ธนิต อยู่โพธิ์

Question: นายธนิต อยู่โพธิ์ เสียชีวิตเมื่อไหร่?

นายธนิต  อยู่โพธิ์ เกิดเมื่อวันที่ 20  ตุลาคม  พ.ศ. 2450  ที่ตำบลหนองโพ  อำเภอตาคลี  จังหวัดนครสวรรค์  ต่อมาภายหลังได้เข้ารับราชการในกรมศิลปากร จนกระทั่งเป็นอธิบดีกรมศิลปากร ตั้งแต่วันที่ 15 ตุลาคม พ.ศ. 2499 ได้รับยกย่องเป็นบุคคลดีเด่นแห่งชาติ สาขาพัฒนาการสังคม (ด้านศิลปวัฒนธรรม) เมื่อ พ.ศ. 2535[1] เสียชีวิตเมื่อปี พ.ศ. 2547[2]
รับราชการ
เริ่มรับราชการ  เมื่อวันที่ 1  มิถุนายน  พ.ศ. 2477  สอบเข้ารับราชการในตำแหน่งเสมียนพนักงานชั้นจัตวา แผนกโบราณคดี  กองศิลปากร  กรมศิลปากร
22  เมษายน  2483  สอบชั้นตรี  ประจำกองวรรณคดี  กรมศิลปากร
1 พฤษภาคม  2486  สอบเลื่อนขั้นเป็นข้าราชการชั้นโท  หัวหน้าแผนกค้นคว้า  กองวรรณคดี  กรมศิลปากร
1 พฤษภาคม  2488  สอบเลื่อนขั้นเป็นข้าราชการชั้นเอก หัวหน้ากองการสังคีต  กรมศิลปากร
17 พฤษภาคม  2499  โปรดเกล้าฯ  ให้เป็นข้าราชการชั้นพิเศษ  ตำแหน่งผู้อำนวยการกองการสังคีต  กรมศิลปากร
15 ตุลาคม 2499  โปรดเกล้าฯ ให้ดำรงตำแหน่งอธิบดีกรมศิลปากร และในขณะเดียวกัน  ดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการมหาวิทยาลัยศิลปากร (อธิบดี) ด้วย
เมื่อมีพระราชบัญญัติปรับปรุงมหาวิทยาลัยศิลปากร  จึงพ้นตำแหน่งหน้าที่ในมหาวิทยาลัยศิลปากร  เมื่อวันที่ 28 เมษายน  พ.ศ. 2508  
แต่ยังคงดำรงตำแหน่งอธิบดีกรมศิลปากรและรับราชการอยู่ในตำแหน่งอธิบดีกรมศิลปากร  ประมาณ 12 ปี
ผลงาน
เมื่อครั้งดำรงตำแหน่งอธิบดีกรมศิลปากรนั้น  นายธนิต อยู่โพธิ์ ได้พยายามนำเอาหลักการดำเนินงานของราชบัณฑิตยสภา สมัยสมเด็จฯ  กรมพระยาดำรงราชานุภาพเป็นนายกราชบัณฑิตยสภา และนำหลักการดำเนินงานของกรมศิลปากร  สมัยพลตรี  หลวงวิจิตรวาทการและสมัยพระยาอนุมานราชธนเป็นอธิบดีกรมศิลปากร  มาศึกษาและดำเนินตามโดยแก้ไขปรับปรุงตามสภาพแวดล้อมสมัยนั้น  ผลงานบางส่วนของท่านได้แก่
ด้านการเสริมสร้างและพัฒนาศิลปวัฒนธรรม
ฟื้นฟูนาฏศิลป์และดุริยางคศิลป์แบบฉบับของไทย  โขน ละคร  ฟ้อนรำ  และดนตรี  ในกรมศิลปากร  เวลานั้นเป็่นช่วงใกล้สิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่ 2 ศิลปะด้านนี้ของไทยเกือบจะดับสูญอยู่แล้ว โรงเรียนนาฏศิลป์ของกรมศิลปากรต้องปิดและเลิกเรียนไป  เนื่องจากถูกกรมสารวัตรทหาร (ส.ห.) เข้าครอบครองสถานที่ นายธนิตเป็นผู้ติดต่อขอโรงเรียนและสถานที่คืน และพยายามปรับปรุงหลักสูตรเพื่อเปิดการสอนนาฏศิลป์และดุริยางคศิลป์ในโรงเรียนนาฏศิลป์ขึ้นมาใหม่  จนมีศิลปะผู้สำเร็จการศึกษาทางโขน  ละคร  ดนตรีไทยจากโรงเรียนนี้เป็นจำนวนมาก  และสามารถเล่นโขนละครพร้อมกันได้หลายโรง  มีวงดนตรีไทยหลายวงจนสามารถตั้งวงดนตรี 200 คนขึ้นได้ในกรมศิลปากร  และเป็นแนวทางขยายการศึกษาบัดนี้  จนกระทั่งเป็นวิทยาลัยนาฏศิลป์
