بحث:جرج اورول

message: *اگر قرار است که برای کتاب قلعه حیوانات به بیرون پیودند داده شود پس دلیلی وجود ندارد که این کار در مورد مقالات اورول انجام نشود. لینک رو دوباره اضافه می‌کنم. سناایستا ‏۱۰ سپتامبر ۲۰۱۰، ساعت ۱۱:۴۲ (UTC)
thread_title:  پیوند به بیرون 

message: به نظر من ارول درست است چون تا وقتی که انگلیسی آن را ندیده بودم آن را اوورول می خواندم?!. Arash yekta ‏۱۳ سپتامبر ۲۰۱۰، ساعت ۰۲:۲۲ (UTC)
thread_title: اورول یا ارول

message: «جلوگیری از نشرِ ادبی»
علومِ فیزیک، موسیقی، نقّاشی و معماری شاید ؛ امّا ادبیات به یقین با «مرگِ آزادیِ اندیشه» به هلاکت میرسد !!
در عصرِ ما، آزادیِ معنوی از دو سوی مورد تهاجم قرار میگیرد ؛ از سوی دشمنِ نظریِ آن: مدافعانِ خودکامگی !
و از سوی دشمنِ حقیقی و درجه یک آن: انحصارگری و کاغذ بازی.
هر نویسنده و روزنامه نگاری که در صددِ حفظِ شرافت و درستکاریِ خود باشد، بیش تر از سوی گرایش های عمومی بازداشته میشود تا شکنجه های عملی !! علاوه بر این دو، عاملِ دیگری نیز علیه او دست اندرکار است که عبارت است از تراکمِ رسانه هایی که به دست چند نفر، ثروتمندی میچرخد که انحصارِ رسانه ها را در چنگِ خود دارند ! و عاملِ سوّم، عدمِ تمایلِ عمومِ مردم به خرید کتاب است ... !!!
دشمنِ آزادیِ اندیشه، همواره در صدد است که ادّعای خود را به عنوانِ «دفاع از نظم در برابرِ اغتشاش» تحمیل کند و «موضوعِ درست در برابرِ نادرست» را تا بالاترین حدِّ ممکن در «پسِ پرده و مخدوش» نگه دارد. اگرچه نکته ی موردِ تَئکید ممکن است تغییر کند، امّا نویسنده ای که از فروش عقایدِ خود سر باز میزند، همیشه تَکرو انگاشته شده است !
از نگاهِ خودکامگان، «تاریخ چیزی ست که باید آفریده شود، نه موردِ پند قرار گیرد !» «یک دولتِ خودکامه و مستبد در عمل، دولتی مذهبی ست و طبقه ی حاکمِ آن به منظور حفظِ موقعیّتِ خود، باید به دور از گناه تصوّر شود.» امّا از آن جا که هیچ کس در عمل به دور از گناه نی ست، بنابر این مکرّرن لازم است تا مستبدّین به منظور اثباتِ عدمِ رخْ دادِ اشتباهی، یا القای این که «فلان پیروزیِ خیالی واقعن نصیب آن ها شده است»، اتّفاقاتِ گذشته را از نو بازسازی کنند !
استبداد و دیکتاتوری همواره خواهان تغییرِ گذشته و کتمان حقیقتِ عینیِ موجود است ؛ دوستانِ استبداد در چنین سرزمینی معمولن بر این اندیشه اصرار میورزند که «از آن جایی که حقیقتِ مطلق قابل دسترسی نی ست، بنابر این گفتنِ دروغِ بزرگ از دروغِ کوچک بدتر نی ست !!!»
یک جامعه ی دیکتاتورزده که موفّق به جاودانه شدن گشته، احتمالن سیستمی از اندیشه های شیزوفرنیک بنا نهاده که در آن عقلِ سلیم در زندگیِ روزمرّه و در برخی از علومِ نظری به خوبی حفظ میشود، امّا میتواند توسّطِ سیاست مداران، تاریخ شناسان و جامعه شناسان نادیده گرفته شود ! در جامعه، مردمِ بی شماری وجود دارند که جعلِ متونِ علمی را شرم آور میدانند، امّا همین مردم چشمان خود را در برابرِ جعلِ یک حقیقتِ تاریخی میبندند !!!
