Егемендік шеруі

Егемендік шеруі — 1988-1991 жылдары КСРО мен РКФСР құрамындағы одақтас республикалар мен автономиялардың мемлекеттік егемендік туралы декларацияларды қабылдау процесі. Терминнің авторы — РКФСР Халық депутаты Петр Зорин. "Егемендік шеруі" республикалардың Конституциялары мен заңдарының одақтық заңдардан басымдығын рәсімдеді. Нәтижесінде, КСРО-ның құқықтық жүйесі жойылып, жаңа мемлекеттер нақты құрылды. "Егемендік шеруінің" себебі республикалық элиталардың жаңа егеменді мемлекеттер құруға деген ұмтылысы болды. Бұл процесс бастапқыда "КСРО-ны жаңарту" деп аталды, бірақ заң мен саясат тұрғысынан қайшылықты болды. Егемендік туралы декларациялардың қабылдануымен жаңа мемлекеттердің Конституциясы басталды. "Егемендік шеруі" КСРО-ның ыдырауының негізгі түрткіжайттарының біріне айналды. Егемендік шеруі одақ деңгейіндегі территория мен биліктің бөлінуімен қатар жүрді, нәтижесінде одақтас органдардың арасында "заңдар соғысы" мен "билік параличі" пайда болды. Одақтас органдардың бұл процесті нормативтік-құқықтық актілермен тежеу әрекеттері, билік бұйрықтары орындалмады. Ел аумағының бөлінуіне байланысты оларды жүзеге асырудың бірыңғай одақтық кеңістігі болмады. Нәтижесінде "заңдар соғысы" одақтас заңдардың жеңілуіне әкелді. Іс жүзінде басқарылмайтын одақтас билікті жою процесі КСРО-ның 1991 жылдың желтоқсанында ыдырауына дейін жалғасты. Біртұтас саяси, әскери-стратегиялық, экономикалық және құқықтық кеңістікті жоюға алып келген 1922 жылғы одақтық шарт. РКФСР-дегі автономиялық республикалардың "егемендік шеруінің" салдарынан РКФСР құрамындағы барлық дерлік автономиялық және әкімшілік-аумақтық құрылымдар егемендігін жариялады. Осылайша, "егемендік шеруі" Ресей Федерациясының өзінде "ұлттық мемлекеттердің" құрылысын бастады. Алғышарттары 1922 жылы Кеңес Одағы құрылғаннан бері оның Одақтас республикаларын құрған егеменді мемлекеттер болып саналды. Олардың әрқайсысына КСРО құрамынан шығу құқығы бекітілді, бірақ заңнамада бұл процедураны реттейтін құқықтық нормалар болмады. Ресми түрде одақтас республикалар шет мемлекеттермен халықаралық қатынастарға түсуге, халықаралық ұйымдардың қызметіне қатысуға құқылы болды. Мысалы, Ялта конференциясында қол жеткізілген уағдаластықтардың нәтижелері бойынша Беларусь және Украина КСР-ның өздерінің қарулы күштері мен БҰҰ-да өз өкілшілігі болды, ал 1944-1946 жылдары қағаз жүзінде тіпті одақтастардан бөлек болды. Шын мәнінде, бір партиялық басқару жүйесі кезінде КОКП Орталық Комитетінің Саяси Бюросы бастаған орталықта барлық маңызды саяси және экономикалық шешімдер қабылданды. Республикалар ішіндегі республикалар мен автономиялар ұлттық қағидат бойынша ұйымдастырылды. Ең ірі Республика болған РКФСР іс жүзінде КСРО құрылғанға дейін республикааралық басшылықты жүзеге асырды, ал оның құрылуымен Ресей билігі автоматты түрде одақтас болды. Болашақта РКФСР-де коммунистік партияның жеке филиалы болған жоқ, оның хатшылары басқа республикаларда салыстырмалы тәуелсіздікке ие болды, РКФСР-дегі бірқатар министрліктер мен мекемелер де болмады, тек одақтық деңгейде болды. КСРО ыдырауы КСРО-ның ыдырауы оның соңғы сатып алуларынан басталды-Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Молотов-Риббентроп пактісі мен Ялта келісімдері нәтижесінде қосылған Балтық елдерінің аумақтарынан. Балтық елдері, әсіресе Эстония мен Литва, Кеңес республикаларының орталықтан тепкіш қозғалысынан алда болды. 