بحث:خاقانی/بایگانی ۲

message: ویکیپیدا بحثگاه نیست. 
همین موضوع که شما گفتید:
شما(وبلاگی که آن روبرداری کردید) گفتید:
"اما شاید جالبتر از ھمه ، سخن دیگری از طبری باشد که آذربایجان را سرزمین ترک نامیده است. وی در وقایع سال ۱۰۴ ھجری مینویسد : "و فی ھذه السنه غزا الجراح بن عبدالله الحکمی و ھو امیر علی ارمینیه و آذربایجان ارض الترک ففتح علی یدیه بلنجرم و ھزم الترک : و در این سال جراح بن عبدالله الحکمی جنگ کرد. او امیر ارمنستان و آذربایجان، سرزمین ترکان بود. وی بلنجرم را با دستان خویش فتح کرد و ترکان را شکست داد." (طبری ج ۵ ص ۳۶۸) مولف البدایه و النھایه نیز در ج ۹ ص ۲۵۶ به این امر اشاره کرده است."!
پاسخ کامل به این موضوع را اوردم، اما برای اینکه بحث در رابطه با زبان عربی نشود، من به ترجمه انگلیسی این بخش نیز نگاره کردم:
"In this year, Al-Jarrah b. 'Abdullah Al-Hakami, the governor of Armenia and Adharbayjan, carried out 
an expedition in the land of the Turks.  He commanded the conquest of Balanjar and defeated the Turks,
slaying them, together with most of their women and children, by drowning them in water" 
(Tabari  "The Empire in Transision", Suny Press, ۱۹۸۹) pg ۱۸۲:۱۸۳
البته ترکان خرز برخی وقتها حمله میکردند ولی، این به معنی سکونت ترکان در این ناحیه نیست.  بلنجر هم حتی در قفقاز نیست و بالای قفقاز است:
نشان میدهد که چرا ویکیپیدا جایگاه وبلاگی نیست.   همچنین ویکیپیدا نظر محققشان را میگذارد و نه نظر تاریح طبری (که در اینجا بصورت تحریف شده از وبلاگی که اوردید؛ نقل قول شده است).
شما میتوانید در یک وبلاگ نظرهای خود را بنویسید.  بنابر اسناد متعدد (یعنی دانشمنتد امروزی، چیزی که ویکیپیدا به آن استناد میکند)، زبان ترکی در آذربایجان پس از سلجوقیان راه باز میکند و در دوران صفویان غالب میشود.  چندتن از این اسناد، در زبان آذری امده است.  من بخشی از این اسناد را نیز میاورم زیرا ویکیپیدا تنها براساس نظر محققان نوشته میشود و تعبیرهای غلط از منابع تاریخی، (مانند تورانیان را آلتایی زبان خواندن و سعی کردن در اینکه تورانیان را به تاریخ آلتایی-زبانان (ترکان امروزی)  وصل کردن یا به افسانه جنگ بهمن پسر اسفندیار و افراسیاب تورانی و شاهان یمنی در آذربایجان ، یک نوع تحریف و تحقیقات شخصی است که جایی در ویکیپیدا ندارد.
According to C.E. Bosworth
"The eastern Caucasus came under Saljuq control in the middle years of the ۵th/۱۱th century, and in ca. ۴۶۸/۱۰۷۵-۵۶ Sultan Alp Arslān sent his slave commander ʿEmād-al-dīn Savtigin as governor of Azerbaijan and Arrān, displacing the last Shaddadids. From this period begins the increasing Turkicization of Arrān, under the Saljuqs and then under the line of Eldigüzid or Ildeñizid Atabegs, who had to defend eastern Transcaucasia against the attacks of the resurgent Georgian kings. The influx of Oghuz and other Türkmens was accentuated by the Mongol invasions. Bardaʿa had never revived fully after the Rūs sacking, and is little mentioned in the sources."(C.E. Bsowrth, Arran in Encyclopedia Iranica)
Rybakov: "Speaking of the Azerbaijan culture originating at that time, in the XIV-XV cc., one must bear in mind, first of all, literature and other parts of culture organically connected with the language. As for the material culture, it remained traditional even after the Turkicization of the local population. However, the presence of a massive layer of Iranians that took part in the formation of the Azerbaijani ethnos, have imposed its imprint, primarily on the lexicon of the Azerbaijani language which contains a great number of Iranian and Arabic words. The latter entered both the Azerbaijani and the Turkish language mainly through the Iranian intermediary. Having become independent, the Azerbaijani culture retained close connections with the Iranian and Arab cultures. They were reinforced by common religion and common cultural-historical traditions.”[ "“History of the East” (“Transcaucasia in XI-XV centuries” in Rostislav Borisovich Rybakov (editor), History of the East. ۶ volumes. v. ۲. “East during the Middle Ages: Chapter V., ۲۰۰۲. – ISBN ۵-۰۲-۰۱۷۷۱۱-۳. http://gumilevica.kulichki.com/HE۲/he۲۵۱۰.htm )".
According to Fridrik Thordarson:
)Iranian influence on Caucasian languages. There is general agreement that Iranian languages predominated in Azerbaijan from the ۱st millennium b.c. until the advent of the Turks in a.d. the ۱۱th century (see Menges, pp. ۴۱-۴۲; Camb. Hist. Iran IV, pp. ۲۲۶-۲۸, and VI, pp. ۹۵۰-۵۲). The process of Turkicization was essentially complete by the beginning of the ۱۶th century, and today Iranian languages are spoken in only a few scattered settlements in the area.(
(Fridrick Thordarson, “Caucasus and Iran” in Encyclopedia Iranica)
According to W.B. Henning:
)It is generally agreed and indeed not subject to serious doubt that before the advent of the Turks, Iranian languages were spoken here in Azerbaijan and Zanjan, as elsewhere in Persia( (The Ancient Language of Azerbaijan,” TPS, ۱۹۵۴-۵۵.)
Tadeusz Swietchowski, Russian Azerbaijan, ۱۹۰۵-۱۹۲۰: The Shaping of a National Identity in a Muslim Community, Cambridge University Press, ۱۹۸۵ :
"Azerbaijan maintained its national character after its conquest by the Arabs in the mid-seventh century a.d. and its subsequent conversion to Islam. At this time it became a province in the early Muslim empire. Only in the ۱۱th century, when Oghuz Turkic tribes under the Seljuk dynasty entered the country, did Azerbaijan acquire a significant number of Turkic inhabitants. The original Persian population became fused with the Turks, and gradually the Persian language was supplanted by a Turkic dialect that evolved into the distinct Azeri language. The process of Turkification was long and complex, sustained by successive waves of incoming nomads from Central Asia"
(V. Minorsky, Studies in Caucasian history, Cambridge University Press, ۱۹۵۷, pg ۱۱۲):
"The original sedentary population of Azarbayjan consisted of a mass of peasants and at the time of the Arab conquest was compromised under the semi-contemptuous term of Uluj ("non-Arab")-somewhat similar to the raya (*ri’aya) of the Ottoman empire. The only arms of this peaceful rustic population were slings, see Tabari, II, ۱۳۷۹-۸۹. They spoke a number of dialects (Adhari(Azari), Talishi) of which even now there remains some islets surviving amidst the Turkish speaking population. It was this basic population on which Babak leaned in his revolt against the caliphate."
Olivier Roy. “The new Central Asia”, I.B. Tauris, ۲۰۰۷. Pp ۷: "The mass of the Oghuz Turkic tribes who crossed the Amu Darya towards the west left the Iranian plateau, which remained Persian, and established themselves more to the west, in Anatolia. Here they divided into Ottomans, who were Sunni and settled, and Turkmens, who were nomads and in part Shiite (or, rather, Alevi). The latter were to keep the name “Turkmen” for a long time: from the ۱۳th century onwards they “Turkised” the Iranian populations of Azerbaijan (who spoke west Iranian languages such as Tat, which is still found in residual forms), thus creating a new identity based on Shiism and the use of Turkish. These are the people today known as Azeris."
Professor Peter Golden has written one the most comprehensive book on Turkic people called An Introduction to the History of the Turkic Peoples (Peter B. Golden. Otto Harrasowitz, ۱۹۹۲). pg ۳۸۶:{ "Turkic penetration probably began in the Hunnic era and its aftermath. Steady pressure from Turkic nomads was typical of the Khazar era, although there are no unambiguous references to permanent settlements. These most certainly occurred with the arrival of the Oguz in the ۱۱th century. The Turkicization of much of Azarbayjan, according to Soviet scholars, was completed largely during the Ilxanid period if not by late Seljuk times. Sumer, placing a slightly different emphasis on the data (more correct in my view), posts three periods which Turkicization took place: Seljuk, Mongol and Post-Mongol (Qara Qoyunlu, Aq Qoyunlu and Safavid). In the first two, Oguz Turkic tribes advanced or were driven to the western frontiers (Anatolia) and Northern Azarbaijan (Arran, the Mugan steppe). In the last period, the Turkic elements in Iran (derived from Oguz, with lesser admixture of Uygur, Qipchaq, Qaluq and other Turks brought to Iran during the Chinggisid era, as well as Turkicized Mongols) were joined now by Anatolian Turks migrating back to Iran. This marked the final stage of Turkicization. Although there is some evidence for the presence of Qipchaqs among the Turkic tribes coming to this region, there is little doubt that the critical mass which brought about this linguistic shift was provided by the same Oguz-Turkmen tribes that had come to Anatolia. The Azeris of today are an overwhelmingly sedentary, detribalized people. Anthropologically, they are little distinguished from the Iranian neighbors." 
هر زمان شما ده ها دانشمند نامدار جهانی اوردید که بگویند ترکان هفت هزار سال در آذربایجان تاریخ دارند، ما هم ناچاریم آن را در ویکیپیدا درج کنیم.  تا آن دوران، لطفا ویکیپیدا را جایگاه بحثگاه و فروم نکنید.  البته من هم نمیباستی وقتم را صرف میکردم تا به این جعلیاتی که به طبری و ملک الشعراء بهار، کاشغری (هیچ جا ان جمله که شما گفتید در کتاب اصل کاشغری نیست و امیدوارم به ترجمه صدیق محمدزاده اشاره نکنید، بلکه اصل متن عربی کاشغری را بخوانید که ترجمه ترکی آن در برخی از سایتها است)، و بدفهمی ابن خلدون..پاسخ بدهم، ولی وظیفه خود دیدم که هم سیاست ویکپیدا را روشن کنم و هم اینکه نشان بدهدم که چرا منابع وبلاگی کارساز نیستند.   همین موضوع تاریخ طبری را بگیرید (هم متن عربی بررسی شد (سپاس از یکی از دوستان) و هم ترجمه انگلیسی اورده شد، تا تفاوت فاحش بین آنچه شما اوردید را ببینیم.)    لطفا اگر میخواهید این بحث را ادامه دهید، در صفحه ضخی خود ادامه دهید (هرچند آنجا هم جای این کار نیست). سپاس.  --Khodabandeh14 (بحث) ‏۲۰ مهٔ ۲۰۱۱، ساعت ۱۵:۴۲ (UTC)
thread_title:  تذکر به جناب ابراهیمی 

