ภาวะไม่รู้ความเคลื่อนไหว

Question: ภาวะไม่รู้ใบหน้า ถูกค้นพบครั้งแรกเมื่อไหร่?



ภาวะไม่รู้ความเคลื่อนไหว หรือ ภาวะเสียการระลึกรู้ความเคลื่อนไหว หรือ ภาวะบอดความเคลื่อนไหว  (English: akinetopsia หรือ cerebral akinetopsia หรือ motion blindness) เป็นโรคทางประสาทจิตวิทยาที่มีน้อยมากอย่างหนึ่ง  ที่คนไข้ไม่สามารถรับรู้ความเคลื่อนไหวในลานสายตา  ถึงแม้ว่าจะสามารถเห็นวัตถุที่อยู่นิ่งๆ ได้โดยไม่มีปัญหาอะไร  คือ    โลกปรากฏโดยปราศจากความเคลื่อนไหว  ความรู้ที่มีเกี่ยวกับภาวะนี้  ได้มาจากกรณีศึกษาในคนไข้ผู้หนึ่งเรียกว่า  "แอลเอ็ม"  ในปัจจุบัน  ยังไม่มีวิธีการรักษาที่ได้ผลสำหรับผู้มีภาวะนี้
ประเภทของโรค
ภาวะบอดความเคลื่อนไหวรู้จักกันว่าเป็นโรคทางประสาทจิตวิทยา  เพราะว่า  ความเปลี่ยนแปลงในโครงสร้างของสมอง  (โดยทั่วไปคือรอยโรค)  เข้าไปรบกวนระบบการทำงานที่ทำเข้าใจข้อมูลเกี่ยวกับความรู้สึก  ซึ่งในกรณีนี้ก็คือข้อมูลทางสายตา  การประมวลผลความเคลื่อนไหวทางตา  เป็นกิจของสมองเฉพาะที่  ดังนั้น   จึงเป็นไปได้ที่จะมีความเสียหายต่อการรับรู้ความเคลื่อนไหวทางตาเท่านั้น  เหมือนกับปัญหาการรับรู้สีที่เกิดขึ้นโดยลำพังในภาวะเสียการระลึกรู้สี[1]
ลักษณะของโรค
ภาวะบอความเคลื่อนไหวเป็นความไม่สามารถที่จะเห็นความเคลื่อนไหว  แม้ว่าจะมีความชัดเจนของการเห็น  การตรวจจับแสงกระพริบ  การเห็นแบบสองตา  และการเห็นสีที่เป็นปกติ  ระบบอื่นๆที่ไม่มีปัญหา  (คือไม่เป็นเหตุแห่งภาวะบอความเคลื่อนไหว)  รวมทั้ง  การรับรู้ปริภูมิทางตา  การบ่งบอกรูปร่าง  การบ่งบอกวัตถุ  และการบ่งบอกใบหน้า[2]  นอกจากเข้าไปรบกวนการรับรู้ความเคลื่อนไหวขั้นพื้นฐานแล้ว  ภาวะบอดความเคลื่อนไหวยังรบกวนการเคลื่อนไหวทางกายที่ประสานกับตา  เช่นการเอื้อมมือออกไปหยิบจับวัตถุ[3] และการรับวัตถุ[4] เพราะว่าเมื่อทำกิจการงานทางกาย  การรับรู้ความเคลื่อนไหวของตนปรากฏว่ามีความสำคัญ[4]
คนไข้ภาวะนี้ต้องผจญกับปัญหาต่างๆ มากมายในชีวิตประจำวัน  ขึ้นอยู่กับระดับความเสียหาย  ในคนไข้คนหนึ่งที่เรียกว่า  แอลเอ็ม  (LM)  คนไข้พรรณนาการเทน้ำชาหรือกาแฟลงใส่ถ้วยว่าเป็นสิ่งที่ยาก  "เพราะว่าน้ำนั้นปรากฏเหมือนกับน้ำแข็ง  เหมือนกับธารน้ำแข็ง"[5]
