Қазақстан-Қырғызстан шекарасы

Қазақстан-Қырғызстан шекарасы — Қазақстан Республикасы мен Қырғыз Республикасы арасындағы қазіргі мемлекеттік шекара. Шекараның ұзындығы 1212 км құрайды және Өзбекстанмен шекаралық түйісуден Қытаймен шекаралық түйісуге дейін басталады. Қырғызстанның астанасы-Бішкек қаласы, осы шекарадан оңтүстікке қарай 16 км жерде, ал Алматы қаласы-солтүстікке қарай 29 км жерде орналасқан. Сипаттама Шекара Батыста Өгем жотасындағы Өзбекстанмен шекара түйіскен жерінен басталады, содан кейін Таразға жақын солтүстік-шығыс бағытта және Қырғыз жотасының бойымен өтеді. Содан кейін шекара қара балтаның айналасындағы доғаны сипаттайды, одан әрі Шу өзенімен Бішкек пен Тоқмақтың жанынан өтеді. Одан әрі шекара шығысқа қарай Ыстықкөл көлінің солтүстігінде және Қытаймен шекара түйіскен жеріне қарай Күнгей Алатау жотасы арқылы өтеді. Тараз-Ақтөбе Қазақстан темір жолы қысқа мерзімде Қырғызстан арқылы өтеді-сол кездегі ішкі шекараларды есепке алмай инфрақұрылым салынып жатқан кеңес дәуірінің мұрасы. Тарихы Ресей 19 ғасырда Орталық Азияны жаулап алып, бұрын Тәуелсіз Қоқан және Хиуа хандықтарын, сондай-ақ Бұхара әмірлігін қосып алды. 1917 жылы коммунистер билікке келіп, Кеңес Одағын құрғаннан кейін, ұлттық-аумақтық делимитация (немесе ҰАД) деп аталатын процесте Орталық Азияны этникалық белгілері бойынша республикаларға бөлу туралы шешім қабылданды. Бұл ұлтшылдық, сайып келгенде, коммунистік қоғам құру жолындағы қажетті қадам болды деген коммунистік теорияға және Иосиф Сталиннің ұлтты "ортақ тіл, аумақ, экономикалық өмір және психологиялық ерекшеліктер негізінде қалыптасқан тарихи қалыптасқан, тұрақты адамдар қауымдастығы"деп анықтауына сәйкес келді.жалпы мәдениетте көрінеді". ҰАД әдетте "бөлу және жеңу" фильміндегі циникалық жаттығудан басқа ештеңе ретінде бейнеленбейді, Сталиннің өз тұрғындарын жеке ұлттарға жасанды түрде бөлу және шекараларды әдейі жасау арқылы аймақтағы кеңестік гегемонияны сақтауға бағытталған әдейі макиавеллиандық әрекеті.әр мемлекеттің ішінде азшылықтарды қалдыру. Бұл айыптаудың кең тарағаны соншалық, ол Орталық Азияның негізгі журналистік қамтуы шеңберінде Жалпыға бірдей қабылданды, шекараны Сталиннің өзі жиі жүргізеді, мысалы, Стуртон, Е. The Guardian, 2010 жылы Қырғызстан: Сталиннің өлімге әкелетін мұрасы; Зейхан, П. Stratfor үшін, 2010 Қырғызстандағы дағдарыс және Ресей дилеммасы; The Economist, 2010 Қырғызстан - Сталиннің өнімі; Пиллаламарри, ал The Diplomat, 2016, Өзбекстанның тәжік трагедиясы; Рашид, және New York Review of books, 2010, Тәжікстан - жиһадтың келесі тірегі?; Шрек, С. the National, 2010 жылы, Сталин қырғын орталығында Қырғызстанда, кеңестер, мысалы, 1920-шы жылдардағы басмачи қозғалысында айтылған пантюркистік ұлтшылдықтың ықтимал қаупіне алаңдағанымен, бастапқы дереккөздерге негізделген мұқият талдау әдеттегіден әлдеқайда нәзік сурет салады. Кеңестер этникалық біртекті республикалар құруға ұмтылды, алайда көптеген аудандар этникалық жағынан аралас болды (мысалы Ферғана алқабы) және кейбір халықтарға (мысалы, аралас тәжік-өзбек сарту немесе Амудария бойындағы әртүрлі түрікмен-өзбек тайпаларына) "дұрыс" этникалық белгіні беру қиынға соқты. Жергілікті ұлттық элиталар өздерінің дұрыстығын қатты қорғады (және көптеген жағдайларда асыра сілтеді), ал Кеңестер көбінесе олардың арасында шешім қабылдауға мәжбүр болды, бұған сараптамалық білімнің жетіспеушілігі және аймақ бойынша нақты немесе өзекті этнографиялық деректердің тапшылығы кедергі болды. Сонымен қатар, ҰАД сонымен қатар экономикалық, географиялық, ауылшаруашылық және инфрақұрылымдық мәселелерді ескеріп, көбінесе этникалық мәселелерден асып түсетін "өміршең" құрылымдарды құруға бағытталған. Жалпы ұлтшылдық