بحث:اوتنپیشتی

message: {{پتوپ|1=

message: جمع بستن این نام اشتباه است. «اوتنپیشتیم» را اصولاً مگر می‌شود خواند!؟ تلفظ و نام صحیح مقاله «اوت ناپیش تیم» است -- کامران اورفه (بحث) ‏۲۶ ژوئن ۲۰۲۲، ساعت ۰۷:۳۰ (UTC)
replies: text: سلام. همان اول دیدم نوشته شما را، گذاشتم شاید خودتان با گسترش آن توضیح بیشتری دهید. به خصوص درباره «جمع بستن»؟ / خوانش اندرو جرج از این واژه در نسخه معیار حماسه «اوتَنَپیشتی» است. در نسخه بابلی باستان (سیپار)، خوانش وی «اوتا-ناایشتیم» است. RousouR (بحث) ‏۲۷ دسامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۲:۱۸ (UTC)

text: RousouR (بحث) ‏۱۲ مهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۱:۴۲ (UTC)
replies: text: :  درود، تلاش شما برای گسترش و بهبود مقاله شگفت‌انگیز است/البته نظر من بیشتر دربارهٔ جمع‌بستن نام این شخص بود/دربارهٔ خوانش نمی‌توانیم خیلی دقیق باشیم (دست خودمان نیست و البته، خیلی مهم هم نیست) اینکه نزدیک به خوانش صحیح و رایج زمان خودش باشد خوب است/نظر من این بود که هر خوانشی تایید می‌شود، باید به گونه‌ای «نوشته» شود که خواندن روان‌تری داشته باشد (اگر خیلی طولانی است، چسبیده به هم نوشته نشود)/امیدوارم متوجه منظور من شده باشید/  -- کامران اورفه (بحث) ‏۱۴ مهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۰۸:۴۴ (UTC)
replies: text: :: دقت شما را دیده‌ام؛ پرسیدم تا نکته‌ای جا نمانده باشد. RousouR (بحث) ‏۱۴ مهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۵:۳۸ (UTC)
thread_title:  نام اشتباه 

message: === سایر ===
بر روی لوح «نقشه جهان» بابلی، در دو سطر آخر به سه قهرمان اسطوره‌ای اشاره می‌شود که یکی از آنها اوتنپیشتی است.
RousouR (بحث) ‏۴ ژانویهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۸:۵۴ (UTC)
thread_title:  انتقال مطلب (گمخ) 

message: بر روی لوح «نقشه جهان» بابلی، در دو سطر آخر به سه قهرمان اسطوره‌ای اشاره می‌شود که یکی از آنها اوتنپیشتی است.
RousouR (بحث) ‏۴ ژانویهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۸:۵۴ (UTC)
thread_title:  سایر 

