Dyskusja:BMP-1

message: Jeśli ktoś dysponuje danymi na temat pełnej jednostki ognia BMP-1 prosze o edycję artykułu lub kontakt ze mna. z góry dziękuję.
40/2000/4/10F1/kpl naboi sygnalowych. Pozdrawiam--keriM_44 20:22, 2 kwi 2007 (CEST)
* ale to nie jest PEŁNA jednostka ognia, chodzi mi o to ile w jedn. jest PG, OG, nabojów PKT: z rdzeniem stalowym, przeciwpancerno-zapalających i smugowych. Do tego można dodać jeszcze jednostki ognia załogi i desantu (strzelcow PK, RPG, AK) ale to juz sprawa zależna od taktyki przyjętej w danej armii. frees 19:18, 5 kwietnia 2007 (WEST)
* To dane instrukcyjne. Dodaje się jeszce rozdział OG i PG (20 + 20). Naliczenia rzeczywiście nieraz odbiegają od ww faktu (np amunicja armatnia 24:16). Należy jednak trzymac się jednego. I.....  nie można mylić pojęcia jo bwp ze zbiorową jednostką ognia drużyny piechoty {każda ma inną;), rozpoznawczej, itd. która przewożona jest BWP. Wiesz też oczywiście ze wymieniając jedynie trzy rodzaje amunicji strzeleckiej do pkt zapomniałeś np o "lekkiej", "ciężkiej", przeciwpancerno-zapalająco - smugowej itd itd. Myślę że przy temacie jo do BWP można sobie je darować i zatrzymac się na instrukcji. Pozdrawiam --keriM_44 22:02, 5 kwi 2007 (CEST)
* Zamierzam dodac do artykułu jednostke ognia stosowana w Wojsku Polskim w oddzialach zmechanizowanych (z wylaczeniem Wojsk Ochrony Wybrzeża bo z tego co pamiętam to tam sprawa wyglada inaczej) i zaznaczyc ze jest to jedn. ognia prawidłowa tylko dla tych oddziałów polskiej armii. Proporcje PG do OG w tej jo rzeczywiscie wynosza 24:16 ale nie potrafie sobie przypomniec ilości nabojow dla PK. Co sie tyczy typów amunicji to te trzy wymienilem z prostego powodu, są najpowszechniejsze i praktycznie tylko one używane są w Polsce do szkolenia załóg. Nie mylę pojęć jedn ognia drużyny z jo bwp. Jednak przy braku artykułów na temat wyposażenia załogi i poszczególnych członków lub ogólnie dotykających tematu taktyki oddziałów zmechanizowanych chciałem zaznaczyć jak orientacyjnie przedstawia się jo drużyny.
Jest jeszcze jeden temat o którym sobie przypomnialem a mianowicie radiostacja - nie znam modelu, nie wiem czy istnieje artykuł na jej temat.
frees 21:26, 5 kwi 2007 (WEST)
* radiostacja to R-123. 2) rozbuduj artykuł jednostka ognia:) jakiś taki...mikry :)  Pomoge --keriM_44 23:27, 5 kwi 2007 (CEST)
thread_title:  Jedn. ognia 

message: w zastosowaniu bojowym pominięto Wietnam , w 1967 dotarły tam via Laos 3 a jesienią jaszcze 8.Pozdrowienia. 
Zgłosił:  94.42.38.6 (dyskusja) 21:02, 3 maj 2009 (CEST)
pominieto pokonywanie przeszkod wodnych(plywanie)
aramta  nie jest bezodrzutowa.......odrzut wynosi 13 ton......... naboj skadał sie z pocisku rakietowego bez silnika startowego plus łuska z ładunkiem miotającym..pozdrawiam działonowy-operator bwp 1: dodam , ze kazda druzyna miała 8 akm/s...plus jeden z członków w plutonie posiadal RPG,Swd wzglednie PKM tzn ten ósmy zolnierz destantu działonowy i kierowca posiadali na stanie pm wz 63 (rak), pozniej wprowadzono glauberyty polska armia
thread_title:  Zgłoś błąd w artykule 

message: Wprowadzony do uzbrojenia w 1961 roku ppk 9M14M zapewniał przebicie pancerza o grubości 400-450 mm, mając przy tym zasięg maksymalny do 3000 metrów, ograniczony długością przewodu sterującego nawiniętego na szpuli znajdującej sie wewnątrz pocisku. Sprawiało to że nowy pojazd mógł skutecznie zwalczać wszystkie czołgi podstawowe (MBT) armii NATO.
Duża odległość minimalna potrzebna do uzbrojenia głowicy ppk Malutka (do 500 m) oraz praktyczna możliwość nakierowania pocisku na cel przez działonowego (od ok 1000m )spowodowała że BMP-1 musiał być uzbrojony w działo umożliwiające skuteczne zwalczanie celów odkrytych i opancerzonych na krótszych odległościach - dlatego uzbrojono go w gładkolufową armatę 2A28, kalibru 73 mm. Armata ładowana była przy pomocy automatu ładowania lub ręcznie. Naboje znajdowały się w obsługiwanym przez automat magazynie karuzelowym. Działonowy mógł jednym przyciskiem automatycznie załadować wybrany przez siebie  pocisk z głowicą ppanc lub odłamkową. Duża szybkostrzelność osiągana przy pomocy automatu ładowania (ok. 8 strz/min) oraz posiadany zapas amunicji (4 x ppk, 40 naboi do armaty , 2000 szt amunicji do km)dawała ogromne możliwości obezwładniania przeciwnika ogniem.  Rzekoma awaryjność automatu ładowania i brak poczucia bezpieczeństwa działonowego - operatora podczas ładowania wynikał głównie z niedoszkolenia załóg.I tak np. część wozów (np. fińskie) miało zdemontowane to urządzenie i armata była ładowana tylko ręcznie co przy doktrynie prowadzenia głównie operacji obronnych miało swoje uzasadnienie. 
W 1973 roku pierwszym oddziałem całkowicie wyposażonym w BWP był  roku 5 pułk zmechanizowany im. Otokara Jarosza w Szczecinie.
Zgłosił: Gałkowski (dyskusja) 11:08, 17 sty 2010 (CET)
thread_title:  ze [[Wikipedia:Zgłoś błąd w artykule|Zgłoś błąd]]