kfajdsl/voxpopuli huggingface dataset:
mam nadzieję że rozwój sytuacji na wschodniej granicy unii europejskiej spowoduje że większość państw członkowskich doceni znaczenie oraz wagę zapewnienia bezpieczeństwa dostaw gazu.
istotnie solidarność energetyczna to był czołowy postulat w tym również mojego kraju polski jeżeli chodzi o traktat z lizbony zaś kryzysy gazowe w szczególności kryzys z dwa tysiące dziewięć roku ale również i te wcześniejsze pokazały że bez rynku energii bez infrastruktury w tym również interkonektorów nowych sieci nowych źródeł dostaw
koordynacyjnej roli komisji europejskiej a przede wszystkim co bardzo podkreślam bez woli politycznej zarówno komisji jak i rady oraz państw członkowskich nie zapobiegniemy kryzysom gazowym.
komisarz oettinger potwierdza że trzeba za dwa trzy lata dokonać pewnego rodzaju oceny tego rozporządzenia aby ocenić jego skuteczność.
świadczą o tym niewątpliwie zapisy odnoszące się do solidarności energetycznej które zapewniają funkcjonowanie instrumentów prawnych umożliwiających wspólnotową solidarną reakcję w sytuacji kryzysu.
tekst nad którym będziemy głosować wprawdzie odbiega od ambitnej wizji jaką zaproponował parlament daje natomiast nadzieję na sprawne funkcjonowanie mechanizmu antykryzysowego w przyszłości.
już sam fakt osiągnięcia szybkiego porozumienia z radą gdzie ścierały się różne interesy państw członkowskich należy ocenić pozytywnie.
z tego miejsca chciałabym bardzo podziękować naszemu sprawozdawcy panu vidal quadrasowi który był otwarty od samego początku na rozwiązania proponowane przez kolegów oraz nastawiony na osiągnięcie kompromisu który byłby do zaakceptowania przez wszystkich. rozporządzenie to jest także przykładem na to że parlament europejski jest kluczowym graczem w rozgrywkach międzyinstytucjonalnych i ma odwagę walczyć o rozwiązania które często wydają się nierealistyczne ze względu na brak porozumienia między państwami członkowskimi.
obywatele europy oczekują od unii europejskiej przedsięwzięć i decyzji które w sposób widoczny i konkretny wyrażać będą naszą wolę wspólnego zarządzania infrastrukturą ponadnarodową.
to rozporządzenie wychodzi naprzeciw tym oczekiwaniom.
dotyczy to w szczególności komunikacji czyli możliwości szybkiego przemieszczania się w dowolne miejsce w europie szybkie koleje połączenia drogowe i lotnicze a także bezpieczeństwa w tym również bezpieczeństwa w dziedzinie energii. od kilku lat postulowaliśmy w tym parlamencie by dostawy energii były traktowane jako strategicznie polityczny temat.
europa nie może być zależna od jednego dostawcy a tak jest w przypadku europy środkowej i wschodniej która gros swych dostaw czerpie z rosji.
gazprom niejednokrotnie już dał wyraz iż traktuje gaz jako broń strategiczną dla zwiększenia politycznego wpływu moskwy utrudniając dostawy błękitnego paliwa.
my jako polacy polscy europosłowie zwracaliśmy uwagę na egoistyczny charakter gazociągu północnego inwestycji podjętej bez konsultacji z państwami członkowskimi unii europejskiej.
dzisiejsze rozporządzenie o solidarności gazowej to wyraz świadomości europejskiej że tylko razem możemy zbudować skuteczny solidarnościowy system zaopatrzenia i dystrybucji gazu.
grupa konserwatystów i reformatorów popiera ten kompromis mimo że parlament na samym początku proponował dużo bardziej ambitne rozwiązania w szczególności w zakresie budowy infrastruktury a także w zakresie zaangażowania politycznego unii europejskiej w rozwiązywanie kryzysów także w wymiarze międzynarodowym.
