รายชื่อประธานาธิบดีบราซิล

Question: จอมพล เดโอโดโร ดา ฟอนเซกา เกิดที่ไหน ?



สาธารณรัฐเก่า (1889–1930)

ค.ศ. 1889 จักรวรรดิบราซิล ถูกล้มล้างและแทนที่ด้วยสาธารณรัฐในการ รัฐประหารนำโดยจอมพล เดโอโดโร ดา ฟอนเซกา, ผู้ถอดถอนสมเด็จพระจักรพรรดิเปโดรที่ 2, ประกาศให้บราซิลเป็นสาธารณรัฐและจัดตั้งรัฐบาลชั่คราว ในวันที่ 15 พฤศจิกายน ค.ศ. 1889 คณะรัฐประหารเริ่มต้นในความพยายามที่จะล้มล้างอำนาจนายกรัฐมนตรีแห่งจักรวรรดิอัลฟอนซู เซลตู, วิสเคานต์แห่งออโร เปรโต, แต่การรัฐประหารอันคาดไม่ถึงว่านายกรัฐมนตรีที่แต่งตั้งโดยจักรพรรดิและผู้พึงพอใจในความมั่นใจที่จะเลือกตั้งสภาผู้แทนราษฎรบานปลายไปสู่การล้มเลิกราชาธิปไตย พร้อมกับการสถาปนาสาธารณรัฐบราซิล รัฐธรรมนูญของจักรวรรดิถูกยกเลิก รัฐสภาอิมพีเรียล (สมัชชาแห่งชาติ) ได้ยุติบทบาทลง ไม่เพียงแต่วิสเคานท์แห่งออโร เปรโต จะต้องออกจากตำแหน่ง แต่ตำแหน่งนายกรัฐมนตรีก็ถูกยกเลิกไปด้วย
ในฐานะหัวหน้าคณะรัฐบาลชั่วคราว จอมพลเดโอโดโร เด ฟอนซากา ซึ่งปกครองโดยกฤษฎีกา ได้ยุบรวมตำแหน่งประมุขแห่งรัฐกับหัวหน้ารัฐบาลเข้าด้วยกัน จังหวัดต่าง ๆ ในจักรวรรดิถูกปรับปรุงเป็นมลรัฐและสาธารณรัฐใหม่นี้ถูกรับรองเป็นสหพันธรัฐ ภายใต้การรวมตัวโดยถาวรของแต่ละรัฐ
ในปีค.ศ. 1890 การเลือกตั้งสภาร่างรัฐธรรมนูญได้มีการเรียกและจัดขึ้น แต่คำสั่งของรัฐบาลเฉพาะกาลที่กำหนดให้สภาคองเกรสต้องใช้รัฐธรรมนูญที่สอดคล้องกับระบบสาธารณรัฐของรัฐบาลที่ประกาศล่าสุด และจัดให้มีการประกาศโดยเร็วไวโดยสหพันธรัฐ ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1891 รัฐธรรมนูญบราซิลฉบับใหม่ร่างเสร็จ โดยอาศัยพื้นฐานจากสหรัฐอเมริกา เปลี่ยนชื่อประเทศเป็นสาธารณรัฐแห่งสหพันธรัฐบราซิล 
ตามบทบัญญัติของรัฐธรรมนูญ ประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐจะได้รับการเลือกตั้งโดยตรงจากประชาชนลงคะแนนเสียง แต่สำหรับประธานาธิบดีคนแรกในสมัยแรก ประธานาธิบดีและรองประธานาธิบดีจะได้รับการคัดเลือกจากสภาร่างรัฐธรรมนูญ; สภาร่างรัฐธรรมนูญได้รับเลือกตั้งเป็นประธานาธิบดีคนแรกและรองประธานาธิบดีทันทีหลังจากที่มีการประกาศใช้รัฐธรรมนูญ
