بحث:جشن‌های ۲۵۰۰ ساله شاهنشاهی ایران

message: 


لطفاً تمام مسائل را بیان کنید--Jangjooo ‏۱۰ ژانویهٔ ۲۰۰۸، ساعت ۱۹:۱۵ (UTC)
replies: text: اولا این دانشنامه بیطرف است و مقاله محل فحاشی و اتهام پراکنی سیاسی نیست. دوما جای نقل قول در ویکی نوشته است و نه اینجا. --سندباد ‏۱۰ ژانویهٔ ۲۰۰۸، ساعت ۱۹:۲۷ (UTC)
replies: text: :فحاشی نیست برادر جان. هدف برگزاری است از دیدگاه یک منبع معتبر. نقل قول را هم در مقالات می آورند. در عین حال من باز متن را بازنویسی میکنم.--Jangjooo ‏۱۰ ژانویهٔ ۲۰۰۸، ساعت ۱۹:۲۹ (UTC)
replies: text: ::فحاشی شاخ و دم ندارد. 
این الطاف غیردانشنامه ای شما، مصداق بارز فحاشی سیاسی است. خواندن وپ:نیست را به شما توصیه میکنم. در مورد نقل قول هم، اولا منبع دست اول میخواهد، دوما صدها پادشاه و رئیس کشور در ثنای این جشنها صحبت کردند. در ضمن مقاله دو خطی محل خط دادن به مقاله جهت تلقین فکر خاص نیست. --سندباد ‏۱۰ ژانویهٔ ۲۰۰۸، ساعت ۱۹:۳۲ (UTC)

message: :درود.
دانشنامه جای بیان آمار و اطلاعات مطلق و خنثی است. فقط برای اطلاع‌رسانی است. جای آوردن حدسیات درباره نیات فلان شخص از انجام فلان کار یا نظرات فلان شخص یا اشخاص درباره مخالفانشان نیست. با احترامات.--[[کاربر:ماني|ماني]] ‏۱۰ ژانویهٔ ۲۰۰۸، ساعت ۱۹:۳۷ (UTC)

message: آقا/خانم سندباد! چرا مرتب واگردانی میکنید؟--Jangjooo ‏۱۵ ژانویهٔ ۲۰۰۸، ساعت ۲۰:۳۲ (UTC)
replies: text: شما یک زحمت به خود بدهید و سری به صفحه کاربری بزنید، خواهید دید سندباد مرد است! اما دلیل واگردانی، حذف مناسبت جشن‌ها توسط شما یود. --سندباد ‏۱۵ ژانویهٔ ۲۰۰۸، ساعت ۲۰:۳۷ (UTC)
replies: text: :ببخشید حواسم نبود. مناسبتش غلوانگیزناک به نظر میرسید--Jangjooo ‏۱۵ ژانویهٔ ۲۰۰۸، ساعت ۲۰:۴۸ (UTC)
replies: text: ::«غلوانگیزناک» لغت جدید است؟! اینجا دانشنامه است و نمیتوان براساس سلیقه شخصی، مطالب را حذف و زیاد کرد. دلیل جشن‌ها، ۲۵۰۰ سال تاریخ  شاهنشاهی ایران ذکر شده بوده و نام مراسم نیز گویای این موضوع است. حال شما نمیتوانید بر اساس قوانین، چون از واقعیتی خوشتان نمی‌آید، مطالب را حذف کنید. --سندباد ‏۱۵ ژانویهٔ ۲۰۰۸، ساعت ۲۰:۵۵ (UTC)
عجب! که این طور--Jangjooo ‏۱۵ ژانویهٔ ۲۰۰۸، ساعت ۲۱:۰۷ (UTC)
thread_title: واگردانی

message: ویرایش کاربر Leo71538 حاوی حذف مطالب منبع دار قبلی است که تخلف به شمار می رود. اگر مطلب تازه ای نیز می خواهند درج کنند نیازی به حذف کردن مطالب منبع دار قبلی ندارد.خصوصا که مطالب قبلی مبتنی بر نشریات بسیار معتبر اشپیگل و تایم بود و مطالب تازه مبتنی بر تلوزیون من و تو . از سوی دیگر تلوزیون من و تو یک شبکه دارای زمینه سرگرمی و ... است و اساسا شبکه ای خبری - تحلیلی نیست و مطالب آن درباره یک رویدار مهم تاریخی اعتبار چندانی ندارد.بماند که به خود فیلم تلوزیون من و تو هم لینک داده نشده و بدین ترتیب فاقد منبع به شمار می رود. Persisch (بحث) ‏۳ نوامبر ۲۰۱۱، ساعت ۲۱:۴۲ (UTC)
  
فیلم از هر شبکه ای قابلیت پخش دارد. لینک فیلم اضافه شد. اما بالابردن نرخ برگزاری جشن بر اساس نوشته های بی اساس جالب توجه است. شما از 120 میلیون شروع کرده اید و به 500 میلیون دلار رسیده اید. استناد به مطالب ژورنالیستی حتی از روزنامه های اروپایی که دلیل و سند مستدلی ندارند نیز سند محکمی به شمار نمی رود. برای سخنرانی روح الله خمینی باید از ویکی نبشتار استفاده کنید. همانطور که سخنرانی شاه در پاسارگاد هم در آنجا آورده شده. البته در اولین فرصت کل این صفحه باید به طور بی طرفانه بازنویسی شود.  Leo71538 (بحث) ‏۱۴ نوامبر ۲۰۱۱، ساعت ۱۳:۲۵ (UTC)
replies: text: :نحوه ارجاع دهی در ویکی پدیا قانون دارد اینجا وبلاگ نیست که شما هر چه خواستید بنویسید و زیرش هم بنویسید تلوزیون فلانم روز فلان. یا باید فیلمش از وبسایت آن شبکه بیاید و یا نوشتار آن از یک منبع معتبر. ضمنا شما منابع متعدد معتبر دیگر را نیز حذف کرده اید. 
درباره هزینه شما ظاهرا هنوز با نحوه ویرایش در ویکی آشنا نیستند ، من چیزی را ننوشتم بلکه آنچه در منابع آمده بود نوشتم،در ادامه ویرایش منابعی یافتم که رقم 500 میلیون دلار را هم ذکر کرده اند و به مقاله افزودم. در مورد اظهارات آقای خمینی کل سخنرانی ایشان نیامده بلکه یکی دو جمله  از آن آمده که شما ابتدا خلاصه من را واگردانی کرده و سپس کلش را حذف کرده و برگ دیگری به خرابکاری هایتان افزودید. Persisch (بحث) ‏۱۴ نوامبر ۲۰۱۱، ساعت ۱۳:۴۵ (UTC)
replies: text: : به نکته جالبی اشاره کردید: اینجا وبلاگ نیست. جشن 2500 ساله بحث های زیادی را به دنبال داشته. صفحه ویکی پدیا باید محل حقایق باشد نه گمانه ها. شما می توانید زیر عنوانی مثل بحث ها یا گمانه ها مطالب را بیاورید. مثلا در مورد میهمانان، هیچ دلیلی وجود نداشته که سران اول مملکت در جشن شرکت کنند. اما منابع تاریخی بعد از انقلاب از عدم حضور ملکه انگلیس یا رییس جمهور امریکا به عنوان دهن کجی به شاه یاد کرده اند. مشکل اینجاست که جملات شما هم مشکل دارد. به مطلب آخری که درباره میهمانان در محل نابجا ذکر کرده اید مراجعه کنید متوجه خواهید شد. عجالتا برای رویت شما باقیست. با سپاس.
Leo71538 (بحث) ‏۱۴ نوامبر ۲۰۱۱، ساعت ۱۳:۵۰ (UTC)
thread_title: هزینه جشن

message: مطلب مربوط به حضور عضو شورای فدرال سوییس حذف شد. منبع کتابیست که مغرضانه تهیه شده و داخل کتاب هیچ منبعی برای این گفتار وجود ندارد. اما بهترین سند صفحه خود فرد شرکت کننده در جشن است که نشان می دهد وی در سال 1971 عضو شورای فدرال سوییس بوده.
http://en.wikipedia.org/wiki/Rudolf_Gn%C3%A4gi ‏۱۴ نوامبر ۲۰۱۱، ساعت ۱۳:۳۶ (UTC)
اینکه کتابی مغرضانه نوشته شده ادعای شماست. اگر مدرکی دارید که فردی از شورای سوئئیس شرکت کرده می توانید ارائه کنید. گرچه شما تا اکنون هم بخش های عمده ای از مطالب را حذف کرده ای د که امیدورام مدیران به زودی به وضعیت عملکرد خرابکارانه شما رسیدگی کنند. Persisch (بحث) ‏۱۴ نوامبر ۲۰۱۱، ساعت ۱۳:۴۲ (UTC)
replies: text: :مدرک فهرست میهمانان در ویکی پدیای انگلیسی و همچنین صفحه خود فرد. مطمئن باشید اول این مساله را کنترل کردم بعد نقل قول شما را حذف کردم. اتفاقا بنده بیشتر منتظر رسیدگی مدیران هستم. Leo71538 (بحث) ‏۱۴ نوامبر ۲۰۱۱، ساعت ۱۳:۵۳ (UTC)
replies: text: ::متاسفانه شما با قوانین ویکی پدیا آشنایی ندارید ، ویکی پدیا برای خودش معیار و منبع معتبر نیست و با استناد بدانچه در ویکی انگلیسی آمده نمی توان در ویکی فارسی ویرایش کرد ، مگر آنکه مطلب مورد تشکیک و کنکاش قرار نگیرد ، در غیر اینصورت باید مدرک جدا بدهید. Persisch (بحث) ‏۱۴ نوامبر ۲۰۱۱، ساعت ۲۱:۰۷ (UTC)
thread_title:  شرکت سوییس 

