بحث:لباس فضانوردی

message: :لباس فضانوردی سیستم پیچیده ای از پوشاک ، تجهیزات و سیستم های زیست محیطی می باشد و به گونه ای طراحی شده است تا بتواند شخص (فضانورد) را راحت در محیط خشن فضا زنده نگه دارد.پایگاه رسمی انجمن دانشجویان دانشگاه آزاد مشهد 
شما ممکن است بتوانید مدتی بدون بارانی، زیر باران یا بدون لباس زمستانی زیر برف باشید ولی مطمئنا" هیچ کدام از ما قادر نیستیم در اتمسفر خشن یا فضا حتی برای یک ثانیه هم بدون لباس مناسب جان سالم بدر ببریم. فضانوردان هنگامی که داخل ایستگاه فضایی یا در شاتل مشغول کار و زندگی هستند، به پوشیدن لباس مخصوص نیازی ندارند و گذشته از فقدان گرانش در داخل شاتل یا ایستگاه فضایی، آنها تفاوت دیگری را با زمین احساس نمی کنند. فضانوردان آنجا با لباسهای راحت و شلوار راحتی و اغلب بدون کفش هستند؛ اما هنگامی که یکی از آنها برای کار مجبور شود به بیرون از سفینه برود، اینجا مشکلات شروع میشوند. 
اگر انسان بدون پوشش مخصوص وارد فضا شود ظرف پانزده ثانیه بیهوش میشود و مغز او در مدت 4 دقیقه نابود میشود. حداقل دما در یک روز سرد زمستان در مناطق مسکونی زمین20-30 درجه زیر صفر است است، اما در فضا این دما میتواند به کمتر از 100درجه زیر صفر هم برسد؛ با وجود این اختلافات دمای فاحش، خیلی مهم است که فضانوردان لباس محافظ را قبل از خارج شدن از ایستگاه فضایی یا شاتل بپوشند.

message: در ماموريت آپولو فضانوردان بر روي ماه به خوبي آن كه در فضا حركت مي كنند راه بروند، لباس هاي فضانوردي براي پياده روي هاي فضايي هم طراحي شده بودند.
لباس هاي فضانوردي ابتدايي كه در زمان پرتاب موشك پوشيده مي شدند، لباس هاي كمكي مورد نياز بودند در زماني كه فشار از بين مي رفت.
لباس هاي فضانوردي آپولو شامل اين موارد مي شدند:
* يك نايلون خنك كننده آبي به عنوان زيرپوش
* يك لباس با فشار چند لايه
* لايه دروني-نايلوني سبك وزن با سوراخ هايي بر روي آن
* لايه مياني- نايلون ورقه ورقه شده ازneoprene براي نگه داشتن فشار
* لايه بيروني- نايلوني براي نگه داري لايه هاي داراي فشار زيرين
* پنج لايه ازMylar آلومينيومي بافته شده با چهار لايه ازDacron براي حفاظت از گرما
* دو لايه از Kapton براي محافظت بيش تر از گرما
* يك لايه از تفلون ورقه شده-نسوز- براي حفاظت از خراش
* يك لايه تز تفلون سفيد-نسوز-
لباس فضانوردي داراي كفش، دستكش، كلاه براي ارتباطات و كلاه پلاستيكي كاملا تميز-Helmet-است. در زمان پرتاب اكسيژن و آب خنك كننده توسط فضاپيما تهيه مي شود.
براي پياده روي فضايي فضانورد با يك جفت كفش، دستكش با سر انگشت هاي لاستيكي، يك دست فيلتر يا كلاه آفتابگردان براي محافظت از نور آفتاب و يك كوله پشتي كه اكسيژن، دستگاه دفع دي اكسيد كربن و آب براي خنك كننده دارد، محافظت مي شود كوله پشتي لباس فضانوردي وزني معادل 82 كيلوگرم روي زمين و 14 كيلوگرم بر روي ماه دارد.
لباس هاي فضانوردي ابتدايي آپولو همچنين براي پياده روي در ماموريت اسكاي لاب Sky Labاستفاده شد.
