بحث:انوما الیش/بایگانی ۱

message: به نظر می‌رسد این مقاله کپی از سایت تاریخ ما باشد. نویسنده مقاله خانم مرضیه طباطبایی است و هیچ ویرایشی بر روی این مقاله انجام نشده. حتا منابع و پانویس‌ها هم کپی نشده‌اند!astronomer (بحث) ‏۱۶ ژوئن ۲۰۱۵، ساعت ۱۷:۳۳ (UTC)
replies: text: کاملا درست گفتید. اِنی کاظمی ‏۴ دسامبر ۲۰۱۷، ساعت ۱۱:۳۱ (UTC)
thread_title:  این مقاله ای کپی شده از سایت تاریخ ما است 

message: ممنون می‌شوم از دوستان که موقع ویرایش مقاله به شکلی از ابرابزار استفاده کنند که «ی»ها را «همزه» نکند. با سپاسRousouR (بحث) ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۲۱، ساعت ۱۲:۵۵ (UTC)
thread_title:  درباره‌‌ی شیوه‌ی نگارش 

message: سلام، ممنون از نظارت خیلی دور ولی نزدیکتان و ویرایش‌های جزیی ولی مفیدتان (استادزدایی). در جستجوهایم برای به روز کردن انوما الیش به منابعی برخوردم که کمتر به آنها اشاره شده بود. یکی از آنها این است. شاید دیده باشید، البته مستقیما به اسطوره مربوط نیست ولی به خاطر توجهش به اسطوره‌های ایرانی شاید برایتان جالب باشد. خوشحال می‌‌شوم نظرتان را بدانم.RousouR (بحث) ‏۲۶ ژوئیهٔ ۲۰۲۱، ساعت ۱۱:۲۶ (UTC)
thread_title:  درباره‌ی منابع انوما الیش 

message: سلام Jeeputer گرامی. امیدوارم خوب باشید.
سپاس از نشان و نوشته. گیلگمش را نامزد کردم و به زودی تکمیل می‌شود.
زمانی که ترجمه انوما الیش را تمام کردم، الواح مشکلی نداشتند ولی چند ماهی شده که متوجه شده‌ام چپ‌چین شده‌اند. مشکل از کجاست؟ RousouR (بحث) ‏۱۶ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۰۶:۴۵ (UTC)
replies: text: @RousouR: خیلی هم عالی! آنقدر بی‌حاشیه و متمرکز بر محتوا هستید که من در ابتدا فکر کردم کاربر تازه‌وارد هستید! :)) اگر برای خوبیدگی کمکی لازم داشتید لطفاً مرا هم خبر کنید.

text: مشکل چپ‌چین شدن را هم برطرف کردم، با این حال به‌جای  هم می‌توانید از  استفاده کنید که با خصوصیات ویکی‌فا سازگارتر است. همین quotebox هم پارامترهایی برای تنظیماتی نظیر تراز متن و سایر ویژگی‌ها دارد. مثلاً برای همین تراز می‌توانید از  یا  (برای گفتاوردهای انگلیسی) استفاده کنید. مستندات الگوی انگلیسی تمام پارامترها را دارد. الگوی خودمان هم دارد، اما خواندنش سخت است. بعداً باید مستنداتش را ترجمه کنم.  بحث ‏۱۶ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۰۷:۰۲ (UTC)
replies: text: : :) حتما. از دید شما استقبال می‌کنم.

text: :تشکر. آیا به جز دو ویرایشی که در الگو انجام دادید، ویرایش سوم ضروری بود؟ چون یک مشکلی که دارم (مثلا در نرگاو آسمان) این هست که پس از هر بار استفاده از ابرابزار شماره صفحه‌ها به فارسی برمی‌گردند. RousouR (بحث) ‏۱۶ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۰۸:۱۷ (UTC)
replies: text: ::@RousouR: بله. متن ارجاع به انگلیسی است و شمارهٔ صفحه‌اش هم باید انگلیسی باشد. اگر ابرابزار خلاف این ویرایش من را انجام می‌دهد، باید به‌شکلی اصلاحش کرد که به محتوای داخل الگوهای ارجاع کاری نداشته‌باشد. با این حال می‌شد الگو را هم کمی تغییر داد که ورودی فارسی/انگلیسی برایش تفاوتی نداشته‌باشد و در هر صورت خروجی‌اش را با ارقام فارسی نشان دهد. بعداً درستش خواهم کرد.  بحث ‏۱۷ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۰۱:۱۸ (UTC)
replies: text: ::: من هم درستش را این میدانم که عدد به انگلیسی باشد. در واقع در ذهنم دو مساله بود که تفکیک شده می‌گویم:

text: :::* فکر کردم دو ویرایش اول شما برای راست‌چین شدن کافی نبوده و باید حتما در خود صفحه انوما الیش هم ویرایشی انجام میشده تا تنظیمات دو ویرایش قبلی فعال شود و صفحه راست‌چین شود (در لوح ۶، شماره صفحه فارسی هست).

text: :::* مشکلم در نرگاو آسمان (برای خوبیدگی) را بگویم: در انتقال منابع و پانویس‌ها از ویکی انگلیسی مشکلی درباره شماره صفحه‌ها ایجاد نشد، ولی وقتی ابرابزار را به کار بردم، شماره صفحه‌ها (بدون هیچ حسابی) یکی فارسی شد و دیگری نشد (که به نظرم درستش این است که همان انگلیسی باشد، مثل اسم کتاب و نویسنده و حتی سال انتشار که خوشبختانه ابرابزار آنها را تغییر نمی‌دهد). RousouR (بحث) ‏۱۷ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۰۶:۰۴ (UTC)
 چند سوال دیگر هم دارم که یکی‌یکی می‌نویسم. با سپاس RousouR (بحث) ‏۱۷ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۰۷:۰۱ (UTC)
* آیا راه دیگرش این بود که به جای دو ویرایش اول شما در الگو، با پارامتر qalign که در بالا نوشتید، کار را انجام دهم؟
** این را میپرسم چون میخواهم با پارامترهای الگو آشنا شوم و کار کنم. مثلا برای شروع، در لوح اول دو عبارت «هشت سطر نخست انوما الیش.» و «* احتمالاً در اینجا مومو لقب است، و نه ایزدی با نام مومو» را راست‌چین کنم؛ در حالی که منبع همان چپ‌چین بماند.
** الگوی quotebox در این چند ماه چه تغییری کرد که الواح چپ‌چین شدند؟
* در توضیح دقیقتر تغییری که ابرابزار در نرگاو ایجاد می‌کند، می‌شود در بار اول، بار دوم و بار سوم بررسی کرد.
** در پرانتز: در بار اول، ابر ابزار تغییری دیگر هم ایجاد کرد، می‌خواستم مانند مقاله انگلیسی عنوان ایتالیک باشد ولی ایتالیک را در عنوان (گیلگمش و نرگاو آسمان) برداشت.
** در همان بار اول ISBN را هم تغییر داد که مشکلی در اینجا ایجاد نکرد، ولی در مواردی این تغییر مشکل ایجاد می‌کند که جلوتر می‌گویم.
** در بار دوم، در اولین باکس (اسطوره‌‌شناسی) صفحه 24 منبع Tigay را یکی به فارسی برگردانده و یکی دیگر که عینا همان صفحه 24 است (کمی بالاتر) تغییری نداده.
** و یا در باکس زیر «حماسه گیلگمش» ارجاعی به صفحه 46 منبع Gordon و Rendsburg  را به فارسی برگردانده ولی در همان باکس (کمی بالاتر) ارجاع به همان صفحه و منبع (عینا) را تغییری نداده (بهتر است همه همان انگلیسی بماند) و ...
** دستورالعمل چیدمان رده‌ها چیست، آیا منبعی هست؟ (تغییر ابرابزار در بار دوم)
*:پاسخ‌هایتان را به همان ترتیبی که مطرح کردید در بندهای جداگانه می‌نویسم:
*:* آن ویرایش من برای تغییر ارقام ارتباطی با مشکلی که مطرح کرده‌بودید نداشت و صرفاً چون دیدم عدد صفحه فارسی است، ویرایشش کردم.
*:* ببینید ابرابزار تمام ارقام انگلیسی را به فارسی تبدیل می‌کند. مگر آن که برایش مشخص کنیم تحت چه شرایطی نباید این کار را انجام دهد. مثلاً در برچسب‌های حذف زمان‌دار، زمان برچسب زدن (که یک عدد ۱۴ رقمی است) را تبدیل نمی‌کند. چون به ابزار گفته‌ایم که اگر در داخل این برچسب عدد پیدا کرد، کاری به آن نداشته‌باشد. باقی برچسب‌ها و الگوها هم باید بر پایه همین گزارش‌ها نظیر گزارش شما به ابزار افزوده شوند. اگر در وپ:فنی هم این موضوع را با ذکر نمونه مطرح کنید، احتمال دارد که زودتر انجام شود، اما خودم هم سر فرصت بررسی می‌کنم و اگر انجام نشده‌بود، انجامش می‌دهم.
*:* راه دیگرش می‌توانست استفاده از پارامتر qalign باشد، اما با توجه به این که الفبای فارسی راست به چپ است، پیش‌فرض ما هم باید راست به چپ باشد تا در صورت نیاز چپ به راستش کنیم. در غیر این صورت، این پارامتر باید در تمام مقاله‌هایی که حاوی این الگو هستند، پارامتر را وارد کنیم. با توجه به این که با یک ویرایش در الگو کار انجام می‌شود، انجام این تعداد زیاد ویرایش منطقی نیست.
*:** هم تراز منبع و هم تراز متن به‌صورت جداگانه قابل تنظیم هستند. qalign (Quote Alignment) برای تراز متن و salign (Source Alignment) برای تراز منبع قابل استفاده هستند.
*:** الگوی quotebox در ۳۱ اکتبر به‌روزرسانی شده، اما تنظیم پیش‌فرضش از قلم افتاده. در این تفاوت سطر ۱۸ را ببینید. همان‌طور که می‌بینید، قبلاً qalign روی right تنظیم شده‌بود، اما در به‌روزرسانی که از ویکی انگلیسی انجام شده، آن تراز مشابه نسخهٔ قبلی اصطلاحاً «بومی‌سازی» نشده.
*:* برای رفع مشکل ابرابزار در سه ویرایشی که پیوند دادید، تنها کافی است که به ابزار بگوییم از الگوی sfn چشم‌پوشی کند و محتوایش را تغییر ندهد.
*:** در عنوان بخش‌های فقط باید یک عنوان ساده وارد کرد. بخشی از دلیلش هم فنی است. نویسه‌های «'» برای مرورگر یک معنای خاصی دارند. چیزی که در عنوان صفحه یا عنوان یک بخش  وارد می‌کنید، برای پیوند دادن اهمیت دارد. برای مثال، نرگاو آسمان#گیلگمش و نرگاو آسمان به راحتی شما را به آن بخش منتقل می‌کند، نرگاو آسمان#گیلگمش و نرگاو آسمان هم ممکن است همین کار را بکند، اما در شناسایی بخش توسط مرورگر مشکلاتی ایجاد می‌کند.
*:** نحوهٔ استاندارد نوشتن شابک به همان شکلی است که ابرابزار تبدیلش کرده. اگر مشکلی هم ایجاد شود، مشکل از الگوی یادکرد است و نه کاری که ابزار انجام می‌دهد. کار ابزار صحیح است. حال مثالش را ذکر کنید تا ببینیم چطور می‌شود حلش کرد.  بحث ‏۱۷ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۰:۳۷ (UTC)
*:*  ویرایش آخرتان و سه سؤال بعدی را دیرتر دیدم. آن تغییر در ارجاع Tigay احتمالاً به‌خاطر وجود «-» است. خواسته آن را اصلاح کند، ارقام را هم دیده و اصلاح کرده. نیازمند افزودن کمی جزئیات به ابزار است.
*:* این مورد دوم کمی عجیب‌تر است. باید کد ابزار را کامل بخوانم تا دلیلش را پیدا کنم.
*:* رده‌ها معمولاً به‌ترتیب الفبا مرتب می‌شوند. مگر آن که رده‌ای هم‌نام با مقاله باشد. در این صورت باید به‌عنوان اولین رده قرار گیرد. برای مثال در مقاله گیلگمش باید به شکل  قرار گیرد. دلیلش را می‌توانید در WP:CATMAIN ببینید.  بحث ‏۱۷ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۰:۴۵ (UTC)

text: : ممنونم از توضیحات شما. پس من بعد از بررسیِ دوباره، در فنی مطرح خواهم کرد.

text: :درباره مشکلی که گفتم جلوتر می‌گویم (و شما هم پرسیدید) مثل اینکه به ابرابزار برنمی‌گردد و در مقاله دیگری است. در واقع این بود که موقع انتقال منابع از انگلیسی به فارسی ISBN ها فارسی شد در جایی که نباید بشود. RousouR (بحث) ‏۱۷ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۰:۵۳ (UTC)
replies: text: :: الگوی  (که تغییرمسیر است به الگو:شابک) به‌طور پیش‌فرض شابک فارسی را نمایش می‌دهد. برای این که انگلیسی باشد، باید چنین ویرایشی انجام دهید. توضیحات الگو را هم ببینید، پارامترهایش در آنجا مشخص شده‌اند. -- بحث ‏۱۸ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۰۰:۱۹ (UTC)
replies: text: :::ممنون از زمانی که گذاشتید. پینگ شما نرسیده بود، گفتم بنویسم به جای تشکر که برسد. RousouR (بحث) ‏۱۸ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۰۷:۳۹ (UTC)
replies: text: ::::@RousouR: خواهش می‌کنم. بله در ابتدا فراموش کردم پینگ کنم. اگر باز هم موردی بود لطفاً خبرم کنید.  بحث ‏۱۸ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۰:۵۳ (UTC)
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
لینک ادامه پیگیری مشکل در قهوه‌خانه فنی و نتیجه نهایی:
ویکی‌پدیا:قهوه‌خانه/فنی/بایگانی ۷۷#ایجاد مشکل ابرابزار در الگوی sfn
RousouR (بحث) ‏۲۴ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۵:۲۶ (UTC)
thread_title:  چپ‌چین شدن 

message: * ویرایش‌های محتوایی
** تصویر تیامات و مردوک؟ 
***همان‌گونه که در گیلگمش#در هنر بین‌النهرین هم درباره یکی دیگر از مشکلات نسبت دادن آثار هنری به شخصیتی خاص یا ... آمده است، همین مشکلات درباره مردوک و تیامات نیز وجود دارد. در ویرایش به تاریخ یک دسامبر ۲۰۲۱ در :en:Enūma Eliš، در توضیح ویرایشی که برای حذف تصویر انجام شده، نوشته شده است: «تصویر برجسته نیمرود به دلایل مختلف نمی‌تواند بازنمای مردوک و تیامات باشد، که روشن‌ترینش آن است که تیامات مونث است اما هیولایِ در تصویر به وضوح پِنیس دارد و بعید است که آشوریان باستان هیولایی مونث را با پنیس به تصویر بکشند. این تصویر تقریبا به یقین نمایانگر جنگ نینورتا با آنزو است (به صفحه بحث تیامات بروید).»RousouR (بحث) ‏۲۳ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۲:۳۶ (UTC)
thread_title:  گسترش انوما الیش 

