లోబోటోమి

Question: భారతదేశంలో మొదటి శస్త్రచికిత్స ఏ సంవత్సరంలో జరిగింది ?




లోబోటోమి ([λοβός – lobos]error: {{lang-xx}}: text has italic markup (help): "లోబ్ (మెదడు)" యొక్క; τομή – tome: "cut/slice") అనేది ఒక న్యూరోసర్జికల్ ప్రక్రియ, అది ఒక రకమైన సైకో సర్జరి, దానిని leukotomy లేదా leucotomy (గ్రీకు భాష λευκός – leukos: "స్పష్టమైన/తెల్లదయిన" మరియు 'టోమె ) అని కూడా పిలుస్తారు. దీనిలో ప్రిఫ్రంటల్ కార్టెక్స్ నుండి మరియు అదే కార్టెక్స్ వరకు ఉండే సంబంధాలను కత్తిరించడం జరుగుతుంది, ప్రిఫ్రంటల్ కార్టెక్స్ అనేది, మెదడు యొక్క ఫ్రంటల్ లోబ్స్ యొక్క ముందరి భాగం. మొదట్లో ల్యూకోటోమిగా పేరొందిన ప్రక్రియ, 1935లో ప్రారంభమయిన దగ్గరి నుండి వివాదాస్పదంగా ఉన్నప్పటికీ, అది రెండు దశాబ్దాలకు పైగా ఒక ముఖ్యస్రవంతి ప్రక్రియ, దీనివల్ల తరచు సంభవించే మరియు తీవ్రము అయిన సైడ్ ఇఫెక్ట్స్ ఉంటాయన్న సాధారణ గుర్తింపు ఉన్నప్పటికీ సైకియాట్రిక్ (మరియు అప్పుడప్పుడూ ఇతర) స్థితులకు నిర్దేశించేవారు. 
1949లో శరీరధర్మ శాస్త్రం లేదా వైద్య నోబెల్ పురస్కారం ఆంటోనియో ఎగాస్ మోనిజ్‌కు వచ్చింది. కొన్ని రకాల తీవ్రమయిన మానసిక ఋగ్మతలలో ల్యూకోటోమికి సంబంధించిన గుణపర్చగల విలువను కనిపెట్టినందుకు గాను అతనికి ఈ పురస్కారం లభించింది.[1]
ఆధునిక న్యూరోలెప్టిక్ (ఆంటిసైకోటిక్) ఔషధాలను ప్రవేశపెట్టినపుడు దాని ఉపయోగం యొక్క పురోభివృధ్ధి సమయం 1940వ దశాబ్దపు తొలి సంవత్సరాల నుండి 1950వ దశాబ్దపు మధ్య భాగం వరకు ఉండింది. 1951 వచ్చే సరికి యునైటెడ్ స్టేట్స్‌లో 20,000 లోబోటోమీలు చేసారు. ఈ ప్రక్రియ యొక్క తగ్గుదల తొందరపాటు చర్యగా కాకుండా క్రమక్రమంగా సంభవించింది. 1954లో ఆంటిసైకోటిక్ ఔషధం క్లోర్‌ప్రోమాజైన్ కెనడాలో ప్రవేశించాక ఒట్టావా యొక్క సైకియాట్రిక్ ఆసుపత్రులలో, ఉదాహరణకు, 1953లో 153 లోబోటోమీలు చేస్తే ఆ సంఖ్య 1961 నాటికి 58కి తగ్గింది.[2][3]
సందర్భం
లోబోటోమి అనేది ఇరవయ్యవ శతాబ్దపు మొదటి సగంలో యూరోపులో అభివృధ్ధి చెందిన ఒకానొక విప్లవాత్మకమైన మరియు శస్త్రచికిత్సకు సంబంధించిన భౌతిక రోగచికిత్సల వరుసక్రమం. ఈ సైకియాట్రిక్ ఆవిష్కారాలు సైకియాట్రిక్ రోగులను ఆశ్రమాలకు పరిమితం చేసే సంస్కృతికి అడ్డుకట్టవేసాయి. రోగులను ఆశ్రమాలకు పరిమితం చేసే సంస్కృతి అనేక రకాల అతి తీవ్రమైన మానసిక వ్యాధులను తీవ్రమయిన కృషితో కూడా అసంతృప్తికరంగా చికిత్స చేయడం వల్ల లేదా అవి చికిత్సకు ప్రతికూలమైనవిగా ఉండడం వల్ల నిరాటంకంగా కొనసాగేది.[4][5][6] ఈ కొత్త ఇరవయ్యవ శతాబ్దపు తొలి సంవత్సరాల భౌతిక రోగచికిత్సలను ప్రాణాన్ని కాపాడే నిరాశ ఆతృతలతో కూడిన చివరి "వీరోచితమైన" చర్యగా వర్ణించారు, వీటిలో మలేరియల్ థెరపి ఫర్ జనరల్ పారెసిస్ ఆఫ్ ది ఇన్సేన్ (1917, [7] బార్బిట్యురేట్ ఇండ్యూస్డ్ డీప్ స్లీప్ థెరపి (1920), ఇన్సులిన్ షాక్ థెరపి (1933), కార్డియాజోల్ షాక్ థెరపి (1934), మరియు ఎలెక్ట్రోకన్వల్సివ్ థెరపి (1938) ఉన్నాయి.[8][9]
1936లో మోనిజ్ చేత ల్యూకోటోమి ప్రక్రియ యొక్క అభివృధ్ధి, పైన చెప్పిన చికిత్సలకు సంబంధించిన జోక్యాలు చాలా తీవ్రంగా మరియు ప్రయోగాత్మకమైనవిగా ఉండేటపుడు, అంతే కాక వాటిని ఉపయోగించిన రోగులు తమ ఆరోగ్యానికి అతితీవ్రమైన ముప్పులు ఎదుర్కొనే సమయంలో జరిగింది. ల్యూకోటోమిని చాలామంది మానసిక నిపుణులు ఇన్సులిన్ లేదా కార్డియోజోల్ షాక్[10] కంటే తీవ్రమైన రోగచికిత్సలుగా చూడలేదు; తీవ్రమైన మానసిక ఋగ్మతలతో బాధపడుతోన్న రోగుల కోసం ఉద్దేశించిన ఈ విజయవంతమైన ప్రక్రియలు ఒక బుధ్ధివికాసపు వాతావరణాన్ని సృష్టించడానికి అంతేకాక ల్యూకోటోమి లాంటి విప్లవాత్మకమైన మరియు వెనక్కు మరల్చడానికి వీలు కాని శస్త్రచికిత్సా ప్రక్రియను ఒక ఆచరణయోగ్యమైన మరియు అవసరమైన వైకల్పంగా కూడా కనపడేట్లు చేయడానికి అవసరమైన వైద్యపరమైన మరియు సామాజికమైన అధికారాలు సృష్టించడానికి దోహదపడ్డాయి. అంతేకాక, జోయల్ బ్రాస్లో, మలేరియల్ చికిత్స నుండి లోబోటోమి వరకు, ఈ అవయవం మరింత హెచ్చుగా వ్యాధికి ఒక మూలంగా మరియు నివారణకు కేంద్రంగా ఉండడంతో భౌతికమైన సైకియాట్రిక్ రోగచికిత్సలు మెదడు యొక్క మధ్యకు మరీ మరీ దగ్గరకు వెళ్తాయి.[11] రాయ్ పోర్టర్‌కు, ఈ హింసాయుతమైన మరియు శస్త్రచికిత్సకు సంబంధించిన సైకియాట్రిక్ జోక్యాలు తరచు ఇరవయ్యవ శతాబ్దంలో సైకియాట్రిక్ ఆసుపత్రులలో ఉన్న వేలకొలది రోగుల యొక్క వేదనను తగ్గించడానికి మంచి ఉద్దేశం ఉన్న మానసిక వైద్యులు కనిపెట్టే వైద్యపరమైన మార్గాల వలె ఉండటమే కాకుండా ఆశ్రమ వైద్యుల యొక్క విప్లవాత్మకమైన మరియు నిర్లక్ష్యంతో కూడిన జోక్యాలను వ్యతిరేకించడానికి అదే రోగుల యొక్క సామాజిక శక్తికి సంబంధించిన లేమిని సూచిస్తుంది.[12]
ఆద్యులు
గాట్లియెబ్ బర్క్‌హార్డ్ట్

