Dyskusja:Święto Pracy

message: Dlaczego nie ma wzmianki o tym, że na ziemiach Polski oficjalnie zaczęto obchodzić 1 maja za rządów Hansa Franka?
Co za prawacka propaganda w GG i na terenach okupowanych wprowadzono Narodowe Święto Pracy którego uczestnikami byli tylko Reich i volksdeutsche wszyscy podludzie czyli Żydzi,Polacy uczestniczyć w nim nie mogli.
Międzynarodowe Święto Pracy w Polsce zostało oficjalnie uznane po wojnie
-----------------------
Przydałaby się informacja od kiedy święto 1 - Maja jest świętem państwowym na ziemiach polskich.
Kto wprowadził to swięto jako święto państwowe.
Wielu by się zdziwiło.
A to że kościół katolicki zawłaszcza to święto wprowadzając święto Józefa Robotnika,stara katolicka metoda.
* Jeśli kto zawłaszczył to komuniści.
thread_title:  1 maja w Polsce i naziści 

message: Linki do zdjęć pomnika nie działają.
Trang Oul 19:25, 18 maja 2007 (CEST)
thread_title:  Niedziałające linki 

message: Wyciąłem komunistyczną propagandę:podejmowano próby marginalizacji tego święta przez powiązane z rządem grupy kapitałowe i pracodawców. Mimo tego,
To nie jest Trybuna Ludu.Xx236 13:42, 12 cze 2007 (CEST)
thread_title:  POV 

message: Gdzie i kiedy bezwględna prawicowa policja napadła na spokojnych lewicowców po 1989? Xx236 13:47, 12 cze 2007 (CEST)
replies: text: W ogóle to się roi od jakiś głupot - "Po roku 1989 manifestacje partii lewicowych i organizacji robotniczych są nadal organizowane każdego 1 maja. Często dochodzi podczas nich do starć demonstrantów z organizacjami skrajnej prawicy." Bardzo ciekawe, gdzie i kiedy doszło/dochodzi do starć z 'organizacjami skrajnej prawicy' ? Skrajna Prawica to organizacje typu Krew i Honor czy Combat 18 ktore w Polsce bagatela w przedbiegach liczą sobie może max 1000 członków...zresztą może jakieś przypisy odnośnie tych starć? Bez źródła usunę podobne zdania bo Wikipedia to nie 'NIE' albo 'Trybuna Ludu'. --DumnyPolak (dyskusja) 01:53, 26 mar 2009 (CET)
* Akurat w latach dziewięćdziesiątych 1 maja zawsze dochodziło do ostrych spięć, czy można to nazwać starciami, to już nie pamiętam, w każdym razie jednak zawsze "działo się". Od kilku lat dzień ten ie robi już większego wrażenia.
thread_title:  Starcia z policją - wyciąłem 

message: Artykuł na niskim poziomie. Całość poświęcona faktycznie wydarzeniom z XIX w., do którego odwołują się propagatorzy święta. Brak informacji o recepcji święta na świecie, tradycjach świętowania i ideologii 1 maja - bo nie wszędzie był ona wcale taka sama. Poza tym wszystko totalnie przeredagować. Mateusz Otta (dyskusja) 00:05, 12 maj 2009 (CEST)
thread_title:  Poziom artykułu 

message: Nie ma w artykule ani słowa o 1 maja w II RP w okresie 1918 – 1939 roku! Wszak Polska była wówczas wolnym krajem i warto napisać jak to wówczas ze świętem 1 maja było. Jeszcze trochę i przeczytamy w Wikipedii że tylko komuniści obchodzili święto 1 maja.
* Dokładnie. Zobacz Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z 17 kwietnia 1920 w przedmiocie zawieszenia działania ograniczeń, dotyczących pochodów i zebrań w dniu 1 maja 1920 r. (Dz.U. 1920 nr 34 poz. 198) Pilot Pirx (dyskusja) 20:24, 25 maj 2019 (CEST)
thread_title:  Okres międzywojenny 

