Владимир Иванович Вернадский

Владимир Иванович Вернадский (Володи́мир Іва́нович Верна́дський; 12 наурыз 1863, Санкт-Петербург — 6 қаңтар 1945, Мәскеу) — академик, жаратылыстанушы, биологиямен геологияның сферасындағы мәселелермен айналысқан. Геохимия, биогеохимия, радиогеологияның негізін калаған. Космизм философияның өкілі. Биосфераның ноосфераға өту заңдылығын зерттеген. Санкт-Петербург Императорлық ғылым академиясының академигі (1912). Жарамды мемлекеттік кеңесші (1911). Украина Ғылым академиясының негізін қалаушылардың бірі және Бірінші Президенті (1918-1921). Ғылыми мектептерді (минералогия, геохимия) және биогеохимия ғылымдарын жасаушы. Орыс космизмінің өкілдерінің бірі. I дәрежелі Сталиндік сыйлықтың лауреаты (1943). Оның ғылыми қызығушылықтары: минералогия, кристаллография, геохимия, геология, Топырақтану, радиогеология, биология, палеонтология, биогеохимия, метеоритика, философия және ғылым тарихы. Сонымен қатар, ұйымдастырушылық және қоғамдық қызметпен айналысты. Шығу тегі Оның әкесі Иван Васильевич Запорожье казак старшинасының ұрпағы болды, ол өзін белгілі бір литвалық Верный шляхтичінен алып тастады, ол Хмельницкий көтерілісі кезінде казактардың жағына өтті, бірақ кейіннен поляктар тұтқынға алынып, өлтірілді, үш казак ұлдары қалды, олардың ішінде Степан әскери болды, ал оның ұлы Никифор (Иван Вернадскийдің үлкен атасы) көрнекті жолдас. Ұлының дүниеге келуі кезінде Иван Вернадский ішкі істер министрі кезінде арнайы тапсырмалар бойынша шенеунік қызметін атқарды, экономикадан сабақ берді және нақты мемлекеттік кеңесші атағына ие болды. Анасы Анна Петровна Константинович орыс ақсүйек отбасынан шыққан. В. И. Вернадский орыс жазушысы В. Г. Короленконың екінші немере ағасы болды. 1868 жылы (Санкт-Петербургтің қолайсыз климатына байланысты) Вернадский отбасы Ресей империясының жетекші ғылыми және мәдени орталықтарының бірі Харьковқа көшті. Бала кезінде ол Киевке барып, әжесі Вера Мартыновна Константинович өмір сүрген және қайтыс болған Липкидегі үйде тұрды. Білімі 1873 жылы Харьков классикалық гимназиясының бірінші сыныбына түсіп, онда үш жыл оқыды. Әкесінің ықпалымен ол украин қозғалысына жанашырлық танытты. Украина туралы кітаптарды оқу үшін поляк тілін арнайы үйренді. 1876 жылы отбасы Санкт-Петербургке оралғаннан кейін В.И. Вернадский Бірінші Санкт-Петербург классикалық гимназиясының төртінші сыныбына оқуға түсті. 1881 жылы ол гимназияны сегізінші бітірді, бұл өте күшті ұжымды ескере отырып, жаман болған жоқ. 1881-1885 жылдары Санкт-Петербург Императорлық университетінің физика-математика факультетінің жаратылыстану бөлімінде оқыды. Топырақтану экспедицияларының қатысушысы (1882, 1884) және оған кандидаттық жұмыс тақырыбын ұсынған В.В. Докучаевтың шәкірті — "изоморфты қоспалардың физикалық қасиеттері туралы". Вернадский мұғалімдерінің арасында химик Д. И. Менделеев болды, ол 1882 жылы жалпы химия емтиханын сәтті тапсырды, ботаник а. н.Бекетов және басқа да танымал ғалымдар. 1939 жылы университеттің 120 жылдық мерейтойына орай ұйымдастыру комитетіне жолдаған хатында Вернадский былай деп жазды: "Мен 1885 жылғы Санкт-Петербург университетінің ескі студентімін, оның өмірінің жарқын кезеңінде-Докучаев, Менделеев, Фаминцын, Глазенап, шетелдіктер, Бекетов, Меншуткин, Костычев, Воейков, Фандерфлит, петрушевский, Богданова, Вагнер. Менің бүкіл университеттік өткенім менің өміріме шешуші әсер етті " (АРАН. Ф. 518. Оп. 3. Д. 1978. Л. 1). Ол 1882 жылы 10 (22) қарашада студенттік жиынға қатысты [дереккөз 1144 күн көрсетілмеген], ол үшін оны полиция ұстады. Ол А. и. Ульяновпен таныс болды. Популистік үйірме мүшесі Д. И. Шаховский ("Приютин бауырластығы"), онда ол болашақ әйелі Наталья Егоровна Старицкаямен кездесті. Біріккен жерлестердің Орталық кеңесінің төрағасы болып сайланды. 1887 жылдың жазында Вернадский еркін экономикалық қоғамның қаражатына Смоленск губерниясына фосфориттерге барады. 1885-1890 жылдары-Санкт-Петербург Императорлық университетінің минералогиялық кабинетінің қамқоршысы. 1886/87 оқу жылына арналған минералогия кафедрасы бойынша университеттің жеке құрамында: ординарлық профессор В. В. Докучаев, приват-доцент С. Ф. Глинка, консерваторлар П. А. Земятченский және В. И. Вернадский көрсетілген. "Бірінші наурыз қастандығы" сәтсіздікке ұшырағаннан кейін, 1888-1890 жылдары В.И. Вернадскийді университет Италияға, Францияға және Германияға оқуын жалғастыру және профессорлық дәрежеге дайындалу үшін жіберді. 