pozostaje mieć tylko nadzieję że nie będzie to pretekstem do kontynuowania polityki obojętności tak ze strony państw jak i firm polityki obojętności wobec rosyjskiego nadużywania broni gazowej w europie środkowej.
pozostaje mieć nadzieję że komisja europejska będzie z całą stanowczością zwalczała nadużywanie pozycji monopolistycznej przez gazprom który także z powodów politycznych chce zachować nie tylko pełną kontrolę nad gazociągami również na terenie unii europejskiej ale także pełną kontrolę nad surowcem również po jego sprzedaży na rynku wspólnotowym.
dzieje się to kosztem wspólnego rynku dzieje się to kosztem konkurencji praw konsumentów dzieje się to w końcu kosztem rozwoju nowoczesnych technologii w przemyśle gazowym.
to rozporządzenie oczywiście mogło być lepsze ale wciąż pozostaje najbardziej wymierną szansą najbardziej wymierną gwarancją unijnej polityki energetycznej wobec kryzysu dostaw i dlatego dzisiaj w głosowaniu powinno być jak najszerzej poparte przez naszą izbę.
bardzo cenimy sobie to że komisja europejska w tej sprawie w sposób zasadniczy występuje.
sprawa energii jest we współczesnej europie tym czynnikiem który decyduje o niezależności wielu państw i dlatego ze zdumieniem słucham tych głosów na tej sali które mówią że jest to sprawa tylko energetyczna że jest to sprawa tylko ekonomiczna że tylko tego dotyczy nasza dyskusja.
wiele państw w europie traktuje kwestię energii i słusznie bo takie są fakty jako czynnik decydujący o ich niezależności.
jeżeli ktoś się chce o tym przekonać wystarczy żeby przeczytał dowolny dokument rosyjski na ten temat.
jeden fortepian to kwestie czysto ekonomiczne drugi wprost wypowiedziane kwestie polityki i bezpieczeństwa.
cóż żyjemy w czasach w których być może pierwszy raz w historii ludzkości decydujemy nie tylko o własnym losie ale o losie przyszłości nie tylko naszych dzieci czy wnuków ale ludzi którzy będą żyli za pięćdziesiąt czy sto lat na ziemi.
jest to natomiast państwo które odpowiada za piętnaście emisji co dwa w skali globu zajmuje niechlubne drugie miejsce po chinach które emitują trzydzieści co.
ponadto wyznaczenie punktu odniesienia na lata dwa tysiące szesnaście dwa tysiące osiemnaście jest niekorzystne dla państw biedniejszych.
aby zachować ciągłość polityki konieczne jest wyznaczenie poziomu emisji który rozpocznie się z końcem obecnego okresu a więc w dwa tysiące dwadzieścia r. nie zgadzam się także z podniesieniem poziomu ambicji redukcyjnych poprzez wyznaczanie trajektorii dla ich obniżania od dwa tysiące osiemnaście r. jeśli zaś chodzi o proponowaną rezerwę dla mniej zamożnych państw członkowskich to w minimalnym stopniu zrekompensuje ona ich dodatkowy wysiłek.
w unii europejskiej kobiety otrzymują średnio emerytury o trzydzieści niższe.
jest to spowodowane efektem skumulowania nierówności i barier. tych barier które na swoich ścieżkach zawodowych napotykają kobiety.
otrzymują one niższe wynagrodzenie za tę samą pracę znacznie częściej niż mężczyźni podejmują pracę w niepełnym wymiarze czasu korzystają z urlopów w związku z potrzebą łączenia życia zawodowego z życiem rodzinnym.
kobiety podejmują duży wysiłek społeczny opiekując się dziećmi i członkami rodzin co nie ma niestety ekonomicznego odzwierciedlenia w świadczeniach które otrzymują.
kobiety nie mogą być ekonomicznie karane za pełnienie roli matki.
ich niedoceniony wkład w społeczeństwo ma wielką wartość. dlatego zgadzam się że istnieje pilna potrzeba podjęcia priorytetowych działań mających na celu wyeliminowanie luki emerytalnej.
