Dyskusja:Wołacz

message: Myślę, że pierwotnie "Jasió przyszedł" to była po prostu niedbała wymowa, czyli zjawisko fonetyczne (stąd taka pisownia), a dopiero później formy te zostały wtórnie zanalizowane jako pochodzące od wołacza. "Ksywkacz" nie zawsze ma formę identyczną z wołaczem. Zawsze kończy się na "-u", nawet gdy odpowiedni wołacz ma inną końcówkę. Zaświadczona jest forma "Ojcu", a nawet żeńskie "Anku", "Martu"!
thread_title:  "Jasiu przyszedł"? 

message: Napisałem cały artykuł od początku. Jest to w zasadzie mój pierwszy raz jeśli chodzi o dokonywanie jakichś większych zmian w Wikipedii, więc proszę o wyrozumiałość :) Mam jednak nadzieję, że artykuł nie jest aż taki zły. Zapraszam do dyskusji / dodawania zmian.
PS. Co do "Jasiu/ó przyszedł" i "ksywkacza", nie uwzględniłem w artykule faktu, że końcówka -u faktycznie przeszła na inne paradygmaty i to nawet poza imiona osobowe. Moim zdaniem większą rolę odegrała tu zwykła analogia niż fonetyka, ale nie jestem na tyle kompetentny aby orzekać, natomiast żadne ze źródeł nie rozpisuje się za bardzo na ten temat.
PPS. Zapraszam przede wszystkim do dyskusji na temat zanikania wołacza w j. polskim, co jest moim zdaniem zjawiskiem znacznie mniej rozpowszechnionym niż się powszechnie uważa. Nie wiem dlaczego, ale większość ludzi kojarzy wołacz tylko i wyłącznie z imionami osobowymi (gdzie faktycznie jest on wypierany przez mianownik), zapominając zupełnie, że w pozostałych 99% rzeczowników wołacz ma się zupełnie dobrze i nic nie wskazuje na to, aby miało się to w najbliższej przyszłości zmienić - ?
--Jednak Królik 03:43, 27 wrz 2006 (CEST)
* Mnie się wydaje również, że wołacz ma się całkiem dobrze także w odniesieniu do imion własnych. Może jest to uwarunkowane regionalnie? W Lublinie zarówno wśród studentów jak i pracowników wielu instytucji użycie wołacza jest na porządku dziennym - praktycznie używają go wszyscy (choć przyznam, że niektóre imiona, w przypadku których użycie wołacza powoduje wydłużenie słowa do 4 sylab, nie są używane w wołaczu - gdy jest dzisiaj zauważalną tendencją używanie przez część młodzieży form pełnych, niezdrobnionych, słyszę "Marek" i "Marku", "Krzysztof" i "Krzysztofie", ale słyszę jedynie "Kazimierz", "Władysław" a nie "Kazimierzu", "Władysławie" (poza formą poprzedzoną słowem "Pan" - "Panie Stanisławie"). Wikipedysta: noychoH (dyskusja) 14:56, 23 paź 2012 (CEST)
thread_title:  Artykuł od nowa 

message: Interesuje mnie dlaczego (czy jest to jakąś normą) po wołaczu stosuje się wykrzyknik.
Przykład: z artykułu "psie, kocie, szczurze, Boże, chłopcze, księże!", z "przypadek": "góro! ojczyzno! wietrze!"
Przecież wykrzyknik jest oznaką emocji, a wołacz częścią zdania. Wołaczem nie zawsze krzyczymy.
--twoje kolokwium (dyskusja) 19:49, 12 maj 2008 (CEST)
* Odpowiedź na swoje pytanie znajdziesz w <http://so.pwn.pl/zasady.php?id=629842 Zasadach pisowni i interpunkcji polskiej>. Wikipedysta: noychoH (dyskusja) 14:56, 23 paź 2012 (CEST)
Tak, tylko że te zasady interpunkcyjne odnoszą się do pełnych wypowiedzeń w języku, a nie pojedynczych, wyrwanych z kontekstu przykładów. Moim zdaniem też użycie wykrzyknika jest bez sensu, to jakby wołacz bez wykrzyknika nie istniał i nie wystarczałaby odmieniona wersja wyrazy np. księże, bo musi być księże!. W przykładach mianownika też jest np. pies, a nie pies., z kropką.
thread_title:  Z wykrzyknikiem 

message: W części o synkretyzmie wołacza i mianownika brakuje źródeł; Gdzie to jest "często" (kto tak stwierdził)? Kto i gdzie (czyli na jakiej podstawie) twierdzi (stwierdził), że używanie form "Marku" brzmi żartobliwie? Skąd informacja, że może to być uwarunkowane regionalnie? Wikipedia nie jest miejscem dla głoszenia własnych teorii ("original research"), lecz faktów już przez kogoś stwierdzonych. Wikipedysta: noychoH (dyskusja) 16:18, 23 paź 2012 (CEST)
Zgadzam się, już po przeczytaniu pierwszych słów "Często słyszy się" odechciewa się czytać dalej. I nie rozumiem podanych dalej "przykładów" - synkretyzm wołacza i mianownika zachodzi, jak zostało wcześniej napisane, właściwie tylko w przypadku imion osobowych. Nie rozumiem po co tłumaczenia, że wołacz stosujemy, gdy "określamy funkcję lub atrybut adresata", "zwrot adresata ma zabarwienie pejoratywne", "utarte wyrażenia, np. o matko" - zawsze, gdy zwracamy się do adresata wypowiedzi, używając rzeczownika pospolitego, a nie imienia osobowego, używamy wołacza. "Gdy przed imieniem [...] np. „Nie ruszaj tego, mały głuptasie!”" - od kiedy "głuptas" to imię? A tłumaczenia, że zwroty "ty dobroczyńca" albo "nie tak, deb1l" (cenzura wita, nie mogę nawet zacytować artykułu) są niepoprawne, są co najmniej kuriozalne.
thread_title:  Źródła wymagane