ฟิเนียส์ พี. เกจ

Question: นาย ฟิเนียส์ พี. เกจ เกิดที่ไหน ?


นาย ฟิเนียส์ พี. เกจ (English: Phineas P. Gage) (ค.ศ. 1823-1860)
เป็นหัวหน้าคนงานก่อสร้างทางรถไฟชาวอเมริกัน  ผู้ที่รู้จักกันเนื่องจากการรอดชีวิตอย่างไม่น่าเป็นไปได้[upper-alpha 4]
จากอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นในระหว่างการระเบิดหิน  ที่แท่งเหล็กขนาดใหญ่พุ่งทะลุผ่านกะโหลกศีรษะของเขา
ทำลายสมองกลีบหน้าด้านซ้ายโดยมาก
และเนื่องจากผลที่เกิดขึ้นเพราะความบาดเจ็บ  ต่อบุคลิกภาพและพฤติกรรมตลอดชีวิตอีก 12 ปีที่เหลือของเขา
เป็นผลกระทบที่กว้างขวางลึกซึ้งจนกระทั่งว่า  เพื่อนของเขา  (อย่างน้อยก็เป็นช่วงเวลาหนึ่ง)  เห็นว่าเขา  "ไม่ใช่นายเกจอีกต่อไป"[1]:339–40
โดยรู้จักกันมานานว่า  "เค้สชะแลงอเมริกัน" (the American Crowbar Case)[3]:54[4]
และครั้งหนึ่งได้มีคำอธิบายว่า "มากกว่ากรณีอื่น ๆ ทั้งหมด  เป็นกรณีที่สร้างความอัศจรรย์ใจให้ ลดคุณค่าเรื่องการพยากรณ์โรค และแม้แต่ล้มล้างหลักสรีรวิทยา"[5]
นายเกจมีอิทธิพลต่อการอภิปรายเรื่องจิตใจและสมองในคริสต์ศตวรรษที่ 19
โดยเฉพาะในเรื่องของการแบ่งหน้าที่เฉพาะของเขตสมองในซีรีบรัม
และอาจจะเป็นเค้สแรกที่บอกเป็นนัยว่า  ความเสียหายต่อเขตบางเขตในสมอง
อาจมีผลต่อบุคลิกภาพ[2]:บทที่7-9[4]
นายเกจเป็นอนุสรณ์ที่มีมานานในการเรียนการสอนวิชาประสาทวิทยา
จิตวิทยา  และหมวดวิชาที่เกี่ยวข้องกับประสาทวิทยาศาสตร์อื่น  ๆ
และมักจะมีการกล่าวถึงบ่อย ๆ ทั้งในหนังสือและเอกสารการศึกษา
เป็นแม้กระทั่งดาราย่อย ๆ ในสื่อ[6]
ถึงแม้จะมีชื่อดังอย่างนี้[7]
ความจริงที่ยืนยันได้เกี่ยวกับนายเกจว่าเขาเป็นคนเช่นไรก่อนและหลังอุบัติเหตุ  ก็มีไม่มาก
ดังนั้นจึงทำให้เกิด "การฟิตทฤษฎีที่ต้องการเกือบอะไรก็ได้กับข้อเท็จจริงนิดหน่อยที่มีอยู่"[2]:290
คือได้มีการอ้างถึงกรณีนายเกจจนกระทั่งถึงทุกวันนี้  เพื่อสนับสนุนทฤษฎีต่าง ๆ เกี่ยวกับสมองที่เข้ากันไม่ได้
งานสำรวจเรื่องที่ตีพิมพ์เกี่ยวกับนายเกจ  รวมทั้งสิ่งตีพิมพ์ทางวิทยาศาสตร์
พบว่า  เรื่องราวเหล่านั้นเกือบทั้งหมดบิดเบือนความเปลี่ยนแปลงทางพฤติกรรมของนายเกจจากความจริง
คือ  ถ้าไม่พูดเกินความจริง  ก็จะกล่าวขัดแย้งกันเอง
มีการตีพิมพ์ภาพถ่ายสองภาพของนายเกจ[8][9]  และรายงานการแพทย์เกี่ยวกับภาวะร่างกายและจิตใจในช่วงหลังแห่งชีวิตของเขา  ในปี ค.ศ. 2009 และ 2010
หลักฐานใหม่นี้ชี้ว่า  ความเปลี่ยนแปลงทางจิตใจที่มากที่สุดของนายเกจ  อาจเกิดขึ้นเพียงชั่วคราวเท่านั้น
คือว่า  ในชีวิตช่วงหลังของเขา  เขาสามารถทำกิจการงานต่าง ๆ  สามารถปรับตัวให้เข้ากับสังคมได้  เกินกว่าที่ก่อนหน้านี้สันนิษฐานกันมา
ในปี ค.ศ. 2008 นักจิตวิทยาแม็คมิลแลนได้เสนอ  "สมมุติฐานการฟื้นตัวทางสังคม" ที่แสดงว่า  งานเลี้ยงชีพของเขาเป็นคนขับรถม้าโดยสารในประเทศชิลี
ได้ให้รูปแบบชีวิตประจำวันแก่เขา  ทำให้เขาสามารถเรียนรู้ทักษะทางสังคมและทักษะอื่น ๆ ในชีวิตประจำวันได้ใหม่[10]
พื้นเพประวัติ

นายเกจเป็นบุตรคนแรกในพี่น้อง 5 คนเกิดจากนายเจสซี อีตัน เกจ และนางฮันนาห์ ทรัสเซล์ล เกจ (ชื่อเดิม สเว็ตแลนด์)  
ของเทศมณฑลกราฟตัน  มลรัฐนิวแฮมป์เชียร์ ประเทศสหรัฐอเมริกา[upper-alpha 2]
ไม่มีใครรู้เรื่องการเลี้ยงดูและการศึกษาของนายเกจ  แม้ว่า  เขาน่าจะรู้หนังสืออย่างแน่นอน[2]:17,41
นายเกจอาจจะได้ทักษะเกี่ยวกับวัตถุระเบิดในฟาร์มของครอบครัว  หรือในเหมืองที่อยู่ใกล้ ๆ[2]:17-18
และในช่วงที่เกิดอุบัติเหตุ  เขาได้เป็นถึงหัวหน้าคนงานระเบิดหินในงานสร้างทางรถไฟแล้ว
นายจ้างของเขามีความเห็นเกี่ยวกับเขา  (ดังที่หมอประจำเมืองจอห์น มาร์ติน ฮาร์โลว์ กล่าวถึงในภายหลัง) ว่า
"เป็นหัวหน้าคนงานที่มีประสิทธิภาพมีความสามารถมากที่สุดในคนงานทั้งหมด...
เป็นนักธุรกิจที่หลักแหลมและฉลาด  กระตือรือร้นและอดทนที่สุดในการปฏิบัติการไปตามแผนการทำงานของตน"
จนกระทั่งว่า  นายเกจให้ทำแท่งเหล็กตอกสั่งทำเฉพาะตน
เป็นแท่งเหล็กที่ยาว 1.1 เมตร และมีหน้ากว้าง 3.2 เซนติเมตร
เพื่อใช้ในการวางระเบิด