uważam że sprawozdanie było wyważone i jego zakres nadaje dobry kierunek zmian.
nie głosowałam za sprawozdaniem w sprawie potrzeby unijnej strategii mającej na celu wyeliminowanie różnic w emeryturach gdyż unia europejska nie posiada kompetencji w dziedzinie krajowej polityki emerytalnej i powinna pozostawiać rodzicom wolność wyboru między życiem zawodowym a rodzinnym.
gdzie było to możliwe składałam poprawki w celu zredukowania nierówności w wysokości emerytur co w pewien sposób zostało w sprawozdaniu uwzględnione poprzez zachęcanie do wprowadzenia punktów składkowych oraz rent rodzinnych i wdowich jako wyrównania za określaną jako niewidoczna
wiele z tych produktów napływa na rynek unijny z państw trzecich dlatego tak ważna jest szczelność granic.
to właśnie celnicy maja szanse najskuteczniej napływ takich produktów blokować jednak musza mieć do tego odpowiednie instrumenty prawne. dzięki rozporządzeniu egzekwowanie już istniejących przepisów stanie się skuteczniejsze procedury zostaną uproszczone a przedsiębiorcy i konsumenci będą tym samym lepiej chronieni.
co ważne te nowe przepisy nie zmienią niczego w kwestii ochrony własności intelektualnej i nie dotyczą produktów niekomercyjnych przewożonych przez turystów w ich bagażu.
egzekwowanie praw własności intelektualnej na granicach przez organy celne stanowi uzupełnienie działań egzekwujących te przepisy na rynku wewnętrznym w ogóle i innych inicjatyw w tym zakresie.
bez lepszego egzekwowania tych przepisów mamy niejako lukę która powoduje tak ogromne straty bo przecież mówi się nawet o stratach rzędu dwieście pięćdziesiąt mld euro rocznie to dla biznesu i rynku wewnętrznego niebagatelna kwota.
chciałbym na wstępie podziękować panu posłowi creutzmannowi za wkład w przygotowanie niniejszego sprawozdania które jest krokiem w kierunku sprawniejszego egzekwowania praw własności intelektualnej ochrony niezbędnej dla zabezpieczenia interesów wynalazców twórców a przede wszystkim konsumentów.
właściwe uregulowanie tej materii zagwarantuje wysoką jakość udostępnianych produktów.
liczę że również posłowie kwestionujący konieczność wzmocnienia ochrony praw własności poprą sprawozdanie którego zapisy są korzystne dla europejskich konsumentów.
w ostatnich latach wzrasta liczba przesyłek zatrzymywanych z podejrzeniem nadużycia praw własności.
stały napływ na europejskie rynki towarów podrabianych powoduje ogromne straty rodzimych producentów co przekłada się na wzrost bezrobocia.
szczególne niebezpieczeństwo niesie obrót podrabianymi produktami medycznymi stanowiącymi obecnie czwartą część udokumentowanych naruszeń.
konieczność wzmacniania ochrony koncentrującej się na bezpieczeństwie obywateli nie może wzbudzać wątpliwości. dysponujące ograniczonymi zasobami organy celne nie powinny być jednakże obłożone nadmiernymi obciążeniami mogącymi sparaliżować ich funkcjonowanie.
w ich kompetencji należy pozostawić kwestie stwierdzania naruszania praw własności na podstawie ustawodawstwa krajowego.
warto natomiast skupić uwagę na nowoczesnych technologiach zarządzania ryzykiem gdyż obecnie stosowane metody kontroli często nie są wystarczające.
cieszę się że ten postulat uzyskał akceptację rady.
jesteśmy na ostatnim etapie procedury legislacyjnej której efektem końcowym będzie zreformowana wspólna polityka rybołówstwa.
cieszę się z wypracowanych rozwiązań ponieważ pokazują że unia europejska stoi na straży zrównoważonego rozwoju dbałości o środowisko a także potrzeb społeczeństwa.
