khalidalt/tydiqa-goldp huggingface dataset:
เอ็มบีเคเอนเตอร์เทนเมนต์

Question: ใครเป็นผู้ก่อตั้ง เอ็มบีเคเอนเตอร์เทนเมนต์?



เอ็มบีเคเอนเตอร์เทนเมนต์ (MBK Entertainment) (ภาษาเกาหลี: MBK 엔터테인먼트) ก่อตั้งเมื่อปีค.ศ.2007 โดย คิม กวางซู เป็นบริษัทเพลงในเครือ CJ E&M Music and Live ชื่อเดิม คือ คอร์คอนเทนส์มีเดีย (Core Contents Media) มีศิลปินในสังกัดที่เป็นที่รู้จัก เช่น แชนนอน, HIGH BROW, ไดอา ซน โฮ-จุน และ ฮา ซอก-จิน อีกทั้งยังเป็นที่รู้จักในฐานะบริษัทผู้ผลิตศิลปินชื่อดังในวงการเพลงเกาหลีใต้อย่าง  เช่น ที-อารา ดาวีชี โคเอ็ดสคูล SG Wannabe (เอสจีวอนนาบี), Seeya (ซียา), เป็นต้น
ศิลปินในสังกัด

อดีตศิลปิน
ฮง จิน-ย็อง
SeeYa
Yangpa
Hwayoung
โน มิน-วู
Jiae (จีแอ / ฮานา)
Jiwon
นักแสดงชาย /หญิง
Ha Seok Jin
Hwang Jung Eum
Son Ho Joon
Lee Hae In
Choi Soo Eun
Park Sang Won
Kim Min Hyung
Lee Bo Ram
Yoon So Ra
Jeon Boram
Lee Qri
Park Soyeon
Ham Eunjung
Park Hyomin
Park Jiyeon
Kim Dani
Ryu Hyoyoung
Park Sejoon
Choi Sungmin
Kang Minkyung
Cho Seunghee
เด็กฝึกหัด
หญิง
คิม โซย็อน
มิน ซน ยอน
คิม ดานี่ T-ara N4
ชเว จี ฮุน
จี ซู
Lee Ahryoung
Byun Seungmi (Janey)
ชาย
Alex Bell
พัก ซังวอน
คิม แทมิน
Lee Sangyeon
มารู เอนเตอร์เทนเมนต์
มารู เอนเตอร์เทนเมนต์เป็นหนึ่งในบริษัทย่อยของเอ็มบีเคเอนเตอร์เทนเมนต์
ศิลปินในสังกัด

Discography

แหล่งข้อมูลอื่น
 (in Korean)
 on Facebook
 on Twitter (in Korean)
 on YouTube
 on Daum Cafe
หมวดหมู่:ค่ายเพลงเกาหลี
หมวดหมู่:บริษัทของเกาหลีใต้
วณิพก

Question: คาราบาว มีความหมายตามรากศัพท์ว่าอย่างไร ?




วณิพก  (English: Minstel) หมายถึง คนที่ขับกล่อมผู้คนที่สัญจรด้วยเสียงเพลง บางคนก็ตีกลอง เป่าแคน ตามแต่ความสามารถ ในอดีตมีการแต่งเพลงขอทานเพื่อร้องแลกเงินอีกด้วย[1][2][3][4][5]
รากศัพท์
คำว่า  ”วณิพก” หรือ “วนิพก”  รากศัพท์มาจากภาษาบาลี - สันสกฤตของอินเดีย ไม่ใช่คำไทยแท้ดั้งเดิม หมายถึง คนที่ร้องเพลงและคนที่บรรเลงเพลงขอทาน ในประเทศไทยเข้าใจว่าการรับเอาคำเหล่านี้มาใช้ มีความสัมพันธ์เกี่ยวข้องกับเรื่องราวในพระพุทธศาสนา โดยเห็นได้จากคัมภีร์พระไตรปิฎกในพระพุทธศาสนา ที่ได้รับอิทธิพลในการนำคำของภาษาบาลี-สันสกฤต ของอินเดียเข้ามาใช้ในสังคมไทย ดังเช่นที่ปรากฏในพระสุตันตปิฎก ในหมวดอวุฎฐิกสูตร ซึ่งพูดถึงบุคคลต่างๆที่สัมพันธ์กับการปฏิบัติทาน ได้แก่สมณะชีพราหมณ์ คนกำพร้า คนเดินทาง วณิพก และยาจก ซึ่งถือว่าเป็นชนชั้นที่ต่ำต้อย อดอยากและ เร่ร่อน ที่มนุษย์ร่วมโลกจะต้องให้การสงเคราะห์ช่วยเหลือ (พระไตรปิฏกฉบับสยามรัฐ เล่มที่ 25 บรรทัดที่ 5864-5901 ,พ.ศ. 2468-2473 หน้าที่ 258-260)
พ.ร.บ.ควบคุมการขอทาน
ร้อยเอกนายแพทย์ยงยุทธ มัยลาภ โฆษกประจำสำนักนายกรัฐมนตรี กล่าวภายหลังการประชุม ครม. ว่า ครม.เห็นชอบ พ.ร.บ.ควบคุมการขอทาน โดยให้กระทรวงพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ (พม.) ดำเนินการแก้ไขจัดระเบียบขอทาน ยกเลิก พ.ร.บ. ขอทาน พ.ศ. 2484 
ทั้งนี้มีการตั้งคณะกรรมการควบคุมการขอทาน ห้ามมิให้บุคคลใดทำการขอทาน พร้อมการระบุลักษณะผู้ที่เป็นขอทาน อาทิ การกระทำที่ให้ผู้อื่นมอบทรัพย์สินให้โดยไม่ได้มีการทำงานตอบแทนหรือด้วยทรัพย์สินใด การกระทำใดให้ผู้อื่นเกิดความสงสารโดยไม่ได้มีการทำงานตอบแทนหรือด้วยทรัพย์สินใด รวมถึงไม่ให้มีการแสดงในที่สาธารณะ โดยขอรับทรัพย์สินตามผู้ฟังสมัครใจ ซึ่งการเล่นดนตรีในที่สาธารณะ ต้องมีการขออนุญาตต่อเจ้าพนักงานในท้องถิ่นนั้นก่อน และกฎกระทรวงต้องมีการกำหนดพื้นที่ในการแสดงด้วย [6]
อ้างอิง




หมวดหมู่:มายากล
หมวดหมู่:อาชีพ
ตูร์เดอฟร็องส์

Question: การแข่งขัน ตูร์เดอฟร็องส์ 1903 จัดขึ้นในประเทศอะไร?



ตูร์เดอฟร็องส์ (French: Tour de France หมายถึง การท่องฝรั่งเศส) หรือบางครั้งเรียกว่า  ลากร็องด์บุกล์ (La Grande Boucle) และ เลอตูร์ (Le Tour) เป็นการแข่งขันจักรยานทางไกลรอบประเทศฝรั่งเศส ซึ่งจัดขึ้นเป็นเวลา 3 สัปดาห์ในช่วงเดือนกรกฎาคมของทุกปี เริ่มจัดขึ้นตั้งแต่ ค.ศ. 1903 จนถึงปัจจุบัน (เว้นการจัดแข่งขันในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่งและสอง)
ตูร์เดอฟร็องส์ เป็นการแข่งขันจักรยานที่มีชื่อเสียงมากที่สุดในโลก เป็นการแข่งขันจักรยานทางไกลหนึ่งในสามรายการใหญ่ที่จัดการแข่งขันในยุโรป รวมเรียกว่า แกรนด์ทัวร์ โดยอีกสองรายการคือ
จีโรดีตาเลีย (Giro d'Italia) จัดในอิตาลี ช่วงเดือนพฤษภาคม-ต้นมิถุนายน
บูเอลตาอาเอสปัญญา (Vuelta a España) จัดในสเปน ช่วงเดือนกันยายน
การแข่งขันครั้งแรกเมื่อปี ค.ศ. 1903 เกิดขึ้นเนื่องจากการท้าทายกันทางหน้าหนังสือพิมพ์ฝรั่งเศสชื่อ โลโต้ (L'Auto)  มีนักแข่งเข้าร่วมจำนวนถึง 60 คน แต่สามารถเข้าเส้นชัยได้เพียง 21 คน ซึ่งกิตติศัพท์ของความยากลำบากในการแข่งขัน ทำให้การแข่งขันนี้เป็นที่สนใจ และมีผู้ชมการแข่งขันช่วงสุดท้ายในกรุงปารีส ตามสองฟากถนนระหว่างทางราว 100,000 คน และกลายเป็นประเพณี ที่การแข่งขันทุกครั้งจะไปสิ้นสุดที่ประตูชัย จตุรัสเดอเลตวล  ปารีส
ในปี ค.ศ. 1910 เริ่มมีการจัดเส้นทางแข่งขันเข้าไปในเขตเทือกเขาแอลป์ ปัจจุบันเส้นทางการแข่งขันจะผ่านทั้งเทือกเขาแอลป์ ทางตะวันออก และเทือกเขาพีเรนีสทางใต้ของฝรั่งเศส 
ผู้ชนะเลิศ
รายชื่อผู้ชนะเลิศตั้งแต่ครั้งแรกในภาษาอังกฤษอยู่ทางด้านขวา
ก่อนหน้าที่แลนซ์ อาร์มสตรอง นักแข่งจักรยานชาวอเมริกันจะถูกตัดสิทธิ์ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2555 จากข้อหาใช้สารกระตุ้น เขาเป็นผู้ที่ชนะการแข่งขันตูร์เดอฟร็องส์มากที่สุด คือ 7 สมัยติดต่อกัน ปัจจุบันผู้ที่ชนะการแข่งขันมากที่สุดเป็นสถิติร่วมระหว่างนักแข่ง 4 คน คือ มีเกล อินดูเรน (สเปน) ชนะ 5 สมัยติดต่อกัน  แบร์นาร์ อีโนล (ฝรั่งเศส) ชาก อองเกอตีล (ฝรั่งเศส) และเอดดี เมิกซ์ (เบลเยียม) ชนะคนละ 5 สมัย 
ผู้ชนะเลิศตั้งแต่ปี ค.ศ. 1991

ในปี 2007 บียานร์น รีส์ ยอมรับว่าได้ใช้สารกระตุ้นระหว่างการแข่งขันทำให้ผู้จัดการแข่งขันปฏิเสธที่จะยอมรับสถานะผู้ชนะเลิศของเขา ทว่าสหพันธ์จักรยานสากล (Union Cycliste Internationale - UCI) แถลงว่าหมดเวลาที่จะตัดสิทธิ์เขาจากการเป็นผู้ชนะเลิศ จึงเพียงแต่ขอร้องให้เขาคืนเสื้อสีเหลืองที่แสดงสถานะของการเป็นผู้ชนะเลิศ [2]

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น


หมวดหมู่:การแข่งขันจักรยาน
หมวดหมู่:กีฬาในประเทศฝรั่งเศส
แบคทีเรีย

Question: เชื้อแบคทีเรีย เกิดจากอะไร?



