Dyskusja:Orka oceaniczna

message: 2 sprawy :
* czy w tabelce nie byłoby wygodniejsze po prostu [[systematyka]], zamiast [[przynależność systematyczna]] ?
* czy nie byłoby dobrze zrobić szablon takiego taxoboxu i umieszczenie linku do niego w [[Wikipedia:Skarbnica Wikipedii|Skarbnica Wikipedii]] ?
<br>[[Wikipedysta:Kpjas|Kpjas]] 09:46, 25 cze 2003 (CEST)
1. masz rację
2.OK, postaram się

message: O ile wiem, to miecznik (swordfish) to gatunek ryby -- [[Wikipedysta:AdSR|AdSR]] 16:10, 12 cze 2004 (CEST)
Zgadza się, ale również i inna nazwa orki [[Wikipedysta:Radomil|Radomil]] 22:25, 12 cze 2004 (CEST)
Mnie tez od razu odrzuciło, gdy zobaczyłam jako inną nazwę dla orki - miecznik (swordfish) - w żadnej książce o waleniach się z tym nie spotkałam. Swordfish - tzw. ryba-miecz (ze względu na swój wygląd) z orką nie ma nic wspólnego.
[delphi]
"Miecznik" to faktycznie inna nazwa orki, spotykana w dawniejszych polskich źródłach. Na pewno jednak nie miało to nic wspólnego ze "swordfish".
[obii]

message: Orka to piękne i potężne zwierzę nazwane również wilkiem morskim, ze względu na plowanie w grupie i hierarchię w stadzie. Orkę nazywa się również miecznikiem ze wzgledu na dużą przypominajaca miecz płetwę grzbietową. W oceanarium płetwa ta wiotczeje i opada z niewiadomych przyczyn. Są dwa rodzaje grup orek: 
-orki polujące na ryby charakteryzujące się zaokrągloną płetwą       grzbietową i stałym rewirem polowań;
-orki polujące na ssaki i ptaki mają ostrą płetwę grzbietową i polują na całym świecie.
Nieudokunemtowano ataku orki na człowieka w środowisku naturalnym jednak wilki morskie zabiły wielu ludzi w oceanariach na całym świecie. Ich umiejętności łowieckie budza podziw, a ich precyzja w zabijaniu przeraża.
Będę bardzo wdzięczna za informacje na temat okresu godowego i rozmnażaniu się orek!! Dodajcie je do swojej dyskusji!! :):)
thread_title:  Orka 

message: Ubarwienie cia³a, jego kszta³t i wielko¶æ nadaj± orkom charakterystyczny wygl±d. Sto¿kowata g³owa bez dzioba ró¿ni j± od wielu innych delfinów. Mieczowato stercz±ca p³etwa grzbietowa pozbawiona ko¶ci jest stosunkowo w±ska. U samców osi±gn±æ mo¿e ona wysoko¶æ prawie 2 metrów. Cech± indywidualn±, za pomoc± której identyfikuje siê orki, jest kszta³t p³etwy grzbietowej. U orek m³odych i samic jest ona mniejsza i raczej sierpowata, u samców trójk±tna i prawie prosta.
Obie p³etwy piersiowe s± zaokr±glone i osi±gaj± znaczn± wielko¶æ. U doros³ych samców maj± one d³ugo¶æ do 2 metrów i szeroko¶æ 1 metr. Jak u wszystkich delfinów znaczn± si³ê wytwarza potê¿na, poziomo ustawiona p³etwa ogonowa. Podobnie jak p³etwa grzbietowa, nie jest wzmocniona szkieletem kostnym. P³etwa ogonowa daje napêd w czasie p³ywania. Kontrastowe, czarno - bia³e ubarwienie doskonale maskuje orkê. Jej zarys tak bardzo rozmywa siê i potencjalnej ofierze wydaje siê, ¿e jest ona mniejsza ni¿ w rzeczywisto¶ci.
Za p³etw± grzbietow± znajduje siê pó³ksiê¿ycowa plama o barwie od bia³ej po jasnoszar±. Na g³owie, ponad i poza oczyma przebiega bia³y pasek skroniowy. Szczególnie du¿a bia³a plama rozci±ga siê  od dolnej szczêki poprzez podgardle, piersi i brzuch. S± te¿ zwierzêta zupe³nie czarne lub jednolicie bia³e.
