Dyskusja:Mińsk Mazowiecki/Archiwum 1

message: zamierzam zrobić z tego artykuł na medal Zofey 12:56, 15 sty 2006 (CET)

message: Za drogi w mieście odpowiada Zarząd Dróg Miejskich.
Cechy:
*droga krajowa DK2(E30 poprowadzona jest przez centrum miasta
*brak skrzyżowań bezkolizyjnych (wielopoziomowych)
*ograniczona do minimum ilość skrzyżować z sygnalizacją świetlną (5, z czego 4 na drodze krajowej)
*duża ilość skrzyżowań o ruchu okrężnym (obecnie 10, kolejne w planach)
*w organizacji ruchu wszelkie możliwe zabiegi odciążające drogę krajową i drogę wojewódzką
thread_title:  ===Drogi=== 

message: Ważny ośrodek przemysłowy.
*ZNTK - Zakłady Naprawcze Taboru Kolejowego,
*FUD - Fabryka Urządzeń Dźwigowych.
*Harper Hygienics - producent kosmetyków
*Styropmin
*Stocznia (bez rzeki?)
*i inne
Firmy budowlane:
*a..
*b..
*c..
thread_title:  ===Gospodarka=== 

message: Mińsk Mazowiecki nie posiada oficjalnych dzielnic. Można jednak używać nazw zwyczajowych, które dotyczą wyraźnie oddzielonych obszarów:
Duże dzielnice na północ od linii kolejowej:
* Centrum (centrum handlowo-usługowo-mieszkaniowe, architektura z czasów PRL i starsza, kamienice, bloki, domy). Niektóre osiedla: "Błonie", "APC", "Fudy", "Okrzeja" oraz "Wałka" i "Florencja" (przedwojenny Sewerynów)
* Nowe Miasto (duże tereny o mniejszej gęstości zaludnienia, wbrew nazwie jedna ze starszych dzielnic)
* Serbinów (kilka starych i nowych blokowisk oraz zabudowa jednorodzinna, przed wojną był tylko szpital i wieś Anielina Mała). Niektóre osiedla: "Warszawska 250"
Małe dzielnice na południe od linii kolejowej:
* Kędzierak (wieś przyłączona do Mińska, na wielu współczesnych mapach nadal jako samodzielna miejscowość)
* Zakładkowo (Zatorze¹) (kilkanaście bloków, ośrodek przemysłowy, przed wojną nie istniało, powstało ze wsi Stankowizna i części Kędzieraku, pod bloki wykarczowano las między tymi wsiami)
* tereny za przejazdem kolejowym (Zatorze¹) (budynki jednorodzinne, handel, usługi motoryzacyjne, stara część miasta)
* Anielina (dawna wieś Anielina Duża, najmniejsza, ale zadbana dzielnica z własną stacją kolejową)
¹-nazwa używana dla obu dzielnic, nie można jednak uznać ich za jedną dzielnicę gdyż dopiero od kilku lat posiadają połączenie drogowe
**To wogóle jest temat na pracę megisterską z urbanistyki, czy jakoś tak ;). Wszyscy używają nazw dzielnic (nawet prasa), ale są czasem problemy, nikt do tej pory nie usystematyzował... NeFeR KA ZoFeY 18:15, 17 lut 2006 (CET)
A cóż to za dziwne nazwy "dzielnic" skąd one się wzięły? Tu jest cała masa bzdór i pomieszania pojęć.
* Jak wskażesz konkret to zmienię, pytając najpierw kilka osób; kiedyś były tu wymienione 3 dzielnice (Nowe Miasto, Kędzierak, Anielina) co dopiero było konkretną bzdurą Bartosz Sowa 06:13, 7 gru 2006 (CET)
* Tu gdzie są wymienione nazwy (Centrum, Nowe Miasto, Serbinów, Błonia, Anielina, Zatorze, Kędzierak, Fudy, APC, Okrzeja) jest na pewno dobrze, nie ręczę za resztę...; chodziło o próbę takiego podziału żeby żaden pojedynczy dom  nie został pominięty; nikt tego nigdy wcześniej nie zrobił i mi też mogło się nie udać Bartosz Sowa 06:17, 7 gru 2006 (CET)
thread_title:  ===Dzielnice=== 

message: Żeby było jasne jeden pociag IC jedzie z Warszawy Wschodniej do Pilawy przez 50 minut zatrzymując się w Otwocku, a inny przez 54 minuty. Prawdopodobnie to są właśnie te pociągi "widmo" które łatwo zobaczyć na węźle w Mińsku Mazowieckim. Puszczenie ich przez Mińsk zapewne zwalnia tory dla Szybkiej Kolei Miejskiej w Warszawie Zofeyus Spiritusque 07:07, 1 mar 2006 (CET)
thread_title:  Transport kolejowy 

message: Mam uwagę co do zdjęcia stacji w Mińsku nocą. Jest krzywe i kiepsko wykadrowane. Myślę, że trzeba je usunąć i wstawić jakieś foto na poziomie. ;) Pozdrawiam!
replies: text: To zdjęcie często się zmieniało. Moje np z wikipedii wogóle wykasowano Zofey - B.Ciemnogrodzki 09:36, 3 wrz 2006 (CEST)
thread_title:  Stacja w Mińsku 

message: Zedytowałem podkategorię Transport kolejowy korzystając z własnych obserwacji i wiedzy, a także z wypowiedzi Zofeya (nt. SKM). Mam nadzieję, że się nie obrazisz, Zofey. ;) Quentin 22:27, 3 wrz 2006 (CEST)
replies: text: Aczkolwiek nie jestem pewien co do tego SKM, możliwe niby, ale z drugiej strony jak nie było jeszcze SKM, IC też jeździły... Zofey - B.Ciemnogrodzki 06:32, 4 wrz 2006 (CEST)
replies: text: :Możliwe, że niekoniecznie dla SKM, ale przecież linia do Pilawy przez Otwock jest jednotorowa, więc możliwe, że zwalnia się tor dla jakichś bardziej priorytetowych pociągów. Swoją drogą dodam, że wiadukt kolejowy na linii z Mińska do Kruszów został zdjęty i jest modernizowany. Przedtem jeździły tam tylko towary. EDIT: literówka. ;) Quentin 20:51, 4 wrz 2006 (CEST)
replies: text: ::hehehe, trudno nie zauważyć ;). Z tym zwalnianiem to chodzi chyba bardziej o to że IC do Lublina jest więcej niż do Terespola, stąd "Lublin" wchodzi na "wylot terespolski" ;). jeszcze jedno - linia jest dwutorowa Zofey - B.Ciemnogrodzki 17:57, 4 wrz 2006 (CEST)
replies: text: :::Na odcinku Otwock - Pilawa jest tylko jeden tor. Hmm... Myślę, że teoria o SKMie jest błędna. W czasie jazdy pociągów przez węzeł w Mińsku na szlaku Pilawa - Otwock nie ma żadnych SKMów, jedynie KM i pośpiechy. Z tego wychodziłoby, iż P52102 jest bardziej priorytetowy od P25102. I jeszcze dodam, że te pociągi to nie IC, tylko pospieszne. :) Quentin 20:51, 4 wrz 2006 (CEST)
replies: text: ::::Chodziło o linię >przez Otwock< Zofey - B.Ciemnogrodzki 22:18, 4 wrz 2006 (CEST)
thread_title:  Kolej 

message: ===Zwyczajowo===
====Centrum====
*Starówka
**Mińsk (zachowany układ przestrzenny średniowiecznego miasta, przecięty przez Drogę Krajową nr. 2)
***Stary Rynek oraz ulice Siennicka i Nadrzeczna (w średniowieczu był tu rynek, przed Drugą Wojną Światową ważna część dzielnicy żydowskiej), także ulica Mireckiego
***Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny
**Plac Kilińskiego, w tym miejscu znajdowało się miasto Sędomierz (na zachód od starego Mińska), obecnie kino, w planach biblioteka
**Park i Pałac Dernałowiczów (na północ od starego Mińska)
*Nowoczesne Centrum, na zachód od dawnego Sendomierza, w niewielkim obszarze ograniczonym ulicami Piłsudskiego, Warszawską i Kościuszki oraz torami kolejowymi znajdują się między innymi:
**Urząd Miasta i Starostwo Powiatowe
**Centrum handlowo - rozrywkowe
**Publiczna przychodnia lekarska
**Dworzec kolejowy i autobusowy
*Okolice ulicy Spółdzielczej, na południe od Starej i Nowej części Centrum
**Kościół Starokatolicki Mariawitów
====Północ (na północ od ulicy Warszawskiej)====
*Nowe Miasto, duży obszar zabudowy jednorodzinnej
**Wybrane ulice (dla orientacji): Topolowa, Chełmońskiego, Litewska, Toruńska, Nowy Świat, 11 Listopada, Boczna, Kołowa, Jasna
*Północny wschód, także zabudowa jednorodzinna
**Wybrane ulice (dla orientacji): Budowlana, Przemysłowa, Żwirki, Żwirowa
**Jednostka wojskowa
**Cmentarz (dawne wzgórze zamkowe)
====Wschód====
*Wielki zespół mieszkaniowy wschodniej części miasta (10 tys. mieszkańców)
**Warszawska 250 i ulica Sędomierska (osiedla w stosunku do których stosuje się takie określenia jak Serbinów czy Osada)
**ulice I Pułku Lotnictwa Myśliwskiego "Warszawa", Dąbrówki i część Warszawskiej (w tym jedyny, więc charakterystyczny, zakręt na niej)
***ulica Błonie (w stosunku do jej najbliższej okolicy używa się takiej samej nazwy)
***bloki przy ulicy Szpitalnej
*Mniej zaludnione obszary na wschodnie
**ulica Szpitalna (także część Siennickiej) na południe od blokowisk
**ulica Grzeszaka, na południowy-wschód od blokowiska
**ulica Mickiewicza, między blokowiskami
====Zachód====
*Bliżej Centrum, w tym blokowisko
**wybrane ulice (dla orientacji): Kopernika, Armii Ludowej (Fudy, APC), Okrzei, Wyszyńskiego, Piękna
*Dalej od Centrum, domki jednorodzinne
**wybrane ulice (dla orientacji): Licealna, Tartaczna, Wyszyńskiego, Florencja, Kolejowa, Zachodnia, Graniczna, Orzeszkowej
**okolice tzw. Wałki (tor na nasypie)
====Południe (na południe od linii kolejowej)====
*Dwa Zatorza
**Na zachodzie: okolice ulicy Sosnkowskiego, rzadziej zwane Zakładkowo, dzielnica przemysłowa
**Na wschodzie: okolice ulicy Siennickiej (za przejazdem)
*Anielina (ulica Klonowa), między ulicą Siennicką, a wschodnią częścią miasta
*Kędzierak, za Zatorzem  (zachodnim), ulica Osiedlowa
thread_title:  Dzielnice 