อุบัติเหตุ

ในวันที่ 13 กันยายน ค.ศ. 1848
นายเกจ (อายุ 25 ปี)[upper-alpha 2] กำลังอำนวยการระเบิดหินพร้อมกับลูกน้อง  เพื่อทำฐานของทางรถไฟ Rutland Railway นอกเมืองแคเว็นดิช  มลรัฐเวอร์มอนต์
ในขั้นตอนเพื่อจะวางระเบิด จะมีการเจาะรูลึกลงไปในส่วนของก้อนหินที่โผล่ออกมาจากพื้น
เติมดินระเบิด  ใส่ชนวนระเบิด  และเติมทรายให้เต็ม
แล้วอัดส่วนประกอบเหล่านี้เข้าไปโดยใช้แท่งเหล็กตอก[upper-alpha 5]
นายเกจกำลังทำงานนี้อยู่ในช่วงประมาณ 16.30 น. เมื่อ  (ซึ่งอาจเป็นเพราะลืมใส่ทราย)
เหล็กตอกได้จุดประกายไฟที่หินแล้วจึงเกิดการระเบิดขึ้น
เหล็กตอกนั้นถูกยิงออกจากหลุมระเบิด
และ "ทะลุเข้าไปที่หน้าด้านซ้ายของเขา...  ทะลุผ่านด้านหลังของตาซ้าย  แล้วทะลุออกที่เหนือศีรษะ"[15]
การอ้างอิงถึงนายเกจในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ว่า "เค้สชะแลงอเมริกัน" (the American Crowbar Case)[3]:54[4]
สะท้อนถึงคำว่า  "ชะแลง"  ในยุคสมัยนั้น  ที่หมายถึงแท่งเหล็กตรง ๆ
คือ  เหล็กตอกของเขาไม่ได้มีส่วนงอหรืออุ้งเล็บเหมือนกับชะแลงสมัยปัจจุบัน
แต่ว่า มีลักษณะเป็นรูปทรงกระบอก "กลมและใช้จนเกือบเรียบลื่น"[11]:331
หมอฮาร์โลว์ได้กล่าวเกี่ยวกับแท่งเหล็กนี้ไว้ว่า  
ปลายที่ทะลุเข้าไปที่แก้มของนายเกจเป็นส่วนแหลม  มีระยะเรียวประมาณ 30 เซนติเมตร
ซึ่งเป็นเหตุที่อาจยังให้คนไข้รอดชีวิตมาได้
เหล็กแท่งนี้ไม่เหมือนใคร  เพราะทำโดยช่างตีเหล็กตามจินตนาการของเจ้าของ[upper-alpha 6]

โดยมีน้ำหนัก 6 กิโลกรัม "แขกผู้ไม่พูดพล่ามทำเพลงมีนิสัยบุกรุกแท่งนี้"[upper-alpha 4]
พบอยู่ประมาณ 25 เมตรห่างออกไปจากนายเกจ  "เปื้อนไปด้วยทั้งเลือดและมันสมอง"[1]:331
นายเกจ  "กระเด็นหงายหลังไปเพราะแรงระเบิด  โดยมีอาการชักกระตุกที่เท้าและมือ
แต่สามารถพูดได้ภายใน 2-3 นาที"  สามารถเดินไปโดยไม่ต้องช่วยเหลือ
และนั่งตัวตรงโดยสารเกวียนลากไปด้วยวัวเป็นระยะทาง 1.2 กิโลเมตรกลับไปที่พักในเมือง[1]:331
น.พ. เอ็ดวาร์ด เฮ็ช. วิลเลียมส์  มาหาภายใน 30 นาทีหลังเกิดเหตุการณ์  โดยกล่าวไว้ว่า
ผมสังเกตเห็นแผลที่ศีรษะเป็นสิ่งแรกก่อนที่จะลงมาจากรถม้าของผม
เพราะว่า  การเต้นของมันสมองเห็นได้ชัดเจนมาก
(แผล) บนศีรษะปรากฏเหมือนกับกรวยกลับด้าน
เป็นเสมือนกับว่า  วัตถุรูปร่างคล้ายลิ่มได้วิ่งผ่านจากด้านล่างขึ้นมาสู่ด้านบน (คือช่องข้างในใหญ่กว่ารูทางออก)
ในขณะที่ผมกำลังเช็คแผลนี้อยู่  นายเกจได้เล่าเหตุการณ์ที่เขาได้รับความบาดเจ็บนี้ต่อคนที่อยู่ข้าง ๆ
ในตอนนั้น  ผมไม่เชื่อคำพูดของนายเกจ
เพราะคิดว่า  นายเกจนั้นถูกหลอก
แต่นายเกจก็ยืนยันว่า  แท่งเหล็กนั้นทะลุผ่านศีรษะเขาไปจริง ๆ
แล้วนายเกจก็ลุกขึ้นอาเจียน
และแรงอาเจียนก็ดันมันสมองออกมาครึ่งถ้วยชา  แล้วตกลงไปที่พื้น[upper-alpha 7]


ส่วนหมอฮาร์โลว์รับช่วงต่อจากหมอวิลเลียมส์ที่ช่วง 18 น. และกล่าวว่า
คนไข้แสดงความอดทนต่อความเจ็บปวดของเขาด้วยความเข็มแข็งกล้าหาญอย่างที่สุด
เขาสามารถจำผมได้ทันที  และกล่าวว่า  เขาหวังว่า  เขาไม่ได้รับความบาดเจ็บอะไรมาก
เขามีสติสมบูรณ์ดี  แต่ว่าเริ่มเหนื่อยล้าเพราะเลือดไหลออกมาก
ตัวของเขา  พร้อมกับเตียงที่เขานอนอยู่  ล้วนเต็มไปด้วยเลือด[22]