message: کاربران گرامی. در مورد نقل قول های تاریخی درباره جشن 2500 ساله، پیش از انجام هر گونه تغییر در اصل مقاله خواهشمندم به موارد زیر توجه فرمایید:
1- در دوره برگزاری جشن ها مطالب بسیاری در تمجید یا رد این جشن ها در روزنامه های اروپایی به چاپ رسیده است. باید توجه داشت که این مطالب بر دو دسته اند: یکی مطالبی که به وسیله خبرنگار اعزامی نشریه به ایران تهیه شده و بیانگر اتفاقات روزانه و نحوه برگزاری مراسم است که ارزش تاریخی دارد. اما گروه دیگر مقاله ها و سرمقاله هایی ست که به وسیله افرادی که فرسنگ ها از جشن دور بوده اند نوشته شده و بیشتر بیانگر نظرات شخصی است. بدیهی است که استناد به این مطالب از دیدگاه پژوهشی درست نیست. باید نقش کنفدراسیون دانشجویی در چاپ این مقالات و همچنین امکان چاپ مقاله با پرداخت هزینه چاپ در نشریات معتبر اروپایی را نیز یادآور شد
2- این صفحه نیاز به بازنویسی کامل و بی طرفانه دارد. بنده در چند ماه آینده ضمن مطالعه منابع تاریخی مستند به ویژه کتاب های راهنمای جشن این مطالب را گردآوری و به صورت یکجا در صفحه خواهم آورد. خواهشمندم تا آن زمان تنها به ویرایش جزیی مطالب بپردازید تا انرژی و زمان هدر نرود. در صورت تمایل به همکاری بنده در خدمت خواهم بود.
3- در صورت در اختیار داشتن عکس، کتاب و هرگونه سند دیگر درباره جشن آن را به اشتراک بگذارید
با سپاس
Leo71538 (بحث) ‏۱۴ نوامبر ۲۰۱۱، ساعت ۱۴:۲۲ (UTC)
با مطالبی نظیر فرسنگ ها دور یا نزدیک بودن نمیتوان مطالب را از ویکی پدیا حذف کرد ، به فرض اگر چنین هم باشد ابتدا می باید در صفحه بحث مطرح شود. گرچه میزان حذفیات شما به مراتب بیش از آن است که بدین وسیله قابل توجیه باشد.Persisch (بحث) ‏۱۴ نوامبر ۲۰۱۱، ساعت ۲۱:۰۴ (UTC) 
واقعا حرکت خوبی است و بنده هم همکاری خواهم کرد. 
خطاب به اون دوستی که مدام تلاش داره مطلب بر ضد این جشن ملی بنویسه باید گفت اصلا حرف شما درست 200 میلیون تومن نه 100 میلیون دلار که میشه 700 میلیون تومن اون زمان..مثلا چند وقت پیش گفته شد جمهوری اسلامی میخواد 500 میلیون دلار پول زبون ما ملت را به کوبا وام بده! در این سالیان جمهوری اسلامی کلی از این کارها زیاد کرده و هم کلی خرج کرده تا 4 تا گدا گشنه رو از اینور و اونور دنیا دعوت کنه تا بتونه یک کنفرانس برگزار کنه !حالا برگزاری جشنی به اون عظمت با حضور سران کشورهای دنیا که هویت ما را به دنیا نشون میده انتقاد داره یا این کارهایی به درد نخور جمهوری اسلامی!
replies: text: ::این مقاله مربوط به جشن هاست ، در مورد موارد دیگر می توانید مقاله بنویسید ، اشتباه امروزی ها اشتباه قبلی ها را توجیه نمی کند. Persisch (بحث) ‏۱۴ نوامبر ۲۰۱۱، ساعت ۲۱:۰۴ (UTC)
thread_title:  نقل قول های تاریخی 

message: بخش اول:
 
در اولين شماره اين مقاله به بررسي علل برگزاري جشن‌هاي 2500 ساله و نحوه تدارک جشن و برگزاري مراسم خواهيم پرداخت و در شماره بعد به ادامه بحث برگزاري مراسم و برخورد امام نسبت به اين جشن‌ها خواهيم پرداخت. ما را با نظرات خود ياري کنيد.
 
 
 
 وقتي كه كارگران زحمتكش ايراني براي آماده كردن زمين هاي اطراف تخت جمشيد، عرق پيشاني خود را بر زمين مي ريختند، گمان نمي كردند كه پادشاهان باستاني ايران هنوز، هم آن قدر اعتبار و اقتدار داشته باشند كه ميلياردها تومان پول، امكانات و وقت مردم ايران را براي آبادكردن گورهاي پوسيده خود فرو بلعند. آري، گويا هنوز هم ارواح پادشاهان خودكامه ايران از ثروت و عشرت، سيراب نشده بود كه مي بايست نزديك به چهارسال، بودجه و نيروي نهادهاي دولتي و غيردولتي ايران، مصروف آنان گردد. 
 برگزاري جشن هاي 2500 ساله شاهنشاهي در ايران، تنها در هنگام برگزاري آن، به شاه، ابهت و شخصيت ظاهري داد؛ اما ديدار شخصيت ها و خبرنگاران خارجي از ايران، آنها را با فقر و تنگدستي بسياري از اقشار شهري و روستايي ايران آن روز، آشنا كرد و شاه در معرض انتقادات و اعتراضات داخلي و خارجي قرار گرفت؛ به گونه اي كه دربار پهلوي تا مدت ها مشغول ارائه توجيهات، درباره لزوم برپايي اين جشن بود. است. 
 
