بحث:عبدالحسین آیتی

message: #ویکی‌پدیا:راهنمای حق تکثیر: خلاصه کردن مطالب و چکیده‌گویی با استفاده از جملات موجود (مثلاً فقط آوردن جمله‌های ابتدایی هر بند یا فقط آوردن مقدمه) مشکل دارد.
#http://en.wikipedia.org/wiki/Wikipedia:FAQ/Copyright#Derivative_works
درست است که همه مطالب از یک جا و همان ترتیب نیست ولی عینا همان جملات است. به نظر نمی‌آید زحمت تایپش را یکی از دوستان کشیده باشد!  --نوید ‏۳ مهٔ ۲۰۰۸، ساعت ۱۵:۰۲ (UTC)
*به نظرم آثار منتجی مربوط به استفاده از یک منبع باشند. به نظر شما این اثر منتج از دو منبع است؟ (یعنی دو منتج مخلوط درهم هم اثری منتج است؟ اگر هست از کدام؟) البته:
Generally, a summary (or analysis) of something is not a derivative work, unless it reproduces the original in great detail, at which point it becomes an abridgement and not a summary.
‏• Яohaŋ ٭ ۱۴ اردیبهشت ۱۳۸۷(UTC)
replies: text: بله. --نوید ‏۳ مهٔ ۲۰۰۸، ساعت ۱۵:۲۲ (UTC)
replies: text: ::اگر عین همان جمله‌هاست. یعنی کولاژ است. مشکل می‌دارد. به‌آفرید ‏۴ مهٔ ۲۰۰۸، ساعت ۰۷:۴۰ (UTC)
replies: text: :::خودتان نگاه کنید. اگر عین جمله‌ها بود حذفش کنید ‏• Яohaŋ ٭ ۱۵ اردیبهشت ۱۳۸۷(UTC)
replies: text: ::::تغییر پیدا کرد به یافت حساب نیست ها. به‌آفرید ‏۴ مهٔ ۲۰۰۸، ساعت ۰۷:۵۰ (UTC)
replies: text: :::::قبول :) البته شاید یک یا دو جمله بشود پیدا کرد. ولی مصداق کلی ندارد. متن ها را به طور کلی بازنویسی کرده‌ام. نیز توضیحی تکمیلی (به حرف‌های نوید) برای موارد مشابه ‏• Яohaŋ ٭ ۱۵ اردیبهشت ۱۳۸۷(UTC)

text: من کلاً نه به سوژه علاقه دارم و نه [بین خودمان باشد] حوصلهٔ خواندن آن متن را دارم (مگر اینکه مجبور شوم) :-). ولی دوستان بهائی و شما حاضرید چندین ساعت سر این چیزها بجنگید. بسیار هم عالی. مواظب رفتار همدیگر هستید. از آنجا که وقت همگان ارزشمند است و اینک معنی اثر مشتق کاملاً مشخص است از این به بعد می‌توان با مشتق‌کاری سخت‌تر ستیزید. به نظرم هم شما و هم دوستان بهائی وجدانتان بر اعتقادتان می‌چربد. اگر بهائیان تأیید کنند که اثر مشتق نیست من می‌پذیرم. و اگر می‌گویند هست چند موارد را نشان دهند و البته بالعکس (شما=سنمار) هم همینکار را کنید. اگر از طرفین حسن نیت دیده نشد یعنی بیش از یک بار مچ‌گیری شد که کپی‌کاری (شامل مشتق‌کاری) [که معمولاً در راستای اعتقادات است] صورت گرفته‌است برخورد می‌توان کرد. دوستان قبول دارند؟ به‌آفرید ‏۴ مهٔ ۲۰۰۸، ساعت ۲۳:۴۰ (UTC)
مقاله                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                     	ماهنامه زمانه                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                     	دانشنامه جهان اسلام بزرگ اسلامی
عبدالحسین آیتی تفتی (ملقب به آواره) ادیب، شاعر، مورخ و روزنامه‌نگار معاصر، و مبلغ بهائی که مسلمان شد                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                      	شادروان عبدالحسين آيتى تفتى (1287.ق ــ 1332.ش)، اديب، شاعر، مورخ و روزنامه‏نگار معاصر،                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                            	_
عبدالحسین در شهر تفت از توابع یزد به دنیا آمد. مطابق با آنچه که خود از زندگی اش نوشته‌است، در جوانی به فراگیری علوم دینی مشغول شد. پس از مرگ پدرش به لباس روحانیت درآمد.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                  	در شهر تفت از توابع يزد ديده به جهان گشود. بر پايۀ آنچه خود نوشته است، در جوانى به فراگیری علوم دينى و حوزوى مشغول گردید و پس از مرگ پدر، با كسوت روحانيّت، به كار محراب و منبر وارد گشت.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                         	_