โดยตอนนั้น สภาเลือกหัวหน้ารัฐบาลชั่วคราว เดโอโดโร ดา ฟอนเซซา เป็นประธานาธิบดีคนแรก 
จอมพลฟลอเรียโน เปอีโซโต เป็นรองประธานาธิบดีหมายเลข 1 ประธานาธิบดีคนแรกและรองประธานาธิบดีคนแรกเริ่มเมื่อวันที่ 26 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1891 เพียง 2 วันหลังจากที่มีการประกาศใช้รัฐธรรมนูญเท่านั้นเดโอโดโรลาออกจากตำแหน่งประธานาธิบดี 10 เดือนหลังจากการรัฐประหารซึ่งเขาก็ยกเลิกรัฐสภาซึ่งได้กลับกัน ต่อมา ฟลอเรียโน เปอีโซโต รองประธานาธิบดีดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีแทน ในค.ศ. 1894 ตำแหน่งประธานาธิบดีเปอีโซโตได้ส่งต่อไปยังปรูเดนเต เด โมราอิสซึ่งเป็นประธานาธิบดีคนแรกที่มาจากการเลือกตั้งโดยการลงคะแนนเสียงของประชาชน ภายใต้รัฐธรรมนูญ ค.ศ. 1891 และเป็นประธานาธิบดีคนแรกที่เป็นพลเรือน
ถึงแม้โดยหลักจะเป็นระบอบประชาธิปไตยใต้รัฐธรรมนูญ สาธารณรัฐเก่าก็ยังเป็นลักษณะของอำนาจของคณาธิปไตยส่วนภูมิภาคและไม่ค่อยมีการผลัดเปลี่ยนอำนาจในขอบเขตของรัฐบาลกลางระหว่างรัฐเซาเปาโลและมินัส เกอเรส การลงคะแนนเสียงในชนบทมักถูกควบคุมโดยเจ้าของที่ดินในท้องถิ่นและน้อยกว่า 6% ของประชากรที่มีสิทธิ์ออกเสียงลงคะแนนเนื่องจากการรู้หนังสือ
ค.ศ. 1930 เมื่อบราซิลได้รับผลกระทบจากเหตุการณ์ตลาดหลักทรัพย์วอลล์สตรีทตก ค.ศ. 1929 การปฏิวัติมีขึ้นอีกครั้งและสาธารณรัฐเก่าก็ถึงกาลอวสาน ประธานาธิบดีวอชิงตัน ลูอิส ผู้ได้รับการสนับสนุนจากคณาธิปไตยเซาเปาโล คาดการณ์กันว่าจะมีการสลับระหว่างเซเปาโลและมินัสและสนับสนุนผู้สมัครที่มาจากเซาเปาโล จูลิโอ เปรสเตสด้วยเช่นกัน เปรสเตสชนะการเลือกตั้งแต่วอชิงตัน ลูอิส ถูกถอดถอนก่อนจะดำรงตำแหน่งครบวาระเพียง 3 สัปดาห์ เปรสเตสจึงไม่เคยได้บริหารประเทศเลย
พรรค
กองทัพ
พรรคสหพันธสาธารณรัฐ
พรรคสาธารณรัฐเซาเปาโล
พรรคสาธารณรัฐแห่งมินัส เกอเรส
พรรคสาธารณรัฐริโอ เดอ จาเนโร
พรรคสาธารณรัฐอนุรักษ์นิยม
พรรคสาธารณรัฐบาร์เรย์โรส
พรรคสาธารณรัฐแห่งบาเอีย