message: ترجمه فعلی از انوما الیش بر اساس منبعی (Akkadian Myths and Epics (E.A. Speiser)) است که به خوبی ارتباط آن را با طوفان روشن نمی‌کند. در منبع استفاده شده در مقاله انکی (ویکی انگلیسی)(Kramer - The Sumerians : their history, culture, and character) این ارتباط روشن تر است. اما بهتر است با همان منبع پانویس اندرو جرج در مقدمه (کتاب دوم فاستر بازنویسی شود)(همان را هم جرج در جایی که به متن نیاز داشته، خودش ترجمه کرده و برای مطالعه بیشتر به کتاب فاستر ارجاع داده است).RousouR (بحث) ‏۱ دسامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۳:۴۷ (UTC)
=== روایت آلفا ===
* Cantor, Paul A. Creature and Creator: Myth-making and English Romanticism. United Kingdom: Cambridge University Press, 1984.
* https://paulcantor.io/paul-cantor-works/myths-of-creation-introduction
**  Myths of Creatiion Introduction (Revised and updated lecture from Harvard University Myths of Creation course)
*** SYNOPSIS / The introductory lecture in Prof. Cantor’s course “Myths of Creation.” It explains the importance of creation myths in Western civilization; it lays out the classical and biblical traditions of creation; and outlines the readings in the course and its focus on the Romantic creation myth, which seeks to overturn in gnostic fashion the values of traditional creation myths
****On the most general level, this course is a study in literary mythmaking. It’s a curious phenomenon of modern culture to see sophisticated artists imitating the most primitive form of human expression—myth. “Literary myth” almost seems like a contradiction in terms. Myths don’t have authors; they’re thought of as communal efforts, not conscious artistic products. They well up out of the depths of the folk-soul. No one is in control; myth is a case of primitive man experiencing his environment expressively. Modern man prides himself on having advanced beyond the need for myths. Enlightenment means that all truths can be apprehended on the level of rational discourse. There’s no longer a need to turn to stories or legends that embody an understanding of the world in affective form. Progressive theologians today even pride themselves on their ability to demythologize their religions. Yet myth persists in our culture. The power of mythmaking has never been quite extinguished in literature, though it has reached some rather low ebbs at times.
*****There are different forms of literary mythmaking. One is in fact difficult to distinguish from primitive mythmaking. We have access to the myths of many cultures through what are clearly sophisticated literary documents. The Iliad and the Odyssey are outstanding examples of this; Hesiod’s Theogony is another case. Consider the Norse Eddas or the Akkadian Epic of Gilgamesh.
RousouR (بحث) ‏۲ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۵:۱۳ (UTC)
=== روایت بتا ===
* Kirk, G. S.. Homer and the oral Tradition. New York: Cambridge University Press, 1976.
** 2 Dark Age and Oral Poet 19 (-40)
* Myth: its meaning and functions in ancient and other cultures
(a quote in George 2003a, p. xxxiii)
اثر دوم نیز از G. S. Kirk است و علاوه بر اساطیر بین‌النهرین، مفصلا به خود گیلگمش پرداخته (ص. ۱۳۲ تا ۱۵۲).
RousouR (بحث) ‏۳۱ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۴:۰۶ (UTC)
=== روایت الف ===
از بحث:حماسه گیلگمش#روایت‌ها و بررسی‌های تطبیقی منتقل می‌شود. RousouR (بحث) ‏۳ مه ۲۰۲۲، ساعت ۱۳:۵۴ (UTC)
==== آفرینش بین‌النهرینی - انوما الیش ====
* تفاوت با مصر / اسطوره بابلی است ولی برخی از بخش‌ها به سومر برمی‌گردد. خود شعر بابلی است (به خصوص در هدف: برتری مردوک)(۱۹۰۰ تا ۱۶۰۰ پیشا دوران مشترک). در جشن سال نو حداقل یکبار خوانده می‌شده. / مانند اسطوره مصری، با گستره زیادی از آب آغاز می‌شود. شخصیت‌انگار: آبزو (مذکر، آب شیرین)، تیامات (مونث، آب شور)؛ از آمیزش آن دو، دو جفت خدای دیگر به وجود می‌آیند که از یکیشان آنو (خدای بزرگ بین‌النهرینی) پدید می‌آید. از آنو، اآ (خدای خرد). نسل چهارم خدایان، سروصدا، کلافگی آبزو (نمی‌تواند بخوابد، نمی‌تواند تمرکز کند، می‌خواهد شرایط به وضع سابق برگردد)؛ با وزیرش نزد تیامات می‌رود، می‌گوید قصدم این است که همگی را نابود کنم. تیامات مخالفت می‌کند (چگونه می‌توانیم آن را که خودمان خلق کردیم، نابود کنیم. حتی اگر بر سانی باشند که ناپسند است، باید صبر پیشه کنیم). آبزو به هر روی نقشه‌اش را پیش می‌برد ولی خدایان خبردار می‌شوند و ترس آنها را فرامی‌گیرد. همه را، جز اآ. او آبزو را به خوابی عمیق فرومی‌برد، سپس می‌کشدش. به قصر خود، نزد همسرش می‌رود و مردوک (قهرمان داستان) را به دنیا می‌آورند. (تمی تکرارشونده در اسطوره‌های آفرینش. مثلا یونانی: کرونوس جایگزین اورونوس می‌شود و جای خودش را به زئوس می‌دهد. معمولا مادر در برابر همسرش قرار می‌گیرد. تیامات نیز در ابتدا اینکار را می‌کند). اآ پس از کشتن آبزو، خدای آب‌های شیرین می‌شود (تفاوتی وجود دارد: خدای آب هست ولی مانند آبزو شخصیت‌انگار نیست بلکه بیشتر انسان‌انگار است (روندی معمول در خدایان: شخصیت‌انگار + انسان‌انگار)). تیامات که در ابتدا مخالفت کرده، خشمگین می‌شود. خدایانی که به اآ نپیوستند را گرد می‌آورد و کینگو را به همسری برمی‌گزیند و لشگری از دیوها به  وجود می‌آورد. آنو و سپس اآ برای مقابله با تیامات تلاش می‌کنند ولی از ترس حضور وحشتناکش فرار می‌کنند. مردوک می‌پذیرد با تیامات بجنگد و نابودش کند، تنها اگر شاه خدایان شود، همه خدایان می‌پذیرند. جنگ کوتاه ولی خشن است؛ بادها در اختیار مردوک است، تیامات را با آنها پر می‌کند تا جایی که نتواند دهانش را ببندد و تیری از دهانش به او می‌افکند که به قلبش می‌خورد. لوح سرنوشت را به دست می‌آورد (تیامات آن را کینگو سپرده بود). مردوک بدن تیامات را تکه می‌کند و از آن برای خلق جهان استفاده می‌کند (همچون ماهی خشک شده‌ای او را به دو نیم می‌کند، از اشک‌هایش، دجله و فرات؛ از سینه‌هایش، کوه‌ها؛ از ران‌هایش، آسمان)(این تم نیز تمی مشترک در اسطوره‌های آفرینش است. در انوما الیش، تیامات گاهی یک زن است و گاهی یک اژدها. اینکه به هر روی مونث است در برخی دیدگاه‌ها برجسته می‌شود. به این موضوع پرداخته خواهد شد.) سپس مردوک به نظم دادنِ جهان می‌پردازد: خورشید، ماه، ستارگان و ... (مانند اسطوره مصری، این آغاز زمان است). سپس انسان را خلق می‌کند: انسان برای انجام کارهایی خلق می‌شود که خدایان خود مایل به انجامش نیستند. مردوک کینگو را می‌کشد و از خونش برای اینکار استفاده می‌کند (به این نکته نیز توجه شده است (فانی بودن + سرکش بودن)). انسان میرا و برای خدمت ایجاد می‌شود و دنیای پس از مرگ نیز جایی دهشتناک است (گیلگمش). دنیایی بی‌جسم و چون شبح که چون خفاش زندگی می‌کنند و آلودگی می‌خورند. زندگی پس از مرگ به هیچ عنوان پیزی نیست که کسی بخواهدش. 
* ku-bu: هر تکه بدن تیامات؛ نطفه؛ سنگ معدن فلز / world parent (fecundator)(افزوده شود) (آرامش آغازین، آمیختگی آب‌ها در سطرهای نخستین انوما الیش) (سمپوزیوم افلاطون - عشق؟)
** اسطوره طوفان
*Lincoln, Bruce. Myth, Cosmos, and Society: Indo-European Themes of Creation and Destruction. United States: Harvard University Press,2013.
alloforms (breathe & wind)
*Gaster, Theodor Herzl. Thespis: ritual, myth, and drama in the ancient Near East. United States: Gordian Press, 1975.
ارتباط قوی مناسک و اسطوره: اسطوره توضیحِ مناسک است و مناسک به سادگی اجرای اسطوره است (دیدگاهی رایج در قرن نوزدهم) / انوما الیش در مراسم سال نو خوانده و اجرا میشده. / اسطوره گیاهی: کشاورزی (خوبی محصول سال آینده)، پادشاه یا واقعا کشته میشده یا به صورتی مناسکی: همه چیزش گرفته میشده ... . (جیمز فریزر) / پیش از مناسک، روزه، معبد به صورتی مناسکی غارت میشده، انسانی را به عنوان بز طلیعه کتک می‌زدند و بیرون می‌کشیدند تا گناهان جامعه بخشیده شود. نبرد مردوک و تیامات اجرا میشده؛ پادشاه دوباره جلوس می‌کند و در «ازدواج مقدس» شرکت می‌کند. پادشاه، مردوک است، کاهنه، همسرش و آمیزش آن دو خوبی محصول سال آینده را تضمین می‌کند. انوما الیش حداقل یکبار و به احتمال زیاد پندین بار خوانده میشده، میرچاالیده (axis mundi) / جشنی در پایان که خدایان نیز به آن دعوتند و مشارکت می‌کنند.
* این جشن با همه عناصرش (برانداخته شدن تیامات به دست مردوک، پادشاه شدن مردوک، ایجاد نظم کائنات، آفرینش انسان، جشن گرفتن نظم جدید در سال نو، به قدرت رسیدن پادشاهی جوان و نو) به نیروی که آفرینش ایجاد می‌کند، پیوند می‌خورد و باروری سال آینده را تضمین می‌کند.
* Franz, Marie-Luise von., Stein, Murray. Patterns of creativity mirrored in creation myths. Switzerland: Spring Publications, 1986.
شاگرد یونگ / جهان درونی / داستان ارتباط خودآگاه و ناخودآگاه (به مفهومی که یونگ می‌گوید)/ ایزدبانوی مادری که کشته می‌شود و از جسدش جهان خلق می‌شود. تیامات نماینده ناخودآگاه است. نابالغ، غریزی که انسان از آن پر است. باید نابود شود تا خودآگاه بالغ فرصت رشد بیابد. با رشد انسان، باید «خودِ خودآگاه» مرکزی برای مدیریت غرایز گوناگون باشد (کدام بماند و کدام نه). برای خلق این خودآگاهی اصلی، غرایز از بین خواهند رفت (خصلت بدوی تیامات)(مقایسه با اسطوره چینی Hwun-tun ناخودآگاه نمی‌تواند در خودآگاهی باقی بماند. نمی‌شود نو را خلق کرد بدون کشتن قدیم) / رسیدن به خودآگاهی قدمی رو به جلو است ولی بدون کشتن Hwun-tun اتفاق نمی‌افتد. دوره ناخودآگاهی مانند نطفه در رحم است (همان پیوستگی نخست آسمان و زمین که در آن هیچ چیز تغییر نمی‌کند.) از نظر یونگ و فون فرانتز چیزی که در Hwun-tun از دست می‌رود، از بین نخواهد رفت بلکه به ناخودآگاه می‌رود (جهان بدن تیامات است). از نظر یونگ، هدف نیمه دوم زندگی، برقراری ارتباط با این تکه‌های دفن شده است / اسطوره تمساح در فاضلاب / یونگ و اسطوره قهرمان  
RousouR (بحث) ‏۲۳ مارس ۲۰۲۲، ساعت ۱۱:۰۶ (UTC)
=== روایت ب ===
از بحث:حماسه گیلگمش#روایت‌ها و بررسی‌های تطبیقی منتقل می‌شود. RousouR (بحث) ‏۳ مه ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۴۷ (UTC)
==== اسطوره‌های آفرینش مصری و بین‌النهرینی ====
* حماسه آفرینش در هر دو فرهنگ به عنوان درگیری نظم و آشوب به تصویر کشیده می‌شود. تصویر خلقت در سفر پیدایش (در بندهای آغازین)، عصاره دیدگاه‌های باستانی را در بر می‌گیرد.  در اسطوره آفرینش مصری و بین‌النهرینی (برخلاف کتاب مقدس) خدایان بسیاری حضور دارند. اغلب درگیری خشنی بین خدایان وجود دارد. / در بین‌النهرین، تمدن بابلی و آشوری، حماسه آفرینش، انوما الیش، در مراسم سال نو خوانده می‌شد. خدایانی که جهان را آفریده‌اند، برای اعطای حاکمیت به پادشاهان بین‌النهرین ستایش می‌شدند.  دین و سیاست چنان پیوند داشت تا پایداری حکومت و قدرت دین، تضمین یابد.
* در مصر و بین‌النهرین، اسطوره‌های آفرینش (کائنات و انسان) گوناگونی وجود دارد. در آنها تلاشی برای همخوانی نه در خود روایت‌ها و نه مابینشان وجود دارد. بسیاری از محققان همین وضع را در سفر پیدایش می‌بینند (دو داستان متفاوت از آفرینش انسان در دو فصل اول). 
* اشتراک الهیات منفی (ممفیسی) و کتاب مقدس در آفرینش با کلام الهی است. / اختراع خط: فکر، نوشتن و سازماندهی / پتاح پس از برنامه‌ای به واژه درآمده، جهان را خلق می‌کند. (قلب و زبان خدا) / این نکته به چشم می‌آید که سخنی از آفرینش انسان نیست (در متون پسین اشاره به آن می‌شود که انسان از اشک را خلق می‌شود و علاوه بر آن در متن «ماده‌گاو» آسمان بیشتر به آن پرداخته می‌شود).
* کاملترین روایت آفرینش در بین‌النهرین، انوما الیش است. / درگیری نظم و آشوب / انوما الیش با خلق کردن خدایان دیگر توسط آپسو (پدر) آغاز می‌شود / آپسو (آب‌های زیرزمین)، تیامات (دریای بالا) / از پیوند جنسی این دو خدایان دیگر زاده می‌شوند. اولین جفت نماینده آسمان‌ها و زمین هستند و سایرین نماینده نیروهای طبیعت. ( در حالت مینوی؟) / شجره خدایان به مردوک می‌رسد... / فرمانده لشگر تیامات، کینگو کشته می‌شود و مردوک به اآ دستور می‌دهد با خون او انسان را خلق کند. / ایده محوری بسیاری از اسطوره‌های بین‌النهرینی: انسان برای خدمت کردن به خدایان خلق شده است. پیشکش قربانی تم بخش پایانی حماسه را تشکیل می‌دهد. /  انوما الیش در جشن سال نوی بابلی، مراسم آکیتو، خوانده می‌شده است. نشانه پیروزی نظم بر آشوب، روایتگر آفرینش انسان و یاد دادن اینکه غایت انسان، خدمت به خدایان است. 
RousouR (بحث) ‏۲۴ مارس ۲۰۲۲، ساعت ۱۱:۰۵ (UTC)
=== روایت پ ===
از بحث:حماسه گیلگمش#روایت‌ها و بررسی‌های تطبیقی منتقل می‌شود. RousouR (بحث) ‏۴ مه ۲۰۲۲، ساعت ۱۴:۰۳ (UTC)
==== داستان‌های آفرینش بین‌النهرینی ====
* جرگه خدایان بین‌النهرین به مانند حاکمان بشری است، با این تفاوت که قدرت و اختیاری فوق‌‌طبیعی دارند. داستان آفرینش بابلی، انوما الیش، با تولد نخستین خدایان پس از آمیزش آپسو (اعماق) و  تیامات (آبها) آغاز می‌شود. سروصدای خدایان جوان منجر به آن می‌شود که آپسو مصمم به کشتن آنها شود، به جایش خودش کشته می‌شود. تیامات با خدایی دیگر، کینگو، ازدواج می‌کند و با خدایان جوانتر وارد جنگ می‌شود. خدایان جوانتر از مردوک می‌خواهند که از آنها دفاع کند. او در ازای این کار می‌خواهد پادشاه خدایان باشد. او تیامات را شکست می‌دهد و برای آفرینش آسمان و زمین به دو نیمش می‌کند و از خون کینگو انسان را می‌آفریند. داستان دیگری روایتگر این است که چگونه آداپا فرصت آن را که انسان جاودان باشد از دست می‌دهد. هر دو داستان توجیحگر آن هستند که چه شد تا وضع فعلی ایجاد شد.
* جرگه خدایان بین‌النهرین را نمی‌توان به آسانی تعریف و تقسیم‌بندی کرد. / مشخص نیست واژگان سومری و اکدی که برای خدایان به کار می‌رود، به چه معناست: dingar (سومری: دینگار)، ilu (اکدی: ایلو). ایدوگرام (اندیشه‌نگاشت) به کار رفته برای آنها «آسمان‌ها» است. ویژگی اصلی آنها برتری است ولی این می‌تواند هر نوع برتری باشد. / خدایان قدرتی به نام me (مِی)(مه) دارند. / خدایان بین‌النهرینی همچون حاکمان در سلسله مراتب سیاسی هستند، البته همراه با حاکمیت و قدرت الهی. / نخستین فهرست خدایان که تا کنون پیدا شده (ح. ۲۶۰۰ پیشا دوران مشترک) شامل ۵۶۰ (پانصد و شصت) خدا به نامهای سومری است. / خدایان اصلی: آن (اکدی: آنو)، آسمان، خدای آسمان، خدای اصلی در جرگه نخستین خدایان بین‌النهرینی؛ انلیل (اکدی:بِل)، باد، خدای باد مرطوب، خدای اصلی سومر (مالک لوح سرنوشت)؛ اینانا (اکدی: ایشتار)، ابزدبانوی باروری که به همین مناسبت مجموعه‌ای از قدرت و ازتباط را گرد هم می‌آورد؛ انکی (اکدی:اِآ)، مباشر خاک، خدای آبهای شیرین و خِرد و جادو؛ ننا (اکدی: سین)، خدای ماه، گذر زمان و نگاهبان شب؛ اوتو (اکدی: شَمَش)، خورشید، ارابه‌اش را هر روز در آسمان می‌راند و خدای عدالت / سایر خدایان همچون آشور و مردوک پس از آن به جرگه خدایان پیوستند: نینهورسگ، ارشکیگال (و همسرش نرگال)، آشور و مردوک.
RousouR (بحث) ‏۲۵ مارس ۲۰۲۲، ساعت ۱۱:۳۱ (UTC)
=== روایت دال ===
از بحث:حماسه گیلگمش#روایت‌ها و بررسی‌های تطبیقی منتقل می‌شود. RousouR (بحث) ‏۱۳ مه ۲۰۲۲، ساعت ۰۵:۵۴ (UTC)
==== بابِل و جشن سال نو ====
* در قرن هفتم و ششم پیشا دوران مشترک، برای آنکه پادشاه نئوبابلی مشروعیت داشته باشد، باید در مناسکی به نام «گرفتن دست مردوک» شرکت می‌کرد. مردوک خدای حامی شهر بابل بود. در این مناسک، پادشاه دست مجسمه مقدس مردوک را در حالی که در کنارش ایستاده بود، نگاه می‌داشت. این نشانه آن بود که پادشاه و خدا با هم حاکم هستند.
* مردوک: مردوک و همسرش (سارپانیت) در معبدی در وسط شهر (اساگیل) زندگی می‌کردند. در ۶۸۹ پیشا دوران مشترک آشوریان (سناخریب) شهر را غارت کردند و مجسمه مردوک را به آشور بردند. مردوک تا ۶۶۸ پیشا دوران مشترک به بابل برنگشت. بابل به مدت ۲۱ سال شهری بی‌خدا بود. / در نظر تعداد زیادی بابل پادشاهی حقیقی نداشت، هرچند پسر سناخریب خود را پادشاه بابل بنامد. از این دیدگاه، مجسمه مردوک در زمان‌های دور به زندگی آورده شده بود و خود خداورندگار مردوک بود و تا زمانی که آن مجسمه وجود داشت، مردوک در همانجا بود. پس اگر مجسمه دور از بابل است، مردوک نیز. این دیدگاه درباره همه خدایان و ایزدبانوها وجود داشت. در مورد مردوک مساله تنها این نبود که خدا در شهر نیست. / بابلی‌ها در غیاب مردوک نظم کائنات را در خطر می‌دیدند. برای درک این موضوع باید به جشن مذهبی سال نوی بابلی‌ها به نام آکیتو اشاره کرد که دوازده روز طول می‌کشید. تنها زمانی امکان داشت این جشن برگزار شود که هم پادشاه و هم مردوک در شهر باشند. / اسم متن کامل با جزئیات؟
** پادشاهان نئوآشوری (۹۱۲ تا ۶۱۲ پیشا دوران مشترک) کاهنان اعظم آشور (خدا) نیز بودند (سران هم دین و هم حکومت)(آشور برابر آشوری مردوک بابلی (بزرگترین خدا)). در بابل اینگونه نبود.
* جشن: در تمدن بابل، پادشاه کاهن نبود ولی نقش مهمی در جشن داشت و هیچکس دیگری نمی‌توانست جایگزین او باشد. اکثر رویدادهای جشن در خفا بود -  شهروندان بابل مشارکت مستقیم نداشتند.
** در روزهای اول جشن، در راهروهای مقدس اساگیل، کاهنان خود را پاکیزه می‌کردند، روبروی مجسمه‌های مردوک و سرپانیت دعا و سرود می‌خواندند.
*** کاهنان آن دو را به اسم صدا نمی‌کردند. مردوک را بِل (سرور) و سارپانیت را بِلتیا (بانو) صدا می‌زدند.  این کار در خاور نزدیک بسیار رایج بود، در کنعان و شام، به خدای بزرگشان بعل می‌گفتند که معنایش سرور است.  
** یکی از نقاط اوج، روخوانی  با صدای بلندِ حماسه آفرینش بابلی (انوما الیش) توسط کاهن اعظم بود (روز سوم). کاهن به تنهایی روبروی مردوک می‌ایستاد و تاریخ جهان، بزرگی مردوک و نقش او در نظم کائنات را یادآوری می‌کرد.
*** انوماالیش: گرچه در بین‌النهرین باستان در دوره‌های مختلف چندین اسطوره آفرینش وجود داشت، این متن بود که در بابل مقدس بود. مردوک در مرکز آن قرار داشت. داستان در گذشته بسیار دور اتفاق می‌افتاد و روایتگر آن بود که چگونه همه چیز به وجود آمد و چگونه مردوک پادشاه خدایان شد. معتقد بودند پیش از آنکه چیزی به وجود آمده باشد، آب وجود داشت. آب شور (تیامات - ایزدبانو) و (آب شیرین آپسو - خدا)؛ همه خدایان دیگر از این دو به وجود آمدند. یکی از آنها مردوک بود؛ برجسته از هر نظر قابل تصور. داستان با جنگ خدایان ادامه پیدا می‌کند. گروهی به تیامات (ضد قهرمان) می‌پیوندند که در بینشان مار و اژدها و دیو نیز هست. فرمانده سپاه او کینگو نام دارد.  گروه دیگر به اآ (قهرمان اصلی) می‌پیوندند که کنترل آب شیرین را به دست گرفته است (اآ همیشه در اسطوره‌های بین‌النهرینی نقش خوب را به عهده داشته است - خدای آب شیرین). اآ به کمک نیاز دارد و از مردوک می‌خواهد فرمانده سپاه او باشد، مردوک می‌پذیرد. / لوح سرنوشت: تیامات کنترل لوح سرنوشت را در دست دارد. این لوح اسطوره‌ای ایجادگر نظم از آشوب است. همه چیز در کائنات مرتب است اگر که لوح در دست خدای خوب باشد (خورشید و گیاهان و جانوران و ...)، در دست خدای بد، ایجادگر آشفتگی خواهد بود. در این نقطه از داستان، خدایان در کائناتی از آب و باد هستند (نه زمینی، نه شهری و نه انسانی). تیامات لوح را به کینگو می‌دهد. در جشنی پیش از نبرد، خدایانی که در سپاه اآ هستند، حاکمیت همه کائنات را به مردوک می‌دهند. لشگر خدایان با یکدیگر وارد نبرد نمی‌شوند، قرار می‌شود مردوک و تیامات بجنگند. در پایان مردوک باد را به درون تیامات می‌فرستد و او باد می‌کند، سپس با تیری او را می‌کشد؛ کینگو را نیز و لوح را به دست می‌آورد.
*** این بخش اسطوره بسیار شبیه به اسطوره آفرینش در آیین مانی است: مردوک تیامات را به دو نیم می‌کند و آسمان و زمین را خلق می‌کند. سپس معبد خدایان را (معتقد بودند معبد را خود خدایان به وجود آوردند). سپس ستارگان، ماه، آب‌وهوا، نهر و کوه و دجله و فرات.  مردوک لوح سرنوشت را به یکی از قدیمی‌ترین خدایان (آنو) می‌دهد، در نزد او امن است. خدایان جشنی برای بزرگداشت مردوک برگزار می‌کنند؛ هدیه می‌دهند و ستایش می‌کنند. او پادشاه خدایان است، تاج بر سر می‌نهد و قبای شاهی می‌پوشد. سخنرانی می‌کند و می‌گوید در بابل زندگی خواهد کرد، در مرکز جهان. پذیرای خدایان دیگر در شهر خواهد بود. هنوز انسان به وجود نیامده است. همه اینها برای خدایان است، حتی شهرها. آنها قدرتمند و بی‌مرگ هستند ولی باید کارهایشان را خودشان انجام دهند. مردوک برای بیگاری نکردن خدایان، انسان را خلق می‌کند (وجودی که خدا نیست و برای خدایان کار می‌کند). اآ از خون کینگو برای ایجاد انسان استفاده می‌کند. در پایان مردوک به هر خدا قلمرویی می‌دهد و آنها شهر بابل را می‌سازند و جشنی دیگر برگزار می‌کنند. سوگند می‌خورند که حامی مردوک خواهند بود.  
** جشن آکیتو ادامه می‌یافت. باز پاکیزه کردن، دعا و سرود. و سپس ...
*** (بحث است که آیا واقعا اجرا میشده یا نه) کاهن نشانه‌های شاهی (شمشیر و ...) را از او می‌گرفت و جلوی مردوک قرار می‌داد. سپس دوباره به اتاقی برمی‌گشت که شاه در آن منتظر بود و بر گونه او می‌نواخت. پس از آن پادشاه را بر روی زمین به تالار مقدسی می‌کشاند که مردوک در آن بود. پادشاه روی زمین در برابر مردوک قرار داشت. سوگند می‌خورد که برای مردوک و شهر، مردی نیک بوده است و با زیردستانش (همه مردم شهر) بدرفتاری نکرده است. پس از آن کاهن سخنرانی می‌کرد و از مردوک می‌خواست پادشاه را برخوردار کند و دشمنانش را نابود. پادشاه نشانه‌های شاهی را بازپس ‌می‌گرفت ولی ماجرا تمام نشده بود. کاهن باید دوباره بر گونه پادشاه می‌زد، آنچنان سخت که اشک در چشمش جمع شود تا نظم جهان برقرار بماند.  
** در روز هشتم بخش عمومی جشن برگزار می‌شد. مردوک از معبد خارج می‌شد و پادشاه دست مردوک را در دست می‌گرفت. مردوک به سخن درمی‌آمد و از برنامه‌های خود برای سال جدید می‌گفت. مراسم پرشور می‌گشت. مردوک و پادشاه در ارابه می‌نشستند و به دنبالشان سایر خدایان، به همراه نوازندگان، خوانندگان، رقاصان، کاهنان، منصوبان و اعضای خانواده پادشاهی. مردوک و سایر خدایان به معبد ویژه آکیتو در خارج از شهر برده می‌شدند و در تالاری نهاده می‌شدند. حضور خدایان شهرهای دیگر، نشانی از بزرگی بابل، خدا (مردوک) و پادشاهش بود. روز بعد مراسم به شهر بابل برمی‌گشت. مردوک دوباره به سخن درمی‌آمد و به معبدش برمی‌گشت. جهان در آرامش قرار گرفته بود.
* پس از فتح سناخریب که مجسمه مردوک در بابل نبود، آکیتو برگزار نمی‌شد. مجسمه مردوک در زمان آشوربانیپال به بابل برگشت (قرن هفتم پیشا دوران مشترک). آکیتو دوباره برگزار شد. پنجاه سال بعد (۶۱۲ پیشا دوران مشترک) امپراتوی نئوآشوری سقوط کرد. ادامه دارد...
RousouR (بحث) ‏۲۲ مارس ۲۰۲۲، ساعت ۱۲:۳۴ (UTC)
thread_title:  روایت‌ها و بررسی‌های تطبیقی 

