Dyskusja:Czesław Miłosz/Archiwum 1

message: Wciąż zastanawiam się, czy powinniśmy wspominać w tym artykule o kontrowersjach, jakie wywołał pochówek Miłosza na Skałce. Czy istnieje na <<wiki>> jakiś precedens do jakiego można by się odwołać?
Tomas 02:43 29 sie 2004
replies: text: kontrowersje choć zapewne marginalne (i pewnie moralnie wątpliwe) są faktem. Kpjas  ☺ 12:02, 29 sie 2004 (CEST)
warto zachować jakieś proporcje między opisem jego twórczości a krytyką... 
swoją drogą to bardzo mi się spodobały jego opinię, mam nadzieję, że są prawdziwe, a nie wyrwane z kontekstu czy wręcz sfałszowane... Siałababamak 07:50, 30 cze 2005 (CEST)

text: Różnie, sfałszowane raczej nie, ale wyrwane z kontekstu - na pewno. Znalazłem jego wypowiedź o Ślubach Jasnogórskich jako faszyzacji. No i jest to jednak manipulacja.  Zupełnie pominięto też fakt, że Miłosz zmieniał poglądy i od niektórych stwierdzeń się dystansował. Trzeba by to wszystko gruntownie posprawdzać. Togo 08:48, 30 cze 2005 (CEST)
Dla tych którzy szukają cytatów by udowadniać rzekomą antypolskość pisarzy polacam mój własny ulubiony cytat.
Jeżeli dasz mi sześć linijek napisanych przez najbardziej uczciwego człowieka i tak znajdę w nich przyczynę do powieszenia go.
Armand Jean du Plessis de Richelieu (1585 - 1642) 
Balcer 09:19, 30 cze 2005 (CEST)
Nie - to jest nie do przyjęcia - cytowanie wyciętych z kontekstu fragmentów wierszy jako "poglądy" autora to poważne nadużycie. Wiersze się pisze w chwila zwątpienia i wyrzuca się z siebie często rozmiate negatywne emocje... Np: wystarczy wziąć tekst improwizacji Konrada z Dziadów Mickiewicza, żeby udowodnić, że Mickiewicz to był bezbożnik z morderczymi instynktami i skłonnościami anrchokomunistycznymi a na dodatek zupełny świr...:-) A "Litwo, ojczyzno moja" - to dowód, że Mickiewicz to nie Polak tylko Litwin. Rozumiem że nie cenzurujemy Wikipedii - ale wszystko ma swoje granice - a tutaj przekroczono wszelkie granice przyzwoitości... Polimerek 23:28, 30 cze 2005 (CEST)

text: Sekcja o "krytyce" musi zostać solidnie zmieniona, usiadłem do tego wczoraj ale nie miałem siły - nawet starając się zachować neutralność palce same chciały kasować te bzdury. Roo72 ✉ 23:36, 30 cze 2005 (CEST)

text: Hm, przede wszystkim postawiona na głowie jest sytuacja że nie piszemy o wieloletnim sporze na ten temat Miłosza ze Zbigniewem Herbertem, natomiast obszernie omawiamy gazetowy paszkwil, który miał zapobiec pochowaniu go na Skałce. Nieważne jest co mu nieżyczliwi krytycy przypisali, tylko jakie było jego stanowisko na ten temat. A tego się tu nie dowiemy. Togo 23:46, 30 cze 2005 (CEST)

