kurumikz/Cleaned-Kazakh-Wikipedia huggingface dataset:
Шәкен Айманов (кітап)

«Шәкен Айманов» (кітап) – Қазақ тарихындағы ұлы тұлға Шәкен Аймановтың өмірі жайлы фотоальбом. 2004 жылы Қазақстан Республикасы Ақпарат министрлігінің Мемлекеттік бағдарламасы бойынша шығарылған. Кітаптағы кіріспе мақаланың авторы – О. Сүлейменов. Құрастырушы авторлар – С. Санбаев, Қ. Бегалин. Көркемдік жобаның авторы – Ә. Көпішев. Фотоальбомды көркемдеп безендірген дизайнер – М. Сапа. Фотоальбом көркемдеу «Өнер» баспасының жанындағы «Өнер ХХІ ғасыр» және «АРН-group» баспа-типографиялық кешені дизайнерлік студиясында жасалған. 160 беттен тұрады. ISBN 9965-595-70-4. Дереккөздер
Кунсткамера жинағындағы қазақтың дәстүрлі мәдениеті

«Кунсткамера жинағындағы қазақтың дәстүрлі мәдениеті» (кітап) – ҚР Президенті Нұрсұлтан Әбішұлы Назарбаевтың бастамасымен жүзеге асырылып жатқан «Мәдени мұра» мемлекеттік бағдарламасы аясында жарық көрген фотоальбом. Бұл басылым РҒА Ұлы Петр атындағы Антропология және этнография музейінде құрастырылып, ҚР Мәдениет және ақпарат министрлігі Мәдени саясат және өнертану институтында баспаға дайындалған. ЖШС «Полиграфкомбинат» баспасында жарық көрген. Бас редактор – Е. Саиров, ғылыми редактор – профессор С. Әжіғали, қазақ тіліне аударған –Қ. Жорабеков, ағылшын тіліне аударған – Д. Костина. 3 тілде жарық көрген, 224 беттен тұрады. ISBN 9965-9832-7-5. Дереккөздер
Орталық музей еңбектері

«Орталық музей еңбектері» (кітап) – музей ісі, археология, тарих, деректану, антропология, этнология және фольклортану салаларын қамтитын жинақ. Жинаққа отандық ғалымдармен қатар шетелдік зерттеушілердің де мақалалары енген, әлеуметтік ғылымдар саласының мамандарына және көпшілікке арналған. «Балалар әдебиеті» баспасында жарық көрген. Таралымы 1000 дана. Баспа директоры – Ш. Байкенова, редактор Ш. Күмісбайұлы, көркемдеуші редактор – В. Логинов, корректор – Г. Құдайбергенова, компьютерде беттеген К. Кенесбаев. ISBN 978-601-252-022-4. Дереккөздер
Laughs and smiles

«Laughs and smiles» (кітап) – ағылшын тілінде жазылған қызықты әңгімелер, афоризмдер мен мақалдарды қамтитын жинақ. Құрастырған – Э.Н. Муратов, бас редакторы – Е.Б. Комарова, техникалық редактор – Э.С. Саболевская, корректоры – З.Ф. Юрескул. 2003 жылы «Астрель» баспасында жарыққа шыққан. Таралымы 5000 дана. 141 беттен тұрады. ISBN 5-17-016-498-Х. Дереккөздер
Мирза Абдулджаббароглы Бабаев

Мирза Абдулджаббароглы Бабаев (1913 жылы 16 шілдеде Бакуде дүниеге келіп, 2003 жылы 14 қаңтарда дүниеден өткен) – Әзірбайжан, совет kиноактері және әнші. Мирза Бабаев 1956 жылы Әзірбайжан КСР-ның еңбек сіңірген әртісі және 1992 жылы Әзірбайжан халық әртісі атағын алады. Бабаев көркемдік мектепте білім алады. 1939 жылы Әзірбайжан индустриалды институтын тәмамдайды. 1948 жылы Әзірбайжан мемлекеттік консерваториясына тапсырады. Бұл консерваторияны әнші Бюльбюл класында оқып, 1953 жылы вокал мамандығы бойынша бітіріп шығады. Дереккөздер
Павел Фёдорович Бабаков

Павел Фёдорович Бабаков(1946 жылы 3 желтоқсанда Ленинградта дүниеге келіп, 1994 жылы 4 сәуірде Мәскеуде дүниеден өткен) – совет және орыс әншісі, актер, сирек дауысты бас-профундо иегері. Павел Бабаков Харьков музыка мектебінің фортепиано класынан музыкалық білім алады. Жас әртіс жастар хорында ән айта бастайды. Бабаков үшін вокал өнерге айналады. Көп ұзамай Мәскеуге келіп, Гнесин атындағы институттың вокалдық және дирижер-хор бөліміне түседі. Бабаковты көптеген телевизиялық «С песней по жизни» және «Песня-80» сайыстарына қатысуға шақырады. Радиода әндері шырқалып, кең танымал болған Бабаков кинофильмдерді дыбыстаған, гастрольдік турнелерге қатысқан. Дереккөздер
Теймураз Гелаевич Баблуани

Теймураз Гелаевич Баблуани (1948 жылы 29 наурызда Грузияда дүниеге келген) – грузин сценаришісі, кинорежиссер, актер және композитор. Теймураз Баблуани 1979 жылы Ш. Руставели атындағы Тбилиси театр институтының режиссерлік факультетін бітіреді. «Грузияфильмнің» «Адам и Ева» студиясында көркемдік жетекші және режиссерлік қызмет атқарады. Теймураз Баблуанидің ұлы – Гела. Ол жас режиссер, өзінің екі фильмін де Францияда түсірген. Теймураз 1982 жылы «Брат», 1992 жылы «Солнце неспящих», 2006 жылы «Наследство» фильмдерінің сценариін жазады. Сонымен қатар көптеген актерлік және режиссерлік жұмыстары да бар. Дереккөздер
Борис Андреевич Бабочкин

Борис Андреевич Бабочкин (1904 жылы 5 (18) қаңтарда Саратовта дүниеге келіп, 1975 жылы 17 шілдеде Мәскеуде дүниеден өткен) – орыс, совет театр және киноактері, театр режиссері. 1963 жылы КСРО-ның халық әртісі, 1974 жылы Социалистік Еңбек Ері атанады. 1941, 1951 жылдары сталиндік сыйлықтың лауреаты болады. 1975 жылы КСРО мемлекеттік сыйлығының иегері атанған. 1948 жылдан бастап ВКП-нің мүшесі болады. Борис Бабочкин теміржолшы отбасында дүниеге келеді. Ол ауылдық мектепті бітіріп шығады. Азамат соғысының қатысушысы. Мәскеудің «Молодые мастера» студиясында оқиды. 1921 жылдан бастап театрда жұмыс істейді, ал 1927 жылдан бастап киноға түсе бастайды. 1931-1935 жылдары Пушкин атындағы Ленинград драма театр академиясында актерлік қызмет атқарады. 1938-1940 жылдары М. Горький атындағы Үлкен драма театрын басқарады. Кейін9 Мәскеуге келіп, 1940 жылы Е. Б. Вахтангов атындағы театрда жұмыс істейді. Дереккөздер
Валерий Константинович Бабятинский

Валерий Константинович Бабятинский (1942 жылы 15 шілдеде Сталинград облысы, Камышинде дүниеге келген) – совет, орыс театр және киноактері. 1991 жылы Ресей Федерациясының халық әртісі атанған. Валерий Бабятинскийдің балалық шағы Молдава КСР-нда өтеді.Сонда орта мектепті алтын белгімен бітіріп шығады. 1963 жылы Борис Щукин атындағы театр училищесін бітіреді. Үшінші курсында оқып жүргенінде Кіші театр сахнасында А.С. Грибоедов пьесасы бойынша «Горе от чума» қойылымында Чацкий рөлін сомдайды. 1999 жылы Құрмет Орденімен марапатталады. Дереккөздер
Виталий Викторович Баганов