message: 1 MAJA W POLSCE. Historyczną uchwałę o świętowaniu 1 Maja we wszystkich krajach i corocznych manifestacjach w tym dniu powziął I Kongres II Międzynarodówki zwołany w Paryżu 14 lipca 1889 r. Uchwała ta miała na celu przede wszystkim wzmożenie walki o realizację 8-godzinnego dnia pracy i jednocześnie podkreślenie wspólnoty interesów międzynarodowego proletariatu. Apel Kongresu Paryskiego natrafił na podatny grunt w całej Polsce, we wszystkich trzech zaborach. Największy jednak oddźwięk miały hasła majowe w Królestwie Polskim, gdzie świadomość klasowa proletariatu była stosunkowo największa i gdzie ucisk socjalny splatał się ze szczególnie wyrafinowanym uciskiem narodowym ze strony caratu. Już pierwszy obchód święta majowego w roku 1890 przeszedł oczekiwania socjalistów polskich. Odezwa II Proletariatu wydana w przededniu 1 Maja — głównie dzięki energii i ofiarności Marcina Kasprzaka — wyjaśnia znaczenie tego święta, wskazuje na konieczność walki o 8-godzinny dzień pracy i kończy się wezwaniem do zgodnego wystąpienia. W Warszawie 1 Maja 1890 r. strajkowało około 8 tysięcy robotników; niektóre większe zakłady metalowe były nieczynne. Wybitny udział w zorganizowaniu tego wystąpienia wziął wysłannik polskiej emigracji socjalistycznej, skupionej wówczas w Szwajcarii, Stanisław Padlewski. We Lwowie część robotników porzuciła pracę, w podwórzu ratuszowym odbyło się zgromadzenie ludowe. Dużą rolę w przygotowaniu święta majowego odegrał tu wysłannik polskiej emigracji socjalistycznej Stanisław Kasjusz. W miejscowości Bielsko-Biała wojsko strzelało do demonstrujących robotników, zabijając kilku spośród nich. W roku 1891 święto majowe w zaborze rosyjskim przygotowały już dwie organizacje socjalistyczne — II Proletariat i Związek Robotników Polskich. W ważniejszych ośrodkach przemysłowych rozpowszechniano pierwszomajową broszurę agitacyjną. Pojawiły się pierwsze piosenki majowe: „Oto nadszedł maj uroczy” i „Ludu roboczy poznaj swą siłę”. Mimo zarządzeń policji i masowych aresztowań 1 Maja 1891 r. strajkowało w Warszawie, a także po raz pierwszy na prowincji ogółem ok. 25 tysięcy robotników. W Żyrardowie święto majowe dało początek czterodniowemu strajkowi, który objął 9 tysięcy robotników. W Łodzi doszło do incydentu w fabryce Poznańskiego. Spoliczkowany przez jednego z robotników fabrykant wezwał na pomoc wojsko carskie. W roku 1892 wystąpienie majowe w Łodzi przerodziło się w sześciodniowy strajk powszechny robotników miasta i okolic (Zgierz, Pabianice). Wysunięto żądanie 8-godzinnego dnia pracy i 15% podwyżki płac. Odbywały się tłumne zebrania i spacery manifestacyjne ze śpiewem hymnów rewolucyjnych i patriotycznych. Dla stworzenia pretekstu do użycia siły zbrojnej gubernator piotrkowski Miller sprowokował rozruchy antyżydowskie, w których wzięli udział tzw. „pobytowcy” (złodzieje i recydywiści) z Bałut. 