Ach, te skrzydełka symetryczne niczym skrzydła anioła stróża żywcem wyjętego z obrazu. Ach, co za nieskazitelna biel, Oślepiająca jak śnieg zimą, czysta jak woda w strumieniu kryjąca się pod warstwą lodu, ukrywająca życie. Cóż to za precyzyjnie wykrojony otwór, pełen tajemnic nie z tego świata, ciemnych zakamarków duszy i innych cieni. Przypominający krwiożerczy otwór gębowy potwora z głębin, bądź jak kto woli ośmiornicy lub meduzy, która swoimi mackami potrafi omotać człowieka i pociągnąć go na samo dno. Lecz jaka się w tym wszystkim kryje delikatność. Niczym muśnięcie klawiszy palcami przez niezwykle smukłą i szczupłą pianistkę. Niczym morska bryza na policzku. Niczym pocałunek przy zachodzie słońca. I wreszcie jak upragniony powrót do domu w objęcia czekającej matki. Cisza, spokój i porządek.