W potê¿nej paszczy orki na jednej po³owie szczêki znajduje siê 10-14 zêbów, które mog± osi±gn±æ d³ugo¶æ 14 centymetrów.
U orki, tak jak u delfina butlonosego, mózg jest bardzo rozwiniêty. Stosunek masy mózgu do masy cia³a u zwierz±t obu gatunków jest podobny. Poza tym orka przypomina bardzo inne delfiny tak¿e budow± cia³a i uzdolnieniami. Podobnie jak one orka posiada s³uch wra¿liwy równie¿ na ultrad¼wiêki. Za ich pomoc± tropi sw± zdobycz. Doskona³y jest tak¿e jej zmys³ wzroku. Widzi ona ostro zarówno pod jak i nad wod±, co dla orki jest wa¿ne dlatego, ¿e nierzadko poluje na foki i pingwiny w pobli¿u pla¿y.
Nie wiadomo dok³adnie na jak± g³êboko¶æ orka potrafi nurkowaæ. Poniewa¿ wiêkszo¶æ zwierz±t, na które poluje, ¿yje tu¿ pod powierzchni± wody, ta zdolno¶æ nie odgrywa tak du¿ej roli, jak u innych waleni. Du¿e ssaki morskie mog± nurkowaæ znacznie g³êbiej, ³atwo uchodz± orce, je¶li znajd± miejsca na odpowiedniej g³êboko¶ci.
Obszar wystêpowania orek obejmuje strefy klimatyczne od tropikalnych po polarne. Orki zaliczaj± siê do zêbowców o najwiêkszych zdolno¶ciach przystosowawczych do wahañ temperatury. Dobrze funkcjonuj±cy system termoregulacji sk³ada siê z jednej warstwy t³uszczu i skomplikowanej sieci naczyñ krwiono¶nych. Chroni on orkê zarówno przed przech³odzeniem jak i przegrzaniem.
Orka jak wiêkszo¶æ waleni ¿yje w bardzo stabilnych grupach, którym przewodzi najstarsza i najbardziej do¶wiadczona samica. Przywódca przydaje siê szczególnie w czasie polowania, gdy¿ wiele zwierz±t orki mog± pokonaæ tylko razem z innymi przedstawicielami swego gatunku.
Kiedy¶ naukowcy rozró¿niali kilka gatunków orek na podstawie ró¿nego ubarwienia ich skóry i kszta³tu p³etwy grzbietowej. W XIX w. opisywano trzy gatunki wystêpuj±ce w morzach europejskich: Orca gladiator, która ró¿ni³a siê od Orca minor wysoko¶ci± p³etwy grzbietowej oraz Orca eschrichti, która by³a ubarwiona inaczej ni¿ oba pozosta³e gatunki. Pó¼niej opisano jeszcze zamieszkuj±c± Ocean Spokojny formê pod nazw± Orca rectipinna, a w 1981 roku - kar³owat± formê z Antarktydy Orcinus nanus. Obecnie badacze stoj± na stanowisku, ¿e wszystkie orki musz± byæ w³±czone do jedynego gatunku, mianowicie Orcinus orca.
Cechy charakterystyczne:
Ubarwienie
Bia³e powierzchnie na g³owie i brzuchu orki wyra¼nie odcinaj± siê od czarnego grzbietu, co jest typowe u tego gatunku. Sprawiaj± one wra¿enie, ¿e kontury tego wielkiego delfina rozmywaj± siê, co zbyt pó¼no odkrywaj± jego ofiary.
Zêby
Potê¿ne uzêbienie orki zawiera 40-56 zêbów, a wiêc istotnie mniej ni¿ np. u delfina butlonosego. Kszta³t wszystkich zêbów jest jednakowy, chocia¿ ich d³ugo¶æ zmniejsza siê ku ty³owi z 14 do 12 cm.
