Dyskusja:Konstantin Stiefanowicz

message: Moje zgłoszenie NPA jest konsekwencją tej dyskusji . Hasło, któremu przyznano status DA, jest napisane na podstawie tylko jednego źródła.Bardzo proszę kompetentne osoby, by się wypowiedziały, czy hasło stanowi naruszenie praw autorskich (NPA), czy jednak nie? Zakładam, że wszyscy redaktorzy wikipedii znają treść tej strony, jednak dla porządku podaję link . Kriis bis (dyskusja) 23:24, 23 sty 2024 (CET)
Oto tekst źródłowy. Przy czym zamieniłem miesiące „rzymskie” na miesiące „słowne”, tak jak jest w naszym haśle. Rozwinąłem skróty "kl." na "klasa / klasy" (przy orderach). Usunąłem też zwroty / skróty „r.”:
 
 Konstantin Konstantinowicz Stiefanowicz 
 Ur. 12 stycznia 1861 w Jekaterinhofie, wyznanie prawosławne. Syn protojereja; z dziedzicznej szlachty guberni tambowskiej. Imperatorskie Liceum Aleksandrowskie, od 1876 do 19 grudnia 1881, ukończone ze złotym medalem. Majątku rodowego nie wykazał. Żona: od 1892 Margarita Walerianowna Wołczanin, wyznania prawosławnego, córka rotmistrza w stanie spoczynku, rozwiedziona z pierwszym mężem, Glinką. Dzieci: Jekaterina, ur. 24 listopada 1893 w Bobrujsku; Margarita, ur. 6 grudnia 1894 w Bobrujsku; Konstantin, ur. 23 listopada 1895 w Bobrujsku.
 
 31 grudnia 1881 włączony do etatu Ministerstwa Sprawiedliwości i oddelegowany do zajęć w I Departamencie Senatu Rządzącego; 1 lutego 1884 pomocnik obersekretarza II Departamentu Senatu Rządzącego (od 1 lutego 1884 do 3 stycznia1885 pełnił równocześnie obowiązki zarządzającego sprawami Oberprokuratorskimi II Departamentu Senatu Rządzącego, za co 10 grudnia 1884 otrzymał 300 rubli wynagrodzenia; od 27 stycznia do 20 grudnia 1887 p.o. obersekretarza II Departamentu); 25 lutego 1888 na własną prośbę zwolniony ze służby z przyczyn osobistych; 31 marca 1888 przyjęty na etat MSW i oddelegowany do zajęć w Wydziale Ziemskim tego ministerstwa; 18 maja 1888 członek stały Słuckiego Powiatowego Urzędu ds. Włościańskich; 18 sierpnia 1888 członek stały Bobrujskiego Powiatowego Urzędu ds. Włościańskich; 21 marca 1889 marszałek szlachty powiatu bobrujskiego oraz przewodniczący Bobrujskiego Powiatowego Urzędu ds. Włościańskich i przewodniczący Bobrujskiego Powiatowego Urzędu ds. Powinności Wojskowej (16 maja 1890 honorowy sędzia pokoju okręgu bobrujskiego; 26 maja 1893 powtórnie wybrany na honorowego sędziego pokoju okręgu bobrujskiego; 2 lutego 1895 burmistrz miasta Bobrujska łączący stanowisko z marszałkostwem szlachty powiatu bobrujskiego); 19 marca 1896 wicegubernator tyfliski (7 czerwca 1896 ponownie wybrany na honorowego sędziego pokoju okręgu bobrujskiego od 1 kwietnia 1896; 10 czerwca 1896 honorowy obywatel miasta Bobrujska; 9 października 1896 członek komisji specjalnej z ramienia administracji cywilnej przy Szpitalu Wojskowym w Tyflisie, zajmującej się rewizją rekrutów z poboru w 1896; 11 października 1897 członek komisji specjalnej reprezentujący administrację cywilną przy Szpitalu Wojskowym w Tyflisie, zajmującej się rewizją rekrutów z poboru w 1897; 1 sierpnia 1898 członek Gruzińskiej Diecezjalnej Rady Szkolnej; od 16 października do 19 grudnia 1898 rewidował administrację i gospodarkę miejską Tyflisu; 22 października 1898 członek komisji specjalnej reprezentujący administrację cywilną przy Szpitalu Wojskowym w Tyflisie, zajmującej się rewizją świadectw rekrutów z poboru w 1898; 19 listopada 1898 przewodniczący połączonego Prezydium Zarządu i Komitetu Nadzorującego Szlacheckiego Banku Ziemskiego w sprawie rozliczeń z założycielami; 
 