در اوايل پرواز شاتل هاي فضايي فضانوردان لباس هاي فضانوردي قهوه اي رنگي مي پوشيدند. مانند ماموريت هاي قبلي اين لباس براي اين مورد هم مورد استفاده قرار مي گرفت كه اگر فشار در كابين از بين رفت خطري متوجه فضانوردان نشود. طراحي اين لباس ها همچنين بسيار شبيه به طراحي لباس ها آپولو بود.
وقتي كه پرواز شاتل ها بيش تر جريان يافت، فضانوردان ديگر اين نوع لباس ها را در زمان پرتاب نپوشيدند. در عوض آن لباس ها، آن ها لباس هايي با رنگ آبي روشن با چكمه هايي سياه و يك كلاه ارتباطي -communications helmet- پلاستيكي سفيد مقاوم و محكم ميپوشيدند و اين تمرين تا آن حادثه چالش برانگيز ادامه يافت
بعد از آن حادثه ي پر انتقاد و چالش برانگيز، ناسا از تمام فضانوردان خواست در زمان پرتاب و برگشت به زمين لباس هاي داراي فشار را بپوشند. اين لباس هاي نارنجي داراي فشار مي باشند و به كلاه، كفش، دستكش، چتر نجات و محافظ جان كه قابل باد شدن است. اين لباس هاي فضانوردي براي مواقع ضروري ايجاد شده اند .. براي مواقعي كه فشار درون كابين از بين برود يا مجبور بشوند در ارتفاع بلند در زمان پرتاب يا برگشت به زمين به بيرون بپرند. ما در مورد لباس هاي فضانوردي كه اكنون استفاده مي شوند در بخش بعدي يعني واحد تغيير پذيري گردونه اي -Extravehicular Mobility Unit- كه اختصارا EMU ناميده مي شود براي پياده روي از شاتل ها و ايستگاه فضايي بين المللي استفاده مي شود.
thread_title: طرح آپولو

message: پيش تر لباس هاي فضانوردي بيش تر از جنس هايي نرم و سبك ساخته مي شدند ،امروزه EMU ها تركيبي از سبكي و مقاومت بسيار زياد را دارند تا هم راحتي را براي فضانورد به ارمغان بياورد و هم تغيير پذيري بالا. خود لباس از 13 لايه تشكيل شده است، لايه خنك كننده ي داخلي-2لايه-، لايه ي فشار-2لايه- ، گرماي ناشي از ريز معلق هاي موجود در آسمان-8لايه-، و پوشش هاي بيروني-1لايه-. مواد استفاده شده در اين لباس ها عبارتند از:
*Nylon tricot
*Spande
*نايلون Urethane ورقه شده
*Dacron
*نايلون Neoprene  ورقه ورقه شده
*Meylar
بخش کنترل ماموریت ناسا -NASA- هیچ مایل نیست حتی کمترین ریسک غیر ضروری برای فضانوردان وجود داشته باشد. هر کدام از فضانوردان یک دست -یونیت- لباس مخصوص برای داشتن ایمنی در فضا دارند که -Extravehicular Mobility Unit -EMU یا در اصطلاح عامه لباس فضانوردی -space suit- نامیده می شود.
EMU دمای بدن را کنترل می کند و تهویه هوا درآن بوسیله یک لوله که در لباسهای داخلی تعبیه شده انجام میشود. لوله های آب گردان، فضانوردان را موقع کار در فضا در راحتی نگه میدارند، این لباس همچنین شامل یک کیف آب برای ذخیره آب و یک مخزن نگهداری آب کثیف است. بعلاوه یک هدفون و یک میکروفون برای برقراری ارتباط و یک سری وسایل ضروری دیگر از جمله تجهیزات این لباسها است.
برای مشاهده قسمتهای مختلف یک لباس فضا نوردی، اینجا کلیک کنید.
تعداد زیادی از فضانوردان مختلف میتوانند از این لباسها استفاده کنند، بخشهای مختلف آنها قابل تعویض بوده ودر سایز های مختلف وجود دارند. تجهیزات اختصاصی این یونیتها مانند گرمکن های نوک انگشت، سیستمهای خنک کننده، قسمتهایی که روی کلاه متصل شده و برای جلوگیری از بخار تنفس و عرق و ...هستند. همچنین کوله پشتی هایی که میتوانند به فضانورد در مسیر برگشت به سفینه اش در صورتی که طناب اتصالشان با سفینه پاره شود کمک کنند.
