Dyskusja:Anagram/Archiwum 1

message: korzystając z internetowego słownika sjp.pl i pythona wygenerowałem rekordowe anagramy i ze zdziwieniem stwierdzam, że jeśli brać pod uwagę wszystkie słowa z tego słownika, to rekord osiąga 13 anagramów. Oto rekordziści, cały plik wrzucę pewnie gdzieś na wikimedia.
12 słów: kalepin kapelni klapnie klepani lepniak lepnika nalepki palinek panekli pelikan pilanek pinakle
12 słów: kamerton kantorem karnetom kartonem kratonem markotne mentorka monterka nektarom ranketom retmanko trakenom
12 słów: klinowe klownie knelowi kowelin leniwko lenkowi linewko linkowe niklowe nowelki welonik welonki
13 słów: akrom arkom kamor karmo karom komar makro marko mokra morka okarm rakom ramko
od razu zastrzegam, że nie wnikałem w sensowność słów i nie badałem ich dokładnego statusu językowego -- po prostu przeanalizowałem plik ze słowami ze strony sjp.pl
2.222.96.83 (dyskusja) 02:40, 16 sty 2012 (CET)
thread_title: Rekord z wykorzystaniem sjp.pl

message: Oprócz tego "wulgaryzmu" brakuje również słowa "Ksara", które również można z tych liter ułożyć.
thread_title:  Dziwny ten rekord 

message: Wikipedysta Klejas pyta o źródła. Oto więc, co mówią źródła:
* Encyklopedia PWN: anagram [późnogr. anágramma ‘zapis wsteczny’], wyraz, często nazwisko (rodzaj pseudonimu), utworzone przez przestawienie liter lub sylab innego wyrazu (Akyrema = Ameryka).
* Słownik języka polskiego PWN: anagram 1. «wyraz utworzony przez przestawienie liter lub sylab innego wyrazu» 2. «łamigłówka, której rozwiązywanie polega na tworzeniu wyrazów przez przestawianie liter innych wyrazów»
* "Słownik języka polskiego" pod red. W. Doroszewskiego: anagram - wyraz (często nazwisko), wyrażenie lub zdanie utworzone przez przestawienie głosek albo sylab innego wyrazu, wyrażenia czy zdania.
* Barbara i Adam Podgórscy "Vademecum szaradzisty": anagram - wyraz, wyrażenie lub zdanie powstałe po przestawieniu lub wstecznym odczytaniu (ananim) liter lub sylab w wyrazie, liter sylab, albo wyrazów w zwrocie, liter sylab, albo wyrazów w zdaniu. (...) Rekordowy, 16-stopniowy anagram literowy powstaje z wyrazu "krasa" (Arska, raska, sarka, askar, kasar, Raksa, sakra, Arkas, Araks, Karsa, rakas, Karas, Sakar, Skara, Askra).
* "Słownik wyrazów obcych i zwrotów obcojęzycznych" Władysława Kopalińskiego: anagram wyraz utworzony przez przestawienie liter a. sylab innego wyrazu a. zdania (np. tyran - narty); por. palindrom.  
Wszystkie powyższe źródła mówią o przestawianiu, a nie o przestawianiu z odrzucaniem niektórych. W szczególności "Vademecum szaradzisty" podaje liczbę 16, choć przy odrzucaniu niektórych liter można dodać wyrazy: as, akr, kras, kara, kasa, sak, rasa, rak i jeszcze wiele innych - jednak one już nie są anagramami.
Wyemitowany w sobotę 29 marca br. odcinek "Milionerów" z feralnym pytaniem o "anagram" wywołał niemałe poruszenie wśród szaradzistów. Być może po wpadce ktoś próbuje wprowadzić teraz własną definicję do Wikipedii, żeby potem narobić szumu, jak to ktoś się naiwnie oparł na Wikipedii. 
