Dyskusja:Kościelec (województwo małopolskie)

message: Źródła historyczne podają, że nazwa wsi wywodzi się od słowa „kościół” – po łacinie „costellum”, bądź od relikwii (kości), których duża ilość znajduje się w tutejszym kościele.
Kościelec jest jedną z dziesięciu gmin dawnego powiatu pińczowskiego. Wioska ta leży w odległości około dziewięciu kilometrów na wschód od Proszowic. 
Głównym i najbardziej charakterystycznym punktem, rzec by można – znakiem rozpoznawczym jest kościół romański z 1230 roku. Jego budowa związana była z istnieniem w tym miejscu (w XIII wieku) dużego ośrodka dóbr kościelnych, obejmujących także Piekary, Szczytniki i Kowalę. Osady te pełniły rolę służebną wobec Kościelca.
Patronem wsi jest święty Jacek. Legenda głosi, że święty uczynił cud i uratował mieszkańców Kościelca od klęski głodu. Zachowała się legenda, która o owym cudzie opowiada. Legendę tę zna większość (zwłaszcza starszych) mieszkańców Kościelca.
O osobie świętego Jacka przypomina mieszkańcom Kościelca figurka, która stoi na „ulicy” noszącej imię tego świętego. Na ręku trzyma Matkę Boską. Dlaczego? Na to pytanie może odpowiedzieć legenda: Kiedyś święty Jacek przebywał na wschodzie Polski, gdzie nauczał innowierców wiary chrześcijańskiej. Zdarzyło się, że innowiercy podpalili świątynię, w której akurat przebywał święty. Kościół stanął w płomieniach. Poparzony ksiądz (święty Jacek) chwycił w pośpiechu Najświętszy Sakrament. Nagle daje się słyszeć głos: „Syna mojego wziąłeś a Mnie zostawiłeś?!”. Święty Jacek zaraz się opamiętał i zabrał również figurę Matki Boskiej. Odtąd figura Maryi towarzyszy świętemu…

message: Przeniosłam z głownego hasła, nie wiem, gdzie ją umieścić  Grabi 17:40, 29 kwi 2006 (CEST)
Z figurką św. Jacka jest związana legenda:
Koło Krakowa, w rozkosznej dolinie, 
Gdzie modra Wisła srebrną wstęgą płynie, 
Leży Kościelec, wieś piękna, wesoła. 
Sady i niwy wieńczą ją dookoła. 
Na tej to ziemi rolnik pracowity 
Owoc swej pracy zbiera plon obfity. 
Żyje tam naród wesoły zamożny, 
To pracowity, dobry i pobożny. 
Było to właśnie pod wieczór soboty. 
W polu dojrzewa kłos pszenicy złoty, 
A jęczmień ostrym wąsem najeżony, 
Na sierp czekając, pokrywał zagony. 
Już gospodarze sprzątają stodoły, 
Parobki jarzma gotują na woły, 
Dziewczęta hoże przy głośnej gawędzie 
Pachnącą rutę zrywają na grzędzie 
A w chacie, siedząc przy kominie, 
Prostą wieczerzę warzą gospodynie. 
I cała wioska krząta się tak żywo, 
By w poniedziałek już rozpocząć żniwa. 
Lecz, o jak płonne są ludzkie nadzieje, 
Jutro zapłacze ten, kto dziś się śmieje 
Boskich wyroków nikt zgłębić nie zdoła. 
O wiosko dzisiaj szczęśliwa, wesoła,  
Ty wkrótce poznasz, na jakie odmiany 
Człowiek w tej życia pielgrzymce skazany. 
Nagle się wicher od północy zrywa 
I błękit nieba chmurami zakrywa 
Runął grom, niebo i ziemia zadrżała 
A grad rozdarta chmura wysypała. 
I leci z szumem, trzaskiem i hałasem, 
I ścina kłosy, ach ścina przed czasem. 
Przeminął dzionek i niebo się śmieje. 
Ale na polu już znikły nadzieje. 
Łzom gorzkim radość ustąpić musiała 
Kiedy na pole wyszła wioska cała. 
Ach cóż się teraz dziać będzie z nami 
I co z naszymi poczniem dziadkami?  
Wtem wójt gromady z posiwiałym włosem 
Takim do wszystkich odzywa się głosem: 
- Słuchajcie jeno, słuchajcie gromada! 
Tutaj już żadna nie pomoże rada, 
Ale Bóg w ciężkiej pomoże nam biedzie 
Oto ksiądz Jacek wprost tu do nas jedzie. 
- Ksiądz Jacek! – Wszyscy radośnie krzyknęli. 
Z uszanowaniem czapki z głowy zdjęli. 
- Czegóż to smutni pobożni wieśniacy? 
- Ach patrzaj księże. Owoc naszej pracy! 
Oto tu leży połamane zboże, 
Już nikt nam w biedzie pomóc nie może. 
- Ach ludku Boży! Kto się Boga boi 
Takiemu rozpacz nigdy nie przystoi. 
Lecz gdy was ciężka dziś tropi niedola 
Rzeknijmy wszyscy: Stań się twoja wola! 
To rzekłszy, na kolana pada 
A z nim przyklękła cała gromada: 
- Wszak mocny Boże, Miłosierny Panie 
Daj niech to zboże złamane powstanie. 
Jakoś zasmucił pociesz lud twój wierny 
Pokaż o Panie jakoś Miłosierny! 
W ten wójt powstaje i woła: - cud wkoło! 
Cud – powtarza gromada zdziwiona – 
Jakiego ziemia jeszcze nie widziała! 
- Wszakże z radości nie myli nas oko 
Kłosy wznoszą się wysoko! 
A każdy kłosek ze źdźbłem swym spokojny 
Pięknej niż pierwej pokrywał zagony. 
Ach, księże Jacku! Wszak to prośby wasze 
Gradem złamane wzniosły kłosy nasze! 
- Nie mnie, lecz Bogu nichaj będzie chwała 
To co widzicie - moc Jego zdziałała 
To rzekłszy, lud pobłogosławił 
I do Krakowa Wisłą się przeprawił.
thread_title: tekst legendy

message: Wg Słownika geograficznego Królestwa Polskiego t. IV, który podajecie w źródłach, Św. Jacek dokonał cudu w Kościelcu pow. chrzanowski, obecnie dzielnicy Chrzanowa. Czyli jak jest z tym Św. Jackiem?
thread_title:  Św. Jacek 

message: Należy do parafii Proszowice
thread_title:  Górka Stogniowska nie należy do parafii Kościelec