عبدالحسین در ۱۳۲۰ قمری (۱۹۰۳ میلادی)‌ به بهائیان پیوست. او به دلیل قدرت بیان و قلمی که داشت به سرعت از مبلغان بهائی شد[۸] و حدود بیست سال به بهائیت خدمت کرد و از تحسین و تقدیر پیشوایان بهائیت (عباس افندی و جانشینش شوقی افندی) برخوردار شد.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                            	عبدالحسين به بهائيان پيوست و به دليل بهره‏مندى از نيروى بيان و قلم، به سرعت در جرگۀ مبلّغان مهمّ آنان قرار گرفت و بيش از بیست سال با عنوان «آواره» (لقبى كه عباس افندى به او داد) به فرقۀ ضاله خدمت كرد و از تحسين و تقدير پيشوايان آن‏ (عباس افندى و نوه و جانشينش: شوقى افندى) برخوردار گشت.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                    	_
در اوایل‌ همین‌ دوران‌، «کواکب‌ الدریة فی‌ مآثر البهائیة» را درباره تاریخ‌ پیدایش‌ بهائیت نوشت‌. او به‌ دستور عبدالبهاء‌، تخلص‌ خود را به‌ «آواره‌» تغییر داد                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                             	_                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                 	در اوايل‌ همين‌ دوران‌، كواكب‌ الدرية فى‌ مآثر البهائية را دربارة تاريخ‌ پيدايش‌ اين‌ مذهب‌ نوشت‌. در طى‌ اين‌ سالها همچنان‌ شعر نيز مى‌سرود، و به‌ دستور عبدالبهاء، رهبر بهاييان‌، تخلص‌ خود را به‌ «آواره‌» تغيير داد.
او تا آخرین روزهای حضور در میان بهائیان، حدود 20 سال برای تبلیغ بهائیت به اطراف جهان سفر کرد[۱۰]: چند بار در ایران، قفقاز، عثمانی، سوریه، فلسطین و شامات، یک بار به ترکستان و نیز مصر و بشتر کشورهای عرب. همچنین سفری به اروپا رفته و تقریباً دویست شهر و روستا از مراکز اقامت بهائیان در شرق و غرب را دیده‌است                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                           	وى تا واپسين ايام حضور در ميان بهائيان، به مدت 22 سال دائماً براى تبليغ مسلك بهائيت به اطراف جهان سفر كرده است: چند بار در ايران، قفقاز، عثمانى، سوريه، فلسطين و شامات، يك بار به تركستان و نيز مصر و اكثر بلاد عرب. همچنين سفرى به اروپا رفته و تقريباً دویست شهر و قريه از مراكز اقامت بهائيان در شرق و غرب را ديده است.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                        	_
او در سال‌های‌ آخر زندگی‌ عبدالبهاء به حیفا رفت و به مدت‌ ۳ ماه‌ در حیفا مهمان‌ وی‌ بود، و در آنجا بود که به قول خود: «به بطلان دعوی او و پدرش»، حسینعلی بهاء، «از جنبهٔ مذهبی آگاه» شد و فهمید که این مسلک، جز پاره‏ای شعارهای فریبنده (که تقلید از شعارهای مورد پسند روز است) چیزی برای عرضه ندارد                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                      	آواره، نوبتى نيز به حيفا (در فلسطين) رفت و با عباس افندى، پيشواى فرقه، ديدار و مصاحبت كرد، و در آنجا بود كه به قول خود: «به بطلان دعوى او و پدرش»، حسينعلى بهاء، «از جنبۀ مذهبى آگاه» شد و فهميد كه اين فرقه، جز پاره‏اى شعارهاى فريبنده (كه تقليد از شعارهاى مورد پسند روز است) چيزى براى عرضه ندارد.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                            	در سالهاي‌ آخر زندگى‌ عبدالبهاء مدت‌ 3 ماه‌ در حيفا مهمان‌ وي‌ بود و با آنكه‌ در اين‌ مدت‌، به‌ اعتراف‌ خودش‌ بطلان‌ دعوي‌ بهاييان‌ را دريافته‌ بود (آيتى‌، «شرح‌ احوالى‌...»، 213- 216)، از ترك‌ اين‌ مذهب‌ خودداري‌ كرد.