P³etwa piersiowa
Szkielet p³etwy piersiowej ukszta³towany jest podobnie jak przednie koñczyny innych ssaków, jednak ko¶ci zmieni³y siê odpowiednio do pe³nionej funkcji. W czasie filogenezy ko¶æ ramienia, ko¶æ ³okciowa i promieniowa znacznie siê skróci³y i sp³aszczy³y. Ruchomy jest tylko staw miêdzy ko¶ci± ramienn± a ³opatk±, inne stawy tworz± nieruchome po³±czenia z ró¿nymi ko¶æmi. D³oñ w kszta³cie wios³a sk³ada siê z piêciu szeroko rozstawionych palców, które otoczone s± tkank± ³±czn±  i skór±. Drugi palec jest mocniej rozwiniêty i d³u¿szy ni¿ inne palce. P³etwy piersiowe s³u¿± do sterowania i stabilizacji w czasie p³ywania. Napêd wytwarza p³etwa ogonowa. Podobnie jak mniejsze delfiny orka, zwana tak¿e miecznikiem, nale¿y do zêbowców, podrzêdu waleni. Poniewa¿ wszystkie zêbowce prowadz± drapie¿ny tryb ¿ycia, przez d³ugi czas uwa¿ano, ¿e wywodz± siê one z l±dowych zwierz±t drapie¿nych. Badania anatomiczne udowodni³y jednak, ¿e ich przodkami by³y zwierzêta prakopytne.
Orka jest delfinem najwiêkszym i najbardziej rzucaj±cym siê w oczy, z powodu swego kontrastowego bia³o - czarnego ubarwienia. Licz±ce 1,5 milionów lat skamienia³o¶ci tego gatunku waleni znaleziono we W³oszech i w Anglii, w warstwach ska³ pochodz±cych z pliocenu, a resztki ko¶ci z czasów przedhistorycznych odkryto w pó³nocnej Europie.
Orkê zalicza siê do rodziny delfinowatych, chocia¿ niektórzy zaliczaj± j± do osobnej rodziny orek i grindwali. Jej przedstawiciele bez wyj±tku maj± podstawow± barwê czarn±, na niej bia³e pola lub plamy, jak  u orki. Wszyscy przedstawiciele rodziny s± du¿ymi delfinami i nie maj± "dziobów".
Orka jest jedynym delfinem poluj±cym na inne ssaki morskie. Grupa bardzo g³odnych orek mo¿e zaatakowaæ i pokonaæ nawet du¿ego fiszbonowca. Dlatego wielorybnicy uwa¿ali je za niebezpieczne potwory. Badacze do¶æ d³ugo obserwowali orki, nim stwierdzili, ¿e nie poluj± one tylko na du¿e zwierzêta. G³ówn± czê¶ci± ich po¿ywienia s± ryby i m±twy.
Od kilku dziesiêcioleci liczne orki ¿yj± w delfinariach na ca³ym ¶wiecie. Wystêpuj± razem z delfinami, których nie atakuj±. Okaza³o siê, ¿e straszni rozbójnicy morscy s± zwierzêtami towarzyskimi, o sposobie bycia przypominaj±cym zachowanie delfinów. Odt±d zmieni³ siê ich wizerunek, nie budz± ju¿ odrazy i strachu, lecz raczej podziw i sympatiê. Badania po¶wiêcone orkom ¿yj±cym na wolno¶ci, przeprowadzone ostatnio w wodach Ameryki Pó³nocnej udowodni³y, ¿e orki nie s± krwio¿erczymi potworami, lecz towarzyskimi i delikatnymi olbrzymami morskimi.
Zgodne, du¿e rodziny trzymaj±ce siê razem
Towarzyskie orki ¿yj± najczê¶ciej w ma³ych grupach po 5-20 zwierz±t, zwykle w pobli¿u wybrze¿y. W okolicy wyspy Vancouver u zachodnich wybrze¿y Kanady ¿yj± takie grupy sk³adaj±ce siê z doros³ych samic i samców oraz m³odych w ró¿nym wieku. Liczba doros³ych samic przewy¿sza liczbê samców - zjawisko to wyja¶nia siê tym, ¿e samice ¿yj± d³u¿ej.
Wed³ug aktualnego stanu wiedzy ka¿da grupa stanowi rodzinê, która przez ca³e ¿ycie pozostaje razem. Prawdopodobnie cz³onkowie rodziny maj± w³asny repertuar d¼wiêków, dziêki którym rozpoznaj± siê. Grupa rozdziela siê czasami na kilka godzin podczas poszukiwania po¿ywienia, potem szybko ³±czy siê jednak z powrotem.
Orki, podobnie jak np. s³onie ¿yj± w matriarchalnych grupach, które zawsze s± kierowane przez najstarsz± samicê. Pozostali cz³onkowie grupy s± zwykle potomkami tej samicy i zachowuj± ¶cis³y zwi±zek z matk± rodu. Gdy g³owa rodu umiera, rodzina najczê¶ciej rozpada siê. Córki ze swoim potomstwem tworz± now± grupê, a samce tu³aj± siê samotnie.
