Overleg Wikipedia:Arbitragecommissie/Zaken/Richardkiwi (2)

message: Wat een bizarre uitspraak. Geen enkele overtuigende motivering waarom een  club gebruikers van dit project vrij zou staan om te oordelen over wat een mens buiten dit project uitspookt. Als je niet uitdrukkelijk bevoegd bent verklaard dan ben je niet bevoegd, hoe moeilijk kan het zijn? En dan, op grond waarvan zou het vijf leden van een arbcom vrijstaan om hier te publiceren wat Richardkiwi zou hebben geschreven buiten wikipedia. Op deze wijze wordt zijn reputatie volstrekt nodeloos ernstig beschadigd. Welke rechtvaardiging bestaat daar voor?  Als ik een van jullie buiten wikipedia tegen kom, en je bent volkomen lam, en je zegt dingen waar je een dag later niet meer van weet dat je het hebt gezegd en ik ga dan hier plaatsen wat voor vreselijks je hebt gezegd? Moet jij dan, of moet ik dan worden geblokkeerd? 83.160.107.18 14 nov 2019 09:40 (CET)
replies: text: :Niemand zal ontkennen dat er grijze gebieden zijn, in allerlei grijstonen. Behalve op IRC zouden Wikipedianen ook kunnen botsen op een vergadering van Wikimedia Nederland, of een activiteit. Op een Wikimeet, of in een café.
replies: text: :        Het lijkt mij mooi dat de Arbitragecommissie niet vindt dat ze zich aan haar verantwoordelijkheid mag onttrekken om een oordeel uit te spreken in deze aan haar voorgelegde kwestie.

text: :        Het lijkt me ook mooi dat de Arbitragecommissie besluit tot een sanctie. Het is beter om tijdig op te treden dan om te lang te wachten om dan achteraf te moeten constateren dat de situatie onbeheerst uit de hand gelopen is. Een blokkade van drie maanden is te overleven. - Brya (overleg) 15 nov 2019 18:45 (CET)
thread_title: Privacy

message: In de uitspraak van de Arbcom lees ik « De Commissie wil hierbij opmerken dat er geen enkele aanwijzing is dat Richardkiwi deze bedreiging echt meende. » De commissie lijkt hier onbewust twee zaken door elkaar te halen, namelijk 1) de vraag of de bedreiging gemeend is, en 2) de vraag of de dreiging tegen het leven (die onderdeel is van de bedreiging) gemeend is. Mij lijkt het dat de Arbcom het tweede heeft proberen te zeggen, maar door ambiguHet woord 'bedreiging' heeft tenslotte niet alleen de betekenis van 'een uiting met een daarin verpakte dreiging', maar is ook een synoniem voor 'dreiging'. taalgebruik het eerste lijkt te suggereren. 
Het lijkt mij evident dat betrokkene de bedreiging – als in de feitelijk geuite bewering met een intimiderende inhoud – wel degelijk bewust geuit heeft ('meende'). Immers, is het in het normale maatschappelijke verkeer gebruikelijk om ervan uit te gaan dat een wilsuiting ook daadwerkelijk bewust geuit wordt. Wie tegen de slager zegt "doe mij maar een onsje gehakt" wenst een ons gehakt te krijgen en geen pond biefstuk. Normale communicatie is alleen mogelijk door dit vanzelfsprekende gegeven als uitgangspunt te nemen. Behoudens contra-indicaties moet men daarom veronderstellen dat een gedane uiting bewust gedaan wordt.
Een andere vraag is of de in de bedreiging verpakte dreiging ook reëel is. De Commissie stelt dat er geen enkele aanwijzing is dat betrokkene de bedreiging echt meende. Gezien de zich continu maar steedsweer draaiende en ontkennende en zich niets herinnerende betrokkene hoeft dat niet te verbazen. Maar voor de vraag of er sprake is van een bedreiging is dit volledig irrelevant. Immers: stel dat [X] – die gigantisch gefrustreerd is – met een neppistool op [Y] afloopt en dreigt om deze [Y] af te maken, dan is de bedreiging op het moment van dreigen met het pistool reeds voltooid. Dat die bedreiging wordt gepleegd met een absoluut ondeugdelijk middel om de onderliggende dreiging te effectueren doet aan de voltooiing van de bedreiging niets af (maar kan wel relevant zijn voor de beoordeling van de persoonlijke omstandigheden en de op te leggen maatregel). Hetzelfde geldt uiteraard voor een schriftelijke bedreiging.
Het gevolg van het voltooid zijn van de bedreiging is ook dat de opmerking van de commissie dat 'het ... een uiting van frustratie [is] die zeer ongewenst is, maar er blijkt geen enkele intentie om iemands welzijn in gevaar te brengen' apologetisch overkomt. Mij lijken doodsbedreiging – uit de aard der zaak – ongewenst ongeacht of de bedreiging een uiting van frustratie is en ongeacht of betrokkene de dreiging ook daadwerkelijk wilde effectueren. Immers, wordt een bedreiging normaliter geuit met de bedoeling de ontvanger een gevoel van onbehagen te geven. Dit unheimliches gevoel is wat een bedreiging – gemeend of ongemeend – zo absoluut verwerpelijk maakt. Gezien betrokkene geen inzicht heeft gegeven in zijn beweegredenen, noch enig woord van spijt heeft geuit (in tegendeel: gelaedeerde heeft e.e.a. aan zichzelf te danken), zie ik geen reden om daar hier anders over te denken.
Door niet altijd scherp het verschil tussen bedreiging/bedreiging en bedreiging/dreiging voor ogen te houden geeft de commissie volgens mij (onbewust: laat ik dat voorop stellen) het signaal af dat het allemaal wel meevalt. Terwijl dat volgens mij op geen enkele manier de bedoeling geweest kan zijn. Volgens mij heeft de commissie zich wel degelijk rekenschap willen geven van de invloed die zulke uitingen kunnen hebben op de persoonlijke levenssfeer van de ontvanger, alleen is die rekenschap door het onbewuste ambigue taalgebruik enigszins ondergesneeuwd geraakt. Vandaar deze opmerkingen die toch vooral als constructieve kritiek bedoeld zijn. Met vriendelijke groet, Perudotes (overleg) 19 nov 2019 19:19 (CET)
Bedankt voor deze poging om de kwestie zorgvuldig te analyseren. Ik vind het nuttig om te weten dat sommige zinsneden in de uitspraak apologetisch over lijken te komen. Zo is het wat mij betreft zeker niet bedoeld. Op persoonlijke titel, Josq (overleg) 19 nov 2019 20:25 (CET)
thread_title:  Bedreiging en dreiging