message: ۱- البته که صفحات بحث در ویکی پئدیا برای بحث درباره موضوع مقاله‌است. حجم مطالب خودتان را با دیگران مقایسه کنید بعد تذکر دهید. 
۲- بحث درباره خاقانی است و اینکه خاقانی یک ترک آذربایجانی است و این را شما قبول ندارید و ملیت ایشان را تنها "ایرانی" می‌دانید. "ایرانی" در آن زمان به اراضی بین اصفهان و شیراز اطلاق می‌شده‌است که هیچکدام از مناطق خراسان، مازندران، کابل و زابل و افغانستان و خوزیان و... جزو ایران نبوده‌است بلکه در همسایگی آن بوده‌اند. (به اشعار فردوسی رجوع شود؛ اگر کسی نتوانست پیدا کند می‌توانم راهنماییش کنم)
۳- آذربایجان از قدیم الایام مسکن ترکها بوده‌است (کریمی، مقدمه‌ای بر تاریخ تحولات ترکی آذری):
اطلاعات بدست آمده از منابع و مآخذ تاریخی و نتایج حاصله از تحقیقات علمی در طول سالیان دراز نشان می‌دهد که از قدیم الایام در سرزمین ماد آتروپاتن، طوایف و اتحادیه‌های قبیله‌ای ترک زبان زندگی می‌کرده‌اند. همیشه چنین نتیجه گیریها و بیان مسائلی از این دست، همواره با گمانها و فرضیه‌هایی همراه بوده‌است. بنابراین ما هم نظریات خود را اثبات شده تلقی نمی‌کنیم اما می‌دانیم که چنین نظریاتی در طول ۷۰ سال گذشته بطور وضوح مطرح نشده‌است. همه می‌دانیم که مسئله زبان مردم آذربایجان همواره (در طول ۷۰ سال گذشته ) مورد مناقشه بوده‌است. بویژه تئوریسینهای آریامهری با دستی باز و با اطمینان از حمایت رژیم شووینیستی پهلوی به قومیتهای غیر فارسی زبان ایران تاخته‌اند و نه تنها به نفی، انکار و طرد آنان در تاریخ پرداخته‌اند بلکه به انحاء مختلف مورد تهمت و توهین نیز قرار داده‌اند تا شاید از طریق ارعاب بتوانند راه را برای سیاست شکست خورده ی یکسان سازی زبان و به عبارت دیگر همانندسازی ملی در ایران هموار سازند.
*در کتاب « تاریخ ماد » اثر ا. م. دیاکونف؛ دیاکونف می‌نویسد:« شکی نیست که در طول تاریخ پیچ در پیچ، طولانی و کثیرالجوانب پیدایش مردم آذربایجان، عنصر نژادی ماد نقش مهمی بازی کرده، حتی در بعضی ادوار تاریخی، وظیفه‌ی هدایت و رهبری را بعهده داشته‌است. » در ادامه می‌نویسد: « در دوران ماد ـ آتروپاتن، زبانهای قبیله‌های دیگر که منشاء غیر ایرانی داشتند وجود داشته‌است »  ( ا . م . دیاکوئف، تاریخ ماد، ترجمه کریم کشاورز، تهران، پیام، ۱۳۵۷).وخاطر نشان می‌سازد که « در طی تاریخ ماد، مبارزه‌ای میان عناصر تورانی و آریایی وجود داشته‌است ». اوپر « در این گیر و دار، مقام اصلی را برای عناصر تورانی قائل است. 
*دیاکونف در تعیین زبان مردم ماد به نظریات دانشمندان دیگر از جمله ن.ی. مار، ژ.اوپر، پراشک، لئورمان و دیگران توسل جسته‌است. آنچه از تحقیقات دیاکونف مستفاد می‌شود این است که در سرزمین ماد و مرکز آنها  ـ همدان(اکباتان) ـ مادهای غیرایرانی زبان می‌زیسته‌اند. سند دیگری که به زندگی مادهای غیر ایرانی زبان در همدان ـ پایتخت مادها بر می‌خوریم اثر اِ.آ. گرانتوفسکی است. دانشمندان دیگری نیز نظریات مشابه ابراز می‌دارند، اما در میان همه ی این اسناد تاریخی و فرضیه‌ها و تئوریها، ت. حاجیف نظر و توجه خود را روی یک مسئله، یعنی زندگی مادهای غیر ایرانی زبان در همدان ـ پایتخت ماد ـ معطوف می‌دارد. او می‌نویسد «به نظر می‌رسد همین طوایف غیر ایرانی زبان همانا ترکان بوده‌اند. فقط چنین شرایط تاریخی می‌تواند شروع منطقی باشد که در آینده آذربایجان را به مرکز زبان ترکی برگرداند. در اینجا صرفاً موقعیت فعال اقوام ترک زبان است که این قسمت از زبان مردم ایران را به تدریج از اراضی ایرانی زبان جدا ساخته و زبان ترکی رادرآن غالب می‌سازد » 
*«این ترکان که به مدت چهار قرن حکومت کرده‌اند دارای تمدنی والا بوده‌اند. به گفته ی محققان اروپایی، تمدن ایرانی صرفاً بر پایه ی مدنیت مادها پا گرفته و رشد کرده‌است، به عبارت دیگر تمدن ماد در تمدن ایرانی همانا تمدن توران بوده‌است و آغاز گر دولت ایران همانا دولت ماد ترک می‌باشد.» (رضا نور، ترک تاریخی، استانبول، ۱۹۲۵، جلد۵، صفحه ۷۲.)
مسلماً طرح ترک بودن مردم اصلی ماد و موقعیت غالب آنان و بیان افکار و ملاحظاتی از این دست، اعتراض عده‌ای را به دنبال خواهد داشت به ویژه در کشور خودمان، که پنجاه سال رژیم خفقان پهلوی کوشیده‌است تا فقط یک صدا ـ صدای شووینیزم را در گوش مردم فروکند. 
*ژ.اوپر زبانهای سومری، اکدی و عیلامی را از زبانهای یافثی ) ترک) می‌دانست. مارّ نیز کوشید تا فرضیه ی او را احیا کند. او نیز به مطالعه ی زبان عیلامی پرداخت تا برای فرضیه ی «یافثی» خود در تمام زبانهای جهان نمونه‌هایی بیابد. مارّ آن زبان را مادی خواند. البته بسیاری از دانشمندان زبان عیلامی را خویشاوند السنه ی ترک دانسته‌اند و دیاکونف احتمال چنین ارتباطی را بسیار قوی توصیف می‌کند. (رضا نور، جلد ۴، صفحه ۷۳)
*تحقیقات تاریخی نشان می‌دهد که حتی در قرن ۱۴ ق.م. ـ ۳۵۰۰ سال پیش، در آذربایجان قدیم، در اطراف دریاچه ی ارومیه طوایف ترک زبانی می‌زیسته‌اند. این امر را کتیبه‌هایی به خط میخی به ثبوت می‌رساند که از ملل قدیمی آسیای مقدم امروزه به دستمان رسیده‌است. از جمله ۳۵۰۰ سال پیش از این ترکان در منابع آشوری با نام « توروک‌ها » و در آغاز هزاره ی اول پیش از میلاد یعنی ۳۰۰۰ سال پیش در نوشته‌های میخی اورارتو با نام « توریخی » معرفی شده‌اند. (آذربایجان فیلولو گیاسی مسئله‌لری، مقاله‌لر، باکی، علم نشریاتی۱۹۹۰) این سند خود نشانگر این است که ۳۰۰۰ و ۳۵۰۰ سال پیش از این ترکان همسایه ی آشوریها و اورارتویی‌ها بوده‌اند. 
*و.ب.الکسیف حق می‌دهیم بنویسد که «حتی بی توجه به عدم وجود ماتریالهای آنتروپولوژیکی، ماتریالهای سوماتولوژی نشان می‌دهد که اجداد مردم آذربایجان را بایستی در بین خلقهای آسیای مقدم جستجو کرد». (و.پ. الکسیف به نقل از شمس‌الدین خلیل‌اف، یوسف و زلیخا، باکی، ۱۹۹۱، صفحه ۳۵)ترکانی که در طول اعصار در میان خلقهای آسیای مقدم می‌زیسته و در منابع آشوری ـ اورارتو به اسامی «توروک» و «توریخی» از آنان یاد شده‌است و دارای جهات مشترک لکسیکی و گرامری با زبانهای حوریّت و عیلامی بوده و در ترکیب حکومت ماد ـ آتروپاتن قبایلی دارای منشاء غیر ایرانی و غیر هند و اروپایی نامیده شده‌اند و در بین اسکیتها نفوذ فراوان داشته‌اند همانا مردم اصیل آذربایجان هستند که در طی قرنها و به مرور به مردم اصلی و بومی این سرزمین تبدیل شده و اکثریت مطلق را به دست آورده‌اند.
*به طور خلاصه می‌توان پذیرفت که طوایف ترک زبان در طول سده‌های مختلف وقتی پایشان به آذربایجان می‌رسید با همزبانان خود مواجه می‌شدند و به همین خاطر به راحتی پذیرفته می‌شدند. معمولاً همین طوایف به زبانهای مختلفی از شاخه‌های ترکی سخن می‌گفته‌اند که امروزه زبان آذری برآیندی از همین زبانهاست. (کریمی، مقدمه‌ای بر تاریخ تحولات ترکی آذری)
*منابع ارمنی اطلاعات بسیار وسیع تری درباره ی اسکان ترکان در آذربایجان ارائه می‌دهند. دکتر موردان در دهه ۷۰ قرن ۱۹ نوشت : هر چند که زبان ارمنی جزو گروه زبانهای هند و اروپایی است اما  بی توجه به این امر، زبان ارمنی تحت تأثیر زبان تورانی )=ترکی) قرار دارد و البته این عناصر ترکی موجود در زبان ارمنی حاصل تأثیر زبان عثمانی نیست، عناصر موجود در زبان ارمنی به سده‌های چهارم الی هفتم میلادی مربوط می‌شود که در آن دوره نه عثمانیان در کار بودند و نه سلجوقیان ». (م.ن. گوکاسیان، د. اصلانف، صفحه ۲۵ )  این تأثیر عظیم زبان ترکی را که در منابع ارمنی نوشته شده و در سده‌های چهارم به بعد مشهود است نمی‌توان به طوایفی نسبت داد که کوچ نشین باشند و یا تازه آمده باشند. این تأثیر قبل از هر چیز به طوایف ترک زبانی منسوب است که سده‌های پیشتر در همسایگی ارمنیان و گرجیان اسکان یافته و نتیجه ی فعالیت مردمی اسکان یافته‌است یا شاید بتوان گفت این تأثیر سده‌ها نیست بلکه محصول هزاره‌ها می‌تواند باشد. ( م.ن. گوکاسیان، د. اصلانف، صفحه ۲۵ )
*از اسناد تاریخی، از نوشته‌های مورخان ارمنی، عرب و تحقیقات اندیشمندان معاصر می‌توان چنین نتیجه گرفت که از نظر تاریخی قبایل ترک زبان آذربایجان دو گونه بوده‌اند : ۱. قبایلی که از دوران کهن دراین سرزمین اسکان داشته، مردم اصیل و بومی این سرزمین بوده‌اند. ۲. قبایلی که احتمالاً از آغاز قرون اولیه میلادی به آذربایجان آمده‌اند. طوایف ترک زبان مهاجر و مهاجم، از نظر تاریخی هر چقدر هم که در شکل گیری مردم آذربایجان ایفای نقش کرده باشند، به قول پروفسور حاجیف شکل گیری مردم واحد آذربایجان و صاحب شدن آن به زبان ترکی به عنوان زبان عموم خلق، نتیجه ی فعالیت تاریخی ـ سیاسی قبایل ترک زبان مهاجر و مهاجم نبوده‌است.
*به نظر این اندیشمندان،کوچ عظیم و انبوه اوغوزها به قفقاز ایران و امتزاج آنان با مردم ترک زبان اسکان یافته در سرزمین آذربایجان، روند شکل گیری زبان ترکی آذری را سرعت بخشیده‌است. و... 
براین اساس خاقانی ترک و آذربایجانی می‌باشد --Ebrahimi-amir (بحث) ‏۳۱ مهٔ ۲۰۱۱، ساعت ۱۹:۰۲ (UTC)
===مادها و دیاکونوف و همچنین معنی دقیق ایرانی===
جناب ابراهیمی
اوپر مال ۱۵۰ سال پیش است و تنها در آن زمان، انتظار بود که زبان سوم در پرسپولیس که هنوز خوانا نشده بود، یعنی همان زبان ایلامی، وابسته به گروه فرضی تورانی داشته است (یعنی زبانهای غیرهندواروپایی و غیرسامی).. امروز چیزی به نام زبان تورانی وجود ندارد.  همین الان شما بروید چه ویکیپیدا انگلیسی و چه ویکیپیدا ترکیه و چه بریتنیکا به طور واضح مادها را غیرترک و ایرانی میدانند.    امروز تمامی منابع، مادها را ایرانی میدانند.  ایرانی در آن زمان هم یعنی ایرانی‌تبار.. مردمانی که به زبان‌های خانواده‌ی ایرانی سخن میگویند.  امروز هم معنای قومی ایرانی همان است و مردمان تالش آران یا کردهای ترکیه هم جزو قوم ایرانی‌تبار هستند چنانکه ترکمن‌های ایران یا قرقیزهای قرقیزستان هم جزو اقوام ترک‌تبار شمرده میشوند.  دانشنامه‌ی بریتنیکا و ایرانیکا و اسلام چاپ لیدن هم به طور واضح خاقانی را پارسی دانسته است و پارسی هم جزو اقوام ایرانی‌تبار است. منظور از ایرانی-تبار یعنی قومیت ایرانی و نه شهروندان ایران (که برای نمونه عربهای آن از لحاظ شهروندی ایرانی هستند ولی تبارشان سامی است).
اسنادی که هم اوردید یا مال صد و پنجاه سال پیش هستند مانند اوپرت یا آنها را دقیق نخواندید.  ضمن اینکه دیاکونوف خود یک سند کهنه است و امروز اسناد نوین آمده است، به طوار واضح میگوید:  مابقی آنچه از وبلاگها و غیره اوردید، یعنی حاجیف و شمس الدین خلیل‌اف و رضانور و کریمی و اصلانف (بیچاره گوکاسویان که اصلانف روشن نیست حرفش را چگونه جعل کرده است زیرا هرچه تحقیق در رابطه با زبان ارمنی انجام شده است، چنین چیزی نمیگوید) چند کتاب چاپ باکو  بدرد هیچ کارگاه علمی نمیخورند.  
ما در ویکیپیدا تحقیقات دست‌اول نمیکنیم.  
خاقانی و قطران تبریزی و بابک خرمدین و غیره هیچکدام ترک نبودند و همگی ایرانی‌زبان و ایرانی‌تبار بودند. از فرهنگ ایرانی‌ همه‌ی اینها روشن است که هیچ وابستگی به ترکان و دده قورقود و غزان و غیره ندارند.   در انگلیسی به این دو گروه جدا از هم میگویند ایرانیک و تورکیک.  
در اینجا از چهار نوشته دیاکونوف استفاده میشود.
«تنها مورد استعمال مجاز اصطلاح آريايي درباره اقوامي است كه در ازمنه باستاني خود، خويشتن را آريا مي ناميدند. هنديان و پارسیان (در اصل روسی) و مادها و اسكيت ها و آلان ها و اقوام ايراني زبان آسياي ميانه خود را آريا مي خواندند» 
(ا. م. دياكونوف: «تاريخ ماد»، ترجمه كريم كشاورز، انتشارات علمي و فرهنگي، ۱۳۸۰، ص ۱۴۲، سطرهاي ۵ تا ۹، و يادداشت هاي ۱۲ تا ۱۷ ص ۸۲-۴۸۱).
شايان توجه است كه دياكونوف، پژوهشگر روس، در بخش مربوط به "ماد" تاريخ ايران كمبريج (۱۹۸۵، ص ۴۲)، كه سی سال پس از كتاب تاريخ ماد او منتشر شده است، همچنان و به تأكید، به آریایی بودن مادها تصريح كرده است:
It is pretty certain that pastoral tribes with subsidiary agriculture who created the archeological Srubnya(Kurgan) and Andorovo cultures of steppes of Eastern Europe, Kazakhistan, and Soviet Central Asia in the ۲nd millennium B.C. were the direct precursors of the Scythians and the Sacae, i.e. of the “Eastern” Iranians.  But this means that the division of the tribes speaking Indo-Iranian (Aryan), into Indo-Aryan and Iranians, must have antedates the creation of these two archeological cultures.  It also means that the ancestors of the speakers of Indo-Aryan and “Western” Iranian idioms(Median, Persian and Parthian) must have reached the south-western part of Central Asia and Easter Iran already earlier, by the end of the ۳rd or the beginning of the ۲nd millennium B.C.  During the ۲nd millennium a considerable part of the population of the Iranian Plateu must already have spoken Indo-Iranian languages, perhaps even Old Iranian languages.
.
(= تا حدی مسلم است كه قبایل دام دار دارای [اقتصاد] فرعی كشاورزی،  كه فرهنگ های باستان شناختی سروبنیا (كورگان) و آندرونووی دشت های اروپای شرقی، قزاقستان و آسیای میانه شوروی [سابق] را در هزاره دوم پ.م. پدید آوردند، پیشروان مستقیم سكیث ها و سكاها، یعنی ایرانیان شرقی بودند. اما این بدان معنا است كه انشعاب قبایل هندوایرانی (آریایی) زبان به هندوآریایی و ایرانی، می‌باید پیش از پیدایش این دو فرهنگ باستان شناختی رخ داده باشد. این باز بدان معناست كه نیاكان گویندگان زبان هندوآریایی و گویش های ایرانی غربی (مادی، پارسی و پارتی) می‌باید زمانی زودتر، در پایان هزاره سوم پ.م. یا آغاز هزاره دوم پ.م. به بخش جنوب غربی آسیای مركزی و ایران شرقی رسیده باشند. در طی هزاره دوم پ.م. بخش عمده ای از جمعیت نجد ایران لابد به زبان های هندوایرانی، و شاید حتا به زبان های ایرانی باستان، سخن می گفته اند.)
وجود قومی آریایی به نام ماد ساخته و پرداخته مورخان ایرانی دوران پهلوی نیست بل كه حقیقتی است مبتنی بر اسناد و شواهد معتبر تاریخی و باستان شناختی كه عموم دانشمندان جهان به درستی آن ها اعتقاد دارند. حاكمیت مادهای ایرانی بر غرب ایران، و سپس پیوستن سكاهای ایرانی بدانان، به تدریج عناصر فرهنگی و زبانی و قومی ایرانی را بر این منطقه به طور كامل چیره ساخت. بنابراین در اواسط هزاره اول پیش از میلاد دیگر عناصر زبانی بومی در این بخش از ایران برجای نبوده است و لذا تكاپوی پان ترکیستان برای انكار وجود مادها و ماهیت ایرانی ساكنان غرب و شمال غرب ایران (آذربایجان) راه به جایی نخواهد برد. ایگور دیاكونوف نیز خود بدین نكته به روشنی در کتاب ماد تأكید كرده است: 
از قرن هفتم قبل از میلاد به بعد به تقریب، تمام نام های مادی كه به ما رسیده ریشه واضح ایرانی دارد ... این دلایل برای اثبات این كه زبان مادی (گروه ایرانی) لسان مشترك و همگانی اتحادیه قبایل ماد بوده است، كافی به نظر می رسد (ص ۱۴۴). در سرزمین ماد، از قرن نهم تا هفتم قبل از میلاد، چه از روی اصطلاحات جغرافیایی و چه اسامی خاص، پیش رفت عنصر لسانی ایرانی از مشرق به طرف غرب آشكارا مشهود می باشد (ص ۱۴۵). به موازات توسعه حدود سرزمین ماد در قرن های هفتم و ششم قبل از میلاد دایره انتشار زبان مادی – ایرانی نیز وسیع تر گردیده است و یكی از علامات آن همانا توسعه دامنه نشر اسامی مادی – ایرانی می باشد (ص ۱۴۸). زبان مادی ایرانی ظاهرا زبان مشترك قبایل ماد بوده و ظهور اسكیت ها محتملا وضع زبان مذكور را بیش از پیش استوار ساخت، زیرا كه تقریبا بدون تردید می توان گفت كه اسكیت ها آن زبان را به آسانی می فهمیده اند ... محتملا نفوذ مغان و كیش ایشان در سراسر خاك ماد در عین زمان بسط یافت و زبان مغانْ زبانی ایرانی بود (ص ۲۵۵). زبانی كه مردم عهد باستان مادی می نامیدند به زبان های ایرانی تعلق داشته و از این رهگذر مانند زبان هایی بوده كه اقوام اسكان داده شده و لااقل اكثر اقوام صحرانشین آسیای میانه، كه اكثریت قاطع اخلاف شان اكنون به یكی از زبان های گروه تركی سخن می گویند، بدون استثنا در عهد باستان بدان متكلم بودند (ص ۶۳). از اواسط هزاره اول قبل از میلاد در بخش اعظم پهنه های ایران‌زمین زبان های هندواروپایی (ایرانی) كسب برتری كردند و اقوامی كه متكلم به السنه مزبور بودند بعدها فرهنگ بزرگ ایران را آفریدند ... دانش غرب در عصر حاضر، به درستی متوجه نفوذ ایشان در سرزمین ماد و حركت تدریجی شان از شرق به غرب گشت (۷۳-۷۲).
همچنین در یکی از آخرین کتابهای خود، دیاکونوف به صراحت میگوید:
The Turks, conquering lands which had been inhabited by peoples speaking languages of the Iranian branch of Indo-European (Khorezm, Sogdiana, Bactria, Media, Persia, etc.) took wives from the local population and merged with it, both culturally and – in many parts of this territory – also linguistically.  
(The Paths of History – Igor M. Diakonoff, Contributor Geoffery Alan Hosking, Published in the year ۱۹۹۹, Cambridge University Press, pg ۸۸)
در جمله بالا دیاکونوف به صراحت مادها را ایرانی میداند و سرازیر شدن ترکها مال دوران بسیار پس از مادها ذکر کرده است.
و در نهایت بهتر است از خود زندگینامه دیاکونوف که آخرین اثر وی است و در دوران پس از شوروی نوشته شده است نگاه کنیم.  زیرا در این دوران دیگر سیاستهای خلق سازی شوروی در کار نبود و دیاکونوف هم به صراحت نظر خود را درباره کتاب ماد خودش مینویسد:
http://uni-persona.srcc.msu.su/site/authors/djakonov/posl_gl.htm
I.M. Dyakonoff. (۱۹۱۵- ۱۹۹۹)
Publisher: (European House), Sankt Petersburg, Russia, ۱۹۹۵
۷۰۰ copies
ISBN – n/a
در صفحه ۷۳۰ و ۷۳۱ این کتاب به قلم خودش دیاکونوف که به انگلیسی نیز در زیر ترجمه شده است:
The book of memoirs
Last Chapter (After the war)
pp ۷۳۰ - ۷۳۱ 
But Hermitage salary alone was not enough for living, even combined with what Nina earned, and I, following to an advice from a pupil of my brother Misha, Lesha Brstanicky, [signed a contract and] agreed to write "History of the Media" for Azerbaijan. 
All they searched for more aristocratic and more ancient ancestors, and Azerbaijanis hoped, that Medes were their ancient ancestors.
 
The staff of Institute of history of Azerbaijan resembled me a good panopticon. All members had appropriate social origin and were party members (or so it was considered); few could hardly talk Persian, but basically all were occupied by mutual eating (office politics - AB). Characteristic feature: once, when we had a party (a banquet) in my honor at the Institute director’ apartment (who, if I am not wrong, was commissioned from a railway related-job), I was amazed by fact that in this society consisted solely of Communist party members, there were no women. Even the mistress of the house appeared only once about four o'clock in the morning and has drunk a toast for our health with a liqueur glass, standing at the doors.
 