text: Ja niezgadzam się na usunięcie tych cytatów - jeśli zostały sfałszowane należy to udowodnić, jeśli są prawdziwe powinny wrócić. Jeśli mówi się A to trzeba powiedzieć B. Interpretacja należy do czytelnika - który ma prawo znać powody dla których takie cechy jak antypolskość czy antykatolicyzm są Miłoszowi przypisywane. Podobnie manipulacją jest sprowadzanie problemu do "gazetowego paszkwilu" jak to było ujęte do wczoraj. Qwazar
Niczego nie nelazy udawadniac. To jest encyklopedia, a nie forum dyskusyjne. Informacja o kontrowersji jest podana. Jesli ktos bedzie zainteresowany znajdzie detale. Podanie cytatow postulowanych przez Quazara, wmagalo by takze, dla zachowania NPOV, podania cytatow przeciwnej strony sporu. To zaklucilo by proporcje artykuly, sugerujac, iz spor o polskosc i katlickosc Milosza byl watkiem wiodacym w jego zyciu, podczas gdy byl marginalnym. --Jonasz 13:55, 1 lip 2005 (CEST)
Cytaty z Miłosza są prawdziwe podobnie jak poniższe cytaty z Qwazara:
Manipulacja                                                                                                                                                	 	Orginał
Ja niezgadzam się jeśli mówi się antypolskość czy antykatolicyzm, bo to manipulacją jest a interpretacja należy do tych cytatów, które zostały sfałszowane.	 	Ja niezgadzam się na usunięcie tych cytatów - jeśli zostały sfałszowane należy to udowodnić, jeśli są prawdziwe powinny wrócić. Jeśli mówi się A to trzeba powiedzieć B. Interpretacja należy do czytelnika - który ma prawo znać powody dla których takie cechy jak antypolskość czy antykatolicyzm są Miłoszowi przypisywane. Podobnie manipulacją jest sprowadzanie problemu do gazetowego paszkwilu jak to było ujęte do wczoraj.
co nie znaczy, że szanowny kolega zgodziłby się z tekstem po lewej. Superborsuk 02:09, 2 lip 2005 (CEST)

text: Szanowny kolego - w ten sposób z dowolnego tekstu możesz zrobić co chcesz - zwłaszcza jeśli nie używasz subtelnego znaczka (...) - w dyskusje ad presonam wchodzić nie mam zamiaru. Udowodnisz że ktoś z tymi cytatami postąpił tak jak ty z moim tekstem - to przyznam ci rację... Qwazar
Nie prościej wkleić te cytaty razem z kontekstem, żeby wszystko było jasne ? Taw 02:16, 2 lip 2005 (CEST)
Tytuł artykuły brzmi Czesław Miłosz, a nie Techniki manipulacji tekstem stosowane przez propagandę PRL, aby oczernić poetę z opozycji. Na dodatek odszukanie oryginalnych tekstów Miłosza, z których pochodzą tak krótkie fragmenty może być trudne. Autor budzącego kontrowersje tekstu nie podał dość dokładnych notek bibliograficznych. (wydanie, strona itp.). Uzyskanie NPOV z tego tekstu jest bardzo trudne lub nie możliwe. Superborsuk 03:35, 2 lip 2005 (CEST)
To znajdź kontekst chociaż kilku z tych cytatów. Na razie nie ma żadnych informacji wskazujących, że rzeczywiście są one "wyrwane z kontekstu". Jeśli nie są, to koniecznie trzeba o tym napisać; jeśli są to zresztą też, tylko z odpowiednim opisem. Taw 04:10, 2 lip 2005 (CEST)