message: * Cantor, Paul A. Creature and Creator: Myth-making and English Romanticism. United Kingdom: Cambridge University Press, 1984.
* https://paulcantor.io/paul-cantor-works/myths-of-creation-introduction
**  Myths of Creatiion Introduction (Revised and updated lecture from Harvard University Myths of Creation course)
*** SYNOPSIS / The introductory lecture in Prof. Cantor’s course “Myths of Creation.” It explains the importance of creation myths in Western civilization; it lays out the classical and biblical traditions of creation; and outlines the readings in the course and its focus on the Romantic creation myth, which seeks to overturn in gnostic fashion the values of traditional creation myths
****On the most general level, this course is a study in literary mythmaking. It’s a curious phenomenon of modern culture to see sophisticated artists imitating the most primitive form of human expression—myth. “Literary myth” almost seems like a contradiction in terms. Myths don’t have authors; they’re thought of as communal efforts, not conscious artistic products. They well up out of the depths of the folk-soul. No one is in control; myth is a case of primitive man experiencing his environment expressively. Modern man prides himself on having advanced beyond the need for myths. Enlightenment means that all truths can be apprehended on the level of rational discourse. There’s no longer a need to turn to stories or legends that embody an understanding of the world in affective form. Progressive theologians today even pride themselves on their ability to demythologize their religions. Yet myth persists in our culture. The power of mythmaking has never been quite extinguished in literature, though it has reached some rather low ebbs at times.
*****There are different forms of literary mythmaking. One is in fact difficult to distinguish from primitive mythmaking. We have access to the myths of many cultures through what are clearly sophisticated literary documents. The Iliad and the Odyssey are outstanding examples of this; Hesiod’s Theogony is another case. Consider the Norse Eddas or the Akkadian Epic of Gilgamesh.
RousouR (بحث) ‏۲ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۵:۱۳ (UTC)
thread_title:  روایت آلفا 

