Курт Воннегут

Курт Воннегут Курт Воннегут (11 қараша 1922 жыл, Индианаполис, АҚШ — 11 Сәуір 2007 жыл, Нью-Йорк, АҚШ) - американдық жазушы және қоғам қайраткері. Воннегут 14 романның, 50-ден астам әңгіменің, бірнеше эссе мен публицистика жинақтарының, бірнеше пьесалар мен сценарийлердің авторы. Оның шығармаларында сатира, қара әзіл және ғылыми фантастика элементтері бар. Оның " Бесінші нөмірлі қанды қырғын немесе балалардың Крест жорығы" (1969) романы ХХ ғасырдағы американдық әдебиеттегі ең маңыздылардың бірі болып саналады. Воннегуттың танымалдылығының шыңы 1970 жылдары болды. Жазушының ең танымал шығармаларының қатарына "Титан сиреналары" (1959), "Қараңғылық анасы" (1961), "Мысық бесіг і" (1963), және "Чемпиондарға арналған таңғы ас" (1973). Курт Воннегут индианаполисте неміс-американдықтардың отбасында дүниеге келген. Оның әкесі Курт Воннегут өркендеген сәулетші, ал анасы Эдит Либер бай өнеркәсіпшінің қызы социолит болған. Ұлы Депрессия жылдарында Воннегут пен Либер отбасылары кедейленіп, Курт өте тар жағдайда өсті. Жалпы білім беретін мектепте оқып жүрген кезінде Курт журналистикаға қызығушылық танытты, сонымен бірге оның өзіндік әзіл сезімі қалыптасты. 1940 жылы мектепті бітіргеннен кейін ол жергілікті газетте журналист болғысы келді, бірақ әкесінің талабы бойынша Корнелл университетінің химия факультетіне оқуға түсті. Үлкен ағасы Бернардтан айырмашылығы, Курт ғылымға қызығушылық танытпады және көп уақытын университет газетінде жұмыс істеуге жұмсады. Нәтижесінде ол 1943 жылы шығарылып, әскер қатарына ерікті болып тағайындалды және 1944 жылы желтоқсанда майданда болды. 1944 жылы 19 желтоқсанда ол тұтқынға алынды, содан кейін ол мәжбүрлі жұмысқа жіберілді Дрезден, онда келесі жылы 14 ақпанда жойқын бомбалаудан аман қалды. Сол жылы анасының өзін-өзі өлтіруімен бірге бұл оқиға жазушының дүниетанымын қалыптастыруда шешуші болды. Соғыстан кейін Воннегут білімін аяқтауға тырысты, содан кейін біраз уақыт General Electric-те жұмыс істеді. 1950 жылдан бастап ол кәсіби әдебиетпен айналыса бастады және бастапқыда жылтыр журналдарға әртүрлі жанрдағы әңгімелер жазды. Воннегуттың алғашқы "механикалық фортепиано" романы 1952 жылы жарық көрді, бұл жазушыға фантастика әуесқойлары арасында шектеулі атақ әкелді. Осы және одан кейінгі бірнеше романдарды жазушыны байыпты авторларға жатқызбаған сын ескермеді. Жазушының сыни қабылдауындағы үзіліс 1969 жылы "қырғынның бес Саны немесе балалардың Крест жорығы" романы әдеби сенсацияға айналып, воннегутқа бүкіл әлемге танымал болды. Келесі романдар аз ынта-жігермен қабылданды, бірақ соған қарамастан үнемі бестселлер тізіміне еніп отырды. 1970 жылдардың басынан бастап Воннегут спикер және публицист ретінде мансабын бастады, бірнеше сөйлеу, сұхбат және өмірбаяндық очерктер жинағын шығарды. Ол өзінің көпшілік алдында сөйлеген сөздерінде қарусыздану, экология және феминизм мәселелерін жиі қозғады. Воннегуттың "уақыт сілкінісі" атты соңғы романы 1997 жылы, ал "елсіз адам" эсселерінің соңғы жинағы 2005 жылы жарық көрді. Курт Воннегут екі рет үйленді. Оның жеті баласы болды: Джейн Кокс бірінші некеден үш туысы, асырап алынған үш жиені және екінші некеде асырап алған қызы Джилл Кременц. Воннегуттың шығармашылығымен байланысты кең сыни дәстүр бар. Ерте кезеңде әдебиеттанушылар негізінен жазушының шығармалары қазіргі әдеби дәстүрлермен қалай байланысты деген сұраққа қызығушылық танытты. Воннегуттың өзі өзін фантаст жазушы немесе басқа стильдердің өкілі деп санаудан бас тартты. Әдетте, воннегуттың романдары Постмодернизм әдебиетіне жатады, алайда басқа бағыттарды табады. 1980 жылдардың аяғынан бастап шығармаларды белгілі бір ұғымдарды білдіру тұрғысынан қарастыратын зерттеулер саны артты, психиатриялық, мифологиялық, гуманистік, марксистік және басқа да көптеген түсіндірмелер бар. Өмірбаяны Балалық және жастық шақ Курт Воннегут 1922 жылы 11 қарашада, бітімгершілік күні дүниеге келді. Көп ұзамай жазушы өзінің дүниеге келуі бейбітшілік идеясымен байланысты күні болғанын мақтан тұтты. Ол өзін құрдастары Джеймс Джонс, Джозеф Хеллер және Норман Мейлермен бірге Ұлы Депрессия ұрпағына жатқызды. Жазушы еске салғандай, гүлденген 1920 жылдар есінде жоқ, ал 1930 жылдардағы дағдарыста қалыптасқан "эгалитарлық стиль" балалық шақтың құнды сатып алуларының біріне айналды. Индианаполис, Индиана, Курт дүниеге келген, оның шығармаларында американдық орта таптың құндылықтарын бейнелеу ретінде бірнеше рет айтылған. "Воннегут пен Бон" ғимараттарының кейбірі қаланың безендірілуі деп танылғанымен, Воннегут аға көрнекті сәулетші ретінде беделге ие болмады және негізінен кеңсе немесе коммерциялық ғимараттардың дизайнымен айналысты. 1920 жылдары фирма бірнеше ірі мердігерлерді, соның ішінде Bell telephone company компаниясының үлкен қоймасын, театрын және штаб-пәтерін салуды жүзеге асырды. Телефон компаниясының филиалдарының ғимараттарында жұмыс істеу архитектуралық қадағалауды қажет етті, ал кішкентай Курт әкесін штат бойынша жұмыс сапарларында жиі ертіп жүрді. 1924 жылы Воннегуттар екі үлкен баласымен Гамбургке Гондурастағы неміс плантациясына үйленген Ирма апайдың үйлену тойына барды, ал кіші Курт баласыз ағасы Алекс пен оның әйелінің қамқорлығында қалды. Жазда Воннегуттар Кейп-Код түбегінде үй жалдады. 1928 жылы бала жеке Орчард-скулға жазылды, онда балалар әртүрлі шығармашылық жұмыстарға белсенді қатысты; кейіннен Жазушы Мектеп директоры Хиллис Хоуиді (Hillis L. Howie) ризашылықпен еске алды. Депрессия құрылыс индустриясының күйреуіне әкелді және 1929 жылдан 1940 жылға дейін Воннегут аға жұмыссыз отырды. Оның шешімі белсенді өмірден алыстау, "ұйықтап жатқан суретші" болу, сүйікті музыкаңызды тыңдап үйде отыру және қару-жарақ жинағын толықтыру болды. Әкесінің мұндай таңдау құқығын қорғай отырып, кіші Воннегут нәтижесінде олардың жеке қарым-қатынасы үзілгеніне өкінді. Депрессияның ананың психикалық жағдайына әсері аз болған жоқ. "Уақыт сілкінісі" (1997) өмірбаяндық романында автор оның "анасының бай өмірге, қызметшілер тобына, шексіз несиелерге, үлкен кешкі асқа, бірінші сыныптағы Еуропаға тұрақты сапарларға тәуелділігі бар екенін" байқайды. Сондықтан бүкіл ұлы депрессияны алып тастау синдромы мазалады деп айтуға болады". Эдит композиторлықпен айналысуға тырысты, бірақ табысқа жете алмады. Кейінірек Курт анасының жақсы жазушы екенін атап өтті, бірақ оның баспагерлердің өзі артық болған дөрекілікке деген таланты болмады. "Үйленген кездегі күйеуімен — қаладағы ең бай әйелдердің бірі болып қала алмайтынын" түсіну 1944 жылы өзін-өзі өлтірумен аяқталған психикалық аурудың дамуына әкелді. Воннегуттың өмірі мен шығармашылығының ірі маманы Джером Клинковицтің (Джером Клинковиц) пікірінше, ұлы депрессия жазушы үшін 1945 жылы Дрезденді бомбалаудан гөрі ауыр оқиға болды. 