بحث:غنی بلوریان

message: من نمی دونم دیگه برای اثبات سرشناسی باید چی کار بکنم. خود اطلاعات و دو منبعی که آوردم، کافی نیست؟ ممنون --م.نوربخش ‏۱۸ دسامبر ۲۰۰۹، ساعت ۲۰:۳۴ (UTC)
replies: text: درود. ایشان سرشناسند. به دوستان برای اطلاع بیشتر پیشنهاد کردم این نام را گوگل کنند. برچسب‌ها را برداشتم ولی اگر بتوانید منابع مستقل بیشتری به مقاله بیفزایید چه بهتر. سپاس.--ماني ‏۱۸ دسامبر ۲۰۰۹، ساعت ۲۰:۴۱ (UTC)
replies: text: : وقتی مانی می‌گوید من چه کاره‌ام. چشم بسته قبول دارم. --جویباری ‏۱۸ دسامبر ۲۰۰۹، ساعت ۲۱:۰۱ (UTC)
replies: text: ::لطف دارید. ما هم ارادتمندیم. ولی چشمان باز همیشه موقع راه پیمودن بهتر است. بشر جایزالخطاست. دوستدار.--ماني ‏۱۸ دسامبر ۲۰۰۹، ساعت ۲۱:۰۶ (UTC)

text: ممنون م.نوربخش ‏۱۹ دسامبر ۲۰۰۹، ساعت ۲۱:۱۳ (UTC)
thread_title: اثبات سرشناسی

message: :در مورد جریان جمهوری مهاباد بحث های بسیاری وجود دارد . اینکه ملا مصطفی بارزانی در ایران برای حقوق مردم کرد مبارزه کرده است نیز بسیار بحث دارد . حالا در آغاز این مقاله گفته شده است که سال ها برای حقوق مردم کردستان ایران مبارزه کرده است طرفداری است . بعد منبع مقاله نیز کاملا اشکال دارد . یکی راه توده است و دیگری پیکنت که هر دو ارگان های سیاسی هستند و اعتبارشان جای سوال است . لحن نیز ایراد دارد . کمر همت و زنده یاد و این گونه کلمات دانشنامه ای نیستند یا جمله «از تاریخی ترین استقبال های مردم کردستان از یک رهبر میهنی بود.» . Farvartish (بحث) ‏۱۷ سپتامبر ۲۰۱۲، ساعت ۲۲:۱۴ (UTC)
replies: text: این متن به بیانیه احزاب کمونیست بیشتر می ماند یا یک مقاله دانشنامه ای اوجش را می توانید در عبارت چپ نماها ببینید. Farvartish (بحث) ‏۱۷ سپتامبر ۲۰۱۲، ساعت ۲۲:۲۰ (UTC)
replies: text: :بر آن برچسب حذف سریع بزن.--چالاکБаҳс  ‏۱۷ سپتامبر ۲۰۱۲، ساعت ۲۲:۲۲ (UTC)
replies: text: ::به نظر من وجود مقاله ای برای غنی بلوریان لازم است و می بایست مشکلاتش حل شود . من با حذف مخالفم طرفدار بهبود. اگر بخواهیم حذف کنیم کلی از مقاله های ویکی باید حذف شود نمونه اش مقاله آتاتورک . شما اگر نظرتان حذف سریع است برچسب بزنید. Farvartish (بحث) ‏۱۷ سپتامبر ۲۰۱۲، ساعت ۲۲:۴۷ (UTC)
thread_title:  طرفداری ،اعتبار منابع و لحن 