text: Przyłączam się do opinii kolegi - znajdź , zakwestionuj - udowodnij że ktoś je "wyrwał z kontekstu" , w przeciwnym razie powinny wrócić do tekstu. Tu masz fragment z Łysiaka o Miłoszu (może ci w czymś pomoże :-) ):
replies: text: : "Cz. Miłosz, autor „Pieska przydrożnego" (gazetowyborcza nagroda „Nike"), poszedł jeszcze dalej. I zaszedł dalej — do Nobla (J. Narbutt: „Miłosz brnął w pogoni za sukcesem, podlizując się międzynarodówce kosmopolitów i antypolonistów. Zapłacono mu za to Noblem"). Oba pieski przydrożne — i Gombrowicz, i Miłosz — nie kochały (delikatnie mówiąc) Polski, polskości i Polaków, lecz o ile Gombrowicz gardził tym wszystkim, to urodzony na Litwie Miłosz prócz pogardy czuł również zwierzęcą wprost nienawiść „kresową", tę charakterystyczną, nieuleczalną złość (lub raczej wściekłość), którą Litwini, Białorusini i Ukraińcy czują wobec „ Koroniarzy " i „Lachów". Zawsze twierdził, że nie jest Polakiem i że nie czuje się Polakiem ani trochę — jest stuprocentowym Litwinem (dziwne tedy, że nie osiadł w ukochanym, wolnym już Wilnie, i że nie podpisywał się per Miłoszevicius lub Miłoszevickas, lecz tylko pozornie dziwne — na Litwie nie było michnikowskiego różowego „Salonu" robiącego mu klakę i „szmal"', zaś Kraków wybrał, jak tłumaczył, bo ten przypomina Wilno). Głosił to całemu światu — w radiu francuskim przedstawił się: „ — Jestem Litwinem, który pisze po polsku". Co jest znowu dziwne (że po polsku), bo na kartach swych „Prywatnych obowiązków" stwierdził: „Zamiast ogłaszać książki po polsku, z równym powodzeniem można by było umieszczać rękopisy w dziuplach drzew". Swoją niechęć do języka polskiego wyrażał bez ustanku, tak przy użyciu poezji (poetycko zwał ów język „mową nierozumnych i nienawidzących" tudzież „mową pomieszanych, chorych na własną nienawiść"), Jak i przy użyciu prozy, zarzucając językowi Polaków „ niechlujność fonetyczną" („Piesek przydrożny") oraz „ciamkanie, syczenie, bełkotanie, arytmię, bezkształtność i bijące wszelkie rekordy ubóstwo literackich form" („Prywatne obowiązki"). J. Majda: „Okazuje się, że Miłosz nie jest jednym z nas, lecz człowiekiem zewnętrznym i zupełnie nam narodowo obcym, wręcz obcokrajowcem, gdyż pasją jego twórczości literackiej stało się obrzucanie Polaków i języka polskiego złośliwymi oszczerstwami". Nie tylko Polaków i języka — również Polski jako państwa i polskości jako takiej. Polska to był dla niego „irytujący obszar między Niemcami a Rosją" („Prywatne obowiązki"), którego właściwie nie powinno być — „Dla Polski nie ma miejsca na Ziemi" („Rok myśliwego"). Mawiał: „Polska to Ciemnogród" („Prywatne obowiązki"), z lubością dokładając grubszą obelgę, zaczerpniętą u pewnego hitlerowca: „«Anus mundi» — odbytnica świata. To określenie Polski odnotował pewien Niemiec w 1942 roku" („Abecadło Miłosza"). Zapytywał też siebie (w wierszu „Natura"): „Na jak długo starczy mi nonsensu Polski?", i wreszcie znalazł rozwiązanie: „Gdyby mi dano sposób, wysadziłbym ten kraj w powietrze" („Rodzinna Europa"), „Prymas Tysiąclecia", kardynał S. Wyszyński, przeczytawszy kilka antypolskich fraz Miłosza, wybuchnął (świadectwo M. Okońskiej): „ — Może czlowiek błądzić, ale nie ma prawa o tym pisać, upowszechniać tego, zatruwać tym duszy narodu! Tego czynić nie wolno! To jest wobec narodu zbrodnia!".„Anus" Miłosza musiał być obszerny, jeżeli ów Litwin trzymał tam nie tylko cały „ten kraj", lecz i jego mieszkańców: „Nieszczęsnych Polaków, umiejących myśleć tylko politycznie, mam w dupie" („Zaraz po wojnie"). Miał tam również orła polskiego, więc kiedy amerykański wydawca umieścił orła na projekcie okładki miłoszowego (wielce paszkwilanckiego) podręcznika do historii literatury polskiej, Miłosz się wściekł; później wspominał („Prywatne obowiązki"): „Na okładce był orzeł bez korony. Mój list — ze są dwa orły, jeden z koroną, drugi bez, i że żadnego sobie nie życzę — wprawił wydawcę w najwyższe zdumienie (...) Przyznaję, że na «polskość» jestem alergiczny" (ta alergia nie przeszkodziła mu wziąć „chlebowca" — Orderu Orła Białego). Przyznał również, iż trwa to u niego od dziecka — od wczesnej młodości czuł „obsesyjną nienawiść" do Polaków („Zaczynając od moich ulic"). Nie przeszło mu to nigdy — nigdy nie polubił „świń": „Polak musi być świnią, ponieważ się Polakiem urodził" („Prywatne obowiązki").
Przyczyny świniowatości Polaków są według Miłosza aż trzy: głupawy nawyk patriotyzmu (zwał go „moczopędnym środkiem narodowym" — wiersz „Toast"), obsesyjny nawyk antysemityzmu i bezsensowny nawyk katolicyzmu. Patriotyzm jako taki budził w Miłoszu permanentny gniew, gdyż był przezeń kojarzony (wręcz utożsamiany) z „nacjonalizmem" typu faszystowskiego. A czasami również z pederastią: „Kurczowy patriotyzm bywa nieraz odpowiedzią na wewnętrzną zdradę. Czy Polacy nie są podobni do niektórych homoseksualistów?" („Rodzinna Europa"). Miłosz więc unikał tego pedalstwa bardzo starannie, m.in. komunizując, już od młodości („ — Nie macie pojęcia jaką fascynującą przygodą intelektualną byt komunizm", 1992), i w dobie stalinowskiej pracując etatowo dla czerwonego reżimu. Pracą dla instytucji antykomunistycznych brzydził się zawsze:
„Pośród emigrantów byłem bodaj jedynym, który odmówił pisania dla Wolnej Europy, bo nie podobało mi się jej bicie w patriotyczny bęben i kropienie święconą wodą" („Abecadło Miłosza"). Nie podobał mu się również opór antyhitlerowski : „ Warszawa okupacyjna była dla mnie miejscem i czasem spotkania z polskim nacjonalizmem w jego najwyższym natężeniu, kiedy to występował wyłącznie jako patriotyzm, którego nikt nie ma prawa krytykować " („Rok myśliwego"). „Moja niechęć do przywódców AK była silna (...), cały konspiracyjny aparat żył nierealnością, ponieważ w siebie pompował narodową ekstazę" („Rodzinna Europa"). Wpompowali, skurczybyki, również w Litwina uważającego patriotyzm za tyfus, zmuszając go do majstrowania antologii poezji patriotycznej pt. „Pieśń niepodległa" (1942), co uczynił klnąc, ze strachu, by nie podpaść akowskim skrytobójcom, czyli „jakoś ustawić się w tamtej Polsce" (sic!). Później nigdy nie dał wznowić tej antologii: „Cisną mnie, żebym pozwolił na jej druk w Polsce. Mówię: nie chcę, bo to było dawno i nie mam z tym nic wspólnego (...), nie życzę sobie podpisywać się pod «Pieśnią niepodległą»" („Rok myśliwego").
Wszawemu patriotyzmowi Miłosz przeciwstawiał rozsądną („bierną") kolaborację. Nie tylko z sowietyzmem, również z nazizmem, o czym świadczy jego wrogość wobec zbrojnego kontestowania hitlerowskiej okupacji. J. Majda: „Miłosz był wtedy zwolennikiem narodowej bierności i lojalności wobec okupantów. Uważał, że partyzantka, konspiracje, powstania to nonsens; podawał tu za chwalebny przykład postawę Francuzów". Rzeczywiście podawał: „Jeżeli 99% Francuzów żyło jak zwykle po klęsce 1940 roku, to jest to normalne" („Rok myśliwego"). „Nienormalna" alias „nonsensowna" była dla Miłosza wszelka ojczyźniana walka, bitwy pod Grunwaldem nie wyłączając (nazwał Grunwald „plugawym nonsensem"). Całość tej przyrodzonej głupoty Polaków określił jako „powiązany system narodowej paranoi" („Życie na wyspach"). S. Trepka: „Oto do czego może prowadzić fałszywy blask noblisty pierwotnie zafascynowanego komunizmem, kosmopolity obcego naszej suwerenności i wypranego z uczuć patriotycznych".
Sam Miłosz — podobnie jak Kuroń i cały KOR — unikał słowa „kosmopolityzm"; zwał tę predestynację elegancko: „pewną międzynarodowością umysłu": „Moją ambicją od dawna była pewna międzynarodowość umysłu" („Zaraz po wojnie"). W liście do M. Wańkowicza serio o sobie i kpiąco o Polakach tłumaczył: „Jestem bardzo mało polski w sensie, jaki temu słowu zwykło się nadawać; standardy obowiązujące wśród szlachetnych Polaków są mi najzupełniej obce. Mój umysł jest żydowski". Dlatego wiązał się zawsze z Żydami przeciw Polakom, czując silną duchową więź: „Gdzieś na dnie tliła się myśl, że ich i moja lewicowość jest przebraniem dla naszej inności" („Rodzinna Europa"). Wolał eksponować lewicowość, zamilczając porównywalną litewską i żydowską nienawiść wobec Polaków. To on — wbrew nieustannej pomocy, jaką gojowska Warszawa i Armia Krajowa udzielały gettu — rozpowszechnił (wiersz „Campo di Fiori") jedną z najparszywszych kalumni wymierzonych w Polaków: że gdy Niemcy mordowali Żydów z warszawskiego getta, Polacy beztrosko bawili się obok muru getta na karuzeli, przy wesołej muzyczce.
Czegóż jednak można oczekiwać od katolików? Ich religię Miłosz przezwał „narodową ułudą" („Traktat teologiczny") i „glebą dla snów paranoicznych" („Prywatne obowiązki"); ich Madonnę (Najświętszą Marię Pannę Częstochowską) — „pogańską boginią" (dlaczego? — bo nie jest judaistyczna?); ich Śluby Jasnogórskie — „ przedsięwzięciem faszyzacji Polski" służącym „kropionemu święconą wodą gałgaństwu" („Tygodnik Powszechny" 1997); ich krucyfiksy — „próchnem":
„Krucyfiks chwytasz, bo tak ci bezpieczniej. 
Drewno masz w ręku, a w tym drewnie próchno. 
Pacierze mruczysz, ale strachem cuchną".
Jemu cuchnęła wiara katolicka, dlatego zaperzył się solennie:
„Z polskim katolicyzmem nie chcę mieć nic wspólnego" („Ziemia Ulro"). „Przyrzekłem sobie, że nie zawrę nigdy przymierza z polskim katolicyzmem (...), czyli że nie poddam się małpom" („Rodzinna Europa"). Nawet tu okazał się przecherą — umierając „poddał się małpom": wysłał list do czołowej „małpy" vel „świni", do Jana Pawła II, prosząc o błogosławieństwo tego króla „małp". I otrzymał je, ale to nie dziwota, gdyż ów król traktował już jako „ludzi dialogu" różnych ludobójców (Arafata — wielokrotnie, Saddama, bojówkarza Al Sadra, etc.), tudzież kilku komunistycznych oprawców. Summa summarum liczy się to, że — jak krzyczały telewizje — „Czesław Miłosz umarł pojednany z Bogiem". Co musi go w grobie uwierać, gdyż ów piesek przydrożny pisał w „Piesku przydrożnym": „Kiedy byłem, jak to się mówi, pogodzony z Bogiem i światem, czułem się fałszywie, jakbym udawał kogoś, kim nie jestem". No właśnie."
Powodzenia Qwazar
Kolego Qwazar powtarzam jeszcze raz - "To jest encyklopedia" i artykul o Miloszu nie pretenduje to tak doglebnej analizy, kazego aspektu jego tworczosci czy pogladow. Prosze takze przyjac do wiadomosci, ze sa tacy dla ktorych pam Lusiak nie jest autorytetem. --Jonasz 12:25, 2 lip 2005 (CEST)