message: ====Centrum====
*Starówka
**Mińsk (zachowany układ przestrzenny średniowiecznego miasta, przecięty przez Drogę Krajową nr. 2)
***Stary Rynek oraz ulice Siennicka i Nadrzeczna (w średniowieczu był tu rynek, przed Drugą Wojną Światową ważna część dzielnicy żydowskiej), także ulica Mireckiego
***Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny
**Plac Kilińskiego, w tym miejscu znajdowało się miasto Sędomierz (na zachód od starego Mińska), obecnie kino, w planach biblioteka
**Park i Pałac Dernałowiczów (na północ od starego Mińska)
*Nowoczesne Centrum, na zachód od dawnego Sendomierza, w niewielkim obszarze ograniczonym ulicami Piłsudskiego, Warszawską i Kościuszki oraz torami kolejowymi znajdują się między innymi:
**Urząd Miasta i Starostwo Powiatowe
**Centrum handlowo - rozrywkowe
**Publiczna przychodnia lekarska
**Dworzec kolejowy i autobusowy
*Okolice ulicy Spółdzielczej, na południe od Starej i Nowej części Centrum
**Kościół Starokatolicki Mariawitów
====Północ (na północ od ulicy Warszawskiej)====
*Nowe Miasto, duży obszar zabudowy jednorodzinnej
**Wybrane ulice (dla orientacji): Topolowa, Chełmońskiego, Litewska, Toruńska, Nowy Świat, 11 Listopada, Boczna, Kołowa, Jasna
*Północny wschód, także zabudowa jednorodzinna
**Wybrane ulice (dla orientacji): Budowlana, Przemysłowa, Żwirki, Żwirowa
**Jednostka wojskowa
**Cmentarz (dawne wzgórze zamkowe)
====Wschód====
*Wielki zespół mieszkaniowy wschodniej części miasta (10 tys. mieszkańców)
**Warszawska 250 i ulica Sędomierska (osiedla w stosunku do których stosuje się takie określenia jak Serbinów czy Osada)
**ulice I Pułku Lotnictwa Myśliwskiego "Warszawa", Dąbrówki i część Warszawskiej (w tym jedyny, więc charakterystyczny, zakręt na niej)
***ulica Błonie (w stosunku do jej najbliższej okolicy używa się takiej samej nazwy)
***bloki przy ulicy Szpitalnej
*Mniej zaludnione obszary na wschodnie
**ulica Szpitalna (także część Siennickiej) na południe od blokowisk
**ulica Grzeszaka, na południowy-wschód od blokowiska
**ulica Mickiewicza, między blokowiskami
====Zachód====
*Bliżej Centrum, w tym blokowisko
**wybrane ulice (dla orientacji): Kopernika, Armii Ludowej (Fudy, APC), Okrzei, Wyszyńskiego, Piękna
*Dalej od Centrum, domki jednorodzinne
**wybrane ulice (dla orientacji): Licealna, Tartaczna, Wyszyńskiego, Florencja, Kolejowa, Zachodnia, Graniczna, Orzeszkowej
**okolice tzw. Wałki (tor na nasypie)
====Południe (na południe od linii kolejowej)====
*Dwa Zatorza
**Na zachodzie: okolice ulicy Sosnkowskiego, rzadziej zwane Zakładkowo, dzielnica przemysłowa
**Na wschodzie: okolice ulicy Siennickiej (za przejazdem)
*Anielina (ulica Klonowa), między ulicą Siennicką, a wschodnią częścią miasta
*Kędzierak, za Zatorzem  (zachodnim), ulica Osiedlowa
thread_title: Zwyczajowo

message: *Starówka
**Mińsk (zachowany układ przestrzenny średniowiecznego miasta, przecięty przez Drogę Krajową nr. 2)
***Stary Rynek oraz ulice Siennicka i Nadrzeczna (w średniowieczu był tu rynek, przed Drugą Wojną Światową ważna część dzielnicy żydowskiej), także ulica Mireckiego
***Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny
**Plac Kilińskiego, w tym miejscu znajdowało się miasto Sędomierz (na zachód od starego Mińska), obecnie kino, w planach biblioteka
**Park i Pałac Dernałowiczów (na północ od starego Mińska)
*Nowoczesne Centrum, na zachód od dawnego Sendomierza, w niewielkim obszarze ograniczonym ulicami Piłsudskiego, Warszawską i Kościuszki oraz torami kolejowymi znajdują się między innymi:
**Urząd Miasta i Starostwo Powiatowe
**Centrum handlowo - rozrywkowe
**Publiczna przychodnia lekarska
**Dworzec kolejowy i autobusowy
*Okolice ulicy Spółdzielczej, na południe od Starej i Nowej części Centrum
**Kościół Starokatolicki Mariawitów
thread_title: Centrum

message: *Nowe Miasto, duży obszar zabudowy jednorodzinnej
**Wybrane ulice (dla orientacji): Topolowa, Chełmońskiego, Litewska, Toruńska, Nowy Świat, 11 Listopada, Boczna, Kołowa, Jasna
*Północny wschód, także zabudowa jednorodzinna
**Wybrane ulice (dla orientacji): Budowlana, Przemysłowa, Żwirki, Żwirowa
**Jednostka wojskowa
**Cmentarz (dawne wzgórze zamkowe)
thread_title: Północ (na północ od ulicy Warszawskiej)

message: *Wielki zespół mieszkaniowy wschodniej części miasta (10 tys. mieszkańców)
**Warszawska 250 i ulica Sędomierska (osiedla w stosunku do których stosuje się takie określenia jak Serbinów czy Osada)
**ulice I Pułku Lotnictwa Myśliwskiego "Warszawa", Dąbrówki i część Warszawskiej (w tym jedyny, więc charakterystyczny, zakręt na niej)
***ulica Błonie (w stosunku do jej najbliższej okolicy używa się takiej samej nazwy)
***bloki przy ulicy Szpitalnej
*Mniej zaludnione obszary na wschodnie
**ulica Szpitalna (także część Siennickiej) na południe od blokowisk
**ulica Grzeszaka, na południowy-wschód od blokowiska
**ulica Mickiewicza, między blokowiskami
thread_title: Wschód

message: *Bliżej Centrum, w tym blokowisko
**wybrane ulice (dla orientacji): Kopernika, Armii Ludowej (Fudy, APC), Okrzei, Wyszyńskiego, Piękna
*Dalej od Centrum, domki jednorodzinne
**wybrane ulice (dla orientacji): Licealna, Tartaczna, Wyszyńskiego, Florencja, Kolejowa, Zachodnia, Graniczna, Orzeszkowej
**okolice tzw. Wałki (tor na nasypie)
thread_title: Zachód

message: *Dwa Zatorza
**Na zachodzie: okolice ulicy Sosnkowskiego, rzadziej zwane Zakładkowo, dzielnica przemysłowa
**Na wschodzie: okolice ulicy Siennickiej (za przejazdem)
*Anielina (ulica Klonowa), między ulicą Siennicką, a wschodnią częścią miasta
*Kędzierak, za Zatorzem  (zachodnim), ulica Osiedlowa
thread_title: Południe (na południe od linii kolejowej)

message: Historyczne miasto określane jest jako Sendomierz na stronie internetowej miasta. W Mińsku jest ulica Sędomierska, stąd mam pewne wątpliwości co do ortografii tego słowa zofey (Bartosz Sowa) 08:49, 23 lut 2007 (CET)
thread_title:  Sendomierz 

message: skate park = park miejski ? zofey (Bartosz Sowa) 08:40, 25 lut 2007 (CET)
thread_title:  obiekty sportowe 

message: Obecnie w Mińsku znajduje się 11 rond. Na mapie udostępnionej przez Urząd Miasta naniesone są 2 kolejne.
Pierwsze rondo zbudowanu na skrzyżowaniu ulic Konstytucji 3-go Maja i Kazikowskiego, jest ono rondem średniej wielkości. Większość z pozostałych to typowe ronda osiedlowe.
Ronda według położenia (od północy i od zachodu)
Ulice                                           	Nazwa
11 Listopada, Chełmońskiego                     	Rondo Ceglińskiego
Chełmońskiego, Szczecińska                      	Rondo Glogera
11 Listopada, Topolowa                          	
Armii Ludowej, Kopernika                        	Rondo Laszczki
Konstytucji 3-go Maja, Kościuszki, Armii Ludowej	Rondo Sławińskiego
Konstytucji 3-go Maja, Kazikowskiego            	Rondo Hallera
Wyszyńskiego, Tartaczna                         	
Kościuszki, Wyszyńskiego                        	Rondo Popiełuszki
Kazikowskiego, Wyszyńskiego                     	Rondo Bitwy Warszawskiej 1920 r.
Kościuszki, Piękna, Daszyńskiego                	Rondo Dmowskiego
Kazikowskiego, Daszyńskiego                     	Rondo Sybiraków
thread_title:  Ronda 

message: ==Położenie + Przyroda==
połączyć z: położenie względem Warszawy (Transport)
Mińsk leży na Wysoczyźnie Kałuszyńskiej (część Wysoczyzny Siedleckiej) we wschodniej części Województwa mazowieckiego.
Miasto otoczone jest w większości przez użytki rolne stopniowo przekształcające się w obszary zabudowane. W centrum miasta znajduje się park, zaś na południe od miasta las państwowy wyłączony spod sołectw (nie można go przypisać do konkretnej miejscowości) w którym rośnie najstarsza w Polsce sosna. Około 10km na południe znajdziemy mokradla.
==Struktura powierzchni + zabudowa==
użytki rolne 374ha 29%
 