message: * Kirk, G. S.. Homer and the oral Tradition. New York: Cambridge University Press, 1976.
** 2 Dark Age and Oral Poet 19 (-40)
* Myth: its meaning and functions in ancient and other cultures
(a quote in George 2003a, p. xxxiii)
اثر دوم نیز از G. S. Kirk است و علاوه بر اساطیر بین‌النهرین، مفصلا به خود گیلگمش پرداخته (ص. ۱۳۲ تا ۱۵۲).
RousouR (بحث) ‏۳۱ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۴:۰۶ (UTC)
thread_title:  روایت بتا 

message: از بحث:حماسه گیلگمش#روایت‌ها و بررسی‌های تطبیقی منتقل می‌شود. RousouR (بحث) ‏۳ مه ۲۰۲۲، ساعت ۱۳:۵۴ (UTC)
==== آفرینش بین‌النهرینی - انوما الیش ====
* تفاوت با مصر / اسطوره بابلی است ولی برخی از بخش‌ها به سومر برمی‌گردد. خود شعر بابلی است (به خصوص در هدف: برتری مردوک)(۱۹۰۰ تا ۱۶۰۰ پیشا دوران مشترک). در جشن سال نو حداقل یکبار خوانده می‌شده. / مانند اسطوره مصری، با گستره زیادی از آب آغاز می‌شود. شخصیت‌انگار: آبزو (مذکر، آب شیرین)، تیامات (مونث، آب شور)؛ از آمیزش آن دو، دو جفت خدای دیگر به وجود می‌آیند که از یکیشان آنو (خدای بزرگ بین‌النهرینی) پدید می‌آید. از آنو، اآ (خدای خرد). نسل چهارم خدایان، سروصدا، کلافگی آبزو (نمی‌تواند بخوابد، نمی‌تواند تمرکز کند، می‌خواهد شرایط به وضع سابق برگردد)؛ با وزیرش نزد تیامات می‌رود، می‌گوید قصدم این است که همگی را نابود کنم. تیامات مخالفت می‌کند (چگونه می‌توانیم آن را که خودمان خلق کردیم، نابود کنیم. حتی اگر بر سانی باشند که ناپسند است، باید صبر پیشه کنیم). آبزو به هر روی نقشه‌اش را پیش می‌برد ولی خدایان خبردار می‌شوند و ترس آنها را فرامی‌گیرد. همه را، جز اآ. او آبزو را به خوابی عمیق فرومی‌برد، سپس می‌کشدش. به قصر خود، نزد همسرش می‌رود و مردوک (قهرمان داستان) را به دنیا می‌آورند. (تمی تکرارشونده در اسطوره‌های آفرینش. مثلا یونانی: کرونوس جایگزین اورونوس می‌شود و جای خودش را به زئوس می‌دهد. معمولا مادر در برابر همسرش قرار می‌گیرد. تیامات نیز در ابتدا اینکار را می‌کند). اآ پس از کشتن آبزو، خدای آب‌های شیرین می‌شود (تفاوتی وجود دارد: خدای آب هست ولی مانند آبزو شخصیت‌انگار نیست بلکه بیشتر انسان‌انگار است (روندی معمول در خدایان: شخصیت‌انگار + انسان‌انگار)). تیامات که در ابتدا مخالفت کرده، خشمگین می‌شود. خدایانی که به اآ نپیوستند را گرد می‌آورد و کینگو را به همسری برمی‌گزیند و لشگری از دیوها به  وجود می‌آورد. آنو و سپس اآ برای مقابله با تیامات تلاش می‌کنند ولی از ترس حضور وحشتناکش فرار می‌کنند. مردوک می‌پذیرد با تیامات بجنگد و نابودش کند، تنها اگر شاه خدایان شود، همه خدایان می‌پذیرند. جنگ کوتاه ولی خشن است؛ بادها در اختیار مردوک است، تیامات را با آنها پر می‌کند تا جایی که نتواند دهانش را ببندد و تیری از دهانش به او می‌افکند که به قلبش می‌خورد. لوح سرنوشت را به دست می‌آورد (تیامات آن را کینگو سپرده بود). مردوک بدن تیامات را تکه می‌کند و از آن برای خلق جهان استفاده می‌کند (همچون ماهی خشک شده‌ای او را به دو نیم می‌کند، از اشک‌هایش، دجله و فرات؛ از سینه‌هایش، کوه‌ها؛ از ران‌هایش، آسمان)(این تم نیز تمی مشترک در اسطوره‌های آفرینش است. در انوما الیش، تیامات گاهی یک زن است و گاهی یک اژدها. اینکه به هر روی مونث است در برخی دیدگاه‌ها برجسته می‌شود. به این موضوع پرداخته خواهد شد.) سپس مردوک به نظم دادنِ جهان می‌پردازد: خورشید، ماه، ستارگان و ... (مانند اسطوره مصری، این آغاز زمان است). سپس انسان را خلق می‌کند: انسان برای انجام کارهایی خلق می‌شود که خدایان خود مایل به انجامش نیستند. مردوک کینگو را می‌کشد و از خونش برای اینکار استفاده می‌کند (به این نکته نیز توجه شده است (فانی بودن + سرکش بودن)). انسان میرا و برای خدمت ایجاد می‌شود و دنیای پس از مرگ نیز جایی دهشتناک است (گیلگمش). دنیایی بی‌جسم و چون شبح که چون خفاش زندگی می‌کنند و آلودگی می‌خورند. زندگی پس از مرگ به هیچ عنوان پیزی نیست که کسی بخواهدش. 
* ku-bu: هر تکه بدن تیامات؛ نطفه؛ سنگ معدن فلز / world parent (fecundator)(افزوده شود) (آرامش آغازین، آمیختگی آب‌ها در سطرهای نخستین انوما الیش) (سمپوزیوم افلاطون - عشق؟)
** اسطوره طوفان
*Lincoln, Bruce. Myth, Cosmos, and Society: Indo-European Themes of Creation and Destruction. United States: Harvard University Press,2013.
alloforms (breathe & wind)
*Gaster, Theodor Herzl. Thespis: ritual, myth, and drama in the ancient Near East. United States: Gordian Press, 1975.
ارتباط قوی مناسک و اسطوره: اسطوره توضیحِ مناسک است و مناسک به سادگی اجرای اسطوره است (دیدگاهی رایج در قرن نوزدهم) / انوما الیش در مراسم سال نو خوانده و اجرا میشده. / اسطوره گیاهی: کشاورزی (خوبی محصول سال آینده)، پادشاه یا واقعا کشته میشده یا به صورتی مناسکی: همه چیزش گرفته میشده ... . (جیمز فریزر) / پیش از مناسک، روزه، معبد به صورتی مناسکی غارت میشده، انسانی را به عنوان بز طلیعه کتک می‌زدند و بیرون می‌کشیدند تا گناهان جامعه بخشیده شود. نبرد مردوک و تیامات اجرا میشده؛ پادشاه دوباره جلوس می‌کند و در «ازدواج مقدس» شرکت می‌کند. پادشاه، مردوک است، کاهنه، همسرش و آمیزش آن دو خوبی محصول سال آینده را تضمین می‌کند. انوما الیش حداقل یکبار و به احتمال زیاد پندین بار خوانده میشده، میرچاالیده (axis mundi) / جشنی در پایان که خدایان نیز به آن دعوتند و مشارکت می‌کنند.
* این جشن با همه عناصرش (برانداخته شدن تیامات به دست مردوک، پادشاه شدن مردوک، ایجاد نظم کائنات، آفرینش انسان، جشن گرفتن نظم جدید در سال نو، به قدرت رسیدن پادشاهی جوان و نو) به نیروی که آفرینش ایجاد می‌کند، پیوند می‌خورد و باروری سال آینده را تضمین می‌کند.
* Franz, Marie-Luise von., Stein, Murray. Patterns of creativity mirrored in creation myths. Switzerland: Spring Publications, 1986.
شاگرد یونگ / جهان درونی / داستان ارتباط خودآگاه و ناخودآگاه (به مفهومی که یونگ می‌گوید)/ ایزدبانوی مادری که کشته می‌شود و از جسدش جهان خلق می‌شود. تیامات نماینده ناخودآگاه است. نابالغ، غریزی که انسان از آن پر است. باید نابود شود تا خودآگاه بالغ فرصت رشد بیابد. با رشد انسان، باید «خودِ خودآگاه» مرکزی برای مدیریت غرایز گوناگون باشد (کدام بماند و کدام نه). برای خلق این خودآگاهی اصلی، غرایز از بین خواهند رفت (خصلت بدوی تیامات)(مقایسه با اسطوره چینی Hwun-tun ناخودآگاه نمی‌تواند در خودآگاهی باقی بماند. نمی‌شود نو را خلق کرد بدون کشتن قدیم) / رسیدن به خودآگاهی قدمی رو به جلو است ولی بدون کشتن Hwun-tun اتفاق نمی‌افتد. دوره ناخودآگاهی مانند نطفه در رحم است (همان پیوستگی نخست آسمان و زمین که در آن هیچ چیز تغییر نمی‌کند.) از نظر یونگ و فون فرانتز چیزی که در Hwun-tun از دست می‌رود، از بین نخواهد رفت بلکه به ناخودآگاه می‌رود (جهان بدن تیامات است). از نظر یونگ، هدف نیمه دوم زندگی، برقراری ارتباط با این تکه‌های دفن شده است / اسطوره تمساح در فاضلاب / یونگ و اسطوره قهرمان  
RousouR (بحث) ‏۲۳ مارس ۲۰۲۲، ساعت ۱۱:۰۶ (UTC)
thread_title:  روایت الف 

message: * تفاوت با مصر / اسطوره بابلی است ولی برخی از بخش‌ها به سومر برمی‌گردد. خود شعر بابلی است (به خصوص در هدف: برتری مردوک)(۱۹۰۰ تا ۱۶۰۰ پیشا دوران مشترک). در جشن سال نو حداقل یکبار خوانده می‌شده. / مانند اسطوره مصری، با گستره زیادی از آب آغاز می‌شود. شخصیت‌انگار: آبزو (مذکر، آب شیرین)، تیامات (مونث، آب شور)؛ از آمیزش آن دو، دو جفت خدای دیگر به وجود می‌آیند که از یکیشان آنو (خدای بزرگ بین‌النهرینی) پدید می‌آید. از آنو، اآ (خدای خرد). نسل چهارم خدایان، سروصدا، کلافگی آبزو (نمی‌تواند بخوابد، نمی‌تواند تمرکز کند، می‌خواهد شرایط به وضع سابق برگردد)؛ با وزیرش نزد تیامات می‌رود، می‌گوید قصدم این است که همگی را نابود کنم. تیامات مخالفت می‌کند (چگونه می‌توانیم آن را که خودمان خلق کردیم، نابود کنیم. حتی اگر بر سانی باشند که ناپسند است، باید صبر پیشه کنیم). آبزو به هر روی نقشه‌اش را پیش می‌برد ولی خدایان خبردار می‌شوند و ترس آنها را فرامی‌گیرد. همه را، جز اآ. او آبزو را به خوابی عمیق فرومی‌برد، سپس می‌کشدش. به قصر خود، نزد همسرش می‌رود و مردوک (قهرمان داستان) را به دنیا می‌آورند. (تمی تکرارشونده در اسطوره‌های آفرینش. مثلا یونانی: کرونوس جایگزین اورونوس می‌شود و جای خودش را به زئوس می‌دهد. معمولا مادر در برابر همسرش قرار می‌گیرد. تیامات نیز در ابتدا اینکار را می‌کند). اآ پس از کشتن آبزو، خدای آب‌های شیرین می‌شود (تفاوتی وجود دارد: خدای آب هست ولی مانند آبزو شخصیت‌انگار نیست بلکه بیشتر انسان‌انگار است (روندی معمول در خدایان: شخصیت‌انگار + انسان‌انگار)). تیامات که در ابتدا مخالفت کرده، خشمگین می‌شود. خدایانی که به اآ نپیوستند را گرد می‌آورد و کینگو را به همسری برمی‌گزیند و لشگری از دیوها به  وجود می‌آورد. آنو و سپس اآ برای مقابله با تیامات تلاش می‌کنند ولی از ترس حضور وحشتناکش فرار می‌کنند. مردوک می‌پذیرد با تیامات بجنگد و نابودش کند، تنها اگر شاه خدایان شود، همه خدایان می‌پذیرند. جنگ کوتاه ولی خشن است؛ بادها در اختیار مردوک است، تیامات را با آنها پر می‌کند تا جایی که نتواند دهانش را ببندد و تیری از دهانش به او می‌افکند که به قلبش می‌خورد. لوح سرنوشت را به دست می‌آورد (تیامات آن را کینگو سپرده بود). مردوک بدن تیامات را تکه می‌کند و از آن برای خلق جهان استفاده می‌کند (همچون ماهی خشک شده‌ای او را به دو نیم می‌کند، از اشک‌هایش، دجله و فرات؛ از سینه‌هایش، کوه‌ها؛ از ران‌هایش، آسمان)(این تم نیز تمی مشترک در اسطوره‌های آفرینش است. در انوما الیش، تیامات گاهی یک زن است و گاهی یک اژدها. اینکه به هر روی مونث است در برخی دیدگاه‌ها برجسته می‌شود. به این موضوع پرداخته خواهد شد.) سپس مردوک به نظم دادنِ جهان می‌پردازد: خورشید، ماه، ستارگان و ... (مانند اسطوره مصری، این آغاز زمان است). سپس انسان را خلق می‌کند: انسان برای انجام کارهایی خلق می‌شود که خدایان خود مایل به انجامش نیستند. مردوک کینگو را می‌کشد و از خونش برای اینکار استفاده می‌کند (به این نکته نیز توجه شده است (فانی بودن + سرکش بودن)). انسان میرا و برای خدمت ایجاد می‌شود و دنیای پس از مرگ نیز جایی دهشتناک است (گیلگمش). دنیایی بی‌جسم و چون شبح که چون خفاش زندگی می‌کنند و آلودگی می‌خورند. زندگی پس از مرگ به هیچ عنوان پیزی نیست که کسی بخواهدش. 
* ku-bu: هر تکه بدن تیامات؛ نطفه؛ سنگ معدن فلز / world parent (fecundator)(افزوده شود) (آرامش آغازین، آمیختگی آب‌ها در سطرهای نخستین انوما الیش) (سمپوزیوم افلاطون - عشق؟)
** اسطوره طوفان
*Lincoln, Bruce. Myth, Cosmos, and Society: Indo-European Themes of Creation and Destruction. United States: Harvard University Press,2013.
alloforms (breathe & wind)
*Gaster, Theodor Herzl. Thespis: ritual, myth, and drama in the ancient Near East. United States: Gordian Press, 1975.
ارتباط قوی مناسک و اسطوره: اسطوره توضیحِ مناسک است و مناسک به سادگی اجرای اسطوره است (دیدگاهی رایج در قرن نوزدهم) / انوما الیش در مراسم سال نو خوانده و اجرا میشده. / اسطوره گیاهی: کشاورزی (خوبی محصول سال آینده)، پادشاه یا واقعا کشته میشده یا به صورتی مناسکی: همه چیزش گرفته میشده ... . (جیمز فریزر) / پیش از مناسک، روزه، معبد به صورتی مناسکی غارت میشده، انسانی را به عنوان بز طلیعه کتک می‌زدند و بیرون می‌کشیدند تا گناهان جامعه بخشیده شود. نبرد مردوک و تیامات اجرا میشده؛ پادشاه دوباره جلوس می‌کند و در «ازدواج مقدس» شرکت می‌کند. پادشاه، مردوک است، کاهنه، همسرش و آمیزش آن دو خوبی محصول سال آینده را تضمین می‌کند. انوما الیش حداقل یکبار و به احتمال زیاد پندین بار خوانده میشده، میرچاالیده (axis mundi) / جشنی در پایان که خدایان نیز به آن دعوتند و مشارکت می‌کنند.
* این جشن با همه عناصرش (برانداخته شدن تیامات به دست مردوک، پادشاه شدن مردوک، ایجاد نظم کائنات، آفرینش انسان، جشن گرفتن نظم جدید در سال نو، به قدرت رسیدن پادشاهی جوان و نو) به نیروی که آفرینش ایجاد می‌کند، پیوند می‌خورد و باروری سال آینده را تضمین می‌کند.
* Franz, Marie-Luise von., Stein, Murray. Patterns of creativity mirrored in creation myths. Switzerland: Spring Publications, 1986.
شاگرد یونگ / جهان درونی / داستان ارتباط خودآگاه و ناخودآگاه (به مفهومی که یونگ می‌گوید)/ ایزدبانوی مادری که کشته می‌شود و از جسدش جهان خلق می‌شود. تیامات نماینده ناخودآگاه است. نابالغ، غریزی که انسان از آن پر است. باید نابود شود تا خودآگاه بالغ فرصت رشد بیابد. با رشد انسان، باید «خودِ خودآگاه» مرکزی برای مدیریت غرایز گوناگون باشد (کدام بماند و کدام نه). برای خلق این خودآگاهی اصلی، غرایز از بین خواهند رفت (خصلت بدوی تیامات)(مقایسه با اسطوره چینی Hwun-tun ناخودآگاه نمی‌تواند در خودآگاهی باقی بماند. نمی‌شود نو را خلق کرد بدون کشتن قدیم) / رسیدن به خودآگاهی قدمی رو به جلو است ولی بدون کشتن Hwun-tun اتفاق نمی‌افتد. دوره ناخودآگاهی مانند نطفه در رحم است (همان پیوستگی نخست آسمان و زمین که در آن هیچ چیز تغییر نمی‌کند.) از نظر یونگ و فون فرانتز چیزی که در Hwun-tun از دست می‌رود، از بین نخواهد رفت بلکه به ناخودآگاه می‌رود (جهان بدن تیامات است). از نظر یونگ، هدف نیمه دوم زندگی، برقراری ارتباط با این تکه‌های دفن شده است / اسطوره تمساح در فاضلاب / یونگ و اسطوره قهرمان  
RousouR (بحث) ‏۲۳ مارس ۲۰۲۲، ساعت ۱۱:۰۶ (UTC)
thread_title:  آفرینش بین‌النهرینی - انوما الیش 