1988 жылы 17 маусымда Мәскеудегі КОКП XIX партия конференциясында Эстония КСР Коммунистік партиясының делегациясы КСРО-дағы қоғамдық, саяси және экономикалық өмірдің барлық салаларында өкілеттіктерді бөлу және оларды республикалық билікке беру арқылы орталықсыздандыру ұсынысын жасады. 16 қарашада Эстония КСР Жоғарғы Кеңесі Эстония КСРО-ның Мемлекеттік егемендігі туралы Декларация қабылдады, ол республикалық заңнаманың одақтас заңдардан үстемдігін белгіледі. 1989 жылы 26 мамырда егемендік туралы Декларацияны Литва КСР Жоғарғы Кеңесі, ал 1989 жылы 28 шілдеде Латвия КСР Жоғарғы кеңесі қабылдады. 1989 жылы 23 қыркүйекте Әзірбайжан КСР Жоғарғы Кеңесі Егемендік туралы Декларацияны қабылдады. Өзінің толық тәуелсіздігін жариялаған алғашқы территория 1990 жылы қаңтарда Бакуге Кеңес әскерлерінің кіруіне жауап ретінде КСРО-дан кететінін жариялаған Нахичеван АССР болды. 1990 жылы 11 наурызда Литва Республикасының Жоғарғы Кеңесі 1938 жылғы 12 мамырдағы Литва конституциясының күшін қалпына келтіру туралы жариялады. Литва КСРО-дан кететінін жариялаған алғашқы одақтас республика болды. 1990 жылы 12 маусымда РКФСР Халық депутаттарының съезі РСФСР-дің Мемлекеттік Егемендігі туралы Декларация қабылдады, онда одақтасқа қатысты Ресей заңнамасының Үстемдігі қарастырылды. 1990 жылдың желтоқсанына қарай егемендік туралы декларацияны КСРО-ның барлық одақтас республикаларының Жоғарғы кеңестері қабылдады. МКҚК тамыз путчына дейін 5 одақтас республика (Литва, Латвия, Эстония, Армения және Грузия) өздерінің тәуелсіздігі туралы, болжамды жаңа одаққа (ССГ) кіруден бас тарту және Тәуелсіздікке көшу туралы — тек біреуі (Молдова) біржақты тәртіппен жариялады. Референдум бүкіл Грузия аумағында өтті, оның ішінде Аджара автономиялық республикасы, Абхазия Автономиялық Республикасы және Оңтүстік Осетия автономиялық облысында. Грузия тәуелсіздігін барлық автономиялық бірліктер қолдады (Грузия тәуелсіздігін қалпына келтіру туралы Референдум). Молдавия аумағында жарияланған Транснистрия Молдаван Республикасы және Ғағауызстан сәйкесінше Молдавия тәуелсіздігін мойындамай, КСРО құрамында қалғысы келетіндігін жариялады. Жаңа шындыққа сүйене отырып, 1990 жылы желтоқсанда КСРО президенті М.С. Горбачев жаңартылған Одақ шартының жобасын ұсынды. Оны КСРО Халық депутаттарының IV съезі қолдады. 1991 жылдың көктем-жазында новоогарев процесі деп аталатын жұмыс тобы жұмсақ, орталықтандырылмаған Федерация ретінде жаңа одақ — кеңестік егеменді Республикалар Одағын құру жобасын ұсынды. 20 тамызға жоспарланған жаңа Одақтық шартқа қол қоюды МКЧП-ның тамыз айындағы путчі және М.С. Горбачевті КСРО президенті қызметінен босату әрекеті бұзды, содан кейін қалған одақтас республикалардың барлығы дерлік тәуелсіздік жариялады, сонымен қатар бірнеше автономиялық құрылымдар (Ресей, Грузия, Молдова құрамында). 