Nigdy dot±d nie zaobserwowano agresji wewn±trz rodziny. Czêsto natomiast widuje siê zabawy i inne formy kontaktów z osobnikami swego gatunku. Zwierzêta po¶wiêcaj± na to 13% swego czasu. Czasem ró¿ne grupy mieszaj± siê i wymieniaj± przyjacielskie gesty. Szczególnie czêsto takie spotkania z s±siadami odbywaj± siê w okresie rozmna¿ania, kiedy rodzice, rodzeñstwo i dzieci s± dla orek ma³o atrakcyjnymi partnerami. Nawet miêdzy obcymi zwierzêtami nie ma agresji, w ka¿dym razie naukowcy nie zauwa¿yli jak dot±d ¿adnych walk.
Nies³ychanie ruchliwy kolos
Gdy obserwuje siê przez d³u¿szy czas stado orek i ich sposoby zachowania, ma siê wra¿enie, ¿e skoki i uderzenia ogonem, to zabawa, która nie ma nic wspólnego z przemieszczaniem siê. Orki czêsto unosz± g³owê nad wodê lub wznosz± siê pionowo, jak gdyby chcia³y siê rozejrzeæ. Wynurzaj± siê wtedy z morza a¿ po p³etwy piersiowe. Czasami takie zachowanie mo¿na zaobserwowaæ u kilku zwierz±t jednej grupy.  Szczególnie czêsto widzi siê to  jednak  u m³odych orek, które widocznie s± bardzo zaciekawione. W ten sposób orki mog± miêdzy innymi wyszukaæ zdobycz na brzegu.
Ha³a¶liwe i swawolne zabawy
Orki efektownie skacz± i uderzaj± ogonem przede wszystkim podczas zabawy z osobnikami swego gatunku. Gdy uderzaj± o powierzchniê wody p³etwami piersiowymi lub potê¿nym ogonem, powstaje straszliwy ha³as, który szybko rozchodzi siê w wodzie i mo¿e byæ us³yszany w odleg³o¶ci kilku kilometrów. Orki uderzaj± o powierzchniê wody nie tylko w czasie swawolnej zabawy, lecz tak¿e, gdy sw± postaw± chc± zaimponowaæ i odstraszyæ przeciwnika. Mo¿na to tak¿e obserwowaæ podczas poszukiwania pokarmu. W tym wypadku chodzi prawdopodobnie o to, aby wywo³aæ u ryb panikê i zapêdziæ je w odpowiednie miejsce. Przy tych ha³a¶liwych i swawolnych zabawach okazuje siê, ¿e wielkie i ciê¿kie orki s± bardzo zwinne. Czêsto wyci±gaj± z wody ogon i machaj± nim lub podskakuj±.
Wynurzaj± siê przy tym nierzadko prawie ca³kowicie, nastêpnie nurkuj± elegancko z g³ow± w przód lub opadaj± ciê¿ko na brzuch, grzbiet albo na jeden z boków tak, ¿e woda rozpryskuje siê wysoko.
Pieszczota czy zabawa?
Orki, jak inne delfiny, czêsto poszukuj± fizycznego kontaktu z innymi osobnikami swego gatunku, trwa on najczê¶ciej tylko kilka sekund. Znacznie wiêcej czasu, czêsto do godziny, spêdzaj± na dnie morza, czyszcz±c kamienie, których, jak zaobserwowano na Pacyfiku, specjalnie szukaj± w tym celu.
Orki przep³ywaj±c przez pola wodorostów ocieraj± siê o nie, a nastêpnie czêsto przenosz± je na swoim grzbiecie na powierzchniê wody. Jak do tej pory naukowcy nie potrafi± wyja¶niæ tego zachowania orek. Czy jest to konieczno¶æ, czy zabawa.
 Niespodziewany atak w wodzie a nawet na l±dzie
Orki, podobnie jak inne delfiny, poluj± najczê¶ciej w grupie, poniewa¿ tropienie i chwytania zdobyczy wymaga czêsto wspó³pracy wszystkich cz³onków zespo³u. Zale¿y to tak¿e od rodzaju zdobyczy, od liczebno¶ci grupy poluj±cej i od techniki, jak± zwierzêta stosuj± w czasie polowania. Doskona³a koordynacja kilku orek jest konieczna przede wszystkim w czasie polowania na olbrzymie fiszbinowce lub na stado ryb.  Dziêki wspólnym poszukiwaniom zdobyczy, odkrycie stada ryb, np. stynek lub dorszy, nie trwa zbyt d³ugo. Taktyka polowania wygl±da nastêpuj±co: orki formuj± front o d³ugo¶ci ok. 2 km i p³yn± z szybko¶ci± ok. 5 km/h. W ci±gu godziny mog± w ten sposób kontrolowaæ powierzchniê 10 km2 , znacznie wiêcej ni¿ samotny osobnik lub stado, które p³ynie na polowanie w zbitym szyku.