แบคทีเรีย หรือ บัคเตรี เป็นประเภทของสิ่งมีชีวิตประเภทใหญ่ประเภทหนึ่ง มีขนาดเล็ก มองด้วยตาเปล่าไม่เห็น ส่วนใหญ่มีเซลล์เดียว และมีโครงสร้างเซลล์ที่ไม่ซับซ้อนมาก และโดยทั่วไปแบคทีเรียแบ่งได้หลายรูปแบบ
แบ่งตามรูปร่าง  แบ่งได้หลายแบบทั้งกลม (cocci) ,แบบท่อน (bacilli,rod) ,แบบเกลียว (spiral) ซึ่งแต่ละแบบก็จะมีการจัดเรียงเซลล์ต่างกัน
แบ่งตามการย้อมติดสีแกรม (Gram's stain) มีได้สองลักษณะคือพวกที่ติดสีแกรมบวก (Gram positive) และที่ติดสีแกรมลบ (Gram negative) แต่บางชนิดสามารถติดสีทั้งสองเรียกว่า Gram variable ซึ่งเกี่ยวข้องกับผนังเซลล์ของแบคทีเรีย
แบ่งตามความต้องการใช้อ๊อกซิเจน ซึ่งมีหลายแบบคือ aerobic bacteria, anaerobic bacteria, facultativeaerobic bacteria, microaerofilic bacteria เป็นต้น
แบ่งกลุ่มแบคทีเรียตามแหล่งอาหารและพลังงานได้เป็น
ออโตโทรป (autothroph) แหล่งคาร์บอนสำหรับสร้างสารอินทรีย์มาจาก CO2 ได้แก่แบคทีเรียที่สังเคราะห์ด้วยแสงได้
เฮเทอโรโทรป (heterothroph) แหล่งคาร์บอนมาจากการย่อยสลายสารอินทรีย์ ได้แก่แบคทีเรียที่ดูดซับสารอาหารเป็นแหล่งพลังงานทั่วไป
โฟโตโทรป (photothroph) ได้พลังงานเริ่มต้นจากแสง
คีโมโทรป (chemothroph) ได้พลังงานเริ่มต้นจากสารเคมี
แบคทีเรียบางชนิดอยู่รอดในสภาพที่เลวร้ายหรือไม่เหมาะสมต่อการเจริญได้โดยการสร้างเอ็นโดสปอร์ (endospore) เมื่อสภาวะแวดล้อมเหมาะสม เอ็นโดสปอร์จะดูดซับน้ำและเจริญเป็นแบคทีเรียใหม่ เอ็นโดสปอร์ทำลายยาก บางชนิดอยู่ได้ถึง 100 ปี

การจำแนกแบคทีเรียในทางอนุกรมวิธาน
Kingdom Archaea (แบคทีเรียโบราณ)
Kingdom Bacteria (แบคทีเรีย)
XD


หมวดหมู่:วิทยาแบคทีเรีย
บแคทีเรีย
ที่สุดในโลก

Question: แม่น้ำสายไหนยาวที่สุดในโลก?


สถิติที่สุดในโลก ในเรื่องต่าง ๆ
ภูมิประเทศ
ภูเขาสูงที่สุดในโลก (วัดจากระดับน้ำทะเลปานกลาง) - ยอดเขาเอเวอเรสต์ สหพันธ์สาธารณรัฐประชาธิปไตยเนปาล ความสูง 8,848 เมตร
ภูเขาสูงที่สุดในโลก (วัดจากตีนเขา) - ยอดเขามัวนาเคีย ในทวีปอเมริกาเหนือ ความสูง 10,200 เมตร (หากวัดจากระดับน้ำทะเลปานกลางจะสูง 4,206 เมตร)
เกาะขนาดใหญ่ที่สุดในโลก - เกาะกรีนแลนด์ ของราชอาณาจักรเดนมาร์ก พื้นที่ 2,166,086 ตารางกิโลเมตร
ทะเลทรายขนาดใหญ่ที่สุดในโลก - ทะเลทรายสะฮารา ทวีปแอฟริกา พื้นที่ประมาณ 9,000,000 ตารางกิโลเมตร
ป่ารกชัฏขนาดใหญ่ที่สุดในโลก - ป่าเซลวาส สหพันธ์สาธารณรัฐบราซิล พื้นที่ประมาณ 6,400,000 ตารางกิโลเมตร
มหาสมุทร ทะเล และแหล่งน้ำ
มหาสมุทรขนาดใหญ่ที่สุดในโลก - มหาสมุทรแปซิฟิก พื้นที่ประมาณ 165,246,000 ตารางกิโลเมตร
มหาสมุทรขนาดเล็กที่สุดในโลก - มหาสมุทรอาร์กติก พื้นที่ประมาณ 14,438,000 ตารางกิโลเมตร
ทะเลขนาดใหญ่ที่สุดในโลก - ทะเลจีนใต้ พื้นที่ประมาณ 3,500,000 ตารางกิโลเมตร
ทะเลที่มีขนาดเล็กที่สุดในโลก - ทะเลเหลือง พื้นที่ประมาณ 466,200 ตารางกิโลเมตร
ทะเลซึ่งมีความลึกที่สุดในโลก - ร่องลึกก้นสมุทรมาเรียนา ในมหาสมุทรแปซิฟิก ความลึก 11,034 เมตร
ทะเลสาบปิดขนาดใหญ่ที่สุดในโลก - ทะเลแคสเปียน พื้นที่ประมาณ 371,000 ตารางกิโลเมตร ล้อมรอบด้วย 5 ประเทศ
ทะเลสาบซึ่งมีความลึกที่สุดในโลก - ทะเลสาบไบคาล สหพันธรัฐรัสเซีย จุดที่ลึกที่สุด มีความลึกประมาณ 1,640 เมตร
ทะเลสาบซึ่งมีความเค็มที่สุดในโลก - ทะเลสาบดอนฮวน ทวีปแอนตาร์กติกามีเกลือเจือปนอยู่ร้อยละ 42[1][2]
แม่น้ำสายกว้างที่สุดในโลก - แม่น้ำแอมะซอน ในทวีปอเมริกาใต้ ความกว้าง 335 กิโลเมตร
แม่น้ำสายยาวที่สุดในโลก - แม่น้ำไนล์ ในทวีปแอฟริกา ความยาว 6,695 กิโลเมตร
แม่น้ำสายสั้นที่สุดในโลก - แม่น้ำดี สหรัฐอเมริกา ความยาว 130 เมตร
น้ำตกสายกว้างที่สุดในโลก - น้ำตกไนแอการา ประเทศแคนาดาและสหรัฐอเมริกา ความกว้าง 148 กิโลเมตร
น้ำตกสายสูงที่สุดในโลก - น้ำตกเอนเจล สาธารณรัฐโบลีวาร์แห่งเวเนซุเอลา ความสูง 979 เมตร
ภูมิอากาศ
เมืองซึ่งมีอุณหภูมิเฉลี่ยสูงที่สุดในโลก - เมืองดัลลอล สหพันธ์สาธารณรัฐประชาธิปไตยเอธิโอเปีย มีอุณหภูมิเฉลี่ย 34.4 องศาเซลเซียส[3] อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ยรายวัน ในช่วงเวลาเดียวกันอยู่ที่ 41.1 องศาเซลเซียส[4]
ประเทศซึ่งมีอุณหภูมิเฉลี่ยต่ำที่สุดในโลก - หมู่บ้านโอว์มยาคอน สหพันธรัฐรัสเซีย มีอุณหภูมิเฉลี่ย -41 องศาเซลเซียส
อ้างอิง
อีซีดับเบิลยู เวิลด์เฮฟวี่เวท แชมเปี้ยนชิพ

Question: WWE มีเข็มขัดแชมป์โลกหรือไม่ ?


เข็มขัดแชมป์ ECW หรือ ECW Championship เป็นเข็มขัดแชมป์มวยปล้ำอาชีพของสมาคม WWE โดยเข็มขัดเป็นส่วนหนึ่งของ ECW ค่ายมวยปล้ำในเครือ WWE ปัจจุบันรายการของ อีซีดับเบิลยู ได้ถูกยุบไปแล้วรายการนี้ได้ถูกแทนที่โดย WWE NXT จึงทำให้เข็มขัดของ อีซีดับเบิลยู ถูกแบนไปเป็นที่เรียบร้อย ผู้ที่เป็นแชมป์ ECW คนสุดท้ายคือ Ezekiel Jackson จากการเอาชนะแชมป์เก่า Christian
สถิติการครองแชมป์ ECW
รหัส


แหล่งข้อมูลอื่น


หมวดหมู่:เข็มขัดของดับเบิลยูดับเบิลยูอี
หมวดหมู่:เข็มขัดแชมป์ของอีซีดับเบิลยู
หมวดหมู่:แชมเปี้ยนชิพของมวยปล้ำรุ่นเวิลด์เฮฟวี่เวท
สนามฟุตบอล

Question: สนามกีฬาฟุตบอล  ขนาดที่ได้มาตราฐานมีขนาดเท่าไหร่?


สนามฟุตบอล คือบริเวณที่ใช้การเล่นฟุตบอลซึ่งเป็นสนามรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าและมีพื้นสนามเป็นหญ้า โดยบนสนามจะมีเส้นสีขาวแสดงถึงขอบเขตของสนาม โดยเส้นสี่เหลี่ยมรอบนอกจะเป็นเส้นขอบสนาม ซึ่งเมื่อลูกฟุตบอลยังอยู่บนเส้นหรือลอยเหนือเส้น ยังถือว่าลูกฟุตบอลอยู่ในสนาม ยกเว้นแต่ว่าลูกฟุตบอลทั้งลูกออกภายนอกเส้น เช่นเดียวกับการทำประตู ถ้าลูกฟุตบอลยังคงอยู่เหนือเส้นยังไม่ถือว่าเป็นประตู วงกลมตรงกลางสนามจะเป็นจุดเริ่มต้นของการแข่งขัน โดยลูกฟุตบอลจะถูกวางไว้ตรงจุดศูนย์กลางของวงกลม สำหรับกรอบสี่เหลี่ยมที่อยู่ปลายทั้งสองข้างของสนามคือ กรอบเขตโทษ และจะมีจุดโทษอยู่ภายในสำหรับวางตำแหน่งของลูกฟุตบอลใน การยิงลูกโทษ
เกร็ดข้อมูล
ยูฟ่า ได้มีการให้คะแนนสนามฟุตบอลเป็นคะแนนดาว โดยสนามฟุตบอล 5 ดาว จะหมายถึงสนามที่มีคุณภาพพอที่สามารถจัดการแข่งขัน ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก และยูฟ่ายูโรปาลีกได้ โดยสนามต้องสามารถจุผู้ชมได้มากกว่า 50,000 คน สำหรับสนามฟุตบอล 4 ดาว จะสามารถจัดการแข่งขันยูฟ่ายูโรปาลีกได้ โดยต้องมีความจุมากกว่า 30,000 คน
รายชื่อสนามฟุตบอล
สนามที่มีความจุ มากกว่า 80,000 คน

สนามฟุตบอลอื่น
อังกฤษ
โอลด์แทรฟฟอร์ด
แอนฟิลด์
สแตมฟอร์ดบริดจ์
เอมิเรตส์สเตเดียม
เอติฮัด สเตเดียม
ไวท์ฮาร์ตเลน
เซนต์เจมส์พาร์ค
สเตเดียมออฟไลต์
อิตาลี
ซานซีโร (จูเซปเป เมอัซซา)
ยูเวนตุส สเตเดียม
สเปน
ซานเตียโก เบร์นาเบว
บิเซนเต กัลเดรอน
เอสตาดีโอ เมสตายา
นอว์เมสตายา
กัมนอว์
เยอรมนี
โอลิมเปียชตาดิโยน กรุงเบอร์ลิน
อาลิอันซ์อารีนา มิวนิก
เอชเอสเอช นอร์ดแบงก์-อารีนา ฮัมบูร์ก
เวสท์ฟาเลินชตาดิโยน ดอร์ทมุนด์
ฝรั่งเศส
ปาร์กเดแพร็งส์ (ปารีแซ็ง-แฌร์แม็ง)
Stade Of France
ไทย
สนามศุภชลาศัย กรีฑาสถานแห่งชาติ
สนามกีฬาหัวหมาก และราชมังคลากีฬาสถาน
สนามนิว ไอ-โมบาย สเตเดี้ยม จังหวัดบุรีรัมย์
สนามเอสซีจีสเตเดียม เมืองทองธานี
สนามกีฬาจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย (สนามจุ๊บ)
สนามกีฬากองทัพบก
สนามกีฬาธูปะเตมีย์ จังหวัดปทุมธานี
สนามกีฬาสมโภชเชียงใหม่ 700 ปี จังหวัดเชียงใหม่
สนามกีฬาเฉลิมพระเกียรติ 80 พรรษา 5 ธันวา 2550 จังหวัดนครราชสีมา
สนามกีฬากลางจังหวัดภูเก็ต
สนามกีฬากลางจังหวัดสุราษฎร์ธานี
ดูเพิ่ม
รายชื่อสนามฟุตบอลเรียงตามความจุ
แหล่งข้อมูลอื่น
 (in English)
 (in English)
โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยมหาสารคาม

Question: โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยมหาสารคาม เปิดสอนตั้งแต่ระดับชั้นใด ?



โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยมหาสารคาม เป็นหน่วยงานหนึ่งของ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม โดยเป็นโรงเรียนสาธิตเพียงแห่งเดียวในประเทศไทยที่มิได้สังกัดคณะศึกษาศาสตร์ แบ่งออกเป็น 2 แห่ง ได้แก่ โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยมหาสารคาม (ฝ่ายประถม) และโรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยมหาสารคาม (ฝ่ายมัธยม) โดยจัดการเรียนการสอนตั้งแต่ระดับปฐมวัยจนถึงระดับมัธยมศึกษา ซึ่งมีเป้าหมายหลักในการให้สวัสดิการทางการศึกษาแก่บุตรของบุคลากร และเป็นโรงเรียนทดลองเพื่อศึกษาวิจัยการเรียนการสอน
ปัจจุบันโรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยมหาสารคาม เป็นหน่วยงานขึ้นตรงต่อ สำนักงานอธิการบดี มหาวิทยาลัยมหาสารคาม ตั้งอยู่ 2 แห่งภายในมหาวิทยาลัยมหาสารคาม ได้แก่
โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยมหาสารคาม (ฝ่ายประถม) Mahasarakham University Demonstration School (Elementary) อยู่บริเวณมหาวิทยาลัยมหาสารคาม เขตพื้นที่ในเมือง ต.ตลาด อ.เมืองมหาสารคาม จ.มหาสารคาม จัดการศึกษา 2 ระดับ คือ ระดับปฐมวัย และ ระดับประถมศึกษา
โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยมหาสารคาม (ฝ่ายมัธยม) Mahasarakham University Demonstration School (Secondary) อยู่บริเวณมหาวิทยาลัยมหาสารคาม เขตพื้นที่ขามเรียง ต.ขามเรียง อ.กันทรวิชัย จ.มหาสารคาม จัดการศึกษา 1 ระดับ คือ ระดับมัธยมศึกษา
สัญลักษณ์ประจำโรงเรียน
ตราประจำโรงเรียน: ได้แก่ ตราสัญลักษณ์ของมหาวิทยาลัยมหาสารคาม คือ "ตราโรจนากร"  มีองค์ประกอบเป็นรูปเสมา ภายในมีภาพหม้อน้ำและสัญลักษณ์ขององค์พระธาตุนาดูน ด้านล่างเป็นสุริยรังสีที่แผ่ขึ้นจากผ้าลายขิด ซึ่งอยู่เหนือคำขวัญเป็นภาษาบาลี มีความหมายว่า " ผู้มีปัญญา พึงเป็นอยู่เพื่อมหาชน " มีวงกลมล้อมรอบสองชั้นภายในช่องว่าง ของวงกลมมีชื่อ "โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยมหาสารคาม" และมีดอกไม้หกกลีบสองดอกอยู่ตรงกันข้ามกัน โดย
ใบเสมา หมายถึง ภูมิปัญญา ,
หม้อน้ำ หมายถึง ความรู้อันเต็มเปี่ยม ,
องค์พระธาตุนาดูน หมายถึง คุณธรรม ความดี ,
สุริยรังสี หมายถึง ความเจริญรุ่งเรือง ,
ลายขิด หมายถึง เอกลักษณ์ของอีสาน ,
วงกลมล้อมรอบและดอกไม้หกกลีบ หมายถึง โรงเรียนอันเป็นที่ทำให้เยาวชนของชาติ มีความเจริญงอกงาม  
สีประจำโรงเรียน: โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยมหาสารคาม (ฝ่ายประถม) ใช้สีเหลือง-ขาว และ โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยมหาสารคาม (ฝ่ายมัธยม) ใช้สีเหลือง-เทา
ต้นไม้ประจำโรงเรียน: ได้แก่ ราชพฤกษ์ (ราชพฤกษ์)
หน่วยงานภายในโรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยมหาสารคาม
โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยมหาสารคาม(ฝ่ายมัธยม)
โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยมหาสารคาม(ฝ่ายประถม)
แหล่งข้อมูลอื่น


หมวดหมู่:มหาวิทยาลัยมหาสารคาม
มหาสารคาม
สาธิตมหาวิทยาลัยมหาสารคาม
สาธิตมหาวิทยาลัยมหาสารคาม
จอห์น ล็อก

Question: การดื้อแพ่ง แนวคิดนี้เป็นแวคิดของใคร?



จอห์น ล็อก (English: John Locke; 29 สิงหาคม พ.ศ. 2175-28 ตุลาคม พ.ศ. 2247) เป็นนักปรัชญา ชาวอังกฤษ ในยุคคริสต์ศตวรรษที่ 17 ความสนใจหลักของเขาคือสังคมและทฤษฎีของความรู้
แนวคิดของล็อกที่เกี่ยวกับ "ผู้ปกครองที่ได้รับการยอมรับจากผู้ใต้ปกครอง" และสิทธิธรรมชาติของมนุษย์ ที่เขาอธิบายว่าประกอบไปด้วย ชีวิต, เสรีภาพ, และทรัพย์สิน นั้นมีอิทธิพลอย่างมากต่อพัฒนาการทางปรัชญาการเมือง  แนวคิดของเขาเป็นพื้นฐานของกฎหมายและรัฐบาลอเมริกัน ซึ่งผู้บุกเบิกได้ใช้มันเป็นเหตุผลของการปฏิวัติ
แนวคิดด้านญาณวิทยาของล็อกนั้นมีอิทธิพลสำคัญไปจนถึงช่วงของยุคแสงสว่าง. เขามีทัศนะเกี่ยวกับทฤษฎีความรู้ว่า ความรู้จะต้องเกิดหลังประสบการณ์ และความรู้จะเกิดขึ้นโดยอาศัยการสัมผัส เมื่อมนุษย์ได้สัมผัสก็จะมีความรู้สึก และความรู้สึกจะทำให้มนุษย์นั้นคิด และความคิดนี้คือแหล่งกำเนิดแห่งความรู้ หากปราศจากการสัมผัสมนุษย์ก็จะไม่คิด เพราะจิตโดยธรรมชาติจะมีสภาพอยู่เฉย.    เขาถูกจัดให้อยู่ในกลุ่มเดียวกับนักประสบการณ์นิยมชาวบริติช ซึ่งประกอบไปด้วยเดวิด ฮูม และจอร์จ บาร์กลีย์.   ล็อกมักถูกนำไปเปรียบเทียบกับโทมัส ฮอบบส์
ผลงานที่เกี่ยวข้องในภาษาไทย
กานต์ โกวิทย์สมบูรณ์, ความคิดทางการเมืองของจอห์น ล็อก (กำแพงเพชร: คณะวิชามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏกำแพงเพชร, 2535).
พระมหามหรรถพงศ์ กวิวํโส, การศึกษาเปรียบเทียบแนวความคิดเรื่องสิทธิของจอห์น ล็อก กับพุทธปรัชญาเถรวาท (วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาปรัชญา มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, 2548).






หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2175
หมวดหมู่:นักปรัชญา
หมวดหมู่:ชาวอังกฤษ
ล็อก, จอห์น
การอ้างอิง

Question: การกล่าวอ้างหมายถึงอะไร?


โดยทั่วไป การอ้างอิง คือการอ้างถึงบางสิ่ง หรือการอธิบายบางสิ่งหรือสิ่งที่แสดงถึงความเกี่ยวข้องกันระหว่างสองสิ่ง ความเกี่ยวข้องกันระหว่างสองสิ่งนั้นอาจเป็น หนังสือ สถานที่ หรือบทคัดย่อ เช่น ข้อมูล, ความคิด หรือความจำ สิ่งที่เป็นสิ่งอ้างอิง เรียกว่า ผู้ถูกอ้างอิง
ความหมายของการอ้างอิง มีความหมายต่างกันในแต่ล่ะการใช้งาน ดังนี้
อรรถศาสตร์
ในภาษาอังกฤษโดยทั่วไปในทางอรรถศาสตร์ การอ้างอิง หมายถึงความสัมพันธ์ระหว่างนามหรือสรรพนามกับวัตถุที่อ้างถึง ยกตัวอย่างเช่น คำว่า John ที่หมายถึง สุนัขชื่อ John เมื่อเราใช้สรรพนามบุรุษที่สาม คือ it นั้นคือการอ้างถึงสุนัขชื่อ John ซึ่งเป็นผู้ถูกอ้างอิงนั้นเอง
ศิลปะ
ทางศิลปะ การอ้างอิงแสดงถึงผลงานที่เป็นพื้นฐานของศิลปะชิ้นนั้น รวมถึงผลงานศิลปะเดิมที่มีอยู่ เช่นการอัดสำเนารูปภาพ




หมวดหมู่:ปรัชญาตรรกศาสตร์
หมวดหมู่:การอ้างอิง
ซีโควยา

Question: ใครเป็นผู้ประดิษฐ์ตัวอักษรภาษาอังกฤษ?


ซีโควยา (Cherokee: ᏍᏏᏉᏯ Ssiquoya ชื่อที่เจ้าตัวสะกด) [1][2] หรือ เซโควยา (Cherokee: ᏎᏉᏯ Sequoya ชื่อที่มักสะกดกันในปัจจุบัน) มีชื่อในภาษาอังกฤษว่า จอร์จ กิสต์ (English: George Gist) (ประมาณ พ.ศ. 2310–2386) เป็นช่างเงินชาวเชอโรกีและเป็นผู้ประดิษฐ์อักษรเชอโรกีสำหรับเขียนภาษาเชอโรกีในปีพ.ศ. 2364 ซึ่งนับว่าเป็นหนึ่งในเพียงไม่กี่ครั้งที่บุคคลผู้ไม่รู้หนังสือจะสามารถสร้างระบบการเขียนที่มีประสิทธิภาพสำหรับภาษาหนึ่งได้[3][4] อักษรเชอโรกีของซีโควยาได้แพร่หลายและเป็นที่ยอมรับในหมู่ชาวเชอโรกี และทำให้อัตราการรู้หนังสือของชาวเชอโรกีในสมัยนั้นสูงกว่าชาวอเมริกันที่อพยพมาจากยุโรปเสียอีก[3]
การคิดค้นระบบการเขียน

ในฐานะช่างเงิน ซีโควยาจึงได้ติดต่อกับคนผิวขาวอยู่เป็นประจำ ทำให้ซีโควยาได้เห็น "ใบพูดได้" (talking leaves) หรือหนังสือ และเกิดแรงบันดาลใจที่จะสร้างระบบการเขียนสำหรับภาษาของตนบ้าง จึงได้เริ่มการคิดค้นตัวอักษรในช่วงประมาณปีพ.ศ. 2352 ในตอนแรกซีโควยาได้พยายามสร้างตัวอักษรขึ้นมาสำหรับคำแต่ละคำ โดยใช้เวลาเป็นปีเพื่อคิดตัวอักษรโดยแทบไม่สนใจไร่นาของตนเลย ทำให้บรรดาเพื่อนและเพื่อนบ้านคิดว่าเขาเสียสติไปแล้ว[5][6] กล่าวกันว่าภรรยาของเขาได้เผางานในช่วงแรก ๆ ของเขา เพราะคิดว่าเป็นเวทมนตร์[3]
ซีโควยาไม่ประสบความสำเร็จจนกระทั่งเขาได้ล้มเลิกความตั้งใจที่จะสร้างตัวอักษรขึ้นสำหรับคำแต่ละคำ และได้พยายามที่จะสร้างตัวอักษรขึ้นมาสำหรับพยางค์แต่ละพยางค์แทน หลังจากนั้นประมาณหนึ่งเดือน เขาได้สร้างตัวอักษรขึ้นมา 86 ตัว ซึ่งหลายตัวมีหน้าตาเหมือนอักษรละตินที่เขาได้แบบอย่างมาจากหนังสือสอนสะกดคำ[5] Janine Scancarelli นักวิชาการทางด้านอักษรเชอโรกีกล่าวว่า "ตัวอักษรหลายตัวมีรูปร่างหน้าตาคล้ายคลึงกับอักษรละติน ซีริลลิก กรีก และเลขอารบิก แต่ก็ไม่มีความสัมพันธ์ทางด้านเสียงในภาษาดังกล่าวกับภาษาเชอโรกีแม้แต่น้อย"[3]
เนื่องจากเขาไม่สามารถหาคนที่ต้องการจะเรียนรู้อักษรที่เขาประดิษฐ์ขึ้นมาได้ ซีโควยาจึงสอน Ayokeh (หรือ Ayoka) ลูกสาวของเขาเอง[3] และได้เดินทางไปยังพื้นที่ที่ปัจจุบันเป็นรัฐอาร์คันซอ ซึ่งมีชาวเชอโรกีอาศัยอยู่จำนวนหนึ่ง เขาได้พยายามโน้มน้าวให้หัวหน้าของคนในท้องถิ่นเห็นความสำคัญของอักษร และได้สาธิตให้ดู โดยให้คนเหล่านั้นพูดคำมาคำหนึ่ง แล้วเขาก็เขียนคำลงไป จากนั้นก็ให้ลูกสาวของเขาอ่านคำที่เขาเขียนไว้ การสาธิตดังกล่าวได้ทำให้เขาได้สอนอักษรกับคนเพิ่มขึ้นอีกเล็กน้อย ซึ่งทำให้เกิดข่าวลือว่าเขาได้สอนวิชาการใช้เวทมนตร์กับพวกนักเรียน หลังจากที่สอนเสร็จแล้ว เขาได้ทดสอบการอ่านเขียนของนักเรียน ซึ่งก็ทำให้ชาวเชอโรกีในที่แห่งนั้นเข้าใจว่าซีโควยาได้สร้างระบบการเขียนที่ใช้งานได้จริง[6]
เมื่อซีโควยากลับมาทางตะวันออก เขาได้นำจดหมายปิดผนึกที่บันทึกคำพูดของหัวหน้าชาวพื้นเมืองที่อาร์คันซอมาด้วย และได้อ่านข้อความดังกล่าวให้กับชาวเชอโรกีทางตะวันออกฟัง ทำให้มีชาวเชอโรกีทางตะวันออกสนใจเรียนอักษรเชอโรกีเพิ่มขึ้นอีก[5][6]
ในปีพ.ศ. 2368 ชนชาติเชอโรกีได้รับระบบการเขียนดังกล่าวอย่างเป็นทางการ และระหว่างปีพ.ศ. 2371 - 2377 นักเขียนและบรรณาธิการได้ใช้อักษรของซีโควยาตีพิมพ์ เชอโรกี ฟีนิกซ์ หนังสือพิมพ์ฉบับแรกของชนชาติเชอโรกี ซึ่งตีพิมพ์เป็นภาษาอังกฤษและภาษาเชอโรกี[4]
อ้างอิง




หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในคริสต์ทศวรรษ 1770
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2310
หมวดหมู่:บุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2386
หมวดหมู่:ชาวอเมริกันเชื้อสายชนพื้นเมืองอเมริกัน
หมวดหมู่:ผู้คิดค้นระบบการเขียน
หมวดหมู่:คนพิการ
หมวดหมู่:บทความที่มีชื่อเป็นภาษาอังกฤษ
ยุคเซ็งโงกุ

Question: เมืองหลวงในยุคบะกุมะสึคือที่ไหน?



ยุคเซ็งโงกุ () เป็นช่วงเวลาของความไม่สงบใน ญี่ปุ่น อันเกิดจากอำนาจการปกครองของ โชกุนตระกูลอาชิกางะในยุคมูโรมาจิเสื่อมลง ทำให้บรรดาไดเมียวผู้ปกครองแคว้นต่าง ๆ ในญี่ปุ่นต่างพากันตั้งตนเป็นอิสระ โดยเฉพาะไดเมียวที่อยู่ห่างจากเมืองหลวงเกียวโตมาก และทำสงครามกันเอง  ทำให้ญี่ปุ่นลุกเป็นไฟ บ้านเมืองไม่มีขื่อแป โชกุนที่เกียวโตไม่สามารถทำอะไรได้เพราะเป็นเพียงหุ่นเชิดของไดเมียวที่มีอำนาจ สมัยเซ็งโงกุเป็นสมัยแห่งวีรบุรุษ โดยเฉพาะวีรบุรุษทั้งสามที่รวมประเทศญี่ปุ่นให้กลับเป็นหนึ่งเดียวอีกครั้งเป็นการสิ้นสุดสมัยเซ็งโงกุ ได้แก่ โอดะ โนบูนางะ, โทโยโตมิ ฮิเดโยชิ, และ โทกูงาวะ อิเอยาซุ
อักษรคันจิของคำว่ายุคเซ็งโงกุ ตรงกับคำว่า "ยุคจ้านกว๋อ" ในภาษาจีน หมายถึง "ยุครณรัฐ" ซึ่งเกิดขึ้นอยู่ในช่วงระหว่าง 477-222 ปีก่อน ค.ศ.
ยุคเซ็งโงกุของญี่ปุ่น นับเป็นส่วนหนึ่งของยุคมูโรมาจิ ในยุคนี้เองก็มียุคสมัยย่อยแฝงอยู่ คือ สมัยอาซูจิ และสมัยโมโมยามะ เรียกรวมกันว่า ยุคอาซูจิ–โมโมยามะ
สงครามโอนิน
ตำแหน่ง เค็นเร คือ ผู้แทนโชกุน เป็นตำแหน่งที่มีอำนาจมาก โฮโซกาวะ คัตสึโมโตะ เป็นเค็นเรในสมัยของโชกุนอาชิกางะ โยชิมาซะ และวางแผนจะให้น้องชายของโชกุน คือ อาชิกางะ โยชิมิ เป็นโชกุนคนต่อไป แต่พ่อตาของโฮโซกาวะ คือ ยามานะ ซูเซ็ง ต้องการจะตั้งลูกชายของโชกุน คือ อาชิกางะ โยชิฮาซะ เป็นโชกุนแทน สงครามโอนิงจึงเริ่มต้นใน ค.ศ. 1467 โชกุนประกาศว่าถ้าฝ่ายไหนเริ่มก่อนจะเป็นกบฏ แม้ฝ่ายโฮโซกาวะจะเริ่มก่อนแต่ก็เกลี้ยกล่อมให้โชกุนเชื่อว่าฝ่ายยามานะเริ่มก่อน โชกุนจึงประกาศให้ยามานะเป็นกบฏ ทั้งสองฝ่ายต่างมุ่งจะสร้างความเสียหายให้อีกฝ่ายโดยการเผาบ้านเรือน การต่อสู้ทำให้เมืองเกียวโตพินาศย่อยยับ ชาวบ้านหอบข้าวของหนีออกนอกเมือง 
สงครามลุกลามไปทั้งญี่ปุ่น บรรดาไดเมียวแตกเป็นสองฝ่าย แม้ประเทศจะตกอยู่ในกลียุคแต่โชกุนยังคงอาศัยอยู่ในปราสาทคิงกากูจิ ราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น เป็นโอกาสให้ไดเมียวต่าง ๆ ตั้งตนเป็นอิสระ ใน ค.ศ. 1471 จังหวัดคางะ พระสงฆ์นิกายแดนบริสุทธิ์ก่อกบฏขับไล่พวกไดเมียวออกไป เรียกว่า กบฏอิกโก-อิกกิ ประกอบด้วยชาวบ้านและซามูไรระดับล่าง กบฏอิกโก-อิกกิสะสมกำลังได้มากในตอนเหนือ
แม้ทั้งโฮโซกาวะและยามานะต่างเสียชีวิตในค.ศ. 1473 แต่สงครามยังไม่จบ ความเสียหายของเมืองเกียวโตครั้งนี้ร้ายแรงเกินฟื้นฟู จนภายหลังโทกูงาวะ อิเอยาซุต้องย้ายเมืองหลวงไปที่เอโดะในที่สุด
อ้างอิง
Mikiso Hane, Modern Japan: A Historical Survey (Westview Press, 1992)
หมวดหมู่:ประวัติศาสตร์ญี่ปุ่น
หมวดหมู่:ยุคมูโรมาจิ
ตูร์เดอฟร็องส์

Question: ใครคือผู้ชนะการแข่งขัยรายการ ตูร์เดอฟร็องส์ 1903?



ตูร์เดอฟร็องส์ (French: Tour de France หมายถึง การท่องฝรั่งเศส) หรือบางครั้งเรียกว่า  ลากร็องด์บุกล์ (La Grande Boucle) และ เลอตูร์ (Le Tour) เป็นการแข่งขันจักรยานทางไกลรอบประเทศฝรั่งเศส ซึ่งจัดขึ้นเป็นเวลา 3 สัปดาห์ในช่วงเดือนกรกฎาคมของทุกปี เริ่มจัดขึ้นตั้งแต่ ค.ศ. 1903 จนถึงปัจจุบัน (เว้นการจัดแข่งขันในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่งและสอง)
ตูร์เดอฟร็องส์ เป็นการแข่งขันจักรยานที่มีชื่อเสียงมากที่สุดในโลก เป็นการแข่งขันจักรยานทางไกลหนึ่งในสามรายการใหญ่ที่จัดการแข่งขันในยุโรป รวมเรียกว่า แกรนด์ทัวร์ โดยอีกสองรายการคือ
จีโรดีตาเลีย (Giro d'Italia) จัดในอิตาลี ช่วงเดือนพฤษภาคม-ต้นมิถุนายน
บูเอลตาอาเอสปัญญา (Vuelta a España) จัดในสเปน ช่วงเดือนกันยายน
การแข่งขันครั้งแรกเมื่อปี ค.ศ. 1903 เกิดขึ้นเนื่องจากการท้าทายกันทางหน้าหนังสือพิมพ์ฝรั่งเศสชื่อ โลโต้ (L'Auto)  มีนักแข่งเข้าร่วมจำนวนถึง 60 คน แต่สามารถเข้าเส้นชัยได้เพียง 21 คน ซึ่งกิตติศัพท์ของความยากลำบากในการแข่งขัน ทำให้การแข่งขันนี้เป็นที่สนใจ และมีผู้ชมการแข่งขันช่วงสุดท้ายในกรุงปารีส ตามสองฟากถนนระหว่างทางราว 100,000 คน และกลายเป็นประเพณี ที่การแข่งขันทุกครั้งจะไปสิ้นสุดที่ประตูชัย จตุรัสเดอเลตวล  ปารีส
ในปี ค.ศ. 1910 เริ่มมีการจัดเส้นทางแข่งขันเข้าไปในเขตเทือกเขาแอลป์ ปัจจุบันเส้นทางการแข่งขันจะผ่านทั้งเทือกเขาแอลป์ ทางตะวันออก และเทือกเขาพีเรนีสทางใต้ของฝรั่งเศส 
ผู้ชนะเลิศ
รายชื่อผู้ชนะเลิศตั้งแต่ครั้งแรกในภาษาอังกฤษอยู่ทางด้านขวา
ก่อนหน้าที่แลนซ์ อาร์มสตรอง นักแข่งจักรยานชาวอเมริกันจะถูกตัดสิทธิ์ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2555 จากข้อหาใช้สารกระตุ้น เขาเป็นผู้ที่ชนะการแข่งขันตูร์เดอฟร็องส์มากที่สุด คือ 7 สมัยติดต่อกัน ปัจจุบันผู้ที่ชนะการแข่งขันมากที่สุดเป็นสถิติร่วมระหว่างนักแข่ง 4 คน คือ มีเกล อินดูเรน (สเปน) ชนะ 5 สมัยติดต่อกัน  แบร์นาร์ อีโนล (ฝรั่งเศส) ชาก อองเกอตีล (ฝรั่งเศส) และเอดดี เมิกซ์ (เบลเยียม) ชนะคนละ 5 สมัย 
ผู้ชนะเลิศตั้งแต่ปี ค.ศ. 1991

ในปี 2007 บียานร์น รีส์ ยอมรับว่าได้ใช้สารกระตุ้นระหว่างการแข่งขันทำให้ผู้จัดการแข่งขันปฏิเสธที่จะยอมรับสถานะผู้ชนะเลิศของเขา ทว่าสหพันธ์จักรยานสากล (Union Cycliste Internationale - UCI) แถลงว่าหมดเวลาที่จะตัดสิทธิ์เขาจากการเป็นผู้ชนะเลิศ จึงเพียงแต่ขอร้องให้เขาคืนเสื้อสีเหลืองที่แสดงสถานะของการเป็นผู้ชนะเลิศ [2]

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น


หมวดหมู่:การแข่งขันจักรยาน
หมวดหมู่:กีฬาในประเทศฝรั่งเศส
ประเทศไทยใน พ.ศ. 2550

Question: ปี พ.ศ. 2550 ใครเป็นนายกของไทย ?


เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นใน พ.ศ. 2550 ในประเทศไทย
ผู้นำ
พระมหากษัตริย์: พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช
นายกรัฐมนตรีไทย: สุรยุทธ์ จุลานนท์
มกราคม
1 มกราคม – เกิดหตุระเบิดในกรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2549
10 มกราคม – ล.อ.วินัย ภัททิยกุล เลขาธิการ คมช. พล.อ.สพรั่ง กัลยาณมิตร และ พล.อ.อนุพงษ์ เผ่าจินดา ได้เชิญผู้บริหารสื่อซึ่งมีทั้งสื่อโทรทัศน์และวิทยุ จำนวนประมาณ 50 คน จากสถานีโทรทัศน์ทุกช่อง และผู้บริหารสถานีวิทยุของรัฐรวมทั้งสถานีวิทยุชุมชน มาร่วมหารือที่กองบัญชาการกองทัพบก โดยสั่งให้สถานีโทรทัศน์ทุกช่อง วิทยุทุกสถานี ไม่แพร่ภาพกระจายเสียงข้อความหรือแถลงการณ์ของอดีตนายกรัฐมนตรี และแกนนำของพรรคไทยรักไทย
กุมภาพันธ์

มีนาคม
7 มีนาคม – สถานีโทรทัศน์ไอทีวี ยุติการออกอากาศ
8 มีนาคม – สถานีโทรทัศน์ทีไอทีวี ดำเนินการออกอากาศเป็นวันแรก โดยเปลี่ยนชื่อมาจากสถานีโทรทัศน์ไอทีวี และมีกรมประชาสัมพันธ์ เป็นผู้รับโอนกิจการมาดำเนินการต่อจากบริษัท ไอทีวี จำกัด (มหาชน)
25 มีนาคม – ท่าอากาศยานดอนเมือง ได้เปิดให้บริการในเชิงพาณิชย์อีกครั้ง หลังจากที่ได้ระงับการให้บริการเมื่อวันที่ 28 กันยายน พ.ศ. 2549 ก่อนที่จะได้รับยกฐานะเป็นท่าอากาศยานนานาชาติอีกครั้ง ตั้งแต่ปีพ.ศ. 2555
เมษายน

พฤษภาคม
30 พฤษภาคม - คณะตุลาการรัฐธรรมนูญได้นั่งบังลังก์อ่านคำพิพากษา เพื่อพิจารณายุบพรรคการเมืองบางพรรค อันเนื่องมาจากความผิดปกติในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เมื่อวันที่ 2 เมษายน 2549 โดยคณะตุลาการได้มีมติตัดสินให้พรรคประชาธิปัตย์ ไม่มีความผิดแต่อย่างใดจากกรณีสืบเนื่องมาจากการเลือกตั้ง แต่ในทางกลับกัน ก็มีมติตัดสินให้ยุบพรรค พรรคประชาธิปไตยก้าวหน้า พรรคพัฒนาชาติไทย พรรคแผ่นดินไทย และพรรคไทยรักไทย พร้อมกับกำหนดให้เพิกถอนสิทธิการเลือกตั้งของกรรมการบริหารพรรคทั้ง 4 พรรค เป็นระยะเวลา 5 ปี นับตั้งแต่วันพิพากษาแล้วเสร็จ
มิถุนายน

กรกฎาคม

สิงหาคม
8 – 18 สิงหาคม – เป็นช่วงระยะเวลาการจัดการแข่งขันกีฬามหาวิทยาลัยโลกฤดูร้อน 2007 ในประเทศไทย
19 สิงหาคม – มีการจัดการลงประชามติเพื่อรับร่างรัฐธรรมนูญฉบับใหม่ให้แก่ประชาชนเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ของไทย
24 สิงหาคม – ประกาศใช้ รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทยฉบับปี 2550[1]
กันยายน
16 กันยายน - เกิดอุบัติเหตุเครื่องบินของสายการบินวัน-ทู-โก แอร์ไลน์ เที่ยวบินที่โอจี 269 ซึ่งเดินทางมาจากท่าอากาศยานดอนเมือง แต่เมื่อถึงท่าอากาศยานภูเก็ตแล้ว เครื่องบินเกิดการไถลออกนอกรันเวย์(ทางวิ่ง) ทำให้มีผู้เสียชีวิตถึง 90 ราย บาดเจ็บ 41 ราย
ตุลาคม

พฤศจิกายน

ธันวาคม
1 ธันวาคม—8 ธันวาคม - มีการจัดงานพระราชพิธีมหามงคล เพื่อเฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช เนื่องในวโรกาสที่ทรงเจริญพระชนมมายุ 80 พรรษา ในวันที่ 5 ธันวาคม 2550
23 ธันวาคม - การเลือกตั้งปี 2550 นายสมัคร สุนทรเวช ชนะการเลือกตั้งทำให้ได้เป็นนายกรัฐมนตรี
ดูเพิ่ม
มิสไทยแลนด์ยูนิเวิร์ส 2550
อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
โชเน็นแม็กกาซีน

Question: นิตยสารโชเน็นแม็กกาซีนมีผู้ก่อตั้งคือใคร?


โชเน็นแม็กกาซีนรายสัปดาห์ () หรือมักจะเรียกกันว่า โชเน็นแม็กกาซีน เป็นนิตยสารการ์ตูนภาษาญี่ปุ่นตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์โคดันฉะ เริ่มตีพิมพ์ฉบับแรกเมื่อวันที่ 17 มีนาคม พ.ศ. 2502 มีกลุ่มเป้าหมายเป็นนักเรียนมัธยมปลายและนักศึกษามหาวิทยาลัย
การ์ตูนที่กำลังตีพิมพ์ในโชเน็นแมกกาซีน

การ์ตูนที่มีชื่อเสียงที่ตีพิมพ์ในโชเน็นแม็กกาซีน
ขื่อการ์ตูนที่พิมพ์ด้วยตัวหนาเป็นการ์ตูนที่มีชื่อเสียงมาก
2502-2510
ชิเด็นไค โนะ ทากะ (2506-2508, เท็ตสึยะ จิบะ)
เอทแมน (2506-2509)
W3 (2508) *ตีพิมพ์เพียงแค่ 6 ตอน หลังจากนั้นโชเน็นแม็กกาซีนก็ไม่ตีพิมพ์ผลงานของ โอซามุ เทซุกะ อีกเลยเป็นเวลากว่า 10 ปี
ไซบอร์ก 009 (2508) *เฉพาะตอนที่สอง
เกะ เกะ เกะ โนะ คิทาโร่ (2509-2514)
เคียวจิน โนะ โฮชิ (2509-2514, อิกกิ คาจิวาระ, โนโบรุ คาวาซากิ)
เท็นไซ บาคาบอน (2510-?, ฟุจิโอะ อาคาสุกะ)
2511-2520
โจ สิงห์สังเวียน (2511-2516)
ไอ้มดแดง (2514)
หน้ากากเสือ (2514, อิกกิ คาจิวาระ, นาโอกิ สึจิ)
คาราเต้ บากะ อิจิได (2514-2520, อิกกิ คาจิวาระ, จิโระ สุโนดะ, โจยะ คาเงมารุ)
เดวิลแมน (2515-2516)
ไวโอเลนซ์ แจ็ค (2516-2517, โกะ นาไง)
สุริคิจิ ซันเป (2516-2526, ทาคาโอะ ยากุจิ)
มิทสึเมะ กะ โทรุ (2517-2521, โอซามุ เทซุกะ)
เมมอน! ไดซันยาคิวบุ (2520-2536)
2521-2530
โชเน็นจิได (2521-2523, ฟูจิโกะ ฟูจิโอะ)
ข้าชื่อโคทาโร่ (2525-2544)
บาริ บาริ เด็นเซ็ทสึ (2526-2534)
มิสเตอร์อะจิกโกะ (2526-2529, ไดสุเกะ เทราซาวะ)
2531-2540
โจ สิงห์สังเวียน (2532-ปัจจุบัน)
บอยส์ บี... (2534-2544)
คินดะอิจิกับคดีฆาตกรรมปริศนา (2535-2543) and โรงเรียนนักสืบ Q (2544-2548)
สมองกลคนสวย (2537) *ย้ายไปตีพิมพ์ในโชเน็นแม็กกาซีนเปเชียล
ยอดกุ๊กแดนมังกร (2540-2542, เอ็ทสึชิ โอกาวะ) *ย้ายไปลงในโชเน็นแม็กกาซีนสเปเชียลแล้วกลับมาลงในโชเน็นแม็กกาซีนอีกครั้ง
GTO (2540-2543)
2541-ปัจจุบัน
บ้านพักอลเวง (2541-2544)
เก็ทแบกเกอร์ (2542-ปัจจุบัน)
เคียว (2542-ปัจจุบัน)
เรฟ (2542-2548)
คุโรมาตี้ (2543-ปัจจุบัน)
สกูลรัมเบิ้ล สูตรรักฉบับนักเรียน (2545-ปัจจุบัน)
คุณครูจอมเวทย์ เนกิมะ! (2546-ปัจจุบัน)
สึบาสะ สงครามเทพข้ามมิติ (2546-ปัจจุบัน)
ขาคู่ ทะลุฟ้า (2547-ปัจจุบัน)
พาสเทล (2545-2546) *ย้ายไปตีพิมพ์ในโชเน็นแม็กกาซีนสเปเชียล
ลุ้นรักตามสายลม (2547-2550)
โคมะโคมะ (2548-ปัจจุบัน)
ศึกจอมเวทอภินิหาร (2549-2560)
บ้านของเสียงหัวใจ (2551-ปัจจุบัน)
จีทีโอ คุณครูพันธุ์หายาก ภาค Shonan 14 Days (2552-ปัจจุบัน)
แหล่งข้อมูลอื่น

ชโเน็นแม็กกาซีน
หมวดหมู่:มังงะ
หมวดหมู่:การ์ตูนญี่ปุ่น
ศาสนาซิกข์

Question: ศาสนาซิกข์ กำเนิดก่อนคริสต์หรือไม่ ?

ชื่อและการออกเสียง
การเขียน และการออกเสียงชื่อศาสนาซิกข์นั้น หากเขียนว่า "ซิกข์" ในภาษาไทยจะอ่านออกเสียงว่า “สิก" ซึ่งไม่ตรงกับเสียงในภาษาปัญจาบ และจะทำให้ความหมายเปลี่ยนไป เพราะฉะนั้นเพื่อให้อ่านออกเสียง และความหมายถูกต้อง จึงต้องเขียนว่า "ซิกข์" และอ่านออกเสียงว่า "ซิก", หรืองานวิ่งการกุศล ไทย-ซิกข์ มาราธอนซึ่งจัดขึ้นเป็นประจำทุกปี ก็ใช้การเขียนว่า "ซิกข์" ขณะที่ในสารานุกรมไทยสำหรับเยาวชนมีการสะกดว่า "สิกข์" [1]
ในพจนานุกรมภาษาไทยฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. ๒๕๔๒ กำหนดว่าคำนี้สามารถสะกดได้ถึงสี่แบบ ได้แก่ "ซิกข์, สิกข์, ซิก, สิข" [2]
ศาสดาของศาสนาซิกข์
ศาสดา หรือ คุรุ แห่งศาสนาซิกข์มี 10 ท่าน ต่อจากนั้นศาสดาองค์ที่ 10 ได้ประกาศให้ถือพระคัมภีร์เป็นศาสดาแทน และไม่มีการแต่งตั้งศาสดาต่อไปอีก (ยกเว้นนิกายนามธารีถือว่ายังมีศาสดาต่อไปได้อีกจนบัดนี้ รวม 20 องค์แล้ว)  ศาสดาทั้ง 10 ท่าน ได้แก่
คุรุนานัก
คุรุอังคัต
คุรุอมรทาส
คุรุรามดาส
คุรุอรชุน
คุรุหริโควินท์
คุรุหริไร
คุรุหริกิษัน
คุรุเตฆพหทูร์
คุรุโควินทสิงห์
คัมภีร์ในศาสนา
พระศาสดาองค์ที่ห้า พระศาสดาคุรุอารยันเทพ ได้ทรงรวบรวมพระคัมภีร์ของพระศาสดาองค์ก่อน ๆ ทั้งสี่พระองค์ รวมทั้งของพระองค์เอง และนักบุญนักบวชต่าง ๆ ไม่ว่าจะศาสนาใด ที่มีแนวคิดปรัชญาและความสัตย์รู้แจ้งเห็นจริง ในปี พ.ศ. ๒๑๔๗  ซึ่งมีพระนามว่า อาดิครันถ์ซาฮิบ เป็นพระคัมภีร์พระองค์เดียวในสากลโลกที่ได้มีการเรียบเรียงโดยพระศาสดา (ผู้ก่อตั้งศาสนา) ในช่วงสมัยพระชนมายุของพระองค์เอง แบ่งออกเป็น 2 เล่ม ดังนี้
อาทิครันถ์  แปลว่า คัมภีร์แรก คุรุอรชุน เป็นผู้รวมขึ้นใน ค.ศ. 1604 หรือ พ.ศ. 2147 มีบทนิพนธ์ของคุรุ หรือศาสดาตั้งแต่องค์ที่ 1 ถึงองค์ที่ 5 และมีบทประพันธ์ของนักบุญผู้มีชื่อแห่งศาสนาฮินดู และศาสนาอิสลามผนวกอยู่ด้วย
ทสมครันถ์  แปลว่า คัมภีร์ของศาสดาองค์ที่ 10 เป็นชุมนุมบทนิพนธ์ของศาสดาองค์ที่ 10 คือ คุรุโควินทสิงห์ รวบรวมขึ้นในสมัยหลังจากอาทิครันถ์ ประมาณ 100 ปี
โดยทั้ง 2 คัมภีร์บันทึกคำสอนของคุรุสำคัญสรุปลงในหลักการใหญ่ 4 ประการ คือ
เรื่องความสามัคคี
เรื่องความเสมอภาค
เรื่องความศรัทธาในพระผู้เป็นเจ้า
ความจงรักภักดีต่อคุรุทั้ง 10 องค์
นิกายต่าง ๆ ในศาสนาซิกข์
ในศาสนาซิกข์แบ่งออกเป็นหลายนิกาย แต่มีนิกายที่สำคัญ ๆ ๒ นิกาย คือ
นิกายนานักปันถิ แปลว่า ผู้ปฏิบัติตามธรรมของท่านคุรุนานัก (ศาสดาองค์แรก) ผู้นับถือนิกายนี้จะไม่เข้าปาหุล หรือ ล้างบาป และไม่รับ “ก” ทั้ง ๕ ประการ 