డిసెంబరు 1888లో శస్త్రచికిత్సలో తక్కువ అనుభవం ఉన్న మానసిక వైద్యుడు ఘోటిలియబ్ బర్క్‌హార్డ్ట్, స్విట్జర్లాండ్‌లోని ఒక ప్రైవేటు సైకియాట్రిక్ ఆసుపత్రిలో ఆరుగురు రోగులకు శస్త్రచికిత్స చేసి ఈ రంగంలోకి దూసుకువచ్చాడు. అతను చికిత్స చేసిన రోగులలో 26 నుండి 51 మధ్య వయసున్న ఇద్దరు ఆడవాళ్ళు, నలుగురు మగవాళ్ళు ఉన్నారు. వారి రోగనిర్ధారణలలో, వైవిధ్యంగా, ఒకటి క్రానిక్‌మేనియా, ఒకటి ప్రైమరి డెమెన్షియా ఇంకా నాలుగు ఒరిజినల్ పారనోయియా (ప్రైమేర్ వెరుఖెయిట్, అనే ఒక కాలం చెల్లిపోయిన రోగనిర్ధారణ వర్గం కొన్నిసార్లు కాలదోషం పట్టిన విధంగా స్కిజోఫ్రెనియాతో సరిసమానంగా పోల్చారు), బర్క్‌హార్డ్ట్ యొక్క కేస్ నోట్స్ ప్రకారం, అవి వినికిడికి సంబంధించిన భ్రాంతి, పారనాయిడ్ భ్రమలు, దూకుడు స్వభావం, ఉద్రేకము మరియు హింస లాంటి చాలా తీవ్రమైన మానసిక రోగచిహ్నాలు ప్రదర్శించాయి. అతను ఈ రోగుల యొక్క ఫ్రంటల్, టెంపోరల్ మరియు టెంపోపరెయిటల్ లోబ్స్ మీద శస్త్రచికిత్స చేసాడు. ఫలితాలు మరీ ప్రోత్సాహకంగా ఏమీ లేవు ఎందుకంటే ఒక రోగి శస్త్ర చికిత్స చేసిన అయిదు రోజులకు ఎపిలెప్టిక్ కన్వల్షన్స్‌కు (మూర్ఛకు) గురయ్యి మరణించాడు, ఒకరు మెరుగయ్యారు కానీ తర్వాత ఆత్మహత్య చేసుకున్నారు, మిగిలిన ఇద్దరు ఏ మార్పు కనపరచలేదు, ఇంక చివరి ఇద్దరు రోగులు "స్తబ్దము"గా అయ్యారు. ఇది 50% విజయ శాతానికి సమానంగా అయ్యింది. ఈ ప్రక్రియ తర్వాత సమస్యలలో మూర్ఛ (ఇద్దరు రోగులలో), మోటార్ వీక్‌నెస్, "వర్డ్ డెఫ్‌నెస్" మరియు సెన్సరి అఫేషియా ఉన్నాయి. ఇద్దరు రోగులు మాత్రమే ఏ సమస్యలు లేకుండా నమోదు కాబడ్డారు.[13][14]
బర్క్‌హార్డ్ట్ చర్య యొక్క సైధ్ధాంతికమైన ఆధారం మూడు ప్రతిపాదనముల మీద ఆధారపడింది. అందులో మొదటిది, మానసికమైన ఋగ్మతలకు భౌతికమైన ఆధారం ఉన్నదని అంతే కాక మానసిక వైకల్యాలు కేవలం మెదడుకు సంబంధించిన వైకల్యాలకు ప్రతిబింబాలని సూచిస్తుంది. తర్వాతది, నరాల విధులకు సంబంధించిన సంబంధిత దృష్టి కోణం దాని ప్రకారం నాడీ వ్యవస్థ శ్రమకు సంబంధించిన మూడు విభాగాల విభజన ప్రకారం నడుస్తుంది: ఒక ఇన్‌పుట్ (లేదా సెన్సరి లేదా అఫ్ఫెరెంట్) వ్యవస్థ, సమాచారాన్ని ప్రాసెస్ చేసే ఒక అనుసంధాన వ్యవస్థ మరియు ఒక ఔట్‌పుట్ (లేదా ఎఫ్ఫెరెంట్ లేదా మోటారు) వ్యవస్థ. బక్‌హార్డ్ట్ యొక్క చివరి ఊహ ఏమిటంటే మెదడు అనేది ప్రత్యేక పనికై ఉద్దేశించబడిన భాగము దాని అర్థం ఏమిటంటే ప్రతి మానసిక భాగము లేదా మానసికమైన శక్తికి మెదడులోని ఒక ప్రత్యేకమైన ప్రదేశముతో సంబంధం కలపవచ్చు. ఆ దృష్టికోణం ప్రకారం, బక్‌హార్డ్ట్ మెదడులోని నిర్దిష్టమైన ప్రదేశాలలో ఉండే లీసియన్లు ఒక నిర్దిష్టమైన పద్ధతిలో ప్రవర్తనను ప్రభావితం చేయవచ్చు. వేరే మాటల్లో చెప్పాలంటే, అనుసంధాన వ్యవస్థను కోయడం ద్వారా లేదా మెదడు యొక్క సంపర్కాన్ని ఇబ్బంది పెట్టే రోగచిహ్నాల యొక్క రెండవ సంబంధపు స్థితిని నాడీ వ్యవస్థ యొక్క ఇన్‌పుట్ లేదా ఔట్‌పుట్ వ్యవస్థలతో రాజీ పడకుండా ఉపశమనం చెయవచ్చని అనుకున్నాడు. ఈ ప్రక్రియ రోగ చిహ్నాల నుండి ఉపశమనం కలిగించేందుకు ఉద్దేశించబడింది, అంతే కాని ఒక మానసిక వ్యాధికి నివారణగా కాదు.[15] అందుకని, అతను 1891లో ఈ విధంగా రాసాడు:
ఉద్రేకము మరియు ప్రచోదితమైన నడవడికి కారణం నాణ్యత, పరిమాణము మరియు తీవ్రత విషయంలో సెన్సరి ఉపరితలాల నుండి అసాధారణమైన ఉద్రేకాలు తలెత్తి, మోటార్ ఉపరితలాలు మీద పనిచేస్తే, మోటార్ ఉపరితలాలు మధ్యలో ఒక ఆటంకం సృష్టించడం ద్వారా అభ్యున్నతిని సాధించవచ్చు. మోటార్ లేదా సెన్సరి మండలం యొక్క సమూల నాశనం మనల్ని ఆందోళన కలిగించే కార్యవిధులకు సంబంధించిన ఆటంకాలకు మరియు సాంకేతికపరమైన కష్టాలకు సంబంధించిన ముప్పును ఎదుర్కొనే అవకాశానికి దారితీస్తుంది. టెంపోరల్ లోబ్‌ లోపల ఒక రకమైన సన్నటి గుంతను సృష్టిస్తూ మోటార్ మండలం వెనుక మరియు రెండు ప్రక్కలా ఉండే వల్కలం యొక్క స్ట్రిప్‌ను తొలగించడాన్ని అభ్యసించడం ఎక్కువ ప్రయోజనకరంగా ఉంటుంది.[16]
బర్క్‌హార్డ్ట్ 1889లో బెర్లిన్ మెడికల్ కాన్‌ఫెరెన్స్ హాజరయ్యాడు, దానికి విక్టర్ హార్స్లే, వాలెంటిన్ మాగ్నన్ మరియు ఎమిల్ క్రేపెలిన్ లాంటి ప్రముఖ అలియనిస్టులు కూడా హాజరయ్యి అతని మెదడుకు సంబంధించిన శస్త్రచికిత్సల మీద పేపర్ ప్రెజెంట్ చేసారు. ఒక పక్క అతని ఆవిష్కారాలు తరువాత సైకియాట్రిక్ సాహిత్యంలో విస్తృతంగా నివేదించబడి, సమీక్షలు నిరాటంకంగా ప్రతికూలంగా ఉంటే, మరోపక్క అతను చేసిన శస్త్రచికిత్సలు చాలా వ్యతిరేకతకు దారితీసాయి.[17][18][19][20] 1893లో రాస్తూ క్రేపెలిన్, బర్క్‌హార్డ్ట్ యొక్క ప్రయత్నాలను ఘాటుగా విమర్శించాడు, "విరామము లేకుండా ఉండే రోగులను సెరెబ్రల్ కార్టెక్స్‌ను గోకిపారేయడం ద్వారా బాగు చేయచ్చని అతను (బర్క్‌హార్డ్ట్) సలహా ఇచ్చాడు" అని అతను చెప్పాడు.[21] ఇటాలియన్ ప్రొఫెసర్ ఆఫ్ న్యూరోసైకియాట్రి గ్విసేప్ సెప్పిల్లి 1891లో మెదడు మాడ్యులర్‌గా (మోడ్యులార్ = ఒక ప్రత్యేక పనికై ఉపయోగపడు పరికరభాగము, అంగము లేక అంశము) ఉంటుందన్న అభిప్రాయము "మానసిక వ్యాధులు సెరిబ్రల్ కార్టెక్స్ యొక్క ఒక డిఫ్యూస్ పాథాలజిని ప్రతిబింబిస్తాయని మనసు ఒక ఏకసంఖ్యా సంబంధమైన రాశి అన్న దృష్టికోణానికి వ్యతిరేకంగా ఉందన్న చాలా మంది నిపుణుల అభిప్రాయంతో సరితూగలేదని అన్నాడు".[22]
