Қазақстандағы кәрістер

Кәріс халқының қазақ жеріне көшуі Кәрістер Қазақ жеріне қоныстануды XIX ғасыр соңында бастады, КҚК бірлескен шешімі негізінде және Сталин мен балғалары қол қойған «Қиыр Шығыс облысының шекарасы аудандарынан Кәріс халқының көшіру туралы БКП (б) № 1428-326», 172 мың этникалық Кәріс Орталық Азия жаңа тұрғылықты Қиыр Шығыс шекаралас аудандарда елден шығарылған. Саяси бюросының шешіміне сәйкес (б) УГАК жапон тыңшылық алдын алу мақсатында «21 тамыз 1937 жылы №: P51 / 734... шекаралас аудандарда барлық Кәріс халқын шығару үшін». «Арал теңізі мен Балқаш көлінің және Өзбек КСР-і аудандарға Оңтүстік Қазақстан облысына қоныстаңдыру. Жапония әскерлері Қытай мен Корея, содан кейін жапон империясының бір бөлігі болды басып кірген. Депортациялау 7 шілде, 1937 фактісі талпындырған. Алайда, халық ретінде Кәрістер «дұшпанға көмектесу» атты алымдар алынады. Шығыс Қытай темір жол (20.09.1937 бастап ІІХК бұйрығымен) жапон мемлекеті бұрынғы азаматтары мен бұрынғы қызметкерлеріне ретінде қуғын-сүргінге ұшырады. Ал 1983 халықтың айтуынша, Кеңес Одағының Кәрістер (350 мың адам) Өзбекстанда өмір сүрген. КСРО ыдырағаннан кейін, Өзбекстан, Ресей мен Қазақстанның айырмашылығы ол актсіз мәжбүрлеп халықтарды қоныстандыру қабылданды. Өзбекстанда өмір сүріп Кәрістері және басқа да Кәрістер Ресейден, Қазақстаннан көшуді бастады. 1937 жылдың күзінде Азаматтық соғыстан кейін этникалық белгілері бойынша КСРО-да депортациялау бірінші болды. Ұзақ уақыт бойы Қиыр Шығыстан Кәрістер тақырыбы депортациялау тыйым арасында қалды. Мұрағат көздеріне қол жеткізу өте қиын болды, себебі мұрағатқа мұқият қарады, оны зерттеуге рұқсат етілмейді. Жұмыстың жариялау естеліктері негізіне сүйенген. Соңғы жылдары, тарихшылар және публицист арқылы бұл мәселеге көбірек көңіл көрсетілетін. Соңында 1920 жылдан бастап, кеңестік басшылық Хабаровск өлкесі шалғай аудандарда Приморье шекаралық аудандарының Кәрістері қоныс жоспарларын құрады. Большевиктер партиясының жоғары органдары тиісінше 1927, 1930, 1932 жылы бұл мүмкіндігін талқылады. Атап айтқанда, 25 ақпан, 1930 КОКП ОК Саяси бюросының Сталиннің төрағалығымен арнайы Қиыр Шығыс Кәрістері көшіру мәселесін талқылады. шешім, бәлкім, салдарынан Кәрістер кеңестік болды, бұл шын мәнінде, қабылданған жоқ. шамамен бір бес Кәріс Приморье азаматтық соғыс кезінде өз еркімен Қызыл Әскер мен партизан топтары большевиктер үшін күрескен. Ұлттық баспасөзде 1937 жылдың көктемінде Приморье Кәрістер және жапон шпионы-Кәрістер арасында жапон құлату туралы жарияланымдары пайда бола бастады. Бірақ жалпы алғанда, дұшпанға көмектесу кеңестік Кәрістер өздерінің үйден туралы шешім қабылданғанға тең. «Правда» газетінде наурыз 1937-23 жылғы, атап айтқанда, Кәріс-колхозшы Кәріс шпиона ұстау «Кәрістер - кеңестік азаматтар - жауы тануға үйренді» туралы жазған. Кеңес-Кәріс патриоты халықтың дұшпаны атанады. 4 қыркүйек, 1937 жылғы газеті «Известия», Көшірудің тапсырысынан кейін, жапон Кәріс шпион «шайқасы» Кәріс шекара қожалығының төрағасы екеуі хабарлады. Депортациялау ІІХК, 1937 жылы тіпті қуғын шабыс қарсы тұрды алдында ірі масштабты қуғын жүргізді. Революция кейінгі жылдары алға КОКП Кәріс халқының көшбасшылары құжаттар бар толығымен жойылды. Коминтерн барлық Кәріс бөлім жойылған және жоғары білімі бар Кәрістері аз болды. Қазірдің өзінде қоныс аудару кезінде ІІХК 2,5 мыңға жуық қашқан Кәріслікті қамауға алынды. Субъектісінің арасынан депортациялауға Кәрістерге көп назар аударылды. Қиыр Шығыс аумағында депортациялау бұйрық қабылданған дейін БКП басқармасының, Қызыл Әскер, соның ішінде қоғамның барлық секторларын және органдарға, ІІХК, зиялы және қарапайым азаматтарға қамтыған қуғын әр аумақта бірнеше толқындармен өтті. Жоғары лауазымды адамадарға қуғын-сүргіннің орынына, өзі өлтірді және олардың лауазымдарың Кеңес лауазымдарынан жылжып, Кәріс лауазымдарына аударды. Бұл жаңа бұйрықтарды орындау қатыгез түрде Кеңес адамдарымен жүзеге асырылды. Дереккөздер