kurumikz/Cleaned-Kazakh-Wikipedia huggingface dataset:
Вакуумдық металлургия

Вакуумдық металлургия — қазіргі металлургия өнеркәсібінің кеннен немесе басқа материалдардан вакуумдық әдіспен металл алатын қазіргі ең маңызды салаларының бірі. Вакуумдық металлургия XX ғасырдың 30-жылдарынан бастап қолданыла бастады. Ал вакуумдық металлургия таза металл өндіруге арналған зерттеулер тұнғыш рет (1906—1913 ж.) магний, барий және стронций өндіру үшін жүргізілді. Бұл бағыттағы процестердің дамуы түсті және сирек кездесетін металдар өндірісінде елімізде өте қажет титан, цирконий, вольфрам, кадмий және т. б. сияқты асыл металдарды көбірек алуды талап етіп отыр. Бұл сұраныстарды вакуумды металлургия негізіне сүйене отырып, қажетті мөлшерде қанағаттандыруға болады.. Дереккөздер
Вакуум-сүзгі

Вакуум-сүзгі — кеннен алынған флотациялық концентраттар қойылдырғыштардан өткізілгеннен кейін олардың ылғалдылығын төмендету үшін сүзіледі. Cүзуді тездету үшін сүзгіш матаның екінші жағынан ауа сорылып, вакуум жасалады. Осы мақсатпен қолданылатын аппараттар жиынтығын вакуум-сүзгі деп атайды. Олар сүзу бетінің пішініне қарай барабанды және дискалы болып екі топқа бөлінеді.. Дереккөздер
Жаппай қазып алу

Жаппай қазып алу — пайдалы қазындыларды сортқа бөлмей жаппай шығару. Бұл тәсіл кенді қазып алуда қолайлы болғанымен оның тиімсіз жағы да бар: пайдалы қазындылар бос жыныстармен араласып, құнсызданады. . Дереккөздер
Вальцелеу

Вальцелеу — түсті металлургия зауыттарында өндіріс қалдықтарын (шлагы) т. б. қайта қорытып, ондағы металдарды ажыратып алу әдісі. Вальцелеу негізінде полиметалл өнімдерін қатты көміртегімен араластырып, пешті 1300°с-ка дейін қыздыру арқылы мырыш пен қорғасын оксидтерін тотықсыздандырады. Вальцелеу жақсы жүруі үшін шихта әр қашанда жұмсақ, бос және сусымалы болуы керек. . Дереккөздер
Перси Уиндхем Льюис

Перси Уиндхем Льюис (; 18 қараша 1882 жыл, Амхёрст, Жаңа Шотландия, Канада — 7 наурыз 1957 жыл, Лондон) — ағылшын суретшісі, жазушы және өнер теоретигі. Өмірі мен шығармашылығы Ол Жаңа Шотландия жағалауларында, теңізде,әкесінің кемесінің бортында өмірге келген. 1899-1901 жылдары Лондон қаласында көркем сурет өнерін меңгерумен айналысқан. 1902-1909 жылдар аралығында Еуропаға саяхат жасайды. Осы саяхат барысында ол Парижде ұзақ уақытқа тұрақтайды. 1911 жылы ол "Кэмден Таун" көркемөнер тобының негізін салып, Лондон көрмесіне қатысады. Осыдан кейін көп ұзамай ол "вортицизм" аталатын жаңа көркемөнер теориясын ойлап табады. Ол бұл теорияны "Блэст" журналында насихаттай бастайды. Вортицикалық туындылардан өзге П. У. Льюис сондай-ақ натуралистік және сюрреалистік бағыттағы суреттер салумен айналысып, «The Enemy» журналында иллюстрациялаушы болып қызмет атқарады. Дереккөздер
Ватержакеттік қорыту

Вватержакеттік қорыту — түсті металлургияда ватержакет пешінде мыс, қорғасын, никель кендерінен немесе олардың концентраттарынан аралық өнімдер штейндер қорытып алу процесі. Штейндерді жарамсыз қосылыстардан арылту үшін олар басқа пештерде қайта қорытылады. Мұнда олардың құрамындағы басқа компоненттер де ажыратылады. . Дереккөздер
Вельц-пеш

Вельц-пеш — құрамында мырыш пен қорғасыны аз өнімдерді қайта өңдеуге арналған айналмалы көлбеу орналасқан цилиндр тәріздес пеш. Пешке қайта өңделетін материалдар мен отын жоғарыдан салынады да, барабан айналғанда төменгі жағына жылжиды. ал төменгі жағынан қысылған ауа, шихтаға қарама-қарсы жіберіледі. . Дереккөздер
Хачико: Ең адал дос

«Хачико: Ең адал дос» — тоғыз жыл бойы қайтыс болған қожайынын күнделікті бір уақытта келіп, станция маңында күтіп жүрген жапондық акита-ину тұқымының иті Хачиконың нақты өміріне негіздеп түсірілген Лассе Халлстрөм көркем фильмі. Бұл фильм 1987 жылы түсірілген жапон фильмінің ремейкі болып саналады. Фильмнің сценарийін жазған Стивен Уэйн Линдси. Басты рольдерде: Ричард Гир, Джоан Аллен және Сара Ремер. Фильмнің тұсаукесері 2009 жылдың сегізінші тамызында Жапонияда өтті. Фильм желісі Күндердің бір күні университет профессоры Паркер Уилсон вокзалдан Жапониядан Америкаға аттандырылған күшікті тауып алады. Күшіктің артынан ешкім іздеп келмегендіктен, ол оны өзімен қалдыруға мәжбүр болады. Уақыт өте келе күшік пен профессордың арасында берік достық пайда болады. Паркер өзінің жаңа адал досына қатты бауыр басады. Әр күн сайын Хачико қожайыны жұмысқа шыққанда, вокзалға дейін шығарып салып, кешкісін сағат бесте күтіп алатын. Бір күні Паркер жұмысқа аттанарда Хачико оны үйден шығармағысы келгендей, оған үріп бірге вокзалға бармай қояды. Паркер жұмысқа асыққандықтан Хачикосыз вокзалға кетіп қалады. Біраз уақыт өткенен кейін Хачико ауызына допты салып алып профессордың артынан жүгіріп кетеді. Вокзалда ол профессорға жаңағы допты бергенде, Паркер өте қатты қуанады, себебі ол Хачикоға бұл затты көптен бері үйрете алмай жүрген-ді. Вокзалда да Хачико қожайынын жібергісі келмегендей оған үріп қарап тұрады, бірақ Паркер поездге отырып жұмысына кетіп қалады. Сол күні ол өз лекциясында ұстамалы жүрек ауруынан көз жұмады. Қожайынының келуін күткен Хачи, күнделікті станцияға келіп жүреді.. Итті профессордың туысқандары үйлеріне алып кеткендеріне қарамастан, ол әрдайым станцияға қашып кететін. Жергілікті сатушылар және теміржол қызметшілері Хачиді тамақтандырып жүретін. Олар оның табандылығы мен адалдығына таңғала қарайтын. Көп ұзамай ол туралы журналисттер біліп, Хачико баспасөз жұлдызына айналады. Хачико өмірінің соңғы күндеріне дейін күнделікті поездің келісімен станцияға келіп, кеше дейін қожайынының келуін күтетін. Ол сонда да келмейді, бірақ адал дос — Хачико — өз орнын қалдармайды. Ол ит сол станцияда қожайынының келуін күтумен көз жұмады. Фильмді жарыққа шығаруы Түсірілім АҚШ штаты Род-Айлендтегі Вунсокет, Бристоль және Кингстаун қалаларында, сондай-ақ Род-Айленд университетінде және Японияда жүргізілді. Әр жастағы Хачиконы үш Акита-ину тұқымының иттері (Чико, Лайла және Форест) және Сиба-ину тұқымының үш күшігі ойнайды. Дереккөздер
Желдеткіш есік