1930 жылдардың басында, отбасының әл-ауқаты ақыры жоғалған кезде, бала жеке мектептен кәдімгі № 43 бастауыш мектепке, содан кейін 1936 жылы Шортридж орта мектебіне ауыстырылды. Анасынан айырмашылығы, Курт мұндай өзгерісті жақсы деп санады. Жаңа мектепте оның танысу шеңбері кеңейіп, отбасындағы қарым-қатынас тапшылығын толтырды. Ең кішісі ретінде оған Бернард пен Алисаның әкесімен сөйлесуіне сын айту қиын болды. Туыстарының көп кездесулерінде барлығы неміс тілінде сөйледі, ал Курт бұл тілді білмеді . Өзіне назар аударудың бір жолы-әзілдер болды және жетілдіре отырып, ол комедиялық радио хабарларын көп тыңдады[19]. "Уақыт пен Тимбукту[en]" фильмінің сценарийінің алғысөзінде Воннегут американдық комедияларды жоғары бағалап, "Лорел мен Хардиге, Ступнейгел мен Бадқа[en], Бастер Китонға, Фред Алленге, Джек Бенниге, Чарли Чаплинге, "easy Aces[en]", Генри Морганға ең көп қарыздар " деді[en] және олармен бірге". Комедиялық дуэт Боб пен Рэйдің[en] әзіл-қалжыңының" сергітетін кінәсіздігі " пайда болды, деп түсіндірді ол, олар сәтсіздіктерден сынған адамдарды көрсетпеді, бірақ өздерінің және басқа біреудің ақымақтығына күлді[20]. Воннегут оқырман отбасында өсті және ересектерге көп оқыды. Классикалық әдебиеттен ол ежелгі грек комедиясымен ерте танысты: 14 жасында Аристофан оны өзінің байсалдылығымен қызықтырды. Марк Твенге қатысты көптеген сыншылар атап өткен ұқсастық белгілері жазушының өзі қызықсыз "ойын" деп санады, тек олардың екеуі де "үлкен соғыста жаулармен байланысты" екенін атап өтті (Азаматтық соғыста Твен Конфедерация жағында соғысқан). Тікелей әдеби әсерлерден Воннегут Генри Тороға назар аударды, ол өзінің стилін жас кезінде үлгі ретінде алды, Роберт Льюис Стивенсон, 1950 жылдардағы әңгімелерде баяндауыштың шеберлігіне еліктеді. Оның сүйікті жазушысы Воннегут Джордж Оруэллді бірнеше рет атады: "мен оның кедейлерге назар аударғанын жақсы көремін, оның социализмін жақсы көремін, оның қарапайымдылығын жақсы көремін", — деді ол бір сұхбатында. Балалық шақтағы ересектердің екеуі Куртқа ең жақын болды: әкесінің інісі Алекс және афроамерикалық Ида Янг, үй күтушісі. Алекс ағай социалист болған және жиенін Торштейн Вебленнің "бос сынып теориясын" оқуға қосқан. Ида Янгтың әсері күнделікті даналық саласында болды; сұхбаттарының бірінде Воннегут оның оған әсері ең үлкен екенін айтты. Кейінірек Воннегут мектептегі күнделікті "Shortridge Echo"газетіндегі жұмысты мектеп жылдарындағы ең маңызды кәсіп деп атады. Алдымен репортер, содан кейін колумнист және редактор болып жұмыс істей отырып, ол өзінің жазушылық талантын ашты[24]. Жас, бірақ талғампаз аудитория қателіктерді кешірмеді, ал егер автор өз жұмысын нашар орындаса, ол "24 сағатта бір топ ақымақ"алды. Жақсы оқырмандар жақсы жазушылар сияқты аз екенін түсінген Воннегут оңай жазуды, тыныс белгілерін тексеруді және көбірек бос орындар қоюды үйренді [25]. Жазушының досы, әдебиеттанушы Уильям Алленнің айтуы бойынша[en], Воннегут өзінің кейінгі әдеби мансабында балалық шақта үйренген журналистиканың қарапайым ережелерін ұстанды: фактілерді дұрыс өңдеу, қарапайым баяндау құрылымдары мен баяндау сөйлемдерін қолдану[26]. 1940 жылы мамырда Шортридж мектебін бітірген Курт Воннегут "Индианаполис Таймс[en]" - дан жұмыс ұсынысын алды және Индианаполисте қалғысы келді[27]. Алайда, ұлының тарихқа, әдебиетке және философияға деген қызығушылығын ақша мен уақытты ысырап ету деп санаған әкесінің талабы бойынша Курт анықталды Корнелл университетінің химия факультеті. Бұл таңдаудың алғышарты 1939 жылы РН дәрежесін алған Бернард ағасының мысалы болды.D. Массачусетс технологиялық институтындағы химия бойынша[15]. Индианаполистен шыққаннан кейін, Воннегут ешқашан туған қаласында ұзақ өмір сүрген емес, бірақ әрқашан өзін Индианадан шыққан хужер[en] ретінде тани берді. 1986 жылы Индианаполис қоғамдық кітапханасында[en] сөз сөйлеп, ол: "менің барлық әзілдерім Индианаполистен. Менің барлық Тіркемелерім Индианаполистен. Менің Аденоидтарым Индианаполистен. Егер Мен Индианаполистен бөлініп шықсам, мен істен шығамын. Маған адамдар ұнайтын нәрсе-Индианаполис " [17]. Корнелл университетінің[en] ресми Хабаршысының айтуынша, "воннегуттың химияға деген жеккөрушілігі американдық әдебиет үшін пайдалы болды". Жалпы, ол осы оқу орнында үш жыл оқыды, сондықтан оны бітірмеді. Курт көп уақытын АҚШ-тағы ең көне тәуелсіз студенттік газет "the Cornell Daily Sun[en]" жұмысына арнады. Үш ондаған үміткердің ішінен таңдалған ол басында аптасына бірнеше рет әзіл-оспақ жазбалар жазатын баған жазды[15][25]. Курт газетте қабылданған стильді тез үйренді, оның негізгі элементі қысқалық болды: "Сан" редакторларының пікірінше, ұзақ абзацтар оқырманды ренжітеді және ұсқынсыз көрінеді. "Санның" бәсекелесі "Cornell Widow" әзіл-сықақ журналы болды, оның қызметкерлерімен Курт қарым-қатынаста болды[28]. Итакада үш жыл ішінде Воннегут өзінің жазу стилін жетілдірді және әңгімені жалғастыру және технологияның қоғамға әсерін елестету үшін Ғылым туралы жеткілікті білді. Кейінірек ол ағасы сияқты ғалымдар сияқты "не болса" деген сұрақтар қоятынын, бірақ эксперименттер барысында оларға жауап бермейтінін, бірақ өз шығармаларындағы керемет жағдайларды сипаттайтынын атап өтті. Мұндай ақыл-ой эксперименттері оқырманды айналасындағы әлем және ондағы орны туралы тереңірек ойлауға мәжбүр етеді [25]. Екінші дүниежүзілік соғыстың басталуымен Курт өз бағанында бірнеше рет саяси мәселелерге жүгінді. Бір жазбада ол Чарльз Линдбергтің танымал емес оқшаулау көзқарастарын қорғады, екіншісінде американдық баспасөздің Германияға қарсы көңіл — күйін сынға алды[29][30]. Іс бойынша Курт 1941 жылы 7 желтоқсанда кешке бітіруші редактор болып шықты және ол Жапонияның АҚШ-қа шабуыл жасағаны туралы университетке хабарлаған. Көптеген жылдар өткен соң, воннегуттың редакторлық әріптесі Саймон Миллер Харрис болашақ жазушы өзінің университеттегі уақытын уақытша деп қабылдағанын есіне алды, ал соғыс бөлімі колледждерді сақтап қалғысы келетін білім беру лоббиін тыңдайды[31]. Журналистика Курт Воннегутты соғысқа дейінгі жылдары қызықтырған жалғыз нәрсе емес еді. Джейн Мэри Кокс (Джейн Мари Кокс), ол Орчард-скулдан бері дос болған. Оның ағылшын-ирланд тектес отбасы Воннегуттармен бір әлеуметтік қабатқа жататын [32]. Ғашықтар кем дегенде жетіге жоспарланған кітаптарға, музыкаға және балаларға толы болашақ отбасылық өмірді жиі талқылады. Джейн Свартмор колледжіне оқуға түсті, ал Курт оған жиі махаббат хаттарын жазды, ал Джейн Свартморда өте белсенді әлеуметтік өмір сүрді және жиі кездесуге барды[33]. Екінші дүниежүзілік соғыс, Дрезден бомбаланыуы АҚШ-тың Екінші дүниежүзілік соғысқа кіруімен студенттік кештерге тыйым салынды және Корнеллде болу Курт үшін мүлдем төзімсіз болды. 