นิกายนิลิมเล แปลว่า นักพรตผู้ปราศจากมลทิน บางแห่งเรียกนิกายนี้ว่า “นิกายขาลสา” หรือ “นิกายสิงห์” ผู้นับ ถือนิกายนี้จะดำเนินตามคำสอนของท่านคุรุโควินทร์สิงห์ (ศาสดาองค์ที่ ๑๐) โดยเฉพาะในเรื่องปาหุล หรือล้างชำระล้าง บาป ให้ตนเป็นผู้บริสุทธิ์ (ขาลสา) และเมื่อรับ “ก” ทั้ง ๕ แล้วก็ใช้นามสิงห์ต่อท้ายได้

นิกายอุทาสี หมายความว่า ผู้วางเฉยต่อโลก

นิกายอกาลี คือ ผู้บูชาพระผู้เป็นเจ้านิรันดร

นิกายสุธเร คือ นักพรตผู้บริสุทธิ์

นิกายทิวเนสาธุ หมายถึง นักบุญผู้เมา (ในพระเจ้า)

นิกายริมเลสาธุ หมายถึง นักบุญผู้ไม่มีมลทิน

นิกายนามธารี แปลว่า ผู้ทรงไว้ หรือผู้เทิดทูลพระนามของพระเจ้า หรือผู้มั่นอยู่ในนามของพระเจ้า ผู้นับถือนิกายนี้จะแต่งตัวขาวล้วน ไม่สูบบุหรี่ ไม่ดื่มของมึนเมา ไม่กินเนื้อสัตว์
กระนั้นก็ตามนิกายอื่น ๆ ที่มิได้กล่าวถึงในที่นี้กว่า ๒๐ นิกายล้วนมีความแตกต่างกันเพียงเล็กน้อย[3]
อ้างอิง


แหล่งข้อมูลอื่น



หริมันทิรสาหิบ
ต่อมบ่งเพศ

Question: ต่อมบ่งเพศ อยู่ในส่วนใดของร่างกาย?



ต่อมบ่งเพศ (English: gonad) เป็นอวัยวะที่สร้างเซลล์สืบพันธุ์ ในเพศชายคืออัณฑะ ส่วนในเพศหญิงคือรังไข่ เซลล์สืบพันธุ์ที่ผลิตขึ้นมาจะมีลักษณะเป็นแฮพลอยด์ คือมีโครโมโซมเพียงครึ่งหนึ่งจากเซลล์ร่างกายอื่นๆ ตัวอย่างเช่นสเปิร์มและโอวุม
หน้าที่
นอกจากทำหน้าที่สร้างเซลล์สืบพันธุ์แล้ว ต่อมบ่งเพศยังทำหน้าที่เป็นทั้งต่อมมีท่อและต่อมไร้ท่อ ซึ่งผลิตฮอร์โมนเพศที่ผลิตสารประเภทสเตอรอยด์ เช่นเดียวกับที่ผลิตขึ้นจากต่อมหมวกไตชั้นนอกต่างกันเพียงแค่แหล่งผลิตและปริมาณที่ผลิตขึ้น
อัณฑะ

ต่อมบ่งเพศชายหรืออัณฑะนั้นสร้างฮอร์โมนเพศชายหรือแอนโดรเจน (androgens) และสร้างสเปิร์ม ฮอร์โมนเพศชายหลักๆ คือเทสโทสเตอโรน (testosterone)
รังไข่

ต่อมบ่งเพศหญิงคือรังไข่ สังเคราะห์ฮอร์โมนเอสโตรเจน (estrogen) และโปรเจสเตอโรน (progesterone) และสังเคราะห์ไข่หรือเซลล์สืบพันธุ์เพศหญิง เอสโตรเจนตัวหลักที่ผลิตคือเอสตราไดออล (estradiol) ซึ่งเปลี่ยนแปลงมาจากเทสโทสเตอโรนอีกต่อหนึ่ง
การควบคุม
ต่อมบ่งเพศถูกควบคุมโดยฮอร์โมนจากต่อมใต้สมองส่วนหน้า (anterior pituitary gland) คือลูทีไนซิง ฮอร์โมน (luteinizing hormoneม, LH) และฟอลลิเคิลสติมูเลติง ฮอร์โมน (follicle-stimulating hormone, FSH) ซึ่งต่อมใต้สมองส่วนหน้านี้ก็ถูกควบคุมอีกต่อหนึ่งโดยไฮโปทาลามัส (hypothalamus) โดยฮอร์โมน gonadotropin-releasing hormone

หมวดหมู่:ต่อม
หมวดหมู่:ระบบต่อมไร้ท่อ
หมวดหมู่:ระบบสืบพันธุ์
ราชอาณาจักรทิเบต

Question: ทิเบต ใช้สกุลเงินอะไร?


ราชอาณาจักรทิเบต เป็นรัฐเอกราชโดยพฤตินัยระหว่าง ค.ศ. 1912 ถึง 1951 ปกครองแบบราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญ ภายหลังจาการล่มสลายของราชวงศ์ชิง จนถึง ค.ศ. 1950 กองทัพปลดปล่อยประชาชนได้เข้ายึดครองดินแดนธิเบต และผนวกเขตดินแดนโดยมีสถานะเป็นเขตปกครองตนเองทิเบตของสาธารณรัฐประชาชนจีน
ประวัติศาสตร์

การประกาศเอกราช

ข้อตกลงซิมลา (ค.ศ. 1914)

การสิ้นพระชนม์ของทับเทน เกียตโซ

ทะไลลามะ องค์ที่สิบสี่

การผนวกดินแดนเข้ากับจีน

นโยบายต่างประเทศ

ดูเพิ่ม
ทิเบตตั้งแต่ ค.ศ. 1950
Mongolian and Tibetan Affairs Commission
Four Rugby Boys
อ้างอิง
Citations

ประวัติ
Bell, Charles Alfred. Tibet: Past & present (1924) Oxford University Press ; Humphrey Milford.
Chapman, F. Spencer. Lhasa the Holy City (1977) Books for Libraries. ISBN 0-8369-6712-7; first published 1940 by Readers Union Ltd., London
Goldstein, Melvyn C. A History of Modern Tibet, 1913-1951: The Demise of the Lamaist State (1989) University of California Press. ISBN 978-0-520-06140-8
Goldstein, Melvyn C. The Snow Lion and the Dragon: China, Tibet, and the Dalai Lama (1997) University of California Press. ISBN 0-520-21951-1
Goldstein, Melvyn C. A History of Modern Tibet, Volume 2: The Calm Before the Storm: 1951-1955 (2007) University of California Press. ISBN 978-0-520-24941-7
Grunfeld, A. Tom. The Making of Modern Tibet (1996) East Gate Book. ISBN 978-1-56324-713-2
Lamb, Alastair. The McMahon Line: A Study in the Relations between India, China and Tibet, 1904 to 1914 (1966) Routledge & Kegan Paul. 2 volumes.
Shakya, Tsering. The Dragon In The Land Of Snows (1999) Columbia University Press. ISBN 0-231-11814-7


หมวดหมู่:ประวัติศาสตร์ทิเบต
หมวดหมู่:อดีตรัฐเทวาธิปไตย
หมวดหมู่:Former unrecognized countries
หมวดหมู่:รัฐสิ้นสภาพในประเทศจีน
หมวดหมู่:รัฐและดินแดนที่ก่อตั้งในคริสต์ศตวรรษที่ 17
หมวดหมู่:ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2455
หมวดหมู่:สิ้นสุดในปี พ.ศ. 2494
สมฤทัย กล่อมน้อย

Question: ศักดิ์สิทธิ์ ทวีกุล เริ่มงานใวงการบันเทิงเมื่อไหร่?


ฤทัย กล่อมน้อย หรือ สมฤทัย กล่อมน้อย เกิดเมื่อวันที่ 11 สิงหาคม พ.ศ. 2510 เป็นนักแสดง ผู้ประกาศข่าว ผู้ประกาศรายการโทรทัศน์ ชาวไทยเชื้อสายจีนแต้จิ๋ว มีคุณพ่อชื่อสัมฤทธิ์ คุณแม่ชื่อสมถวิล กล่อมน้อย มีพี่น้องทั้งหมด 4 คนโดยเธอเป็นคนโต เธอศึกษาระดับมัธยมต้นที่โรงเรียนแสงหิรัญ จากนั้นศึกษาระดับมัธยมปลายที่โรงเรียนวชิรธรรมสาธิต
เธอก้าวสู่วงการบันเทิงจากการชักชวนของโมเดลลิง เมื่อเธอเดินเล่นกับเพื่อน โฆษณาชิ้นแรกของเธอ คือ ยาสีฟันใกล้ชิด โดยแสดงคู่กับคุณอรุณโรจน์ เลี่ยมทอง จากนั้นก็มีผลงานโฆษณาอื่นตามมาไม่ว่าจะเป็น เครื่องสำอางเอวอน ยาสระผมคาโอเอสเซนเชียล เครื่องแพคลิ่งรุ่นแรกในไทย
จากนั้นเธอได้รับการติดต่อจากทางช่อง 7 เพื่อมาลองทดสอบหน้ากล้องเป็นผู้ประกาศรายการ และเมื่อได้ก็ทำงานเป็นผู้ประกาศรายการในช่วงเข้ารายการเย็นก่อนตั้งแต่เวลา 4 โมงถึง 1 ทุ่ม ต่อมายังได้งานพิธีกรอย่างรายการ เพลินใจกับเพลง จัดคู่กับศักดิ์สิทธิ์ ทวีกุล ต่อมาได้รับงานแสดงละครโทรทัศน์ เริ่มเล่นในบทรับเชิญในละครสั้นเรื่อง ความรักของเท่าทุน</i>และ เหตุเกิดที่สน. และมาประสบความสำเร็จกับละครเรื่องยาวเรื่องแรกคือ อยู่เพื่อรัก นำแสดงโดยพิม วัฒนพานิชและลิขิต เอกมงคล จากนั้นประสบความสำเร็จกับละครเรื่อง บัวแล้งน้ำ จากนั้นเธอจึงเล่นบท อุษา ในละครดังเรื่อง สุสานคนเป็น แสดงร่วมกับ ชไมพร จตุรภุชและอภิรดี ภวภูตานนท์ เธอได้แสดงละครอีกหลายเรื่อง 
เช่น นางทิพย์, ด้วยเนื้อนาบุญ, รัตนโกสินทร์, นวลนางข้างเขียง, ลูกตาลลอยแก้ว, ผ้าทอง
เธอได้รับรางวัลเมขลา ในสาขาผู้แสดงประกอบหญิงดีเด่น ปี พ.ศ. 2532 จากละครเรื่อง อยู่เพื่อรัก และได้อีกครั้งในสาขาเดียวกันกับ ละครเรื่อง สุสานคนเป็น
ปัจจุบันนี้เธอจบการศึกษาระดับปริญญาโท คณะวารสารศาสตร์สื่อสารมวลชน มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์[1] ช่วยธุรกิจขายทองของครอบครัว และยังได้กลับมาเล่นละครโทรทัศน์อีกครั้งกับทางช่อง 7 ในเรื่อง รักแท้แก้ได้[2]
นอกจากนี้ ในช่วงปี 2537-2543 ยังทำหน้าที่ผู้ประกาศข่าวในช่วงข่าวภาคค่ำของช่อง 7 คู่กับจรณชัย ศัลยพงษ์, เอกชัย นพจินดา
ผลงาน
ละคร
ละครโทรทัศน์ทั้งหมดด้านล่างนี้ออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7