Za pomoc± systemu echolokacji orki rozpoznaj± wielko¶æ stada i gatunek zdobyczy. Dziêki ultrad¼wiêkom, które wysy³aj± i odbieraj±, ka¿de poluj±ce zwierzê zna sw± pozycjê w grupie i stale pozostaje w kontakcie z innymi cz³onkami grupy.
Dialekt orek
Echolokacja nie wystarcza jednak, aby uzgodniæ dzia³anie ca³ej grupy, przede wszystkim, gdy chodzi o to, aby okr±¿yæ ³awicê ryb. W tym wypadku orki wykorzystuj± specjalne d¼wiêki o ma³ej czêstotliwo¶ci. Orki wystêpuj±ce u pó³nocnych wybrze¿y Pacyfiku porozumiewaj± siê za pomoc± 40 ró¿nych d¼wiêków. Niektóre z nich stwierdzono jak dot±d tylko w jednej jedynej grupie, a zatem mog± byæ uwa¿ane za rodzaj dialektu. Z podobieñstwa tych tonów u ró¿nych orek naukowcy  wnioskuj± o stopniu pokrewieñstwa, wzglêdnie znajomo¶ci miêdzy nimi. Poza tym ka¿de zwierzê mo¿e wytwarzaæ d¼wiêki, które daje siê porównaæ z barw± g³osu cz³owieka. (wiêcej o echolokacji i dialekcie orek znajdziecie tutaj)
Bezg³o¶ne zbli¿anie siê
Chocia¿ orki dziêki sygna³om d¼wiêkowym skutecznie ³owi± ryby, metoda ta nie nadaje siê do chwytania delfinów, np. delfina butlonosego, bo s³ysz± one sygna³y nadawane przez orki. Orki zatem musz± pos³ugiwaæ siê inn± technik± polowania na swych krewnych. W tym celu patroluj± teren prawie bezg³o¶nie i "nas³uchuj±" swej zdobyczy, która wytwarza szmery poruszaj±c siê w wodzie lub pozostaj±c w bezruchu.
Ofiar± orek padaj± tak¿e foki i lwy morskie. Szczególnie prosto poluje siê na nie w miejscach, gdzie zbieraj± siê w porze godów.
Tam orki mog± z ³atwo¶ci± zaspokoiæ g³ód. Jednak, ¿eby pokonaæ potê¿nego fiszbinowca, orki musz± zdobyæ siê na maksymaln± ostro¿no¶æ i wspó³dzia³anie. Kilku cz³onków grupy przeszkadza ofierze w ucieczce, chwytaj±c j± za p³etwy, inne k±saj± j± w okolice g³owy, aby zmusiæ do otworzenia paszczy.
 Wtedy orki mog± chwyciæ wra¿liwy jêzyk tych gigantów. Niektórym waleniom ucieczka udaje siê - miotaj±c siê strz±saj± z siebie wrogów, inne umieraj± w mêczarniach.
Ssaki morskie s± bezpieczne, gdy w pobli¿u znajduje siê stado ryb. Badania jednoznacznie wykaza³y, ¿e orki nie poluj± na walenie, foki i lwy morskie, je¶li maj± pod dostatkiem ryb.
Matka i dziecko - zwi±zek na ca³e ¿ycie
Parowanie orek zaczyna siê tañcem mi³o¶ci, w czasie którego partnerzy wymierzaj± sobie p³etwami klapsy i mocno przytulaj± siê do siebie. Czêsto podp³ywaj± do powierzchni wody i ko³ysz± cia³ami naprzeciw siebie. Je¶li dochodz± do porozumienia, nastêpuje parowanie, najczê¶ciej na powierzchni wody z pryskaniem i pluskaniem. Partnerzy ustawiaj± cia³a brzuch do brzucha w pozycji pionowej lub poziomej i przytrzymuj± siê p³etwami piersiowymi.