Желдеткіш есік ——желдеткіш бөгемемен бірге орналасқан, кейбір қазбаларға толықтай немесе жартылай ауа жіберіп тұруға арналған есік. Желдеткіш есіктің бірнеше түрі болады. Істелген материалына қарай: ағаш, темір, ауа өткізбейтін материалмен қапталған ағаш есік. Олар бір не екі ашпалы болады. Есіктің ашылуына қарай: қатты, икемді және бір, екі секциялы болып келеді. Желдеткіш есіктен ауа өткізу үшін орнатылған терезелер ауа реттеушілер деп аталады. . Дереккөздер
Желдеткіш терезе

Желдеткіш терезе — желдеткіш есігіндегі немесе бөгемедегі терезе шахтадағы ауа қозғалысына қосымша кедергі жасау үшін орнатылады. Желдеткіш терезенің түрлері: төрт бұрышты, тік бұрышты және саңлауға ұқсас реттелінетін немесе реттелінбейтін қималы болып бөлінеді. . Дереккөздер
Веркблей

Веркблей — әр түрлі қоспалары бар, тазартылмаған шикі қорғасын немесе қорғасыны көп материалдарды өңдеген кезде алынатын негізгі өнім. Веркблейдің кұрамы бастапқы алынған шикізатқа және балқыту процесіне байланысты өзгеріп тұрады. Оның құрамында, әдетте, 97—98% қорғасын болады, ал кейде айналмалы өнімдер көбірек қосылғанда, 92—95% РВ. Веркблей құрамында қоспалар ретінде алтын, күміс, мыс, мышьяк, сурьма, висмут тағы басқа металдар болады. Шикі қорғасынды бұл қоспалардан әр түрлі әдістермен белгілі бір технологиялық сызбанұсқа бойынша тазалайды. Веркблейді рафинирленгеннен кейін таза қорғасын алынады. . Дереккөздер
Рональд Фербенк

Рональд Фербенк(, 17 қаңтар 1886 жыл, Лондон — 21 мамыр 1926 жыл, Рим) — ағылшын жазушысы. Өмірбаяны Ақсүйек отбасынан шыққан. Кембриджде оқығанымен, диплом алмаған. 1907 жылдан бастап кaтолик дінін қабылдаған. Ол саяхаттағанды жан-тәнімен сүйгендіктен әлемнің бірқатар елдерінде болған. 1926 жылы Рим қаласына саяхаты кезінде өкпе ауруынан дүниеден озады. Шығармашылығы Фербенк Оскар Уайльд шығармашылығының табынушысы болған. Ол гротесктік әзіл стилінде жазылған шағын романдар жазып, оны өз қаражатына басып шығарады. Оның шығармашылығы О.Хаксли, И.Во және М.Спарк секілді әдебиеттанушылардың қалыптасуына үлкен септігін тигізген. С. Зонтаг "Кэмп жайлы шағын мақала" атты эссесінде оның шығармаларын "Кэмп-әдебиеттің канондары" ретінде бағалаған. Шығармалары * Vainglory(1915) * Inclinations(1916) * Caprice (1917) * Valmouth(1919, муз.комедия Сэнди Уилсона, 1958) * The Princess Zoubaroff * Santal(1921) * The Flower beneath the Foot (1923) * Sorrow in Sunlight(1925) * Concerning the Eccentricities of Cardinal Pirelli(1926) * The Artificial Princess(1934) Дереккөздер
Октавия Батлер

Октавия Батлер — американың қара нәсілді жазушы-фантасттарының ішіндегі ең танымалдарының бірі . Өмірбаяны Октавия Батлер 1947 жылдың 22 маусымында Калифорния штатындағы Пасаденде дүниеге келген. Оның әкесі ерте дүниеден өткен. Соның салдарынан ол тек қана анасының қолында тәрбиеленеді. Дислексия ауруымен ауырған ол өз ауруынан қысыла өседі. Оның мектептегі үлгерімінің нашар болуының себебі осында болды. Кейіннен ол 1965-1968 жылдар аралығында Пасаденс колледжінде білім алады. Осы кезеңдерде ол кешке сабақ оқып, күндіз жұмыс жасады. Кешкі сабақтарда ол әдебиетті зерттеумен айналысады. Колледжді тәмамдаған ол көп ұзамай Калифорния штаты Университетінің түседі. Ол көп уақыт Лос-Анджелес қаласында тұрған. Өмірінің соңында Октавия Батлер қан қысымынан және жүрек талмаларынан зардап щегеді. Октавия Батлер 2006 жылдың 24 ақпанында «Northwest Hospital» ауруханасында өмірден озады. Дереккөздер
Эстерсунд

Эстерсунд – муниципалитет және Швециядағы орталық қала. Швециядағы көлемі жағынан бесінші орын алатын Стуршён көлінің жағасында орналасқан. Емтланд лен провинциясының орталық қаласы. Эстерсунд аймақтағы мәдениет пен экономика, сауда ісі мен коммерцияның ұлттық орталығы. Халқының саны жағынан Швеция қаларының арасында 36-шы орынға ие. Негізі 1786 жылы қаланған. Бастапқы кезеңде қала Емтланд леннің сауда монополиясы ретінде құрылған. Қаланы құрудағы мақсат–жергілікті фермерлерді делдал ретінде Эстерсундға тауарларды жеткізуге мәжбүрлеу, алайда халық бұл экономикалық позицияға қарсы шыққан. Осының әсерінен көп уақытқа дейін қала дамымай қалған. Бұл 19-шы жүзжылдықтың соңына дейін жалғасқан. Тек Эстерсундта темір жол құрылыс салынғаннан кейін ғана қала көркейіп, дами бастаған. Эстерсунд Скандинавияның ішкі бөлігінде орналасқан. Сонымен қатар швед жағалауының шығысындағы Сундсвалл ауданымен, Норвеж теңізінің батыс жағалауындағы Тронхей ауданымен шекаралас жатыр. Эстерсунд қысқы қала – Vinterstaden ретінде жарнамаланады. Қысқы қала муниципалитеттер мен қалалық кәсіпкерлердің бірлескен жобасы. Эстерсунд қысқы спорт ойындарының орталығы. Бұл жерде қысқы спорт түрлерінен бірнеше әлем чемпионаттары өткен. Қала бірнеше рет қысқы олимпиада ойындарын өткізуге үміткер болған. Алайда шаһарда әлі бірде –бір рет олимпиада ойындары өткізілмеген. Мәдениеті Фрёсён аралында хайуанаттар бағы орналасқан; Эстерсундте «Ямтли» мұражай мен композитор Вильгельм Петерсон Бергертің үй -мұражайы бар. Спорты Эстерсундта 1989, 1993, 1995—1997, 2000, 2002, 2003—2007, 2009 жылдар аралығында биатлоннан әлем кубогы кезеңдері өткен. Сонымен қатар қала 2014 жылы өтетін қысқа олимпиада ойындарына өз кандидатурасын ұсынған, алайда Швеция үкіметі бұл ұсынысты қолдамаған. Эстерсундте өзімен аттас футбол клубы бар. Дереккөздер
Бенедикт Константинович Лившиц