 7 maja 1899 członek komisji specjalnej w sprawie chłopów dzierżawców majątku borżomskiego wlk. ks. Michaiła Nikołajewicza, celem wyjaśnienia i rozwiązania powstałych nieporządków i nieporozumień; od 30 marca do 19 kwietnia 1900 przewodniczący specjalnej komisji wyjaśniającej spór między wojskiem a dżełan-ogłyńską ormiańską społecznością wiejską; 4 lipca 1900 członek komisji mieszanej powołanej w celu opracowania podstaw prawnych dla obłożenia mieszkańców miasta Abastumana podatkiem „ocenocznym" i omówienia spraw związanych z wprowadzeniem ustawy o miastach; 27 lipca 1900 przewodniczący komisji ds. związanych z niesieniem pomocy ofiarom trzęsienia ziemi w powiecie achałka-łakskim guberni tyfliskiej; 27 sierpnia 1900 zwolniony ze stanowiska na własną prośbę z powodu włączenia w etat MSW; 22 stycznia 1901 wicegubernator siedlecki (19 maja 1901 delegowany do klasztoru żeńskiego w Leśnej celem uczestnictwa w święcie klasztornym 20 maja); 13 października 1901 członek Siedleckiego Powiatowego Oddziału Chełmsko-Warszawskiej Diecezjalnej Rady Szkolnej; 8 listopada 1901 przewodniczący komitetu specjalnego ds. budowy nowego gmachu szpitala pw. św. Marii Magdaleny w Białej; 8 czerwca 1902 na własną prośbę przeniesiony na stanowisko wicegubernatora lubelskiego; 25 stycznia 1903 pomocnik zarządzającego Wydziałem Ziemskim MSW; członek Senatu Rządzącego; 1910 członek komitetu ds. drobnego kredytu przy Ministerstwie Finansów; luty 1910 zastępca główno zarządzającego Własną Jego Imperatorskiej Mości Kancelarią ds. instytucji imperatorowej Marii; 18 stycznia 1911 senator II Departamentu Senatu Rządzącego.
 
 
 1 stycznia 1886 r. order św. Stanisława III klasy; 5 czerwca 1890 wdzięczność Ministerstwa Oświaty Ludowej za działalności dla dobra wykształcenia ludu; 25 czerwca 1890 order św. Anny III klasy; 30 sierpnia 1893 order św. Stanisława II klasy; 6 grudnia 1895 order św. Anny II klasy; 10 lipca 1896 honorowy obywatel miasta Bobrujska; 21 października 1896 order bucharski Złota
 Gwiazda Bucharska II klasy; 26 lutego 1896 medal srebrny dla upamiętnienia panowania Aleksandra III; 17 marca 1897 medal ciemnobrązowy za spis powszechny 1897; 8 czerwca 1897 podziękowanie Mikołaja II za szczególne wysiłki w czasie spisu powszechnego; 13 września 1897 nagroda finansowa 800 rubli od głównego naczelnika administracji cywilnej; 6 grudnia 1898 order św. Władimira IV kl.; 6 marca 1901 order perski Lwa i Słońca II klasy; 14 sierpnia 1901 piętnastoprocentowy dodatek za służbę w uprzywilejowanych miejscach w imperium; 1905 order św. Władimira III klasy; 1906 r. - order św. Stanisława I klasy
 
 19 grudnia 1881 radca tytularny; 20 grudnia 1884 asesor kolegialny (st. 19 grudnia 1884); 20 września 1889 radca nadworny (st. 25 I 1889); 12 października 1893 radca kolegialny (st. 25 stycznia 1893); 30 maja 1897 radca stanu (st. 25 stycznia 1897); 6 grudnia 1902 za wyróżnienie tajny radca, 18 stycznia 1911 za wyróżnienie rzeczywisty radca stanu
 
 Zmarł 10 marca 1920
 
Oto zaś „czysty” tekst hasła, bez infoboksu, bez przypisów, przy czym usunąłem zwroty „rok / roku”, podobnie jak z tekstu źródłowego usunąłem zwrot „r.”:
 