osiągnęliśmy także kompromis w sprawie odrzutów i wprowadziliśmy mechanizm regionalizacji który pozwoli na przyśpieszenie adaptacji realiów do zapisów rozporządzenia.
udało nam się wprowadzić przepisy o utrzymaniu zdolności połowowych floty w poszczególnych państwach członkowskich oraz odpowiednio uregulować problematykę połowów na terytorium państw trzecich i wpływu przestrzegania praw człowieka na trwałość umów.
kompromis dotyczy także kryteriów dostępu czyli zasad kierujących rozprowadzaniem uprawnień do połowów.
w moim przekonaniu wypracowane rozwiązania są optymalne i zasługują na aprobatę i głosowanie za projektem rozporządzenia.
dotychczasowa wspólna polityka rybacka spotkała się z generalną krytyką płynącą ze wszystkich środowisk związanych z rybołówstwem oraz szeregu organizacji ekologicznych.
nie jest ona doskonała niemniej jednak usuwa dotychczasowe obostrzenia które niejednokrotnie miały charakter głęboko nieracjonalny i rozmijały się z istotą działalności branży połowowej.
jest to wartość fundamentalna dla przyszłości i rozwoju branży.
zabierając głos w debacie poświęconej przeglądowi ram finansowych chcę podkreślić że delegacja polska w grupie ecr opowiada się za przyjęciem rozwiązań zaproponowanych w obydwu sprawozdaniach pana olbrychta i pani thomas.
w związku z wyzwaniami na bezprecedensową skalę wynikającymi z braku stabilności w państwach sąsiadujących z unią zarówno na południu jak i na wschodzie powodującymi masowe przepływy migracyjne i związane z nimi zagrożenia dla bezpieczeństwa unia musi posiadać zarówno dodatkowe środki finansowe jak i nowe instrumenty które pozwolą się z tymi wyzwaniami zmierzyć.
kształtują się nowe rozwiązania w zakresie realizacji wieloletnich ram finansowych.
to ważne gdyż stwarzane są dodatkowe możliwości działań w odpowiedzi na pojawiające się nowe wyzwania.
zaproponowane rozwiązania są dobrze przyjmowane w środowiskach przyszłych beneficjentów.
ten kierunek zmian wymaga dalszej determinacji w działaniu.
to dobry początek także dla prac nad nową perspektywą finansową.
panie przewodniczący! w sprawie obniżania zawartości siarki w paliwach żeglugowych powinniśmy dążyć do kompromisu między zachowaniem standardów bezpiecznych dla zdrowia jednocześnie nie zapominając o konkurencji ekonomicznej szczególnie jeżeli chodzi o transporty z krajów pozaeuropejskich
z krajów trzeciego świata gdzie standardy paliwowe są znacząco niższe.
tym samym powinniśmy pozostać przy proponowanym progu zawartości siarki w paliwie statków przypływających do europy i pozostawić czas innym krajom do roku dwa tysiące dwadzieścia aby ich standardy zostały podwyższone a paliwo stało się mniej szkodliwe.
obecne ustalenia międzynarodowe co do zawartości siarki w paliwie żeglugowym powinny zostać przyjęte i zaadoptowane przez unię europejską.
sprawozdanie parlamentu europejskiego dotyczące praw człowieka w świecie które przyjmowaliśmy w grudniu ubiegłego roku. różnego rodzaju reżimy nasilają represje i wyrażam poważne zaniepokojenie pogarszającą się sytuacją społeczeństwa obywatelskiego w wielu miejscach w tym także mediów w wyniku przejmowania również rozwiązań które mają charakter stygmatyzujący na przykład mówienia o tym że są rzekomo agentami zewnętrznymi czy zagranicznymi.
wielu działaczy praw człowieka w tym dziennikarzy blogerów przedstawicieli organizacji pozarządowych jest pozbawionych wolności albo poddawanych różnego rodzaju represjom.
na szczególną uwagę zasługuje fakt że w rezolucji podkreślamy trudną sytuację w zakresie wolności religii i wyznania. też nie po raz pierwszy bliski wschód afryka północna również niektóre kraje azji. wspieramy w tym dziele specjalnego wysłannika unii europejskiej do spraw wolności religii i wyznania jana figla.
wspieramy również stałego sprawozdawcę rady praw człowieka onz do spraw wolności religii i wyznań ahmeda shaheeda.
chrześcijanie to obecnie najbardziej prześladowana grupa religijna na świecie.
do szczególnie dramatycznych sytuacji dochodzi na bliskim wschodzie i w afryce.