message: حزب دموکرات کردستان، حزبی به رهبری قاضی‌محمد* پس از شهریور ۱۳۲۰، که در کردستانِ ایران اعلام جمهوری کرد. در ۲۵ شهریور ۱۳۲۱، نخستین سازمان سیاسی کُردها با عنوان جمعیت تجدید حیات کردستان (کومه‌لهٔ ژیانه وهٔ کوردستان) در مهاباد تأسیس شد که به ژـ کاف معروف گردید. بنیان‌گذاران این سازمان یازده مهابادی بودند که با توصیه و کمک میرحاج، نماینده حزب هیوای عراق، آن را تأسیس کردند. زمینه‌های تأسیس ژـکاف پس از جنگ جهانی اول و تقسیم حکومت عثمانی به حکومتهای کوچک و تحت‌الحمایه و نیز در پی قیامهای شیخ‌سعید* پیران، شیخ عبدالقادر و احسان نوری در کردستانِ ترکیه، که حس ملی‌گرایی را در میان کُردها تحریک کردند، شکل گرفت. افزون بر آن، عامل اصلی تشکیل ژ ـ کاف اشغال ایران در جنگ جهانی دوم و از میان رفتن اقتدار دولت مرکزی در کردستان بود، که موجب خلأ قدرت متمرکز و بی‌نظمی در منطقه کردنشین شد (شیرازی، ص ۹۹ـ ۱۰۰؛ شرفکندی، ص۶۰؛ روزولت، ص ۲۵۴؛ کینان، ص ۴۹). پس از سفر گروهی از رؤسای ایلات کُرد به باکو (در پایان ۱۳۲۰ش/ ۱۹۴۱)، که به دعوت شوروی صورت گرفت، انگیزه ایجاد ژـ کاف نیز به وجود آمد (روزولت، همانجا).
بر پایه مرامنامه ژـکاف، اداره امور کردستان به دست کردها، آموزش به زبان کردی، تشکیل انجمن ایالتی و ولایتی، و انتخاب رؤسای اداره‌ها و مأموران از میان کردها، درصدر خواستهای آنان قرار داشت (شیرازی، ص۱۰۰). ژـ کاف اساسنامه حزب هیوا را، با اندکی تغییر، به عنوان اساسنامه خود برگزید. دبیر کل ژـ کاف، عبدالرحمان ذبیحی بود و ترجمان (ارگان) این سازمان نیز مجله نیشتمان (میهن) نام داشت که نخستین شماره آن در تیر ۱۳۲۲ منتشر شد (شرفکندی، همانجا؛ مدنی، ج ۲، ص ۱۹۵).
ژـ کاف به لحاظ ایدئولوژی با حزب هیوا اختلاف داشت و حزب هیوا نتوانست بر آن نظارت کامل داشته باشد. حزب هیوا متشکل از روشنفکران شهری با تمایلات مارکسیستی بود، ولی کومِله‌ها (اعضای ژـکاف) محافظه‌کارانی از اعیان و اشراف و عمدتاً از عشایر و طبقات پایین‌شهری بودند (کوچرا، ص ۲۰۵ـ ۲۰۷). ایجاد ژـ کاف ناشی از انگیزه ملی‌گرایی قومی بود (روزولت، همانجا؛ مک‌داول، ص ۲۳۷). اساس عضویت در ژـ کاف «کُرد بودن» بود؛ بنابراین، کردهای شیعه و علی‌اللهی و مسیحی و آشوری نیز می‌توانستند عضو آن شوند (شیخ‌الاسلامی مکری، ص ۲۱؛ ایگلتون، ص ۶۷). تشکیلات ژـ کاف مخفی و مبتنی بر نظم شدید بود (مدنی، ج ۲، ص ۱۹۹).
پس از قدرت گرفتن ژـکاف در منطقه، اعضای کمیته مرکزی درصدد اجرای طرح ایجاد کردستان بزرگ، متشکل از مناطق کردنشین عراق و ایران و ترکیه و سوریه، برآمدند (رجوع کنید به شرفکندی، ص ۶۳ـ۶۴)؛ ازاین رو در مـرداد ۱۳۲۳، نمایندگان ژـکاف با نمایندگان حزب هیوا پیمانی امضا کردند که سی‌سنور (سه‌مرز) نامیده شد. هدف از این پیمان، آشنا کردن افکار عمومی جهان با جنبش ملی‌گرایی کردها و تشکیل جمهوری کردستان بزرگ بود (همان، ص ۶۴؛ ایگلتون، ص ۷۲، ۷۵؛ ارفع، ص ۱۲۴).