Виталий Викторович Баганов (1952 жылы 6 қыркүйекте Ленинградта дүниеге келген) – американ киноактері, 1980 жылдардағы КСРО-ның театр және киноактері. Виталий Баганов Ленинград мемлекеттік университетінде төрт жыл бойы астрономияны оқып шығады. Кейін ЛГИТМиК-ке тапсырады. Институтты тәмамдағаннан кейін Ленин комсомолы атындағы Ленинград театрында және В.Ф. Комиссаржевский атындағы драма театр академиясында жұмыс істейді. 1980 жылы киноға түседі. 1991 жылы тұрақты өмір сүру үшін АҚШ-қа көшіп кетеді. Актерлік мансабындағы үзілісінен кейін 2001 жылы «Клане Сопрано» фильмінде Валерий рөлін сомдайды. 2008-2009 жылдары GTA IV компьютер ойынындағы халықаралық қылмыскер Рей Булгариннің рөлін дыбыстайды. Дереккөздер
Спартак Леванович Багашвили

Спартак Леванович Багашвили (1914 жылы 25 шілдеде Тбилисиде дүниеге келіп, 1977 жылы 1 ақпанда Тбилисиде дүниеден өткен) – грузин және совет актері. 1963 жылы Грузия КСР-ның халық әртісі атанған. 1941 жылы бірінші дәрежелі сталиндік сыйлықтың лауреаты болады. Спартак Багашвили 1935 жылдан бастап кәсіби актер ретінде жұмыс істейді. 1937 жылы «Арсен» фильміндегі сомдаған бас рөлі үздік дебют ретінде танылады. Дәл осы фильм Багашвилиге үлкен даңқ әкеледі. 1944 жылы Тбилиси киностудиясының актерлік мектебін бітіріп шығады. Дереккөздер
Михаил Сергеевич Багдасаров

Михаил Сергеевич Богдасаров (1960 жылы 8 қазанда Мәскеуде дүниеге келген) – совет, орыс театр және киноактері. Ресейдің еңбек сіңірген әртісі. Михаил Богдасаров актер ретінде «Дороги Анны Фирлинг» фильмінде бір көзді адамның бейнесін сомдаған рөлінен бастап танылады. 1978 жылы Қызыл Преснядағы театр студиясының көмекші (вспомогательную) тобына тапсырады. Келесі жылы ГИТИС-те емтихандардан сәтті өтіп, Л.И. Касаткина және С.Н. Колосов курсына қабылданады. 1983 жылы ГИТИС-ті бітіріп шығады. С.В. Образцова атындағы Қуыршақ театрынан кеткеннен кейін Қызыл Преснядағы театр-студиясына қайта оралады. 1988 жылы Олег Табаков театр-студиясы құрамында болады. Дереккөздер
Эдгар Эрнестович Багдасарян

Эдгар Эрнестович Багдасарян (1964 жылы 8 наурызда Ереванда дүниеге келген) – армян кинорежиссері, актер, продюссер және сценариші, «Арменфильм» киностудиясының директоры. Багдасарян орта мектепті бітіргеннен кейін Ереван ветеринарлық институтына түседі, 1985 жылы оны сәтті тәмамдап шығады. 1986 жылы «Армконцерт» директоры орнына тағайындалады. 1990 жылы қысқаметражды «Игры» фильмін түсіріп, режиссер ретінде өзін сынап көреді. 1997 жылы толықметражды «Черная стена» фильмін, 2001 жылы толықметражды «Земля священных обрядов» деректі фильмін, 2005 жылы толықметражды «Мариам» ойын фильмін жарыққа шығарады. Дереккөздер
Ахмед-бек Башироглы Бадалбейли

Ахмед-бек Башироглы Бадалбейли (1884 жылы 5 қаңтарда Шушада дүниеге келіп, 1954 жылы 1 сәуірде Бакуде дүниеден өткен) – Әзірбайжан опера әншісі (лирикалық тенор), театр және киноактер. Ахмедбек Бадалбейли кішкентай кезінен бастап әуесқойлар театры үйірмесіне және халық қойылымдарына қатысады. Актердің сахна шығармашылығы 1910 жылы «Ниджат» қайырымдылық қоғамы құрамына қатысқанынан басталады. Сонымен қатар педагогикалық шығармашылықпен де айналысады. Ахмедбек көбінесе әйел рөлдерін сомдаған. Ол өзінің тегі мен тұрғылықты орнын ауыстырады. Бірнеше жыл Мири атымен танылады.1920 жылы Қарабаққа оралып, 1923 жылы Агдам қаласында театр құрамын құрайды. 1943 жылы Ахмед Агдамский Әзірбайжанның еңбек сіңірген өнер қайраткері атағына ие болады. Дереккөздер
Бадал-бек Башироглы Бадалбейли

Бадал-бек Башироглы Бадалбейли (1875 жылы Шушада дүниеге келіп, 1932 жылы 12 қыркүйекте Бакуде дүниеден өткен) – Әзірбайжан қоғам қайраткері, ұстаз және театр актері. 1895 жылы Горидегі күнгей Кавказ мұғалімдік семинарияны бітіреді. Кейін ол Бакуге көшіп келіп, орыс-мұсылман мектебінің негізін қалайды. Қазір бұл мектеп «Бадалбек мектебі» деп аталады. 1907-1908 жылдары «Ләйлә мен Мәжнүн» операсында Мәжнүн рөлін сомдайды. Сонымен қатар Бадалбек театрда ойнап, «Наджат» қайырымдылық қорының үздік мүшесі болады. Дереккөздер
Сергей Александрович Бадичкин

Сергей Александрович Бадичкин (1966 жылы 4 сәуірде Ресейде дүниеге келген) – совет және орыс актері. Сергей Бадичкин 1990 жылы Евгения Лазарева және Владимир Левертов шеберлік класында ГИТИС-ті бітіріп шығады. Ол телевизияда «Домисолька» телебағдарламасының жүргізушісі болады. 1990 жылдан бастап Ермолова атындағы театрда актерлік қызмет атқарады. 1991 жылы «Маэстро с ниточкой» фильмін дыбыстайды. Бадичкин 1989 жылдан бастап киноға түсе бастайды. Дереккөздер
Владас Багдонас

Владас Багдонас (1949 жылы 16 қаңтарда Литвада дүниеге келген) – Литва актері. Владас Багдонас 1970 жылы Вильнюс консерваториясының актерлік факультетін бітіреді. 1970-1993 жылдар аралығында Вильнюстегі Литва мемлекеттік жастар театрында қызмет атқарады.1994 жылдан бастап Литва консерваториясының актерлік факультетінде сабақ береді. Ал 1998 жылдан бастап актерлік факультетте декан болып, 2003 жылдан бастап профессор болады. Владас Багдонас – Вильнюс театры «Меno Fortas» актері. 1977 жылдан бастап киноға түсе бастаған. Дереккөздер
Владимир Хадзибатырович Бадов

Владимир Хадзибатырович Бадов (1954 жылы Осетияда дүниеге келген) – совет және орыс актері және каскадер. Ресей Федерациясының еңбек сіңірген әртісі. Владимир Бадов Аркадий Райкиннің жетекшілігімен миниатюра театрында, Константин жетекшілігімен «Сатириконда» жұмыс істейді. Станиславский атындағы Мәскеу драма театрында актерлік қызмет атқарады. «Франсуа Вийон» мюзиклінде бас рөлді сомдайды. Бадов Ресейдің каскадерлер қауымдастығының мүшесі. Дереккөздер
Николай Фёдорович Бадьев

Николай Фёдорович Бадьев (1922 жылы 25 желтоқсанда Санкт-Петербургте дүниеге келіп, 1993 жылы 11 ақпанда Екатеринбургте дүниеден өткен) – театр және киноактер. Еңбек жолын әкесі сияқты Путиловскийде, жонғыш (токарь) болып бастайды. 1941 жылы 29 маусымда өз еркімен майданға кетеді (128-атқыштар дивизиясы, барлаушы (разведчик) және взвод командирі болады). 1941 жылы 29 желтоқсанда қатты жарақаттанып, Свердловск ауруханасында емделеді. 1943-1944 жылы Свердловск филармониясында капелла әртісі болады. Жұмыс істеп жүріп 1944 жылы Орал мемлекеттік консерваториясына тапсырады. 1947-1949 жылдары киноактер қызметін атқарып, 1949-1952 жылдары УрВО ансамблінің мүшесі болады. Дереккөздер
Виталий Васильевич Базин

