สงครามกลางเมืองกรีซ

Question: สงครามกลางเมืองกรีซ มีสาเหตุมาจากอะไร?


สงครามกลางเมืองกรีซ (English: Greek Civil War; Greek: ο Eμφύλιος [Πόλεμος] o Emfýlios [Pólemos], "the Civil [War]") เป็นการต่อสู้ในกรีซในปี พ.ศ. 2489-พ.ศ. 2492 ระหว่างกองทัพรัฐบาลกรีก (ได้รับการสนับสนุนโดยสหราชอาณาจักรและสหรัฐอเมริกา) และกองกำลังประชาธิปไตยกรีซ (DSE,ทหารของพรรคคอมมิวนิสต์กรีก (KKE) สนับสนุนจากยูโกสลาเวีย แอลเบเนียเช่นเดียวกับบัลแกเรีย) การต่อสู้ส่งผลให้พวกก่อการร้ายคอมมิวนิสต์พ่ายแพ้กองกำลังของรัฐบาล[11]พรรคคอมมิวนิสต์แห่งกรีซก่อตั้งขึ้นและได้รับทุนจากประเทศคอมมิวนิสต์เช่นยูโกสลาเวียประชาธิปัตย์กองทัพกรีซรวมถึงบุคลากรหลายคนที่เคยต่อสู้กับเยอรมันและอิตาลีในช่วงการยึดครองในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง
สงครามกลางเมืองเป็นผลมาจากการต่อสู้แบ่งขั้วระหว่างอุดมการณ์ซ้ายและขวาที่เริ่มต้นในปี พ.ศ. 2486 จากปี พ.ศ. 2487 แต่ละด้านที่กำหนดเป้าหมายที่จะขึ้นมาปกครองหลังสิ้นสุดของการยึดครองรวมระหว่างเยอรมันและอิตาลี (พ.ศ. 2484-พ.ศ. 2488) ในที่สุดฝ่ายขวาสามารถได้ขึ้นมาปกครองได้ การต่อสู้กลายเป็นหนึ่งในความขัดแย้งช่วงแรกในสงครามเย็น (พ.ศ. 2490-พ.ศ. 2534) และเป็นสงครามตัวแทนแรกในสงครามเย็น [12]กรีซในที่สุดได้รับการสนับสนุนโดยสหรัฐ (ผ่านทรูแมนหลักคำสอนและแผนมาร์แชลล์) และเข้าร่วมนาโต (พ.ศ. 2495) ระหว่างสงครามสหภาพโซเวียตโจเซฟ สตาลินต้องการสงครามสิ้นสุดลงเพื่อรักษาข้อตกลงเปอร์เซ็นต์ไว้ส่วนทางด้านยูโกสลาเวียยอซีป บรอซ ตีโตอยากจะให้ทำสงครามต่อไป[13]ตีโต้มีความมุ่งมั่นที่จะช่วยให้พวกคอมมิวนิสต์กรีกในความพยายามของพวกเขาได้ยั่วโมโหสตาลินซึ่งเรื่องจะเป็นหนึ่งในสาเหตุของความแตกแยกระหว่างตีโต้-สตาลินในอนาคต
แม้ว่ากองกำลังของรัฐบาลจะมีอุปสรรคในปี พ.ศ. 2489-พ.ศ. 2491แต่จากการเพิ่มความช่วยเหลือจากสหรัฐฯ, ความล้มเหลวของ DSE และผลข้างเคียงของการแยกตีโต้-สตาลิน พ.ศ. 2491 ในที่สุดก็นำไปสู่ชัยชนะของกองกำลังรัฐบาล นำไปสู่การเป็นสมาชิกของกรีซในนาโต้ (พ.ศ. 2495) และช่วยในการกำหนดความสมดุลอุดมการณ์ของพลังงานในทะเลอีเจียนสำหรับทั้งสงครามเย็น สงครามกลางเมืองทำให้กองทัพมีอำนาจมากกว่ารัฐบาลนำไปสู่การจัดตั้งรัฐบาลทหารกรีก 1967-1974 และมรดกของขั้วทางการเมืองว่าจนถึงวันนี้
พื้นหลัง