จัดตั้งโรงเรียนช่างศิลป์ขึ้นในกรมศิลปากร  ปัจจุบันเป็นวิทยาลัยช่างศิลป์
จัดให้มีการแสดงโขนและละครเป็นประจำฤดูกาลในโรงละครศิลปากรเดิม และเมื่อสร้างโรงละครแห่งชาติเสร็จก็ย้ายมาแสดงที่โรงละครแห่งชาติตลอดมา
จัดให้มี “ดนตรีสำหรับประชาชน”  ณ  สังคีตศาลา  เป็นการเริ่มแรกตั้งแต่ปี 2491  เป็นต้นมา  ซึ่งได้จัดให้มีการบรรเลงทั้งดนตรีไทยและดนตรีสากล นับว่าเป็นการริเริ่มครั้งแรกและเป็นตัวอย่างให้มีการจัดขึ้น  ณ หน่วยงานอื่นๆ  ในกาลต่อมาด้วย
เริ่มแรกให้มี “งานสัปดาห์แห่งวรรณคดี”  ขึ้นในบริเวณพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ  พระนคร  และเชิญชวนให้หน่วยราชการ ห้างร้านหนังสือ  สำนักพิมพ์ต่างๆ นำหนังสือร่วมจำหน่ายเป็นครั้งแรก   โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อฟื้นฟูการอ่านทำนองเสนาะ  โคลง  ฉันท์  กาพย์  กลอน  และเพื่อชักชวนให้ประชาชนมีโอกาสศึกษาหาความรู้  ซึ่งเป็นผลต่อมาให้กรมวิชาการ กระทรวงศึกษาธิการ สมัยนั้นปรับปรุงการอ่านทำนองกาพย์  กลอน  โคลง  ฉันท์  ขึ้น  โดยติดต่อกับบุคคลที่กรมศิลปากรจัดหามาอ่านทำนองและอัดเทปอัดเสียงไว้เป็นแบบฉบับต่อมา
ริเริ่มจัดให้มี “งานดนตรีมหกรรม”  ขึ้นเป็นประจำในต้นเดือนมีนาคมของทุกปี  ณ  บริเวณพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ  พระนคร  เป็นงานกลางแจ้งประมาณ  1  สัปดาห์  โดยมีวัตถุประสงค์ให้ประชาชนได้ชมศิลปะการแสดงแบบต่าง ๆ  และเปิดโอกาสให้ศิลปินคณะต่างๆ นำเอาศิลปะพื้นเมืองมาแสดง  และเชิญชวนสถานทูต  และสำนักวัฒนธรรมของชาตินั้นๆ ให้นำศิลปะการแสดงประจำชาตินั้นมาร่วมแสดงในงานมหกรรมนั้นด้วย
ริเริ่มจัดให้มี “โบราณคดีสัญจร”  นำชมโบราณวัตถุสถานในจังหวัดต่าง ๆ  ด้วยการจำหน่ายบัตร  โดยมีเจ้าหน้าที่ของกรมศิลปากรนำอธิบายคุณค่าทางประวัติศาสตร์  และโบราณคดี
ริเริ่มให้มี  “วรรณคดีสัญจร”  เป็นครั้งคราว  คือ นำชมสถานที่และภูมิประเทศที่กล่าวไว้ในวรรณคดีสำคัญๆ เช่น  ในเรื่องขุนช้างขุนแผน  เพื่อให้เรียนรู้ประวัติและซาบซึ้งในวรรณคดีสำคัญเรื่องนั้นๆ
จัดตั้งหน่วยศิลปากรขึ้น  9  หน่วย  ให้มีหน้าที่ตรวจตราดูแลรักษา  ซ่อมแซมบูรณะโบราณวัตถุ  ศิลปวัตถุ  ศิลปวัตถุและโบราณสถานในแต่ละหน่วยในท้องที่ของตน
เสนอแนะให้นำหลักวิชาและฝีมือช่างทางศิลปะมาใช้เป็นหลักร่วมในการพิจารณาอายุ  และสมัยของศิลปวัตถุ  โบราณวัตถุและโบราณสถาน