1991 жылы 18 тамызда КСРО президенті Михаил Горбачев МКЧП мүшелерінің санкциясымен Фороста үй қамағына алынды. ГКЧП сәтсіздікке ұшырағаннан кейін жаңа одақтық келісім бойынша жұмыс жалғасты, бірақ қазір бұл Конфедерация ретінде егеменді мемлекеттер Одағын құру туралы болды. Ресей басшылығының шешуші ұстанымының арқасында Форостан Астанаға оралған Горбачев біртіндеп РКФСР президенті Б. Н.Ельцинге және басқа одақтас республикалардың басшыларына ауысқан басқару тетіктерін жоғалта бастады. 6 қыркүйекте КСРО Мемлекеттік Кеңесі КСРО құрамынан үш Балтық Республикасының: Латвия, Литва және Эстонияның шығуын заңды түрде мойындады. 14 Қарашада 27 одақтас республикалардың (Ресей, Беларусь, Қазақстан, Қырғызстан, Тәжікстан, Түрікменстан, Өзбекстан) 7 — тараулары мен КСРО президенті Михаил Горбачев ССГ-егемен мемлекеттер Одағын құру туралы шарт жасасу ниеті туралы мәлімдеме жасады. 1991 жылы 27 маусымда дайындалған келісімшарт жобасы жарияланды. 1991 ж., бірақ бір күн бұрын, 1991 ж. 8 желтоқсанда КСР Одағының (РСФСР, Украина, Беларусь) үш құрылтайшы Республикасының басшылары Беловеж келісіміне қол қойды, оны тарату және Тәуелсіз Мемлекеттер Достастығын мемлекетаралық ұйым ретінде құру туралы, оған 21 желтоқсанда Алматыда тағы 8 Республика қосылды. Тәуелсіздік жариялаған автономды құрылымдар әлемдік қоғамдастықтың мойындауына ие болмады. Абхазия мен Оңтүстік Осетия 2008 жылдан кейін ішінара халықаралық тануға қол жеткізді, Таулы Қарабақ республикасы мен Приднестровье Молдова Республикасы толығымен танылмаған мемлекеттер болып қала береді. КСРО-ның ыдырауы кезінде тәуелсіздік жариялаған 4 автономия кейіннен жойылды: * 1994 жылы Федеративті келісімге қол қойған Татарстан, бұл оның Ресей Федерациясының заңнамасымен қақтығысын аяқтады * Шешен Республикасы Ичкерия, екі шешен соғысы кезінде 1994-2000 жылдары Ресей Федерациясының құрамына қайта қосылды * Ғағауызстан, 1994 жылы Ғағауызстанның автономды аумақтық құрылуы ретінде Молдавия құрамына бейбіт түрде қайта қосылды * 1993 жылы Өзбекстан құрамына кіру туралы шартқа қол қойған Қарақалпақстан. Одақтас республикалардың егемендігі туралы декларацияларды қабылдау және олардың КСРО дан шығу хронологиясы КСРО-ның ыдырау процесіне қарсы тұру әрекеттері 1990 жылы 3 желтоқсанда КСРО Жоғарғы Кеңесі КСРО президенті М.С. Горбачев ұсынған жаңа одақтық келісім жобасының тұжырымдамасын қолдады. 1990 жылы 24 желтоқсанда КСРО Халық депутаттарының IV Съезінің депутаттары КСРО-ны кез-келген ұлттың адам құқықтары мен бостандықтары толық қамтамасыз етілетін тең құқылы егемен республикалардың жаңартылған федерациясы ретінде сақтауды қажет деп санады. Сол күні М.С. Горбачевтің бастамасы мен талабы бойынша съезде тең құқылы егемен Кеңестік Социалистік Республикалар федерациясы ретінде жаңартылған Одақты сақтау туралы Бүкілодақтық референдум өткізу туралы қаулы қабылданды. 