ต้นกำเนิดของสงครามกลางเมืองเริ่มขึ้นในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองซึ่งในการเข้ายึดครองของกรีซโดยนาซีเยอรมนี, บัลแกเรียและอิตาลีตั้งแต่เดือนเมษายน พ.ศ. 2484 ถึงช่วงปลายเดือนตุลาคมปี พ.ศ. 2487 ในขณะที่กองกำลังฝ่ายอักษะไม่นานก่อนที่เข้ายึดครองเอเธนส์ในเดือนเมษายนปี พ.ศ. 2484 พระราชาธิบดีจอร์จที่สองและรัฐบาลของเขาหนีไปอียิปต์ที่พวกเขาประกาศว่าเป็นรัฐบาลพลัดถิ่นรับการยอมรับจากฝ่ายพันธมิตรตะวันตก แต่ไม่ยอมรับจากสหภาพโซเวียต ผู้นำตะวันตก (โดยเฉพาะวินสตัน เชอร์ชิล) ได้รับการสนับสนุนและแม้กระทั่งข่มขู่ พระราชาธิบดีจอร์จที่สองของกรีซที่จะแต่งตั้งคณะรัฐมนตรีในระดับปานกลาง ส่วนนายกรัฐมนตรีกรีซ จอมพล Ioannis Metaxasไม่สามารถหนีออกมาได้เขาได้เสียจากการติดเชื้อในกระแสเลือด Alexandros Koryzisได้ขึ้นมาดำรงตำแหน่งต่อไม่นานก่อนที่ฝ่ายอักษะเข้ายึดครองเอเธนส์เขาได้ทำการอัตวินิบาตกรรมด้วยปืนพก พระราชาธิบดีจอร์จที่สองจึงได้แต่งตั้ง Emmanouil Tsouderos เป็นนายกรัฐมนตรีในรัฐบาลพลัดถิ่น
เยอรมันได้ตั้งรัฐบาลรัฐเฮลเลนิกในเอเธนส์ซึ่งขาดความชอบธรรมและการสนับสนุน ระบอบการปกครองหุ่นเชิดที่ถูกทำลายต่อไปเมื่อการปรับตัวทางเศรษฐกิจในสภาวะสงครามสร้างอัตราเงินเฟ้อหนีการขาดแคลนอาหารเฉียบพลันและความอดอยากในหมู่ประชากรพลเรือน

สัญญาณแรกของสงครามกลางเมืองที่เกิดขึ้นใน พ.ศ. 2485-พ.ศ. 2487 ในระหว่างการยึดครองของเยอรมัน กับรัฐบาลพลัดถิ่นกรีกไม่สามารถที่จะมีอิทธิพลในการต้านต่อกลุ่มการเมืองกลุ่มที่โดดเด่นเป็นฝ่ายซ้ายคือแนวร่วมปลดปล่อยแห่งชาติ (EAM), และกองกำลังทหารคนกรีกกองทัพปลดปล่อย (ELAS) ซึ่งเป็นกลุ่มที่ใหญ่ที่สุดกองกำลังปลดปล่อยแห่งชาติ (EAM) ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 27 กันยายน พ.ศ. 2484 โดยผู้แทนของสี่จากฝ่ายซ้าย ประกาศว่าจะดำเนินการตามนโยบายของสหภาพโซเวียต ได้รับการสนับสนุนจากผู้รักชาติเป็นจำนวนมาก
ผู้นำพรรคคอมมิวนิสต์ของ EAM ได้วางแผนที่จะครองในสงครามกรีซจึงมักจะโดยการพยายามที่จะทำลายกลุ่มอื่น ๆที่ส่งผลให้เกิดการปะทะกันกระจัดกระจายซึ่งต่อเนื่องจนถึงฤดูใบไม้ผลิของปี พ.ศ. 2487 และการดำเนินการก่อการร้ายสีแดง เมื่อกรีซถูกปลดปล่อยในเดือนตุลาคมปี พ.ศ. 2487 กรีซอยู่ในสภาพวิกฤตซึ่งเร็ว ๆ นี้จะนำไปสู่การระบาดของสงครามกลางเมือง