lasy, grunty zadrzewione 59ha 5%
 
tereny mieszkaniowe 398ha 30%
 
tereny przemysłowe 82ha 6%
 
drogi, koleje i inne tereny komunikacyjne 203ha 15%
 
zurbanizowane tereny niezabudowane 34ha 3%
 
inne 162ha 12%
 
razem 1312ha
Główną cechą zabudowy mieszkaniowej miasta jest określona maksymalna ilość pięter (4), a także określone warunki zabudowy na niektórych ulicach (np. 2 piętra, określona wysokość, ograniczenia dotyczące dachu). 
W Mińku, w porównaniu z miastami Polski zachodniej, odnajdziemy dużo budynków drewnianych, nawet w sąsiedztwie bloków i centrów handlowych.
==Demografia==
Mężczyźni do 18 roku życia (niepełnoletni): 3978
Kobiety do 18 roku życia (niepełnoletnie): 3640
Mężczyźni w wieku 18-65 lat: 12283
Kobiety w wieku 18-60 lat: 12496
Mężczyźni w wieku emerytalnym: 1572
Kobiety w wieku emerytalnym: 3560
Wiek w latach Mężczyźni Kobiety 
0-2 661  618 
3 195  184 
4-5 431 402 
6 198  198 
7 246  176 
8-12 1066 1014 
13-15 694 614 
16-17 487 434 
18 283 248 
19-65 12 000  
19-60  12 248 
pow. 65 1 572  
pow.60  3 560 
RAZEM 17833  19696  
37 529
==Ochrona zdrowia==
Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej przy ul. Szpitalnej z przychodnią przy ul. Kościuszki.
Sfera prywatna do samodzielnego opracowania...
==Biblioteki==
Biblioteka Miejska w Miejskim Domu Kultury + filie
Filia Biblioteki Pedagogicznej
==Polityka==
===Wybory prezydenckie 2005===
Lech Kaczyński 50,72%
Donald Franciszek Tusk 49,28%
===Wybory parlamentarne 2005===
Sejm
*PO 36,15%
*PIS 25,14%
*SLD 10,50%
*LPR 7,25%
*S RP 6,26%
*PSL 6,23%
Wysoki wynik PO spowodowany głosowaniem na lokalnego kandydata - Czesława Mroczka. Potwierdza to także kontrast pomiędzy wyborami do sejmu, a wyborami do senatu.
Senat
senator, wynik w okręgu, wynik w Mińsku Mazowieckim
*Henryk Górski 25,41% 34,58% (PIS)
*Andrzej Jerzy Kawecki 24,39% 35,53% (PIS)
*Waldemar Jerzy Kraska 18,27% 15,93% (LPR)
== Historia ==
Mińsk Mazowiecki is one of the oldest cities of eastern Mazovia. Since 14th century, Mińsk had been a market settlement and it was then known as Mieńsk, Mensko or Mińsk. The name probably derives from The River Mienia (from the Polish verb "mienić" meaning, "shimmer"), which is connected with its shimmering and silvery waters owing their colour to iron ore deposits found in the neighbouring areas. On 29th May 1421, Mińsk was granted both foundation and city charter by Janusz I Starszy, the Prince of Mazovia. It was one of the first foundations of a private city in Mazovia by virtue of which Jan of Gościeńczyce, a knight bearing the Prus Trzeci Coat of Arms, was granted a permission to establish a town according to the Chełm Law.
Mińsk Mazowiecki jest jednym z najstarszych miast na wschodnim Mazowszu. Od, co najmniej, XIV wieku znadowała się tu osada targowa o nazwie Mieńsk, Mensko lub Mińsk. Nazwa miasta pochodzi od rzeki Mieni. 29 Maja 1421 roku osada stała się miastem na prawie chełmskim. Nadanie prawa było nagrodą od Janusza I Starszego (Warszawskiego) dla Jana z Gościeńczyc, posługującego się herbem Prus Trzeci.
In the Middle Ages, the city developed on the left bank of the Srebrna River and grew into an important centre of the Czersk land with significant educational, trade and craft centres. A rectangular town market (The Old Market) with the streets radiating at its corners is the only relic of those times. On the northern side of the market, a parish building was erected in 1422 at the wooden church by the first owner of the town.
The town of the Mińscy Family, ("Mińscy" being the name assumed by the owners of the town), enjoyed its moments of glory in the 16th century. It was then that the city of Sendomierz was founded on the right bank of the Srebrna River in 1549, which, with time, became part of Mińsk. Two separate town units survived, which can be divided into two markets: the medieval market of Mińsk (the Old Market), and the renaissance market of Sendomierz (Kiliński Square).
In the 17th and 18th centuries, the city experienced economic crisis. Its ownership was transferred to a group of noble families from the hands of the Mińscy family, for whom the greatest building of the city was erected, a classical and baroque palace. The city had all the family estate pass on to the hands of the Hlebowicze family bearing the Leliwa Coat of Arms (thus the leliwa in the city's coat of arms), the Opalińscy family bearing the Łodzia Coat of Arms and the Borzęccy family bearing the Półkozic Coat of Arms. After Poland had lost its independence, Mińsk became part of the Austrian annexed territory and in 1815, became a part of the Russian annexed territory. In 1868, the authorities of the annexed territories changed the city's name from Mińsk to Nowomińsk. In the period of national upbringings, the city and surrounding areas witnessed many skirmishes, battles and marches of insurgent and Russian troops from 1830-31 and 1863-64. In one incident, insurgents of Marcin Borelowski's unit fighting in the January Uprising of 1863 were hung by the Russians on the trees along ul. Siennicka.
Due to the rebuilding of the Brześć Route and the construction of Warsaw–Terespol railway line in 19th century, the city experienced an economic boom. In the southern part of the city, the branch of Warsaw company, Joint Stock Association of Machine and Cast Plant, K. Rudzki was established. The company gained international fame owing to the construction of the first welded road bridges in Europe. Michał Elwiro Andriolli, a graphic artist and painter, whose life and works are connected with the history of the city, lived and created works of art in the 2nd half of the 19th century. In 1870, the last family to own the Miński family estate was the Dernałowicz family bearing the Lubicz Coat of Arms until 1944. In 1916, the city was officially named Mińsk Mazowiecki.
On 11th of November 1918, Mińsk was freed by the Polish Army Organization. Two years later, the city witnessed the last episode of the Battle of Warsaw in the period of Polish-Soviet War. The battle, which took place on 17th August 1920 and led to the liberation of the city, is referred to as “Miracle at the Vistula". It was then that the city was the host to Józef Haller de Hallenburg and Józef Piłsudski.
In the interwar period of the 1920s, the city underwent development including the introduction of electricity, development of education and the establishment of many cultural institutions.
On September 13, 1939, the areas close to Mińsk Mazowiecki witnessed the battle fought by The Operational Group of General Władysław Anders's cavalry. Under the German occupation from 1939-1945, the city and its neighbouring areas were the site of underground activity conducted both by civilians and soldiers (ZWZ/AK underground organizations code-named "Mewa-Jamnik-Kamień"). Mińsk did not sustain many material losses. However, the local population sustained heavy losses, especially due to the extermination of the Jews. The city was liberated by the AK (National Polish Army) soldiers as part of operation code-named "Burza" ("Storm") on July 30, 1944.
After the Second World War, the city was developed and modernised and it became a significant administrative, industrial, trade, culture and education centre. Pursuant to administrative reform of 1st January 1999, Mińsk Mazowiecki was again, after 24 years' interval, the seat of Mińsk county authorities and a part of Mazovia province. Today, Minsk is a dynamically developing city with a still growing population. In Mińsk, one can find a wide range of attractions, from numerous relics of the past to modern things. Since 1936, the city's Coat of Arms has been the Leliwa with an eight-pointed star, which can be seen on the red and blue flag of the city. Since the 1990s, John the Baptist has been the patron saint of the city.
===Źródło===
NIE KOPIOWAĆ DALEJ
Mińsk Mazowiecki jest jednym z najstarszych miast we wschodnim Mazowszu. Jako osada targowa, istniejąca od XIV w., zwana była Mieńskiem czy Menskiem lub Mińskiem. Nazwa zapewne pochodzi od pobliskiej rzeki Mieni, w dorzeczu której koncentrowała się kolonizacja tych terenów - wchodzących w skład ziemi czerskiej księstwa mazowieckiego. Na początku następnego wieku zmienia się status osady, staje się ona miastem. Przywilej lokacji został nadany przez księcia mazowieckiego Janusza I w dniu 29 V 1421 r. Zezwalał on rycerzowi Janowi z Gościeńczyc (Januszowi z Gościańczyc) herbu Prus 3-ci, właścicielowi osady Mińsk, na założenie gminy miejskiej na prawie chełmińskim. We wschodnim Mazowszu była to jedna z pierwszych lokacji prywatnego miasta. 
W okresie średniowiecza miasto rozwijało się na lewym brzegu rzeki Srebrnej i do XVI w. tej naturalnej granicy nie przekraczało. Z okresu lokacji zachował się prostokątny rynek (Stary Rynek) z wychodzącymi z narożników ulicami. Przy północnej jego pierzei stanął drewniany kościół, przy którym w 1422 r. erygowano parafię. Jeszcze w tym stuleciu powstała szkoła parafialna, która staraniem rodziny właścicieli miasta należała do wybitniejszych szkół ówczesnego Mazowsza. W 1480 r. jej rektorem był Stanisław z Nart, bakałarz sztuk wyzwolonych Akademii Krakowskiej. Szkoła ta zachowała swoje znaczenie w następnym okresie , w XVI i na początku XVII w. W 1468 r. miasto otrzymało prawo do cotygodniowych targów, trzech dorocznych jarmarków i przywilej na łaźnię, natomiast w 1523 r. termin czwartego jarmarku. Po rozszerzeniu swych praw, Mińsk stał się jednym z ważniejszych ośrodków lokalnych ziemi czerskiej, na co wpływ miało też jego usytuowanie na trakcie łączącym Czersk z Liwem, ówczesnych, ważnych miast książęcych. Znacznie rozwija się rzemiosło i handel popierane przez właścicieli miasta, którzy przyjęli nazwisko Mińscy. Przez rozrost dóbr leżących wokół Mińska stworzyli oni klucz, który stał się podstawą wzrostu znaczenia tej rodziny, zaliczanej do mazowieckiej elity feudalnej późnego średniowiecza. W drugiej połowie XV w. dwóch synów Jana z Gościeńczyc należało do grona dygnitarzy na Mazowszu ; Ścibór w latach 1463/64 -1471 był biskupem płockim, a Jakub pod koniec życia posiadał najważniejszą na terenie księstwa kasztelanię czerską. Szczytowy okres świetności rodu Mińskich przypadł na początku XVII w., kiedy Stanisław Miński został podkanclerzym koronnym króla Zygmunta III Wazy. W XVI w. Mińscy fundują murowaną gotycka farę, która po licznych przekształceniach otrzymała obecną bryłę w stylu neobarokowym. Wiek XVI jest szczytowym okresem rozwoju miasta. W drugiej połowie tego stulecia Mińsk zaliczany jest do najludniejszych ośrodków miejskich. Mazowsza. Pod względem liczby domów i wielkości zaludnienia w niewielkim stopniu ustępował Przasnyszowi, który w tym czasie liczył ok. 700 domów i ok. 4200 mieszkańców. Zatem Mińsk mógł wtedy liczyć ok. 3500-4000 ludności, a nie ok. 900 osób - jak dotąd najczęściej podają różne informatory i przewodniki turystyczne. W 1526 r., po śmierci dwóch ostatnich książąt mazowieckich Stanisława (1524) i Janusza (1526), król Zygmunt Stary inkorporował Mazowsze do Korony (województwo mazowieckie zostało ostatecznie włączone w 1529 r.).