 
 علل برگزاري جشن
 
 در سال 1350ش. محمدرضا پهلوي، جشني در كشور برگزار نمود كه در طول قرن بيستم، بي سابقه بود. اين جشن كه از تاريخ 20 تا 26 مهرماه، به مدت يك هفته، در تخت جمشيد برپا شد، ايران را به مركز مهم خبرسازي در جهان تبديل كرد. در اين جشن، بيست پادشاه و امير عرب، پنج ملكه، بيست و يك شاهزاده، شانزده رئيس جمهور، سه نخست وزير، چهار معاون رئيس جمهور و دو وزير خارجه، از 69 كشور، شركت كردند. از جمله مدعوين اين جشن، مي توان به نيكلا پادگورني، رئيس جمهور اتحاد جماهير شوروي، مارشال تيتو از يوگسلاوي، يحيي خان از پاكستان، ملك حسين، پادشاه اردن و هايلاسلاسي، امپراتور اتيوپي اشاره كرد. گذشته از مقامات مزبور، ده ها تن از شخصيت هاي علمي، فرهنگي، هنري و نمايندگان رسانه هاي خبري جهان و نيز نخبگان ايراني، در اين مراسم حضور داشتند.(1)
 
 شاه با برپايي اين جشن، سعي داشت كه بر وجود نهاد سلطنت در ايران به مدت دو هزار و پانصد سال و تداوم آن تا فرمانروايي خود، تأكيد كند. او همچنين قصد داشت به جهانيان بفهماند كه ايران كشور بزرگي شده است و او به عنوان پادشاه اين كشور، خود را وارث و نگهبان يك تاج و تخت 2500 ساله مي داند.(2) در اولين جلسه كميسيون نظام جشن شاهنشاهي، هدف از اين جشن، چنين بيان شده است: «منظور از برگزاري جشن مزبور، قاعدتاً بايستي شناساندن قدمت شاهنشاهي ايران باشد كه مدت 25 قرن تمام، عليرغم تمام سوانح و حوادث تاريخ، دوام يافته و پيوسته بر اميال و آرزوهاي ملت، منطبق بوده است. پس مفهوم واقعي اين جشن، آن است كه شاهنشاه ايران كه به حقيقت، مظهر كمال آمال و آرزوهاي ملت ايران بوده، بايستي به همين نحو از طرف تمام ملل عالم شناخته شود».(3)
 
 دومين هدف شاه از برپايي اين مراسم، كسب وجهه بين المللي براي حكومت و تحكيم مشروعيت سلسله پهلوي بود تا در سايه آن بتواند اعتماد دولت مردان بيگانه را براي سرمايه گذاري بيشتر در ايران، به دست آورد (4) و به دنيا نشان دهد همان گونه كه مي تواند از سران كشورها، به مدت يك هفته پذيرايي كند، توانايي كنترل خليج فارس و درياي عمان را نيز دارد. در اسناد سفارت آمريكا در اين باره، چنين مي خوانيم: «شاه از طريق برگزاري اين مراسم، به جهانيان اعلام كرد كه ايران به خانواده ملل مدرن جهان پيوسته است. همچنين او صراحتاً اعلام كرد كه ايران در اين بخش از جهان، نقش ايجاد كننده ثبات را ايفا خواهد كرد».(5)
 
 خودبزرگ بيني و برتري جويي نيز از ديگر انگيزه هاي شاه در برگزاري جشن 2500 ساله به شمار مي رفت. او در مقايسه با بسياري از شخصيت هاي مطرح جهان، از نسب و كمال، بهره اي نداشت و در جهت كسب اعتبار، اميدوار بود كه با پيوند دادن خود به تاريخ 2500 ساله پادشاهي و احياي باستان گرايي و با ناديده گرفتن تأثير عميق اسلام در گذشته ايران، خود را در برابر جهانيان، به عنوان پادشاهي توانا و بي همتا قلمداد كند.(6)
 
 
 