การรักษาและการพักฟื้น

ด้วยความช่วยเหลือจากหมอวิลเลียมส์  หมอฮาร์โลว์ได้โกนหนังศีรษะที่บริเวณแผลทางออกของเหล็กตอก
และได้เอาเลือดที่จับเป็นก้อน  ชิ้นกระดูกเล็ก ๆ และมันสมองประมาณ 1 เอานซ์ (28.35 กรัม) ออก
หลังจากตรวจหาสิ่งแปลกปลอมและประกบคืนกระดูกกะโหลกขนาดใหญ่ที่หลุดออกมา 2 ชิ้น
หมอฮาร์โลว์ก็ปิดแผลด้วยแถบผ้าชุบยางไม้  (ที่ทำหน้าที่เป็นกาว) 
ทิ้งบางส่วนให้เปิดอยู่เพื่อเป็นที่ระบาย
ส่วนทางเข้าของแผลที่แก้มก็พันผ้าไว้อย่างหลวม ๆ เท่านั้นโดยเหตุผลเดียวกัน
จากนั้น  ก็ปิดด้วยผ้าอัดแผลที่เปียก  
ตามด้วยหมวกนอน  (nightcap)  ตามด้วยผ้าพันแผลเพื่อรัดเครื่องปิดแผลเหล่านั้นไว้  
นอกจากนั้นแล้ว  หมอฮาร์โลว์ก็ยังทำแผลที่มือและแขน  (ซึ่งเหมือนกับที่ใบหน้า  "[มีแผล] ไหม้ในระดับลึก")
และสั่งให้ตั้งศีรษะไว้ในที่สูง
ในช่วงเย็นวันนั้นหลังจากนั้น  หมอฮาร์โลว์ได้บันทึกไว้ว่า  "มีสติสัมปชัญญะดี  บอกว่า  'ไม่ต้องการจะให้เพื่อนมาเยี่ยม  เพราะจะกลับไปทำงานอีกใน 2-3 วัน'"[11]:390-1[1]:333[2]:31-2,60-1
การฟื้นสภาพของนายเกจในช่วงต่อมาใช้เวลานานและมีความยากลำบาก
แรงกดที่สมอง[upper-alpha 8]
ทำให้เขาอยู่ในอาการกึ่งโคม่าเริ่มตั้งแต่วันที่ 23 กันยายน
โดยคุณหมอบันทึกไว้ว่า  "พูดน้อยยกเว้นถ้าคนอื่นมาพูดด้วย  และแม้กระนั้นก็ตอบรับด้วยคำที่มีพยางค์เดียวเท่านั้น"
และโดยวันที่ 27 "เพื่อนและผู้ดูแลคิดว่า  เขาจะตายภายในไม่กี่ชั่วโมงนี้  ได้ตระเตรียมโลงศพและเสื้อผ้า  (สำหรับคนตาย)  เรียบร้อยแล้ว"
โดยรับแรงกดดันจากสภาพหมดอาลัยตายอยากเช่นนี้  หมอฮาร์โลว์ได้  "ตัดเอา  fungi  ที่งอกออกมาจากสมองส่วนบนออก
โดยทำช่องแผลนั้นให้เต็ม  และทาสารกัดที่ fungi เหล่านั้นอย่างไม่จำกัด
ผมเปิดหนังหุ้ม (integuments)
ระหว่าง<!--opening and the roots of the nose,-->แผลทางออกกับบริเวณเหนือจมูกออกด้วยมีดผ่าตัด  
และทันใดนั้นเอง  ก็มีหนองเสียไหลออกมาประมาณ 8 เอานซ์  (227 กรัม)
พร้อมกับเลือด  ซึ่งมีกลิ่นเหม็นอย่างสุด ๆ"
(นักเขียนบาร์กเกอร์กล่าวว่า  "นายเกจโชคดีที่เจอหมอฮาร์โลว์
มีหมอน้อยคนในปี ค.ศ. 1848 ที่มีประสบการณ์เกี่ยวกับฝีหนองในสมอง  ที่หมอฮาร์โลว์ได้จาก[วิทยาลัยการแพทย์เจ็ฟเฟอร์สัน] ซึ่งเป็นทักษะที่น่าจะช่วยชีวิตของนายเกจไว้")[4]:679-80[upper-alpha 9]
ในวันที่ 7 ตุลาคม นายเกจ "สามารถลุกขึ้นได้ด้วยตนเอง และเดินไปก้าวหนึ่งไปนั่งที่เก้าอี้"
อีกเดือนหนึ่งต่อมา  เขาสามารถเดิน "ขึ้นลงบันได  ไปในที่ต่าง ๆ ในบ้าน  และเดินไปที่ระเบียง"
และในช่วงเวลาที่หมอฮาร์โลว์ไม่อยู่เป็นเวลาอาทิตย์หนึ่ง
นายเกจ "เดินไปตามถนนทุก ๆ วันยกเว้นวันอาทิตย์"
โดยมีความปรารถนาจะกลับไปหาครอบครัวของเขาในมลรัฐนิวแฮมป์เชียร์ที่ "เพื่อนของเขาไม่สามารถช่วยได้..  (และนายเกจ)  เริ่มเกิดอาการเท้าเปียก  และรู้สึกหนาว"
หลังจากนั้นไม่นานก็เกิดเป็นไข้  แต่ภายในกลางเดือนพฤศจิกายน  เขาก็ได้ "รู้สึกดีขึ้นในทุก ๆ ด้าน...
สามารถเดินไปมาในบ้านได้อีก  บอกว่าเขาไม่รู้สึกเจ็บปวดในศีรษะ"
การพยากรณ์โรคของคุณหมอในช่วงนี้คือ นายเกจ "ปรากฏเหมือนกับจะฟื้นตัวดีขึ้น  ถ้าสามารถควบคุมเขาได้"[11]:392-3
ชีวิตต่อ ๆ มาและการเดินทาง
อาการบาดเจ็บ
ภายในวันที่ 25 พฤศจิกายน  นายเกจแข็งแรงพอที่จะกลับไปยังบ้านบิดามารดาของเขาที่เมืองเลบานอน มลรัฐนิวแฮมป์เชียร์

เป็นที่ที่ภายในปลายเดือนธันวาคม  เขาสามารถ "ขี่ม้าไปในที่ต่าง ๆ ได้  สุขภาพดีขึ้นทั้งทางใจทั้งทางกาย"[23]
ในเดือนเมษายน ค.ศ.1849 เขากลับมาที่เมืองแคเว็นดิชอีกและมาเยี่ยมคุณหมอฮาร์โลว์
ซึ่งตั้งข้อสังเกตในตอนนั้นถึงความตาบอดและอาการหนังตาตก  (ptosis)  ที่ตาด้านซ้าย
แผลเป็นขนาดใหญ่ที่หน้าผาก
และ
ที่เหนือศีรษะ...
มีรอยบุ๋มลึก ขนาดสองนิ้วคูณหนึ่งนิ้วครึ่ง (5 ซ.ม. x 4 ซ.ม)
ซึ่งสามารถรู้สึกถึงการเต้นของสมองได้ภายใต้
มีอัมพาตเป็นบางส่วนทางด้านซ้ายของใบหน้า
สุขภาพทางกายของเขาดี  และน่าจะกล่าวได้ว่า  เขาได้หายแล้ว
เขาไม่มีความรู้สึกเจ็บที่ศีรษะ  แต่กล่าวว่า  มันมีความรู้สึกแปลก ๆ ที่เขาไม่สามารถจะอธิบายได้[1]:338-9

เขตนิวอิงแลนด์
หมอฮาร์โลว์กล่าวว่า  เพราะนายเกจไม่สามารถจะกลับไปทำงานสร้างทางรถไฟได้[1]:339
จึงไปแสดงตัวที่พิพิธภัณฑ์ Barnum's American Museum[upper-alpha 10] ในนครนิวยอร์กช่วงระยะเวลาหนึ่ง
(เข้าใจว่า  คนที่อยากรู้อยากเห็นพร้อมที่จะจ่ายเงินเพื่อจะดูนายเกจและอุปกรณ์ที่ทำให้เขาบาดเจ็บ)[7]
แต่หลักฐานที่ปรากฏขึ้นเร็ว ๆ นี้
กลับสนับสนุนคำพูดของหมอฮาร์โลว์ว่า  นายเกจได้แสดงตนในที่สาธารณะใน  "เมืองใหญ่ต่าง ๆ ในเขตนิวอิงแลนด์" (ไม่ใช่ที่นครนิวยอร์ก)
ต่อจากนั้น  เขาได้ทำงานที่คอกม้า  (ที่รับและดูแลม้าให้กับลูกค้า)   ในเมืองแฮนโนเวอร์ มลรัฐนิวแฮมป์เชียร์[1]:340
ประเทศชิลีและรัฐแคลิฟอร์เนีย
ในเดือนสิงหาคม ปี ค.ศ. 1852 นายเกจรับงานในประเทศชิลีทำงานเป็นคนขับรถม้าระยะไกล
คือ "ดูแลม้า และบ่อยครั้งขับรถม้ามีของหนักที่ลากโดยม้า 6 ตัว" ในเส้นทาง  "แวลพาไรโซ-ซานเตียโก"
แต่หลังจากที่สุขภาพของเขาเริ่มแย่ลงราวปี ค.ศ. 1859[upper-alpha 11]
เมื่อนายเกจจากประเทศชิลีไปสู่เมืองซานฟรานซิสโก ประเทศสหรัฐอเมริกา เขาได้รักษาตัวภายใต้การดูแลจากมารดาและน้องสาวของเขา
(ผู้ที่ได้ย้ายถิ่นไปจากมลรัฐนิวแฮมป์เชียร์ในช่วงเวลาที่นายเกจเดินทางไปประเทศชิลี)
ในช่วงเวลา 2-3 เดือนต่อมา  เขาได้ทำงานในฟาร์มในเทศมณฑลซานตาคลารา  มลรัฐแคลิฟอร์เนีย[2]:103-4[1]:340-1

