بحث:چرخه بعل

message: === روایت ه ===
==== برتری خدای طوفان در چرخه بعل ====
* Coogan, Michael D., and Mark S. Smith, eds. Stories from Ancient Canaan. 2nd ed. Louisville, KY: Westminster John Knox.
* «[خدای بعل] پنجره‌ای در خانه گشود، / یک شبکه‌کاری در میانه معبد. / بعل چاکی در میان ابرها گشود، / بعل آوای مقدسش را ادا کرد، / بعل عمل را بر لبان خود تکرار کرد؛ / آوای مقدس او زمین را لرزاند...»
** این سطرها از چرخه بعل، پس از پایان رقابت او با یم (خدای دریا) و پیش از رویارویی او با موت (خدای مرگ) است. 
* اواخر عصر برنز / به زبان محلی اوگاریتی (سامی غربی، هم‌خانواده عبری)(نه اکدی که Lingua Franca بود) / نابودی در ۱۲۰۰ پیشا دوران مشترک و کشف در ۱۹۲۹ (باستان‌شناسان فرانسوی) / 
** لوحهایی به اکدی در اوگاریت پیدا شده‌اند، این زبان بین‌النهرینی در اوگاریت برای ارتباطات بین‌المللی استفاده میشد. علاوه بر آنان، لوحهایی با الفبای میخی متمایزی وجود دارند که به زبان محلی اوگاریتی هستند. تا امروز۲٬۰۰۰ متن اوگاریتی و  ۲٬۵۰۰ متن اکدی پیدا شده‌اند. اکدی برای مکاتبات بین شاهان اوگاریتی با پادشاهان سایر مناطق، برای قراردادها و برای مقاصد اداری و جزایی استفاده شده است. در مقابل، زبان اوگاریتی برای متنهای مربوط به علایق محلی (نامه‌های بین اعضای خانواده سلطنتی، آرشیو آیینهای مذهبی که در معبد اجرا میشده، داستانهای ادبی محلی که پیش از آن تنها در ادبیات شفاهی وجود داشتند استفاده میشد.)
* پس‌زمینه کنعانی کتاب مقدس (قابل بحث)
* اسطوره آفرینش؟ / یک نسخه / از شش لوح، دو تای اول آسیب دیده /
** فقدان توصیف روشن از چگونگی ایجاد گیتی یا منشا خدایان. با این حال بعل نگهدارنده جهان طبیعی و بر ضد نیروهای مرگ و آشفتگی است. همه شخصیت‌ها در اسطوره خدا یا الهه هستند.
** مردوک و بعل هر دو به گروه خدایان جوانتر تعلق دارند که در طی داستان و در نظم الهی، بر همه خدایان برتری می‌یابند. هر دو این کار را با غلبه بر خدایی انجام می‌دهند که نماد دریا است؛ بعل یم را مغلوب می‌کند و مردوک تیامات را. علاوه بر این در هر دو ساختن کاخی وجود دارد که نماد تضمین پادشاهی آنها است. احتمالا این داستان (غلبه خدای طوفان بر دریا) در اصل در میان مردمان کنار دریای مدیترانه شکل گرفته و گونه‌ای از آن بر انوما الیش تاثیر گذاشته است. 
* بررسی تطبیقی با انوما الیش (انوما الیش از آن تاثیر گرفته) / سنت روایی خدای طوفان (نیمه عصر برنز)(نامه به پادشاه شهر ماری در شمال فرات)
** شواهدی وجود دارد که در میانه عصر برنز، سنتی از خدای طوفان مانند بعل در سوریه و شمال بین‌النهرین (چند صد سال پیش از نسخه فعلی اسطوره) رایج بوده است. / نامه به پادشاه ماری + فهرست خدایان + گسترش متن و تفسیر   
* لوح دو، سلاح برگرفتن / لیست خدایان اوگاریتی (آنو) 
* دو لوح آسیب‌دیده اول: بعل-یم (دریا) / آنات
* پس از نابودی یم، بخش اصلی در میانه داستان خواسته بعل برای ساختن قصر است. 
* پس از اتمام ساختن، یک سوم پایانی داستان، بعل-موت (مرگ) (در اثر غرور) / آنات و برگشت بعل به زندگی / موت، پادشاهی بعل را می‌پذیرد.
* تحلیل: فصل‌ها / اهمیت باران برای کشاورزی در این منطقه / سنت روایی اسطوره آفرینش در خاور میانه باستان (بین‌النهرین و مدیترانه)
RousouR (بحث) ‏۲۴ آوریل ۲۰۲۳، ساعت ۱۰:۵۶ (UTC)
=== گسترش روایت ب ===
==== هیتی‌ها و کنعانی‌ها ====
* مصر و بین‌النهرین دو ابرقدرت خاور نزدیک، در میان شبه جزیره عربستان با امتداد شمالش به شرق دریای مدیترانه. در شمال سرزمین هیتی‌ها (در یک دوره آنها نیز امپراتوری تشکیل دادند؛ در هزاره دوم پیشا دوران مشترک قدرت گرفتند و در میانه همان هزاره رقیبی برای مصر و بابل شدند.). / این بخش، مورد هجوم دایمی قدرتهای بزرگتر بود. کنعانی‌ها، موابی‌ها، فنیقی‌ها، ادومی‌ها و سایرین که از طریق روایت کتاب مقدس آشنا هستند، از جمله ساکنان منطقه بودند. دین و اسطوره در میان این مردمان در زمانهایی بسیار متفاوت از آنچه بود که در میان همسایگان قدرتمندشان رواج داشت.  
* برخلاف مصر و بین‌النهرین، در سوریه و فلسطین (امتداد شمالی شبه جزیره عربستان) امپراتوری بزرگ شکل نگرفت. آنها تحت سلطه، مستقیم یا غیر مستقیم، آن امپراتوری‌ها بودند.  / کشفیات از این منطقه (به خصوص متن) در مقایسه با امپراتوری‌ها کم است. دولت‌شهرهایی در منطقه شکل گرفت که به تجارت وابسته بودند.   /   داستان دو شهر 
**ابلا. در هزاره سوم پیشا دوران مشترک، در زمانی که در مصر «پادشاهی کهن» و در بین‌النهرین پادشاهان سومری بر شهرها حکمفرمایی می‌کردند، ابلا (تل مردیخ) در سوریه (بین فرات و مدیترانه) شکل گرفت.  شمال سوریه تحت تاثیر قدرت اقتصادی و سیاسی آن بود. / در دهه ۱۹۷۰ باستان‌شناسان ایتالیایی آن را کشف کردند (کشف سریع آرشیوها (اتفاقی نادر) اما اکثرا اداری (سه خمره روغن، دو گوسفند، هفت گونی غلات مرغوب (اینها جالباشه . باقی درباره تفاوت معدنی‌ها))). / ابلا در ح. ۲۴۰۰ پیشا دوران مشترک سوزانده شد؛ در حدود دو قرن، ۱۸۰۰ تا ۱۶۰۰ پیشا دوران مشترک، دوباره زنده شد؛ اما دوباره نابود شد و دیگر برنخواست. / از ابلا هنوز اسطوره به دست نیامده، بیشتر اسناد اداری هستند. البته در میانشان لیستهایی مانند لیست پادشاهان سومری و قطعاتی درباره اتفاقات تاریخی وجود دارد؛ و علاوه بر آن دیکشنری واژگان به سومری و ابلاتی؛ لیستی شامل واژگان دوزبانه.  / زبان ابلاتی از خانواده زبانهای سامی (عبری، عربی، آرامی و ...) است. واژگان و مفاهیم آن در کتاب مقدس آمده است (یک هزاره پیش از کتاب مقدس). 
** اوگاریت. در تضاد با ابلا، این دولت-شهر که در سوریه بر ساحل دریای مدیترانه (هزاره دوم پیشا دوران مشترک) قرار داشت متنهای اساطیری غنی دارد. باستان‌شناسان فرانسوی در ۱۹۲۸ آن را کشف کردند (آتلانتیس: نام اوگاریت در اسناد آرشیوی هیتی‌ها آمده بود اما تا زمان کشف هیچ چیز دیگری درباره آن در دست نبود). تصادف، نقش مهمی در کشف چندین تمدن در خاور نزدیک از جمله در اوگاریت داشته است. در ۱۹۲۸، کشاورزی در سوریه که در حال شخم زدن زمینش بود که به سنگی برخورد... سنگِ مقبره‌ای که شبیه به قبرهای میسنی‌ها در یونان بود. لوح‌ها به خط میخی بود و مطالعات کتاب مقدس را درنوردید.  / نامه‌های عمارنه (نامه‌های اخناتون و نمایندگانش) که یک زن کشاورز پیدا کرد (کود). این لوح‌ها نه به هیروگلیف بلکه به خط میخی هستند. ... (طومارهای دریای مرده) / 
*** اوگاریت، شهر تجاری-فرهنگی بین‌المللی در یک بندر طبیعی و جایگاه ایده‌آل برای تجارت بین مصر و هیتی‌ها - و جزایر مدیترانه (قبرس) + بین‌النهرین. /  «حماسه‌های خدایان»؛ ال، بعل، انات / با حمله مردمان دریا در ح. ۱۲۰۰ پیشا دوران مشترک از بین رفت. / در سنتهای کتاب مقدس، فرهنگ اوگاریتی باقی مانده است؛ زبان اوگاریتی به عبری نزدیک است. /  روشن شدن ارتباط بین تمدنها. (the mail was much better!) پیکهای بسیاری بین شهرها در رفت و آمد بودند. مترجمان فعالی نیز در این فرهنگها بودند؛ اساطیر و ... را ترجمه می‌کردند. 
* پادشاهی هیتی در آناتولی (ترکیه مرکزی و شرقی امروز). در آنجا امپراتوری بزرگی در هزاره دوم پیشا دوران مشترک شروع به رشد کرد و مرکز آن شهر هاتوسا (تاسیس در ۱۸۰۰ پیشا دوران مشترک) بود. خط آنها میخی بود اما زبانی متفاوت از همسایگان خود در بین‌النهرین داشتند، زبانی هندو اروپایی. به مرور بسیار قدرتمند شدند و بابل را فتح کردند (۱۵۰۰ تا ۱۲۰۰ پیشا دوران مشترک). آنها نیز خود مغلوب مردمان دریا شدند (۱۲۰۰ تا ۱۱۰۰ پیشا دوران مشترک). در میان متنهای هیتی علاوه بر متنهای اداری، اساطیر بسیاری پیدا شده‌اند که داستان کوماربی یکی از آنان است. ویژگی این اساطیر این است که توسط خود هیتی‌ها به آیین ارتباط داده شده‌اند (رویکرد آیینی به اساطیر). داستاها را مینوشتند و دستور زمان تکرارشان را نیز همراه میکردند.
** هیتی‌ها در تاریخ معاصر نیز نقش دارند. در شکلگیری هویت و ناسیونالیسم در ترکیه سکولار امروزی، بازگشتی به هیتی‌ها وجود دارد (استانبول، معماری و ...). این نکته فراتر از این است، خاور میانه مدرن در صورتهای سیاسی خود (در ناسیونالیسم مدرن خود) همیشه به گذشته باستانی خود نگاه میکند تا خود امروزی را درک کند. (عراق، مصر، اسرائیل، ترکیه، ایران ...)
*** تا اواخر قرن نوزدهم، هیتی‌ها (برخلاف مصری‌ها و سومریها) واقعا تمدنی «گمشده» بودند (هر چند نامشان در کتاب مقدس آمده بود Ephron the Hittite). شاهزاده‌ای که با ابراهیم در ارتباط است؛ در این داستان در سفر پیدایش هیچ نشانه‌ای از این وجود ندارد که هیتی‌ها امپراتوری بزرگی بودند یا هستند. در این داستان میخوانیم که هیتی‌ها در حبرون دارای زمین بودند (Genesis 23). ابراهیم به دنبال جایی برای دفن همسرش محبوبش سارا است. «ابراهیم در مقابل مرده ایستاد و با پسران هت سخن گفت غریبه‌ام در میان شما. جایی برای دفن دهید تا مرده‌ام را دفن کنم.» اینها هیتی‌ها هستند که با خواسته ابراهیم موافقت میکنند. آنها میخواهند زمین را به او ببخشند اما او اصرار دارد تا بهایش را بپردازد (۴۰۰ شِکِل نقره) تا تضمین مالکیت همیشگی باشد. «زمین و غاری که در آن بود به ابراهیم تضمین شد برای مکان دفن توسط پسرات هت.»
RousouR (بحث) ‏۲۹ مارس ۲۰۲۳، ساعت ۱۵:۲۴ (UTC)
==== خدایان باستان - سوریه/کنعان ====
* در سوریه و کنعان، چهارراه روشنفکری و تجاری خاور نزدیک، اعتقادات دینی تحت تاثیر فرهنگ ابرقدرتهای مصر و بین‌النهرین بود. با وجود این تاثیر، درک متمایز منطقه‌ای از معنویت و شیوه پرستش در آن شکل گرفت. کتاب مقدس به دین کنعانی اشاره‌های منفی دارد. مفاهیم و نامها (خدایانی چون ال و بعل؛ نام شهرها و منطقه ها در اسرائیل باستان؛ ایده مکان و زمان مقدس)، واژگان مشترکی در دین کنعانی و دین در کتاب مقدس بوجود آورده‌اند. آگاهی به این واژگان مشترک، به درک زمینه تاریخی که دین در کتاب مقدس در آن شکل گرفت، کمک می‌کند، کتاب مقدس در همان حال که ادامه گذشته خاور میانه‌ای خود است، از همان گذشته گسستی رادیکال دارد. 
* پانتئون خدایان در کنعان از آنچه در تمدنهای بین‌النهرین بود، پیچیدگی کمتری داشت. / در سومر، اکد و بابل خدایان نماینده و بازتاب پیچیدگیهای جامعه بودند. / خدایان کنعانی کمتر، و مستقیمتر در زندگی پرستش کنندگان خود درگیر بودند. (مقایسه با آنو) / در کنعان مردم باید خدایان را استمالت کنند (تا باران ببارد / مقایسه با نیل در مصر، دجله و فرات در بین‌النهرین، رود اردن بسیار کم آب است (مارک تواین The Innocents Abroad)). / برای باران باید خدایان را استمالت کرد، پرستید و برایشان قربانی کرد. این ایده که خدایان (یا یک خدا) منشع باران است، در کتاب مقدس نیز دیده می‌شود (به شکلی یکتاپرستانه). ملت باید رفتار درستی داشته باشد تا باران ببارد.   
* کنعان اغلب یا تحت سلطه یکی از قدرتهای بزرگ بود و یا تحت سطه یکی از دولت‌شهرهای غالب (ابلا و اوگاریت). منبع دین در کنعان، کتاب مقدس و باستانشناسی.
** کتاب مقدس «بت‌پرستی» کنعانی‌ها محکوم میکند و به بنی‌اسرائیل هشدار میدهد تا در «دام» عادتهای پیگنی آنها نیفتند. این تصویرنمایی بسیار منفی است. از آنسو در کشفیات باستانشناسی خود متن اساطیر کنعانی به دست آمده که تصویر مثبتی از ال، بعل و ... نمایش میدهند. با این دو، فرصت برای بررسی ادبی ایجاد میشود. 
*** تصویر خدایان کنعانی در کتاب مقدس:
**** بعل: در نام مکانها (Baal-Perazim (II Samuel 5:20))، خدایان کنعانی در «مکانهای مرتفع» پرستیده میشدند. در کنعان، کوههای بلند وجود ندارد، بیشتر تپه است؛ بر این تپه ها پرستشگاه ایجاد میشده است. 
**** (Pentateuch ("five books" of Moses) - تورات) (Baal Peor (Numbers 25)) پرستش بعل توسط بنی‌اسرائیل و کشته شدن آنها / بعل به معنای Master (سرور، صاحب) است؛ ربط با husband / «زمانی که بنی‌اسرائیل در شیتیم ساکن شدند، مردمان با زنان موآب رابطه جنسی داشتند. این مردمان را قربانی برای خدایان آنان کشاند. و مردمان خوردند و به خدایانشان تعظیم کردند. پس بنی‌اسرائیل یوغ بعل-پئور را بر خود قرار داد. و خداوند خشمگین شد... خداوند به موسی گفت همه رئیسان مردمان را ببر و در آفتاب بر چوب بیاویز در پیشگاه خداوند. تا خشم خداوند از بنی‌اسرائیل برگردد. و موسی به قضات اسرائیلی گفت هر یک از شما باید مردمانی را که یوغ بعل را بر دوش خود گرفتند، بکشید.» (واکنشی شدید؛ اگر این خدا را بپرستید باید به مرگی دهشتناک بمیرید.) «در همان زمان یکی از بنی‌اسرائیل زنی را به خانواده خود آورد. در پیش چشمان موسی و همه بنی‌اسرائیل در حالی که می‌گریستند. ... با نیزه در دست به دنبال مرد بنی‌اسرائیلی رفت و در شکم هر دو فرو کرد تا طاعون بازایستد.با این وجو ۲۴٬۰۰۰ نفر از طاعون مردند.» اگر بعل را بپرستید، عاقبت شومی در انتظارتان است. بت‌پرستی در ذهن نویسنده کتاب مقدس یا در ذهن پیامبران، در اینجا موسی، با رابطه جنسی ارتباط دارد. «sexual transgression» «idolatry»
**** پیشتر در کتاب مقدس، در دوره قضات، دائم گفته میشود که «پادشاهی در اسرائیل نیود و هر یک از افراد کاری را انجام میداد که از چشمان وی درست بود». در این دوره نام بعل و آیین کنعانی‌ها بسیار تکرار شده است. (Book of Judges (Gideon)) پدر جدعون محرابی برای بعل ساخت، خداوند به جدعون دستور داد تا آن را نابود کند و «اشره نزدیک به آن را بیفکند» (Judges 6:28). 