 Życiorys
 
 Konstantin Konstantinowicz Stiefanowicz urodził się 12 stycznia 1861 , wywodził się z prawosławnej szlachty dziedzicznej guberni tambowskiej. Jego ojciec sprawował funkcję protojereja. 
 W 1876  rozpoczął naukę w Imperatorskim Liceum Aleksandrowskim﻿. Ukończył je 19 grudnia 1881 ze złotym medalem, co zapewniło mu rangę radcy tytularnego (IX ranga cywilna) ranga cywilna w tabeli rang). W ostatnim dniu tego  przyjęty na służbę do Ministerstwa Sprawiedliwości. Skierowany do pracy w Senacie Rządzącym, początkowo w I Departamencie, od 1 lutego 1884  w II, gdzie do 1885 zarządzał sprawami Oberprokurorskimi. Awansował na asesora kolegialnego (VIII ranga cywilna) 20 grudnia 1884 . Zatrudniony w funkcji pomocnika obersekretarza, w 1887 (27 stycznia–20 listopada) pełniący obowiązki tego urzędu. Odszedł z Ministerstwa Sprawiedliwości 25 lutego 1888 , argumentując swoją decyzję przyczynami osobistymi. Już jednak miesiąc później – 31 marca – wznowił karierę urzędniczą, tym razem w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych. W ramach Wydziału Ziemskiego został 18 maja skierowany do Słucka, gdzie pracował w Powiatowym Urzędzie do spraw Włościańskich. 
 
 Bobrujsk
 
 Z powiatu słuckiego przeszedł 18 sierpnia 1888  do analogicznego urzędu w powiecie bobrujskim. Z regionem tym związał się służbowo na lat siedem i pół, tam też przyszły na świat jego dzieci. Po siedmiu miesiącach w powiecie – 21 marca 1889  – objął funkcję powiatowego marszałka szlachty. Jednocześnie mianowano go przewodniczącym urzędu, w którym dotychczas pracował, oraz Bobrujskiego Powiatowego Urzędu do spraw Powinności Wojskowej. Za nowymi funkcjami przyszedł też awans w tabeli rang – 20 października 1889 Konstantin Stiefanowicz został radcą nadwornym (VII ranga cywilna), zaś 12 października 1893  radcą kolegialnym (VI ranga cywilna). Trzykrotnie (16 maja 1890, 26 maja 1893 i 7 czerwca 1896  – już po oddelegowaniu do odległej guberni) wybrany został honorowym sędzią pokoju w tamtejszym okręgu. Od 2 lutego 1895 do funkcji marszałka szlachty doszła mu również funkcja burmistrza Bobrujska. Oficjalnie oddelegowany do Tyflisu 19 marca 1896, 10 czerwca został nagrodzony tytułem honorowego obywatela miasta. 
 
 Tyfilis
 
 Od 19 marca 1896 do 27 sierpnia 1900  wicegubernator tyfliski. Uczestniczył w pracach kolejnych komisjach specjalnych przy Szpitalu Wojskowym w Tbilisi, rewidujących rekrutów z lat 1896–1898. Oprócz tego zasiadał w Gruzińskiej Diecezjalnej Radzie Szkolnej (od 1 sierpnia 1898). W 1898 , od 16 października do 19 grudnia, przeprowadzał rewizję miasta Tyflis od strony administracji i gospodarki. Kilkukrotnie zajmował się rozwiązywaniem konfliktów w guberni. Do takich należały sprawy założycieli Szlacheckiego Banku Ziemskiego (od 19 października 1898 ), chłopów dzierżawiących majątek wielkiego księcia Michaiła Nikołajewicza Romanowa w Bordżomi (od 7 maja 1899 ) czy ormiańskich chłopów z Dżełan-Ogły (dzisiejszy Stepanawan) skonfliktowanych z wojskiem (30 marca–19 kwietnia 1900). Uczestniczył też w pracach komisji zajmującej m.in. się opodatkowaniem Abastumani (4 lipca 1900 ) oraz zasiadał na czele grupy powołanej do wsparcia ofiar trzęsienia ziemi w powiecie achałkałaskim (27 lipca 1900 ). W trakcie służby w Tyflisie, 30 maja 1897 , otrzymał awans do rangi radcy stanu (V ranga cywilna), która odpowiadała zajmowanemu stanowisku wicegubernatora.
 
