Hiszpanii, tak jak wcześniej w Grecji, spadek podaży pieniądza staje się zjawiskiem stałym, ponieważ bankom zaczyna brakować zabezpieczeń zapewnianych przez EBC.
Bezpośredni zakup obligacji państwowych przez EBC w ramach programu OMT może zastąpić odpływ zagranicznego kapitału z rynków obligacji państwowych, stawiając na równi Hiszpanię i takie państwa spoza strefy euro jak np. Wielka Brytania. Jeśli istnieje nieformalny pułap cenowy założony przez EBC, wtedy odpływ zagranicznego kapitału, przynajmniej z rynku obligacji państwowych, jest automatycznie zastępowany w całości przez środki pieniężne EBC.
Gdyby EBC nie wyraziło chęci zakupienia potencjalnie nieograniczonej liczby obligacji państwowych, by osiągnąć niezbyt precyzyjnie określony celu zmniejszenia ryzyka denominacji, strefa euro musiałaby się zmagać z przypadkami obciążenia finansowania wewnętrznego. Program OMT przełamuje niestabilny cykl płynności, który wynika ze stałego niedoboru zabezpieczeń wierzytelności banków oraz ograniczonego mechanizmu transferów fiskalnych.
Tak jak w przypadku programu ratunkowego SMP (Securities Markets Program) jego następca – program OMT, budzi wątpliwości w kwestii legalności i demokratyczności. Nie przestrzega on bowiem ducha, choć szanuje literę klauzuli zakazującej ratunku finansowego zawartej w traktacie Unii Europejskiej. Ponadto przedstawiona w nim obietnica równego traktowania prywatnych wierzycieli nadal nie doczekała się precedensu. Wiąże się też on z cichymi transferami fiskalnymi, co poważnie naraża EBC na ostry sprzeciw polityczny. OMT jednak potwierdza dowody historyczne, które pokazują, że w czasach kryzysu decydenci powinni koncentrować się na gaszeniu pożaru, a nie na negocjowaniu ceny wody i ustalaniu jej właściciela.
Program OMT spowoduje złagodzenie warunków kredytowych, niekoniecznie jednak przy jednoczesnym odwróceniu trwającej od trzech lat finansowej bałkanizacji strefy euro. Cofnięcie tego procesu raczej nie nastąpi dopóki trzy kluczowe elementy unii bankowej – wspólny nadzór, wspólne zabezpieczenie depozytów oraz wspólny fundusz ratunkowy, nie będą w realnym zasięgu. Pamiętajmy jednak, że jeśli w międzyczasie hiszpańscy posiadacze oszczędności naprawdę wystraszą się ryzyka denominacji, program OMT nie będzie miał żadnego znaczenia. Po prostu wycofają gotówkę z banków i zdeponują ją tak szybko jak to tylko będzie możliwe np. w bankach niemieckim.
Dzięki programowi OMT Europejski Bank Centralny upodobnił się do Rezerwy Federalnej w kwestii ochrony każdej jego części. Pytaniem pozostaje, czy przyspieszy on, czy wręcz przeciwnie opóźni polityczny postęp w stronę fiskalnego i bankowego federalizmu.
Tymczasem program OMT pozwala rynkom finansowym złapać drugi oddech. Dręczący je kryzys, przynajmniej na tę chwilę, się skończył. Jednak wyzwanie związane z dalszym istnieniem strefy euro, czyli polityczne porozumienie na temat kluczowych elementów unii bankowej i fiskalnej, dopiero się zaczyna. Jeśli wyzwanie to nie zostanie podjęte, ostatecznie strefa euro ulegnie finansowej dezintegracji.” – Gene Frieda.
thread_title:  Opinie ekspertów