Dyskusja:Władysław Boziewicz

message: W treści jest informacja, że "wstąpił do Wojska Polskiego" tylko że w 1914r. mógł co najwyżej zostać legionistą... bo takie było polskie wojsko przy Armii Austriackiej.
Napisane jest tak: 1 sierpnia 1914. wstąpił do wojska austriackiego jako jednoroczny ochotnik. W czasie wojny awansowany na podporucznika. Już na drugi dzień po wystąpieniu z armii austriackiej wstąpił do Wojska Polskiego...
Nie wynika z tego, że wystąpienie miało miejsce w 1914 r. Równie dobrze mógł to być rok 1918. Jasra (dyskusja) 18:37, 9 gru 2007 (CET)

message: Zmnieniłam nieprawdziwą informację: Pojedynki zakazane były dopiero od 1932 roku, chociaż Piłsudski postulował zakazanie ich w 1918. [Czyli w momencie publikacji kodeksu, w 1919 nie były jeszcze prawnie zakazane, jak to było podane w artykule]
* Pojedynki zakazane były dopiero od 1932 roku ? Kodeks Makarewicza uchylał dotychczasowe kodeksy, a one mówiły jednoznacznie:
Kodeks Karny Rzeszy z 15 maja 1871 :
§. 201. Wyzwanie na pojedynek bronią zabójczą oraz przyjęcie takiego wyzwania ulega karze osadzenia w twierdzy do sześciu miesięcy. 
§. 202. Jeżeli przy wyzwaniu wyrażono zamiar, że jedna ze stron ma zginąć, lub też zamiar ten wynika z obranego rodzaju pojedynku, natenczas stosuje się karę osadzenia w twierdzy od dwóch miesięcy do dwóch lat. 
§. 203. Osoby, przyjmujące i wykonujące zlecenie wyzwania (zastępcy wyzywającego) ulegają karze osadzenia w twierdzy do sześciu miesięcy. 
§. 204. Nie ma kary za wyzwanie i jego przyjęcie, niemniej kary na zastępców wyzywającego, jeżeli strony odstąpiły dobrowolnie od pojedynku przed jego rozpoczęciem. 
§. 205. Pojedynek ulega karze osadzenia w twierdzy od trzech miesięcy do lat pięciu. 
§. 206. Kto przeciwnika swego zabija w pojedynku, ulega karze osadzenia w twierdzy najmniej dwuletniego, a jeżeli pojedynek był tego rodzaju, że miał spowodować śmierć jednego z przeciwników, karze osadzenia w twierdzy najmniej trzechletniego. 
§. 207. Jeżeli przyczyną zabicia lub urazu cielesnego było umyślne naruszenie umówionych lub zwyczajem ustalonych zasad pojedynku, wówczas należy winowajcę, o ile w myśl poprzednich przepisów nie podlega surowszej karze, ukarać wedle ogólnych przepisów o zbrodni zabójstwa lub urazu cielesnego. 
§. 208. Jeżeli pojedynek odbył się bez sekundantów, można przypadającą karę podwyższyć aż do połowy, wszakże nie powyżej lat piętnastu. 
§. 209. Zastępcy wyzywającego, którzy poważme starali się o to, aby pojedynkowi zapobiec, sekundanci, niemniej przybrani do pojedynku świadkowie, lekarze i chirurdzy karze nie podlegają. 
§. 210. Kto umyślnie poduszcza inną osobę do pojedynku z osobą trzecią, zwłaszcza okazywaniem jej pogardy lub zagrożeniem nią, ten w razie, jeżeli pojedynek się odbył, ulega karze więzienia najmniej trzechmiesięcznego. 
Kodeks Tagancewa z 1903 :
481. Winny pojedynku będzie karany: zamknięciem w twierdzy na czas do roku jednego.
Jeśli wyzywający na pojedynek i przyjmujący wyzwanie przybyli na miejsce umówione, ale nawet broni dobyli lub ją do walki przygotowali, lecz z powodu okoliczności niezależnej od ich woli, pojedynek nie nastąpił, winowajca będzie karany: zamknięciem w twierdzy na czas do miesiąca jednego.
482. Winny pojedynku, jeśli zadał przeciwnikowi bardzo ciężkie uszkodzenie ciała, lub pozbawił go życia, będzie karany: zamknięciem w twierdzy na czas do lat czterech.
Jeśli przy tem umówiona była walka na śmierć, winowajca będzie karany: zamknięciem w twierdzy.
483. Sekundant, winny dopuszczenia świadomie do pojedynku z warunkiem walczenia na śmierć, jako też osoba, świadomie przyczyniająca się do umówienia takiego warunku, jeśli w pojedynku takim spowodowano bardzo ciężkie uszkodzenie ciała lub śmierć, ulegnie karze: zamknięcia w twierdzy na czas do roku jednego.
484. Winny pojedynku bez sekundantów, będzie karany: zamknięciem w twierdzy do lat trzech.
Jeśli w takim pojedynku spowodowano bardzo ciężkie uszkodzenie ciała lub śmierć, to ten, kto je spowodował, będzie karany: zesłaniem na osiedlenie. [kara zamieniana na ciężkie więzienie]
485. Winny wyzwania na pojedynek osoby urzędowej z powodu pełnienia przez nią obowiązków służbowych będzie karany: aresztem na czas do miesięcy trzech.
