Dyskusja:Czasownik modalny

message: "czasownik, który wymusza obecność inny czasownik"
w pierwszym odruchu poprawiłbym na
"czasownik, który wymusza obecność innego czasownika"
ale brzmi to dla mnie na tyle egzotycznie, że zasiało wątpliwość: może po prostu nie zrozumiałem intencji?
Jbw56 (dyskusja) 14:56, 12 lip 2011 (CEST)
...
No dobra, po dłuższej chwili dotarło do mnie, że
"czasownik konotuje inny czasownik"
lecz wyjaśnienie w nawiasach rządzi innym przypadkiem, przeto dla takiego jak ja czytelnika, dla którego konotuje jest za trudnym słowem, więc je odruchowo pomija, koncentrując się na wariancie zastępczym, jest to druzgocące.
Po przemyśleniu i zrozumieniu: napisałbym "czasownik, który konotuje inny czasownik (wymusza jego obecność)"
Jbw56 (dyskusja) 15:18, 12 lip 2011 (CEST)

message: Istnieją jednak czasowniki, które modalnymi nie są (...), ale posiadają te same cechy ...
W jaki sposób zatem odróżnić czasownik modalny od takiego, który posiada tylko jego cechy?
W świetle tego zdania definicja podana na początku nie ma sensu, bo nie podaje żadnych wyjątków (a więc według niej każdy czasownik, który posiada wymienione cechy, jest modalny). 91.123.169.194 (dyskusja) 22:26, 2 cze 2012 (CEST)
" które modalnymi nie są "- ale co o tym przesądza ? Sugeruje mi się odpowiedź " a bo naukowce tak orzekły".(79.186.122.167 (dyskusja))
thread_title:  Dla mnie to trochę nie ma sensu 

message: Czasownik modalny to taki, który jest nacechowany prawdopodobieństwem zaistnienia. Modalność to "sposób" zaistnienia. Rozróżnia się trzy sposoby: 1) fakt [coś zaszło/zachodzi/zajdzie. 2) możliwość/niemożliwość [coś mogło/może/będzie mogło zajść lub odpowiednie: nie mogło itd.]. 3) pewność/niepewność [coś na pewno zaszło/zachodzi/zajdzie lub odpowiednio: być może]. 
Fakt, że zwykle takiemu funktorowi towarzyszy imienny orzecznik, nie decyduje o modalności: orzeczenie złożone może zawierać i czasowniki modalne i inne. Jagodziński tak klasyfikuje czasowniki tworzące orzeczenie zbiorowe (= werbalne):
•	czasownik posiłkowy: być, zostać, stać się, stawać się,
•	czasownik fazowy: zaczynać, zacząć, kończyć, skończyć, przestawać, przestać,
•	czasownik modalny: mieć, musieć, móc, potrafić, chcieć, zechcieć, raczyć, pragnąć, zapragnąć, zamierzać, postanawiać, postanowić, usiłować, woleć, lubić, polubić, pozwalać, pozwolić,
•	czasownik kauzatywny: dawać, dać, kazać,
•	zwroty z czasownikiem mieć, np. mieć chęć, mieć zamiar, a także pewne inne, np. dać radę, nie dać rady,
•	inne orzeczenie werbalne, w tym orzeczenia złożone, np. być zmuszonym, musieć zacząć, chcieć przestać, musieć zacząć lubić itd.
Modalne mogą być też całe wypowiedzi, a nie tylko orzeczenie. Oto przykłady wypowiedzeń modalnych:
•	Zdarza się!
•	No, śmiało!
•	Tak wyszło!
•	Na żartach się nie znasz?
W odróżnieniu od emotywnych:
•	Rób co chcesz!
•	Czarno to widzę!
•	Co ty?
...i działania:
•	Trzymaj się od tego z daleka!
•	Nie trzeba!
Pojęcie modalności jest starożytne i znane w ontologii od czasów greckich. W logice egzystuje od Arystotelesa.
W takim ujęciu mówienie o "orzeczeniu modalnym" nie ma podstaw naukowych, a abstrahowanie w modalności od sposobu orzekania jest kardynalnym błędem, świadczącym o nieznajomości zarówno terminologii (modus = sposób), filozofii, logiki i nawet polskiej literatury językoznawczej.
Termin "orzeczenie modalne" w języku polskim nie ma podstaw naukowych i jest bezrefleksyjną kalką z innych języków. Można tylko mówić o wypowiedzeniach bądź czasownikach modalnych.
thread_title:  Prezentowane w artykule ujęcie modalności jest bzdurne!