Солтүстік (арал, Жаңа Жер)

Солтүстік арал (орыс. Северный остров) - Жаңа Жер архипелагының солтүстік аралы. Географиясы Арал солтүстік ендік 73-77 градус арасында орналасқан және Оңтүстік аралдан Маточкин Шар бұғазы (2-3 км) арқылы бөлінген. Ресейдің Архангельск облысының әкімшілік бөлігіне кіреді. Аралдың аумағы - 48 904 км². Бұл Ресейде Сахалиннен кейін екінші және Еуропада төртінші ірі арал (Словакия, Эстония, Дания, Нидерланд және Швейцария сияқты көптеген еуропалық елдердің аумағынан үлкен). Батыста Баренц теңізі, шығысында - Кар теңізі арқылы ұласады. Бұл арал Орал таулары архипелагынан алыста. Бұл ені 132 шақырым және биіктігі 1547 метр (атаусыз шың Норденшёльд шығанағынан оңтүстікке қарай 15 км жерде, кейде Крузенштерн тауы деп атайды). Аралдың шамамен жартысын мұздықтар басады. Ең үлкен мұздықтың ауданы шамамен 19 800 км². Осылайша, планетада Антарктика мен Гренландияның үлкен мұзтардан кейінгі және Еуропа мен Ресейдегі ең үлкен мұзды күмбез. Сондай-ақ, аумағы 3000 астам км² болатын жүздеген ұсақ мұздықтар бар. Мұздықтардың қалыңдығы 400 метр жетеді, көптеген жерлерде олар теңізге ауысады. Онда олар жазда бірнеше айсбергтер жарылып кетеді. Аралда көптеген айлақтар, шығанақтар, түбектер мен мүйістер болғандықтан жағалау сызықтары кедір-бұдырлы. Сонымен қатар, Цивольки, Пахтусова, Врангеля, Промысловый, Двойной, Глумянной, Бол сияқты бірнеше шағын аралдар бар. Луда, Горн, Домашний, Рогинского, Митюшев, Гагачий, Камень, Зелёный, Норске, Гемскерк, Панкратьева, Горбатый, Берха, Вильям, Оранский аралдары, Гольфстрим аралдары, Баренц аралдары. Аралдың оңтүстік шетінде орналасқан Сухой Нос мүйісі ядролық қаруды сынау үшін пайдаланылды (1958-1961). Аралда Ресей әскери базасы және әскери порты орналасқан. Аралдың ең солтүстік мүйісі болып табылатын Желания мүйісі автоматтандырылған метеорологиялық станция 1994 жылына дейін станция «Суық соғыс» кезеңінде маңызды рөл атқарғандықтан аты құпияланған. Бұл дәстүрлі түрде Кар және Баренц теңіздерін бөлуге арналған маңызды географиялық нысана. Аралдың шығыс нүктесі - бұл Флиссингский мүйісі. Аралда бірнеше шағын елді мекендер болған (Архангельское, Фодькино, Крестовая губа, Лагерный және Выходной), қазір олардың бәрі тасталынған. Бұғаздың аймағында Маточкин Шар полярлық станциясы болған. Аралдағы ең ірі көлдердің бірі - аралдың оңтүстігінде орналасқан Гольцовое. Тарихы XI-XII ғасырларда аралды Новгород көпестері анықтады. Батыс еуропалықтардан шығысқа қарай солтүстік теңіз жолын іздестірудің сәтсіз экспедициясы барысында 1553 жылы аймаққа бірінші болып Хью Уиллоби барды. 1596 жылы голландық Виллем Баренц аралдың солтүстік бөлігін айналдырып, Спорый Наволок мүйісі маңында шығыс жағалауында қыстады, содан кейін қайтып келе жатқан жолда аралдың солтүстік-шығыс жағалауында қайтыс болды. Голландиялық экспедициялар аралдың көптеген топонимдеріне ат берді, олардың көпшілігі XIX және XX ғасырларда өзгертілді, бірақ голландық әсер әлі күнге дейін байқалады. Жаңа Жердің алғашқы орыс зерттеушісі - штурман Федор Розмыслов (1768-1769). ХІХ ғасырға дейін бүкіл архипелагта адамдар өмір сүрмейтін, маңайында норвегтер мен поморлар аң, балық аулайтын. Олардың ешқайсысы аралдарда тұрып, өмір сүре алмады, сондықтан Жаңа Жер тек жүкті ауыстырып тиейтін орын болып қала берді. Уақыт өте келе ұсақ дипломатиялық қақтығыстар пайда бола бастады, Ресей империясы «Жаңа Жер архипелагы Ресей аумағының тұтастығында» екендігін жариялайтын. Бұл аймаққа талаптанғандар архипелагта өмір сүре алмағандықтан, бірнеше ненец отбасылары Жаңа Жерге жеткізілді. Аралдарды белсенді қоныстандыру 1869 жылы басталды. 1910 жылы Крестовая теңізге құйылатын жерде Ольгинский кенті құрылды, сол кезде Ресей империясының ең солтүстігіндегі елді мекен (74 ° 08 'с. е). Аралдың айналасындағы алғаш құжатталған кемемен сапар шегу 1910 жылы «Дмитрий Солунский» кемесінде Владимир Александрович Русанов жасады, ол сондай-ақ аралда алғаш рет жаяу жүрді. Архипелагтың айлағы және түбегі оның атымен аталған. Ненецтер мен аралдың басқа жергілікті тұрғындары 1957 жылы материкке ядролық сынақтардың басталуына байланысты қайта қоныстандырылды, бірақ архипелагда алғашқы жарылыс оған дейін де болған. 1961 жылы аралда адамзат тарихындағы ең күшті сутегі бомбасы жарылды - Д-II «Құрғақ мұрын» алаңында 58-мегатонналық патшалық бомбасы. Жарылыс нәтижесінде пайда болған соққы толқыны жер шарын үш рет айналды, ал Диксон аралындағы (800 шақырым) жарылыс толқыны үй терезелерін шақты. 1990 жылдардың басына дейін архипелагтағы кез-келген елді мекендер жасырылған болатын.