بحث:یادگاران مرگ

message: علت این که اینجانب تصمیم به نوشتن مطلبی درباره ی یادگاران مرگ کردم به این خاطر است که در جدول معرفی عناصر دنیای هری پاتر در رده ی هری پاتر یادگاران مرگ نیز ذکر شده بود و صفحه ی آن خالی بود.اگر نیازی به این مطلب نیست پس چرا ذکر شده بود؟همچنین یادگاران مرگ نه یک جز نامهم بلکه مانند هر عنصر و مفهوم دیگر در دنیای هری پاتر بلکه بیشتر اهمیت دارد زیرا جلد هفتم هری پاتر به کرات به این موضوع اشاره دارد.از مسئولین محترم خواستار عدم حذف این مقاله هستم.
با تشکر
(Kerasos22 (بحث) ‏۲۸ مارس ۲۰۱۱، ساعت ۱۷:۴۹ (UTC))

message: سالها پیش این داستان را به پارسی سره برگردانیدم، آن به دیدم که آن برگردان اینجا نهم تا دوستداران پارسی آن بخوانند:
یادگاران مرگ
نبیسنده: جی. کی. رولینگ
برگرداننده به پارسی: مهدی موسوی
چنین گوید سَخُنبَد که در گاهی نه چندان دور، سه برادر بودند که به خوشباشی و همیاری یکدیگر در راهی پر پیچ و خم به گاه گرگ و میش، راه می‌سپردند، انجام کار بدانجا رسید که رودی بس ژرف بر سر راه برادران چهره بنمود. گذار از رود مگر به بهای دست هشتن از جان دست یافتنی نبود. چون سه برادر به هنر جادوی آشنا بودند با جنبشی آسان به چوب دستان جادوی خویش، پلی بر فراز رود ساز آوریدند. گامی چند از پل برساخته ی خویش را نپیموده بودند که آهرمنی روی شسته به قیر، راه بر ایشان بست.
آن اهرمن، آهرمن مرگ بود و چون ایشان را رهایی جسته از دام رود خروشان دیده بود برآشفته و دژم روی سوی ایشان نهاده، به خشم آمده، غریو دژمناک خویش بر ایشان افگند چه، انجام گذرندگان از آن رود مرگ و نیستی بود. باری آهرمن خروشید که: " هان! از برای آن گذرندگان از رود که رهایی یافتگان از چنگ من اند پاداشی سترگ و بشکوه فراهم آوریده ام، بخواهید از من آنچه در خور است مر شمارا!"
نخستین، برادر مهتر گامی پیش نهاد و چوبدستی جادوی آرزو کرد که سرآمد همه ی چوبدستان جادو باشد چونان که دارنده ی آن در نبردها و آوردها بر همگان چیرگی یابد و بر جهان پیروزی آورد. آهرمن به جادوی، روی سوی درخت یاس کبودی در کنار رود بنهاد و چوب دست جادو را که خواسته ی برادر مهتر بود هم از شاخ آن درخت به هنر جادوی خویش، بر وی ارزانی داشت.
پس از این برادر دومین که مردی افزون خواه و آزمند بود به خوارداشت هرچه بیشتر اهریمن تلاش ورزید وبه همین روی و خوی، رو به اهریمن کرده و خواسته ی خویش چنین بر زبان آورد:
"مرا توانی ده تا رفتگان به سرای نیستی را بدین جهان باز گردانم!" 
آهرمن دست خویش به خیز‌آبه‌های خروشان رودخانه در کرد و پس از لختی پاره سنگی رخشان در کف برادر دوم نهاد و چنین گفت:
"هرآنچه خواسته ی توست در این سنگ فراهم است. "
آهرمن که از این خوارداشت خونش بجوش آمده بود رو به برادر کهتر کرد و از خواسته اش پرسید. برادر کهتر که فروتنی و فرزانگی را باهم داشت، بر گفتار و رفتار اهریمن باور ننهاد و چنین داد پاسخ که:
"مرمرا جامه ای ده که چون در میان آن پنهان شوم هیچ باشنده ای مرا یافت می نتواند چه آن باشنده هم خودت باشی که در سر آهنگ من پرورده ای!"
آهرمن از خشم کف به دهان آورد ازیرا که وی را چاره ای نبود، با رخساری از روی تیره روزی زرد و سری نگونسار به  نومیدی بالاپوش خویش که نادیدنی بود و هر که به میان آن می رفت از دیده ها پنهان میشد را از شانه باز گرفت و به برادر کهتر بداد.
چون چنین شد آهرمن از راه ایشان کناره گرفت و برادران به خوش باشی و ورآزادگی از پل گذشتند. باری برادران با دلهای در شگفت و لبهای پر سخن از آنچه از سر گذاشته اند لختی به سخن گفتن و گفتگو و ستایش گرفتن از ره آوردهای خویش که از اهرمن ستانیده بودند پرداختند و سپس از هم جدا شدند. بی آگهی از اینکه آهرمن برای ایشان نیرنگ‌ها در سر پروریده است.
برادر مهتر هفت روز راه پیمود تا به دیهی دور از گروه در رسید، آنجا به جستجوی جادوگری پرداخت که در گذشته به آورد هم روی کرده بودند. چون اوی را یافت خواهان رویارویی تن به تن با وی شد و با چوب دست جادوی که داشت به سادگی بر خاک نژندش درفگند و کالبدش را از روان تهی ساخت. سپس راه اطراقگاه درپیش گرفت و در آنجا به آزمندی داد سخن بداد که خود این چوبدست جادو به سختی فراوان از چنگ آهرمن مرگ بدرساخته  و زان پس چنین بی هماورد در آوردگاهها گام نهاده است.
شب به درازا انجامید و برادر مهتر به می دل خوش داشت، چندان نوشید که اورا توان گام برداشتن نبود و مدهوش برجای ماند. چون بیگاه شد مردی جادوپیشه به نرمی به بالین وی شتافت و جانش گرفت و آن چوبدست جادوی بی همتا را بربود. این چنین اهریمن مرگ خنده زنان در سیاهی شب جان برادر مهتر را از آن خود نمود!
بشنویم از برادر دومین که پس از پیمودن راههای بسیار به سرزمین خود رسید و آنجا به سرای خویش شتابید، سرآسیمه سنگ جادو را از همیان بدرآورد و سه بار بر دست چرخاند، ناگاه به جادوی پری رویی که یار و انباز وی بود و سالها پیش مرده بود را در برابر خویش یافت، باری دخترک از جهان مردگان پای به سرای وی نهاده بود. پری روی چهره دژم داشت چرا که براستی به این جهان پرگزند باز نگشته بود و سرای برادر دوم برایش بیگانه می نمود. برادر دومین که چنین دید، بیش از این تاب نیاورد و خویشتن را بکشت تا مگر بدو پیوندد، آهرمن به کژی و ناراستی بدینگونه روان از او نیز بگرفت.
اهرمن سالها گرداگرد جهان را به جستجوی برادر کهتر سپارید و هرچه افزونتر نگریست کمتر یافت، باری برادر کهتر آن هنگام به دیدگان اهرمن درآمد که بالاپوش به پور خویش داد. آنگاه چونان یاری نزدیک به پیش اهرمن مرگ شتابید و دوشادوش هم روی به جهان واپسین نهادند. Mahdi Mousavi (بحث) ‏۱۶ اوت ۲۰۱۷، ساعت ۲۳:۱۲ (UTC)
thread_title:  پارسی نویسان ویکی بخوانند!