ละครโทรทัศน์ทั้งหมดด้านล่างนี้ออกอากาศทางสถานีวิทยุโทรทัศน์กองทัพบกช่อง 5

พิธีกร
เพลินใจกับเพลง
ผู้ประกาศข่าวภาคค่ำช่อง 7 สี (2537-2543) คู่กับจรณชัย ศัลยพงษ์
ภาพยนตร์
วิญญาณคนเป็น ตอนขออยู่เพื่อรัก  (2534)
เทวดาไม่ช่วยก็รวยได้  (2535)
รางวัล
รางวัลเมขลา ในสาขาผู้แสดงประกอบหญิงดีเด่น พ.ศ. 2532 จากละครเรื่อง อยู่เพื่อรัก
รางวัลเมขลา ในสาขาผู้แสดงประกอบหญิงดีเด่น พ.ศ. 2534 ละครเรื่อง สุสานคนเป็น
อ้างอิง

หมวดหมู่:นักแสดงไทย


หมวดหมู่:ชาวไทยเชื้อสายแต้จิ๋ว
หมวดหมู่:บุคคลจากโรงเรียนวชิรธรรมสาธิต
หมวดหมู่:บุคคลจากคณะวารสารศาสตร์และสื่อสารมวลชน มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
หมวดหมู่:ผู้ประกาศข่าวช่อง 7
โครงกระดูกมนุษย์

Question: หูมนุษย์มีกี่ชั้น ?


โครงกระดูกมนุษย์ ประกอบไปด้วยกระดูกชิ้นต่างๆในร่างกาย ซึ่งเชื่อมต่อกันด้วยโครงสร้างของข้อต่อ เอ็น กล้ามเนื้อ กระดูกอ่อน และอวัยวะต่าง ๆ กระดูกในมนุษย์ผู้ใหญ่มีประมาณ 206 ชิ้น และคิดเป็นประมาณ 20 เปอร์เซนต์ของน้ำหนักร่างกาย อย่างไรก็ดี จำนวนของกระดูกอาจแตกต่างกันไปในแต่ละบุคคล ทารกแรกเกิดจะมีกระดูกจำนวนประมาณ 300 ชิ้น ซึ่งต่อมากระดูกบางชิ้นจะมีการเชื่อมรวมกันระหว่างการเจริญเติบโต เช่นส่วนกระเบนเหน็บและส่วนก้นกบของกระดูกสันหลัง นอกจากนี้ในทารกแรกเกิดยังมีโครงสร้างของกระดูกอ่อนอยู่มาก เพื่อให้มีการสร้างโครงสร้างของกระดูกระหว่างการเจริญเติบโต และจะมีการพัฒนาไปเป็นกระดูกทั้งหมดเมื่อสิ้นสุดช่วงวัยรุ่น
กระดูกจะติดต่อกับกระดูกอีกชิ้น และประกอบเข้าด้วยกันเป็นโครงกระดูกด้วยเอ็นและกล้ามเนื้อเป็นส่วนใหญ่ ยกเว้นในกระดูกโคนลิ้น (Hyoid bone) ซึ่งเป็นกระดูกที่ไม่ติดต่อกับกระดูกชิ้นอื่น ๆ โดยตรง แต่จะยึดไว้ในบริเวณส่วนบนของคอหอยด้วยเอ็นและกล้ามเนื้อใกล้เคียง 
กระดูกชิ้นที่ใหญ่ที่สุดในมนุษย์คือกระดูกต้นขา (Femur) ในขณะที่กระดูกชิ้นเล็กที่สุดคือกระดูกโกลน (Stapes) ซึ่งเป็นกระดูกของหูชั้นกลางชิ้นหนึ่ง
หน้าที่
โครงกระดูกมีหน้าที่ที่สำคัญหลายประการ ได้แก่
ค้ำจุนโครงสร้างของร่างกาย
เป็นที่ยึดเกาะของกล้ามเนื้อและเอ็นต่าง ๆ สำหรับการเคลื่อนไหว
ป้องกันอวัยวะภายในที่สำคัญ เช่นกะโหลกศีรษะที่ห่อหุ้มสมอง หรือซี่โครงป้องกันปอดและหัวใจจากการกระทบกระเทือน
เป็นแหล่งผลิตเม็ดเลือดที่สำคัญ
เป็นแหล่งเก็บสะสมแคลเซี่ยมที่สำคัญของร่างกาย โดยการควบคุมของฮอร์โมนและวิตามิน B3
ประเภทของโครงกระดูก
โครงกระดูกในมนุษย์สามารถแบ่งออกได้เป็นสองกลุ่มใหญ่ คือโครงกระดูกแกน (axial skeleton) และโครงกระดูกรยางค์ (appendicular skeleton) 
โครงกระดูกแกน
โครงกระดูกแกนในผู้ใหญ่ประกอบด้วยกระดูกจำนวน 80 ชิ้น ซึ่งวางตัวในแนวแกนกลางของลำตัว ซึ่งได้แก่
กะโหลกศีรษะ (Skull) มีจำนวน 22 ชิ้น
กระดูกหู (Ear ossicles) จำนวน 6 ชิ้น
กระดูกโคนลิ้น (Hyoid bone) 1 ชิ้น
กระดูกสันหลัง (Vertebral column) จำนวน 26 ชิ้น
กระดูกซี่โครง (Ribs) จำนวน 24 ชิ้น
กระดูกอก (Sternum) จำนวน 1 ชิ้น
โครงกระดูกรยางค์
โครงกระดูกรยางค์ในผู้ใหญ่จะมีทั้งหมด 126 ชิ้น ซึ่งจะอยู่ในส่วนแขนและขาของร่างกายเพื่อช่วยในการเคลื่อนไหว โดยจะแบ่งออกเป็น 6 ส่วน ได้แก่
กระดูกส่วนไหล่ (Shoulder girdle) 4 ชิ้น
กระดูกแขน (Bones of arms) 6 ชิ้น
กระดูกมือ (Bones of hands) จำนวน 54 ชิ้น
กระดูกเชิงกราน (Pelvic girdle) 2 ชิ้น
กระดูกขา (Bones of legs) 8 ชิ้น
กระดูกเท้า (Bones of feet) 52 ชิ้น
โรคที่เกี่ยวกับโครงกระดูก
โรคที่เกี่ยวกับโครงกระดูกจะส่งผลต่อความแข็งแรงและความสามารถในการเคลื่อนไหวของร่างกายโดยตรง ความผิดปกติของโครงกระดูกที่พบบ่อยคือกระดูกหัก ซึ่งเกิดจากการที่กระดูกได้รับแรงที่มากเกินไป ซึ่งอาจเป็นเพียงกระดูกที่หักอยู่ภายใน หรืออาจมีส่วนใดส่วนหนึ่งของกระดูกที่โผล่พ้นผิวหนังขึ้นมาก็ได้ในกรณีร้ายแรง นอกจากนี้ ภาวะกระดูกหักยังพบได้ง่ายในผู้ป่วยโรคกระดูกพรุน ซึ่งมักพบในผู้สูงอายุและสตรีวัยหมดประจำเดือน 
โรคของกระดูกที่จัดว่าร้ายแรง ได้แก่ เนื้องอกและมะเร็งของกระดูก ซึ่งจำเป็นต้องได้รับการรักษาโดยการผ่าตัด นอกจากนี้ ภาวะข้ออักเสบ ยังส่งผลเสียต่อกระดูกในบริเวณข้อต่อ ทำให้ผู้ป่วยรู้สึกเจ็บปวดอย่างรุนแรงและเคลื่อนไหวลำบากอีกด้วย

อ้างอิง

หมวดหมู่:กายวิภาคศาสตร์ของมนุษย์
*
ประเทศไทยใน พ.ศ. 2503

Question: ปี 2503 ใครเป็นนายกของไทย ?


เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นใน พ.ศ. 2503 ในประเทศไทย
ผู้นำ
พระมหากษัตริย์: พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช (พ.ศ. 2489-ปัจจุบัน)
นายกรัฐมนตรี: จอมพลสฤษดิ์ ธนะรัชต์ (พ.ศ. 2502-2506)
เหตุการณ์
4 กุมภาพันธ์ - สถาปนา วิทยาลัยเทคนิคธนบุรี (ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี)
13 มีนาคม - วันก่อตั้งขบวนการแนวร่วมปฏิวัติแห่งชาติมลายูปัตตานี
16 เมษายน -ประเทศไทยมีแชมป์โลกมวยสากลคนแรกเมื่อ โผน กิ่งเพชร ชิงแชมป์โลกรุ่นฟลายเวท WBA ชนะคะแนน ปาสคาล เปเรซ ที่ สนามมวยเวทีลุมพินี
1 พฤษภาคม - การบินไทย เปิดให้บริการเที่ยวบินเที่ยวแรก
21 พฤษภาคม - ประเทศไทยประกาศเปลี่ยนแปลงวันชาติจากวันที่ 24 มิถุนายน มาเป็นวันที่ 5 ธันวาคม
แหล่งข้อมูลอื่น


หมวดหมู่:ประเทศไทยในปี พ.ศ. 2503
พระยาคำแหงพระราม

Question: พระรามคือใคร?


พระยาคำแหงพระราม ทรงเป็นเจ้าเมืองสรลวงสองแคว ซึ่งในจารึกวัดศรีชุมยืนยันได้ว่า ทรงมีการสัมพันธ์ใกล้ชิดทางเครือญาติ และเป็นพระบิดาใน พระมหาเถรศรีศรัทธา 
พระองค์จะเป็นพระโอรสของพ่อขุนศรีนาวนำถุมหรือพ่อขุนผาเมือง ก็ยังไม่สามารถพิสูจน์ได้
ศึกกับล้านนา
ประมาณ พ.ศ. ๑๘๘๓ พระยาคำฟูแห่งอาณาจักรล้านนาได้พยายานยกทัพมาตีเมืองแพร่และเมืองตาก ซึ่งเป็นของสุโขทัย ซึ่งแม่ทัพในศึกคราวนี้ก็คือ ขุนจัง ขุนจังได้มาท้าชนช้างกับพระยาคำแหงพระราม แต่เนื่องจากพระยาคำแหงพระรามทรงชราภาพมากแล้ว ท่านศรีศรัทธา(ต่อมาคือพระมหาเถรศรีศรัทธา) จึงได้ขอออกไปชนช้างกับขุนจังแทน และสามารถเอาชนะขุนจังได้
พระราชโอรส
พระยาคำแหงพระรามมีพระราชโอรสพระองค์เดียวคือ 
พระมหาเถรศรีศรัทธา ประสูติประมาณพ.ศ. ๑๘๕๘


ภาพวาดตัวละครพระยาคำแหงพระราม จากหนังสือการ์ตูนเรื่อง พระมหาเถรศรีศรัทธา

หมวดหมู่:ราชวงศ์นำถุม
หมวดหมู่:อาณาจักรสุโขทัย
กลุ่มภาษาจีน

Question: ภาษาจีน กำเนิดขึ้นเมื่อใด ?





