เชสเตอร์ เบนนิงตัน

Question: นักร้องนำ วงวีเซอร์ มีชื่อว่าอะไร?


เชสเตอร์ ชาลส์ เบนนิงตัน (; 20 มีนาคม ค.ศ. 1976 – 20 กรกฎาคม ค.ศ. 2017) เป็นนักดนตรี นักร้อง-นักแต่งเพลง และนักแสดงชาวอเมริกัน เป็นที่รู้จักดีในฐานะนักร้องนำวงร็อกที่ชื่อ ลิงคินพาร์ก และ เดดบายซันไรส์ เดิมเขาได้เป็นนักร้องนำในวงฌอนดาวเดลล์แอนด์ฮิสเฟรนส์ และเกรย์เดซ และเขายังเป็นนักร้องนำให้กับวงสโตนเทมเพิลไพล็อตส์ และวงดนตรีร็อกคัฟเวอร์ บักเกตออฟวีนีส์ อีกด้วย
เชสเตอร์เริ่มมีชื่อเสียงจากการออกผลงานกับลิงคินพาร์กที่ชื่อชุด ไฮบริดทีโอรี ในปี ค.ศ. 2000 ซึ่งประสบความสำเร็จด้านยอดขายอย่างมาก อัลบั้มได้รับรางวัลแผ่นเสียงเพชรจากอาร์ไอเอเอ ในปี ค.ศ. 2005 ถือเป็นอัลบั้มเปิดตัวที่ขายได้มากที่สุดในทศวรรษ[1] สตูดิโออัลบั้มชุดต่อมาของลินคินพาร์คือ เมทีโอรา และ มินิตส์ทูมิดไนต์ ออกจำหน่ายในปี ค.ศ. 2003 และ ค.ศ. 2007 ตามลำดับ หลังจากประสบความสำเร็จกับวง เชสเตอร์ได้ก่อตั้งวงที่ชื่อ เดดบายซันไรส์ เป็นโครงการข้างเคียงของเขาในปี ค.ศ. 2005 โดยมีอัลบั้มเปิดตัวที่ชื่อ เอาต์ออฟแอชิส ออกจำหน่ายในเมื่อวันที่ 13 ตุลาคม ค.ศ. 2009 ในปี ค.ศ. 2007 เชสเตอร์ติดอันดับ 46 ของนิตยสารฮิตพาเรดเดอร์ ในรายชื่อ "100 สุดยอดนักร้องนำของเฮฟวีเมทัลที่สุดตลอดกาล"[2]
ชีวิตช่วงแรก
เบนนิงตันเกิดในฟีนิกซ์ รัฐแอริโซนา มารดาของเขาเป็นพยาบาล บิดาของเขาเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจทำงานเกี่ยวกับคดีลวนลามเด็กทางเพศ[3] และทำงานสองกะ[4] เบนนิงตันสนใจดนตรีตั้งแต่อายุน้อย เขากล่าวว่ามีวงดีเพชโมด และสโตนเทมเพิลไพล็อตส์เป็นแรงบันดาลในขณะนั้น[5] และใฝ่ฝันอยากเป็นสมาชิกวงสโตนเทมเพิลไพล็อตส์[6]
