بحث:مسجد جامع رهنان

message: در 6 کيلومتری اصفهان. الآن بخشی از شهر اصفهان است. اما آن روزها دنيايی بود بسته. کشوری برای خود با سه اقليم رقيب سه محله اصلی: زاجان و ماشاده و طاحونه.
 در دنيای کودکی ام همچون سه امپراطوری بود چون روسيه با تزاری هايش و روم با سزارهايش و چين با خاقان هايش.
 و رهنان کدخدايي داشت به نام محمد علی پابريده. دو پايش قطع شده بود و با صندلی چرخ دار ميان مردم می آمد.
 در دسته های سينه زنی و زنجير زنی که روزهای عاشورا راه می انداختيم و از 25 گذر رد می شديم در يکی از گذرها که خانه کدخدا پا بريده بود محکمتر زنجير می زديم. بالاخره کدخدای محل بود و ولی نعمت. البته بعد از زدن يک زنجير جانانه که گرده ما را به خون می کشيد آبگوشت چربی در خانه کدخدا نوش جان می کرديم.
 دسته های سينه زنی و زنجير زنی شکوه خاصی داشت . حتی معدود افرادی که بجای تمبان شلوار می پوشيدند با تمبان دويت که گشاد بود و چرخ می خورد و دور طرف می پيچيد در صف دسته قرار می گرفتند. و دم کش دسته آنها را مرتب می کرد. بعدها که بزرگتر شدم منهم يکی دو بار دم کشی کردم.
گذر آخر مسجد بزرگ بود که بايد سنگ تمام می گذاشتيم. اينجا در حضور يک کدخدای مدرن اجرای فن می کرديم که شهردار رهنان بود. او با يک کراوات عجق وجق روی تنها صندلی آن مجلس می نشست و از پشت عينک دودی اش با ژستی همچون باورن اتو ادوارد لئوپولد پرنس دو بيسمارک پادشاه اتريش به عزاداری ما رونق می داد.
 گاهی در تقدم و تاخر حرکت دسته ها که بايد پشت سر هم گذرها را طی می کردند دعواها بپا می شد آغشته با اختلاف آنها سر تقسيم آب. اگر چه شيخ بهايي خدا بيامرز طرحی بی بديل برای تقسيم آب زاينده رود ميان همه زمينها و همه طاق ها کشيده بود که کما بيش اجرا می شد، اما گاهی سرطاق های قلدر به حق خويش بسنده نمی کردند.
سرطاقهای سده آب طاقهای رهنان را بالا می کشيدند و آنوقت بود که سرطاقهای رهنان کميسيون ها می گرفتند و گلوگاه سده را که جاده کهندژ بود می بستند. و قمه ها بود که به کمرها بسته می شد. و گرزها که در هوا می چرخيد. لوطی های محل که رجز خوانی می کردند و نفس کش می طلبيدند. .  اين لشکر کشی ها بعدها در کشاکش انقلاب اختلافات محلی را با سياست در آميخت. روزی که طبق معمول سنواتی در دسته زنجير زن زاجان به طاحونه رفتيم چون تصنيفهای مرسوم چند صد ساله را کنار گذاشته بوديم و با خواندن اشعار انقلابی و دعوت مردم به بيدار شدن از خواب خرگوشی به نظر پيشکوستان طاحونه بدعتی نابخشودنی در دين گذاشته بوديم بخصوص که عکس دکتر شريعتی را پيشاپيش دسته با خود می برديم. گذاشتند به کوچه ای تنگ برسيم و پاره آجر ها و شفته ها بود که ناگاه از پشت بامها بر سر ما باريدن گرفت... کمک جوانان انقلابی طاحونه ما را از مهلکه نجات داد. 
در رهنان هم مثل بعضی جاهای ديگر برخی ها «روضة عمر» می گرفتند. دوره حکومت شاه دست های خبيث که قصد ايجاد تنفر بين جامعه اسلامی داشتند فراوان بودند. الغرض، در يکی از اين برنامه ها که در سالروز قتل عمر تعزيه های برپا می شد، در مسجد درودگری رهنان که حوض بزرگی پر از آب در وسط آن بود، فردی در نقش امام علی(ع) در حال رجزخوانی بود. او قصد داشت دری چوبی را که نماد در قلعة خيبر بود سر دست خود بلند کند. روی لبه حوض ايستاد و در را با ضرب و زور سر دست بلند کرد. بيچاره پايش سر خورد و داخل حوض افتاد و در هم روی او افتاد. ولوله ای در مردم افتاد که نگو و نپرس. همه از ته دل می خنديدند. چند لحظه بعد که از زير آب و زير آن در درش آوردند بلند شد و خطاب به فرزندش که غفور نام داشت داد کشيد و گفت: غفوری! ريشه کنده! نگفتم اين در طويله سنگين است من پسش ور نمی آم؟ !
قلدری در رهنان داشتيم که به نام «پهلوان» مشهور بود. با کفتر بازی روزگار می گذراند. او کبوترهای خود را با خوراندن شاهدانه که در شيرة خرما می خيساند معتاد می کرد و می فروخت. کبوتر فروخته شده دوباره به خانة او بر می گشت. و بار ديگر فروخته می شد. به من می گفت برخی کبوترها را بيش از ده بار فروخته ام.
رهنانی ها عادت داشتند برای هر کسی در محل لقبی بتراشند: رحيم شورتی، حسين ليلوی، احمد قارای، حسن مايجون، عباس کربوره، رضا تی تی بخای از مشاهير محل بودند.
يکی از حمام های معرف رهنان حمام بزرگ بود. می گفتند"
حيف از این مسجد که در سمنان بود    حيف از آن حمام که در رهنان بود.--Ali varesi (بحث) ‏۲۲ اوت ۲۰۱۲، ساعت ۱۷:۰۳ (UTC)--Ali varesi (بحث) ‏۲۲ اوت ۲۰۱۲، ساعت ۱۷:۰۳ (UTC)
thread_title:  '''رهنان'''<big><big>متن بزرگ</big></big>