เธอไม่รู้จักว่าควรจะหยุดเทเมื่อไร  เพราะไม่สามารถรู้ความเคลื่อนไหวของน้ำที่มีปริมาณเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ในถ้วย  LM และคนไข้อื่นๆ ยังบ่นด้วยว่า  มีปัญหาในการติดตามประเด็นในการสนทนา  เพราะว่า  ความเคลื่อนไหวของปากและการแสดงออกทางสีหน้า  ไม่ปรากฏ[5][6]
LM กล่าวว่า  เธอไม่รู้สึกปลอดภัยเมื่อมีคน  2  คนเดินไปมาในห้อง  เพราะว่า  "คนนี้เดี๋ยวก็ไปอยู่ตรงนี้  เดี๋ยวก็ไปอยู่ตรงโน้น  แต่ฉันไม่เห็นเขาเดินไป"[5]  คนไข้ต้องอนุมานความเคลื่อนไหวโดยเปรียบเทียบความเปลี่ยนแปลงของตำแหน่งของวัตถุหรือบุคคล  LM และคนไข้อื่นๆ ได้พรรณนาว่า  การข้ามถนนและการขับรถก็เป็นสิ่งที่ยากยิ่ง[5][6] LM ต้องเริ่มฝึกตนให้ประเมินระยะห่างของวัตถุโดยเสียง
สาเหตุ
รอยโรคในสมอง
ภาวะบอดความเคลื่อนไหวเป็นความบกพร่องที่เกิดขึ้นภายหลัง  คือไม่ได้เกิดแต่กำเนิด  ที่เกิดจากรอยโรคในคอร์เทกซ์สายตา และเพราะว่า  เซลล์ประสาทของคอร์เทกซ์กลีบขมับกลาง (คือเขตสายตา MT) ตอบสนองต่อตัวกระตุ้นที่เคลื่อนไหว ดังนั้น  MT  จึงเป็นเขตที่ประมวลผลความเคลื่อนไหวในเปลือกสมอง  ในกรณีของ LM รอยโรคที่เกิดขึ้นมีในทั้งสองซีกของสมอง  และสมมาตรกัน  ในขณะเดียวกัน  ก็ยังมีขนาดเล็กพอที่จะไม่ทำลายระบบทางสายตาอย่างอื่นๆ[7]
แต่ว่า  รอยโรคในซีกเดียวของสมองบางกรณี  ก็เข้าไปทำการรับรู้ความเคลื่อนไหวให้เสียหายเช่นกัน  ภาวะบอดความเคลื่อนไหวโดยรอยโรคนั้นมีน้อย  เพราะว่า  ความเสียหายในสมองกลีบท้ายทอย  มักจะทำระบบอื่นๆ เกี่ยวกับการเห็นให้เสียหายด้วย[5]  ภาวะนี้มีปรากฏสืบเนื่องมาจาก  traumatic brain injury  (แผลบาดเจ็บในสมอง ตัวย่อ TBI) ด้วย[6]
การกระตุ้นด้วยแม่เหล็กผ่านกะโหลก
ภาวะบอดความเคลื่อนไหวสามารถเหนี่ยวนำให้เกิดได้โดยลำพังและชั่วคราว  โดยเทคนิคการกระตุ้นด้วยแม่เหล็กผ่านกะโหลก  (transcranial magnetic stimulation ตัวย่อ TMS) ที่เขตสายตา MT  (หรือเรียกอีกอย่างหนึ่งว่า  เขตสายตา V5)  ในบุคคลปกติ[8] ซึ่งทำที่พื้นผิวขนาด 1ซม² ของกะโหลกที่สัมพันธ์กับตำแหน่งของเขตสายตา V5.  ด้วยพลัง TMS เป็นระยะเวลา 800 ไมโครวินาทีและตัวกระตุ้นทางตาที่ปรากฏเป็นระยะเวลา 28 มิลลิวินาทีเคลื่อนที่ด้วยความเร็ว 11 องศาต่อวินาที V5 จะระงับการทำงานเป็เวลา 20-30 มิลลิวินาที  เทคนิคนี้ได้ผล -20 มิลลิวินาที และ +10 มิลลิวินาที ก่อนและหลังการเริ่มของตัวกระตุ้น  ส่วนการเข้าไประงับเขตสายตา V1 ด้วยเทคนิคนี้เหนี่ยวนำให้เกิดภาวะนี้  60-70 วินาทีหลังการเริ่มของตัวกระตุ้น  การใช้เทคนิคนี้กับ V1 จึงไม่มีประสิทธิภาพในการเหนี่ยวนำภาวะบอดความเคลื่อนไหวเท่ากับใช้กับ V5[8]