EMU از فضانوردان در زمانهای بحرانی کاری خارج از محدوده امن ایستگاه فضایی با این لباسهای بی نظیر حمایت میکند و فضانوردان میتوانند در حد ایده آلهای ناسا کار کنند و محیط خشن فضا را دوستداشتنی تر ساز کنند.
تمام اين لايه ها در قالب يك لباس به هم دوخته و چسبيده مي شوند. لباس هاي اوليه فضانوردي به صورت فردي و مخصوص يك نفر ساخته مي شدند ولي EMU ها قسمت هاي مختلف با اندازه هاي مختلف را داراست كه فضانورد مي تواند با انتخاب اندازه قطعات مورد نظر خود آن ها را كنار هم بگذارد تا لباس خودش را درست كند.
قسمت هاي مختلفEMU عبارتند از:
*Maximum Absorption Garment  قسمتي كه وظيفه ي جمع آوري ادرار فضانورد را دارد و اختصارا MAG ناميده مي شود.
* Liquid Cooling and Ventilation Garment  خنك كننده آبي و تهويه LCVG كه وظيفه ي دفع گرماي اضافي توليد شده توسط فضانورد كه در طول پياده روي فضايي توليد مي شود را بر عهده دارد.
*EMU Electrical Harness قسمت اسباب وسايل الكتريكي EEH وظيفه ي برقراري ارتباط براي داشتن ارتباط با واحد مربوطه و وسايلي زيستي
*Communications Carrier Assembly  حمل كننده ي وسايل براي برقراري ارتباط كه داراي ميكروفون و و گوشي (Earphone) براي برقراري ارتباط است.
*Lower Torso Assembly نيم تنه ي پاييني لباس كه شامل نيم تنه ي پاييني لباس شلوار، مفصل و لولاهاي مربوط به قوزك و زانوي پا، كفش ها و قسمت پاييني كمر است.
* Hard Upper Torso نيم تنه ي بالايي لباس از پوسته ايي سخت از جنس فايبرگلاس براي محافظت از قسمت هاي نيم تنه ي بالايي يعني بازوها ، بدنه، كلاه، كوله پشتي و ماژول هاي كنترل، دست ها، دستكش ها، دستكش هاي بيروني و داخلي، كلاه، كلاه آفتابگردان مانند فضانوردبراي محافظت فضانورد از نور آفتاب
*In-suit Drink Bag كيف آب آشاميدني كه آب آشاميدني مورد نياز فضانورد را در طول پياده روي فضايي تامين مي كند.
*Secondary Oxygen Pack بسته ي دوم اكسيژن كه اكسيژن مورد نياز در مواقع ضروري را تامين مي كند
*Display and Control Module نمايش و ماژول كنترل كه وظيفه ي نمايش و كنترل براي اجراي PLSS را بر عهده دارد.
* Maximum Absorption Garment 
پياده روي هاي فضايي ممي تواند تا 7ساعت به طول بينجامد كه در اين مدت بدن فضانورد نياز به دفع دارد.چون براي ايجاد فشار و از بين بردن فشار هم در لباس و هم در فضاپيما به زمان زيادي نياز است، فضانوردان نمي توانند به فضاپيما ها بروند و مشكل خود را برطرف كنند به خاطر همين يك نوع جمع كننده ادرار در لباس تعبيه شده است و زماني كه پياده روي فضايي تمام شد فضانورد از دست آن راحت مي شود!