**** در کتب پادشاهان داستان رقابت الیاس با کاهنان بعل نوشته شده است. یک پیامبر خدا در مقابل ۴۵۰ کاهن بعل؛ پیامبر خدای یگانه بر کاهنان خدای دروغین غلبه می‌کند. این کاهنان حمایت پادشاه بدنام اهب و همسرش ایزابل را با خود دارند که دشمنان خونی الیاس هستند. پرستش بعل در این دوره، گسترده تصویر میشود. از دیدگاه خوانندگان کتاب مقدس (سنت یهودی، سنت مسیحی، سنت سکولار-انسانگرا)  اشاره ها به بعل (در Numbers و Gideon و Books of Kings) را روایتی از خدایی محلی میدیدند؛ هر محلی، یک بعل از آن مکان را داشت؛ درک عمومی این بود. با بررسی متنهای اساطیری خاور نزدیک باستان اما معلوم میشود که بعل در واقع نام یک خدا بوده است. خدا ممکن است مظاهر محلی داشته باشد اما خود یک خدای بزرگ (خدای باروری و طوفان) بوده است. در شمال اسرائیل، لبنان و سوریه، که کوه بلند وجود دارد معابد بعل پیدا شده است. داستان الیاس در کوهی در شمال اسرائیل (کوه کارمل) روی میدهد. کاهنان قربانی میکنند اما خدایانشان پاسخی به آنها نمیدهند. الیاس قربانی میکند اما خدایش پاسخ وی را میدهد. کاهنان آبروی خود را از دست رفته میبینند و حقانیت الیاس روشن میشود؛ الیاس و بنی‌اسرائیل کاهنان را می‌کشند. «الیاس سپس به نزد مردمان آمد و گفت تا کِی میخواهید با دو عقیده لنگ‌زنان گام بردارید؟ اگر ارباب خداست، از او پیروی کنید. اما اگر بعل، پس از او پیروی کنید.» ایده اصلی در کتاب مقدس؛ جز یک خدا، خدایی نمیتواند باشد. در تضاد با سیستم بین‌النهرین، مصر و خود کنعان (چند خدایی، خدای محلی، خدایان رقابتگر، خدایان جنگجو). خیر، دو نظر وجود ندارد، یک نظر است. باید تصمیم بگیرید و انتخاب کنید. «مردمان هیچ پاسخی به او ندادند. الیاس سپس گفت، من، حتی من، تنها پیامبر ارباب اما کاهنان بعل ۴۵۰. دو نرگاو برایمان بیاورید. آنان یکی را برای خود بردارند، تکه‌تکه‌اش کنند و بر هیزم گذارند اما بدون هیچ آتشی. نرگاو دیگر را آماده میکنم و بر هیزم میگذارم اما بدون هیچ آتشی. شما نام خدای خود را بخوانید و من نام ارباب را می‌آورم. خدایی که آتش پاسخ داد، خدای حقیقی است.» یک نوع آزمایش. تمسخر کاهنان بعل در پی است «الیاس به کاهنان بعل گفت یکی از نرگاوهای بسیار را برای خود بردارید و نخست آماده‌اش کنید. سپس نام خدای خود را بخوانید اما آتشی بر آن نگذارید. پس آنها نرگاوی را که با آنها داده شده بود آماده کردند و نام بعل را خواندند از سپیده‌دم تا نیمروز. فریاد کشیدند ای بعل، پاسخمان ده. اما هیچ صدایی و هیچ پاسخی نبود. بر دور محراب لنگان گام برداشتند. در نیمروز الیاس مسخره‌شان کرد و گفت فریاد بکشید، بیشک او خداست. با در حال تفکر است، یا جایی رفته، یا در سفر است، یا شاید خواب است و باید بیدارش کنیم. سپس آنها فریاد کشیدند و چنان که سنتشان بود خود را با شمشیر و نیزه زدند تا خون فوران زد. با گذشت نیمروز به جنجال ادامه دادند... اما هیچ صدایی و هیچ پاسخی نبود.» خود شلاق‌زنی؛ مثله کردن خود برای خدا، کتاب مقدس دایم آن را رد میکند. الیاس از بنی‌اسرائیل میخواهد برایش آب بسیاری بیاورند و آنان را بر هیزم و قربانی میریزد. پس از آن آتشی میاید و همه را میسوزاند تا معجزه‌ای تمام عیار باشد. کاهنان بعل بی‌آبرو و کشته میشوند. نویسندگان بنی‌اسرائیلی، دین کنعانی را بتپرستی و قابل تمسخر میدانستند، این آیین مثله کردن و ... را در خود دارد و کاهنانش سزاوار مرگند. ایده، بردبارانه نیست اصلا. مساله دیگری که در این پرستش توسط کتاب مقدس رد میشود، ارتباط بتپرستپی و ارتباط جنسی است. روسپیگری مقدس که با پرستش بعل ارتباط داشت. این بخشی از آیین باروری در کنعان است. با اجرای اعمال جنسی در یک مکان مقدس (عملی در ارتباط با باروری) باروزی برای سرزمین ایجاد میشود. این ایده رایجی در خاور نزدیک باستان است که کتاب مقدس دایم آن را از خود دور میکند. در قرن هفتم پیشا دوران مشترک، رفرمی در یهودا (judea) در پادشاهی یوشیا روی داد (II Kings 23). پیگنیسم در اسرائیل شایع است و چیزی که باعث رفرم میشود این است که یوشیا و کاهنانش در معبد سندی پیدا میکنند (کتاب قانون) که به آنها وظیفه‌شان در مورد نهی بتپرستی و تمرکز بر خدای یگانه را  یادآوری میکند. «یوشیا دستور داد همه بزرگان یهودا و اورشلیم به حضورش آیند. و برایشان خواند همه واژگان کتاب عهد را که در خانه ارباب پیدا شده بود... او به صاحب‌منصبان خود گفت بروند و اشیای آیینی بعل را از معبد ارباب به در آورند، همه ظرفهایی که برای بعل و اشره و ساکنان آسمان ساخته شده است... آنان را سوزاند در بیرون اورشلیم در زمین کیدرون و خاکسترشان را بث ال برد... کاهنان بتپرستی را عزل کرد... آنها به بعل پیشکش میبردند، برای خورشید، ماه، صور فلکی و همه ساکنان آسمان. تصویر اشره را بیرون آورد از خانه ارباب، ویران کرد خانه مردانِ روسپی معبد را. جایی که زنان برای اشره میبافتند.» قطعه مهمتر در این رفرم در پیش است. او ... دره را آلود تا هیچکس پسر و دخترش را از آتش نگذراند تا پیشکشی برای مولاک باشند.» اشاره به رسمی رایج در کنعان و سایر مردمان خاور نزدیک که فرزندان خود را پیشکش خدایان میکردند؛ برای خدایان قربانیشان میکردند. از میان آتش، مطمئن نیستیم آیا سوزانده میشدند، از آتش طی یک عمل آیینی عبور میکردند، روشن نیست اما روشن است که متن این کار را نهی میکند. متنهای کنعانی از زاویه دید خود درباره همین اشیا و آیین هستند. اشره در این متنها در بیشه مقدسی قرار داشته و نمایشگر قدرت الهه مادر بوده است و شی آیینی او تیرکی چوبی است که در این بیشه قرار میگرفته. متن اوگاریتی روشن میکند که نماد الهه قدرت الهه را در خود داشته و این همان چیزی است که بنی‌اسرائیل میخواستند از خود دور کنند. در کنار هم داشتن متن اساطیری خاور نزدیک باستان و متن کتاب مقدس امکان بررسی تطبیقی هر دو فرهنگ را فراهم میکند، بنی‌اسرائیل درباره کنعانیها چه فکر میکرده و کنعانیها چگونه درکی از قدرت خدایان خود داشتند. 
RousouR (بحث) ‏۲۹ مارس ۲۰۲۳، ساعت ۱۳:۴۱ (UTC)
==== حماسه‌های خدایان: سوریه/کنعان ====
* James Pritchard, The Ancient Near East: An Anthology of Text and Pictures, Vol 1, pp. 93-132.
* سوریه و کنعان در میان دو همسایه قدرتمند (دو ابرقدرت زمان (بین‌النهرین و مصر)) و متاثر از آنان اما با ویژگیهای خاص خود که در Epics of the Gods از اوگاریت بازتاب یافته / اواخر هزاره دوم پیشا دوران مشترک / اِل، بعل، اشره / شهوانی و انتقام‌جو / کشف و تغییرات اساسی در مطالعات کتاب مقدس + جنجال بر سر درک بنی‌اسرائیل از آیین بعل
** اوگاریت (شمال کنعان) مرکزی برای ارتباط و انتشار
** دهقانی که زمینش را شخم می‌زد (۱۹۲۹) / کشف اتفاقی / دو کشف دیگر در خاور نزدیک (نامه‌های عمارنه (دهقان زن در ۱۸۸۷) و طومارهای دریای مرده (چوپان بادیه‌نشین در ۱۹۴۳)) /  هر سه، پیدا شدن ارتباطهایی که قبلا از آن آگاهی وجود نداشت  (the mail was better in the ancient world than it is now!) / اوگاریت محل گذر دانشوران و کاتبان 
** اوگاریت، مرکز تجاری بین‌المللی / متن‌های کشف‌شده به هشت زبان مختلف / ارتباط با مصر، آشور، هیتی‌ها و یونانی‌ها / کاتبان چند زبانه / یکی از نخستین الفباها (قبل از آنی که یونانی‌ها از فنیقی‌ها گرفتند) با ۳۰ حرف (گاهی ۲۲ حرف) 
** حماسه‌های خدایان: ال، درراس؛ اشره، همسرش؛ بعل، یکی از فرزندان بسیارشان (خدای باروری و باران). بعل قدرت پدرش را به زور می‌گیرد (مردوک). خدای پیر عقب‌نشینی می‌کند. چالش یم (اژدهای ساکن در دریا). ایشتار (عشتروت)، یکی از بسیار همسران بعل، می‌خواهد مانع از کار اژدها شود. اژدها حاضر به پذیرش خواسته او است اگر که خود را در اختیار او گذارد. «کاخی برای یم ساخته شد تا نشان پادشاهی او باشد. اما یم، پادشاهی آزمند بود. از همه خدایان و الهه‌ها پیش‌کش طلب کرد. آنها را در مقابل یم گریزی نبود. ایشتار (عشتروت) داوطلب برای رفتن به دریا شد تا دل اژدها را به دست آورد. خدایان با برنامه‌اش موافقت کردند، سپس ایشتار لباس‌هایش را در آورد، خود را خوشبو کرد و به دریا فرو رفت. آنگاه که اژدها آواز او را شنید، به سطح آمد. پرسید برای چه به نزد او آمده است. پاسخ داد آمده‌ام تا بر خدایان و الهه‌ها رحم آوری. با آنها نجنگ، رنجشان را کم کن. یم افسون‌زده زیبایی الهه شد و پاسخ داد الهه زیبایی، اگر خود را تسلیم من کنی و معشوقه ام باشی، رنج آنان را کم خواهم کرد. ایشتار نمی‌پذیرد. یم خشمگین است، بعل خشمگین است که اژدهای دریا در طلب زنش است، راهی جز نبرد باقی نمانده. ایشتار از صحنه خارج نمی‌شود (اکتفا به اغواگری)، او به نزد کوثار می‌رود تا برای بعل سلاح بسازد. بعل با آن سلاح یم را می‌کشد. اما اژدها کشته نشده است، اینبار انات اژدها را می‌کشد. پادشاهی بعل تضمین می‌شود، به نظر می‌رسد پس از چالش اولیه بعل با پدرش و چالش بعدی با یم که با کمک الهه‌ها خاتمه یافت، اکنون باید دوره صلح و آرامش باشد. دوره باروری باشد (بعل خدای باران، باران به موقع و به اندازه کافی). داستان تمام نمی‌شود، تهدید دیگری در راه است؛ موت (خدای مرگ؛ نه فقط مرگ یک انسان، خدایی که انسان را به جهان مرگ می‌کشاند). «بعل با افتاخار در کاخ خود است، به پادشاهی‌اش می‌اندیشد و سلطه بلامنازعش بر زمین. اما در همین حال به رقیب دیگری فکر می‌کند. موت، روح مرگ و خشکسالی که از اندیشه او غافل بود.» موت، هم مرگ انسان است و هم مرگ زمین؛ خشکسالی که هم انسانها را می‌کشد و هم شهرها را. «شاید موت در پی پادشاهی‌ام باشد. دو فرستاده به جهان زیرین فرستاد تا بگوید قلمرو موت همان جهان زیرین است و نباید بعل را به چالش کشد. موت پاسخ داد بعل در تخت خود در آسایش نشسته و در رخت بهشت پوشیده شده اما من زندانی این جای تیره و آلوده هستم. به اربابت بگو به اینجا فرود آید و پیامش را بگوید، ضیافتی برایش خواهم گرفت که به یادش بماند.»(کلینت ایستوود). 
*** این خطری بسیار بزرگتر است، فرهنگ اوگاریت باید با دو فرهنگ مصر و بین‌النهرین مقایسه شود؛ مصر هدیه نیل است (هرودوت)، از آنطرف دجله و فرات و کانال‌کشی‌ها برای آبیاری استفاده می‌شدند. کنعان که در میان این دو تمدن فشرده شده است چنین وضعی ندارد و از نظر تهیه و تولید غذا دچار مشکل بیشتری است. در کتاب مقدس بارها دیده می‌شود که مردم کنعان در موقع قحطی، باید برای تهیه غذا به مصر بروند. باران به موقع مساله مرگ و زندگی است. 
** بعل به دنبال پیدا کردن راهی برای خشکسالی به جهان مردگان می‌رود، اسیر می‌شود و یکی از مردگان می‌شود. دیگر از باران خبری نخواهد بود، خدای باروزی مرده است. انات به جهان زیرین می‌‌رود و او را نجات می‌دهد و به زندگی برمی‌گرداند. موت متوجه می‌شود حتی با اسیر کردن خدای باروری، باز هم نیرویی باروری را باز خواهد گرداند. موت نمی‌تواند پیروز باشد، همانگونه که بعل نیز نمی‌تواند پیروز باشد؛ باید سپهرشان جدا گردد. خدایان بین این دو جهان در رفت و آمد می‌توانند باشند اما انسانها خیر. 
*** تم خدای شهید شونده و زنده گردیده در اساطیر بسیاری از خاور نزدیک دیده می‌شود. اما باید با احتیاط سراغ آن رفت. گرایشی وجود دارد که می‌خواهد آن را به همه اساطیر گسترده کند. در این مورد خاص (اوگاریت) بله چنین است اما موردهای دیگر ممکن است به گونه‌ای دیگر باشد. جیمز فریزر و شاخه زرین؛ و شعرهای تی‌ اس. الیوت (ارتباط مسیحیت و اینگونه از اساطیر خاور نزدیک).      
** بعل و موت نبردی طولانی و شدید می‌کنند. در پایان که هر دو از پا افتاده‌اند، خدای خورشید (شمش) آنها را می‌بیند و بر موت فریاد می‌کشد تا به جنگ پایان دهد و از خلع کردن بعل از پادشاهی دست بردارد و گرنه خدایان کاملا نابودش می‌کنند. موت را تری فرا می‌گیرد و پیروزی بعل را می‌پذیرد. فریاد می‌کشد بعل پادشاه است. بعل شادمان است و پادشاهی را از سر می‌گیرد. خدایان گرد هم می‌آیند و برای بازگشت بعل به تخت، جشن بزرگی می‌گیرند. داستان در اینجا نیز تمام نمی‌شود؛ یکی از قهرمانان به شخصیت بد تبدیل می‌شود. انات الهه جنگ است، نمی‌تواند از جنگ کردن دست بردارد.  به جنگ خو گرفته است. «هر کسی را که در مقابل دیدگان دارد از بین می‌برد، زمین دریای خون می‌شود... بعل غمگین است که چرا اکنون که تخت او تضمین شده است انات همچنان در پی جنگ و انتقام است. به الهه پیام می‌فرستد که زمان جنگ کردن پایان یافته و دوران آرامش آغاز شده است. بعل، انات را به کوه مقدس (Zafon /Zaphon) فرا می‌خواند. انات فرستادگان را دید که نزدیک می‌شوند گمان می‌کند که بدخواه دیگری در راه است... انات با آن دو فرستاده به کوه بزرگِ شمال می‌رود. در حالی که به کوه مقدس نزدیک می‌شوند آسمان گشوده می‌شود، برق در آسمان می‌درخشد و رعد در کوه می‌غرد. برای انات نشان آن است که به راستی بعل سرور زمین است و دوره آرامش آغاز گشته است.»
*** در دنیای باستان، جنگ همیشه تهدیدی بوده است. تحلیل دینی از جنگ. خدایان با خشم شروع به کشتن انسانها می‌کنند و سپس مست از خونریزی می‌شوند.
** در کتاب مقدس:
*** Baal Peor (Numbers 25). آمیزش پرستیدن بعل با گناه جنسی (آیین باروری). برای بارور شدن، عمل جنسی باید در مکانی مقدس اجرا شود. بارها در کتاب مقدس آمده است. 
*** Books of Kings (Elijah). نبرد الیاس پیامبر خدا با ۴۵۰ کاهن بعل. «بعل را فریاد کشیدند چنان که سنتشان بود. خود را با شمشیر زدند تا خون فوران کرد.» مثله کردن آیینی و فوران کردن خون برای باروری.     
*** «تمام جامهای ساخته شده برای بعل و اشره را در خارج اورشلیم در زمین کیدرون سوزاند»
*** عشتروت در کتاب مقدس چهل بار آمده است.
**** پرستش بعل در دوره‌هایی از بنی‌اسرائیل گسترده بوده. بسیاری از دانشوران این اساطیر را پسزمینه ادبی بسیاری از روایتهای کتاب مقدس می‌دانند. خدایان کنعانی وسوسه‌ای برای بنی‌اسرائیل بودند که باید در مقابل آن مقاومت میکردند اما این مقاومت کار بسیار سختی بود. تاریخنویسان دینی دو تفسیر از این وسوسه دارند...(واقعیت / اغراق (موعظه)) 
RousouR (بحث) ‏۲۵ مارس ۲۰۲۳، ساعت ۱۴:۴۸ (UTC)
thread_title:  اوگاریت 