จัดสร้างพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติในจังหวัดต่างๆ และสร้างขึ้นไว้แล้ว 7 แห่ง  คือ  พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ รามคำแหง พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ อู่ทอง พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ กำแพงเพชร พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ เชียงใหม่ พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ขอนแก่น พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พระปฐมเจดีย์  รวมทั้งได้ปรับปรุงพัฒนาพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติและโบราณวัตถุในพระนารายณ์ราชนิเวศน์จังหวัดลพบุรีให้ทันสมัย
ได้ริเริ่มสำรวจโบราณสถานและขุดค้นโบราณวัตถุ  ศิลปวัตถุในป่า  ในถ้ำ  และใต้ดิน  ซึ่งพบโบราณวัตถุและศิลปวัตถุทั้งในสมัยประวัติศาสตร์และสมัยก่อนประวัติศาสตร์มากมาย  โดยเฉพาะเรื่องราวของวัฒนธรรมบ้านเชียง   จังหวัดอุดรธานี  และวัฒนธรรมบ้านเก่า  จังหวัดกาญจนบุรี  เป็นต้น
ได้จัดส่งข้าราชการไทยในกรมศิลปากรไปศึกษาและดูงานด้านพิพิธภัณฑสถานโบราณคดี  งานหอสมุดและหอจดหมายเหตุ  ณ  ประเทศยุโรปและสหรัฐอเมริกา  ได้ก่อสร้างอาคารพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ  พระนคร  เพิ่มเติม  และปรับปรุงบริเวณพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ  พระนครขึ้นใหม่  กับทั้งได้ติดต่อกับยูเนสโก  ขอให้ส่งผู้เชี่ยวชาญมาให้คำปรึกษาและช่วยจัดตั้งแสดงโบราณวัตถุ  ศิลปวัตถุในอาคารพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พระนคร  ตามหลักวิชาการพิพิธภัณฑสถานสากลจนเป็นที่เรียบร้อย และเมื่อวันที่  25  พฤษภาคม พ.ศ. 2510   ได้กราบบังคมทูลอัญเชิญพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว เสด็จพระราชดำเนินทรงเปิดพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ  พระนคร
ดำเนินงานซ่อมปราสาทหินพิมาย  ในจังหวัดนครราชสีมา  จนสามารถต่อยอมตามรูปแบบขึ้นไว้ได้  และเริ่มโครงการซ่อมปราสาทหินเขาพนมรุ้งในจังหวัดบุรีรัมย์ในเวลาต่อมา
ริเริ่มให้มีการสำรวจและศึกษาจิตรกรรมฝาผนังในประเทศไทย  โดยนำศาสตราจารย์ศิลป พีระศรี  ร่วมเดินทางไปสำรวจด้วยตนเอง  พบจิตรกรรมฝาผนังสกุลช่างต่าง ๆ  ที่เก่าแก่และมีชื่อเสียงหลายแห่ง  เช่น ในถ้ำศิลป์  จังหวัดยะลา  ภายในองค์พระปรางค์วัดราชบูรณะ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา  เป็นต้น   ซึ่งได้ถ่ายรูปสีและขาวดำไว้  และได้จัดออกแสดงเผยแพร่ให้ประชาชนชม   พร้อมทั้งได้เขียนคำอธิบายและจัดพิมพ์เป็นหนังสือ
ริเริ่มจัดให้มีสัมมนาทางโบราณคดีขึ้นเป็นครั้งแรก ที่จังหวัดสุโขทัย  พิษณุโลก  ตาก  กำแพงเพชร  และต่อมาได้จัดสัมมนาขึ้นที่จังหวัดชัยนาท  และนครสวรรค์