świat musi wyciągnąć wnioski z tych okrucieństw a potrzeba sprawiedliwości i pojednania nie może zostać zastąpiona przez logikę zemsty.
w rezolucji wspieramy działania międzynarodowego trybunału karnego. wzywamy tutaj ponownie dziękuję za tę deklarację panie komisarzu jeżeli chodzi o wysiłki na terenie onz które zmierzają do ukarania tych zbrodni które są ludobójstwem są zbrodniami przeciw ludzkości i zbrodniami wojennymi.
włączyliśmy się w ten temat będący priorytetem podkomisji praw człowieka parlamentu europejskiego.
będą tam również młodzi ludzie którzy na to chorują.
sesja rady praw człowieka to również czas kontaktów dwustronnych między innymi ze specjalnymi wysłannikami i sprawozdawcami którzy zajmują się obszarami lub krajami problemowymi.
kontynuujemy również nasze wsparcie dla zniesienia kary śmierci.
chcemy również aby ukraina i sytuacja w tym sąsiedzkim kraju została uregulowana aby poprawiła się sytuacja humanitarna w donbasie aby półtora miliona przesiedlonych wewnętrznie ludzi mogło uzyskać status ludzi którzy mogą żyć godnie.
członkowie rady którzy wcześniej dynamicznie zabiegali o ratyfikację traktatu dziś zdają się nie dostrzegać faktu że polityki w nim przewidziane są poważnie niedofinansowane.
co gorsza rada nie pozwala nawet na hojniejsze finansowanie sztandarowych inicjatyw unii jakimi są np.
program galileo czy europejska służba działań zewnętrznych.
rewizja wieloletnich ram finansowych jest konieczna a finansowanie jedynie z rezerw ważnych polityk nie doprowadzi do realizacji założeń z lizbony. aby nowy traktat wydał owoce należy dokonać przeglądu dotychczasowych ram finansowych i ustalić z radą instrumenty realizacji jego postanowień budżetowych a na przyszłość potrzebujemy większej przezorności w podejmowaniu kolejnych zobowiązań i każdorazowego określania środków z jakich dana polityka będzie finansowana.
innymi słowy ambitny budżet unii europejskiej wymaga nie cięć a większej niż dotychczas elastyczności.
nie uda nam się mieć więcej europy za mniej pieniędzy.
dwa tysiące trzynaście jak przegląd to przegląd czyli jest to nie tylko dyskusja o wydatkach o ich sensowności ale myślę że także powinniśmy porozmawiać o tym czy dochody unii planowane do roku dwa tysiące trzynaście są dochodami do wykonania i czy są dochodami
mamy do czynienia od dwóch lat z ważnym i istotnym spadkiem pkb w krajach unii.
chciałbym się w związku z tym spytać pana komisarza czy ma pan komisarz jakieś szacunki szczegółowe czy dochody do budżetu unii do roku dwa tysiące trzynaście mogą być niższe od tych jakie były planowane do tej pory.
unia europejska znalazła się na niebezpiecznym finansowym zakręcie.
musimy określić środki które będą niezbędne do kontynuowania rozpoczętych projektów unii i umożliwią sprawne przejście do realizacji nowych zadań które narzuca nam traktat lizboński.
trzeba uwzględnić też środki na nowe zdarzenia których wcześniej nie byliśmy w stanie przewidzieć.
dyscyplina budżetowa to jedno a życie to druga kwestia. obecna sytuacja gospodarcza skłania do ponownego rozważenia priorytetów w celu zapewnienia jej odpowiedniej realizacji.