شکل‌گیری ژـ کاف بدون اطلاع و دخالت مقامات شوروی بود، ولی پس از مشاهده نفوذ و نیروی ژـکاف در منطقه، برای تحکیم موقعیت خود، آن را تقویت کردند (شرفکندی، ص ۶۵). نماینده ژـکاف در ۱۸ شهریور ۱۳۲۳، در ملاقاتی با سرکنسول شوروی در ارومیه، برای آزادی کردستان و تأسیس دولت خودمختار کُرد، از شوروی تقاضای پشتیبانی و کمک مادّی و معنوی کرد (مدنی، ج۲، ص۲۲۹). دولت شوروی، برای گسترش‌نفوذ خود، ژـکاف را مسلح و نیروی پیش‌مرگ‌ایجاد کرد (شرفکندی، ص ۷۰) و خانه وکس، سازمان تبلیغاتی شوروی، را به‌عنوان رابط اصلی خود و کومله، برای ارائه کمکهای فرهنگی شوروی، در مهاباد تأسیس کردند. هرچند مقامات شوروی ارتباط خود را با کومله قطع نکردند، ولی مناسباتشان با آن مبهم بود، زیرا می‌دانستند که در صورت حمایت‌از کومله با واکنش ترکها و ایرانیها و عربها مواجه می‌شوند که نتایج زیان‌باری در پی دارد (همان، ص ۱۱۵ـ۱۱۶؛ روزولت، ص ۲۶۷).
قاضی‌محمد، پس از پیوستن به ژ ـ کاف و تسلط بر آن، به اعضای این سازمان پیشنهاد کرد که ژ ـ کاف با نام حزب دموکرات کردستان به فعالیت علنی بپردازد (روزولت، ص ۲۵۴؛ کوچرا، ص ۲۰۷ـ۲۰۸؛ اُبالاس، ص ۵۳). وی در سفرش به باکو و دیدار با جعفر باقروف، نخست‌وزیر آذربایجان، موافقت مقامات شوروی را برای دریافت کمکهای نظامی و حمایت از تأسیس حزب دموکرات کردستان به‌دست آورد و پس از بازگشت از باکو، در مرداد ۱۳۲۴ با صدور بیانیه‌ای، تأسیس حزب دموکرات کردستان را اعلام کرد. هدفهای حزب در چهارچوب خواستهای محلی بود، نظیر خودمختاری کردستان، استفاده از زبان کُردی به‌عنوان زبان رسمی و به‌کارگیری نیروهای بومی (قاضی‌محمد و جمهوری در آینه اسناد، ص۳۰؛ روزولت، ص ۲۶۷ـ۲۶۸؛ کردستان و کرد در اسناد محرمانه بریتانیا، ص۲۱۲). حزب دموکرات همچنین گسترش مبارزه کردهای ایران و پیوند آن با مبارزه مردم ایران برای کسب دموکراسی را در سرلوحه برنامه‌های خود قرار داد (قاسملو، ج ۱، ص ۳۳ـ ۳۴). نخستین کنگره حزب در همان زمان برگزار شد. در مرامنامه حزب به مسائل حقوقی، فرهنگی، اقتصادی و سیاسی کُردها پرداخته شد و تأسیس حزب بر مبنای «حقیقت، عدالت و تمدن» ذکر گردید (قاضی‌محمد و جمهوری در آینه اسناد، ص ۳۱).
در مهر ۱۳۲۴ بارِزانیها* (کردهای عراقی) وارد ایران شدند و به قاضی‌محمد در پیشبرد هدفهای حزب دموکرات کمک کردند (پسیان، ج ۲، ص ۲۷ـ۲۸). به گفته مک داول (ص ۲۴۱)، کمک ملامصطفی بارزانی (رهبر ایل بارزانی) به قاضی‌محمد بنابه خواست دولت شوروی بود. به نوشته ایگلتون (ص ۱۸۸)، حزب دموکرات در سازماندهی‌اش از الگوی کمونیستها پیروی می‌کرد و مانند آن دارای شاخه‌های زنان و جوانان بود.