Виталий Васильевич Базин (1947 жылы 21 желтоқсанда Қазанда дүниеге келіп, 2010 жылы 20 желтоқсанда Тулада дүниеден өткен) – совет, орыс театр және киноактері. 1998 жылы Ресей Федерациясының халық әртісі атанған. 1970 жылы А.В. Луначарский атындағы ГИТИС-ті «таетр және киноактер» мамандығы бойынша бітіріп шығады. 1970 жылы Тула драма театрының әртісі болады. 1995 жылдан 2007 жылға дейін Ярославский театр институтының Туладағв филиалында актерлік шеберліктен сабақ береді. Базин онкологиялық аурумен ауырған. 2010 жылы 20 желтоқсанда Туладағы пәтерінде асылып тұрған жерінен табылады. Дереккөздер
Виктор Алексеевич Байков

Виктор Алексеевич Байков (1922 жылы 10 қарашада Смоленск облысында дүниеге келіп, 1993 жылы 3 шілдеде Мәскеуде дүниеден өткен) – театр және киноактері. 1974 жылы Ресей Федерациясының еңбек сіңірген әртісі атанған. 1950 жылдан бастап сатира театрында ойнайды. 1956 жылы ГИТИС-тің сырттай бөлімін бітіреді. 1961 жылдан бастап киноға түсе бастайды. Байковтың алғашқы сомдағаны – Юрий Чулюкиннің «Девчата» фильміндегі Ксан Ксаныч рөлі болған. Ең үздік рөлі «Кабачок 13 стульев» телевизиялық хикаятындағы пан Вотруба бейнесі болды. Дереккөздер
Ефим Ицкович Байковский

Ефим Ицкович Байковский (31.05.1928 жыл, Свердловск (қазіргі Екатеринбург) - 14.04.2015, Мәскеу) – совет, орыс театр және киноактері. * 2001 жылы Ресей Федерациясының халық әртісі атанған. * Ленинград мемлекеттік Жаңа театр студиясында оқиды. * Оқуын бітіргеннен кейін Орел, Мурманск, Вильнюс, Қазан қалаларындағы театрларда жұмыс істейді. * 1970 жылы Тбилисиде А.С. Грибоедов атындағы орыс драма театрында, кейін Александринский театрында жұмыс істейді. * 1983 жылдан бастап Мәскеу жаңа драма театрында қызмет атқарады. * 1990 жылдан бері Маяковский атындағы Мәскеу театр академиясында қызмет атқарды. Дереккөздер
Евгений Васильевич Бакалов

Евгений Васильевич Бакалов (23.03.1963 жыл) – орыс театр және киноактері, Ресей Федерациясының еңбек сіңірген әртісі (1998). 1982 жылы Горький театр училищесін «театр және киноактер» мамандығы бойынша бітіріп шығады. 1982-2003 жылдар аралығында Пенза драма театрында жұмыс істейді. 2003 жылдан бастап Оңтүстік-Батыс театрының әртісі. Бакалов 1980 жылдан бастап киноға түсе бастады. Дереккөздер
Аббас Бакиров

Аббас Бакиров (1910 жылы 16 мамырда дүниеге келіп, 1974 жылы 29 қаңтарда Андижанда (Өзбекстан) дүниеден өткен) – совет актері және театр режиссері. 1931 жылы Бакиров Андижан театрының актері болып қызмет атқарады. Ал 1940 жылы сол театрда бас режиссер дәрежесіне көтеріледі. 1970 жылы КСРО-ның халық әртісі атанған. 1939 жылы Өзбек КСР-ның халық әртісі атағын алған. Аббас Бакировтың қызы – Айбарчин (Ойбарчин) Бакирова (1950 жылы 27 маусымда дүниеге келген). Дереккөздер
Леонид Георгиевич Бакштаев

Леонид Георгиевич Бакштаев (1934 жылы 10 мамырда Гомель облысы, Ель ауданы, Добрынь аулында дүниеге келіп, 1995 жылы 29 шілдеде Киевте дүниеден өткен) – совет театр және киноактері. Украина КСР-ның халық әртісі. 1958 жылы Белорусия театр институтын бітіріп шығады. Леси Украинки атты орыс драма театр академиясында актерлік қызмет атқарады. 1973 жылдан бастап Карпенко-Карок атындағы КГИТИ-де ұстаз болады. Леонид Бакштаев 1967 жылдан бастап киноға түсе бастайды. Дереккөздер
Борис Александрович Балабан

Борис Александрович Балабан (1905 жылы 23 желтоқсанда Харьковте дүниеге келіп, 1959 жылы 8 наурызда Киевте дүниеден өткен) – украин және совет актері, режиссер. 1942 жылы Украина КСР-ның еңбек сіңірген әртісі атанған. 1922 жылы Леся Курбастың «Березиль» театрына актер ретінде қызметке орналасады. 1926 жылы театрмен бірге Харьковке көшіп кетеді. 1934 жылға дейін «Березиль» театрында режиссерлік қызмет атқарады. Біршама уақыт Ленинградта жұмыс істейді. 1934-1940 жылдар аралығында Мәскеу кіші театрында жұмыс істейді. Дереккөздер
Расим Ахмедоглы Балаев

Расим Ахмедоглы Балаев (1948 жылы 8 тамызда Ахсуй ауданында (Әзірбайжан) дүниеге келген) – совет және Әзірбайжан актері. 1982 жылы Әзірбайжан КСР-ның халық әртісі атанған. 1969 жылы Әзірбайжан өнер институтын бітіреді. 1974 жылдан бастап «Әзірбайжанфильм» киностудиясында актер ретінде жұмыс істейді. Расим Балаевтың алғашқы жұмысы – «Звезды не гаснут» фильміндегі сомдаған эпизодтық рөлі. Сонымен қатар Балаев Әзірбайжан мемлекеттік сыйлығының лауреаты атанады. Дереккөздер
Борис Иванович Балакин

Борис Иванович Балакин (1913 жылы 16 шілдеде дүниеге келіп, 1964 жылы 31 қаңтарда дүниеден өткен) – совет театр және киноактері. 1945 жылы Станиславский атындағы опера-драмалық студиясын тәмамдайды. Соғыс кезінде концерттік тобымен бірге соғыс майданына барып тұрған. 1945-1949 жылдары Станиславский атындағы Мәскеу театрының әртісі болады. Бұдан кейін М. Горький атындағы КСРО МХАТ-ына ауысады. 1960 жылы «Алешкина любовь» фильмінде Илья рөлін, 1963 жылы «Я шагаю по Москве» фильмінде таксист рөлін, 1964 жылы «Живет такой парень» фильмінде Кондрат Степанович, жүргізуші рөлін сомдайды. Дереккөздер
Олег Александрович Балакин

Олег Александрович Балакин (1938 жылы 7 қыркүйекте Саратовта дүниеге келіп, 1981 жылы 16 қазанда дүниеден өткен) – совет театр және киноактері. 1975 жылы Ресей Федерациясының еңбек сіңірген әртісі атанған. 1964 жылы Саратов жас көрермендер театр студиясын тәмамдайды. 1964 жылдан бастап Саратов жас көрермендер театрында актерлік қызмет атқарады. Олег Балакин 1973 жылдан бастап киноға түсе бастайды. Ол 1973 жылы «Ищу человека», 1974 жылы «Анискин и Фантомас», 1974 жылы «Закрытие сезона», 1978 жылы «Конец императора тайги» фильмдеріне түседі. Дереккөздер
Саулюс Баландис

Саулюс Баландис (1963 жылы Вильнюсте дүниеге келген) – совет, Литва театр және киноактері. 1981-1985 жылдары Литва музыка академиясында оқиды. 1985-1988 жылдары Каунас драма театрында әртіс болып жұмыс істейді. 1988 жылдан бастап Литва Ұлттық драма театр академиясында актерлік қызмет атқарады. Саулюс Баландис 1981 жылдан бастап киноға түсе бастайды. Дереккөздер
Владимир Павлович Балашов

Владимир Павлович Балашов (1920 жылы 10 шілдеде Рязань губерниясы, Ижевск аулында дүниеге келіп, 1996 жылы 23 желтоқсанда Мәскеуде дүниеден өткен) – совет театр және киноактері. 1955 жылы Ресей Федерациясының еңбек сіңірген әртісі атағын алады. 1951 жылы бірінші дәрежелі сталиндік сыйлықтың лауреаты болады. 1937-1941 жылдары «Мосфильм» киностудиясының киноактерлік мектебінде оқиды. 1945-1959 жылдары Киноактерлік театр-студиясында актерлік қызмет атқарады. 1959-1992 жылдар аралығында М. Горький атындағы киностудияда актер болады. Дереккөздер
Юрий Николаевич Балиев