โรคอัลไซเมอร์
นอกจากปัญหาในด้านการทรงจำแล้ว  คนไข้โรคอัลไซเมอร์อาจจะมีภาวะบอดความเคลื่อนไหวในระดับต่างๆ กัน[9]  ซึ่งเพิ่มความงุนงงสับสนให้กับคนไข้  แม้ว่า  เพแลคและฮอยต์จะได้ทำข้อมูลเกี่ยวกับคนไข้โรคอัลไซเมอร์กรณีหนึ่ง  แต่ก็ยังไม่มีงานวิจัยที่ทำเป็นจริงเป็นจังในเรื่องนี้[6]
เขตสายตาที่เกี่ยวข้อง
เขตสายตาสองเขตที่เกี่ยวข้องในการประมวลผลเกี่ยวกับความเคลื่อนไหวก็คือ  เขตสายตา V5 และ เขตสายตา V1  เขตสองเขตนี้มีหน้าที่ต่างๆ กัน[10] ถ้าแบ่งเขตในสมองออกโดยกิจ  เขตโดยกิจ  ก็คือ  นิวรอนเซตหนึ่งที่มีการกระตุ้นและการเลือกตัวกระตุ้นที่เหมือนกัน  คือมีการตอบสนองต่อตัวกระตุ้นโดยพฤติกรรมแบบเดียวกันนั่นเอง[11] มีเขตที่มีกิจเฉพาะอย่างในคอร์เทกซ์สายตาถึง 30 เขตที่ค้นพบแล้ว[12]
เขตสายตา V5
เขตสายตา V5  หรือที่รู้จักกันว่า  เขตสายตา MT อยู่ทางด้านข้างและด้านล่างของสมองกลีบขมับ  ใกล้จุดเชื่อมของส่วนที่ยื่นขึ้นของร่องกลีบขมับด้านล่าง  (inferior temporal sulcus) และ ร่องกลีบท้ายทอยด้านข้าง  (lateral occipital sulcus)  เซลล์ประสาททั้งหมดใน V5 เลือกตัวกระตุ้นโดยความเคลื่อนไหว  และโดยมากเลือกความเคลื่อนไหวที่มีทิศทางเฉพาะ[1]  หลักฐานของกิจเฉพาะของ V5 พบครั้งแรกในไพรเมต[2]  รอยโรคหรือการระงับการทำงานของ V5 ทำให้เกิดภาวะบอดความเคลื่อนไหว
เขตสายตา V1
V1 หรือที่รู้จักกันว่าคอร์เทกซ์สายตาขั้นปฐม  เป็นส่วนเดียวกับเขตบร็อดแมนน์ 17  ความสามารถในการประมวลข้อมูลทางสายตาของ V1 เป็นที่รู้จักกันดี  แต่ว่า  ในปัจจุบัน  เป็นที่รู้กันว่า  V1  ไม่ใช่เป็นทางเข้าทางประสาททางเดียวที่นำไปสู่การรับรู้คือการเห็นในคอร์เทกซ์[8] ยกตัวอย่างเช่น  ข้อมูลทางตาที่เกี่ยวข้องกับความเคลื่อนไหวสามารถเดินทางไปถึง V5 ได้โดยไม่ต้องผ่าน V1 และไม่มีความจำเป็นที่จะต้องมีสัญญาณป้อนกลับจาก V5 ไปสู่ V1   เพื่อเห็นความเคลื่อนไหวแบบง่ายๆ[8]  สัญญาณที่เกี่ยวข้องกับการเคลื่อนไหวเดินทางไปถึง V1 (60–70มิลลิวินาที) and V5 (< 30มิลลิวินาที) รวดเร็วไม่เท่ากัน โดยที่ V5 มีการทำงานที่เป็นอิสระจาก V1[8]