การต่อสู้ครั้งแรกก็เริ่มขึ้นในกรุงเอเธนส์เมื่อวันที่ 3 ธันวาคม พ.ศ. 2487 หลังสองเดือนที่เยอรมันก็ถอยออกมาจากพื้นที่ก็เกิด การสู้รบนองเลือด (ที่ "Dekemvriana") ปะทุขึ้นหลังจากตำรวจจากรัฐบาลกรีกกับกองทัพอังกฤษยิงอาวุธใส่ผู้ชุมนุมEAM ผู้ประท้วง 28 คนถูกฆ่าและบาดเจ็บนับสิบ ผู้ชุมนุมได้รับการจัดกับการยกเว้นโทษของการทำงานร่วมกันและลดอาวุธลงนามโดยโรนัลด์ สโกบี (ผู้บัญชาการทหารอังกฤษในกรีซ) ซึ่งได้รับการยกเว้นกองกำลังปีกขวา การต่อสู้กินเวลา 33 วันและส่งผลให้ในความพ่ายแพ้ของ EAM หลังจากการหนักต่อกับกองกำลังเสริมอังกฤษที่เข้าข้างรัฐบาลกรีก ภายหลังการลงนามในสนธิสัญญาวาร์คีซา (12 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2488) สิ้นสุดของอำนาจฝ่ายซ้าย หลังจากนั้นถูกครอบงำโดยKKE หลังจากนั้นก็เกิด กลุ่มก่อการร้ายสีขาวซึ่งได้รับการปลดปล่อยกับผู้สนับสนุนของฝ่ายซ้าย[14]เพิ่มความตึงเครียดภายในประเทศ
สงครามกลางเมือง: พ.ศ. 2489-พ.ศ. 2492
พ.ศ. 2489–พ.ศ. 2491

สงครามปะทุขึ้นในปี พ.ศ. 2489 เมื่อกองกำลังของอดีตพลพรรคELASที่พบในที่พักพิงประจำเมืองของพวกเขาและถูกควบคุมโดยKKEจัดระเบียบกองกำลังประชาธิปไตยกรีซและสำนักงานใหญ่สูงคำสั่ง KKE ได้คว่ำบาตรการเลือกตั้งปี พ.ศ. 2489 . คอมมิวนิสต์จัดตั้งรัฐบาลเฉพาะกาลในเดือนธันวาคมปี พ.ศ. 2490 และใช้กองกำลังประชาธิปไตยกรีซเป็นทหารของรัฐบาลชุดนี้ เพื่อนบ้านคอมมิวนิสต์รัฐแอลเบเนียยูโกสลาเวียและบัลแกเรียที่นำเสนอการสนับสนุนจิสติกส์ให้แก่รัฐบาลเฉพาะกาลนี้โดยเฉพาะกองกำลังปฏิบัติการในภาคเหนือของกรีซ
มีนาคม พ.ศ. 2489 เป็นกลุ่มอดีตสมาชิกELAS 30คนโจมตีสถานีตำรวจในหมู่บ้าน Litochoro ฆ่าตำรวจ วันรุ่งขึ้น Rizospastis, หนังสือพิมพ์อย่างเป็นทางการของKKEประกาศโจมตีกองกำลังรัฐบาล กองกำลังประชาธิปไตยกรีซปฏิบัติการแทรกซึมเข้าไปในกรีซผ่านพื้นที่ภูเขาใกล้พรมแดนยูโกสลาเวียและแอลเบเนีย ภายใต้คำสั่งของอดีตนายพลในELAS Markos Vafiadis (ที่รู้จักกันในนาม "นายพล Markos") ในการดำเนินงานจากฐานในยูโกสลาเวีย
ยูโกสลาเวียและแอลเบเนียรัฐบาลคอมมิวนิสต์สนับสนุนสู้ DSE แต่สหภาพโซเวียตยังคงสับสน KKEเก็บไว้สายเปิดของการสื่อสารกับพรรคคอมมิวนิสต์โซเวียตและผู้นำ Nikos Zachariadis, เคยไปเยือนกรุงมอสโกมากกว่าหนึ่งครั้ง