message: ==== برتری خدای طوفان در چرخه بعل ====
* Coogan, Michael D., and Mark S. Smith, eds. Stories from Ancient Canaan. 2nd ed. Louisville, KY: Westminster John Knox.
* «[خدای بعل] پنجره‌ای در خانه گشود، / یک شبکه‌کاری در میانه معبد. / بعل چاکی در میان ابرها گشود، / بعل آوای مقدسش را ادا کرد، / بعل عمل را بر لبان خود تکرار کرد؛ / آوای مقدس او زمین را لرزاند...»
** این سطرها از چرخه بعل، پس از پایان رقابت او با یم (خدای دریا) و پیش از رویارویی او با موت (خدای مرگ) است. 
* اواخر عصر برنز / به زبان محلی اوگاریتی (سامی غربی، هم‌خانواده عبری)(نه اکدی که Lingua Franca بود) / نابودی در ۱۲۰۰ پیشا دوران مشترک و کشف در ۱۹۲۹ (باستان‌شناسان فرانسوی) / 
** لوحهایی به اکدی در اوگاریت پیدا شده‌اند، این زبان بین‌النهرینی در اوگاریت برای ارتباطات بین‌المللی استفاده میشد. علاوه بر آنان، لوحهایی با الفبای میخی متمایزی وجود دارند که به زبان محلی اوگاریتی هستند. تا امروز۲٬۰۰۰ متن اوگاریتی و  ۲٬۵۰۰ متن اکدی پیدا شده‌اند. اکدی برای مکاتبات بین شاهان اوگاریتی با پادشاهان سایر مناطق، برای قراردادها و برای مقاصد اداری و جزایی استفاده شده است. در مقابل، زبان اوگاریتی برای متنهای مربوط به علایق محلی (نامه‌های بین اعضای خانواده سلطنتی، آرشیو آیینهای مذهبی که در معبد اجرا میشده، داستانهای ادبی محلی که پیش از آن تنها در ادبیات شفاهی وجود داشتند استفاده میشد.)
* پس‌زمینه کنعانی کتاب مقدس (قابل بحث)
* اسطوره آفرینش؟ / یک نسخه / از شش لوح، دو تای اول آسیب دیده /
** فقدان توصیف روشن از چگونگی ایجاد گیتی یا منشا خدایان. با این حال بعل نگهدارنده جهان طبیعی و بر ضد نیروهای مرگ و آشفتگی است. همه شخصیت‌ها در اسطوره خدا یا الهه هستند.
** مردوک و بعل هر دو به گروه خدایان جوانتر تعلق دارند که در طی داستان و در نظم الهی، بر همه خدایان برتری می‌یابند. هر دو این کار را با غلبه بر خدایی انجام می‌دهند که نماد دریا است؛ بعل یم را مغلوب می‌کند و مردوک تیامات را. علاوه بر این در هر دو ساختن کاخی وجود دارد که نماد تضمین پادشاهی آنها است. احتمالا این داستان (غلبه خدای طوفان بر دریا) در اصل در میان مردمان کنار دریای مدیترانه شکل گرفته و گونه‌ای از آن بر انوما الیش تاثیر گذاشته است. 
* بررسی تطبیقی با انوما الیش (انوما الیش از آن تاثیر گرفته) / سنت روایی خدای طوفان (نیمه عصر برنز)(نامه به پادشاه شهر ماری در شمال فرات)
** شواهدی وجود دارد که در میانه عصر برنز، سنتی از خدای طوفان مانند بعل در سوریه و شمال بین‌النهرین (چند صد سال پیش از نسخه فعلی اسطوره) رایج بوده است. / نامه به پادشاه ماری + فهرست خدایان + گسترش متن و تفسیر   
* لوح دو، سلاح برگرفتن / لیست خدایان اوگاریتی (آنو) 
* دو لوح آسیب‌دیده اول: بعل-یم (دریا) / آنات
* پس از نابودی یم، بخش اصلی در میانه داستان خواسته بعل برای ساختن قصر است. 
* پس از اتمام ساختن، یک سوم پایانی داستان، بعل-موت (مرگ) (در اثر غرور) / آنات و برگشت بعل به زندگی / موت، پادشاهی بعل را می‌پذیرد.
* تحلیل: فصل‌ها / اهمیت باران برای کشاورزی در این منطقه / سنت روایی اسطوره آفرینش در خاور میانه باستان (بین‌النهرین و مدیترانه)
RousouR (بحث) ‏۲۴ آوریل ۲۰۲۳، ساعت ۱۰:۵۶ (UTC)
thread_title:  روایت ه 

message: * Coogan, Michael D., and Mark S. Smith, eds. Stories from Ancient Canaan. 2nd ed. Louisville, KY: Westminster John Knox.
* «[خدای بعل] پنجره‌ای در خانه گشود، / یک شبکه‌کاری در میانه معبد. / بعل چاکی در میان ابرها گشود، / بعل آوای مقدسش را ادا کرد، / بعل عمل را بر لبان خود تکرار کرد؛ / آوای مقدس او زمین را لرزاند...»
** این سطرها از چرخه بعل، پس از پایان رقابت او با یم (خدای دریا) و پیش از رویارویی او با موت (خدای مرگ) است. 
* اواخر عصر برنز / به زبان محلی اوگاریتی (سامی غربی، هم‌خانواده عبری)(نه اکدی که Lingua Franca بود) / نابودی در ۱۲۰۰ پیشا دوران مشترک و کشف در ۱۹۲۹ (باستان‌شناسان فرانسوی) / 
** لوحهایی به اکدی در اوگاریت پیدا شده‌اند، این زبان بین‌النهرینی در اوگاریت برای ارتباطات بین‌المللی استفاده میشد. علاوه بر آنان، لوحهایی با الفبای میخی متمایزی وجود دارند که به زبان محلی اوگاریتی هستند. تا امروز۲٬۰۰۰ متن اوگاریتی و  ۲٬۵۰۰ متن اکدی پیدا شده‌اند. اکدی برای مکاتبات بین شاهان اوگاریتی با پادشاهان سایر مناطق، برای قراردادها و برای مقاصد اداری و جزایی استفاده شده است. در مقابل، زبان اوگاریتی برای متنهای مربوط به علایق محلی (نامه‌های بین اعضای خانواده سلطنتی، آرشیو آیینهای مذهبی که در معبد اجرا میشده، داستانهای ادبی محلی که پیش از آن تنها در ادبیات شفاهی وجود داشتند استفاده میشد.)
* پس‌زمینه کنعانی کتاب مقدس (قابل بحث)
* اسطوره آفرینش؟ / یک نسخه / از شش لوح، دو تای اول آسیب دیده /
** فقدان توصیف روشن از چگونگی ایجاد گیتی یا منشا خدایان. با این حال بعل نگهدارنده جهان طبیعی و بر ضد نیروهای مرگ و آشفتگی است. همه شخصیت‌ها در اسطوره خدا یا الهه هستند.
** مردوک و بعل هر دو به گروه خدایان جوانتر تعلق دارند که در طی داستان و در نظم الهی، بر همه خدایان برتری می‌یابند. هر دو این کار را با غلبه بر خدایی انجام می‌دهند که نماد دریا است؛ بعل یم را مغلوب می‌کند و مردوک تیامات را. علاوه بر این در هر دو ساختن کاخی وجود دارد که نماد تضمین پادشاهی آنها است. احتمالا این داستان (غلبه خدای طوفان بر دریا) در اصل در میان مردمان کنار دریای مدیترانه شکل گرفته و گونه‌ای از آن بر انوما الیش تاثیر گذاشته است. 
* بررسی تطبیقی با انوما الیش (انوما الیش از آن تاثیر گرفته) / سنت روایی خدای طوفان (نیمه عصر برنز)(نامه به پادشاه شهر ماری در شمال فرات)
** شواهدی وجود دارد که در میانه عصر برنز، سنتی از خدای طوفان مانند بعل در سوریه و شمال بین‌النهرین (چند صد سال پیش از نسخه فعلی اسطوره) رایج بوده است. / نامه به پادشاه ماری + فهرست خدایان + گسترش متن و تفسیر   
* لوح دو، سلاح برگرفتن / لیست خدایان اوگاریتی (آنو) 
* دو لوح آسیب‌دیده اول: بعل-یم (دریا) / آنات
* پس از نابودی یم، بخش اصلی در میانه داستان خواسته بعل برای ساختن قصر است. 
* پس از اتمام ساختن، یک سوم پایانی داستان، بعل-موت (مرگ) (در اثر غرور) / آنات و برگشت بعل به زندگی / موت، پادشاهی بعل را می‌پذیرد.
* تحلیل: فصل‌ها / اهمیت باران برای کشاورزی در این منطقه / سنت روایی اسطوره آفرینش در خاور میانه باستان (بین‌النهرین و مدیترانه)
RousouR (بحث) ‏۲۴ آوریل ۲۰۲۳، ساعت ۱۰:۵۶ (UTC)
thread_title:  برتری خدای طوفان در چرخه بعل 