คนไข้ภาวะเห็นทั้งบอดมีความเสียหายใน V1 แต่เพราะว่า V5 ไม่มีความเสียหาย  คนไข้ยังสามารถมีความรู้สึกต่อความเคลื่อนไหวทั้งๆ ที่ไม่มีการรับรู้[12](คือว่าคนไข้แจ้งว่าไม่เห็นอะไรแต่กลับมีพฤติกรรมที่ตอบสนองต่อความเคลื่อนไหวนั้น)  นั่นก็คือ   การระงับการทำงานของ V1 จำกัดการเห็นความเคลื่อนไหว  แต่ไม่ได้ระงับโดยสิ้นเชิง[8]
ทางสัญญาณด้านล่างและด้านหลัง
ทฤษฎีอีกอย่างหนึ่งเกี่ยวกับการจัดระเบียบของสมองที่เอื้ออำนวยการเห็น  ก็คือ  สมมุติฐานทางสัญญาณสองทาง  ซึ่งประกอบด้วยทางสัญญาณด้านล่างสำหรับการเห็น  และทางสัญญาณด้านหลังสำหรับการการกระทำ  (เช่นการหยิบจับหรือการคว้าจับ)  มีการเสนอว่า  เขตสายตา V5  ส่งสัญญาณให้กับทางสัญญาณทั้งสองคือเพื่อการเห็นและเพื่อการกระทำ[3][4]
กรณีศึกษา
คนไข้ของพ็อตเซิล และเร็ดลิช
ในปี ค.ศ. 1911 พ็อตเซิลและเร็ดลิช  รายงานถึงคนไข้หญิงวัย 58 ปีผู้หนึ่ง  ผู้มีความเสียหายในสมองด้านหลังทั้งสองซีก[1]  เธอได้พรรณนาถึงการเคลื่อนไหวเหมือนกับว่า  วัตถุอยู่นิ่งๆ แต่ปรากฏในตำแหน่งต่างๆ สืบต่อกัน  นอกจากนั้นแล้ว  เธอยังสูญเสียลานสายตาไปมาก  และมี  ภาวะเสียการสื่อความโดยชื่อ  (anomic aphasia[13])
คนไข้ของโกลด์สไตน์และเก็ลบ์
ในปี ค.ศ. 1918  โกลด์สไตน์และเก็ลบ์  รายงานถึงชายวัย 24 ปีผู้ประสบกับแผลกระสุนปืนในสมองด้านหลัง[1]  คนไข้รายงานว่าไม่มีการรับรู้ความเคลื่อนไหว  คือ  เขาสามารถกำหนดตำแหน่งใหม่ของวัตถุหนึ่ง เช่นซ้าย ขวา บน ล่างได้  แต่ว่า  ไม่เห็น "อะไรๆ ในระหว่าง"[1]
แม้ว่า  โกลด์สไตน์และเก็ลบ์ได้เชื่อว่า  คนไข้มีความเสียหายในสมองกลีบท้ายทอยซีกซ้ายส่วนข้าง  (lateral)  และส่วนกลาง  (medial)  ภายหลังกลับปรากฏว่าสมองกลีบท้ายทอยทั้งสองซีกมีปัญหา เพราะปรากฏความสูญเสียลานสายตาร่วมศูนย์กลาง  (คือเป็นวงกลมเริ่มจากศูนย์กลาง) ทั้งสองข้าง  คือคนไข้เสียลานสายตาไปมากกว่า 30 องศาและไม่สามารถบ่งชี้วัตถุทางตาโดยชื่อ[1]
คนไข้ชื่อแอลเอ็ม
รายละเอียดที่รู้กันทุกวันนี้เกี่ยวกับภาวะบอดความเคลื่อนไหว  มาจากการศึกษาคนไข้ชื่อ แอลเอ็ม (LM) เป็นหญิงวัย 43 ปีที่รับเข้าโรงพยาบาลในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1978 ผู้บ่นถึงอาการปวดศีรษะและอาการรู้สึกหมุน[5] LM ถูกวินิจฉัยว่ามีภาวะหลอดเลือดมีลิ่มเลือด  (thrombosis)  ใน superior sagittal sinus  (โพรงไซนัสแบ่งซ้ายขวาด้านบน)  ซึ่งมีผลให้เกิดรอยโรคในคอร์เทกซ์สายตาด้านหลังที่สมมาตรในสมองทั้งสองข้าง  รอยโรคเหล่านี้ถูกยืนยันด้วยภาพสมองโดยโพซิตรอนอีมิสชันโทโมกราฟี  (PET)  และการสร้างภาพด้วยเรโซแนนซ์แม่เหล็ก (MRI) ในปี ค.ศ. 1994[2]