«آن گاه که ادبیات و سیاست در تقابلِ با یکدیگر قرار میگیرند، استبداد بزرگ ترین فشارِ خود را بر ادبیات وارد میآورد،» در حالی که علومِ نظری هرگز تا بدین اندازه در خطر نی ستند ! همین نکته تا حدودی گویاست که چرا «در همه ی کشورها، برای دانشمندان آسان تر است که در صفِ دولت قرار گیرند تا برای نویسندگان !» از این میان به ویژه برای نثر نویسان، این همکاریِ صمیمانه کاملن غیر ممکن است ! «نویسندگان نمیتوانند دایره ی اندیشه های خود را محدود کنند بدونِ آن که قدرت ابتکارِ خود را نکُشند.» امّا تاریخِ جوامعِ استبدادی نشان داده که نبودنِ آزادی برای همه ی اَشکال ادبی زیان آور است. ادبیاتِ آلمان در طول رژیمِ هیتلر تقریبن ناپدید شد ! در ایتالیا هم ادبیات شرایط بهتری نداشت. ادبیات روسیه (با قضاوت بر ترجمه ها) از آغازین روزهای انقلاب سیر نزولی پیموده است. ناگفته نماند که کاتولیک-ارتدوکس نیز به نظر، تئثیر سرکوب گرانه ای بر برخی اَشکال ادبی، به ویژه رمان داشته است. در یک دوره ی سیصد ساله، چه تعداد رمان نویس خوب وجود داشته که در عین حال یک کاتولیک خوب هم بوده است ؟؟؟! واقعیّت این است که برخی از موضوعات قابل ستایش نی ستند و استبداد یکی از آن هاست. هیچکس تا به حال کتابِ خوبی در تمجید تفتیش عقاید ننوشته است .... !
شاید در یک رژیمِ دیکتاتوری، هنر شاعری و یا هنرهای دیگر مثل معماری بتوانند دوام آورند و حتّّا برخی از آن ها از قِبَلِ استبداد به منافعی هم برسند، امّا نثرنویس راهی به جز سکوت یا مرگ ندارد ! زیرا بخشِ نثرِ ادبیات -همان طور که میدانیم- محصولِ عقل گراییِ دورانِ دگرگونیِ پروتستانی و استقلالِ فردی ست. از این روی نابودیِ آزادیِ اندیشه روزنامه نگار، جامعه شناس، تاریخ شناس، رمان نویس، منتقد و شاعر را ناتوان میسازد.
جدا از روزنامه خوانی، جمعیّتِ بزرگی از توده های مردمِ جوامعِ صنعتی نسبت به مطالعه ی متونِ ادبی احساسِ نیاز نشان نمیدهند و در مقایسه با سایرِ سرگرمی ها، هیچ گونه میلی به مطالعه ندارند. شاید حتّا روزی رمان و قصّه به وسیله ی تولیداتِ فیلم سازی و رادیو سرکوب شود !! در انگلستان، دشمنِ اصلی واقع گرایی و آزادیِ عقیده ی رسانه ها، جذبه ی فیلم و سیستم کاغذبازی ست. ولی با نگاهی عمیق تر، کاهش علاقه ی روشنفکران به آزادی، مهم ترین عامل سرکوب ادبیات است ....
حالا سوآل این است که:
- چرا باید ادبیات نسبت به سایرین در چنین حدِّ وسیعی تئثیر پذیرد ؟
- آیا هر نویسنده ای یک سیاستمدار است و آیا هر کتابی -ضرورتن- یک کارِ ساده ی گزارش ؟؟؟
- در جوامعی که بینِ عقاید، کِش¬مکش های بزرگ وجود ندارد و بینِ هنرمند و شنوندگانِ او تمایزی واضح دیده نمیشود، آیا ادبیات و یا هر هنرِ دیگری امکانِ شکوفایی دارد ؟؟؟
- آیا باید فرض کنیم که هر نویسنده ای یک عصیان گر است یا حتّا این که یک نویسنده یک فرد استثنایی ست ؟؟؟!
علومِ فیزیک، موسیقی، نقّاشی و معماری شاید، امّا ادبیات به یقین با نابودیِ آزادی اندیشه به هلاکت میرسد. این هلاکت نه تنها در هر کشور دیکتاتورزده ای حتمی ست، بلکه برای هر نویسنده ای که دیدگاهِ خودکامگی دارد نیز صد درصد است !
هر نویسنده ای که دلیلی برای جعل و آزارِ واقعیّات میجوید، خود را به عنوانِ یک نویسنده به نابودی میکشاند. غیر از این راهی نی ست. هیچ نُطقِ آتشین و انتقاد آمیزی علیه «خودمحوری» و «بر برجِ عاج نشینی»، هیچ سخنِ پیشِ پا افتاده ی پرهیزکارانه ای در تئثیرِ این که «شخصیتِ واقعی صرفن از طریقِ احساسِ یگانگی با جامعه به دست میآید» نمیتواند از این حقیقت که یک «فکرِ خریده شده یک فکرِ خراب است»، بگریزد.
به طورِ خلاصه، تخیّل هم چون حیوانی وحشی ست که نمی تواند در اسارت بارآور شود و هر اهلِ قلمی که این واقعیّت را انکار کند، در حقیقت خواهان شکستِ قلم خود شده است....
جورج اورول ؛ نگاشته شده به سال1940، انگلستان.
بازگردان به پارسی: اکرم پندارنیا.
 Nasser689 (بحث) ‏۱۹ اکتبر ۲۰۱۲، ساعت ۱۰:۵۷ (UTC)
thread_title:  گزینه ای از یک مقاله... 