Do czasu podparcia innej koncepcji rzetelnymi źródłami proszę o jej nieforsowanie. W przypadku, gdyby znalazło się jakieś "źródło" mówiące o możliwości odrzucania części liter - można o tym wspomnieć w artykule jako o "innej szkole", do tego "niezgodnej z powszechnym zwyczajem".
Sama koncepcja anagramu jako ułożeniu czegoś z części liter jest bzdurna, bo według niej zarówno skrzynka, krasa, narty jak i glebogryzarka czy pływak żółtobrzeżek byłyby anagramami "Pana Tadeusza". Nie tytułu, tylko całego dzieła.
Istnieją również terminy endoanagram, egzoanagram i stenoanagram. Jednak nie są one rodzajami anagramu, tylko całkiem osobnymi pojęciami (podobnie jak "lis morski", "farbowany lis" czy "lis workowaty" nie są gatunkami lisa). 
∟REPTAR≡обсуждение 01:55, 30 mar 2008 (CET)
Bardzo wybiórcze traktowanie podanych źródeł. Popularne definicje, które mówią, że anagram to "wyraz utworzony przez przestawienie liter lub sylab innego wyrazu", tak jak nie mówią, że chodzi o wybrane litery lub sylaby, TAK SAMO NIE MóWIą, że chodzi o WSZYSTKIE litery lub wyrazy. Więc takie rozumowanie można wyrzucić do kosza.
Niebawem podam szczegółowe źródła (dziś z braku czasu nie dam rady), ale przynajmniej teraz wspomnę, że literaturoznawcy mówią o anagramach całkowitych i częściowych. Te pierwsze odpowiadają definicji, jaka obecnie jest w wikipedii. druga dotyczy właśnie takich, jakie w dyskusji zostały zarzucone. Są one udokumentowane w literaturze, choć ze zrozumiałych względów nie interesują szaradzistów: tylko kwestią nie jest tutaj, co interesuje szaradzistów, a co nie, a jedynie pytanie: co to jest anagram.
A co z anagramami fonetycznymi w myśl podanej przez Was definicji? Leksykony podają np. taki anagram: Asyż-zarys. Zasada jest prosta. ż=rz (ten sam dźwięk), a więc Asyż=Asyrz. Ale teraz można dalej anagramować, więc Asyż-zarys. Czy to jest zgodne z Waszą znakomitą definicją?
I jeszcze jedno. Czekam, aż ktoś wskaże, w którym miejscu Biblii (Nowy Testament jest pisany po grecku, ale to pewnie nieważne) Jezus odpowiada Piłatowi na pytanie "Cóż to jest prawda?". Zwłaszcza że taką odpowiedź podajecie: Vir qui adest.
Oto obiecane źródła. Ciekawi mnie jeszcze, co znaczy "inna szkoła anagramu". Czy to znaczy, że rację ma lobby szaradzistów, a wszystkie inne pomysły to "inna szkoła anagramu"?
Słowo „anagram” nie ma jednoznacznej definicji. Grecki źródłosłów niczego nie tłumaczy. Oczywiście szaradziści wychodzą z założenia, że tylko pełne anagramy, o całkowitej zgodności znakowej, są grą wartą świeczki. Powody są oczywiste: innymi anagramami szaradzista nie będzie się zajmował. Ale autorzy pytań nie mogą kierować się odczuciami nawet najlepszych szaradzistów: anagram, nawet jeśli z punktu widzenia szaradzisty mało warty, ciągle pozostaje anagramem. Do tego ogólna definicja w ogóle nie bierze pod uwagę rozróżnienia na różne typy anagramów, znane również szaradzistom. Anagram fonetyczny Asyż-zarys całkowicie do tego nie pasuje (najpierw wymiana fonetyczna ż-rz, a potem jeszcze przestawienie liter). Tego rodzaju anagramy są obficie cytowane przez literaturę przedmiotu (np. leksykony Podgórskich).