LM มีการรับรู้ความเคลื่อนไหวที่น้อยมาก  ซึ่งอาจจะได้รับการรักษาไว้โดยเป็นกิจของ V1 หรือกิจของเขตสายตาในชั้นสูงๆ ขึ้นไป  หรือกิจที่ไม่ถูกทำลายใน V5[1][7]
LM ไม่พบวิธีรักษาใดๆ ที่ได้ผล  ดังนั้น  จึงฝึกที่จะหลบเลี่ยงสถานการณ์ที่มีตัวกระตุ้นที่เคลื่อนไหวหลายๆ ตัว  เช่นโดยไม่มองหรือไม่เพ่งดูตัวกระตุ้นเหล่านั้น  เธอได้พัฒนาวิธีการบรรเทาปัญหาที่มีประสิทธิภาพ  จนสามารถใช้ชีวิตต่อไปได้  นอกจากนั้นแล้ว  เธอยังสามารถประเมินระยะทางของยานพาหนะที่เคลื่อนไหวโดยใช้เสียง  เพื่อที่จะข้ามถนนได้[5][7]
LM ถูกทดสอบในในความสามารถ 3 อย่างเทียบกับหญิงวัย 24 ปีผู้มีการเห็นที่ปกติ คือ
การเห็นทางตาอย่างอื่น ๆ นอกจากการเห็นความเคลื่อนไหว
ไม่ปรากฏหลักฐานว่า LM มีความบกพร่องในการแยกแยะสีไม่ว่าจะเป็นส่วนกลางหรือส่วนนอกของลานสายตา  เวลาในการรู้จำวัตถุและศัพท์ทางตา  สูงกว่าปกติเล็กน้อยเทียบกับกลุ่มควบคุม  แต่ไม่มีความหมายที่สำคัญทางสถิติ  เธอมีลานสายตาที่เป็นปกติและไม่มีดวงมืดในลานเห็น (scotoma) 
ปัญหาในการเห็นความเคลื่อนไหว
ความรู้สึกของ LM เกี่ยวกับความเคลื่อนไหวขึ้นอยู่กับทิศทางของความเคลื่อนไหว (คือแนวนอน หรือแนวตั้ง) ความเร็ว และถ้าเธอเพ่งตรึงอยู่ที่ตรงกลางของทางการเคลื่อนไหว หรือติดตามวัตถุนั้นด้วยตาหรือไม่  แสงสว่างวงกลมถูกใช้เป็นตัวกระตุ้นเป้าหมาย
ในการทดลองหลายงาน  LM  แจ้งว่า  มีความรู้สึกถึงการเคลื่อนไหวในแนวนอนที่ความเร็ว 14 องศาต่อวินาที  ในจุดลานสายตาหนึ่ง  เมื่อกำลังเพ่งตรึงดูที่ตรงกลางของทางการเคลื่อนไหว  โดยมีความยากลำบากในการเห็นความเคลื่อนไหวที่มีความเร็วที่ต่ำกว่าหรือสูงกว่านี้  ถ้าสามารถติดตามแสงทดลองที่กำลังเคลื่อนอยู่ด้วยตา  เธอจะมีการเห็นการเคลื่อนไหวแนวนอนบางอย่างจนกระทั่งถึงระดับความเร็ว 18 องศาต่อวินาที
สำหรับการเคลื่อนไหวแนวตั้ง  LM สามารถเห็นความเคลื่อนไหวที่มีความเร็วน้อยกว่า 10 องศาต่อวินาที ถ้าเพ่งตรึง (ที่ตรงกลางของทางการเคลื่อนไหว), หรือจนกระทั่งถึงความเร็ว 13 องศาต่อวินาที  ถ้าติดตามจุดที่กำลังเคลื่อนไหวด้วยตา  เธอพรรณนาประสบการณ์รับรู้ของตัวกระตุ้นที่มีความเร็วสูงกว่า 18 (แนวนอน) และ 13 (แนวตั้ง) องศาต่อวินาทีว่า "จุดแสงหนึ่งซ้ายหรือขวา" หรือ "จุดแสงบนหรือล่าง" และ  "บางครั้ง  ตำแหน่งต่างๆ ในระหว่างไปตามลำดับ"  แต่ไม่เคยเลยว่า  เป็นความเคลื่อนไหว[5]
