โอลิมปิกฤดูร้อน 2020

Question: ไอคิโด มีการจัดการแข่งขันแบบสากลหรือไม่ในญี่ปุ่น ?




กีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 (Japanese: 2020年夏季オリンピック) หรือชื่อที่เป็นทางการ กีฬาโอลิมปิกครั้งที่ 32 (Japanese: 第三十二回オリンピック競技大会) หรือเป็นที่รู้จักในชื่อ โตเกียว 2020 เป็นมหกรรมกีฬานานาชาติที่สำคัญในประเพณีโอลิมปิก ควบคุมโดยคณะกรรมการโอลิมปิกสากล ซึ่งจัดในกรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น จัดขึ้นระหว่างวันที่ 24 กรกฎาคม ถึง 9 สิงหาคม พ.ศ. 2563 
กรุงโตเกียวได้รับเกียรติเป็นเจ้าภาพกีฬาโอลิมปิก เมื่อวันที่ 7 กันยายน พ.ศ. 2556 ในประชุมคณะกรรมการโอลิมปิกสากล สมัยที่ 123 ณ กรุงบัวโนสไอเรส ประเทศอาร์เจนตินา[1] กรุงโตเกียวเคยเป็นเจ้าภาพกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 1964 (พ.ศ. 2507) ซึ่งครั้งนี้ กรุงโตเกียวเป็นเมืองที่ 5 (และเมืองที่ 1 ในทวีปเอเชีย) ที่ได้จัดการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนมากกว่า 1 ครั้ง รวมถึงกรุงโตเกียวก็ได้รับเกียรติเป็นเจ้าภาพกีฬาพาราลิมปิกฤดูร้อน 2020 สำหรับนักกีฬาคนพิการเช่นกัน
กีฬาโอลิมปิกครั้งนี้ได้บรรจุกีฬาเบสบอล และกีฬาซอฟท์บอล อีกครั้งหลังจากกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2008 รวมถึงกีฬาคาราเต้, กีฬาสเกตบอร์ด, กีฬาโต้คลื่น และกีฬาปีนผา ซึ่งได้ถูกบรรจุเป็นครั้งแรกเช่นกัน
การเสนอตัวเป็นเจ้าภาพ

เมืองที่ผ่านเข้ารอบสุดท้าย
เมืองที่เสนอตัวเป็นเจ้าภาพโดยคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาตินั้น ๆ รับรอง และได้รับคัดเลือกรอบแรกโดยคณะกรรมการโอลิมปิกสากล ได้แก่
 โตเกียว ญี่ปุ่น
 อิสตันบูล ตุรกี
 มาดริด สเปน
เมืองที่ไม่ผ่านการคัดเลือกรอบแรก
เมืองที่เสนอตัวเป็นเจ้าภาพโดยคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาตินั้น ๆ รับรอง และไม่ได้รับคัดเลือกรอบแรกโดยคณะกรรมการโอลิมปิกสากล ได้แก่
 บากู อาเซอร์ไบจาน
 โดฮา กาตาร์
 โรม อิตาลี (ถอนตัว)
คณะกรรมการโอลิมปิกสากลได้ลงคะแนน เพื่อคัดเลือกเจ้าภาพกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 เมื่อวันที่ 7 กันยายน พ.ศ. 2556 ในประชุมคณะกรรมการโอลิมปิกสากล สมัยที่ 123 ณ โรงแรมฮิลตัน บัวโนสไอเรส ในกรุงบัวโนสไอเรส ประเทศอาร์เจนตินา โดยใช้ระบบการลงคะแนนลับ ในการลงคะแนนครั้งแรกนั้น ไม่มีเมืองใดได้คะแนนเป็นกึ่งหนึ่งของผู้ลงคะแนนทั้งหมด ซึ่งกรุงมาดริด และกรุงอิสตันบูลได้คะแนนเท่ากัน จึงได้มีการลงคะแนนรอบคัดออก เพื่อหาเมืองใดเมืองหนึ่งเข้ารอบสุดท้ายต่อไป ซึ่งการลงคะแนนรอบสุดท้ายกรุงโตเกียว ได้ถูกเลือกเป็นเจ้าภาพโอลิมปิก โดยการชนะกรุงอิสตันบูลด้วยคะแนน 60 คะแนน ต่อ 36 คะแนน