message: === اندرزهای سه‌گانه و سطرهای پایانی حماسه ===
اندرو جرج در مقدمه کتاب «حماسه گیلگمش» (۱۹۹۹)، مشاورت‌های سه‌گانه اوتا-ناپیشتی را بر اساس متن در لوح X سطرهای ۲۶۶ تا ۳۲۲ (سطر پایانی این لوح) بیان می‌کند و در ادامه برای نتیجه‌گیری به سراغ شعر سومری «مرگ بیلگمس» و خدای جهان زیرین شدن گیلگمش می‌رود. در سخنرانی در هاروارد (۲۰۱۶) که بسیاری از ابهام‌های متن رفع شده و چینش آن تغییراتی کرده‌است، مشاورتهای سه‌گانه را به شکل مشخص‌تری بیان می‌کند (اوتنپیشتی) و به سطرها ارجاع دقیقتری می‌دهد. هر سه مشاورت در لوح X آمده‌اند و برای مشاورت اول به سطرهای ۳۰۱ تا ۳۰۷، برای دوم به سطرهای ۳۰۸ تا ۳۱۵ و برای سوم به سطرهای ۳۱۶ تا ۳۲۲ ارجاع می‌دهد. برای نتیجه‌گیری هم به لوح XI و سطرهای آخر آن (۳۲۳ تا ۳۲۸) ارجاع می‌دهد که هم همان سطرهای سرآغازین حماسه هستند (با اندکی تفاوت) و هم پایان داستان محسوب می‌شوند (جرج لوح XII را الحاقی می‌داند). او برای نتیجه‌گیری نهایی، ابتدا با سطر آخر بخشی از نسخه بابلی باستان (سیپار) آغاز می‌کند (زیرا سرنوشت [مردان میرا] این است). سپس سطرهای سرآغاز را مرور می‌کند «این پیام از همان سرآغاز حماسه دیده می‌شود، شخصی که بسیار فعال بوده و همه جا را رفته و همه چیز را دیده‌است ناگهان بسیار غیرفعال می‌شود و آرامش می‌یابد.» و ضمن تأکید بر اینکه در آن بخشی به نثر آمده‌است و نه به شعر بر اهمیت نثری که حاوی بخشهای مختلف شهر است تأکید می‌کند. آنگاه به اندرزهای سه‌گانه اوتنپیشتی می‌رسد و دربارهٔ دومین اندرز (یک‌روزه‌ها) چنین می‌گوید: «تضادی مابین زندگی اجتماعی (گذر و چرخش دائمی زندگی خانوادگی) و زندگی انفرادی به تصویر کشیده شده‌است؛ زندگی اجتماعی را پابرجا دانسته‌است و فرد را نابودپذیر در یک آن می‌داند.» پس از آن به سطرهای آخرین حماسه می‌رسد که همان تکرار بخش سرآغاز حماسه (بخش به نثر نوشته شده) است. «معنایش چیست؟ برای سالها آشورشناسان گمان می‌کردند منظور دیوارهای شهر است که یادگار ماندگار گیلگمش هستند؛ و البته که هستند. اما بیش از آن منظور شهر است: ساکنان خانه‌ها؛ تولید غذا؛ صنعت تولید؛ و در پایان معبد که نماد زندگی فکری و روشنفکری است (و میزان مساحت آن نصف سایر قسمت‌ها است!).» گیلگمش به خانه برگشته است، کار خود را به انجام رسانده‌است. او خسته شده‌است، ساکن گردیده‌است. چیز دیگری قرار نیست در زندگی وی اتفاق بیفتد. به همراه خود (اور-شانابی) می‌گوید بر بالای دیوار اوروک برو و شهر را بمشاهده کن. و چه می‌بینی، زندگانی بشری خواهی دید، پرده پایین می‌افتد و خاتمه می‌یابد.شاعر می‌گوید، بله، افراد به جستجوی فردی خود دست می‌زنند. گاهی به آنچه می‌خواهند دست می‌یابند، اغلب به آنچه می‌خواهند دست نمی‌یابند. باید با حقیقت زندگی بشری کنار بیایند که همان مرگ انسان است، برای همه. اما زندگی بشری دیگری است که فردی نیست، و آن زندگی اجتماعی است. باید به یاد داشته باشیم تمدن بابل تمدنی مدرن نیست که در آن بر آزادی فردی تأکید شده باشد. در تمدن مدرن است که بر جایگاه فرد و حقوق فرد تأکید می‌شود. در تمدن بابل تأکید بر آن بوده که ما یک اجتماع هستیم، ما باید در این اجتماع دست به اقدام زنیم. شاعر می‌گوید فرد، یک‌روزه است که بدون بر جا گذاشتن اثری از بین می‌رود. اما زندگی بشری که نمادش شهر است برای همیشه بر جا خواهد ماند.  RousouR (بحث) ‏۱۶ سپتامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۸:۱۲ (UTC)
thread_title:  انتقال از [[حماسه گیلگمش]] 