ขยายสถานที่และกิจการหอสมุดแห่งชาติ  โดยจัดส่งเจ้าหน้าที่ไปศึกษาดูงานหอสมุดและหอจดหมายเหตุในต่างประเทศ  และสร้างอาคารหอสมุดแห่งชาติขึ้นที่ท่าวาสุกรี  แล้วย้ายหอสมุดแห่งชาติจากตึกสังฆิกเสนาสน์  ถาวรวัตถุ  ริมถนนหน้าพระธาตุมาจัดตั้ง  ณ  อาคารหอสมุดแห่งชาติ  ท่าวาสุกรี  และได้วางแผนผังกำหนดสร้างหอจดหมายเหตุแห่งชาติไว้บริเวณเดียวกับหอสมุดแห่งชาติ
ดำริและเสนอรัฐบาลให้จัดสร้างโรงละครขึ้นใหม่ในสมัยรัฐบาลจอมพลสฤษดิ์ ธนะรัชต์  คือ  โรงละครแห่งชาติในปัจจุบัน
กำหนดและวางโครงการจัดสร้างพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ  หอสมุดแห่งชาติและโรงเรียนนาฏศิลป์ในจังหวัดสำคัญ  อันเป็นที่รวมศิลปะของภาคนั้น ๆขึ้นไว้ 5 แห่งคือ  จังหวัดเชียงใหม่  นครศรีธรรมราช  สงคลา  นครราชสีมา  และขอนแก่น  แต่เวลาและงบประมาณอีกทั้งบุคลากรไม่อำนวย  จึงได้สร้างแต่พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติไว้ในจังหวัดเชียงใหม่และขอนแก่นเท่านั้น
ริเริ่มฟื้นฟูปรับปรุงแสดงนาฏศิลป์ไทยขึ้นหลายเรื่อง  และหลายชุด  รวมทั้งปรับปรุงระบำแบบฉบับของไทย  สืบทอดการแสดงพื้นเมือง  เช่น  เต้นกำรำเคียว  รำเหย่อย  รำเถิดเทิง  เซิ้งประติบข้าว
นอกจากนี้ยังได้ศึกษาวิจัยเครื่องแต่งกายตามสมัยประวัติศาสตร์และโบราณคดี  และประดิษฐ์ขึ้นไว้  พร้อมทั้งประดิษฐ์ท่ารำขึ้นให้สอดคล้องกัน 
เรียกชุดระบำโบราณคดีมี 5 ชุด  คือ ทวารวดี  ศรีวิชัย  ลพบุรี  เชียงแสน  สุโขทัย  และจัดแสดงถวายพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทอดพระเนตร  
ณ  บริเวณพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ  พระนคร   เป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 25  พฤษภาคม  พ.ศ. 2510  และ  4  มีนาคม  พ.ศ. 2511
ด้านงานนิพนธ์
นายธนิต  อยู่โพธิ์  ได้แต่งแปล  และเรียบเรียง ตรวจแก้และตรวจสอบชำระหนังสือเรื่องต่างๆ ขึ้นไว้  200 เรื่อง  โดยทั่วไปเป็นเรื่องสารคดีทางประวัติศาสตร์โบราณคดี  ศิลปะทางนาฏศิลป์และดุริยางคศิลป์  เรื่องเกี่ยวกับวัฒนธรรมและศาสนา  ส่วนมากพิมพ์เผยแพร่แล้ว  เช่น ประวัติเสียดินแดนสยาม 8 ครั้ง  เรื่องทางโบราณคดี เช่น สุวรรณภูมิ พระพุทธรูปศิลาขาวสมัยทวารวดี ฯลฯ  เรื่องทางวรรณคดี เช่น ประวัติและโคลงกำสรวลศรีปราชญ์  วรรณคดีกับชีวิตและการเมือง ฯลฯ  เรื่องทางนาฏศิลป์และดุริยางคศิลป์  