การเตรียมความพร้อมและพัฒนาการ

มหานครโตเกียวได้ตั้งกองทุนสำรองจำนวน 400 พันล้านเยน (มากกว่า 3 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพื่อให้ครอบคลุมค่าใช้จ่ายของการเป็นเจ้าภาพโอลิมปิกครั้งนี้ รัฐบาลญี่ปุ่นกำลังพิจารณาความจุของท่าอากาศยานนานาชาติโตเกียว และท่าอากาศยานนานาชาตินะริตะ เพื่อที่จะขยายให้รองรับการแข่งขันครั้งนี้ รวมถึงโครการสร้างรางรถไฟสายใหม่ ซึ่งมีการวางแผนที่จะเชื่อมโยงสนามบินทั้งสองจะสิ้นสุดที่สถานีรถไฟโตเกียว เพื่อลดระยะเวลาการเดินทางจากสถานีรถไฟโตเกียวไปยังท่าอากาศยานนานาชาติโตเกียวจาก 30 นาที เหลือ 18 นาที และจากสถานีรถไฟโตเกียวไปยังท่าอากาศยานนานาชาตินะริตะจาก 55 นาที เหลือ 36 นาที โดยโครงการนี้ต้องใช้งบประมาณ 400 พันล้านเยน[3]   นอกจากภาครัฐแล้ว ภาคเอกชนยังสนับสนุนการลงทุนอีกด้วย แต่บริษัทรถไฟอีสต์ เจอาร์ ก็ยังมีการวางแผนเส้นทางรถไฟใหม่จากสถานีรถไฟทามาชิไปยังท่าอากาศยานนานาชาติโตเกียวด้วยเช่นกัน กองทุนนี้ยังมีการวางแผนที่จะเร่งโครงการทางพิเศษชุโตะ ทางพิเศษโตเกียวไงคัน ทางพิเศษเคนโอะ และปรับปรุงทางด่วนอื่นๆในพื้นที่[4]  นอกจากนี้ยังมีแผนที่จะขยายระบบคมนาคมไร้คนขับ (สายยุริกะโมะเมะ) จากสถานีที่มีอยู่คือ สถานีโทะโยะซุ ไปยังอาคารใหม่ของสถานีคาจิโดกิ ซึ่งผ่านหมู่บ้านนักกีฬา แม้ว่ายุริกะโมะเมะยังไม่สามารถที่จะให้บริการ ซึ่งเพียงพอต่อการใช้บริการเป็นจำนวนมากในเขตโอะไดบะ ที่เป็นหนึ่งในพื้นที่บริการของยุริกะโมะเมะ[5]
ซึ่งโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งนี้ดูแลโดย อดีตนายกรัฐมนตรีโยะชิโร โมะริ ดำรงตำแหน่งประธานคณะกรรมการจัดการแข่งขันโตเกียว 2020[6]  และรัฐมนตรีโทะชิอะกิ เอ็นโด เป็นผู้กำกับดูแลการเตรียมการในนามของรัฐบาลญี่ปุ่น[7]
สถานที่และโครงสร้างพื้นฐาน



จากการที่ได้รับการยืนยันในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2555 ว่า สนามกีฬาโอลิมปิกในกรุงโตเกียว จะได้รับ 1 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพื่อปรับปรุงเพิ่มเติม และฟื้นฟูบูรณะอย่างเต็มรูปแบบ สำหรับการแข่งขันรักบี้ชิงแชมป์โลก 2019 รวมถึงกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2020[8] ซึ่งได้มีการประกวดออกแบบสนามใหม่ โดยสภากีฬาญี่ปุ่นได้ประกาศผู้ชนะเลิศการประกวด เมื่อเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2555 ซึ่งสถาปนิกซาฮา ฮาดิด เป็นผู้ชนะการประกวด จากผู้เข้าประกวดทั้งหมด 46 คน รวมถึงการรื้อถอนสนามกีฬาเดิม เพื่อขยายความจุที่นั่งจาก 50,000 ที่นั่ง ไปยัง 80,000 ที่นั่ง[9]  ซึ่งเป็นความจุที่นิยมของการจัดโอลิมปิกในปัจจุบัน อย่างไรก็ตามนายกรัฐมนตรีชินโซ อะเบะ ได้ประกาศเมื่อเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2558 ว่าแผนที่จะสร้างสนามกีฬาแห่งชาติใหม่ได้ถูกยกเลิก แล้วได้มีการจัดการประกวดอีกครั้ง ในท่ามกลางความไม่พอใจของประชาชนในช่วงการก่อสร้างสนามกีฬา ซึ่งมีค่าใช้จ่ายสูงกว่าที่คาดการณ์ไว้ ในฤดูใบไม้ร่วง พ.ศ. 2558 การออกแบบใหม่โดยนายเคนโกะ คุมะ ได้รับการอนุมัติเป็นผู้ชนะในการประกวดออกแบบสนามกีฬาแห่งใหม่ที่ลดลงความจุระหว่าง 60,000-80,000 ที่นั่ง [10]
สถานที่จัดการแข่งขันทั้งหมด 28 กีฬาจาก 33 กีฬา จะจัดการแข่งขันในกรุงโตเกียว ซึ่งอยู่ภายใน 8 กิโลเมตร (5 ไมล์) ของหมู่บ้านนักกีฬา โดยมีการสร้างสนามใหม่มากถึง 11 สนาม[11]
ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2559 มีรายงานว่าค่าใช้จ่ายในการเป็นเจ้าภาพการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก และพาราลิมปิก อาจจะมากกว่าการคาดการณ์งบประมาณเดิมถึงสี่เท่า และดังนั้นมีการเสนอให้มีการปรับปรุงแผนงาน เพื่อลดงบประมาณต่างๆ รวมถึงการย้ายสถานที่จัดการแข่งขันออกนอกกรุงโตเกียว[12]
เขตประวัติศาสตร์
เขตประวัติศาสตร์มีสถานที่จัดการแข่งขันทั้งหมด 7 สถานที่ โดยเขตประวัติศาสตร์ตั้งอยู่ในย่านธุรกิจใจกลางของกรุงโตเกียว ซึ่งเขตนี้อยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของหมู่บ้านนักกีฬา สถานที่บางส่วนเคยจัดการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 1964