message: از بحث:حماسه گیلگمش#روایت‌ها و بررسی‌های تطبیقی منتقل می‌شود. RousouR (بحث) ‏۳ مه ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۴۷ (UTC)
==== اسطوره‌های آفرینش مصری و بین‌النهرینی ====
* حماسه آفرینش در هر دو فرهنگ به عنوان درگیری نظم و آشوب به تصویر کشیده می‌شود. تصویر خلقت در سفر پیدایش (در بندهای آغازین)، عصاره دیدگاه‌های باستانی را در بر می‌گیرد.  در اسطوره آفرینش مصری و بین‌النهرینی (برخلاف کتاب مقدس) خدایان بسیاری حضور دارند. اغلب درگیری خشنی بین خدایان وجود دارد. / در بین‌النهرین، تمدن بابلی و آشوری، حماسه آفرینش، انوما الیش، در مراسم سال نو خوانده می‌شد. خدایانی که جهان را آفریده‌اند، برای اعطای حاکمیت به پادشاهان بین‌النهرین ستایش می‌شدند.  دین و سیاست چنان پیوند داشت تا پایداری حکومت و قدرت دین، تضمین یابد.
* در مصر و بین‌النهرین، اسطوره‌های آفرینش (کائنات و انسان) گوناگونی وجود دارد. در آنها تلاشی برای همخوانی نه در خود روایت‌ها و نه مابینشان وجود دارد. بسیاری از محققان همین وضع را در سفر پیدایش می‌بینند (دو داستان متفاوت از آفرینش انسان در دو فصل اول). 
* اشتراک الهیات منفی (ممفیسی) و کتاب مقدس در آفرینش با کلام الهی است. / اختراع خط: فکر، نوشتن و سازماندهی / پتاح پس از برنامه‌ای به واژه درآمده، جهان را خلق می‌کند. (قلب و زبان خدا) / این نکته به چشم می‌آید که سخنی از آفرینش انسان نیست (در متون پسین اشاره به آن می‌شود که انسان از اشک را خلق می‌شود و علاوه بر آن در متن «ماده‌گاو» آسمان بیشتر به آن پرداخته می‌شود).
* کاملترین روایت آفرینش در بین‌النهرین، انوما الیش است. / درگیری نظم و آشوب / انوما الیش با خلق کردن خدایان دیگر توسط آپسو (پدر) آغاز می‌شود / آپسو (آب‌های زیرزمین)، تیامات (دریای بالا) / از پیوند جنسی این دو خدایان دیگر زاده می‌شوند. اولین جفت نماینده آسمان‌ها و زمین هستند و سایرین نماینده نیروهای طبیعت. ( در حالت مینوی؟) / شجره خدایان به مردوک می‌رسد... / فرمانده لشگر تیامات، کینگو کشته می‌شود و مردوک به اآ دستور می‌دهد با خون او انسان را خلق کند. / ایده محوری بسیاری از اسطوره‌های بین‌النهرینی: انسان برای خدمت کردن به خدایان خلق شده است. پیشکش قربانی تم بخش پایانی حماسه را تشکیل می‌دهد. /  انوما الیش در جشن سال نوی بابلی، مراسم آکیتو، خوانده می‌شده است. نشانه پیروزی نظم بر آشوب، روایتگر آفرینش انسان و یاد دادن اینکه غایت انسان، خدمت به خدایان است. 
RousouR (بحث) ‏۲۴ مارس ۲۰۲۲، ساعت ۱۱:۰۵ (UTC)
thread_title:  روایت ب 

message: * حماسه آفرینش در هر دو فرهنگ به عنوان درگیری نظم و آشوب به تصویر کشیده می‌شود. تصویر خلقت در سفر پیدایش (در بندهای آغازین)، عصاره دیدگاه‌های باستانی را در بر می‌گیرد.  در اسطوره آفرینش مصری و بین‌النهرینی (برخلاف کتاب مقدس) خدایان بسیاری حضور دارند. اغلب درگیری خشنی بین خدایان وجود دارد. / در بین‌النهرین، تمدن بابلی و آشوری، حماسه آفرینش، انوما الیش، در مراسم سال نو خوانده می‌شد. خدایانی که جهان را آفریده‌اند، برای اعطای حاکمیت به پادشاهان بین‌النهرین ستایش می‌شدند.  دین و سیاست چنان پیوند داشت تا پایداری حکومت و قدرت دین، تضمین یابد.
* در مصر و بین‌النهرین، اسطوره‌های آفرینش (کائنات و انسان) گوناگونی وجود دارد. در آنها تلاشی برای همخوانی نه در خود روایت‌ها و نه مابینشان وجود دارد. بسیاری از محققان همین وضع را در سفر پیدایش می‌بینند (دو داستان متفاوت از آفرینش انسان در دو فصل اول). 
* اشتراک الهیات منفی (ممفیسی) و کتاب مقدس در آفرینش با کلام الهی است. / اختراع خط: فکر، نوشتن و سازماندهی / پتاح پس از برنامه‌ای به واژه درآمده، جهان را خلق می‌کند. (قلب و زبان خدا) / این نکته به چشم می‌آید که سخنی از آفرینش انسان نیست (در متون پسین اشاره به آن می‌شود که انسان از اشک را خلق می‌شود و علاوه بر آن در متن «ماده‌گاو» آسمان بیشتر به آن پرداخته می‌شود).
* کاملترین روایت آفرینش در بین‌النهرین، انوما الیش است. / درگیری نظم و آشوب / انوما الیش با خلق کردن خدایان دیگر توسط آپسو (پدر) آغاز می‌شود / آپسو (آب‌های زیرزمین)، تیامات (دریای بالا) / از پیوند جنسی این دو خدایان دیگر زاده می‌شوند. اولین جفت نماینده آسمان‌ها و زمین هستند و سایرین نماینده نیروهای طبیعت. ( در حالت مینوی؟) / شجره خدایان به مردوک می‌رسد... / فرمانده لشگر تیامات، کینگو کشته می‌شود و مردوک به اآ دستور می‌دهد با خون او انسان را خلق کند. / ایده محوری بسیاری از اسطوره‌های بین‌النهرینی: انسان برای خدمت کردن به خدایان خلق شده است. پیشکش قربانی تم بخش پایانی حماسه را تشکیل می‌دهد. /  انوما الیش در جشن سال نوی بابلی، مراسم آکیتو، خوانده می‌شده است. نشانه پیروزی نظم بر آشوب، روایتگر آفرینش انسان و یاد دادن اینکه غایت انسان، خدمت به خدایان است. 
RousouR (بحث) ‏۲۴ مارس ۲۰۲۲، ساعت ۱۱:۰۵ (UTC)
thread_title:  اسطوره‌های آفرینش مصری و بین‌النهرینی 

message: از بحث:حماسه گیلگمش#روایت‌ها و بررسی‌های تطبیقی منتقل می‌شود. RousouR (بحث) ‏۴ مه ۲۰۲۲، ساعت ۱۴:۰۳ (UTC)
==== داستان‌های آفرینش بین‌النهرینی ====
* جرگه خدایان بین‌النهرین به مانند حاکمان بشری است، با این تفاوت که قدرت و اختیاری فوق‌‌طبیعی دارند. داستان آفرینش بابلی، انوما الیش، با تولد نخستین خدایان پس از آمیزش آپسو (اعماق) و  تیامات (آبها) آغاز می‌شود. سروصدای خدایان جوان منجر به آن می‌شود که آپسو مصمم به کشتن آنها شود، به جایش خودش کشته می‌شود. تیامات با خدایی دیگر، کینگو، ازدواج می‌کند و با خدایان جوانتر وارد جنگ می‌شود. خدایان جوانتر از مردوک می‌خواهند که از آنها دفاع کند. او در ازای این کار می‌خواهد پادشاه خدایان باشد. او تیامات را شکست می‌دهد و برای آفرینش آسمان و زمین به دو نیمش می‌کند و از خون کینگو انسان را می‌آفریند. داستان دیگری روایتگر این است که چگونه آداپا فرصت آن را که انسان جاودان باشد از دست می‌دهد. هر دو داستان توجیحگر آن هستند که چه شد تا وضع فعلی ایجاد شد.
* جرگه خدایان بین‌النهرین را نمی‌توان به آسانی تعریف و تقسیم‌بندی کرد. / مشخص نیست واژگان سومری و اکدی که برای خدایان به کار می‌رود، به چه معناست: dingar (سومری: دینگار)، ilu (اکدی: ایلو). ایدوگرام (اندیشه‌نگاشت) به کار رفته برای آنها «آسمان‌ها» است. ویژگی اصلی آنها برتری است ولی این می‌تواند هر نوع برتری باشد. / خدایان قدرتی به نام me (مِی)(مه) دارند. / خدایان بین‌النهرینی همچون حاکمان در سلسله مراتب سیاسی هستند، البته همراه با حاکمیت و قدرت الهی. / نخستین فهرست خدایان که تا کنون پیدا شده (ح. ۲۶۰۰ پیشا دوران مشترک) شامل ۵۶۰ (پانصد و شصت) خدا به نامهای سومری است. / خدایان اصلی: آن (اکدی: آنو)، آسمان، خدای آسمان، خدای اصلی در جرگه نخستین خدایان بین‌النهرینی؛ انلیل (اکدی:بِل)، باد، خدای باد مرطوب، خدای اصلی سومر (مالک لوح سرنوشت)؛ اینانا (اکدی: ایشتار)، ابزدبانوی باروری که به همین مناسبت مجموعه‌ای از قدرت و ازتباط را گرد هم می‌آورد؛ انکی (اکدی:اِآ)، مباشر خاک، خدای آبهای شیرین و خِرد و جادو؛ ننا (اکدی: سین)، خدای ماه، گذر زمان و نگاهبان شب؛ اوتو (اکدی: شَمَش)، خورشید، ارابه‌اش را هر روز در آسمان می‌راند و خدای عدالت / سایر خدایان همچون آشور و مردوک پس از آن به جرگه خدایان پیوستند: نینهورسگ، ارشکیگال (و همسرش نرگال)، آشور و مردوک.
RousouR (بحث) ‏۲۵ مارس ۲۰۲۲، ساعت ۱۱:۳۱ (UTC)
thread_title:  روایت پ 