เช่น โขน  ศิลปะละครรำหรือคู่มือนาฏศิลป์ไทย ฯลฯ  เรื่องทางศิลปะ เช่น ศิลปะและศีลธรรม ความหมายและจิตวิทยาเกี่ยวกับสี ฯลฯ   เรื่องทางศาสนา  เช่น ภาวะเศรษฐกิจสมัยพุทธกาล  ตำนานเทศน์มหาชาติ ฯลฯ   สำหรับเรื่องเกี่ยวกับวัฒนธรรมไม่ได้จัดพิมพ์เป็นเล่ม  แต่ด้วยความปรารถนาที่จะเผยแพร่ศิลปวัฒนธรรมประเพณีของไทยให้เป็นที่รู้จักกันแพร่หลายทั่วโลก  ท่านได้ร่วมกับเจ้าคุณพระยาอนุมานราชธนจัดทำหนังสือชุดวัฒนธรรมไทยขึ้นชุดหนึ่ง  เรียกว่า "Thai Culture Series"  ต่อมาได้จัดทำขึ้นใหม่  
และเปลี่ยนชื่อว่า "Thai Culture, New Series"  เป็นอนุสารอังกฤษว่าด้วยขนบธรรมเนียมประเพณี  และศิลปวัฒนธรรมของไทย  โดยไม่ใช้งบประมาณของทางราชการและได้ส่งไปจำหน่ายในสหรัฐอเมริกา  และต่อมาได้พิจารณาเห็นว่าเป็นประโยชน์ส่วนรวมของชาติ  จึงติดต่อขอทำความตกลงกับสำนักงบประมาณก็ได้รับอนุมัติและจัดงบประมาณค่าจัดพิมพ์และเผยแพร่ให้แก่กรมศิลปากรต่อมา  
อื่นๆ
1.  เมื่อดำรงตำแหน่งอธิบดีกรมศิลปากร  และเป็นผู้อำนวยการมหาวิทยาลัยศิลปากรได้ฟื้นฟูปรับปรุงทั้งสถานที่และอาจารย์กับทั้งหลักสูตรให้ได้มาตรฐานตามระบบการศึกษาในมหาวิทยาลัยอื่นๆ  กล่าวคือ ปรับปรุงสถานที่เรียนจากโรงไม้เป็นอาคารก่อตึก   ปรับปรุงอาจารย์ซึ่งก่อนหน้านั้นมีฐานะเป็นลูกจ้างต่างจากมหาวิทยาลัยอื่นๆ  ซึ่งเป็นข้าราชการประจำโดยเสนอพระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยศิลปากรฉบับใหม่ให้ยกฐานะเป็นข้าราชการสืบมาจนบัดนี้  ส่วนหลักสูตรมหาวิทยาลัยศิลปากรก็ปรับปรุงมาโดยลำดับ
2.  ดำเนินการขอตั้งงบประมาณประจำ  จัดให้มีการแสดงศิลปกรรมแห่งชาติเป็นประจำปี
3.  ได้รับมอบหมายจากรัฐบาลให้นำคณะนาฏศิลป์ของกรมศิลปากร  ไปแสดงเป็นการเจริญสันถวไมตรีในประเทศต่างๆ
4.  ได้เดินทางไปประชุมสภาการพิพิธภัณฑ์ระหว่างชาติทั้งในแถบประเทศตะวันตกและตะวันออก  ได้รับเชิญไปดูงานในประเทศต่างๆ  และรัฐบาลเคยส่งไปดูงานในยุโรปหลายประเทศ  เช่น อังกฤษ  ฝรั่งเศส  อิตาลี เป็นต้น
5. ได้รับคำสั่งจากรัฐบาลสมัยต่างๆ ให้เป็นผู้ดำเนินการจัดการแสดงนาฏศิลป์ไทยถวาย พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวและสมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินีนาถ  ทรงต้อนรับประมุขของประเทศต่างๆ และเจ้านายคนสำคัญ  ตลอดทั้งพระราชอาคันตุกะอื่นๆ อีกหลายท่านและหลายครั้ง
   เป็นที่ทราบกันว่านาฏศิปล์ที่เคยเจริญรุ่งเรืองมาตั้งแต่ต้นสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ จนถึงสมัยรัชกาลที่ 6 หลังจากการเปลี่ยนแปลงการปกครองแล้ว นับวันจะเสื่อมโทรมลงไป เพราะขาดผู้สนใจสนับสนุน 