1942 жылдың мамырында оған ағымдағы деңгей сақталса, ол жақын арада шығарылатыны туралы хабарланды. Әскерге шақыру қызметінен аулақ болу үшін Воннегут запастағы офицерлерді даярлау корпусының офицерлік курстарына жазылды, бірақ сонымен бірге оның мақалаларының бірінен туындаған "апатты түсініспеушілікке" байланысты оқудан шығарылды. Жас жігіт жазды Глоссенбреннердің туыстарының фермасында өткізді, бірақ ол жерде де соғыс туралы ұмытуға болмайды: Бірінші дүниежүзілік ардагер Дэн ағай армияға жазылды, ал оның ұлы Уолтер ұшқыш ретінде оқыды. Воннегуттардың тағы бір немере ағасы армия авиация корпусына кірді. Бернард ағайынды, болашағы зор жас ғалым ретінде, әскерге шақырудан құтылды, бірақ Hartford-Empire және MIT зертханаларында әскерде жемісті жұмыс істеді[34][27]. Желтоқсан айында Курт пневмониямен ауырып, 1943 жылы қаңтарда қысқы сессияны басып, оқудан шығарылды. Әскерге шақыруды күтпестен, ол өз еркімен әскери қызметке кіруге тырысты, бірақ денсаулығына және артық салмағына байланысты жарамсыз деп танылды. Наурыздағы екінші әрекет сәтті болды және көп ұзамай Кіші қатардағы Курт Воннегут 12102964 нөмірімен жіберілді Форт-Брагг, Солтүстік Каролина [35]. Әскери жиындар кезінде ол 240 мм M1 гаубицасын үлкен 130 келі снарядтармен атуды үйренді, бірақ ешқандай жаяу әскер дайындығын алған жоқ[25]. Содан кейін тестілеу нәтижелері бойынша Воннегут арнайы әскери дайындық бағдарламасына (astp) [17] енгізілді. Бастапқыда оқу 18 айға созылуы керек еді, ал оны бітіргендер офицер болады. Алдымен Воннегут Карнеги университетінде инженерлік негіздерді, содан кейін Теннесси университетінде тереңірек оқыды. 1944 жылға қарай армия офицерлерге деген қажеттілікті сезінбеді және ASTP мүшелері Еуропаға жіберіле бастады. Курт журналистік бөлімге орналасуға тырысты, бірақ сәтсіздікке ұшырады. Ол 106-шы жаяу әскер дивизиясына қабылданып, Индианаполис маңындағы Кэмп-Аттербериге[en] скауттық жаттығу үшін жіберілді. Қалада Джейн болды, ал Курт онымен байланысуға тырысты, бұл уақытта ол басқа біреумен құда түскенін білмеді[36]. Сол кезде ата-аналар Уильямс Крикке көшіп келді, онда Воннегут аға қарапайым екі қабатты үй тұрғызды. Әскери тапсырыстардың пайда болуымен ол жұмысқа орналасты, бірақ Эдит үшін үлкен үйден көшу тағы бір қадам болды. Қалған облигацияларды сатқаннан кейін, олар 1940 жылдың басында Парижге соңғы рет барып үлгерді. Курт демалыс күндері үйде демалды, сол күндердің бірінде, аналар күнінде Эдит ұйықтататын дәрі-дәрмектің үлкен дозасын қабылдап қайтыс болды[ком. 3][38]. 1944 жылдың жазы мен қыркүйегінің басы Еуропаға жөнелтуге дайындық пен дайындықта өтті. Осы уақытта Джейн Мэри Кокс Свартморда тарихшы дәрежесін алып, ЦРУ-ның болашағы болып табылатын стратегиялық қызметтер кеңсесіне (OSS) жұмысқа орналасты және Вашингтонға кетті. 106-шы дивизия жұмылдырылған американдық дивизияның соңғысы болды. 17 қазанда сарбаздар АҚШ - тан жүзіп, Англияға еш қиындықсыз жүзді. Челтенхэмде екі апта тамақ дайындалды, тек қараша айының соңында өнер көрсетуге бұйрық алынды. 1944 жылы 6 желтоқсанда Воннегут қызмет еткен 423-ші жаяу әскер полкі Гаврға қонды[39]. Әскерге шақырылғандардың шомылдыру рәсімінен өтуі Шне-Айфель таулы аймағында[en] болды, онда олар Арденн операциясы кезінде Сент-Вита бағытында келе жатқан неміс әскерлерімен кездесті. 423-ші полк қатты алға жылжып, негізгі күштерден ажыратылды. 424-ші полкпен бірге үш күн бойы ол позицияларды ұстауға тырысты, бірақ уәде етілген күшейтулер болмады. 19 желтоқсанда полковник Чарльз Кавендер (Чарльз Кавендер) американдық артиллерияны іздеуге куртты қосқанда алты адамды жіберді. Қарлы төбелерді аралап жүріп, олар басқа 50 американдықты кездестірді, содан кейін бәрін немістер бірге басып алды[40]. Курт неміс тілінде нашар сөйлесе де, ол өзінің неміс тегі туралы есеп бере алды. Соғыстан кейінгі алғашқы жылдар Чикагода АҚШ-қа оралғаннан кейін Курт Воннегут Канзас штатындағы Форт-Райлиде кеңсе жұмысына жіберілді. Сол жерден ол Джейнге хаттар жаза бастады, оған өзін және сезімін еске түсірді[49]. Джейн өз кезегінде өзін Куртқа берген уәдесімен байланысты деп санамады және басқасына тұрмысқа шыққалы тұрды. Курт табандылық танытып, Индианаполиске бара жатып, онымен кездесу үшін Вашингтонға барды. Нәтижесінде бір ұзақ серуендеу және ашық әңгіме жағдайды өзгерте алды, олар қайтадан бірге болды [50] [COMM. 5]. 1945 жылы 4 шілдеде Курт ақыры үйге жетті. Оның өте жұқа, зиянды келбеті және бастан кешкен оқиғалары туралы құмарлық есебі үйдегілерге қатты әсер етті. Джейн онымен бірге келді, бірақ көп ұзамай Вашингтонға оралды, ол Курттың анасының ескі сақинасынан қайта жасалған неке сақинасын алып кетті. Онда ол oss-тен кетіп, оның себебі ретінде алдағы некені көрсетті [51]. Тұңғыш баласы дүниеге келген кезде қатысуға кеткен Бернардты күте отырып, Курт "Индианаполис Таймсқа" кіріп, дрезденді бомбалау туралы американдықтарға іс жүзінде ештеңе белгілі емес екенін анықтады[52]. Бастапқыда 14 қыркүйекке жоспарланған үйлену тойы екі аптаға ауыстырылды, өйткені Куртқа Майамидегі армия істері қажет болды. 1945 жылы 1 қыркүйекте Курт пен Джейн Индианаполисте үйленді. Жаңа ғана General Electric-ке жұмысқа шақыру алған Бернард қатыса алмады. Бал айы кезінде алдымен француздық ЛИК Спрингс[en] қонақ үйінде, содан кейін Максинкуки көлінде[ком][COMM. 6], Воннегут өзінің алғашқы картинасын жаза бастады, оны креслолардың тақырыбы етіп таңдап, "ағайынды Карамазовтарды", содан кейін "соғыс пен бейбітшілікті" және матанализ оқулығын оқи бастады[54]. Орыс классиктерінің кітаптары әдебиеттану саласында тамаша білім алған Джейннің бір бөлігі болды [55]. Ол әлі әскери қызметте болған кезде, Воннегуттың бос уақыты жеткілікті болды және ол жаза бастады. Тақырып ретінде айқын таңдау оның әскери тәжірибесі болды. Алғашқы әңгімелерінің бірінде ол өзінің әскери тұтқын досы Майкл Палайаның (Майкл Палайя) өліміне бет бұрды. Осы және басқа әңгімелер Курт университеттің басылымында редакторлық тәжірибесі бар Джейнді көрсетті. Әйелі Курттың алғашқы әдеби тәжірибесін жоғары бағалады. Хабарландыру бойынша ол әдеби кеңесші Скаммон Локвудты (Скаммон Локвуд) тауып, оған төрт әңгіме жіберіп, күйеуін ілеспе хатта "әлеуетті Чехов"деп сипаттады. Локвуд жаңа бастаған автордың болашағымен келісіп, сол Чеховтың классиктерін көбірек жұмыс істеуге және оқуға кеңес берді[56] [57]. 