The majority of employees of the Institute had very distant relation to science. Among other guests were my friend Lenja Bretanitsky (which, however, worked at other institute), certain complacent and wise old man, who according to rumors, was a red agent during Musavatists time, one bearer of hero of Soviet Union medal, arabist, who later become famous after publication of one scientific historical medieval, either Arabic, or Persian manuscript, from which all quotes about Armenians were removed completely; besides that there were couple of mediocre archeologists; the rest were [Communist] party activists, who were commissioned to scientific front.
Shortly before that celebrations of a series of anniversaries of great poets of the USSR people started. Before the war a celebration of Armenian epos hero of David of Sassoon anniversary took place (epos’ date was unknown, though). I caught only the end of the celebrations in ۱۹۳۹ while participating in the expedition, excavating Karmir Blur [in Armenia]. And it was planned an anniversary of the great poet Nizami celebration in Azerbaijan. There were slight problems with Nizami - first of all he was not Azeri but Persian (Iranian) poet, and though he lived in presently Azerbaijani city of Ganja, which, like many cities in the region, had Iranian population in Middle Ages.  Second, according to the ritual, it was required to place a portrait of the poet on a prominent place, and whole building in one of the central areas of Baku was allocated for a museum of the paintings illustrating Nizami poems. 
Problem was that the Koran strictly forbids any images of alive essences, and nor a Nizami portrait, neither paintings illustrating his poems never existed at all. 
So Nizami portrait and paintings illustrating his poems were ordered three months before celebrations start.  The portrait has been delivered to the house of Azerbaijan Communist party first secretary Bagirov, local Stalin. He called a Middle Ages specialist from the Institute of History, drew down a cover from the portrait and asked: 
- Is it close to original? 
- Who is the original? - the expert has shy mumbled. Bagirov has reddened from anger. 
- Nizami! 
- You see, - the expert told, - they have not created portraits in Middle Ages in the East...
All the same, the portrait occupied a central place in gallery. It was very difficult to imagine more ugly collection of ugly, botched work, than that which was collected on a museum floor for the anniversary. 
I could not prove to Azeris, that Medes were their ancestors, because, after all, it was not so. But I wrote "History of the Media", big, detailed work.   Meanwhile, according to the USSR law a person could not have more than one job, so I was forced to leave (without a regret) Azerbaijan Academy of sciences, and, alas, the Hermitage, with its scanty earnings. For some period I worked at Leningrad’s office of History museum… 
نتیجه بخش بالا اینست:
دیاکونوف در آخرین کتابش (زندگینامه) میگوید که آکادمی علوم آذربایجان او را استخدام کرد که کتاب تاریخ مادر (همان که کریم کشاورز به فارسی ترجمه کرده است) را تالیف کند.  دیاکونوف به صراحت میگوید: " یک ایراد بنیادی در این سالگرد نظامی وجود داشت.  اول اینکه نظامی گنجوی آذربایجانی نبود بلکه شاعر پارسی(ایرانی) بود، و هرچند در شهر گنجه در آذربایجان میزیست ولی در آن زمان مانند بسیاری از شهرهای آن منطقه، مردمان آنجا ایرانی‌تبار بودند... من نتوانستم برای آذربایجانیها ثابت کنم که مادها نیاکان آنها هستند.  بلاخره حقیقت قابل تغییر نیست.  ولی من کتاب تاریخ ماد را نوشتم...  ».
 (دیاکانوف-کتاب یادداشتهای زندگی-صفحه ۷۳۰-۷۳۱)
*پس این هم از دیاکونوف که به صراحت میگوید مردمان شهرنشین مسلمان آن دوران، ایرانی-تبار بودند و البته این موضوع از کتاب نزهت المجالس، اظهر من الشمس است (زیرا حداقل ۱۱۴+ شاعر اغلب بدون ربط به دیار همگی رباعی (یعنی شعر) مردمی فارسی سروده اند ولی حتی یک بیت از زبان ترکی در آن دوران وجود ندارد)...چنانکهنیز  ملاحظه میکنید کتابی که در ایران چاپ شد(ترجمه کریم کشاورز و با وجود کهنه بودن نسبت به آثار دیگر دیاکونوف)، باز هم ایرانی-تبار بودن مادها را به صراحت گفته است، ولی در آن زمان شوروی دشمن ایران بود و سعی میکرد که این را کمرنگ کند.. اما پس فروپاشی شوروی، دیاکونوف نیز بارها بر ایرانی بودن مادها تاکید کرده است همانطور که در کتاب ماد هم به این موضوع به طور صریح اشاره کرده است (با وجود فشار شوروی و سیاسی بودن منابع شوروی.. در ویکیپیدا انگلیسی اصولاً منابع شوروی را سیاسی-شده میدانند و استفاده چندانی ندارد).  
*دیگر اوپر بود که مال ۱۵۰ سال پیش است و در آن زمان، سه خانواده زبانی بود:سامی و هندوروپایی و.. و هرچه غیر این بود را تقریبا تورانی میگفتند: (شامل درویدیان و آلتایی و اورالی و استرالیایی و زبانهای سیبری و گرجستانی و زبانهای قفقازی غیره).. امروز خانواده تورانی وجود ندارد و زبان ایلامی (که اوپر اشتباهی آن را مادی پنداشته بود) تنها شاید به زبانهای دراویدی در هند وابسته کنند.   ضمن اینکه ایلامیان هم هیچ ربطی به آذربایجان ندارد.  تنها در این میان مادها بودند که به آذربایجان ربط داشتند (نه سومریان و ایلامیان) و مادها هم به صراحت در تمامی منابع امروزی جزو اقوام ایرانی-تبار حساب میشوند و هیچ جا بحثی در مورد ترک بودن مادها نیست.
*در مورد "توریخی" هم روشن نیست چه ربطی به ترکان آلتایی زبان دارد.  من در این مورد هم نقل قولی از ویکتور شنیرلمن در بالا اوردم.  ویکتور شیلرمان به طور واضح در کتابش میگوید که جمهوری آذربایجان تاریخ را جعل میکند.  همه این فرضیه-ها که ترکان را به آلبانهای قفقاز یا مادها و سکاها و غیره وابسته کنند، جزو این جعلیات است که در نظر محققانی مانند ویکتور شیلرمن نقد شده است. اصولاً شینرلمن،  نویسندگان جمهوری آذربایجان را سیاسی خوانده، منابع موجود جمهوری آذربایجان را جعلی خوانده، و تاریخنویسان آنجا را (یامپولسکی و بونیاو و غیره) را جاعل خوانده است و بنابراین از بحث ما خارج است.  
Shnirelman, V.A.(۲۰۰۱), 'The value of the Past: Myths, Identity and Politics in Transcaucasia', Osaka: National Musuem of Ethnology. 
*ببخشید من حاجیف و کریمی و رضانور و اصلانف و باکو و غیره را نمیشناسم.  ولی نظر دیاکونوف چنانکه میبینید، خیلی روشن است و هیچ جا مادها را غیرآریایی نمیداند.
*این حرف شما هم نیز کاملاً جعل است: " اوپر زبانهای سومری، اکدی و عیلامی را از زبانهای یافثی ) ترک) می‌دانست"  .. زیرا اکدی یک زبان سامی است و زبانهای "یافثی" الزاماً ترکی نیستند چنانکه گرجی را جزو زبانهای یافثی (فرضیه مرده در علم امروز) میدانستند و همچنین زبانهای جنوب هند و غیره.
*در مورد سومریهای جنوب عراق، اصلا سومریان در آذربایجان نبودند و دوم اینکه در تمامی منابع امروزی، سومریها را قومی تک-زبان میدانند و در ویکیپیدا انگلیسی هم همینطور آمده است.  چنانکه مادها را به صراحت در ویکیپیدا انگلیسی ایرانی میدانند.
*زبان یافثی که گرجی و دراویدی و غیره جزو آن بود نیز یک فرضیه مرده است:  
*اول اینکه، در شاهنامه فردوسی، ایران مرزهای متفاوتی داشته است ولی در زمان ساسانیان ایران یعنی از فرات تا جیحجون. مازندران شاهنامه هم یک مناطقه در یمن است وگرنه آمل و ساری همان در بخش دوران ساسانی نام اورده شده اند و بخشی از قلمرو ساسانیان میباشند.   
برای نمونه به بخش داستان انوشیروان نگاه کنیم:
http://ganjoor.net/ferdousi/shahname/anooshirvan/sh۱/
هر آنکس که باشد از ایرانیان-ببندد بدین بارگه برمیان
نباید که آن بوم ویران بود-که در سایهٔ شاه ایران بود
شهنشاه دانندگان را بخواند-سخنهای گیتی سراسر براند
جهان را ببخشید بر چار بهر-وزو نامزد کرد آبادشهر
نخستین خراسان ازو یاد کرد-دل نامداران بدو شاد کرد
دگر بهره زان بد قم و اصفهان-نهاد بزرگان و جای مهان
وزین بهره بود آذرابادگان-که بخشش نهادند آزادگان
وز ارمینیه تا در اردبیل-بپیمود بینادل و بوم گیل
سیوم پارس و اهواز و مرز خزر-ز خاور ورا بود تا باختر
چهارم عراق آمد و بوم روم-چنین پادشاهی و آباد بوم
پس آگاهی آمد به روم و به هند-که شد روی ایران چو رومی پرند
ضمن اینکه کتیبه-های ساسانی بارها قلمرو آنها را ایرانشهر گفته اند.   
در  بخش اسطوره-ای شاهنامه، ما کاری نداریم زیرا پیشدادیان و کیانیان اسطوره هستند و تنها ساسانیان را میتوان بخش تاریخی شاهنامه دانست.  همچنین، شاهنامه به "توران" نیز اشاره میکند ولی کشوری به این نام هرگز وجود ندارد بلکه توران هم لقب یک سرزمین است.  
*میرخوند میگوید: "ایرانشهر از کنار فرات تا جیهون است و وسط آبادانی عالم است." 
(Mīr Khvānd, Muḥammad ibn Khāvandshāh, Tārīkh-i rawz̤at al-ṣafā. Taṣnīf Mīr Muḥammad ibn Sayyid Burhān al-Dīn Khāvand Shāh al-shahīr bi-Mīr Khvānd. Az rū-yi nusakh-i mutaʻaddadah-i muqābilah gardīdah va fihrist-i asāmī va aʻlām va qabāyil va kutub bā chāphā-yi digar mutamāyiz mībāshad.[Tehrān] Markazī-i Khayyām Pīrūz [۱۹۵۹-۶۰])
*حمدالله مستوفی میگوید: 
چند شهر است اندر ایران مرتفع تر از همه
بهتر و سازنده تر از خوشی آب و هوا
گنجه پر گنج در اران صفاهان در عراق
در خراسان مرو و طوس در روم باشد اقسرا
*اما ایرانی-تبار به معنی جغرافی نیست که ما کاری به فردوسی و مستوفی و میرخوند داشته باشیم و ربطی به مرز ایران ندارد. کردهای ترکیه برای نمونه، ایرانی-تبار هستند یا تاجیکهای اوزبکستان.. چنانکه ترکمنهای ایران ولی ترک-تبار هستند و نه ایرانی-تبار.  اما ترکمنهای ایران همان ایرانی به معنی شهروند هستند یا جزو ملت ایران (کشور ایران و مردم کشور ایران)  هستند.   ولی فارسی-زبانان سمرقند ایرانی-تبار (یا ایرانی به معنی قومی) هستند اما جزو کشور ایران نیستند و بنابراین ملیت ایرانی (شهروندی) ندارند بلکه قومیت ایرانی دارند.   اقوام کهن ایرانی-تبار هم هستند: پارسیان باستان و مادها و سغدیها و خوارزمیان و پارثها و سکاها و باختریها و غیره.اقوام ایرانی-تبار امروزی هم الزاماً نباید ساکن کشور امروز ایران باشند.  همانطور که ایغورها و کازاخکها و قرقیزها هم جزو ترک-تباران حساب میشوند ولی الزاما در کشوری به نام ترکستان یا ترکیه نیستند.  
*تحقیقات شخصی در ویکیپیدا غیرممنوع است.  من معنی دقیق ایرانی-تبا را از ریچار فرای میاورم.  ریچارد فرای - مردم ایران:
*معنی اول که همان ایرانی-تبار است:
In the following discussion of “Iranian peoples,” the term “Iranian” may be understood in two ways. It is, first of all, a linguistic classification, intended to designate any society which inherited or adopted, and transmitted, an Iranian language. The set of Iranian-speaking peoples is thus considered a kind of unity, in spite of their distinct lineage identities plus all the factors which may havefurther differentiated any one group’s sense of self. These include: (۱) divergent specializations in economic organization, environmental adaptation, and other aspects of material culture, emergent differences in oral traditions and folkways; (۲) hand in hand with the preceding: different conditioning by already established populations encountered in the area of settlement or absorbed in the course of migrations; (۳) further conditioning by the later introduction of non-Iranian-speaking populations. These factors, fostering some degree of diversity within a region’s society, may have worked toward distinctions in dialect, social organization, law, religion, and other aspects of culture. The management of marked regional diversity, in the absence of an established political infrastructure, would have been especially challenging to the earliest efforts at a real hegemony by the Medes and the Persians.
*معنی دوم که همان شهروند ایران است:
Secondly and inevitably, “Iranian” also acquires the broader sense of “[a people] resident on the Iranianplateau,” since the ethnicity of various peoples who are only briefly mentioned in historical sources often is not definitely known. In qualification of the first point, difference in language is not viewed as necessarily a barrier to community cohesion and communications.
زمانیکه ما در رابطه با دوران خاقانی حرف میزنیم، منظور از ایرانی یعنی ایرانی-تبار و نه شهروند کشوری به نام ایران.  همینطور زمانیکه زردشت یا کورش یا بابک خرمدین یا بیرونی (که زبان قومیش را به صراحت خوارزمی معرفی کرده است و دانشنامه چاپ اسلام (لیدن) او را ایرانی میداند) را ایرانی معرفی میکنیم، منظور ایرانی-تبار است. و زمانیکه تعریف ایرانی/ایرانی-تبار میکنیم، همان تعریف اولی ریچار فرای است و نه تحقیقات شخصی شما در مورد جغرافیای شاهنامه فردوسی.  همانطور که اگر من بخواهم جغرافیای ایران را بنابر ایران/ایرانشهر ساسانی یا مستوفی و میرخوند تعریف کنم، یک تحقیقات دست اول است.  برای نمونه سغدیها که در شاهنامه بهشان اشاره شده است، یک قوم ایرانی هستند اما در بخش اسطوره-ای شاهنامه، کشور سغد نامیده شده است.  تورانیان شاهنامه هم همه در واقع جزو اقوام ایرانی-تبار هستند و این از نامهای ایرانی آنها روشن است (در اوستا نیز نام تورانیان همه و یکسره ایرانی است و نه ترکی-آلتایی).  چنانکه ترکمنها که جزو اقوام ترک-تبار هستند، امروز در ایران هستند و نه در ترکیه و اگر کسی ترکمنها را ترک-تبار معرفی کیند، منظورش کشور ترکیه نیست.   "آذربایجانی" هم در آن دوران هرگز به قومی اطلاق نمیشده است.  شما نتوانستید سندی بیاورید که خاقانی را "ترک" معرفی کند و حتی اگر چنین سندی از یک کتاب نامحققانه هم پیدا شود (یعنی کسی تخصصش خاقانی-شناسی نیست)، در مقابل دانشنامه-های معتبر و خصوصی مانند ایرانیکا و دانشنامه اسلام، وزنی ندارند ..زیرا ویکیپیدا بر اساس وزن منابع حرف میزند.  حال ایرانی-تبار نوشتم زیرا این منابع پارسی گفته اند و پارسی هم جزو ایرانی-تبار است یا حتی در دوران اسلامی، برابر هم بکار رفته اند (عجم و فرس و ایرانی-تبار و غیره..).  در زبان فارسی بیشتر ایرانی-تبار کاربرد دارد و این واژه فراگیرتر است.   چچنهای روسیه شهروند روسی هستند ولی قومیت روسی ندارند یا کردهای ترکیه، قومیت ایرانی-تبار دارند ولی از لحاظ شهروندی، همان "ترکیه-ای" یا "ترک" (شهروند ترکیه) حساب میشوند.
پس زمانیکه بحث هزار سال پیش یا هشتصد سال پیش است، منظور از ایرانی-تبار یعنی گویشوران زبانهای ایرانی:
http://www.britannica.com/EBchecked/topic/۲۹۳۵۷۷/Iranian-languages
و نه شهروند کشور ایران.  برای همین "ایرانی" ننوشتم که مطلب خلط نشود بلکه "ایرانی-تبار" نوشتم.  اصولاً این نوع کاربرد واژگان خیلی هم دقیق است و برای نمونه ترکمن ایران،  ایران-شهروندی هست ولی فارسی-زبان سمرقند یا کردزبان ترکیه، ایرانی-تبار است.   ضمن اینکه خاقانی نیز  ممدوح خود را پادشاه ایران/عجم میداند و خود را به لقب "حسان عجم" (یعنی حسان پارسیان) صدا کرده است.  زیرا واژه دیگری برای ایرانی-تبار همان عجم بوده است که خود ایرانیان نیز آن را اقتباس کردند و واژه دیگری برای ایرانی-تبار که ترکان بکار میبردند همان تات/تاجیک است. ما هم در رابطه با جغرافی شاهنامه(آنهم در دوران اسطوره-ای) حرف نمیزینم بلکه داریم درباره قوم ایرانی حرف میزنیم که معنی دقیق آن را نیز ریچار فرای آورده است که هیچ شبهه باقی نماند.  
در هر حال ، هیچ جا سندی معتبری هموزن دانشنامه اسلام (چاپ لیدن) و دانشنامه ایرانیکا و غیره وجود ندارد که خاقانی را "ترک" پندارد.  زیرا در آن زمان ترکمنان (اغوزان) هنوز شهرنشین نبودند و فرهنگ خاقانی شروانی اصولاً ربطی به تمدن ترکان ندارد.  هم زبانش فارسی است و هم مفاهیمش از شاهنامه و فرهنگ ایرانیان قفقاز است.   
اگر مادها ترک بودند و نه ایرانی، حرف شما شاید درست میبود.  ولی مادها را تمامی اسناد معتبر و جهانی امروزی ایرانی میدانند و هیچکس آنها را ترک نمیداند.  امیدوارم نظرهای دیاکونوف از چهار کتابی که بهش اشاره شد را مطالعه فرمایید و اگر نیازی هست، منابعی که ایرانی-تبار بودن مادها را تصریح میکنند، فراوان است.  در مورد روند ترکزبان شدن آذربایجان، کسی در ویکیپیدا حاجیف و اصلانف و زهتابی و رضانور و غیره را جدی نمیگرد.  من محققان برجسته جهانی را اوردم که به طور واضح حرفشان برای ویکیپیدا معتبر است و دوباره اینجا تکرار میشود:
According to C.E. Bosworth
"The eastern Caucasus came under Saljuq control in the middle years of the ۵th/۱۱th century, and in ca. ۴۶۸/۱۰۷۵-۵۶ Sultan Alp Arslān sent his slave commander ʿEmād-al-dīn Savtigin as governor of Azerbaijan and Arrān, displacing the last Shaddadids. From this period begins the increasing Turkicization of Arrān, under the Saljuqs and then under the line of Eldigüzid or Ildeñizid Atabegs, who had to defend eastern Transcaucasia against the attacks of the resurgent Georgian kings. The influx of Oghuz and other Türkmens was accentuated by the Mongol invasions. Bardaʿa had never revived fully after the Rūs sacking, and is little mentioned in the sources."(C.E. Bsowrth, Arran in Encyclopedia Iranica)
Rybakov: "Speaking of the Azerbaijan culture originating at that time, in the XIV-XV cc., one must bear in mind, first of all, literature and other parts of culture organically connected with the language. As for the material culture, it remained traditional even after the Turkicization of the local population. However, the presence of a massive layer of Iranians that took part in the formation of the Azerbaijani ethnos, have imposed its imprint, primarily on the lexicon of the Azerbaijani language which contains a great number of Iranian and Arabic words. The latter entered both the Azerbaijani and the Turkish language mainly through the Iranian intermediary. Having become independent, the Azerbaijani culture retained close connections with the Iranian and Arab cultures. They were reinforced by common religion and common cultural-historical traditions.”[ "“History of the East” (“Transcaucasia in XI-XV centuries” in Rostislav Borisovich Rybakov (editor), History of the East. ۶ volumes. v. ۲. “East during the Middle Ages: Chapter V., ۲۰۰۲. – ISBN ۵-۰۲-۰۱۷۷۱۱-۳. http://gumilevica.kulichki.com/HE۲/he۲۵۱۰.htm )".
According to Fridrik Thordarson:
)Iranian influence on Caucasian languages. There is general agreement that Iranian languages predominated in Azerbaijan from the ۱st millennium b.c. until the advent of the Turks in a.d. the ۱۱th century (see Menges, pp. ۴۱-۴۲; Camb. Hist. Iran IV, pp. ۲۲۶-۲۸, and VI, pp. ۹۵۰-۵۲). The process of Turkicization was essentially complete by the beginning of the ۱۶th century, and today Iranian languages are spoken in only a few scattered settlements in the area.(
(Fridrick Thordarson, “Caucasus and Iran” in Encyclopedia Iranica)
According to W.B. Henning:
)It is generally agreed and indeed not subject to serious doubt that before the advent of the Turks, Iranian languages were spoken here in Azerbaijan and Zanjan, as elsewhere in Persia( (The Ancient Language of Azerbaijan,” TPS, ۱۹۵۴-۵۵.)
Tadeusz Swietchowski, Russian Azerbaijan, ۱۹۰۵-۱۹۲۰: The Shaping of a National Identity in a Muslim Community, Cambridge University Press, ۱۹۸۵ :
"Azerbaijan maintained its national character after its conquest by the Arabs in the mid-seventh century a.d. and its subsequent conversion to Islam. At this time it became a province in the early Muslim empire. Only in the ۱۱th century, when Oghuz Turkic tribes under the Seljuk dynasty entered the country, did Azerbaijan acquire a significant number of Turkic inhabitants. The original Persian population became fused with the Turks, and gradually the Persian language was supplanted by a Turkic dialect that evolved into the distinct Azeri language. The process of Turkification was long and complex, sustained by successive waves of incoming nomads from Central Asia"
(V. Minorsky, Studies in Caucasian history, Cambridge University Press, ۱۹۵۷, pg ۱۱۲):
"The original sedentary population of Azarbayjan consisted of a mass of peasants and at the time of the Arab conquest was compromised under the semi-contemptuous term of Uluj ("non-Arab")-somewhat similar to the raya (*ri’aya) of the Ottoman empire. The only arms of this peaceful rustic population were slings, see Tabari, II, ۱۳۷۹-۸۹. They spoke a number of dialects (Adhari(Azari), Talishi) of which even now there remains some islets surviving amidst the Turkish speaking population. It was this basic population on which Babak leaned in his revolt against the caliphate."
Olivier Roy. “The new Central Asia”, I.B. Tauris, ۲۰۰۷. Pp ۷: "The mass of the Oghuz Turkic tribes who crossed the Amu Darya towards the west left the Iranian plateau, which remained Persian, and established themselves more to the west, in Anatolia. Here they divided into Ottomans, who were Sunni and settled, and Turkmens, who were nomads and in part Shiite (or, rather, Alevi). The latter were to keep the name “Turkmen” for a long time: from the ۱۳th century onwards they “Turkised” the Iranian populations of Azerbaijan (who spoke west Iranian languages such as Tat, which is still found in residual forms), thus creating a new identity based on Shiism and the use of Turkish. These are the people today known as Azeris."
Professor Peter Golden has written one the most comprehensive book on Turkic people called An Introduction to the History of the Turkic Peoples (Peter B. Golden. Otto Harrasowitz, ۱۹۹۲). pg ۳۸۶:{ "Turkic penetration probably began in the Hunnic era and its aftermath. Steady pressure from Turkic nomads was typical of the Khazar era, although there are no unambiguous references to permanent settlements. These most certainly occurred with the arrival of the Oguz in the ۱۱th century. The Turkicization of much of Azarbayjan, according to Soviet scholars, was completed largely during the Ilxanid period if not by late Seljuk times. Sumer, placing a slightly different emphasis on the data (more correct in my view), posts three periods which Turkicization took place: Seljuk, Mongol and Post-Mongol (Qara Qoyunlu, Aq Qoyunlu and Safavid). In the first two, Oguz Turkic tribes advanced or were driven to the western frontiers (Anatolia) and Northern Azarbaijan (Arran, the Mugan steppe). In the last period, the Turkic elements in Iran (derived from Oguz, with lesser admixture of Uygur, Qipchaq, Qaluq and other Turks brought to Iran during the Chinggisid era, as well as Turkicized Mongols) were joined now by Anatolian Turks migrating back to Iran. This marked the final stage of Turkicization. Although there is some evidence for the presence of Qipchaqs among the Turkic tribes coming to this region, there is little doubt that the critical mass which brought about this linguistic shift was provided by the same Oguz-Turkmen tribes that had come to Anatolia. The Azeris of today are an overwhelmingly sedentary, detribalized people. Anthropologically, they are little distinguished from the Iranian neighbors." 
هر زمان شما ده ها دانشمند نامدار جهانی و زنده و امروزی (در دانشگاه های معتبر امروز جهان) را اوردید که بگویند ترکان هفت هزار سال در آذربایجان تاریخ دارند، ما هم ناچاریم حرف آنها را در ویکیپیدا درج کنیم.   تا آن دوران، کسی نمیاید به حرف حاجیف/اصلانف در مقابل بورورث و گلدن استناد کند.  پس نام اوردن این چنین افرادی و سپس آن را آمیختن با اوپرت ۱۵۰ سال پیش یا دیاکونوف روسی (که خلاف نظر شما را میزند) رهگشا نخواهد بود.   همین الان هم ثابت شد که تنها نام حسابی در میان منابع شما (دیاکونوف) هیچ جا مادها را ترک نگفته است، و مادها را به صراحت ایرانی-تبار دانسته است و به صراحت میگوید که مردمان مسلمان شهرنشین قفقاز ایرانی-تبار بودند.    امروز هم همه جا مادها را جزو اقوام ایرانی-تبار میدانند و نه ترک-تبار.  تعریف اقوام ایرانی-تبار هم داده شد (یک تعریف زبانی-فرهنگی و نه تعریف جغرافیایی برای دوران هزارسال پیش و امروز هم برای نمونه، استیهای قفقاز یا تالشها/کردهی قفقاز جزو اقوم ایرانی-تبار هستند ولی ایرانی-شهروندی (شهروند ایران) نیستند)"..اما در مورد هشتصدسال پیش، اصولاً واژهء ایرانی به معنای ایرانی-تبار هست که اعراب آن را به طور کلی عجم/فرس میگویند و ترکان هم آن را تات/تاجیک.. و ما کاری با کشور و مرز سرزمین ایران نداریم.  بلکه ایرانی-تبار یک واژه فرهنگی-زبانی هست مانند ترک-تبار یا سامی یا ژرمنیک یا اسلاویک و ایندیک و ساینیک و غیره.
--Khodabandeh14 (بحث) ‏۱ ژوئن ۲۰۱۱، ساعت ۰۰:۵۰ (UTC)
در مقالهء ریچارد فرای هم که بهش استناد کردم، نیاکان مردم آذربایجان را اغلب ایرانی-زبانانی میداند که بنابر تغییر زبان، امروز ترکی تکلم میکنند:
The Turkish speakers of Azerbaijan are mainly descended from the earlier Iranian speakers, several pockets of whom still exist in the region.
در هر حال، چند منبع دیگر دوباره تکرار میشود..
دیاکونوف در مورد جمعیت آن دوران (خاقانی):
which, like many cities in the region, had Iranian population in Middle Ages. 
The most significant merit of Nozhat al-majāles, as regards the history of Persian literature, is that it embraces the works of some ۱۱۵ poets from the northwestern Iran (Arrān, Šarvān, Azerbaijan; including ۲۴ poets from Ganja alone), where, due to the change of language, the heritage of Persian literature in that region has almost entirely vanished.
Nozhat al-mājales is thus a mirror of the social conditions at the time, reflecting the full spread of Persian language and the culture of Iran throughout that region, clearly evidenced by the common use of spoken idioms in poems as well as the professions of the some of the poets (see below). The influence of the northwestern Pahlavi language, for example, which had been the spoken dialect of the region, is clearly observed in the poems contained in this anthology.
In contrast to poets from other parts of Persia, who mostly belonged to higher echelons of society such as scholars, bureaucrats, and secretaries, a good number of poets in the northwestern areas rose from among the common people with working class backgrounds, and they frequently used colloquial expressions in their poetry. They are referred to as water carrier (saqqāʾ), sparrow dealer (ʿoṣfori), saddler (sarrāj), bodyguard (jāndār), oculist (kaḥḥāl), blanket maker (leḥāfi), etc., which illustrates the overall use of Persian in that region. 
پس این کسی ادعا کند که "مادها ترک بودند پس خاقانی ترک " در واقع حرفیست که لازم به پاسخ نداشت زیرا نه مادها ترک بودند و نه هیچ دلیل وجود دارد که خاقانی را ترک پنداریم (ضمن اینکه در اشعارش "ترکانه" را در مقابل "ادب" بکار برده است و کسی که ترک باشد،این کار را میکند و در آن زمان مردمان شروان ایرانی-تبار بودند).  . بحث ایلامیان و سومریان که نیز ربطی به این بحث ندارد و زبانها مستقل از خانواده زبانهای آلتایی حساب میشود.  تازه این دو گروه هم ربطی به آذربایجان ندارد یکی مال جنوب عراق است و دیگری مال خوزستان. --Khodabandeh14 (بحث) ‏۱ ژوئن ۲۰۱۱، ساعت ۰۳:۲۴ (UTC)
replies: text: کاربر ابراهیمی توجه بفرمایند که کاربرد تعابیری مثل رژیم شووینیستی پهلوی ، جایی در دانشنامه ویکی پدیا ندارد : (این جا را بخوانید :ویکی‌پدیا منبر نیست) با سپاس --Alborz Fallah (بحث) ‏۱ ژوئن ۲۰۱۱، ساعت ۱۵:۰۶ (UTC)
thread_title:  تذکر به جناب خدابنده 