* پوشيدن يك لباس فضانوردي
براي آماده سازي براي فضانوردي فضانوردان بايد موارد زير را انجام دهند:
*1- فشار درون شاتل را به 0.7 اتمسفر كاهش دهند و اكسيژن را افزايش
*2- اكسيژن خالص را براي 30 دقيقه تنفس كنند تا نيتروژن از خون و بافت ها بيرون برود
*3- MAG را بپوشند
*4- به اتاق تنظيم فشار وارد شوند
*5- LCVG را بپوشند
*6- EEHرا به HUTوصل كنند
*7- DCM را به HUT وصل كنند-PLSSقبلا به HUT وصل شده است-
*8- دست ها را به HUT متصل كنند
*9- كلاه را با تركيبات ضد بخار گرفتگي بمالند
*10- آينه . چك ليست را بر روي آستين فضانورد قرار دهند
*11- انبار غذا و IDB را درون HUT قرار دهند
*12- نور و دوربين هاي تلويزيوني رويEVA را امتحان كند
*13- EVA را روي كلاه-Helmet- قرار دهند
*14- CCA را به EEH وصل كنند
*15- درون LTA قدم بگذارند و آن را تا بالاي كمرشان بالا بكشند
*16- SCU را به DCM و شاتل وصل كنند
*17- به داخل نيم تنه ي بالايي لباس بروند
*18- لوله هاي خننك كننده LVCG را به PLSS وصل كنند
*19- اتصالات الكتريكيEEH را به PLSS وصل كنند
*20- LTA را به HUT قفل كنند
*21-CCA و چشم بند ها را بپوشند-اگر فضانورد آن ها را بپوشد-
*22- دستكش ها راحتي را بپوشند
*23- كلاه-Helmet- و EVA را قفل كنند
*24- دستكش هاي بيروني را قفل كنند
*25- بررسيEMU براي اطمينان از نبودن هرگونه سوراخ با افزايش فشار به0.2 اتمسفر بالاي فشار اتاق تنظيم فشار،نبودن هرگونه سوراخ بدين معناست كه اتاق تنظيم فشار خالي از فشار است.
وقتي كه فضانوردان روي ماه كار مي كنند، فضانوردان آپولو سختي زيادي را در حركت دادن خودشان در لباس داشتند. لباس هاي آپولو به خوبي EMU امروزي نبودند وEMU وزني معادل دو برابر لباس هاي آپولو دارند و اين هيچ مشكلي را به وجود نمي آورد چون EMU ها براي كار در شرايط گرانش كم طراحي شده اند. در آينده براي ماموريت مريخ ناسا نوعي لباس بسيار مستحكم تر، راحت ترو كم وزن تر را طراحي مي كند كه هم چينين كار با آن بسيار راحت تر از كار با لباس هاي كنوني است.
thread_title: لباس هاي فضانوردي پيشرفتهEMU

message: لباسهای فضایی امروزی ، از زمان ساخت اولین پیش نمونه آن توسط خلبانی به نام وایلی پست  در سال 1934، راه درازی را برای تکامل خود پیموده‌اند، پست ، لباسی را که خودش طراحی کرده بود پوشید تا یک حد نصاب ارتفاع بجای بگذارد؛ اما وقتی در ارتفاع 50000 پایی پرواز می‌کرد، موفق به کشف "جریان جت" شد. لباس او در اصل یک لباس غواصی لاستیکی  بود که بخشهای مربوط به دست و پا را با نخ به آن بسته بود، به گونه‌ای که براحتی می‌توانست به قسمتهای هدایت کننده هواپیما دسترسی داشته باشد و در بالای آن یک کلاه فلزی قرار داده بود.
از دهه 1960 میلادی ، مسابقه برای تکمیل لباسی که برای سفر به فضا مناسب باشد، در جریان بوده است. نمونه‌های اولیه چندان راحت نبودند و تهویه در آنها به سختی انجام می‌گرفت، اما تا 21 جولای 1969 که نیل آرمسترانگ قدم به ماه گذاشت، لباسهای فضایی بهبود یافتند و آنچه آرمسترانگ بر تن کرد، بسیاری از خصوصیات لباسهای امروزی را در خود داشت. یکی از بزرگترین اصلاحات انجام گرفته ، تعبیه دستگاه سرمایش مایع در لباس بود، که بخار گرفتگی داخل لباس را که فضانوردان قبلی از آن شکایت می‌کردند.، از بین برد. علاوه بر این ، انعطاف پذیری آن را به حدی بود که اجازه انجام بسیاری از حرکات را فضانورد می داد.
امروزه فضانوردان مجموعه‌ای از لباسهای فضایی مختلف را در اختیار دارند. هر یک از آنها برای کار در محیطی خاص طراحی شده است. در خلال پرتاب و فرود ، آنها لباسهای با فشار جزئی ، به همراه محفظه مخصوص چتر نجات را می‌پوشند. این لباس تشکیل شده است از کلاه ایمنی ، دستگاه ارتباطی ، نیم تنه ، چکمه‌ها و دستکشها ، قسمتهای بادکنک مانندی در داخل لباس تعبیه شده است که هنگام کم شدن فشار داخل کابین ، بطور خودکار باد می‌شوند تا فشار لازم را در قسمت پایینی بدن حفظ کنند. بدون وجود آنها ، فضانوردان به علت جمع شدن خون در آن قسمت از بدنشان از حال می‌رفتند.