การเคลื่อนไหวในแนวลึก
เพื่อที่จะกำหนดการรับรู้ความเคลื่อนไหวในแนวลึก  ผู้ทำการทดลองได้ทำการเคลื่อนลูกบาศก์ไม้สีดำบนโต๊ะ  ไปทางคนไข้หรือไปจากคนไข้  ในเขตที่คนไข้เห็นได้  หลังจากการทดลอง 20 ครั้งที่ความเร็ว 3 หรือ 6 องศาต่อวินาที  คนไข้ไม่มีความรู้สึกที่ชัดเจนเกี่ยวกับการเคลื่อนไหว  แต่ว่า  เธอรู้ว่า  วัตถุนั้นได้เปลี่ยนตำแหน่ง  รู้ขนาดของลูกบาศก์นั้น  และสามารถตัดสินระยะห่างของลูกบาศก์นั้นกับวัตถุอื่นที่อยู่ใกล้ๆ ได้อย่างถูกต้อง[5]
ส่วนในและส่วนนอกของลานสายตา
การตรวจจับความเคลื่อนไหวในส่วนในและส่วนนอกของลานสายตาถูกทดสอบ  ภายในลานสายตาด้านใน  LM  สามารถตรวจจับความเคลื่อนไหวบางอย่างได้  โดยที่ความเคลื่อนไหวในแนวนอนง่ายที่จะแยกแยะกว่าความเคลื่อนไหวในแนวตั้ง  ในลานสายตารอบนอก  LM  ไม่สามารถตรวจจับความเคลื่อนไหวในทิศทางใดๆ เลย  ความสามารถในการตัดสินความเร็วก็ถูกทดลองด้วย  เธอประเมินความเร็วที่สูงกว่า 12 องศาต่อวินาทีต่ำเกินไป[5]
ปรากฏการณ์หลังตัวกระตุ้นเคลื่อนไหว  และปรากฏการณ์ฟาย
การทดลองด้วยปรากฏการณ์หลังตัวกระตุ้นเคลื่อนไหว (motion aftereffect[14]) โดยใช้ลายริ้วในแนวตั้งที่เคลื่อนไปในแนวขวาง  และลายก้นหอยที่หมุนไป  เธอสามารถตรวจจับการเคลื่อนไหวในลายทั้งสอง  แต่แจ้งว่า  มี<i data-parsoid='{"dsr":[15248,15286,2,2]}'>ปรากฏการณ์หลังตัวกระตุ้นเคลื่อนไหว</i>ของลายริ้วในการทดลอง 3 ครั้งใน 10 และไม่รายงาน<i data-parsoid='{"dsr":[15332,15350,2,2]}'>ปรากฏการณ์หลัง</i>ของลายก้นหอยเลยโดยประการทั้งปวง  นอกจากนั้นแล้ว  เธอก็ไม่แจ้งถึงความเคลื่อนไหวในแนวลึกของลายก้นหอยเลย
ส่วนในการทดลองด้วยปรากฏการณ์ฟาย  (phi phenomenon[15]) จุดกลมๆ 2 จุดปรากฏโดยสลับกัน  สำหรับคนปกติแล้ว  ย่อมปรากฏว่า  จุดหนึ่งเคลื่อนที่จากตำหน่งหนึ่งไปสู่อีกที่หนึ่ง  แต่สำหรับ LM แล้ว  ไม่ว่าจะใช้วิธีการอย่างไร  เธอก็ไม่เห็นการเคลื่อนไวใดๆ เลย  เธอแจ้งทุกครั้งว่า  เป็นจุดแสง 2 จุดที่ไม่มีความสัมพันธ์กัน[5]
การเคลื่อนมือและตา  โดยอาศัยการติดตามด้วยตา
