Әнбия сүресі

112 аяттан тұрады. Меккелік сүре. Сүренің негізгі тақырыбы өткен уақыттағы пайғамбарлар Мұхаммед сас пайғамбар үйреткендей сенімнің негіздерін үйреткен еді, сүренің кейбір тұстарында: * Ибраһим а.с.-нің пұттарға табынушылыққа қарсы күресі * Лот а.с. күнәһәрларға қарсы күресі * Аюб а.с.-ның асығушылығына сыналғандығы * Исмаил, Зул Кифл және Ыдырыс а.с.-дар ең тұрашыл адамдар болғандығы айтылады. * Мәриям ұлы Иса және Мәриямның тазалығы * Жүніс пайғамбардың киттің аузына түскеннен кейін тәубесіне келіп Аллаһ Тағаладан көмек сұрауы * Зәкәрия және оның ұлы Жақия Жекелеген аяттардан Құран 21:1-10 Арабша жазылуы: بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ اقْتَرَبَ لِلنَّاسِ حِسَابُهُمْ وَهُمْ فِي غَفْلَةٍ مُعْرِضُونَ ﴿١﴾ مَا يَأْتِيهِمْ مِنْ ذِكْرٍ مِنْ رَبِّهِمْ مُحْدَثٍ إِلَّا اسْتَمَعُوهُ وَهُمْ يَلْعَبُونَ ﴿٢﴾ لَاهِيَةً قُلُوبُهُمْ ۗ وَأَسَرُّوا النَّجْوَى الَّذِينَ ظَلَمُوا هَلْ هَٰذَا إِلَّا بَشَرٌ مِثْلُكُمْ ۖ أَفَتَأْتُونَ السِّحْرَ وَأَنْتُمْ تُبْصِرُونَ ﴿٣﴾ قَالَ رَبِّي يَعْلَمُ الْقَوْلَ فِي السَّمَاءِ وَالْأَرْضِ ۖ وَهُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ ﴿٤﴾ بَلْ قَالُوا أَضْغَاثُ أَحْلَامٍ بَلِ افْتَرَاهُ بَلْ هُوَ شَاعِرٌ فَلْيَأْتِنَا بِآيَةٍ كَمَا أُرْسِلَ الْأَوَّلُونَ ﴿٥﴾ مَا آمَنَتْ قَبْلَهُمْ مِنْ قَرْيَةٍ أَهْلَكْنَاهَا ۖ أَفَهُمْ يُؤْمِنُونَ ﴿٦﴾ وَمَا أَرْسَلْنَا قَبْلَكَ إِلَّا رِجَالًا نُوحِي إِلَيْهِمْ ۖ فَاسْأَلُوا أَهْلَ الذِّكْرِ إِنْ كُنْتُمْ لَا تَعْلَمُونَ ﴿٧﴾ وَمَا جَعَلْنَاهُمْ جَسَدًا لَا يَأْكُلُونَ الطَّعَامَ وَمَا كَانُوا خَالِدِينَ ﴿٨﴾ ثُمَّ صَدَقْنَاهُمُ الْوَعْدَ فَأَنْجَيْنَاهُمْ وَمَنْ نَشَاءُ وَأَهْلَكْنَا الْمُسْرِفِينَ ﴿٩﴾ لَقَدْ أَنْزَلْنَا إِلَيْكُمْ كِتَابًا فِيهِ ذِكْرُكُمْ ۖ أَفَلَا تَعْقِلُونَ ﴿١٠﴾ Халифа Алтай бойынша: "Аса қамқор, ерекше мейірімді Алланың атымен бастаймын. Адам баласының есеп көретін мезгілі таяды. Алайда, олар кәперсіз бет бұруда. (1) Олар, Раббыларынан өздеріне келген әр жаңа ескертуді мүлде ойыншық етіп қана тыңдайды. (2) Олардың жүректері боста. Жасырын кеңескен залымдар: “Бұл сендер сияқты ғана адам. Көре тұра сиқырға ересіңдер ме?”,- (деп күңкілдесті). (3) (Мұхаммед Ғ.С.) оларға: “Раббым; жер, көктегі сөйленгенді біледі. Сондай-ақ Ол, толық естуші, білуші” деді. (4) Олар: “Олай емес. Бұл шым-шытырық түстер. Жоқ, өзінің жасандысы. Жоқ, ол ақын. Әйтпесе, бізге бұрынғы елшілерше бір белгі келтірсін” деді. (5) Бұлардан бұрынғы біз жоқ еткен кент (халқы) иман келтірмеді. Енді бұлар иман келтіре ме? (6) Сенен бұрын да өздеріне уахи етіп, еркектерді ғана жіберген едік. Егер білмесеңдер Кітап иелерінен сұраңдар. (7) Ол пайғамбарларды тамақ жемейтін бір дене қылмадық. Сондай-ақ олар мәңгі қалушы да емес. (8) Сонан кейін оларға етілген уәдемізді шынға шығарып, оларды және қалаған кісілерімізді құтқардық та, шектен шығушыларды жоқ еттік. (9) Сендерге ішінде өздеріңе үгіт болған бір Кітап жібердік. Сонда да түсінбейсіңдер ме? (10)" Құран 21:51-56 "Рас, бұрын Ыбырайым (Ғ.С.) ға да туралық берген едік. (21:51) Сол уақытта ол; әкесіне, еліне: “Мына сендер шоқынған мүсіндер не?”,- деді. (21:52) Олар: “Біз аталарымызды осыған табынған түрде таптық.”,-деді. (21:53) (Ыбырайым Ғ.С.): “Рас сендер де, аталарың да адасудасыңдар” деді. (21:54) Олар: “Сен бізге шындықты әкелдің бе? Ойнап, жүрсің бе?”,- деді. (21:55) “Олай емес. Негізінде сендердің Раббыларың, көктер мен жердің Раббы; соларды Ол жаратты. Сондай-ақ осыларыңа айғақ болушыларданмын” деді. (21:56)" Ибраһим пайғамбардың өз адамдарына пұттардың ештеңеге дәрменсіз екенін дәлелдеуі 21:59-70 "Олар: “Бұны тәңірлерімізге кім істесе де ол, анық залым екен” десті. (21:59) “Ыбырайым деген бір жігіттің осыларды сөз қып жүргенін естідік” десті. (21:60) “Оны, көрулері үшін адамдардың көз алдына алып келіңдер” десті. (21:61) “Әй Ыбырайым! Осыны тәңірлерімізге сен істедің бе?”,-десті. (21:62) “Бәлкім мына олардың үлкені істеген шығар. Егер сөйлей алатын болса, олардан сұраңдар” деді. (21:63) Олар өзара: “Шынында сендер залымсыңдар” десті. (21:64) Сосын олар, мүсеуірей сүлкиіп: “Расында бұлардың сөйлемейтінін білесің ғой” деді. (21:65) “Онда сендер Алланы қойып, өздеріңе ешбір пайда, зиян келтіре алмайтын нәрсеге табынасыңдар ма?” (21:66) “Түһ! Сендерге де Алланы қойып, табынғандарыңа да. Енді де түсінбейсіңдер ме?”,- деді. (21:67) Олар: “Егер бір нәрсе істейтін болсаңдар, Ыбырайымды өртеп, тәңірлеріңе көмек етіңдер” десті. (21:68) “Әй от! Ыбырайымға салқын, зиянсыз бол” дедік. (21:69) Олардың Ыбырайым (Ғ.С.) ға қастық істегілері келді. Бірақ өздерін сәтсіздікке ұшыраттық. (21:70)" Сілтемелер * Құран Дереккөздер