วรรณยุกต์

Question: วรรณยุกต์ คืออะไร?

วรรณยุกต์ (English: tone) หรือ วรรณยุต หมายถึง ระดับเสียง หรือเครื่องหมายแทนระดับเสียง ที่กำกับพยางค์ของคำในภาษา เสียงวรรณยุกต์หนึ่งอาจมีระดับเสียงต่ำ เสียงสูง เพียงอย่างเดียว หรือเป็นการทอดเสียงจากระดับเสียงหนึ่ง ไปยังอีกระดับเสียงหนึ่ง ก็ได้ ภาษาในโลกนี้มีทั้งที่ใช้วรรณยุกต์ และไม่ใช้วรรณยุกต์ เสียงวรรณยุกต์หนึ่งๆ อาจเปลี่ยนแปลงได้เมื่อมีการประสมคำหรือเปลี่ยนตำแหน่งการเน้นเสียง
ภาษาที่มีวรรณยุกต์
ภาษาจีน-ทิเบต
ตระกูลภาษาออสโตรเอเชียติก (Austro-Asiatic)  ภาษาเวียดนาม และภาษาอื่นที่มีความใกล้ชิดกัน เป็นภาษามีวรรณยุกต์ชัดเจน แต่ภาษาอื่นๆ เช่น มอญ เขมร มุนดา เป็นภาษาไม่มีวรรณยุกต์
ตระกูลภาษาไท-กะได ที่พูดในจีน เวียดนาม ไทย และลาว เช่น ภาษาไทย ภาษาลาว
ตระกูลภาษาม้ง-เมี่ยน ทั้งหมด
ภาษาแอฟริกาเอเชีย จำนวนมาก
กลุ่มภาษาไนเจอร์คองโก
ภาษาไนล์-ซาฮารา แทบทั้งหมด
ภาษา  Khoisan ทั้งหมดในแอฟริกาตอนใต้
ภาษาอินเดีย-ยุโรปแทบทั้งหมด ไม่มีวรรณยุกต์ เว้นแต่บางภาษาเช่น ภาษาปัญจาบ
ภาษาฮังการี
ระบบวรรณยุกต์
ในภาษาที่มีวรรณยุกต์ หรือ "ภาษาวรรณยุกต์" ทุกพยางค์จะมีระดับเสียงที่กำหนดไว้แล้ว ดังนั้น พยางค์สองพยางค์สามารถมีพยัญชนะที่เหมือนกัน และ สระที่เหมือนกัน แต่ในขณะเดียวกันก็สามารถมีวรรณยุกต์ที่ไม่เหมือนกันได้
กลุ่มภาษาไท
ภาษาไทยมาตรฐาน
ภาษาไทยมาตรฐานมีวรรณยุกต์ 5 เสียง คือ 
คา ([kʰaa˧])
ข่า ([kʰaa˨˩])
ข้า/ค่า ([kʰaa˥˩])
ค้า ([kʰaa˦˥])
ขา ([kʰaa˨˦])
ทุกคำที่กล่าวข้างบน ล้วนแต่ประกอบด้วยเสียงพยัญชนะเดียวกัน คือ [kʰ] (มิใช่รูปพยัญชนะ คือ ข ค) และเสียงสระเดียวกัน คือ [aa] แต่มีเสียงวรรณยุกต์ซึ่งไม่เหมือนกัน (มิใช่รูปพยัญชนะ เช่น ไม้เอก ไม้โท) 
ภาษาลาวถิ่นเวียงจันทน์
ภาษาลาวถิ่นเวียงจันทน์ส่วนใหญ่มีวรรณยุกต์ 6 เสียง คือ
กา (ກາ) ([kaa˨˩])
ขา (ຂາ) ([kʰaa˨˦])
ข่า/ค่า (ຂ່າ/ຄ່າ) ([kʰaa˧])
ข้า (ຂ້າ) ([kʰaa˧˩])
คา (ຄາ) ([kʰaa˧˥])
ค้า (ຄ້າ) ([kʰaa˥˩])
ดั่งภาษาไทย ทุกคำที่กล่าวข้างบน ยกเว้น กา ล้วนแต่ประกอบด้วยเสียงพยัญชนะเดียวกัน คือ [kʰ] (มิใช่รูปพยัญชนะ คือ ข ค) และเสียงสระเดียวกัน คือ [aa] แต่มีเสียงวรรณยุกต์ซึ่งไม่เหมือนกัน (มิใช่รูปพยัญชนะ เช่น ไม้เอก ไม้โท)
ภาษาไทยถิ่นเชียงใหม่
คำเมืองถิ่นเชียงใหม่ส่วนใหญ่มีวรรณยุกต์ 6 เสียง คือ
กา /ka:˦˦/
ก่า /ka:˨˨/
ก้า /ka:˦˩/
ก้า (โทพิเศษ) /ka:˥˧/
ก๊า /ka:˦˥˦/
ก๋า /ka:˩˦/
ทุกคำที่กล่าวข้างบน ล้วนแต่ประกอบด้วยเสียงพยัญชนะเดียวกัน คือ [g] และเสียงสระเดียวกัน คือ [a] แต่มีเสียงวรรณยุกต์ซึ่งไม่เหมือนกัน และไม่มีในภาษาไทย 
ภาษาจีนกลาง
ภาษาจีนกลางมีวรรณยุกต์ 5 เสียง คือ
mā (媽/妈) "แม่"
má (麻/麻) "กัญชา"
mǎ (馬/马) "ม้า"
mà (罵/骂) "ด่า"
ma (嗎/吗) (คำลงท้ายใช้ถามคำถาม)
ดูเพิ่ม
วรรณยุกต์ภาษาไทย
อ้างอิง