text: Nie mam wątpliwości, że Łysiak nie jest dla wszystkich autorytetem - nie zmienia to faktu że pisze o problemie którym się zajmujemy, na dodatek niektóre cytaty z Miłosza się u niego powtarzają - co  zadawałoby częściowo kłam tezie o ich "sfałszowaniu" czy "zmanipulowaniu". Argument o tym że "artykuł o Miłoszu nie pretenduje to tak doglebnej analizy, kazego aspektu jego tworczosci czy pogladow" mnie nie przekonuje - temat jest, więc moim zdaniem należałoby o tym napisać. Zgłosiłem swoje votum separatum - a jaka zapadnie decyzja nie ode mnie zależy. Pzdr. Qwazar
replies: text: :"O problemach?"  Gdyby tak jeszcze czytał te rzeczy o których pisze ze zrozumieniem.

text: Aha, czyli ta IPkowa wersja krytyki to było NPA przepisane z Łysiaka, też fajnie.  Nie czytałem jeszcze ostatniej książki tego pana ale z tego co widzę powyżej to nic nie straciłem.  Żałosne.  Roo72 ✉ 12:26, 2 lip 2005 (CEST)
replies: text: : "Argument" w stylu Gazety Wyborczej ? Qwazar
replies: text: :: Nie, to była osobista opinia. Roo72 ✉ 14:49, 2 lip 2005 (CEST)
Ten cytat z Łysiaka to jest ekspresja czystych emocji. Nie oddzielenie faktów od bardzo emocjonalnego, moralizującego komentarza dyskwalifikuje tekst jako źródło. Mnóstwo gdybań, w rodzaju, "dlaczego nie osiadł w Wilnie". 
> „«Anus mundi» — odbytnica świata. To określenie Polski odnotował pewien Niemiec w 1942 roku" („Abecadło Miłosza"). 
Proszę zobaczyć kontekst tego stwierdzenia.  Chodzi oczywiście o okropności niemieckiej okupacji. 
> „Na jak długo starczy mi nonsensu Polski?", i wreszcie znalazł rozwiązanie: „Gdyby mi dano sposób, wysadziłbym ten kraj w powietrze" („Rodzinna Europa"),
Kontekst jest następujący:
"Na jakże długo starczy mi nonsensu
Polski, gdzie pisze się poezję wzruszeń
Z ograniczoną odpowiedzialnością?"
Jego stosunek do języka polskiego:
Wiernie służyłem polskiemu językowi 
Pośród wielu języków jest dla mnie jedyny 
I wzywa, nakazuje, żeby go uświetniać, 
Bo mówi nim za dużo małpoludów. 
Do których, nie ukrywam, mam odrazę, 
Ale też wiele istot tak dobrych i czystych, 
Że ich modlitwy powinny świat zmienić. 
Toteż polszczyzna jest zobowiązaniem, 
A dla niektórych pasją. Nie oddałbym jej 
Za arcydzieła najmądrzejszych krajów. 
(Dziewięćdziesięcioletni poeta podpisuje swoje książki:)
BTW (poetycko zwał ów język „mową nierozumnych i nienawidzących" tudzież „mową pomieszanych, chorych na własną nienawiść") - Łysiak zrobił chyba wszystko, aby udowodnić słuszność Miłosza i stąd jego autodemaskacyjna zajadłość
Tyle na ten temat. Togo 15:45, 2 lip 2005 (CEST)