బర్క్‌హార్డ్ట్ 1891లో "వైద్యులు స్వభావరీత్యా ఒకరికొకరు భిన్నంగా ఉంటారు. ఒకరు పాత సూత్రానికి కట్టుబడి ఉంటారు: మొదట, ఏ రకమైన హాని తలపెట్టవద్దు (ప్రైమమ్ నాన్ నొసేర్); మరొకరు: ఏమీ చేయకుండా ఉండే బదులు ఏదో ఒకటి చేయడం మంచిది (మెలియస్ ఆన్సెప్స్ రెమెడియం క్వామ్ నల్లమ్). నేను ఖచ్చితంగా రెండవ కోవకు చెందిన వాడిని".[23] ఫ్రెంచ్ అలియనిస్ట్ అర్మాడ్ సెమెలేయిన్, "చెడు చికిత్స చేసేకంటే అసలు చికిత్స చేయకపోవటమే మేలు" అని అన్నపుడు ఈ వ్యాఖ్యకు ప్రతిస్పందన లభించింది.[24]
1891లో ఈ విషయం మీద తన 81 పేజీల ఏకవిషయక రచన ప్రచురించిన తర్వాత, బర్క్‌హార్డ్ట్ సైకోసర్జరి మీద తన పరిశోధనను మరియు అభ్యాసాన్ని ఆపాడు. అతను ఉపయోగించిన పధ్ధతుల గురించి సహచరులు చేసిన హేళన కొంతవరకు దానికి కారణం అయింది.[25]
1891లో అతని ఏకవిషయక రచన పై వ్యాఖ్యానిస్తూ బ్రిటిష్ మానసిక వైద్యుడు విలియమ్ ఐర్లాండ్ తన అభిప్రాయం గురించి ఒక క్లుప్తమైన సంగ్రహము ఉపలబ్ధం చేసాడు:
డాక్టర్ బర్క్‌హార్డ్ట్‌కు మెదడు యొక్క ప్రత్యేకమైన భాగాలలో తమ స్థానాలను కట్టుబడి ఉంటూ మనస్సు అనేక మనశ్శక్తులుగా తయారుచేయబడి ఉందని గట్టి నమ్మకం. ఎక్కడయితే విధులకు సంబంధించిన అపసవ్యత ఏర్పడుతుందో అక్కడ అతను దానిని ఇబ్బందికి గురిచేసే కేంద్రాలను తొలగించడం ద్వారా అరికట్టాలని చూస్తాడు. నిరాశతో కూడిన తొందరపాటు స్వభావం కలిగిన ప్రోగ్నోసిస్ (రోగ చిహ్నాలను బట్టి రోగం యొక్క గతిని ముందుగా ఊహించుట) కలిగిన రోగుల మీద అతను చేసే శస్త్రచికిత్స, ఆ ప్రోగ్నోసిస్‌ను చూపించి అతను చేసే సాహసవంతమైన చికిత్సను చూసి ఇతరులు ఖచ్చితంగా చేసే విమర్శల నుండి అతను తనను తాను సమర్ధించుకుంటాడు.[26]
కానీ ఐర్‌లాండ్, ఏ ఆంగ్ల మానసిక వైద్యుడు అయినా సరే బర్క్‌హార్డ్ట్ ఎంచుకున్న దారి వెంట వెళ్ళే "ముప్పును ఎదుర్కొనే స్వభావం" కలిగి ఉంటారన్న విషయమై సందేహం వ్యక్తం చేసాడు.[26]
ఎగాజ్ మోనిజ్

ప్రక్రియ యొక్క అభివృధ్ధిలో తర్వాతి దశను పోర్చుగీసు వైద్యుడు మరియు న్యూరాలజిస్ట్ ఆంటోనియో ఎగాస్ మోనిజ్ ఉపలబ్ధం చేసాడు. సెరిబ్రల్ ఆంజియోగ్రఫికి (మెదడులోని రక్త నాళముల యొక్క రేడియోగ్రాఫికల్ విజువల్) సంబంధించి అతను 1927లో చేసిన పనికి అతనికి ఉన్నతమైన ప్రశంసలు లభించాయి.[27][28] ఏ రకమైన క్లినికల్ సైకియాట్రిక్ అనుభవం లేకుండా, అంతేకాక, సైకియాట్రిలో అతి తక్కువ ఆసక్తితో, 1935లో లిస్బన్‌లోని ఆసుపత్రి సాంటా మార్టాలో అతను ప్రిఫ్రంటల్ ల్యూకోటోమి అనే శస్త్రచికిత్స రూపొందించాడు, దానిని అతని అధ్వర్యంలో న్యూరోసర్జన్ పెడ్రో అల్మెయిడా లీమా పూర్తి చేసాడు. సైకోసర్జరి అన్న పదం రూపుదిద్దుకోవడానికి కూడా అతనే కారణం.[29] ఈ ప్రక్రియలో రోగి యొక్క తలకు కన్నాలు తవ్వడం ఇంకా ఆల్కాహాల్‌ను ఇంజెక్ట్ చేయడం ద్వారా ఫ్రంటల్ లోబ్స్‌లోని కణజాలాన్ని ధ్వంసం చేయడం ఉంటుంది. ఒక రిట్రాక్టబుల్ వైర్ లూప్‌ను గుండ్రంగా తిప్పడం ద్వారా మెదడు కణజాలాన్ని కోసే ల్యూకోటోమి అనే శస్త్రచికిత్సకు సంబంధించిన పరికరాన్ని ఉపయోగిస్తూ అతను తర్వాత పద్ధతిని మార్చాడు (లోబోటోమీలకు ఉపయోగించే ఒక భిన్నమైన కటింగ్ పరికరానికి కూడా అదే పేరు కలదు).[30] అదే సంవత్సరంలో తమ పరిశోధనా ఫలితాలను ప్రచురిస్తూ నవంబరు 1935 నుండి ఫిబ్రవరి 1936 దాకా మోనిజ్ మరియు లీమా ఇరవై రోగుల మీద శస్త్రచికిత్సలు చేసారు.[31] వారి సొంత అంచనాల ప్రకారం 35% మంది రోగులు గొప్పగా మెరుగుదలను చూపారు, 35% మంది రోగులు ఓ మాదిరిగా మెరుగయ్యారు మిగిలిన 30% రోగులలో ఏ మార్పూ లేదు. రోగుల వయస్సు 27 నుండి 62 సంవత్సరాలు ఉంటుంది, వారిలో పన్నెండు మంది స్త్రీలు ఇంకా ఎనిమిది మంది పురుషులు ఉన్నారు. తొమ్మిదిమంది రోగులు మానసికవ్యాకులతతో, ఆరు మంది స్కిజోఫ్రెనియాతో, ఇద్దరు పానిక్ డిజార్డర్‌తో, మేనియా, కాటటోనియా మరియు మానిక్-డిప్రెషన్‌తో ఒక్కొక్కరు బాధపడుతున్నట్లు రోగనిర్ధారణ జరిగింది. అందులో అతి ప్రముఖమైన రోగలక్షణాలు చింత మరియు ఆందోళన. ప్రక్రియకు మునుపు వ్యాధి యొక్క వ్యవధి, నలుగురు తప్ప మిగిలిన అందరూ కనీసం ఒక్క సంవత్సరంగా వ్యాధిగ్రస్తులై ఉన్నప్పటికీ, నాలుగు వారాల అతిచిన్న వ్యవధి నుండి 22 ఏళ్ళ దాకా మారుతూ ఉంది. శస్త్రచికిత్స తర్వాత శస్త్రచికిత్స-తర్వాతి సమయపు అనుసంధానక్రమపు అంచనా, ఒకటి నుండి పది వారాల మధ్యకాలంలో ఎప్పుడైనా జరిగేది. చావులు గానీ ఎపిలెప్టిక్ కన్వల్షన్స్ (మూర్ఛ) గానీ లేకపోవడంతో బర్క్‌హార్డ్ట్ యొక్క నమూనా కంటే కూడా పరిశీలనకు వచ్చిన సమస్యలు చాలా తక్కువ తీవ్రమైనవిగా ఉన్నాయి, అతిగా నివేదించబడిన సమస్య జ్వరం.[32]
మోనిజ్ యొక్క విప్లవాత్మకంగా నూతనమైన సైకోసర్జరి యొక్క సైధ్ధాంతికమైన ఆధారాలు చాలా వరకు బర్క్‌హార్డ్ట్‌కు మునుపు అతని సిధ్ధాంతాలను ఆధారంగా తీసుకున్న పంతొమ్మిదవ శతాబ్దపు వాటితో సరిసమానంగా ఉన్నాయి.