ในช่วงปลาย พ.ศ. 2489, DSE ก็มีกองกำลังถึง 16,000 นาย และกองชาวสลาฟมาซีโดเนียนจากพื้นทีต่างๆ ของประเทศกรีซ อีก 5,000 นาย ชาวสลาฟมาซีโดเนียนมีความคิด"ต่อต้านการครองราชย์ของพวกปีกขวา" โดยเฉพาะอย่างยิ่งเจ้าหน้าที่ท้องถิ่นของพรรคนำโดย Vangelis Rogakos ได้จัดตั้งแผนนานก่อนที่จะตัดสินใจที่จะไปทำสงครามกองโจรภายใต้ซึ่งตัวเลขของสมัครพรรคพวกปฏิบัติการในแผ่นดินใหญ่จะแปรผกผันกับจำนวนทหารที่ศัตรู จะมีสมาธิในภูมิภาค จากการสำรวจ DSE III ในเพโลมีกองกำลังระหว่าง 1,000 ถึง 5,000 นาย ในช่วงต้นปี พ.ศ. 2491[15]
กองทัพรัฐบาลกรีกในขณะนี้ประมาณ 90,000 นายซึ่งได้การฝึกอบรมของกองทัพบกจากฝ่ายพันธมิตรตะวันตก โดยช่วงต้นปี พ.ศ. 2490 แต่สหราชอาณาจักรซึ่งได้ใช้เวลาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2487 รวมไม่สามารถจ่ายภาระการทางนี้ได้; สหรัฐอเมริกาประธานาธิบดีแฮร์รี เอส. ทรูแมนประกาศว่าสหรัฐอเมริกาจะสนับสนุนรัฐบาลของกรีซในกาต่อต้านของพรรคคอมมิวนิสต์
ผ่านปี พ.ศ. 2490 ความรุนแรงเริ่มมีมากขึ้น DSE เปิดฉากตัวการโจมตีขนาดใหญ่ในเมืองผ่านภาคเหนืออีไพรุสเทสซาเพโลและมาซิโดเนียยั่วกองทัพเข้าตอบโต้ขนาดใหญ่ซึ่งทำให้ DSE ละลายกลับเข้าไปในภูเขาและ Havens ปลอดภัยข้ามพรมแดนทางเหนือ ในเพโลที่นายพลGeorgios Stanotasได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้บัญชาการในพื้นที่ DSE ได้รับความเดือดร้อนอย่างหนักกับไม่มีทางที่จะหลบหนีไปยังแผ่นดินใหญ่กรีซ โดยทั่วไปกองทัพกำลังใจในการทำงานอยู่ในระดับต่ำ
การต่อสู้บนภูผา

ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2490 ผู้นำKKEตัดสินใจที่จะย้ายจากยุทธวิธีการรบแบบกองโจร ในเดือนธันวาคมKKEประกาศการก่อตัวของรัฐบาลประชาธิปไตยเฉพาะกาลกับVafiadisได้เป็นนายกรัฐมนตรีรัฐบาลเอเธนส์และต่างประเทศไม่มีการยอมรับรัฐบาลชุดนี้ กลยุทธ์ใหม่นำเข้า DSE พยายามในค่าใช้จ่ายที่จะยึดเมืองสำคัญเป็นที่นั่งของรัฐบาลและในเดือนธันวาคมปี พ.ศ. 2490,DSE 1200 นาย สู้ถูกฆ่าตายในการต่อสู้ที่ตั้งอยู่รอบ Konitsa ในเวลาเดียวกัน, กลยุทธ์ที่บังคับให้รัฐบาลที่จะเพิ่มขนาดของกองทัพ กับการควบคุมของเมืองใหญ่ที่รัฐบาลแตกลงในสมาชิกเคและโซเซียลหลายคนถูกขังบนเกาะ Makronisos ฝ่าย DSE ดำเนินการสงครามกองโจรทั่วกรีซ; สามกองกับ พ.ศ. 2491 นับ 20,000 คนควบคุม 70% ของเพโลทางทหารและการเมือง; กองพันชื่อหลังจากELASกำลังทำงานอยู่ในทิศตะวันตกเฉียงเหนือกรีซและในหมู่เกาะ Lesvos, Limnos, Ikaria, มอสต้า, Evoia และเป็นกลุ่มของหมู่เกาะ 
