Dyskusja:Marian Rose

message: Wiosną 1958 roku rozpoczęto w Toruniu budowę własnej drużyny, która miała wystartować rok później w III Lidze Żużlowej. Trzon zespołu tworzyli vicemistrzowie Polski w kategori maszyn przystosowanych z 1953 roku, a byli to: Tadeusz Jaworski, Jerzy Wierzchowski, Alojzy Zakrzewski. Pozostałych postanowiono wyszukać z „ ulicy ” – „ Wtedy to po raz pierwszy pokazał się Marian Rose dwudziestopięcioletni instruktor nauki jazdy w LPŻ-cie i poprosił, aby pozwolono mu odbyć jazdę próbną. Zakończyło się upadkiem, ale obserwatorzy zgodnie orzekli, że z niego może być doskonały zawodnik. Tak też się stało ” – tak wspominał pierwsze kroki w żużlowym rzemiośle Mariana Rosego Jerzy Wierzchowski. Jeszcze w tym samym sezonie uzyskał licencję żużlową, a po raz pierwszy do prezentacji wyszedł 6 lipca 1958 roku w Toruniu, w meczu towarzyskim przeciwko rezerwom Unii Leszno. Na zakończenie przedpremierowego sezonu 9 listopada rozegrano pierwsze mistrzostwa Torunia, w których Marian Rose załapał się na najniższy stopień pudła, a zwycięzcą tych zawodów został Tadeusz Jaworski. 1959 rok był pierwszym ligowym sezonem drużyny LPŻ-u Toruń. Debiut Mariana Rosego w rozgrywkach trzeciej ligi miał miejsce 18 kwietnia w wyjazdowym meczu przeciwko Cracovii Kraków. Rose zaskoczył swoją postawą największych optymistów zdobył bowiem 13 punktów w pięciu startach. Pierwszy komplet punktów uzyskał 24 maja w wygranym u siebie spotkaniu z gdańskim Neptunem, było to zarazem pierwsze ligowe zwycięstwo LPŻ-u. Cały sezon torunianie zakończyli na przedostatnim miejscu, a Rose ze średnią ponad dwa punkty na bieg stał się liderem swojego zespołu. W następnym sezonie zapadła decyzja o likwidacji trzeciej ligi, azespoły przeniesiono do drugiej. Sezon nie przyniósł żadnych rewelacji Rose nadal górował w zespole, a drużyna zakończyła rozgrywki na ostatnim miejscu. W tym samym sezonie lider LPŻ-u Toruń zadebiutował w eliminacjach IMP kończąc na ćwierćfinale w Gnieźnie, gdzie z pięcoma punktami zajął 10 miejsce. Przełomowym w karierze Rosego był sezon 1961. W drużynie nie miał równych, aż sześciokrotnie w zawodach ligowych przywoził komplet punktów. Pomyślnie przebrnął eliminacje IMP i jako pierwszy torunianin wystąpił w finale tych rozgrywek w Rzeszowie zajmując 14 miejsce z dwoma punktami. W nagrodę za wysoką średnią biegopunktową ( 2,38 ) Główna Komisja Żużlowa wytypowała go do rozgrywek o Srebrny Kask na sezon 1962. Z powodu kontuzji, której nabawił się na początku sezonu nie uczestniczył w eliminacjach IMP oraz w części turniejów o Srebrny Kask, w którym mimo wszystko zdołał zająć jedno z czołowych miejsc, premowane awansem do finału Srebrnego i Złotego Kasku, gdzie zajął wysokie szóste miejsce. W lidze poprawił swój rekord w ilości zdobytych kompletów do ośmiu. W roku następnym mając 30 lat powołany został do kadry narodowej, plastron z orłem był dla niego wielkim wyzwaniem. Wystartował w eliminacjach do IMŚ, w których nie zawiódł pokładanych w nim nadzieji. Przeszedł przez kolejne rundy docierając, aż do finału kontynentalnego rozgrywanego we Wrocławiu. Na krajowym podwórku wypadł trochę gorzej docierając tylko do półfinału IMP. W lidze uzyskał średnią powyżej 2,5 punkta na bieg. W 1964 roku ponownie przystąpił do eliminacji IMŚ i podobnie jak przed rokiem zakończył na finale kontynentalnym w Slanach. Dostrzeżony przez działaczy został wytypowany do reprezentowania Polski w finale DMŚ, które odbyły się w Abensbergu w RFN. Polska zajęła ostatnie miejsce, a Rose zdobył tylko 2 punkty. Mimo tego niepowodzenia sezon mógł zaliczyć do udanych, w IMP dotarł do rybnickiego finału, gdzie z ośmioma punktani uplasował się na VIII pozycji. Wystąpił również w serii turniejów o Złoty Kask zajmując wysoką 7 lokatę. Kolejne dwa sezony okazały się najlepsze w karierze tego zawodnika. W eliminacjach IMŚ’65 udało mu się przebrnąć przez finał kontynentalny. Dało mu to możliwość startu w finale europejskim skąd jako rezerwowy trafił do finału światowego