text: Co do określenia "anus mundi" (odbytnica świata) - nawet jeśli ktoś by tak nazwał moją Ojczyznę - to powtarzanie tego pojęcia (obojętnie w jakim konteście) jest delikatnie mówiąc niesmaczne. Tym bardziej niesmaczne jest odnoszenie go w stosunku do Polski, zauważywszy że zostało użyte po raz pierwszy w 1942 na okreslenie obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu przez Haupsturmfuhrera Heinza Thilo, lekarza SS podczas obserwacji zagazowywania 500 kobiet... pt. "Anus mundi" ukazały się wspomnienia obozowe Wiesława Kielara jednego z pierwszych więźniów Auschwitz. Co do "języka nienawiści" - to rozumiem że Miłosz ma nim prawo się posługiwać na określenie polskich nienawistników (nacjonalistów i katolicki ciemnogród), ale już Łysiak nie ? ps. mi też czasami niepodoba się to co dzieje się w Polsce, ale żebym zaraz chciał ją "wysadzać" :-) Qwazar

text: Kontekst tego wysadzania w powietrze jest następujący: "Przyszłe lata, dziesiątki lat, przybierały dla mnie, kiedy szedłem ulicą, czujny i napięty wygląd zupełnej daremności i cokolwiek przeżyłem dotychczas, spiętrzyło się po krótkim okresie ulgi czy samoobrony, zgęstniało, tak że gotów byłem twierdzić, przyznaję się szczerze, że nad tym właśnie kawałkiem Europy ciąży przekleństwo, że nie ma żadnej rady. I być może, gdyby mi dano sposób, wysadziłbym ten kraj w powietrze, żeby matki nie opłakiwały już zabitych na barykadach siedemnastoletnich synów i córek, żeby trawa nie rosła na popiołach Treblinki, Majdanka i Oświęcimia, żeby na koszmarnych, zdeptanych wydmach przedmieścia nie rozlegał się dźwięk ustnej harmonijki pod karłowatą sosną. Bo jest gatunek litości, którego nie można udźwignąć, i wtedy wysadza się jej przedmiot w powietrze przynajmniej subiektywnie, tj. owłada nami jedno jedyne pragnienie: żeby nie patrzeć." Proszę przeczytać uważnie, a zobaczy Pan(i), że to rozpacz i żal, a nie nienawiść. A Łysiak niech sobie nienawidzi kogo chce, nie widzę problemu. EOT Togo 20:20, 2 lip 2005 (CEST)
Cytowany wyżej fragment jest wystarczającym dowodem na antypolskość Cz. Miłosza i dobrze, że to określenie znalazło się w artykule. Cz. Miłosz winien wysadzić inny kraj/kraje - Polska nie była winna barykad czy Oświęcimia! Liliana
thread_title:  Kontrowersje 