Wiek XVI jest także okresem świetności państwa polsko-litewskiego. Pomyślny rozwój gospodarczy kraju sprawił, iż w tym stuleciu powstaje liczna sieć miasteczek, także na wschodnim Mazowszy. Miasta powstają nie tylko w okolicach Mińska: Kuflew (1521 r.), Stanisławów (1523), Siennica (1526), Dobre (1530), Kołbiel (1532), ale i w bezpośrednim jego sąsiedztwie, bo na prawym, zachodnim brzegu rzeki Srebrnej. 16 I 1549 r. król Zygmunt August wydał przywilej na utworzenie miasta Sendomierza należącego do rodziny Wolskich herbu Półkozic, którzy władali częścią mińskich dóbr ziemskich. Układ urbanistyczny tego miasta związany był z urbanistyką renesansową. Zabudowa miasta koncentrowało się wokół kwadratowego rynku (obecnie plac J. Kilińskiego), z którego południowej pierzei wychodził trakt karczewski (obecnie ul. Piłsudskiego). Od wschodu granica miasta biegła wzdłuż rzeki Srebrnej, a od północy do terenów dworskich. Podmiński Sendomierz miał jednak krótki żywot swojej samodzielności. Został wchłonięty przez Mińsk - silniejszy organizm urbanistyczny. Również powstałe (w tym stuleciu) wokół Mińska wspomniane miasteczka nie stanowiły rzeczywistej konkurencji i miały tylko lokalne znaczenie (prawa miejskie utracą jednak znacznie później, bo w XIX w.). 
W II połowie XVII w. załamała się gospodarka miejska. Upadek ten, tak widoczny po potopie szwedzkim, dotknął większość miast Mazowsza, spowodował zmianę charakteru miasta z rzemieślniczo-handlowego na rolniczy. Liczba jego mieszkańców stopniała do ok. 350 osób. Od końca XVI w. miastem włada jeden lub kilka rodów szlacheckich. Wśród kolejnych (po Mińskich) właścicieli miasta i dóbr mińskich można wymienić w XVI w. Leśnowolskich herbu Pierzchała i Hlebowiczów herbu Leliwa (od których pochodzi herb miasta); w XVII w. Warszyccy h. Awdaniec, a w następnym stuleciu Opalińscy h. Łodzia, Pociejów h. Waga, Borzęckich h. Półkozic. Za panowania Piotra Borzęckiego miasto osiągnęło dno upadku. Sam właściciel kwestionował nawet prawa miejskie Mińska. W 1790 r. zakazał odbywania targów, a mieszczan pragnął zamienić w wiejskich poddanych. W 1807 r. miasto i dobra mińskie nabywa na licytacji w Dubnie rodzina Jezierskich h. Nowina, a w 1870 r. rodzina Doria Dernałowiczów h. Lubicz, którzy są ostatnimi właścicielami mińskich dóbr (do 1944 r.).
Po upadku I Rzeczypospolitej w 1795 r., Mińsk znalazł się na krótko w zaborze austriackim, następnie w 1809 r. w Księstwie Warszawskim, a od w 1815 r. w Królestwie Polskim (zabór rosyjski). W XIX stuleciu następuje powolne ożywienie gospodarcze miasta i wzrasta jego znaczenie. W Królestwie Polskim Mińsk znalazł się w obwodzie stanisławowskim powiatu siennickiego. Od 1816 r. był siedzibą władz administracyjnych tego obwodu, przekształconego w 1842 r. w powiat stanisławowskim (powiat siennicki uległ likwidacji). W 1867 r. został ustanowiony powiat miński. Rok później władze rosyjskie zmieniły jego nazwę na nowomiński, aby odróżnić od Mińska na Białorusi. Przebudowa traktu brzeskiego w l. 1818-1823 pozytywnie wpłynęła na rozwój miasta. W tym okresie w mieście funkcjonowała fabryka sukna, warsztaty garbarskie, białoskórnicze oraz gorzelnia. W 1827 r. Mińsk liczy 570 mieszkańców, a w 1880 r. liczy już 2940 mieszkańców. W okresie powstań narodowych XIX stulecia miasto i okolice są terenem licznych walk, potyczek i przemarszów wojsk powstańczych i rosyjskich. W 1831 r. wojsko polskie walczy dwukrotnie z oddziałami wroga na terenie miasta (26 kwietnia i 14 lipca). Natomiast w 1863 r. powstańcy dwukrotnie atakowali wojska carskie stacjonujące w mieście (w nocy z 15/16 kwietnia oraz z 17/18 maja). W II połowie XIX w. następuje dalszy rozwój miasta, przyspieszony oddaniem do użytku przechodzących przez Mińsk linii kolejowej Warszawa- Terespol (1866-1867) i w jego pobliżu Pilawa-Tłuszcz (1897). Miasto rozwija się w kierunku południowym. Na przełomie XIX i XX w. za torami kolejowymi powstaje dzielnica willowa. Pod koniec lat 90-tych XIX stulecia powstaje największy - istniejący do dziś zakład - Filia Towarzystwa Akcyjnego Fabryki Machin i Odlewów K. Rudzki i Spółka w Warszawie (obecnie FUD) - produkująca konstrukcje mostowe, turbiny oraz pociski i jaszcze artyleryjskie. Fabryka zasłynęła z budowy mostów w Królestwie i w Cesarstwie Rosyjskim (mosty na rzece Amur, Dźwina, Newa i Wołga). Jako jedna z pierwszych na świecie zastosowała spawalnictwo w połączeniu konstrukcji stalowych. Pierwsze w Europie mosty drogowe o konstrukcji spawanej wybudowała właśnie Fabryka Rudzkiego na rzece Słudwi pod Łowiczem (1927-1929). 
Na początku XX w. miasto przekracza 10 tys. mieszkańców, z czego przeszło 4 tys. stanowią osoby wyznania mojżeszowego. W okresie I wojny światowej miasto poszerza swoje granice na zachodzie i południu przyłączając wieś Goździk. Zmienia się również nazwa urzędowa miasta z Nowo-Mińska na obecną Mińsk Mazowiecki (1916). W dniu 11 listopada 1918 r. odziały Polskiej Organizacji Wojskowej (wśród których dominowali członkowie miejscowej Ochotniczej Straży Pożarnej - powołanej w 1881 r.) rozbroili na terenie miasta niemieckie wojska okupacyjne, kończąc tym samym 123-letni okres niewoli narodowej. Bytowi odrodzonego państwa polskiego najbardziej zagroziła bolszewicka Rosja, której armia w sierpniu 1920 r. podeszła pod Warszawę. Na krótko miasto zostaje zajęte przez nieprzyjaciela. Zwycięstwo wojsk polskich w Bitwie Warszawskiej ocaliło ojczyznę przed kolejna utratą niepodległości. Końcowy epizod "Cudu nad Wisłą" rozegrał się pod Mińskiem. Tu bowiem spotkały się zwycięskie oddziały z dwóch polskich frontów, atakujące z przedmościa warszawskiego (15 DP) i spod Dęblina - jednostki Grupy Uderzeniowej marszałka Józefa Piłsudskiego (14 DP). W późnych godzinach popołudniowych 17 sierpnia Mińsk został wyzwolony. Jeszcze tego samego dnia do miasta przybył ze swym sztabem gen. Józef Haller, a następnego dnia, rano sam Naczelny Wódz Józef Piłsudski.
W okresie międzywojennym nastąpiła znaczna poprawa stanu zagospodarowania miasta. Wybudowano elektrownię miejską(1925-1926) i w znacznym stopniu je zelektryfikowano. Część ulic uzyskała twardą nawierzchnię Pod koniec lat 30-tych wybudowaną nową szkołę podstawową i liceum, ośrodek zdrowia i budynek Starostwa i Wydziału Powiatowego. Rozwija się szkolnictwo podstawowe i średnie, powstały nowe instytucje kulturalne - biblioteki i kina ("Iluzjon", Polonia"), aktywnie działa sekcja kolarska Mazowieckiego Towarzystwa Kolarskiego. W tym okresie źródłem utrzymania był przede wszystkim handel i rzemiosło. Poza Fabryką Rudzkiego mińszczanie znajdowali zatrudnienie w Zakładach Przemysłu Metalowego I. Fogelnesta w Stojadłach oraz w kilku drobnych zakładach na terenie miasta zatrudniających od 1 do 20 osób (wytwórnie wód gazowych, kaszarnie, mydlarnie, gręplarnie, fabryki wyrobów galanteryjnych, młynach czy w zakładzie wyrobów cementowych, a także w Warszawie, do której od 1937 r. mogli dojeżdżać elektrycznymi pociągami. Miasto, które dotychczas rozwijało się w kierunku południowym i zachodnim, zaczęło rozwijać się również w kierunku północnym i wschodnim. W 1936 r. przyłączono nową dzielnicę "Miasto-Ogród Mińsk" (obecnie Nowe Miasto), żwirownię miejską, koszary i strzelnicę wojskową 7 Pułku Ułanów Lubelskich oraz Kolonię Stasinów i Pohulanki C i D. 13 IX 1939 r. pod Mińskiem Maz. doszło do bitwy Grupa Operacyjnej Kawalerii gen. Wł. Andersa z wojskami niemieckimi. Oddziałom polskim nie udało się odebrać miasta zajętego dzień wcześniej przez nieprzyjaciela. 
W okresie okupacji niemieckiej na terenie miasta i powiatu mińskiego prowadzona jest ożywiona działalność partyzancka, głównie przez podziemie niepodległościowe ZWZ/AK (kryptonimy komendy obwodu ZWZ/AK na powiat miński brzmiały "Mewa-Jamnik-Kamień"). Spośród akcji wymierzonych przeciwko okupantowi wymienić można udany zamach na szefa mińskiego Gestapo -Schmidta - 22 VII 1943 r. i akcję zniszczenia dokumentów w niemieckim Urzędzie Pracy (Arbeitsamt) - 9 VI 1943 r. Na terenie miasta mieścił się obóz jeńców polskich, później francuskich i radzieckich. Miasto w okresie II wojny światowej nie poniosło większych strat materialnych. Duże straty poniosła jednak miejscowa ludność w skutek eksterminacji ludności żydowskiej. W Mińskim getcie zamknięto Żydów nie tylko z Mińska i okolic, ale także z Pabianic, Kalisza i Lipna. Miasto zostało wyzwolone w ramach akcji "Burza" . Oddziały AK wkroczyły pierwsze do miasta, przed jednostkami Armii Czerwonej. 
Po II wojnie światowej następuje powolna rozbudowa miasta. W 1945 r. liczy ono 10,5 tys. ludności, 1971 r. - 24 700, a w 1994 - przeszło 34 tys. Wraz ze zrostem ludności powiększa się obszar miasta, który w 1967 r. wynosił 832 ha a w 1986r. już 1311 ha. Powstają nowe zakłady pracy (m.in. Mińskie Zakłady Obuwia, Zakłady Naprawcze Taboru Kolejowego, Mazowieckie Przedsiębiorstwo Robót Instalacyjnych, Przedsiębiorstwo Budownictwa Rolniczego), zmodernizowano istniejące przedsiębiorstwa. Od końca lat 60-tych nastąpił rozwój budownictwa mieszkaniowego spółdzielczego i jednorodzinnego. W tym okresie nastąpiła też wyraźna poprawa w zakresie szkolnictwa zawodowego. Powstały 4 zespoły szkół zawodowych. Po 1990 r. liczba szkół podstawowych i średnich ulega dalszemu powiększeniu. Dużym osiągnięciem było wybudowanie urządzeń wodnokanalizacyjnych, gazyfikacja miasta i rozbudowa osiedli mieszkaniowych a w latach 90-tych uruchomienie magistrali wodociągowej i stacji uzdatniania wody. Od 29 V 1994 r. Mińsk Maz. ma dodatkowy przystanek Kolejowy PKP Mińsk Mazowiecki - Anielina.
W czerwcu 1975 r. miasto traci status miasta powiatowego i zostaje przyłączone do nowo utworzonego województwa siedleckiego. W 1990 r. został przywrócono samorząd terytorialny, Mińsk stał się siedzibą urzędu rejonowego obejmującego 13 gmin. Dzięki promocyjnej polityce władz samorządowych nastąpił intensywny rozwój handlu i rzemiosła. Mińsk stał się miastem o dużych perspektywach rozwoju i staje się atrakcyjnym terenem nie tylko dla inwestora krajowego, ale i zagranicznego. Na skutek kolejnej reformy administracyjnej kraju z dniem 1 stycznia 1999 r. powstał powiat miński obejmujący 10 gmin wiejskich (Cegłów, Dobre, Dębe Wielkie, Halinów, Jakubów, Latowicz, Mińsk Maz., Mrozy, Siennica, Stanisławów) jedna gminę miejsko-gminną - Kałuszyn oraz trzy gminy miejskie (Mińsk Maz., Sulejówek i Wesoła). Powiat ten wszedł w skład woj. mazowieckiego. 
Herbem miasta jest szlachecki herb Leliwa z ośmiopromienną gwiazdą. 3 XI 1936 r. Rada Miejska przyjęła go za herb miasta, a 2 III 1938 r. Ministerstwo Spraw Wewnętrznych ostatecznie zatwierdziło (Monitor Polski nr 82, poz. 120). Wg zarządzenia MSW opis herbu jest następujący: W polu błękitnym półksiężyc, rogami do góry obrócony, w środku jego gwiazda ośmiopromienna; półksiężyc i gwiazda - złote. Od lat 90-tych miasto ma także swoją flagę o barwach żółtej i niebieskiej, stosownie do barw herbu miasta oraz patrona którym jest św. Jan Chrzciciel.
==Zdjęcia==
Proponuję (sobie i wszystkim innym) zrobienie następujących zdjęć i wstawienie ich w odpowiednim miejscu:
*Edukacja - Gimnazjum nr 3
*Urzędy
**Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska
**Nadleśnictwo
*Sport
**Aquapark
**Stadion (najlepiej trybuna na Sportowej)
*Kultura
**Miejska Szkoła Artystyczna
**Kino
**Pub (np Sekcja)
*Wyznania
**Kościół św. Antoniego
**Kościół Mariawitów
*Transport
**Wałka
**Węzeł B ("rondo") w Stojadłach
*Obszar - Pole (stanowią 29% powierzchni) (np Anielina, Kędzierak)
*Zabudowa - Jakiś blok
thread_title: Do zrobienia 2007