Юрий Николаевич Балиев (1949 жылы 23 сәуірде Дүниеге келген) – совет және Әзірбайжан актері. Юрий Балиев – Әзірбайжанның халық әртісі. 1975 жылы Ярославский театр училищесін тәмамдайды. Қазіргі уақытқа дейін Самед Вургун атындағы Әзірбайжан мемлекеттік орыс драма театрында актерлік қызмет атқарады. 1979 жылдан бастап киноға түсе бастайды. 2010 жылы Yaddaş фильмінде майор рөлін сомдайды. Дереккөздер
Владимир Яковлевич Балон

Владимир Яковлевич Балон (1931 (немесе 1937) жылы 23 ақпанда дүниеге келген) – актер және кәсіби спортшы. 1959 жылы Лесгафт атындағы дене шынықтыру институтын бітіреді. 1958-1961 жылдары Ленинградта «Динамо» ДСО-да бас жаттықтырушы болады. 1961-1964 жылдары ЦСКА-ның жаттықтырушы болып қызмет атқарады. Ол 1962 жылдан бастап киноға түседі, көптеген рөлдерді сомдаған. 1979 жылы «Д’Артаньян и три мушкетер» фильмінде де Жюссак рөлін сомдайды. Дереккөздер
Рудольф Балтайсвилкс

Рудольф Балтайсвилкс (1903 жылы 13 тамызда дүниеге келіп, 1995 жылы 1 желтоқсанда дүниеден өткен) – совет және латыш театр актері, режиссер. Бірінші Дүниежүзілік соғыста қашқын болған. Мәскеуде өмір сүріп, гимназияда оқиды. 1927-1930 жылдары Даугавпил латыш драма театрында актерлік қызмет атқарады. 1941-1944 жылдары Халық театрында актер және режиссер болып қызмет атқарады. 1943 жылдан бастап осы театрда театрлық студияны басқарады. 1951-1960 жылдары музыкалық комедия театрында жұмыс істейді. Дереккөздер
Сирт

Сирт қаласы (Ливия) – Ливия қалаларының бірі. . Сирта жағалауындағы Сиртика атты ескі ауданда орналасқан. Халық саны 75 358 адам (2010 жылғы халық санағы бойынша). Қаланың негізін ежелгі гректер қалаған болатын. 1912 жылы Италия-Түркия соғысы кезінде қала итальяндықтардың маңызды форпосты болған. Билікке Каддафи келген уақытта Сирт шағын қала болатын. Бірақ 1988 жылы ел басындағылар Ливия парламентін Сиртке көшірді. Сонымен қатар 1999 жылы қалада Африка одағын құру жөніндегі Сирттік декларация қабылданды. 2007 жылдың қазанында қалада Судан үкіметінің өкілдері мен Дарфур провинциясындағы көтерілісшілердің арасында келіссөздер өтеді. 2011 жылы Ливияда болған Азамат соғысы кезінде Каддафидің билігінде қалған соңғы қалалардың бірі. 2008 China Railway Construction Ливияда теміржол салу тендерін ұтып алады. Батыстан шығысқа қарай 352 км-ге созылған теміржол торабы салыну керек болатын. Алайда 2011 жылы теміржолды РТЖ салып жатқаны белгілі болды. Дереккөздер
Сабрата (Абротон) қаласы

Сабрата (Абротон) қаласы (Ливия) – Жерорта теңізінің жағалауында орналасқан Ливия қаласы. . Қазіргі Ливияның аймағында орналасқан Сиртика облысындағы көне қала. Зерттеушілердің болжамы бойынша қала біздің заманымызға дейінгі 500 жылдар шамасында Африкамен сауда жасау үшін финикийлік қорғаныс орны ретінде қалыптасқан. Сабрата Нумидия мемлекетінің құрамында болып, кейін Рим империясының қоластына өтеді. Кейін 2-3 ғасырларда римдіктер қаланы қайта салады. 4 ғасырда қала жерсілкінісінен қираса, ал Византия құрамында болған заманда қала қайта салынады. Сабратада Рим театры және Серапис пен Изиданың ғибадатханалары сақталған. 1982 жылы ЮНЕСКО Сабратаны мәдени мұралар нысандарының құрамына енгізген, қала № 184 нысан болып тіркелді. Дереккөздер
Гат қаласы

Гат қаласы (Ливия) – Ливиядағы қала. . Халық саны 5 096 (2010 жылғы халық санағы бойынша) адам. Көне заманда Гат шөлейт арқылы жүретін сауда керуендерінің ақырғы нүктесі және Феццане әкімшілігінің орталығы болған. 1911 жылдан бастап Гат пен Феццане Италияның отарына айналады. Дегенмен 1923 жылға дейін Италия үкіметінің билігі тұрақсыз болған. Итальяндықтар Сенусийя суфийстік діни орденіндегі берберлер мен араб тайпаларының көтерілісін басу мақсатында Коукемен төбешігіне қамал салады. Бұл қамал осы күнге дейін сақталған және Гаттағы танымал туристік нысан. Дереккөздер
Ариана

Ариана (Арьяна) – Тунистің солтүстігіндегі қала. Арьяна әкімшілігінің орталығы. Жалпы ауданы 482 км². Халық саны 459 200 адам (2007 жылғы халық санағы бойынша). Қала солтүстік-батысында Бизерта аймағымен, оңтүстік-батысында Мануба аймағымен және оңтүстігінде Тунис аймағымен шектеседі. Ал шығысында Жерорта теңізімен шектеседі. Қалада халықаралық әуежай бар. Дереккөздер
Қайруан

Қайруан (еск. Каирван, Керуан; , Әл-Кайрван — керуен) – Тунистің ірі қалаларының бірі. Араб тілінен аударғанда «керуен» деген мағына береді. Халық саны 117 903 адам (2004 жылғы халық санағы бойынша). Мағрибтегі мұсылмандардың қасиетті қаласы және Ислам әлеміндегі төртінші қасиетті қала. 1988 жылы қала ЮНЕСКО-ның әлемдік мұралар қорына енгізілді. Кайруанның негізін 670 жылы Укба ибн Нафи салған. Хилал тайпасы бедуиндерінің шапқыншылықтарының нәтижесінде 11 ғасырда Астана Кайруаннан Туниске ауыстырылады. Осыдан кейін қала астанадан алыс орналасқан, көшпенділердің сауда орталығы ретінде дамыды.
Бизерта

Бизерта – Жерорта теңізіндегі Тунистің портты қаласы. Халық саны 114 000 адам (2004 жылғы халық санағы бойынша). Қаланың негізін біздің заманымызға дейінгі 1 ғасырда финикийліктер қалаған болатын. 16 ғасырда Бизерта Жерорта теңізіндегі қарақшылардың орталығына айналады. 1891-1895 жылдар аралығында Жерорта теңізімен Бизерта көлімен байланыстыратын канал қазылады. Сол жерде қазіргі Бизерта қаласы қалыптасқан. 1895 жылы порт халықаралық сауда ісін жолға қояды. Осы кезден бастап порт Францияның әскери-теңіз флотының билігіне өтеді. 1961 жылы Франция мен Тунис арасында Бизерттегі әскери-теңіз базасы үшін, тарихта «Бизерт дағдарысы» деген атпен белгілі, қарулы қақтығыс болады. Дереккөздер
Халқ-әл-Уәд

Халқ-әл-Уәд, Голетта (, , ) – Жерорта теңізіндегі Тунистің астанасы Тунистің порты. Голетта арқылы Тунистің импорты және экспортының көп бөлігі өтеді. Осы қалада балық аулау флоты да жасақталған. Африканың солтүстігіндегі Испанияның қамалы ретінде 1535 жылы V Карл негізін қалаған. 1535-1574 жылдар аралығында қала мен оның аймағындағы қалалар Испанияның қоластында болған. 1881-1956 жылдары Францияның отары болған уақытта қалаға еуропалықтар көптеп келген. Тунис тәуелсіздігін алғаннан кейін ғана көпшілігі Италия мен Францияға оралады. Дереккөздер
Гафса