 نحوه تدارك جشن
 
 پيشنهاد برپايي جشن هاي 2500 ساله، ابتدا از طرف شجاع الدين شفا، مشاور فرهنگي دربار در سال 1337ش. مطرح شد.(7) روز 29 آذر 1337ش. شجاع الدين شفا در مصاحبه اي چنين اعلام كرد: «به فرمان شاه، مراسم يادبود دوهزار و پانصد سال بنيان گذاري شاهنشاهي ايران به دست كوروش بزرگ، برگزار خواهد شد». (8) وي همچنين زمان برگزاري جشن هاي مذكور را سال 1340ش. وعده داد.(9) پيش از پايان سال 1339ش. وزارت دربار در اطلاعيه ديگري چنين اعلام كرد: «نظر به اهميت موضوع و ضرورت برگزاري جشن به ترتيبي كه در خور تاريخ كهنسال و پرافتخار شاهنشاهي ايران باشد، به فرمان شاهنشاه، تاريخ برگزاري آن، رسماً به آبان ماه سال 1346ش. موكول گرديد». سرانجام در تاريخ 1347/5/26ش. بار ديگر وزارت دربار در اطلاعيه اي اعلام كرد: «به فرمان مطاع مبارك شاهنشاه آريامهر، جشن هاي بيست و پنجمين سده شاهنشاهي ايران، به مدت هشت روز، از تاريخ 20 مهرماه 1350ش. برگزار خواهد شد».(10) مهم ترين علت اين وقفه 13 ساله در برپايي جشن، كسري بودجه و فقدان منبع مالي كافي بود كه رژيم را به فكر تعويق تاريخ جشن انداخت.(11) مسئوليت برگزاري جشن هاي شاهنشاهي، در ابتدا به جواد بوشهري واگذار شد؛ ولي چون وي كاري از پيش نبرد، پس از مدتي، اين مسئوليت به عهده اسدالله علم، وزير دربار شاه افتاد.(12)
 
 بعد از برگزاري مراسم تاج گذاري، بيشترين فعاليت رژيم پهلوي، به تدارك برپايي اين جشن، معطوف شد و براي مدتي بيش از چهار سال، قسمت اعظم كار سازمان هاي دولتي به آن اختصاص داشت. سال 1350ش. سال كوروش كبير نام گرفت و همه چيز به آن اختصاص يافت. يك سال تمام، آرم و طرح اين جشن را به همه جا آويختند و روي جلد كتاب ها و مجلات و حتي دفترچه هاي يادداشت دانش آموزان، چاپ كردند.(13)
 
 يكصد هواپيماي باربري ارتش و تعداد زيادي كاميون و تريلر، در مدت نه ماه، تمام اثاثيه اقامتگاه سران را به شيراز منتقل و از شيراز به وسيله كاميون هاي ارتشي به تخت جمشيد حمل كردند.(14) در همان حال، اسدالله علم، با ميلياردها ريال بودجه، كار جشن ها را پيش مي برد. به سفارش او، بنايي عظيم شبيه برج ايفل در مدخل تهران ساخته مي شد. تشكيلات اشرف - خواهر شاه - نيز با هياهو و تبليغات بسيار، از هر سرمايه دار، سي هزار تومان دريافت كرد تا به نام هر كدام، مدرسه اي به يادبود اين جشن ها ساخته شود. بر اين اساس، مي بايست 2500 مدرسه ساخته مي شد كه نيمي از آن نيز ساخته نشد. (15)
 
 براي باشكوه جلوه دادن اين نمايش، كميته برگزاري جشن، از تمام مؤسسات تزئيناتي و آرايش گران و خياطان طراز اول اروپا دعوت به همكاري كرد. خيلي زود در پايين تخت جمشيد، مساحتي در حدود 6500 متر مربع را تقريباً هفتاد چادر پوشاند كه ژانسن، دكوراتور فرانسوي، آنها را با كريستال، چيني، آستر ابريشمي، مخمل سرخ و چلچراغ درخشان، آراسته (16) و خانم مرسيه، آنها را تزئين كرده بود.(17) پيش از آن كه فكر پروژه چادرهاي سران مطرح باشد، همه امكانات و تلاش ها مصروف اين شد كه هتل تخت جمشيد، آماده و بازسازي شود تا به عنوان اقامتگاه سران، مورد استفاده قرار گيرد؛ اما سرانجام در نيمه اول سال 1349ش. طرح احداث چادرهاي مخصوص سران مطرح شد.(18)
 
 اين چادرها كه همگي داراي تهويه مطبوع بودند، با كريستال هاي «باكارت»، چيني هاي «ليموژ» و پارچه هاي نخي «پورتالت» تزئين شده بودند (19) و در داخل هر چادر ابريشمي، يك اتاق نشيمن بزرگ، اتاق خواب و آشپزخانه وجود داشت.(20)
 