message: połączyć z: położenie względem Warszawy (Transport)
Mińsk leży na Wysoczyźnie Kałuszyńskiej (część Wysoczyzny Siedleckiej) we wschodniej części Województwa mazowieckiego.
Miasto otoczone jest w większości przez użytki rolne stopniowo przekształcające się w obszary zabudowane. W centrum miasta znajduje się park, zaś na południe od miasta las państwowy wyłączony spod sołectw (nie można go przypisać do konkretnej miejscowości) w którym rośnie najstarsza w Polsce sosna. Około 10km na południe znajdziemy mokradla.
thread_title: Położenie + Przyroda

message: użytki rolne 374ha 29%
 
lasy, grunty zadrzewione 59ha 5%
 
tereny mieszkaniowe 398ha 30%
 
tereny przemysłowe 82ha 6%
 
drogi, koleje i inne tereny komunikacyjne 203ha 15%
 
zurbanizowane tereny niezabudowane 34ha 3%
 
inne 162ha 12%
 
razem 1312ha
Główną cechą zabudowy mieszkaniowej miasta jest określona maksymalna ilość pięter (4), a także określone warunki zabudowy na niektórych ulicach (np. 2 piętra, określona wysokość, ograniczenia dotyczące dachu). 
W Mińku, w porównaniu z miastami Polski zachodniej, odnajdziemy dużo budynków drewnianych, nawet w sąsiedztwie bloków i centrów handlowych.
thread_title: Struktura powierzchni + zabudowa

message: Mężczyźni do 18 roku życia (niepełnoletni): 3978
Kobiety do 18 roku życia (niepełnoletnie): 3640
Mężczyźni w wieku 18-65 lat: 12283
Kobiety w wieku 18-60 lat: 12496
Mężczyźni w wieku emerytalnym: 1572
Kobiety w wieku emerytalnym: 3560
Wiek w latach Mężczyźni Kobiety 
0-2 661  618 
3 195  184 
4-5 431 402 
6 198  198 
7 246  176 
8-12 1066 1014 
13-15 694 614 
16-17 487 434 
18 283 248 
19-65 12 000  
19-60  12 248 
pow. 65 1 572  
pow.60  3 560 
RAZEM 17833  19696  
37 529
thread_title: Demografia

message: Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej przy ul. Szpitalnej z przychodnią przy ul. Kościuszki.
Sfera prywatna do samodzielnego opracowania...
thread_title: Ochrona zdrowia

message: Biblioteka Miejska w Miejskim Domu Kultury + filie
Filia Biblioteki Pedagogicznej
thread_title: Biblioteki

message: ===Wybory prezydenckie 2005===
Lech Kaczyński 50,72%
Donald Franciszek Tusk 49,28%
===Wybory parlamentarne 2005===
Sejm
*PO 36,15%
*PIS 25,14%
*SLD 10,50%
*LPR 7,25%
*S RP 6,26%
*PSL 6,23%
Wysoki wynik PO spowodowany głosowaniem na lokalnego kandydata - Czesława Mroczka. Potwierdza to także kontrast pomiędzy wyborami do sejmu, a wyborami do senatu.
Senat
senator, wynik w okręgu, wynik w Mińsku Mazowieckim
*Henryk Górski 25,41% 34,58% (PIS)
*Andrzej Jerzy Kawecki 24,39% 35,53% (PIS)
*Waldemar Jerzy Kraska 18,27% 15,93% (LPR)
thread_title: Polityka

message: Lech Kaczyński 50,72%
Donald Franciszek Tusk 49,28%
thread_title: Wybory prezydenckie 2005

message: Sejm
*PO 36,15%
*PIS 25,14%
*SLD 10,50%
*LPR 7,25%
*S RP 6,26%
*PSL 6,23%
Wysoki wynik PO spowodowany głosowaniem na lokalnego kandydata - Czesława Mroczka. Potwierdza to także kontrast pomiędzy wyborami do sejmu, a wyborami do senatu.
Senat
senator, wynik w okręgu, wynik w Mińsku Mazowieckim
*Henryk Górski 25,41% 34,58% (PIS)
*Andrzej Jerzy Kawecki 24,39% 35,53% (PIS)
*Waldemar Jerzy Kraska 18,27% 15,93% (LPR)
thread_title: Wybory parlamentarne 2005