musimy pamiętać o podstawowych zasadach unii.
o niwelacji różnic pomiędzy starymi i nowymi krajami który to podział niestety cały czas się utrzymuje.
zwracam się do państwa z rady i pana komisarza byśmy pamiętali o fundamentach które określili założyciele unii i o ponadpięćdziesięcioletnich osiągnięciach unii europejskiej.
usuwajmy bariery upraszczajmy i ułatwiajmy życie obywatelom w europie z dbałością wykorzystując każde euro ze wspólnego budżetu.
panie przewodniczący! jednym z największych europejskich osiągnięć po ii wojnie światowej było stworzenie w ramach unii jednolitego rynku opartego na swobodzie przepływu pracowników towarów usług kapitału oraz przedsiębiorczości.
w ten sposób powstał jeden z największych rynków na świecie w ramach którego budujemy naszą wspólną przewagę konkurencyjną.
państwa członkowskie różnią się poziomem rozwoju społeczno gospodarczego który ma przełożenie na poziom wynagrodzeń i otoczenie prawne.
oczywiście delokalizacje niosą także za sobą negatywne skutki głównie dla pracowników i ich rodzin.
tym problemem powinniśmy się zająć w pierwszej kolejności ważne jest aby decyzja o delegalizacji została ogłoszona odpowiednio wcześnie i aby pracownicy mieli szansę na nowe zatrudnienie.
co zatem zrobić aby delokalizacji było mniej?
przede wszystkim powinniśmy wyrównać poziom rozwoju w unii europejskiej za czym pójdzie zrównanie wynagrodzeń.
możemy to osiągnąć poprzez większą integrację wspólnego rynku większą wymianę towarów i usług oraz rozsądne inwestowanie funduszy europejskich. państwa członkowskie powinny też stworzyć przedsiębiorcom warunki odpowiednie do funkcjonowania sprawiedliwą i zrównoważoną politykę społeczną przyjazne otoczenie prawne przewidywalne i łatwe procedury dostęp do finansowania i możliwości rozwoju.
pamiętajmy także że naszymi głównymi konkurentami są chiny rosja czy też stany zjednoczone.
musimy uczynić wszystko aby wyeliminować delokalizację do krajów trzecich.
jedynie w ten sposób będziemy w stanie utrzymać swoją pozycję w światowej gospodarce a tym samym wysoki poziom życia naszych obywateli.
my natomiast i w unii europejskiej i w państwach członkowskich idziemy w zupełnie odwrotnym kierunku.
poprzez to nie tworzymy środowiska przyjaznego dla prowadzenia działalności gospodarczej.
skutek jest taki że europa jako kontynent unia europejska jako organizacja tracą konkurencyjność na świecie.
innym skutkiem jest właśnie temat o którym wspominamy a więc delokalizacja.
przede wszystkim deregulacją przede wszystkim zmniejszaniem obciążeń i finansowych i biurokratycznych dla przedsiębiorców.
jeżeli będziemy tworzyć przyjazne warunki dla inwestowania a potem prowadzenia działalności gospodarczej to nikt nie będzie się wyprowadzał ani do sąsiedniego państwa w unii europejskiej ani poza unię europejską.
i to jest klucz którego musimy użyć aby osiągnąć właściwy cel nie tylko dla przedsiębiorców ale także dla obywateli także dla pracowników tych firm.
wszystkie czy prawie wszystkie głosy które dzisiaj tutaj padły były głosami za przyjęciem rozwiązań przeciwnych do tych które są potrzebne i konieczne.
panie przewodniczący! porozumienie o wolnym handlu z koreą południową wydaje się być bardzo dobrym posunięciem. umowa o strefie wolnego handlu doprowadzi do znacznego wzrostu wzajemnej wymiany handlowej.