Бенедикт Константинович (Наумович) Лившиц (6.01.1887, Одесса - 21.09.1938, Санкт-Петербург – орыс ақыны, аудармашы, футуризмді зерттеуші. Өмірі 1887 жылы 6 қаңтарда Одессада дүниеге келген. Новоросийск және Киев университетінде заң факультетінде оқыған. Оқуын бітірген соң армияға кетеді. Азаматтық борышын өтеп болған соң, Киевке оралады. 1909 жылы Н.С. Гумилёвтың «Остров» журналында жұмыс істейді. 1910 жылы оның 3 өлеңі петербург журналы «Аполлонда», ал 1911 жылы «Флейта Марсия» атты бірінші жинағы жарық көреді. 1911 жылыдың қыс айында Лившиц суретші Александра Экстердің арқасында Бурлюк ағайындыларымен танысады. Ағайындылармен қосылып шығармашыл «Гилея» тобын құрады. Соғыстағы батырлығы Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде жарақат алған, көрсеткен батырлығы үшін Георгий крестімен марапатталған. 1914 жылы православиені қабылдайды. Еңбектері 1914 жылы Херсонда «Волчье солнце», 1922 жылы Киевте «Из топи блат», 1926 жылы Мәскеуде «Патмос», 1928 жылы «Кротонский полдень» өлең жинақтары шығады. 1928 жылы «Картвельские оды» кітабын жазуды бастаған. Аудармалары Революцияға дейінгі кезеңде әдеби-шығармашыл аудармамен айналысқан. 1934 жылы француз тілінен аударған «От романтиков до сюрреалистов» атты аударма жинағы арқылы аты елге жайылған. Отбасы Әйелі – Е.К. Лившиц (1902–1987), ұлы – Кирилл Лившиц 1925 жылы туған, 1942 жылы Сталин соғысында қаза тапқан. Өлімі 1937 жылы қазанда Лившиц тұтқындалып, 1938 жылы 21 қыркүйекте Юрий Юркунов және Валентин Стеничпен бірге атылу жазасына кесілген. Кейбір мәліметтерге жүгінсек оның жүрегі тоқтап қайтыс болған делінеді. Шығармалары *Полутораглазый стрелец. Л.: Издательство писателей, 1933. *От романтиков до сюрреалистов: Антология французской поэзии. 1934. *«Французские лирики XIX и XX веков», 1937 *У ночного окна. М.: Прогресс, 1970. («Мастера перевода») *Полутораглазый стрелец: Стихотворения, переводы, воспоминания *Полутораглазый стрелец: Воспоминания, 1991. Дереккөздер
Явдат Хасанович Ильясов

Явдат Хасанович Ильясов (, ; 16 ақпан 1929, Исламбахты ауылы, Башқұр АКСР-нің Белебеевский кантоны, қазіргі Ермекеевский ауданы Башқұртстанның — 19 маусым 1982, Ташкент) — кеңес жазушысы, Орта Азияның ежелгі және ортағасырлық тарихы жайлы жазылған туындылардың авторы. Өмірбаяны Көркем туындыларын орыс тілінде, башқұр тілінде, татар тілінде, өзбек тілінде жазып, жариялаған. Белорецк қаласындағы педагогика училищесін тәмамдаған. Мал бағушысы, тракторист, кітапханшы, клуб меңгерушісі, мектепте мұғалім, суретші және сызушы, т.б.болып түрлі қызмет атқарған. 1982 жылы 19 маусымда Ташкенттегі Комсомоль көлі түсіп жүріп кезінде қайтыс болады. Туындылары * Тарихи повесть және романдары «Стрела и солнце» (1954), «Тропа гнева» (1956), «Согдиана» (1959), «Пятнистая смерть» (1964), «Черная вдова» (1966), «Золотой истукан» (1973), «Месть Анахиты» (1984); романы «Заклинатель змей» (1979) және «Башня молчания» (1982) және басқалары. * Өлеңдер, әңгімелер, татар, башққұр, өзбек және орыс тіліндегі оцерктер. * Башқұр, өзбек, қарақалпақ, корей, қырым-татар ақындарының аудармалары Ильясов кітаптарының жалпы таралым саны 23 млн данадан асады. Дереккөздер Сілтемелер * [http://www.hrono.ru/text/2004/gareev10_04.html/ Биографический очерк] * [http://www.lib.ru/HIST/ILIASOW_Y// Произведения]
Юрий Николаевич Марр

Юрий Николаевич Марр (1893—1935) — орыс ақыны, шығыстанушы, Николай Маррдың ұлы. Өмірі Ю.Н.Марр парсы фонетикасы туралы бірнеше еңбек жазған, шет тілдер мен Иран диалектикасында жазылған ұлттық шығармашылық туралы жазбалардың авторы. Оның қатысуымен және басшылығымен парсы тіліндегі хрестоматия және парсы-грузин-орыс сөздігі жарық көрген. Парсы тілінде дәріс бағдарламалары мен лекцияларын дайындаған. Сөздікке аса мән беретін Ю.Н.Марр парсы лексикографиясына байланысты жобаларды басқарған. 20 жылдары оның бастамасымен парсы тілінің тарихи сөздігін жасау қолға алынған. Марр ақын ретінде футуристердің кіші тобына жатады. Оның өлеңдері 1995 жылы Т.Л.Никольскийдің көмегімен жинақталып, жарыққа шыққан. Шығармалары • Ю.H.Марр: Документированный перейдено-русский словарь, — Тифлис, 1934 (литография). • Ю. Н. Марр: Выражение фонетики стиха в персидском письме,—ИАН, СССР, 1934 Ю. Н. Марр: О произношении ق | غ в живом персидском,—Ю. Н. Марр, Статьи, сообщения и резюме докладов, I, М.—Л-, 1936 • Ю. Н. Марр: Образец бахтиярской литературы,—ДАН-В, 1927 • Ю. Н. Марр: Статьи, сообщения и резюме докладов, I. М.—Л., 1936, стр. V—XVI Ю. Н. Марр: Статьи и сообщения, II, М.—Л., 1939 • Ю. Н. Марр: Хакани-Низами-Руставели. Ч. I. М.-Л., 1935 • Ю. Н. Марр, К. И. Чайкин: Хакани-Низами-Руставели. Ч. II. Тбилиси, 1936 Дереккөздер
Венедикт Николаевич Матвеев

Венедикт Николаевич Матвеев (лақабы Март, Марьин) (1896 жыл, 27 наурыз, Владивосток) – ақын-футурист, жазушы, өлкетанушы, жапон тілінен аудармашы. Иван Елагин ақынның әкесі. Өмірі Гимназияда оқып жүріп кітап жаза бастаған. 1914 жылы Владивостокта алғашқы «Порывы» атты өлеңдер жинағы жарық көреді. Әкесінің баспасында «Хайшин-вей» баспа белгісімен «Черный Дом» және «Песенцы» атты өлеңдер жазылған кітабы шығады. 1918 жылы Жапонияға сапарға шығады, хокку мен танка жазады. Оның «Песенцы» жинағында жапон ақындарынан аударған еңбектері кездеседі. 1920 жылы жаз айында Харбинге кетеді. Көне қытай тілінен аударылған және өзінің жеке еңбектері жазылған шамамен 12 кітабы жарық көрген. 1922 жылы «На любовных перекрёстках причуды» атты новелла-минитюра жазады. Жағымсыз істері Ол морфий мен опиум шегуге құмар, ішімдікке жақын болады. Отбасы Әйелі және баласы болған. 1923 жылдың соңында әйелі және 15 жасар баласымен КСРО-ға оралады. Сергей Есенинмен дос болған. Екі рет сотталып, жазасын өтеп шыққан. 12-15 маусым аралығында ату жазасына кесілген. Кітаптары *• «Черный Дом».1917 *• «Песенцы». 1917 *• «Фаин».(Совместно с Гавриилом Эльфом) 1919 *• «Тигровьи чары». 1920 *• «На любовных перекрестках причуды». 1922 *• «Логово рыжих дьяволов. О Шанхае». 1928 *• «Речные люди. Повесть для детей из быта „Современного Китая“». 1930 *• «ДЭРЭ — водяная свадьба. Рассказ». 1932 *• «Ударники финансового фронта». 1933 Дереккөздер
Луи Авад

Луи Авад (Эль-Минья, 1915—1990) — Египет филологы және жазушысы. Авад Каир университетінде филология факультетінде білім алған. Кейін білімін жалғастыру мақсатымен Англияға барып, Оксфорд университетіне қабылданады. 1941 жылы елге оралып, Каир университетінің филология факультетін басқарады. Авад египеттік ғылыми әдеби сынның негізін салады. 1945-1950 жылдарда басқа да жазушылармен бірге марксистік ұстаныммен Египет қоғамында реформа жүргізуге шақырады. Бұл үндеулер «Феникс» романында көрініс табады. Өзінің «Плутолэнд» поэтикалық жинағында ерік өлеңдерді қолданады. Осы үшін қатты сынға алынады. Бұл ұстанымын Авад 1952 жылғы көтерілістен кейін қалыптастырған болатын. Осының нәтижесінде ол 1954 жылы Каир университетіндегі қызметін босатуға тура келді. 1960 жылы «Аль-Ахрам» газетінің әдеби редакторының қызметіне орналасты. 1964 жылы Египеттің жоғарғы білім беру жүйесін қатты сынға алады. 1970 жылдың ортасынан 1980 жылдарға дейін Египеттегі американдық зерттеу орталығының журналында кеңесші болып қызмет атқарады. Луи Авад 1990 жылы қайтыс болады. Дереккөздер
Самир Амин