1945 жылы желтоқсанда Воннегуттар Чикагоға көшіп, Чикаго университетіне түсуді жоспарлады. Джейн славян тілдері мен әдебиеті бойынша оқуды жалғастырды, ал Курт ардагерлерге жеңілдіктер туралы заң бойынша білім алу құқығын пайдаланды. Сұхбат ол сәтті өтті, бірақ университетте журналист ретінде оқытылмағандықтан, факультетті таңдау қиынға соқты. Курт антропологияны кездейсоқ таңдады [58]. Сол кезде жас жұбайлар Хиросима мен Нагасакиді атом бомбалаудан кейін қалыптасқан әлемдегі жағдайды жиі талқылады. Соғыстан кейін Чикаго соғысқа қарсы қозғалыс орталықтарының біріне айналды және Курттың оқытушысы Роберт Редфилд[en] оның белсенді мүшесі болды. Редфилдтің әсерінен Воннегут оқу бағытын физикалық антропологиядан мәдени бағытқа өзгертті. Соңғысы ғылыми дайындықты қажет етпеді және бас тартуды тудырмады, тіпті ұнады — Курт оны поэзиямен салыстырды. Редфилд идеяларының ішінен оны "халықтық қауымдастықтардағы" мәдениеттердің қалыптасу теориясы қызықтырды (ағылш. folk society), көптеген романдарда жазушы насихаттаған теориялық негізге айналды үлкен отбасы идеялары[59][60][61]. 1946 жылғы жазғы демалыста Курт өзінің Дрезден тәжірибесін қорытындылауға тырысты, нәтижесінде "wailing Shall be in All Streets"эссесі пайда болды. "Американдық Меркурийден" бас тартқаннан кейін, Воннегут мәтінді бірқатар басқа басылымдарға жіберді, бірақ нәтиже болмады[62]. Өткен жылдың қыркүйегінен бастап жас отбасының өмірі аз болды. Джейн жүктілікке шыдамдылық танытып, университеттен кетіп, үй жұмыстарына көмекке мұқтаж болды. Курт аптасына кемінде бір рет "ваннаны, дәретхананы, мұздықты және бұрыштарды жууға", қоқыстарды шығаруға және күл салғыштарды тазартуға уәде беретін қолхат сақталды, әйтпесе ол жұбайына не істеп жатқанына қарамастан "өзін-өзі кесуге" рұқсат берді. Дегенмен, бұл жеткіліксіз болды және оқудан басқа, Курт қосымша жұмыс іздеуге мәжбүр болды. Бұл қалалық жаңалықтар бюросында табылды [en] [COMM. 7], оны түнгі жұмыстарға алып кетті[64]. Үлкен ұлы [en] Воннегутов 1947 жылы 11 мамырда дүниеге келді және Марк Твеннің есімімен аталды. Туылғаннан кейін Курт "нақты" жұмысты белсенді түрде іздей бастады, тіпті оны іздеу туралы хабарлама жіберді, бірақ барлық жерде ғылыми дәреже қажет болды. Диссертациямен жұмысты жандандыруға тура келді. Сол кезде американдықтардың мәдениетін зерттеу өзекті болды, ал Воннегут диссертацияның тақырыбы ретінде "рух биінің мифологиясын сол тыныш уақыттың мифологиясымен салыстыруды" ("және басқа Транквил кезеңінің мифологиясымен елес би мифологиясының салыстыруы") өршіл түрде таңдады. Ол өз жұмысында ХІХ ғасырдың соңындағы Үнді сектанттарының қауымдастығын ХХ ғасырдың басындағы Париж кубистерімен сәйкестендіруді көздеді. Воннегуттың ғылыми жетекшісі Джеймс Слоткин (Джеймс Сидней Слоткин) мұндай салыстыруды орынды деп санады, бірақ университет тақырыпты қабылдамады[65][66]. Тамыз айында жағдай маңызды болды-ардагерлердің ақшасы таусылды, жаңалықтар бюросы өте аз төледі. Сынды ескере отырып, Курт Джордж Сорельдің идеялары негізінде диссертацияның өршіл емес тақырыбы — "қарапайым ертегілердегі жақсылық пен жамандықтың тұрақсыз қатынасы" ("Fluctuations between Good and Evil in Simple Tales") бойынша жұмысты бастады. 8]. Кенеттен Жаңалықтар агенттігі оған репортердің толық уақытына ауысуды ұсынды, ал Воннегут келісті [68]. Жаңа жұмыс диссертацияға уақыт қалдырмады, ал әңгімелерді баспагерлер қабылдамады. Екінші жағынан, бірнеше жұмыс ұсыныстары пайда болды, олардың ішіндегі ең тартымдылығы Воннегутты Бернард ұсынған General Electric жаңалықтар Бюросы болды. Антропология дәрежесінің иегері болып табылатын болашақ бастығына өтірік айтқаннан кейін, Курт GE ұсынысын қабылдады және Чикагодан кетіп, ешқашан университетті бітірмеді[69][70]. Кейінірек, 1972 жылы ол Чикаго университетінен антропология бойынша ғылыми атағын алды - "мысық бесігі" романы үшін General Electric-те жұмыс істеу Бернард ағасымен Жылы жүзбен кездесті Шенектади, Нью — Йорк, альплаус маңында үй табуға көмектесті[en] — екі жатын бөлме мен оқу бөлмесі-және корпоративтік жеңілдікті қалай пайдалану керектігін түсіндірді. Фирманың дүкенінен Курт тұрмыстық техниканы сатып алып, Чикагода қалған Джейннің келуін күтті. 1947 жылы Курт Воннегут General Electric компаниясына жұмысқа орналасқанда, компания жылына 1,3 миллиард доллар тауар сатумен өркендеді. Оның жаңалықтар бюросы әртүрлі аудиторияға арналған көптеген басылымдарды материалдармен қамтамасыз етті. "Кіші жазушы" (кіші жазушы) лауазымында Воннегут аптасына 90 доллар тапты — бұл Чикагоға қарағанда әлдеқайда көп және Индианаполисте алатынынан үш есе көп. Бюро қызметкерінен басқа компаниялар сияқты стандартты пресс-релиздер емес, GE-дің ілгерілеу нүктесінде болғанын растайтын жоғары сапалы журналистік материалдар қажет болды[73]. Жұмысқа қабылданғаннан бірнеше күн өткен соң, Воннегут жаңа натрий шамдары туралы New York Times газетіне мақала дайындады. Болашақта жазушы өнеркәсіпті жақсы көрді және компания инженерлерімен үлкен турбиналар мен жаңа технологияларды қызу талқылады[74]. Ең қызықты орындардың бірі метеорологиялық зертхана болды, онда Бернард атақты физик Ирвинг Лангмурдың жетекшілігімен дауыл мен найзағай бұлттарын зерттеді [75]. Өндірістік жетістіктерге және тіпті жоғарылауға қарамастан, Воннегут GE-дегі жұмысын уақытша деп санады. Негізгі мақсат жазу болды және оның сұраныс соғысы туралы әңгімелері табылмайтыны белгілі болды. Ойын-сауық әдеби жанрларының ішінен танымал журналдарды детективтер, батыстықтар және ғылыми фантастика охотыласпен басып шығарды, бірақ бастапқыда Воннегут сентименталды прозада күш сынап көруді шешті. Әскери жесір әйел мен оның қайын енесі туралы "Рут", аялдамадағы ерлер мен әйелдердің кездейсоқ кездесуі туралы "қала" және "бастауыш білім" туралы әңгімелер әйелдер журналдары олардан бұрын басқалар сияқты қабылданбады. Соған қарамастан, Джейн күйеуінің талантына деген сенімін жоғалтпады және оны барлық жағынан қолдады[76]. Воннегут өзінің алғашқы сәтті әңгімесінің тақырыбын "Мнемотехника" корпоративті өмірде тапты: оның кейіпкері, кішігірім қызметкер, есте сақтау жаттығуларынан өтеді, мансап жасайды және әдемі хатшымен қарым-қатынас орнатады. Курт бірнеше рет қайта жазған қысқа әңгімеде әзіл-оспақ болды және ол "жабысып қалды", бірақ the New Yorker — ден бас тарту қайтадан келді-мүмкін шолушы о.