kurumikz/Cleaned-Kazakh-Wikipedia huggingface dataset:
Косово ұлттық галереясы

Косово ұлттық галереясы (, ) — 1979 жылы негізі қаланған Приштина қаласындағы өнер галереясы. Тарихы Косова ұлттық өнер галереясы 1979 жылы бейнелеу өнерін көрсетуге, құнды өнер туындыларын жинауға, сақтауға арналған мәдени мекеме ретінде және Косово мәдениетін көрнекі түрде көрсету қажеттілігіне байланысты құрылды. Ол Косоводағы ең көрнекті суретшілердің бірі Муслим Мулликаның есімімен аталды. Өнер галереясы Приштин университетінің қалашығында, Косово Ұлттық кітапханасының артында орналасқан. Косово ұлттық көркем галереясының ғимараты шамамен 1935 жылы Югославия армиясының әскери казармалары ретінде салынған. 1955 жылдан 1981 жылға дейін онда кітапхана болды. 1982-1983 жылдары сәулетші Агуш Бекири ғимаратты Революциялық мұражайдың көрме залына айналдырды. 1995 жылы қазіргі сурет галереясы орналасты. Ғимараттың қасбеті Печ қаласының маңындағы тастан жасалған. Косово өнер шеберлері 1990 жылдардан он жыл бойы халықаралық жұртшылық үшін жұмысын жалғастыра алмады. Косоводағы соғыс кезінде көптеген студиялар өртеніп, көптеген өнер туындылары жойылды. Қиын жағдайларға байланысты Көркемсурет галереясында көрмелер ұйымдастыра алмаған косовалық суретшілер өз өнерін насихаттаудың басқа балама жолдарын іздеді. Ол үшін жеке және топтық көрмелер өткізу үшін мейрамханаларды, кафелерді және басқа да балама орындарды пайдаланды. Соғыстан кейінгі он жыл ішінде Косово ұлттық сурет галереясы отандық және шетелдік суретшілердің 200-ден астам ұжымдық және жеке көрмелерін ұйымдастырды. Ынтымақтастық жұмыстар Приштина университетінің өнер факультеті құрылғаннан бері көптеген суретшілерді шығарды. Олар кескіндеме, мүсін, графикалық әрленім, графика және қолданбалы өнер сияқты әртүрлі салаларда білім алды. Сол кездегі Ұлттық өнер галереясы 1990 жылға дейін Косово суретшілері әртүрлі жеке және ұжымдық көрмелер арқылы көптеген беделді орталықтарда өз жұмыстарын насихаттады. Олар өнерге ерекше көзқарас пен олардың өнері жасалған ерекше жағдайлардың арқасында өте жағымды пікірлер алды. Галареяда Косовода тұратын барлық этникалық топтардың суретшілерінің, сондай-ақ шетелдік суретшілердің туындылары қойылған. Олар Балқандағы басқа мұражайлармен тығыз жұмыс істейді және бірнеше марапаттарды ұйымдастыру арқылы жергілікті суретшілерге қолдау көрсетеді. Ұлттық галерея өнерді көрсетумен қатар, жергілікті жағдайда өнерді түсінуді тереңдететін семинарлар, лекциялар мен іс-шаралар өткізетін мәдени орталық ретінде де қызмет етеді. Қызметкерлер әрқашан өз түсініктерімен бөлісуге және келушілерге көрмелерді таныстыруға дайын. Галерея Косовоның мәдени дамуында шешуші рөл атқарады. Косово ұлттық өнер галереясы Албанияның ұлттық бейнелеу өнері галереясымен, Еуропалық мәдениет парламентімен, Халықаралық мұражайлар кеңесімен, Венеция биеннале павильонымен, Косово Республикасының Вашингтондағы Елшілігімен ынтымақтастық орнатқан. Галерея Дереккөздер
Мирмициндер

Мирмициндер — құмырсқалардың бір қосалқы тұқымдасы, шамамен 140 тірі туысы бар; олардың таралу аймағы – бүкіл әлемге кеңінен жайылған. Қуыршақтарында кокон болмайды. Кейбір түрлерінде шағуға қабілетті без сақталған. Мирмициндер тұқымдасына жататын құмырсқалардың қасағасында екі буын болады. Ұялары тұрақты, оларды топырақта, шіріген ағаш ішінде, тастардың астында немесе ағаштардың бойында салады. Мирмициндер тұқымдасына жататын жұмысшы құмырсқалардың айқын ажыратылатын постпетиолі болады, яғни құрсақтың үшінші бөлімі төртінші бөлімнен едәуір кіші әрі оларды жақсы дамыған тарылыс бөліп тұрады. Пронотум мезосоманың қалған бөліктерімен қатты байланысқан, сондықтан промезонотальды жігі нашар байқалады немесе мүлдем жоқ, ал көбінде шағу мүшесі бар. Клипеус жақсы дамыған, соның нәтижесінде мұртшалардың негіздері бастың алдыңғы жиегінен алыста орналасқан. Көптеген Мирмициндер туыстарында жақсы дамыған көздер және антенналық кірістірулерді жартылай жасыратын маңдай бөліктері бар. Трибалардың саны 25-тен алтыға дейін қысқартылды: * Attini Smith, 1858 * Crematogastrini Forel, 1893 * Myrmicini Lepeletier de Saint-Fargeau, 1835 * Pogonomyrmecini Ward, Brady, Fisher & Schultz, 2015 * Solenopsidini Forel, 1893 * Stenammini Ashmead, 1905 Дереккөздер
Рогатка

Рогатка — бұл қолмен басқарылатын шағын лақтырғыш қару. Классикалық түрі Y-тәрізді қаңқадан тұрады, оның жоғарғы екі ұшына табиғи резеңкеден немесе синтетикалық серпімді материалдан жасалған екі жолақ немесе түтікше бекітіледі. Жолақтардың екінші ұшы снарядты ұстайтын қалташыққа (платформаға) жалғанады. Ойыншы бір қолымен рогатканың рамасын ұстап, ал екінші қолымен қалташықты артқа қарай тартады — қажетті кернеу арқылы снарядқа күш беріледі. Жолақтар ұзын болған жағдайда, екі қолды толық жазып керуге болады, бұл үлкен лақтыру күші береді. Тарихы мен қолданылуы Бастапқыда рогаткалар бұзақы балалармен жиі байланысты болса да, шебер қолданушылардың қолында олар тиімді аңшылық құралы бола алатын. Қорғасын мушкет оқтары, дробь, болат шариктер, пневматикалық мылтық оқтары немесе ұсақ шегелер сияқты снарядтарды ататын рогаткамен құйқылжыған бөдене, қырғауыл, қоян, кептер және тиін сияқты ұсақ аңдарды аулауға болатын. Қалташыққа бірнеше шарик салып атқанда, дробовик әсері пайда болады (дегенмен дәлдігі төмен), мысалы, кішкентай құстарды аулау үшін бірден он шақты BB-шарды атуға болады. Сонымен қатар, арнайы тіреуіш (rest) қосу арқылы жебе атуға да болады, бұл орташа көлемдегі аңдарды жақын қашықтықтан аулауға мүмкіндік береді. Коммерциялық рогаткалар кем дегенде 1918 жылдан бастап шығарыла бастады — сол жылы Zip-Zip атты шойыннан құйылған алғашқы үлгісі пайда болды. Алайда Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі жылдары ғана рогаткалар кең танымалдық пен заңдылыққа ие бола бастады. Сол кезде де олар көбінесе үй жағдайында жасалатын. 1946 жылғы Popular Science журналы бұтақталған итмұрын ағашынан жасалған рогаткалармен 8 мм (0.32 дюйм) диаметрлі No. 0 қорғасын дробімен 9 метр (30 фут) қашықтықтан ұсақ аңдарды аулайтын аңшы туралы баяндайды. 1948 жылы құрылған Wham-O компаниясы Wham-O рогаткасын шығарды. Ол үйеңкі ағашынан жасалған және жазық резеңке жолақтармен жабдықталған. Wham-O аңшылыққа жарамды болған, оның тарту күші 200 Ньютонға дейін (яғни шамамен 45 фунт күш) жеткен және жебе тіреуішпен жабдықталған нұсқасы да болған. Дереккөздер
Red Dead Redemption 2

Red Dead Redemption 2 — 2018 жылы шыққан экшн-оқиғалы бейнеойын, оны Rockstar Games әзірлеп, жариялаған. Бұл ойын — Red Dead сериясындағы үшінші бөлім және 2010 жылғы Red Dead Redemption ойынына пролог болып табылады. Оқиға 1899 жылы Америка Құрама Штаттарының қиялға негізделген бейнесінде өрбиді және Артур Морганның, яғни заңсыз әрекеттермен айналысатын қашқын және Ван дер Линде бандасының мүшесінің басынан кешкендерін баяндайды. Ол Жабайы Батыс дәуірінің құлдырауымен бетпе-бет келіп, үкімет күштерімен, қарсы бандалармен және басқа да жаулармен күресіп аман қалуға тырысады. Ойын бірінші және үшінші тұлға көзқарастары арқылы жүргізіледі, ал ойыншы интерактивті ашық әлемде еркін жүре алады. Геймплей элементтеріне: атыстар,тонау,аң аулау,атпен жүру,бейқатыс кейіпкерлермен (NPC) өзара әрекеттесу, кейіпкердің ар-намыс деңгейін моральдық шешімдер мен әрекеттер арқылы сақтау жатады. Айыппұл жүйесі (bounty system) ойыншы жасаған қылмыстарға құқық қорғау органдары мен сыйақы аңшыларының қалай жауап беретінін реттейді. Red Dead Redemption 2 — вестерн тақырыбындағы экшн-оқиғалы бейнеойын. Бірінші немесе үшінші тұлға көзқарасымен ойналатын бұл ойын 1899 жылғы Америка Құрама Штаттарының қиялға негізделген нұсқасына құрылған ашық әлемдік ортада өтеді. Ойын бір ойыншыға арналған және онлайн мультиплеерлік компоненттерден тұрады, соңғысы Red Dead Online атауымен шығарылған. Ойынның көп бөлігінде ойыншы Van der Linde бандасының мүшесі, заңсыз Артур Морганды басқарады, ол оқиға желісін дамыту үшін нақты мақсаттармен берілетін миссияларды — сызықты сценарийлерді — орындайды; эпилог бөлімінде ойыншы Red Dead Redemption ойынының басты кейіпкері Джон Марстонды басқарады. Миссиялардан тыс уақытта ойыншы интерактивті әлемде еркін жүре алады. Олар жаулармен жақын шайқас, отты қару, садақ пен жебе, лақтыратын заттар немесе динамитті қолданып ұрыса алады және екі қаруды қатар алып жүре алады. Ойыншы Артур ретінде жүзе алады, бірақ Джон ретінде жүзе алмайды. Дереккөздер
БҰҰ Қауіпсіздік Кеңесінің 937-резолюциясы

БҰҰ Қауіпсіздік Кеңесінің 937-резолюциясы — 1994 жылғы 21 шілдеде қабылданған, одан бұрын қабылданған 849 (1993), 854 (1993), 858 (1993), 876 (1993), 881 (1993), 892 (1993), 896 (1994), 901 (1994), 906 (1994) және 934 (1994) резолюцияларына негізделген шешім. Қауіпсіздік Кеңесі Грузиядағы БҰҰ-ның бақылау миссиясын (UNOMIG) кеңейтіп, Тәуелсіз Мемлекеттер Достастығымен (ТМД) ынтымақтастықты қосу үшін, сондай-ақ мандатын 1995 жылғы 13 қаңтарға дейін ұзарту туралы шешім қабылдады. Мазмұны Қауіпсіздік Кеңесі Грузияның аумақтық тұтастығы мен егемендігін, босқындар мен мәжбүрлі қоныс аударушылардың отанына оралу құқығын растады. Сондай-ақ, Абхаз және Грузин тараптары арасында Мәскеуде қол қойылған отты тоқтату және күштерді бөліп орналастыру туралы келісімді құптады және басқа да келісімдерді қолдады. Екі тарапқа да бірдей қабылданатын саяси шешімге қол жеткізу үшін келіссөздер жалғасуы маңызды екені атап өтілді. ТМД бітімгершілік күштерінің орналастырылуы тараптардың келісіміне байланысты болды. Тараптарға ТМД және UNOMIG бітімгер күштерінің еркін қозғалысын қамтамасыз ету қатты түрде ұсынылды. Тараптарға БҰҰ қамқорлығымен, Ресейдің қатысуымен және Еуропадағы қауіпсіздік және ынтымақтастық ұйымы (ЕҚЫҰ) өкілдерінің қатысуымен саяси реттеу бойынша келіссөздерді жеделдету ұсынылды. Бас хатшы Бутрос Бутрос-Гали UNOMIG құрамын 136 әскери бақылаушыға дейін ұлғайтып, оның мандатын кеңейтуді ұсынды. UNOMIG міндеттеріне мыналар кірді: * 1994 жылғы 14 мамырда Мәскеуде қол қойылған келісімді орындауды бақылау; * ТМД бітімгершілік күштерінің қызметін қадағалау; * Аумақта қауіпсіздік қамтамасыз етілуіне және ауыр әскери техниканың қайтарылмауына көз жеткізу; * Ауыр қарулар тек келісім бойынша орналастырылғанына және олардың саны шектеулі болғанына көз жеткізу; * Абхазиядан шыққан босқындар мен қоныс аударушылардың Қодори шатқалы арқылы оралуына бақылау жасау; * Қодори шатқалында патруль жүргізу; * ТМД күштерінен бөлек бастамалар туралы хабардар болу; * Қару-жарақтың жиналуы мен қолданылуын болдырмау мақсатында тараптарды келіссөзге тарту; * Босқындардың қауіпсіз әрі реттелген оралуы үшін жағдай жасау. Сонымен қатар, Бас хатшыдан босқындарға көмек көрсету және гуманитарлық бағдарламалар шеңберінде арнайы қор құру мәселесін қарастыру сұралды. Қауіпсіздік Кеңесінің барлық мүшелері бұл бағыттағы күш-жігерді қолдайтынын білдірді. 937-резолюциясы 14 дауыс «қолдап» қабылданып, ешкім қарсы дауыс берген жоқ; Руанда дауыс беруге қатысқан жоқ. Дереккөздер
Hello Kitty

Hello Kitty (жап.:ハロー・キティ, Хэпберн: Harō Kiti), сондай-ақ өзінің шынайы атымен танымал Китти Уайт (キティ・ホワイト, Kiti Howaito), - Юко Симидзу жасаған ойдан шығарылған кейіпкер, қазіргі уақытта Yuko әзірлеген Yamaguchi және жапондық Sanrio компаниясына тиесілі. Sanrio бейнеленген Hello Kitty бұл британдық антропоморфты қызыл бантигі және көзге көрінбейтін аузы барақ мысық. Оның тарихына сәйкес, ол Лондонның шетінде отбасымен бірге тұрады және сары бантикпен бейнеленген егіз әпкесі Мимми-мен жақын. Бастапқыда Hello Kitty жас қыздарға ғана сатылды, бірақ 1990-шы жылдардан бастап бренд жасөспірімдер мен ересек тұтынушылар арасында коммерциялық табысқа жетті. Hello Kitty де kawaii (сүйкімді) мәдениетінің пайда болуымен танымал болды. Бренд 1990-шы жылдардан кейін Жапонияда құлдырады, бірақ халықаралық нарықта өсуін жалғастырды. 2010 жылға қарай кейіпкер жылына 5 миллиард доллар болды және The New York Times оны «жаһандық маркетингтік феномен» деп атады. Дизайн және шығармашылық 1962 жылы Sanrio-ның негізін қалаушы Синтаро Цудзи түстері салынған резеңке сандалдарды сата бастады. Цудзи аяқ киімге сүйкімді дизайн қосудан түскен табысты атап өтті және өз тауарына сүйкімді кейіпкерлерді жасау үшін карикатурашыларды жалдады. Hello Kitty-ны Юко Симидзу салған және 1974 жылы Санрионың алғашқы кейіпкерлерінің қатарына қосқан. Hello Kitty бастапқыда тек «атауы жоқ ақ мысық» ретінде белгілі болды. Санрионың ұраны - «әлеуметтік коммуникация» және Цудзи бренд атауының сәлемдесуді қоса алғанда, осыны көрсетуін қалаған. Бастапқыда ол «Hello Kitty» -деген атауға тоқтамас бұрын «Hi Kitty» -деп аталуы керек еді. Санрио Hello Kitty-ді британдық етіп жасауға шешім қабылдады, өйткені шетелдік елдер, атап айтқанда Ұлыбритания, Hello Kitty ойлап табылған кезде Жапонияда сәнді болды. Санрионың АҚШ-та бірнеше кейіпкерлері болған және ол Hello Kitty-дің басқаша болуын қалаған. Келесі, Hello Kitty and Friends деп аталатын OVA 1989-1994 жылдар аралығында Жапонияда шығарылған 30 жазбаны қамтыды. «Сәлем, рай Китти» 1999 жылы шыққан және 16 сериясы болды. Hello Kitty's Stump Village 2005 жылы шықты, ал The Adventures of Hello Kitty & Friends 2008 жылы шықты және 52 эпизодты эфирге шығарды. Kiss Hello Kitty деп аталатын кроссоверлер сериясы (яғни KISS рок-тобының Hello Kitty-мен қосарланған анимациялық нұсқасы) 2013 жылдың наурызында жарияланды. Джин Симмонс шығарған бұл шоу The Hub Network (қазір Discovery Family) эфиріне шығуы тиіс еді, бірақ ол ешқашан жүзеге аспады. Дереккөздер
Брезовица (Косово)

Брезовица (, ) — Косовоның оңтүстігіндегі Штерпце муниципалитетіндегі елдегі ең үлкен тау шаңғысы курорты орналасқан елді мекен. Сипаттама Елді мекен Призрен кентінен шығысқа қарай шамамен 20 шақырым және Штерпце қаласынан оңтүстік-батысқа қарай 5 шақырым жерде орналасқан. Шаңғы алаңы шығыс Шар тауларының солтүстік-батыс беткейінде орналасқан, биіктігі 2000 метрден асатын тау жотасы Косово мен Македония арасында 80 шақырымға созылып жатыр. Ауылдың жанында Чайлия шыңындағы Градиште бекінісінің қалдықтары бар. 2011 жылы 68 тұрғын тіркелген, олардың 44-і сербтер, 23-і албандар және бір адам басқа ұлтты көрсеткен. Тау шаңғысы курорты Шаңғы курорты Чар тауларының солтүстік-батыс аймақтарында, теңіз деңгейінен 900 м-ден 2500 м-ге дейінгі биіктікте орналасқан. Жотаның рельефі аумақта жыл бойы тау-курорттық демалысты дамытуға мүмкіндік береді. Қысқы маусымда қарашадан келесі жылдың мамырына дейін қар жауады, осы уақытта шаңғымен сырғанау шаралары көбейеді. Шаңғы маусымы шамамен 128 күнге созылады. Солтүстік пен солтүстік-батыстан төменғі жоталарға дейін панорамалық көріністер бар. Тау шаңғысы курортының аймағына баратын көптеген спорт әуесқойлары пайдалана алатын бірнеше шаңғы жолдары бар. Барлық бағыттар бойынша жүріп өткен жалпы қашықтық шамамен 18 шақырымды құрайды. Сондай-ақ тоғызға жуық беткейлер бар, ең ұзын соқпағы Препрег соқпағы - таудың басында шамамен 804 м-ден 2552-ге дейінгі биіктікте ұзындығы 3500 метр. Ең қысқа соқпақ – Бачило – небәрі 301 метр және теңіз деңгейінен биіктігі 74 м-ден 1803 м-ге дейін. Мұнда күн жылына 180 күн ашық, қар жамылғысы жылына 280 күнге созылады, орташа тереңдігі 1,2 м. Брезовица ерекше табиғи жағдайлармен сипатталады. Мұнда көптеген мөлдір тау көлдері және жануарлар мен флораның алуан түрлілігі бар. Брезовица курортында қазірдің өзінде бірнеше еуропалық деңгейдегі қонақүйлер жұмыс істейді. Көрнекі жерлері Косоводағы Брезовица тау шаңғысы курорты таңғажайып табиғи сұлулықтың, бай тарихтың және қызықты қысқы спорт түрлерінің бірегей үйлесімін ұсынады. Келушілер таңғажайып тау көріністерімен қоршалған беткейлерде әлемдік деңгейдегі шаңғы мен сноуборд тебуді тамашалай алады. Шипажай сонымен қатар альпі ауылдарымен, дәмді жергілікті тағамдармен мақтана алады. Тарих әуесқойлары Косовоның қызықты өткенін көруге мүмкіндік беретін Гадиме үңгірі мен Грачаница монастыры сияқты жақын маңдағы мәдени көрікті жерлерге бара алады. Дереккөздер
Абсурдизм

Абсурдизм – бұл философиялық теория, ол ғаламның иррационалды және мағынасыз екенін алға тартады. Бұл теория бойынша мағына іздеу адамды мағынасыз әлеммен қайшылыққа ұрындырады. Мұндай қайшылық рационалды адам мен иррационалды ғалам арасында, ниет пен нәтиже арасында немесе субъективті бағалау мен объективті құндылық арасында болуы мүмкін, бірақ бұл ұғымның нақты анықтамасы даулы мәселе болып қала береді. Абсурдизмге сәйкес, осы қайшылықтардың біреуі немесе бірнешеуі себепті бар болу тұтасымен абсурд. Бұл тұрғыда ол белгілі бір жағдайлар, адамдар немесе өмір кезеңдері ғана абсурд деп санайтын тар мағынадағы көзқарастардан ерекшеленеді. Абсурдтың әртүрлі аспектілері ғылыми әдебиеттерде талқыланады, және әртүрлі теоретиктер өз анықтамаларын әртүрлі құрамдас бөліктерге негіздейді. Практикалық деңгейде, абсурдтың негізінде жатқан қайшылық адамның мағынасыз әлемде мағына табуға деген күресі ретінде сипатталады. Теориялық деңгейде, керісінше, бұл қайшылық адамның ақыл-ойының шындықты толық түсініп, оған бойлай алмауымен байланысты. Дәстүрлі түрде бұл қайшылық адам табиғатына тән ішкі фактор мен ғалам табиғатына тән сыртқы фактордың соқтығысуы ретінде сипатталады. Бірақ кейбір кейінгі теоретиктер екі фактор да ішкі болуы мүмкіндеп болжайды: бір жағынан, кез келген түпкі мақсаттың кездейсоқтығын түсіну қабілеті, ал екінші жағынан, сол мақсаттарға мән беруді тоқтата алмау. Кейбір теориялар абсурдтың пайда болуы үшін осы қайшылықты түсіну де қажет деп есептейді. Маңыздылығы Абсурдизм философиясын ұстанушылар бұл тақырыптың кәсіби философтар тарапынан жеткілікті назарға алынбайтынын жиі айтады, әсіресе ол философиядағы басқа мәңгілік мәселелермен салыстырғанда. Мысалы, бұл көзқарасты құдайдың танымдық тұрғыда күмәнді бола тұра, философиялық жүйелерде түпкі түсіндірме көзі ретінде жиі пайдаланылатыны арқылы көрсетуге болады. Бұл тенденция қорғаныс механизмінемесе қиялдағы үмітке берілу түрінде көрініс тауып, абсурдтың мойындалмаған және елеусіз қалған маңыздылығының салдары болуы мүмкін. Абсурдизм кейде философиялық еңбектерде тікелей талқыланса да, көбінесе романдар мен пьесалардажасырын түрде көрініс табады. Бұл шығармаларда абсурдизмнің негізгі аспектілерін бейнелейтін оқиғалар баяндалады, бірақ олар абсурдизм туралы тікелей сөз қозғамайды. Абсурдты мойындау, әсіресе философия саласында, бірақ жалпы басқа салаларда да эпистемологияға маңызды әсер етеді деп есептеледі. Себебі абсурдтың бар екенін түсіну – адамның танымдық шектеулерін ұғыну болып табылады және бұл танымдық кішіпейілділікке әкелуі мүмкін. Дереккөздер
Бордолық сүт сатушы әйел

«Бордолық сүт сатушы әйел» (исп. La lechera de Burdeos) — испан суретшісі Франсиско Гойяның өмірінің соңғы жылдарында Францияда салған картинасы. «Бордолық сүт сатушы әйел» көркем сыншылар мен көпшілік тарапынан кеңінен танылғанымен, кейбір өнер тарихшылары бұл туындының Гойяның қылқаламынан шыққанына күмән келтіреді. Егер бұл картина Гойяға тиесілі болса, онда ондағы бейне — Леокадия Вайсстің (Leocadia Weiss) қызы Розарио болуы мүмкін. Леокадия — суретшінің алыс туысы әрі оның Бордодағы күтушісі болған. Гойя бұл қалаға Испаниядағы жаңа үкімет тарапынан қысымға ұшыраудан қауіптеніп көшкен еді. Әйел оранған шальды, кей деректерге сүйенсек, Гойяның өзі сатып алған. Бұл туралы Леандро Фернандес де Моратиның Хуан Антонио Мелонға жазған хатында айтылған. Мүмкін, бұл картина — композиция шеңберіне енбей қалған есекке мінген сүт сатушы әйелдің портреті. Ондай жағдайда бұл туынды Гойяның көшедегі саудагерлерді бейнелеген картиналар сериясына жатады. Бұл картинада Гойя қолданған қылқалам техникасы дивизионисттердің әдістерін еске түсіреді. Сондай-ақ сүт сатушы әйелдің мүсінін орап тұрған табиғи жарықпен мұқият жұмыс істеуі — өнертанушылар тарапынан импрессионизмге жол салған жаңашыл қадам ретінде бағаланады. Суретші қайтыс болғаннан кейін сурет оның кенже ұлы Хавьерге мұраға қалды. Алайда қаржылық қиындықтарға байланысты Хавьер туындыны өзінің алыс туысы Хуан Баутиста де Мугироға (Juan Bautista de Muguiro) сатуға мәжбүр болды. 1946 жылы Хуан Баутистаның ұрпақтары бұл суретті Прадо мұражайына табыстады. Бүгінде сурет сол жерде сақтаулы. «Бордолық сүт сатушы әйел» Гойяның ең танымал туындысы болмаса да, ол техникалық шеберлік үлгісі ретінде бағаланып, суретшінің ең үздік жұмыстарының бірі саналады. Бұл туынды — Гойя өмірінің соңғы әйел портреті болып есептеледі. Дереккөздер
Геллерт-Хилл үңгірі

Геллерт-Хилл үңгірі — Мажарстанның Будапешт қаласындағы Геллерт тау белесіндегі үңгірлер желісінің бөлігі. Үңгірді онда өмір сүрген және науқастарды емдеу үшін үңгірдің жанындағы көлден табиғи термалды суды пайдаланған тақуа құрметіне "Әулие Иван үңгірі" деп те атайды (Szent Iván-barlang). Геллерт төбесінде орналасқан Геллерт-Хилл үңгірі өзінің табиғи сұлулығы мен тарихи маңыздылығының үйлесімімен келушілерді тартатын тамаша туристік орын болып табылады. Геллерт-Хилл үңгірі бастапқыда тақуалардың баспанасы болды, 11 ғасырда мұнда монах Әулие Иван өмір сүрді. Ол он алты жасынан 345 жылы жүз он үш жасында қайтыс болғанға дейін Мысыр шөлінде жалғыз өмір сүрді. Үңгірге бірінші кіреберіс 13 ғасырда Паулин монахтарының тобымен салынған. Уақыт өте келе үңгір ғибадат орнына айналды, ал Паулин монахтары 20 ғасырдың басында шағын шіркеу (часовня) салды. Бұл часовня 1926 жылы танымал болып тез арада қажылық орнына айналды. Бастапқыда қауым үңгірдің кіреберісінде орналасқан құрбандық үстелі бар террасада ашық ауада отырды. 1930 жылдары кеңейту және құрылымдық жұмыстарынығайтылды, ал Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде шіркеу нацистік неміс армиясы үшін аурухана және баспана ретінде қызмет етті. 1945 жылы Кеңес Қызыл Армиясы Будапештті басып алды. Алты жыл бойы үңгір өзінің діни функцияларын орындауды жалғастырды, бірақ 1951 жылы Мемлекеттік қауіпсіздік басқармасы (Венгрия құпия полициясы) католик шіркеуіне рейд жасады. Рейд нәтижесінде үңгір қалың бетон қабырғамен жабылып монахтар мен олардың жетекшісі Ференц Везер тұтқынға алынды, одан кейінгі коммунистік дәуірде үңгір мөрленіп, жабылды. Часовня 1989 жылы 27 тамызда қайта ашылды - кіреберісті жауып тұрған қалың бетон қабырға қиратылды. 1992 жылға қарай шіркеу қалпына келтіріліп, ретке келтірілді. Бүгінгі күні Геллерт Хилл үңгір шіркеуі ғибадат орны және туристік орын болып табылады. Галерея Дереккөздер
Кишкунсаг ұлттық саябағы

Кишкунсаг ұлттық саябағы — Мажарстанның Бач-Кишкун аймағындағы (медье) Дунай-Тиса өзені аралығында орналасқан ұлттық саябақ. Сипаттама Кишкунсаг ұлттық саябағын Мажарстан үкіметі 1975 жылы мажар даласының ерекше табиғатын сақтау үшін құрған. Бұрынғы Дунай жайылмасының ауданы ол кезде биосфераның жойылу қаупі төнген аймаққа айналып, жағдайды тұрақтандыру үшін дер кезінде шаралар қабылданды. Қазіргі уақытта ерекше қорғалатын аумақ бірнеше аймақтарға бөлінген, олардың бір бөлігін қорғалатын ландшафттар алып жатыр, ал бір бөлігі табиғатты қорғау аймағы мәртебесіне ие. Саябақтың жалпы ауданы 530 км² құрайды. Саябақтың жанында ең үлкен қала Кечкемет орналасқан, онда қорыққа экскурсиялар ұйымдастыратын туристік кеңсе құрылған. Саябақ Орта Дунай жазығының ортасында орналасқан. Ол өз атын Дунай мен Тиса өзендерінің қиылысында орналасқан Кишкунсаг аймағының атымен алды. Мұнда климат біршама құрғақ, өзендер аз, құмтастар көп, тұзды және батпақты шалғындар бар. Саябақтың ең танымал және қызықты бөліктері Тиса және Дунай өзендерінің аңғарларының арасында орналасқан. Бұл Гомохатсаг (Homokhatsag), Оргованы (Orgovany) және Бугак (Bugac). Туристік маусым кезінде мұнда әйгілі ат шоулары өтеді. Bugac Puste қонақтарға ауылдық қонақ үйлерде тұруды, велосипед және ат спортын және көлдерде балық аулауды ұсынады. Бугак Пустаның бүкіл ауданы 110 км. ЮНЕСКО әлемдік маңызы бар биоқорық ретінде таныды. Саябақ бір-бірімен байланысы жоқ, бірақ Кишкунсагта шашыраңқы орналасқан жеті қорғалатын аумақтан тұрады және олар арқылы арнайы бақылау мұнаралары орнатылған. Флора, фаунасы Ұлттық саябақта әртүрлі ормандар, шалғындар, батпақтар, құм төбелері т.б.кездеседі. Мұнда көптеген құстар ұя салады. Саябақтағы тұзды көлдер мен батпақтар дуадақ, шалшықшылар, қызғыш құс, ақ және сұр құтандардың мекеніне айналды. Су қоймалары да балыққа толы. Өсімдіктерден Кишкунсагта ұсақ гүлді ботакөз, батпақтағы гладиолус және сүйсіндер кездеседі. Қорықта жыландар мекендейді, олар да фаунаның сирек өкілдері болып табылады, сондықтан заңмен қорғалады. Галерея Дереккөздер
Айғазы Әмірланұлы Құсайынов

Айғазы Әмірланұлы Құсайынов (20 қыркүйек 1983 жыл, Алматы қаласы) — қазақстандық кәсіпкер, Verum Group және Charterhouse Kazakhstan компанияларының негізін қалаушысы, «Халықаралық білім беру корпорациясының» бақылау кеңесінің төрағасы, YPO Kazakhstan ұйымының мүшесі. Өмірбаяны Білімі 1983 жылы 20 қыркүйекте Алматы қаласында ғалымдар отбасында дүниеге келді. 2000 жылы Қазақ-Америка университетінің мектебін бітірген. 2003 жылы Қазақ-Америка университетін (ҚАУ) «Қаржы» мамандығы бойынша оқуын аяқтаған. 2009 жылы «Өңірлік қаржы орталықтары» тақырыбында кандидаттық диссертация қорғаған. Кәсіпкерлік қызметі Айғазы Құсайыновтың кәсіпкерлігі 3 негізгі саланы қамтиды: білім беру және білім технологиялары, тау-кен өнеркәсібі және ауыл шаруашылығы. Білім беру саласында ол сапалы білім алуға қолжетімділікті арттырып, білім беру инфрақұрылымын дамытуға үлес қосуда. Айғазы Құсайынов – ҚазБСҚА мен ҚАУ жоғары оқу орындарын біріктіретін «Халықаралық білім беру корпорациясы» ЖШС-нің бақылау кеңесінің төрағасы. ҚазБСҚА – сәулетшілер, құрылысшылар және дизайнерлер дайындайтын жетекші жоғары оқу орын, академияда кадр даярлаудың бес сатылы жүйесі енгізілген: мектеп, колледж, бакалавриат, магистратура, докторантура. 2021 жылы ауыл шаруашылығына бағытталған «Verum Agro» компаниясын құрды. Сол жылы Солтүстік Қазақстан облысынан 10 мың гектар жер алып, егіншілікпен айналыса бастады. Компаниясының болашақ жоспарында – құрама жем өндірісі мен құс фабрикаларын салу мен пайдалану. 2024 жылдан – «Parasat» бизнес-клубының мүшесі. 2021 жылы «Халықаралық білім беру корпорациясы» бақылау кеңесінің төрағасы Айғазы Құсайынов атынан Қазақстан азаматы болып табылмайтын, бірақ ұлты қазақ болатын азаматтар үшін «Отанға барар жол» байқауын жариялады. Байқау негізінде ХБК бүкіл оқу кезеңіне ішкі гранттар бөлді. «Iqanat» қоғамдық қорындағы Күршім ауданының қамқоршысы ретінде ауылдық жерлерден шыққан дарынды оқушыларға Қазақ бас сәулет-құрылыс академиясында білім алу үшін гранттарын бөлді. 2024 жылы Айғазы Құсайынов су тасқынынан зардап шеккен Қазақстан өңірлерінің оқушылары үшін бүкіл оқу уақытына 10 грант бөлді. Отбасы Әкесі – Әмірлан Айдарбекұлы Құсайынов, әйгілі қазақстандық ғалым, техника ғылымдарының докторы, профессор, академик. Анасы – Қырмызы Әйткенқызы Құсайынова, биология ғылымдарының кандидаты. Атасы – лингвист Айдарбек Нұрымұлы Құсайынов. Әжесі – лингвистика ғылымдарының кандидаты, профессор Ғазиза Қасқайқызы Құсайынова. Үйленген, үш баласы бар. Дереккөздер
Селим үңгірі

Селим үңгірі — Мажарстанның Татабания қаласының маңында орналасқан үңгір. Ол Герече тауының тік беткейіндегі су ағынының әрекеті нәтижесінде табиғи түрде пайда болған. Үңгір туралы аңыздар Селим үңгірі Мажарстандағы ең танымал табиғи көрікті орындардың бірі. Селим үңгіріне байланысты халық арасында аңыз бар. Түріктер Мажарстанға шабуыл жасап, Татабанияны жаулап алуға келгенде жергілікті тұрғындар жаулардан қорғану үшін осы үңгірді паналағанын айтады. Алайда Османдар жасырынған жерлерін тауып алып, ішіндегі адамдарды түгел өртеп немесе құлдыққа алған. Ел аузында бұл бұйрықты Сұлтан Селим берген, сондықтан үңгірдің аты осыған байланысты Селим есімімен аталған. Бірақ ғылыми және тарихи зерттеулерден кейін бұл теория жоққа шығарылды. Зерттеушілердің нәтижелеріне сүйене отырып, үңгір ұзақ уақыт бойы алғашқы адамдардың мекені болғаны анықталды. Үңгірден мұз дәуірінде оны баспана ретінде пайдаланған ежелгі адамдардың іздері табылған. Мұнда мамонт пен басқа да жойылып кеткен жануарлардың қалдықтары табылды. Сипаттама Селим үңгірі салыстырмалы түрде шағын болып саналады, оның ұзындығы 45 метр, ені 12 метрге дейін, биіктігі 14 метр. Үңгір 1934 жылы ашылған және содан бері әлемнің түкпір-түкпірінен туристер үшін танымал орынға айналды. Үңгір іші кристалдармен және сталактиттермен безендірілген залдар мен дәліздерден тұрады. Ең әсерлі залдардың бірі – «Ғасырлар залы», онда 1000 жылдан астам жасы бар сталактиттерді көруге болады. Үңгірге кіре беріс таудың етегінен де көрінеді, оның іші арнайы шамдармен жарықтандырылған, олардың көмегімен ішкі қабырғалары мен төбесіндегі барлық жазулар мен сызбаларды көруге болады. Селим үңгірінде Netflix «Дуашы» (The Witcher) фильмінің бірнеше көріністерін түсірді. 2013 жылы Мажарстанның Ішкі істер министрлігі бұл жерді қорғалатын табиғи ұлттық мұра деп жариялады. Галерея Дереккөздер
Шыңыраубай Тасин

Шыңыраубай Тасин (1903, Аққолқа болысы, Доңызтау – 1987, Ақтөбе облысы) – халық шаруашылығының шебері, шопан. Кеңес үкіметінің саясатына қарсы болып, көп жыл бойы Ұлы Отан соғысына барудан бас тартқан. Кейін Нөкіс қаласында тұтқындалып, 1953 жылы ақталып шыққан. Ақталғаннан кейін «Жамбыл» колхозында ұзақ жыл бойы мал бағып қажырлы еңбек еткен. Еңбегі еленіп «Құрмет белгісі» орденімен, халық шаруашылық көрмесінің алтын, күміс медальдарымен марапатталған. Соғыс кезінде ізіне бір топ ауылдастарын ертіп Доңызтаудың Шағырай тауы үстіндегі жерлерді паналап өмір сүрген Шыңыраубай туралы аңыз әңгімелер көп. Өзі шебер етікші болған адам. Етіктің өкшесін алмалы-салмалы етіп жасап алып, із кесушілерді талай жаңылыстырған. Жер жағдайын, ауа райының, алдағы кезеңдерін де болжай білген. Қайратты, жүректі, батыл тез шешім қабылдай білетін ерекшеліктері болған. Қарақалпақстанда қолға түскеннен кейін де барлық кінәні өзі мойнына алып, жолдастарын сатпай білместікпен, сауатсыздықтан қателескендігін мойындаған. Ақталып шыққаннан кейін елдің шаруасына – Жамбыл колхозы мен Оймауыт совхозының мал шаруашылығын өркендетуге адал тер төккен шопан болды. Дереккөздер
Мери Хронопулу

Мери Хронопулу (; 16 шілде 1933 — 6 қазан 2023) — Грекия актрисасы. 1960 жылдардағы ең танымал актрисалардың бірі болды. Ол грек театрының басты кейіпкерлерінің бірі. Көптеген фильмдерде ойнады, оның он алтысына Finos Film продюсер болды. Өмірбаяны Мэри Хронопулу 1933 жылы 16 шілдеде Афинада дүниеге келген. Ұлттық театр училищесін бітіп, онда би топтарында және кезеңдік драмаларда өнер көрсетті. Кәсіби сахнада 50-жылдардың аяғынан басталды. Кинодағы алғаш рөлін 1954 жылы Динос Димопулостың Finos Film шығарған «Бақытты бастама» фильмінде қосымша рөлде ойнады, ол кезде әлі студент болатын. Ол «Қызыл шамдар» және «Қорқыныш» фильмдеріндегі рөлдерінің арқасында танымал болды. 1999 жылы Мери жол апатында ұшырап ауыр жарақат алып, комаға түсіп және ауыр жағдайда ауруханада тоғыз ай жатқан. Омыртқасына ота жасатып, ол сәтсіз аяқталып, актриса сахнадан кетуге мәжбүр болды. Хронопулу IRIS марапаттарының 2021 жылғы құрметті «Грек Оскарының» иегері және 1987 жылғы Салоники фестивалінің «Үздік әйел рөлі» номинациясының жеңімпазы болды. Мери Хронопулу 2023 жылы 6 қазанда 90 жасында Афинадағы ауруханада қайтыс болды. Мансабы 1958 жылы Михалис Какояннистің «Соңғы алдаушы» фильмінде шағын рөлді сомдады. 1963 жылдан бастап ол Никос Куркулос, Фаидон Георгитсис, Димитрис Папамихаил, Гиоргос Фунтас және Алекос Александракис сияқты сол кездегі жетекші ер кейіпкерлермен бірге ханым мен әйелдің рөлдеріндегі бірқатар драмалық фильмдерде ойнады. Оның өнері әсіресе Василис Георгиадистің «Қызыл шамдар» (1963) фильмінде ерекше көрінді. Сонымен қатар «Тұлғасыз» (1963), режиссер Василис Георгиадис пен Никос Фосколостың сценарийі бойынша «Топырақ қызыл түске боялғанда», Яннис Далианидистің «Көз жасына тым кеш» (1968), Яннис Далианидис пен Никос Фосколудің сценарийі бойынша «Қала тіршілігін жоғалтқанда» (1969), Динос Катсуридестің «Қарақшылар» (1965), Динос Димопулос «Нөлдік сағат қоғамы» (1966), «Жекпе-жек аллеясы» (1968) және Никос Фосколостың «Z көру» (1970) фильмдеріне түсті. 1967-68 жылдар аралығында ол ең танымал кино актрисасы болды. Театрлық мансабында ол Афинаның ірі труппаларымен ынтымақтастықта болып өнер көрсетті. 1972 жылы ол өзінің жеке труппасын құрды, онымен бірге Сомерсеттің «Қай уақытта ораласың, Пенелопа» және Яковос Кампанелистің «Ыстық қыз» пьесаларын қойды. Дереккөздер
Әзербайжан Халық майданы

{{Партия Тарихы Әзербайжан Халық майданының (ӘХМ) құрушы съезі 1989 жылғы шілдеде болды. Қозғалыс КСРО билігіне қарсы наразылық шараларын ұйымдастыратын. ӘХМ, оған қоса, Әзербайжан тұңғыш президенті Аяз Мүтәллибовтің демократиялық реформа жасағанын талап еткен. Мүтәллибовтің 1992 жылғы президент сайлауын күшін жою әрекетінен кейін ӘХМ оны 1992 жылы биліктен қуып жіберді. 1992 жылғы сайлауда президент болып ӘХМ басшысы Әбілфаз Елшібай сайланды. 1993 жылғы төңкеріс барысында Елшібай биліктен қуылды да, Хейдар мен Ильхам Әлиевтер үкіметі партияның бірнеше сайлауға қатысуына тыйым салды, ӘХМ мүшелерін репрессиялады. Партия, оған қоса, бірнеше сайлауға бойкот жариялап көрген. Елшібай өлімінен бергі партияның қазіргі басшысы — Әли Кәрімлі. Дереккөздер Сыртқы сілтемелер * [https://web.archive.org/web/20031121075251/http://www.axcp.az/ Ресми сайтының мұрағат нұсқасы]
Сақина Құлықызы Исмайлова

Сақина Құлықызы Исмайлова (; 24 ақпан 1956 жыл, Баку) — кеңестік және әзербайжандық әнші, мұғам әртісі, Әзербайжан халық әртісі (1992). Өмірбаяны Сақина Исмайлова 1956 жылғы 24 ақпанда дүниеге келген. Асаф Зейналлы атындағы Баку музыкалық училищесінде мұғам оқыған Исмайлова 1990 жылы Әзербайжан мемлекеттік мәдениет және өнер университетіндегі оқуын бітірген. Исмайлова — мұғамды гавалмен бірге орындаған тұңғыш әйел ханенде. Исмайлова, оған қоса, әйелден ғана тұратын тұңғыш мұғам үштігін құрған адам, кейін түрлі мемлекеттерде осы топпен сахнаға шыққан. Исмайлова Әзербайжан мәдениет және өнер университетінде және Әзербайжан ұлттық консерваториясында оқытады. * Даңқ ордені (24 ақпан 2016) * Әзербайжан президентінің құрмет дипломы (13 желтоқсан 2023) бар. Фильмографиясы Исмайлованың фильмографиясы: * Газельхан (; фильм, 1991) * Қажы Әріп (; фильм, 1995) * Нәриман Әлиев (; фильм, 2005) * Біз қайтамыз (; фильм, 2007) * Мұғам (; телевизия, 2007) * Ұлттық гимндер (; фильм) Дереккөздер
Нео Фалирон велодромы

Нео Фалирон велодромы (, ) — Грекияның Пирей қаласында болған велотрек және спорт аренасы. Тарихы Бұл арена 1896 жылы Афинада өткен Жазғы Олимпиада ойындарындағы велоспорт жарыстары үшін пайдаланылған. Бұл нысан Афина – Пирей теміржол компаниясы тарапынан Грек Олимпиада комитетіне сыйға берілген болатын. Кейін бұл алаң екі футбол клубының үй аренасына айналды: Олимпиакос және Этникос Пирей, олар кейін басқа спорт түрлеріне де кеңейді. 1964 жылы бұл нысан кеңейтіліп, Грек Тәуелсіздік соғысының қолбасшысы болған Георгиос Караискакистің құрметіне аталды. Ол стадион маңында қаза тапқан. Жаңартылған стадион 1969 жылғы Еуропалық жеңіл атлетика чемпионатына және 1971 жылғы Кубок иегерлері кубогының финалына үй иелік етті. Георгиос Караискакис стадионы 2004 жылы толық қайта салынды және сол жылы өткен 2004 жылғы Жазғы Олимпиада ойындарының футбол турниріндегі бірнеше матчты, соның ішінде әйелдер арасындағы алтын медаль үшін өткен ойынды қабылдады. 2025 жылғы жағдай бойынша, бұл стадион 32 115 көрерменге арналған сыйымдылығымен Грекиядағы екінші ең ірі футбол аренасы болып саналады. Дереккөздер
Поль Массон