แม้ว่าจะมีอุปสรรคเช่นการต่อสู้ที่ Konitsa ที่ DSE ถึงความสูงของอำนาจของตนในปี พ.ศ. 2491 สามรถดึงนักรบทั้งชายและหญิงและเครือข่ายในทุกหมู่บ้านและชานเมืองมากกว่า 20,000คน
การสิ้นสุดของสงคราม: พ.ศ. 2492
พวกก่อการร้ายได้เสียขวัญจากความแตกแยกระหว่างตีโต้-สตาลิน[13]ในเดือนมิถุนายนปี พ.ศ. 2491 สหภาพโซเวียตและบริวารหยุดความสัมพันธ์กับตีโต้ ในตอนหนึ่งของการประชุมที่จัดขึ้นในเครมลินกับตัวแทนยูโกสลาเวียในช่วงวิกฤตของสหภาพโซเวียตกับยูโกสลาเวีย[16]  สตาลินระบุฝ่ายค้านไม่มีเงื่อนไขของเขาไปใน "จลาจลของกรีซ" สตาลินอธิบายให้คณะผู้แทนยูโกสลาเวียว่าสถานการณ์ในกรีซที่ได้รับเสมอแตกต่างจากคนในยูโกสลาเวียเพราะสหรัฐอเมริกาและสหราชอาณาจักรจะ "ไม่เคยอนุญาตให้ [กรีซ]ตัดการสื่อสารในทะเลเมดิเตอร์เรเนียน" 

ยูโกสลาเวียเป็นผู้สนับสนุนหลักของพรรคคอมมิวนิสต์กรีก KKEจึงต้องเลือกระหว่างความจงรักภักดีกับสหภาพโซเวียตและความสัมพันธ์กับพันธมิตรที่ใกล้เคียงที่สุด หลังจากที่บางความขัดแย้งภายในส่วนใหญ่นำโดยเลขาธิการพรรค Nikolaos Zachariadis เลือกที่จะทำตามสหภาพโซเวียต ในเดือนมกราคมปี พ.ศ. 2492 Vafiadis ตัวเองถูกกล่าวหาว่าเป็นพวก "ลักธิตีโต้" และถูกขับออกจกตำแน่งออกจากตำแหน่งทางการเมืองและการทหารของเขาจะถูกแทนที่โดย Zachariadis
หลังจากปีของการเพิ่มความรุนแรงให้ตีโต้ปิดชายแดนยูโกสลาเวียไล่พวกDSEออกไปในเดือนกรกฎาคมปี พ.ศ. 2492 และยกเลิกค่าย DSEภายในยูโกสลาเวีย DSEมีทางเลือกเดียวจากการสนับสนุนของแอลเบเนียซึ่งสามารถที่จะใช้ดินแดนชายแดนแอลเบเนียเป็นทางเลือกที่ทำหมดกำลังใจภายในพรรคคอมมิวนิสต์กรีซ, แยกกับตีโต้ยังกระตุ้นให้เกิดการล่าพวก "ลักธิตีโต้" ทำให้เกิดเสียขวัญภายในพรรคและระเบียบการจัดอันดับของ DSE และดูดซับการสนับสนุนสำหรับKKEในพื้นที่เขตเมือง
ในช่วงฤดูร้อนปี พ.ศ. 2491 DSE ในเพโลประสบความพ่ายแพ้อย่างมาก จากขาดแคลนกระสุนและล้มเหลวที่จะยึดครองคลังแสงที่อยู่ในกองกำลังของรัฐบาลที่ Zacharo ในเพโลตะวันตกนักรบ 20,000 นาย ถูกฆ่าตายในการสู้รบกับกองกำลังทหารแห่งชาติเกือบ 80,000นาย หลังจากการพ่ายแพ้ในภาคใต้ของกรีซ DSE ยังคงทำงานในภาคเหนือของกรีซและเกาะบางอย่าง แต่มันเป็นแรงลดลงอย่างมากเผชิญอุปสรรคที่สำคัญทั้งทางการเมืองและทางทหาร