Pod hasłem Anagram w Słowniku terminów literackich pod red. M. Głowińskiego, T. Kostkiewiczowej, A. Okopień-Sławińskiej i J. Sławińskiego – książka od kilkudziesięciu lat jest jednym z podstawowych podręczników na wydziałach polonistycznych w całej Polsce – mówi się (s. 30) o anagramach całkowitych (w których zgodność znakowa tekstu wyjściowego i docelowego jest pełna) oraz częściowych – w których takiej zgodności nie ma: wyraz może być złożony z wybranych znaków lub dźwięków, dostępnych w materiale wyjściowym. Właśnie anagramy częściowe są przypadkiem, który nas tutaj interesuje. Nie są one jakimiś wydumanym teoretycznym postulatem, ale istniejącą – i znaną znakomitym badaczom – praktyką literacką. Odwołania do zaplecza literatury są tym bardziej zasadne, że przy pytaniu o niebagatelną stawkę, o 500 tysięcy złotych, autorzy programu nie mogli, rzecz jasna, pytać o banalne przestawienia literowe, co z całą pewnością wywołałoby zdziwienie i zdumienie widzów. Trudno byłoby objaśnić ich intencje, gdyby pytanie brzmiało, dajmy na to, następująco: Co jest anagramem słowa „tok”? A) pies, B) wydra, C) kot, D) kura. Przy nieograniczonym czasie udzielania odpowiedzi Uczestniczka programu z pewnością poradziłaby sobie z permutowaniem znaków słowa wyjściowego. Zatem w pozornie banalnym pytaniu o anagramy skrzynki kryło się zaplecze literackie, choć jednak – o czym niebawem – Zawodniczka mogła rozwiązać tę zagadkę nawet bez tej wiedzy.
Autorka hasła ze Słownika terminów literackich, Aleksandra Okopień-Sławińska, jedna z najwybitniejszych polskich znawczyń kwestii poetyki i teorii literatury, jako przykłady anagramów częściowych podaje wyimki z poematu Na plaży Tadeusza Peipera. Mowa tu o słowach znajdujących się w pozycji rymowej, takich jak bose-sobą czy piersi-sierpień. Ostatnia z par najbardziej pasuje do anagramów zaprezentowanych w pytaniu: skrzynka-krzak, skrzynka-zarys, skrzynka-kryza. Dla badaczki słowa piersi i sierpień są rymami zbudowanymi na zasadzie anagramu. Kluczowy dla takiego zaklasyfikowania jest fakt, że czytelnik poematu ma bez wątpienia do czynienia z rymami, nie są to jednak tradycyjne rymy, oparte na współdźwięczności końcowych części wyrazów stojących w pozycji rymowej (np. zdrowie-dowie, Częstochowy-zamkowy). Co innego decyduje zatem o dźwiękowym podobieństwie i jest to właśnie anagramowanie, choć jedynie częściowe.
W rezultacie pytanie, które zostało postawione Zawodniczce, gdybyśmy mieli zapisać je za pomocą nieco prostszej formuły (ale – przy poziomie pół miliona złotych – właśnie tego nie można było zrobić!), brzmiałoby następująco: „Którego z podanych wyrazów nie można, nie powielając znaków słowa bazowego, ułożyć ze słowa SKRZYNKA?”. Wszystko zatem, czego autor pytania oczekiwał od Uczestniczki, sprowadzało się do zwrócenia uwagi na fakt, że w wyrazie kryzys występują dwie litery y, podczas gdy w skrzynce zaledwie jedno, a i wśród pozostałych odpowiedzi nie ma takiej, która by wykorzystywała znaki słowa wyjściowego więcej razy, niż zawiera ono samo. Można więc powiedzieć, że nie było to nawet pytanie o wiedzę, ale próba sprawdzenia spostrzegawczości Gracza.