message: اندرو جرج در مقدمه کتاب «حماسه گیلگمش» (۱۹۹۹)، مشاورت‌های سه‌گانه اوتا-ناپیشتی را بر اساس متن در لوح X سطرهای ۲۶۶ تا ۳۲۲ (سطر پایانی این لوح) بیان می‌کند و در ادامه برای نتیجه‌گیری به سراغ شعر سومری «مرگ بیلگمس» و خدای جهان زیرین شدن گیلگمش می‌رود. در سخنرانی در هاروارد (۲۰۱۶) که بسیاری از ابهام‌های متن رفع شده و چینش آن تغییراتی کرده‌است، مشاورتهای سه‌گانه را به شکل مشخص‌تری بیان می‌کند (اوتنپیشتی) و به سطرها ارجاع دقیقتری می‌دهد. هر سه مشاورت در لوح X آمده‌اند و برای مشاورت اول به سطرهای ۳۰۱ تا ۳۰۷، برای دوم به سطرهای ۳۰۸ تا ۳۱۵ و برای سوم به سطرهای ۳۱۶ تا ۳۲۲ ارجاع می‌دهد. برای نتیجه‌گیری هم به لوح XI و سطرهای آخر آن (۳۲۳ تا ۳۲۸) ارجاع می‌دهد که هم همان سطرهای سرآغازین حماسه هستند (با اندکی تفاوت) و هم پایان داستان محسوب می‌شوند (جرج لوح XII را الحاقی می‌داند). او برای نتیجه‌گیری نهایی، ابتدا با سطر آخر بخشی از نسخه بابلی باستان (سیپار) آغاز می‌کند (زیرا سرنوشت [مردان میرا] این است). سپس سطرهای سرآغاز را مرور می‌کند «این پیام از همان سرآغاز حماسه دیده می‌شود، شخصی که بسیار فعال بوده و همه جا را رفته و همه چیز را دیده‌است ناگهان بسیار غیرفعال می‌شود و آرامش می‌یابد.» و ضمن تأکید بر اینکه در آن بخشی به نثر آمده‌است و نه به شعر بر اهمیت نثری که حاوی بخشهای مختلف شهر است تأکید می‌کند. آنگاه به اندرزهای سه‌گانه اوتنپیشتی می‌رسد و دربارهٔ دومین اندرز (یک‌روزه‌ها) چنین می‌گوید: «تضادی مابین زندگی اجتماعی (گذر و چرخش دائمی زندگی خانوادگی) و زندگی انفرادی به تصویر کشیده شده‌است؛ زندگی اجتماعی را پابرجا دانسته‌است و فرد را نابودپذیر در یک آن می‌داند.» پس از آن به سطرهای آخرین حماسه می‌رسد که همان تکرار بخش سرآغاز حماسه (بخش به نثر نوشته شده) است. «معنایش چیست؟ برای سالها آشورشناسان گمان می‌کردند منظور دیوارهای شهر است که یادگار ماندگار گیلگمش هستند؛ و البته که هستند. اما بیش از آن منظور شهر است: ساکنان خانه‌ها؛ تولید غذا؛ صنعت تولید؛ و در پایان معبد که نماد زندگی فکری و روشنفکری است (و میزان مساحت آن نصف سایر قسمت‌ها است!).» گیلگمش به خانه برگشته است، کار خود را به انجام رسانده‌است. او خسته شده‌است، ساکن گردیده‌است. چیز دیگری قرار نیست در زندگی وی اتفاق بیفتد. به همراه خود (اور-شانابی) می‌گوید بر بالای دیوار اوروک برو و شهر را بمشاهده کن. و چه می‌بینی، زندگانی بشری خواهی دید، پرده پایین می‌افتد و خاتمه می‌یابد.شاعر می‌گوید، بله، افراد به جستجوی فردی خود دست می‌زنند. گاهی به آنچه می‌خواهند دست می‌یابند، اغلب به آنچه می‌خواهند دست نمی‌یابند. باید با حقیقت زندگی بشری کنار بیایند که همان مرگ انسان است، برای همه. اما زندگی بشری دیگری است که فردی نیست، و آن زندگی اجتماعی است. باید به یاد داشته باشیم تمدن بابل تمدنی مدرن نیست که در آن بر آزادی فردی تأکید شده باشد. در تمدن مدرن است که بر جایگاه فرد و حقوق فرد تأکید می‌شود. در تمدن بابل تأکید بر آن بوده که ما یک اجتماع هستیم، ما باید در این اجتماع دست به اقدام زنیم. شاعر می‌گوید فرد، یک‌روزه است که بدون بر جا گذاشتن اثری از بین می‌رود. اما زندگی بشری که نمادش شهر است برای همیشه بر جا خواهد ماند.  RousouR (بحث) ‏۱۶ سپتامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۸:۱۲ (UTC)
thread_title:  اندرزهای سه‌گانه و سطرهای پایانی حماسه