و با آنکه‌ در این‌ مدت‌، به‌ اعتراف‌ خودش‌ بطلان‌ دعوی‌ بهائیان‌ را دریافته‌ بود، از ترک‌ این‌ مذهب‌ خودداری‌ کرد.[۱۴] پس از مرگ عبدالبهاء، آیتی سفری به اروپا کرد و در آنجا به بطلان ادعای سران بهائیت پی‌برد. سپس این مذهب را ترک گفت، و تألیف کشف الحیل را درباره فریب‌کاری‌های سران بهائیت آغاز کرد.[۱۵]                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                              	_                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                 	و با آنكه‌ در اين‌ مدت‌، به‌ اعتراف‌ خودش‌ بطلان‌ دعوي‌ بهاييان‌ را دريافته‌ بود (آيتى‌، «شرح‌ احوالى‌...»، 213- 216)، از ترك‌ اين‌ مذهب‌ خودداري‌ كرد.پس‌ از مرگ‌ عبدالبهاء (1340ق‌/ 1922م‌)، آيتى‌ سفري‌ به‌ اروپا كرد و در آنجا به‌ بطلان‌ ادعاي‌ سران‌ بهائيت‌، داير بر اينكه‌ بسياري‌ از مردم‌ اروپا به‌ اين‌ مذهب‌ گرويده‌اند، پى‌ برد. آنگاه‌ مانند جمعى‌ ديگر از فريب‌ خوردگان‌، اين‌ مذهب‌ را ترك‌ گفت‌، و تأليف‌ كشف‌ الحيل‌ را دربارة فريبكاريهاي‌ سران‌ بهائيت‌ آغاز كرد.
مطابق آنچه که خود نوشته، آگاهی وی از فساد حال شوقی افندی (نوه و جانشین عباس افندی) و اطلاعش از نفوذ نکردن مسلک بهاء در غرب (بر خلاف ادعاها و تبلیغات این مسلک) سستی اساس این مسلک را از حیث دینی برای او روشن‌تر کرد و او را به این «یقین» رساند که «این دروغ هم عطف بر دروغ‌های مذهبی شده، نفوذی در جهان غرب نداشته‏اند و اگر گاهی عده قلیلی توجهی نموده‏اند از اثر خیانت حضرات و نتیجهٔ سیاست بیگانگان است نه چیز دیگر»، و اینجا بود که خود را در برابر خدا و وجدان، مسئول و موظّف به افشای مظالم و تباهی‏های بهئیت احساس کرد[۱۶] و بدین منظور کتاب پیشین خود: الکواکب‌الدریه، را به دلیل دروغ‌ها و تحریفات تاریخی بسیاری که در آن وجود دارد فاقد ارزش و اعتبار تاریخی شمرد[۱۷]، و مهم‌تر از این، کتاب جدیدی با نام «کشف‌الحیل» بر بهائیت نوشت.[۱۸]	آگاهى وى از فساد حال شوقى (نوه و جانشين عباس افندى) و اطلاعش از نفوذ نکردن مسلك بهاء در مغرب‌زمين (بر خلاف ادعاها و تبليغات فرقه) سستى و پوچى اساس اين مسلك را از حيث دينى براى او روشن‌تر كرد و او را به اين «يقين» رسانيد كه «اين دروغ هم عطف بر دروغ‌هاى مذهبى شده، نفوذى در جهان غرب نداشته‏اند و اگر گاهى عده قليلى توجهى نموده‏اند از اثر خيانت حضرات و نتيجۀ سياست بيگانگان است نه چيز ديگر»، و اينجا بود كه خود را در برابر خدا و وجدان، مسئول و موظّف به افشاى مظالم و تباهى‏هاى فرقۀ ضاله احساس كرد و بدين منظور كتاب پيشين خود: الكواكب‌الدريه، را به دليل دروغ‌ها و تحريفات تاريخى بسيارى كه در آن وجود دارد فاقد ارزش و اعتبار تاريخى شمرد، و[16] مهم‌تر از اين، كتاب جديدى با نام «كشف‌الحيل» بر ضدّ بهائيت نوشت	_