6 maja władze carskie ogłosiły w Łodzi stan wojenny. Robotnicy pozbawieni scentralizowanego kierownictwa (II Proletariat rozbity był przez aresztowania, zaś Związek Robotników Polskich nie był w stanie pokierować akcją) przystępowali stopniowo do pracy. Liczba ofiar krwawego tygodnia wynosiła kilkudziesięciu zabitych, 200 rannych, 900 aresztowanych. Strajk powszechny w Łodzi — pierwszy na ziemiach polskich strajk powszechny — przeszedł do historii pod nazwą „buntu łódzkiego”. Następne rocznice majowe przyniosły dalsze rozszerzanie się akcji na coraz to nowe ośrodki Królestwa Polskiego — Zagłębie Dąbrowskie, Częstochowę, Radom, Białystok i inne. SDKPiL i PPS starały się nadać obchodom majowym charakter odpowiadający ideologii tych partii. W Galicji odbywały się — mimo represji policyjnych — coroczne zgromadzenia publiczne organizowane przez PPSD. W zaborze pruskim z okazji 1 Maja PPS urządzała zebrania w Poznaniu, Gnieźnie, Inowrocławiu i innych. Na Śląsku rozpowszechniony był zwyczaj wywieszania w noc przed 1 Maja czerwonych sztandarów. W roku 1 90 0 doszło w Warszawie do burzliwej manifestacji znanej pod nazwą „bitwy pod Sans-Souci”. W niedzielę 29 kwietnia — w ostatnią niedzielę przed świętem majowym — z inicjatywy PPS (SDKPiL po represjach policyjnych lat ubiegłych znajdowała się jeszcze w stadium odbudowy) uformował się w Alejach Ujazdowskich wielotysięczny pochód, zdążający z pieśnią „Czerwony sztandar” na ustach w kierunku pomnika Mickiewicza. Kroczyli obok siebie robotnicy z PPS, SDKPiL i Bundu. Zwiększone siły wojskowo-policyjne, którym przewodził carski generał-gubernator Imeretyński. rozproszyły pochód. Do szczególnie ostrego starcia doszło przed restauracją Sans-Souci, które spowodowało następnie masowe aresztowania. Obchód majowy w roku 1904 przybrał szerokie rozmiary w Warszawie, Łodzi, Zagłębiu Dąbrowskim, Częstochowie, Radomiu, Lublinie, Suwałkach itd. Marcin Kasprzak, zaskoczony w czasie drukowania odezwy pierwszomajowej w tajnej drukarni SDKPiL w Warszawie, stawił zbrojny opór, zabijając pięciu żandarmów i policjantów carskich. W roku 190 5, w okresie rewolucji, święto pierwszomajowe wypadło szczególnie imponująco w Warszawie, Łodzi, Częstochowie i Zawierciu. Najliczniejsza i najbardziej bojowa była demonstracja w Warszawie przygotowana przez SDKPiL; dużą rolę odegrał wówczas Feliks Dzierżyński. Wzięło w niej udział 20 tysięcy manifestantów. W Alejach Jerozolimskich kozacy przypuścili szarżę. Pod kopytami ich koni i ciosami szabli padło około 50 zabitych, a około 100 odniosło rany. Na znak protestu warszawska organizacja SDKPiL ogłosiła na dzień 4 maja strajk, który przybrał charakter strajku powszechnego, a III Zjazd SDPRP potępił masakrę zorganizowaną przez rząd carski, wyrażając pełną solidarność z wyzwoleńczą walką proletariatu polskiego. Lata reakcji i spotęgowanego terroru, a następnie lata ożywienia rewolucyjnego znalazły swoje odbicie w obchodach pierwszomajowych w Polsce. W okresie I wojny światowej SDKPiL i PPS-Lewica nie były w stanie wyprowadzić mas na ulicę, starały się jednak uczcić święto proletariackie wzmożoną agitacją antyimperialistyczną. Po odzyskaniu niepodległości dzień 1 Maja stał się przeglądem sił bojowych proletariatu w walce o socjalizm. Rokrocznie w tym dniu demonstrowały masy robotnicze bądź pod sztandarami KPP, bądź też PPS czy Bundu. Manifestacje organizowane przez nielegalną partię komunistyczną były z reguły atakowane przez policję i pocią0 'y za sobą liczne ofiary. W roku 1919 dziesiątki tysięcy robotników Warszawy, Łodzi, Zagłębia i innych ośrodków demonstrowały w pochodach komunistycznych pod hasłem: „Niech