message: ==== هیتی‌ها و کنعانی‌ها ====
* مصر و بین‌النهرین دو ابرقدرت خاور نزدیک، در میان شبه جزیره عربستان با امتداد شمالش به شرق دریای مدیترانه. در شمال سرزمین هیتی‌ها (در یک دوره آنها نیز امپراتوری تشکیل دادند؛ در هزاره دوم پیشا دوران مشترک قدرت گرفتند و در میانه همان هزاره رقیبی برای مصر و بابل شدند.). / این بخش، مورد هجوم دایمی قدرتهای بزرگتر بود. کنعانی‌ها، موابی‌ها، فنیقی‌ها، ادومی‌ها و سایرین که از طریق روایت کتاب مقدس آشنا هستند، از جمله ساکنان منطقه بودند. دین و اسطوره در میان این مردمان در زمانهایی بسیار متفاوت از آنچه بود که در میان همسایگان قدرتمندشان رواج داشت.  
* برخلاف مصر و بین‌النهرین، در سوریه و فلسطین (امتداد شمالی شبه جزیره عربستان) امپراتوری بزرگ شکل نگرفت. آنها تحت سلطه، مستقیم یا غیر مستقیم، آن امپراتوری‌ها بودند.  / کشفیات از این منطقه (به خصوص متن) در مقایسه با امپراتوری‌ها کم است. دولت‌شهرهایی در منطقه شکل گرفت که به تجارت وابسته بودند.   /   داستان دو شهر 
**ابلا. در هزاره سوم پیشا دوران مشترک، در زمانی که در مصر «پادشاهی کهن» و در بین‌النهرین پادشاهان سومری بر شهرها حکمفرمایی می‌کردند، ابلا (تل مردیخ) در سوریه (بین فرات و مدیترانه) شکل گرفت.  شمال سوریه تحت تاثیر قدرت اقتصادی و سیاسی آن بود. / در دهه ۱۹۷۰ باستان‌شناسان ایتالیایی آن را کشف کردند (کشف سریع آرشیوها (اتفاقی نادر) اما اکثرا اداری (سه خمره روغن، دو گوسفند، هفت گونی غلات مرغوب (اینها جالباشه . باقی درباره تفاوت معدنی‌ها))). / ابلا در ح. ۲۴۰۰ پیشا دوران مشترک سوزانده شد؛ در حدود دو قرن، ۱۸۰۰ تا ۱۶۰۰ پیشا دوران مشترک، دوباره زنده شد؛ اما دوباره نابود شد و دیگر برنخواست. / از ابلا هنوز اسطوره به دست نیامده، بیشتر اسناد اداری هستند. البته در میانشان لیستهایی مانند لیست پادشاهان سومری و قطعاتی درباره اتفاقات تاریخی وجود دارد؛ و علاوه بر آن دیکشنری واژگان به سومری و ابلاتی؛ لیستی شامل واژگان دوزبانه.  / زبان ابلاتی از خانواده زبانهای سامی (عبری، عربی، آرامی و ...) است. واژگان و مفاهیم آن در کتاب مقدس آمده است (یک هزاره پیش از کتاب مقدس). 
** اوگاریت. در تضاد با ابلا، این دولت-شهر که در سوریه بر ساحل دریای مدیترانه (هزاره دوم پیشا دوران مشترک) قرار داشت متنهای اساطیری غنی دارد. باستان‌شناسان فرانسوی در ۱۹۲۸ آن را کشف کردند (آتلانتیس: نام اوگاریت در اسناد آرشیوی هیتی‌ها آمده بود اما تا زمان کشف هیچ چیز دیگری درباره آن در دست نبود). تصادف، نقش مهمی در کشف چندین تمدن در خاور نزدیک از جمله در اوگاریت داشته است. در ۱۹۲۸، کشاورزی در سوریه که در حال شخم زدن زمینش بود که به سنگی برخورد... سنگِ مقبره‌ای که شبیه به قبرهای میسنی‌ها در یونان بود. لوح‌ها به خط میخی بود و مطالعات کتاب مقدس را درنوردید.  / نامه‌های عمارنه (نامه‌های اخناتون و نمایندگانش) که یک زن کشاورز پیدا کرد (کود). این لوح‌ها نه به هیروگلیف بلکه به خط میخی هستند. ... (طومارهای دریای مرده) / 
*** اوگاریت، شهر تجاری-فرهنگی بین‌المللی در یک بندر طبیعی و جایگاه ایده‌آل برای تجارت بین مصر و هیتی‌ها - و جزایر مدیترانه (قبرس) + بین‌النهرین. /  «حماسه‌های خدایان»؛ ال، بعل، انات / با حمله مردمان دریا در ح. ۱۲۰۰ پیشا دوران مشترک از بین رفت. / در سنتهای کتاب مقدس، فرهنگ اوگاریتی باقی مانده است؛ زبان اوگاریتی به عبری نزدیک است. /  روشن شدن ارتباط بین تمدنها. (the mail was much better!) پیکهای بسیاری بین شهرها در رفت و آمد بودند. مترجمان فعالی نیز در این فرهنگها بودند؛ اساطیر و ... را ترجمه می‌کردند. 
* پادشاهی هیتی در آناتولی (ترکیه مرکزی و شرقی امروز). در آنجا امپراتوری بزرگی در هزاره دوم پیشا دوران مشترک شروع به رشد کرد و مرکز آن شهر هاتوسا (تاسیس در ۱۸۰۰ پیشا دوران مشترک) بود. خط آنها میخی بود اما زبانی متفاوت از همسایگان خود در بین‌النهرین داشتند، زبانی هندو اروپایی. به مرور بسیار قدرتمند شدند و بابل را فتح کردند (۱۵۰۰ تا ۱۲۰۰ پیشا دوران مشترک). آنها نیز خود مغلوب مردمان دریا شدند (۱۲۰۰ تا ۱۱۰۰ پیشا دوران مشترک). در میان متنهای هیتی علاوه بر متنهای اداری، اساطیر بسیاری پیدا شده‌اند که داستان کوماربی یکی از آنان است. ویژگی این اساطیر این است که توسط خود هیتی‌ها به آیین ارتباط داده شده‌اند (رویکرد آیینی به اساطیر). داستاها را مینوشتند و دستور زمان تکرارشان را نیز همراه میکردند.
** هیتی‌ها در تاریخ معاصر نیز نقش دارند. در شکلگیری هویت و ناسیونالیسم در ترکیه سکولار امروزی، بازگشتی به هیتی‌ها وجود دارد (استانبول، معماری و ...). این نکته فراتر از این است، خاور میانه مدرن در صورتهای سیاسی خود (در ناسیونالیسم مدرن خود) همیشه به گذشته باستانی خود نگاه میکند تا خود امروزی را درک کند. (عراق، مصر، اسرائیل، ترکیه، ایران ...)
*** تا اواخر قرن نوزدهم، هیتی‌ها (برخلاف مصری‌ها و سومریها) واقعا تمدنی «گمشده» بودند (هر چند نامشان در کتاب مقدس آمده بود Ephron the Hittite). شاهزاده‌ای که با ابراهیم در ارتباط است؛ در این داستان در سفر پیدایش هیچ نشانه‌ای از این وجود ندارد که هیتی‌ها امپراتوری بزرگی بودند یا هستند. در این داستان میخوانیم که هیتی‌ها در حبرون دارای زمین بودند (Genesis 23). ابراهیم به دنبال جایی برای دفن همسرش محبوبش سارا است. «ابراهیم در مقابل مرده ایستاد و با پسران هت سخن گفت غریبه‌ام در میان شما. جایی برای دفن دهید تا مرده‌ام را دفن کنم.» اینها هیتی‌ها هستند که با خواسته ابراهیم موافقت میکنند. آنها میخواهند زمین را به او ببخشند اما او اصرار دارد تا بهایش را بپردازد (۴۰۰ شِکِل نقره) تا تضمین مالکیت همیشگی باشد. «زمین و غاری که در آن بود به ابراهیم تضمین شد برای مکان دفن توسط پسرات هت.»
RousouR (بحث) ‏۲۹ مارس ۲۰۲۳، ساعت ۱۵:۲۴ (UTC)
==== خدایان باستان - سوریه/کنعان ====
* در سوریه و کنعان، چهارراه روشنفکری و تجاری خاور نزدیک، اعتقادات دینی تحت تاثیر فرهنگ ابرقدرتهای مصر و بین‌النهرین بود. با وجود این تاثیر، درک متمایز منطقه‌ای از معنویت و شیوه پرستش در آن شکل گرفت. کتاب مقدس به دین کنعانی اشاره‌های منفی دارد. مفاهیم و نامها (خدایانی چون ال و بعل؛ نام شهرها و منطقه ها در اسرائیل باستان؛ ایده مکان و زمان مقدس)، واژگان مشترکی در دین کنعانی و دین در کتاب مقدس بوجود آورده‌اند. آگاهی به این واژگان مشترک، به درک زمینه تاریخی که دین در کتاب مقدس در آن شکل گرفت، کمک می‌کند، کتاب مقدس در همان حال که ادامه گذشته خاور میانه‌ای خود است، از همان گذشته گسستی رادیکال دارد. 
* پانتئون خدایان در کنعان از آنچه در تمدنهای بین‌النهرین بود، پیچیدگی کمتری داشت. / در سومر، اکد و بابل خدایان نماینده و بازتاب پیچیدگیهای جامعه بودند. / خدایان کنعانی کمتر، و مستقیمتر در زندگی پرستش کنندگان خود درگیر بودند. (مقایسه با آنو) / در کنعان مردم باید خدایان را استمالت کنند (تا باران ببارد / مقایسه با نیل در مصر، دجله و فرات در بین‌النهرین، رود اردن بسیار کم آب است (مارک تواین The Innocents Abroad)). / برای باران باید خدایان را استمالت کرد، پرستید و برایشان قربانی کرد. این ایده که خدایان (یا یک خدا) منشع باران است، در کتاب مقدس نیز دیده می‌شود (به شکلی یکتاپرستانه). ملت باید رفتار درستی داشته باشد تا باران ببارد.   
* کنعان اغلب یا تحت سلطه یکی از قدرتهای بزرگ بود و یا تحت سطه یکی از دولت‌شهرهای غالب (ابلا و اوگاریت). منبع دین در کنعان، کتاب مقدس و باستانشناسی.
** کتاب مقدس «بت‌پرستی» کنعانی‌ها محکوم میکند و به بنی‌اسرائیل هشدار میدهد تا در «دام» عادتهای پیگنی آنها نیفتند. این تصویرنمایی بسیار منفی است. از آنسو در کشفیات باستانشناسی خود متن اساطیر کنعانی به دست آمده که تصویر مثبتی از ال، بعل و ... نمایش میدهند. با این دو، فرصت برای بررسی ادبی ایجاد میشود. 
*** تصویر خدایان کنعانی در کتاب مقدس:
**** بعل: در نام مکانها (Baal-Perazim (II Samuel 5:20))، خدایان کنعانی در «مکانهای مرتفع» پرستیده میشدند. در کنعان، کوههای بلند وجود ندارد، بیشتر تپه است؛ بر این تپه ها پرستشگاه ایجاد میشده است. 
**** (Pentateuch ("five books" of Moses) - تورات) (Baal Peor (Numbers 25)) پرستش بعل توسط بنی‌اسرائیل و کشته شدن آنها / بعل به معنای Master (سرور، صاحب) است؛ ربط با husband / «زمانی که بنی‌اسرائیل در شیتیم ساکن شدند، مردمان با زنان موآب رابطه جنسی داشتند. این مردمان را قربانی برای خدایان آنان کشاند. و مردمان خوردند و به خدایانشان تعظیم کردند. پس بنی‌اسرائیل یوغ بعل-پئور را بر خود قرار داد. و خداوند خشمگین شد... خداوند به موسی گفت همه رئیسان مردمان را ببر و در آفتاب بر چوب بیاویز در پیشگاه خداوند. تا خشم خداوند از بنی‌اسرائیل برگردد. و موسی به قضات اسرائیلی گفت هر یک از شما باید مردمانی را که یوغ بعل را بر دوش خود گرفتند، بکشید.» (واکنشی شدید؛ اگر این خدا را بپرستید باید به مرگی دهشتناک بمیرید.) «در همان زمان یکی از بنی‌اسرائیل زنی را به خانواده خود آورد. در پیش چشمان موسی و همه بنی‌اسرائیل در حالی که می‌گریستند. ... با نیزه در دست به دنبال مرد بنی‌اسرائیلی رفت و در شکم هر دو فرو کرد تا طاعون بازایستد.با این وجو ۲۴٬۰۰۰ نفر از طاعون مردند.» اگر بعل را بپرستید، عاقبت شومی در انتظارتان است. بت‌پرستی در ذهن نویسنده کتاب مقدس یا در ذهن پیامبران، در اینجا موسی، با رابطه جنسی ارتباط دارد. «sexual transgression» «idolatry»
**** پیشتر در کتاب مقدس، در دوره قضات، دائم گفته میشود که «پادشاهی در اسرائیل نیود و هر یک از افراد کاری را انجام میداد که از چشمان وی درست بود». در این دوره نام بعل و آیین کنعانی‌ها بسیار تکرار شده است. (Book of Judges (Gideon)) پدر جدعون محرابی برای بعل ساخت، خداوند به جدعون دستور داد تا آن را نابود کند و «اشره نزدیک به آن را بیفکند» (Judges 6:28). 
**** در کتب پادشاهان داستان رقابت الیاس با کاهنان بعل نوشته شده است. یک پیامبر خدا در مقابل ۴۵۰ کاهن بعل؛ پیامبر خدای یگانه بر کاهنان خدای دروغین غلبه می‌کند. این کاهنان حمایت پادشاه بدنام اهب و همسرش ایزابل را با خود دارند که دشمنان خونی الیاس هستند. پرستش بعل در این دوره، گسترده تصویر میشود. از دیدگاه خوانندگان کتاب مقدس (سنت یهودی، سنت مسیحی، سنت سکولار-انسانگرا)  اشاره ها به بعل (در Numbers و Gideon و Books of Kings) را روایتی از خدایی محلی میدیدند؛ هر محلی، یک بعل از آن مکان را داشت؛ درک عمومی این بود. با بررسی متنهای اساطیری خاور نزدیک باستان اما معلوم میشود که بعل در واقع نام یک خدا بوده است. خدا ممکن است مظاهر محلی داشته باشد اما خود یک خدای بزرگ (خدای باروری و طوفان) بوده است. در شمال اسرائیل، لبنان و سوریه، که کوه بلند وجود دارد معابد بعل پیدا شده است. داستان الیاس در کوهی در شمال اسرائیل (کوه کارمل) روی میدهد. کاهنان قربانی میکنند اما خدایانشان پاسخی به آنها نمیدهند. الیاس قربانی میکند اما خدایش پاسخ وی را میدهد. کاهنان آبروی خود را از دست رفته میبینند و حقانیت الیاس روشن میشود؛ الیاس و بنی‌اسرائیل کاهنان را می‌کشند. «الیاس سپس به نزد مردمان آمد و گفت تا کِی میخواهید با دو عقیده لنگ‌زنان گام بردارید؟ اگر ارباب خداست، از او پیروی کنید. اما اگر بعل، پس از او پیروی کنید.» ایده اصلی در کتاب مقدس؛ جز یک خدا، خدایی نمیتواند باشد. در تضاد با سیستم بین‌النهرین، مصر و خود کنعان (چند خدایی، خدای محلی، خدایان رقابتگر، خدایان جنگجو). خیر، دو نظر وجود ندارد، یک نظر است. باید تصمیم بگیرید و انتخاب کنید. «مردمان هیچ پاسخی به او ندادند. الیاس سپس گفت، من، حتی من، تنها پیامبر ارباب اما کاهنان بعل ۴۵۰. دو نرگاو برایمان بیاورید. آنان یکی را برای خود بردارند، تکه‌تکه‌اش کنند و بر هیزم گذارند اما بدون هیچ آتشی. نرگاو دیگر را آماده میکنم و بر هیزم میگذارم اما بدون هیچ آتشی. شما نام خدای خود را بخوانید و من نام ارباب را می‌آورم. خدایی که آتش پاسخ داد، خدای حقیقی است.» یک نوع آزمایش. تمسخر کاهنان بعل در پی است «الیاس به کاهنان بعل گفت یکی از نرگاوهای بسیار را برای خود بردارید و نخست آماده‌اش کنید. سپس نام خدای خود را بخوانید اما آتشی بر آن نگذارید. پس آنها نرگاوی را که با آنها داده شده بود آماده کردند و نام بعل را خواندند از سپیده‌دم تا نیمروز. فریاد کشیدند ای بعل، پاسخمان ده. اما هیچ صدایی و هیچ پاسخی نبود. بر دور محراب لنگان گام برداشتند. در نیمروز الیاس مسخره‌شان کرد و گفت فریاد بکشید، بیشک او خداست. با در حال تفکر است، یا جایی رفته، یا در سفر است، یا شاید خواب است و باید بیدارش کنیم. سپس آنها فریاد کشیدند و چنان که سنتشان بود خود را با شمشیر و نیزه زدند تا خون فوران زد. با گذشت نیمروز به جنجال ادامه دادند... اما هیچ صدایی و هیچ پاسخی نبود.» خود شلاق‌زنی؛ مثله کردن خود برای خدا، کتاب مقدس دایم آن را رد میکند. الیاس از بنی‌اسرائیل میخواهد برایش آب بسیاری بیاورند و آنان را بر هیزم و قربانی میریزد. پس از آن آتشی میاید و همه را میسوزاند تا معجزه‌ای تمام عیار باشد. کاهنان بعل بی‌آبرو و کشته میشوند. نویسندگان بنی‌اسرائیلی، دین کنعانی را بتپرستی و قابل تمسخر میدانستند، این آیین مثله کردن و ... را در خود دارد و کاهنانش سزاوار مرگند. ایده، بردبارانه نیست اصلا. مساله دیگری که در این پرستش توسط کتاب مقدس رد میشود، ارتباط بتپرستپی و ارتباط جنسی است. روسپیگری مقدس که با پرستش بعل ارتباط داشت. این بخشی از آیین باروری در کنعان است. با اجرای اعمال جنسی در یک مکان مقدس (عملی در ارتباط با باروری) باروزی برای سرزمین ایجاد میشود. این ایده رایجی در خاور نزدیک باستان است که کتاب مقدس دایم آن را از خود دور میکند. در قرن هفتم پیشا دوران مشترک، رفرمی در یهودا (judea) در پادشاهی یوشیا روی داد (II Kings 23). پیگنیسم در اسرائیل شایع است و چیزی که باعث رفرم میشود این است که یوشیا و کاهنانش در معبد سندی پیدا میکنند (کتاب قانون) که به آنها وظیفه‌شان در مورد نهی بتپرستی و تمرکز بر خدای یگانه را  یادآوری میکند. «یوشیا دستور داد همه بزرگان یهودا و اورشلیم به حضورش آیند. و برایشان خواند همه واژگان کتاب عهد را که در خانه ارباب پیدا شده بود... او به صاحب‌منصبان خود گفت بروند و اشیای آیینی بعل را از معبد ارباب به در آورند، همه ظرفهایی که برای بعل و اشره و ساکنان آسمان ساخته شده است... آنان را سوزاند در بیرون اورشلیم در زمین کیدرون و خاکسترشان را بث ال برد... کاهنان بتپرستی را عزل کرد... آنها به بعل پیشکش میبردند، برای خورشید، ماه، صور فلکی و همه ساکنان آسمان. تصویر اشره را بیرون آورد از خانه ارباب، ویران کرد خانه مردانِ روسپی معبد را. جایی که زنان برای اشره میبافتند.» قطعه مهمتر در این رفرم در پیش است. او ... دره را آلود تا هیچکس پسر و دخترش را از آتش نگذراند تا پیشکشی برای مولاک باشند.» اشاره به رسمی رایج در کنعان و سایر مردمان خاور نزدیک که فرزندان خود را پیشکش خدایان میکردند؛ برای خدایان قربانیشان میکردند. از میان آتش، مطمئن نیستیم آیا سوزانده میشدند، از آتش طی یک عمل آیینی عبور میکردند، روشن نیست اما روشن است که متن این کار را نهی میکند. متنهای کنعانی از زاویه دید خود درباره همین اشیا و آیین هستند. اشره در این متنها در بیشه مقدسی قرار داشته و نمایشگر قدرت الهه مادر بوده است و شی آیینی او تیرکی چوبی است که در این بیشه قرار میگرفته. متن اوگاریتی روشن میکند که نماد الهه قدرت الهه را در خود داشته و این همان چیزی است که بنی‌اسرائیل میخواستند از خود دور کنند. در کنار هم داشتن متن اساطیری خاور نزدیک باستان و متن کتاب مقدس امکان بررسی تطبیقی هر دو فرهنگ را فراهم میکند، بنی‌اسرائیل درباره کنعانیها چه فکر میکرده و کنعانیها چگونه درکی از قدرت خدایان خود داشتند. 
RousouR (بحث) ‏۲۹ مارس ۲۰۲۳، ساعت ۱۳:۴۱ (UTC)
==== حماسه‌های خدایان: سوریه/کنعان ====
* James Pritchard, The Ancient Near East: An Anthology of Text and Pictures, Vol 1, pp. 93-132.
* سوریه و کنعان در میان دو همسایه قدرتمند (دو ابرقدرت زمان (بین‌النهرین و مصر)) و متاثر از آنان اما با ویژگیهای خاص خود که در Epics of the Gods از اوگاریت بازتاب یافته / اواخر هزاره دوم پیشا دوران مشترک / اِل، بعل، اشره / شهوانی و انتقام‌جو / کشف و تغییرات اساسی در مطالعات کتاب مقدس + جنجال بر سر درک بنی‌اسرائیل از آیین بعل
** اوگاریت (شمال کنعان) مرکزی برای ارتباط و انتشار
** دهقانی که زمینش را شخم می‌زد (۱۹۲۹) / کشف اتفاقی / دو کشف دیگر در خاور نزدیک (نامه‌های عمارنه (دهقان زن در ۱۸۸۷) و طومارهای دریای مرده (چوپان بادیه‌نشین در ۱۹۴۳)) /  هر سه، پیدا شدن ارتباطهایی که قبلا از آن آگاهی وجود نداشت  (the mail was better in the ancient world than it is now!) / اوگاریت محل گذر دانشوران و کاتبان 
** اوگاریت، مرکز تجاری بین‌المللی / متن‌های کشف‌شده به هشت زبان مختلف / ارتباط با مصر، آشور، هیتی‌ها و یونانی‌ها / کاتبان چند زبانه / یکی از نخستین الفباها (قبل از آنی که یونانی‌ها از فنیقی‌ها گرفتند) با ۳۰ حرف (گاهی ۲۲ حرف) 
** حماسه‌های خدایان: ال، درراس؛ اشره، همسرش؛ بعل، یکی از فرزندان بسیارشان (خدای باروری و باران). بعل قدرت پدرش را به زور می‌گیرد (مردوک). خدای پیر عقب‌نشینی می‌کند. چالش یم (اژدهای ساکن در دریا). ایشتار (عشتروت)، یکی از بسیار همسران بعل، می‌خواهد مانع از کار اژدها شود. اژدها حاضر به پذیرش خواسته او است اگر که خود را در اختیار او گذارد. «کاخی برای یم ساخته شد تا نشان پادشاهی او باشد. اما یم، پادشاهی آزمند بود. از همه خدایان و الهه‌ها پیش‌کش طلب کرد. آنها را در مقابل یم گریزی نبود. ایشتار (عشتروت) داوطلب برای رفتن به دریا شد تا دل اژدها را به دست آورد. خدایان با برنامه‌اش موافقت کردند، سپس ایشتار لباس‌هایش را در آورد، خود را خوشبو کرد و به دریا فرو رفت. آنگاه که اژدها آواز او را شنید، به سطح آمد. پرسید برای چه به نزد او آمده است. پاسخ داد آمده‌ام تا بر خدایان و الهه‌ها رحم آوری. با آنها نجنگ، رنجشان را کم کن. یم افسون‌زده زیبایی الهه شد و پاسخ داد الهه زیبایی، اگر خود را تسلیم من کنی و معشوقه ام باشی، رنج آنان را کم خواهم کرد. ایشتار نمی‌پذیرد. یم خشمگین است، بعل خشمگین است که اژدهای دریا در طلب زنش است، راهی جز نبرد باقی نمانده. ایشتار از صحنه خارج نمی‌شود (اکتفا به اغواگری)، او به نزد کوثار می‌رود تا برای بعل سلاح بسازد. بعل با آن سلاح یم را می‌کشد. اما اژدها کشته نشده است، اینبار انات اژدها را می‌کشد. پادشاهی بعل تضمین می‌شود، به نظر می‌رسد پس از چالش اولیه بعل با پدرش و چالش بعدی با یم که با کمک الهه‌ها خاتمه یافت، اکنون باید دوره صلح و آرامش باشد. دوره باروری باشد (بعل خدای باران، باران به موقع و به اندازه کافی). داستان تمام نمی‌شود، تهدید دیگری در راه است؛ موت (خدای مرگ؛ نه فقط مرگ یک انسان، خدایی که انسان را به جهان مرگ می‌کشاند). «بعل با افتاخار در کاخ خود است، به پادشاهی‌اش می‌اندیشد و سلطه بلامنازعش بر زمین. اما در همین حال به رقیب دیگری فکر می‌کند. موت، روح مرگ و خشکسالی که از اندیشه او غافل بود.» موت، هم مرگ انسان است و هم مرگ زمین؛ خشکسالی که هم انسانها را می‌کشد و هم شهرها را. «شاید موت در پی پادشاهی‌ام باشد. دو فرستاده به جهان زیرین فرستاد تا بگوید قلمرو موت همان جهان زیرین است و نباید بعل را به چالش کشد. موت پاسخ داد بعل در تخت خود در آسایش نشسته و در رخت بهشت پوشیده شده اما من زندانی این جای تیره و آلوده هستم. به اربابت بگو به اینجا فرود آید و پیامش را بگوید، ضیافتی برایش خواهم گرفت که به یادش بماند.»(کلینت ایستوود). 
*** این خطری بسیار بزرگتر است، فرهنگ اوگاریت باید با دو فرهنگ مصر و بین‌النهرین مقایسه شود؛ مصر هدیه نیل است (هرودوت)، از آنطرف دجله و فرات و کانال‌کشی‌ها برای آبیاری استفاده می‌شدند. کنعان که در میان این دو تمدن فشرده شده است چنین وضعی ندارد و از نظر تهیه و تولید غذا دچار مشکل بیشتری است. در کتاب مقدس بارها دیده می‌شود که مردم کنعان در موقع قحطی، باید برای تهیه غذا به مصر بروند. باران به موقع مساله مرگ و زندگی است. 
** بعل به دنبال پیدا کردن راهی برای خشکسالی به جهان مردگان می‌رود، اسیر می‌شود و یکی از مردگان می‌شود. دیگر از باران خبری نخواهد بود، خدای باروزی مرده است. انات به جهان زیرین می‌‌رود و او را نجات می‌دهد و به زندگی برمی‌گرداند. موت متوجه می‌شود حتی با اسیر کردن خدای باروری، باز هم نیرویی باروری را باز خواهد گرداند. موت نمی‌تواند پیروز باشد، همانگونه که بعل نیز نمی‌تواند پیروز باشد؛ باید سپهرشان جدا گردد. خدایان بین این دو جهان در رفت و آمد می‌توانند باشند اما انسانها خیر. 
*** تم خدای شهید شونده و زنده گردیده در اساطیر بسیاری از خاور نزدیک دیده می‌شود. اما باید با احتیاط سراغ آن رفت. گرایشی وجود دارد که می‌خواهد آن را به همه اساطیر گسترده کند. در این مورد خاص (اوگاریت) بله چنین است اما موردهای دیگر ممکن است به گونه‌ای دیگر باشد. جیمز فریزر و شاخه زرین؛ و شعرهای تی‌ اس. الیوت (ارتباط مسیحیت و اینگونه از اساطیر خاور نزدیک).      
** بعل و موت نبردی طولانی و شدید می‌کنند. در پایان که هر دو از پا افتاده‌اند، خدای خورشید (شمش) آنها را می‌بیند و بر موت فریاد می‌کشد تا به جنگ پایان دهد و از خلع کردن بعل از پادشاهی دست بردارد و گرنه خدایان کاملا نابودش می‌کنند. موت را تری فرا می‌گیرد و پیروزی بعل را می‌پذیرد. فریاد می‌کشد بعل پادشاه است. بعل شادمان است و پادشاهی را از سر می‌گیرد. خدایان گرد هم می‌آیند و برای بازگشت بعل به تخت، جشن بزرگی می‌گیرند. داستان در اینجا نیز تمام نمی‌شود؛ یکی از قهرمانان به شخصیت بد تبدیل می‌شود. انات الهه جنگ است، نمی‌تواند از جنگ کردن دست بردارد.  به جنگ خو گرفته است. «هر کسی را که در مقابل دیدگان دارد از بین می‌برد، زمین دریای خون می‌شود... بعل غمگین است که چرا اکنون که تخت او تضمین شده است انات همچنان در پی جنگ و انتقام است. به الهه پیام می‌فرستد که زمان جنگ کردن پایان یافته و دوران آرامش آغاز شده است. بعل، انات را به کوه مقدس (Zafon /Zaphon) فرا می‌خواند. انات فرستادگان را دید که نزدیک می‌شوند گمان می‌کند که بدخواه دیگری در راه است... انات با آن دو فرستاده به کوه بزرگِ شمال می‌رود. در حالی که به کوه مقدس نزدیک می‌شوند آسمان گشوده می‌شود، برق در آسمان می‌درخشد و رعد در کوه می‌غرد. برای انات نشان آن است که به راستی بعل سرور زمین است و دوره آرامش آغاز گشته است.»
*** در دنیای باستان، جنگ همیشه تهدیدی بوده است. تحلیل دینی از جنگ. خدایان با خشم شروع به کشتن انسانها می‌کنند و سپس مست از خونریزی می‌شوند.
** در کتاب مقدس:
*** Baal Peor (Numbers 25). آمیزش پرستیدن بعل با گناه جنسی (آیین باروری). برای بارور شدن، عمل جنسی باید در مکانی مقدس اجرا شود. بارها در کتاب مقدس آمده است. 
*** Books of Kings (Elijah). نبرد الیاس پیامبر خدا با ۴۵۰ کاهن بعل. «بعل را فریاد کشیدند چنان که سنتشان بود. خود را با شمشیر زدند تا خون فوران کرد.» مثله کردن آیینی و فوران کردن خون برای باروری.     
*** «تمام جامهای ساخته شده برای بعل و اشره را در خارج اورشلیم در زمین کیدرون سوزاند»
*** عشتروت در کتاب مقدس چهل بار آمده است.
**** پرستش بعل در دوره‌هایی از بنی‌اسرائیل گسترده بوده. بسیاری از دانشوران این اساطیر را پسزمینه ادبی بسیاری از روایتهای کتاب مقدس می‌دانند. خدایان کنعانی وسوسه‌ای برای بنی‌اسرائیل بودند که باید در مقابل آن مقاومت میکردند اما این مقاومت کار بسیار سختی بود. تاریخنویسان دینی دو تفسیر از این وسوسه دارند...(واقعیت / اغراق (موعظه)) 
RousouR (بحث) ‏۲۵ مارس ۲۰۲۳، ساعت ۱۴:۴۸ (UTC)
thread_title:  گسترش [[بحث:حماسه گیلگمش#روایت ب|روایت ب]] 