การเดินทางและการเสียชีวิตต่อมา

ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1860[upper-alpha 11]
นายเกจเริ่มมีอาการชักกระตุกที่รุนแรงเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ 
เขาเสียชีวิตเพราะเหตุโรคลมชักชนิดต่อเนื่อง[upper-alpha 3] ในหรือใกล้เมืองซานฟรานซิสโกในวันที่ 21 พฤษภาคม
หลังจากอุบัติเหตุเกือบ 12 ปี
และได้ฝังศพไว้ที่สุสาน Lone Mountain Cemetery ในซานฟรานซิสโก[upper-alpha 11]
(ถึงแม้ว่า  ที่อ้างอิงบางแห่ง[25][26][27]จะกล่าวว่า  มีการฝังแท่งเหล็กของเขาไว้ด้วยกัน  แต่ยังไม่มีหลักฐานที่จะยืนยันเรื่องนี้)[upper-alpha 12]
หัวกะโหลกและแท่งเหล็ก
ในปี ค.ศ. 1866 หมอฮาร์โลว์
(ผู้ได้ "ขาดการติดต่ออย่างสิ้นเชิงกับนายเกจ  และเกือบสิ้นหวังที่จะได้ยินข่าวจากนายเกจอีก")
ด้วยเหตุใดเหตุหนึ่ง  ได้ทราบถึงการเสียชีวิตของนายเกจในมลรัฐแคลิฟอร์เนีย  และได้เขียนจดหมายไปหาครอบครัวของเขา
ตามคำขอร้องของหมอฮาร์โลว์  ครอบครัวของเขาได้เปิดหลุมศพของนายเกจเป็นระยะเวลาพอที่จะเอากะโหลกศีรษะออกมา
แล้วครอบครัวของเขาก็ได้ส่งกะโหลกด้วยตนเองไปให้กับหมอฮาร์โลว์ผู้อยู่ในเขตนิวอิงแลนด์  (ซึ่งอยู่ทิศตรงข้ามกันของทวีป)
ปีหนึ่งหลังจากประสบอุบัติเหตุ
นายเกจได้มอบแท่งเหล็กของเขาให้กับพิพิธภัณฑ์กายวิภาควอร์เร็น  (Warren Anatomical Museum)  ของโรงเรียนแพทย์แห่งมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด
แต่ต่อมาได้เอาคืนมา[13]:22n[21][2]:46-7
และได้ทำสิ่งที่ตัวเขาเองเรียกว่า  "แท่งเหล็กของผม"
ให้เป็น "เพื่อนคู่ใจตลอดชีวิตที่เหลือของเขา"[1]:339
ซึ่งในตอนนี้ครอบครัวก็ได้ส่งไปให้หมอฮาร์โลว์ด้วย
หลังจากที่ได้ศึกษาวัตถุเหล่านั้นเพื่อเขียนบทความย้อนหลังประกาศชัยชนะ[upper-alpha 4]เกี่ยวกับเค้สนายเกจ[1]
หมอฮาร์โลว์ก็ได้คืนแท่งเหล็กนั้น  คราวนี้พร้อมกับกะโหลกศีรษะของนายเกจด้วย  ไปให้กับพิพิธภัณฑ์กายวิภาควอร์เร็น  และได้อยู่ที่นั่นจนมาถึงทุกวันนี้[17]:v[29]

แท่งเหล็กนั้นมีอักษรสลักดังต่อไปนี้
(แม้ว่าวันที่ของวันอุบัติเหตุนั้นจะผิดไปวันหนึ่ง  และชื่อที่สะกดว่า  Phinehas  ไม่ใช่เป็นการสะกดชื่อที่ตัวนายเกจเองใช้)[10]:839fig.:
This is the bar that was shot through the head of Mr Phinehas[sic] P. Gage at Cavendish, Vermont, Sept. 14,[sic] 1848. He fully recovered from the injury & deposited this bar in the Museum of the Medical College of Harvard University. Phinehas P. Gage Lebanon Grafton Cy N–H Jan 6 1850.

นี่เป็นแท่งเหล็กที่ยิงทะลุศีรษะของนายฟิเนียส์ พี. เกจ ที่เมืองแคเว็นดิช  มลรัฐเวอร์มอนต์ ในวันที่ 14 กันยายน ค.ศ. 1848  เขาได้ฟื้นตัวอย่างสมบูรณ์จากการบาดเจ็บ  (ที่เกิดจากเหตุการณ์)  นั้น  และได้ฝากแท่งเหล็กนี้ไว้ในพิพิธภัณฑ์ของวิทยาลัยการแพทย์แห่งมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด  (ลงชื่อ) ฟิเนียส์ พี. เกจ    เมืองเลบานอน เทศมณฑลกราฟตัน  มลรัฐนิวแฮมป์เชียร์ 6 มกราคม ค.ศ. 1850[30]

หลังจากนั้นอีกนาน  ก็มีการย้ายซากที่เหลือที่ปราศจากศีรษะของนายเกจไปยังสุสาน Cypress Lawn Memorial Park
โดยเป็นส่วนของการย้ายสุสานจากเมืองซานฟรานซิสโกไปยังที่ฝังศพต่าง ๆ นอกเมือง[2]:119-20
ความเสียหายในสมองและความเปลี่ยนแปลงทางจิตใจ

ขอบเขตความเสียหายในสมอง
ข้อถกเถียงว่า  ได้เกิดความเสียหายที่เกิดจากการได้รับบาดเจ็บและการติดเชื้อต่อ ๆ มา  ที่สมองกลีบหน้าทั้งสองข้าง  
หรือเพียงที่ซีกซ้ายซีกเดียว  ก็เกิดขึ้นแทบจะทันทีหลังจากอุบัติเหตุ[11]:389
คณะของ เฮ็ช. ดามาซีโอ[25]  ในปี ค.ศ. 1994 สรุปว่า สมองกลีบหน้าทั้งสองซีกเกิดความเสียหาย
โดยมีการจำลองสร้างแบบไม่ใช่ตามกะโหลกศีรษะของนายเกจ  แต่ตามกะโหลกที่ "คล้ายของนายเกจ"[10]:829-30
ในปี ค.ศ. 2004 ราชิวและคณะใช้การถ่ายภาพรังสีส่วนตัดอาศัยคอมพิวเตอร์  (CT scan) ของกะโหลกจริง ๆ ของนายเกจ[32][33]เพื่อจะยืนยันข้อสรุปของหมอฮาร์โลว์
(โดยที่คุณหมอใช้นิ้วตรวจแผลของนายเกจ)[28]:9
ว่าสมองซีกขวาไม่ได้รับความเสียหาย
ราชิวและคณะเป็นกลุ่มแรกที่ใช้ข้อมูลเกี่ยวกับรอยแตกเป็นเส้นเท่าผม
ที่วิ่งจากด้านหลังของแผลทางออกลงไปยังด้านหน้าของกะโหลกของนายเกจ
และใช้ข้อมูลเกี่ยวกับรูที่เพดานปากที่เชื่อมกับฐานของกระดูกหุ้มสมอง
(ที่เกิดขึ้นเพราะแท่งเหล็กวิ่งผ่าน)
ซึ่งมีด้านกว้างประมาณครึ่งหนึ่งของด้านกว้างแท่งเหล็ก
โดยตั้งสมมุติฐานว่า  กะโหลกศีรษะได้พับเปิดขึ้น  (เหมือนบานพับ) เมื่อแท่งเหล็กวิ่งทะลุกระดูกหุ้มสมอง
และหลังจากนั้นก็ได้พับปิดลงเนื่องจากความยืดหยุ่นของเนื้อเยื่ออ่อน
หลังจากที่แท่งเหล็กออกไปทางเหนือศีรษะแล้ว[33][32][10]:830