Ps. sugestia, że pływak żółtobrzeżek jest anagramem "Pana Tadeusza" jest tyleż prawdziwa, co błędna. Nie jest to bowiem anagram częściowy od Pana Tadeusza wg definicji Sławińskiej, bo trudno pływaka ż. zrymować z całym tekstem Pana Tadeusza. Ale przypomina to trochę koncepcję biblioteki Babel J.L. Borgesa: tam każdy tekst, który ktoś chciałby napisać, jest anagramem tego, co już od dawna znajduje się w nieskończonej bibliotece.
----
replies: text: 1. Lepiej jest się podpisywać pod wypowiedzią. Przynajmniej nickiem lub numerem IP. Dyskusję z anonimami podejmują tylko nieliczni.2. Wybiórcze potraktowanie źródeł? Pięć niezależnych, sygnowanych takimi firmami jak PWN, Doroszewski czy Kopaliński? Toż chyba to lepsze niż "niewybiórcze" niepodanie żadnych źródeł?3. Miejsca w Biblii wskazywać nie trzeba, bo nigdzie nie jest powiedziane, że przykład wzięto z Biblii.4. Pod hasłem Anagram w Podręcznym słowniku terminów literackich pod red. M. Głowińskiego, T. Kostkiewiczowej, A. Okopień-Sławińskiej i J. Sławińskiego pani Aleksandra Okopień-Sławińska jako przykład wykorzystania anagramu podaje fraszkę Potockiego pt. "Dama", gdzie wykorzystano anagram "dama / ma, da".5. Anagram częściowy ma się tak do anagramu jak Mongolia Wewnętrzna do Mongolii czy ucho środkowe do ucha.6. Jeśli uda się Szanownemu Anonimowi znaleźć mimo wszystko jakieś źródła, to robi się to tak jak np. w przypadku hasła "chłop":    1. drobny rolnik; 2. pot. dorosły mężczyzna; 3. pot. mąż, narzeczony, kochanek.Istnienie trzeciego znaczenia nie neguje pierwszego. Szkopuł w tym, że na razie potwierdzone jest wyłącznie pierwsze, dokadnie takie, jak rozumieją anagram szaradziści, Barańczak, Tuwim czy PWN, a wygląda na to, że również pani Okopień, która mimo wszystko podkreśla różnicę, skoro dla "anagramu częściowego" potrzebowała wprowadzić osobny termin "anagram częściowy" (podobnie jak Esse wprowadził terminy "endoanagram" oraz "anagram wewnętrzny"), zamiast pisać po prostu o anagramie.∟REPTAR≡обсуждение 20:58, 18 kwi 2008 (CEST)
Szanowny Reptarze, nie jestem anonimem, tylko reguły działania na wikipedii są jeszcze dla mnie nie do końca jasne. Jeżeli nie przeczytałeś dokładnie definicji anagramu w słowniku Głowińskiego i reszty, to już twój problem. Dwa: źródła, które podałeś: nie wiadomo, z jakiego powodu wpisujesz sobie do każdej z tych definicji sformułowanie "z wykorzystaniem wszystkich liter". Oczywiście, podawane przykłady na to wskazują, ale takiego sformułowania tam nie znajdziesz, a przykłady odnoszą się nie tyle do definicji anagramu, co do pewnej tradycji szaradziarskiej, która - co tu dużo mówić - nie zajmuje się historią pojęcia (bardziej skomplikowaną niż proste definicje, które przywołujesz). Ta praktyka szaradziarska korzysta zaś z pewnego aksjomatu (historycznie niedowiedzionego), który brzmi: jeżeli liczba liter w haśle wyjściowym nie zostanie powtórzona w jego anagramie, to takim czymś po prostu nie warto się zajmować. Przeczytaj więc jeszcze raz dyskusję Sławińskiej o anagramach Peipera. Po drugie, dlaczego kłamiesz, że nie ma źródeł, skoro - pomijając ów słownik terminów literackich - przywołałem jeszcze leksykony Podgórskich i podawane przez nich przykłady (choćby Asyż-zarys). Są one o tyle dobre, że pokazują, jak różnorodny jest świat o nazwie "anagram" i jako badacz literatury doskonale o tym wiem (pewnie niedługo zostanę zachęcony do dekonspiracji, kto wie, może tak zrobię). Wiem, że są też leksykony zagraniczne, które podobnie patrzą na tę kwestię, ale teraz nie mam ich na podorędziu. No i wreszcie: słowniki też popełniają błędy. Robi to PWN, robi to Kopaliński (sprawdź hasła "mały bajram", "duży bajram" w SMiTK) - Kopaliński, którego bardzo cenię, ale który był jednak takim zbieraczem-amatorem. Przede wszystkim zaś, słowniki tego rodzaju są z reguły ahistoryczne: interesuje je zwarta i krótka definicja, a nie historia pojęć. A ta ostatnia jest złożona. Bo anagram to pikuś: jeśli uda ci się z taką gracją i łatwością napisać definicję - dajmy na to - metafory czy alegorii, to przybędę osobiście i złożę Ci pokłon.