Гафса қаласы - Тунистің орталығында орналасқан қала. . Антикалық заманда «Капса» деп аталған. Халық саны 84 677 адам (2004 жылғы халық санағы бойынша). Капса оазисі араб әскерінің жаулап алу соғысы басталғанда роман тілдес христиандардың паналаған орны ретінде тарихта қалған. Араб саяхатшысы Әл-Ыдрысидің баяндауынша 12 ғасырдың басында Гафса тұрғындарының басым көпшілігі роман тілдес халықтар болған. Дереккөздер
Касабланка

Касабланка( — «ақ үй», — «ақ үй», ) — Марокконың батысындағы қала. Испан тілінен аударғанда «ақ үй» деген мағына береді. Атлант мұхитының жағалауындағы ең ірі және халық саны бойынша бірінші орындағы қала. Халық саны 2 933 684 адам (2004 жылғы халық санағы бойынша). Орта ғасырларда қала Анфа деген атпен танымал болған. Тарихы 1468 жылы қаланы португалдықтар қиратып, 1515 жылы қайта салған. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Солтүстік Африкаға одақтастардың әскері әкелінген негізгі үш қаланың бірі. 1956 жылы Марокконың тәуелсіздігі жарияланғаннан кейін, Франция әскері кеткен соң Касабланканың экономикалық жағдайы нашарлай түседі. Дегенмен туризмнің дамуы мен кәсіпорындардың көптеп салынуының арқасында қала қарқынды даму үстінде.
Фес

Фес (; ; ) – Марокконың төрт империялық қалаларының ішіндегі ең көнесі. Африканың батысындағы білім беру мен Ислам мәдениетінің ірі орталығы. Халық саны 946 815 адам (2004 жылғы халық санағы бойынша). Шамамен 789 жылы Ι Идрис Фес өзенінің шығыс жағалауына және 20 жыл өткен соң өзеннің қарсы жағалауына оның ұлы ΙΙ Идрис қаланың негізін қалайды. Фес Идристер мемлекетінің астанасы болған. XI ғасырда Альморавидтер қаланың екі бөлігін біріктіреді. XII ғасырда Альмохадахтар билігі кезінде Фес Ислам әлеміндегі ең ірі қала болды. XIV ғасырдың ортасында Маринидтер қаланы Марокконың астанасы ретінде қалпына келтіреді және жаңа ғимараттар салады. Дереккөздер
Марракеш

Марракеш (, ) – Марокконың оңтүстік-батысында Атлас тауының етегінде орналасқан қала. Тарихы Көлемі бойынша елдегі үшінші қала. Халық саны 1 036 500 адам (2006 жылғы халық санағы бойынша). Қаланың негізін 1062 жылы Эль-Мурабитин әулетінен шыққан Жүсіп ибн Ташфин қалаған. Жүз жыл бойы Әлморавиттер мен Әлмохаттар билігі кезінде Астана болған. 1269 жылы Марракеш Маринидтердің қоластына өткенде астана Фес қаласына көшеді. IX ғасырда араб билігі кезінде салынған қаланың «Медине» бөлігі 1985 жылы ЮНЕСКОНЫҢ Бүкіләлемдік мұралар қорына енгізіліп, №331 нысан болып тіркелген. Қаланың бұл бөлігін «қызыл қала» деп те атайды. Дереккөздер
Агадир

Агадир қаласы – Марокконың Атлант мұхитының жағалауындағы қаласы. . Қала Сус-Масса-Драа ауданында орналасқан. Халық саны 742 130 адам (2010 жылғы халық санағы бойынша). Қала Орталық, Жағалау, Жаңа Талборжт, Тұрғын орамдар, Порттар, Қаланың көне бөлігі, Көне Талборжт және Қамал деген бірнеше орамға бөлінген. Қаланың атауыбербер тілінен аударғанда «бекітілген шатыр» деген мағына береді. Дереккөздер
Танжер

Танжер (, Танджа) – Мароккодағы ірі портты қала. Халық саны 907 000 адам (2008 жылғы халық санағы бойынша). Марокконың солтүстігінде Гибралтар бұғазымен шектеседі. Зерттеушілердің болжамы бойынша қаланың негізін біздің заманымызға дейінгі 5 ғасырдың басында Карфагендік отарлаушылар қалаған. Қаланың аты берберлік құдай «Тинжиске» (Тинга) байланысты қойылған. Ал грек мифологиясында қаланың негізін Посейдон мен Гейдің ұлы Антей қалаған делінген. Аңызда Геракл Антейді тұншықтырып өлтіргеннен кейін қаланы оның әйелі Тингидің құрметіне Тингис атаған деп айтылады. Сыртқы сілтемелер tanger.ma Дереккөздер
Мекнес

Мекнес (, Микнас; , Амкнас) – Марокконың солтүстігінле орналасқан қала. Империялық төрт қаланың бірі. Халық саны 536 322 адам (2004 жылғы халық санағы бойынша). Бұл жерде алғашқы қоныс тек 8 ғасырда «Касба» деген атаумен пайда болған. 10 ғасырда берберлер қаланы Микнас деп атап, сонда қоныстанған. 1673 жылы қала Исмаил ибн Шерифтің астанасы болған. Ол қаланы көркейтіп өркендетуге күш салады, бұл өз кезегінде қалаға «мароккандық Версаль» деген атақ әкеледі. 1727 жылы билеушінің өлімінен кейін қала құлдырай түседі. 2010 жылдың 19 ақпанда қаланың көне бөлігінде орналасқан Лалла Кхенат мешітінің мұнарасы жұма намазы кезінде құлайды. Мешіт ішіндегі адамдар мен көрші үйдегілердің көбісі жарақаттанады. Ресми деректерде 38 адам көз жұмды деп айтылады. Қала ЮНЕСКОНЫҢ Бүкіләлемдік мұралар қорына №793 нысан болып енгізілген. Дереккөздер
Уджда

Уджда – Марокконың солтүстік-шығысында орналасқан қала. Шығыс облысының әкімшілік орталығы. Ол Алжирге жақын шекарада орналасқан. Халық саны бір миллион адамға жуық. Қалада металл мен ағаш өңдейтін, химиялық өнім шығаратын және тамақ өнеркәсібімен айналысатын кәсіпорындар бар. Қалаға жақын жерде «Ангадс»әуежайы орналасқан. Дереккөздер
Кенитра

Кенитра ( — «кішкентай көпір»; ) – Марокконың солтүстік-батысындағы Себу өзеніңдегі портты қала. Гарб-Шрарда-Бени-Хсен облысының әкімшілік орталығы. Қаланың негізін 1912 жылы француз генералы Юбер Лиотей қалаған. 1970 жылдары қалада әскери база орналасты, оның жартысы АҚШ әскері болатын. Олар Кенитрадан 1991 жылы кеткен. Қаланың экономикасы негізінен мата, темекі және балық өңдеуге негізделген. Сонымен қатар бидай, көкөніс пен цитрус жемістерін өсірумен айналысады. Қалада атақты француз кинорежиссері және сценарист – Ферруке, Исмаэль туған. Дереккөздер
Тетуан

Тетуан – Марокконың солтүстігіндегі бербер тайпасының ауданындағы қала. Халық саны 320 мың адам. Бұл жерлердегі алғашқы қоныстар біздің заманымызға дейінгі 3 ғасырда пайда болған. Ежелгі маврлар қаланы «Тамуд» деп атаған. Қазба жұмыстары кезінде қала Карфаген мен Рим империясының құрамында болғанын дәлелдейтін қазбалар табылған. 1305 жылы Маринид әулетінен шыққан сұлтан Әбу Табит қираған қаланы қалпына келтірген. Танжер-Тетуан облысының құрамына кіреді. Дереккөздер
Таза

Таза – Марокконың солтүстік-шығысындағы қала. Таза-эль-Хосейма-Таунат провинциясының әкімшілік орталығы. Халық саны 160 мың адам (1971-55,2 мың, 1982-77,2 мың). Қалада кілем тоқитын, былғары, мата және ағаш өңдейтін кәсіпорындар жақсы дамыған. Қала 8 ғасырдан бері танымал. Жаңа қаланы 1920 жылы француз отаршылдары құнарлы аймақта тұрғызған болатын. 12-13 ғасырларға жататын барлық архитектуралық ескерткіштер сақталған. Соның ішінде 1294 жылы салынған Үлкен мешіт және Андула мен Сиди-Аззузтың мұнаралары бар. Дереккөздер
Гулимин