message: * مصر و بین‌النهرین دو ابرقدرت خاور نزدیک، در میان شبه جزیره عربستان با امتداد شمالش به شرق دریای مدیترانه. در شمال سرزمین هیتی‌ها (در یک دوره آنها نیز امپراتوری تشکیل دادند؛ در هزاره دوم پیشا دوران مشترک قدرت گرفتند و در میانه همان هزاره رقیبی برای مصر و بابل شدند.). / این بخش، مورد هجوم دایمی قدرتهای بزرگتر بود. کنعانی‌ها، موابی‌ها، فنیقی‌ها، ادومی‌ها و سایرین که از طریق روایت کتاب مقدس آشنا هستند، از جمله ساکنان منطقه بودند. دین و اسطوره در میان این مردمان در زمانهایی بسیار متفاوت از آنچه بود که در میان همسایگان قدرتمندشان رواج داشت.  
* برخلاف مصر و بین‌النهرین، در سوریه و فلسطین (امتداد شمالی شبه جزیره عربستان) امپراتوری بزرگ شکل نگرفت. آنها تحت سلطه، مستقیم یا غیر مستقیم، آن امپراتوری‌ها بودند.  / کشفیات از این منطقه (به خصوص متن) در مقایسه با امپراتوری‌ها کم است. دولت‌شهرهایی در منطقه شکل گرفت که به تجارت وابسته بودند.   /   داستان دو شهر 
**ابلا. در هزاره سوم پیشا دوران مشترک، در زمانی که در مصر «پادشاهی کهن» و در بین‌النهرین پادشاهان سومری بر شهرها حکمفرمایی می‌کردند، ابلا (تل مردیخ) در سوریه (بین فرات و مدیترانه) شکل گرفت.  شمال سوریه تحت تاثیر قدرت اقتصادی و سیاسی آن بود. / در دهه ۱۹۷۰ باستان‌شناسان ایتالیایی آن را کشف کردند (کشف سریع آرشیوها (اتفاقی نادر) اما اکثرا اداری (سه خمره روغن، دو گوسفند، هفت گونی غلات مرغوب (اینها جالباشه . باقی درباره تفاوت معدنی‌ها))). / ابلا در ح. ۲۴۰۰ پیشا دوران مشترک سوزانده شد؛ در حدود دو قرن، ۱۸۰۰ تا ۱۶۰۰ پیشا دوران مشترک، دوباره زنده شد؛ اما دوباره نابود شد و دیگر برنخواست. / از ابلا هنوز اسطوره به دست نیامده، بیشتر اسناد اداری هستند. البته در میانشان لیستهایی مانند لیست پادشاهان سومری و قطعاتی درباره اتفاقات تاریخی وجود دارد؛ و علاوه بر آن دیکشنری واژگان به سومری و ابلاتی؛ لیستی شامل واژگان دوزبانه.  / زبان ابلاتی از خانواده زبانهای سامی (عبری، عربی، آرامی و ...) است. واژگان و مفاهیم آن در کتاب مقدس آمده است (یک هزاره پیش از کتاب مقدس). 
** اوگاریت. در تضاد با ابلا، این دولت-شهر که در سوریه بر ساحل دریای مدیترانه (هزاره دوم پیشا دوران مشترک) قرار داشت متنهای اساطیری غنی دارد. باستان‌شناسان فرانسوی در ۱۹۲۸ آن را کشف کردند (آتلانتیس: نام اوگاریت در اسناد آرشیوی هیتی‌ها آمده بود اما تا زمان کشف هیچ چیز دیگری درباره آن در دست نبود). تصادف، نقش مهمی در کشف چندین تمدن در خاور نزدیک از جمله در اوگاریت داشته است. در ۱۹۲۸، کشاورزی در سوریه که در حال شخم زدن زمینش بود که به سنگی برخورد... سنگِ مقبره‌ای که شبیه به قبرهای میسنی‌ها در یونان بود. لوح‌ها به خط میخی بود و مطالعات کتاب مقدس را درنوردید.  / نامه‌های عمارنه (نامه‌های اخناتون و نمایندگانش) که یک زن کشاورز پیدا کرد (کود). این لوح‌ها نه به هیروگلیف بلکه به خط میخی هستند. ... (طومارهای دریای مرده) / 
*** اوگاریت، شهر تجاری-فرهنگی بین‌المللی در یک بندر طبیعی و جایگاه ایده‌آل برای تجارت بین مصر و هیتی‌ها - و جزایر مدیترانه (قبرس) + بین‌النهرین. /  «حماسه‌های خدایان»؛ ال، بعل، انات / با حمله مردمان دریا در ح. ۱۲۰۰ پیشا دوران مشترک از بین رفت. / در سنتهای کتاب مقدس، فرهنگ اوگاریتی باقی مانده است؛ زبان اوگاریتی به عبری نزدیک است. /  روشن شدن ارتباط بین تمدنها. (the mail was much better!) پیکهای بسیاری بین شهرها در رفت و آمد بودند. مترجمان فعالی نیز در این فرهنگها بودند؛ اساطیر و ... را ترجمه می‌کردند. 
* پادشاهی هیتی در آناتولی (ترکیه مرکزی و شرقی امروز). در آنجا امپراتوری بزرگی در هزاره دوم پیشا دوران مشترک شروع به رشد کرد و مرکز آن شهر هاتوسا (تاسیس در ۱۸۰۰ پیشا دوران مشترک) بود. خط آنها میخی بود اما زبانی متفاوت از همسایگان خود در بین‌النهرین داشتند، زبانی هندو اروپایی. به مرور بسیار قدرتمند شدند و بابل را فتح کردند (۱۵۰۰ تا ۱۲۰۰ پیشا دوران مشترک). آنها نیز خود مغلوب مردمان دریا شدند (۱۲۰۰ تا ۱۱۰۰ پیشا دوران مشترک). در میان متنهای هیتی علاوه بر متنهای اداری، اساطیر بسیاری پیدا شده‌اند که داستان کوماربی یکی از آنان است. ویژگی این اساطیر این است که توسط خود هیتی‌ها به آیین ارتباط داده شده‌اند (رویکرد آیینی به اساطیر). داستاها را مینوشتند و دستور زمان تکرارشان را نیز همراه میکردند.
** هیتی‌ها در تاریخ معاصر نیز نقش دارند. در شکلگیری هویت و ناسیونالیسم در ترکیه سکولار امروزی، بازگشتی به هیتی‌ها وجود دارد (استانبول، معماری و ...). این نکته فراتر از این است، خاور میانه مدرن در صورتهای سیاسی خود (در ناسیونالیسم مدرن خود) همیشه به گذشته باستانی خود نگاه میکند تا خود امروزی را درک کند. (عراق، مصر، اسرائیل، ترکیه، ایران ...)
*** تا اواخر قرن نوزدهم، هیتی‌ها (برخلاف مصری‌ها و سومریها) واقعا تمدنی «گمشده» بودند (هر چند نامشان در کتاب مقدس آمده بود Ephron the Hittite). شاهزاده‌ای که با ابراهیم در ارتباط است؛ در این داستان در سفر پیدایش هیچ نشانه‌ای از این وجود ندارد که هیتی‌ها امپراتوری بزرگی بودند یا هستند. در این داستان میخوانیم که هیتی‌ها در حبرون دارای زمین بودند (Genesis 23). ابراهیم به دنبال جایی برای دفن همسرش محبوبش سارا است. «ابراهیم در مقابل مرده ایستاد و با پسران هت سخن گفت غریبه‌ام در میان شما. جایی برای دفن دهید تا مرده‌ام را دفن کنم.» اینها هیتی‌ها هستند که با خواسته ابراهیم موافقت میکنند. آنها میخواهند زمین را به او ببخشند اما او اصرار دارد تا بهایش را بپردازد (۴۰۰ شِکِل نقره) تا تضمین مالکیت همیشگی باشد. «زمین و غاری که در آن بود به ابراهیم تضمین شد برای مکان دفن توسط پسرات هت.»
RousouR (بحث) ‏۲۹ مارس ۲۰۲۳، ساعت ۱۵:۲۴ (UTC)
thread_title:  هیتی‌ها و کنعانی‌ها 