ในขณะเดียวกันกองทัพแห่งชาติพบว่าผู้บัญชาการทหารที่มีความสามารถในAlexander Papagos ผู้บัญชาการของกองทัพกรีกในช่วงสงครามกรีก-อิตาลี ในเดือนสิงหาคมปี พ.ศ. 2492 Papagos เปิดตัวตอบโต้สำคัญกับกองกำลัง DSE ในภาคเหนือของกรีซมีครั้งนี้ชัยชนะของกองทัพแห่งชาติและส่งผลให้เกิดความสูญเสียหนักสำหรับ DSE กองทัพ DSE ตอนนี้ไม่สามารถที่จะรักษาความต้านทานในการต่อสู้แหลม โดยเดือนกันยายนปี พ.ศ. 2492 ตัวหลักของหน่วยงาน DSE ปกป้อง Grammos และในเขตพื้นที่ประวัติศาสตร์ทั้งสองตำแหน่งสำคัญในภาคเหนือของกรีซสำหรับ DSE ได้ถอยกลับไปแอลเบเนียและสองกลุ่มหลักยังคงอยู่ภายในขอบเขตที่พยายามที่จะเชื่อมต่อกับนักรบ DSE ฝนฟ้าคะนองกระจายส่วนใหญ่ในภาคกลาง กรีก
กลุ่มจำนวน 1,000 นาย สู้ซ้ายกรีซโดยสิ้นเดือนกันยายน พ.ศ. 2492 ในขณะที่ตัวหลักของ DSE พร้อมด้วยกองบัญชาการหลังจากการพูดคุยกับพรรคคอมมิวนิสต์แห่งสหภาพโซเวียตและรัฐบาลคอมมิวนิสต์อื่น ๆ ก็ถูกย้ายไปทาชเคนต์เมืองหลวง ของอุซเบกิในสหภาพโซเวียต พวกเขาจะยังคงอยู่ที่นั่นในค่ายทหารเป็นเวลาสามปี ศึกเก่าอื่น ๆ , นักรบที่ได้รับบาดเจ็บข้างผู้หญิงและเด็กที่ถูกย้ายไปในรัฐสังคมนิยมในยุโรปและอเมริกา เมื่อวันที่ 16 ตุลาคม Zachariadis ประกาศ "พักรบชั่วคราวเพื่อป้องกันไม่ให้มีการทำลายล้างที่สมบูรณ์ของกรีซ"; ซึ่งเป็นจุดจบของกรีกสงครามกลางเมือง
หลังสงครามและความสมานฉันท์

สงครามกลางเมืองที่เหลือกรีซในซากปรักหักพังและอยู่ในความทุกข์ทางเศรษฐกิจมากยิ่งขึ้นกว่าที่เคยเป็นดังต่อไปนี้ในตอนท้ายของเยอรมันยึดครอง. นอกจากนี้ความแตกแยทางอุดมการณ์ในทำให้ผู้ที่สนับสนุนคอมมิวนิสต์ติดคุกเป็นเวลาหลายปีหรือถูกเนรเทศให้บนเกาะ Gyaros และ Makronisos ส่วนอื่น ๆ อีกมากมายหาที่ลี้ภัยในประเทศคอมมิวนิสต์หรือย้ายไปอยู่ออสเตรเลีย, เยอรมนี, สหรัฐอเมริกา, สหราชอาณาจักรแคนาดาและที่อื่น ๆ
ความไม่แน่นอนของการเมืองกรีกในช่วงกลางทศวรรษที่ 1960 เป็นผลโดยตรงของสงครามกลางเมืองและแบ่งลึกระหว่างส่วนฝ่ายซ้ายและฝ่ายขวาของสังคมกรีก เมื่อวันที่ 21 เมษายน พ.ศ. 2510 กลุ่มฝ่ายขวาและต่อต้านคอมมิวนิสต์นายทหารดำเนินการรัฐประหารและยึดอำนาจการปกครองจากรัฐบาลโดยใช้เสถียรภาพทางการเมืองและความตึงเครียดของเวลาเป็นข้ออ้าง ผู้นำของรัฐประหาร Gregoris Lambrakisเป็นสมาชิกคนหนึ่งของปีกขวาองค์กรทางทหาร IDEA ( "ศักดิ์สิทธิ์บอนด์ของเจ้าหน้าที่กรีก") และระบอบการปกครองของทหารที่ตามมา (ต่อมาเรียกว่าระบบการปกครองของนายพัน) จนถึง พ.ศ. 2517