คณะของแวน ฮอร์น (ค.ศ. 2012) เห็นด้วยว่า  สมองซีกขวาไม่มีความเสียหาย
และทำการกะเกณฑ์อย่างละเอียดถึงศูนย์กลางและขอบเขตของความเสียหายต่อ white matter (ส่วนในสมองที่โดยมากประกอบด้วยแอกซอน)
ที่บอกเป็นนัยว่า  ความเสียหายส่วนนี้มีผลต่อความเปลี่ยนแปลงทางด้านจิตใจของนายเกจ
มากกว่าความเสียหายต่อเปลือกสมอง  (คือส่วน gray matter)[upper-alpha 14]
รายงานปฐมภูมิเกี่ยวกับความเปลี่ยนแปลงทางจิตใจ
นายเกจได้แสดงความเปลี่ยนแปลงทางพฤติกรรมหลังจากได้รับบาดเจ็บอย่างไม่ต้องสงสัย[28]:12-15
แต่ว่า  ลักษณะ  ขอบเขต  และระยะเวลา  ของความเปลี่ยนแปลงนี้  ไม่ชัดเจนอย่างยิ่ง
มีข้อมูลที่น่าเชื่อถือน้อยมากว่านายเกจเป็นคนอย่างไร  (ไม่ว่าจะก่อนหรือหลังอุบัติเหตุ) 
ความเปลี่ยนแปลงของจิตใจที่มีกล่าวไว้หลังจากเขาเสียชีวิตแล้ว  เป็นสิ่งที่น่าทึ่งใจมากกว่าที่กล่าวไว้ตอนที่เขายังมีชีวิตอยู่
และบทความ 2-3 บทความที่มีการกล่าวพรรณนาที่ดูว่าน่าจะเป็นไปได้    ก็ไม่ได้ระบุช่วงเวลาหลังจากอุบัติเหตุที่พฤติกรรมเหล่านั้นเกิดขึ้น
รายงานของหมอฮาร์โลว์ในปี ค.ศ. 1848
ในรายงานปี ค.ศ. 1848 ในขณะที่นายเกจกำลังใกล้จะฟื้นตัวเต็มที่ทางด้านร่างกาย
หมอฮาร์โลว์กล่าวไว้โดยเป็นนัยเท่านั้นเกี่ยวกับอาการทางจิต  คือ
"สภาวะที่ปรากฏทางด้านจิตใจของคนไข้  ผมจะขอทิ้งไว้ก่อนในตอนนี้เพื่อจะกล่าวต่อไปในบทสื่อสารในอนาคต  แต่ผมคิดว่า  เค้สนี้...น่าสนใจอย่างยิ่งต่อนักกายวิภาคที่มีความคิดก้าวหน้า  และนักปรัชญาผู้มีสติปัญญาทั้งหลาย"[upper-alpha 15]
และหลังจากที่ได้สังเกตการณ์เกี่ยวกับนายเกจเป็นเวลาหลายอาทิตย์ในปลายปี ค.ศ. 1849
ศ. ศัลยศาสตร์ เฮ็นรี่ บิ๊กเกโลว์ ของมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด
(โดยยึดหลักประสบการณ์การศึกษาของเขาที่ต่อต้านไอเดียเกี่ยวกับการทำงานเฉพาะอย่างในเขตต่าง ๆ ของสมอง) 
กล่าวว่า  นายเกจ  "ได้กลับคืนสู่สภาพปกติทั้งทางกายและทางใจ"
เหลือเพียงแต่  "inconsiderable disturbance of function (ความผิดปกติเล็กน้อยทางพฤติกรรมบางอย่าง)"[13]:13-14
รายงานของหมอฮาร์โลว์ในปี ค.ศ. 1868
ในปี ค.ศ. 1868 (หลังจากได้กะโหลกศีรษะ  แท่งเหล็ก  และชีวประวัติเบื้องปลายของนายเกจมา)  หมอฮาร์โลว์ได้ส่ง  "บทสื่อสารในอนาคต" ที่เขาได้สัญญาไว้เมื่อ 20 ปีก่อน
แสดงรายละเอียดเกี่ยวกับความเปลี่ยนแปลงทางด้านจิตใจของนายเกจ  ที่ปรากฏในการนำเสนอเค้สนี้ในยุคปัจจุบันโดยมาก
(แม้ว่าจะอยู่ในรูปแบบที่พูดเกินเลยไปหรือบิดเบืยนจากความจริง   ดูหัวข้อ  ความเปลี่ยนแปลงทางใจที่บิดเบียนไปจากความจริง ข้างหน้า)
หมอฮาร์โลว์พรรณนาถึงนายเกจก่อนอุบัติเหตุว่า  ขยัน  มีความรับผิดชอบ  และเป็น "นายคนโปรด" ของลูกน้อง
โดยนายจ้างของเขามีความเห็นเกี่ยวกับเขาว่า  "เป็นหัวหน้าคนงานที่มีประสิทธิภาพมีความสามารถมากที่สุดในคนงานทั้งหมด"
แต่นายจ้างชุดเดียวกันนั้นแหละ  หลังจากเกิดอุบัติเหตุ
"เห็นว่า  ความเปลี่ยนแปลงทางจิตใจมากเสียจนไม่สามารถให้ตำแหน่งเดิมคืนกับเขาได้"  คือ
จะกล่าวก็คือ  ความสมดุลกันระหว่างสติปัญญาและสัญชาตญาณสัตว์  ดูเหมือนจะถูกทำลายไป
เขาอยู่นิ่ง ๆ ไม่ได้  ปราศจากความเคารพยำเกรง  บางครั้งกล่าวคำที่หยาบคายที่สุด  (ซึ่งก่อนนี้ไม่ได้เป็นเช่นนี้)
ไม่มีความเกรงใจต่อเพื่อนร่วมงาน  ไม่มีความอดทนต่อกฏระเบียบและคำแนะนำถ้าขัดแย้งกับความต้องการของเขา
บางครั้งดื้อรั้นอย่างสุด ๆ แต่ก็เอาแน่อะไรไม่ได้  เปลี่ยนใจไปเปลี่ยนใจมา
วางแผนในอนาคตไว้อย่างมากมาย
ซึ่งยังวางไม่ทันเสร็จก็ทิ้งไปเสียก่อนเพื่อจะวางแผนอื่นที่ดูเหมือนจะทำได้ง่ายกว่า
มีสมรรถภาพทางปัญญาและมีสภาวะคล้ายกับเด็ก  เขามีร่างกายของชายที่แข็งแรงแต่มีอารมณ์ความรู้สึกเหมือนกับสัตว์
ก่อนประสบการบาดเจ็บ  แม้ว่าเขาจะไม่ได้เรียนหนังสือ
แต่เขาก็มีจิตใจที่สมดุล  ที่คนอื่นที่รู้จักเขามองเขาว่า
เป็นนักธุรกิจที่หลักแหลมและฉลาด
กระตือรือร้นและอดทนที่สุดในการปฏิบัติการไปตามแผนการทำงานของตน
ดังนั้นจากมุมมองนี้  จิตใจของเขาได้เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
จนกระทั่งว่า  เพื่อนและคนคุ้นเคยของเขากล่าวว่า  "ไม่ใช่นายเกจอีกต่อไป"[1]:339–40