LM สามารถติดตามทิศทางของเส้นลวดที่ยึดไว้กับแผ่นกระดานด้วยนิ้วชี้มือขวา  การทดลองทำโดยอาศัยสัมผัสอย่างเดียวเท่านั้น  (โดยปิดตา)  หรืออาศัยตาอย่างเดียวเท่านั้น  (มีกระจกปิดกระดานอยู่) หรือโดยสัมผัสและตา  เธอทำได้ดีที่สุดในกรณีสัมผัสอย่างเดียวเท่านั้น  และแย่ที่สุดในกรณีตาอย่างเดียวเท่านั้น  นอกจากนั้นแล้ว  เธอไม่ได้รับประโยชน์อะไร ๆ จากข้อมูลทางตาในกรณีสัมผัสและตา  เธอรายงานว่า  ปัญหาอยู่ระหว่างนิ้วกับตา  คือ  เธอไม่สามารถติตตามนิ้วของเธอด้วยตาได้  ถ้าเธอเคลื่อนนิ้วของเธอเร็วเกินไป[5]
การทดลองอื่นๆ


คนไข้โรคอัลไซเมอร์ของเพแลคและฮอยต์
ในปี ค.ศ. 2000 ชายวัย 70 ปี ปรากฏอาการของภาวะบอดความเคลื่อนไหว  เขาได้หยุดขับรถเมื่อ 2 ปีก่อนเพราะว่าไม่สามารถ "เห็นความเคลื่อนไหวเมื่อขับรถ" ได้[6]  ภรรยาของเขาสังเกตเห็นว่า  เขาไม่สามารถตัดสินความเร็วหรือระยะห่างของรถอีกคันหนึ่ง  เขามีปัญหาในการดูโทรทัศน์ที่มีกิจกรรมหรือมีการเคลื่อนไหวมาก  เช่นการกีฬา  หรือทีวีโชว์ที่เต็มไปด้วยกิจกรรม
เขามักจะวิจารให้ภรรยาของตนฟังว่า เขาไม่สามารถเห็นอะไรๆ ที่เกิดขึ้นได้[6]  เมื่อวัตถุหนึ่งเริ่มเคลื่อนไหว  มันก็จะหายไป  แต่ว่า  เขาสามารถดูข่าวได้  เพราะว่าไม่มีการเคลื่อนไหวมาก  นอกจากนั้นแล้ว  เขายังปรากฏอาการของ  Balint's syndrome  คือ  simultanagnosia[16] อย่างอ่อนๆ optic ataxia[17] และ oculomotor apraxia[18][6]
คนไข้ TBI ของเพแลคและฮอยต์
ในปี ค.ศ. 2003 ชายวัย 60 ปีบ่นว่าไม่สามารถรับรู้ความเคลื่อนไหวทางตาที่เกิดขึ้นหลัง  traumatic brain injury  (แผลบาดเจ็บในสมอง ตัวย่อ TBI) เมื่อ 2 ปีที่แล้ว  ที่เสาไฟต้นสนขนาดใหญ่หักลงมาตีศีรษะของตน[6]  เขาได้ให้ตัวอย่างปัญหาของตนในฐานะผู้ล่าสัตว์  คือ  เขาไม่สามารถสังเกตเห็นสัตว์ที่ล่า  ไม่สามารถติดตามนักล่าคนอื่น  และไม่สามารถเห็นสุนัขของตนที่เข้ามาหา   แทนที่การเห็นโดยปกติ  วัตถุเหล่านี้ปรากฏแก่เขาในตำแหน่งหนึ่ง  แล้วก็อีกตำแหน่งหนึ่ง  โดยไม่เห็นการเคลื่อนไหวใดๆ ในระหว่างตำแหน่ง 2 ที่เหล่านั้น เขามีปัญหาในการขับรถและติดตามการสนทนาเป็นกลุ่ม  เขาจะหลงตำแหน่งเมื่ออ่านหนังสือไม่ว่าจะเป็นในแนวตั้งหรือในแนวนอน  และไม่สามารถจินตนาการภาพ 3 มิติจากแผนผัง 2 มิติ[6]
หมายเหตุและอ้างอิง

หมวดหมู่:ประสาทจิตวิทยา
หมวดหมู่:ภาวะสมองเสื่อม
หมวดหมู่:ภาวะเสียการระลึกรู้
หมวดหมู่:ความผิดปกติของการเห็นและภาวะตาบอด
หมวดหมู่:การรับรู้ทางตา