เขตอ่าวโตเกียว
เขตอ่าวโตเกียวร์มีสถานที่จัดการแข่งขันทั้งหมด 20 สถานที่ โดยเขตเขตอ่าวโตเกียวตั้งอยู่ในพื้นที่ของอ่าวโตเกียว ซึ่งเขตนี้อยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของหมู่บ้านนักกีฬา

เขตนอกหมู่บ้านกีฬา (ระยะเกิน 8 กิโลเมตร)

สนามแข่งขันกีฬาฟุตบอล


สถานที่อื่นๆ

ตั๋วการแข่งขัน
ราคาตั๋วของพิธีเปิดกีฬาโอลิมปิก 2020 ตั้งราคาไว้ระหว่าง 25,000 - 150,000 เยน ส่วนราคาตั๋วของกีฬายอดนิยม อาทิ กีฬากรีฑา และกีฬาว่ายน้ำในรอบชิงชนะเลิศ จะตั้งราคาสูงสุดถึง 30,000 เยน ซึ่งค่าเฉลี่ยของราคาตั๋วในกีฬาโอลิมปิก 2020 ทั้งหมดเป็นเงิน 7,700 เยน โดยร้อยละ 60 ของตั๋วทั้งหมด ตั้งราคาไว้ 4,400 เยน หรือน้อยกว่านั้น ตั๋วในกีฬาโอลิมปิก 2020 จะจำหน่ายผ่านร้านสะดวกซื้อทั้งหมด 40,000 สาขาทั่วประเทศญี่ปุ่น และจำหน่ายในอินเทอร์เน็ตอีกด้วย[23]
การแข่งขัน
กีฬาที่แข่งขัน
กีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 ได้จัดการแข่งขันทั้งหมด 33 กีฬา โดยมีรายการทั้งหมด 324 รายการ และชนิดกีฬาทั้งหมด 47 ชนิด









กีฬาทางน้ำ


ศิลปะการบังคับม้า (2)
อีเวนติง (2)
กระโดดข้าม
เครื่องกีดขวาง (2)

บีเอ็มเอ็กซ์ (2)
เสือภูเขา (2)
ถนน (4)
ลู่ (10)














ฟรีสไตล์ (11)
เกรโก-โรมัน (7)






สากล (14)
ลีลา (2)
แทรมโพลีน (2)


สปรินต์ (12)
สลาลอม (4)



ในร่ม (2)
ชายหาด (2)