Jeśli takiego wyzwania dopuszczono się względem zwierzchnika w służbie państwowej lub społecznej, winowajca będzie karany: zamknięciem w twierdzy na czas do roku jednego.
486. Winny świadomego uchybienia w pojedynku, na szkodę przeciwnika, warunkom pojedynku będzie karany: zamknięciem w domu poprawy.
Jeśli przy tem winowajca spowodował barcie ciężkie uszkodzenie ciała przeciwnikowi lub pozbawił go życia, będzie karany albo za bardzo ciężkie uszkodzenie ciała, albo za zabójstwo.
Tym samym karom i na tej samej zasadzie ulegają: podżegający do uchybienia na szkodę przeciwnika warunkom pojedynku: sekundant, który świadomie dopuścił takiego uchybienia, i osoba, świadomie przyczyniająca się do tego.
487. Podżegający do wyzwania lub przyjęcia wyzwania na pojedynek albo do wznowienia pojedynku, jeśli pojedynek nastąpił, będzie karany: zamknięciem w twierdzy na czas do roku jednego.
Nie ulegają karze:
1) osoby, które pośredniczyły w wyzwaniu
2) sekundanci, jako też osoby, współdziałające przy pojedynku, z wypadkiem przypadków, przewidzianych w artykułach 483 i 486;
3) lekarz, udzielający pomocy lekarskiej przy pojedynku
488. Winny zawarcia układu z przeciwnikiem, uzależniającego samobójstwo jednego z nich od lodu lub innego umówionego przypadku, jeśli wskutek takiego układu nastąpiło, będzie karany: ciężkiemi robotami na czas do lat ośmiu.
Jeśli wskutek takiego układu nastąpiło tylko usiłowanie samobójstwa , nie dokończono z powodu okoliczności niezależnej od woli układających się, winny zwarcia układu będzie karany: zamknięciem w domu poprawy. 
Tym samym karom i na tej samej zasadzie ulega tak podżegający do układu, jak i przyczyniający się do jego zawarcia.
Austriacka ustawa karna z 1852 :
§. 158. Kto kogo z jakiejkolwiekbądź przyczyny do walki na broń zabójczą wyzywa, i kto na takowe wyzwanie do walki staje; ten popełnia zbrodnię pojedynku.
§. 159. Zbrodnia takowa, jeżeli żadne z niej nie wynikło zranienie, ukaraną być ma więzieniem od sześciu miesięcy do jednego roku.
§. 160. Jeżeli w pojedynku nastąpiło zranienie, wówczas orzeczoną być powinna kara więzienia od jednego roku do lat pięciu. Jeżeli zaś w następstwie pojedynku jest jeden ze skutków, w paragrafie 156 oznaczonych , wówczas takowy ukarany być winien ciężkiem więzieniem od pięciu do lat dziesięciu.
§ . 161. Jeżeli z pojedynku wynikła śmierć jednego z pojedynkujących się, natenczas zabójca ukaranym być ma ciężkiem więzieniem od dziesięciu do lat dwudziestu.
§. 162. W każdym razie wyzywający na dłuższy czas skazanym być winien, niżeliby był skazanym, gdyby sam był wyzwanym.
§. 163. Kto do wyzwania albo do rzeczywistego wystąpienia jednej lub drugiej strony na plac bitwy pobudzał, łub w inny sposób rozmyślnie przyczyniał się,
albo temu, który starał się odwrócić wyzwanie, wzgardą zagrażał lub ją okazywał; ten ukaranym być winien więzieniem od sześciu miesięcy do jednego roku; a jeżeliby sześciu miesięcy do jednego roku, a w miarę wielkości ich wpływu i nastąpionego złego, nawet aż do łat pięciu.
§. 165. Karygodność zbrodni pojedynku uchyla się:
a) od wyzywającego, jeżeli ten nie stawił się do boju;
b) od tego, równie jak od wyzwanego, jeżeli wprawdzie do boju wystąpili, lecz od pojedynku przed rozpoczęciem onegoż dobrowolnie odstąpili;
c) od wszystkich innych spółwinowajców, jeżeli z czynną gorliwością sprowadzić usiłowali dobrowolne odstąpienie od pojedynku, i tenże w samej rzeczy do skutku nie przyszedł, jego wpływ szczególniej ważnym był, i zranienie albo nawet i śmierć nastąpiła, od jednego roku do lat pięciu.
§. 164. Ci, którzy się za pomocników czyli tak zwanych sekundantów na stronę jednego z pojedynkujących się do boju stawili; ukarani będą więzieniem od sześciu miesięcy do jednego roku, a w miarę wielkości ich wpływu i nastąpionego złego, nawet aż do łat pięciu.
§. 165. Karygodność zbrodni pojedynku uchyla się:
a) od wyzywającego, jeżeli ten nie stawił się do boju;
b) od tego, równie jak od wyzwanego, jeżeli wprawdzie do boju wystąpili, lecz od pojedynku przed rozpoczęciem onegoż dobrowolnie odstąpili;
c) od wszystkich innych spółwinowajców, jeżeli z czynną gorliwością sprowadzić usiłowali dobrowolne odstąpienie od pojedynku, i tenże w samej rzeczy do skutku nie przyszedł.
Pilot Pirx (dyskusja) 13:51, 24 lut 2017 (CET)
thread_title: Zakaz pojedynków