шеңбердегі осы қарама-қайшы мақсаттарды теңестіруге тырысу өте қиын және жиі мүмкін емес болып шықты, бұл жиі шатастыратын шекараларды құруға, көптеген анклавтардың құрылуына және ақырында "дұрыс емес" республикада өмір сүретін ірі азшылықтардың пайда болуына әкелді. Сонымен қатар, кеңестер бұл шекараларды қазіргі кездегі халықаралық деңгейге көтеруді ешқашан көздеген емес. 1920 жылы аумақты этникалық негізде бөлу ұсынылды. Сол кезде Орталық Азия Ресей Федерациясының құрамындағы екі автономды Кеңестік Социалистік республикалардан (АССР) тұрды: 1918 жылы сәуірде құрылған және қазіргі Оңтүстік Қазақстан, Өзбекстан және Тәжікстан, сондай-ақ Түрікменстан аумағының едәуір бөлігін қамтитын Түркістан АССР) және Қырғыз Автономиялық Кеңестік Социалистік Республикасы (картадағы Қырғыз АССР,), ол 1920 жылы 26 тамызда қазіргі Қазақстанның солтүстік бөлігімен сәйкес келетін аумақта құрылды (ол кезде қазақтар "қырғыздар" деп аталды, ал қазір қырғыздар қазақтардың кіші тобы болып саналды және "қара қырғыз" деп аталды, яғни "Қара Қырғыз" тауларында тұратындар). Сондай-ақ екі бөлек "республика"болды-Бұхара Әмірлігі мен Хива хандығының мұрагерлері, олар 1920 жылы Қызыл Армия басып алғаннан кейін Бұхара және Хорезм халық кеңестік республикалары болып қайта құрылды. 1924 жылы 25 ақпанда Саяси бюро мен Кеңес Одағының орталық комитеті Орталық Азияда ҒТҚ өткізуді жалғастыратындықтарын мәлімдеді. Бұл процесті Орталық Азия бюросының арнайы комитеті бақылап, аймақтың негізгі ұлттары (қазақтар, түрікмендер және өзбектер) болып саналатындардың әрқайсысы үшін үш кіші комитет басқаруы керек еді, содан кейін жұмыс өте тез жүргізілді. Бастапқыда Хорезм және Бұхара КСР-ін сақтап қалу жоспарланған болуы мүмкін, алайда оларды 1924 жылы сәуірде олардың коммунистік партияларының жиі қарсылығына байланысты бөлу туралы шешім қабылданды (Хорезм коммунистері, атап айтқанда, өздерінің ПСР-ін құлықсыз жойып жіберді және сәуір айында өздерінің таратылуына дауыс беру үшін күшке жүгінуге мәжбүр болды 1924). сол жылдың шілдесі). Қазақстан-Қырғыз шекарасының құрылуына қырғыздардың (ол кезде "Қара-қырғыздар" деп аталған) қазақтардан (ол кезде "қырғыздар" деп аталған) бөлек халық немесе таулы аймақтардың жартылай көшпелі тұрғындары болып шыққан қазақтар екендігі туралы даулар кедергі болды. Қара-қырғыздар (қырғыздар) 1924 жылы қазанда Қазіргі Қырғызстанның шекараларына сәйкес келетін шекаралары бар Ресей КСР құрамында автономиялық облыстың құрылуын негіздеу үшін бір-бірінен жеткілікті түрде ерекшеленеді деп шешілді. 1925 жылы ол 1925 жылы мамырда қырғыз автономиялық облысы болып өзгертілді, содан кейін 1926 жылы Қырғыз АССР болды (Қазақ АССР-нің алғашқы атауы болған Қырғыз АССР-мен шатастырмау керек), ақырында 1936 жылы Қырғыз КСР болды. 1991 жылы шекара Кеңес Одағы ыдырап, оның құрамына кіретін республикалар тәуелсіздік алғаннан кейін Халықаралық болды. Екі ел 1990-2000 жылдары өздерінің ортақ шекараларын Орталық Азияның көптеген басқа посткеңестік мемлекеттерімен күрт қарама-қайшы келетін ынтымақтастық рухында демаркациялау жұмыстарын бастады. Шекара туралы соңғы келісімге 2001 жылдың 15 желтоқсанында қол қойылып, 2008 жылы күшіне енді, ал келесі жылдары шекара жергілікті жерде белгіленді. Шекара өткелдері * Айша бибі – Чонгкапка (жол) * Мерке – Қара-Балта (автомобиль және теміржол көлігі) * Қордай - Шалғынды / Ақжол) (автожол) * Хун Чи - Қарасу (автожол) * Автожол - Кенбулун (жол, тек жергілікті тұрғындар үшін) * Кеген - Тюп (Жол, тек жазда) * Алматы - Чонг-Сары-Ой (Озерный асуы/Озерный асуы арқылы өтетін жол және жаяу өткел) Шекараға жақын елді мекендер Қазақстанның Қырғызстанмен шекаралас өңірлері: Қырғызстанның Қазақстанмен шекаралас өңірлері: