Іле сұлтандығы

Іле сұлтандығы, Тараншы сұлтандығы немесе Құлжа сұлтандығы — Дүңгендер көтерілісі кезінде Қытайдың Цин империясының Шыңжаң шет аймағы, Іле өлкесі маңайындағы Шығыс Түркістан жерінде болған мемлекеттік құрылым. Он жыл ішінде, 1871 жылдан 1881 жылға дейін сұлтандықтың аумағын Ресей империясы басып алды, содан кейін Цин мен Ресей империялары арасында 80/20 пропорцияда бөлінді. Құрылу тарихы 1755 жылы Цин империясы Іле өлкесін және Жетісудың бір бөлігін өз мемлекетінің құрамына қосты. Алайда, хандық қоныс аударушылар санының аздығын және аймақтағы буддизм құлдырауының жалғасуын ескере отырып, 1864 жылы Шығыс Түркістанда ұйғыр-дүнген көтерілісі басталды. Көтеріліс 6 маусымнан 7 маусымға қараған түні Құшар қаласында басталды. Көп ұзамай көтеріліс басқа аймақтарға тарады. 1864 жылы қыркүйекте Іле өлкесі ұйғырлары мен дүнгендері көтеріліс көтерді, көтерілісті ұйымдастырушылар ұйғырлар жағынан Іле хәкімі Әбдірасул бек, Садыр Палуан және Алахан, дүнгендер жағынан Аджы ахун болды. Бастапқыда екі қауым бөлек әрекет етті, сәтсіз әрекеттерге байланысты дүнгендер мен ұйғырлар бірігіп, әр қауымдастықтың тәуелсіздігін сақтай отыра, ұйғырлардың басында бұрынғы хәкім Мазамзат бек, мемлекеттің алғашқы сұлтаны атанды, дүнгендердің басшысы Аджы ахун болды. 9 қазанда көтерілісшілер Жаңа Құлжа бекінісіне сәтсіз шабуыл жасады, қоршау созылып кетті. Содан кейін олар Баяндай бекінісіне шабуыл жасап, 1865 жылы ақпанда басып алды. 1866 жылдың наурызға қарай көтерілісшілер Іле өлкесінің көп бөлігін, атап айтқанда Баяндай, Суйдін, Құра елді мекендерін басқарды және Жаңа Құлжа бекінісін иеленді. Ұйғыр-дүнген текетіресі 1866 жылдың жазына қарай Іле өлкесі көтерілісшілердің бақылауында болды. Осы кезде көтерілісшілер, ұйғырлар мен дүнгендер арасында текетірес туындайды. 1867 жылы сәуірде Ескі Құлжа маңында ұйғырлар мен дүнгендер арасында үлкен қақтығыс болды. Дүнгендерді Алахан бастаған ұйғырлар жеңеді, дүнгендер көсемі Аджы ахун шайқас кезінде қаза табады. Маусым айында дүнгендердің басшысына айналған Хиуаса Үрімжіден қосымша күш әкеледі, бірақ оларды Баяндай түбінде Алахан мен Садыр Палуан ұйғырлары жеңеді. Ақыры дүнгендерді жеңіп, Алахан тобы бірнеше төңкерістер мен қастандықтар арқылы билікке келген Молда Шафқат ахунды биліктен тайдырады. Іле ұйғырларының ақсақалдар кеңесінде Алаханды басшылар - Іле сұлтаны сайлайды және мемлекеттің егемен билеушісі атанады. Ресей империясымен соғыс Шығыс Түркістан жерінде сұлтандық және басқа мемлекеттік құрылымдар құрылғаннан бастап Ресей империясының отаршылдық билігімен шекаралас жерде қақтығыстар пайда болды. Іле сұлтандығымен қарым-қатынастың одан әрі ушығуының нәтижесінде Ресей империясы сұлтандықтың жеріне басып кіруге шешім қабылдады. Ресми себеп — сұлтандықтың жеріне қоныс аударған албан қазақ руының болыстық билеушісі Тазабек сұлтан мен оның серіктерін ұстап беруден бас тарту болды. «Біздің әрекетсіздігіміз, - деді ол Кауфманға, - қазіргі жағдайда тек күш пен шешімділікті құрметтейтін біздің қырғыздың санасына кері әсерін тигізуі мүмкін және күмәнді көршіміз Жақыпбекке Құлжаға көмек қолын созуға уақыт бере алады: Жеке экспедициялар: мысалы, Кетмен мен Дубунның қирауы пайдалы болғанымен, орыс әскерлеріне жасалған шабуылға және өзін Іленің сұлтаны деп атайтын көтерілісшінің Ресейге соғыс жариялауына өте кішкентай кек қайтару ретінде қызмет етеді». Кауфман Жетісудың әскери губернаторына «тараншыларды жазалауды», бірақ үкіметтің бұйрығын орындай отырып, Құлжа қаласына жорықты күзге дейін қалдыруды бұйырды.» 1871 жылы маусымда генерал-майор Колпаковскийдің басшылығымен орыс әскерлері сұлтандықтың жеріне басып кірді, қақтығыс нәтижесінде әлсіз қаруланған және ұйымдастырылмаған сұлтандықтың әскерлері талқандалды. Нәтижесінде, жалпы ауданы шамамен 1300 шаршы шақырым және шамамен 200 мың адамнан тұратын Іле сұлтандығы Ресей империясының құзырына өтті. Петербург шарты Іле өлкесіне басып кірер алдында 1871 жылы сәуірде император II Александр Қытайдағы Ресей елшісіне нұсқау жіберді. Елшіге берілген нұсқаулықта: «Біздің Батыс Қытай ісіне араласуымыздың мақсаты тек қана қытайлардың империяның құрамынан шыққан батыс провинцияларында билігін қалпына келтіруге көмектесу болып табылады». Ресей Қытайға Іле сұлтандығын басып алу уақытша болатынын, ал тапсырма аяқталғаннан кейін орыс әскерлері шығарылатынын анық көрсетті. Осыған қарамастан, Түркістан өлкесінің болашақ генерал-губернаторы А.Н. Куропаткин жергілікті халыққа Іле өлкесін Қытайға бермеуге уәде берген деп жазды: Құлжа тұрғындары Іле өлкесін басып алу кезінде бағындырылған аймақ ешқашан қытайларға берілмейді деген уәде алып, орыс әскерлеріне әлсіз қарсылық көрсетіп, бағынды. 1879 жылы 20 қазанда Қытай мен Ресей арасында Ливадия келісімі қол қойылды. Келісім Ресей мен Қытайдың шекараларын нақтылап, Іле өлкесінен орыс әскерлерін шығару тәртібін анықтады. Ұйғыр мемлекетін жою туралы келісімде мыналар қарастырылған: Орыс әскерлері келісім бойынша Іле өлкесінен шығарылды (1-бап), оның тұрғындарына Цин үкіметі рақымшылық жасайды деп уәде етті (2-бап). Ресейге Іле өзені аңғарының батыс бөлігі және «Ресей азаматтығын қабылдағысы келетін Іле өлкесінің тұрғындарын қоныстандыру үшін» Текес өзені аңғары, сондай-ақ Тәңір тауы арқылы өтетін Мұзарт асуы аймағы қалды (7-бап). Әйтсе де бұл келісімді Қытай императоры бекітпеді. Сондықтан 1881 жылы 12 ақпанда Петербург келісімі деп аталатын жаңа келісімшартқа қол қойылды. Келісімнің ережелері бір жағынан Ливадия келісімінің баптарына ұқсас болды: Іле өлкесінің батыс бөлігі Ресейге бекітілді (I және VII баптар). Өлкенің қалған аумағында Қытай императорының билігі қалпына келтірілді: Қытай үкіметі орыс дипломатиясының табандылығымен бұл жерде көтеріліске қатысқан тұрғындарды «жеке және мүліктік жауапкершілігінен» «қорғау шараларын» қабылдауға міндеттенді (II-бап). Халыққа «қазіргі тұрғылықты жерінде Қытай азаматтығында қалу» немесе «Ресейге кетіп, Ресей азаматтығын алу» құқығы берілді. Халыққа сауалнама жүргізу «Іле өлкесінде Қытай билігі қалпына келгенге дейін» өтуі керек еді (III-бап). Қытай билігі Ресейге өзенді алып қою шығындарын жабу немесе Батыс Қытайдағы көтеріліс кезеңінде мүлкі мен басқа да мүдделері зардап шеккен орыс азаматтарының талаптарын қанағаттандыру үшін 9 миллион рубль төлеуге мәжбүр болды (VI-бап). Дереккөздер