Генридің" биржалық брокердің романы " әңгімесіне ұқсастығына назар аударды[77][78]. Тағы бір сюжетті математик Норберт Винердің Қорғаныс министрлігінің қолдауымен өткен конференцияда сөйлеуден бас тартуы туралы сенсациялық оқиға ұсынды. Егер ғалым саясаткерлер мен әскерилер әлеміне қарсы шықса, не болатыны туралы ойлаудың нәтижесі "Барнхаус эффектісі[en]"әңгімесі болды. Тарихта романтика да, екінші дүниежүзілік соғыс та болған жоқ, бірақ этикалық таңдау мен оптимизм болды[79]. Курт Барнхаусты өте лайықты деп санады және 1949 жылдың көктемінде өзінің жеті әңгімесін әйгілі "Russell & Volkening"әдеби агенттігіне жіберді. Агент өз клиенттерінің ешқайсысына әңгімелер ұсынудан тартынды, бірақ Collier ' s немесе the Post-қа хабарласуды ұсынды. Тегін кеңесті пайдалана отырып, Воннегут "Барнхаусты" екі журналға да жіберіп, екі рет бас тартты. Осыған орай, Collier ' s шолушысы Курттың Cornell Widow әзіл-сықақ журналындағы ескі танысы Нокс Бергер болып шықты [en]. Ол куртты есіне алып, жаңа бастаған жазушының шығармашылығымен кездесіп, егжей-тегжейлі талқылауды ұсынды[77][80]. Бергермен көп күндік әңгімелер ештеңеге әкелмеді, әңгімелер жеткіліксіз болды. Воннегут кәсіпқойдың қызметіне мұқтаж болды, ал Бергер оған өзінің бұрынғы бастығы Кеннет Литтауэрді (Кеннет Литтауэр) әдеби агент ретінде ұсынды[81]. Тамыз айында Курт Литтауэрге өзінің әңгімелерін жіберді және оның кеңестерін ризашылықпен қабылдап, ақыры "Барнхаус эффектісін"еске түсіре алды[82]. Нокс Литтауэр мақұлдаған нұсқаны өзгертті және куртты бүркеншік ат қолданудан бас тартуға көндірді — ол оларды бірнеше рет сынап көрді, соңғысы Дэвид Харрис (Дэвид Харрис). Қазан айының соңында Воннегут Collier ' s-тен "Барнхаус" үшін өзінің алғашқы 750 долларын алды, оның 10 пайызы Литтауэрге берілді[83]. Сол күні, 1949 жылы 28 қазанда, әкесіне жазған хатында Курт қандай жағдай болмасын, шығармашылықпен айналысуды жалғастыруға салтанатты түрде уәде берді. Воннегуттың бағалауы бойынша, "осы қарғыс атқан қызметтен кету" үшін жылына бес әңгіме сату жеткілікті болды[ком. 9][84]. Курт пен Джейн "Барнхауздың" сатылымын олар үшін дәстүрге айналған әдіспен атап өтті — олар кеш өткізіп, ақша жинады, содан кейін келесі табысқа дейін сұлы жармасымен тамақтанды[85]. 1949 жылы 29 желтоқсанда Эдит есімді қызы дүниеге келді. Содан кейін Курт қайтадан әскери тақырыптағы оқиғаны сатуға тырысты, бірақ бергерге "der arme dolmetcher" туралы күлкілі ертегі ұнамады[86]. Сол кезеңдегі тағы бір әңгіме, өмірбаяндық "комбинаттағы бұғы" тек 1955 жылы жарық көрді, бұл Esquire-де сатылған алғашқы оқиға болды. "Барнхаус эффектісі" 1950 жылы 11 Ақпанда сатылымға шықты және жас жазушының жеңісі жергілікті газетте атап өтілді[en][87]. Келесі әңгімелерінде Воннегут ғылыми-фантастикалық тақырыптарды дамытуды жалғастырды:" Танасферада "бұл алғашқы ғарыштық ұшу туралы, ал" Эпикака[en] " — ғашық суперкомпьютер туралы болды. 1950 жылы 4 сәуірде "Танасферу" Collier ' s[88] қабылдады. Жазушылық жұмыс воннегутты көбірек қамтыды. Литтауэр романға дейін "Барнхаус эффектісін" дамыту туралы ойлануды ұсынды, ол оны 2500 долларға сатуға уәде берді. Курт әлі күнге дейін мұндай күшті сезінбеді және Бергер бірінен соң бірі қабылдамаған әңгімелер жазуды жалғастырды[89]. Курт "Мұз-тоғыз" әңгімесіне ерекше үміт артты. Ағасының метеорологиялық зерттеулерінен шабыттанған қауіпті өнертабыстың тарихы кейінірек жазушының "мысық бесігі" атты үшінші романына енеді, бірақ 1950 жылы ол да сатыла алмады. Көптеген ертедегі әңгімелердің ғалым кейіпкерлерінің прототипіне айналған Бернардтың әсерінен жазушы өзінің алғашқы "механикалық фортепиано" романымен жұмыс істей бастады [90]. Ақырында Бергер "ЭПИКАК" пен "der arme dolmetcher" сатып алды, ал 1950 жылы қарашада "Ақ патша"1250 долларға сатылды. Жазу отбасын асырай алатыны белгілі болғандықтан, желтоқсан айының ортасында Курт жұмыстан босату туралы өтініш жазды [91]. Ол ұзақ уақыт бойы ынтымақтастықты жалғастыруға қызығушылық танытпағандықтан, компания қарсылық білдірмеді және 1951 жылдың 1 қаңтарынан бастап Воннегут босатылды[92]. Джейн күйеуін жүз пайыз қолдады, оны Нокс таң қалдырды, ол Курттың кәсіби жазушылық мансабының болашағына толық сенбеді Шығармашылық жол General Electric-тен кеткеннен кейін жазушы отбасымен бірге Кейп-кодтың оңтүстік жағалауындағы Массачусетс штатындағы Остервилл[en] шағын ауылына көшті[94]. Онда Воннегут өзінің жоспарына сүйене отырып, жылына шамамен бес әңгіме жазды. Ол тапқан табыс орта таптың шекарасында немесе өзінің салыстыруы бойынша мектеп асханасының директоры деңгейінде тепе-теңдікке мүмкіндік берді. 1950 жылдардағы әңгімелер екі жинақ жасады:" маймылға қош келдіңіз "(1968) және" Багомбо темекісі " (1999). "Жаңа журналистика" рухында "мен қайда тұрамын" атты "маймылға қош келдіңіз" әңгімесі Массачусетс шөліндегі қарапайым өмір салтын баяндайды. "Тағдыр Өлімнен де жаман[en]" өмірбаяндық очерктер жинағында Воннегут сонымен қатар 50-ші жылдардағы оқиғаларға бірнеше рет жүгінеді [95]. Кәсіби жазушы бола отырып, Воннегут өз уақытын жоспарлады: әңгіме жазуға он күн, оны оқуға үш күн бөлінді. Уақыт пен Тимбукту[en] арасындағы уақыт саяхаты мәселелеріне арналған әңгіме осылай жазылды. Оқиға тым сентименталды болып шықты және авторды қанағаттандырмады, бірақ сол жерден шыққан оқиғалар екінші романда қолданылды, "Титан сиреналары" (1959). Сонымен бірге "механикалық фортепианода" жұмыс бастапқыда нашар жүрді[96]. Романның басталуы Юлий Цезарьдың "Галлик соғысы туралы жазбаларына" сілтеме жасады, ал сюжет Артур Кестлердің "соқыр қараңғылықтың" американдық нұсқасына ұқсауы керек еді. "Механикалық фортепианода", көптеген алғашқы шығармалар сияқты, General Electric-ті оңай болжайтын ірі технологиялық корпорация болды. Романның Ислиум қаласы Шенектадиді өзінің дәрежесі бар адамдарға және Воннегутқа тиесілі барлық адамдарға, соның ішінде әлемге бөлінуімен еске түсіреді [97]. Романның этикалық пафосы Норберт Винердің соңғы кітаптарынан, "Кибернетикадан" және "адамның[en] адам пайдалануынан"шабыттанды. Курт ғалымды оның технологиялық қоғамның дамуы туралы көзқарасы қызықтырады деп ойлады және оның өтініші бойынша романның бір данасы Винерге жіберілді. Жазушының қатты көңілін қалдырған Винер өзінің жақын болашаққа деген дистопиялық көзқарасымен үзілді-кесілді келіспеді. Курт бұл роман ағасының мансабына нұқсан келтіруі мүмкін деп қорықты, бірақ жарияланғаннан кейін көп ұзамай, 1952 жылы тамызда Бернард зертханадан шығып, Массачусетске көшті[98]. "Механикалық фортепианоны" редакциялау барысында Воннегут әңгіме жазуға қайта оралды. Бұл жолы оның алдында тұрған мәселе-ірі басылымдар саяси бағыттағы әңгімелерді қабылдағысы келмеді, ал ол өткір тақырыптарда сөйлегісі келді. Қалай болғанда да, әңгімелер өте жақсы сатылмады және Воннегут оны Коллиердің қара тізіміне енгізді немесе Бергер мен Литтауэр нашар жұмыс істейді деп күдіктенді[99]. "Механикалық фортепианоның" жарыққа шығуының біршама кешігуі Воннегутты кірістер туралы алаңдатты, бірақ соңында кітап 7600 данадан тұратын жаңадан шыққан авторға лайықты сатылымда пайда болды. Индианаполисте Алекс ағай таныстары мен туыстарын жиенінің кітабын сатып алуға шақырып, жарнамалық науқан бастады. Жаңа автордың пайда болуы туралы жағымды таңданыспен білгендердің арасында Жас фантаст Филипп к болды. Дик[100]. 