Dyskusja:Józef Ankwicz

message: "po milczącej, całonocnej debacie stwierdził, że milczenie jest zgodą na warunki Rosji, czyli koniec Polski" 
*1 - II rozbiór nie był końcem Polski
*2 - Józef Gierowski podaje, że "zaprzedany zaborcom marszałek Stanisław Bieliński uznał milczenie za znak zgody i traktat z Prusami został zawarty i ratyfikowany" (Historia Polski 1764-1864)
Kogoś, kto potrafi to wyjaśnić, proszę o wpis na mojej stronie dyskusji
Waćpan (dyskusja) 19:06, 28 lut 2009 (CET)
Wygląda że i Ankwicz i Bieliński "stwierdzili" to wspólnie.
Henryk Schmitt "Dzieje Polski XVIII i XIX wieku”  Kraków 1867 tom 3 s 184n dłuższy cytat gdy z jest to zajmującą sprawą, pisownia oryginału "Gdy sejm był zajęty słuchaniem sprawozdań rozmaitych deputacyi powyznaczanych do zbadania czynności komisyj naczelnych, przyczem mnogie wykrywały się nadużycia powciskanych przez Targowicę na wysokie stanowiska, wystąpił (21 września) [ambasador Prus] Buchholtz z żądaniem bezzwłocznego ratyfikowania ugody zawartej z jego dworem, i to przed układem handlowym i przed gwarancyą moskiewską. Poparł go [carski ambasador] Siewers, łagodząc poparcie obietnicą, że wpływem swoim będzie się starał wyjednać Rzpltej korzyści handlowe, jeżeli ratyfikacya żądana nie będzie odmówioną. Słusznem było oburzenie sejmu na takie lekceważenie powagi jego, odejmujące mu cień nawet jakiejkolwiek samodzielności. Opozycya szczególniej nie chciała żadną miarą przyzwolić na ratyfikacyą, a niektórzy tknięci do żywego tem nieustannem deptaniem godności narodowej, mówili ogniście przeciw niegodziwości obu rządów rozbiorczych, które pogwałcały wszelkie boskie i ludzkie prawa. Nie oszczędzano Katarzyny, chociaż główne pociski miotano przeciw wiarołomnemu królowi pruskiemu. Przez dwa dni groził Siewers, lecz trzeciego (tj. 23 września) postanowił uciec się znów do środków gwałtownych. Uwięziwszy Szydłowskiego, Mikorskiego, Krasnodębskiego i Skarżyńskiego, którzy najostrzej występowali przeciw ratyfikacyi, wysłał znów Rautenfelda z wojskiem, aby wymusić na sejmie przyzwolenie. Gosławski oświadczył, że nie pozwoli na zagajenie, dokąd uwięzieni posłowie nie wrócą do sejmu, w czem go wszyscy poparli. Wyprawiono więc obu kanclerzy do Siewersa z żądaniem uwolnienia powięzionych, lecz wyprawieni wrócili z odmowną odpowiedzią. Tu przypomniał Gosławski sejmowi jego własną uchwałę (z 6 lipca), że w razie targnięcia się na osobę lub mienie  któregokolwiek z sejmujących, sejm się rozejdzie natychmiast, i żądał dopełnienia tejże, a gdy żądaniu jego się stało się zadosyć, wyszedł z protestacyą i nie był już na żadnem z posiedzeń następnych. Tymczasem chciał marszałek zagaić posiedzenie, ale opozycya przeszkadzała temu najuporczywiej. Po dwugodzinnych sporach radził król wysłać ponowną deputacyą o uwolnienie uwięzionych. Około północy wrócili wysłani z odpowiedzią Siewersa, że nawet w razie wyraźnego z Petersburga rozkazu, aby ich wypuścił, wziąłby na siebie niewykonanie tegoż. I teraz nie ustawał opór przeciw zagajeniu, a nawet gdy Ankwicz chciał podać projekt oświadczenia o tem porwaniu posłów wbrew prawu, co bez zagajenia sesyi stać się nie mogło, nie chciała opozycya pozwolić na czytaniie projektu. Raczyński zań mniemał, że możnaby wysłuchać w milczeniu odczytania projektu ratyfikacyi, ale i na to nie chciano przystać. Wtedy dopiero, gdy Rautenfeld oświadczył królowi, że każe wejść wojsku do sali, jeżeli opór dłużej trwać będzie, nastąpiło głuche milczenie, wśród którego odczytano ów projekt. Marszałek pytał trzykrotnie o zgodę, lecz nikt nie odpowiadał, co Ankwicz wytłumaczył jako przyzwolenie."
Józef Szujski "Dzieje Polski tom 4 (1668 - 1795)" Lwów 1866  s 699 "Około godziny 4 rano oświadcza królowi Rautenfeld, że w razie dłuższego oporu wojsko do izby wprowadzi. Następuje czytanie projektów, a marszałek pyta trzykroć o zgodę. Nikt się nie odzywa. 'A więc wnioski przyjęte' konkluduje Ankwicz i marszałek."
Paweł Jasienica "Dzieje Agonii" wydanie 2 1983 s 506 (pisane IX 1966 - VI 68) "Gdy generał zerwał się by wprowadzić do sali sołdatów Józef Ankwicz rzucił uwagę, że milczenie oznacza zgodę. Natychmiast podchwycił tę myśl tępy, nie umiejący przemawiać Stanisław Bieliński. Jednym tchem trzykrotnie zapytał: 'Czy Sejm daje delegacji moc bezwarunkowego podpisania traktatu z Prusami?' Odpowiedziała mu cisza. Marszałek uznał ją za wyraz zgody stanów i polecił wpisać 'uchwałę' do  protokołu. W listopadzie, podczas jednej z ostatnich sesji, na wniosek tegoż Ankwicza wyznaczono Bielińskiemu 100 tysięcy złotych gratyfikacji. Przez cały czas obrad żył on na łaskawym chlebie Sieversa, brał od niego żołd." Pilot Pirx (dyskusja) 22:18, 25 sie 2012 (CEST)
thread_title:  koniec Polski ??