آیتی در جاهای مختلف «کشف‌الحیل» و نیز مجله‏اش «نمکدان»، به تفصیل توضیح داده که چگونه تدریجاً به اسرار پشت پردهٔ بهائیت مطلع شده، و این سبب شده‌است که او از این کیش دست بردارد و به‌رغم فشار و تهدید بهائیان کژی‌های آنان را افشا نماید.[۱۹]                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                              	آيتى در جاى‌جاى «كشف‌الحيل» و نيز مجله‏اش: «نمكدان»، به تفصيل توضيح داده كه چگونه تدريجاً به اسرار پشت پردۀ بهائيت واقف، و از انحرافات سران اين فرقه و پوچى انديشه‏ها و خيالات آن‌ها كاملاً آگاه گشته و اين همه سبب شده است كه او از اين مسلك دست بردارد و (به‌رغم فشار و تهديد بهائيان) مظالم و كژي‌هاى آنان را افشا نماید                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                       	_
او بر روی دومین جلد کشف‌الحیل (چاپ فروردین ۱۳۰۷) شعر زیر رانوشته‌است:
گر روشنی از باب بها جویی و باب‏  زین باب نه روشنی برآید نه جواب 
بی‏خانه اگر بمانی ای خانه خراب‏  زآن به که به سیل خانه سازی و بر آب                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                               	وى بر روى دومين جلد كشف‌الحيل (چاپ فروردين 1307) شعر زير را، كه خود سروده، درج كرده است: 
گر روشنى از باب بها جويى و باب‏ زين باب نه روشنى برآيد نه جواب!
بى‏خانه اگر بمانى اى خانه‌خراب‏ زآن به كه به سيل خانه سازى و بر آب                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                      	_
در ۱۹۲۹ میلادی در تهران اقامت گزید و در وزارت معارف آن زمان مشغول به کار شد و به تدریس در دوره متوسطه پرداخت. در این دوران به تحقیقات ادبی روی آورد و در ۱۳۰۸ نشریه‌ای ادبی-انتقادی به نام «نمکدان» تأسیس کرد که تا چند سال به طور نامنظم منتشر می‌شد. در این دوران با تخلص جدید «آیتی» همچنان شعر می‌سرود. در ۱۳۷۲ قمری (۱۹۳۹ میلادی) به یزد منتقل و به تدریس در دبیرستان‌ها مشغول شد و سرانجام در همان شهر درگذشت.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                      	_                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                 	وي‌ در 1348ق‌/1929م‌ در تهران‌ مقيم‌ شد و به‌ خدمت‌ وزارت‌ معارف‌ درآمد و به‌ تدريس‌ در دورة متوسطه‌ پرداخت‌. در اين‌ احوال‌ به‌ تحقيقات‌ ادبى‌ روي‌ آورد و در 1308ش‌ نشريه‌اي‌ ادبى‌ - انتقادي‌ به‌ نام‌ نمكدان‌ تأسيس‌ كرد كه‌ تا چند سال‌ به‌ طور نامنظم‌ منتشر مى‌شد. در اين‌ دوران‌ با تخلص‌ جديد «آيتى‌» همچنان‌ شعر مى‌سرود. در 1358ق‌/1939م‌ به‌ يزد منتقل‌ و به‌ تدريس‌ در دبيرستانها مشغول‌ شد و سرانجام‌ در همان‌ شهر درگذشت‌.