قاضی‌محمد در رأس کمیته مرکزی حزب قرار گرفت. وی در پاسخ به پیشنهاد جعفر پیشه‌وری*، رهبر فرقه دموکرات آذربایجان، برای تشکیل حکومت منطقه‌ای کُرد با نظارت دموکراتهای آذربایجان، گفت که برای تشکیل جمهوری خودمختار کردستان با شوروی به توافق رسیده‌است. در بهمن ۱۳۲۴، قاضی محمد تشکیل جمهوری کردستان را اعلام کرد و مجلس ملی کردستان وی را به ریاست جمهوری برگزید (کردستان و کرد در اسناد محرمانه بریتانیا، همانجا؛ روزولت، ص ۲۶۸؛ گذشته چراغ راه آینده‌است، ص ۳۳۹). حاجی‌بابا شیخ، نخست‌وزیر، به همراه دوازده وزیر، اداره امور را برعهده داشت. حکومت جدید به امور فرهنگی توجه بیشتری کرد. حذف اسامی غیرکُردی از مدارس، خواندن خطبه نمازجمعه به کُردی، و آموزش اجباری برای کودکان از جمله فعالیتهای «هیئت فرهنگی کردستان» (یکی از نهادهای جمهوری کردستان) بود. تأسیس رادیو، راه‌اندازی سینما و تأسیس کتابخانه عمومی از دیگر فعالیتهای جمهوری کردستان بود (قاضی‌محمد و جمهوری در آینه اسناد، ص ۴۵ـ ۴۶، ۵۲ـ ۵۵). نشریه رسمی جمهوری، روزنامه کردستان بود و دیگر نشریات آن هلاله (لاله، مجله زنان) و مجلات ادبی هیوای نیشتمان (امید میهن)، هاوار (فریاد)، گروگالی (قاغ و قوغ) و مندالانی کُرد (کودکان کُرد) بودند (کوچرا، ص ۲۲۱؛ مک داول، ص ۲۴۲).
در مورد قلمرو جمهوری کردستان با حکومت پیشه‌وری اختلاف وجود داشت. کُردها تمام مناطق غرب دریاچه ارومیه را بخشی از کردستان می‌دانستند ولی فرقه (فرقه دموکرات آذربایجان) معتقد بودند که فقط حاشیه کوههای واقع در مرزهای ترکیه و عراق و مناطق نزدیک مهاباد، قلمرو کردستان است. در اردیبهشت ۱۳۲۵، برای رفع اختلاف، موافقت‌نامه‌ای مبنی بر همکاری طرفین در هفت مادّه منعقد شد، ولی تعیین حدود دو جمهوری، که مهم‌ترین عامل اختلاف آنان بود، از موافقت‌نامه حذف گردید (ارفع، ص ۱۳۵ـ ۱۳۶؛ کوچرا، ص ۲۱۴ـ۲۱۶؛ پسیان، ج ۲، ص ۱۵۸ـ۱۵۹). خودمختاری دو استان آذربایجان و کردستان برای حکومت‌مرکزی خوشایند نبود؛ بنابراین قوام‌السلطنه، نخست‌وزیر وقت، برای پایان دادن به خودمختاری آنها تلاش مجدانه‌ای را آغاز کرد. نمایندگان دولت در مذاکراتشان با پیشه‌وری در خرداد ۱۳۲۵، درباره جمهوری کردستان نیز به توافقی دست یافتند. در این توافق‌نامه، که بدون مشورت با رهبران جمهوری کردستان صورت گرفت، به خودمختاری کُردها اشاره‌ای نشده بود و جمهوری کردستان به فرمانداری، و موقعیت قاضی‌محمد به پیشوایی حزب دموکرات، تقلیل یافته بود. این توافق‌نامه با بی‌اعتنایی کردها مواجه شد (ایگلتون، ص ۱۵۰، ۱۷۲ـ۱۷۳؛ کوچرا، ص ۲۱۶ـ۲۱۷). هرچند پس از آنکه قوام‌السلطنه سیاست معتدل خود را نسبت به خودمختاری آذربایجان و کردستان تغییر داد، قاضی‌محمد و همکارانش خواستهای خود را تعدیل و از عناوین ریاست و وزارت صرف‌نظر کردند. با این حال، پس از تخلیه ایران از نیروهای نظامی شوروی در اردیبهشت ۱۳۲۵، زمینه برای پایان دادن به خودمختاری آذربایجان و کردستان فراهم گشت. پس از سقوط حکومت پیشه‌وری در ۲۱ آذر ۱۳۲۵، قاضی‌محمد و دیگر سران جمهوری کردستان خود را تسلیم کردند و نیروهای دولتی در کمتر از یک هفته مهاباد را تصرف نمودند. عمر جمهوری‌کردستان کمتر از یک سال بود و سه‌تن از رهبران آن، قاضی‌محمد، صدر قاضی و سیف‌ قاضی، اعدام شدند (مک‌داول، ص ۲۴۴ـ۲۴۵؛ کوچرا، ص ۲۲۲ـ۲۲۵؛ پسیان، ج ۲، ص ۷ـ۹).