Поль Массон (11 қазан 1876 жыл, Мұстағаним, Алжир - 30 қараша 1944 жыл, Канн, Франция) — 1896 жылы Афинада өткен Жазғы Олимпиада ойындарына қатысқан француз велошабандозы. Үш дүркін Олимпиада чемпионы. Спорт 1895 жылы Массонның Францияның әлем чемпионатына ұлттық құрама сапында қатысу өтініші алғашында қабылданбады, алайда сол жылдың соңында ол екі ірі жарыста жеңіске жетіп, құрамға енуге мүмкіндік алды. Массон 1896 жылғы Жазғы Олимпиадада 19 жаста болды және ол сол күні үш трек жарысына қатысып, үшеуінде де жеңіске жетті. Оның алғашқы жарысы Нео Фалирон велодромындағы 2 км (1,2 миль), 6 айналымнан тұратын спринт болды. Бұл жарыста небәрі үш қатысушы мәреге жетті, ал неміс Йозеф Роземейер жарыстың басында-ақ шықты. Массон бұл жарыста грек Стаматиос Николопулос пен отандасы Леон Фламаннан екі секунд озық келіп жеңіске жетті. Массонның келесі жарысы 10 км немесе 30 айналымнан тұрды, оған тағы бес шабандоз қатысты. Жарыстың басында екі грек спортшысы соқтығысып, жарыстан шығып қалды. Жарысты Массон мен оның командаласы Фламан және австриялық Адольф Шмаль жалғастырды. Жарыс өте тартысты өтті және Массон Фламанды аз ғана басымдықпен артта қалдырды. Оның соңғы жарысы — уақытқа жарыс болды. Бұл бір айналымдық жеке жарыс еді. Массон жеті қарсыластың арасында 24 секундта мәреге жетіп, екінші орындағы Николопулостан толық екі секундқа жылдамырақ болды . Олимпиададан кейін ол кәсіби велошабандоз атанып, есімін «Массон» сөзінің кері оқылған түрі — Пол Нассом деп өзгертті. Алайда ол кәсіби мансабында үлкен жетістіктерге жете алмады. Ең үздік нәтижесі — 1897 жылы Шотландияның Глазго қаласында өткен кәсіпқойлар арасындағы спринт бойынша әлем чемпионатында үшінші орын иеленуі болды. Дереккөздер Сыртқы сілтемелер
Йозеф Роземейер

Йозеф Роземейер (13 наурыз 1872 жыл, Линген (Эмс), Германия - 1 желтоқсан 1919 жыл, Кёльн, Германия) — неміс велошабандозы, өнертапқыш және кәсіпкер. Спорт Роземейер 1896 жылы Афинада өткен Жазғы Олимпиада ойындарына қатысты. Йозеф 10 шақырымдық жарыста төртінші орын алды. Ол сондай-ақ уақытқа жарысқа қатысып, сегізінші орын иеленді. Спринт жарысында техникалық ақауларға байланысты мәре сызығына жете алмады. Сонымен қатар, ол 100 шақырымдық жарысты да аяқтай алмады. Өнертапқыш және кәсіпкер Йозеф Роземейердің әкесі Линген қаласында слесарлық дүкеннің иесі болған. Әкесі 1889 жылы қайтыс болғаннан кейін, жеті ұлдың ішіндегі үлкені ретінде ол әкесінің ісін жалғастырды. Дүкен ассортиментіне велосипедтер, кейін мотоциклдер де қосылды. Йозефтің өзі Лингендегі алғашқы мотоцикл иелерінің бірі болған. 1897 жылдан бастап ол «Rex» атты өз маркасымен велосипедтер шығара бастады. Сонымен қатар, ол «Линген Велоспорт клубының» негізін қалап, қалада ұзындығы 333,3 метр болатын велосипед жолын салды. Йозеф Роземейер 1897 жылы электрлі газ шамын ойлап тауып, келесі жылы оған патент алды. Ол 1899 жылы отбасылық бизнесті тастап, 1900 жылы Кёльн қаласында «Regina-Bogenlampen-Fabrik» фирмасын құрды . Он жылдан кейін бұл компания, атауы «Regina Elektrizitäts-GmbH Köln-Sülz» болып өзгерген соң, 300 қызметкер жұмыс істеген және оның сату көлемі 1,5 миллион марканы құраған мекемеге айналды. Кейін бұл компания өндірілген шамдарға деген сұраныстың азаюына байланысты жабылды. Роземейер «Elektra Stahldraht-Fabrik» компаниясының Бақылау кеңесіне қосылды. 1912 жылы компания директоры ретінде ол Рейн өзенін Германияның Солтүстік теңіз жағалауымен байланыстыратын «Рейн — Теңіз» каналының құрылысын ұсынды. Алайда бұл жоба жүзеге аспады. Бірнеше жыл бойы ол Кёльн инженерлер одағының төрағасы болды. Йозеф Роземейер 1919 жылғы 1 желтоқсанда жол апатының салдарынан қайтыс болды. Ол Кёльн қаласындағы Мелатен зиратына жерленді. Лингендегі отбасылық фирма оның інісі — танымал жарысушы Бернд Роземайердің әкесі Вильгельм Роземейерге мұраға қалған. Дереккөздер Сыртқы сілтемелер
Алепотрип үңгірі

Алепотрипа үңгірі — Грекиядағы Пелопоннес түбегінің Мани аймағындағы археологиялық ескерткіш. Алепотрипа үңгірінде Еуропадағы ең үлкен неолиттік жерлеу орындарының бірі орналасқан. Сипаттама Алепотрипа үңгірі ежелгі грек әлемінің қақ ортасында, Грек материгінің ең оңтүстігіндегі Дирос үңгірлерінің арасында орналасқан. Бұл аймақтың геологиясы мезозой карбонатты жыныстарының үлкен кен орындарын қамтиды. Судың әсерінен бұл жыныстар біртіндеп ауа-райының ықпалымен, ерекше терең және бұралмалы үңгірлер түзеді. Үңгірдің ұзындығы 1000 метрден асады және тегіс беттері бар жердің ішкі бөлігіне енетін террассалар тізбегін жасайды. Үңгірдегі ең үлкен бөлменің өлшемі 100 х 60 метр, ал түбінде тереңдігі 14 метр көл бар. Орналасқан жердегі археологиялық заттар оның ерте неолит дәуірінде, шамамен б.з.б. 5300 жылдары болғанын және шамамен 2000 жыл бойы пайдаланылғанын көрсетті. Үңгірдің қабырғаларында белгісіз тілдегі жазулар, кейбір белгілер мен таңбалар бар. Археологиялық зерттеулер 1970 жылы бастаған қазба жұмыстары саяси ақуалдарға байланысты он жылға жуық уақытқа кешіктірілді. 1978 жылы жалғасып, 2005 жылға дейін баяу және мұқият қарқынмен жалғасты, содан кейін қаржыландырудың болмауына байланысты тоқтатылды. Кейіннен 2010 жылы өңірлік зерттеу жүргізу үшін "Дирос" өңірлік жобасы құрылды. Табылған мәліметтерге сәйкес, жақын маңдағы үлкен ауылдың жергілікті фермерлері үңгірдің аузын баспана және азық-түлік сақтауға пайдаланған. Алепотрипа үңгірінің жанындағы учаскеден табылған заттар бұл аймақтың ерте тұрғындарының арпа мен бидай тұтынғанын көрсетеді. Екінші жағынан, жануарлардың сүйегінің қалдықтары және күйдірілген жемістер мал шаруашылығы, балық аулау және аңшылықтың негізгі тамақ көзі болғанын көрсетеді. Археологтар үңгірден еңбек құралдары, керамика, күміс және мыс жәдігерлерін тапты. Ең ертелері неолит дәуіріне жатады: адамдар Алепотрипада өте ертеде өмір сүрген. Бұл жерде жұмыс істейтін археолог Майкл Галатидің айтуынша, Алепотрипа үңгірі Грекиядаа қола дәуіріне дейін жерлеу орны ретінде пайдаланылған. Сонымен қатар, қазба жұмыстары үңгірдің бірнеше рет қоныстанғанын және тастап кеткенін анықтады. Үңгірден сонымен қатар суреттері мен кесінділері бар қыш ыдыстар, тас балталар, қабық моншақтар табылды. Үңгірде күміс әшекейлердің болуы да осы жерді мекендеген адамдардың ауқатты болғанын көрсетеді. Үңгірдегі елді мекендер үңгір тұрғындарын тірідей көмген жер сілкінісінен кейін кенеттен тоқтаған сияқты. Археологтар шамамен 170 түрлі адамның сүйектерін, сондай-ақ біздің дәуірімізге дейінгі 4 мыңжылдыққа жататын екі ересек адам қаңқасын тапты. Сонымен қатар, үңгірден микендік оссуарий табылды. Дереккөздер
Спианада