ยุคสมัยวาร์กัส (1930–1946)

พรรค
พันธมิตรเสรีนิยม (until 1937)

สาธารณรัฐที่ 2 (1946-1964)

ค.ศ. 1945, วาร์กัสถูกถอดถอนโดยคณะรัฐประหาร นำโดยอดีตผู้สนับสนุนของเขา อย่างไรก็ตาม, เขาก็ได้รับเลือกเป็นประธานาธิบดีอีกครั้งและอิทธิพลทางการเมืองของเขายังมีอยู่จนถึงสาธารณรัฐที่ 2 ยุคนี้ มี 3 พรรคการเมืองที่ทรงอิทธิพลในประเทศแยกเป็นฝ่ายสนับสนุนวาร์กัส – ฝ่ายซ้าย, PTB และฝ่ายกลางเอียงขวา-, PSD – และฝ่ายต่อต้านวาร์กัส, ฝ่ายขวาจัด UDN.
ยุคสมัยนี้ไม่ค่อยมีเสถียรภาพนัก ในค.ศ. 1954, วาร์กัสฆ่าตัวตายระหว่างวิกฤติการณ์อันเป็น อันตรายต่อรัฐบาลของเขา ตามมาด้วยเหล่าประธานาธิบดีที่ดำรงตำแหน่งเป็นเวลาสั้น ๆ ในค.ศ. 1961 พรรค UDN ชนะการเลือกตั้งครั้งแรก มีการสนับสนุนยานิโอ กวาโดรส ผู้เป็นสมาชิกในพรรคเล็กอันเป็นพันธมิตรกับพรรค UDN 
กวาโดรสผู้ก่อนเลือกตั้งมีคะแนนนิยมเพิ่มสูงอย่างรวดเร็วในทางการเมืองและมีท่าทีต่อต้านการทุจริต แต่เขาก็ลาออกอย่างกะทันหันหลังดำรงตำแหน่งได้ 7 เดือน นักประวัติศาสตร์คาดว่ากวาโดรสดื่มหนักมากขณะลงนามในเอกสารลาออก ขณะที่บางส่วนเสนอว่ากวาโดรสล้มเหลวในเรื่องที่รัฐสภาไม่ยอมรับให้รองประธานาธิบดีของเขาเป็นประธานาธิบดี นักประวัติศาสตร์เหล่านั้นจึงเห็นว่าการลาออกของกวาโดรสเป็นความพยายามที่จะกลับไปทำงานด้วยอำนาจที่เพิ่มขึ้นและการสนับสนุนทางการเมืองมากขึ้น เป็นไปได้ว่าจะเกิดขึ้นทั้ง 2 กรณี: กวาโดรสเมาเมื่อเขาลาออกและในขณะนั้น เขาวางแผนที่จะกลับไปสู่อำนาจโดยการร้องขอจากรัฐสภาแต่ล้มเหลว รัฐสภาเพิ่งได้รับจดหมายของกวาโดรสและท่ามกลางความตกตะลึงของนักการเมืองและประเทศชาติ จดหมายฉบับนั้นได้ถูกประกาศลงในบันทึกของสภาคองเกรสและตำแหน่งประธานาธิบดีได้รับการประกาศว่าว่างลง 
ประธานสภาผู้แทนราษฎรและวุฒิสภา โอรู เด มูรา อันดราเด มองว่าการลาออกเป็นจังหวัดของประธานาธิบดีได้รับการเลือกตั้งว่าไม่ใช่เรื่องที่จะต้องลงมติ รัฐสภาไม่จำเป็นต้องยืนยันและคำประกาศของประธานาธิบดีลาออกเป็นที่สิ้นสุด
เวลานั้น ประธานาธิบดีและรองประธานาธิบดีจะถูกออกเสียงในที่ประชุมแยกต่างหาก นักการเมืองฝ่ายซ้าย โจอาว กูลาร์ต รองประธานาธิบดีเป็นศัตรูทางการเมืองของจานิโอ กวาโดรส กูลาร์ตเดินทางออกนอกประเทศและรัฐสภาถูกควบคุมโดยนักการเมืองฝ่ายขวา ในช่วงที่ไม่มีกูลาร์ต ประธานสภาผู้แทนราษฎรรานิเอรี มาซซิลลีเข้ารับตำแหน่งประธานาธิบดีของบราซิล จากนั้นก็มีแผนจะปิดกั้นการริเริ่มของรองประธานาธิบดีในตำแหน่งประธานาธิบดี แต่สภาคองเกรสต่อต้านการริเริ่มของ Goulart นำไปสู่ปฏิกิริยาโดยผู้ว่าการรัฐริโอกรังดีซูลซึ่งเป็นผู้นำ "กฎหมายรณรงค์" และแยกออกเป็น ทหาร (ที่ในช่วงที่สาธารณรัฐที่ 2 ถูกแทรกแซงอย่างมากในทางการเมือง) ท่ามกลางวิกฤติทางการเมือง การแก้ปัญหาคือการนำสภาคองเกรสแก้ไขรัฐธรรมนูญยกเลิกการบริหารประธานาธิบดีและแทนที่ด้วยระบบรัฐสภาของรัฐบาล ภายใต้แนวทางการเจรจาดังกล่าวการริเริ่มของกูลาร์ตได้รับอนุญาตให้ดำเนินการต่อไป แต่กูลาร์ตจะเป็นประมุขแห่งรัฐเท่านั้นและนายกรัฐมนตรีซึ่งได้รับการอนุมัติจากรัฐสภาจะเป็นผู้นำรัฐบาล ระบบใหม่ของการดำรงอยู่ของรัฐบาลยังคงได้รับความนิยมในการลงประชามติที่กำหนดไว้สำหรับ 1963 ผลของการลงประชามตินี้นำไปสู่ การยึดอำนาจประธานาธิบดี และคณะรัฐประหารได้ปลดกูลาร์ตออกจากตำแหน่ง เริ่มสมัยกองทัพในค.ศ. 1964
พรรค
พรรคสังคมประชาธิปไตย
พรรคแรงงานบราซิล
พรรคสังคมก้าวหน้า
พรรคแรงงานแห่งชาติ

สมัยรัฐบาลทหาร (1964–1985)

พรรคสังคมประชาธิปไตย (ถูกล้มล้างในค.ศ. 1965)
Parties abolished, except for
พรรคพันธมิตรการฟื้นฟูชาติ (ภายหลังเป็น พรรคสังคมประชาธิปไตย)

สาธารณรัฐใหม่ (1985–present)

Parties
พรรคแนวร่วมประชาธิปไตยบราซิล พรรคปฏิรูปแห่งชาติ
พรรคสังคมประชาธิปไตยบราซิล พรรคเสรีภาพก้าวหน้า พรรคแรงงาน พรรคสาธารณัฐบราซิล พรรคสังคมเสรี Brazilian Labour Renewal Party

ว่าที่ประธานาธิบดี

เชิงอรรถ

บ
*