Джакомо Пуччини

Джакомо Антонио Доменико Микеле Секондо Мариа Пуччини (; 22 желтоқсан 1858, Лукка — 29 қараша 1924 Брюссель) — ұлы итальян опера композиторы, органист және хормейстер. Өмірбаны Пуччини Лукка қаласында дүниеге келген, музыканттар отбасындағы жеті баланың бірі. Пуччини отбасындағы музыканттар әулетін Луккада Джакомоның үлкен атасы (1712-1781) және оның есімі құрды. Әкесі Мишель Пуччини (1813-1864) қайтыс болғаннан кейін, бес жасар Пуччини ағасы Фортунато Маджидің іліміне жіберілді, ол оны жаман, тәртіпсіз шәкірт деп санады және композитордың қазіргі өмірбаяны жазғандай, оны әрбір жалған нота үшін жіліншік соққысымен жазалады, содан кейін Пуччини өмір бойы жалған ноталарда рефлексивті түрде аяғының ауырсынуын бастан кешірді. Кейіннен Пуччини шіркеу органисті және хормейстер ретінде орын алды. Ол Джузеппе Вердидің Пизадағы «Аида» операсының тұсаукесерін алғаш естігенде опера композиторы болғысы келді. Құдай маған кішкентай саусағымен тиіп: «театр үшін жаз және тек театр үшін жаз», - деді. Төрт жыл бойы Пуччини Милан консерваториясында оқыды. 1882 жылы бір актілі опералар байқауына қатысты. Бірінші жүлдені жеңіп алмаған оның «Виллис» операсы 1884 жылы Dal Verme театрында қойылды. Бұл опера ұпайларды шығаруға мамандандырылған ықпалды баспа үйінің басшысы Джулио Рикордидің назарын аударды. Рикорди Пуччиниге жаңа операға тапсырыс берді. Ол «Эдгар» болды. Оның 1893 жылы аяқталған «Манон Леско» үшінші операсы үлкен жетістікке жетті. Ричард Вагнердің айқын әсеріне қарамастан, Пуччинидің таланты осы операда өзінің толық жарқырауымен көрінді. Дәл осы опера Пуччинидің Луиджи Иллик пен Джузеппе Джакозаның либреттистерімен жұмысының басталуын білдірді. Пуччинидің келесі операсы «Богема» (Анри Мюрженің романына негізделген) Пуччиниге әлемдік даңқ әкелді. Бір уақытта сол атаумен және сол роман бойынша операны Руггеро Леонкавалло жазды, нәтижесінде екі композитор арасында жанжал туындады және олардың қарым-қатынасы тоқтады. «Богема» операсынан кейін 1900 жылы, ғасырдың басында «Сағыныш» операсының премьерасы болды. Осы операда басты рөлді сомдаған примадонна Ла Скала Даркленің қысымымен және басты кейіпкердің концертте орындалуы мүмкін арияның болуын талап етуімен, Пуччини операның екінші актісін толықтырып, бүгінде әйгілі «Vissi d’arte» жазылды. Ол сондай-ақ сары шашты Дарклеге жасанды шашты кимеуге рұқсат берді (Сағыныш либретто мәтінінде — брюнетка). 1904 жылы 17 ақпанда Миландағы «Ла Скала» театрында Джакомо Пуччини өзінің «Мадам көбелек» (Чио-чио-сан) атты жаңа операсын ұсынды (Дэвид Беласконың «Madama Butterfly» пьесасы негізінде). Розина Сторкио, Джованни Зенателло, Джузеппе де Лука сияқты көрнекті әншілердің қатысуына қарамастан, спектакль сәтсіз аяқталды. Маэстро өзін жаншылған сезінді. Достары Пуччиниді өз жұмысын қайта өңдеуге, ал басты партияға Саломея Крушельницкаяны шақыруға көндірді. 29 Мамырда Брешиадағы «Гранде» театрының сахнасында жаңартылған «Мадам көбелек» премьерасы салтанатты түрде өтті. Көрермендер сахнаға актерлер мен композиторды жеті рет шақырды. Осыдан кейін жаңа опералар сирек пайда бола бастады. 1903 жылы автокөлік жүргізу барысында Пуччини апатқа ұшырады. 1909 жылы композитордың қызғаныштан зардап шеккен әйелі Эльвира үй күтушісі Дория Манфредиді Пуччинимен байланысты деп айыптады, содан кейін үй күтушісі өз өміріне қол салды. (Байланыс шынымен болды ма — белгісіз). Манфредидің туыстары сотқа жүгінді, ал Пуччини сот тағайындаған соманы төледі. 1912 жылы Пуччинидің баспагері Джулио Рикорди қайтыс болды, ол композитордың даңққа жетуінде үлкен рөл атқарған болатын. Ізбасарлары Пуччинидің әуезді әсері орасан зор болды. Танымал музыка сыншысы Иван Соллертинский оның ізбасарларын «Пуччинисттер» деп атады, сондай-ақ бұл қозғалыстың «ең қызу» өкілі Имре Кальман болғанын атап өтті. Пуччинисттерге Франц Легар мен Исаак Дунаевский де тиесілі болды. Дмитрий Шостаковичтің шығармаларында кейде Пуччини стилінің әсері естіледі. Бұл негізінен кантиленаның және оркестрдің колористикалық әдістеріне ұқсас сезіміне қатысты. Пуччинидің кейбір замандастарының пікірлері 1912 жылы бір әйгілі итальяндық сыншы Пуччинидің операларының бірін қоюға байланысты өз мақаласында былай деп жазды: «Бұл әлем итальяндық музыканы негізінен осы ескі әуеншінің шығармалары деп санайтыны ұят, ал Италияда осындай зиялы композиторлар бар. Ильдебрандо Пиццетти». Тағы бір сыншы Карло Берсезио «Богеманың» («La gazetta»-да) премьерасынан алған әсерін былай сипаттады: «Богема опера театрының тарихында ешқандай із қалдырмайды. Бұл операның авторы өз жұмысын қателік деп санауы керек». Баспагер Рикорди «Богеманың» алғашқы жаттығулары кезінде композиторды азаптаған күмән туралы біліп, оған былай деп жазды:«Егер сіз бұл операны маэстроға соқпасаңыз, мен мамандығымды өзгертіп, салями саудасын бастаймын». Либреттист Иллика Пуччиниге былай деп жазды: «Сізбен жұмыс істеу, Джакомо, тозақта өмір сүру сияқты. Иовтың өзі мұндай азапқа төтеп бере алмас еді». 2006 жылы «Богема» операсы өзінің жүз жылдық мерейтойын атап өтті. ХХ ғасырдың екінші жартысында ол әлемдегі ең жиі орындалатын опералардың бестігінде орын алды және содан бері бұл бестіктен шықпады. Пуччинидің құрметіне Меркурийдегі кратер аталған. Саясат Вердиден айырмашылығы, Пуччини елдің саяси өміріне қатысқан жоқ. Оның өмірбаяншысы өмір бойы[10] деп жазған. Тағы бір өмірбаяншы егер Пуччинидің өзінің саяси философиясы болса, онда ол монархист болар еді деп санайды[11] Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Пуччинидің өзекті мәселелерге қызығушылығының болмауы оған нашар қызмет етті. Оның Тосканинимен ұзақ достығы Пуччинидің 1914 жылдың жазында Италияның неміс ұйымынан пайда көретіні туралы ескертуінен кейін он жылға жуық уақытқа үзілді. Пуччини 1913 жылы Австрия театры тапсырыс берген La rondine операсында жұмысын жалғастырды, ал Италия мен 1914 жылы Австрия-Венгрия жау болғаннан кейін келісімшарт кейінірек бұзылды. Пуччини соғыс кезінде қоғамдық жұмыстарға қатысқан жоқ, бірақ соғыстан зардап шеккен адамдар мен отбасыларға жеке көмектесті. 1919 жылы Пуччини Бірінші дүниежүзілік соғыстағы Италияның жеңістерінің құрметіне Фаусто Сальваторидің одасына музыка жазуға тапсырыс алды. Бұл шығарманың премьерасы, Inno a Roma («Римнің әнұраны»), 1919 жылы 21 сәуірде, Римнің құрылуының мерейтойы кезінде өткізілуі керек еді. Қалай болғанда да, премьера 1919 жылдың 1 маусымына дейін кейінге қалдырылды және жеңіл атлетика жарысының ашылуында орындалды. Римнің әнұраны фашистер үшін жазылмағанымен, ол итальяндық фашистер өткізетін көше шерулері мен қоғамдық рәсімдер кезінде кеңінен қолданылды. Өмірінің соңғы жылында Пуччини Бенито Муссолинимен және Италияның фашистік партиясының басқа мүшелерімен бірнеше байланыста болды, тіпті оның құрметті мүшесі болды. Италия Сенаты дәстүр бойынша елдің мәдениетіне қосқан үлесі үшін тағайындалған бірнеше мүшені қамтыды. Пуччини бұл құрметке ие болады деп үміттенді (бұрын Верди оған лайық болған) және осы мақсатта оның байланысын пайдаланды. Құрметті сенаторлардың дауыс беру құқығы болғанымен, Пуччинидің бұл тағайындауды дауыс беру құқығын пайдалану үшін іздегені туралы ешқандай дәлел жоқ. Пуччини өзінің туған жері Виареджода ұлттық театр құруды армандады және бұл жоба үшін оған үкіметтің қолдауы қажет болды. Пуччини Муссолинимен екі рет, 1923 жылдың қарашасы мен желтоқсанында кездесті. Театр ешқашан құрылмағанымен, Пуччини қайтыс болардан бірнеше ай бұрын сенатор атағын алды (senatore a vita). Опералары Пуччини келесі операларды жазды: * «Виллисы» (итал. Le Villi), 1884. Бір актілі операның премьерасы 1884 жылы 31 мамырда Миланда Verme театрында өтті. Альфонсо Каррдың Вилия су перілері туралы аттас әңгімесі негізінде. * «Эдгар» (итал. Edgar), 1889. Операның премьерасы 4 актіде 1889 жылы 21 сәуірде Миландағы Ла Скала театрында өтті. Альфред де Муссенің "La Coupe et les lèvres" пьесасы негізінде. * «Манон Леско» (итал. Manon Lescaut),1893. Операның премьерасы 1893 жылы 1 ақпанда Туриндегі Regio театрында өтті. Аббат Превосттың аттас романы негізінде. * «Богема» (итал. La bohème), 1896. Операның премьерасы 1896 жылы 1 ақпанда Туриндегі Regio театрында өтті. Анри Мюрженің «Scènes de la vie de Bohème» кітабы негізінде. * «Тоска» (итал. Tosca), 1900. Операның премьерасы 1900 жылы 14 қаңтарда Римдегі «Костанци» театрында өтті. Викториен Сардудың «La Tosca» пьесасы негізінде. * «Мадам Баттерфляй» (итал. Madama Butterfly). Операның премьерасы 2 актіде 1904 жылы 17 ақпанда Миландағы Ла Скала театрында өтті. Дэвид Беласконың аттас пьесасы негізінде. Ресейде опера «Чио-Чио-сан» деген атпен де жүрді. * «Девушка с Запада» (итал. La fanciulla del West), 1910. Операның премьерасы 1910 жылы 10 желтоқсанда Нью-Йорктегі Metropolitan Opera театрында өтті. Д.Беласконың «Алтын Батыстың қызы» пьесасы негізінде. * «Ласточка» (итал. La rondine), 1917. Операның премьерасы 1917 жылы 27 наурызда Монте-Карлода Opéra театрында өтті. * Триптих: «Плащ», «Сестра Анджелика», «Джанни Скикки» (итал. Il Trittico: Il Tabarro, Suor Angelica, Gianni Schicchi), 1918. Операның премьерасы 1918 жылы 14 желтоқсанда Нью-Йорктегі Metropolitan Opera театрында өтті. * «Турандот» (итал. Turandot). Операның премьерасы 1926 жылы 25 Наурызда Миландағы Ла Скала театрында өтті. К. Гоццидің аттас пьесасы бойынша. Композитордың қайтыс болуына байланысты аяқталмай қалды, 1926 жылы Ф. Альфано аяқтады. Экранизация * 1955 — «Джанни қалай тозаққа түсті» — кеңестік телефильм опера «Джанни Скикки» операсы бойынша. Пуччини мұрасының зерттелуі 1996 жылы Луккада «Centro Studi Giacomo Puccini» (Джакомо Пуччини зерттеу орталығы) құрылды, ол Пуччинидің шығармашылығын зерттеудің кең тәсілдерін қамтиды. АҚШ-та бар Puccini Studies американдық орталығы композитордың шығармаларының ерекше қойылымдарына маманданған және Пуччинидің шығармаларының бұрын бағаланбаған немесе белгісіз үзінділерін көпшілікке ашады. Бұл орталықты 2004 жылы әнші және дирижер Гарри Дунстан құрды. Дереккөздер