ภาระอันหนักจึงตกอยู่กับนายธนิต อยู่โพธิ์ หัวหน้ากองการสังคีต ที่ต้องฟื้นฟูปรับปรุงศิลปะด้านนาฏศิลป์ด้วยความลำบากยากเย็นตลอดมา และต้องประสบอุปสรรคนานาประการ แต่ด้วยจิตใจที่มุ่งมั่นในการปรับปรุงฟื้นฟูศิลปะแขนงนี้ให้จงได้ ท่านจึงได้ทุ่มเททำงานนี้อย่างจริงจัง โดยเริ่มปรับปรุงโขนละคร ในตอนแรกท่านยึดโรงเรียนนาฏศิลป์ (ปัจจุบันเรียนวิทยาลัยนาฏศิลป์) เป็นหลัก ท่านเน้นหนักไปในการเรียนวิชาศิลปะโขน ละคร ดนตรีไทย ดนตรีสากล และขับร้อง ได้เชิญศิลปินที่มีฝีมือทางด้านนาฏศิลป์และดนตรีจากบุคคลภายนอกมาร่วมเป็นครูฝึกสอนและถ่ายทอดศิลปะให้กับนักเรียนโรงเรียนนาฏศิลป์ ในระยะแรกๆ มีนักเรียนเพียงไม่กี่คน ต่อมาค่อยๆ เพิ่มมากขึ้น เมื่อนักเรียนเรียนจบแล้ว ท่านหาทางให้มีโอกาสได้แสดงนาฏศิลป์และดนตรีให้ประชาชนชม ในการนี้ท่านได้จัดการซ่อมแซมโรงละครศิลปากร ซึ่งตั้งอยู่ติดกับพระที่นั่งศิวโมกขพิมาน ในบริเวณพิพิธภัณฑ์สถานแห่งชาติ กำหนดจัดแสดงโขน ละคร ปีละ 2 เรื่อง จนเป็นที่นิยมของผู้ชมเพิ่มขึ้นตามลำดับ 
นอกจากโขน ละครแล้ว ท่านยังสนับสนุนให้เกิดนาฏศิลป์แบบคลาสสิก ทั้งยังให้ครูนาฏศิลป์อนุรักษ์และพัฒนานาฏศิลป์พื้นบ้านในท้องถิ่นต่างๆ เช่นการเต้นกำรำเคียวของชาวอำเภอพยุหะคีรี จังหวัดนครสวรรค์ นำออกแสดงเมื่อ พ.ศ. 2504 การรำเหย่ยจากชาวบ้านที่หมู่บ้านเก่า ตำบลจระเข้เผือก อำเภอเมืองกาญจนบุรี จังหวัดกาญจนบุรี นำออกแสดงเมื่อ พ.ศ. 2506 
ผลงานด้านนาฏศิลป์ชิ้นเยี่ยม คือ ระบำโบราณคดีซึ่งประกอบด้วยระบำ 5 ชุดคือระบำทวารวดี ระบำศรีวิชัย ระบำลพบุรี ระบำเชียงแสน และระบำสุโขทัย จัดแสดงถวายทอดพระเนตรหน้าพระที่นั่งพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช เป็นปฐมฤกษ์ เนื่องในวโรกาสเสด็จพระราชดำเนินทรงเปิดพิพิธภัณฑ์สภานแห่งชาติพระนคร เมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม 2510 
ตลอดเวลาที่ท่านดำรงตำแหน่งอธิบดีกรมศิลปากร ศิลปินทั้งหลายได้รับการเชิดชูสนับสนุนเจริญรุ่งเรืองในหน้าที่ราชการ เป็นถึงข้าราชการชั้นเอก ชั้นพิเศษมากมายหลายคน ส่วนทางด้านศิลปะก็เจริญรุ่งเรืองเป็นอย่างยิ่งในยุคนั้น



นายธนิต อยู่โพธิ์ เกษียณอายุราชการเมื่อวันที่ 30 กันยายน พ.ศ. 2511  รวมอยู่ในชีวิตราชการทั้งสิ้น 34 ปี 5 เดือน

เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2516- เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 9 ชั้นที่ 2 (ภ.ป.ร.2)
อ้างอิง



หมวดหมู่:นักวิชาการชาวไทย
หมวดหมู่:อธิการบดีมหาวิทยาลัยศิลปากร
หมวดหมู่:บุคคลจากสถาบันบัณฑิตพัฒนศิลป์
หมวดหมู่:สมาชิกเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ม.ว.ม.
หมวดหมู่:สมาชิกเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ป.ช.
หมวดหมู่:สมาชิกเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ท.จ. (ฝ่ายหน้า)