(en) in Zagreb.]] Самир Амин ;3 қыркүйек 1931, Каир) – Дакарда (Сенегал) тұрып жатқан француз тілді египеттік саясаттанушы, жаһандануды зерттеуші және тәуелді дамуды зерттеуші. Өмірбаяны Самир Амин Каирде дәрігерлер отбасында туған. Әкесі – мысырлық, ал анасы – француздық болған. Ол Каирдегі Француз жоғарғы мектебінде білім алып, 1947 жылы куәлік алады. 1947-1957 жылдар аралығында Парижде білім алған. Сол жақта ол саясаттану ғылымдары (1952), статистика (1956) және экономика (1957) салалары бойынша диплом алады. Парижде болған уақытта Француз коммунистік партияға мүше болған. 1957 жылы Амин студент-жолдастарымен бірге «Отарлауға қарсы студенттік» (Étudiants Anticolonialistes) атты журнал шығара бастады. Осы жылы ол диссертациясын қорғап, елге қайта оралады. 1957-1960 жылдар аралығында Египеттің экономика министрімен бірге жұмыс жасап, Étudesde l’Organismede Développement Économique-дің басқарушысы болады. Кейін ол Бамакоға барады. Онда оған Малидің жоспарлау министрлігінде кеңесші қызметі ұсынылған болатын. 1960-1963 жылдарда министрлікте қызметте болады. 1963-1980 жылдарда БҰҰ-ның Африкалық институтындағы экономикалық даму мен жоспарлау бөлімінде қызмет атқарады. 1970 жылға дейін осы жұмысымен Пуатье, Дакара және Париж университетіндегі мұғалімдік қызметін бірге алып жүрген болатын. Негізгі еңбектері Ол 30-дан аса кітаптың авторы. *«Империализм және теңсіз даму»(L’impérialismeetledéveloppementinégal, 1976); *«Қазіргі араб экономикасы» (L’économiearabecontemporaine, 1980); *Spectres of Capitalism: A Critique of Current Intellectual Fashions(1998); *«Ескірген капитализм» (ObsolescentCapitalism, 2003). *«Либерализмнің вирусы. Перманент соғысы және әлемнің америкалануы» (The Liberal Virus: Permanent War and the Americanization of the World). Еуропа, 2007 г., 168 стр. ISBN 978-5-9739-0108-0 Дереккөздер
Ахмед Лютфиэль-Сайед

Ахмед Лютфиэль-Сайед (1872 — 1963) — египеттік зияткер, отарлауға қарсы қозғалыстың қайраткері және Каир университетінің алғашқы ректоры. Ол ел арасында «ұрпақтың ұстазы» деген атпен танымал. Өмірбаяны Лютфи 1872 жылы 15 қаңтарда Дакахлия мухафазындағы Эс-Симбеллавейн қалашығына жақын жердегі Беркин (Berqin) ауылында, феллахтар (египеттік шаруалар) отбасында дүниеге келген. Ол Аль-Азхар университетінде білім алып, атақты Мысыр ойшылы және қоғам қайраткері Мухаммеда Абдоның дәрістеріне қатысқан. Абдо Лютфидің тұлға ретінде қалыптасуына елеулі әсер етті. Сонымен қатар ол Құқық мектебіне түсіп, 1894 жылы тәмамдайды. 1907 жылы Ахмед Лютфиэль-Сайед алғашқы болып эль-Умма («Ұлт»)Мысыр саяси партияның негізін қалады. Жас қоғам қайраткері мен оны қоршағандардың елдегі болып жатқан саяси оқиғаларға (1906 жылғы Деншавай ісі – Британ әскерлері мен мысыр шаруаларының қақтығысы) жауабы болып, мысырлықтардың ұлттық сезімдерін көтеруші күш болды. Сонымен қатар Лютфи «Эль-Гарида» партиялық газетті басып шығара бастады. 1919 жылы Версалда болған Париждік бейбітшілік конференциясына барған Мысыр елшілігінің құрамында болады. Конференцияда ол Мысырды Ұлыбританиядан азат ету қажет екендігін ашық түрде жария етеді. Ахмед Лютфиэль-Сайед Каир университетінің (сол уақытта Мысыр) алғашқы ректоры болған. 1925 жылы 11 мамырда инаугуирация рәсімі өтті. Ол Таха Хуссейннің досы әрі әріптесі болған. 1932 жылы Мысыр үкіметі Хуссейнді университеттегі қызметінен босату жөніндегі шешіміне қарсылық білдіру мақсатымен өз қызметінен бастартады. Сонымен қатар ол әр уақытта әртүрлі мемлекеттік – білім министрі, ішкі істер министрі, Каирдегі араб тілі Академиясының директоры және кітаптар Үйінің директорының қызметін атқарады. Дереккөздер
Ахмед Хамруш

Ахмед Хамруш ( , 1921 жылы қыркүйекте туған, Британдық протекторат Мысыр) –Египеттің саяси және мәдени қайраткері, тарихшы, жазушы, журналист және 1952 жылғы көтеріліске қатысушы. Өмірбаяны Ахмед Хамруш 1921 жылы қыркүйекте Ортаңғы Нілдегі Бени-Суэйфада шейх отбасында дүниеге келген. Отбасы жұмысқа байланысты көп көшетін. 1952 жылы Шейхтар институты қысқартылды. 1923 жылы, Ахмедке екі жас толғанда, әкесі қайтыс болады. Анасы оны Эль-Хавалид (ағылш. Al-Khawalid) ауылында тұрып жатқан ата-әжесінің үйіне апарады. Осында Хамруш Мысыр ауылдарының кедейлігін көріп, өз басынан өткізеді. Осылай ол марксизмге қызығушылығы мен көтерілісші қозғалысқа қатысу себебін түсіндіреді. 1939 жылы Каирдегі әскери училищеге түседі. 1945 жылы жас офицер сенатор Мухаммед Хаттаб-бейге хат жолдап, Мысырдағы жер иемденуді 50 федданға дейін қысқартуды ұсынады. Шығармалар *Хамруш А. 1952 жылы 23 шілде Мысырдағы көтеріліс / М. 1984 *Ахмед Хамруш. Ашудың күзі. / М., 1984. *Хамруш Ахмед. Саурат 23 йулийа 1952 фи Миср [1952 жылы 23 шілде Мысырдағы көтеріліс]. Бейрут, 1974—1975. Т. 1-5. (ар.) *GuerrillaWarfare (1947); *Reflectionson War (1949); *Secrets of the Battle of Port Said (1956); *Crisis (1959); *Silence (1964); *From Tokyoto London (1966); *Egypt and Sudan: The Common Struggle (1966); *Military Coups (1967); *The Pulse of History; *The Game of Politics; *The Story of the Press in Egypt; *The July Revolution and the Egyptian Psyche. *Story of the July Revolution (Киссатсаурат 23 йулийа.Бахсаналь-иштиракийя — 23 шілдедегі көтерілістің тарихы. Социализм жайында зерттеу) (Каир, 1983). Дереккөздер
Мұхаммад Осман әл-Жаләл

Мухаммад Осман аль-Джаляль (жергілікті айтылуы Галяль; 1829, Бени-Суэф — 16 қаңтар 1898, Каир) — Египет жазушысы және аудармашы. Каирдегі тілдер мектебін тәмамдаған. Әртүрлі министрліктер мен басқармаларда аудармашы болған. Кейінгі жылдары Каир мен Александрияда сотта қызмет атқарған болған. Оның өзгертіп қайта жасаған қызықты шығармаларына Мольердің комедиялары («Тартюф» (al-ChaykhMatlûf; 1873), «Оқымысты әйелдер» және т.б.,) және Расиннің драмалары. Кейіпкерлер ескі әдеби тілмен емес, ұлттық тілмен сөйлейді. 1870 жылдары бұл батыл жаңалық болғанымен, оны жақсы қабылдамайды. Сонымен қатар Джаляль Лафонтен және Бернардена де Сен-Пьераның шығармаларын аударған (әдеби тілді) және тарихи шығармалар мен оқулықтар жазған. Дереккөздер
Сәйид Қутб