 Siedlce i Lublin
 
 Od 27 sierpnia 1900  ponownie na etacie Ministerstwa Spraw Wewnętrznych. Mianowany wicegubernatorem siedleckim 22 stycznia 1901 . Zasiadał w Powiatowej Diecezjalnej Radzie Szkolnej (od 13 października 1901 ). Jako przewodniczący komitetu od 8 listopada 1901  brał udział w pracach nad budową nowego budynku dla szpitala w Białej Podlaskiej. Odwiedził Monaster Narodzenia Matki Bożej w Leśnej, aby reprezentować władze świeckie w klasztornym święcie 20 maja tego . Zawnioskował o przeniesienie do guberni lubelskiej, co nastąpiło 8 czerwca 1902  – na jego miejsce mianowano następnie Siergieja Wojejkowa. Oba wicegubernatorskie stanowiska Konstantin Stiefanowicz przejmował po Aleksieju Małajewie. W Lublinie otrzymał awans na rzeczywistego radcę stanu (IV ranga cywilna). Służbę w Lublinie zakończył 25 stycznia 1903 , wakat po Stiefanowiczu zajął Władimir Smirnow. 
 Powrót do stolicy i Senat Rządzący
 Od 25 I 1903 ponownie w Wydziale Ziemskim Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, tym razem jako pomocnik zarządzającego. W tym czasie trafił też do Senatu Rządzącego. W 1910  zajmował się kwestiami drobnego kredytu, w komitecie Ministerstwa Finansów. W tym samym , w lutym, został wicezarządzającym kancelarią zajmującej się instytucjami cesarzowej Marii. Ostatni swój awans w tabeli rang dostał za wyróżnienie 18 stycznia 1911  – wraz z rangą tajnego radcy (III cywilna) otrzymał również nominację na senatora w Senacie Rządzącym. W 1915  wszedł w skład II Departamentu tej instytucji. 
 
 Odznaczenia
 Konstantin Konstantinowicz był kawalerem następujących orderów: 
 Ordery Imperium Rosyjskiego 
 Order Świętego Stanisława:
 III klasa – 1 stycznia 1886
 II klasa – 30 sierpnia 1893
 I klasa – 1906.
 Order Świętej Anny:
 III klasa – 25 czerwca 1890 
 II klasa – 6 grudnia 1895.
 Order Świętego Włodzimierza:
 IV klasa – 6 grudnia 1898
 III klasa – 1905.
 
 Ordery zagraniczne 
 Bucharska Złota Gwiazda Bucharska II klasy – 21 października 1896. Perski order Lwa i Słońca II klasy 6 marca 1901 
     
 Medale 
 Srebrny Medal dla Upamiętnienia Panowania Aleksandra III﻿26 lutego 1896 , Ciemnobrązowy Medal za spis powszechny 1897 ﻿17 marca 1897 .
 Oprócz medalu za spis Kontstantin Konstantinowicz 8 czerwca 1897  otrzymał również podziękowania od Mikołaja II. W tym samym  13 września uzyskał również nagrodę finansową w wysokości 800 rubli. Wcześniej (5 czerwca 1890 ) otrzymał też podziękowania z Ministerstwa Oświaty za działalność na niwie edukacyjnej. Stiefanowicz za służbę w Królestwie Polskim otrzymał 14 sierpnia 1901  dodatek do pensji w wysokości piętnastu procent. 
 Konstantin Siefanowicz był od 10 lipca 1896 honorowym obywatelem Bobrujska.
replies: text: Teraz to rzeczywiście mamy do czynienia z NPA, ale na stronie dyskusji, bo przecież jest ona objęta taką samą licencją jak sam artykuł. PuchaczTrado (napisz tutaj) 11:51, 25 sty 2024 (CET)
replies: text: :Zgodnie z ustawą o prawie autorskim cytowanie jest dozwolone dopuszczalne "w zakresie uzasadnionym celami cytatu, takimi jak wyjaśnianie, polemika, analiza krytyczna lub naukowa, nauczanie lub prawami gatunku twórczości". Tu wklejenie tekstu było uzasadnione koniecznością uzasadnienia swojej tezy. Bez podania tekstu oryginalnego nie byłoby to możliwe. Michał Sobkowski dyskusja 20:11, 29 sty 2024 (CET)
*: Porównałem oba teksty za pomocą Earwig's Copyvio Detector. Wynik: Violation Unlikely. 3.8% similarity. Michał Sobkowski dyskusja 20:11, 29 sty 2024 (CET)
*, przecież nie chodzi o zarzut przepisania źródła słowo w słowo, ale przecież tutaj mamy takie zasady: "Za takie skopiowanie elementów twórczych uznać zatem można:
**napisanie artykułu lub jego obszernego fragmentu na podstawie jednego tylko źródła z odwzorowaniem układu źródłowego tekstu lub choćby kolejności podanych w tym źródle faktów;
**skopiowanie fragmentu z tekstu źródłowego, a następnie jego drobne zmodyfikowanie (np. zamiana pojedynczych słów) niezmieniające jednak składni i sensu zdań źródłowych". --Kriis bis (dyskusja) 21:06, 29 sty 2024 (CET)
*:I który z tych przypadków tutaj widzisz? Przecież kolejność podawania faktów jest zmieniona! PuchaczTrado (napisz tutaj) 11:01, 30 sty 2024 (CET)
thread_title:  Uzasadnienie NPA