page_title: Ajahn Maha Bua
section_title: Some basic teachings on the 'Citta'
hierarchical_section_title: Ajahn Maha Bua / Some basic teachings on the 'Citta'
caption_attribution_description: ไทย: ท่านอาจารย์มหาบัว (ท่านเจ้าคุณธรรมวิสุทธิมงคล) กำลังรับบาตร ถัดออกไปข้างหลังคือพระมหาอัมพร อัมพโร (สมณศักดิ์ปัจจุบันคือสมเด็จพระอริยวงศาคตญาณ สมเด็จพระสังฆราชองค์ที่ 20 ของประเทศไทย) บันทึกภาพที่บ้านตาด จังหวัดอุดรธานี เมื่อ เดือนเมษายน พ.ศ. 2508 โดย หม่อมหลวงชัยนิมิตร นวรัตน ภาพดังกล่าวนี้เจ้าของภาพอนุญาตให้เผยแพร่ทั่วไปได้ ดังปรากฎข้อความในสถานะเว็บไซต์เฟซบุ๊ค "ม.ล. ชัยนิมิตร นวรัตน" วันที่ 8 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2560 ดังนี้ "ภาพประวัติศาสตร์ผมถ่ายเองเมื่ออายุ ๑๖ ลิขสิทธิ์มี แต่สำหรับผู้ที่ศรัทธานับถือสมเด็จพระสังฆราชอัมพรมหาเถระ สามารถนำไปเผยแพร่ต่อได้เลยครับไม่จำเป็นต้องขอ แต่ใครเอาไปใช้แล้ว โปรดอย่าไปอ้างตนเป็นเจ้าเข้าเจ้าของเสียเองก็แล้วกัน"
context_page_description: Ajahn Maha Bua was a Thai Buddhist monk. He was thought by many of his followers to be an Arahant. He was a disciple of the esteemed forest master Ajahn Mun Bhuridatta, and was himself considered a master in the Thai Forest Tradition. Following the death of Ajahn Thate in 1994, he was considered to be the Ajahn Yai of the Thai Forest Tradition lineage until his death in 2011.
context_section_description: Bua observes the essential enduring truth of the sentient being as constituted of the indestructible reality of the citta (heart/mind), which is characterized by the attribute of Awareness or Knowingness. This citta, which is intrinsically bright, clear, and Aware, gets superficially tangled up in samsara but ultimately cannot be destroyed by any samsaric phenomenon. Although Bua is often at pains to emphasise the need for meditation upon the non-Self (anatta), he also points out that the citta, while getting caught up in the vortex of conditioned phenomena, is not subject to destruction as are those things which are impermanent, suffering, and non-Self (anicca, dukkha, anatta). The citta is ultimately not beholden to these laws of conditioned existence. The citta is bright, radiant, and deathless, and is its own independent reality.
  The fundamental problem that besets human beings, according to Bua, is that they have taken fake and false things as their true self and lack the necessary power to be their 'own true self'; they allow the wiles and deceits of the mental defilements to generate fear and anxiety in their minds. Fear and anxiety are not inherent within the citta; in fact, the citta is ultimately beyond all such things and indeed is beyond time and space.  But it needs to be cleansed of its inner defilements (the kilesas) before that truth can be realised.
  Bua goes on to attempt to describe the inner stages and experience of the cleansed citta. When its purgation of defilements is complete, it itself does not disappear – only the impermanent, suffering, and the non-Self disappear. The citta remains, experientially abiding in its own firm foundation, yet ultimately indescribable.
  Some of the notions found here are reminiscent of the Tathagatagarbha tradition — although the latter posits an original, primordial purity to the mind, whereas Bua sees that purity as needing to be established through mental and moral cultivation.
caption: Ajahn Maha Bua led the monks (in this photo, he is followed by Phra Maha Amborn Ambaro, later the 20th Supreme Patriarch of Thailand) for morning alms around Baan Taad, Udon Thani, in 1965.
exif: {}