message: Mińsk Mazowiecki is one of the oldest cities of eastern Mazovia. Since 14th century, Mińsk had been a market settlement and it was then known as Mieńsk, Mensko or Mińsk. The name probably derives from The River Mienia (from the Polish verb "mienić" meaning, "shimmer"), which is connected with its shimmering and silvery waters owing their colour to iron ore deposits found in the neighbouring areas. On 29th May 1421, Mińsk was granted both foundation and city charter by Janusz I Starszy, the Prince of Mazovia. It was one of the first foundations of a private city in Mazovia by virtue of which Jan of Gościeńczyce, a knight bearing the Prus Trzeci Coat of Arms, was granted a permission to establish a town according to the Chełm Law.
Mińsk Mazowiecki jest jednym z najstarszych miast na wschodnim Mazowszu. Od, co najmniej, XIV wieku znadowała się tu osada targowa o nazwie Mieńsk, Mensko lub Mińsk. Nazwa miasta pochodzi od rzeki Mieni. 29 Maja 1421 roku osada stała się miastem na prawie chełmskim. Nadanie prawa było nagrodą od Janusza I Starszego (Warszawskiego) dla Jana z Gościeńczyc, posługującego się herbem Prus Trzeci.
In the Middle Ages, the city developed on the left bank of the Srebrna River and grew into an important centre of the Czersk land with significant educational, trade and craft centres. A rectangular town market (The Old Market) with the streets radiating at its corners is the only relic of those times. On the northern side of the market, a parish building was erected in 1422 at the wooden church by the first owner of the town.
The town of the Mińscy Family, ("Mińscy" being the name assumed by the owners of the town), enjoyed its moments of glory in the 16th century. It was then that the city of Sendomierz was founded on the right bank of the Srebrna River in 1549, which, with time, became part of Mińsk. Two separate town units survived, which can be divided into two markets: the medieval market of Mińsk (the Old Market), and the renaissance market of Sendomierz (Kiliński Square).
In the 17th and 18th centuries, the city experienced economic crisis. Its ownership was transferred to a group of noble families from the hands of the Mińscy family, for whom the greatest building of the city was erected, a classical and baroque palace. The city had all the family estate pass on to the hands of the Hlebowicze family bearing the Leliwa Coat of Arms (thus the leliwa in the city's coat of arms), the Opalińscy family bearing the Łodzia Coat of Arms and the Borzęccy family bearing the Półkozic Coat of Arms. After Poland had lost its independence, Mińsk became part of the Austrian annexed territory and in 1815, became a part of the Russian annexed territory. In 1868, the authorities of the annexed territories changed the city's name from Mińsk to Nowomińsk. In the period of national upbringings, the city and surrounding areas witnessed many skirmishes, battles and marches of insurgent and Russian troops from 1830-31 and 1863-64. In one incident, insurgents of Marcin Borelowski's unit fighting in the January Uprising of 1863 were hung by the Russians on the trees along ul. Siennicka.
Due to the rebuilding of the Brześć Route and the construction of Warsaw–Terespol railway line in 19th century, the city experienced an economic boom. In the southern part of the city, the branch of Warsaw company, Joint Stock Association of Machine and Cast Plant, K. Rudzki was established. The company gained international fame owing to the construction of the first welded road bridges in Europe. Michał Elwiro Andriolli, a graphic artist and painter, whose life and works are connected with the history of the city, lived and created works of art in the 2nd half of the 19th century. In 1870, the last family to own the Miński family estate was the Dernałowicz family bearing the Lubicz Coat of Arms until 1944. In 1916, the city was officially named Mińsk Mazowiecki.
On 11th of November 1918, Mińsk was freed by the Polish Army Organization. Two years later, the city witnessed the last episode of the Battle of Warsaw in the period of Polish-Soviet War. The battle, which took place on 17th August 1920 and led to the liberation of the city, is referred to as “Miracle at the Vistula". It was then that the city was the host to Józef Haller de Hallenburg and Józef Piłsudski.
In the interwar period of the 1920s, the city underwent development including the introduction of electricity, development of education and the establishment of many cultural institutions.
On September 13, 1939, the areas close to Mińsk Mazowiecki witnessed the battle fought by The Operational Group of General Władysław Anders's cavalry. Under the German occupation from 1939-1945, the city and its neighbouring areas were the site of underground activity conducted both by civilians and soldiers (ZWZ/AK underground organizations code-named "Mewa-Jamnik-Kamień"). Mińsk did not sustain many material losses. However, the local population sustained heavy losses, especially due to the extermination of the Jews. The city was liberated by the AK (National Polish Army) soldiers as part of operation code-named "Burza" ("Storm") on July 30, 1944.
After the Second World War, the city was developed and modernised and it became a significant administrative, industrial, trade, culture and education centre. Pursuant to administrative reform of 1st January 1999, Mińsk Mazowiecki was again, after 24 years' interval, the seat of Mińsk county authorities and a part of Mazovia province. Today, Minsk is a dynamically developing city with a still growing population. In Mińsk, one can find a wide range of attractions, from numerous relics of the past to modern things. Since 1936, the city's Coat of Arms has been the Leliwa with an eight-pointed star, which can be seen on the red and blue flag of the city. Since the 1990s, John the Baptist has been the patron saint of the city.
===Źródło===
NIE KOPIOWAĆ DALEJ
Mińsk Mazowiecki jest jednym z najstarszych miast we wschodnim Mazowszu. Jako osada targowa, istniejąca od XIV w., zwana była Mieńskiem czy Menskiem lub Mińskiem. Nazwa zapewne pochodzi od pobliskiej rzeki Mieni, w dorzeczu której koncentrowała się kolonizacja tych terenów - wchodzących w skład ziemi czerskiej księstwa mazowieckiego. Na początku następnego wieku zmienia się status osady, staje się ona miastem. Przywilej lokacji został nadany przez księcia mazowieckiego Janusza I w dniu 29 V 1421 r. Zezwalał on rycerzowi Janowi z Gościeńczyc (Januszowi z Gościańczyc) herbu Prus 3-ci, właścicielowi osady Mińsk, na założenie gminy miejskiej na prawie chełmińskim. We wschodnim Mazowszu była to jedna z pierwszych lokacji prywatnego miasta. 
W okresie średniowiecza miasto rozwijało się na lewym brzegu rzeki Srebrnej i do XVI w. tej naturalnej granicy nie przekraczało. Z okresu lokacji zachował się prostokątny rynek (Stary Rynek) z wychodzącymi z narożników ulicami. Przy północnej jego pierzei stanął drewniany kościół, przy którym w 1422 r. erygowano parafię. Jeszcze w tym stuleciu powstała szkoła parafialna, która staraniem rodziny właścicieli miasta należała do wybitniejszych szkół ówczesnego Mazowsza. W 1480 r. jej rektorem był Stanisław z Nart, bakałarz sztuk wyzwolonych Akademii Krakowskiej. Szkoła ta zachowała swoje znaczenie w następnym okresie , w XVI i na początku XVII w. W 1468 r. miasto otrzymało prawo do cotygodniowych targów, trzech dorocznych jarmarków i przywilej na łaźnię, natomiast w 1523 r. termin czwartego jarmarku. Po rozszerzeniu swych praw, Mińsk stał się jednym z ważniejszych ośrodków lokalnych ziemi czerskiej, na co wpływ miało też jego usytuowanie na trakcie łączącym Czersk z Liwem, ówczesnych, ważnych miast książęcych. Znacznie rozwija się rzemiosło i handel popierane przez właścicieli miasta, którzy przyjęli nazwisko Mińscy. Przez rozrost dóbr leżących wokół Mińska stworzyli oni klucz, który stał się podstawą wzrostu znaczenia tej rodziny, zaliczanej do mazowieckiej elity feudalnej późnego średniowiecza. W drugiej połowie XV w. dwóch synów Jana z Gościeńczyc należało do grona dygnitarzy na Mazowszu ; Ścibór w latach 1463/64 -1471 był biskupem płockim, a Jakub pod koniec życia posiadał najważniejszą na terenie księstwa kasztelanię czerską. Szczytowy okres świetności rodu Mińskich przypadł na początku XVII w., kiedy Stanisław Miński został podkanclerzym koronnym króla Zygmunta III Wazy. W XVI w. Mińscy fundują murowaną gotycka farę, która po licznych przekształceniach otrzymała obecną bryłę w stylu neobarokowym. Wiek XVI jest szczytowym okresem rozwoju miasta. W drugiej połowie tego stulecia Mińsk zaliczany jest do najludniejszych ośrodków miejskich. Mazowsza. Pod względem liczby domów i wielkości zaludnienia w niewielkim stopniu ustępował Przasnyszowi, który w tym czasie liczył ok. 700 domów i ok. 4200 mieszkańców. Zatem Mińsk mógł wtedy liczyć ok. 3500-4000 ludności, a nie ok. 900 osób - jak dotąd najczęściej podają różne informatory i przewodniki turystyczne. W 1526 r., po śmierci dwóch ostatnich książąt mazowieckich Stanisława (1524) i Janusza (1526), król Zygmunt Stary inkorporował Mazowsze do Korony (województwo mazowieckie zostało ostatecznie włączone w 1529 r.).
Wiek XVI jest także okresem świetności państwa polsko-litewskiego. Pomyślny rozwój gospodarczy kraju sprawił, iż w tym stuleciu powstaje liczna sieć miasteczek, także na wschodnim Mazowszy. Miasta powstają nie tylko w okolicach Mińska: Kuflew (1521 r.), Stanisławów (1523), Siennica (1526), Dobre (1530), Kołbiel (1532), ale i w bezpośrednim jego sąsiedztwie, bo na prawym, zachodnim brzegu rzeki Srebrnej. 16 I 1549 r. król Zygmunt August wydał przywilej na utworzenie miasta Sendomierza należącego do rodziny Wolskich herbu Półkozic, którzy władali częścią mińskich dóbr ziemskich. Układ urbanistyczny tego miasta związany był z urbanistyką renesansową. Zabudowa miasta koncentrowało się wokół kwadratowego rynku (obecnie plac J. Kilińskiego), z którego południowej pierzei wychodził trakt karczewski (obecnie ul. Piłsudskiego). Od wschodu granica miasta biegła wzdłuż rzeki Srebrnej, a od północy do terenów dworskich. Podmiński Sendomierz miał jednak krótki żywot swojej samodzielności. Został wchłonięty przez Mińsk - silniejszy organizm urbanistyczny. Również powstałe (w tym stuleciu) wokół Mińska wspomniane miasteczka nie stanowiły rzeczywistej konkurencji i miały tylko lokalne znaczenie (prawa miejskie utracą jednak znacznie później, bo w XIX w.). 