అతని తర్వాతి రచనలలో అతను రేమొన్ y కజల్ యొక్క న్యూరాన్ థియరి మరియు ఇవాన్ పావ్లోవ్ యొక్క కండిషన్డ్ రిఫ్లెక్స్‌లను సూచించినప్పటికీ, సారం విషయంలో అతను అసోసియేషనిజం యొక్క పాత మనస్తత్వశాస్త్ర సిధ్ధాంతపు మాటల్లో ఈ కొత్త నరముల వైద్య శాస్త్రపరిశోధనను వివరించాడు.[33] అతను బర్క్‌హార్డ్ట్ నుండి గుర్తించదగ్గ రీతిలో విభేదించాడు ఎలాగంటే అతను మానసికంగా వ్యాధిగ్రస్తులైన వారి మెదళ్ళలో ఏ రకమైన భౌతికమైన శరీరనిర్మాణ సంబంధమైన రోగలక్షణము ఉంటుందని అనుకోలేదు, కానీ వారి నాడీ సంబంధిత దారులు ఒక స్థిరమైన మరియు విధ్వంసకరమైన సర్క్యూట్ల[34]లో చిక్కుకున్నట్లు గ్రహించాడు, అతను 1936లో ఇలా వ్రాసాడు:
మానసిక సమస్యలు, కొంత ఎక్కువగానో లేక తక్కువగానో స్థిరముగా అయ్యే సెల్యూలో కనెక్టివె గ్రూపింగ్స్ యొక్క ఏర్పాటుతో సంబంధం ఉండి తీరాలి. సెల్యులర్ బాడీస్ పూర్తిగా ప్రమాణికముగా ఉండవచ్చు, వాటి సిలిండర్లలో ఏ రకమైన శరీర నిర్మాణ సంబంధమైన మార్పులు ఉండవు; కానీ వాటి వివిధ సంబంధాలు, చాలా సాధారణ మార్పులకు గురయ్యేవిగా ఉండేవి, వాటికి కొంత హెచ్చు తగ్గులున్న స్థిరతతో ఉన్న అమరికలు ఉండవచ్చు, ఆ అమరికలకు కొన్ని వ్యాధిగ్రస్థమైన మానసిక స్థితులలో పట్టువిడువని భావాలతో మరియు డెలిరియాతో సంబంధం ఉంటుంది.[35]

ఈ అస్వాభావికమైన మరియు స్థిరమైన రోగలక్షణాలు కలిగిన మెదడుకు సంబంధించిన సర్క్యూట్ల యొక్క తొలగింపు, అణచిచేత, మానసిక రోగచిహ్నాల విషయంలో కొంత మెరుగుదలకు దారి తీయవచ్చు. మెదడు అలాంటి గాయానికి విధిపూర్వకంగా తనను తాను అనువర్తించుకుంటుందని మోనిజ్ నమ్మాడు.[36] ఈ అభిగమనం యొక్క గుర్తించదగ్గ ప్రయోజనం ఏమిటి అంటే, బర్క్‌హార్డ్ట్ అనుసరించిన విధానంలా కాకుండా, ఆ సమయపు జ్ఞానము మరియు సాంకేతిక పరిజ్ఞానం ప్రకారం అది తప్పు అనడానికి వీలు కానిది ఎందుకంటే భౌతికమైన మెదడుకు సంబంధించిన రోగలక్షణము మరియు మానసిక వ్యాధికి మధ్య ఉన్న ఎరిగిన సంబంధం అతని సైధ్ధాంతిక వాదాన్ని అబద్దమని నిరూపించలేకపోయింది.[37]
సాంప్రదాయికంగా, మోనిజ్ ఎందుకు ఫ్రంటల్ లోబ్స్‌ను ప్రత్యేక లక్ష్యంగా చేసుకున్నాడన్న ప్రశ్నకు ఒక ప్రెజెంటేషన్‌కు ఇచ్చిన సూచన ద్వారా 1935లో లండన్‌లో జరిగిన సెకండ్ ఇంటర్నేషనల్ కాంగ్రెస్ ఆఫ్ న్యూరాలజిలో జాన్ ఫల్టన్ మరియు కార్లైల్ జాకబ్‌సన్ సమాధానం చెప్పారు. ఫల్టన్ మరియు కార్లైల్ ఫ్రంటల్ లోబెక్టమీ అనే శస్త్రచికిత్స చేయించుకున్న రెండు చింపాంజీలను చూపించారు. ప్రవర్తనకు సంబంధించిన వైకల్యాలతో ఇది వరకు బాధపడిన ఈ ఇద్దరు ప్రముఖుల మీద శస్త్రచికిత్స సానుకూల ప్రభావం చూపింది. ఇదే పద్ధతిని సైకియాట్రిక్ రోగుల మీద ప్రయత్నించడానికి మోనిజ్‌కు ఇది ప్రేరణాశక్తిని మరియు స్ఫూర్తిని ఉపలబ్ధం చేసిందని ఆరోపించడం జరిగింది.[38][39] కానీ బెర్రియోస్ వ్యాఖ్యానించిన విధంగా, మోనిజ్ తన సహచరుడు లీమాతో తన సైకోసర్జికల్ భావనకు సంబంధించి 1933లో ఆంతరంగికంగా చెప్పిన వాస్తవంతో విభేదిస్తుంది. 1936లో ప్రక్రియ గురించి వ్రాస్తున్నపుడు అతను ఫుల్టన్ మరియు కార్లైల్ యొక్క ప్రెజెంటేషన్ గురించి అదొక ప్రభావమని చెప్పలేదు.[40] వాస్తవానికి, కోవిట్జ్ వివరించిన విధంగా, అతని దృష్టి అదే సమావేశం‌లో రిచర్డ్ బ్రిక్నర్ ప్రెజెంట్ చేసిన ఉదంతం పైన ఎక్కువగా ఉంది. ఆ ఉదంతంలో ఒక రోగి యొక్క ఫ్రంటల్ లోబ్స్ నిర్మూలించబడ్డాయి, అవి తుడుచుకుపోయే ప్రభావం అనుభవించినపుడు, అతను తన మానసిక సామర్ధ్యం విషయంలో ఏ రకమైన తగ్గుదలకు లోను కాలేదు. బ్రిక్‌నర్ ఈ ఉదంతాన్ని 1932లో ప్రచురించాడు.[41]
ఈ కార్యకుశలతకు మోనిజ్‌కు 1949లో వైద్యరంగానికి గాను నోబెల్ పురస్కారం ఇవ్వడం జరిగింది.[42][43]
వాల్టర్ ఫ్రీమాన్

1935లో లండన్ కాంగ్రెస్ ఆఫ్ న్యూరాలజీకి కూడా హాజరయిన అమెరికన్ న్యూరాలజిస్ట్ మరియు మానసిక వైద్యుడు అయిన వాల్టర్ ఫ్రీమన్, మోనిజ్ కార్యకుశలతకు ఆశ్చర్యచకితుడై, తన ఆప్తమిత్రుడు, న్యూరోసర్జన్ అయిన జేమ్స్ W. వాట్స్ యొక్క సహాయంతో 1936లో, యునైటెడ్ స్టేట్స్‌లో వాషింగ్‌టన్ లోని జార్జ్ వాషింగ్‌టన్ విశ్వవిద్యాలయం యొక్క ఆసుపత్రిలో మొదటి ప్రిఫ్రంటల్ ల్యూకోటోమి శస్త్రచికిత్స చేసాడు.[44] ఫ్రీమాన్ మరియు వాట్స్ క్రమక్రమంగా ఈ శస్త్రచికిత్స యొక్క సాంకేతిక పద్ధతిని శుధ్ధిచేసి, ఫ్రీమాన్-వాట్స్ పద్ధతిని సృష్టించారు (ది "ప్రెసిషన్ మెథడ్", ది స్టాండర్డ్ ప్రిఫ్రంటల్ లోబోటోమి).
ఫ్రీమాన్-వాట్స్ లోబోటోమి ఇంకా కూడా తల పైభాగపు చర్మంలో రంధ్రాలు చేసే అవసరం కలిగి ఉంది, అందుకని శిక్షణ పొందిన న్యూరోసర్జన్ల ద్వారా ఒక ఆపరేటింగ్ గదిలో శస్త్రచికిత్స చేయవలసిన ఆవశ్యకత ఉంది. వాల్టర్ ఫ్రీమన్ ఈ సర్జరి అత్యవసరమైన వారికి అందుబాటులో ఉండదని నమ్మాడు: అంటే ఆపరేటింగ్ గదులు, సర్జన్లు, మత్తు మందు అందుబాటులోలేని పరిమితమయిన బడ్జెట్ కలిగిన ప్రభుత్వ పిచ్చాస్పత్రులలోని రోగులకు. ఆ సమయంలో సుమారు 600,000 మంది అమెరికన్ ఇన్‌పేషెంట్లు కలిగిన మానసిక వ్యాధులతో బాధపడుతోన్న వారుండే ఆశ్రమాలలో, ఫ్రీమాన్ ఈ ప్రక్రియను సరళీకృతం చేయాలని తలచాడు.