กีฬาใหม่ที่ถูกบรรจุเข้าแข่งขัน
ต่อจากกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 คณะกรรมการโอลิมปิกสากล หรือ ไอโอซี ได้ประเมิน 26 กีฬาหลักที่จัดขึ้นในกรุงลอนดอน ด้วยการพิจารณา 25 กีฬาหลัก และกีฬาใหม่ที่บรรจุในกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2016 คือ กีฬากอล์ฟ และกีฬารักบี้ 7 คน เพื่อที่จะบรรจุในกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 ซึ่งในที่นี้จะมีกีฬาที่ถูกถอดออก 1 ชนิดกีฬาที่ได้จัดการแข่งขันในนครรีโอเดจาเนโร ซึ่งไอโอซีจะหาทางที่จะบรรจุกีฬาเพิ่มจากตัวเลือกที่มี 7 กีฬา แทนที่กีฬาที่ถูกถอดออกไป เมื่อวันที่ 12 มกราคม พ.ศ. 2556 คณะบริหารไอโอซีได้ลงมติให้ถอดถอนกีฬามวยปล้ำออกจากกีฬาโอลิมปิก ซึ่งเป็นการตัดสินที่น่าแปลกใจที่ได้ถอดถอนกีฬาที่เก่าแก่ที่สุดในกีฬาโอลิมปิก ออกจากการแข่งขันครั้งนี้[24] หลังจากการตัดสินใจที่ถอดถอนกีฬามวยปล้ำออกจากกีฬาโอลิมปิกในครั้งนี้ ได้ถูกต่อต้านในหลายประเทศสมาชิก[25][26][27][28] ดังนั้นสหพันธ์มวยปล้ำนานาชาติ หรือ ฟีล่า จึงได้ยื่นสมัครเพื่อที่ให้กีฬามวยปล้ำบรรจุเข้าสู่กีฬาโอลิมปิก 2020 อีกครั้ง
เมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม พ.ศ. 2556 คณะกรรมการโอลิมปิกสากล หรือ ไอโอซี ได้ประกาศ 3 กีฬาสุดท้ายที่จะถูกบรรจุกีฬาโอลิมปิก 2020 คือ กีฬาสควอช, กีฬาเบสบอล / ซอฟท์บอล และกีฬามวยปล้ำ[29] ส่วน 5 กีฬาอื่นๆ คือกีฬาคาราเต้, กีฬาสเกตบอร์ด, กีฬาปีนเขา, กีฬาเวกบอร์ด และกีฬาวูซู ได้ตกรอบในการพิจารณาในครั้งนี้[30] เมื่อวันที่ 8 กันยายน พ.ศ. 2556 ในการประชุมคณะกรรมการโอลิมปิกสากล สมัยที่ 125 คณะกรรมการโอลิมปิกสากลได้เลือกกีฬามวยปล้ำกลับเข้าสู่กีฬาโอลิมปิกอีกครั้ง ซึ่งได้คะแนนเสียงทั้งหมด 49 คะแนน ส่วนกีฬาเบสบอล / ซอฟท์บอล และกีฬาสควอช ได้คะแนนเสียงทั้งหมด 24 และ 22 คะแนนตามลำดับ[31]
ภายใต้นโยบายใหม่ของคณะกรรมการโอลิมปิกสากลที่สามารถให้ประเทศเจ้าภาพได้เสนอเพิ่มกีฬาต่างๆเข้ามาบรรจุในกีฬาโอลิมปิกได้ โดยนโยบายนี้จะดึงดูดความสนใจของประเทศเจ้าภาพ จากการบรรจุกีฬาที่นิยมในประเทศเข้าสู่กีฬาโอลิมปิก[32] อันเป็นผลมาจากการเปลี่ยนแปลงนโยบายใหม่ คณะกรรมการโอลิมปิกสากลได้ประกาศกีฬาที่สนใจในการบรรจุใหม่รวมทั้งหมด 8 กีฬา คือ กีฬาเบสบอล / ซอฟท์บอล, กีฬาโบว์ลิ่ง, กีฬาคาราเต้, กีฬาสเกตบอร์ด, กีฬาปีนหน้าผา, กีฬาสควอช, กีฬาโต้คลื่อน และกีฬาวูซู[33] เมื่อวันที่ 28 กันยายน พ.ศ. 2558 ทางคณะกรรมการจัดการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก 2020 ได้คัดเลือกกีฬาที่บรรจุกีฬาในกีฬาโอลิมปิก 2020 ให้แก่คณะกรรมการโอลิมปิกสากล รวมทั้งหมด 5 จาก 8 กีฬา คือ กีฬาเบสบอล / ซอฟท์บอล, กีฬาคาราเต้, กีฬาปีนหน้าผา, กีฬาโต้คลื่อน และกีฬาสเกตบอร์ด[34] โดย 5 กีฬานี้ได้รับการอนุมัติ เมื่อวันที่ 3 สิงหาคม 2016 ในการประชุมคณะกรรมการโอลิมปิกสากล สมัยที่ 129 ที่นครรีโอเดจาเนโร ประเทศบราซิล ดั้งนั้นกีฬาโอลิมปิก 2020 จะมีจำนวนกีฬาทั้งหมด 33 กีฬา[35] อย่างไรก็ตามกีฬาเหล่านี้ได้รับการอนุมัติให้จัดการแข่งขันในกีฬาโอลิมปิก 2020 เท่านั้น โดยไม่สามารถจัดการแข่งขันในกีฬาโอลิมปิก 2024 ได้[36]
ปฏิทินกำหนดการแข่งขัน