DEKAMERON - ciągle nie wiem, co zrobić, żeby wyświetlało się to tak, jak u zawodowych wikipedystów...

text: 1. Trylion to 1018. Zagraniczne słowniki mówią, że 1012. W artykule trylion można wspomnieć, że w innych krajach trylion to 1012, ale to nie będzie znaczenie podstawowe. Więc ostrożnie z tą zagranicczyzną.2. Nie kłamię, że nie dajesz źródeł. Podaj konkretne źródło, a nie opisowo np. leksykony Podgórskich. Bo w tych dziełach Podgórskich i Głowińskiego, które ja mam, niczego takiego, o czym piszesz, nie znajduję, znajduję natomiast coś, co przeczy Twoim doniesieniom. Dopóki nie podasz tytułu (a najlepiej również wydania i strony), Twoje źródła trzeba traktować jak hipotezę. Może po prostu źle czytasz.3. Taka "Rewia Rozrywki" to czasopismo o nakładzie 300 000 egz., a nie jest to jedyna pozycja na rynku prasowym traktująca o anagramach. Jeśli 300 000 osób rozumie anagram tak, że trzeba wykorzystać wszystkie litery, to to jest definicja anagramu. Inna niż Twoja, ale rzeczywista. Dorób drugą, jak potrafisz jednak podać te źródła, w osobnym punkcie i z zastrzeżeniem o hermetycznym kręgu użytkowników takiego znaczenia. A pierwszej definicji nie ruszaj (czytaj: nie zawracaj kijem Wisły), bo to jest znaczenie podstawowe, nawet jeśli uznasz je za wtórne wobec czegoś historycznie niedowiedzionego.4. Zgodnie z Twoją metodą interpretacji można udowodnić, że kombajn bizon to palindrom, bo w definicji ktoś nie wspomniał, że trzeba czytać wszystkie litery. To, że ktoś nie wspomniał, to za słaby argument. Użyte w definicji słowo "przestawienie" (słownik "Twojego" Głowińskiego!) wystarczająco jednoznacznie mówi o nieodrzucaniu, bo nieodrzucanie w przestawianiu się zawiera.∟REPTAR≡обсуждение 17:04, 29 kwi 2008 (CEST)
Na dziś tylko tyle, jutro przed 11 rano będziesz miał źródła (notabene, jeśli twierdzisz, że tego tam nie ma (sic!), to chętnie dołączę skany). A więc:
1) różnica w terminologii wyrazów prostych (tak to nazwę) - takich jak bilion czy pierwsze piętro - to trochę inna sytuacja, bo te pojęcia należą do różnych języków. Literatura, z której wywodzi się anagram, jest językiem na tyle uniwersalnym, że jakieś definicje można uzgodnić. Matematyka, owszem, też jest językiem uniwersalnym, ale tu akurat mamy do czynienia ze zwykłą kulturową różnicą w nazewnictwie (przy czym, jeśli się nie mylę, miliard w większości języków indoeuropejskich - bez angielskiego i rosyjskiego - to miliard).