żyje władza Rad Delegatów Robotniczych miast i wsi”. Komunistyczna demonstracja majowa roku 1 9 2 0 była przede wszystkim demonstracją antywojenną, wzywającą do walki o pokój z Rosją Sowiecka. W roku 1922 i 1923 Komitet Centralny KPP próbował zorganizować wspólną z wszystkimi partiami socjalistycznymi demonstrację pierwszomajową w imię hasła utrzymania 8-godzinnego dnia pracy, walki z drożyzną i bezrobociem, walki o wolność zebrań, strajków, prasy itd. Porozumienia w tej sprawie nie osiągnięto. Z podobną propozycją wystąpił Komitet Centralny KPP i Komitet Centralny Związku Młodzieży Komunistycznej w roku 1 9 2 6, lecz również bezskutecznie. W trakcie demonstracji majowej w tym roku bojówka PPS usiłowała uniemożliwić połączenie się demonstracji komunistycznej z pochodem PPS «otwierając ogień do komunistów; zabitych zostało wówczas sześciu robotników, a kilkudziesięciu zostało rannych. Podobny przebieg nawet w jeszcze większym zakresie miała demonstracja 1 Maja w roku 1 928. W latach trzydziestych cechą charakterystyczną demonstracji pierwszomajowych był masowy udział chłopów, zwłaszcza na tzw. Kresach. Częstokroć dochodziło tu do krwawych starć z policją. Pamiętny był szczególnie 1 Maja w roku 1935 pod miasteczkiem Kołki na Wołyniu, gdzie padło wielu zabitych i rannych. W latach 1936 — 3 8, a zwłaszcza w roku 1936, święto majowe obchodzone było pod hasłem jednolitego i ludowego frontu antysanacyjnego, pod hasłem obrony zagrożonej przez hitleryzm niepodległości Polski. W Warszawie, Łodzi, Zagłębiu, Krakowie, Lwowie i w dziesiątkach innych miast wraz z komunistami szli członkowie PPS, całe organizacje tej partii, szli chłopi-ludowcy niosąc zielone sztandary. W okresie okupacji hitlerowskiej mimo srożącego się terroru święto majowe nie uległo zapomnieniu. Zwłaszcza od roku 1 9 4 2 — z chwilą powstania PPR, w dniu 1 Maja w wielu miastach polskich wywieszano czerwone sztandary, na murach domów pojawiały się antyhitlerowskie napisy wzywające do czynnej walki z najeźdźcą. PPR wspólnie z Gwardią Ludową, a następnie Armią Ludową, wspólnie ze Związkiem Walki Młodych wzmagały w tym dniu antyhitlerowską akcję sabotażu i dywersji. 1 Maja w roku 1944 stał się dniem walki o szeroki antyhitlerowski front narodowy. Wspólna odezwa KC PPR i CKW RPPS wzywała do wywalczenia wolnej, demokratycznej Polski ludu pracującego miast i wsi. 1 Maja w roku 1945 — pierwsze święto majowe w Polsce Ludowej — przebiegło pod hasłem walki o ostateczne zwycięstwo nad hitleryzmem, o odbudowę zniszczonego kraju, o zespolenie sił demokratycznych całego narodu, o budowę socjalizmu. Odtąd obchody majowe nabierają cech święta ogólnonarodowego. Corocznie w dniu 1 Maja klasa robotnicza i wszyscy ludzie pracy w Polsce wraz z milionami ludzi pracy na całym świecie świętują dzień 1 Maja, który stał się symbolem socjalizmu. 
Encyklopedia Powszechna 1957
Tadeusz Daniszewski s. 120-123
thread_title:  1 maja w Polsce  - obszerny artykuł do wykorzystania  

message: Ludzie, spaść można z krzesła, jak się to czyta! Anguilla to terytorium zależne Wielkiej Brytanii, nie oddzielne państwo! Jak wy tak piszecie, to ja wam powiem, że Barbados to kolonia Ukrainy. 109.95.115.233 (dyskusja) 11:16, 21 kwi 2024 (CEST)
thread_title:  Anguilla państwem?