การตลาด
สัญลักษณ์
สัญลักษณ์อย่างเป็นทางการสำหรับการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก และพาราลิมปิก 2020 ได้เปิดตัวเมื่อวันที่ 25 เมษายน พ.ศ. 2559 ซึ่งออกแบบโดยนายอาซาโอะ โทโกโร่ ผู้ได้รับรางวัลการประกวดการออกแบบสัญลักษณ์จากทั่วประเทศ[37]  ซึ่งสัญลักษณ์นี้มาจากการนำศิลปะแบบดั้งเดิมของญี่ปุ่นคือ ลายตารางหมากรุกที่เรียกว่า "อิชิมัตสุ โมโย" ซึ่งเป็นที่นิยมในสมัยเอโดะ หรือเมื่อราว 300 - 400 ปีที่แล้ว ผสมผสานกับการจัดวางรูปแบบใหม่ที่กำหนดให้เป็นตัวแทนของความแตกต่างของชนชาติต่างๆ ภายใต้แนวคิด "Unity in Diversity" หรือ เอกภาพภายในความแตกต่างหลากหลาย[38][39] โดยสัญลักษณ์นี้ได้แทนที่สัญลักษณ์ที่ถูกยกเลิกจากการที่ถูกกล่าวหาว่าลอกเลียนแบบสัญลักษณ์ของโรงละครในประเทศเบลเยี่ยม[40]
สื่อมวลชน
ผู้ให้การสนับสนุน
ในปีพ.ศ. 2558 มูลค่าของผู้ให้การสนับสนุนในกีฬาโอลิมปิก 2020 ทั้งหมดสูงถึง 1.3 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ ซึ่งมูลค่าของผู้ให้การสนับสนุนในครั้งนี้มีมากที่สุดในประวัติศาสตร์โอลิมปิก โดยมากกว่าสถิติเดิมในกีฬาโอลิมปิก 2008 ที่มีมูลค่าของผู้ให้การสนับสนุนทั้งหมด 1.2 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ[41]