این متن کل مقاله است. البته فهرست آثار هم از جهان اسلام است که فکر کنم زیاد مهم نیست. من واقعا نمی‌دانم هست یا خیر. ولی اگر جای نویسنده مقاله اصلی بودم از این شکایت می‌کردم. ضمنا استفاده از منابعی که در انتهای مقاله آمده به عنوان منبع درست است؟! تمام آنها را کپی کردن در ته مقاله؟ درحالی که برای مثال تاریخ ظهور الحق برای سایر قسمت‌های مقاله است و قسمت آیتی از شماره پاورقی 12 تا 21 است. که حتی در آن استفاده ای از این منبع هم نیست! اسم این جعل و دروغ نیست؟ --نوید ‏۵ مهٔ ۲۰۰۸، ساعت ۰۶:۲۵ (UTC)
*خیلی متشکرم. ای کاش متقابلاً متن دانشنامه بزرگ اسلامی هم می‌آوردید (برای مقایسه) که ببینید چقدر از هر دو استفاده کرده‌ام. تنها بخشی که فهرست‌وار است فکر کنم عیناً آورده شده ‏• Яohaŋ ٭ ۱۶ اردیبهشت ۱۳۸۷(UTC)

text: متن شما را باید مشخص می‌کردم که از کجا آورده‌اید! نه اینکه چقدر از کجا استفاده کرده‌اید! استفاده نکردن‌هایتان که زیاد است! متن کامل مقاله را آورده‌ام و اینکه هر پاراگرافش از کجاست! --نوید ‏۵ مهٔ ۲۰۰۸، ساعت ۰۶:۴۳ (UTC)
replies: text: :اشکال ندارد. منظورم را متوجه نشدید. نگفتم که چه را نیاورده‌ام. گفتم اصلاً با این نظر شما ماهنامه زمانه و دانشنامه از روی هم اشتقاق شده‌اند. اگر واقعاً مشکل شما همین است خیلی باکی نیست (از نظر من بی‌اشکال است، نهایتاً تعدیل می‌شود) واقعاً باید دید به چنین متنی به جای برچسب حق تکثیر مشکوک زدن برچسب نقض حق تکثیر زدن، چقدر عمل ناپسندی است ‏• Яohaŋ ٭ ۱۶ اردیبهشت ۱۳۸۷(UTC)

text: :الله اکبر! Taeedxy ‏۵ مهٔ ۲۰۰۸، ساعت ۰۶:۵۲ (UTC)
replies: text: ::خمینی (خامنه‌ای) رهبر! (شرمنده) ‏• Яohaŋ ٭ ۱۶ اردیبهشت ۱۳۸۷(UTC)
*این تکبیر نشانه این بود که موضوع خاتمه یافته دیگر؟ :-) ‏• Яohaŋ ٭ ۱۶ اردیبهشت ۱۳۸۷(UTC)
replies: text: :::یعنی این که در قبال شما قهوه هم برای آرامش کافی نیست! یک مدیر بیاید خود مطمئنا خواهد دانست که چه کند! گویا سابقه نقض حق تکثیرتان هم کم نیست. پس برخورد جالبی را در انتظار بنشینید. Taeedxy ‏۵ مهٔ ۲۰۰۸، ساعت ۰۶:۵۸ (UTC)
replies: text: ::::اتفاقاً امروز خیلی سرحالم! ظاهراً عطش شما برای قطع دسترسی من زیاد شده ؛-) ‏• Яohaŋ ٭ ۱۶ اردیبهشت ۱۳۸۷(UTC)
replies: text: :::::عطش خود شما خیلی بیشتر است گویا. Taeedxy ‏۵ مهٔ ۲۰۰۸، ساعت ۰۸:۳۸ (UTC)
replies: text: ::::::کجا؟ ‏• Яohaŋ ٭ ۱۶ اردیبهشت ۱۳۸۷(UTC)

text: راستی: آنطرف نوشته‌اید جهان اسلام. من که از دانشنامه جهان اسلام استفاده نکرده‌ام. از دانشنامه بزرگ اسلامی استفاده کرده‌ام. لااقل خوب نگاه کنید ببینید من از چه منابعی سود جسته‌ام ‏• Яohaŋ ٭ ۱۶ اردیبهشت ۱۳۸۷(UTC)
thread_title: حق تکثیر

message: مقاله به عنوان «اثر مشتق» حذف شد. من مقاله را با تغییراتی دیگر بازگرداندم. به نظرم جدول نوید خیلی کمک می‌کند که بفهمیم آیا اثر مشتق است یا نه. شاید تلقی من از اثر مشتق اشتباه است. اگر اینطور است توضیحی راجع به اثر مشتق بدهید تا برای آینده هم مفید باشد ‏• Яohaŋ ٭ ۳ خرداد ۱۳۸۷(UTC)