1954 жылдың басында воннегуттың алдында тағы да ақша мәселесі болды. Джейн қайтадан жүкті болды, ал алғашқы роман жас жазушыға даңқ пен байлық әкелмеді. Оң пікірлер аз болды және" механикалық фортепиано " көп ұзамай ұмытылды. Ең сорақысы, журналдар әңгімелер сатып ала бастады. Осы уақытта Бергер Collier ' s-тен dell[en] баспасының күдік бөліміне ауысты. Курт онымен достық қарым — қатынасты сақтап, әр апта сайын жеке хаттар жазды-жұмыс, отбасы, неке және тіпті зинақорлық жасағысы келетіндігі туралы. Соңғысы Шабыт алу үшін Воннегутқа қажет болды, ал оның пікірінше, ең жақсы үміткер Джейннің көршісі, досы болды[101]. Сатқындықпен ештеңе жұмыс істемеді және жазушы депрессияны дамыта бастады. Көңіл көтеру үшін Курт пен Джейн екі жергілікті клубқа қосылды, оқырман және театр. Воннегут оқырмандар клубының дәрістерінде Аристотельдің "поэтикасын" және әдеби композицияның жалпы принциптерін зерттеді. Театр сабақтары да қызықты болды және көп ұзамай Курт сахнада дебют жасауға мүмкіндік алды. Ауылдың театрлық өміріне қатысу воннегутты өзінің ең танымал әңгімелерінің бірін жазуға шабыттандырды, " ал мен қазір кіммін?[en]» (1961)[102]. 1954 жылы мамырда Воннегут өзінің алғашқы теледидарын сатып алып,өзінің гүлденген дәуіріндегі теледидар мәдениетіне қосылды. Ерлі — зайыптылар кешкі шоуларды тамашалауға құмар болды, ал көп ұзамай Курт бергерге оның шақыруы сценарист болу екенін түсінгенін айтты. Воннегут өзінің досы, журналист Роберт Рутфордпен (Роберт Б.Рутфорд) бірге сегіз күн ішінде "Эмори Бек" пьесасын жазып, оны Литтауэрге жіберді. Жауап болмады[103][104][105]. 1954 жылдың қазан айында Наннеттің дүниеге келуі жазушы үшін "катарсис" болды, бірақ қосымша табыс көздеріне деген қажеттілік одан әрі өсті. "Мұз-9" әңгімесі Collier 's-те де, Scribner' s-те де қабылданбады, бірақ соңғысы оны романға айналдыруға аванс берді. Жаңа әңгімелер де нашар сатылды, теледидардың дамуына байланысты Көркем әдебиет нарығы қысқарды[106]. Остервиллдегі үй өсіп келе жатқан отбасын қанағаттандыруды тоқтатты және досының кеңесі бойынша воннегуттар қараша айында Кейп-Код түбегіндегі басқа ауыл-Батыс Барнстейблдегі[en] үлкен үйге көшті. Джейнмен қарым — қатынас шиеленісті болып қалды-ауыр жүктіліктен кейін ол босанғаннан кейінгі депрессияны бастады, күйеуінің жазушылық болашағына деген сенім құрғады[107]. Отбасын асырау үшін Воннегут өзінің сүйікті жұмысын Sports Illustrated-те жазбалар жазумен, сондай-ақ Saab автокөліктерінің дилерлік сатылымымен біріктіруге мәжбүр болды[108][109]. 1955 жылы ақпанда "механикалық фортепианоны" қайта шығару туралы жағымды жаңалық Bantam[en] баспасының кітап пен жазушыға қалай қарағанына байланысты болды: қайта шығару "Утопия 14" деген атпен жүзеге асырылды, ал мұқабада машиналар мен қараңғы пейзажға қарсы жалаңаш фигуралар ұсынылды. Кітап дәріханалар мен аялдамаларда арзан қағаздар мен комикстермен бірге сатылды[110]. Воннегуттың сыншылар арасындағы беделіне айтарлықтай зиян келтірілгенімен, оның кітаптарын жаппай оқырман байқады [111]. 1957 жылы жазушының әкесінің қайтыс болуы Индианаполиспен байланысының түпкілікті жоғалуын белгіледі. Бір жылдан аз уақыт өткен соң, Курт Воннегуттың әпкесі Алиса қатерлі ісіктен қайтыс болды. Жағдайдың трагедиясы оның қайтыс болуынан екі күн бұрын теміржол апатында қайтыс болуымен күшейе түсті[en] оның күйеуі Джеймс Адамс, қайтыс болған жұбайын өткізу үшін ауруханаға барған. Олар қайтыс болғаннан кейін төрт кәмелетке толмаған бала қалды. Бірінші жылы төртеуі де Воннегуттарда тұрды, содан кейін кішісін Джеймс Адамстың әпкесі асырап алды, ал үш үлкені Джеймс, Стивен және Курт Курт пен Джейнді асырап алды[109][112]. 36 сағат ішінде толық жетім қалған балалар туралы әңгіме газеттерге жол тартты, Курт отбасы атынан сұхбат берді[113]. Отбасылық проблемалар аясында жұмыс нашар дамыды - "бесік" алғашқы алты тараудан асып түспеді, әңгімелер іс жүзінде сатылмады: екеуі 1957 жылы, ал біреуі келесі тарауда. Scribner ' s авансты қайтаруды талап ете бастағанда, үйдегі жағдай "тозаққа" айналғанына қарамастан, Курт "бесік"жұмысын қайта бастауға мәжбүр болды[114]. 1958 жылдың қысында қазір dell-де бағаланбаған шығармаларды шығаруға жауапты Бергер воннегутты "Титан сиреналары"атты жаңа романмен жұмыс істеуге көндірді. Идея жемісті болып шықты және бірнеше айдан кейін кітап аяқталды[115]. Воннегуттың екінші романы 2500 дана шағын тиражбен шықты. Курт "сиреналарды" арнаған Алекс ағай жиеніне риза болды, бірақ оған кітап онша ұнамады. Бірнеше рецензенттер романның ерекше түрімен шатастырып, оны "Гофманның ертегілері" операсымен салыстырды, жалған және "хоккей"деп атады. Кітап "Гюго" сыйлығына ұсынылғанымен, ол өте нашар сатылды [116]. 1959 жылы желтоқсанда Воннегут Бостон әуежайының мейрамханасына 18 футтық комета мүсінін салу үшін жазуды тоқтатты. Осы уақытта киноиндустрия қайраткерлерінің "Сиреналарына" қызығушылық танытуға тырысқан Бергер куртты жазуға қайта оралуға көндірді[ 1960 жылдың көктемінде жағдай көтерілді-McCall ' s әйелдер журналы бірден екі әңгіме сатып алды, ал Курт пен Джейн Англияға үш аптаға сапар шегуге мүмкіндік алды. 1961 жылы ақпанда Houghton Mifflin [en] қатты мұқабалы "сиреналарды" қайта шығарды. Екінші дүниежүзілік соғыс туралы "Evil, Anyone?"Курт үнемі үшінші тарап жобаларына алаңдап отырғандықтан, ол әр түрлі жетістіктерге жетті. Осы уақытта Бергердің ұсынысы бойынша алғашқы әңгімелер антологиясы дайындалып, 1961 жылдың қазан айында "кеніштегі Канария[en]"[118] жинағы жарық көрді. "Evil, Anyone?"Бергер өңдегеннен кейін "ана қараңғылық" деген атауды қабылдап, 1961 жылдың күзінде жарық көрді және жазушының мансабындағы тағы бір арзан басылым болды. Бұрынғыдай сыни пікірлер іс жүзінде болған жоқ[119]. Ақша үшін Воннегут ағылшын тілі мұғалімі ретінде жақын жерде орналасқан мектепке баруға мәжбүр болды, нәтижесінде оған тек кешке және демалыс күндері жазуға уақыт қалды. Қандай жағдай болмасын, "мысық бесігі" 1962 жылдың күзінде аяқталды және Holt, Rinehart, and Winston[сразу] баспасынан бірден қатты мұқабада шығарылды[120]. Бірнеше сыншылар атап өткен романның стилистикалық тапқырлығы әлі күнге дейін Американың баспа нарығының түбінде тұрған жазушыға деген жалпы көзқарасты өзгерткен жоқ[121]. Соған қарамастан, 1964 жылы "саған Денсаулық Құдайын бер, Розуотер мырза" да бірден қатты мұқабада басылып шықты, содан кейін 1966 жылы "механикалық фортепиано"қайта басылды[122]. Шолулар жақсы болды, бірақ" Розуотер " сатылымда ұзаққа созылмады және 1965 жылға қарай Воннегут тағы да материалдық қиындықтарға тап болды[123]. Жазушы өзінің әскери романымен жұмыс істеуге қайта оралды, ол ақыры соңғы атауын алды - "қырғын