Dyskusja:Michaił Łomonosow

message: Sądzę iż artykół dość skąpo opisuje Łomonosowa. Nie był tylko pisarzem, chemikiem i fizykiem (chemikiem fizycznym :)), ale także geografem, astronomem i geologiem. Ważnym jego osiągnięciem było zaprezentowanie praw areodynamiki i skonstruowanie pierwszego prototypu maszyny latającej. Link jest tutaj: http://avia.russian.ee/helicopters_eng/lomonosov.php . Ze względu na swoją wszechstronność i wybitne osiągnięcia nazywano go "Ojcem rosyjskiej nauki". Nie jestem ekspertem w tej dziedzinie, ale uwarzam ten link za dość wiarygodne źródło. Dobrze by było gdyby ktoś zajął się tym wybitnym, ale zapomnianym naukowcem. Najlepiej jakiś Rosjanin, bo prawdopodobnie uczył się o nim w szkole :). Benke83.29.84.58 20:04, 8 sty 2007 (CET)
thread_title:  Postulat rozbudowy 

message: Co to za dziwna fleksja? Nie Poranne rozmyślania przypadkiem?--isaacvsgottfried (dyskusja) 22:11, 22 wrz 2010 (CEST)
replies: text: Prawidłowa, w dopełniaczu. Michał Sobkowski dyskusja 16:07, 21 kwi 2023 (CEST)
thread_title:  ''Porannych rozmyślań o wielkości bożej'' 

message: Roman Mierzecki w recenzji książki Bugaja Hermetyzm (Kwartalnik Historii Nauki i Techniki R. 37 nr 1/1992 s. 130) pisze, iż wedle tej książki zarówno Lavoisier, jak i przed nim Łomonosow, początkowo uznawali teorię flogistonu, a następnie ją odrzucili. Jest oczywiste, że na początku swej działalności Lavoisier posługiwał się powszechnie wówczas uznawaną  teorią, natomiast Łomonosow w ogóle spalaniem się nie zajmował. Interesowało go tylko, czy cząstki ognia ważą. Gdy wbrew poglądom Boyle'a opierając się na doświadczeniach Boerhaavego oraz wykonanych przez siebie doszedł do wniosku, że są one nieważkie, stał się przeciwnikiem koncepcji materii ciepła, ale nie flogistonu. Łomonosow znał pisma Stahla i Boyle'a, nigdzie nie wymienia jednak Sędziwoja, choć jego poglądy na rolę saletry, oparte na pismach Stahla są zbliżone do poglądów Sędziwoja. Łomonosow jeszcze w 1751 roku pisze o flogistonie jako o substancji, która się wydziela w wyniku "tarcia cząstek rozpuszczalnika (t.j. kwasu - R. M.) o metal". Łomonosow bierze zatem nieodkryty jeszcze wówczas wodór za flogiston. Bugaj odpowiedział (Kwartalnik R. 37 nr 4/1992 s. 174) m. in. iż Łomonosow w 1760 pisał Wszystkie zatem przemiany zachodzące w przyrodzie takiego są stanu, ze ile czegoś ubędzie w jednym ciele, tyle przybędzie w drugim i że mówi o tym list Łomonosowa do Eulera z 5 lipca 1748. Mierzecki odpowiedział (Kwartalnik R. 38 nr 2/1993 s. 166) propagatorzy radzieccy, a po 1945 r. wtórujący im popularyzatorzy polscy i innych krajów zależnych od ZSRR zaczęli odmawiać priorytetu Lavoisierowi przypisując go Łomonosowowi. Wielokrotne powielanie takich stwierdzeń nie dowodzi jednak ich prawdziwości. Dowodem prawdziwości są tylko oryginalne sformułowania, a za prawo zachowania materii (nie odróżniano wszak dawniej pojęć masy i materii) możemy uznać również niektóre sformułowania znajdowane w dziełach innych uczonych, jak choćby Boyle'a czy Newtona. (...) Lavoisier nie uważa się za twórcę prawa zachowania masy, lecz rozpowszechnione już prawo przyjmuje za przesłankę dalszego rozumowania. (...) Drugim istotnym elementem różniącym sformułowanie Lavoisiera od poprzednich jest odniesienie prawa zachowania masy do poszczególnych pierwiastków, a nie do całej materii. Dlatego w odróżnieniu od starodawnego prawa zachowania materii w ujęciu filozofów starożytnych, Boyle'a, Newtona czy Łomonosowa, należałoby sformułowanie Lavoisiera nazwać prawem zachowania masy pierwiastków. Pilot Pirx (dyskusja) 13:17, 28 gru 2017 (CET)
replies: text: Może i należałoby, ale nie nazwano. Michał Sobkowski dyskusja 16:07, 21 kwi 2023 (CEST)
thread_title:  zasada zachowania masy