message: جناب ابراهیمی
اوپر مال ۱۵۰ سال پیش است و تنها در آن زمان، انتظار بود که زبان سوم در پرسپولیس که هنوز خوانا نشده بود، یعنی همان زبان ایلامی، وابسته به گروه فرضی تورانی داشته است (یعنی زبانهای غیرهندواروپایی و غیرسامی).. امروز چیزی به نام زبان تورانی وجود ندارد.  همین الان شما بروید چه ویکیپیدا انگلیسی و چه ویکیپیدا ترکیه و چه بریتنیکا به طور واضح مادها را غیرترک و ایرانی میدانند.    امروز تمامی منابع، مادها را ایرانی میدانند.  ایرانی در آن زمان هم یعنی ایرانی‌تبار.. مردمانی که به زبان‌های خانواده‌ی ایرانی سخن میگویند.  امروز هم معنای قومی ایرانی همان است و مردمان تالش آران یا کردهای ترکیه هم جزو قوم ایرانی‌تبار هستند چنانکه ترکمن‌های ایران یا قرقیزهای قرقیزستان هم جزو اقوام ترک‌تبار شمرده میشوند.  دانشنامه‌ی بریتنیکا و ایرانیکا و اسلام چاپ لیدن هم به طور واضح خاقانی را پارسی دانسته است و پارسی هم جزو اقوام ایرانی‌تبار است. منظور از ایرانی-تبار یعنی قومیت ایرانی و نه شهروندان ایران (که برای نمونه عربهای آن از لحاظ شهروندی ایرانی هستند ولی تبارشان سامی است).
اسنادی که هم اوردید یا مال صد و پنجاه سال پیش هستند مانند اوپرت یا آنها را دقیق نخواندید.  ضمن اینکه دیاکونوف خود یک سند کهنه است و امروز اسناد نوین آمده است، به طوار واضح میگوید:  مابقی آنچه از وبلاگها و غیره اوردید، یعنی حاجیف و شمس الدین خلیل‌اف و رضانور و کریمی و اصلانف (بیچاره گوکاسویان که اصلانف روشن نیست حرفش را چگونه جعل کرده است زیرا هرچه تحقیق در رابطه با زبان ارمنی انجام شده است، چنین چیزی نمیگوید) چند کتاب چاپ باکو  بدرد هیچ کارگاه علمی نمیخورند.  
ما در ویکیپیدا تحقیقات دست‌اول نمیکنیم.  
خاقانی و قطران تبریزی و بابک خرمدین و غیره هیچکدام ترک نبودند و همگی ایرانی‌زبان و ایرانی‌تبار بودند. از فرهنگ ایرانی‌ همه‌ی اینها روشن است که هیچ وابستگی به ترکان و دده قورقود و غزان و غیره ندارند.   در انگلیسی به این دو گروه جدا از هم میگویند ایرانیک و تورکیک.  
در اینجا از چهار نوشته دیاکونوف استفاده میشود.
«تنها مورد استعمال مجاز اصطلاح آريايي درباره اقوامي است كه در ازمنه باستاني خود، خويشتن را آريا مي ناميدند. هنديان و پارسیان (در اصل روسی) و مادها و اسكيت ها و آلان ها و اقوام ايراني زبان آسياي ميانه خود را آريا مي خواندند» 
(ا. م. دياكونوف: «تاريخ ماد»، ترجمه كريم كشاورز، انتشارات علمي و فرهنگي، ۱۳۸۰، ص ۱۴۲، سطرهاي ۵ تا ۹، و يادداشت هاي ۱۲ تا ۱۷ ص ۸۲-۴۸۱).
شايان توجه است كه دياكونوف، پژوهشگر روس، در بخش مربوط به "ماد" تاريخ ايران كمبريج (۱۹۸۵، ص ۴۲)، كه سی سال پس از كتاب تاريخ ماد او منتشر شده است، همچنان و به تأكید، به آریایی بودن مادها تصريح كرده است:
It is pretty certain that pastoral tribes with subsidiary agriculture who created the archeological Srubnya(Kurgan) and Andorovo cultures of steppes of Eastern Europe, Kazakhistan, and Soviet Central Asia in the ۲nd millennium B.C. were the direct precursors of the Scythians and the Sacae, i.e. of the “Eastern” Iranians.  But this means that the division of the tribes speaking Indo-Iranian (Aryan), into Indo-Aryan and Iranians, must have antedates the creation of these two archeological cultures.  It also means that the ancestors of the speakers of Indo-Aryan and “Western” Iranian idioms(Median, Persian and Parthian) must have reached the south-western part of Central Asia and Easter Iran already earlier, by the end of the ۳rd or the beginning of the ۲nd millennium B.C.  During the ۲nd millennium a considerable part of the population of the Iranian Plateu must already have spoken Indo-Iranian languages, perhaps even Old Iranian languages.
.
(= تا حدی مسلم است كه قبایل دام دار دارای [اقتصاد] فرعی كشاورزی،  كه فرهنگ های باستان شناختی سروبنیا (كورگان) و آندرونووی دشت های اروپای شرقی، قزاقستان و آسیای میانه شوروی [سابق] را در هزاره دوم پ.م. پدید آوردند، پیشروان مستقیم سكیث ها و سكاها، یعنی ایرانیان شرقی بودند. اما این بدان معنا است كه انشعاب قبایل هندوایرانی (آریایی) زبان به هندوآریایی و ایرانی، می‌باید پیش از پیدایش این دو فرهنگ باستان شناختی رخ داده باشد. این باز بدان معناست كه نیاكان گویندگان زبان هندوآریایی و گویش های ایرانی غربی (مادی، پارسی و پارتی) می‌باید زمانی زودتر، در پایان هزاره سوم پ.م. یا آغاز هزاره دوم پ.م. به بخش جنوب غربی آسیای مركزی و ایران شرقی رسیده باشند. در طی هزاره دوم پ.م. بخش عمده ای از جمعیت نجد ایران لابد به زبان های هندوایرانی، و شاید حتا به زبان های ایرانی باستان، سخن می گفته اند.)
وجود قومی آریایی به نام ماد ساخته و پرداخته مورخان ایرانی دوران پهلوی نیست بل كه حقیقتی است مبتنی بر اسناد و شواهد معتبر تاریخی و باستان شناختی كه عموم دانشمندان جهان به درستی آن ها اعتقاد دارند. حاكمیت مادهای ایرانی بر غرب ایران، و سپس پیوستن سكاهای ایرانی بدانان، به تدریج عناصر فرهنگی و زبانی و قومی ایرانی را بر این منطقه به طور كامل چیره ساخت. بنابراین در اواسط هزاره اول پیش از میلاد دیگر عناصر زبانی بومی در این بخش از ایران برجای نبوده است و لذا تكاپوی پان ترکیستان برای انكار وجود مادها و ماهیت ایرانی ساكنان غرب و شمال غرب ایران (آذربایجان) راه به جایی نخواهد برد. ایگور دیاكونوف نیز خود بدین نكته به روشنی در کتاب ماد تأكید كرده است: 
از قرن هفتم قبل از میلاد به بعد به تقریب، تمام نام های مادی كه به ما رسیده ریشه واضح ایرانی دارد ... این دلایل برای اثبات این كه زبان مادی (گروه ایرانی) لسان مشترك و همگانی اتحادیه قبایل ماد بوده است، كافی به نظر می رسد (ص ۱۴۴). در سرزمین ماد، از قرن نهم تا هفتم قبل از میلاد، چه از روی اصطلاحات جغرافیایی و چه اسامی خاص، پیش رفت عنصر لسانی ایرانی از مشرق به طرف غرب آشكارا مشهود می باشد (ص ۱۴۵). به موازات توسعه حدود سرزمین ماد در قرن های هفتم و ششم قبل از میلاد دایره انتشار زبان مادی – ایرانی نیز وسیع تر گردیده است و یكی از علامات آن همانا توسعه دامنه نشر اسامی مادی – ایرانی می باشد (ص ۱۴۸). زبان مادی ایرانی ظاهرا زبان مشترك قبایل ماد بوده و ظهور اسكیت ها محتملا وضع زبان مذكور را بیش از پیش استوار ساخت، زیرا كه تقریبا بدون تردید می توان گفت كه اسكیت ها آن زبان را به آسانی می فهمیده اند ... محتملا نفوذ مغان و كیش ایشان در سراسر خاك ماد در عین زمان بسط یافت و زبان مغانْ زبانی ایرانی بود (ص ۲۵۵). زبانی كه مردم عهد باستان مادی می نامیدند به زبان های ایرانی تعلق داشته و از این رهگذر مانند زبان هایی بوده كه اقوام اسكان داده شده و لااقل اكثر اقوام صحرانشین آسیای میانه، كه اكثریت قاطع اخلاف شان اكنون به یكی از زبان های گروه تركی سخن می گویند، بدون استثنا در عهد باستان بدان متكلم بودند (ص ۶۳). از اواسط هزاره اول قبل از میلاد در بخش اعظم پهنه های ایران‌زمین زبان های هندواروپایی (ایرانی) كسب برتری كردند و اقوامی كه متكلم به السنه مزبور بودند بعدها فرهنگ بزرگ ایران را آفریدند ... دانش غرب در عصر حاضر، به درستی متوجه نفوذ ایشان در سرزمین ماد و حركت تدریجی شان از شرق به غرب گشت (۷۳-۷۲).
همچنین در یکی از آخرین کتابهای خود، دیاکونوف به صراحت میگوید:
The Turks, conquering lands which had been inhabited by peoples speaking languages of the Iranian branch of Indo-European (Khorezm, Sogdiana, Bactria, Media, Persia, etc.) took wives from the local population and merged with it, both culturally and – in many parts of this territory – also linguistically.  
(The Paths of History – Igor M. Diakonoff, Contributor Geoffery Alan Hosking, Published in the year ۱۹۹۹, Cambridge University Press, pg ۸۸)
در جمله بالا دیاکونوف به صراحت مادها را ایرانی میداند و سرازیر شدن ترکها مال دوران بسیار پس از مادها ذکر کرده است.
و در نهایت بهتر است از خود زندگینامه دیاکونوف که آخرین اثر وی است و در دوران پس از شوروی نوشته شده است نگاه کنیم.  زیرا در این دوران دیگر سیاستهای خلق سازی شوروی در کار نبود و دیاکونوف هم به صراحت نظر خود را درباره کتاب ماد خودش مینویسد:
http://uni-persona.srcc.msu.su/site/authors/djakonov/posl_gl.htm
I.M. Dyakonoff. (۱۹۱۵- ۱۹۹۹)
Publisher: (European House), Sankt Petersburg, Russia, ۱۹۹۵
۷۰۰ copies
ISBN – n/a
در صفحه ۷۳۰ و ۷۳۱ این کتاب به قلم خودش دیاکونوف که به انگلیسی نیز در زیر ترجمه شده است:
The book of memoirs
Last Chapter (After the war)
pp ۷۳۰ - ۷۳۱ 
But Hermitage salary alone was not enough for living, even combined with what Nina earned, and I, following to an advice from a pupil of my brother Misha, Lesha Brstanicky, [signed a contract and] agreed to write "History of the Media" for Azerbaijan. 
All they searched for more aristocratic and more ancient ancestors, and Azerbaijanis hoped, that Medes were their ancient ancestors.
 
The staff of Institute of history of Azerbaijan resembled me a good panopticon. All members had appropriate social origin and were party members (or so it was considered); few could hardly talk Persian, but basically all were occupied by mutual eating (office politics - AB). Characteristic feature: once, when we had a party (a banquet) in my honor at the Institute director’ apartment (who, if I am not wrong, was commissioned from a railway related-job), I was amazed by fact that in this society consisted solely of Communist party members, there were no women. Even the mistress of the house appeared only once about four o'clock in the morning and has drunk a toast for our health with a liqueur glass, standing at the doors.
 