Спианада — Грекиядағы ең үлкен алаң, Корфу аралындағы Корфу қаласында орналасқан. Алаң қоғамдық іс-шаралар, серуендеу және спорттық іс-шаралар үшін дәстүрлі орын. Бұл оңтүстік-шығыс Еуропадағы және жалпы Еуропадағы ең үлкен алаңдардың бірі. Алаңда көптеген дүкендер, мейрамханалар мен барларды т.б. қызмет көрсетеді. Спианада алаңы - көптеген жасыл алаңдары мен көптеген қызықты ескерткіштері бар туристер үшін тамаша орын. Ол екі бөлікке бөлінеді: Жоғарғы алаң (Ana Plateia) және Төменгі алаң (Kato Plateia). Солтүстік бөлігінде Азия өнер мұражайы, британдық әскери инженер Джордж Уитмордың жобасы бойынша неоклассикалық стильде салынған Әулие Михаил мен Георгия сарайы орналасқан. Батыс бөлігінде Корфу аралының тағы бір көрікті жері Листон көшесімен шектеседі. Спианада алаңы XIX ғасырда британдық протекторат кезінде салынған. Алаң аумағында тарихи тұлғалар мен оқиғаларға арналған бірқатар ескерткіштер, көптеген жасыл алаңдар мен Корфу ескі қалашығында осы тарихи орынды қоршап тұрған ғимараттардың жалпы сәулеттік ансамблін толықтыратын шағын сәулет нысандары бар. Мұнда арал губернаторы сэр Т.Мейтлендтің құрметіне орнатылған роман стилінде салынған мемориалды атап өтуге болады. Сондай-ақ алаңда Корфу тумасы Грекияның тұңғыш президенті Иоаннис Каподистриастың ескерткіші және 1864 жылы Грекия мен Ион аралдарының біртұтас мемлекетке бірігуінің құрметіне орнатылған «Эносис» ескерткіші орналасқан. Сонымен қатар, Спианада алаңының оңтүстік шетіндегі музыка павильонында Корфу аралының бұрыннан келе жатқан музыкалық дәстүрлеріне сай классикалық музыка концерттерін беретін жергілікті филармониялық оркестрі («Филармоникес») өнер көрсетеді. Листон көшесі 19 ғасырдың басында француз сәулетшісі Матье де Лессепс жобалаған. Жергілікті кафелер бүкіл аралдағы ең қымбат кофе қайнатады. Сондай-ақ мұнда жайлы тұруға болатын бірнеше қонақүйлер бар. Спианада — саябақ пен алаңның тамаша үйлесімі, онда крикет алаңы да бар. Бұл алаң бұрын Венециандық ату алаңы болған. Галерея Дереккөздер
Леон Фламан

Леон Фламан (30 сәуір 1877 жыл, Париж, Франция - 2 қаңтар 1917 жыл, Ив, Франция) — 1896 жылы Афинада өткен Жазғы Олимпиада ойындарына қатысқан француз велошабандозы және Бірінші дүниежүзілік соғыс кезіндегі ұшқыш. Олимпиада чемпионы, Олимпиада ойындарының күміс және қола жүлдегері. Спорт Фламан 1896 жылғы Жазғы Олимпиада ойындарында велотрек бойынша төрт жарысқа қатысты. 1896 жылы 8 сәуірде ол Нео Фалирон велодромында өткен 100 км жарыста (300 айналым) бақ сынады. Тоғыз қатысушының тек екеуі ғана мәреге жетіп, Фламан грек спортшысы Георгиос Колеттистен 11 айналымға озып, алтын медаль жеңіп алды. Екі күннен кейін ол тағы үш жарысқа қатысты. 10 км қашықтықта ол отандасы Поль Массоннан кейін екінші келіп, күміс медаль иеленді. Ол велодромда алты айналымнан тұратын спринт жарысында қола медаль жеңіп алды. Уақытқа жарыста Фламан бесінші орынды өзге спортшымен бөлісті. Ұшқыш 1898 жылы ол ұлттық әскери борышын өтеу үшін Францияның 8-ші жаяу әскер дивизиясына қосылды. Кейін 1914 жылы Әуе күштеріне бақылаушы ретінде қабылданып, 1916 жылы әскери ұшқыш атанды. 1916 жылы 21 маусымда Верден маңында тапсырманы орындау кезінде оның ұшағына оқ тиді. Басынан жараланса да және экипажы қаза тапса да, Фламан ұшағын базаға дейін аман-есен жеткізе алды. Ауруханада емделіп шыққан соң, өз эскадрильясына оралды және сержант шеніне көтерілді. Кейінірек Оқу дивизиясының тобына ауыстырылды. 1917 жылы 12 қаңтарда Ив маңында жаңа Sopwith қосқабатты ұшағын сынақтан өткізу кезінде техникалық ақау болып, ұшақ құлап, Фламан қаза тапты. Дереккөздер Сыртқы сілтемелер
Георгиос Колеттис

Георгиос Колеттис — 1896 жылы Афинада өткен Жазғы Олимпиада ойындарына қатысқан грек велошабандозы және Олимпиада ойындарының күміс жүлдегері. Мансабы Колеттис 10 және 100 шақырымдық жарыстарға қатысты. Ол 100 шақырымдық жарыста Франция өкілі Леон Фламаннан кейін екінші болып келді. Бұл жарысты тек Колеттис пен Фламан ғана аяқтаған. Фламан мәре сызығын кесіп өткен кезде, Колеттис қажетті 300 айналымның 289-ын ғана аяқтаған болатын. Ал 10 шақырымдық жарыста Колеттис отандасы Аристидис Константинидиспен соқтығысып, жарақат алып, жарыстың үштен екі бөлігін еңсергеннен кейін жарысты тоқтатуға мәжбүр болды. Дереккөздер Сыртқы сілтемелер
Сирияның екінші өтпелі үкіметі

Сирияның екінші өтпелі үкіметі — Башар Асад режимі құлағаннан кейін құрылған екінші үкімет. 2025 жылғы 29 наурызда Мұхаммед әл-Башир басшылық еткен алғашқы өтпелі үкіметтің отставкасынан кейін құрылды. Құрылуы 2025 жылғы 29 наурызда Сирия президенті Ахмед әл-Шараа елдегі әртүрлілікті бейнелеуі тиіс үкіметтің құрылғанын жариялады. Сол күні үкімет құрамына қоғамның әртүрлі топтарынан 23 министр тағайындалды. Үкіметті премьер-министрдің орнына президенттің өзі басқаратыны мәлімделді. Үкімет мүшелері Тағы қараңыз * Сирияның бірінші өтпелі үкіметі Дереккөздер
Евгений Харлампиевич Чикаленко

Евгений Харлампиевич Чикаленко (; 21 желтоқсан 1861 жыл, Перешоры – 20 маусым 1929 жыл, Прага) — украиндық қоғам қайраткері, филантроп, жер иеленуші, көсемсөзші және меценат. 1917 жылы Орталық рада сайланымы бастамашыларының бірі болған. XX ғасырдың басында болған Ресей империясындағы жалғыз украинтілді газеталарын қаржыландырғаны арқылы ол украин ұлттық жандануына үлкен үлес қосты. Чикаленко түрлі салаларда меценат еді: Уманец-Комаровтың Орыс–Украин сөздігін (Львов, 1893–1898) қаржыландырды; 1000 рубль сыйлық бергені және гонорарын төлегенімен (Киевская старина) журналына көмектесті; украин жазушыларына көмектесу мақсатымен Львовтағы Даниил Мордовцев қорын құрды; революциялық украин партиясының Львовтағы «Селянин» («Ауыл адамы») газетін қаржыландырды; Львовтағы Академия үйі негіздеушілерінің бірі болды. Орталық рададағы мүшелігі кезінде Чикаленко еврей қоғамының украин ұлттық қозғалысына қосылғанын қалады, оған қоса, еврейлер мен украиндар арасындағы шиеленісті болдырмау үшін еврейлердің Ресей орыстандыруына дейін украинша сөйлегенін айтып жүрді. Украинтілді баспаларды қаржыландыруға дайын болған Чикаленко, оған қоса, украин тұлғалары салынған Илья Репин суреттеріне тапсырыс беретін: Михаил Коцобински, Михаил Грушевский, Владимир Винниченко, Иван Франко мен Ольга Кобылянская сияқтылар. Ресейдің Украинаға басып кіруінен кейін Киевтегі Пушкин көшесі Евгений Чикаленко құрметіне аталып кетті. Дереккөздер