پس از انحلال جمهوری کردستان، بازماندگان حزب دموکرات کردستان بار دیگر فعالیت سیاسی خود را در دو جهت آغاز کردند؛ یعنی هم با حزب دموکرات کردستان عراق و هم با حزب توده ایران ایجاد رابطه کردند. رهبری حزب توده خواستار تابعیت کامل حزب دموکرات و فعالیت آن به عنوان بخشی از تشکیلات حزب توده در کردستان بود، که نهایتاً در ۱۳۲۷ش تحقق یافت. در ۱۳۳۲ش، حزب پس از برپایی سازمان حزبی در مهاباد و سنندج، فعالیت نیمه‌علنی خود را آغاز کرد، اما در فاصله ۱۳۳۵ تا ۱۳۴۵ش، با انتقاد از عملکرد حزب توده در واقعه کودتای ۲۸ مرداد، از آن جدا شد. در ۱۳۳۸ش، حزب نخستین برنامه خود را که ادامه برنامه‌های حزب در زمان قاضی محمد بود، تدوین کرد. در این برنامه ضمن تأکید بر مبارزه با شاه و امپریالیسم، بر تشکیل حکومت دموکراتیک تأکید شده بود. اما گرایش حزب، در ۱۳۳۹ش، که حزب زیرنظر عبداللّه اسحاقی (احمد توفیق) قرار گرفت، تغییر کرد. دومین کنگره حزب در کردستان عراق برگزار شد و در آن، رهبری بارزانی، هم برای کردهای عراق و هم برای کردستان ایران، تأیید گردید. بارزانی پس از پناهندگی به ایران و درخواست کمکهای نظامی و مالی از حکومت پهلوی برای مبارزه با حکومت عراق، ناگزیر رهبری حزب دموکرات را وادار به استقرار در عراق کرد، که خود منجر به بروز شکاف میان گروهها شد؛ گروهی به رهبری اسحاقی از بارزانی حمایت کرده و مخالف فعالیت در ایران بودند و گروه دیگر که بعدها کمیته انقلابی نام گرفت، به قصد فعالیت مسلحانه عازم ایران شدند، ولی در نتیجه همکاری بارزانی با حکومت ایران سرکوب شده و تعدادی از رهبران آن به قتل رسیدند. در ۱۳۴۸ش اسحاقی از حزب اخراج شد، که خود حاکی از چپ‌گرایی حزب است. یک سال بعد، عبدالرحمان قاسملو دبیرکل حزب شد و در کنگره سوم حزب، در ۱۳۵۲ش، بر فعالیت مسلحانه و همکاری با گروههای سیاسی ایران برضد شاه تأکید گردید و نیل به جامعه سوسیالیستی و خودمختاری کردستان در چهارچوب ایران، یکی از اهداف آن معرفی شد.