replies: text: ممنون از تغییرات!!! --نوید ‏۲۴ مهٔ ۲۰۰۸، ساعت ۱۵:۱۹ (UTC)
replies: text: :خواهش می‌کنم. قابلی نداشت ‏• Яohaŋ ٭ ۴ خرداد ۱۳۸۷(UTC)
----
اگر حوصله ندارید دلیل حذف را بنویسید حذف نکنید. لااقل قبلاً دلیل نوشته بودید اثر مشتق. الان که هیچ ننوشته‌اید. ظاهراً من در مورد اثر مشتق دچار اشتباه می‌شوم. برای بار چندم: لطفاً توضیحی برای حذف بدهید ‏• Яohaŋ ٭ ۵ خرداد ۱۳۸۷(UTC)

text: نسخه آخر دقیقا نسخه حذف شده بود، کما اینکه نسخه جدید هم تفاوتی نداشت! --نوید ‏۲۵ مهٔ ۲۰۰۸، ساعت ۰۷:۴۱ (UTC)
replies: text: :مخاطب شما نبودید. از توضیحاتتان هم متشکرم ‏• Яohaŋ ٭ ۵ خرداد ۱۳۸۷(UTC)
replies: text: ::وپ:نزاکت را برای بار چندم مرور کنید. برای مخاطبان خاصتان در صفحه بحثشان بنویسید. صفحه بحث مقاله، خاص و عام ندارد! --نوید ‏۲۵ مهٔ ۲۰۰۸، ساعت ۰۷:۵۰ (UTC)
replies: text: :::خطاب به سنمار. مقاله را از صفر به قلم خودتان بازنویسی کنید. به‌آفرید ‏۲۵ مهٔ ۲۰۰۸، ساعت ۰۷:۵۹ (UTC)
*بله. متوجهم و اصلاً برای من زحمتی ندارد. ولی لطفاً توضیح دهید به چه دلیلی مقاله حذف شده یا می‌شود. این مشکل بعدها هم ممکن است پیش بیاید. توضیح دادنش اینقدر مشکل است؟ هر دو منبع را مقایسه کنید. به نظر شما که باشد هر دو مقاله منبع هم مشتق از یکدیگرند ‏• Яohaŋ ٭ ۵ خرداد ۱۳۸۷(UTC)
**پس همان کار را بکنید اثر شما کاملاً مشتق به حساب می‌آید. و اگر اینجا (غرب) مقاله را به عنوان مقالهٔ نوشتهٔ خود در دانشگاه تحویل می‌دادید صفر می‌گرفتید و شاید هم تعلیق می‌شدید. (احتمالاً در مملکت خودمان هم ایدون است) به‌آفرید ‏۲۶ مهٔ ۲۰۰۸، ساعت ۰۰:۲۹ (UTC)
thread_title:  بازگردانی مقاله 

message: سلام همکاران ویرایشگر.
من به‌تازگی ۲ پیوند خارجی موجود در عبدالحسین آیتی را اصلاح کردم. لطفاً ویرایشم را بازبینی کنید. اگر پرسشی دارید یا می‌خواهید ربات پیوندها یا چند صفحه را نادیده بگیرد، لطفاً این راهنمای ساده را برای دریافت اطلاعات بیشتر ببینید. من تغییرات زیر را انجام دادم:
*بایگانی https://web.archive.org/web/20101218024233/http://cgie.org.ir/shavad.asp?id=123&avaid=552 به http://www.cgie.org.ir/shavad.asp?id=123&avaid=552 افزوده شد.
*بایگانی https://web.archive.org/web/20110325134940/http://www.zamaneh.info/articles/770.htm به http://www.zamaneh.info/articles/770.htm افزوده شد.
*برچسب  به http://www.bahaiatshenasi.com/books/hdayatshodeha/kashf%20al%20hyat%20 اضافه شد.
لطفاً برای اصلاح خطاهای ربات به راهنما مراجعه کنید.
با احترام.—InternetArchiveBot (گزارش اشکال) ‏۲۴ اکتبر ۲۰۱۹، ساعت ۰۶:۱۸ (UTC)
thread_title:  پیوندهای خارجی اصلاح شدند (اکتبر ۲۰۱۹)