Гулимин (; ) — Марокконың оңтүстігінде орналасқан қала. Қаланы кейде «шөл қақпасы» деп атайды. Халық саны 95 749 адам (2004 жылғы халық санағы бойынша). Гулимим-Эс-Смара облысының орталығы. Қала елдегі ең ірі түйе базарлардың бірі. 1960 жылдары хиппилар африкалық шытыра моншақтың кейбір сәндік түрлерін ашқан уақытта олар «Гулимин шытыра моншақ» деген атпен танымал болды. Алайда ол негізінен Еуропа, соның ішінде Венецияда шығарылатын еді. Дереккөздер
Киффа

Киффа – Мавритания қаласы. Халық саны 32 716 адам (2000 жылғы халық санағы бойынша). Ассаба облысының әкімшілік орталығы. Қала өзінің моншақтарымен танымал. 2008 жылы болған Ралли-Дакар бағытында орналасқан. Киффа қаласы елде жаңа салынған ішкі аудандарда, елордасы Нуакшоттың шығысынан 600 км қашықтықта орналасқан. Қазіргі таңда қала қарқынды дамуда. Дереккөздер
Нуадибу

Нуадибу — Мавритания қаласы.. Бұрын Порт-Этьен деп аталған. Халық саны 72 337 адам (2000 жылғы халық санағы бойынша). Нуадибу Кап-Блан мүйіс жағалауында орналасқан. Мүйістің батыс бөлігі Батыс Сахара аймағына жатады. Қалада балық аулау кәсібі мықты дамығандықтан, елдегі ірі балық аулау орталығы болып есептеледі. 1963 жылы қалада жүк тасымалдайтын порт салынған. Қалаға жақын жерде Нуадибу халықаралық әуежайы орналасқан. Қазіргі таңда қала қарқынды дамуда. Дереккөздер
Росо

Росо – Мавританиядағы Трарза облысында орналасқан қала. Халық саны 55 000 адам (2005 жылғы халық санағы бойынша). Қала әкімі 2007 жылдан беріге дейін Йерим Фаса атты танымал тұлға. Қала елдегі ауылшаруашылық аудан ретінде үлкен маңызға ие. Росо маңында егін алқаптары бар. Сонымен қатар қала арқылы Мавритания мен Сенегал мемлекеттері арасындағы сауда байланысы жолдары өтеді. Ол қаланың қарқынды дамуына септігін тигізуде. Жағалаудың қарсы жағына паром арқылы қатынайды. Қаланың үстінен Нуакшот пен Сен-Луиді байланыстыратын тасжол өтеді. Қалада Технологиялық институт бар. Дереккөздер
Каэди

Каэди – Мавританияның оңтүстігіндегі қала. Халық саны 51 600 адам (2001 жылғы халық санағы бойынша). Горголь аймағының әкімшілік орталығы. Халқының басым көпшілігі маврлар (ақ маврлар және қара маврлар). Ресми тілі – араб тілі. Тұрғындардың барлығы дерлік мұсылмандар. Қала Сенегал өзенінің оң жақ жағалауында орналасқан. Бұл аймақ ауылшаруашылығына өте қолайлы болғандықтан, жергілікті тұрғындардың көпшілігі егін өсірумен айналысады. Қалаға жақын жерде әуежай бар. Дереккөздер
Зуэрат

Зуэрат – Мавританиядағы Тирис Заммур облысының орталығы. Халық саны 33 929 адам (2000 жылғы халық санағы бойынша). Қала арқылы Зуэрат пен Нуадиб қаласын байланыстыратын Мавритания теміржолы өтіп жатыр. Францияның ӘҚК-і қалаға орналасқан болатын. Олар Ламантин операциясына қатысып, Полисарио көтерілісшілерін бомбалау үшін тұрақтаған. Дереккөздер
Уалата

Уалата — Мавританияның оңтүстік-шығысындағы Худ-аш-Шарки облысындағы шағын заманауи қала. Зерттеушілердің болжамы бойынша бұл жерлерді алғаш болып сонинке халқына жататын жериеленушілер мен мал шаруашылығымен айналысатын шаруалар мекендеген. Қала орны 11 ғасырда Гана империясының жерінде қалыптасқан. 1076 жылы қала қиратылып, 1224 жылы қайта салынған. Уалада сахара арқылы өтетін керуеннің жолындағы маңызды қала және әйгілі Ислам орталығы болған. 21 ғасырда қалада қолжазбалар мұражайы ашылды. Дереккөздер
Айсай

Айсай – Жапониядағы Айти префектурасының батыс бөлігінде орналасқан қала. 2004 жылы 1 сәуірде Саори және Сая кенттері мен Ама уезінің Тацута және Хатикай ауылдарын біріктіру нәтижесінде пайда болған қала. Жапонияның 24-ші премьер-министрі Като Такаакидің дүниеге келген жері. Қала ауданы – 66,63 км². Халық саны 65 212 мың адам (2010 жылғы халық санағының нәтижесі). Дереккөздер
Гамагори

Гамагори – Жапониядағы Айти префектурасының орталығында, Ацуми шығанағының жағалауында орналасқан қала. 1954 жылы 1 сәуірде Қала Гамагори, Санья кенттері мен Хои уезінің Сиоцу ауылын біріктіру арқылы пайда болған. Жапониядағы тоқыма өндірісінің орталығы мен балық аулайтын ауларды өндіруге мамандандырылған қала. Қаланың жарты бөлігі Микав шығанағындағы ұлттық саябақтың құрамына кіреді. Қала ауданы 56,81км², халық саны 81 700 мың адам (2010 жылғы халық санағының қорытындысы). Дереккөздер
Инадзава

Инадзава – Жапониядағы Айти префектурасының солтүстік-батысындағы қала. 1958 жылы 1 қарашада Инадзава кентіне қала мәртебесін беру арқылы пайда болған. 2005 жылы 1 сәуірде қала аумағына Хэйва және Собуз кенттері енеді. Қала ауданы 79,30 км², халық саны 137 061 адам (2010 жылғы халық санағының қорытындысы). Дереккөздер
Инуяма

Инуяма – Жапониядағы Айти префектурасында, Нагоя қаласының жанында орналасқан қала. Қаланың негізі 1954 жылы 1 сәуірде қаланған. Қала ауданы 74,97км², халық саны 75 413 мың адам (2010 жылғы халық санағының қорытындысы). Айти мен Гифу префектураларының шекарасына орналасқан. Кисо өзенінің жанындағы төбедегі Инуяма сарайы жапон сарайларының ішінде ең көнесі саналып, Инуяма қаласының көрнекті жерлерінің бірі ретінде үлкен маңызға ие. Дереккөздер
Итиномия

Итиномия – Жапониядағы Айти префектурасының солтүстік-батыс бөлігінің орталығында орналасқан қала. 1921 жылы 1 сәуірде Инадзава кентін, Бисай қаласын, Хагури] уезіндегі Кисогава кентін біріктіру арқылы пайда болған. Қала Мино-Овари жазықтығында орналасқан. Қазіргі кезде қала – жүн, галантерия және машина жасау өндірістерінің орталығы. Қала ауданы 113,91км², халық саны 379 420 мың адам (2010 жылғы халық санағының қорытындысы). Дереккөздер
Касугаи

Касугаи – Жапониядағы Айти префектурасының солтүстігінде, Сакай өзенінің шығыс жағалауында орналасқан қала. 1943 жылы 1 маусымда Катигава кентін, Хигасикасугай уезіндегі Торимацу, Синоги, Такаи ауылдарын біріктіру арқылы пайда болған. Қазіргі кезде электротехникалық, орман және өңдеуші өнеркәсіп салалары жақсы дамыған. Қала ауданы 92,71км², халық саны 303 392 мың адам (2010 жылғы халық санағының қорытындысы). Касугаи атауы жапон тілінен аударғанда «көктем шуағындағы құдық» мағынасын береді. Қалада Тябу және Мэидзе университеттері орналасқан. Қаланың әдемі жерлерінің бірі Отиаи саябағы. Сакура ағашы гүлдеген кезде саябақта туристер мен жергілікті тұрғындар көптеп жиналады. Дереккөздер
Киесу