W II połowie XVII w. załamała się gospodarka miejska. Upadek ten, tak widoczny po potopie szwedzkim, dotknął większość miast Mazowsza, spowodował zmianę charakteru miasta z rzemieślniczo-handlowego na rolniczy. Liczba jego mieszkańców stopniała do ok. 350 osób. Od końca XVI w. miastem włada jeden lub kilka rodów szlacheckich. Wśród kolejnych (po Mińskich) właścicieli miasta i dóbr mińskich można wymienić w XVI w. Leśnowolskich herbu Pierzchała i Hlebowiczów herbu Leliwa (od których pochodzi herb miasta); w XVII w. Warszyccy h. Awdaniec, a w następnym stuleciu Opalińscy h. Łodzia, Pociejów h. Waga, Borzęckich h. Półkozic. Za panowania Piotra Borzęckiego miasto osiągnęło dno upadku. Sam właściciel kwestionował nawet prawa miejskie Mińska. W 1790 r. zakazał odbywania targów, a mieszczan pragnął zamienić w wiejskich poddanych. W 1807 r. miasto i dobra mińskie nabywa na licytacji w Dubnie rodzina Jezierskich h. Nowina, a w 1870 r. rodzina Doria Dernałowiczów h. Lubicz, którzy są ostatnimi właścicielami mińskich dóbr (do 1944 r.).
Po upadku I Rzeczypospolitej w 1795 r., Mińsk znalazł się na krótko w zaborze austriackim, następnie w 1809 r. w Księstwie Warszawskim, a od w 1815 r. w Królestwie Polskim (zabór rosyjski). W XIX stuleciu następuje powolne ożywienie gospodarcze miasta i wzrasta jego znaczenie. W Królestwie Polskim Mińsk znalazł się w obwodzie stanisławowskim powiatu siennickiego. Od 1816 r. był siedzibą władz administracyjnych tego obwodu, przekształconego w 1842 r. w powiat stanisławowskim (powiat siennicki uległ likwidacji). W 1867 r. został ustanowiony powiat miński. Rok później władze rosyjskie zmieniły jego nazwę na nowomiński, aby odróżnić od Mińska na Białorusi. Przebudowa traktu brzeskiego w l. 1818-1823 pozytywnie wpłynęła na rozwój miasta. W tym okresie w mieście funkcjonowała fabryka sukna, warsztaty garbarskie, białoskórnicze oraz gorzelnia. W 1827 r. Mińsk liczy 570 mieszkańców, a w 1880 r. liczy już 2940 mieszkańców. W okresie powstań narodowych XIX stulecia miasto i okolice są terenem licznych walk, potyczek i przemarszów wojsk powstańczych i rosyjskich. W 1831 r. wojsko polskie walczy dwukrotnie z oddziałami wroga na terenie miasta (26 kwietnia i 14 lipca). Natomiast w 1863 r. powstańcy dwukrotnie atakowali wojska carskie stacjonujące w mieście (w nocy z 15/16 kwietnia oraz z 17/18 maja). W II połowie XIX w. następuje dalszy rozwój miasta, przyspieszony oddaniem do użytku przechodzących przez Mińsk linii kolejowej Warszawa- Terespol (1866-1867) i w jego pobliżu Pilawa-Tłuszcz (1897). Miasto rozwija się w kierunku południowym. Na przełomie XIX i XX w. za torami kolejowymi powstaje dzielnica willowa. Pod koniec lat 90-tych XIX stulecia powstaje największy - istniejący do dziś zakład - Filia Towarzystwa Akcyjnego Fabryki Machin i Odlewów K. Rudzki i Spółka w Warszawie (obecnie FUD) - produkująca konstrukcje mostowe, turbiny oraz pociski i jaszcze artyleryjskie. Fabryka zasłynęła z budowy mostów w Królestwie i w Cesarstwie Rosyjskim (mosty na rzece Amur, Dźwina, Newa i Wołga). Jako jedna z pierwszych na świecie zastosowała spawalnictwo w połączeniu konstrukcji stalowych. Pierwsze w Europie mosty drogowe o konstrukcji spawanej wybudowała właśnie Fabryka Rudzkiego na rzece Słudwi pod Łowiczem (1927-1929). 
Na początku XX w. miasto przekracza 10 tys. mieszkańców, z czego przeszło 4 tys. stanowią osoby wyznania mojżeszowego. W okresie I wojny światowej miasto poszerza swoje granice na zachodzie i południu przyłączając wieś Goździk. Zmienia się również nazwa urzędowa miasta z Nowo-Mińska na obecną Mińsk Mazowiecki (1916). W dniu 11 listopada 1918 r. odziały Polskiej Organizacji Wojskowej (wśród których dominowali członkowie miejscowej Ochotniczej Straży Pożarnej - powołanej w 1881 r.) rozbroili na terenie miasta niemieckie wojska okupacyjne, kończąc tym samym 123-letni okres niewoli narodowej. Bytowi odrodzonego państwa polskiego najbardziej zagroziła bolszewicka Rosja, której armia w sierpniu 1920 r. podeszła pod Warszawę. Na krótko miasto zostaje zajęte przez nieprzyjaciela. Zwycięstwo wojsk polskich w Bitwie Warszawskiej ocaliło ojczyznę przed kolejna utratą niepodległości. Końcowy epizod "Cudu nad Wisłą" rozegrał się pod Mińskiem. Tu bowiem spotkały się zwycięskie oddziały z dwóch polskich frontów, atakujące z przedmościa warszawskiego (15 DP) i spod Dęblina - jednostki Grupy Uderzeniowej marszałka Józefa Piłsudskiego (14 DP). W późnych godzinach popołudniowych 17 sierpnia Mińsk został wyzwolony. Jeszcze tego samego dnia do miasta przybył ze swym sztabem gen. Józef Haller, a następnego dnia, rano sam Naczelny Wódz Józef Piłsudski.
W okresie międzywojennym nastąpiła znaczna poprawa stanu zagospodarowania miasta. Wybudowano elektrownię miejską(1925-1926) i w znacznym stopniu je zelektryfikowano. Część ulic uzyskała twardą nawierzchnię Pod koniec lat 30-tych wybudowaną nową szkołę podstawową i liceum, ośrodek zdrowia i budynek Starostwa i Wydziału Powiatowego. Rozwija się szkolnictwo podstawowe i średnie, powstały nowe instytucje kulturalne - biblioteki i kina ("Iluzjon", Polonia"), aktywnie działa sekcja kolarska Mazowieckiego Towarzystwa Kolarskiego. W tym okresie źródłem utrzymania był przede wszystkim handel i rzemiosło. Poza Fabryką Rudzkiego mińszczanie znajdowali zatrudnienie w Zakładach Przemysłu Metalowego I. Fogelnesta w Stojadłach oraz w kilku drobnych zakładach na terenie miasta zatrudniających od 1 do 20 osób (wytwórnie wód gazowych, kaszarnie, mydlarnie, gręplarnie, fabryki wyrobów galanteryjnych, młynach czy w zakładzie wyrobów cementowych, a także w Warszawie, do której od 1937 r. mogli dojeżdżać elektrycznymi pociągami. Miasto, które dotychczas rozwijało się w kierunku południowym i zachodnim, zaczęło rozwijać się również w kierunku północnym i wschodnim. W 1936 r. przyłączono nową dzielnicę "Miasto-Ogród Mińsk" (obecnie Nowe Miasto), żwirownię miejską, koszary i strzelnicę wojskową 7 Pułku Ułanów Lubelskich oraz Kolonię Stasinów i Pohulanki C i D. 13 IX 1939 r. pod Mińskiem Maz. doszło do bitwy Grupa Operacyjnej Kawalerii gen. Wł. Andersa z wojskami niemieckimi. Oddziałom polskim nie udało się odebrać miasta zajętego dzień wcześniej przez nieprzyjaciela. 
W okresie okupacji niemieckiej na terenie miasta i powiatu mińskiego prowadzona jest ożywiona działalność partyzancka, głównie przez podziemie niepodległościowe ZWZ/AK (kryptonimy komendy obwodu ZWZ/AK na powiat miński brzmiały "Mewa-Jamnik-Kamień"). Spośród akcji wymierzonych przeciwko okupantowi wymienić można udany zamach na szefa mińskiego Gestapo -Schmidta - 22 VII 1943 r. i akcję zniszczenia dokumentów w niemieckim Urzędzie Pracy (Arbeitsamt) - 9 VI 1943 r. Na terenie miasta mieścił się obóz jeńców polskich, później francuskich i radzieckich. Miasto w okresie II wojny światowej nie poniosło większych strat materialnych. Duże straty poniosła jednak miejscowa ludność w skutek eksterminacji ludności żydowskiej. W Mińskim getcie zamknięto Żydów nie tylko z Mińska i okolic, ale także z Pabianic, Kalisza i Lipna. Miasto zostało wyzwolone w ramach akcji "Burza" . Oddziały AK wkroczyły pierwsze do miasta, przed jednostkami Armii Czerwonej. 
Po II wojnie światowej następuje powolna rozbudowa miasta. W 1945 r. liczy ono 10,5 tys. ludności, 1971 r. - 24 700, a w 1994 - przeszło 34 tys. Wraz ze zrostem ludności powiększa się obszar miasta, który w 1967 r. wynosił 832 ha a w 1986r. już 1311 ha. Powstają nowe zakłady pracy (m.in. Mińskie Zakłady Obuwia, Zakłady Naprawcze Taboru Kolejowego, Mazowieckie Przedsiębiorstwo Robót Instalacyjnych, Przedsiębiorstwo Budownictwa Rolniczego), zmodernizowano istniejące przedsiębiorstwa. Od końca lat 60-tych nastąpił rozwój budownictwa mieszkaniowego spółdzielczego i jednorodzinnego. W tym okresie nastąpiła też wyraźna poprawa w zakresie szkolnictwa zawodowego. Powstały 4 zespoły szkół zawodowych. Po 1990 r. liczba szkół podstawowych i średnich ulega dalszemu powiększeniu. Dużym osiągnięciem było wybudowanie urządzeń wodnokanalizacyjnych, gazyfikacja miasta i rozbudowa osiedli mieszkaniowych a w latach 90-tych uruchomienie magistrali wodociągowej i stacji uzdatniania wody. Od 29 V 1994 r. Mińsk Maz. ma dodatkowy przystanek Kolejowy PKP Mińsk Mazowiecki - Anielina.
W czerwcu 1975 r. miasto traci status miasta powiatowego i zostaje przyłączone do nowo utworzonego województwa siedleckiego. W 1990 r. został przywrócono samorząd terytorialny, Mińsk stał się siedzibą urzędu rejonowego obejmującego 13 gmin. Dzięki promocyjnej polityce władz samorządowych nastąpił intensywny rozwój handlu i rzemiosła. Mińsk stał się miastem o dużych perspektywach rozwoju i staje się atrakcyjnym terenem nie tylko dla inwestora krajowego, ale i zagranicznego. Na skutek kolejnej reformy administracyjnej kraju z dniem 1 stycznia 1999 r. powstał powiat miński obejmujący 10 gmin wiejskich (Cegłów, Dobre, Dębe Wielkie, Halinów, Jakubów, Latowicz, Mińsk Maz., Mrozy, Siennica, Stanisławów) jedna gminę miejsko-gminną - Kałuszyn oraz trzy gminy miejskie (Mińsk Maz., Sulejówek i Wesoła). Powiat ten wszedł w skład woj. mazowieckiego. 
Herbem miasta jest szlachecki herb Leliwa z ośmiopromienną gwiazdą. 3 XI 1936 r. Rada Miejska przyjęła go za herb miasta, a 2 III 1938 r. Ministerstwo Spraw Wewnętrznych ostatecznie zatwierdziło (Monitor Polski nr 82, poz. 120). Wg zarządzenia MSW opis herbu jest następujący: W polu błękitnym półksiężyc, rogami do góry obrócony, w środku jego gwiazda ośmiopromienna; półksiężyc i gwiazda - złote. Od lat 90-tych miasto ma także swoją flagę o barwach żółtej i niebieskiej, stosownie do barw herbu miasta oraz patrona którym jest św. Jan Chrzciciel.
thread_title:  Historia 