 آرايش گران طراز اول از سالن هاي «كارتيا» و «آلكساندر» پاريس، به تخت جمشيد پرواز كردند. اليزابت آردن، يك نوع كرم صورت توليد كرد و نام آن را فرح گذاشت تا در جعبه هاي مخصوص، به ميهمانان هديه شود. «باكارا»، يك گيلاس پايه دار كريستال طراحي كرد و «سرالين»، جايگاه مدعوين را از روي طرح سفال هاي قرن پنجم پيش از ميلاد ساخت. «رابرت هاويلند»، فنجان هايي تهيه كرد كه در طول جشن، فقط يك بار مورد استفاده ميهمانان قرار گرفتند. «پورتو» نيز كه يكي از بزرگ ترين توليد كنندگان ملافه و روميزي فرانسه بود، روميزي هاي رسمي و ملافه هاي ميهمانان را تهيه كرد. «لان ون»، يونيفرم هاي جديدي براي كارمندان دربار تهيه كرد كه تهيه هر يك از اين لباس هاي مخصوص، حدود پانصد ساعت وقت گرفته، در هر يك از آنها بيش از دو كيلو نخ ابريشمي به كار برده شده بود. (21) همچنين ساخت بيست هزار مدال يادبود به مؤسسه «آرتوس برتران» فرانسوي، سفارش داده شد.(22)
 
 براي تأمين روشنايي محل جشن، از تهران و شيراز، شش هزار مايل، كابل كشي شد و بيست مايل حلقه گل زينتي، شامل صد و سي هزار لامپ، مصرف شده بود. ماكس بلوئه فرانسوي با 259 سرآشپز و پيش خدمت، ده روز پيش از برگزاري مراسم جشن، به ايران آمد (23) و سرپرستي پذيرايي ها را بر عهده گرفت. همچنين در اين مراسم، شش صد روزنامه نگار، عكاس، فيلم بردار (24) و مفسر از سراسر جهان كه حتي برخي از آنان به هزينه دولت ايران به شيراز آمده بودند، خبرهاي اين مراسم خيره كننده را براي جهانيان گزارش مي كردند.(25)
 
 بعد از تهيه مفصل اين همه امكانات، يك چيز بسيار مهم كه بايد در نظر گرفته مي شد، اقدامات امنيتي و محافظت از محل جشن بود. در اين مورد، سه مركز نظامي نيروي هوايي، اطراف تخت جمشيد را به دقت حفاظت مي كردند. در شروع اين جشن ها، عده زيادي براي احتياط، بازداشت شده بودند و چنين به نظر مي رسيد كه تا شعاع 120 كيلومتري تخت جمشيد، هيچ گونه مزاحمي وجود ندارد. حساسيت نسبت به نگاه خارجيان به قدري بود كه حتي فقر را در روستاهاي مخروبه تخت جمشيد با ديوارهاي آجري بلند، محبوس و از چشم بينندگان مخفي كردند. (26) در شيراز نيز بيش از دويست تن از دانشجويان، تحت بازداشت بودند. اقدامات شديد امنيتي در مجموع، فضايي همچون حكومت نظامي را بر كشور حاكم ساخته بود. دهكده سران نيز توسط چهار هزار تكاور تفنگدار نيروي دريايي و يك سيستم فوق العاده امنيتي خودكار كه به چشم نمي آمد، محافظت مي شد. ارتش در تمام مدت برگزاري جشن، به حالت آماده باش درآمده بود. صدها هواپيمايي كه شاه تا آن زمان خريده بود، آماده محافظت از او بودند كه بزرگان جهان را به ميهماني تخت جمشيد فراخوانده بود؛ (27) اما با وجود تلاش گسترده رژيم براي جلوگيري از خرابكاري در طول برگزاري جشن، گروه هاي مخالف، طي عملياتي با منفجر كردن قسمتي از تأسيسات برق پايتخت، براي مدتي برق، بخشي از تهران را قطع كردند. آنها حتي سعي داشتند كه يك هواپيماي متعلق به شركت «ايران اير» را بربايند كه به دنبال عدم توفيق در اين كار، نه تن از مخالفان دستگير شدند.(28)
 
 
 
 برگزاري مراسم
 
 در روز 17 مهرماه 1350ش. مراسم ويژه اي مقابل كاخ مجلس سنا، در حضور مردم برگزار شد كه در آن، «پيام ملت ايران» كه روي پوست آهو نوشته شده بود، به سواركاري با لباس دوره هخامنشيان تسليم شد تا به تخت جمشيد ببرد و به پيشگاه شاهنشاه آريامهر، تقديم دارد!(29)
 
 در نوزدهم مهر ماه، شاه به همراه خاندان سلطنتي، وارد شيراز شد و فرداي آن روز به اتفاق تمام مقامات لشكري، دولتي و خانواده خود، به پاسارگارد - اولين پايتخت دولت هخامنشيان - رفت و در كنار آرامگاه كوروش، نطق معروف خود را ايراد كرد. شاه بعد از انجام مراسم تشريفات، در حالي كه سكوت، تمام فضا را پر كرده بود، نطق خود را چنين آغاز كرد: «كوروش! شاه بزرگ! شاه شاهان! شاه هخامنشي! شاه ايران زمين! از جانب من، شاهنشاه ايران و از جانب ملت من، بر تو درود باد». شاه كه اصولا مردي كم رو و كم حرف بود، در هنگام ايراد اين نطق، هيجاني غيرعادي از خود نشان داد و پيش از آن كه سخنانش را خطاب به پادشاه مرده تمام كند، مكث كرد. سرانجام، وي سخنانش را با اين جملات به پايان رسانيد: «كوروش! شاه بزرگ! شاه شاهان! آزادمرد آزادمردان و قهرمان تاريخ ايران و جهان! آسوده بخواب؛ زيرا كه ما بيداريم و همواره بيدار خواهيم بود». (30) گفته مي شود پس از آن كه نطق شاه تمام شد، ناگهان باد شديدي از سطح بيابان برخاست و گرد و خاك بسياري در چشم تماشاچيان پاشيد. در آن هنگام، همه اين واقعه را به فال نيك گرفتند! (31)
 
 در روز 21 مهرماه، وقت آن فرا رسيده بود كه شاه از ميهمانان خارجي، استقبال به عمل آورد. در برنامه استقبال از ميهمانان خارجي، سران كشورها به دو دسته تقسيم شده بودند؛ دسته نخست، در برگيرنده سلاطين و امپراتوراني نظير هايله سلاسي، امپراتور حبشه، قابوس، سلطان عمان و ملك حسين، پادشاه اردن بودند و دسته دوم نيز شامل رؤساي جمهور، امرا و شيوخ خليج فارس بودند. از دسته اول، شاه شخصا در تخت جمشيد استقبال مي كرد و در آن جا مراسم سان و موزيك و پرچم اجرا مي شد و براي دسته دوم، نخست وزير در فرودگاه شيراز، برنامه استقبال را اجرا مي كرد.(32) زماني كه تمام ميهمانان به جز نيكسون و پمپيدو، رؤساي جمهور آمريكا و فرانسه (آنان معاونان خود را به اين جشن فرستادند)، به تخت جمشيد وارد شدند، مراسم ضيافتي در چادر بزرگ و اصلي جشن، برپا شد. در ضيافت مذكور، شاه، نطقي در تمجيد از تاريخ شاهنشاهي ايران و تلويحاً از اقدامات خود، قرائت كرد. بعد از آن نيز هايلاسلاسي، امپراتور حبشه، از سوي مدعوين، به خاطر برپايي چنين مراسم باشكوهي، از شاه، تقدير و تشكر كرد و پس از آن، ميهمانان، مشغول پذيرايي از خود شدند.
 
 غذاهاي ضيافت تخت جمشيد را رستوران ماكسيم (گران ترين رستوران فرانسه) تهيه مي كرد كه چندين مؤسسه عمده فرانسوي و سوئيسي نيز به آن كمك مي كردند. صورت غذاي ضيافت هاي جشن نيز با جوهر سياه، روي صفحات پوست آهو نقش شده، با يك ريسمان طلايي و به صورت يك كتاب كوچك با جلد ابريشمي آبي، صحافي شده بود.(33)
 
 غذاها نيز شامل تخم بلدرچين با خاويار، خوراك خرچنگ، كباب بره با قارچ، طاووس بريان انباشته از جگر غاز و دسر، شامل تمشك تازه با لعاب انجير و تمشك مخصوص بود. همچنين رستوران ماكسيم، در حدود 25 هزار بطري شراب مخصوص براي ميهمانان تهيه كرده بود. (34) اين در حالي بود كه در تمام مدت ضيافت، دسته اركستر «بلرهاوس» كه نيكسون، آن را فرستاده بود، براي حاضران مي نواختند.(35)
 
 در روز دوم اقامت ميهمانان در تخت جمشيد، شاه، بار عام داد و ضيافتي غيررسمي در چادر بزرگ برپا كرد. سپهبد فريدون سنجر كه در اين جشن، ژنرال آجوداني پادشاه كشور لسوتو را عهده دار بوده است، ضيافت آن شب را چنين توصيف مي كند: «اوايل شب، من و پادشاه لسوتو و همراهان، وارد سالن شديم؛ ميز بزرگ را برداشته به جاي آن، تعداد زيادي ميز و صندلي در محوطه سالن چيده بودند. من وقتي ديدم كه شاه صدر هيئت رئيسه شوروي (نيكلا پادگورني) و ملك حسين، مثل سه نفر دوست صميمي، گرد يك ميز جمع شده اند، تعجب كردم. خلاصه غوغايي بود. ميز به وسيله سران كشورهاي عربي و عجمي و سياه و سفيد، آفريقايي، آسيايي، اروپايي و خاور دور و نزديك، اشغال شده بود. صداي قهقهه و بگو بخند، فضاي سالن را پركرده بود. در اين گيرودار، از گوشه سالن، دري به روي حضار باز شد و صداي دلنواز تار، آهنگي از آهنگ هاي اصيل ايراني را پخش كرد. پس از چند لحظه، اولين دسته از نوازندگان، رامش گران و رقاصه هاي زيباروي ايراني، ظاهر شدند. آنها به همان حال ايستاده، تارها به زير بغل و ويولون ها زير چانه، به ترنم پرداختند. پشت سرِ دسته اول، دسته دوم و همين طور دسته سوم و چهارم ظاهر مي شدند و هر دسته در گوشه اي، كنار ميزي، به هنرنمايي، رقص و پاي كوبي پرداختند. لازم به ذكر است كه تمام اين دسته هاي ساززن، ضرب گير و رقاصه، ملبس به يك نوع لباس نبودند؛ بلكه هر دسته، ملبس به لباس محلي مخصوص يك منطقه از كشور بود. از هر طرف سالن، صدا و آهنگي از تار و ضرب و زنگوله دستي خانم هاي رقاصه به گوش مي رسيد. ساعت در حدود يك يا دو بعد از نصف شب بود كه محفل عيش و سرور به پايان رسيد و حضار با قهقهه‌ هاي مستانه و تلوتلو خوران، سالن را ترك كردند».(36)
 