ความกังวลและข้อถกเถียง
การติดสินบนกับสหพันธ์สมาคมกรีฑานานาชาติ
ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2559 จากรายงานฉบับที่สองของคณะกรรมาธิการองค์กรต่อต้านการใช้สารต้องห้ามโลก หรือ วาด้า ได้กล่าวถึงรายละเอียดการสนทนาระหว่างนายคาลิล ดิแอค บุตรชายนายลามีน ดิแอค อดีตประธานสหพันธ์สมาคมกรีฑานานาชาติ หรือ ไอเอเอเอฟ กับเจ้าหน้าที่ในการเสนอตัวโอลิมปิก 2020 ของกรุงอิสตันบูล ประเทศตุรกี[73] หลักฐานของการสนทนานั้นยังได้อ้างถึงในการโอนบัญชีประมาณ 4-5 ล้านดอลลาร์สหรัฐของเจ้าหน้าที่ในการเสนอตัวโอลิมปิก 2020 ของกรุงโตเกียวเพื่อสนับสนุนให้แก่ สหพันธ์สมาคมกรีฑานานาชาติอีกด้วย[73]  ซึ่งทางกรุงอิสตันบูลไม่ได้ทำเช่นนั้น เป็นสาเหตุให้กรุงอิสตันบูลสูญเสียในการสนับสนุนของนายลามีน ดิแอค ในการชิงเจ้าภาพกีฬาโอลิมปิก 2020[73]
ในเดือนกรกฎาคม และตุลาคม พ.ศ. 2556 (ช่วงเวลาก่อน และหลังการประกาศเจ้าภาพกีฬาโอลิมปิก 2020) กรุงโตเกียวได้โอนบัญชีผ่าน 2 ธนาคาร เป็นเงินจำนวน 2.8 ล้านดอลลาร์สิงคโปร์แก่บริษัท "แบล็ค ไทดิงส์" โดยเป็นบริษัทที่ปรึกษาในสิงคโปร์ของนายปาปา มาสซาตา ดิแอค บุตรชายของนายลามีน ดิแอค อดีตประธานสหพันธ์สมาคมกรีฑานานาชาติ หรือ ไอเอเอเอฟ ซึ่งกำลังถูกดำเนินคดีโดยอัยการฝรั่งเศสในข้อหาคอร์รัปชั่นภายในไอเอเอเอฟ ที่ส่งผลให้ดิแอคผู้เป็นพ่อต้องพ้นจากตำแหน่งประธานไอเอเอเอฟเมื่อปีที่แล้ว[74] บริษัทแบล็ค ไทดิงส์นั้น ถูกบริหารโดยนายเอียน ตัน ตง ฮัน ที่ปรึกษาด้านการบริหาร และบริการของไอเอเอเอฟ ซึ่งจัดการสิทธิในเชิงพาณิชย์ และมีความสัมพันธ์ทางธุรกิจกับบริษัทเดนท์สุในประเทศญี่ปุ่น นอกจากนี้บริษัทแบล็ค ไทดิงส์ยังเกี่ยวข้องกับการใช้สารกระตุ้นของทีมนักกรีฑารัสเซีย[74][75][76]
นายสึเนะคะสึ ทะเคะดะ ประธานคณะกรรมการโอลิมปิกญี่ปุ่น และผู้บริหารกีฬาโอลิมปิก 2020 ได้แถลงข่าวว่าการโอนบัญชีให้นั้น เป็นการโอนค่าที่ปรึกษา ค่าร่วมปฏิบัติงานในขั้นเตรียมการ และเสนอแผนงาน อันเป็นวิธีการปฏิบัติที่ถูกต้องตามกฎหมายทุกประการ แต่ปฏิเสธที่จะหารือเกี่ยวกับเรื่องนี้อีกต่อไป เพราะมันเป็นความลับของหน่วยงาน หลังจากนั้นนายโทะชิอะกิ เอนโดะยังได้เรียกร้องให้นายทะเคะดะเปิดเผยเรื่องนี้ต่อสาธารณชน ส่วนนายมาสซาตาได้ปฏิเสธว่าเขาได้รับเงินจากการคณะกรรมการเสนอตัวเป็นเจ้าภาพโอลิมปิก 2020 ของญี่ปุ่น[74][76] รวมถึงคณะกรรมการโอลิมปิกสากล หรือ ไอโอซี ได้จัดตั้งทีมงานเพื่อตรวจสอบเรื่องนี้อย่างใกล้ชิดร่วมกับการติดตามการสืบสวนของทางการฝรั่งเศสอีกด้วย[77]
การคัดลอกสัญลักษณ์