ఇటాలియన్ మానసిక వైద్యుడు అమర్రో ఫియాంబెర్టి యొక్క కార్యకుశలతతో స్ఫూర్తినొంది, ఫ్రీమాన్ ఒక సమయంలో ఫ్రంటల్ లోబ్స్‌ను, తలపై రంధ్రాలు చేయడం ద్వారా కాకుండా ఐ సాకెట్స్ ద్వారా చేరాలని తలచాడు. 1945లో అతను తన వంటగదిలోనుండి ఐస్పిక్[45] తీసి, ఈ ఉపాయాన్ని ద్రాక్షపళ్ళ[46] మీదా మరియు శవాల మీదా పరీక్షించడం మొదలు పెట్టాడు. ఈ కొత్త "ట్రాన్స్ఆర్బిటల్" లోబోటోమిలో పై కనుబొమను పైకెత్తి ఒక సన్నటి సర్జికల్ పరికరం యొక్క మొనను (పైన వర్ణించిన వైర్ లూప్ ల్యూకోటోమి నుండి అది చాలా భిన్నంగా ఉన్నప్పటికీ తరచు దీనిని ఆర్బిటోక్లాస్ట్ లేదా ల్యూకోటోమి అంటారు) కనుబొమ క్రింద, ఐసాకెట్ పైభాగానికి ఎదురుగా ఉంచడం జరుగుతుంది. ఆర్బిటోక్లాస్ట్‌ను బొమికె యొక్క పల్చటి పొరగుండా, ముక్కు యొక్క వంతెన యొక్క మైదానం గుండా మెదడులోపలికి, ఇంటర్‌హెమిస్ఫెరికల్ ఫిషర్‌కు పదిహేను డిగ్రీల దిశగా చొప్పించడానికి ఒక కొయ్యగూటాన్ని ఉపయోగిస్తారు. ఆర్బిటోక్లాస్ట్‌ను ఫ్రంటల్ లోబ్స్ లోపలికి అయిదు సెంటిమీటర్లు సాగదీసి చొప్పించడం జరుగుతుంది, ఆ తర్వాత, దాని మొన (ముక్కు దిశగా) తలకు వ్యతిరేకదిశగా కోసే విధంగా ఆర్బిట్ రంధ్రానికి నలభై డిగ్రీల దిశగా ఇరుసు తిప్పడం జరుగుతుంది. పరికరాన్ని తటస్థమైన స్థితికి వెనక్కు తెచ్చి, లోపలి దిశగా వెలుపలి దిశగా కోయబడటానికి ఇరువైపులా ఇరవై ఎనిమిది డిగ్రీల ఇరుసు తిప్పే పని చేసేముందు మెదడుకు రెండు సెంటిమీటర్లు మరింతగా లోపలికి చొప్పిస్తారు. (వర్ణించబడిన చివరి కోత అంతమయ్యేపుడు, మరింత విప్లవాత్మకమైన మార్పులో, ఆర్బిటోక్లాస్ట్ యొక్క పిడిభాగాన్ని పై దిశగా పరికర్మ్ ఇంటర్‌హెమిస్ఫెరికల్ ఫిషర్ యొక్క కార్టెక్స్ యొక్క దిగువవైపు నిలువుగా కోయడం కొరకు బలవంతంగా చొప్పిస్తారు; దానిని "డీప్ ఫ్రంటల్ కట్" అంటారు). అన్ని కోతలను థాలమస్‌ను ప్రిఫ్రంటల్ కార్టెక్స్ యొక్క కార్టికల్ కణజాలంతో కలిపే తెల్లటి పీచు పదార్ధాన్ని అడ్డముగా కోయడానికి రూపకల్పన చేయడం జరిగింది. ల్యూకోటోమిని ఆ తర్వాత వెనక్కు తీసుకుని ఆ తర్వాత ప్రక్రియను మరోవైపు తిరిగి మళ్ళీ చేయడం జరుగుతుంది.
ఫ్రీమాన్ మొదటి ట్రాన్సార్బిటల్ లోబోటోమిని ఒక బ్రతికి ఉన్న రోగి పైన 1946లో చేసాడు. దాని సరళత్వం ఇది వరకటి జటిలమైన ప్రక్రియకు అవసరమయ్యే శస్త్రచికిత్సకు సంబంధించిన సౌలభ్యాలు లేని పిచ్చి ఆసుపత్రులలో కూడా ఈ రకమైన శస్త్రచికిత్సను చేయగలిగే అవకాశాన్ని సూచించింది (ఎక్కడయితే సాంప్రదాయికమైన అనస్థీషియా అందుబాటులో లేదో, అక్కడ రోగిని అపస్మారక స్థితిలోనిని తీసుకువెళ్ళడానికి ఎలెక్ట్రోకన్వల్సివ్ చికిత్సని ఉపయోగించాలని ఫ్రీమాన్ సూచించడం).[47] 1947లో, ఫ్రీమాన్ మరియు వాట్స్ యొక్క భాగస్వామ్యం అంతమయ్యింది ఎందుకంటే ఫ్రీమాన్ లోబోటోమిని ఒక శస్త్రచికిత్స స్థాయి నుండి సరళమైన "కార్యాలయపు" ప్రక్రియగా మార్పు చేయడం వాట్స్‌కు గిట్టలేదు. 1940 నుండి 1944 మధ్యకాలంలో, యునైటెడ్ స్టేట్స్‌లో 684 లోబోటోమి శస్త్రచికిత్సలు నిర్వహించబడ్డాయి. కానీ, ఫ్రీమాన్ మరియు వాట్స్ ద్వారా ఈ సాంకేతిక పద్ధతి యొక్క ఉద్వేగపూరితమైన ప్రచారాభ్యున్నతి వల్ల, ఆ సంఖ్యలు దశాబ్దం పూర్తయ్యేసరికి చాలా పదునుగా హెచ్చయినాయి. 1949లో, అంటే USలో లోబోటోమి శస్త్రచికిత్సలు తారాస్థాయి చేరుకున్న సంవత్సరంలో 5,074 ప్రక్రియలు చేపట్టడం జరిగింది, 1951వ సంవత్సరానికి USలో 18,608 మందికి లోబోటోమి శస్త్రచికిత్స చేయడం జరిగింది.[48]
ప్రాబల్యత
చాలా లోబోటోమి ప్రక్రియలు యునైటెడ్ స్టేట్స్‌లో జరిగాయి, అక్కడ సుమారు 40,000 మందికి లోబోటోమి శస్త్రచికిత్స జరిగింది. గ్రేట్ బ్రిటన్‌లో 17,000 లోబోటోమి శస్త్రచికిత్సలు జరిగాయి, అంతే కాక మూడు నోర్డిక్ దేశాలయిన ఫిన్‌లాండ్, నార్వే మరియు స్విడెన్‌లకు సుమారు 9,300 లోబోటోమీల సంకీర్ణ సంఖ్య ఉంది.[49] స్కాండినేవియన్ ఆసుపత్రులలో, US ఆసుపత్రులలో తలసరి ఎన్ని లోబోటోమి శస్త్రచికిత్సలు జరిగాయో దానికి 2.5 ఇంతలు మనుషులకు లోబోటోమి శస్త్రచికిత్సలు జరిగాయి.[50] స్విడెన్ కనీసం 4,500 మందికి 1944 నుండి 1966 మధ్యలో లోబోటోమి శస్త్రచికిత్సలు నిర్వహించింది, వారిలో ముఖ్యంగా స్త్రీలు ఉన్నారు. ఈ సంఖ్యలో చిన్న పిల్లలు కూడా ఉన్నారు.[51] నార్వేలో జరిగిన లోబోటోమి శస్త్రచికిత్సల సంఖ్య తెలిసినంత వరకు 2,500గా ఉంది.[52] డెన్మార్క్‌లో తెలిసిన సమాచారం బట్టి 4,500 లోబోటోమి శస్త్రచికిత్సలు జరిగాయి, వారిలో ముఖ్యంగా యువతులు, అంతే కాక వైకల్యంతో ఉన్న పిల్లలు ఉన్నారు.[53]
చిహ్నాలు మరియు ఫలితాలు: వైద్య సాహిత్యము
1970లో ప్రచురించబడిన సైకియాట్రిక్ డిక్షనరి [54] ప్రకారం:
ప్రిఫ్రంటల్ లోబోటోమి ఈ క్రింది వైకల్యాల విషయంలో విలువైనది, ఈ పట్టిక సత్ఫలితాల యొక్క స్కేలు అవరోహణ క్రమంలో సూచిస్తుంది: అఫెక్టివ్ డిజార్డర్స్, అబ్సెసివ్-కంపల్సివ్ స్టేట్స్, క్రానిక్ ఆంగ్జైయిటీ స్టేట్స్ మరియు ఇతర నాన్-స్కిజోఫ్రెనిక్ స్థితులు, పారనాయిడ్ స్కిజోఫ్రెనియా, నిశ్చయించలేని లేదా మిశ్రమమయిన రకపు స్కిజోఫ్రెనియా, కటాటోనిక్ స్కిజోఫ్రెనియా, మరియు హెబెఫ్రెనిక్ మరియు సింపుల్ స్కిజోఫ్రెనియా. 40 శాతం ఉదంతాలలో, సత్ఫలితాలు చెప్పుకోదగ్గ ఫలితాలు ఒక 35 శాతం ఉదంతాలలో ఇంకా 25 శాతం ఉదంతాలలో దుష్ఫలితాలు పొందడం ఆ సమయంలో జరిగింది.