1889 жылы ол Докучаевқа Париждегі дүниежүзілік көрмеде топырақ экспозициясын дайындауға және көрсетуге көмектесті, ол үшін көрменің" орыс топырақтары бөлімі " алтын медальмен марапатталды. Оқытушылық қызмет 1890 жылдың күзінде В. И. Вернадский профессор А. П. Павловтың шақыруымен Мәскеуге көшіп келді және 22 қарашада Мәскеу Императорлық университетінің Кристаллография және минералогия кафедрасының приват-доценті болып бекітілді. 1891 жылы магистрлік диссертациясын қорғағаннан кейін минералогиялық кабинеттің меңгерушісі болып тағайындалды. Жас оқытушының алдында маңызды міндеттер тұрды: Минералогия және кристаллография бойынша дәрістер әзірлеу; минералогиялық кабинет пен мұражайды ретке келтіру; химиялық зертханада зерттеулер жүргізу. Минералогиялық кабинетте тәртіп орнату үшін Вернадский өз студенттерін тартты. Оған аға ассистенттер көмектесті: я. в. Самойлов, Н.И. Сургунов, В. В. Карандеев, п. К. Алексат. В. И. Вернадский студенттермен жұмысын былай сипаттады: "...далада да, зертханада да минералдардың парагенезін зерттеу бірінші орынға шықты; минералогиялық экскурсиялар (Ресейдегі университеттік білім беруде алғаш рет дерлік) жүргізіле бастады, өйткені минералдарды дәл физикалық (оның ішінде кристаллографиялық) және химиялық зерттеу және оларды бақылау — парагенетикалық — далада және зертханада негізделді. Әрбір білім алушы кристаллографиялық зерттеу жүргізді (және кейбір заттарды есептеу, негізінен жасанды) және минералға толық химиялық талдау жасады. Жұмыс студент бұрын ешкімге белгісіз, сандық түрде көрсетілген жаңа фактілерді алатындай етіп таңдалды. Бұл жаңа деректердің едәуір бөлігі басып шығарылды. Осындай жұмыстарды қоюмен тығыз байланысты минералогиялық коллекцияны құрастыру және жүйелеу жүргізілді, ал құрастырылған географиялық және жүйелі толық карточкалық каталог негізінен кабинетте жұмыс істеген адамдардың дарынды және ерікті еңбегімен жасалды". Вернадский өз оқушыларымен жұмыс жасауда олардың жұмыстарының нәтижелерін Минералогия және кристаллография бойынша жетекші еуропалық журналдарда жариялауға көп көңіл бөлді. Студенттік минералогиялық үйірме жүргізді. Он жыл ішінде үйірме мүшелері түпнұсқа зерттеулер туралы 77 баяндама оқыды, оның ішінде 11 — і Вернадскийдің өзі. 1890-1898 жылдары приват-доцент Вернадский белгілі минералогтарға айналған жиырмадан астам оқушыны тәрбиеледі (С. П. Попов, В. Г. Орловский, и. Ф. Сиома, Н. А. Скрицкий, я. в. Самойлов, п. п. Пилипенко, В. В. Карандеев, Л. Л. Иванов, Н. И. Сургунов, А. А. Ауновский, а. о. Шакляревский, Н. Н.Тихонович, Б. А. Лури, В. Н. Мамонтов, П. К. Алексат, Г. И. Касперович, В. В. Аршинов, А. Е. Ферсман, В. С. Гулевич, Л. В. Яковлев). Вернадскийдің шәкірттері Мәскеу, Саратов, Томск, Тбилиси, Таврия, Воронеж университеттерінде, Киев политехникалық, Екатеринослав тау-кен, Мәскеу геологиялық барлау институттарында, Жаңа Александрия ауылшаруашылық институтында, Мәскеу ауылшаруашылық институтында, Мәскеу тау-кен академиясында, университетте Минералогия және геология кафедраларында басшылық қызметтер атқарды. Шанявский Мәскеуде, Мәскеу мен Санкт-Петербургтегі жоғары әйелдер курстарында. Сонымен қатар, Ғылым академиясының минералогиялық мұражайы, қолданбалы минералогия институты, тыңайтқыштар жөніндегі ғылыми институт сияқты танымал мекемелерді басқарды; Ресейдің өндірістік күштерін зерттеу жөніндегі комиссияда, биохимиялық зертханада, Радий институтында жұмыс істеді. Ерекше (1898-1902), содан кейін қарапайым (1902-1911) Императорлық Мәскеу университетінің профессоры. Минералогия, Кристаллография және Жаратылыстану тарихы бойынша дәрістер мен оқулықтардың авторы. Сонымен бірге ол Мәскеудегі жоғары әйелдер курстарында минералогиядан сабақ берді, оның студенттері А.Б. Миссуна және В. А. Варсанофьева. 1911 жылы В. И. Вернадский саяси себептермен жұмыстан босатылған профессорлармен ынтымақтастық белгісі ретінде отставкаға кетті ("Кассо дел"деп аталатын). Вернадский Л.А. Кассоның саясатын "ұлттық апат" және "терең соққы"деп атады. Оның айтуынша, мемлекет "қатаң билік "экспериментіне" барды, бұл университет оқытушыларының кетуіне әкелді, олар" мұндай қорлауға мойынсұну, қорлауға немқұрайлы қарау мектептің өмір сүру негіздерінің толық жойылуына әкелетінін "түсінді. Жоғары мектептің бостандығы мен автономиясы оның дамуының ажырамас шарты болуы керек. Дереккөздер