message: * در سوریه و کنعان، چهارراه روشنفکری و تجاری خاور نزدیک، اعتقادات دینی تحت تاثیر فرهنگ ابرقدرتهای مصر و بین‌النهرین بود. با وجود این تاثیر، درک متمایز منطقه‌ای از معنویت و شیوه پرستش در آن شکل گرفت. کتاب مقدس به دین کنعانی اشاره‌های منفی دارد. مفاهیم و نامها (خدایانی چون ال و بعل؛ نام شهرها و منطقه ها در اسرائیل باستان؛ ایده مکان و زمان مقدس)، واژگان مشترکی در دین کنعانی و دین در کتاب مقدس بوجود آورده‌اند. آگاهی به این واژگان مشترک، به درک زمینه تاریخی که دین در کتاب مقدس در آن شکل گرفت، کمک می‌کند، کتاب مقدس در همان حال که ادامه گذشته خاور میانه‌ای خود است، از همان گذشته گسستی رادیکال دارد. 
* پانتئون خدایان در کنعان از آنچه در تمدنهای بین‌النهرین بود، پیچیدگی کمتری داشت. / در سومر، اکد و بابل خدایان نماینده و بازتاب پیچیدگیهای جامعه بودند. / خدایان کنعانی کمتر، و مستقیمتر در زندگی پرستش کنندگان خود درگیر بودند. (مقایسه با آنو) / در کنعان مردم باید خدایان را استمالت کنند (تا باران ببارد / مقایسه با نیل در مصر، دجله و فرات در بین‌النهرین، رود اردن بسیار کم آب است (مارک تواین The Innocents Abroad)). / برای باران باید خدایان را استمالت کرد، پرستید و برایشان قربانی کرد. این ایده که خدایان (یا یک خدا) منشع باران است، در کتاب مقدس نیز دیده می‌شود (به شکلی یکتاپرستانه). ملت باید رفتار درستی داشته باشد تا باران ببارد.   
* کنعان اغلب یا تحت سلطه یکی از قدرتهای بزرگ بود و یا تحت سطه یکی از دولت‌شهرهای غالب (ابلا و اوگاریت). منبع دین در کنعان، کتاب مقدس و باستانشناسی.
** کتاب مقدس «بت‌پرستی» کنعانی‌ها محکوم میکند و به بنی‌اسرائیل هشدار میدهد تا در «دام» عادتهای پیگنی آنها نیفتند. این تصویرنمایی بسیار منفی است. از آنسو در کشفیات باستانشناسی خود متن اساطیر کنعانی به دست آمده که تصویر مثبتی از ال، بعل و ... نمایش میدهند. با این دو، فرصت برای بررسی ادبی ایجاد میشود. 
*** تصویر خدایان کنعانی در کتاب مقدس:
**** بعل: در نام مکانها (Baal-Perazim (II Samuel 5:20))، خدایان کنعانی در «مکانهای مرتفع» پرستیده میشدند. در کنعان، کوههای بلند وجود ندارد، بیشتر تپه است؛ بر این تپه ها پرستشگاه ایجاد میشده است. 
**** (Pentateuch ("five books" of Moses) - تورات) (Baal Peor (Numbers 25)) پرستش بعل توسط بنی‌اسرائیل و کشته شدن آنها / بعل به معنای Master (سرور، صاحب) است؛ ربط با husband / «زمانی که بنی‌اسرائیل در شیتیم ساکن شدند، مردمان با زنان موآب رابطه جنسی داشتند. این مردمان را قربانی برای خدایان آنان کشاند. و مردمان خوردند و به خدایانشان تعظیم کردند. پس بنی‌اسرائیل یوغ بعل-پئور را بر خود قرار داد. و خداوند خشمگین شد... خداوند به موسی گفت همه رئیسان مردمان را ببر و در آفتاب بر چوب بیاویز در پیشگاه خداوند. تا خشم خداوند از بنی‌اسرائیل برگردد. و موسی به قضات اسرائیلی گفت هر یک از شما باید مردمانی را که یوغ بعل را بر دوش خود گرفتند، بکشید.» (واکنشی شدید؛ اگر این خدا را بپرستید باید به مرگی دهشتناک بمیرید.) «در همان زمان یکی از بنی‌اسرائیل زنی را به خانواده خود آورد. در پیش چشمان موسی و همه بنی‌اسرائیل در حالی که می‌گریستند. ... با نیزه در دست به دنبال مرد بنی‌اسرائیلی رفت و در شکم هر دو فرو کرد تا طاعون بازایستد.با این وجو ۲۴٬۰۰۰ نفر از طاعون مردند.» اگر بعل را بپرستید، عاقبت شومی در انتظارتان است. بت‌پرستی در ذهن نویسنده کتاب مقدس یا در ذهن پیامبران، در اینجا موسی، با رابطه جنسی ارتباط دارد. «sexual transgression» «idolatry»
**** پیشتر در کتاب مقدس، در دوره قضات، دائم گفته میشود که «پادشاهی در اسرائیل نیود و هر یک از افراد کاری را انجام میداد که از چشمان وی درست بود». در این دوره نام بعل و آیین کنعانی‌ها بسیار تکرار شده است. (Book of Judges (Gideon)) پدر جدعون محرابی برای بعل ساخت، خداوند به جدعون دستور داد تا آن را نابود کند و «اشره نزدیک به آن را بیفکند» (Judges 6:28). 
**** در کتب پادشاهان داستان رقابت الیاس با کاهنان بعل نوشته شده است. یک پیامبر خدا در مقابل ۴۵۰ کاهن بعل؛ پیامبر خدای یگانه بر کاهنان خدای دروغین غلبه می‌کند. این کاهنان حمایت پادشاه بدنام اهب و همسرش ایزابل را با خود دارند که دشمنان خونی الیاس هستند. پرستش بعل در این دوره، گسترده تصویر میشود. از دیدگاه خوانندگان کتاب مقدس (سنت یهودی، سنت مسیحی، سنت سکولار-انسانگرا)  اشاره ها به بعل (در Numbers و Gideon و Books of Kings) را روایتی از خدایی محلی میدیدند؛ هر محلی، یک بعل از آن مکان را داشت؛ درک عمومی این بود. با بررسی متنهای اساطیری خاور نزدیک باستان اما معلوم میشود که بعل در واقع نام یک خدا بوده است. خدا ممکن است مظاهر محلی داشته باشد اما خود یک خدای بزرگ (خدای باروری و طوفان) بوده است. در شمال اسرائیل، لبنان و سوریه، که کوه بلند وجود دارد معابد بعل پیدا شده است. داستان الیاس در کوهی در شمال اسرائیل (کوه کارمل) روی میدهد. کاهنان قربانی میکنند اما خدایانشان پاسخی به آنها نمیدهند. الیاس قربانی میکند اما خدایش پاسخ وی را میدهد. کاهنان آبروی خود را از دست رفته میبینند و حقانیت الیاس روشن میشود؛ الیاس و بنی‌اسرائیل کاهنان را می‌کشند. «الیاس سپس به نزد مردمان آمد و گفت تا کِی میخواهید با دو عقیده لنگ‌زنان گام بردارید؟ اگر ارباب خداست، از او پیروی کنید. اما اگر بعل، پس از او پیروی کنید.» ایده اصلی در کتاب مقدس؛ جز یک خدا، خدایی نمیتواند باشد. در تضاد با سیستم بین‌النهرین، مصر و خود کنعان (چند خدایی، خدای محلی، خدایان رقابتگر، خدایان جنگجو). خیر، دو نظر وجود ندارد، یک نظر است. باید تصمیم بگیرید و انتخاب کنید. «مردمان هیچ پاسخی به او ندادند. الیاس سپس گفت، من، حتی من، تنها پیامبر ارباب اما کاهنان بعل ۴۵۰. دو نرگاو برایمان بیاورید. آنان یکی را برای خود بردارند، تکه‌تکه‌اش کنند و بر هیزم گذارند اما بدون هیچ آتشی. نرگاو دیگر را آماده میکنم و بر هیزم میگذارم اما بدون هیچ آتشی. شما نام خدای خود را بخوانید و من نام ارباب را می‌آورم. خدایی که آتش پاسخ داد، خدای حقیقی است.» یک نوع آزمایش. تمسخر کاهنان بعل در پی است «الیاس به کاهنان بعل گفت یکی از نرگاوهای بسیار را برای خود بردارید و نخست آماده‌اش کنید. سپس نام خدای خود را بخوانید اما آتشی بر آن نگذارید. پس آنها نرگاوی را که با آنها داده شده بود آماده کردند و نام بعل را خواندند از سپیده‌دم تا نیمروز. فریاد کشیدند ای بعل، پاسخمان ده. اما هیچ صدایی و هیچ پاسخی نبود. بر دور محراب لنگان گام برداشتند. در نیمروز الیاس مسخره‌شان کرد و گفت فریاد بکشید، بیشک او خداست. با در حال تفکر است، یا جایی رفته، یا در سفر است، یا شاید خواب است و باید بیدارش کنیم. سپس آنها فریاد کشیدند و چنان که سنتشان بود خود را با شمشیر و نیزه زدند تا خون فوران زد. با گذشت نیمروز به جنجال ادامه دادند... اما هیچ صدایی و هیچ پاسخی نبود.» خود شلاق‌زنی؛ مثله کردن خود برای خدا، کتاب مقدس دایم آن را رد میکند. الیاس از بنی‌اسرائیل میخواهد برایش آب بسیاری بیاورند و آنان را بر هیزم و قربانی میریزد. پس از آن آتشی میاید و همه را میسوزاند تا معجزه‌ای تمام عیار باشد. کاهنان بعل بی‌آبرو و کشته میشوند. نویسندگان بنی‌اسرائیلی، دین کنعانی را بتپرستی و قابل تمسخر میدانستند، این آیین مثله کردن و ... را در خود دارد و کاهنانش سزاوار مرگند. ایده، بردبارانه نیست اصلا. مساله دیگری که در این پرستش توسط کتاب مقدس رد میشود، ارتباط بتپرستپی و ارتباط جنسی است. روسپیگری مقدس که با پرستش بعل ارتباط داشت. این بخشی از آیین باروری در کنعان است. با اجرای اعمال جنسی در یک مکان مقدس (عملی در ارتباط با باروری) باروزی برای سرزمین ایجاد میشود. این ایده رایجی در خاور نزدیک باستان است که کتاب مقدس دایم آن را از خود دور میکند. در قرن هفتم پیشا دوران مشترک، رفرمی در یهودا (judea) در پادشاهی یوشیا روی داد (II Kings 23). پیگنیسم در اسرائیل شایع است و چیزی که باعث رفرم میشود این است که یوشیا و کاهنانش در معبد سندی پیدا میکنند (کتاب قانون) که به آنها وظیفه‌شان در مورد نهی بتپرستی و تمرکز بر خدای یگانه را  یادآوری میکند. «یوشیا دستور داد همه بزرگان یهودا و اورشلیم به حضورش آیند. و برایشان خواند همه واژگان کتاب عهد را که در خانه ارباب پیدا شده بود... او به صاحب‌منصبان خود گفت بروند و اشیای آیینی بعل را از معبد ارباب به در آورند، همه ظرفهایی که برای بعل و اشره و ساکنان آسمان ساخته شده است... آنان را سوزاند در بیرون اورشلیم در زمین کیدرون و خاکسترشان را بث ال برد... کاهنان بتپرستی را عزل کرد... آنها به بعل پیشکش میبردند، برای خورشید، ماه، صور فلکی و همه ساکنان آسمان. تصویر اشره را بیرون آورد از خانه ارباب، ویران کرد خانه مردانِ روسپی معبد را. جایی که زنان برای اشره میبافتند.» قطعه مهمتر در این رفرم در پیش است. او ... دره را آلود تا هیچکس پسر و دخترش را از آتش نگذراند تا پیشکشی برای مولاک باشند.» اشاره به رسمی رایج در کنعان و سایر مردمان خاور نزدیک که فرزندان خود را پیشکش خدایان میکردند؛ برای خدایان قربانیشان میکردند. از میان آتش، مطمئن نیستیم آیا سوزانده میشدند، از آتش طی یک عمل آیینی عبور میکردند، روشن نیست اما روشن است که متن این کار را نهی میکند. متنهای کنعانی از زاویه دید خود درباره همین اشیا و آیین هستند. اشره در این متنها در بیشه مقدسی قرار داشته و نمایشگر قدرت الهه مادر بوده است و شی آیینی او تیرکی چوبی است که در این بیشه قرار میگرفته. متن اوگاریتی روشن میکند که نماد الهه قدرت الهه را در خود داشته و این همان چیزی است که بنی‌اسرائیل میخواستند از خود دور کنند. در کنار هم داشتن متن اساطیری خاور نزدیک باستان و متن کتاب مقدس امکان بررسی تطبیقی هر دو فرهنگ را فراهم میکند، بنی‌اسرائیل درباره کنعانیها چه فکر میکرده و کنعانیها چگونه درکی از قدرت خدایان خود داشتند. 
RousouR (بحث) ‏۲۹ مارس ۲۰۲۳، ساعت ۱۳:۴۱ (UTC)
thread_title:  خدایان باستان - سوریه/کنعان 