به محض رسیدن به مدار ، فضانوردان لباسهایی را کم و بیش شبیه لباسهای عادی است به تن می‌کنند، البته با این تفاوت که این لباسها تعداد زیادی جیب برای قرار دادن قلم و کاغذ دارند، زیرا در غیر اینصورت این وسایل در داخل کابین فضاپیما به پرواز در خواهند آمد.
اما لباس فضایی حقیقی ، که بیشتر برای مردم آشناست، در واقع همان "امو" است. در گذشته لازم بود برای هر فضانورد یک لباس اختصاصی دوخته شود، اما طراحیهای امروزی به صورت قطعه قطعه انجام می‌شود، بدین ترتیب که نیم تنه های بالا و پایین ، دستها و دستکشها همه در اندازه‌های مختلف آماده می‌شوند که می‌توان آنها را باهم ترکیب کرد تا لباسی به اندازه یک فضانورد خاص بدست آید. با این شیوه ، هر لباس فضایی را می‌توان مورد استفاده قرار داد.
thread_title: لباسهای فضایی امروزی 

message: بزرگترین مسأله در حال حاضر ، تکمیل امویی است که برای سفر به مریخ مناسب باشد. مایکل دمازی ، مهندس لباسهای فضایی در ناسا ، می‌گوید: "ما به لباسی نیاز داریم که قابلیت تحرک و راحتی آن برای سطح مریخ  بسیار بالا باشد. تعداد فعالیتهای برون نالوی فضانوردان در مدت اقامت 500 روزه آنها بسیار زیاد خواهد بود: ما انتظار 300 مورد و یا بیشتر را داریم". دمازی اضافه می‌کند: "مأموریت به مریخ ، مثل این است که فضانوردان باید هر روز صبح از خوب بیدار شوند و به سر و کار بروند. از لباسهای فضایی کنونی برای مدت 6 تا 8 ساعت می‌توان استفاده کرد و ما نیز طراحیهای خود را بر اساس حداقل این مقدار زمان انجام می‌دهیم. در برخی از موارد فضانوردان باید مدت 16 تا 18 ساعت روی سطح مریخ باشند".دانشنامه رشد 
در طراحی کنونی امو ، موارد جدیدی تعبیه و جمع شده است، از جمله دستگاه جمع آوری ادرار ، که آن را خود جمع می‌کند تا بعدا به دستگاه مدیریت مواد دفعی مدار گرد انتقال دهد و یک لباس تهویه به همراه دستگاه سرمایش مایع که زیر لباس اصلی پوشیده می‌شود. این لباس ، یک تکه است و از ماده قابل کش آمدن ساخته شده و در آن مجراهایی برای عبور آب قرار داده شده است تا فضانورد را خنک نگه دارد و از گرما آزاد دهنده داخل لباس محافظت نماید. علاوه بر آن ، امو یک محفظه آب آشامیدنی به حجم 620 سانتیمتر مکعب و یک دستگاه ارتباطی پیشرفته نیز دارد.
برای کارهای طولانی بر سطح مریخ ، این اجزا باید بتوانند دو برابر حالت عادی کار کنند. دمازی می‌گوید: "موارد کلیدی عبارتند از راحتی ، مدیریت آب و غذا، مواد دفعی ، مورد کلیدی دیگر عبارت است از اینکه آیا ما مریخ نوردهای تحت فشار خواهیم داشت یا نه؟ فشار هوای داخل این مریخ نوردها چنان تنظیم شده است که فضانورد می‌تواند با ورود به آن ، لباس فضایی خود را بیرون بیاورد، تا بهتر بتواند به خورد و خوراک و بهداشت خود برسد. در حالتی که این مریخ نوردها موجود نباشند، یا خراب شده باشند، باید بتوان این کارها را داخل لباس انجام داد".
thread_title: لباس فضایی برای مریخ 

thread_title:  منابع 

message: پایگاه رسمی انجمن دانشجویان دانشگاه آزاد مشهد
thread_title:  پیوند به بیرون