บิดามารดาของเบนนิงตันหย่าร้างเมื่อเขาอายุ 11 ปี และบิดาได้สิทธิ์ดูแลเขา[4] หลังหย่าร้าง เบนนิงตันเริ่มเสพกัญชา เครื่องดื่มแอลกอฮอล์ ฝิ่น โคเคน เมแทมเฟตามีน[5][7] และแอลเอสดี[4] เขาเลิกเสพยาได้ในที่สุด และต่อมาเขาให้สัมภาษณ์ประนามการใช้ยาเสพติด[8] ระหว่างทัวร์กับลิงคินพาร์ก เขาเริ่มดื่มหนัก[3] แต่เขากล่าวว่าเลิกดื่มในปี ค.ศ. 2011 โดยพูดว่า "ผมแค่ไม่อยากเป็นคนคนนั้นอีกต่อไป"[9]
ในบทสัมภาษณ์บทหนึ่ง เบนนิงตันเคยเผยว่าเขาเคยถูกเพื่อนชายอายุมากกว่าลวนลามทางเพศเมื่อเขาอายุ 7 ปี[9] เขาไม่กล้าขอความช่วยเหลือเพราะเขาไม่ต้องการให้ผู้คนคิดว่าเขาเป็นเกย์หรือเขาโกหก เขาถูกลวนลามจนเขาอายุ 13 ปี[4] สถานการณ์การลวนลามที่บ้านทำให้เขาเกิดอารมณ์อยากฆ่าและหนีไป[4] เขาวาดภาพ แต่งกลอน และแต่งเพลงเพื่อสงบสติอารมณ์[4] ต่อมา เขาเล่าตัวตนขอผู้ลวนลามให้บิดาทราบ แต่เลือกที่จะไม่ดำเนินคดีหลังจากเขาตระหนักว่า คนที่ลวนลามเขากลายเป็นเหยื่อเสียเอง[7]
เมื่อเขาอายุ 17 ปี เบนนิงตันย้ายไปอยู่กับมารดาและถูกห้ามไม่ให้ออกจากบ้าน หลังจากมารดาพบว่าเขาเสพยา[4] เขาเคยทำงานที่เบอร์เกอร์คิงและนำเงินไปซื้อโคเคนและเมท[10] ก่อนเริ่มเป็นนักดนตรีมืออาชีพ[5] เขาเคยถูกกลั่นแกล้งตอนอยู่ไฮสกูล ในบทสัมภาษณ์บทหนึ่ง เขากล่าวว่า "ผมถูกทุบตีอย่างกับตุ๊กตาที่โรงเรียน เพราะผมผอมและดูไม่เหมือนใคร"[11][12][13]
อาชีพนักดนตรี
ช่วงแรกและวงเกรย์เดซ
การเป็นนักร้องของเชสเตอร์เริ่มต้นกับวงดนตรีที่ชื่อว่า ฌอนดาวเดลล์แอนด์ฮิสเฟรนส์? และได้ออกจำหน่ายเทป 3 แทร็กในปี ค.ศ. 1993 ต่อมา ฌอน ดาวเดลล์ และเชสเตอร์ ได้ย้ายไปก่อตั้งวงดนตรีใหม่แนวโพสต์กรันจ์ที่ชื่อ เกรย์เดซ ที่เมืองฟีนิกซ์ รัฐแอริโซนา ได้ทำผลงานอัลบั้ม 3 ชุด ได้แก่ เดโม ในปี ค.ศ. 1993, เวกมี ในปี ค.ศ. 1994, และ ...โนซันทูเดย์ ในปี ค.ศ. 1997 หลังจากนั้นเชสเตอร์ได้ออกจากวงในปี ค.ศ. 1998 และพยายามมองหาวงดนตรีอื่นต่อไป[14]
ลิงคินพาร์ก