మరణాలకు సంబంధించిన వేగక్రమం 3 శాతానికి మించలేదు. రోగానికి మునుపుండే వ్యక్తిత్వాలు "సాధారణంగా", సైక్లోథైమిక్, లేదా అబ్సెసివ్ కంపల్సివ్‌గా ఉండే రోగులలో, అధికమైన మేధాశక్తి మరియు మంచి విద్య ఉన్న రోగులలో, వ్యాకులత లేదా ఆందోళన లాంటి ప్రభావితం చేసే రోగలక్షణాల యొక్క క్లినికల్ పిక్చర్ మరియు ఒక్కసారిగా ఆగమనం చేసే మనోవ్యాధులలో, ఇంకా, ఆహారం తీసుకోనని అనడం, అధికంగా కార్యకలాపాలలో పాల్గొనడం, పారనాయిడ్ స్వభావానికి సంబంధించిన భ్రాంతిపూరితమైన భావనలున్న రోగుల్లో అతిగొప్పగా మెరుగుదల కనపడింది.[55]

ఆర్గానిక్ లీసియన్లకు తర్వాతదిగా ఉండే నొప్పిని విజయవంతంగా నియంత్రించడానికి కూడా ప్రిఫ్రంటల్ లోబోటోమి ఉపయోగించడం జరిగింది. ఈ ఉదంతంలో సైకోటిక్ రోగలక్షణాలను తగ్గించేందుకు అవసరమైనంత విస్తృతమైన లోబోటోమి చేయాల్సిన అవసరం నొప్పిని నియంత్రించడానికి అవసరం లేదన్న సాక్ష్యం ఉండడం వల్ల యూనిలాటరల్ లోబోటోమిని ఉపయోగించే మొగ్గుదల కనిపించింది.[55]
అదే మూలం ప్రకారం, ప్రిఫ్రంటల్ లోబోటోమి ఈ క్రింది వాటిని తగ్గిస్తుంది:
ఆందోళన కలిగించే భావాలు, మరియు అంతరంగ శోధనకు సంబంధించిన కార్యకలాపాలు; దీనికి తోడు ఏదో లోపం ఉందన్న భావనలు మరియు అహంభావపూరితమైన భావనలు కూడా తగ్గాయి.
లోబోటోమి భ్రాంతులకు సంబంధించిన భావపరమైన ఉద్రిక్తతలను తగ్గించి కటాటోనిక్ స్థితి నుండి బయట పడేలా చేస్తుంది. అన్ని సైకోసర్జికల్ ప్రక్రియలలో అవాంఛనీయమైన సైడ్ ఎఫెక్ట్స్ ఉంటాయి కాబట్టి, వాటిని సాధారణంగా అన్ని ఇతర పధ్ధతులు విఫలమయినప్పుడే ఉపయోగిస్తారు. రోగి యొక్క వ్యక్తిత్వానికి సంబంధించిన అవ్యవస్థీకరణ ఎంత తక్కువగా ఉంటే, శస్త్రచికిత్స తర్వాత సైడ్ ఎఫెక్ట్స్ అంత తేటతెల్లంగా ఉంటాయి....[55] 
అన్ని ఉదంతాలలో 5 నుండి 10 శాతం ఉదంతాలలో ప్రిఫ్రంటల్ లోబోటోమి శస్త్రచికిత్స తర్వాతి వైపరీత్యముగా కంపము కలిగించే మూర్ఛను గురించి నివేదించడం జరిగింది. ఆ మూర్ఛలను సాధారణంగా ఉపయోగించే ఆంటి-కన్వల్సివ్ ఔషధాలతో బాగా నియంత్రించవచ్చు. వ్యక్తిత్వం మందగించడం, ఉదాసీనత, మరియు బాధ్యతారాహిత్యం లాంటి శస్త్రచికిత్స తర్వాతి పరిణామాలను ఒక నిబంధనగా చూడాలి తప్ప మినహాయింపుగా కాదు. ఇతర సైడ్ ఎఫెక్ట్స్‌లో దృష్టి కేంద్రీకరించలేకపోవటం, చిన్నపిల్లల మనస్తత్వం, హాస్యాస్పదముగా ఉండడం, లౌక్యం మరియు క్రమశిక్షణ లోపించడం, మరియు శస్త్రచికిత్స తర్వాత ఇన్‌కాంటినెన్స్ (తమకు తెలియకుండానే పక్క తడపడం మరియు మలవిసర్జన చేయడం) లాంటివి ఉంటాయి.[55]
విమర్శలు
1944వ సంవత్సరం అంత త్వరితంగా జర్నల్ ఆఫ్ నెర్వస్ అండ్ మెంటల్ డిసీజ్‌</i>లో ఒక రచయిత ఈ విధంగా వ్యాఖ్యానించాడు: "ప్రిఫ్రంటల్ లోబోటోమి యొక్క చరిత్ర క్లుప్తంగానూ మరియు హోరెత్తించే విధంగాను ఉంది. దాని గమనం హింసాయుతమైన వ్యతిరేకతతోనూ మరియు బానిసత్వంతో కూడిన ప్రశ్నించని అంగీకారంతోనూ రక్తసిక్తమయి ఉంది." 1947లో మొదలు పెడుతూ స్వీడిష్ మానసిక వైద్యుడు స్నోర్ వోల్‌ఫార్ట్ మొదటి ప్రయత్నాలకు విలువకట్టి, "స్కిజోఫ్రెనిచ్స్‌ని ల్యూకోటోమి శస్త్రచికిత్సకు గురిచేయడం స్పష్టంగా అపాయకరమైనదని" నివేదిస్తూ, లోబోటోమి "ఇంకా తన సహకారంతో మానసిక వ్యాధులకు సంబంధించిన దీర్ఘరోగ ఉదంతాల పై యుధ్ధం ప్రకటించడానికి సామర్ధ్యాన్ని ఇవ్వడానికి అసంపూర్ణంగా ఉంది" అని వ్యాఖ్యానించి "సైకోసర్జరి తన ఖచ్చితమైన చిహ్నాలు మరియు ప్రతిచిహ్నాలు కనిపెట్టడంలో విఫలమయ్యింది, దాని పధ్ధతులు దురదృష్టవశాత్తూ ఇంకా చాలా అంశాలలో అశుధ్ధమైనవిగానూ మరియు అపాయకరమైనవిగానూ పరిగణించవచ్చు" అని చెప్పాడు.[51] 1948లో నోర్బర్ట్ వియెనర్, సైబర్నెటిక్స్ యొక్క రచయిత ఈ విధంగా చెప్పాడు: "ప్రిఫ్రంటల్ లోబోటోమి.....ఇటీవలి కాలంలో కొంత వ్యావహారికమైనది, చాలా మంది రోగుల యొక్క సంరక్షణాపూరితమయిన భద్రత సుగమం చేసే వాస్తవంతో బహుశా సంబంధం లేనిది కాకపోయి ఉండవచ్చు. వారిని చంపి వేయడం వారి సంరక్షణాపూరితమైన భద్రత మరింత సుగమం చేస్తుందని వ్యాఖ్యానించనివ్వండి."[56]
లోబోటోమికి సంబంధించిన చింతలు నిలకడగా పెరిగాయి. USSR 1950లో ఈ ప్రక్రియను అధికారికంగా రద్దు చేసింది.[57] సోవియట్ యూనియన్‌లోని వైద్యులు ఈ ప్రక్రియ "మానవత్వపు విలువలకు వ్యతిరేకంగా ఉంది" అని, ఇంకా అది "ఒక పిచ్చివాడిని బుధ్ధిహీనుడిగా మార్చింది" అని ఉపసంహరించారు.[58] 1970వ దశాబ్దం వచ్చేసరికి, అనేక దేశాలు ఈ ప్రక్రియను రద్దు చేసాయి, వాటిలాగే US లోని రాష్ట్రాలు కూడా రద్దు చేసాయి.[59] ఫిన్‌లాండ్, స్విడెన్, UK, స్పెయిన్, భారతదేశం, బెల్జియం మరియు నెదెర్‌లాండ్స్‌లలో ఇంకా US కేంద్రాలలో సైకోసర్జరి యొక్క ఇతర పధ్ధతులను ఒక నియంత్రించబడిన మరియు నిబంధనలతో కూడిన వాతావరణంలో చట్టపరంగా అభ్యసించడం కొనసాగింది.