Сәйид Қутб (1906 жылы 9 қазан – 1966 жылы 29 тамыз) – Мысыр жазушысы, философ және «Мұсылман-бауырлар» қауымдастығының идеологы. Асьют провинциясындағы Муша ауылында дүниеге келген. 1912 жылы мектепке барады. 1917 жылы Құранды жаттап алған. Кейін Каирге келіп, «Дар аль-Улум» институтын (діни сабақтар жүргізген оқу орны) тәмамдайды. Институтты бітірген соң, мұғалімдік диплом алған. 1951 жылға дейін Білім министрлігінде инспектор болған. «Вафд» партиясының мүше болады, бірақ кейін шығып кетеді. Дегенмен партиялық көзқарастарын сақтап қалады. Өз ұстанымын өзгертіп, Египеттегі Ислам саясатының идеологы болады. Египет президенті Насер мен басқа жоғарғы қызметтегі тұлғаларға жасалған қастандықты басқарғаны үшін айыптап, дарға асу арқылы өлім жазасына кеседі. Дереккөздер
Костас Варналис

Костас Варналис (; 26 ақпан 1884, Бургас, Болгария — 16 желтоқсан 1974, Афина) —грек жазушысы және қоғам қайраткері. Болгарияда грек етікшісі Яннакос Бубустың отбасында туған. Пловдивта мектеп пен педагогикалық училищені бітірген соң, Афина университетіне философия факультетіне түседі. 1909 жылы бітірген соң гимназияда мұғалім, кейін мектеп директоры болады. 1918 жылы мемлекеттік стипендияны алады да, 1919-1921 жылдарда Парижде болып Сорбоннада филология және эстетика дәрістерін тыңдайды. Алғашқы кітабы – «Соты» өлеңдер жинағы 1905 жылы студент болған кезінде жарыққа шығады. 1919-1922 жылдары грек-түрік соғысында гректердің жеңілісі, Ресейдегі көтеріліс оқиғалар және Парижде Ромен Роллан мен АнриБарбюспен танысуы оның көзқарасын өзгертуге септігін тигізеді. Еңбектері *«Паломник» («Ο Προσκυνητής», 1919), *«Свет, который жжёт» («ΤοΦώς που καίει», 1922 ж.) *«Рабы в осаде» («ΣκλάβοιΠολιορκημένοι», 1927) *«Свободныймир» («Ελεύθεροςκόσμος», 1965), *«Гнев народа» («Οργή λαού», опубликованная посмертно в 1975). *«Соломос без метафизики» («ΟΣολωμόςχωρίςμεταφυσική», 1925), *«Эстетика — критика» («ΑισθητικάΚριτικά», 1958) *«Аттал III» («ΆτταλοςοΤρίτος», 1972) Өзінің көзқарасы үшін жазушы қуғынға ұшырады: 1925 жылы мұғалімдік жұмысынан шығарылды, 1935 жылы айдауға кетеді. 1934 жылы КСРО-ға шақырылып, кеңес жазушыларының алғашқы съездіне қатысады. 1959 жылы «За укрепление мира международами» атты Халықаралық Ленин сыйлығымен марапатталады. Дереккөздер
Игорь Иванович Бочкин

Игорь Иванович Бочкин – совет, орыс театр- және киноактері. 1995 жылы Ресей Федерациясының еңбек сіңірген әртісі, 2005 жылы Ресей Федерациясының халық әртісі атағын алады. Биографиясы Игорь Бочкин 1957 жылы 17 ақпанда Мәскеуде дүниеге келеді. «Огоньки» және "Красно солнышко" фильміне 15 жасында түседі. Режиссер Борис Рыцаревтың ассистенті Бочкинді кинотеатрда байқап, киноға шақырады. 1981 жылы Мемлекеттік театр өнер институтын тәмамдайды. Институтты бітіргеннен кейін Н.В. Гоголь атындағы театр құрамында болып, 1990 жылға дейін сол жерде қызмет атқарады. Одан кейін Пушкин атындағы драма театрына ауысады. Жеке өмірі Игорь Бочкиннің бірінші әйелі өзінің курстасы және Авраамия Завенягиннің немересі Алиса Завенягина. Алайда институтты бітіргеннен кейін екеуі ажырасып кетеді. Екінші әйелі Светлана. Екеуінің Саша атты қызы туылады. Бір жарым жылдан кейін Светлана шетелге кетіп қалады. Үшінші әйелі Светлана Зубкова. Екеуі 14 жыл бірге тұрады. Төртінші рет актриса және режиссер Анна Легчиловаға үйленеді. Театрда сомдаған рөлдері Н.В. Гоголь атындағы Мәскеу драма театры *«Берег» по одноименному роману Юрия Бондарева — Княжко[6] *«Пролетая над гнездом кукушки» по мотивам романа «Пролетая над гнездом кукушки» Кена Кизи — Вождь *«Район посадки неизвестен» по пьесе Владимира Губарева «Особый полет» — Николай А.С. Пушкин атындағы Мәскеу драма театры *Альбер Камюдің «Праведные»пьесасы бойынша «Террористы» — Янек *«Царь Эдип» Софокла — Эдип *Леонида Зориннің «Варшавская мелодия»— Виктор *Александра Галиннің «Наваждение»— Фёдор *Олег Даниловтың «Путники в ночи»— Сергей Куприянов *Петр Розенфельдтің пьесасы бойынша «Пули над Бродвеем»,— Чич *А.Вампиловтың «Прошлым летом в Чулимске»— режиссёр-постановщик Дереккөздер
Джейн Остин

Джейн Остин(, 1775—1817) — ағылшын жазушысы. Ол ағылшын әдебиетіне реализмді алып келген сатирик ретінде танымал. Оның туындылары адам жанының кейіпкерлер психологиясына енуіне мүмкіндік беретін, нағыз "ағылшын әзілінің" дәмін татқызатын әлемдік шедеврлердің қатарына енгізілген. Джейн Остинді бүгінге дейін ағылшын әдебиетінің "бірінші ледиі" деп атайды. Оның шығармалары Ұлыбританияның университеттері мен колледждерінде міндетті түрде оқытылады. Өмірбаяны Джейн Остин 1775 жылдың 16 желтоқсанында Хэмпшир графтығының Стивентон қалашығында дүниеге келген. Оның әкесі Джордж Остин шіркеу пірәдары болып қызмет жасаған. Ол өте сауатты және білімді адам болған. Джейн Остиннен басқа оның отбасында алты ұл және кішкентай сіңлісі болды. Джейн Остин бірнеше мектептің табалдырығынан аттағанымен олардың бірін де тәмамдай алмаған. Сол себептен оның әкесі үйдегі екі қызды өзі сауаттандырып, әдебиеттен, өнерден хабардар етіп, олардың бойына биік талғам жасау қасиетін сіңірді. Джейн Остин ешқашан тұрмысқа шықпаған. Оның бойжеткен шағы Наполеон соғысының тұсына сәйкес келді. Сондықтан ол соғыста жүрген ағаларымен үнемі хат алысып тұратын. Міне бұл жағдай оның шығармашылығына әсер етіп, хаттар желісі арқылы әңгімелер жазуды бастайды. Жазушы 1817 жылы 18 шілдеде Адиссон ауруынан Винчестерде дүниеден озады. Өлер алдында соңғы "Сэндитон" романын аяқтап үлгерді. Винчестер соборында жерленген. Шығармалары * Үш апалы-сіңлі * Махаббат пен достық, * Англия тарихы * Кассандра сұлу Романдары * Сана мен сезім (1811 жыл) * Тәкаппарлық пен жаңылыс (1813 жыл) Жері аз ақсүйек мистер Беннеттың отбасында бес бойжеткен қыздары бар - Джейн, Элизабет, Мэри, Китти және Лидия. Беннет отбасы мекендеген Лонгборн алпауыт қожалығы тек ерлерге мұра етіп қалдырылғандықтан, миссис Беннет қыздарын ерге сәтті шығаруға бар күшін салады. Бір балдың кезінде Беннет қыздары Незерфилдке жақында көшіп келген бай бойдақ мистер Бингли және оның досы мистер Дарсимен таныстырылады. Джейн - Беннет отбасының ең үлкен қызы - өзінің сұлулығымен мистер Бинглиді таң қалдырды. Мистер Бингли барлық адамдарға ұнаған мезгілде, мистер Дарсидің асқақ мінезі, Элизабетті қоса, барлық адамдарғы жақпады. * Мэнсфилд-парк (1814 жыл) * Эмма (1816 жыл) * Сананың болжамдары (1817 жыл) * Нортенгер аббаттығы (1818 жыл) Дереккөздер
Георгиос Леонардос