message: * James Pritchard, The Ancient Near East: An Anthology of Text and Pictures, Vol 1, pp. 93-132.
* سوریه و کنعان در میان دو همسایه قدرتمند (دو ابرقدرت زمان (بین‌النهرین و مصر)) و متاثر از آنان اما با ویژگیهای خاص خود که در Epics of the Gods از اوگاریت بازتاب یافته / اواخر هزاره دوم پیشا دوران مشترک / اِل، بعل، اشره / شهوانی و انتقام‌جو / کشف و تغییرات اساسی در مطالعات کتاب مقدس + جنجال بر سر درک بنی‌اسرائیل از آیین بعل
** اوگاریت (شمال کنعان) مرکزی برای ارتباط و انتشار
** دهقانی که زمینش را شخم می‌زد (۱۹۲۹) / کشف اتفاقی / دو کشف دیگر در خاور نزدیک (نامه‌های عمارنه (دهقان زن در ۱۸۸۷) و طومارهای دریای مرده (چوپان بادیه‌نشین در ۱۹۴۳)) /  هر سه، پیدا شدن ارتباطهایی که قبلا از آن آگاهی وجود نداشت  (the mail was better in the ancient world than it is now!) / اوگاریت محل گذر دانشوران و کاتبان 
** اوگاریت، مرکز تجاری بین‌المللی / متن‌های کشف‌شده به هشت زبان مختلف / ارتباط با مصر، آشور، هیتی‌ها و یونانی‌ها / کاتبان چند زبانه / یکی از نخستین الفباها (قبل از آنی که یونانی‌ها از فنیقی‌ها گرفتند) با ۳۰ حرف (گاهی ۲۲ حرف) 
** حماسه‌های خدایان: ال، درراس؛ اشره، همسرش؛ بعل، یکی از فرزندان بسیارشان (خدای باروری و باران). بعل قدرت پدرش را به زور می‌گیرد (مردوک). خدای پیر عقب‌نشینی می‌کند. چالش یم (اژدهای ساکن در دریا). ایشتار (عشتروت)، یکی از بسیار همسران بعل، می‌خواهد مانع از کار اژدها شود. اژدها حاضر به پذیرش خواسته او است اگر که خود را در اختیار او گذارد. «کاخی برای یم ساخته شد تا نشان پادشاهی او باشد. اما یم، پادشاهی آزمند بود. از همه خدایان و الهه‌ها پیش‌کش طلب کرد. آنها را در مقابل یم گریزی نبود. ایشتار (عشتروت) داوطلب برای رفتن به دریا شد تا دل اژدها را به دست آورد. خدایان با برنامه‌اش موافقت کردند، سپس ایشتار لباس‌هایش را در آورد، خود را خوشبو کرد و به دریا فرو رفت. آنگاه که اژدها آواز او را شنید، به سطح آمد. پرسید برای چه به نزد او آمده است. پاسخ داد آمده‌ام تا بر خدایان و الهه‌ها رحم آوری. با آنها نجنگ، رنجشان را کم کن. یم افسون‌زده زیبایی الهه شد و پاسخ داد الهه زیبایی، اگر خود را تسلیم من کنی و معشوقه ام باشی، رنج آنان را کم خواهم کرد. ایشتار نمی‌پذیرد. یم خشمگین است، بعل خشمگین است که اژدهای دریا در طلب زنش است، راهی جز نبرد باقی نمانده. ایشتار از صحنه خارج نمی‌شود (اکتفا به اغواگری)، او به نزد کوثار می‌رود تا برای بعل سلاح بسازد. بعل با آن سلاح یم را می‌کشد. اما اژدها کشته نشده است، اینبار انات اژدها را می‌کشد. پادشاهی بعل تضمین می‌شود، به نظر می‌رسد پس از چالش اولیه بعل با پدرش و چالش بعدی با یم که با کمک الهه‌ها خاتمه یافت، اکنون باید دوره صلح و آرامش باشد. دوره باروری باشد (بعل خدای باران، باران به موقع و به اندازه کافی). داستان تمام نمی‌شود، تهدید دیگری در راه است؛ موت (خدای مرگ؛ نه فقط مرگ یک انسان، خدایی که انسان را به جهان مرگ می‌کشاند). «بعل با افتاخار در کاخ خود است، به پادشاهی‌اش می‌اندیشد و سلطه بلامنازعش بر زمین. اما در همین حال به رقیب دیگری فکر می‌کند. موت، روح مرگ و خشکسالی که از اندیشه او غافل بود.» موت، هم مرگ انسان است و هم مرگ زمین؛ خشکسالی که هم انسانها را می‌کشد و هم شهرها را. «شاید موت در پی پادشاهی‌ام باشد. دو فرستاده به جهان زیرین فرستاد تا بگوید قلمرو موت همان جهان زیرین است و نباید بعل را به چالش کشد. موت پاسخ داد بعل در تخت خود در آسایش نشسته و در رخت بهشت پوشیده شده اما من زندانی این جای تیره و آلوده هستم. به اربابت بگو به اینجا فرود آید و پیامش را بگوید، ضیافتی برایش خواهم گرفت که به یادش بماند.»(کلینت ایستوود). 
*** این خطری بسیار بزرگتر است، فرهنگ اوگاریت باید با دو فرهنگ مصر و بین‌النهرین مقایسه شود؛ مصر هدیه نیل است (هرودوت)، از آنطرف دجله و فرات و کانال‌کشی‌ها برای آبیاری استفاده می‌شدند. کنعان که در میان این دو تمدن فشرده شده است چنین وضعی ندارد و از نظر تهیه و تولید غذا دچار مشکل بیشتری است. در کتاب مقدس بارها دیده می‌شود که مردم کنعان در موقع قحطی، باید برای تهیه غذا به مصر بروند. باران به موقع مساله مرگ و زندگی است. 
** بعل به دنبال پیدا کردن راهی برای خشکسالی به جهان مردگان می‌رود، اسیر می‌شود و یکی از مردگان می‌شود. دیگر از باران خبری نخواهد بود، خدای باروزی مرده است. انات به جهان زیرین می‌‌رود و او را نجات می‌دهد و به زندگی برمی‌گرداند. موت متوجه می‌شود حتی با اسیر کردن خدای باروری، باز هم نیرویی باروری را باز خواهد گرداند. موت نمی‌تواند پیروز باشد، همانگونه که بعل نیز نمی‌تواند پیروز باشد؛ باید سپهرشان جدا گردد. خدایان بین این دو جهان در رفت و آمد می‌توانند باشند اما انسانها خیر. 
*** تم خدای شهید شونده و زنده گردیده در اساطیر بسیاری از خاور نزدیک دیده می‌شود. اما باید با احتیاط سراغ آن رفت. گرایشی وجود دارد که می‌خواهد آن را به همه اساطیر گسترده کند. در این مورد خاص (اوگاریت) بله چنین است اما موردهای دیگر ممکن است به گونه‌ای دیگر باشد. جیمز فریزر و شاخه زرین؛ و شعرهای تی‌ اس. الیوت (ارتباط مسیحیت و اینگونه از اساطیر خاور نزدیک).      
** بعل و موت نبردی طولانی و شدید می‌کنند. در پایان که هر دو از پا افتاده‌اند، خدای خورشید (شمش) آنها را می‌بیند و بر موت فریاد می‌کشد تا به جنگ پایان دهد و از خلع کردن بعل از پادشاهی دست بردارد و گرنه خدایان کاملا نابودش می‌کنند. موت را تری فرا می‌گیرد و پیروزی بعل را می‌پذیرد. فریاد می‌کشد بعل پادشاه است. بعل شادمان است و پادشاهی را از سر می‌گیرد. خدایان گرد هم می‌آیند و برای بازگشت بعل به تخت، جشن بزرگی می‌گیرند. داستان در اینجا نیز تمام نمی‌شود؛ یکی از قهرمانان به شخصیت بد تبدیل می‌شود. انات الهه جنگ است، نمی‌تواند از جنگ کردن دست بردارد.  به جنگ خو گرفته است. «هر کسی را که در مقابل دیدگان دارد از بین می‌برد، زمین دریای خون می‌شود... بعل غمگین است که چرا اکنون که تخت او تضمین شده است انات همچنان در پی جنگ و انتقام است. به الهه پیام می‌فرستد که زمان جنگ کردن پایان یافته و دوران آرامش آغاز شده است. بعل، انات را به کوه مقدس (Zafon /Zaphon) فرا می‌خواند. انات فرستادگان را دید که نزدیک می‌شوند گمان می‌کند که بدخواه دیگری در راه است... انات با آن دو فرستاده به کوه بزرگِ شمال می‌رود. در حالی که به کوه مقدس نزدیک می‌شوند آسمان گشوده می‌شود، برق در آسمان می‌درخشد و رعد در کوه می‌غرد. برای انات نشان آن است که به راستی بعل سرور زمین است و دوره آرامش آغاز گشته است.»
*** در دنیای باستان، جنگ همیشه تهدیدی بوده است. تحلیل دینی از جنگ. خدایان با خشم شروع به کشتن انسانها می‌کنند و سپس مست از خونریزی می‌شوند.
** در کتاب مقدس:
*** Baal Peor (Numbers 25). آمیزش پرستیدن بعل با گناه جنسی (آیین باروری). برای بارور شدن، عمل جنسی باید در مکانی مقدس اجرا شود. بارها در کتاب مقدس آمده است. 
*** Books of Kings (Elijah). نبرد الیاس پیامبر خدا با ۴۵۰ کاهن بعل. «بعل را فریاد کشیدند چنان که سنتشان بود. خود را با شمشیر زدند تا خون فوران کرد.» مثله کردن آیینی و فوران کردن خون برای باروری.     
*** «تمام جامهای ساخته شده برای بعل و اشره را در خارج اورشلیم در زمین کیدرون سوزاند»
*** عشتروت در کتاب مقدس چهل بار آمده است.
**** پرستش بعل در دوره‌هایی از بنی‌اسرائیل گسترده بوده. بسیاری از دانشوران این اساطیر را پسزمینه ادبی بسیاری از روایتهای کتاب مقدس می‌دانند. خدایان کنعانی وسوسه‌ای برای بنی‌اسرائیل بودند که باید در مقابل آن مقاومت میکردند اما این مقاومت کار بسیار سختی بود. تاریخنویسان دینی دو تفسیر از این وسوسه دارند...(واقعیت / اغراق (موعظه)) 
RousouR (بحث) ‏۲۵ مارس ۲۰۲۳، ساعت ۱۴:۴۸ (UTC)
thread_title:  حماسه‌های خدایان: سوریه/کنعان 