การออกแบบสัญลักษณ์ของกีฬาโอลิมปิก และพาราลิมปิกฤดูร้อน 2020 ครั้งแรกได้เปิดตัวเมื่อวันที่ 24 กรกฎาคม พ.ศ. 2558 ซึ่งสัญลักษณ์นั้นมีรูปร่างคล้ายตัว "T" โดยมีวงกลมสีแดงอยู่ที่มุมขวาบน โดยวงกลมสีแดงนี้ แสดงถึง “จิตวิญญาณแห่งชัยชนะ” ซึ่งปรากฏอยู่ในธงชาติของประเทศญี่ปุ่น รวมถึงการที่คนทั้งโลกทุกคนยอมรับซึ่งกันและกันอีกด้วย และมีแถวสีดำอยู่กึ่งกลางของสัญลักษณ์ แสดงถึงความหลากหลาย[78]
หลังจากที่มีการเปิดตัวสัญลักษณ์ไม่นาน  นายโอลิวิเยร์ เดบี นักออกแบบกราฟิกเบลเยียมได้กล่าวหาคณะกรรมการจัดการแข่งขันได้คัดลอกผลงานของเขา ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของโรงละคร "เธียเตอร์ เดอ ลีแอจ" ในประเทศเบลเยี่ยม โดยนอกเหนือจากวงกลมนั้น จะมีการประกอบเป็นรูปร่างที่แทบจะเหมือนกัน  หลังจากนั้นคณะกรรมการจัดงานของกรุงโตเกียวกล่าวปฏิเสธในการคัดลอกสัญลักษณ์ เนื่องจากทางคณะกรรมการได้ตรวจสอบเครื่องหมายการค้าทั่วโลก ก่อนนำมาใช้งาน[79][80] ส่งผลให้นายเดบีได้ยื่นฟ้องต่อคณะกรรมการโอลิมปิกสากล หรือ ไอโอซี เพื่อที่ไม่ให้สัญลักษณ์ของเขาถูกละเมิด[40]
นายเคนจิโระ ซาโนะ ผู้ออกแบบสัญลักษณ์ได้ปกป้องการออกแบบของเขาที่ระบุว่า เขาไม่เคยเห็นสัญลักษณ์โรงละครชเธียเตอร์ เดอ ลีแอจเลย ขณะคณะกรรมการจัดการแข่งขันได้ให้เกียรติเขาในการออกแบบสัญลักษณ์ โดยเขาได้ออกแบบที่เน้นความเก๋ของตัวที "T" และไม่ได้มีลักษณะคล้ายกับสัญลักษณ์โรงละครชเธียเตอร์ เดอ ลีแอจเลย[40] อย่างไรก็ตามพบว่านายซาโนะมีมีประวัติของการคัดลอกผลงานของคนอื่น ๆ อาทิเช่น การออกแบบผลงานแรกของเขา ซึ่งได้คัดลอกผลงานของนายฮาน ทิช โฮ รวมถึงผลงานอื่นๆอีกด้วย เมื่อวันที่ 1 กันยายน พ.ศ. 2558 ได้มีการประชุมฉุกเฉินของคณะกรรมการจัดการแข่งขัน โดยนายโยอิชิ มาซูโซเอะ ผู้ว่าราชการกรุงโตเกียวได้ประกาศที่จะปลดสัญลักษณ์นี้ในกีฬาโอลิมปิก 2020 หลากจากนั้นได้มีการประชุมอีกครั้งเพื่อหารือในการออกแบบสัญลักษณ์ใหม่ในวันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2558[40]
เมื่อวันที่ 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2558 คณะกรรมการการประกวดสัญลักษณ์ได้ถูกตั้งขึ้นเพื่อจัดการประกวด โดยเปิดให้ประชาชนทีมีอายุ 18 ปีขึ้นไป สามารถประกวดออกแบบสัญลักษณ์ได้โดยจะต้องส่งภายในวันที่  7 ธันวาคม พ.ศ. 2558 ซึ่งผู้ชนะจะได้รับ 1 ล้านเยน และตั๋วพิธีเปิดการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก และพาราลิมปิกฤดูร้อน 2020 อีกด้วย[37][81][82] เมื่อวันที่ 8 เมษายน พ.ศ. 2559 คณะกรรมการการประกวดสัญลักษณ์ได้ประกาศตัวเลือก 4 สัญลักษณ์สุดท้าย โดยสามารถให้ประชาชนลงความคิดเห็น เพื่อเลือกสัญลักษณ์ได้ โดยจะมีการเปิดตัวสัญลักษณ์ของกีฬาโอลิมปิก และพาราลิมปิกฤดูร้อน 2020 อีกครั้งเมื่อวันที่ 25 เมษายน พ.ศ. 2559 [81]