message: * جرگه خدایان بین‌النهرین به مانند حاکمان بشری است، با این تفاوت که قدرت و اختیاری فوق‌‌طبیعی دارند. داستان آفرینش بابلی، انوما الیش، با تولد نخستین خدایان پس از آمیزش آپسو (اعماق) و  تیامات (آبها) آغاز می‌شود. سروصدای خدایان جوان منجر به آن می‌شود که آپسو مصمم به کشتن آنها شود، به جایش خودش کشته می‌شود. تیامات با خدایی دیگر، کینگو، ازدواج می‌کند و با خدایان جوانتر وارد جنگ می‌شود. خدایان جوانتر از مردوک می‌خواهند که از آنها دفاع کند. او در ازای این کار می‌خواهد پادشاه خدایان باشد. او تیامات را شکست می‌دهد و برای آفرینش آسمان و زمین به دو نیمش می‌کند و از خون کینگو انسان را می‌آفریند. داستان دیگری روایتگر این است که چگونه آداپا فرصت آن را که انسان جاودان باشد از دست می‌دهد. هر دو داستان توجیحگر آن هستند که چه شد تا وضع فعلی ایجاد شد.
* جرگه خدایان بین‌النهرین را نمی‌توان به آسانی تعریف و تقسیم‌بندی کرد. / مشخص نیست واژگان سومری و اکدی که برای خدایان به کار می‌رود، به چه معناست: dingar (سومری: دینگار)، ilu (اکدی: ایلو). ایدوگرام (اندیشه‌نگاشت) به کار رفته برای آنها «آسمان‌ها» است. ویژگی اصلی آنها برتری است ولی این می‌تواند هر نوع برتری باشد. / خدایان قدرتی به نام me (مِی)(مه) دارند. / خدایان بین‌النهرینی همچون حاکمان در سلسله مراتب سیاسی هستند، البته همراه با حاکمیت و قدرت الهی. / نخستین فهرست خدایان که تا کنون پیدا شده (ح. ۲۶۰۰ پیشا دوران مشترک) شامل ۵۶۰ (پانصد و شصت) خدا به نامهای سومری است. / خدایان اصلی: آن (اکدی: آنو)، آسمان، خدای آسمان، خدای اصلی در جرگه نخستین خدایان بین‌النهرینی؛ انلیل (اکدی:بِل)، باد، خدای باد مرطوب، خدای اصلی سومر (مالک لوح سرنوشت)؛ اینانا (اکدی: ایشتار)، ابزدبانوی باروری که به همین مناسبت مجموعه‌ای از قدرت و ازتباط را گرد هم می‌آورد؛ انکی (اکدی:اِآ)، مباشر خاک، خدای آبهای شیرین و خِرد و جادو؛ ننا (اکدی: سین)، خدای ماه، گذر زمان و نگاهبان شب؛ اوتو (اکدی: شَمَش)، خورشید، ارابه‌اش را هر روز در آسمان می‌راند و خدای عدالت / سایر خدایان همچون آشور و مردوک پس از آن به جرگه خدایان پیوستند: نینهورسگ، ارشکیگال (و همسرش نرگال)، آشور و مردوک.
RousouR (بحث) ‏۲۵ مارس ۲۰۲۲، ساعت ۱۱:۳۱ (UTC)
thread_title:  داستان‌های آفرینش بین‌النهرینی 

message: از بحث:حماسه گیلگمش#روایت‌ها و بررسی‌های تطبیقی منتقل می‌شود. RousouR (بحث) ‏۱۳ مه ۲۰۲۲، ساعت ۰۵:۵۴ (UTC)
==== بابِل و جشن سال نو ====
* در قرن هفتم و ششم پیشا دوران مشترک، برای آنکه پادشاه نئوبابلی مشروعیت داشته باشد، باید در مناسکی به نام «گرفتن دست مردوک» شرکت می‌کرد. مردوک خدای حامی شهر بابل بود. در این مناسک، پادشاه دست مجسمه مقدس مردوک را در حالی که در کنارش ایستاده بود، نگاه می‌داشت. این نشانه آن بود که پادشاه و خدا با هم حاکم هستند.
* مردوک: مردوک و همسرش (سارپانیت) در معبدی در وسط شهر (اساگیل) زندگی می‌کردند. در ۶۸۹ پیشا دوران مشترک آشوریان (سناخریب) شهر را غارت کردند و مجسمه مردوک را به آشور بردند. مردوک تا ۶۶۸ پیشا دوران مشترک به بابل برنگشت. بابل به مدت ۲۱ سال شهری بی‌خدا بود. / در نظر تعداد زیادی بابل پادشاهی حقیقی نداشت، هرچند پسر سناخریب خود را پادشاه بابل بنامد. از این دیدگاه، مجسمه مردوک در زمان‌های دور به زندگی آورده شده بود و خود خداورندگار مردوک بود و تا زمانی که آن مجسمه وجود داشت، مردوک در همانجا بود. پس اگر مجسمه دور از بابل است، مردوک نیز. این دیدگاه درباره همه خدایان و ایزدبانوها وجود داشت. در مورد مردوک مساله تنها این نبود که خدا در شهر نیست. / بابلی‌ها در غیاب مردوک نظم کائنات را در خطر می‌دیدند. برای درک این موضوع باید به جشن مذهبی سال نوی بابلی‌ها به نام آکیتو اشاره کرد که دوازده روز طول می‌کشید. تنها زمانی امکان داشت این جشن برگزار شود که هم پادشاه و هم مردوک در شهر باشند. / اسم متن کامل با جزئیات؟
** پادشاهان نئوآشوری (۹۱۲ تا ۶۱۲ پیشا دوران مشترک) کاهنان اعظم آشور (خدا) نیز بودند (سران هم دین و هم حکومت)(آشور برابر آشوری مردوک بابلی (بزرگترین خدا)). در بابل اینگونه نبود.
* جشن: در تمدن بابل، پادشاه کاهن نبود ولی نقش مهمی در جشن داشت و هیچکس دیگری نمی‌توانست جایگزین او باشد. اکثر رویدادهای جشن در خفا بود -  شهروندان بابل مشارکت مستقیم نداشتند.
** در روزهای اول جشن، در راهروهای مقدس اساگیل، کاهنان خود را پاکیزه می‌کردند، روبروی مجسمه‌های مردوک و سرپانیت دعا و سرود می‌خواندند.
*** کاهنان آن دو را به اسم صدا نمی‌کردند. مردوک را بِل (سرور) و سارپانیت را بِلتیا (بانو) صدا می‌زدند.  این کار در خاور نزدیک بسیار رایج بود، در کنعان و شام، به خدای بزرگشان بعل می‌گفتند که معنایش سرور است.  
** یکی از نقاط اوج، روخوانی  با صدای بلندِ حماسه آفرینش بابلی (انوما الیش) توسط کاهن اعظم بود (روز سوم). کاهن به تنهایی روبروی مردوک می‌ایستاد و تاریخ جهان، بزرگی مردوک و نقش او در نظم کائنات را یادآوری می‌کرد.
*** انوماالیش: گرچه در بین‌النهرین باستان در دوره‌های مختلف چندین اسطوره آفرینش وجود داشت، این متن بود که در بابل مقدس بود. مردوک در مرکز آن قرار داشت. داستان در گذشته بسیار دور اتفاق می‌افتاد و روایتگر آن بود که چگونه همه چیز به وجود آمد و چگونه مردوک پادشاه خدایان شد. معتقد بودند پیش از آنکه چیزی به وجود آمده باشد، آب وجود داشت. آب شور (تیامات - ایزدبانو) و (آب شیرین آپسو - خدا)؛ همه خدایان دیگر از این دو به وجود آمدند. یکی از آنها مردوک بود؛ برجسته از هر نظر قابل تصور. داستان با جنگ خدایان ادامه پیدا می‌کند. گروهی به تیامات (ضد قهرمان) می‌پیوندند که در بینشان مار و اژدها و دیو نیز هست. فرمانده سپاه او کینگو نام دارد.  گروه دیگر به اآ (قهرمان اصلی) می‌پیوندند که کنترل آب شیرین را به دست گرفته است (اآ همیشه در اسطوره‌های بین‌النهرینی نقش خوب را به عهده داشته است - خدای آب شیرین). اآ به کمک نیاز دارد و از مردوک می‌خواهد فرمانده سپاه او باشد، مردوک می‌پذیرد. / لوح سرنوشت: تیامات کنترل لوح سرنوشت را در دست دارد. این لوح اسطوره‌ای ایجادگر نظم از آشوب است. همه چیز در کائنات مرتب است اگر که لوح در دست خدای خوب باشد (خورشید و گیاهان و جانوران و ...)، در دست خدای بد، ایجادگر آشفتگی خواهد بود. در این نقطه از داستان، خدایان در کائناتی از آب و باد هستند (نه زمینی، نه شهری و نه انسانی). تیامات لوح را به کینگو می‌دهد. در جشنی پیش از نبرد، خدایانی که در سپاه اآ هستند، حاکمیت همه کائنات را به مردوک می‌دهند. لشگر خدایان با یکدیگر وارد نبرد نمی‌شوند، قرار می‌شود مردوک و تیامات بجنگند. در پایان مردوک باد را به درون تیامات می‌فرستد و او باد می‌کند، سپس با تیری او را می‌کشد؛ کینگو را نیز و لوح را به دست می‌آورد.
*** این بخش اسطوره بسیار شبیه به اسطوره آفرینش در آیین مانی است: مردوک تیامات را به دو نیم می‌کند و آسمان و زمین را خلق می‌کند. سپس معبد خدایان را (معتقد بودند معبد را خود خدایان به وجود آوردند). سپس ستارگان، ماه، آب‌وهوا، نهر و کوه و دجله و فرات.  مردوک لوح سرنوشت را به یکی از قدیمی‌ترین خدایان (آنو) می‌دهد، در نزد او امن است. خدایان جشنی برای بزرگداشت مردوک برگزار می‌کنند؛ هدیه می‌دهند و ستایش می‌کنند. او پادشاه خدایان است، تاج بر سر می‌نهد و قبای شاهی می‌پوشد. سخنرانی می‌کند و می‌گوید در بابل زندگی خواهد کرد، در مرکز جهان. پذیرای خدایان دیگر در شهر خواهد بود. هنوز انسان به وجود نیامده است. همه اینها برای خدایان است، حتی شهرها. آنها قدرتمند و بی‌مرگ هستند ولی باید کارهایشان را خودشان انجام دهند. مردوک برای بیگاری نکردن خدایان، انسان را خلق می‌کند (وجودی که خدا نیست و برای خدایان کار می‌کند). اآ از خون کینگو برای ایجاد انسان استفاده می‌کند. در پایان مردوک به هر خدا قلمرویی می‌دهد و آنها شهر بابل را می‌سازند و جشنی دیگر برگزار می‌کنند. سوگند می‌خورند که حامی مردوک خواهند بود.  
** جشن آکیتو ادامه می‌یافت. باز پاکیزه کردن، دعا و سرود. و سپس ...
*** (بحث است که آیا واقعا اجرا میشده یا نه) کاهن نشانه‌های شاهی (شمشیر و ...) را از او می‌گرفت و جلوی مردوک قرار می‌داد. سپس دوباره به اتاقی برمی‌گشت که شاه در آن منتظر بود و بر گونه او می‌نواخت. پس از آن پادشاه را بر روی زمین به تالار مقدسی می‌کشاند که مردوک در آن بود. پادشاه روی زمین در برابر مردوک قرار داشت. سوگند می‌خورد که برای مردوک و شهر، مردی نیک بوده است و با زیردستانش (همه مردم شهر) بدرفتاری نکرده است. پس از آن کاهن سخنرانی می‌کرد و از مردوک می‌خواست پادشاه را برخوردار کند و دشمنانش را نابود. پادشاه نشانه‌های شاهی را بازپس ‌می‌گرفت ولی ماجرا تمام نشده بود. کاهن باید دوباره بر گونه پادشاه می‌زد، آنچنان سخت که اشک در چشمش جمع شود تا نظم جهان برقرار بماند.  
** در روز هشتم بخش عمومی جشن برگزار می‌شد. مردوک از معبد خارج می‌شد و پادشاه دست مردوک را در دست می‌گرفت. مردوک به سخن درمی‌آمد و از برنامه‌های خود برای سال جدید می‌گفت. مراسم پرشور می‌گشت. مردوک و پادشاه در ارابه می‌نشستند و به دنبالشان سایر خدایان، به همراه نوازندگان، خوانندگان، رقاصان، کاهنان، منصوبان و اعضای خانواده پادشاهی. مردوک و سایر خدایان به معبد ویژه آکیتو در خارج از شهر برده می‌شدند و در تالاری نهاده می‌شدند. حضور خدایان شهرهای دیگر، نشانی از بزرگی بابل، خدا (مردوک) و پادشاهش بود. روز بعد مراسم به شهر بابل برمی‌گشت. مردوک دوباره به سخن درمی‌آمد و به معبدش برمی‌گشت. جهان در آرامش قرار گرفته بود.
* پس از فتح سناخریب که مجسمه مردوک در بابل نبود، آکیتو برگزار نمی‌شد. مجسمه مردوک در زمان آشوربانیپال به بابل برگشت (قرن هفتم پیشا دوران مشترک). آکیتو دوباره برگزار شد. پنجاه سال بعد (۶۱۲ پیشا دوران مشترک) امپراتوی نئوآشوری سقوط کرد. ادامه دارد...
RousouR (بحث) ‏۲۲ مارس ۲۰۲۲، ساعت ۱۲:۳۴ (UTC)
thread_title:  روایت دال 