2) Z całym szacunkiem, ale "Rewia Rozrywki" to nie jest pismo, które mógłbym traktować jako rzetelne źródło naukowe. Już sam tytuł je dyskwalifikuje, a przy tym powiela ono ów błąd petitio principii, o którym wspomniałem: przyjmuje się, że anagram korzysta z wszystkich liter, i tworzy się takie anagramy. Ja to zresztą doskonale rozumiem, to są anagramy, które są prawdziwym wyzwaniem. Ale nijak to się ma do samego pojęcia.
3) Nie udowodnisz, że "kombajn bizon" to palindrom. Podaj - tym razem ty - choć jedną definicję palindromu, w której nie mówi się o czytaniu wspak. Tutaj wspak nie przeczytasz w taki sposób, żeby wyszedł kombajn bizon.
4) Nie próbowałem i nawet nie zamierzam próbować ingerować w to hasło - choć jest moim zdaniem wielce niedoskonałe. Mojej ingerencji nie musisz się obawiać, bo - wbrew temu, co mi wmawiasz - mówię tylko tyle: są anagramy takie, o jakich ty mówisz, ale są też inne anagramy, które w tej definicji się nie mieszczą (co w gruncie rzeczy oznacza, że jednak definicja jest zła). Może powinna zawierać słówko "zazwyczaj". Przekonanie, że są lepsze i gorsze, jest jednak całkowicie normatywne, jak w dajmy na to w XVIII-wiecznych poetykach, gdzie mówiono o prawdziwej poezji i o takiej, która jest skażona i (twój argument) hermetyczna. Tylko później ta hermetyczna okazywała się zwycięska i miała setki naśladowców i epigonów.
5) Natomiast - domyślam się, że jesteś autorem tego hasła - i ja skorzystam z szansy zapytania o źródła. Podaj mi fragment Biblii, w którym Jezus odpowiada Piłatowi "Vir est qui adest"... Bardzo chciałbym przeczytać ten tekst, bo czytam ewangelię Jana i nie mogę się doszukać. Zwłaszcza że oryginalny język ewangelii jest trochę inny i konia z rzędem temu, kto ten anagram zrobi.
Deka_meron

text: Ad 1. Mylisz "uzgadnianie" z "narzucaniem". Ja ci nie bronię wyznawać Twoich poglądów. Przez całą tę dyskusję przewija się jak mantra: chcesz, to dodaj znaczenie numer dwa. Ja Twoje poglądy nazywam inną szkołą, ty moje - błędem. Pozwoliłeś sobie napisać: tylko kwestią nie jest tutaj, co interesuje szaradzistów. Przyjmując tę konwencję, mógłbym odpowiedzieć: a czy szaradzistów (albo kogokolwiek) obchodzi, co interesuje historyków literatury, obojętnych na żywy język? Tylko że nas nawet to obchodzi. Zawsze to ciekawostka, że ktoś gdzieś rozumie to samo słowo inaczej. Oto np. ciekawy historycznoliteracki przykład z nieco innej półki: tego, co było najpierw, i tego, co potem. Tylko czy z tego miałoby wynikać, że ludzie nie wiedzą, co mówią?Ad 2. Masz się za badacza literatury, a dyskwalifikujesz źródło, bo nie podoba Ci się jego nazwa... Słowniki popełniają błędy, ale tylko słowniki wskazane przez adwersarza... itd.Ad 3. Jeśli można przestawiać z odrzucaniem, to równie dobrze można czytać z odrzucaniem. C.b.d.o.Ad 5. Powtórzę to, czego nie doczytałeś: nigdzie nie jest powiedziane, że przykład wzięto z Biblii.∟REPTAR≡обсуждение 21:17, 29 kwi 2008 (CEST)
Ciągle wmawiasz mi rzeczy, których nie powiedziałem, więc nie będę już tego n-ty raz komentował. Kiedy ja mówię, że trzeba brać poprawkę na fakt, że słownik popełnia błędy, to ty mi mówisz, że ja dyskredytuję źródła adwersarza. Co do palindromu, to ja potrafię pokazać anagramy, które się w ogóle nie stosują do twojej "podstawowej" definicji (która, ciągle to będę podkreślam, jest NORMATYWNA) - ty powinieneś pokazać mi palindromy, uznawane za palindromy, które spełniają twoją wyzywającą definicję. Znowu, szaradziści szaradzistami, ale to nie są specjaliści od określania, jaki środek literacki (a anagram nim jest) czy nawet zwykły wyraz jest czym. Tak jak większość osób myśli, że kupuje w sklepie cukier waniliowy, a nie wanilinowy.