ภาษาจีน (汉语 - 漢語 - Hànyǔ - ฮั่นอวี่, 华语 - 華語 - Huáyǔ - หัวอวี่ หรือ 中文 - Zhōngwén - จงเหวิน) เป็นหนึ่งในตระกูลภาษาจีน-ทิเบต ชาวจีนส่วนใหญ่ถือภาษาจีนพูดชนิดต่าง ๆ ว่าเป็นภาษาเดียว โดยทั่วไปแล้ว ภาษาพูดในกลุ่มภาษาจีนเป็นภาษาที่มีเสียงวรรณยุกต์และไม่อ่านเนื่องเสียง อย่างไรก็ดี ยังมีความแตกต่างกันในภาษาพูดแต่ละภาษาอยู่มาก ความต่างเหล่านี้เทียบได้กับ ความแตกต่างระหว่างภาษาของภาษากลุ่มโรมานซ์ เราอาจแบ่งภาษาพูดของจีนได้ 6 ถึง 12 กลุ่ม ขึ้นอยู่กับเกณฑ์ที่ใช้ในการแบ่ง ที่เป็นที่รู้จักดี เช่น กลุ่มแมนดาริน กลุ่มหวู และกลุ่มกวางตุ้ง ยังเป็นที่โต้เถียงกันถึงปัจจุบันว่าภาษาพูดบางกลุ่มควรจัดเป็น "ภาษา" หรือเป็นแค่ "สำเนียง" 
ประชากรประมาณ 1/5 ของโลกพูดภาษาจีนแบบใดแบบหนึ่งเป็นภาษาแม่ ทำให้เป็นภาษาที่มีคนพูดเป็นภาษาแม่มากที่สุด สำเนียงพูดที่ถือเป็นมาตรฐาน คือ สำเนียงปักกิ่ง หรือ ภาษาฮั่น  ซึ่งอยู่ในกลุ่มภาษาแมนดาริน ภาษาจีนกลาง หรือ ภาษาจีนแมนดาริน (Standard Mandarin) เป็นภาษาทางการของสาธารณรัฐประชาชนจีน และสาธารณรัฐจีนหรือไต้หวัน เป็นหนึ่งในภาษาทางการ 4 ภาษาทางการของประเทศสิงคโปร์ (ร่วมกับ ภาษาอังกฤษ ภาษามลายู และภาษาทมิฬ) และเป็นหนึ่งใน 6 ภาษาที่ใช้ในองค์การสหประชาชาติ (ร่วมกับ ภาษาอังกฤษ ภาษาอาหรับ ภาษาฝรั่งเศส ภาษารัสเซีย และภาษาสเปน) ภาษาจีนกวางตุ้ง เป็นภาษาทางการของ ฮ่องกง (ร่วมกับภาษาอังกฤษ) และมาเก๊า (ร่วมกับภาษาโปรตุเกส)
นอกจากนี้ ภาษาเขียนยังได้เปลี่ยนแปลงตามระยะเวลา แต่การเปลี่ยนแปลงของภาษาเขียน ช้ากว่าการเปลี่ยนแปลงของภาษาพูดอย่างมาก จึงไม่ถูกจำกัดโดยความเปลี่ยนแปลงของภาษาพูดโดยส่วนใหญ่ ในปัจจุบัน ภาษาจีนใช้อักษรมาตรฐาน 2 รูปแบบทั่วโลก ได้แก่ อักษรจีนตัวเต็ม และ อักษรจีนตัวย่อ

ภาษาพูดของจีน
แผนที่ด้านขวาแสดงพื้นที่ที่มีประชาชนพูด ทั้งภาษาและสำเนียงภาษาจีนต่างกันในประเทศจีน โดยพื้นฐาน เราอาจแบ่งกลุ่มภาษาจีนออกเป็น 7 กลุ่มใหญ่ ๆ ตามจำนวนประชากรที่พูดได้ ดังนี้
จีนกลาง หรือ ภาษาฮั่น หรือ แมนดาริน (จีนตัวเต็ม: 官話, จีนตัวย่อ: 官话, พินอิน: Guānhuà กวานฮว่า, คำแปล: ภาษาทางการ) หรือ สำเนียงทางเหนือ (จีน: 北方方言, พินอิน:Běifāngfāngyán เป่ยฟังฟังเอี๋ยน)
ง่อ (จีนตัวเต็ม: 吳方言, จีนตัวย่อ: 吴方言, พินอิน: Wú fāng yán อู๋ฟางเอี๋ยน, คำแปล: สำเนียงอู๋) หรือ (จีนตัวเต็ม: 吳語, จีนตัวย่อ: 吴语, พินอิน: wú yǔ อู๋อวี่, คำแปล: ภาษาอู๋) ในมณฑลเจียงซู
กวางตุ้ง (จีนตัวเต็ม: 粵語, จีนตัวย่อ: 粤语, พินอิน: Yue yǔ เยว้-อวี่, คำแปล: ภาษากวางตุ้ง)
ฮกเกี้ยน หรือ หมิ่น (จีนตัวเต็ม: 閩方言, จีนตัวย่อ: 闽方言, พินอิน: Mǐnfāngyán หมิ่นฟางเอี๋ยน, คำแปล: สำเนียงหมิ่น) ในมณฑลฝูเจี้ยนหรือฮกเกี้ยน
เซียง (จีนตัวเต็ม: 湘語, จีนตัวย่อ: 湘语, พินอิน: Xīang yǔ เซียงอวี่, คำแปล: ภาษาในมณฑลหูหนาน)
แคะ (จีนตัวเต็ม: 客家話, จีนตัวย่อ: 客家话, พินอิน: Kèjiāhuà เค้อเจียฮว่า, คำแปล: ภาษาแคะ) หรือ ฮักกา
กั้น (จีนตัวเต็ม: 贛語, จีนตัวย่อ: 赣语 กั้นอวี่, คำแปล: ภาษามณฑลเจียงสี)
นอกจากนี้ นักภาษาศาสตร์ยังได้แบ่งกลุ่มภาษาจีนออกมาจากกลุ่มใหญ่ข้างบนอีก 3 ประเภท ได้แก่
จิ้น (จีนตัวเต็ม: 晉語, จีนตัวย่อ: 晋语, พินอิน: Jìnyǔ จิ้นอวี่) แยกมาจาก แมนดาริน
ฮุย (จีนตัวเต็ม: 徽語, จีนตัวย่อ: 徽语, พินอิน: Huīyǔ ฮุยอวี่) หรือ (จีนตัวเต็ม: 徽州話, จีนตัวย่อ: 徽州话, พินอิน: Huīzhōuhuà ฮุยโจวฮว่า) แยกมาจาก อู๋
ผิง (จีนตัวเต็ม: 平話, จีนตัวย่อ: 平话 , พินอิน: Ping yǔ ผิงอวี่) แยกมาจาก กวางตุ้ง
พระยม

Question: ยมบาลหรือนายนิรยบาลหมายถึงอะไร?


พระยม พระยมราช หรือ มัจจุราช คือเทพเจ้าแห่งนรกและความตาย ตามความเชื่อในศาสนาแบบอินเดีย
ศาสนาฮินดู
ศาสนาฮินดูเชื่อว่าพระยมเป็นท้าวโลกบาลประจำทิศใต้ ทรงกระบือเป็นพาหนะ ถือไม้เท้าเป็นอาวุธ ดาวอังคารเป็นดาวประจำองค์
ศาสนาพุทธ
ศาสนาพุทธฝ่ายเถรวาท ถือว่าพระยมมีชาติกำเนิดเป็นเทวดาในชั้นจาตุมหาราชิกา[1] และเป็นเจ้าแห่งเวมานิกเปรต คัมภีร์ปปัญจสูทนีระบุว่าในมหานรกแต่ละขุมมีพระยมประจำอยู่ทั้ง 4 ประตู[2] มหานรกมี 8 ขุม จึงมีพระยมทั้งสิ้น 32 องค์[1]
ในเทวทูตสูตร พระพุทธเจ้าตรัสว่าพระยมมีหน้าที่ซักถามสัตว์นรกเกี่ยวกับเทวทูต 5 ได้แก่ ทารกแรกเกิด คนแก่ คนป่วย นักโทษ และคนตาย เพื่อให้สัตว์นรกนั้นได้ระลึกถึงกุศลกรรมที่ตนเคยทำมา หากสัตว์นรกจำได้ก็จะพ้นจากนรก หากจำไม่ได้ยมบาลก็จะนำตัวสัตว์นรกนั้นไปลงโทษตามบาปกรรมที่ได้ทำมา[3]
ส่วนลัทธิข้างจีนฝ่ายมหายานว่า พญายมเป็นพระโพธิสัตว์องค์หนึ่ง ทำหน้าที่พิพากษาแก่ดวงวิญญาณทั้งหลาย 
ยมบาล
ยมบาล หรือ นิรยบาล คือ เจ้าพนักงานในนรกภูมิ มีหน้าที่ลงโทษทรมานสัตว์นรกตามคำสั่งของพระยม[4] ศาสนาพุทธเชื่อว่ายมบาลมีชาติกำเนิดเป็นเทวดาในชั้นจาตุมหาราชิกา[1] มี 2 ประเภท
คือ ยมบาลยักษ์และยมบาลกุมภัณฑ์ ยมบาลยักษ์คือยักษ์ที่อยากทำร้ายสัตว์นรก จึงจำแลงกายเป็นยมบาล เที่ยวไล่ทำร้ายสัตว์นรกต่าง ๆ หรือแปลงกายเป็นแร้งกาจิกกินสัตว์นรก และยมบาลกุมภัณฑ์ คือยมบาลที่อาศัยประจำในนรก มีหน้าที่ทำร้ายสัตว์นรก หรือแปลงกายเป็นแร้งกาจับสัตว์นรกกิน[1]
อ้างอิง

ดูเพิ่ม

นรก
เฮดีส


หมวดหมู่:เทพเจ้าแห่งนรก
หมวดหมู่:เทพเจ้าฮินดู
หมวดหมู่:เทวดาในศาสนาพุทธ
สถาบันเทคโนโลยีแห่งเอเชีย

Question: ประธานสถาบันเทคโนโลยีแห่งเอเชียในปีพ.ศ.2561 คือใคร?

เปลี่ยนทาง สถาบันเทคโนโลยีแห่งเอเซีย
โรงอุปรากรซิดนีย์

Question: การทำอุปรากร คืออะไร ?



โรงอุปรากรซิดนีย์ (English: Sydney Opera House) เป็นหนึ่งในสิ่งก่อสร้างสมัยใหม่ที่รู้จักกันดีทั่วโลก ออกแบบโดยสถาปนิกชาวเดนมาร์ก ยอร์น อุตซอน (Jørn Utzon) ตั้งอยู่บริเวณปากอ่าวซิดนีย์ นครซิดนีย์ รัฐนิวเซาท์เวลส์ ประเทศออสเตรเลีย และเมื่อวันที่ 27 มิถุนายน พ.ศ. 2550 องค์การยูเนสโกได้รับลงทะเบียนให้โรงอุปรากรซิดนีย์เป็นมรดกโลก
แนวคิด
มีแนวคิดมาจากเปลือกส้มของพระเจ้าที่ร่วงหล่นลงมาจากฟ้า
ขนาด
โรงโอเปร่าเองมีขนาดประมาณ 1.8 เฮกเตอร์ (4.5 เอเคอร์) ภายในประกอบไปด้วยห้องต่างๆดังนี้
โรงแสดงคอนเสิร์ต  2,679 ที่นั่ง ซึ่งมีไปป์ออร์แกนที่ใหญ่ที่สุดในโลก
โรงโอเปร่า  1,547 ที่นั่ง
โรงละคร 544 ที่นั่ง
เพลเฮาส์  398 ที่นั่ง
โรงภาพยนตร์  364 ที่นั่ง และ
อื่น ๆ ประกอบด้วยสตูดิโอสำหรับซ้อม 5 ห้อง ภัตตาคาร 4 ร้าน บาร์ 6 แห่ง ฯลฯ
ตัวโรงละครมีความสูง 65 เมตร ด้านยาว 183 เมตร จุดที่กว้างที่สุดมีความยาว 120 เมตร และเสาเข็มฝังเข้าไปในดินมีความลึกถึง 25 เมตร
แหล่งข้อมูลอื่น

Coordinates: 

หมวดหมู่:มรดกโลกในประเทศออสเตรเลีย
หมวดหมู่:มรดกโลกทางวัฒนธรรม
หมวดหมู่:โรงละครในประเทศออสเตรเลีย