message: * در قرن هفتم و ششم پیشا دوران مشترک، برای آنکه پادشاه نئوبابلی مشروعیت داشته باشد، باید در مناسکی به نام «گرفتن دست مردوک» شرکت می‌کرد. مردوک خدای حامی شهر بابل بود. در این مناسک، پادشاه دست مجسمه مقدس مردوک را در حالی که در کنارش ایستاده بود، نگاه می‌داشت. این نشانه آن بود که پادشاه و خدا با هم حاکم هستند.
* مردوک: مردوک و همسرش (سارپانیت) در معبدی در وسط شهر (اساگیل) زندگی می‌کردند. در ۶۸۹ پیشا دوران مشترک آشوریان (سناخریب) شهر را غارت کردند و مجسمه مردوک را به آشور بردند. مردوک تا ۶۶۸ پیشا دوران مشترک به بابل برنگشت. بابل به مدت ۲۱ سال شهری بی‌خدا بود. / در نظر تعداد زیادی بابل پادشاهی حقیقی نداشت، هرچند پسر سناخریب خود را پادشاه بابل بنامد. از این دیدگاه، مجسمه مردوک در زمان‌های دور به زندگی آورده شده بود و خود خداورندگار مردوک بود و تا زمانی که آن مجسمه وجود داشت، مردوک در همانجا بود. پس اگر مجسمه دور از بابل است، مردوک نیز. این دیدگاه درباره همه خدایان و ایزدبانوها وجود داشت. در مورد مردوک مساله تنها این نبود که خدا در شهر نیست. / بابلی‌ها در غیاب مردوک نظم کائنات را در خطر می‌دیدند. برای درک این موضوع باید به جشن مذهبی سال نوی بابلی‌ها به نام آکیتو اشاره کرد که دوازده روز طول می‌کشید. تنها زمانی امکان داشت این جشن برگزار شود که هم پادشاه و هم مردوک در شهر باشند. / اسم متن کامل با جزئیات؟
** پادشاهان نئوآشوری (۹۱۲ تا ۶۱۲ پیشا دوران مشترک) کاهنان اعظم آشور (خدا) نیز بودند (سران هم دین و هم حکومت)(آشور برابر آشوری مردوک بابلی (بزرگترین خدا)). در بابل اینگونه نبود.
* جشن: در تمدن بابل، پادشاه کاهن نبود ولی نقش مهمی در جشن داشت و هیچکس دیگری نمی‌توانست جایگزین او باشد. اکثر رویدادهای جشن در خفا بود -  شهروندان بابل مشارکت مستقیم نداشتند.
** در روزهای اول جشن، در راهروهای مقدس اساگیل، کاهنان خود را پاکیزه می‌کردند، روبروی مجسمه‌های مردوک و سرپانیت دعا و سرود می‌خواندند.
*** کاهنان آن دو را به اسم صدا نمی‌کردند. مردوک را بِل (سرور) و سارپانیت را بِلتیا (بانو) صدا می‌زدند.  این کار در خاور نزدیک بسیار رایج بود، در کنعان و شام، به خدای بزرگشان بعل می‌گفتند که معنایش سرور است.  
** یکی از نقاط اوج، روخوانی  با صدای بلندِ حماسه آفرینش بابلی (انوما الیش) توسط کاهن اعظم بود (روز سوم). کاهن به تنهایی روبروی مردوک می‌ایستاد و تاریخ جهان، بزرگی مردوک و نقش او در نظم کائنات را یادآوری می‌کرد.
*** انوماالیش: گرچه در بین‌النهرین باستان در دوره‌های مختلف چندین اسطوره آفرینش وجود داشت، این متن بود که در بابل مقدس بود. مردوک در مرکز آن قرار داشت. داستان در گذشته بسیار دور اتفاق می‌افتاد و روایتگر آن بود که چگونه همه چیز به وجود آمد و چگونه مردوک پادشاه خدایان شد. معتقد بودند پیش از آنکه چیزی به وجود آمده باشد، آب وجود داشت. آب شور (تیامات - ایزدبانو) و (آب شیرین آپسو - خدا)؛ همه خدایان دیگر از این دو به وجود آمدند. یکی از آنها مردوک بود؛ برجسته از هر نظر قابل تصور. داستان با جنگ خدایان ادامه پیدا می‌کند. گروهی به تیامات (ضد قهرمان) می‌پیوندند که در بینشان مار و اژدها و دیو نیز هست. فرمانده سپاه او کینگو نام دارد.  گروه دیگر به اآ (قهرمان اصلی) می‌پیوندند که کنترل آب شیرین را به دست گرفته است (اآ همیشه در اسطوره‌های بین‌النهرینی نقش خوب را به عهده داشته است - خدای آب شیرین). اآ به کمک نیاز دارد و از مردوک می‌خواهد فرمانده سپاه او باشد، مردوک می‌پذیرد. / لوح سرنوشت: تیامات کنترل لوح سرنوشت را در دست دارد. این لوح اسطوره‌ای ایجادگر نظم از آشوب است. همه چیز در کائنات مرتب است اگر که لوح در دست خدای خوب باشد (خورشید و گیاهان و جانوران و ...)، در دست خدای بد، ایجادگر آشفتگی خواهد بود. در این نقطه از داستان، خدایان در کائناتی از آب و باد هستند (نه زمینی، نه شهری و نه انسانی). تیامات لوح را به کینگو می‌دهد. در جشنی پیش از نبرد، خدایانی که در سپاه اآ هستند، حاکمیت همه کائنات را به مردوک می‌دهند. لشگر خدایان با یکدیگر وارد نبرد نمی‌شوند، قرار می‌شود مردوک و تیامات بجنگند. در پایان مردوک باد را به درون تیامات می‌فرستد و او باد می‌کند، سپس با تیری او را می‌کشد؛ کینگو را نیز و لوح را به دست می‌آورد.
*** این بخش اسطوره بسیار شبیه به اسطوره آفرینش در آیین مانی است: مردوک تیامات را به دو نیم می‌کند و آسمان و زمین را خلق می‌کند. سپس معبد خدایان را (معتقد بودند معبد را خود خدایان به وجود آوردند). سپس ستارگان، ماه، آب‌وهوا، نهر و کوه و دجله و فرات.  مردوک لوح سرنوشت را به یکی از قدیمی‌ترین خدایان (آنو) می‌دهد، در نزد او امن است. خدایان جشنی برای بزرگداشت مردوک برگزار می‌کنند؛ هدیه می‌دهند و ستایش می‌کنند. او پادشاه خدایان است، تاج بر سر می‌نهد و قبای شاهی می‌پوشد. سخنرانی می‌کند و می‌گوید در بابل زندگی خواهد کرد، در مرکز جهان. پذیرای خدایان دیگر در شهر خواهد بود. هنوز انسان به وجود نیامده است. همه اینها برای خدایان است، حتی شهرها. آنها قدرتمند و بی‌مرگ هستند ولی باید کارهایشان را خودشان انجام دهند. مردوک برای بیگاری نکردن خدایان، انسان را خلق می‌کند (وجودی که خدا نیست و برای خدایان کار می‌کند). اآ از خون کینگو برای ایجاد انسان استفاده می‌کند. در پایان مردوک به هر خدا قلمرویی می‌دهد و آنها شهر بابل را می‌سازند و جشنی دیگر برگزار می‌کنند. سوگند می‌خورند که حامی مردوک خواهند بود.  
** جشن آکیتو ادامه می‌یافت. باز پاکیزه کردن، دعا و سرود. و سپس ...
*** (بحث است که آیا واقعا اجرا میشده یا نه) کاهن نشانه‌های شاهی (شمشیر و ...) را از او می‌گرفت و جلوی مردوک قرار می‌داد. سپس دوباره به اتاقی برمی‌گشت که شاه در آن منتظر بود و بر گونه او می‌نواخت. پس از آن پادشاه را بر روی زمین به تالار مقدسی می‌کشاند که مردوک در آن بود. پادشاه روی زمین در برابر مردوک قرار داشت. سوگند می‌خورد که برای مردوک و شهر، مردی نیک بوده است و با زیردستانش (همه مردم شهر) بدرفتاری نکرده است. پس از آن کاهن سخنرانی می‌کرد و از مردوک می‌خواست پادشاه را برخوردار کند و دشمنانش را نابود. پادشاه نشانه‌های شاهی را بازپس ‌می‌گرفت ولی ماجرا تمام نشده بود. کاهن باید دوباره بر گونه پادشاه می‌زد، آنچنان سخت که اشک در چشمش جمع شود تا نظم جهان برقرار بماند.  
** در روز هشتم بخش عمومی جشن برگزار می‌شد. مردوک از معبد خارج می‌شد و پادشاه دست مردوک را در دست می‌گرفت. مردوک به سخن درمی‌آمد و از برنامه‌های خود برای سال جدید می‌گفت. مراسم پرشور می‌گشت. مردوک و پادشاه در ارابه می‌نشستند و به دنبالشان سایر خدایان، به همراه نوازندگان، خوانندگان، رقاصان، کاهنان، منصوبان و اعضای خانواده پادشاهی. مردوک و سایر خدایان به معبد ویژه آکیتو در خارج از شهر برده می‌شدند و در تالاری نهاده می‌شدند. حضور خدایان شهرهای دیگر، نشانی از بزرگی بابل، خدا (مردوک) و پادشاهش بود. روز بعد مراسم به شهر بابل برمی‌گشت. مردوک دوباره به سخن درمی‌آمد و به معبدش برمی‌گشت. جهان در آرامش قرار گرفته بود.
* پس از فتح سناخریب که مجسمه مردوک در بابل نبود، آکیتو برگزار نمی‌شد. مجسمه مردوک در زمان آشوربانیپال به بابل برگشت (قرن هفتم پیشا دوران مشترک). آکیتو دوباره برگزار شد. پنجاه سال بعد (۶۱۲ پیشا دوران مشترک) امپراتوی نئوآشوری سقوط کرد. ادامه دارد...
RousouR (بحث) ‏۲۲ مارس ۲۰۲۲، ساعت ۱۲:۳۴ (UTC)
thread_title:  بابِل و جشن سال نو 

message: === خلاصه الواح هفت‌گانه ===
==== لوح ۱ ====
داستان پیش از آفرینش آغاز می‌شود، در زمانی که تنها خدایان نخستین آپسو و تیامات وجود داشته و در هم آمیخته بودند. هیچ چیز دیگری نبود و نه خدای دیگری، و هیچ سرنوشتی پیشگویی نشده بود. سپس از آمیزش آپسو و تیامات دو خدا برآمدند - لاهمو و لاهامو؛ و سپس آنشار و کیشار. از آنشار نخست آنو پدید آمد و از آنو نودیمود (که «ئه‌آ» نیز نامیده می‌شود).
هیاهوی خدایان جدید تیامات را آشفته و منزجر کرد و آپسو نتوانست آنها را آرام کند. آپسو وزیرش (مومو) را فرا می‌خواند تا با تیامات صحبت کند و او پیشنهاد کرد که خدایان جدید نابود شوند، اما تیامات تمایلی به نابودی آنچه ساخته بودند نداشت. مومو به آپسو توصیه می‌کند که آنها را نابود کنند و او می‌پذیرد. خدایان جدید این موضوع را می‌شنوند و نگران می‌شوند - اما ئه‌آ افسونی می‌سازد تا آپسو به خواب فرورود.
وزیر تلاش می‌کند تا آپسو را بیدار کند ولی نمی‌تواند؛ ئه‌آ هاله آپسو را به دست می‌آورد و خود بر تن می‌کند، آپسو را می‌کشد، و مومو را در زنجیر می‌کند. ئه‌آ همراه با شریکش در کاخ خود مستقر می‌شود و با هم مردوک را خلق می‌کنند. شکوه مردوک از ئه‌آ و سایر خدایان فراتر می‌رود، و ئه‌آ او را "پسرم، خورشید!" صدا می‌زند. آنو چهار باد را خلق می‌کند.
سایر خدایان تیامات را سرزنش می‌کنند که در زمان به قتل رسیدن شریکش (آپسو) کاری انجام نداده‌است. آنگاه تیامات برای جنگ گروهی هیولا می‌سازد و کینگو (یکی از خدایان) را در رأس شان قرار می‌دهد و نیز به شریکیِ خود می‌گیرد. او «لوح سرنوشت» را به کینگو می‌دهد تا فرماندهی او را چالش ناپذیر کند.
==== لوح ۲ ====
ئه‌آ از نقشهٔ تیامات برای انتقامِ خون آپسو خبردار می‌شود. با پدربزرگش، آنشار، صحبت می‌کند، می‌گوید که بسیاری از خدایان به تیامات پیوسته‌اند، و او یازده هیولا خلق کرده، و کینگو را در راسشان قرار داده‌است، «لوح سرنوشت» در اختیار آنهاست. آنشار نگران می‌شود و به آنو می‌گوید که برای مصالحه به نزد تیامات برود، ولی او از مواجهه با تیامات عاجز است و برمی‌گردد. آنشار بیشتر نگران می‌شود، گمان می‌کند که هیچ خدایی یارای مقاومت در مقابل تیامات را ندارد.
در نهایت آنشار مردوک را به پهلوانی برمی‌گزیند. مردوک فراخوانده می‌شود، می‌پرسد با کدام ایزد باید بجنگد - آنشار به او می‌گوید نه با ایزد، بلکه با ایزدبانو تیامات. مردوک با اطمینان پیروزی خود را نوید می‌دهد، ولی آنها را ناچار می‌کند تا او را به بزرگ‌خدایی برگزینند، حتی بر آنشار.
==== لوح ۳ ====
آنشار پس از مشورت، لاهمو و لاهامو را از نقشهٔ تیامات خبردار می‌کند، و نیز از درخواستِ مردوک، که اگر پیروز شود بر آنها برتری می‌یابد. لاهمو و لاهامو نگران می‌شوند، ولی همگی می‌نوشند، خواب‌آلود می‌شوند، و سرانجام خواستهٔ مردوک را می‌پذیرند.
==== لوح ۴ ====
مردوک بر اورنگ شاهی می‌نشیند، بالاتر از خدایان دیگر، که ستایشش می‌کنند.
و نیز به مردوک عصا و ردای شاهی داده می‌شود، علاوه بر آن سلاح نبرد با تیامات - کمان، ترکش، گرز، و صاعقه به همراه چهار باد - بدنش شعله‌ور می‌شود.
مردوک با استفاده از چهار باد، تیامات را به دام می‌اندازد. با پیوستنِ گردباد، چرخند و «باد اهریمنی» هر هفت باد بر تیامات هجوم می‌آورند. مردوک در ارابهٔ جنگی خود به پیش می‌رود. او تیامات را به مبارزه می‌طلبد، می‌گوید که او کینگو را به ناحق به شریکی گرفته، و متهمش می‌کند که ریشهٔ مشکلات است. تیامات را خشم فرا می‌گیرد و به جنگ تن‌به‌تن می‌پردازند.
مردوک با توری که آنو به او هدیه داده، تیامات را به دام می‌اندازد، تیامات تلاش می‌کند مردوک را ببلعد، ولی «باد اهریمنی» دهان او را پر می‌کند. با چرخش بادها در تیامات، او باد می‌کند - مردوک با رها کردن تیر از کمان، به قلب او می‌زند - تیامات کشته می‌شود. سایر خدایانی که در لشکر تیامات بودند، قصد فرار می‌کنند ولی مردوک اسیرشان می‌کند، سلاح‌شان را می‌شکند و به تور می‌اندازد. یازده هیولای تیامات نیز به دام می‌افتند و به زنجیر کشیده می‌شوند، در همین هنگام کینگو را به نزد «فرشتهٔ مرگ» می‌برند و «لوح سرنوشت» از او ستانده می‌شود. مردوک سر تیامات را به گرز می‌کوبد و باد شمالی خون او را با خود می‌برد. سپس مردوک هر آنچه از تیامات باقی‌مانده را به دو نیم می‌کند، از یک‌نیمه آسمان را بنا می‌کند، و در آن برای آنو، انلیل و ئه‌آ جایگاهی می‌سازد.
==== لوح ۵ ====
مردوک صور فلکی را به صورت خدایان شکل می‌دهد و روزهای سال را تعیین می‌کند. او روز و شب را خلق می‌کند، و نیز ماه را. او ابرها و باران را خلق می‌کند، و دجله و فرات را. او «لوح سرنوشت» را به آنو می‌دهد. مجسمه‌های یازده هیولای تیامات، ساخته شده و در دروازهٔ آپسو قرار می‌گیرند.
==== لوح ۶ ====
سپس مردوک با ئه‌آ سخن می‌گوید - می‌گوید که از خونش انسان را خلق خواهد کرد - و انسان در خدمت خدایان خواهد بود. ئه‌آ توصیه می‌کند که یکی از خدایان به عنوان قربانی انتخاب شود - خدایان ردهٔ دوم کینگو را برای اینکار پیشنهاد می‌دهند - پس، از خونِ او انسان خلق می‌شود.
سپس مردوک خدایان را در «بالا» و «پایین» تقسیم می‌کند - سیصد در آسمان‌ها، ششصد بر زمین. خدایان می‌گویند که سریر یا پرستشگاهی برای مردوک می‌سازند - مردوک می‌گوید که بابل را بسازند. خدایان یکسال را به آجرسازی می‌گذرانند و بعد از آن معبد مردوک را مرتفع می‌سازند، برای مردوک، ئه‌آ و انلیل. بزمی با حضور پنجاه خدا برگزار می‌شود. آنو کمان انلیل، و مردوک را می‌ستاید.
نُه اسمِ (یا لقب) نخستینِ مردوک برشمرده می‌شود.
==== لوح ۷ ====
پنجاه اسم (یا لقب) باقیماندهٔ مردوک برشمرده می‌شود.
RousouR (بحث) ‏۳ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۵:۱۰ (UTC)
thread_title:  متن پیش از بازنویسی 