Powinieneś przede wszystkim zastanowić się nad tym, jak tworzy się słowniki. Czy definicje słów spadają językoznawcy z nieba? Czy zapisuje sobie to, co uznaje za definicję słowa, jakiegokolwiek? Niezupełnie, znacznie wcześniej, przed tą definicją, jest użycie słowa i to jedynie użyciem jest zdeterminowana definicja. A skąd wiadomo, jakie były użycia? no cóż, słowa zostały zapisane i nadano im sens. Tak samo jest z anagramem, który nie posiada znaczenia wiszącego w próżni, wyabstrahowanego z praktyki językowej i literackiej, nie spada z jakiejś transcendentnej rzeczywistości. Jakikolwiek ma sens, musi się on wiązać z jakimś użyciem - tak jak z określonym użyciem wiąże się definicja "słowo utworzone przez przestawienie wszystkich liter innego wyrazu". Jeśli więc Peiper - i wielu innych - tworzy anagramy w inny sposób, to jedynie normatywnie (czyli z reguły źle) można powiedzieć, że są to użycia gorsze. W sprawie używania znaków językowych polecam Ci lekturę głównie amerykańskich i niemieckich pragmatystów i konstrukcjonistów (Fish, Rorty, James, Dewey i inni). Jeżeli słowo ma w języku (i odnotowały to słowniki i teksty) jakiś sens, a ktoś - dajmy na to pisarz - użyje go w nowym, często olśniewającym znaczeniu, to ty pewnie powiesz, że to nie jest sens tego słowa? Powiedz to historykom literatury, którzy piszą słowniki Mickiewicza, Norwida, Kochanowskiego - i gdy to robią, sprawdzają, jak definicja słowa działa w tych tekstach, tzn. jaki słowo uzyskuje tam sens. Jezus: w haśle mówi się "odpowiedź Jezusa", a nie "potencjalna odpowiedź Jezusa", "odpowiedź, której Jezus mógłby udzielić, a którą ktoś później wymyślił, zakładając oczywiście, że ta rozmowa odbyła się po łacinie, na co nie ma żadnych dowodów". No i źródła - wystarczą 2, skoro twierdzisz, że ich nie ma:
1) M. Głowiński, T. Kostkiewiczowa, A. Okopień-Sławińska, J. Sławiński, Słownik terminów literackich, Ossolineum 1998, s. 30. Cytat: Oto przykłady utworzonych na zasadzie anagramu (CAłKOWITEGO LUB CZęśCIOWEGO) rymów w poemacie "na plaży" T. Peipera...
2) B. i A. Podgórscy, Pantropy, kryptorytmy, szarady. Leksykon terminów szaradziarskich i pokrewnych, Wydawnictwo MAG, Gdynia 1994, s. 15. Przykłady anagramów: Bożenka-zebranko, Asyż-zarys, nożowiec-wrzeciono.