The majority of employees of the Institute had very distant relation to science. Among other guests were my friend Lenja Bretanitsky (which, however, worked at other institute), certain complacent and wise old man, who according to rumors, was a red agent during Musavatists time, one bearer of hero of Soviet Union medal, arabist, who later become famous after publication of one scientific historical medieval, either Arabic, or Persian manuscript, from which all quotes about Armenians were removed completely; besides that there were couple of mediocre archeologists; the rest were [Communist] party activists, who were commissioned to scientific front.
Shortly before that celebrations of a series of anniversaries of great poets of the USSR people started. Before the war a celebration of Armenian epos hero of David of Sassoon anniversary took place (epos’ date was unknown, though). I caught only the end of the celebrations in ۱۹۳۹ while participating in the expedition, excavating Karmir Blur [in Armenia]. And it was planned an anniversary of the great poet Nizami celebration in Azerbaijan. There were slight problems with Nizami - first of all he was not Azeri but Persian (Iranian) poet, and though he lived in presently Azerbaijani city of Ganja, which, like many cities in the region, had Iranian population in Middle Ages.  Second, according to the ritual, it was required to place a portrait of the poet on a prominent place, and whole building in one of the central areas of Baku was allocated for a museum of the paintings illustrating Nizami poems. 
Problem was that the Koran strictly forbids any images of alive essences, and nor a Nizami portrait, neither paintings illustrating his poems never existed at all. 
So Nizami portrait and paintings illustrating his poems were ordered three months before celebrations start.  The portrait has been delivered to the house of Azerbaijan Communist party first secretary Bagirov, local Stalin. He called a Middle Ages specialist from the Institute of History, drew down a cover from the portrait and asked: 
- Is it close to original? 
- Who is the original? - the expert has shy mumbled. Bagirov has reddened from anger. 
- Nizami! 
- You see, - the expert told, - they have not created portraits in Middle Ages in the East...
All the same, the portrait occupied a central place in gallery. It was very difficult to imagine more ugly collection of ugly, botched work, than that which was collected on a museum floor for the anniversary. 
I could not prove to Azeris, that Medes were their ancestors, because, after all, it was not so. But I wrote "History of the Media", big, detailed work.   Meanwhile, according to the USSR law a person could not have more than one job, so I was forced to leave (without a regret) Azerbaijan Academy of sciences, and, alas, the Hermitage, with its scanty earnings. For some period I worked at Leningrad’s office of History museum… 
نتیجه بخش بالا اینست:
دیاکونوف در آخرین کتابش (زندگینامه) میگوید که آکادمی علوم آذربایجان او را استخدام کرد که کتاب تاریخ مادر (همان که کریم کشاورز به فارسی ترجمه کرده است) را تالیف کند.  دیاکونوف به صراحت میگوید: " یک ایراد بنیادی در این سالگرد نظامی وجود داشت.  اول اینکه نظامی گنجوی آذربایجانی نبود بلکه شاعر پارسی(ایرانی) بود، و هرچند در شهر گنجه در آذربایجان میزیست ولی در آن زمان مانند بسیاری از شهرهای آن منطقه، مردمان آنجا ایرانی‌تبار بودند... من نتوانستم برای آذربایجانیها ثابت کنم که مادها نیاکان آنها هستند.  بلاخره حقیقت قابل تغییر نیست.  ولی من کتاب تاریخ ماد را نوشتم...  ».
 (دیاکانوف-کتاب یادداشتهای زندگی-صفحه ۷۳۰-۷۳۱)
*پس این هم از دیاکونوف که به صراحت میگوید مردمان شهرنشین مسلمان آن دوران، ایرانی-تبار بودند و البته این موضوع از کتاب نزهت المجالس، اظهر من الشمس است (زیرا حداقل ۱۱۴+ شاعر اغلب بدون ربط به دیار همگی رباعی (یعنی شعر) مردمی فارسی سروده اند ولی حتی یک بیت از زبان ترکی در آن دوران وجود ندارد)...چنانکهنیز  ملاحظه میکنید کتابی که در ایران چاپ شد(ترجمه کریم کشاورز و با وجود کهنه بودن نسبت به آثار دیگر دیاکونوف)، باز هم ایرانی-تبار بودن مادها را به صراحت گفته است، ولی در آن زمان شوروی دشمن ایران بود و سعی میکرد که این را کمرنگ کند.. اما پس فروپاشی شوروی، دیاکونوف نیز بارها بر ایرانی بودن مادها تاکید کرده است همانطور که در کتاب ماد هم به این موضوع به طور صریح اشاره کرده است (با وجود فشار شوروی و سیاسی بودن منابع شوروی.. در ویکیپیدا انگلیسی اصولاً منابع شوروی را سیاسی-شده میدانند و استفاده چندانی ندارد).  
*دیگر اوپر بود که مال ۱۵۰ سال پیش است و در آن زمان، سه خانواده زبانی بود:سامی و هندوروپایی و.. و هرچه غیر این بود را تقریبا تورانی میگفتند: (شامل درویدیان و آلتایی و اورالی و استرالیایی و زبانهای سیبری و گرجستانی و زبانهای قفقازی غیره).. امروز خانواده تورانی وجود ندارد و زبان ایلامی (که اوپر اشتباهی آن را مادی پنداشته بود) تنها شاید به زبانهای دراویدی در هند وابسته کنند.   ضمن اینکه ایلامیان هم هیچ ربطی به آذربایجان ندارد.  تنها در این میان مادها بودند که به آذربایجان ربط داشتند (نه سومریان و ایلامیان) و مادها هم به صراحت در تمامی منابع امروزی جزو اقوام ایرانی-تبار حساب میشوند و هیچ جا بحثی در مورد ترک بودن مادها نیست.
*در مورد "توریخی" هم روشن نیست چه ربطی به ترکان آلتایی زبان دارد.  من در این مورد هم نقل قولی از ویکتور شنیرلمن در بالا اوردم.  ویکتور شیلرمان به طور واضح در کتابش میگوید که جمهوری آذربایجان تاریخ را جعل میکند.  همه این فرضیه-ها که ترکان را به آلبانهای قفقاز یا مادها و سکاها و غیره وابسته کنند، جزو این جعلیات است که در نظر محققانی مانند ویکتور شیلرمن نقد شده است. اصولاً شینرلمن،  نویسندگان جمهوری آذربایجان را سیاسی خوانده، منابع موجود جمهوری آذربایجان را جعلی خوانده، و تاریخنویسان آنجا را (یامپولسکی و بونیاو و غیره) را جاعل خوانده است و بنابراین از بحث ما خارج است.  
Shnirelman, V.A.(۲۰۰۱), 'The value of the Past: Myths, Identity and Politics in Transcaucasia', Osaka: National Musuem of Ethnology. 
*ببخشید من حاجیف و کریمی و رضانور و اصلانف و باکو و غیره را نمیشناسم.  ولی نظر دیاکونوف چنانکه میبینید، خیلی روشن است و هیچ جا مادها را غیرآریایی نمیداند.
*این حرف شما هم نیز کاملاً جعل است: " اوپر زبانهای سومری، اکدی و عیلامی را از زبانهای یافثی ) ترک) می‌دانست"  .. زیرا اکدی یک زبان سامی است و زبانهای "یافثی" الزاماً ترکی نیستند چنانکه گرجی را جزو زبانهای یافثی (فرضیه مرده در علم امروز) میدانستند و همچنین زبانهای جنوب هند و غیره.
*در مورد سومریهای جنوب عراق، اصلا سومریان در آذربایجان نبودند و دوم اینکه در تمامی منابع امروزی، سومریها را قومی تک-زبان میدانند و در ویکیپیدا انگلیسی هم همینطور آمده است.  چنانکه مادها را به صراحت در ویکیپیدا انگلیسی ایرانی میدانند.
*زبان یافثی که گرجی و دراویدی و غیره جزو آن بود نیز یک فرضیه مرده است:  
*اول اینکه، در شاهنامه فردوسی، ایران مرزهای متفاوتی داشته است ولی در زمان ساسانیان ایران یعنی از فرات تا جیحجون. مازندران شاهنامه هم یک مناطقه در یمن است وگرنه آمل و ساری همان در بخش دوران ساسانی نام اورده شده اند و بخشی از قلمرو ساسانیان میباشند.   
برای نمونه به بخش داستان انوشیروان نگاه کنیم:
http://ganjoor.net/ferdousi/shahname/anooshirvan/sh۱/
هر آنکس که باشد از ایرانیان-ببندد بدین بارگه برمیان
نباید که آن بوم ویران بود-که در سایهٔ شاه ایران بود
شهنشاه دانندگان را بخواند-سخنهای گیتی سراسر براند
جهان را ببخشید بر چار بهر-وزو نامزد کرد آبادشهر
نخستین خراسان ازو یاد کرد-دل نامداران بدو شاد کرد
دگر بهره زان بد قم و اصفهان-نهاد بزرگان و جای مهان
وزین بهره بود آذرابادگان-که بخشش نهادند آزادگان
وز ارمینیه تا در اردبیل-بپیمود بینادل و بوم گیل
سیوم پارس و اهواز و مرز خزر-ز خاور ورا بود تا باختر
چهارم عراق آمد و بوم روم-چنین پادشاهی و آباد بوم
پس آگاهی آمد به روم و به هند-که شد روی ایران چو رومی پرند
ضمن اینکه کتیبه-های ساسانی بارها قلمرو آنها را ایرانشهر گفته اند.   
در  بخش اسطوره-ای شاهنامه، ما کاری نداریم زیرا پیشدادیان و کیانیان اسطوره هستند و تنها ساسانیان را میتوان بخش تاریخی شاهنامه دانست.  همچنین، شاهنامه به "توران" نیز اشاره میکند ولی کشوری به این نام هرگز وجود ندارد بلکه توران هم لقب یک سرزمین است.  
*میرخوند میگوید: "ایرانشهر از کنار فرات تا جیهون است و وسط آبادانی عالم است." 
(Mīr Khvānd, Muḥammad ibn Khāvandshāh, Tārīkh-i rawz̤at al-ṣafā. Taṣnīf Mīr Muḥammad ibn Sayyid Burhān al-Dīn Khāvand Shāh al-shahīr bi-Mīr Khvānd. Az rū-yi nusakh-i mutaʻaddadah-i muqābilah gardīdah va fihrist-i asāmī va aʻlām va qabāyil va kutub bā chāphā-yi digar mutamāyiz mībāshad.[Tehrān] Markazī-i Khayyām Pīrūz [۱۹۵۹-۶۰])
*حمدالله مستوفی میگوید: 
چند شهر است اندر ایران مرتفع تر از همه
بهتر و سازنده تر از خوشی آب و هوا
گنجه پر گنج در اران صفاهان در عراق
در خراسان مرو و طوس در روم باشد اقسرا
*اما ایرانی-تبار به معنی جغرافی نیست که ما کاری به فردوسی و مستوفی و میرخوند داشته باشیم و ربطی به مرز ایران ندارد. کردهای ترکیه برای نمونه، ایرانی-تبار هستند یا تاجیکهای اوزبکستان.. چنانکه ترکمنهای ایران ولی ترک-تبار هستند و نه ایرانی-تبار.  اما ترکمنهای ایران همان ایرانی به معنی شهروند هستند یا جزو ملت ایران (کشور ایران و مردم کشور ایران)  هستند.   ولی فارسی-زبانان سمرقند ایرانی-تبار (یا ایرانی به معنی قومی) هستند اما جزو کشور ایران نیستند و بنابراین ملیت ایرانی (شهروندی) ندارند بلکه قومیت ایرانی دارند.   اقوام کهن ایرانی-تبار هم هستند: پارسیان باستان و مادها و سغدیها و خوارزمیان و پارثها و سکاها و باختریها و غیره.اقوام ایرانی-تبار امروزی هم الزاماً نباید ساکن کشور امروز ایران باشند.  همانطور که ایغورها و کازاخکها و قرقیزها هم جزو ترک-تباران حساب میشوند ولی الزاما در کشوری به نام ترکستان یا ترکیه نیستند.  
*تحقیقات شخصی در ویکیپیدا غیرممنوع است.  من معنی دقیق ایرانی-تبا را از ریچار فرای میاورم.  ریچارد فرای - مردم ایران:
*معنی اول که همان ایرانی-تبار است:
In the following discussion of “Iranian peoples,” the term “Iranian” may be understood in two ways. It is, first of all, a linguistic classification, intended to designate any society which inherited or adopted, and transmitted, an Iranian language. The set of Iranian-speaking peoples is thus considered a kind of unity, in spite of their distinct lineage identities plus all the factors which may havefurther differentiated any one group’s sense of self. These include: (۱) divergent specializations in economic organization, environmental adaptation, and other aspects of material culture, emergent differences in oral traditions and folkways; (۲) hand in hand with the preceding: different conditioning by already established populations encountered in the area of settlement or absorbed in the course of migrations; (۳) further conditioning by the later introduction of non-Iranian-speaking populations. These factors, fostering some degree of diversity within a region’s society, may have worked toward distinctions in dialect, social organization, law, religion, and other aspects of culture. The management of marked regional diversity, in the absence of an established political infrastructure, would have been especially challenging to the earliest efforts at a real hegemony by the Medes and the Persians.
*معنی دوم که همان شهروند ایران است:
Secondly and inevitably, “Iranian” also acquires the broader sense of “[a people] resident on the Iranianplateau,” since the ethnicity of various peoples who are only briefly mentioned in historical sources often is not definitely known. In qualification of the first point, difference in language is not viewed as necessarily a barrier to community cohesion and communications.
زمانیکه ما در رابطه با دوران خاقانی حرف میزنیم، منظور از ایرانی یعنی ایرانی-تبار و نه شهروند کشوری به نام ایران.  همینطور زمانیکه زردشت یا کورش یا بابک خرمدین یا بیرونی (که زبان قومیش را به صراحت خوارزمی معرفی کرده است و دانشنامه چاپ اسلام (لیدن) او را ایرانی میداند) را ایرانی معرفی میکنیم، منظور ایرانی-تبار است. و زمانیکه تعریف ایرانی/ایرانی-تبار میکنیم، همان تعریف اولی ریچار فرای است و نه تحقیقات شخصی شما در مورد جغرافیای شاهنامه فردوسی.  همانطور که اگر من بخواهم جغرافیای ایران را بنابر ایران/ایرانشهر ساسانی یا مستوفی و میرخوند تعریف کنم، یک تحقیقات دست اول است.  برای نمونه سغدیها که در شاهنامه بهشان اشاره شده است، یک قوم ایرانی هستند اما در بخش اسطوره-ای شاهنامه، کشور سغد نامیده شده است.  تورانیان شاهنامه هم همه در واقع جزو اقوام ایرانی-تبار هستند و این از نامهای ایرانی آنها روشن است (در اوستا نیز نام تورانیان همه و یکسره ایرانی است و نه ترکی-آلتایی).  چنانکه ترکمنها که جزو اقوام ترک-تبار هستند، امروز در ایران هستند و نه در ترکیه و اگر کسی ترکمنها را ترک-تبار معرفی کیند، منظورش کشور ترکیه نیست.   "آذربایجانی" هم در آن دوران هرگز به قومی اطلاق نمیشده است.  شما نتوانستید سندی بیاورید که خاقانی را "ترک" معرفی کند و حتی اگر چنین سندی از یک کتاب نامحققانه هم پیدا شود (یعنی کسی تخصصش خاقانی-شناسی نیست)، در مقابل دانشنامه-های معتبر و خصوصی مانند ایرانیکا و دانشنامه اسلام، وزنی ندارند ..زیرا ویکیپیدا بر اساس وزن منابع حرف میزند.  حال ایرانی-تبار نوشتم زیرا این منابع پارسی گفته اند و پارسی هم جزو ایرانی-تبار است یا حتی در دوران اسلامی، برابر هم بکار رفته اند (عجم و فرس و ایرانی-تبار و غیره..).  در زبان فارسی بیشتر ایرانی-تبار کاربرد دارد و این واژه فراگیرتر است.   چچنهای روسیه شهروند روسی هستند ولی قومیت روسی ندارند یا کردهای ترکیه، قومیت ایرانی-تبار دارند ولی از لحاظ شهروندی، همان "ترکیه-ای" یا "ترک" (شهروند ترکیه) حساب میشوند.
پس زمانیکه بحث هزار سال پیش یا هشتصد سال پیش است، منظور از ایرانی-تبار یعنی گویشوران زبانهای ایرانی:
http://www.britannica.com/EBchecked/topic/۲۹۳۵۷۷/Iranian-languages
و نه شهروند کشور ایران.  برای همین "ایرانی" ننوشتم که مطلب خلط نشود بلکه "ایرانی-تبار" نوشتم.  اصولاً این نوع کاربرد واژگان خیلی هم دقیق است و برای نمونه ترکمن ایران،  ایران-شهروندی هست ولی فارسی-زبان سمرقند یا کردزبان ترکیه، ایرانی-تبار است.   ضمن اینکه خاقانی نیز  ممدوح خود را پادشاه ایران/عجم میداند و خود را به لقب "حسان عجم" (یعنی حسان پارسیان) صدا کرده است.  زیرا واژه دیگری برای ایرانی-تبار همان عجم بوده است که خود ایرانیان نیز آن را اقتباس کردند و واژه دیگری برای ایرانی-تبار که ترکان بکار میبردند همان تات/تاجیک است. ما هم در رابطه با جغرافی شاهنامه(آنهم در دوران اسطوره-ای) حرف نمیزینم بلکه داریم درباره قوم ایرانی حرف میزنیم که معنی دقیق آن را نیز ریچار فرای آورده است که هیچ شبهه باقی نماند.  
در هر حال ، هیچ جا سندی معتبری هموزن دانشنامه اسلام (چاپ لیدن) و دانشنامه ایرانیکا و غیره وجود ندارد که خاقانی را "ترک" پندارد.  زیرا در آن زمان ترکمنان (اغوزان) هنوز شهرنشین نبودند و فرهنگ خاقانی شروانی اصولاً ربطی به تمدن ترکان ندارد.  هم زبانش فارسی است و هم مفاهیمش از شاهنامه و فرهنگ ایرانیان قفقاز است.   
اگر مادها ترک بودند و نه ایرانی، حرف شما شاید درست میبود.  ولی مادها را تمامی اسناد معتبر و جهانی امروزی ایرانی میدانند و هیچکس آنها را ترک نمیداند.  امیدوارم نظرهای دیاکونوف از چهار کتابی که بهش اشاره شد را مطالعه فرمایید و اگر نیازی هست، منابعی که ایرانی-تبار بودن مادها را تصریح میکنند، فراوان است.  در مورد روند ترکزبان شدن آذربایجان، کسی در ویکیپیدا حاجیف و اصلانف و زهتابی و رضانور و غیره را جدی نمیگرد.  من محققان برجسته جهانی را اوردم که به طور واضح حرفشان برای ویکیپیدا معتبر است و دوباره اینجا تکرار میشود:
According to C.E. Bosworth
"The eastern Caucasus came under Saljuq control in the middle years of the ۵th/۱۱th century, and in ca. ۴۶۸/۱۰۷۵-۵۶ Sultan Alp Arslān sent his slave commander ʿEmād-al-dīn Savtigin as governor of Azerbaijan and Arrān, displacing the last Shaddadids. From this period begins the increasing Turkicization of Arrān, under the Saljuqs and then under the line of Eldigüzid or Ildeñizid Atabegs, who had to defend eastern Transcaucasia against the attacks of the resurgent Georgian kings. The influx of Oghuz and other Türkmens was accentuated by the Mongol invasions. Bardaʿa had never revived fully after the Rūs sacking, and is little mentioned in the sources."(C.E. Bsowrth, Arran in Encyclopedia Iranica)
Rybakov: "Speaking of the Azerbaijan culture originating at that time, in the XIV-XV cc., one must bear in mind, first of all, literature and other parts of culture organically connected with the language. As for the material culture, it remained traditional even after the Turkicization of the local population. However, the presence of a massive layer of Iranians that took part in the formation of the Azerbaijani ethnos, have imposed its imprint, primarily on the lexicon of the Azerbaijani language which contains a great number of Iranian and Arabic words. The latter entered both the Azerbaijani and the Turkish language mainly through the Iranian intermediary. Having become independent, the Azerbaijani culture retained close connections with the Iranian and Arab cultures. They were reinforced by common religion and common cultural-historical traditions.”[ "“History of the East” (“Transcaucasia in XI-XV centuries” in Rostislav Borisovich Rybakov (editor), History of the East. ۶ volumes. v. ۲. “East during the Middle Ages: Chapter V., ۲۰۰۲. – ISBN ۵-۰۲-۰۱۷۷۱۱-۳. http://gumilevica.kulichki.com/HE۲/he۲۵۱۰.htm )".
According to Fridrik Thordarson:
)Iranian influence on Caucasian languages. There is general agreement that Iranian languages predominated in Azerbaijan from the ۱st millennium b.c. until the advent of the Turks in a.d. the ۱۱th century (see Menges, pp. ۴۱-۴۲; Camb. Hist. Iran IV, pp. ۲۲۶-۲۸, and VI, pp. ۹۵۰-۵۲). The process of Turkicization was essentially complete by the beginning of the ۱۶th century, and today Iranian languages are spoken in only a few scattered settlements in the area.(
(Fridrick Thordarson, “Caucasus and Iran” in Encyclopedia Iranica)
According to W.B. Henning:
)It is generally agreed and indeed not subject to serious doubt that before the advent of the Turks, Iranian languages were spoken here in Azerbaijan and Zanjan, as elsewhere in Persia( (The Ancient Language of Azerbaijan,” TPS, ۱۹۵۴-۵۵.)
Tadeusz Swietchowski, Russian Azerbaijan, ۱۹۰۵-۱۹۲۰: The Shaping of a National Identity in a Muslim Community, Cambridge University Press, ۱۹۸۵ :
"Azerbaijan maintained its national character after its conquest by the Arabs in the mid-seventh century a.d. and its subsequent conversion to Islam. At this time it became a province in the early Muslim empire. Only in the ۱۱th century, when Oghuz Turkic tribes under the Seljuk dynasty entered the country, did Azerbaijan acquire a significant number of Turkic inhabitants. The original Persian population became fused with the Turks, and gradually the Persian language was supplanted by a Turkic dialect that evolved into the distinct Azeri language. The process of Turkification was long and complex, sustained by successive waves of incoming nomads from Central Asia"
(V. Minorsky, Studies in Caucasian history, Cambridge University Press, ۱۹۵۷, pg ۱۱۲):
"The original sedentary population of Azarbayjan consisted of a mass of peasants and at the time of the Arab conquest was compromised under the semi-contemptuous term of Uluj ("non-Arab")-somewhat similar to the raya (*ri’aya) of the Ottoman empire. The only arms of this peaceful rustic population were slings, see Tabari, II, ۱۳۷۹-۸۹. They spoke a number of dialects (Adhari(Azari), Talishi) of which even now there remains some islets surviving amidst the Turkish speaking population. It was this basic population on which Babak leaned in his revolt against the caliphate."
Olivier Roy. “The new Central Asia”, I.B. Tauris, ۲۰۰۷. Pp ۷: "The mass of the Oghuz Turkic tribes who crossed the Amu Darya towards the west left the Iranian plateau, which remained Persian, and established themselves more to the west, in Anatolia. Here they divided into Ottomans, who were Sunni and settled, and Turkmens, who were nomads and in part Shiite (or, rather, Alevi). The latter were to keep the name “Turkmen” for a long time: from the ۱۳th century onwards they “Turkised” the Iranian populations of Azerbaijan (who spoke west Iranian languages such as Tat, which is still found in residual forms), thus creating a new identity based on Shiism and the use of Turkish. These are the people today known as Azeris."
Professor Peter Golden has written one the most comprehensive book on Turkic people called An Introduction to the History of the Turkic Peoples (Peter B. Golden. Otto Harrasowitz, ۱۹۹۲). pg ۳۸۶:{ "Turkic penetration probably began in the Hunnic era and its aftermath. Steady pressure from Turkic nomads was typical of the Khazar era, although there are no unambiguous references to permanent settlements. These most certainly occurred with the arrival of the Oguz in the ۱۱th century. The Turkicization of much of Azarbayjan, according to Soviet scholars, was completed largely during the Ilxanid period if not by late Seljuk times. Sumer, placing a slightly different emphasis on the data (more correct in my view), posts three periods which Turkicization took place: Seljuk, Mongol and Post-Mongol (Qara Qoyunlu, Aq Qoyunlu and Safavid). In the first two, Oguz Turkic tribes advanced or were driven to the western frontiers (Anatolia) and Northern Azarbaijan (Arran, the Mugan steppe). In the last period, the Turkic elements in Iran (derived from Oguz, with lesser admixture of Uygur, Qipchaq, Qaluq and other Turks brought to Iran during the Chinggisid era, as well as Turkicized Mongols) were joined now by Anatolian Turks migrating back to Iran. This marked the final stage of Turkicization. Although there is some evidence for the presence of Qipchaqs among the Turkic tribes coming to this region, there is little doubt that the critical mass which brought about this linguistic shift was provided by the same Oguz-Turkmen tribes that had come to Anatolia. The Azeris of today are an overwhelmingly sedentary, detribalized people. Anthropologically, they are little distinguished from the Iranian neighbors." 
هر زمان شما ده ها دانشمند نامدار جهانی و زنده و امروزی (در دانشگاه های معتبر امروز جهان) را اوردید که بگویند ترکان هفت هزار سال در آذربایجان تاریخ دارند، ما هم ناچاریم حرف آنها را در ویکیپیدا درج کنیم.   تا آن دوران، کسی نمیاید به حرف حاجیف/اصلانف در مقابل بورورث و گلدن استناد کند.  پس نام اوردن این چنین افرادی و سپس آن را آمیختن با اوپرت ۱۵۰ سال پیش یا دیاکونوف روسی (که خلاف نظر شما را میزند) رهگشا نخواهد بود.   همین الان هم ثابت شد که تنها نام حسابی در میان منابع شما (دیاکونوف) هیچ جا مادها را ترک نگفته است، و مادها را به صراحت ایرانی-تبار دانسته است و به صراحت میگوید که مردمان مسلمان شهرنشین قفقاز ایرانی-تبار بودند.    امروز هم همه جا مادها را جزو اقوام ایرانی-تبار میدانند و نه ترک-تبار.  تعریف اقوام ایرانی-تبار هم داده شد (یک تعریف زبانی-فرهنگی و نه تعریف جغرافیایی برای دوران هزارسال پیش و امروز هم برای نمونه، استیهای قفقاز یا تالشها/کردهی قفقاز جزو اقوم ایرانی-تبار هستند ولی ایرانی-شهروندی (شهروند ایران) نیستند)"..اما در مورد هشتصدسال پیش، اصولاً واژهء ایرانی به معنای ایرانی-تبار هست که اعراب آن را به طور کلی عجم/فرس میگویند و ترکان هم آن را تات/تاجیک.. و ما کاری با کشور و مرز سرزمین ایران نداریم.  بلکه ایرانی-تبار یک واژه فرهنگی-زبانی هست مانند ترک-تبار یا سامی یا ژرمنیک یا اسلاویک و ایندیک و ساینیک و غیره.
--Khodabandeh14 (بحث) ‏۱ ژوئن ۲۰۱۱، ساعت ۰۰:۵۰ (UTC)
در مقالهء ریچارد فرای هم که بهش استناد کردم، نیاکان مردم آذربایجان را اغلب ایرانی-زبانانی میداند که بنابر تغییر زبان، امروز ترکی تکلم میکنند:
The Turkish speakers of Azerbaijan are mainly descended from the earlier Iranian speakers, several pockets of whom still exist in the region.
در هر حال، چند منبع دیگر دوباره تکرار میشود..
دیاکونوف در مورد جمعیت آن دوران (خاقانی):
which, like many cities in the region, had Iranian population in Middle Ages. 
The most significant merit of Nozhat al-majāles, as regards the history of Persian literature, is that it embraces the works of some ۱۱۵ poets from the northwestern Iran (Arrān, Šarvān, Azerbaijan; including ۲۴ poets from Ganja alone), where, due to the change of language, the heritage of Persian literature in that region has almost entirely vanished.
Nozhat al-mājales is thus a mirror of the social conditions at the time, reflecting the full spread of Persian language and the culture of Iran throughout that region, clearly evidenced by the common use of spoken idioms in poems as well as the professions of the some of the poets (see below). The influence of the northwestern Pahlavi language, for example, which had been the spoken dialect of the region, is clearly observed in the poems contained in this anthology.
In contrast to poets from other parts of Persia, who mostly belonged to higher echelons of society such as scholars, bureaucrats, and secretaries, a good number of poets in the northwestern areas rose from among the common people with working class backgrounds, and they frequently used colloquial expressions in their poetry. They are referred to as water carrier (saqqāʾ), sparrow dealer (ʿoṣfori), saddler (sarrāj), bodyguard (jāndār), oculist (kaḥḥāl), blanket maker (leḥāfi), etc., which illustrates the overall use of Persian in that region. 
پس این کسی ادعا کند که "مادها ترک بودند پس خاقانی ترک " در واقع حرفیست که لازم به پاسخ نداشت زیرا نه مادها ترک بودند و نه هیچ دلیل وجود دارد که خاقانی را ترک پنداریم (ضمن اینکه در اشعارش "ترکانه" را در مقابل "ادب" بکار برده است و کسی که ترک باشد،این کار را میکند و در آن زمان مردمان شروان ایرانی-تبار بودند).  . بحث ایلامیان و سومریان که نیز ربطی به این بحث ندارد و زبانها مستقل از خانواده زبانهای آلتایی حساب میشود.  تازه این دو گروه هم ربطی به آذربایجان ندارد یکی مال جنوب عراق است و دیگری مال خوزستان. --Khodabandeh14 (بحث) ‏۱ ژوئن ۲۰۱۱، ساعت ۰۳:۲۴ (UTC)
replies: text: کاربر ابراهیمی توجه بفرمایند که کاربرد تعابیری مثل رژیم شووینیستی پهلوی ، جایی در دانشنامه ویکی پدیا ندارد : (این جا را بخوانید :ویکی‌پدیا منبر نیست) با سپاس --Alborz Fallah (بحث) ‏۱ ژوئن ۲۰۱۱، ساعت ۱۵:۰۶ (UTC)
thread_title: مادها و دیاکونوف و همچنین معنی دقیق ایرانی