message: ==== لوح ۱ ====
داستان پیش از آفرینش آغاز می‌شود، در زمانی که تنها خدایان نخستین آپسو و تیامات وجود داشته و در هم آمیخته بودند. هیچ چیز دیگری نبود و نه خدای دیگری، و هیچ سرنوشتی پیشگویی نشده بود. سپس از آمیزش آپسو و تیامات دو خدا برآمدند - لاهمو و لاهامو؛ و سپس آنشار و کیشار. از آنشار نخست آنو پدید آمد و از آنو نودیمود (که «ئه‌آ» نیز نامیده می‌شود).
هیاهوی خدایان جدید تیامات را آشفته و منزجر کرد و آپسو نتوانست آنها را آرام کند. آپسو وزیرش (مومو) را فرا می‌خواند تا با تیامات صحبت کند و او پیشنهاد کرد که خدایان جدید نابود شوند، اما تیامات تمایلی به نابودی آنچه ساخته بودند نداشت. مومو به آپسو توصیه می‌کند که آنها را نابود کنند و او می‌پذیرد. خدایان جدید این موضوع را می‌شنوند و نگران می‌شوند - اما ئه‌آ افسونی می‌سازد تا آپسو به خواب فرورود.
وزیر تلاش می‌کند تا آپسو را بیدار کند ولی نمی‌تواند؛ ئه‌آ هاله آپسو را به دست می‌آورد و خود بر تن می‌کند، آپسو را می‌کشد، و مومو را در زنجیر می‌کند. ئه‌آ همراه با شریکش در کاخ خود مستقر می‌شود و با هم مردوک را خلق می‌کنند. شکوه مردوک از ئه‌آ و سایر خدایان فراتر می‌رود، و ئه‌آ او را "پسرم، خورشید!" صدا می‌زند. آنو چهار باد را خلق می‌کند.
سایر خدایان تیامات را سرزنش می‌کنند که در زمان به قتل رسیدن شریکش (آپسو) کاری انجام نداده‌است. آنگاه تیامات برای جنگ گروهی هیولا می‌سازد و کینگو (یکی از خدایان) را در رأس شان قرار می‌دهد و نیز به شریکیِ خود می‌گیرد. او «لوح سرنوشت» را به کینگو می‌دهد تا فرماندهی او را چالش ناپذیر کند.
==== لوح ۲ ====
ئه‌آ از نقشهٔ تیامات برای انتقامِ خون آپسو خبردار می‌شود. با پدربزرگش، آنشار، صحبت می‌کند، می‌گوید که بسیاری از خدایان به تیامات پیوسته‌اند، و او یازده هیولا خلق کرده، و کینگو را در راسشان قرار داده‌است، «لوح سرنوشت» در اختیار آنهاست. آنشار نگران می‌شود و به آنو می‌گوید که برای مصالحه به نزد تیامات برود، ولی او از مواجهه با تیامات عاجز است و برمی‌گردد. آنشار بیشتر نگران می‌شود، گمان می‌کند که هیچ خدایی یارای مقاومت در مقابل تیامات را ندارد.
در نهایت آنشار مردوک را به پهلوانی برمی‌گزیند. مردوک فراخوانده می‌شود، می‌پرسد با کدام ایزد باید بجنگد - آنشار به او می‌گوید نه با ایزد، بلکه با ایزدبانو تیامات. مردوک با اطمینان پیروزی خود را نوید می‌دهد، ولی آنها را ناچار می‌کند تا او را به بزرگ‌خدایی برگزینند، حتی بر آنشار.
==== لوح ۳ ====
آنشار پس از مشورت، لاهمو و لاهامو را از نقشهٔ تیامات خبردار می‌کند، و نیز از درخواستِ مردوک، که اگر پیروز شود بر آنها برتری می‌یابد. لاهمو و لاهامو نگران می‌شوند، ولی همگی می‌نوشند، خواب‌آلود می‌شوند، و سرانجام خواستهٔ مردوک را می‌پذیرند.
==== لوح ۴ ====
مردوک بر اورنگ شاهی می‌نشیند، بالاتر از خدایان دیگر، که ستایشش می‌کنند.
و نیز به مردوک عصا و ردای شاهی داده می‌شود، علاوه بر آن سلاح نبرد با تیامات - کمان، ترکش، گرز، و صاعقه به همراه چهار باد - بدنش شعله‌ور می‌شود.
مردوک با استفاده از چهار باد، تیامات را به دام می‌اندازد. با پیوستنِ گردباد، چرخند و «باد اهریمنی» هر هفت باد بر تیامات هجوم می‌آورند. مردوک در ارابهٔ جنگی خود به پیش می‌رود. او تیامات را به مبارزه می‌طلبد، می‌گوید که او کینگو را به ناحق به شریکی گرفته، و متهمش می‌کند که ریشهٔ مشکلات است. تیامات را خشم فرا می‌گیرد و به جنگ تن‌به‌تن می‌پردازند.
مردوک با توری که آنو به او هدیه داده، تیامات را به دام می‌اندازد، تیامات تلاش می‌کند مردوک را ببلعد، ولی «باد اهریمنی» دهان او را پر می‌کند. با چرخش بادها در تیامات، او باد می‌کند - مردوک با رها کردن تیر از کمان، به قلب او می‌زند - تیامات کشته می‌شود. سایر خدایانی که در لشکر تیامات بودند، قصد فرار می‌کنند ولی مردوک اسیرشان می‌کند، سلاح‌شان را می‌شکند و به تور می‌اندازد. یازده هیولای تیامات نیز به دام می‌افتند و به زنجیر کشیده می‌شوند، در همین هنگام کینگو را به نزد «فرشتهٔ مرگ» می‌برند و «لوح سرنوشت» از او ستانده می‌شود. مردوک سر تیامات را به گرز می‌کوبد و باد شمالی خون او را با خود می‌برد. سپس مردوک هر آنچه از تیامات باقی‌مانده را به دو نیم می‌کند، از یک‌نیمه آسمان را بنا می‌کند، و در آن برای آنو، انلیل و ئه‌آ جایگاهی می‌سازد.
==== لوح ۵ ====
مردوک صور فلکی را به صورت خدایان شکل می‌دهد و روزهای سال را تعیین می‌کند. او روز و شب را خلق می‌کند، و نیز ماه را. او ابرها و باران را خلق می‌کند، و دجله و فرات را. او «لوح سرنوشت» را به آنو می‌دهد. مجسمه‌های یازده هیولای تیامات، ساخته شده و در دروازهٔ آپسو قرار می‌گیرند.
==== لوح ۶ ====
سپس مردوک با ئه‌آ سخن می‌گوید - می‌گوید که از خونش انسان را خلق خواهد کرد - و انسان در خدمت خدایان خواهد بود. ئه‌آ توصیه می‌کند که یکی از خدایان به عنوان قربانی انتخاب شود - خدایان ردهٔ دوم کینگو را برای اینکار پیشنهاد می‌دهند - پس، از خونِ او انسان خلق می‌شود.
سپس مردوک خدایان را در «بالا» و «پایین» تقسیم می‌کند - سیصد در آسمان‌ها، ششصد بر زمین. خدایان می‌گویند که سریر یا پرستشگاهی برای مردوک می‌سازند - مردوک می‌گوید که بابل را بسازند. خدایان یکسال را به آجرسازی می‌گذرانند و بعد از آن معبد مردوک را مرتفع می‌سازند، برای مردوک، ئه‌آ و انلیل. بزمی با حضور پنجاه خدا برگزار می‌شود. آنو کمان انلیل، و مردوک را می‌ستاید.
نُه اسمِ (یا لقب) نخستینِ مردوک برشمرده می‌شود.
==== لوح ۷ ====
پنجاه اسم (یا لقب) باقیماندهٔ مردوک برشمرده می‌شود.
RousouR (بحث) ‏۳ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۵:۱۰ (UTC)
thread_title:  خلاصه الواح هفت‌گانه 

message: داستان پیش از آفرینش آغاز می‌شود، در زمانی که تنها خدایان نخستین آپسو و تیامات وجود داشته و در هم آمیخته بودند. هیچ چیز دیگری نبود و نه خدای دیگری، و هیچ سرنوشتی پیشگویی نشده بود. سپس از آمیزش آپسو و تیامات دو خدا برآمدند - لاهمو و لاهامو؛ و سپس آنشار و کیشار. از آنشار نخست آنو پدید آمد و از آنو نودیمود (که «ئه‌آ» نیز نامیده می‌شود).
هیاهوی خدایان جدید تیامات را آشفته و منزجر کرد و آپسو نتوانست آنها را آرام کند. آپسو وزیرش (مومو) را فرا می‌خواند تا با تیامات صحبت کند و او پیشنهاد کرد که خدایان جدید نابود شوند، اما تیامات تمایلی به نابودی آنچه ساخته بودند نداشت. مومو به آپسو توصیه می‌کند که آنها را نابود کنند و او می‌پذیرد. خدایان جدید این موضوع را می‌شنوند و نگران می‌شوند - اما ئه‌آ افسونی می‌سازد تا آپسو به خواب فرورود.
وزیر تلاش می‌کند تا آپسو را بیدار کند ولی نمی‌تواند؛ ئه‌آ هاله آپسو را به دست می‌آورد و خود بر تن می‌کند، آپسو را می‌کشد، و مومو را در زنجیر می‌کند. ئه‌آ همراه با شریکش در کاخ خود مستقر می‌شود و با هم مردوک را خلق می‌کنند. شکوه مردوک از ئه‌آ و سایر خدایان فراتر می‌رود، و ئه‌آ او را "پسرم، خورشید!" صدا می‌زند. آنو چهار باد را خلق می‌کند.
سایر خدایان تیامات را سرزنش می‌کنند که در زمان به قتل رسیدن شریکش (آپسو) کاری انجام نداده‌است. آنگاه تیامات برای جنگ گروهی هیولا می‌سازد و کینگو (یکی از خدایان) را در رأس شان قرار می‌دهد و نیز به شریکیِ خود می‌گیرد. او «لوح سرنوشت» را به کینگو می‌دهد تا فرماندهی او را چالش ناپذیر کند.
thread_title:  لوح ۱ 

message: ئه‌آ از نقشهٔ تیامات برای انتقامِ خون آپسو خبردار می‌شود. با پدربزرگش، آنشار، صحبت می‌کند، می‌گوید که بسیاری از خدایان به تیامات پیوسته‌اند، و او یازده هیولا خلق کرده، و کینگو را در راسشان قرار داده‌است، «لوح سرنوشت» در اختیار آنهاست. آنشار نگران می‌شود و به آنو می‌گوید که برای مصالحه به نزد تیامات برود، ولی او از مواجهه با تیامات عاجز است و برمی‌گردد. آنشار بیشتر نگران می‌شود، گمان می‌کند که هیچ خدایی یارای مقاومت در مقابل تیامات را ندارد.
در نهایت آنشار مردوک را به پهلوانی برمی‌گزیند. مردوک فراخوانده می‌شود، می‌پرسد با کدام ایزد باید بجنگد - آنشار به او می‌گوید نه با ایزد، بلکه با ایزدبانو تیامات. مردوک با اطمینان پیروزی خود را نوید می‌دهد، ولی آنها را ناچار می‌کند تا او را به بزرگ‌خدایی برگزینند، حتی بر آنشار.
thread_title:  لوح ۲ 

message: آنشار پس از مشورت، لاهمو و لاهامو را از نقشهٔ تیامات خبردار می‌کند، و نیز از درخواستِ مردوک، که اگر پیروز شود بر آنها برتری می‌یابد. لاهمو و لاهامو نگران می‌شوند، ولی همگی می‌نوشند، خواب‌آلود می‌شوند، و سرانجام خواستهٔ مردوک را می‌پذیرند.
thread_title:  لوح ۳ 

message: مردوک بر اورنگ شاهی می‌نشیند، بالاتر از خدایان دیگر، که ستایشش می‌کنند.
و نیز به مردوک عصا و ردای شاهی داده می‌شود، علاوه بر آن سلاح نبرد با تیامات - کمان، ترکش، گرز، و صاعقه به همراه چهار باد - بدنش شعله‌ور می‌شود.
مردوک با استفاده از چهار باد، تیامات را به دام می‌اندازد. با پیوستنِ گردباد، چرخند و «باد اهریمنی» هر هفت باد بر تیامات هجوم می‌آورند. مردوک در ارابهٔ جنگی خود به پیش می‌رود. او تیامات را به مبارزه می‌طلبد، می‌گوید که او کینگو را به ناحق به شریکی گرفته، و متهمش می‌کند که ریشهٔ مشکلات است. تیامات را خشم فرا می‌گیرد و به جنگ تن‌به‌تن می‌پردازند.
مردوک با توری که آنو به او هدیه داده، تیامات را به دام می‌اندازد، تیامات تلاش می‌کند مردوک را ببلعد، ولی «باد اهریمنی» دهان او را پر می‌کند. با چرخش بادها در تیامات، او باد می‌کند - مردوک با رها کردن تیر از کمان، به قلب او می‌زند - تیامات کشته می‌شود. سایر خدایانی که در لشکر تیامات بودند، قصد فرار می‌کنند ولی مردوک اسیرشان می‌کند، سلاح‌شان را می‌شکند و به تور می‌اندازد. یازده هیولای تیامات نیز به دام می‌افتند و به زنجیر کشیده می‌شوند، در همین هنگام کینگو را به نزد «فرشتهٔ مرگ» می‌برند و «لوح سرنوشت» از او ستانده می‌شود. مردوک سر تیامات را به گرز می‌کوبد و باد شمالی خون او را با خود می‌برد. سپس مردوک هر آنچه از تیامات باقی‌مانده را به دو نیم می‌کند، از یک‌نیمه آسمان را بنا می‌کند، و در آن برای آنو، انلیل و ئه‌آ جایگاهی می‌سازد.
thread_title:  لوح ۴ 

message: مردوک صور فلکی را به صورت خدایان شکل می‌دهد و روزهای سال را تعیین می‌کند. او روز و شب را خلق می‌کند، و نیز ماه را. او ابرها و باران را خلق می‌کند، و دجله و فرات را. او «لوح سرنوشت» را به آنو می‌دهد. مجسمه‌های یازده هیولای تیامات، ساخته شده و در دروازهٔ آپسو قرار می‌گیرند.
thread_title:  لوح ۵ 

message: سپس مردوک با ئه‌آ سخن می‌گوید - می‌گوید که از خونش انسان را خلق خواهد کرد - و انسان در خدمت خدایان خواهد بود. ئه‌آ توصیه می‌کند که یکی از خدایان به عنوان قربانی انتخاب شود - خدایان ردهٔ دوم کینگو را برای اینکار پیشنهاد می‌دهند - پس، از خونِ او انسان خلق می‌شود.
سپس مردوک خدایان را در «بالا» و «پایین» تقسیم می‌کند - سیصد در آسمان‌ها، ششصد بر زمین. خدایان می‌گویند که سریر یا پرستشگاهی برای مردوک می‌سازند - مردوک می‌گوید که بابل را بسازند. خدایان یکسال را به آجرسازی می‌گذرانند و بعد از آن معبد مردوک را مرتفع می‌سازند، برای مردوک، ئه‌آ و انلیل. بزمی با حضور پنجاه خدا برگزار می‌شود. آنو کمان انلیل، و مردوک را می‌ستاید.
نُه اسمِ (یا لقب) نخستینِ مردوک برشمرده می‌شود.
thread_title:  لوح ۶ 

message: پنجاه اسم (یا لقب) باقیماندهٔ مردوک برشمرده می‌شود.
RousouR (بحث) ‏۳ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۵:۱۰ (UTC)
thread_title:  لوح ۷