คำพรรณนาที่ได้รับการอ้างอิงถึงบ่อย ๆ นี้[36]:125  ดูเหมือนจะมีข้อมูลมาจากบันทึกของหมอฮาร์โลว์เอง  ที่เขียนไว้ไม่นานหลังจากอุบัติเหตุ[2]:90,375
แต่พฤติกรรมอื่นที่หมอฮาร์โลว์กล่าวไว้[2]:117-8[1]:340,345
ดูเหมือนจะใช้ข้อมูลจากการติดต่อกันในภายหลังกับครอบครัวและเพื่อน ๆ ของนายเกจ
และมันยากที่จะจับคู่พฤติกรรมต่าง ๆ เหล่านี้
(ซึ่งมีความแตกต่างกันอย่างมากมายที่ส่อถึงความเสียหายระดับต่าง ๆ ของการทำงานในสมอง)[upper-alpha 16]
กับช่วงชีวิตต่าง ๆ ของนายเกจหลังอุบัติเหตุ
คือจับคู่ว่า  พฤติกรรมไหนเกิดขึ้นเมื่อไร[2]:90-5
นี้ทำให้ยากที่จะสร้างประวัติว่า  พฤติกรรมของนายเกจแปรเปลี่ยนไปตามระยะเวลาอย่างไร
ซึ่งเป็นเรื่องที่สำคัญอย่างยิ่งในฐานที่มีการชี้บอกว่า  พฤติกรรมในช่วงท้ายชีวิตของเขา
แตกต่างกันอย่างมากจากพฤติกรรม  (ที่หมอฮาร์โลว์กล่าวไว้ข้างบน)
ทันทีในช่วงหลังอุบัติเหตุ[28]:6-9

การฟื้นตัวทางสังคม
ในปี ค.ศ. 2008 มีการค้นพบ  (1) รายงานที่ระบุว่านายเกจไม่ปรากฏความเสียหายด้านจิตใจ  ในช่วงปีสุดท้ายของเขาในประเทศชิลี
(จากแพทย์คนหนึ่งที่นั่นที่รู้จักเขา  "ดี")
และต่อจากนั้น  (2) บทความหนึ่งที่อาจจะพรรณนาถึงกิจกรรมประจำวันเกี่ยวกับงานขับรถม้าของเขา
กับ  (3) บทโฆษณาของการโชว์ตัวในที่สาธารณะที่ไม่มีใครเคยรู้กันมาก่อน  
หลักฐานใหม่เหล่านี้บอกเป็นนัยว่า  นายเกจที่มีปัญหาอย่างรุนแรงกับการเข้ากับสังคมและการงานที่หมอฮาร์โลว์ได้พรรณนาไว้  มีอยู่แค่ชั่วคราวหลังจากอุบัติเหตุเท่านั้น
คือ นายเกจในที่สุดก็สามารถ  "หาวิธีดำรงชีวิตอยู่ต่อไปได้" ทั้ง ๆ ที่ประสบความบาดเจ็บนั้น[38]:75
และในชีวิตภายหลัง  มีสมรรถภาพในการทำกิจต่าง ๆ ได้  สามารถเข้าสังคมได้  ดีกว่าที่เคยคิดกันมาก่อน[10]:831
นักจิตวิทยามัลคอล์ม แม็คมิลแลนตั้งสมมุติฐานว่า  ความเปลี่ยนแปลงเช่นนี้แสดงถึงการฟื้นตัวทางสังคมของนายเกจในช่วงเวลาสืบ ๆ มา
โดยอ้างอิงถึงคนไข้อื่นที่มีลักษณะอาการบาดเจ็บที่คล้ายคลึงกัน
ที่ "มีบุคคลบางคนหรืออะไรบางอย่างที่ให้โครงสร้างกฏเกณฑ์กับชีวิตของพวกเขา  พอที่จะให้สามารถเรียนรู้ใหม่ซึ่งทักษะทางสังคมและทักษะส่วนตัวในชีวิตประจำวัน"[10]
ซึ่งในกรณีของนายเกจ  ก็คืองานที่มีกฎระเบียบสูงในประเทศชิลี
การรอดชีวิตและการฟื้นตัวของนายเกจ  แสดงทฤษฎีการฟื้นตัวอย่างหนึ่ง
ที่มีอิทธิพลต่อการพยาบาลรักษาความเสียหายของสมองกลีบหน้าในปัจจุบัน
ในการรักษาปัจจุบัน  การตั้งโครงสร้างกฎระเบียบให้กับการทำกิจต่าง ๆ ของคนไข้  
ยกตัวอย่างเช่น  ให้  (คนไข้)  จินตนาการเห็นรายการที่เขียนเอาไว้
ได้รับพิจารณาว่าเป็นองค์ประกอบสำคัญในการผจญกับความเสียหายของสมองกลีบหน้า
เพราะว่า  งานของนายเกจที่เป็นคนขับรถม้า  ได้ให้โครงสร้างกับชีวิตของเขาซึ่งช่วยในการฟื้นตัว[39]
แม็คมิลแลนด์ระบุว่า ถ้าเป็นอย่างนี้จริง ๆ นอกจากจะมีผลต่อทฤษฏีต่าง ๆ แล้ว
นี่ "จะเพิ่มพูนหลักฐานที่มีอยู่ว่า  การฟื้นสภาพสามารถเป็นไปได้แม้ในเค้สที่ยาก  ที่ต้องใช้เวลานาน"[10]:831
แม็คมิลแลนด์ตั้งประเด็นต่อไปอีกว่า  ถ้านายเกจสามารถมีอาการดีขึ้นอย่างนี้เองโดยไม่ได้อาศัยความช่วยเหลือทางการแพทย์
"แล้วอะไรล่ะ  จะเป็นตัวจำกัด  (ความฟื้นตัวที่เกิดจาก)  โปรแกรมการฟื้นฟูสภาพที่ทำอย่างเต็มรูปแบบ  (ทางการแพทย์)"[upper-alpha 17]

ความเปลี่ยนแปลงทางใจที่บิดเบียนไปจากความจริง

A moral man, Phineas Gage

คนมีศีลธรรม นายฟิเนียส์ เกจ

Tamping powder down holes for his wage

ตอกดินระเบิดลงไปในหลุมเพื่อเลี้ยงชีวิต

Blew his special-made probe

ที่ยิงเครื่องมือที่สั่งทำของเขา

Through his left frontal lobe

ทะลุผ่านสมองกลีบหน้าด้านซ้ายของเขา

Now he drinks, swears, and flies in a rage.