dzięki likwidacji koreańskich ceł około jeden sześć miliarda euro i ceł unijnych w wysokości około jeden jeden miliarda euro dojdzie do znacznej liberalizacji wymiany w istotnych sektorach przemysłowych oraz w zakresie usług. chodzi głównie o telekomunikację ochronę środowiska transport finanse i usługi prawnicze.
ponadto umowa o wolnym handlu przyczyni się do zwiększenia przejrzystości w kwestii ochrony własności intelektualnej oraz zamówień publicznych.
umowa ta jest szczególnie ważna w obecnej sytuacji gospodarczej gdyż pozwoli na szybszy rozwój w krajach unijnych.
zdajemy sobie jednak.
obradujemy dzisiaj nad bardzo ważną umową która ma być wzorem dla umów z innymi krajami dalekiego wschodu dlatego potrzebujemy refleksji i analizy.
jestem za wolną konkurencją uważam że jej wpływ na stabilizację sytuacji politycznej na rozwój gospodarczy jest niezaprzeczalny ale to musi być konkurencja która jest zrównoważona która polega na tym że konkurujemy technologiami czy kosztami
mamy kryzys gospodarczy musimy dzisiaj być szczególnie wrażliwi na sytuację w europie musimy być szczególnie odpowiedzialni za przyszłość przemysłu europejskiego.
to nie jest tylko i wyłącznie kwestia przemysłu motoryzacyjnego ale także kwestia przemysłu elektronicznego czy przemysłu tekstylnego.
po pierwsze musimy dobrze poznać efekty tej umowy powinniśmy w tym zakresie także współpracować z branżami nie tylko tymi które uważają że na tej umowie wygrają także tymi które zgłaszają do niej zastrzeżenia.
oczekuję od komisji bardzo wszechstronnej analizy konsekwencji wprowadzenia w życie tej umowy.
sprawa jest istotna.
po raz pierwszy w historii unii europejskiej mamy uruchomić mechanizm wzmocnionej współpracy.
po pierwsze chciałbym złożyć poprawkę aktualizującą bowiem od momentu stworzenia zalecenia i przegłosowania go w komisji prawnej nastąpiła zmiana.
na czternaście chciałbym również wystosować gorącą prośbę do komisji europejskiej oraz państw członkowskich uczestniczących w mechanizmie wzmocnionej współpracy o zachęcanie i popularyzowanie tego mechanizmu wśród jak największej liczby państw członkowskich zgodnie z art.
chodzi bowiem o to aby ten mechanizm nie był wykorzystywany jako narzędzie specjalnego ustalania specjalnych zadań przeznaczonych wyłącznie dla ograniczonego kręgu krajów.
zgadzam się ze sprawozdawcami że szczególne znaczenie ma tworzenie i wspieranie rozwoju struktur społeczeństwa obywatelskiego.
środki finansowe na ten cel powinny być jednak odpowiednio rozdzielane i trafiać nie tylko do rządów państw sąsiedzkich ale również do organizacji pozarządowych oraz do wszystkich szczebli społeczeństwa aby ich wykorzystanie było zoptymalizowane i przynosiło realne efekty. chciałbym także wyrazić satysfakcję z tego powodu że działania zmierzające do wspierania rozwoju demokracji w krajach sąsiedzkich
na ten projekt komisja przeznacza ponad dziewięćdzisiąt sześć miliardów euro z czego osiemnaście mld na unijną politykę sąsiedztwa a to oznacza wzrost o pięćdziesiąt co przyjmujemy z satysfakcją.
my jesteśmy uczestnikami tego lepszego świata który oni chcą budować i my również budujemy kawałek lepszego świata dla siebie.
myśmy te poprawki skonsumowali w naszym projekcie.
jesteśmy w rzeczywistości w której dziesiątki setki posłów do parlamentów krajowych przyjeżdżają do parlamentu europejskiego.
rozmawiamy ze sobą.
my jeździmy do nich ale przecież ten dialog jest tak intensywny jak nigdy do tej pory.
dialog który czasami przybiera tak wyjątkowe formy jak wczorajsza wizyta pana komisarza fle w więzieniu julii tymoszenko.