Ci±¿a trwa stosunkowo d³ugo - 16-17 miesiêcy. Tu¿ po porodzie, matka holuje noworodka do powierzchni wody, aby móg³ zaczerpn±æ powietrza.
Samce rosn± d³u¿ej ni¿ samice
Noworodek orki ma d³ugo¶æ 2,2 - 2,9 metra i ro¶nie bardzo szybko. W pierwszym roku ¿ycia m³ode od¿ywia siê tylko mlekiem matki i odp³ywa od niej nie dalej ni¿ kilka metrów. Gdy jest g³odne dotyka pyskiem jej brzucha w pobli¿u sutek i zrêcznie pobiera wytryskuj±cy strumieñ mleka.
Czasami spotyka siê grupy orek, które sk³adaj± siê tylko z niemowl±t i m³odych zwierz±t.  Doros³a orka jednak nigdy nie przebywa daleko. Ca³y czas strze¿e dziecka i nie pozwala mu oddaliæ siê zbytnio.
Jak wszystkie du¿e walenie, orki szybko przybieraj± na wadze. Po oko³o 10 latach, wzrost samic zwalnia siê, a u samców trwa jeszcze kilka lat. Doros³e samce osi±gaj± d³ugo¶æ cia³a prawie 10 metrów, samice za¶ najwy¿ej 7 metrów. Odpowiednio do wzrostu ró¿ni siê te¿ masa cia³a u obu p³ci. Samce orek wa¿± zwykle dwa razy tyle (¶rednio 8 ton) co samice (4 tony).
Wiek orek okre¶la siê za pomoc± dok³adnego badania ich uzêbienia. W ten sposób mo¿na by³o ustaliæ, ¿e czas trwania ¿ycia tych du¿ych delfinów wynosi przynajmniej 35 lat. Jedynymi wrogami wolno¿yj±cych orek s± ludzie. Zdrowo ¿yj±cej orce ¿aden organizm nie mo¿e powa¿nie zagroziæ. Sama jest postrachem wiêkszych mieszkañców morza. Dlatego niski jest wska¼nik ¶miertelno¶ci orek, ale tak¿e wska¼nik ich urodzin. Samica orki mo¿e rodziæ najwy¿ej co 3 lata.
Cześć uwielbiam orki!
W 2003 roku zmarł znany pewnie wam Willy z filmu UWOLNIĆ ORKĘ.
Prawdziwe imie willego to Keiko,szkoda co?
Jak narazie nic więcej nie wiem ale się dowiem 
                                CZEŚĆ
thread_title:  orka 2  

message: "Niezwykły jest sposób polowania tych ssaków na pingwiny. Gdy spotkają krę lodową na której znajdują się te ptaki, wówczas co najmniej trzy orki podpływają pod wodą w taki sposób, by nie zdradziły ich płetwy grzbietowe. Następnie dwie z nich unoszą krę z jednej strony do wysokości jednego lub dwóch metrów w wyniku czego pingwiny zsuwają się do paszczy czekającego z drugiej strony kry towarzysza polowania."
to żart jest prawda? ;)
thread_title:  Polowanie na pingwiny 

message: Nie podoba mi się sformułowanie, że płetwa grzbietowa orki jest zbudowana z "czystej tkanki". Samo stwierdzenie "czystej" jest trochę nie na miejscu, ale jeśli nawet by się do tego nie przyczepić, to chyba warto byłoby dodać z jakiej tkanki- np. "z czystej tkanki łącznej włóknistej" itp. albo w ogóle zrezygnować z tego stwierdzenia na rzecz innego sformułowania.
Pozdrawiam serdecznie,
Marta
Ps. Co do polowania na pingwiny to nie jest to oczywiście żart. W ten sam sposób orki polują na foki wylegujące się na krach lodowych:). A także za pomocą innych, nawet bardziej zaawansowanych technik- polecam zgłębienie tematu, bo to naprawdę bardzo ciekawe.
Witam - popieram zdanie Marty, powinno być napisane, że płetwa grzbietowa orki jest zbudowana z "tkanki miękkiej", a nawet w liczbie mnogiej: "z tkanek miękkich", gdyż na pewno są to różnego rodzaju tkanki, na pewno jest nabłonek i skóra właściwa. Pamiętać należy, że kość to też tkanka (rodzaj tkanki łącznej).
Pozdrawiam
Radek
thread_title:  Co to znaczy "czysta tkanka"?