1991 жылы 17 наурызда референдум өтті, онда алты республиканың (Литва, Эстония, Латвия, Молдова, Грузия, Армения) халқын қоспағанда, азаматтардың көпшілігі КСРО-ны сақтау және жаңарту үшін дауыс берді, онда жоғарғы билік референдум өткізуден бас тартты, өйткені олар бұрын тәуелсіздік немесе тәуелсіздікке көшу туралы жариялады. Референдум тұжырымдамасы негізінде жұмыс тобы 1991 жылдың көктем — жазында жаңа одақ — кеңестік егеменді Республикалар Одағын (КСРО, КСРО Одағы, егеменді мемлекеттер одағы) жұмсақ, орталықтандырылмаған Федерация ретінде құру жобасын әзірледі. "Егеменді мемлекеттер одағы туралы шарттың" соңғы редакциясы 15 тамызда жарық көрді. Жаңа Шартта: "одақ құратын мемлекеттер саяси биліктің толықтығына ие, өздерінің ұлттық-мемлекеттік құрылымын, билік және басқару органдарының жүйесін дербес анықтайды, олар өз өкілеттіктерінің бір бөлігін ЕО шартына қатысушы басқа мемлекеттерге бере алады", — делінген. Жаңа одақтың мүшелері бұрынғы КСРО-ның он бес одақтас республикаларының тоғызы болуы керек еді: м. с. Горбачев 1991 жылы 3 тамызда теледидарлық үндеуде, 20 тамызда жаңа Одақтық шартқа Беларусь, Қазақстан, РКФСР, Тәжікстан және Өзбекстан қол қоюы керек еді, ал күзде оларға Әзірбайжан, Қырғызстан, Украина және Түрікменстан қосылуы мүмкін. Жаңа Одақтық шартқа қол қою МКЧП-ның тамыз айындағы путчымен және М.С. Горбачевті КСРО президенті қызметінен шеттету әрекетімен бұзылды, содан кейін бірден қалған одақтас республикалардың барлығы дерлік тәуелсіздік жариялады, сонымен қатар бірнеше автономиялық құрылымдар (Ресей, Грузия, Молдова құрамында). ГКЧП сәтсіздікке ұшырағаннан кейін жаңа одақтық келісім бойынша жұмыс жалғасты, бірақ қазір бұл Конфедерация ретінде егеменді мемлекеттер Одағын құру туралы болды. 6 қыркүйекте КСРО Мемлекеттік Кеңесі "одақтас республиканың КСРО-дан шығуына байланысты мәселелерді шешу тәртібі туралы" КСРО заңын бұза отырып, үш Балтық Республикасының (Латвия, Литва және Эстония) КСРО Одағынан шығуын мойындады. 14 қарашада он екі одақтас республикалардың (Ресей, Беларусь, Қазақстан, Қырғызстан, Тәжікстан, Түрікменстан, Өзбекстан) жетеуінің басшылары мен КСРО президенті Михаил Горбачев ССГ құру туралы шарт жасасу ниеті туралы мәлімдеме жасады. Желтоқсан айының басында Ресей, Беларусь, Тәжікстан, Қырғызстан және Қазақстаннан басқа барлық республикаларда Тәуелсіздік туралы референдумдар өтті. Оның ішінде 1 желтоқсанда Украинада Тәуелсіздік туралы референдум өтті, оған қатысушылар (Қырымды қоса алғанда) 1991 жылғы 24 тамыздағы Украинаның тәуелсіздігін жариялау актісін қолдады. Борис Ельцин бірден Украинаның тәуелсіздігін мойындау туралы мәлімдеме жасады, ал бірнеше күннен кейін Горбачевпен кездесуден кейін ССГ перспективаларын талқылау үшін "Украинасыз одақ шарты барлық мағынасын жоғалтады"деп мәлімдеді. Сондай-ақ, Ельцин АҚШ президенті Бушқа мойындағандай, Ресей жаңа одаққа келіспеді, өйткені онда жеті республиканың тек екеуі "славян", ал қалғандары "мұсылман"болар еді. 8 желтоқсанда КСРО Одағының (РСФСР, Украина, Беларусь) үш құрылтайшы Республикасының басшылары оны тарату және Тәуелсіз Мемлекеттер Достастығын құру туралы Беловеж келісіміне қол қойды, оған 21 желтоқсанда тағы сегіз Республика қосылды. КСРО-ның ыдырауы осылайша ресми түрде расталды. 1992 жылы сәуірде Ресей Федерациясы Халық депутаттарының VI съезі Беловеж келісімін ратификациялаудан және РСФСР Конституциясының мәтінінен КСРО Конституциясы мен заңдары туралы ескертуді алып тастаудан үш рет бас тартты. Дереккөздер