нөмірі бес". Қызымен және оның досымен шабыт іздеп, ол Нью-Йоркке дүниежүзілік көрмеге барды[en], онда ол Дрезден заманындағы армия досы Бернард о 'Харемен кездесті (Bernard V. O' Hare). Воннегут романның кіріспесінде айтқандай, ол о ' Харенің жұбайымен әңгімелесу барысында шығарманың тұжырымдамасын жасады[124]. Кездейсоқ жағдайдың арқасында Курт 1965 жылдың қыркүйегінен бастап Айова университетінде[en] жазу семинарын өткізуге шақыру алды[125]. Отбасылық күйзелістерден үзіліс алу мүмкіндігіне ие болған Воннегут көптеген жылдар бұрын қараусыз қалған диссертациясымен жұмысты аяқтауға шешім қабылдады. Ол бірнеше классикалық ертегілерді талдап, оларды үнді мифтерімен салыстырды, бірақ нәтиже, жазушының ашуын келтіріп, Чикаго университетінің антропологтарын тағы да қанағаттандырмады[126]. Бірте-бірте оқытумағына еніп, Воннегут түскі асқа дейін бірнеше сағат бойы жемісті жұмыс істеуге мүмкіндік беретін ыңғайлы күн тәртібін құрды[127]. Сабақ беру кезінде Воннегут Айова қаласына қоныс аударып, мезгіл-мезгіл отбасымен қауышты. Курт алғаш рет әдеби ортада болды және көптеген әйгілі романдардың оған таныс емес екенін білгеннен кейін, ол өзін оқуға батырды. Семинарға қатысушылармен, олардың көпшілігі қалыптасқан жазушылармен пікірталас барысында ол өзінің шығармашылық процесін талдауға терең үңілді. Воннегут өзінің журналистік тәжірибесін қайта қарастырды және оның шығармаларына жеке тәжірибені көбірек енгізу қажеттілігі туралы қорытындыға келді, бұл оған "бесінші қасапханада"жұмыс істеуге көмектесті. Жаңа бағытқа көшудің тағы бір көрінетін белгісі - "қараңғылық ананың" қайта басылымына өмірбаяндық кіріспе жазу [128]. Жазушының мансабындағы маңызды оқиға бағаланбаған авторлармен жұмыс істеуге маманданған баспагер Сеймур Лоуренспен[en] кездейсоқ танысу болды. 1966 жылы олар келесі үш кітапқа 7 75,000 келісімшарт жасады. Олардың біріншісі "маймылға қош келдіңіз" (1968) әңгімелер жинағы болды. Кейіннен Воннегут Лоуренстің оған деген сенімі сол кезеңде өте маңызды екенін ризашылықпен еске алды[129][122]. 1967 жылы қазанда жазушы Дрезденге бару үшін беделді Гуггенхайм стипендиясын алды. Жол бойында Воннегут оны тұтқыннан босатқан елге ризашылығын білдіргісі келіп, екі күн бойы Ленинградқа барды [130]. Соғыстан кейінгі Дрезден жазушы бомбалауға дейін ұстап алған ертегідегі архитектуралық қиялға ешқандай қатысы жоқ және Огайо штатындағы Дейтонға ұқсайды. Романды толтыру тұрғысынан сапар Басқа іс-шараларға қатысушылармен қарым-қатынас жасау сияқты пайдасыз болды. Соған қарамастан, азапты көпжылдық эпос аяқталды және 1969 жылы "қасапхана нөмірі бес" романының сенсациялық жетістігі воннегутты оқырмандардың назарына әкелді[131][122]. 1968 жылы Нотр-Дам университетінің әдеби фестивалінде сөйлеген сөзінен бастап Воннегут өзінің спикер ретіндегі талантын ашты [комм. 10][132]. Лоуренстің күш-жігерінің арқасында воннегутқа оқырмандардың қызығушылығы, әсіресе студенттер арасында өсті. Таралымдар өсті-1968 жылға қарай 150 000 "бесік" және 200 000 "сирена" сатылды және олармен бірге кірістер болды. Аудиторияның үмітін қанағаттандыру үшін Курт салмағын жоғалтып, шашын босатты. Ол әлі радикалды саяси риторикаға жүгінген жоқ, бірақ "Левак" деген атаққа ие бола бастады, бұған "жаңа солшылдардың" "Ramparts[en]" [133] басылымында баспаға дайындалып жатқан "бесіктің"үзінділерін жариялау көмектесті. 1969 жылдың наурыз айының басында "бес нөмірлі қырғынның" жарыққа шығуы іс жүзінде Вьетнамдағы коммунистердің үлкен шабуылымен сәйкес келді, бұл кітаптың соғысқа қарсы пафосын өте өзекті етті. Бірінші басылымның 10 000 данасы бірден сатылды [134]. Сыншылардың пікірлері негізінен мақтау болды: Гранвил Хикс[en] романды "NF-тің көп бөлігінен жақсы" деп атады, Лесли Фидлер[en] "8½" Феллинимен салыстырды [135]. Роман американдық әдебиет үшін сыншылар мен қарапайым оқырмандар арасында бір уақытта танылудың сирек кездесетін мысалы болды. Вьетнам соғысының ортасында пайда болған бұл кітап қазіргі соғыстың қатыгездігінен күйреген және рухын түсірген ұрпақтың дауысына айналды[136]. 1960 жылдардың аяғында Джейн Кокс-пен 25 жылға созылған некені аяқтау керек болды. Курттың әйелінің ақыл-ой қабілеттерін үнемі төмендетуі, оның айовадағы және одан кейінгі кезеңдегі опасыздықтары, отбасылық жанжалдар некені сақтау мүмкін болмады. Соңғы тамшылардың бірі Курттың трансцендентальды медитация практикасын және Джейн ілімдерімен айналысқан Махаришиді жеке мазақ етуі болды[137]. "Қорқынышты, сөзсіз эпизодтардан" өткеннен кейін, ерлі-зайыптылар 1970 жылы ажырасып, заңды формальдылықты кейінге қалдырды[138]. Ажырасқаннан кейін Воннегут Нью-Йоркке көшті. 1970 жылдың күзінде ол Манхэттендегі (Гринвич ауылы) пентхаусты өзінің "туған күніңмен, Ванда Джун[en]"пьесасының репетицияларына қатысу үшін басқарды. Сұхбатында Воннегут өзінің әлеуметтік шеңберін өзгерту үшін пьесалар жаза бастағанын мойындады. Премьерасы 1970 жылы 7 қазанда театр де Лис сахнасында өтті. Пьеса келесі жылдың 14 наурызына дейін созылып, аралас пікірлер алды. Воннегут актерлермен қарым-қатынасты ұнатқанымен, оның шақыруы проза жазудан тұратынын түсінді[140][141]. Дайындық барысында Воннегут болашақ әйелі, фотожурналист Джил Кременцпен кездесті[en] [142]. 1972 жылы ұлы Марк жедел психозбен ауырды, оны ауруханада емдеуге тура келді. Ол өзінің тәжірибесін "жұмақ экспрессі[рай]"өмірбаянында сипаттады. Воннегуттың өзі депрессияны сезіне бастады және онжылдықтың ортасына дейін антидепрессанттарға "отырды". Тәуелділікті жеңгеннен кейін ол апта сайын психологқа бара бастады[143]. Кенеттен пайда болған сәттілік және ол жазғанының бәрін сата алатын жағдайдың пайда болуы жазушыны шығармашылық дағдарысқа әкелді. Воннегут не туралы көбірек жазатынын білмеді және оның жазушы ретіндегі мансабы аяқталғанын сезді. 1970 жылдардың басында дәріс турлары, Марктың психикалық денсаулығына қатысты мәселелер және кенеттен жиналған байлықты қалай жақсы инвестициялау керектігі туралы шешім қабылданды[144]. Джилмен қарым-қатынас біртіндеп дамыды, бірақ Джейн Курт жақын достықты сақтады. 1970 жылдардың ішінде Воннегут көптеген марапаттар мен құрметті атақтарға ие болды. Ол Гарвардта және Нью-Йорк университетінде сабақ берді, соңғысында ағылшын әдебиетінің құрметті профессоры қызметін атқарды. Ол сондай-ақ өнер және әдебиет академиясының вице-президенті болып сайланды, Индиана университетінде және бірқатар колледждерде құрметті дәрежеге ие болды. 1972 жылы оның "қырғын нөмірі бес" романын Universal Pictures кинокомпаниясы фильмге түсірді[140]. Жазушының 50 жылдығына арналған салтанатты мерекелер "чемпиондарға арналған таңғы ас" романының аяқталуымен сәйкес келді, оған "қырғынға" түспеген материалдар кірді[145]. "Қасапхананың" сәттілігінің толқынында "таңғы асты" оқырмандар жақсы қабылдады және бір жыл бестселлер тізімінде болды, бірақ сыншылар көңілі қалды[146]. 