na Wembley. Także na krajowych torach spisywał się bardzo dobrze awansując do finału IMP, gdze zajął VII miejsce. W drugiej lidze nie miał konkurentów uzyskując najlepszą średnią biegopunktową – 2,91. Rok 1966 był zwieńczeniem jego dotychczsowej kariery. W IMŚ dotarł tradycyjnie już do finału konynentalnego, uzyskując awans jako rezerwa do finału europejskiego. Gdy się okazało, że w wyniku kontuzji dwóch zawodników, Waloszka ( Polska ) i Maresa ( Czechosłowacja ), Rose mógł wystartować na Wembley, niekompetencją popisali się urzędnicy z PZM-otu nie załatwiając na czas odpowiednich dokumentów przyczyniając się do jego absencji w turnieju. Wystartował także w DMŚ. W półfinale we Lwowie godnie zastąpił kontuzjowanego Pogorzelskiego, zdobywając komplet 12 punktów oraz nominację do finału we Wrocławiu. Wrocław okazał się dla niego szczęśliwy. Zdobył indywidualnie 11 punktów, a z drużyną złoty medal. Po turnieju powiedział dziennikarzom „ Jestem bardzo szczęśliwy, to moje największe osiągnięcie, o którym zawsze marzyłem. Najtrudniejszym rywalem na torze był Ove Fundin, z którym musiałem walczyć przez pełne trzy okrążenia, aby wyjść na prowadzenie. ”. W kraju Rose także odnosił sukcesy. Największym z nich było vicemistrzostwo Polski wywalczone na torze w Rybniku, gdzie nie był bez szans na złoto. Wygrywał również w wielu turniejach m.in. w : Srebrnej Ostrodze w Toruniu, Memoriale Raniszewskiego w Bydgoszczy oraz w Pucharze Federacji Gwardia na torach w Gdańsku i Bydgoszczy. W drugiej lidze ponownie był najlepszy z wynikiem średniej biegopunktowej 2,96. Sezon 1967 był dla Rosego bardzo pechowy. W ćwierćfinale IMŚ odpadł dzięki kontrowersyjnej decyzji sędziego, który wykluczył go z dwóch ostatnich biegów za rzekomo niebezpieczną jazdę. Z kolei kontuzja wyeliminowała go ze startu w eliminacjach IMP. Pozostała mu tylko liga, w której radził sobie doskonale uzyskując najlepszą średnią biegopunktową w karierze – 2,97. Drużyna, w której jeździł i jednocześnie był trenerem uplasowała się na wysokim piątym miejscu. Następne lata nie były już tak bogate w sukcesy. W 1968 roku odpadł z IMP już w ćwierćfinale, a z drużyną zajął VII miejsce. Sezon 1969 był także bezbarwny. Eliminacje IMP zaczął pomyślnie zajmując w ćwierćfinale w Ostrowie III miejsce, jednak kontuzja nie pozwoliła mu na start w półfinale. Drużyna sięgała dna i tylko Rose ratował jej honor plasując się na trzecim miejscu wśród drugoligowców ze średnią 2,62. Rok 1970 nie zapowiadał się pomyślnie dla Torunia. W pierwszym ligowym spotkaniu zostali rozjechani w Tarnowie przegrywając 54:24. Tydzień później torunianie zrehabilitowali się za wyjazdową wpadkę gromiąc u siebie Gwardię Łódź 58:19. Rose w tych zawodach zdobył komplet 15 punktów oraz ustanowił nowy rekord toru z czasem 72,3 sek. który do momentu przebudowy toru nie został pobity. Na dzień 19 kwietnia zaplanowano spotkanie wyjazdowe ze Stalą Rzeszów, gdzie po cichu liczono na zwycięstwo. Do pierwszego wyścigu wyjechali Ciepela i Happ z Rzeszowa oraz Rose i Jankowski z Torunia. Ze startu najlepiej wyszedł Rose na pierwszym wirażu nie opanował maszyny i uderzył głową w bandę. Dwóch jadących z tyłu zawodników zdołało go ominąć, trzeci ( Happ ) chcąc ominąć leżącego torunianina zahaczył go motocyklem powodując śmiertelne obrażenia. Mecz został przerwany. Tak przedwcześnie zakończyła się wspaniała kariera Mariana Rosego. Pogrzeb odbył się 24 kwietnia 1970 roku. W tym dniu życie w Toruniu zamarło prawie wszyscy towarzyszyli idolowi toruńskich kibiców w jego ostatniej drodze. Kondukt pogrzebowy o długości ok. 3 km. zgromadził blisko 50 tys. ludzi żegnając go na cmentarzu przy ul. Wybickiego.
--80.51.201.160 15:51, 8 sty 2006 (CET)Marcin Rygielski oraz --80.51.201.160 15:51, 8 sty 2006 (CET)Jacek Jaworski

message: Skąd jest ten tekst? Czy nie jest czasem z lub na podstawie H.Grzonki? Proszę więc nie usuwać źródła z treści artykułu ani tym bardziej kategorii. Pozdr. Pozdr. --A. ✉ 14:38, 9 sty 2006 (CET)
thread_title:  Źródło