پس از پیروزی انقلاب ایران (۱۳۵۷ش)، حزب فعالیت خود را با بازگشت قاسملو به ایران از سر گرفت و، به رغم اظهار صریح قاسملو مبنی بر حمایت از انقلاب ایران، همه‌پرسی جمهوری اسلامی را تحریم کرد. در همین زمان، سه جناح در حزب شکل گرفت؛ جناح مسلط به رهبری قاسملو که به اقدامات مسلحانه روی آورد و دو جناح دیگر به رهبری غنی بلوریان و کریم حسامی به‌تدریج در حاشیه قرار گرفتند و سرانجام در ۲۵ خرداد ۱۳۵۹، جناح بلوریان به رهبری غنی بلوریان، رسمآ از حزب جدا شدند.
پس از فرار ابوالحسن بنی‌صدر از ایران در شهریور ۱۳۶۰ و تشکیل شورای مقاومت در فرانسه، جناح قاسملو، به آن پیوست و مبارزه مسلحانه بر ضد جمهوری اسلامی ایران را تشدید کرد، که به اعلام انحلال آن از سوی ایران انجامید (برای آگاهی بیشتر و سایر فعالیتهای حزب رجوع کنید به مولودی سبیان، ۱۳۷۳ش).
* منابع: ادگار اُبالاس، جنبش کردها، ترجمه اسماعیل فتاح قاضی، تهران ۱۳۷۷ش؛ حسن ارفع، کردها: یک بررسی تاریخی و سیاسی، ترجمه شده از متن انگلیسی ]از مترجمی ناشناخته[، به کوشش و ویرایش محمد رئوف‌مرادی، تهران ۱۳۸۲ش؛ ویلیام ایگلتون، جمهوری ۱۹۴۶ کردستان، ترجمه محمد صمدی، مهاباد ۱۳۶۱ش؛ نجفقلی پسیان، مرگ بود بازگشت هم بود، تهران ۱۳۲۸ش؛ عبدالرحمان شرفکندی، چیــشتی مجیــور، پاریس ۱۹۹۷؛ محمدامین شیخ‌الاسلامی مکری، تاریک و روون، مهاباد ]بی‌تا.[؛ هاشم شیرازی، خاطرات دکتر هاشم شیرازی: از فعالان سیاسی کردستان، به کوشش هاشم سلیمی، تهران ۱۳۸۰ش؛ عبدالرحمان قاسملو، چل سـال خه بات له پـیناوی ئازادی: کورته یه ک له میژووی حیزبی دیموکراتی کوردستانی ئــیران، ج ۱، ]بی‌جا[ ۱۳۶۷ش؛ قاضی محمد و جمهوری در آینه اسناد، ]گردآوری[ بهزاد خوشحالی، همدان ۱۳۸۰ش؛ کردستان و کرد در اسناد محرمانه بریتانیا، ]گردآوری[ و. همدی، ترجمه بهزاد خوشحالی، همدان: نورعلم، ۱۳۷۸ش؛ کریس کوچرا، جنبش ملی کرد، ترجمه ابراهیم یونسی، تهران ۱۳۷۳ش؛ حسین مدنی، کوردستان و ستراتیـژیی ده وله‌تان، ج ۲، ]بی‌جا[ ۱۳۸۰ش؛ عبدالعزیز مولودی سبیان، «تحلیل جامعه‌شناختی سیاسی حزب دموکرات کردستان ایران»، پایان‌نامه کارشناسی ارشد علوم‌سیاسی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس، ۱۳۷۳ش؛
* Derk Kinnane, The Kurds and Kurdistan, London 1970 
* David Mc Dowall, A modern history of the Kurds, London 1996
* Archibald Roosevelt, For lust of knowing: memoirs of an intelligence officer, Boston 1988
replies: text: سلام . این هایی که شما اینجا آورده اید بیشتر منبع معتبر برای مقاله حزب دموکرات کردستان و دیگر گروه های کرد هستند تا مقاله غنی بلوریان . دو پاراگراف بیشتر درباره بلوریان موجود نیست . Farvartish (بحث) ‏۱۹ سپتامبر ۲۰۱۲، ساعت ۱۰:۵۰ (UTC)
thread_title: منبع معتبر