1974 жылы сәуірде Сэм Лоуренстің қолдауымен "Вампитерлер, Томас және Гранфаллондар[ком]"[ком. 11]. Бір шолуда атап өтілгендей, воннегуттың беделі бар жазушы ғана осы атаумен кітап шығаруға мүмкіндігі болды[147]. 1976 жылы шыққан " Балаган, немесе жалғыздықтың соңы!"автор депрессия дәуіріндегі комедияларға Лорел мен Хардиді арнады және ұзақ өмір сүрген әпкесі Алиса мен жақында қайтыс болған Алекс ағаны еске түсіретін көлемді өмірбаяндық кіріспемен бірге жүрді. Романды сыншылар нашар қабылдады, олар Воннегут жазылды деп мәлімдеді. "Пальма жексенбісі" жинағына енгізілген "АВТО сұхбат" кітабында жазушы сыншылар "ұлы әдебиетті жүйелі түрде зерттемей" жазғаны үшін "мені тарақан сияқты басып тастауға ниетті" деп мәлімдейді. джентльмен емес және "дөрекі журналдарға хакерлік егеді" [140]. Соңғы екі романның сыншыларының сәтсіздікке ұшырауының себебі, мүмкін, Сэм Лоуренс, Нокс Бергерден айырмашылығы, Воннегуттың романдарын редакциялауға көп мән бермеді[148]. Соған қарамастан, кітаптар бестселлерге айналды және жазушының атақты мәртебесін бекітті[122]. 1977 жылы Воннегут Айова штатындағы бірнеше университеттерде сөз сөйлеп, дәріс жұмысына оралды. Қазан айында Лоуренспен бірге ол Франкфурт кітап жәрмеңкесіне барды, онда негізгі еуропалық тілдердегі романдардың басылымдары талқыланды. 1978 жылдың соңында Курт пен Джейн мүлікті бөлуге келісті: бұрынғы жұбайы Барнстейблде үй алды, акциялар мен облигациялардың бір бөлігі және жылына 100 000 доллар алимент алды[149]. Келесі көктемде 34 жылға созылған некенің соңғы нүктесі қойылды. Осы фонда Воннегут реализм бағытында қозғалысты жалғастырған "Рецидивист" романындағы жұмысын аяқтады. Іштей тағы бір сәтсіздікке дайындалып, 1979 жылғы сұхбатында жазушы өзінің идеялары таусылғанын және жазушылық мансабын аяқтауды ойластырғанын мойындады. Алайда алдын-ала шолулар жігерлендірді және "Айдың кітабы[en]" клубы романды қыркүйек айында өзінің басты ұсынысына айналдырды. Кітаптың мамыр айында ресми шығуын күтіп, Воннегут Вашингтондағы атом соғысына қарсы шеруге қатысты[150]. 1990 жылдары ерлі-зайыптылар Воннегут ажырасу алдында кездесті: Курт Джилді "экономикалық қабілеттерінен таза айырылған сүймейтін әйел" деп атады, ол оны алдады. Уайымдау үшін Воннегут жазда досының картоп сарайында "көк сақал"жазған Сагапонак ауылына[en] барды. Жалғыздық оған қиын болды, Джил келіспеушіліктерді ұмытып, ажырасу туралы өтінішті қайтарып алуды ұсынды, бірақ татуласу әлі қол жетімсіз болып көрінді[163]. Осы уақытта оның тірі классик ретіндегі позициясы біртіндеп нығая түсті: 1992 жылы наурызда ол американдық өнер және әдебиет академиясына кірді, ал екі айдан кейін американдық гуманистік қауымдастық оны "жылдың гуманисті"деп атады. Барнстейблде тұратын балалармен, жиендермен және немерелермен қарым-қатынас біртіндеп жақсарды. 1994 жылы Воннегут күтпеген жерден айналасындағылармен татуласып, Манхэттенге оралды[164]. "Уақыт сілкінісі" деп аталатын соңғы роман бойынша жұмыс 1996 жылдың жазының соңында аяқталды. "Уақыт "жазушының өмірбаянын, алдыңғы кітаптардағы ойларын және Килгор Троутпен әңгімелерін араластырған ең" метафикциялық " романы болды. Роман шыққаннан кейін Воннегут Денверге өзінің суреттері мен "Kurt' s Mile-High malt" сырасының тұсаукесеріне кетті, ол үшін ол өзінің үлкен атасы Питер Либердің құпия рецепті бойынша қайнатылған затбелгіні салды[165]. Денверде Курт өкпенің қатерлі ісігі диагнозы қойылған Бернардтың ағасы туралы көңілсіз болжамдар туралы білді. 1997 жылы 25 сәуірде ол қайтыс болды[166]. Роман соңғы болып жарияланғанымен, Воннегут жазушылық қызметінен бас тартқан жоқ. 1999 жылы әдебиеттанушы Питер Рид жазушыны "Багомбо Табакерка"жинағын құрастырған 23 ұзақ уақыт бойы қайта басылмаған әңгімелер шығаруға көндірді. Сол жылы "саған Денсаулық Құдайын бер, доктор Кеворкиан" жинағы жарық көрді, оған әртүрлі тақырыптардағы радио сұхбаттар кірді[167]. Қартайғанына қарамастан, Воннегут сұранысқа ие спикер болып қала берді. Оның дәрістерінің ең танымал тақырыптарының бірі Чикаго университетінің диссертациясынан бастау алатын баяндау құрылымдарын талқылау болды[168]. Кейінгі жылдары денсаулық мәселелеріне, Джилмен жанжалдарға, үйден мезгіл-мезгіл кетуге толы Воннегут жазушы Джордж в.Буштың саясатына және Ирактағы соғысқа деген терең көңілсіздігінен шабыттанған өзінің соңғы өмір бойғы эсселер жинағын дайындады. "Елсіз адам "2005 жылдың қыркүйегінде шықты және алты апта бойы"The New York Times" кітап рейтингінде көшбасшы болды. Неліктен "уақыт сілкінісі" оның соңғы кітабы болмады деген сұраққа Воннегут: "мен помераны кидім", - деп жауап берді[169]. Сонымен қатар, ол "Егер Құдай бүгін тірі болса" атты романмен жұмыс істей бастады, бірақ денсаулыққа қатысты мәселелер, ең алдымен, тыныс алу проблемаларына қатты кедергі келтірді. 2007 жылдың қысында ол өзін ескі науқас игуанамен салыстыра отырып, қоғамдық шараларға қатысудан бас тартты [170]. Курт Воннегут 2007 жылы 11 сәуірде 42-ші көшеде Манхэттендегі "браунстоун" баспалдақтарынан құлаған кезде алған ми жарақатының салдарынан қайтыс болды. Жазушының 1960-шы жылдардағы жәдігер ретінде ұмытып кетуінен қорыққанына қарамастан, оның өліміне жаңалықтар сюжеттері мен кешкі телебағдарламаларға көп көңіл бөлінді. Оның Индианаполистегі отаны 2007 жылды "Воннегут жылы"деп атап өтті. Кейінгі жылдары жазушының өлімнен кейінгі бірнеше әңгімелер жинағы жарық көрді ("Армагеддон ретроспективада" (2008), " құс қазір ұшып кетеді!(2009)," адамдар ұйықтап жатқанда " (2011)), оған ерте очерктер мен баяндамалар да кірді. Оларды дайындауға Марк Воннегут қатысты. 1999 жылы 11 қарашада ашылған 25399 астероид жазушының есімімен аталады. Дереккөздер # Martín Párraga, 2015, p. 144. # ↑ Tomedi, 2004, p. 5. # ↑ Robert W. Smith, Dorothy A. Nicholson. Vonnegut and Bohn architectural renderings, 1896, 1911 (англ.) . www.indianahistory.org. Indiana Historical Society (2007). Дата обращения: 3 августа 2021. Архивировано 29 июня 2016 года. # ↑ Shields, 2011, p. 10. # ↑ Перейти обратно: 1 2 Shields, 2011, p. 13. # ↑ Перейти обратно: 1 2 Klinkowitz, 1992, p. 30. # ↑ Shields, 2011, p. 31. Сыртқы сілтемелер * Kurt Vonnegut at Curlie * Kurt Vonnegut papers at the Lilly Library, Indiana University Bloomington * Vonnegut, Kurt at the Library of Congress * Kurt Vonnegut Memorial Library * Works by Kurt Vonnegut at Project Gutenberg * Works by or about Kurt Vonnegut at Internet Archive * Works by Kurt Vonnegut at LibriVox (public domain audiobooks) * Kurt Vonnegut Jr. at the Internet Speculative Fiction Database