Киесу – Жапониядағы Айти префектурасының солтүстік-батысындағы қала. 1950 жылы 1 сәуірде Киесу кентіне қала мәртебесін беру арқылы пайда болған. 2005 жылы 7 маусымда Нисикасугаи уезінің Нисибивадзима мен Синкава кенттері қала аумағына қосылады. Қалада Киесу сарайы (Ода Набунаги резиденциясы) орналасқан. Сарай 1989 жылы қалпына келтірілген. Қала ауданы 17,32км², халық саны 66 187 мың адам (2010 жылғы халық санағының қорытындысы). Дереккөздер
Китанагоя

Китанагоя – Жапониядағы Айти префектурасының солтүстік-батыс бөлігіндегі қала. 2006 жылы 20 наурызда Нисикасугаи уезіндегі Нисихару мен Сикацу кенттерінің біріктірілуі арқылы пайда болған. Қазіргі кезде Жапониядағы қарқында түрде дамып келе жатқан қалалардың бірі. Қала ауданы 18,37км², халық саны 81 339 мың адам (2010 жылғы халық санағының қорытындысы). Дереккөздер
Комаки

Комаки – Жапониядағы Айти префектурасының солтүстік бөлігіндегі қала. 1955 жылы 1 қаңтарда Комаки кенті мен Хигасикасугаи уезінің Адзиока және Синоока ауылдарын біріктіру арқылы пайда болған. Қаланың оңтүстігінде Нагоя әуежайының жарты бөлігі орналасқан. Қала ауданы 62,82км², халық саны 149 237 мың адам (2010 жылғы халық санағының қорытындысы). Дереккөздер
Конан

Конан – Жапониядағы Айти префектурасының солтүстігіндегі қала. 1954 жылы 1 маусымда Нива, Мията уездерінің Котино және Хотей кенттерін және Хагури уезінің Кусаи ауылын біріктіру арқылы пайда болған. Қала тоқыма және химия өнеркәсібінің орталығы. Қала ауданы 30,17км², халық саны 100 113 мың адам (2010 жылғы халық санағының қорытындысы). Дереккөздер
Миеси

Миеси – Жапониядағы Айти префектурасындағы қала. Қала ауданы 32,11км², халық саны 60 275 мың адам (2010 жылғы халық санағының қорытындысы). Қала Хонсю аралында орналасып, табиғатының әдемілігімен ерекшеленеді. Тоета, Ниссин, Кария қалаларымен және Того кентімен шекаралас. Қала нышандары – Pinus thunbergii ағашы мен Rhododendron indicum гүлі. Дереккөздер
Нисио

Нисио – Жапониядағы Айти префектурасында, Яхаги өзенінің төменгі ағысы жағалауында орналасқан қала.. 1953 жылы 15 желтоқсанда Хадзу уезінің Нисио және Хирасака кенттерін біріктіру арқылы пайда болған. Мақта және шай өсіру мен автомобиль жабдықтарын жасау саласына мамандандырылған. Нисиода Ивасэ кітапханасы орналасқан. Қала ауданы 30,17км², халық саны 100 113 мың адам (2010 жылғы халық санағының қорытындысы). Қала нышандары – раушан гүлі мен камфор ағашы. Дереккөздер
Ниссин

Ниссин – Жапониядағы Айти префектурасының солтүстік-батысындағы қала.. 1906 жылы Ниссин кентіне жақын жатқан бірнеше ауылдарды біріктіруі арқылы пайда болған. 1994 жылы 1 қазанда кентке қала мәртебесі берілді. Қала ауданы 34,90км², халық саны 84 189 мың адам (2010 жылғы халық санағының қорытындысы). Дереккөздер
Обу

Обу – Жапонияның Айти префектурасының батыс бөлігінде, Тита түбегінде орналасқан қала. . Қала ауданы 33,68км², халық саны 85 311 мың адам (2010 жылғы халық санағының нәтижесі). 1970 жылы 1 қыркүйекте Обу кентіне қала мәртебесі беріледі. Қала автомобиль жасау және жүзім мен қауын жемістерін култиваторлау орталығы ретінде елде үлкен маңызға ие. Қалада Toyota Industries Corporation иелігіндегі автомобиль мен автомобиль жабдықтары шығаратын екі зауыт бар. Қала нышандары – гардения гүлі мен падуб ағашы. Дереккөздер
Овариасахи

Овариасахи – Жапонияның Айти префектурасының солтүстігіндегі қала. . 1970 жылы 1 желтоқсанда Асахи кентіне қала мәртебесін беріп, атауы Овариасахи болып өзгертіледі. Қалада жапон қорғандарының кешені сақталған. Овариасахи– автомобиль жасау өндірісінің орталығы. Қала ауданы 21,03км², халық саны 80 299 мың адам (2010 жылғы халық санағының қорытындысы). Қала нышандары – күнбағыс гүлі, камфор ағашы. Дереккөздер
Окадзаки

Окадзаки– Жапонияның Айти префектурасының солтүстігіндегі қала.ref>http://ru.wikipedia.org/wiki/%D0%9E%D0%BA%D0%B0%D0%B4%D0%B7%D0%B0%D0%BA%D0%B8 . 1916 жылы Окадзаки кентіне қала мәртебесін беріледі. 2006 жылы 1 қаңтарда қала аумағына Нуката уезінің Нуката кенті қосылады. Окадзаки – тоқыма өнеркәсібінің орталығы. Қала ауданы 21,03км², халық саны 80 299 мың адам (2010 жылғы халық санағының қорытындысы). Қала нышандары – глициния гүлі мен қарағай ағашы. Университеттері *National Institute for Basic Biology (яп. 基礎生物学研究所?) *Aichi Gakusen University (яп. 愛知学泉大学?) *Aichi Gakusen College *Aichi Sangyo University (яп. 愛知産業大学?) *University of Human Environment *Okazaki Women's Junior College (яп. 岡崎女子短期大学?) Дереккөздер
Сето

Сето – Жапониядағы Айти префектурасының солтүстігіндегі қала. . 1929 жылы 1 қазанда Сето кентіне қала мәртебесін беріледі. Сето – фарфор-фаян өндірісінің орталығы. Қала ауданы 111,61км², халық саны 132 861 мың адам (2010 жылғы халық санағының қорытындысы). Қала нышаны – камелия гүлі. Дереккөздер
Синсиро

Синсиро – Жапониядағы Айти префектурасының солтүстік бөлігінде, Тое өзенінің жағалауындағы қала. . Көлемі жағынан префектурада екінші орында. 1958 жылы 1 қарашада Синсиро кентіне қала мәртебесін беріледі. Қала ауданы 499,00км², халық саны 50 044 мың адам (2010 жылғы халық санағының қорытындысы). Қала нышандары – глициния гүлі мен жапон қызыл ағашы. Дереккөздер
Такахама

Такахама – Жапониядағы Айти префектурасының орталығындағы қала. . 1970 жылы 1 желтоқсанда Такахама кентіне қала мәртебесі беріледі. Қаланың жер көлемі 499,00км², халық саны 50 044 мың адам (2010 жылғы халық санағының қорытындысы). Қала нышандары – хризантема гүлі мен камфор ағашы. Дереккөздер
Тахара

Тахара – Жапониядағы Айти префектурасының орталығында, Ацуми түбегінде орналасқан қала. . 2003 жылы 20 тамызда Ацуми уезінің Харада және Акабанэ кенттерін біріктіру арқылы пайда болған. 2005 жылдың 1 қазанында қала аумағына Ацуми кенті қосылады. Тахара – цемент және тамақ өнеркәсібінің орталығы. Осы қалада Lexus компаниясының басты зауыты орналасқан. Қала ауданы 188,81км², халық саны 66 332 мың адам (2010 жылғы халық санағының қорытындысы). Дереккөздер
Тирю

Тирю – Жапониядағы Айти префектурасының орталығында орналасқан қала. . 1970 жылы 1 желтоқсанда Тирю кентіне қала мәртебесін беріледі. Қала ауданы 16,34км², халық саны 68 276 мың адам (2010 жылғы халық санағының қорытындысы). Қала нышаны – жапон айылқияғы. Дереккөздер
Тоеакэ