บรรณานุกรม
Bao, Zhiming. (1999). The structure of tone. New York: Oxford University Press. ISBN 0-19-511880-4.
Chen, Matthew Y. 2000. Tone Sandhi: patterns across Chinese dialects. Cambridge, England: CUP ISBN 0-521-65272-3
Clements, George N.; Goldsmith, John (eds.) (1984) Autosegmental Studies in Bantu Tone. Berlin: Mouton de Gruyer.
Fromkin, Victoria A. (ed.). (1978). Tone: A linguistic survey. New York: Academic Press.
Halle, Morris; & Stevens, Kenneth. (1971). A note on laryngeal features. Quarterly progress report 101. MIT.
Haudricourt, André-Georges. (1954). "De l'origine des tons en vietnamien". Journal Asiatique, 242: 69–82.
Haudricourt, André-Georges. (1961). "Bipartition et tripartition des systèmes de tons dans quelques langues d'Extrême-Orient". Bulletin de la Société de Linguistique de Paris, 56: 163–180.

Hyman, Larry. 2007. There is no pitch-accent prototype. Paper presented at the 2007 LSA Meeting. Anaheim, CA.
Hyman, Larry. 2007. How (not) to do phonological typology: the case of pitch-accent. Berkeley, UC Berkeley. UC Berkeley Phonology Lab Annual Report: 654–685. 
Kingston, John. (2005). The phonetics of Athabaskan tonogenesis. In S. Hargus & K. Rice (Eds.), Athabaskan prosody (pp.137–184). Amsterdam: John Benjamins Publishing.
Maddieson, Ian. (1978). Universals of tone. In J. H. Greenberg (Ed.), Universals of human language: Phonology (Vol. 2). Stanford: Stanford University Press.
Michaud, Alexis. (2008). Tones and intonation: some current challenges. Proc. of 8th Int. Seminar on Speech Production (ISSP'08), Strasbourg, pp.13–18. (Keynote lecture.) 
Odden, David. (1995). Tone: African languages. In J. Goldsmith (Ed.), Handbook of phonological theory. Oxford: Basil Blackwell.
Pike, Kenneth L. (1948). Tone languages: A technique for determining the number and type of pitch contrasts in a language, with studies in tonemic substitution and fusion. Ann Arbor: The University of Michigan Press. (Reprinted 1972, ISBN 0-472-08734-7).

Yip, Moira. (2002). Tone. Cambridge textbooks in linguistics. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 0-521-77314-8 (hbk), ISBN 0-521-77445-4 (pbk).
แหล่งข้อมูลอื่น
 แผนที่โลกแสดงระบบภาษา



หมวดหมู่:ภาษาศาสตร์
หมวดหมู่:สัทศาสตร์
*