message: === خدایان و الهه‌ها ===
* ادامه دادن ال (کتاب دوم کوگان، ص۶)
* ادامه دادن بعل (کتاب دوم کوگان، ص۷)
* افزودن کوثار-وا-هاسیس (کتاب دوم کوگان، ص۷ و ۸)؛ مرگ (کتاب دوم کوگان، ص۸)
=== اثرگذاری ===
* کتاب مقدس:
**ال در کتاب مقدس (Psalm 82)(Isaiah 14:13)(Deuteronomy 32:8)(Exodus 6:2-3)(El Shadday often erroneously translated "God Almighty," means "El of the Mountain" or "El, the One of the Mountain".)(Kings 22:19 & Job 1-2)(Genesis 21:33 & Gen. 49:24, etc & Exod. 34:6, etc) (کتاب دوم کوگان، ص۱۴ و ۱۵)
** بعل در کتاب مقدس (Ps. 68:4)(Psalm 29 (Baal Cycle))(کتاب دوم کوگان، ص۱۵)
** ال و بعل: کوه سینا و صهیون (Exod. 19:16-18)(Judges: 5:4-5)(Genesis 14:18-24)(Zech. 14:8)(Ezekiel 47:1-12, Joel 3:17-18, and Revelation 22:1-2.)(Ps. 50:2-3)(Ps. 48:2-3) (کتاب دوم کوگان، ص۱۵، ۱۶ و ۱۷)
** آنات، اشره و عشتروت: (2 Kings 21:7 and 23:4, 6-7)(Deut. 16:21)(1 Kgs. 18:19)(1 Kgs. 11:5)(کتاب دوم کوگان، ص۱۷ و ۱۸)
** مرگ (Jer. 9:21)(Job 38:17)(Isaiah 25:8)(کتاب دوم کوگان، ص۱۸)
=== برای تحلیل ===
*  ارزیابی اهمیت جایگاه ال در دین اوگاریتی. (کتاب دوم کوگان، ص ۶ تا ۷)
* شعر و زبان ص۹ تا 
RousouR (بحث) ‏۴ آوریل ۲۰۲۳، ساعت ۱۹:۲۳ (UTC)
=== بررسی تطبیقی ===
==== چرخه کوماربی ====
بحث:کوماربی#آفرینش هیتی در چرخه کوماربی
همچون چرخه بعل اوگاریتی، چرخه کوماربی هوری-هیتی درباره خاستگاه نظم اشیا از جنبه حکم الهی است. در هر دو یک خدای طوفان وجود دارد (بعل یا تشوب) که فرمانروای خدایان و نگهدارنده نظم خلقت است. بعل و تشوب هر دو با خدایان مختلفی که به دنبال جانشینی تاج و تخت هستند، درگیر می‌شوند: بعل با یم و موت مقابله می‌کند، در حالی که تشوب با یک سری از موجودات الهی که در خدمت کوماربی هستند، مقابله می‌کند. ابعاد طبیعت‌گرایانه این درگیری‌ها در چرخه کوماربی کمتر آشکار است. با این وجود، از جنبه روشن ساختن نقش‌ها و روابط متقابل خدایان، کارکردی توضیحی دارند.
RousouR (بحث) ‏۲۵ آوریل ۲۰۲۳، ساعت ۱۲:۲۱ (UTC)
=== منابع ===
Mark S. Smith
* 
*
RousouR (بحث) ‏۲ مهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۹:۱۲ (UTC)
thread_title:  گسترش 

message: * ادامه دادن ال (کتاب دوم کوگان، ص۶)
* ادامه دادن بعل (کتاب دوم کوگان، ص۷)
* افزودن کوثار-وا-هاسیس (کتاب دوم کوگان، ص۷ و ۸)؛ مرگ (کتاب دوم کوگان، ص۸)
thread_title:  خدایان و الهه‌ها 

message: * کتاب مقدس:
**ال در کتاب مقدس (Psalm 82)(Isaiah 14:13)(Deuteronomy 32:8)(Exodus 6:2-3)(El Shadday often erroneously translated "God Almighty," means "El of the Mountain" or "El, the One of the Mountain".)(Kings 22:19 & Job 1-2)(Genesis 21:33 & Gen. 49:24, etc & Exod. 34:6, etc) (کتاب دوم کوگان، ص۱۴ و ۱۵)
** بعل در کتاب مقدس (Ps. 68:4)(Psalm 29 (Baal Cycle))(کتاب دوم کوگان، ص۱۵)
** ال و بعل: کوه سینا و صهیون (Exod. 19:16-18)(Judges: 5:4-5)(Genesis 14:18-24)(Zech. 14:8)(Ezekiel 47:1-12, Joel 3:17-18, and Revelation 22:1-2.)(Ps. 50:2-3)(Ps. 48:2-3) (کتاب دوم کوگان، ص۱۵، ۱۶ و ۱۷)
** آنات، اشره و عشتروت: (2 Kings 21:7 and 23:4, 6-7)(Deut. 16:21)(1 Kgs. 18:19)(1 Kgs. 11:5)(کتاب دوم کوگان، ص۱۷ و ۱۸)
** مرگ (Jer. 9:21)(Job 38:17)(Isaiah 25:8)(کتاب دوم کوگان، ص۱۸)
thread_title:  اثرگذاری 

message: *  ارزیابی اهمیت جایگاه ال در دین اوگاریتی. (کتاب دوم کوگان، ص ۶ تا ۷)
* شعر و زبان ص۹ تا 
RousouR (بحث) ‏۴ آوریل ۲۰۲۳، ساعت ۱۹:۲۳ (UTC)
thread_title:  برای تحلیل 

message: ==== چرخه کوماربی ====
بحث:کوماربی#آفرینش هیتی در چرخه کوماربی
همچون چرخه بعل اوگاریتی، چرخه کوماربی هوری-هیتی درباره خاستگاه نظم اشیا از جنبه حکم الهی است. در هر دو یک خدای طوفان وجود دارد (بعل یا تشوب) که فرمانروای خدایان و نگهدارنده نظم خلقت است. بعل و تشوب هر دو با خدایان مختلفی که به دنبال جانشینی تاج و تخت هستند، درگیر می‌شوند: بعل با یم و موت مقابله می‌کند، در حالی که تشوب با یک سری از موجودات الهی که در خدمت کوماربی هستند، مقابله می‌کند. ابعاد طبیعت‌گرایانه این درگیری‌ها در چرخه کوماربی کمتر آشکار است. با این وجود، از جنبه روشن ساختن نقش‌ها و روابط متقابل خدایان، کارکردی توضیحی دارند.
RousouR (بحث) ‏۲۵ آوریل ۲۰۲۳، ساعت ۱۲:۲۱ (UTC)
thread_title:  بررسی تطبیقی 

message: بحث:کوماربی#آفرینش هیتی در چرخه کوماربی
همچون چرخه بعل اوگاریتی، چرخه کوماربی هوری-هیتی درباره خاستگاه نظم اشیا از جنبه حکم الهی است. در هر دو یک خدای طوفان وجود دارد (بعل یا تشوب) که فرمانروای خدایان و نگهدارنده نظم خلقت است. بعل و تشوب هر دو با خدایان مختلفی که به دنبال جانشینی تاج و تخت هستند، درگیر می‌شوند: بعل با یم و موت مقابله می‌کند، در حالی که تشوب با یک سری از موجودات الهی که در خدمت کوماربی هستند، مقابله می‌کند. ابعاد طبیعت‌گرایانه این درگیری‌ها در چرخه کوماربی کمتر آشکار است. با این وجود، از جنبه روشن ساختن نقش‌ها و روابط متقابل خدایان، کارکردی توضیحی دارند.
RousouR (بحث) ‏۲۵ آوریل ۲۰۲۳، ساعت ۱۲:۲۱ (UTC)
thread_title:  چرخه کوماربی 

message: Mark S. Smith
* 
*
RousouR (بحث) ‏۲ مهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۹:۱۲ (UTC)
thread_title:  منابع 

message: امروزه دانشوران اوگاریت را متفاوت از کنعان می‌دانند. واژه کنعانی درباره اوگاریت با احتیاط به کار می‌رود و موقعیت جغرافیایی اوگاریت متفاوت از «کنعانِ» تجسم شده در کتاب مقدس  است. با این حال، متن‌های اوگاریتی برای دانشوران بینشی حقیقی به سنت‌های دینی و اساطیری فراهم می‌کنند که وابسته به درک بسیاری از جنبه‌های مفاهیم باستانی بنی‌اسرائیلی است. RousouR (بحث) ‏۱ آوریل ۲۰۲۳، ساعت ۱۳:۴۱ (UTC)
RousouR (بحث) ‏۱ آوریل ۲۰۲۳، ساعت ۱۳:۴۱ (UTC)
thread_title:  اوگاریت-کنعان 

message: سلام. بهتر است صحبت را اینجا ادامه بدیم. / می‌خواستم صبر کنم تا شروع کنید اما گفتم تا ذهنم آماده‌ست چند مساله رو بگم.
* ممکن است برای خالی نبودن عریضه خلاصه‌ای از متن آماده کنم (می‌خواهم الگوی در دست ساخت را از بالایش بردارم). شما مختار هستید همه‌اش را حذف کنید.
* به نظرم دو تحلیل است که جای کار مفصلی دارد:
** اسطوره آفرینش بودن چرخه بعل. دو لوح اول آسیب دیده و بر سر این موضوع بحث است. آن بخش که سعی می‌کند با مقایسه با انوما الیش این موضوع را نشان دهد بهتر بود مستقل بیاید (احتمالا این زیربخش رو با نامه به پادشاه ماری که نشان از وجود سنت خدای طوفانی مانند بعل در میانه عصر برنز (چند صد سال قبل از نسخه چرخه بعل) دارد، گسترش دهم). مطالب زیادی باقی می‌ماند برای بحث اسطوره آفرینش بودن.
** با وجود تمایلی که وجود دارد تا گستره اسطوره «خدای شهیدشونده» را زیاد بگیرد، اما چرخه بعل واقعا یکی از این اساطیر است.
خودتان اینها را می‌دانستید فقط خواستم کارم مانعی برای کار شما نباشد. می‌دانم آس‌های دیگری هم پیدا خواهید کرد. آوریل خوبی داشته باشید. RousouR (بحث) ‏۴ آوریل ۲۰۲۳، ساعت ۱۱:۴۲ (UTC)
replies: text: :پی‌نوشت: بر شما هم مبارک! RousouR (بحث) ‏۴ آوریل ۲۰۲۳، ساعت ۱۲:۴۶ (UTC)
 سلام، کار پیش میره؟ RousouR (بحث) ‏۲۹ مهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۴:۰۸ (UTC)
thread_title:  همکاری