Георгиос Леонардос – грек журналисті және әдебиетшісі. 1937 жылы 20 ақпанда дүниеге келеді. Өмірбаяны Әңгімелерін алғаш рет 1953 жылы күнделікті шығатын александриялық «Тахидромос» («Пошташы») және «Анатоли» («Шығыс») газеттерінде шығара бастады. Грекияға келген соң бастапқыда физика-математика факультетіне түседі. Алайда 1959-1961 жылдар аралығында Спирос Меластың басшылығымен грек-американ институтының журналистика факультеті дәрістеріне қатысады. Халықаралық жаңалықтар редакциясында жұмыс жасап, кейін «Катимерини» (1961-1964) грек орталық газетінің саяси шолушысы болып жұмыс жасайды. 1964-1967 жылдары Белградта Афина Жаңалық Агенттігінде (ANA) тілші болады. Грекияға оралған соң «Навтэмборики», «Апогевматини», «Элефтеротипия», «Месимврини», «Этнос» және «Элефтерос Типос» газеттерінде халықаралық жаңалықтар редакциясының басшысы болады. Сонымен қатар «Кердос» экономикалық газетіне де мақала жазады. Георгиос Леонардос негізінен тарихи шығармалармен шұғылданатын. Ол Афинаның журналистер Одағына мүше. 2008 жылы оның "Соңғы Palaeologue" тарихи романы мемлекеттік жоғарғы сыйлығына ие болды. Кітаптары *Əжемнің қызыл түсті қонақжайы *Үңгірлердегі үй *Eba *Магниттік полюстер *Жердегі көңілдестер *Жанымдағы əн Тарихи романдары *Пират Барбаросса *Мария Магдалина *Мара, Christiani фаворитка *Ұйқыдағы сұлу Мистраса *Михаил VIII Азат етуші Палеолог *Палеологтар *Соңғы Палеолог *София Палеолог – Византиядан Ресейге Зерттеуі *Роман құрылымы Дереккөздер
Манолис Глезос

Манолис Глезос (; 9 қыркүйек 1922, Апиранфос, Наксос аралы) —грек саяси қайраткер, жазушы және антифашисттік қозғалыстың нышаны. Өмірбаяны Манолис Глезос Наксос аралында Апирандос немесе Аперату ауылында туған. 1935 жылы отбасы Афинаға көшіп келеді. Орта мектепті бітірген соң дәріханажа жұмыс жасады. 1940 жылы экономикалық және коммерциялық зерттеудің Жоғары мектебіне қабылданады (қазір Афина экономика және бизнес университеті). 1939 жылдан бастап Додеканес аралдарын итальяндықтардың отарлауына қарсы ұйымдастырылған Қарсы Қозғалысқа қатысқан. Фашисттерге қарсы соғысқа қатысқысы келгенімен жасы кіші (17 жас) болғандықтан грек әскеріне алмады. Грекияны отаршылдардан азат еткеннен кейін Манолис Глезос «Ризоспастис» газетінде редактор болады. Ал 1947 жылдан бастап бас редактор. Манолис Глезос - 12 басылған және басылымға дайындалған 13 кітаптың авторы. Еңбектеріне: «История книги» (1974), «От диктатуры к демократии» (1974), «Феномен отчуждения в языке» (1977), «Человек и природа», «Национальное сопротивление в 1940-1945 годах» (2006) және басқа да еңбектері бар. Дереккөздер
Пенелопа Дельта

Пенелопа Дельта (, 1874, Александрия, Египет — 27 сәуір 1941, Афины) — грек жазушысы, жаңа грек әдебиетіндегі алғашқы әйел-жазушылардың бірі. Балаларға арналған кітаптың алғашқы авторы. Пенелопа Дельта – Александрия қаласында фанариоттар отбасында туған. Ол отбасынлағы алты баланың үшіншісі. Оның Александра атты үлкен әпкесі және Антонис Бенакис аььы ағасы болады. Ағасын «Ο Τρελαντώνης» атты кітабында сомдап, Том Сойер секілді кейіпкер ретінді жазып, атын әдебиет тарихында қалдырады. Ағасы грек коллекционері ретінде танымал. Ол Бенаки мұражайының негізін қалаушы. 1882 жылы Бенаки отбасы Афинаға көшіп келеді. Осында Пенелопа дәулетті Стефанос Дельтаға тұрмысқа шығады. Олардың үш қызы болады. 1906 жылы отбасы Франкфуртқа көшіп кетеді. 1909 жылы осы қалада оның алғашқы «Για την Πατρίδα» (Ради Отечества) атты романы жарық көреді. Еңбектері *Για την Πατρίδα (1909) *Τον καιρό του Βουλγαροκτόνου (1911) *Παραμύθι χωρίς όνομα (1911) *Παραμύθια και άλλα (1915) *Η ζωή του Χριστού (1925) *Ο Τρελαντώνης (1932) *Ο Μάγκας (1937) *Τα μυστικά του βάλτου (1937) *Ρωμιοπούλες (1939) *Ελευθέριος Κ. Βενιζέλος : ημερολόγιο, αναμνήσεις, μαρτυρίες, αλληλογραφία (1978) 1941 жылы 27 сәуірде вермахта әскері Афинаға кірген күні өз-өзіне қол жұмсайды. Өзінің соңғ өтініші бойынша Кифиси особнякінің бағында жерлейді. Епископ Хрисантос, оның досы ол кезде Афина архиепископы болған, жерлеу рәсімін басқарады. Оның бейітіне ΣIΩΠH - "тыныштық" сөзін қашап жазған. Дереккөздер
Ион Драгумис

Ион Драгумис (, 2 қыркүйек 1878 — 31 шілде 1920) — грек дипломаты, саяси қайраткер, көтерілісші және жазушы. Ион Драгумис 1878 жылы 2 қыркүйекте Харилаоса Трикуписа билігі кезінде Сыртқы істер министірі болған Стефанос Драгумистің отбасында туған. 1899 жылы Афина университетінің заң факультетіе тәмамдаған. Грекияның Сыртқы істер министрлігінде жұмыс жасаған. 1901 жылы Италия мен Швейцариядағы Грекияның елшісі болады. 1905 жылы Павлос Меластың өлімінен кейін ол Александрияға қайта оралады. 1907 жылы Константинопольге көшіп келеді. Түркияда ол гректер мен Түркия парламент мүшелерімен бірге «Саяси шолу» грек журналын басып шығара бастады. 1910-1912 жылдарда Балкан соғысына қатысады. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Ресейдегі Грекияның елшісі болып тағайындалып, Санкт-Петербургке келеді. 1915 жылы Ион Драгумис отставкаға шығады, дегенмен елдің саяси өміріне белсене араласады. 1920 жылы астаналық «Катимерини» газетінде премьер-министр Элефтериос Венизелосаның әрекеттерін қатты сынаған еңбегі шығады. 1920 жылы 31 шілдеде тұтқынға алынып, Абелокипи ауданында атылады. Сол жерде мемориальды тақта орналасқан. Негізгі еңбектері *"Το Μονοπάτι (1902)" *"Μαρτύρων και Ηρώων Αίμα (1907)" *"Σαμοθράκη (1908)" *"Όσοι Ζωντανοί (1911)" *"Ελληνικός Πολιτισμός (1914)" *"Σταμάτημα (1918)" *"Ο ελληνισμός μου και οι Έλληνες" (1927 жылы бауыры Филипп Драгумис басқан) Дереккөздер
Эскильстуна қаласы