message: :اول اینکه جناب ابراهیمی از غلط نوشتن اسامی در این مکان جدا خودداری کنید مگر دوست داشته باشد بقیه نیز بنویسند آظربایجان یا تووک یا از این قبیل اشتباهات عمدی.ما در اینجا با املای صحیح فارسی مینویسم اگر املای بعضی کلمات را بلد نیستید بهتر است قبلش تمرین بیشتری برای نگارش داشته باشید.البته مشخص است این حرفها در هیچ کجای دنیا بجز محدوده مناطق ترک زبان و در میان برخی از نویسندگان ترک زبان خریداری ندارد و نمونه در دسترسش همین ویکی پدیا مثلا ترک نامیدن مادها مثل آلمانی خواندن چینی هاست.یا اینکه همدان را پایتخت ترکان خواندن و عیلامی ها را ترک خواندن جزو مورادی است که هیچ دانشمندی مطرح نمیکند و عدم ارتباط ترکان با عیلامی ها و سومریها و ساکنین پیشین آذربایجان یک امر اثبات شده است.اما دوست دارم توضیحات جناب خدابنده را در این باره بشنوم.البته جناب خدابنده گفتند یک منبع از دانشمندان به نام بیاورند که کاربر ابراهیمی بیشتر منابعشان به چند نویسنده گمنان ترک در آذربایجان و ترکیه محدود میشود و البته چیز عجیبی نیز نیست.از یکی دو نفر دیگر هم نام برده شده که آنها نیز در همان منابع گمنام آمده اند و البته همین منابع نیز تحت تاثیر تحریف شدید نوشته میشوند و تنها برای تراشیدن یک هویت جعلی تاریخی برای ترکان این حرفها زده میشود نه بیشتر.وگرنه یک نگاه به مقالات ویکی پدیا انگلیسی مشخص میکند حتی یکی از این جملات و حتی یک خطش را صدها ترک قومگرای فعال در ویکی پدیا انگلیسی نتوانستند در مقالات بگنجانند زیرا پایه علمی ندارند و از نظر همه جعلیات هستند.IR00NY ‏۳۱ مهٔ ۲۰۱۱، ساعت ۲۰:۳۲ (UTC)
دوست عزیز،  حتی در ویکیپیدا ترکیه(ترکی استانبولی)  مادها را ترک معرفی نمیکنند و یا ایلامیها را ترک معرفی نمیکنند، چه برسد به ویکیپیدا انگلیسی یا روسی یا آلمانی. چون وضعیت ایران آشفته است، شاید برخی فکر میکنند که میتوانند دروغ را ترویج دهند.  به هر حال، دروغ که نمیماند، چه یک دقیقه باشد، چه صدسال طول بکشد که پاک شود.   دنیا اینترنت فرق دارد و به مرور زمان، دروغها نیز با گسترش ارتباطها از بین میروند.  حتی فرض کنیم که ویکیپیدا به دست ناتیونالیستهای رنگارنگ (که بدبختانه تعدادشان در جمهوری آذربایجان و ترکیه در منطقه بیشتر از همه جا است) بیفتد، با کتابخانه گوگل و گوگل محقق چه خواهند کرد؟  با این همه مقالات علمی؟ با این همه پروفسورهای دانشگاهی در دانشگاه های معتبر جهان؟  اصولاً دانشمندان و محققان، ویکیپیدا را از لحاظ مطالب تاریخ جدی نمیگردند و میدانند که هر آنی، یک کسی میتواند تحریف کند. تاریخنگاران هم هرگز به آن استناد نمیکنند.  حال خارج از ویکیپیدا، حتی یک تاریخنگار امروز در هیچ دانشگاه معتبر جهانی وجود ندارد که حرفهایی بزند مانند"مادها ترک بودند - ایلامیها ترک بودند - هوریها ترک بودند - سومریها ترک بودند - اورارتوها ترک بودند".   خوشبختانه اینترنت بزرگترین ضربه را به امثال پورپیرار/زهتابی و غیره میزند، زیرا طرفدارانشان به طور واضح میبینند که حرفهایشان در میان دانشمندان جدی گرفته نمیشود.  البته آنها سعی خواهند کرد، ولی این سعی و کوشش به هیچ جا نمیرسد زیرا دروغ پایه علمی ندارد و چه یک روز چه پنج سال و چه صدسال طول بکشد، از بین میرود.   --Khodabandeh14 (بحث) ‏۱ ژوئن ۲۰۱۱، ساعت ۰۳:۴۵ (UTC)
*اقای خدا بنده در نوع گفتمانتان بیشتر دقت کنید و.کسی حق ندارد کسی را دروغگو بخواند (حتی اگر دروغگو باشد.یا حرف او اشتباه باشد)
این موارد قوانین ویکی هستن و باد توجه کرد(طعنه زدن و دست انداختن.دروغگو خواندن یک شخص یا متهم ساختن وی به توهین و افترا. حتی اگر این اتهامات درست هم باشند باعث می‌شوند که مسأله به جای حل شدن، وخیم‌تر شود.)خواهشن در مورد مردم کشورهای دیگر نظر ندهید.شایذ نظر مردم ان کشورها هم در مورد کشور ما اینگونه باشد.سعی کنید در مورد حل مشکلات مقاله با حسن نیت پیش بروید. اینجا میدان جنگ نیست.سخنان شما کاری جز به چالش کشیدن بحث نخواهد داشت. دوسدار شما از کرج (بحث) ‏۱ ژوئن ۲۰۱۱، ساعت ۰۹:۴۶ (UTC)
replies: text: جناب سعید کسی به مردم کشورهای دیگر توهین نکرد جناب خدابنده گفتند ناسیونالیستها در این کشورها زیادتر هستند.این توهین است؟در همین کشورهای ترکیه و آذربایجان خیلی افراد صریحا ملی گرا هستند همانطور که در سایر کشورها ملیگرایان هستند و گاهی این ملیگرایی به افراط کشیده میشود.اینکه کسی بگوید عیلامیها ترک هستند دقیقا دروغ است نامی دیگر ندارد.IR00NY ‏۱ ژوئن ۲۰۱۱، ساعت ۱۰:۲۹ (UTC)
البته از عیلامیان جالبتر سومریان!--آرش ツ‏ ۱۱ خرداد ۱۳۹۰ ‏۱ ژوئن ۲۰۱۱، ساعت ۱۰:۳۱ (UTC)
اين حرف ها يك حمله شخصي آشكار و اهانت به ويكي پئدييا است  وپ:نزاکت. اين مطالب  "دروغ" نيستند بلكه "افشا"گرند. اين حملات و تخريبات نمي تواند "واقعيت"ها را بپوشاند. با تمام تلاشي كه پان فارس ها انجام داده اند ملت تورك زنده است و به راه خود ادامه مي دهد. روزي حقايق تاريخي بر تاريخ هاي ساخته شده يهوديان و انگليسي ها چيره خواهد شده و "دروغگويان تاريخ نويس!!" رسوا خواهند شد.
تورك ها به خاطر فتح "قسطنطنيه" مورد تنفر اروپيان هستند و آنها در طول تاريخ به فكر ضربه زدن به عثماني ها از طريق ايران بوده اند. در دوران مدرن نير آنها با ابزار قرار دادن پان فارس ها در فكر ضربه زدن به اسلام و مسلمانان (تورك ها و عرب ها و اصول اسلام)و عميق تر كردن اختلافات و شكافها هستند. روزي وقايع آشكارتراز اين خواهد شد. و هر روز كه وقايع آشكارتر مي شوند حملات تندتر خواهد شد. ولي به قول پدرانمان "قيش گئدر اوزو قاراليق كوموره قالار".   --Ebrahimi-amir (بحث) ‏۱ ژوئن ۲۰۱۱، ساعت ۱۱:۰۱ (UTC)