สัญลักษณ์ของกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 ที่ถูกยกเลิก
สัญลักษณ์ของกีฬาพาราลิมปิกฤดูร้อน 2020 ที่ถูกยกเลิก
สัญลักษณ์อย่างเป็นทางการของกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2020
สัญลักษณ์อย่างเป็นทางการของกีฬาพาราลิมปิกฤดูร้อน 2020

การถ่ายทอดสด
ในประเทศสหรัฐอเมริกา กีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 จะมีการถ่ายทอดสดโดยสถานีโทรทัศน์เอ็นบีซียูนิเวอร์แซล ซึ่งได้ลงทุนซื้อลิขสิทธิ์ถ่ายทอดสดทั้งสิ้น 4.38 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ โดยได้สิทธิ์การถ่ายทอดสดตั้งแต่กีฬาโอลิมปิกฤดูหนาว 2014 ที่เมืองโซชี ประเทศรัสเซีย เป็นต้นมา[83]
ในประเทศญี่ปุ่น สถานีโทรทัศน์เอ็นเอชเค, สถานีโทรทัศน์โตเกียว, สถานีโทรทัศน์ทีวี อาซาฮี และสถานีโทรทัศน์ฟุจิ ทีวี จะออกอากาศในทุกแพลตฟอร์ม ขณะที่สถานีโทรทัศน์ทีวี โตเกียว, สถานีโทรทัศน์นิปปอน ทีวี และสถานีโทรทัศน์อิสระจะออกอากาศเฉพาะในโทรทัศน์ภาคพื้นดิน
ในทวีปยุโรปนี้จะมีการถ่ายทอดสดผ่านสถานีโทรทัศน์ดิสคัฟเวอรี่ คอมมิวนิเคชั่น ซึ่งเป็นกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งแรก ภายใต้สิทธิ์การถ่ายทอดสดในทวีปยุโรปของคณะกรรมการโอลิมปิกสากล หรือ ไอโอซี โดยได้สิทธิ์การถ่ายทอดสดตั้งแต่กีฬาโอลิมปิกฤดูหนาว 2018 ที่เมืองพย็องชัง ประเทศเกาหลีใต้ เป็นต้นมา โดยสิทธิ์การถ่ายทอดสดในกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนปี 2020 จะครอบคลุมทวีปยุโรปเกือบทั้งหมด ยกเว้นประเทศฝรั่งเศส และประเทศรัสเซีย เนื่องจากประเทศฝรั่งเศสยังมีสิทธิ์การถ่ายทอดสดอยู่ ซึ่งจะหมดสัญญาการถ่ายทอดสดในการแข่งขันครั้งนี้ โดยสถานีโทรทัศน์ดิสคัฟเวอรี่จะคุ้มครองใบอนุญาตย่อยในแต่ละประเทศ ซึ่งจะส่งระบบสัญญาณที่สามารถให้บริการฟรี (Free to Air) ทั่วทวีปยุโรป ในประเทศสหราชอาณาจักร จะเป็นครั้งสุดท้ายที่สถานีโทรทัศน์บีบีซี ถือสิทธิ์การถ่ายทอดสดอย่างเต็มรูปแบบ ซึ่งในครั้งต่อไปสถานีโทรทัศน์บีบีซีจะถือใบอนุญาตย่อยของสถานีโทรทัศน์ดิสคัฟเวอรี่แทน[84][85][86][87]
รายชื่อสถานีโทรทัศน์ที่ถือสิทธิ์การถ่ายทอดสด
 – เอสบีเอส[88]
 – เอสบีเอส[88]
 – ซีบีซี/เรดิโอ-แคนาดา, สปอร์ตส์เน็ต, ทีเอสเอ็น[89][90]
แคริบเบียน – อินเทอร์เนชั่นแนล มีเดีย คอนเทนท์[91]
 – เอชอาร์ที[92]
 – ซีซีทีวี[93]
 – แชที[94][95]
 – เจแปน คอนซอร์เทียม[96]
 – สกาย เทเลวิชั่น[97]
 – เอ็นโอเอส[98]
 – กรูโป โกลโบ[99]
 – เบลเทเลเรดิโอ[100]
 – ฟรองซ์ เทเลวีฌีอง, แคแนล พลืส[101][102]
 – เล[103]
2 – ดิสคัฟเวอรี่ คอมมิวนิเคชั่น, ยูโรสปอร์ต[104]
 – อาร์ทีวีเอส[105]
 – อาร์ทีวี[105]
 – เอสอาร์จี เอสเอสอาร์[106]
 – บีบีซี, ยูโรสปอร์ต[107][108]
 – เอ็นบีซียูนิเวอร์แซล[109]
 – เซเว่น เน็ตเวิร์ค[110]
 – โออาร์เอฟ[111]
เอเชีย1 – เดนท์สุ[112]
โอเชียเนีย3 – สกาย เทเลวิชั่น[97]
 – อาร์ทีอี[113]
 – เอ็มทีวีเอ[114]
MENA – บีนสปอตส์[115]
 – โทรทัศน์รวมการเฉพาะกิจแห่งประเทศไทย - ช่องวัน
 – ครอบคลุมใน 22 ประเทศในเอเชีย นอกจากนี้ยังมีการขายลิขสิทธิ์ย่อยแก่ประเทศต่างๆ
 – ยกเว้นประเทศฝรั่งเศส และประเทศรัสเซีย.
 – ครอบคลุมในประเทศหมู่เกาะคุก , ประเทศฟิจิ, ประเทศคิริบาส, ประเทศหมู่เกาะมาร์แชลล์, ประเทศไมโครนีเซีย, ประเทศนาอูรู, ประเทศนีอูเอ, ประเทศปาเลา, ประเทศซามัว, ประเทศหมู่เกาะโซโลมอน, ประเทศตองกา, ประเทศตูวาลู และประเทศวานูอาตู
อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

 (IOC document)





หมวดหมู่:โอลิมปิกฤดูร้อน
หมวดหมู่:โอลิมปิกฤดูร้อน 2020
หมวดหมู่:กีฬาในประเทศญี่ปุ่น
หมวดหมู่:กีฬาในกรุงโตเกียว
หมวดหมู่:พ.ศ. 2563