มาบัดนี้เขาเป็นคนขี้เมา  กล่าวคำหยาบคาย  และเป็นคนช่างโกรธ
-- นิรนาม[2]:307

นักจิตวิทยาแม็คมิลแลนได้ทำการวิเคราะห์บทความต่าง ๆ ที่กล่าวถึงเรื่องนายเกจ ทั้งที่เป็นบทความวิทยาศาสตร์และบทความนิยม[6]
แล้วพบว่า  เรื่องราวเหล่านั้นบิดเบือนและกล่าวเกินเลยถึงการเปลี่ยนแปลงทางพฤติกรรมของนายเกจ
ไม่ตรงกับคำที่บุคคลที่มีการติดต่อกับนายเกจได้พรรณนาไว้
นักเขียนบาร์กเกอร์กล่าวไว้ว่า[4] "ยิ่งวันเวลาล่วงเลยไป  เค้ส  (ของนายเกจ) ก็ยิ่งมีชีวิตเป็นของตนเอง
เพิ่มพูนตำนานต่าง ๆ โดยที่ไม่มีหลักฐานความจริงอะไร"
และแม้ในปัจจุบัน  นักประวัติศาสตร์ Zbigniew Kotowicz ได้เขียนไว้ว่า
"คนที่ให้ข้อคิดเห็น  (เกี่ยวกับนายเกจ)  โดยมาก  ยังอาศัยคำเล่าลือและเรื่องที่คนอื่นกล่าวไว้เกี่ยวกับนายเกจ
ซึ่งก็คือ  หลังจากอุบัติเหตุ  นายเกจได้กลายเป็น  psychopath  (คนอันธพาลมีความผิดปกติทางจิต)[upper-alpha 18]..."[36]
ลักษณะต่าง ๆ ที่กล่าวถึงนายเกจหลังอุบัติเหตุ  มักจะไม่ได้มีหลักฐานจาก  หรือบางครั้งขัดแย้งกับ
ข้อเท็จจริงที่มีอยู่  รวมทั้ง  การทำทารุณกรรมกับภรรยาและลูก ๆ (ซึ่งนายเกจไม่มีทั้งสองอย่าง),
พฤติกรรมทางเพศที่ไม่เหมาะสม,
"ความไม่สามารถที่จะคำนึงถึงอนาคตได้โดยประการทั้งปวง",
"มักโม้อวดแผลของเขา",
ความไม่สามารถหรือการปฏิเสธที่จะรักษางาน (เลี้ยงชีวิต) ไว้,
รวมทั้ง  ขึ้เมา  ขี้โม้  โกหก  เล่นการพนัน  ชอบชกต่อย  หาเรื่องผู้อื่น  ขี้ขโมย  และมีพฤติกรรม  "เหมือนกับไอ้คนโง่เง่า"  
นักจิตวิทยาแม็คมิลแลนแสดงให้เห็นว่า  ไม่มีพฤติกรรมอะไร ๆ เลยในพฤติกรรมเหล่านี้  ที่มีการกล่าวถึงโดยบุคคลที่ได้พบเห็นนายเกจ  หรือแม้แต่โดยครอบครัวของนายเกจเอง
ดังที่ นักประวัติศาสตร์ Kotowicz ได้เขียนไว้ว่า
"หมอฮาร์โลว์ไม่ได้แจ้งเหตุอะไร ๆ เลยที่นายเกจควรที่จะต้องอับอาย"[36]:122–3
การใช้  ใช้ผิด  และไม่ใช้  เรื่องนายเกจกับทฤษฎีต่าง ๆ


แม้ว่า  นายเกจจะได้รับการพิจารณาว่า  เป็นเค้สดัชนีของความเปลี่ยนแปลงทางบุคลิกภาพเนื่องจากความเสียหายในสมองกลีบหน้า[4][41][42][27]
คุณค่าทางวิทยาศาสตร์ของเค้สนี้ไม่สมบูรณ์  เพราะขอบเขตความเสียหายในสมองของเขาไม่มีความแน่นอน[42]
และเพราะการไม่มีข้อมูลเกี่ยวกับความเปลี่ยนแปลงทางพฤติกรรมของเขา[2]:290
แทนที่คุณค่าเช่นนั้น  นักจิตวิทยาแม็คมิลแลนได้เขียนไว้ว่า
"เรื่องของนายเกจเป็นเรื่องที่น่าทรงจำไว้
เพราะว่า  เป็นเรื่องที่แสดงถึงความง่ายดายในการเปลี่ยนข้อเท็จจริงที่มีเพียงเล็กน้อย  ไปเป็นนิทานปรัมปราทางวิทยาศาสตร์และตำนานนิยมได้"
หลักฐานที่มีอยู่น้อยนิดทำให้เกิด
"การฟิตทฤษฎีที่ต้องการเกือบอะไรก็ได้กับข้อเท็จจริงนิดหน่อยที่มีอยู่"[2]:290
ความเป็นห่วงเช่นนี้เกิดขึ้นตั้งแต่ปี ค.ศ. 1877 แล้ว
เมื่อนักประสาทวิทยาชาวอังกฤษ น.พ. เดวิด เฟอร์ริเออร์  (โดยเขียนไปหา ศ. น.พ. เฮ็นรี่ พิกเกอริง บาวดิช ที่มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ดปรารถนาที่จะ "ทำเค้สนี้ให้ลงเอยอย่างชัดเจน")
กล่าวบ่นว่า
เมื่อตรวจสอบรายงานต่าง ๆ เกี่ยวกับโรคและอาการบาดเจ็บทางสมอง
ผมล่ะอัศจรรย์ใจในความไม่ละเอียดและความบิดเบือนจากความจริงที่มาจากบุคคล
ที่มีทฤษฎีโปรดที่จะสนับสนุน  (ทำให้) ข้อเท็จจริงนั้นเสียหายไปอย่างน่าเสียดาย...[43]

ในปี ค.ศ. 1995 ศ. น.พ. (ประสาทวิทยา)  โอลิเวอร์ แซ็กซ์  กล่าวถึง  "การตีความหมายและการตีความหมายผิด ๆ  เริ่มต้นตั้งแต่ปี ค.ศ. 1848 จนถึงปัจจุบัน" เกี่ยวกับเรื่องราวของนายเกจ[44]
ด้วยเหตุนี้  สำหรับข้อถกเถียงของคริสต์ศตวรรษที่ 19 ว่า  "กิจหน้าที่ทางใจต่าง ๆ นั้น  มีเขตจำเพาะอยู่ในเปลือกสมองหรือไม่"  
ทั้งสองพวกต่างก็ใช้เรื่องของนายเกจมาสนับสนุนทฤษฎีของตน[4][2]:ch9
ยกตัวอย่างเช่น  ไม่นานหลังจาก Eugene Dupuy[45]ได้เขียนว่า  นายเกจพิสูจน์ให้เห็นว่า  สมองไม่มีเขตจำเพาะ
ศ. น.พ. เฟอร์ริเออร์ก็อ้างนายเกจเป็นข้อพิสูจน์ว่า  มีเขตจำเพาะ[46]