message: سلام دوستِ عزیز؛ با سپاس از ویرایش های جنابعالی در این مقاله؛ جسارتاً نظرِ بنده اینست که ویرایش های اخیرتان در مقاله، موجبِ بدخوانیِ نامِ موضوعِ مقاله شده است. فکر نمی کنید که آوانویسی - یا به قولِ بچه ها: اِعراب گذاری - از غلط خواندنِ نام از سویِ افرادِ ناآشنا به موضوع جلوگیری می کند؟ و کلاً -چنانچه ممکنست- کمی در موردِ هدفتان از این ویرایش ها توضیح دهید. :)/ مهرافزون!--مانی بختیار (بحث) ‏۶ مهٔ ۲۰۱۷، ساعت ۱۵:۴۱ (UTC)
replies: text: :درود. آوانویسی یکبار با اولین کاربرد نام در مقاله کافی است و نباید هر بار در مقاله تکرار شود.--سیمرغ (بحث) ‏۲۲ ژوئن ۲۰۱۷، ساعت ۱۸:۱۶ (UTC)
thread_title:  آوانویسی 

message: سلام همکاران ویرایشگر.
من به‌تازگی ۲ پیوند خارجی موجود در جرج اورول را اصلاح کردم. لطفاً ویرایشم را بازبینی کنید. اگر پرسشی دارید یا می‌خواهید ربات پیوندها یا چند صفحه را نادیده بگیرد، لطفاً این راهنمای ساده را برای دریافت اطلاعات بیشتر ببینید. من تغییرات زیر را انجام دادم:
*بایگانی https://web.archive.org/web/20090227083521/http://www.ucl.ac.uk/Library/special-coll/orwell.shtml به http://www.ucl.ac.uk/Library/special-coll/orwell.shtml افزوده شد.
*بایگانی https://web.archive.org/web/20110428004753/http://www.regc.unospace.net/members/handicaps_competitions/rolls_of_honour/men_5/hambro_bowl_3 به http://www.regc.unospace.net/members/handicaps_competitions/rolls_of_honour/men_5/hambro_bowl_3 افزوده شد.
لطفاً برای اصلاح خطاهای ربات به راهنما مراجعه کنید.
با احترام.—InternetArchiveBot (گزارش اشکال) ‏۲۰ سپتامبر ۲۰۱۹، ساعت ۰۲:۱۸ (UTC)
thread_title:  پیوندهای خارجی اصلاح شدند (سپتامبر ۲۰۱۹)