 بعد از ظهر روز 23 مهرماه، جشن شاهنشاهي به مرحله حساس خود رسيد. قرار بود در اين روز، سربازان دوره هاي مختلف تاريخ ايران، با لباس همان دوران، رژه بروند. براي آرايش اين سربازان، پنج هزار كيلو پشم و مو به اندازه مصرف يك سال تئاترهاي اروپا، (37) از خارج آورده شده بود. براي اجراي اين برنامه، چند كارشناس خارجي كه با حقوق ها و دستمزدهاي گزاف استخدام شده بودند، توانستند طرح لباس ها ادوات و تجهيزات اين قشون هزار نفري را تهيه و بر اجراي آن نظارت نمايند. (38)
 
 مراسم روز رژه، با ورود شاه و خانواده سلطنتي به جايگاه كه پايين ديوارهاي تخت جمشيد بنا شده بود، حالت رسمي به خود گرفت و لحظه اجرا، با به صدا درآمدن شيپورها، فرا رسيد. مراسمي كه شاه براي آن لحظه شماري مي كرد، آماده بود تا چشم ميهمانان را به خود خيره كند. يكي از نويسندگان غربي كه در اين مراسم شركت داشته است، صحنه رژه را چنين توصيف مي كند: «ريش هاي پرپشت و مُجعّد مادها و پارس ها، ريش هاي نوك تيز صفويان، سبيل هاي چخماقي سربازان قاجار، سپرها و نيزه ها، پرچم هاي سه گوشه، قداره ها و خنجرهاي جنگ جويان باستاني، همه در آن جا بود. در زير آفتاب، ولي در پناه چترهاي آفتابي، ميهمانان، روي تختگاه زير خرابه هاي قدرت كوروش نشسته بودند و اين رژه احساس برانگيز را تماشا مي كردند. در اين رژه، مي شد نگهبانان كاخ هاي هخامنشي، جنگجويان پارت، سواره نظام خشايار شاه، تخت روان ها، ارابه ها، شترهاي جمازه، توپخانه فتحعلي شاه، جنگجويان سواحل بحر خزر و خليج فارس، نيروهاي هوايي، تانك ها و زناني را كه اخيراً به استخدام نيروهاي مسلح درآمده بودند، مشاهده كرد».(39)
 
 شاه در افتتاح اين مراسم، چنين گفت: «هدف اين است كه عظمت ارتش ايران در ادوار قديم و جديد، به نمايش درآمده، نشان داده شود كه ارتش ايران همانند سپاهيان روزگار هخامنشي، آرماني را كه استقلال و شرافت ملي با موازين اخلاقي و بشري درآميخته، مقدس مي شمارد».(40) اين نمايش ارتش هزار نفري، حدود يك ساعت، مدعوين را سرگرم خود كرد و شاه را راضي نگه‏‌داشت.(41)
 
 
 
نويسنده: محمد مهدي موسي خان
محمد رضا مشهدی اسماعیل
thread_title:  جشن های 2500 ساله شاهنشاهی ایران  

message: https://mubi.com/films/flames-of-persia
Hanooz ‏۲۹ اکتبر ۲۰۲۰، ساعت ۱۳:۲۴ (UTC)
thread_title:  Fames of Persia 

message: پروندهٔ زیر از ویکی‌انبار که در این صفحه استفاده شده نامزد حذف شده است:
* 
در بحث حذف که در  صورت می‌گیرد شرکت کنید. —Community Tech bot (بحث) ‏۲۲ ژوئیهٔ ۲۰۲۱، ساعت ۲۱:۳۹ (UTC)
thread_title:  نامزد حذف شدن یک پروندهٔ ویکی‌انبار استفاده‌شده در این صفحه 

message: پروندهٔ زیر از ویکی‌انبار که در این صفحه استفاده شده نامزد حذف شده است:
* 
در بحث حذف که در  صورت می‌گیرد شرکت کنید. —Community Tech bot (بحث) ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۴:۳۷ (UTC)
thread_title:  نامزد حذف شدن یک پروندهٔ ویکی‌انبار استفاده‌شده در این صفحه