text: خواندن وپ:منبر شدیدا توصیه می‌شود. این خطابه‌هاش شورانگیز را نیز در وبلاگ‌هایتان پیگیری کنید لطفا. ناصر پورپیرار هم سلام می‌رساند.--آرش ツ‏ ۱۱ خرداد ۱۳۹۰ ‏۱ ژوئن ۲۰۱۱، ساعت ۱۱:۰۶ (UTC)
جناب آرش اينجا كلوب نيست. من جواب اهانت ها و توهين را دادم. شما هم به جاي اينكه به اين بحث ها دامن بزنيد بهتر است كه با اهانت هاي شخصي كه بر عليه من انجام شد هاست برخورد كنيد. --Ebrahimi-amir (بحث) ‏۱ ژوئن ۲۰۱۱، ساعت ۱۱:۰۹ (UTC)
با سلام. كاربر Khodabandeh۱۴ در اين صفحه من را به ترويج "دروغ" و "دروغگويي" متهم كرده است. و به جاي پرداختن به موضوع مورد بحث درباره افراد بحث كرده است. اين عمل ايشان برخلاف وپ:نزاکت و وپ:حمله است. لطفا با قاطعيت رسيدگي شود. --Ebrahimi-amir ([[بحث کاربر:
Ebrahimi-amir|بحث]]) ‏۱ ژوئن ۲۰۱۱، ساعت ۱۱:۳۳ (UTC)
جناب ابراهیمی، 
اینجا جای منبر نیست و یکبار هم در جملات من، واژهء "دروغگو"  دیده نمیشود بلکه از ترویح دروغ صحبت میشود که نقدی است بر نوشتار و نه برشخص.   من گفتم کسانی که میگویند ایلامیها/مادها/سومریها و غیره ترک هستند، دارند منابع دروغی و دروغ را ترویج میکنند.  این یک واقعیت است و ربطی به حملهء شخصی ندارد زیرا منابع علمی امروزی هم این حرفها را دروغهای مضحکی میدانند.   همانطور که حرفهای پورپیرار جملگی دروغ است.  کسانی که بخواهند چنین حرفها یا منابع (پورپیرار/زهتابی و چندتا از منابع جمهوری آذربایجان) را در ویکیپیدا ترویج دهند، در واقع دارند دروغ را ترویج میکنند.  اگر کسی بگوید که شیکسپیر انگلیسی نامش شیخ صبیر بوده است و اصلش عربی است، دارد دروغ را ترویج میکند.  ولی هیچ جا گفته نشد که فلان کاربر دروغگو هست.   در رابطه با ترویج دروغ در ویکیپیدا گفتم و باز گفتم که منابع جمهوری آذربایجان نیز جعلی هستند.  این هم توهین نیست زیرا نویسندگان و محققان معتر این موضوع را گوشزده میکنند.  برای نمونه ضیاء بنی آتاف، رئیس بخش تاریخشناسی آکادمی علوم آذربایجان بود تا زمان فوت شدنش.  ببینیم منابع بیطرف در مورد او چه میگویند:
یک)
Black Garden: Armenia and Azerbaijan Through Peace and War, by Thomas De Waal (Aug ۲۵, ۲۰۰۴), pages ۱۵۲-۱۵۳, ۱۴۳
"Buniatov's academy reissued thirty thousand copies of a forgotten racist tract by the turn of the century Russian polemicist Vasil Velichko; later Buniatov began a poisonous quarrel for which Caucasian Albanians themselves should take none of them blame. Buniatov’s scholarly credentials were dubious. It later transpired that the two articles he published in ۱۹۶۰ and ۱۹۶۵ on Caucasian Albania were direct plagiarism. Under his own name, he had simply published, unattributed, translations of two articles, originally written in English by Western scholars C.F.J. Dowsett and Robert Hewsen."[
دو)
TWO CHRONICLES ON THE HISTORY OF KARABAGH by G. BOURNOUTIAN. Mazda Academic Press, ۲۰۰۴. Communicated by Barlow Der Murgdechian to Society of Armenian Studies List. «George Bournoutian’s new book, „Two Chronicles on the History of Karabagh“ has been published by Mazda Academic Press. The study is an annotated English translation of two Muslim historians, Mirza Jamal and Mirza Adigozal Beg, who in the first half of the ۱۹th century wrote histories of Karabagh. Contrary to current Azeri claims, both sources detail a strong Armenian presence in Karabagh centuries before the Russian conquest of the region. Azeri academics, led by the late Ziya Buniatov, have removed most references of an Armenian presence in Karabagh in new editions of these and other primary sources. Bournoutian has used the original manuscripts in Baku and has indicated the expunged material. In addition, the book contains various other primary non-Armeian sourcesand, for the sake of objectivity, is practically devoid of works by Armenian historians. The ۳۰۰ page book includes an introduction, glossary, five maps, and an index. It can be obtained from NAASR or form Mazda Press in early October.» 
سه)
The Heavenly Rose-Garden: A History of Shirvan & Daghestan. Abbas-Kuli-Aga Bakikhanov, Willem Floor, Hasan Javadi. — Mage Publishers, ۲۰۰۹ 
This is certainly the case with Zia Bunyatov, who has made an incomplete and defective Russian translation of Bakukhaov’s text.  Not only has he not translated any of the poems in the text, bue he does not even mention that he has not done so, while he does not translate certain other prose parts of the texts without indicating this and why.  This is in particular disturbing because he suppresses, for example, the mention of territory inhabited by Armenians, thus not only falsifying history, but also nt respecting Bakikhanov’s dictum that a historian should write without prejudice, whether religious, ethnic , political or otherwise.
یعنی اینها حتی لغت "ارمنی" را در متون کهن و اصلی مانند گلستان ارم (قرن نوزدهم میلادی) و تاریخ قره باغ (کتاب مال قرن ۱۹) حذف میکنند! ضیاء بنی آتاف رئیس بخش تارینگاری آکادمی علوم آذربایجان در دوران شوروی و علیف بود.  همانطور که گفتم، ویکتور شنیرلمن در کتاب خوبش بسیاری از این دروغها را نقد کرده است:
Shnirelman, V.A.(۲۰۰۱), 'The value of the Past: Myths, Identity and Politics in Transcaucasia', Osaka: National Musuem of Ethnology. 
به علاوه این، جناب ابراهیمی از مدیرانی همچون بهزادمدرس اخطار گرفتند که رسم الخط فارسی را برای واژگان "ترک" و "آذربایجان" استفاده کنند.  اما گویا این اخطار کافی نبود و بر نقض قانون ویکیپیدا اصرار دارند.  --Khodabandeh14 (بحث) ‏۱ ژوئن ۲۰۱۱، ساعت ۱۲:۴۸ (UTC)

text: جناب ابراهیمی حقایق مشخص هستند و همه دنیا قبولشان دارند.اما کسی زیر بار جعلیات نمیرود و به قول خودتان زمستان میرود و رو سیاهیش به زغال میماند.میبینید که کشوری که وزیر تاریخش جعل کند دیگر از نویسندگان خرده پایش چه انتظاری هست؟واقعا چرا باید این همه جعلیات برای دادن یک هویت جعلی تاریخی انجام بگیرد مگر چه چیز در تاریخ هست که اینها دوست ندارند دیده شود؟اینکه غربیها از ترکها نفرت دارند و همه تاریخ نگارانشان دست جمعی دارند تاریخ را به ضرر ترکها میبافند نیز حرفی است که در هیچ کجا خریدار ندارد جز فرومهای طرفداران تیم تراختور.این سناریو توطئه در شان شما نیست.IR00NY ‏۱ ژوئن ۲۰۱۱، ساعت ۱۵:۳۴ (UTC)
جناب ابراهیمی رفتند ویکیپیدا ترکیه:
http://tr.wikipedia.org/w/index.php?title=Medler&action=historysubmit&diff=۹۵۷۴۱۶۴&oldid=۹۳۷۳۶۴۳
و مادها را با زهتابی و فریدون جلیلوف و رضانور و حصاری  غیره "ترک" معرفی کردند..  البته در ویکیپیدا انگلیسی کسی جرات نمیکند که چنین دروغی را بنویسد(و اگر چندین بار اصرار کند حسابش بسته میشود) ولی شاید در ویکیپیدا ترکیه هم بتوان چنین چیزی را وارد کرد(اصولا ویکیپیدا ترکیه/آذربایجان برای من اهمیت ندارد و من منابع جناب ابراهیمی را در ویکیپیدا ترکیه شاید برنگردانم زیرا اصل حقیقت که با زهتابی و جلیلوف و حصاری تغییر نمیکند.  تمامی اسناد جناب ابراهیمی هم نویسندگان ترکزبان از ایران (وارلیق/زهتابی)) و باکو هستند و این منابع را از ویکیپیدا ترکی آذربایجانی گرفتند و در ویکیپیدا ترکیه چیدند.  اگر یکی از دوستان ترکی استانبولی میداند, خوب است یک نگاهی کند و مدیران آنجا را آگاه فرماید.  البته ویکیپیدا انگلیسی و آلمانی و روسی هیچکدام چنین حرفهای نادرست (ترک بودن مادها) را نمیزنند ولی در ویکیپیدا ترکیه یا اذری, شاید این حرفها باشد.. اجازه بدهند که بجای پروفسور ایرانشناس معتبری مانند کهرت, به زهتابی استناد شود.  
در مورد ضیا بنی اتوف, یک مقاله در ویکیپیدا آذربایجانی هست:
http://az.wikipedia.org/wiki/Ziya_B٪C۳٪BCnyadov
Azərbaycan Milli Elmlər Akademiyasının Şərqşünaslıq İnstitutunun direktoru (۱۹۸۱ - ۱۹۹۷) olmuşdur
حال چنانکه در منابع بالا نشان دادم, این فرد(ضیا بنی آتاف) حتی متون اصلی را دستکاری میکرد و هرجا واژه ارمنی برای نمونه در یک کتاب دویست سال پیش وجود داشت را پاک//حذف میکرد - مقاله دو نویسنده را ترجمه کرده است و به نام خود چاپ کرد بودن هیچ اشاره به آن دو نویستند- و سمت رسمی و مهمترین سمت تاریخنگاری را در کشور جمهوری آذربایجان داشت..   برای همین نقد منابع جمهوری آذربایجان بجایس زیرا رئیس بخش تاریخنگاری آن کشور خود جاعل است.  
هرکس کتاب زیر را بخواند, خواهد دانست که ملت-سازی هنوز در آنجا ادامه دارد:
Shnirelman, V.A.(۲۰۰۱), 'The value of the Past: Myths, Identity and Politics in Transcaucasia', Osaka: National Musuem of Ethnology.--Khodabandeh14 (بحث) ‏۱ ژوئن ۲۰۱۱، ساعت ۱۸:۱۶ (UTC)

text: با این کارشان فقط سطح علمی ویکی ترکیه ای را پایین می آورند.به قول خودشان دروغ پایدار نمیماند.IR00NY ‏۱ ژوئن ۲۰۱۱، ساعت ۱۸:۲۴ (UTC)

text: ضیابنیاداف صحیح است . در مورد ایشان ظاهرا همه امور مرموز است و هیچ چیز در مورد ایشان قطعی نیست بغیر از یک مطلب و آن اینکه در کتابهای ایشان ، دستکاری وجود داشته است و قابل استناد نیست . بقیه امور ایشان همگی مرموز است ، اعم از اینکه او را چه کسانی کشتند ، علت اش چه بود و ....تنها معلوم است که قابل استناد نبوده است . --Alborz Fallah (بحث) ‏۱ ژوئن ۲۰۱۱، ساعت ۲۰:۵۹ (UTC)
خاقانی خودش در قطعه ای آورده:
منم که همچو کمان دستمال ترکانم//به غمزه همه خدنگ آخته به کینه ی من///خدنگ و غمزه ترکان نکرد با دلم آنک//نهیب رنج عرب می کند به سینه ی من///اگر نه کعبه بدی در عرب مراچکار//که نیست در عجم امروز کس قرینه ی من.
مطابق نظر بنده خاقانی که از طرف مادر سامی و آرامی تبار بود از نسب پدری از قفقاز بود.همان جمعیت قدیمی و امروز اندک قفقاز که تات هستند.وگرنه دلیلی نداشت پارسی سرایی کند.نه گرجی بود و نه ابخازی و نه آبازایی و نه آسیABOT (بحث) ‏۱ ژوئن ۲۰۱۱، ساعت ۲۱:۱۵ (UTC)
thread_title:  نظرهای دیگر در مورد مادها و پیام جناب ابراهیمی 

message: :اول اینکه جناب ابراهیمی از غلط نوشتن اسامی در این مکان جدا خودداری کنید مگر دوست داشته باشد بقیه نیز بنویسند آظربایجان یا تووک یا از این قبیل اشتباهات عمدی.ما در اینجا با املای صحیح فارسی مینویسم اگر املای بعضی کلمات را بلد نیستید بهتر است قبلش تمرین بیشتری برای نگارش داشته باشید.البته مشخص است این حرفها در هیچ کجای دنیا بجز محدوده مناطق ترک زبان و در میان برخی از نویسندگان ترک زبان خریداری ندارد و نمونه در دسترسش همین ویکی پدیا مثلا ترک نامیدن مادها مثل آلمانی خواندن چینی هاست.یا اینکه همدان را پایتخت ترکان خواندن و عیلامی ها را ترک خواندن جزو مورادی است که هیچ دانشمندی مطرح نمیکند و عدم ارتباط ترکان با عیلامی ها و سومریها و ساکنین پیشین آذربایجان یک امر اثبات شده است.اما دوست دارم توضیحات جناب خدابنده را در این باره بشنوم.البته جناب خدابنده گفتند یک منبع از دانشمندان به نام بیاورند که کاربر ابراهیمی بیشتر منابعشان به چند نویسنده گمنان ترک در آذربایجان و ترکیه محدود میشود و البته چیز عجیبی نیز نیست.از یکی دو نفر دیگر هم نام برده شده که آنها نیز در همان منابع گمنام آمده اند و البته همین منابع نیز تحت تاثیر تحریف شدید نوشته میشوند و تنها برای تراشیدن یک هویت جعلی تاریخی برای ترکان این حرفها زده میشود نه بیشتر.وگرنه یک نگاه به مقالات ویکی پدیا انگلیسی مشخص میکند حتی یکی از این جملات و حتی یک خطش را صدها ترک قومگرای فعال در ویکی پدیا انگلیسی نتوانستند در مقالات بگنجانند زیرا پایه علمی ندارند و از نظر همه جعلیات هستند.IR00NY ‏۳۱ مهٔ ۲۰۱۱، ساعت ۲۰:۳۲ (UTC)
دوست عزیز،  حتی در ویکیپیدا ترکیه(ترکی استانبولی)  مادها را ترک معرفی نمیکنند و یا ایلامیها را ترک معرفی نمیکنند، چه برسد به ویکیپیدا انگلیسی یا روسی یا آلمانی. چون وضعیت ایران آشفته است، شاید برخی فکر میکنند که میتوانند دروغ را ترویج دهند.  به هر حال، دروغ که نمیماند، چه یک دقیقه باشد، چه صدسال طول بکشد که پاک شود.   دنیا اینترنت فرق دارد و به مرور زمان، دروغها نیز با گسترش ارتباطها از بین میروند.  حتی فرض کنیم که ویکیپیدا به دست ناتیونالیستهای رنگارنگ (که بدبختانه تعدادشان در جمهوری آذربایجان و ترکیه در منطقه بیشتر از همه جا است) بیفتد، با کتابخانه گوگل و گوگل محقق چه خواهند کرد؟  با این همه مقالات علمی؟ با این همه پروفسورهای دانشگاهی در دانشگاه های معتبر جهان؟  اصولاً دانشمندان و محققان، ویکیپیدا را از لحاظ مطالب تاریخ جدی نمیگردند و میدانند که هر آنی، یک کسی میتواند تحریف کند. تاریخنگاران هم هرگز به آن استناد نمیکنند.  حال خارج از ویکیپیدا، حتی یک تاریخنگار امروز در هیچ دانشگاه معتبر جهانی وجود ندارد که حرفهایی بزند مانند"مادها ترک بودند - ایلامیها ترک بودند - هوریها ترک بودند - سومریها ترک بودند - اورارتوها ترک بودند".   خوشبختانه اینترنت بزرگترین ضربه را به امثال پورپیرار/زهتابی و غیره میزند، زیرا طرفدارانشان به طور واضح میبینند که حرفهایشان در میان دانشمندان جدی گرفته نمیشود.  البته آنها سعی خواهند کرد، ولی این سعی و کوشش به هیچ جا نمیرسد زیرا دروغ پایه علمی ندارد و چه یک روز چه پنج سال و چه صدسال طول بکشد، از بین میرود.   --Khodabandeh14 (بحث) ‏۱ ژوئن ۲۰۱۱، ساعت ۰۳:۴۵ (UTC)
*اقای خدا بنده در نوع گفتمانتان بیشتر دقت کنید و.کسی حق ندارد کسی را دروغگو بخواند (حتی اگر دروغگو باشد.یا حرف او اشتباه باشد)
این موارد قوانین ویکی هستن و باد توجه کرد(طعنه زدن و دست انداختن.دروغگو خواندن یک شخص یا متهم ساختن وی به توهین و افترا. حتی اگر این اتهامات درست هم باشند باعث می‌شوند که مسأله به جای حل شدن، وخیم‌تر شود.)خواهشن در مورد مردم کشورهای دیگر نظر ندهید.شایذ نظر مردم ان کشورها هم در مورد کشور ما اینگونه باشد.سعی کنید در مورد حل مشکلات مقاله با حسن نیت پیش بروید. اینجا میدان جنگ نیست.سخنان شما کاری جز به چالش کشیدن بحث نخواهد داشت. دوسدار شما از کرج (بحث) ‏۱ ژوئن ۲۰۱۱، ساعت ۰۹:۴۶ (UTC)
replies: text: جناب سعید کسی به مردم کشورهای دیگر توهین نکرد جناب خدابنده گفتند ناسیونالیستها در این کشورها زیادتر هستند.این توهین است؟در همین کشورهای ترکیه و آذربایجان خیلی افراد صریحا ملی گرا هستند همانطور که در سایر کشورها ملیگرایان هستند و گاهی این ملیگرایی به افراط کشیده میشود.اینکه کسی بگوید عیلامیها ترک هستند دقیقا دروغ است نامی دیگر ندارد.IR00NY ‏۱ ژوئن ۲۰۱۱، ساعت ۱۰:۲۹ (UTC)
البته از عیلامیان جالبتر سومریان!--آرش ツ‏ ۱۱ خرداد ۱۳۹۰ ‏۱ ژوئن ۲۰۱۱، ساعت ۱۰:۳۱ (UTC)
اين حرف ها يك حمله شخصي آشكار و اهانت به ويكي پئدييا است  وپ:نزاکت. اين مطالب  "دروغ" نيستند بلكه "افشا"گرند. اين حملات و تخريبات نمي تواند "واقعيت"ها را بپوشاند. با تمام تلاشي كه پان فارس ها انجام داده اند ملت تورك زنده است و به راه خود ادامه مي دهد. روزي حقايق تاريخي بر تاريخ هاي ساخته شده يهوديان و انگليسي ها چيره خواهد شده و "دروغگويان تاريخ نويس!!" رسوا خواهند شد.
تورك ها به خاطر فتح "قسطنطنيه" مورد تنفر اروپيان هستند و آنها در طول تاريخ به فكر ضربه زدن به عثماني ها از طريق ايران بوده اند. در دوران مدرن نير آنها با ابزار قرار دادن پان فارس ها در فكر ضربه زدن به اسلام و مسلمانان (تورك ها و عرب ها و اصول اسلام)و عميق تر كردن اختلافات و شكافها هستند. روزي وقايع آشكارتراز اين خواهد شد. و هر روز كه وقايع آشكارتر مي شوند حملات تندتر خواهد شد. ولي به قول پدرانمان "قيش گئدر اوزو قاراليق كوموره قالار".   --Ebrahimi-amir (بحث) ‏۱ ژوئن ۲۰۱۱، ساعت ۱۱:۰۱ (UTC)