1977లో US కాంగ్రెస్ సైకోసర్జరి-లోబోటోమి పధ్ధతులు-అధిక సంఖ్యాకులను నియంత్రించడానికి మరియు వ్యక్తి హక్కులను అణచడానికి ఉపయోగిస్తున్నారన్న ఆరోపణల పై దర్యాప్తు చేయడానికి నేషనల్ కమిటీ ఫర్ ది ప్రొటెక్షన్ ఆఫ్ హ్యూమన్ సబ్జెక్ట్స్ ఆఫ్ బయోమెడికల్ అండ్ బిహేవియరల్ రిసర్చ్‌ను సృష్టించింది. అది శస్త్రచికిత్స అనంతర ప్రభావాలను కూడా దర్యాప్తు చేసింది. కమిటీ, కొన్ని తీవ్రంగా పరిమితమయిన మరియు తగిన విధముగా చేయబడ్డ సైకోసర్జరి కొంత అనుకూల ప్రభావాలను కలిగించగలదని తుది అభిప్రాయం సెలవిచ్చింది.
1970వ దశాబ్దపు తొలి సమయానికి లోబోటోమి యొక్క అభ్యాసము సాధారణంగా ఆపివేయబడింది, కానీ కొన్ని దేశాలు సైకోసర్జరి యొక్క ఇతర పధ్ధతులను ఉపయోగించడం కొనసాగించాయి. ఉదాహరణకు, 2001లో బెల్జియంలో 70 శస్త్రచికిత్సలు, UKలో 15 దాకా, బోస్టన్‌లోని మసాచుసెట్స్ జనరల్ ఆస్పత్రిలో సంవత్సరానికి 15 శస్త్రచికిత్సలు జరుగగా, 1980వ దశాబ్దపు తొలి సమయంలో ఫ్రాన్స్ లో సంవత్సరానికి అయిదుగురు రోగుల మీద శస్త్రచికిత్సలు నిర్వహించేది.[60]
ముఖ్యమైన ఉదంతాలు
అధ్యక్షుడు జాన్ F. కెన్నెడి యొక్క సోదరి రోస్‌మేరి కెన్నెడి 23 ఏళ్ళ ప్రాయంలో లోబోటోమి శస్త్రచికిత్స చేయించుకుంది దానివల్ల ఆమె శాశ్వతంగా నిర్వీర్యురాలయ్యింది.[61]
హోవార్డ్ డల్లి తనకు 12 సంవత్సరాల ప్రాయంలో లోబోటోమి శస్త్రచికిత్స జరిగిందని తన స్వీయచరిత్రకు సంబంధించిన ఒక జీవితపు ఆలస్యపు ఆవిష్కారం గురించి వ్రాసాడు.[62]
న్యూజీలాండ్ రచయిత మరియు కవి జానెట్ ఫ్రేమ్ లోబోటోమి జరుగవలసిన ఒక రోజు ముందు ఒక సాహితీ పురస్కారం అందుకున్నాడు, ఇక ఆ తర్వాత అది ఎప్పటికీ జరుగలేదు.[63]
ఫ్రెంచి కెనెడియన్ గాయకుడు అలిస్ రోబి లోబోటోమి చేయించుకున్నాడు ఆ తర్వాత వృత్తిపరంగా పాడటం పునఃప్రారంభించాడు.
1948లో స్వీడిష్ ఆధునిక చిత్రకారుడు సిగ్రిడ్ జెర్టిన్ ఒక లోబోటోమి శస్త్రచికిత్స తర్వాత మరణించాడు.
నాటక రచయిత టెన్నెసీ విలియమ్స్ యొక్క అక్క రోస్ లోబోటోమి శస్త్రచికిత్స చేయించుకుంది అది ఆమెను జీవితాంతం నిర్వీర్యురాలయ్యేలా చేసింది; ఆ ఉపాఖ్యానము అతని కొన్ని రచనలలో పాత్రలకు ఉద్దేశాలకు స్ఫూర్తినిచ్చాయని చెప్తారు.[64]
1848లో ఒక ఇనుప కర్రను ఫినేస్ గేజ్ యొక్క తలగుండా అనుకోకుండా పంపినపుడు, అది ఒక "ఆక్సిడెంటల్ లోబోటోమి" అయ్యిందని తరచు చెప్తారు, లేదా ఈ సంఘటన ఒక శతాబ్దం తర్వాత ఎలాగో సర్జికల్ లోబోటోమి యొక్క అభివృధ్ధికి స్ఫూర్తినిచ్చిందని చెప్తారు. గేజ్ యొక్క ఒకేఒక పుస్తకం-పొడవున్న అధ్యయనం ప్రకారం, జాగ్రత్తగా నిర్వహించిన పరిశోధన అలాంటి సంబంధం ఏమీ చూపదు.[65][66]
సాహిత్యానికి మరియు సినీమాకు సంబంధించిన చిత్రీకరణలు
అనేక సాహిత్యము మరియు సినీమాకు సంబంధించిన ప్రెజెంటేషన్స్‌లో లోబోటోమీస్ భాగంగా ఉన్నాయి. అవి ప్రక్రియకు సంబంధించి సమాజపు వైఖరిని ప్రతిబింబించాయి, కొన్నిసార్లు, మార్చాయి. రాబర్ట్ పెన్ వారెన్ రచించిన 1946 నవల ఆల్ ది కింగ్'స్ మెన్ లోబోటోమిని "కొమాంచ్ బ్రేవ్‌ను ఒక చట్టవిరుధ్ధంగా అమ్మబడిన చాకుతో ఒక అనుభవం లేనివాడుగా (నొవీస్) కనపడేలా చేసేది" అని వర్ణించాడు. సర్జన్‌ను ఇతరులను ప్రేమతో మార్చలేనివాడు కానీ "ఒక ఉన్నత-స్థాయి వడ్రంగపు పని"కి తలపెట్టిన ఒక అణచివేయబడిన మగాడిగా చిత్రీకరించారు.[67] టెన్నెసీ విలియమ్స్ యొక్క 1958 నాటకం, సడెన్లి, లాస్ట్ సమ్మర్‌ లో కథానాయికను తన దాయాది సెబాస్టియన్ గురించి నిజం చెప్పడాన్ని ఆపడం కోసం లోబోటోమి చేయిస్తామని బెదిరించడం జరుగుతుంది.[68] సర్జన్, "ఆమె అధిక ప్రసంగాన్ని లోబోటోమి ఆపుతుందని నేను హామీ ఇవ్వలేను" అని అంటాడు. ఆమె అత్త దానికి ప్రతిస్పందిస్తూ, "అది జరగవచ్చు, జరగకపోవచ్చు, కానీ ఆమె శస్త్రచికిత్స తరువాత ఆమెను ఎవరు నమ్ముతారు , వైద్యుడా?" అని అడుగుతుంది.[69]
ప్రక్రియను తీవ్రంగా విమర్శించే చిత్రీకరణ కెన్ కెసీ యొక్క 1962 నవల వన్ ఫ్ల్యూ ఓవర్ ది కుక్కూ్‌స్ నెస్ట్, తర్వాత దాని 1975 సినిమా అనువర్తనములో కనపడుతుంది. మెంటల్ వార్డ్‌లో అనేకమంది రోగులు క్రమశిక్షణ కోసం లేదా నిశ్శబ్దముగా అవ్వడం కోసం లోబోటోమి శస్త్రచికిత్స అందుకుంటారు. 