หลังจากการล่มสลายของรัฐบาลเผด็จการทหารซึ่งเป็นพรรครัฐบาลภายใต้ Constantine Karamanlis นำไปสู่การล้มล้างสถาบันพระมหากษัตริย์ถูกต้องตามกฎหมายของเคและรัฐธรรมนูญฉบับใหม่ซึ่งรับประกันเสรีภาพทางการเมืองสิทธิของแต่ละบุคคลและการเลือกตั้งเสรี ในปี 1981 ในการเป็นจุดเปลี่ยนที่สำคัญในประวัติศาสตร์กรีกรัฐบาลกลางซ้ายของขบวนการสังคมนิยมชาวกรีก (PASOK) ได้รับอนุญาตจำนวนของทหารผ่านศึก DSE ที่ได้รับความคุ้มครองในประเทศคอมมิวนิสต์เพื่อกลับไปยังกรีซและกอบกู้นิคมอุตสาหกรรมอดีตของพวกเขาที่มาก ช่วยในการลดผลกระทบของสงครามกลางเมืองในสังคมกรีก การบริหาร PASOK ยังเสนอเงินบำนาญของรัฐเพื่ออดีตสมัครพรรคพวกของความต้านทานต่อต้านนาซี; Markos Vafiadis ได้รับเลือกตั้งเป็น honorarily เป็นสมาชิกคนหนึ่งของกรีกรัฐสภาภายใต้ธงของ PASOK
ในปี 1989 พรรคร่วมรัฐบาลระหว่าง Nea Dimokratia และของรัฐบาลและความคืบหน้าซ้าย (Synaspismos) ซึ่งเคเป็นช่วงระยะเวลาหนึ่งแรงสำคัญปัญหากฎหมายที่ถูกส่งผ่านเป็นเอกฉันท์โดยกรีกรัฐสภาอย่างเป็นทางการตระหนักถึง 1946-1949 สงครามเป็นสงครามกลางเมืองและไม่เพียง แต่เป็นจลาจลคอมมิวนิสต์ (Συμμοριτοπόλεμος Symmoritopolemos) (Ν. 1863-1889 (ΦΕΚ204Α))[17][18][19]ภายใต้เงื่อนไขของกฎหมายนี้สงครามของ 1946-1949 ได้รับการยอมรับว่าเป็นสงครามกรีกพลเรือนระหว่างกองทัพแห่งชาติและกองทัพประชาธิปไตยของกรีซเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์สงครามกรีก ภายใต้กฎหมายดังกล่าวคำว่า "โจรคอมมิวนิสต์" (Κομμουνιστοσυμμορίτες Kommounistosymmorites, ΚΣ) ใดก็ตามที่มันได้เกิดขึ้นในกฎหมายกรีกก็ถูกแทนที่ด้วยคำว่า "สู้ของ DSE"[20]
อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น



 on libcom.org/history
 online version of Neni Panourgiá's Dangerous Citizens: The Greek Left and the Terror of the State ISBN 978-0-8232-2968-0

 (only in Greek) Εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ-Δεκέμβρης 1944:60 χρόνια μετά
 The decisive battle which ended the Greek Civil War

หมวดหมู่:สงครามตัวแทนในสงครามเย็น
หมวดหมู่:สงครามกลางเมือง
หมวดหมู่:สงครามตัวแทน