Pozdrawiam,
Deka_meron

text: Przyznam, że liczyłem na poważniejsze asy. Rozumiem, że skoro podajesz wyimki z dzieł, to nic lepszego w nich nie znalazłeś na potwierdzenie swojej linii. A oto, co dałeś radę wyszukać (przez cztery tygodnie wałkowania tematu):

text: 1. pojedyncze zdanie wyjęte z kontekstu, nie nobilitujące anagramu częściowego do rangi anagramu (jeśli ktoś napisze, że pierścionki robi się ze złota (prawdziwego lub sztucznego), to tombak od tego nie stanie się złotem, choć zdanie jest niczego sobie; historycy literatury mogliby to nazwać osadzeniem w kontekście albo po prostu skrótem myślowym);2. przykłady anagramów, które przede wszystkim obalają Twoją interpretację, jako że ani "zebranko" nie jest ułożone z części liter wyrazu "Bożenka", ani "Bożenka" z części liter wyrazu "zebranko". W tych przykładach anagramowano trochę wedle liter, trochę wedle głosek, ale za każdym razem z wykorzystaniem dokładniutko wszystkich cząstek, co do joty, nigdy niczego nie odrzucając, nigdy niczego nie pomijając, a o to przecież toczył się ten spór, prawda?Chyba już czas kończyć tę dyskusję. Szkoda Twojego i mojego czasu. ∟REPTAR≡обсуждение 13:45, 30 kwi 2008 (CEST)
Na Boga, widać, że dyskusja z tobą nie ma sensu, i wobec tego nie będę jej podejmował. Argumentów, które przedstawiam, nie rozumiesz. Jeżeli Bożenka-zebranko, Asyż-zarys niczego nie pomijają, to jestem Janem Pawłem II. Nie rozumiesz słownictwa, którym się posługuję i którym ty sam się posługujesz. I życzę powodzenia w dowodzeniu, że Rewia rozrywki to poważne źródło w tej debacie. Może ktoś (w piaskownicy) w to uwierzy.
deka_meron

text: Wariant 1. Rozpatrujemy litery. Wyrazu "Bożenka" nie da się ułożyć z liter wyrazu "zebranko", bo w "zebranko" nie ma "ż". Wyrazu "zebranko" nie da się ułożyć z wyrazu "Bożenka", bo w "Bożenka" nie ma "z" ani "r". Nie można więc twierdzić, że to anagram, ani według powszechnego rozumienia tego terminu, ani według Twojego (nie jest to układanie z liter typu skrzynka-krzak, skrzynka-zarys, skrzynka-kryza). Do tej pory głosowałeś za opcją, że można nie wykorzystać wszystkich liter, ale o ewentualnym równoczesnym dodawaniu to zupełna nowość. Gdyby pójść na to, to już naprawdę każde dwa dowolne wyrazy będą anagramami.Wariant 2. Rozpatrujemy litery i głoski, przyjmując, że RZ=Ż. Wtedy:    w jedną stronę: "Bożenka" → "Bo + RZ + enka" → "Bo + R + Z + enka" → "zebranko",    w drugą: "zebranko" → "Z + eb + R + anko" → "bo + RZ + enka" → "Bożenka". Przy założeniu RZ=Ż w każdym przejściu wykorzystuje się wszystko.Teraz możesz wybrać wariant. Jeśli wybierzesz pierwszy, musisz przyznać, że to nie jest anagram. Jeśli wybierzesz drugi, musisz się zgodzić, że wykorzystuje się wszystko. Tyle. ∟REPTAR≡обсуждение 17:52, 30 kwi 2008 (CEST)
thread_title:  Anagram wg źródeł 

message: Jeśli ktoś podaje przykładowe anagramy z pism szaradziarskich to powinien chyba również podać nazwiska autorów tych anagramów - Henry25 (dyskusja) 19:49, 29 sie 2010 (CEST)
thread_title: Nazwiska autorów