Эскильстуна – Швецияның орталығындағы коммунамен аттас қала.. 1659 жылы қала мәртебесіне ие болған. Эскильстуна Сёдерманланд леннің ірі қалаларының бірі. Халқының саны– 94 785 адам. Еуропалық автомобиль маршруты Е20 осы қала арқылы өтеді. Эскильстунаон өзенінде орналасқан. Шаһардың атауы әулие Эскиланың құрметіне қойылған. Қалада Вольво концерінің бірнеше бөлімшелері орналасқан. Оның ішінде Volvo CE Component өндіріс компаниясы «Volvo Construction Equipment», Munktell мұражайы, Вольвоның құрылыс техникасына арналған қосалқы бөлшектерін сақтайтын қоймасы және тұтынушыларға қызмет көрсету орталықтары бар. Сонымен бірге қалада Альфа Лавальдің сепаратор фирмасының өндіріс зауыттары да орналасқан. Эскильстунада Мелардален университетінің бөлімшесі де бар. Parken Zoo хайуанаттар бағында түрлі экзотикалық және өте сирек кездесетін жануарларды көруге болады. Мысалы: ақ жолбарыс, азиялық арыстан, қабылан және комодор қойлары. Атақты тұлғалары *Анни-Фрид Люнгстад *Кеннет Андерссон *Рок-топ Pain of Salvation Дереккөздер
Никос Казандзакис

Никос Казандзакис (; 18 ақпан 1883, Ираклион, Түркия иелігі — 26 қазан 1957, Фрайбург) — грек жазушысы. Критте туған. 1902 жылы Афинаға келеді. Онда заң факультетінде оқиды. 1907 жылы Парижге келіп, философияны зерттеп, А. Бергсонның дәрістерін тыңдайды. Грекияға оралып, философиялық еңбектердің аудармасымен айналысады. Елдерде журналист болып қызмет атқарады (Франция, Германия – 1922-1924, Италия, Ресей – 1925-1927, Испания – 1932, Кипр, Египет, Чехословакия, Қытай, Жапония және т.б. ) Лейкемиядан қаза тапты. Ираклион қаласыны қабырғасының жанында жерленген. Православ шіркеуі жерлеуден бас тартады. Құлыптасында: «Ешнарсеге үміттенбеймін. Ешнарседен қорықпаймын. Мен азатпын» деген жазу бар. Орыс тіліндегі басылымдары *Последнее искушение. СПб: Литера, 1998 *Грек Зорба. М.: София; Гелеос, 2003 *Последнее искушение. СПб.: Азбука-Классика, 2004 *Отчет передЭль Греко. М.: Раритет, 2005 *Греческий пейзаж. Лотос / Классика плюс. Афины, 2005. Еңбектері *Prevelakis P. Nikos Kazantzakis and His Odyssey. A Study of the Poet and the Poem. New York: Simon and Schuster, 1961 *Kazantzakis H. Nikos Kazantzakis. A biography based on his letters. New York: Simon and Schuster, 1968 (переизд. 1983) *Bien P. Nikos Kazantzakis. New York: Columbia UP, 1972 *Levitt M.P. The Cretan Glance, The World and Art of Nikos Kazantzakis. Columbus: Ohio State UP, 1980 *Μαράς Σ. Νίκος Καζαντζάκης. Τέχνη και Μεταφυσική. Αθήνα, 1988 *Bien P. Kazantzakis. Politics of the Spirit. Princeton: Princeton UP, 1989 *Wilson C., Dossor H.F. Nikos Kazantzakis. Nottingham: Paupers, 1999 *Middleton D.J.N. Novel Theology: Nikos Kazantzakis’s Encounter with Whiteheadian Process Theism. Macon: Mercer UP, 2000 *Owen L. Creative Destruction: Nikos Kazantzakis and the Literature of Responsibility. Macon: Mercer UP, 2003 *Middleton D.J.N. Scandalizing Jesus?: Kazantzakis’s 'Last Temptation of Christ' Fifty Years On, New York: Continuum, 2005 Дереккөздер
Александр Сергеевич Боярский

Александр Сергеевич Боярский – совет, орыс және латвия театр актері. Александр Боярский 1938 жылы 10 маусымда Ленинградта актерлер отбасында дүниеге келеді. Ата-анасы ажырасқаннан кейін анасымен қалады. Орыс актері Михаил Боярскийдің туған ағасы. 1947 жылдан бастап анасымен бірге Латвияда өмір сүреді. 1956 жылы Елгав орта мектепті тәмамдайды. 1961 жылы А.Н. Остовский атындағы Ленинград театр институтын тәмамдайды. Институтты бітіргеннен кейін Ленсовет атындағы театрда жұмыс істейді. Кейін А.С. Пушкин атындағы мемлекеттік орыс драма театр академиясына ауысады. 1964 жылдан бастап Рига орыс драма театрында актер болады. «Ленфильм», Рига киностудия фильмдерінде шағын эпизодқа түседі. 1980 жылы 8 қыркүйекте Болгарияда оқыс оқиға салдарынан дүниеден өтеді. Ригада Лесной мазарына жерленеді. Фильмографиясы *1967 — Армия «Трясогузки» снова в бою — адъютант Свиридова *1972 — Последний форт *1972 — Петерс — Александрович *1973 — Олег и Айна — Жарковский *1974 — Соломенная шляпка — эпизод *1978 — Плата за истину — Эмиль Ру *1981 — На грани веков — Крашевский Дереккөздер Екатерина Боярская Театральная династия Боярских. Олма-пресс, 2005. 416 стр. ISBN 5-373-00409-X Дереккөздер
Алиса Хибберт Элеонор

Элеонора Алиса Хибберт(; 1910 жыл, Лондон — 18 қаңтар 1993 жыл) — ағылшын жазушысы. Тарихи-шытырман оқиғалы және готикалық романдар жазудың шебері. Ол Анна Рэдклиф, Мэри Шелли, апалы-сіңлілі Бронтелер және Маргарет Митчелл секілді жазушылар дәстүрінің ізбасары. Оның туған және қайтыс болған уақытының нақты датасы белгісіз. Сондай-ақ өмірбаяны жайлы деректер де жоқтың қасы. Лақап аттары * Виктория Хольт (Холт) * Джин Плейди * Филлипа Карр Шығармалары * Madame Serpent,1951 жыл * The Italian Woman,1952 жыл * Queen Jezebel,1953 жыл * Louis the Well Beloved,1959 жыл * The Road to Compiegne,1959 жыл * Madonna of the Seven Hills,1958 жыл * Light on Lucrezia,1958 жыл Дереккөздер
Эрншёльдсвик

Эрншёльдсвик – Онгерманланд облысындағы Швеция қаласы. . Вестерноррландтық лендегі Эрншёльдсвик коммунасының әкімшілік орталығы. Халқының саны – 28 617 адам (2006) жылы. Эрншёльдсвик негізі 1894 жылы қаланған жас қала. Шаһарда машина жасау өндірісі жақсы дамыған және де орталық Швецияның мұражайлары мен университеттің филиалдары бар. Дереккөздер
Николай Александрович Боярский