message: NIE KOPIOWAĆ DALEJ
Mińsk Mazowiecki jest jednym z najstarszych miast we wschodnim Mazowszu. Jako osada targowa, istniejąca od XIV w., zwana była Mieńskiem czy Menskiem lub Mińskiem. Nazwa zapewne pochodzi od pobliskiej rzeki Mieni, w dorzeczu której koncentrowała się kolonizacja tych terenów - wchodzących w skład ziemi czerskiej księstwa mazowieckiego. Na początku następnego wieku zmienia się status osady, staje się ona miastem. Przywilej lokacji został nadany przez księcia mazowieckiego Janusza I w dniu 29 V 1421 r. Zezwalał on rycerzowi Janowi z Gościeńczyc (Januszowi z Gościańczyc) herbu Prus 3-ci, właścicielowi osady Mińsk, na założenie gminy miejskiej na prawie chełmińskim. We wschodnim Mazowszu była to jedna z pierwszych lokacji prywatnego miasta. 
W okresie średniowiecza miasto rozwijało się na lewym brzegu rzeki Srebrnej i do XVI w. tej naturalnej granicy nie przekraczało. Z okresu lokacji zachował się prostokątny rynek (Stary Rynek) z wychodzącymi z narożników ulicami. Przy północnej jego pierzei stanął drewniany kościół, przy którym w 1422 r. erygowano parafię. Jeszcze w tym stuleciu powstała szkoła parafialna, która staraniem rodziny właścicieli miasta należała do wybitniejszych szkół ówczesnego Mazowsza. W 1480 r. jej rektorem był Stanisław z Nart, bakałarz sztuk wyzwolonych Akademii Krakowskiej. Szkoła ta zachowała swoje znaczenie w następnym okresie , w XVI i na początku XVII w. W 1468 r. miasto otrzymało prawo do cotygodniowych targów, trzech dorocznych jarmarków i przywilej na łaźnię, natomiast w 1523 r. termin czwartego jarmarku. Po rozszerzeniu swych praw, Mińsk stał się jednym z ważniejszych ośrodków lokalnych ziemi czerskiej, na co wpływ miało też jego usytuowanie na trakcie łączącym Czersk z Liwem, ówczesnych, ważnych miast książęcych. Znacznie rozwija się rzemiosło i handel popierane przez właścicieli miasta, którzy przyjęli nazwisko Mińscy. Przez rozrost dóbr leżących wokół Mińska stworzyli oni klucz, który stał się podstawą wzrostu znaczenia tej rodziny, zaliczanej do mazowieckiej elity feudalnej późnego średniowiecza. W drugiej połowie XV w. dwóch synów Jana z Gościeńczyc należało do grona dygnitarzy na Mazowszu ; Ścibór w latach 1463/64 -1471 był biskupem płockim, a Jakub pod koniec życia posiadał najważniejszą na terenie księstwa kasztelanię czerską. Szczytowy okres świetności rodu Mińskich przypadł na początku XVII w., kiedy Stanisław Miński został podkanclerzym koronnym króla Zygmunta III Wazy. W XVI w. Mińscy fundują murowaną gotycka farę, która po licznych przekształceniach otrzymała obecną bryłę w stylu neobarokowym. Wiek XVI jest szczytowym okresem rozwoju miasta. W drugiej połowie tego stulecia Mińsk zaliczany jest do najludniejszych ośrodków miejskich. Mazowsza. Pod względem liczby domów i wielkości zaludnienia w niewielkim stopniu ustępował Przasnyszowi, który w tym czasie liczył ok. 700 domów i ok. 4200 mieszkańców. Zatem Mińsk mógł wtedy liczyć ok. 3500-4000 ludności, a nie ok. 900 osób - jak dotąd najczęściej podają różne informatory i przewodniki turystyczne. W 1526 r., po śmierci dwóch ostatnich książąt mazowieckich Stanisława (1524) i Janusza (1526), król Zygmunt Stary inkorporował Mazowsze do Korony (województwo mazowieckie zostało ostatecznie włączone w 1529 r.).
Wiek XVI jest także okresem świetności państwa polsko-litewskiego. Pomyślny rozwój gospodarczy kraju sprawił, iż w tym stuleciu powstaje liczna sieć miasteczek, także na wschodnim Mazowszy. Miasta powstają nie tylko w okolicach Mińska: Kuflew (1521 r.), Stanisławów (1523), Siennica (1526), Dobre (1530), Kołbiel (1532), ale i w bezpośrednim jego sąsiedztwie, bo na prawym, zachodnim brzegu rzeki Srebrnej. 16 I 1549 r. król Zygmunt August wydał przywilej na utworzenie miasta Sendomierza należącego do rodziny Wolskich herbu Półkozic, którzy władali częścią mińskich dóbr ziemskich. Układ urbanistyczny tego miasta związany był z urbanistyką renesansową. Zabudowa miasta koncentrowało się wokół kwadratowego rynku (obecnie plac J. Kilińskiego), z którego południowej pierzei wychodził trakt karczewski (obecnie ul. Piłsudskiego). Od wschodu granica miasta biegła wzdłuż rzeki Srebrnej, a od północy do terenów dworskich. Podmiński Sendomierz miał jednak krótki żywot swojej samodzielności. Został wchłonięty przez Mińsk - silniejszy organizm urbanistyczny. Również powstałe (w tym stuleciu) wokół Mińska wspomniane miasteczka nie stanowiły rzeczywistej konkurencji i miały tylko lokalne znaczenie (prawa miejskie utracą jednak znacznie później, bo w XIX w.). 
W II połowie XVII w. załamała się gospodarka miejska. Upadek ten, tak widoczny po potopie szwedzkim, dotknął większość miast Mazowsza, spowodował zmianę charakteru miasta z rzemieślniczo-handlowego na rolniczy. Liczba jego mieszkańców stopniała do ok. 350 osób. Od końca XVI w. miastem włada jeden lub kilka rodów szlacheckich. Wśród kolejnych (po Mińskich) właścicieli miasta i dóbr mińskich można wymienić w XVI w. Leśnowolskich herbu Pierzchała i Hlebowiczów herbu Leliwa (od których pochodzi herb miasta); w XVII w. Warszyccy h. Awdaniec, a w następnym stuleciu Opalińscy h. Łodzia, Pociejów h. Waga, Borzęckich h. Półkozic. Za panowania Piotra Borzęckiego miasto osiągnęło dno upadku. Sam właściciel kwestionował nawet prawa miejskie Mińska. W 1790 r. zakazał odbywania targów, a mieszczan pragnął zamienić w wiejskich poddanych. W 1807 r. miasto i dobra mińskie nabywa na licytacji w Dubnie rodzina Jezierskich h. Nowina, a w 1870 r. rodzina Doria Dernałowiczów h. Lubicz, którzy są ostatnimi właścicielami mińskich dóbr (do 1944 r.).
Po upadku I Rzeczypospolitej w 1795 r., Mińsk znalazł się na krótko w zaborze austriackim, następnie w 1809 r. w Księstwie Warszawskim, a od w 1815 r. w Królestwie Polskim (zabór rosyjski). W XIX stuleciu następuje powolne ożywienie gospodarcze miasta i wzrasta jego znaczenie. W Królestwie Polskim Mińsk znalazł się w obwodzie stanisławowskim powiatu siennickiego. Od 1816 r. był siedzibą władz administracyjnych tego obwodu, przekształconego w 1842 r. w powiat stanisławowskim (powiat siennicki uległ likwidacji). W 1867 r. został ustanowiony powiat miński. Rok później władze rosyjskie zmieniły jego nazwę na nowomiński, aby odróżnić od Mińska na Białorusi. Przebudowa traktu brzeskiego w l. 1818-1823 pozytywnie wpłynęła na rozwój miasta. W tym okresie w mieście funkcjonowała fabryka sukna, warsztaty garbarskie, białoskórnicze oraz gorzelnia. W 1827 r. Mińsk liczy 570 mieszkańców, a w 1880 r. liczy już 2940 mieszkańców. W okresie powstań narodowych XIX stulecia miasto i okolice są terenem licznych walk, potyczek i przemarszów wojsk powstańczych i rosyjskich. W 1831 r. wojsko polskie walczy dwukrotnie z oddziałami wroga na terenie miasta (26 kwietnia i 14 lipca). Natomiast w 1863 r. powstańcy dwukrotnie atakowali wojska carskie stacjonujące w mieście (w nocy z 15/16 kwietnia oraz z 17/18 maja). W II połowie XIX w. następuje dalszy rozwój miasta, przyspieszony oddaniem do użytku przechodzących przez Mińsk linii kolejowej Warszawa- Terespol (1866-1867) i w jego pobliżu Pilawa-Tłuszcz (1897). Miasto rozwija się w kierunku południowym. Na przełomie XIX i XX w. za torami kolejowymi powstaje dzielnica willowa. Pod koniec lat 90-tych XIX stulecia powstaje największy - istniejący do dziś zakład - Filia Towarzystwa Akcyjnego Fabryki Machin i Odlewów K. Rudzki i Spółka w Warszawie (obecnie FUD) - produkująca konstrukcje mostowe, turbiny oraz pociski i jaszcze artyleryjskie. Fabryka zasłynęła z budowy mostów w Królestwie i w Cesarstwie Rosyjskim (mosty na rzece Amur, Dźwina, Newa i Wołga). Jako jedna z pierwszych na świecie zastosowała spawalnictwo w połączeniu konstrukcji stalowych. Pierwsze w Europie mosty drogowe o konstrukcji spawanej wybudowała właśnie Fabryka Rudzkiego na rzece Słudwi pod Łowiczem (1927-1929). 
Na początku XX w. miasto przekracza 10 tys. mieszkańców, z czego przeszło 4 tys. stanowią osoby wyznania mojżeszowego. W okresie I wojny światowej miasto poszerza swoje granice na zachodzie i południu przyłączając wieś Goździk. Zmienia się również nazwa urzędowa miasta z Nowo-Mińska na obecną Mińsk Mazowiecki (1916). W dniu 11 listopada 1918 r. odziały Polskiej Organizacji Wojskowej (wśród których dominowali członkowie miejscowej Ochotniczej Straży Pożarnej - powołanej w 1881 r.) rozbroili na terenie miasta niemieckie wojska okupacyjne, kończąc tym samym 123-letni okres niewoli narodowej. Bytowi odrodzonego państwa polskiego najbardziej zagroziła bolszewicka Rosja, której armia w sierpniu 1920 r. podeszła pod Warszawę. Na krótko miasto zostaje zajęte przez nieprzyjaciela. Zwycięstwo wojsk polskich w Bitwie Warszawskiej ocaliło ojczyznę przed kolejna utratą niepodległości. Końcowy epizod "Cudu nad Wisłą" rozegrał się pod Mińskiem. Tu bowiem spotkały się zwycięskie oddziały z dwóch polskich frontów, atakujące z przedmościa warszawskiego (15 DP) i spod Dęblina - jednostki Grupy Uderzeniowej marszałka Józefa Piłsudskiego (14 DP). W późnych godzinach popołudniowych 17 sierpnia Mińsk został wyzwolony. Jeszcze tego samego dnia do miasta przybył ze swym sztabem gen. Józef Haller, a następnego dnia, rano sam Naczelny Wódz Józef Piłsudski.
W okresie międzywojennym nastąpiła znaczna poprawa stanu zagospodarowania miasta. Wybudowano elektrownię miejską(1925-1926) i w znacznym stopniu je zelektryfikowano. Część ulic uzyskała twardą nawierzchnię Pod koniec lat 30-tych wybudowaną nową szkołę podstawową i liceum, ośrodek zdrowia i budynek Starostwa i Wydziału Powiatowego. Rozwija się szkolnictwo podstawowe i średnie, powstały nowe instytucje kulturalne - biblioteki i kina ("Iluzjon", Polonia"), aktywnie działa sekcja kolarska Mazowieckiego Towarzystwa Kolarskiego. W tym okresie źródłem utrzymania był przede wszystkim handel i rzemiosło. Poza Fabryką Rudzkiego mińszczanie znajdowali zatrudnienie w Zakładach Przemysłu Metalowego I. Fogelnesta w Stojadłach oraz w kilku drobnych zakładach na terenie miasta zatrudniających od 1 do 20 osób (wytwórnie wód gazowych, kaszarnie, mydlarnie, gręplarnie, fabryki wyrobów galanteryjnych, młynach czy w zakładzie wyrobów cementowych, a także w Warszawie, do której od 1937 r. mogli dojeżdżać elektrycznymi pociągami. Miasto, które dotychczas rozwijało się w kierunku południowym i zachodnim, zaczęło rozwijać się również w kierunku północnym i wschodnim. W 1936 r. przyłączono nową dzielnicę "Miasto-Ogród Mińsk" (obecnie Nowe Miasto), żwirownię miejską, koszary i strzelnicę wojskową 7 Pułku Ułanów Lubelskich oraz Kolonię Stasinów i Pohulanki C i D. 13 IX 1939 r. pod Mińskiem Maz. doszło do bitwy Grupa Operacyjnej Kawalerii gen. Wł. Andersa z wojskami niemieckimi. Oddziałom polskim nie udało się odebrać miasta zajętego dzień wcześniej przez nieprzyjaciela. 
W okresie okupacji niemieckiej na terenie miasta i powiatu mińskiego prowadzona jest ożywiona działalność partyzancka, głównie przez podziemie niepodległościowe ZWZ/AK (kryptonimy komendy obwodu ZWZ/AK na powiat miński brzmiały "Mewa-Jamnik-Kamień"). Spośród akcji wymierzonych przeciwko okupantowi wymienić można udany zamach na szefa mińskiego Gestapo -Schmidta - 22 VII 1943 r. i akcję zniszczenia dokumentów w niemieckim Urzędzie Pracy (Arbeitsamt) - 9 VI 1943 r. Na terenie miasta mieścił się obóz jeńców polskich, później francuskich i radzieckich. Miasto w okresie II wojny światowej nie poniosło większych strat materialnych. Duże straty poniosła jednak miejscowa ludność w skutek eksterminacji ludności żydowskiej. W Mińskim getcie zamknięto Żydów nie tylko z Mińska i okolic, ale także z Pabianic, Kalisza i Lipna. Miasto zostało wyzwolone w ramach akcji "Burza" . Oddziały AK wkroczyły pierwsze do miasta, przed jednostkami Armii Czerwonej. 
Po II wojnie światowej następuje powolna rozbudowa miasta. W 1945 r. liczy ono 10,5 tys. ludności, 1971 r. - 24 700, a w 1994 - przeszło 34 tys. Wraz ze zrostem ludności powiększa się obszar miasta, który w 1967 r. wynosił 832 ha a w 1986r. już 1311 ha. Powstają nowe zakłady pracy (m.in. Mińskie Zakłady Obuwia, Zakłady Naprawcze Taboru Kolejowego, Mazowieckie Przedsiębiorstwo Robót Instalacyjnych, Przedsiębiorstwo Budownictwa Rolniczego), zmodernizowano istniejące przedsiębiorstwa. Od końca lat 60-tych nastąpił rozwój budownictwa mieszkaniowego spółdzielczego i jednorodzinnego. W tym okresie nastąpiła też wyraźna poprawa w zakresie szkolnictwa zawodowego. Powstały 4 zespoły szkół zawodowych. Po 1990 r. liczba szkół podstawowych i średnich ulega dalszemu powiększeniu. Dużym osiągnięciem było wybudowanie urządzeń wodnokanalizacyjnych, gazyfikacja miasta i rozbudowa osiedli mieszkaniowych a w latach 90-tych uruchomienie magistrali wodociągowej i stacji uzdatniania wody. Od 29 V 1994 r. Mińsk Maz. ma dodatkowy przystanek Kolejowy PKP Mińsk Mazowiecki - Anielina.
W czerwcu 1975 r. miasto traci status miasta powiatowego i zostaje przyłączone do nowo utworzonego województwa siedleckiego. W 1990 r. został przywrócono samorząd terytorialny, Mińsk stał się siedzibą urzędu rejonowego obejmującego 13 gmin. Dzięki promocyjnej polityce władz samorządowych nastąpił intensywny rozwój handlu i rzemiosła. Mińsk stał się miastem o dużych perspektywach rozwoju i staje się atrakcyjnym terenem nie tylko dla inwestora krajowego, ale i zagranicznego. Na skutek kolejnej reformy administracyjnej kraju z dniem 1 stycznia 1999 r. powstał powiat miński obejmujący 10 gmin wiejskich (Cegłów, Dobre, Dębe Wielkie, Halinów, Jakubów, Latowicz, Mińsk Maz., Mrozy, Siennica, Stanisławów) jedna gminę miejsko-gminną - Kałuszyn oraz trzy gminy miejskie (Mińsk Maz., Sulejówek i Wesoła). Powiat ten wszedł w skład woj. mazowieckiego. 
Herbem miasta jest szlachecki herb Leliwa z ośmiopromienną gwiazdą. 3 XI 1936 r. Rada Miejska przyjęła go za herb miasta, a 2 III 1938 r. Ministerstwo Spraw Wewnętrznych ostatecznie zatwierdziło (Monitor Polski nr 82, poz. 120). Wg zarządzenia MSW opis herbu jest następujący: W polu błękitnym półksiężyc, rogami do góry obrócony, w środku jego gwiazda ośmiopromienna; półksiężyc i gwiazda - złote. Od lat 90-tych miasto ma także swoją flagę o barwach żółtej i niebieskiej, stosownie do barw herbu miasta oraz patrona którym jest św. Jan Chrzciciel.
thread_title: Źródło

message: Proponuję (sobie i wszystkim innym) zrobienie następujących zdjęć i wstawienie ich w odpowiednim miejscu:
*Edukacja - Gimnazjum nr 3
*Urzędy
**Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska
**Nadleśnictwo
*Sport
**Aquapark
**Stadion (najlepiej trybuna na Sportowej)
*Kultura
**Miejska Szkoła Artystyczna
**Kino
**Pub (np Sekcja)
*Wyznania
**Kościół św. Antoniego
**Kościół Mariawitów
*Transport
**Wałka
**Węzeł B ("rondo") w Stojadłach
*Obszar - Pole (stanowią 29% powierzchni) (np Anielina, Kędzierak)
*Zabudowa - Jakiś blok
thread_title: Zdjęcia