Тоеакэ – Жапониядағы Айти префектурасының орталығында, Сакаи (жапон тілінде 境川) өзенінің жағалауындағы қала.. 1972 жылы 1 тамызда Тоеакэ кентіне қала мәртебесі беріледі. Қала ауданы 23,18км², халық саны 69 370 мың адам (2010 жылғы халық санағының қорытындысы). Қала нышаны – күнбағыс гүлі. Дереккөздер
Тоекава

Тоекава– Жапониядағы Айти префектурасының оңтүстік-шығысында, Тое өзенінің төменгі ағысының жағалауында орналасқан қала.. 1969 жылы 1 мамырда Тоекава, Усикубо, Кокуфу кенттері мен Хои уезінің Явата ауылын біріктіруі негізінде пайда болған. Қала ауданы 160,63км², халық саны 182 297 мың адам (2010 жылғы халық санағының қорытындысы). Қала машина жасау және ағаш өңдеу өндірісінің орталығы. Қала нышандары– рододендрон гүлі мен жапон қарағайы. Дереккөздер
Тоехаси

Тоехаси — Жапониядағы Айти префектурасының оңтүстік-шығысында, Ацуми түбегінде, Тое өзенінің төменгі ағысының жағалауында орналасқан қала. 1906 жылы 1 тамызда Тоехаси кентіне қала мәртебесі беріледі. Тоехаси – машина жасау және тамақ өнеркәсібінің орталығы. Қала ауданы 261,35км², халық саны 375 377 мың адам (2010 жылғы халық санағының қорытындысы). Қала нышандары – азалия гүлі мен камфор ағашы. Университеттері *Айти Университеті *Тоехаси техникалық университеті *Тоехаси Создо колледжі Дереккөздер
Токай

Токай – Жапониядағы Айти префектурасының оңтүстік-шығысында, Тита түбегінде, Исэ шығанағының жағалауындағы қала. . 1969 жылы 1 сәуірде Тита уезіндегі Уэно мен Екосука кенттерін біріктіру арқылы негізі қаланған. Қала – қара металлургия мен химия өндірісінің орталығы. Қала ауданы 43,36км², халық саны 108 694 мың адам (2010 жылғы халық санағының қорытындысы). Қала нышандары – Азалия Сацуки гүлі мен камфор ағашы. Дереккөздер
Токонамэ

Токонамэ – Жапониядағы Айти префектурасының оңтүстік-шығысында орналасқан, Исэ шығанағының жағалауындағы қала. . 1954 жылы 1 сәуірде Токонамэ, Онидзаки, Нисиура, Оно кенттері мен Тита уезінің Мива ауылын біріктіру арқылы пайда болған. Қала – фарфор-фаян өнеркәсібінің орталығы. Қала ауданы 55,63км², халық саны 54 862 мың адам (2010 жылғы халық санағының қорытындысы). Қала нышандары – Камелия сасанква гүлі мен жапон қарағайы. Дереккөздер
Қымызхана

«Қымызхана» – 1970 жылдары Қазақ теледидары көпшілік назарына ұсынған бағдарлама атауы.. Ойын-сауықтық бағдарлама көрермендер назарын аз уақыттың ішінде өзіне қаратып үлгерген болатын. Бірнеше жыл эфирден түспеген «Қымызхана» кейін жабылып қалады, 2006 жылы қазақ көрермендері сүйікті бағдарламасымен қайта қауышты. Бірақ бағдарлама ғұмыры ұзақ болмады. Белгілі бір себептермен қайта жабылады. Оның бұрынғы «Қымызханадан» айтарлықтай өзгешелігі болмады. Тек бұрынғы актерлердің орнын жастар басты. Барлық уақиға қымызхананың ішінде өрбиді. Кейіпкерлердің іс-әрекеттері, сөйлеген сөздері қазақы мінез әзілдің уытын танытқандай. Бағдарлама күлдіре отырып, қоғамның келеңсіз тұстарын көрсетуді өз міндеті деп санайды. Бағдарлама барысында ән мен күй орындалып, еліміздегі танымал адамдар қонаққа шақырылып отырады. Дереккөздер
Кадр сыртындағы мәтін

Кадр сыртындағы мәтін – бейнетүсірілімге жазылатын журналистік өнім.. Ол таңдалынған тақырыпқа байланысты, сондай-ақ кадр сыртындағы мәтін экрандағы бейнемен сәйкестендіріліп жазылады. Сондықтан мәтін мен бейне арасындағы байланысты айқындай түсу үшін сюжеттің әр секундын, әр мезетін қалт жібермей қадағалап отырып жазылады. Әдетте бірінші тақырып таңдалады, сосын оның сценариі жазылады, кейіннен бейнетүсірілім мен монтаж жасалып, артынша кадр сыртындағы мәтін жазылады. Дереккөздер
Эмоционалды синхрон

Эмоционалды синхрон – кейіпкердің белгіленген мәселе төңірегінде бейнелі түрде, көркем тілмен пікірін жеткізуі. . Синхрон эмоциялы көңіл күйде болған жағдайда оны сюжеттің басына орналастырған жөн. Сонда оның көрермен үшін маңыздылығы арта түсіп, құндылығы жоғарылайды. Басқа синхрондар секілді эмоциялық синхронның да көлемі 12-15 секундтен аспауы шарт. Президенттің немесе қоғамда орны бар қайраткердің сөзін ғана 20-30 секундқа дейін ұзартуға болады. Дереккөздер
Люфт

Люфт – сюжет құруда қолданылатын элементтердің бірі. Ол сюжеттің аудиторияға берер әсерін күшейтіп, маңыздылығының артуына септігін тигізеді.. Люфт неміс сөзінің – «ауа» деген мағынаны береді. Бұл әдіс тақырыпқа қатысты қайталанбас, ерекше сәттерді камераға түсіріп алу арқылы жүзеге асырылады. Кейіннен бұл сәттер сюжеттің тұздығы іспеттес болады. Тақырыпты жаңа қырынан ашуға немесе, оның астарын аша түсуге үлкен септігін тигізеді. Дереккөздер
Еуродидар

Еуродидар – Еуропалық радиохабар тарату одағы. . Одаққа мүше елдер арасында телехабарлар алмасуды жүзеге асыру мақсатында құрылған. Еуродидар жүйесі 1954 жылдың 2 шілдесінен бастап өз жұмысын бастады. Еуродидар жүйесі дуплексті және реверсивті радиорелелік, кабельдік байланыс тізбектері арқылы жүзеге асырылады. Еуродидарда берілетін хабарларды оның Женевадағы әкімшілік бюросы қадағалап отырады. Ал Брюссельдегі осы жүйенің орталығы техникалық жабдықтау істерімен айналысады. Дереккөздер
Еуронет

Еуронет – Еуропаның бірқатар елдері мүше болған техника саласындағы ірі консорциум.. Ол Еуропалық мәліметтер базасымен бірге түйткілді мәселерді шешуге әрекет ететін бірден бір бірлестік болып табылады. Оның құрамына Еуропада елдерінің 9 ірі компаниясы еніп, басқа да компаниялармен қолтықтаса жұмыс жасайды. Ол Ай-Би-Эм компаниясы мен АҚШ-тың ақпараттық-компьютерлік экспанциясына қарсы тұру мақсатында құрылған. Дереккөздер
Дэнцу

Дэнцу – Жапониядағы аса ірі жарнама компаниясы. . Иегері – Х.Иосида. Елдегі коммерциялық арналар мен баспасөздегі жарнаманың 30 пайызына иелік етеді. Соның нәтижесінде радиотеледидар және баспа органдарындағы қаржы бизнесіне ықпалы зор. Дереккөздер
Екіжақты байланыс

Екіжақты байланыс – тілшілер арасында жүзеге асырылатын ақпарат алмасу. Екіжақты байланыс бір мезгілде орындалады. . Екіжақты байланысты екі немесе одан да көп журналистер арасында да өткізуге болады және ол ақпарат алмасу байланысының жедел болуымен сипатталады. Екіжақты байланыс үлкен халықаралық дәрежедегі конферияларда, форумдарда жүздеген, мыңдаған журналистер қатысатын әлемдік деңгейдегі жиналыстарда орнатылады. Дереккөздер