เชสเตอร์รู้สึกผิดหวัง จนเกือบที่จะบอกเลิกการเป็นอาชีพนักดนตรีของเขาโดยสิ้นเชิง จนกระทั่ง เจฟฟ์ บลู รองประธานผู้ประสานงานฝ่ายคัดสรรและพัฒนาศิลปินแห่งซอมบามิวสิก ในลอสแอนเจลิส ได้เสนอให้เขาให้เป็นสมาชิกของวงซีโร (ซึ่งปัจจุบันเปลี่ยนชื่อเป็น ลิงคินพาร์ก)[14][4] เชสเตอร์สนใจที่จะร่วมงานกับซีโรมาก จนถึงกับพลาดงานเลี้ยงฉลองวันเกิดครบรอบ 23 ปีของเขา เพื่อรีบไปบันทึกเสียงร้องของตนลงเทปตัวอย่างกลางดึก หลังจากนั้น เจฟฟ์ได้ย้ายไปทำงานเป็นรองประธานผู้ประสานงานฝ่ายคัดสรรและพัฒนาศิลปินที่วอร์เนอร์บราเธอร์ส เพื่อช่วยเหลือในการเซ็นสัญญาของวงกับค่ายเพลงวอร์เนอร์บราเธอร์สเรเคิดส์[14]
ในวันที่ 24 ตุลาคม ค.ศ. 2000 ลิงคินพาร์กออกจำหน่ายอัลบั้มชุดแรก ไฮบริดทีโอรี โดยค่ายเพลงวอร์เนอร์บราเธอร์สเรเคิดส์ เชสเตอร์และนักร้องนำอีกคนของลิงคินพาร์ก ไมค์ ชิโนะดะ เป็นผู้ประพันธ์คำร้องในอัลบั้ม ไฮบริดทีโอรี และได้มาจากส่วนหนึ่งของเพลงในเทปตัวอย่างในช่วงแรกของวง[3] ไมค์ได้แสดงลักษณะของเนื้อเพลงว่าเป็นการอธิบายความรู้สึกอันหลากหลาย รวมทั้งอารมณ์ และประสบการณ์ และเป็น “อารมณ์ในทุก ๆ วันที่คุณได้กล่าวถึงและได้นึกคิด”[15][16]
เชสเตอร์ทำหน้าที่หลักเป็นนักร้องนำของลิงคินพาร์ก แต่บางครั้งก็แบ่งหน้าที่ให้กับไมค์ ชิโนะดะ ออลมิวสิกไกด์ ได้อธิบายถึงเสียงร้องของเชสเตอร์ว่าเป็น "เสียงแหลมสูง" และ "เร้าอารมณ์" ซึ่งตรงกันข้ามกับแนวฮิปฮอปของไมค์[5] นอกจากนี้ ทั้งสองคนยังได้มีส่วนร่วมในการประพันธ์คำร้องในหลาย ๆ เพลงของวงจนถึงปัจจุบัน[17]
เสียชีวิต
เบนนิงตันเสียชีวิตเมื่อวันที่ 20 กรกฎาคม พ.ศ. 2560 ร่างของเขาถูกพบเมื่อเวลาประมาณ 9 นาฬิกา[18] (ตามเวลาในท้องถิ่น)[19] ที่บ้านพักส่วนตัวของตนเองใกล้กับลอสแอนเจลิส ซึ่งเบื้องต้นสันนิษฐานว่าเป็นการฆ่าตัวตายด้วยการแขวนคอ[19][20] สาเหตุในการแขวนคอของเบนนิงตันคาดว่าน่าจะมาจากอาการ โรคซึมเศร้า ที่เบนนิงตันต่อสู้กับโรคนี้มาอย่างยาวนาน โดยต่อมา ไมค์ ชิโนะดะ สมาชิกร่วมวงได้ออกมาโพสต์ทวิตเตอร์ส่วนตัว โดยยืนยันว่าเรื่องดังกล่าวเป็นความจริง[19] โดยการเสียชีวิตของเบนนิงตันตรงกับวันคล้ายวันเกิดครบ 53 ปี ของคริส คอร์เนลล์ เพื่อนสนิท[21]  ซึ่งเสียชีวิตด้วยลักษณะเดียวกันเมื่อสองเดือนก่อนหน้านั้น[21] และเบนนิงตันยังเป็นพ่อทูนหัวของคริสโตเฟอร์ ลูกชายของคอร์แนลอีกด้วย[21] ไมค์ ชิโนะดะได้บันทึกว่าเบนนิงตันนั้นจะโศกเศร้าอย่างมากเมื่อวงแสดงเพลง "One More Light" ซึ่งเขาไม่สามารถร้องเพลงจนจบได้ไม่ว่าจะเป็นการซ้อมหรือแสดงสด[22][23]
ผลงานอื่น
ผลงานภาพยนตร์
เชสเตอร์ได้เป็นนักแสดงของภาพยนตร์เรื่อง Crank เป็น คนขายยา, Crank: High Voltage เป็น คนฮอลลีวูด และใน Saw: The Final Chapter เป็นคนเหยียดสีผิว หนึ่งในกลุ่ม สกินเฮด ที่โดนทดสอบโดยมาร์ก ฮอฟแมน

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น


 on IMDb




หมวดหมู่:บุคคลจากฟีนิกซ์
หมวดหมู่:นักร้องอเมริกัน
หมวดหมู่:นักดนตรีชาวอเมริกัน
หมวดหมู่:นักดนตรีที่ฆ่าตัวตาย
หมวดหมู่:ชาวอเมริกันเชื้อสายอังกฤษ
หมวดหมู่:สมาชิกของลิงคินพาร์ก
หมวดหมู่:ผู้ฆ่าตัวตายด้วยการแขวนคอ‎
หมวดหมู่:ผู้ที่ได้รับรางวัลแกรมมี