แม้พวกนัก "วิชาการ" เกี่ยวกับ phrenology[upper-alpha 13] ก็ใช้เรื่องของนายเกจเหมือนกัน
โดยอ้างว่า  ความเปลี่ยนแปลงทางจิตใจของเขาเกิดจากความเสียหายใน  "อวัยวะแห่งความเคารพ"  และ/หรือ "อวัยวะแห่งความเมตตากรุณา"  ที่อยู่ใกล้ ๆ กัน[47]:194
แม้ในปี ค.ศ. 1994  ศ. น.พ. ดร. แอนโทนีโอ ดามาซีโอ  เพื่อจะสนับสนุนสมมุติฐาน  somatic marker hypothesis (ซึ่งสัมพันธ์การตัดสินใจกับอารมณ์ความรู้สึกและกับรากฐานทางชีวภาพของอารมณ์ความรู้สึก) ของเขา  
ก็ได้เปรียบเทียบความคล้ายคลึงกันระหว่างพฤติกรรมที่เขาว่านายเกจมี
กับพฤติกรรมของคนไข้ปัจจุบันที่มีความเสียหายใน orbitofrontal cortex และในอะมิกดะลา[26]
ซึ่งนักประวัติศาสตร์ Kotowicz[36] (ปี ค.ศ. 2007)  ได้วิจารณ์งานของ ศ. ดามาซีโอว่า  การวาดภาพนายเกจของเขา เป็นการบิดเบือนเรื่องที่เกิดขึ้นจริง ๆ
และการกล่าวถึงเรื่องราวเกี่ยวกับชีวิตในเดือนสุดท้าย ๆ ของนายเกจว่า  "เป็นเรื่องกุวิตถาร"
หรือดังที่ Kihlstrom ได้กล่าวไว้ดังนี้ว่า
ผู้ให้ข้อคิดเห็นปัจจุบันหลายท่านพูดเกินความจริง  เกี่ยวกับขอบเขตความเปลี่ยนแปลงทางบุคลิกภาพของนายเกจ
บางทีเป็นการสร้างเรื่องในอดีตใหม่  โดยใช้สิ่งที่เรารู้หรือคิดว่ารู้ในปัจจุบัน  
เกี่ยวกับหน้าที่ของสมองกลีบหน้าในการควบคุมตนเอง[48]

ตามคำของกราฟแมน  มีการใช้เรื่องของนายเกจ
เพื่อแสดงตัวอย่างปัญหาสังคมจากคนไข้ที่มีรอยโรคที่คอร์เทกซ์กลีบหน้าผากส่วนหน้า  (PFC) ส่วนล่างด้านใน  (ventromedial)
แต่ว่า  ความบกพร่องที่เกิดขึ้นอาจจะได้รับการต่อเติมจากพวกนักเล่านิทาน[49]:295
Psychosurgery และ lobotomy
มักจะมีการกล่าวกันว่า
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับนายเกจมีผลกับการพัฒนาการรูปแบบต่าง ๆ ของการผ่าตัดแบบ psychosurgery[upper-alpha 19]
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง lobotomy[upper-alpha 20][50]:341
นอกจากคำถามที่ว่า  ทำไมความเปลี่ยนแปลงที่ไม่น่าพึงใจที่ยกให้กับนายเกจจึงจะดึงดูดใจให้ทำการเลียนแบบโดยการผ่าตัด
นักจิตวิทยาแม็คมิลแลนกล่าวว่า  ไม่มีความสัมพันธ์กัน[2]:250  (ระหว่างเรื่องของนายเกจกับการพัฒนารูปแบบของ psychosurgery)
ภาพ

ในปี ค.ศ. 2009 มีการค้นพบภาพแบบดาแกโรไทป์ของนายเกจ
เป็นรูปภาพของนายเกจรูปแรกที่ได้รับการยืนยันว่าเป็นรูปจริง
ตั้งแต่ ศ. บิ๊กเกโลว์ ได้ทำการหล่อหน้ากากหน้านายเกจเมื่อยังมีชีวิตอยู่ในปลายปี ค.ศ. 1849[13]:22n[2]:ii
เป็นรูปแสดงนายเกจที่  "แม้เสียโฉมแต่ก็ยังหล่ออยู่"[30]
มีตาข้างหนึ่งปิดและมีแผลเป็นที่เห็นได้ชัด
"แต่งตัวดี  แสดงความมั่นใจ  และแม้แต่ความภูมิใจ"
โดยถือแท่งเหล็กของเขาอยู่  ซึ่งสามารถอ่านอักษรที่สลักไว้ได้โดยส่วนหนึ่ง[51]
ความเป็นรูปแท้ได้รับการตรวจสอบโดยหลายวิธี
รวมทั้งการเทียบภาพของอักษรสลักที่เห็นได้ในรูปกับอักษรบนแท่งเหล็กของจริงในพิพิธภัณฑ์กายวิภาควอร์เร็นของมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด
และการเทียบแผลบาดเจ็บที่เห็นในรูปกับหน้ากากหล่อ  (ที่ ศ. บิ๊กเกโลว์ ทำขึ้น)  ที่ยังได้เก็บไว้[8]
ในปี ค.ศ. 2010 มีการค้นพบรูปที่สองของนายเกจ
รูปใหม่นี้  โดยยังมีก๊อปปี้อื่น ๆ อยู่ในการครอบครองของอย่างน้อยสองสายตระกูลของนายเกจ
เป็นภาพแสดงคล้ายกับที่เห็นในรูปแรกที่พบในปี ค.ศ. 2009
(ตามคำพูดของผู้เชี่ยวชาญเรื่องของนายเกจที่สถาบันสมิธโซเนียนได้ปรึกษา[9][upper-alpha 1])
การวิเคราะห์หลักฐานที่มา
นักจิตวิทยาแม็คมิลแลนได้ทำการเปรียบเทียบเรื่องราวของนายเกจจากแหล่งต่าง ๆ[14]:C[2]:esp.116-19ch13-14
ซึ่งแสดงให้เห็นว่า  เป็นเวลาเกินกว่าศตวรรษ  ที่แหล่งที่มาของเรื่องชีวิตนายเกจความจริงมีอยู่ไม่กี่แหล่ง
รวมทั้งของหมอฮาร์โลว์ (ค.ศ. 1848, 1849, 1868)[11][23][1],
ของ ศ. น.พ. บิ๊กเกโลว์ (ค.ศ. 1850)[13],
และของนักเขียนแจ็คสัน (ค.ศ. 1849, 1870)[53][17]
แม็คมิลแลน  (ค.ศ. 2000)  ขัดกับหมอฮาร์โลว์เรื่องวันเสียชีวิตของนายเกจ[2]:108-9
คือ  หมอฮาร์โลว์  (ค.ศ. 1868)[1]  แสดงวันเสียชีวิตเป็นวันที่ 21 พฤษภาคม ค.ศ. 1861
แต่บันทึกของสัปเหร่อ[24]  แสดงว่าได้ฝังนายเกจในวันที่ 23 พฤษภาคม ค.ศ. 1860
นอกจากนั้นแล้ว  แม็คมิลแลนยังเปลี่ยนวันที่อื่น ๆ ในชีวิตช่วงสุดท้ายของนายเกจ
คือ  วันย้ายจากประเทศชิลีไปยังเมืองซานฟรานซิสโก  และวันเริ่มการชักกระตุก  เพื่อปรับวันที่ที่ไม่สอดคล้องกับบันทึกของสัปเหร่อ

เชิงอรรถ

อ้างอิงและอ่านเพิ่ม

แหล่งอ้างอิงอื่น ๆ
—The story of how the owners of the 2009-identified daguerreotype learned it depicted Gage.
, Cavendish, Vermont

หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2366
หมวดหมู่:บุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2403
หมวดหมู่:ประวัติประสาทวิทยาศาสตร์
หมวดหมู่:บุคคลผู้ได้รับบาดเจ็บที่สมอง