text: خواندن وپ:منبر شدیدا توصیه می‌شود. این خطابه‌هاش شورانگیز را نیز در وبلاگ‌هایتان پیگیری کنید لطفا. ناصر پورپیرار هم سلام می‌رساند.--آرش ツ‏ ۱۱ خرداد ۱۳۹۰ ‏۱ ژوئن ۲۰۱۱، ساعت ۱۱:۰۶ (UTC)
جناب آرش اينجا كلوب نيست. من جواب اهانت ها و توهين را دادم. شما هم به جاي اينكه به اين بحث ها دامن بزنيد بهتر است كه با اهانت هاي شخصي كه بر عليه من انجام شد هاست برخورد كنيد. --Ebrahimi-amir (بحث) ‏۱ ژوئن ۲۰۱۱، ساعت ۱۱:۰۹ (UTC)
با سلام. كاربر Khodabandeh۱۴ در اين صفحه من را به ترويج "دروغ" و "دروغگويي" متهم كرده است. و به جاي پرداختن به موضوع مورد بحث درباره افراد بحث كرده است. اين عمل ايشان برخلاف وپ:نزاکت و وپ:حمله است. لطفا با قاطعيت رسيدگي شود. --Ebrahimi-amir ([[بحث کاربر:
Ebrahimi-amir|بحث]]) ‏۱ ژوئن ۲۰۱۱، ساعت ۱۱:۳۳ (UTC)
جناب ابراهیمی، 
اینجا جای منبر نیست و یکبار هم در جملات من، واژهء "دروغگو"  دیده نمیشود بلکه از ترویح دروغ صحبت میشود که نقدی است بر نوشتار و نه برشخص.   من گفتم کسانی که میگویند ایلامیها/مادها/سومریها و غیره ترک هستند، دارند منابع دروغی و دروغ را ترویج میکنند.  این یک واقعیت است و ربطی به حملهء شخصی ندارد زیرا منابع علمی امروزی هم این حرفها را دروغهای مضحکی میدانند.   همانطور که حرفهای پورپیرار جملگی دروغ است.  کسانی که بخواهند چنین حرفها یا منابع (پورپیرار/زهتابی و چندتا از منابع جمهوری آذربایجان) را در ویکیپیدا ترویج دهند، در واقع دارند دروغ را ترویج میکنند.  اگر کسی بگوید که شیکسپیر انگلیسی نامش شیخ صبیر بوده است و اصلش عربی است، دارد دروغ را ترویج میکند.  ولی هیچ جا گفته نشد که فلان کاربر دروغگو هست.   در رابطه با ترویج دروغ در ویکیپیدا گفتم و باز گفتم که منابع جمهوری آذربایجان نیز جعلی هستند.  این هم توهین نیست زیرا نویسندگان و محققان معتر این موضوع را گوشزده میکنند.  برای نمونه ضیاء بنی آتاف، رئیس بخش تاریخشناسی آکادمی علوم آذربایجان بود تا زمان فوت شدنش.  ببینیم منابع بیطرف در مورد او چه میگویند:
یک)
Black Garden: Armenia and Azerbaijan Through Peace and War, by Thomas De Waal (Aug ۲۵, ۲۰۰۴), pages ۱۵۲-۱۵۳, ۱۴۳
"Buniatov's academy reissued thirty thousand copies of a forgotten racist tract by the turn of the century Russian polemicist Vasil Velichko; later Buniatov began a poisonous quarrel for which Caucasian Albanians themselves should take none of them blame. Buniatov’s scholarly credentials were dubious. It later transpired that the two articles he published in ۱۹۶۰ and ۱۹۶۵ on Caucasian Albania were direct plagiarism. Under his own name, he had simply published, unattributed, translations of two articles, originally written in English by Western scholars C.F.J. Dowsett and Robert Hewsen."[
دو)
TWO CHRONICLES ON THE HISTORY OF KARABAGH by G. BOURNOUTIAN. Mazda Academic Press, ۲۰۰۴. Communicated by Barlow Der Murgdechian to Society of Armenian Studies List. «George Bournoutian’s new book, „Two Chronicles on the History of Karabagh“ has been published by Mazda Academic Press. The study is an annotated English translation of two Muslim historians, Mirza Jamal and Mirza Adigozal Beg, who in the first half of the ۱۹th century wrote histories of Karabagh. Contrary to current Azeri claims, both sources detail a strong Armenian presence in Karabagh centuries before the Russian conquest of the region. Azeri academics, led by the late Ziya Buniatov, have removed most references of an Armenian presence in Karabagh in new editions of these and other primary sources. Bournoutian has used the original manuscripts in Baku and has indicated the expunged material. In addition, the book contains various other primary non-Armeian sourcesand, for the sake of objectivity, is practically devoid of works by Armenian historians. The ۳۰۰ page book includes an introduction, glossary, five maps, and an index. It can be obtained from NAASR or form Mazda Press in early October.» 
سه)
The Heavenly Rose-Garden: A History of Shirvan & Daghestan. Abbas-Kuli-Aga Bakikhanov, Willem Floor, Hasan Javadi. — Mage Publishers, ۲۰۰۹ 
This is certainly the case with Zia Bunyatov, who has made an incomplete and defective Russian translation of Bakukhaov’s text.  Not only has he not translated any of the poems in the text, bue he does not even mention that he has not done so, while he does not translate certain other prose parts of the texts without indicating this and why.  This is in particular disturbing because he suppresses, for example, the mention of territory inhabited by Armenians, thus not only falsifying history, but also nt respecting Bakikhanov’s dictum that a historian should write without prejudice, whether religious, ethnic , political or otherwise.
یعنی اینها حتی لغت "ارمنی" را در متون کهن و اصلی مانند گلستان ارم (قرن نوزدهم میلادی) و تاریخ قره باغ (کتاب مال قرن ۱۹) حذف میکنند! ضیاء بنی آتاف رئیس بخش تارینگاری آکادمی علوم آذربایجان در دوران شوروی و علیف بود.  همانطور که گفتم، ویکتور شنیرلمن در کتاب خوبش بسیاری از این دروغها را نقد کرده است:
Shnirelman, V.A.(۲۰۰۱), 'The value of the Past: Myths, Identity and Politics in Transcaucasia', Osaka: National Musuem of Ethnology. 
به علاوه این، جناب ابراهیمی از مدیرانی همچون بهزادمدرس اخطار گرفتند که رسم الخط فارسی را برای واژگان "ترک" و "آذربایجان" استفاده کنند.  اما گویا این اخطار کافی نبود و بر نقض قانون ویکیپیدا اصرار دارند.  --Khodabandeh14 (بحث) ‏۱ ژوئن ۲۰۱۱، ساعت ۱۲:۴۸ (UTC)

text: جناب ابراهیمی حقایق مشخص هستند و همه دنیا قبولشان دارند.اما کسی زیر بار جعلیات نمیرود و به قول خودتان زمستان میرود و رو سیاهیش به زغال میماند.میبینید که کشوری که وزیر تاریخش جعل کند دیگر از نویسندگان خرده پایش چه انتظاری هست؟واقعا چرا باید این همه جعلیات برای دادن یک هویت جعلی تاریخی انجام بگیرد مگر چه چیز در تاریخ هست که اینها دوست ندارند دیده شود؟اینکه غربیها از ترکها نفرت دارند و همه تاریخ نگارانشان دست جمعی دارند تاریخ را به ضرر ترکها میبافند نیز حرفی است که در هیچ کجا خریدار ندارد جز فرومهای طرفداران تیم تراختور.این سناریو توطئه در شان شما نیست.IR00NY ‏۱ ژوئن ۲۰۱۱، ساعت ۱۵:۳۴ (UTC)
جناب ابراهیمی رفتند ویکیپیدا ترکیه:
http://tr.wikipedia.org/w/index.php?title=Medler&action=historysubmit&diff=۹۵۷۴۱۶۴&oldid=۹۳۷۳۶۴۳
و مادها را با زهتابی و فریدون جلیلوف و رضانور و حصاری  غیره "ترک" معرفی کردند..  البته در ویکیپیدا انگلیسی کسی جرات نمیکند که چنین دروغی را بنویسد(و اگر چندین بار اصرار کند حسابش بسته میشود) ولی شاید در ویکیپیدا ترکیه هم بتوان چنین چیزی را وارد کرد(اصولا ویکیپیدا ترکیه/آذربایجان برای من اهمیت ندارد و من منابع جناب ابراهیمی را در ویکیپیدا ترکیه شاید برنگردانم زیرا اصل حقیقت که با زهتابی و جلیلوف و حصاری تغییر نمیکند.  تمامی اسناد جناب ابراهیمی هم نویسندگان ترکزبان از ایران (وارلیق/زهتابی)) و باکو هستند و این منابع را از ویکیپیدا ترکی آذربایجانی گرفتند و در ویکیپیدا ترکیه چیدند.  اگر یکی از دوستان ترکی استانبولی میداند, خوب است یک نگاهی کند و مدیران آنجا را آگاه فرماید.  البته ویکیپیدا انگلیسی و آلمانی و روسی هیچکدام چنین حرفهای نادرست (ترک بودن مادها) را نمیزنند ولی در ویکیپیدا ترکیه یا اذری, شاید این حرفها باشد.. اجازه بدهند که بجای پروفسور ایرانشناس معتبری مانند کهرت, به زهتابی استناد شود.  
در مورد ضیا بنی اتوف, یک مقاله در ویکیپیدا آذربایجانی هست:
http://az.wikipedia.org/wiki/Ziya_B٪C۳٪BCnyadov
Azərbaycan Milli Elmlər Akademiyasının Şərqşünaslıq İnstitutunun direktoru (۱۹۸۱ - ۱۹۹۷) olmuşdur
حال چنانکه در منابع بالا نشان دادم, این فرد(ضیا بنی آتاف) حتی متون اصلی را دستکاری میکرد و هرجا واژه ارمنی برای نمونه در یک کتاب دویست سال پیش وجود داشت را پاک//حذف میکرد - مقاله دو نویسنده را ترجمه کرده است و به نام خود چاپ کرد بدون هیچ اشاره به آن دو نویسنده- و سمت رسمی و مهمترین سمت تاریخنگاری را در کشور جمهوری آذربایجان داشت..   برای همین نقد منابع جمهوری آذربایجان بجاست زیرا رئیس بخش تاریخنگاری آن کشور خود جاعل است.
هرکس کتاب زیر را بخواند, خواهد دانست که ملت-سازی هنوز در آنجا ادامه دارد:
Shnirelman, V.A.(۲۰۰۱), 'The value of the Past: Myths, Identity and Politics in Transcaucasia', Osaka: National Musuem of Ethnology.--Khodabandeh14 (بحث) ‏۱ ژوئن ۲۰۱۱، ساعت ۱۸:۱۶ (UTC)

text: با این کارشان فقط سطح علمی ویکی ترکیه ای را پایین می آورند.به قول خودشان دروغ پایدار نمیماند.IR00NY ‏۱ ژوئن ۲۰۱۱، ساعت ۱۸:۲۴ (UTC)

text: ضیابنیاداف صحیح است . در مورد ایشان ظاهرا همه امور مرموز است و هیچ چیز در مورد ایشان قطعی نیست بغیر از یک مطلب و آن اینکه در کتابهای ایشان ، دستکاری وجود داشته است و قابل استناد نیست . بقیه امور ایشان همگی مرموز است ، اعم از اینکه او را چه کسانی کشتند ، علت اش چه بود و ....تنها معلوم است که قابل استناد نبوده است . --Alborz Fallah (بحث) ‏۱ ژوئن ۲۰۱۱، ساعت ۲۰:۵۹ (UTC)
خاقانی خودش در قطعه ای آورده:
منم که همچو کمان دستمال ترکانم//به غمزه همه خدنگ آخته به کینه ی من///خدنگ و غمزه ترکان نکرد با دلم آنک//نهیب رنج عرب می کند به سینه ی من///اگر نه کعبه بدی در عرب مراچکار//که نیست در عجم امروز کس قرینه ی من.
مطابق نظر بنده خاقانی که از طرف مادر سامی و آرامی تبار بود از نسب پدری از قفقاز بود.همان جمعیت قدیمی و امروز اندک قفقاز که تات هستند.وگرنه دلیلی نداشت پارسی سرایی کند.نه گرجی بود و نه ابخازی و نه آبازایی و نه آسیABOT (بحث) ‏۱ ژوئن ۲۰۱۱، ساعت ۲۱:۱۵ (UTC)
درود
در رابطه با مادر خاقانی، من بیشتر به یونانی بودن باور دارد و  گویا یونانی بوده است:
نسطوری و موبدی نژادش//
اسلامی و ایزدی نهادش//
مولد بُده خاک ذوعطابش//
فیلاقوس الکبیر بابش//
برخی از منابع نیز مادرش را ارمنی و یا آرامی گفته اند ولی به نظرم یونانی محتمل-تر است.  البته واژه "موبدی نژاد" نیز قابل تامل است.  خاک ذوعطابخش همان بیزانس (یا در منابع فارسی/عربی همان روم میباشد) و برای همین یونانی را محتمل تر میدانم. 
قطعاً نیز خاقانی ترک نبوده است:
آشنای دل بیگانه مشور//
آب و نان از در بیگانه مخور//
نان ترکان مخور و بر سرخوان//
با ادب نان خور و ترکانه مخور//
و در اشعار دیگر، ترکان غز را نکوهش نموده است:
یک شعر دارد به نام: "در رثاء امام محمد بن یحیی خراسانی و خفه شدن او به دست غزان"
محیی‌الدین کو دهان دین به در آکنده بود//
کافران غز دهانش را به خاک آکنده‌اند//
و جای دیگر:
ور ز عراق وقت را عزم غزای غز کنی//
از سر چار حد دین شحنهٔ کفر بر گری//
در عقبات راه دین، بهر عقوبت غزان//
تیغ تو دوزخی کند، آب سنانت آذری//
تازه در آن زمان، شاید بتوان از ترک  قفچاقی صحبت کرد، ولی هنوز ترکی-آذری بوجود نیامده بود (حدود قرن ۱۳-۱۴ میلادی پدیدار میشود). اصولاً افکار و آثار خاقانی هیچ شباهتی با دده قورقود و داستانهای قوم اغوز ندارد.  برای نمونه به ایوان مدائن بنگریم، همش در مورد شاهان ساسانی است و صدها بار نامهای اسطوره شاهنامه در دیوانش دیده میشود..  ممدوح خود یعنی همان شروانشاهان که بهشان رابطه نزدیک داشته است را همواره "خسرو ایران" و "شاه عجم (پارس/ایران)" خوان دهاست:
شاه عجم اخستان که دین را//
پیرایه ز عدل‌پروری ساخت//
از کتاب نزهت المجالس روشن است که مردم شروان و در کل مردمان شهرنشین آن ناحیه آن دوران ایرانی-تبار/پارسی (تاتی) بودند و دیاکونوف هم به این موضوع به طور قطعی اشاره میکند.
خود شرواهنشاهان که در اصل عرب بودند، بر نفوذ مردم ایرانی-تبار آنجا، ایرانیزه شدند و نیاکان خود را به ساسانیان رساندند و همواره به نسبت ساسانی خود افتخار میکردند.  یعنی یک فرهنگ قوی ایرانی آنجا بود که توانست شروانشاهان را نیز ایرانی کند: 
دانشنامه ایرانیکا نیز در حال حاضر مفصل-ترین مقاله به انگلیسی را در رابطه با زندگی و آثار خاقانی دارد، و از هر منبعی در مورد مطالب ایرانشناسی و ایران، تخصصی-تر است.  
برخی از افراد در تاریخ تعلقشان معین است مانند ابوریحان بیرونی که به صراحت زبان قومی خودش را خوارزمی (شاخه-ای از زبانهای ایرانی-تبار) در کتاب داروشناسی گفته است و جای شک و ابهامی نمیگذارد.   در جای دیگر نیز میگوید که اهل خوارزم بخشی از مردمان فارسند و در جای دیگر میگوید که معنی نام ماههای خزرها/ترکان را نمیداند.   برخی دیگر ولی شاید به این صراحت چیزی نگذاشتند و اصولاً قوم در آن زمان به اندازه مذهب اهمیت نداشت.  اما میتوان با اندکی تامل، دید که مردمان شهرنشین آن مناطق چه زبان و فرهنگی داشتند.  ترکان تازه در زمان سلجوقیان به قفقاز وارد شدند و آنها شیوه ایلی/کوچگری داشتند و نه اینکه برودند شاعر دربار شاهانی بشوند که نسب خود را به ساسانیان میرسانند.  همچنین ، از همه مهمتر، شاعر متعلق به زبان است و شعر هم برآورده شده از زبان.  یعنی خاقانی حالا حتی آفریقایی بود، متعلق است به زبان فارسی و ادبیات ایران، زیرا شعر را کسی نمیتواند ترجمه کند.  پس باید نیز دید که مردمان آن دوران چه زبان و فرهنگی داشتند، و نامهای شهرها به چه زبانی هستند و پادشاهان آنجا در چه فرهنگی ذوب شدند و در نهایت، فرد مذکور به چه زبانی خدمت کرد و آثارش را به دلخواه خود در آن زبان آفرید.   در مورد آران/شروان، کتاب نزهت المجالس بسیار گویا است نزهت‌المجالس و نشان میدهد که زبان کوچه و بازار و خانقاه و مردم آران/شروان همان فارسی/فهلوی بوده است.  از نامهای نویسندگان این کتاب نیز روشن است، و بسیاری از شاعران به علاوه اینکه ربطی به دربار نداشتند؛ از جنس زن و نه مرد بودند.  خاقانی پدرش که  ایرانی-تبار بوده است، از لحاظ شغلی درودگر بوده است.   در این مورد نیز میتوان به خود نام خاقانی اشاره کرد "حسان العجم" که عجم یعنی همان فارس در مقابل "حسان عرب" که همان حسان عربی، شاعر دوران پیغمبر(ص) است.  یعنی خودش را "حسان پارسیان" میداند:
but the na'ts of his maturity were to earn him the name of Hassan al-'Ajam, "the Persian Hassan
Rypka, J. (۱۹۶۸b), "Poets and Prose Writers of the Late Saljuq and Mongol Periods.", J.A. Boyle (ed.), Cambridge History of Iran, vol. ۵: The Saljuq and Mongol Periods, Cambridge University Press:۵۷۰.--Khodabandeh14 (بحث) ‏۱ ژوئن ۲۰۱۱، ساعت ۲۳:۳۳ (UTC)

text: ضیابنیاداف صحیح است . در مورد ایشان ظاهرا همه امور مرموز است و هیچ چیز در مورد ایشان قطعی نیست بغیر از یک مطلب و آن اینکه در کتابهای ایشان ، دستکاری وجود داشته است و قابل استناد نیست . بقیه امور ایشان همگی مرموز است ، اعم از اینکه او را چه کسانی کشتند ، علت اش چه بود و ....تنها معلوم است که قابل استناد نبوده است . --Alborz Fallah (بحث) ‏۱ ژوئن ۲۰۱۱، ساعت ۲۰:۵۹ (UTC)
با سپاس از تحصیص شما.. بله، شخص ضیابنیاداف بسیار  مرموز بود.  
در کتاب شینرلمن نیز به وی و جاعل بودنش چندبار اشاره شده است:    
چند نقل قول از کتاب شنیرلمن:
"Since Persians accounted for the entire urban population in those days" (۱۰۳)
(صفحه ۱۰۳)
"instead, open anti-Iranianism as promoted, which pressed scholars to play down the important
role of the Iranian culture heritage in the formation of Azeris".(۱۴۴)
(صفحه ۱۴۴)
در مورد مادها هم در همان صفحه نوشته است:(صفحه ۱۴۴)
همه در این کتاب:
Shnirelman, V.A.(۲۰۰۱), 'The value of the Past: Myths, Identity and Politics in Transcaucasia', Osaka: National Musuem of Ethnology. 
دلایل مختلف تاریخبافی را نیز در این کتاب توضیح داده است که شاید برای جناب ایرونی که در این مورد پرسیدند، جالب باشد. تنها چیزی که برایم در این کتاب بسیار قابل هضم نیست، جمله صفحه ۱۴۴ از Ch. Lemercier-Quelquejay هست زیرا چنین چیزی تنها مربوط به خارج از ایران میباشد (قفقاز برای مثال).    --Khodabandeh14 (بحث) ‏۱ ژوئن ۲۰۱۱، ساعت ۲۳:۳۳ (UTC)
thread_title:  نظرهای دیگر در مورد مادها و پیام جناب ابراهیمی