Боярский Николай Александрович – совет киноактері және театр актері. Биографиясы Актер Сергей Боярскийдің інісі, Михаил Боярскийдің ағасы. Ұлы Отан соғысына қатысқан. 1948 жылы Ленинград театр институтын тәмамдайды. В. Комиссаржевский атындағы Ленинград театрының актері. Әйелі Лидия Штыкан – Пушкин атындағы Ленинград драма театрының актрисасы. Фильмографиясы *1936 — Бесприданница — бала *1957 — Дон Сезар де Базан — король Карлос *1965 — Музыканты одного полка —Василий Леонидович Боголюбов *1966 — Катерина Измайлова — Зиновий Борисович *1966 — Снежная королева *1966 — 12 стульев (телеспектакль) — Киса Воробьянинов *1968 — Золотой телёнок — Адам Козлевич *1968 — Живой труп — Петушков *1969 — Пять дней отдыха *1970 — Мой добрый папа — Гошаның ағасы *1970 — Варвара-краса, длинная коса — Күйеу жігіт *1972 — Красные пчёлы *1972 — Учитель пения —комиссия мүшесі *1973 — Про Витю, про Машу и морскую пехоту *1975 — Новогодние приключения Маши и Вити — Кащей Бессмертный *1976 — Семьдесят два градуса ниже нуля — Синицын *1976 — Дикий Гаврила *1976 — Шаг навстречу *1979 — Приключения Электроника — Ростислав *1979 — Трое в лодке, не считая собаки *1979 — Вторая весна — начальник геологической лаборатории *1980 — Таинственный старик *1982 — Красные колокола *1984 — Невероятное пари, или Истинное происшествие, благополучно завершившееся сто лет назад — аптекашы *1985 — Соперницы *1985 — Противостояние — Варенцов *1986 — Русь изначальная *1986 — Михайло Ломоносов *1986 — Вот снова этот двор — егде адам *1988 — Жизнь Клима Самгина — Хрисанф Пайдаланылған әдебит Боярская Е. Н. Театральная династия Боярских — СПб.: Олма медиа групп, 2007. — 320 с. — ISBN 537300409X. Дереккөздер
Сергей Александрович Боярский

Сергей Александрович Боярский – совет театр актері. Биографиясы Сергей Боярский 1916 жылы 31 желтоқсанда Петроградта дүниеге келеді. Александар және Михаил Боярскийдің әкесі, Николай Боярскийдің ағасы. 1939 жылы Пушкин атындағы Ленинград драма театр студиясын тәмамдайды. Дипломдық жұмысында Л.Н. Толстойдың «Живой труп» спектакліндегі Феди Протасовтың рөлін сомдайды. Сабағын бітіргеннен кейін Ворошиловградский орыс драма театрында және Жаңа жас көрермендер театрында жұмыс істейді. 1945-1976 жылдары Комиссаржевский атындағы Ленинград драма театрында актерлік қызмет атқарады. «Ленфильм» киностудиясы фильмдеріне ғана түседі, «Лентелефильма» телевизиялық қойылымдарына қатысады. 1976 жылы 1 наурызда дүниеден өтеді. Кинода сомдаған рөлдері *1961 — Человек-амфибия — начальник охраны тюрьмы *1965 — Залп «Авроры» *1967 — Захудалое королевство — Люцифер *1967 — Операция «Трест» — Глебов *1968 — Всего одна жизнь *1968 — Перед бурей — Лещ *1969 — Экзамен на чин — Пивомедов *1970 — Поезд в завтрашний день *1972 — Земля, до востребования — Лионелло *1973 — Чтобы быть счастливым — хозяин собаки по имени Лимпопо *1975 — Шаг навстречу — продавец лотерейных билетов Дереккөздер
Әли Сунал

Әли Сунал (1977 жылы 22 қыркүйек дүниеге келген) – театр және кино актері. Малатия қаласында туып өскен. Түрік кинематографының бірден бір тұлғасы Кемал Суналдың ұлы, Езо Суналдың ағасы . Садри Алышык Күлтүр Меркези және Дормен театрында қызмет атқарған. Кино және телехикаяларда рөл алған. 1999 жылы Ыстамбұл университетін бітіреді. 2009 жылдың сәуір айынан 2009 жылдың қыркүйек айына дейін қысқа мерзімді әскерлік борышын орындайды. 2011 жылы актриса Гөкче Бахадырмен неке құрады. Рөл сомдаған телехикаялары *Şaban ile Şirin – 1997 жыл *Fosforlu Cevriye – 2000 жыл *En Son Babalar Duyar – 2002-2003 жылдар *Sayın Bakanım -2004 жыл *Kanlı Düğün – 2005 жыл *Komedi Dükkanı – 2007 жыл *Sana Mecburum – 2007 жыл *Benim Annem Bir Melek – 2008 – 2009 жылдар *Yaprak Dökümü – 2010 жыл Дереккөздер
Әли Тайгун

Әли Тайгун (1943 жыл дүниеге келген – 2009 жыл 16 желтоқсанда Ыстамбұл қаласында қайтыс болған) – театр және кино актері, режиссер, адам құқықтарын қорғаушы . Биографиясы Роберт колледжін бітіргеннен кейін, сол жерде ағылшын тілі және әдебиет бөлімінде жоғары білім алады. 1969 жылы АҚШ-да Яле университетінде театр бөлімінде «Master of Fine Arts» дәрежесін алады. 1974 жылы Қала театрларында қызмет атқара бастайды. Анкараның көптеген театрларында өз қойылымдарын қойaды. 12 қыркүйекте болған төңкеріс кезінде үстінен іс қозғалып, он жылын сот табалдырығын тоздыру мен түрмеде өткізді. 1989 жылы ақталып, осы жылы Helsinki Watch ұйымының атынан «Әлемнің ең атақты адам құқықтарын қорғаушы он адам» қатарына кірeді. Кінәлардан ақталғаннан кейін театрдағы қызметіне оралaды. Театрмен қатар телеарналар үшін де сценарийлер жазған. 1977 жылдан бастап түрлі басылымдарға театр, философия, саяси тақырыптар аясында мақалалар жазған. Көптеген фильм және театр спектакльдерінде рөл сомдаған. Ыстамбұл қала театрында режиссерлік қызмет атқарумен қатар Yeditepe университетінде дәріс берген. Фильмографиясы Режиссерлік жұмыстары *Artist Palas - 1994 жыл *Şans Blokları - 1993 жыл Продюсер *Çakalların İzinde – 1993 Рөл сомдаған фильмдері *Dinle Neyden - 2008 жыл *Esir Kalpler - 2006 жыл *Yolculuk - 2005 жыл *Sen Ne Dilersen - 2005 жыл *Perçem - 2004 жыл *Kolay Para - 2002 жыл *Baykuşların Saltanatı - 2000 жыл *Üzgünüm Leyla - 2000 жыл *Cumhuriyet - 1998 жыл *Kurtuluş- 1994 жыл *Şekerpare - 1983 жыл *Şeytan - 1974 жыл *Unutulan Kadın - 1971 жыл *Battal Gazi Destanı - 1971 жыл Дереккөздер
Эдуард Александрович Бредун

Эдуард Александрович Бредун – совет актері. Биографиясы Эдуард Бредун 1934 жылы Донецк облысында дүниеге келеді. Соғыстан кейін Бельц пен Кишиневте өмір сүреді. 1952 жылы Тамбов Суворов әскери училищесін тәмамдайды. 1957 жылы Бүкілодақтық мемлекеттік кинематография институтын тәмамдайды. 1958 жылдан бастап Киноактер театр-студиясында актер болады. Актриса Изольде Извицкаямен неке құрады. 1984 жылы 18 шілдеде Мәскеуде дүниеден өтеді. Востряковский мазарына жерленеді. Фильмографиясы *1955 — Первый эшелон *1956 — Разные судьбы — собутыльник *1957 — Координаты неизвестны *1958 — День первый *1958 — Дело «Пёстрых» *1958 — Ветер *1959 — Любовью надо дорожить *1959 — Сверстницы *1960 — Хлеб и розы *1961 — Артист из Кохановки — Андрей Ярчук *1961 — Казаки *1962 — Цепная реакция *1962 — Армагеддон — Траян *1963 — Коллеги — Бугров *1966 — Маленький беглец — охотник *1966 — Авдотья Павловна *1967 — Пароль не нужен *1967 — Морские рассказы — матрос *1968 — Хозяин тайги — Варлашкин *1970 — Узники Бомона *1971 — Двенадцать стульев — Паша Эмильевич *1973 — Иван Васильевич меняет профессию *1973 — Нейлон 100 % — Эдик *1975 — Не может быть! — қонақ *1976 — Двенадцать стульев —Альхеннің туысы *1977 — SOS над тайгой Дереккөздер