శస్త్రచికిత్స, క్రూరమైనదిగానూ మరియు భౌతికహింసకు గురిచేసేదిగానూ, ఒక "ఫ్రంటల్-లోబ్ కాస్ట్రేషన్"గానూ వర్ణించబడింది. పుస్తకాన్ని వివరించే వ్యక్తి, చీఫ్ బ్రోండెన్, విభ్రాంతికి గురయ్యాడు: "ముఖంలో ఏమీ లేదు. అది ఆ కొట్లో ఉండే నకళ్ళలో ఒకటి లాగా ఉంది." ఒక రోగికి శస్త్రచికిత్స చేయడం అతనిని తీవ్రమైన మానసికస్థితి నుండి దీర్ఘమైన మానసిక స్థితికి మారుస్తుంది. "అతని కళ్ళలోకి చూడడం ద్వారా వాళ్ళు అక్కడ ఎలా కాలిపోయారో మీరు తెలుసుకోవచ్చు; అతని కళ్ళు పొగతో నిండిపోయి ఉన్నాయి ఇంకా బూడిద వర్ణములో ఉండి లోపల ఏమీ లేనట్లుగా ఉన్నాయి."[67]
ఇతర మూలాలలో సిల్వియా ప్లాత్ యొక్క 1963 నవల ది బెల్ జార్ ఉంది, అందులో ముఖ్యపాత్ర ఎస్థెర్, లోబోటోమికి గురి అయిన వాలెరీ అనే యువతి యొక్క "నిరవధికమైన చలువరాతి నిశ్చలత"ను చూసి భీతితో ప్రతిస్పందిస్తాడు.[67] ఎలియట్ బేకర్ యొక్క 1964 నవల మరియు 1966 సినిమా రూపాంతరము, ఎ ఫైన్ మాడ్‌నెస్ , ఒక స్త్రీలోలుడు, జగడాలమారి అయిన కవి యొక్క అమానవీయ లోబోటోమిని చిత్రీకరిస్తుంది, ఆ కవి చివరకు ఎప్పటిలాగే అంతే దూకుడు స్వభావం కలవాడిగా ఉంటాడు. సర్జన్‌ను ఒక అమానుషమైన అవివేకిగా చూపించారు.[70] 1982వ సంవత్సరపు బయోపిక్ ఫ్రాన్సెస్‌ లో నటి ఫ్రాన్సెస్ ఫార్మర్ ట్రాన్స్ఆర్బిటల్ లోబోటోమి శస్త్రచికిత్స చేయించుకున్నట్లుగా ఒక విచలితులను చేసే సన్నివేశం ఉంటుంది. ఫార్మర్ మీద లోబోటోమి శస్త్రచికిత్స జరిపినట్లుగా (అదీ ఫ్రీమాన్ చేసినట్లుగా) చేసిన వాదాని[71] కి తక్కువ లేదా అసలు సాక్ష్యమే లేదని విమర్శలు వచ్చాయి.[72][73]
2010 మార్టిన్ స్కోర్సేస్ సైకలాజికల్ మిస్టరి-థ్రిల్లర్ చిత్రం షట్టర్ ఐలాండ్ , సైకియాట్రిక్ సముదాయం చేత 1950వ దశాబ్దంలో లోబోటోమి ఒక సరైన పద్ధతిగా పరిగణించబడిన నేపధ్యంలో వ్రాసిన అదే పేరు కలిగిన నవలలో, నేరపూరితంగా పిచ్చివాడిగా కనపడే ముఖ్యపాత్రకు, తన భార్యను హత్య చేసానన్న వాస్తవాన్ని ఎదుర్కొమ్మని లేదా లోబోటోమికి సిధ్ధం కమ్మని ఛాయిస్ ఇవ్వడం జరుగుతుంది. నవలలో, అతను ఆరోగ్యం క్షీణించి పిచ్చితనం ముదిరినపుడు లోబోటోమిని అప్రయత్నపూర్వకంగా అందుకున్నాడని స్పష్టంగా ఉంది, కానీ చలనచిత్రంలో అతను చికిత్స తీసుకోకుండా "ఒక రాక్షసుడిగా బ్రతికే" కంటే లోబోటోమి శస్త్రచికిత్స అందుకోవడం ద్వారా "ఒక మంచివాడిగా చావడం" కోసం ఆరోగ్యం క్షీణించినట్లుగా నటించాడా అన్న విషయం సందిగ్ధతతో కూడినదై ఉంది.[74] మసాచుసెట్స్ కారాగార పిచ్చాస్పత్రి యొక్క గత నిర్వాహకుడు మరియు సాంకేతిక సలహాదారుడిగా పనిచేస్తోన్న డాక్టర్ జేమ్స్ గిల్లిగాన్ ఈ విధంగా వ్యాఖ్యానించాడు:




“We worked together to make sure the story reflected a true war that was going on in the mid-20th century within the psychiatric community: a war between those clinicians who wanted to treat these patients with new forms of psychotherapy, education and medicine, and those who regarded the violent mentally ill as incurable and advocated controlling their behavior by inflicting irreversible brain damage, including indiscriminate use of shock treatment and crude forms of brain surgery, such as lobotomies.[75]”
వీటిని కూడా చూడండి
బయోఎథిక్స్ అండ్ మెడికల్ ఎథిక్స్
ఫ్రంటల్ లోబ్ డిసార్డర్
ఫ్రంటల్ లోబ్ ఇంజురి
గమనికలు

సూచనలు
ఆచార్య, హెర్నిష్ J. (2004). . ఇన్ వైట్‌లా, W.A.
ది ప్రొసీడింగ్స్ ఆఫ్ ది 13th ఆన్యువల్ హిస్టరి ఆఫ్ మెడిసిన్ డేస్ . కాల్గారి: పేజీపేజీ. 32-41.
బెర్రియోస్, G.E. (1997). . హిస్టరి ఆఫ్ సైకియాట్రి . 8 (1): పేజీపేజీ.61–81.
బ్రాస్లో, జోయల్ T. (
1997). . యూనివర్సిటీ ఆఫ్ కాలిఫోర్నియా. ISBN 0520205472
బ్రౌన్, ఎడ్వార్డ్ M. (2000).  హిస్టరి ఆఫ్ సైకియాట్రి. 11 (4): పేజీపేజీ.
371–382
డోబి, T. (1992). అమెరికన్ జర్నల్ ఆఫ్ రోంట్‌జెనాలజి .359 (2): పేజీ. 364.
డల్లి, హోవార్డ్. (2005). . ఆల్ థింగ్స్ కన్సిడర్డ్. NపేజీR. రిట్రీవ్డ్ 2009-11-28.
ఎల్-హై, జాక్ (2005). ది లోబోటోమిస్ట్ . వైలీ. ISBN 0471232920
ఫ్లెమింగ్, G.W.T.H. (1942). .
జర్నల్ ఆఫ్ మెంటల్ సైన్స్. 88 (371): పేజీపేజీ.282–284.
ఫ్లెమింగ్, G.W.T.H. అండ్ ఫిలిప్స్, D.G. (
1949). . జర్నల్ ఆఫ్ మెంటల్ సైన్స్ . 95 (398): పేజీపేజీ.197–202.
ఫ్రీమాన్, వాల్టర్ అండ్ వాట్స్, జేమ్స్ W. (1944). . జర్నల్ ఆఫ్ మెంటల్ సైన్స్ . 90 (379): పేజీపేజీ.
532–537.
హోనిగ్, J. (1995). స్కిజోఫ్రేనియా ఇన్ బెర్రియోస్, జర్మన్ అండ్ పోర్టర్, రాయ్ (Eds.), ఎ హిస్టరి ఆఫ్ క్లినికల్ సైకియాట్రి: ది ఆరిజిన్ అండ్ హిస్టరి ఆఫ్ సైకియాట్రిక్ డిసార్డర్స్ .
అథ్లోన్. ISBN 0485240114
జాన్సన్, బెంగ్ట్. (1998-10-29).
"". nobelపేజీrize.org. Nobel Web AB: రిట్రీవ్డ్ 2008-03-30
కోటోవిక్జ్, బిగ్నియెవ్ (2005). . గెస్నెరుస్ . 62 (1/2): పేజీపేజీ.
77–101.
మంజిల, S., రెంగాచారి, S., గ్జేవియర్, A. R., పార్కర్, B. అండ్ గుత్తికొండ, M. (
2008).  న్యూరోసర్జరి ఫోకస్ . 25 (1): పేజీపేజీ. 
1–4.
మెడ్యూన, L.J. (1985). . కన్వల్సివె థెరపి . 1 (1): పేజీపేజీ.43–57.
మోనిజ్, ఎగాజ్ (1937). .
రిప్రొడ్యూస్డ్ ఇన్ అమెరికన్ సైకియాట్రిక్ అసోసియేషన్, సెస్‌క్వింటెసెన్షియల్ ఆనివర్సరి 1844-1944 .
అమెరికన్ సైకియాట్రిక్ పబ్లిషింగ్: పేజీ. 237. రిట్రీవ్డ్ 2009-11-28.
ఒగ్రెన్ K., సాండ్‌లండ్, M. (2005). . జర్నల్ ఆఫ్ ది హిస్టరి ఆఫ్ ది న్యూరోసైన్సెస్ . 14 (4):353-67 పేజీMID 16338693
పోర్టర్, రాయ్ (1999). ది గ్రేటెస్ట్ బెనెఫిట్ టు మాన్‌కైండ్: ఎ మెడికల్ హిస్టరి ఆఫ్ హ్యుమానిటి ఫ్రం ఆంటిక్విటి టు ది ప్రెసెంట్ . ఫోంటానా ప్రెస్. ISBN 0006374549
Приказ МЗ (1951). Невропатология и психиатрия . (20) 1: 17-18.
షార్టర్, ఎడ్వార్డ్ (1997). . వైలీ. ISBN 0471245313
స్టోన్, జేమ్స్ L.
(2001). . జర్నల్ ఆఫ్ ది హిస్టరి ఆఫ్ ది న్యూరోసైన్సెస్ . 10 (1): పేజీపేజీ.79–92.
వియెనర్, నార్బర్ట్ (1948). సైబర్నెటిక్స్ . ది MIT ప్రెస్. ISBN 026273009X

బాహ్య లింకులు



వర్గం:లోబోటమి