message: Miłosz pierwszy tom poezji wydał w Warszawie:
http://serwisy.gazeta.pl/ksiazki/1,20749,2229525.html
Superborsuk Ω 21:35, 29 lip 2005 (CEST)
Pomijając całą dyskusję chciałem zwrócić uwagę na pewien błąd - jest obok miejscowości urodzenia flaga Rosji , a to chyba jest Litwa.. - Wawson
thread_title: Pierwszy tomik poezji

message: Wiele ze spornych cytatów jest wytłumaczone na tej stronie
http://www.radiomaryja.pl.eu.org/teksty/milosz/11939.html
Nie sprawdziłem osobiście, ale podany tam kontekst wygląda na wiarygodny i jest zgodny z tym, co napisał Togo. 
Uważam, że zarzuty opierające się na takich przekłamaniach jak potraktowanie "wysadziłbym ten kraj w powietrze[..]Bo jest gatunek litości, którego nie można udźwignąć, i wtedy wysadza się jej przedmiot w powietrze przynajmniej subiektywnie, tj. owłada nami jedno jedyne pragnienie: żeby nie patrzeć." jako dowodu na antypolskość Miłosza są zwykłym oszczerstwem i jako takie nie powinny mieć miejsca w encyklopedii.
thread_title:  Sprostowanie cytatów 

message: W artykule nie wspomniany, a chyba zasługuje.
Xx236 15:40, 21 cze 2006 (CEST)
thread_title:  [[Oskar Miłosz]] 

message: Data 30 czerwca jest podawana na:
http://www.milosz.pl/zyciorys.php
Superborsuk Ω 12:08, 27 sty 2007 (CET)
Polecam tekst Sergiusza Piaseckiego Były poputczik Miłosz
thread_title:  Data urodzin 

message: "Do 1980 r. istniał zapis cenzorski, zakazujący nie tylko publikować jego utwory, ale nawet wymieniać jego nazwisko w publikacjach." Nie do końca. W encyklopedii PWN z 1975 roku jest hasło "Czesław Miłoszq
thread_title:  Cenzura Miłosza 

message: Proponuję aby do określenia litewski poeta dodać jakiś odnośnik, który wytłumaczy co rozumiemy przez tą litewskość. Opracowałem specjalny artykuł wyjaśniający co oznaczało to określenie w różnych okresach czasu.
Hasło: litewskość.
thread_title:  litewskość Miłosza 

message: Władysław Chodasiewicz (1886-1939) to wybitny poeta rosyjski polskiego pochodzenia, wnuk uczestnika powstania listopadowego. Chodasiewicz wyjechał z Rosji po rewolucji, w 1922 roku i zmarł na emigracji we Francji. Był ważną postacią emigracji rosyjskiej. Zbigniew Herbert na pewno znał jego utwory. 
Pisząc krótki wiersz o Chodasiewiczu, Herbert mógł w rzeczywistości mierzyć w Miłosza, choć są na to tylko pośrednie świadectwa, nigdy przez poetę nie potwierdzone. Nie jest to duży utwór, po prostu krótki, dość zjadliwy wiersz o oportuniście, łatwy do odnalezienia na Internecie. --213.10.189.238 (dyskusja) 10:43, 1 lut 2008 (CET)
thread_title:  Chodasiewicz 

message: Powinnno sie moim zdaniem dodać sporo informacji o życiu rodzinnym Czesława Miłosza - o wuju Oskarze, o zonach, dzieciach. Nie mogę tego sam uczynić, bo nie mam pod ręka solidnej biografii poety, moze jednak ktoś ma?--Svetomir (dyskusja) 16:18, 15 maj 2010 (CEST)
thread_title:  Rodzina 

message: przydałoby się podpiąć http://pl.wikipedia.org/wiki/Carol_Thigpen-Mi%C5%82osz a w samym haśle jego żony - dodać jej drugie imię.
thread_title:  żona