kfajdsl/voxpopuli huggingface dataset:
uzbrojeni w instrumenty największej polityki inwestycyjnej unii europejskiej rozpoczęliśmy nową perspektywę budżetową.
jej głównym celem powinny być działania pobudzające wzrost gospodarczy zrównoważony rozwój oraz zmniejszenie dysproporcji między bogatymi a najbiedniejszymi państwami i regionami unii europejskiej.
tymczasem okazuje się że państwa i regiony notują dzisiaj poważne opóźnienia w uruchomieniu programów na lata dwa tysiące czternaście dwa tysiące dwadzieścia co nie ukrywam wzbudza coraz większe zaniepokojenie.
a przecież już doświadczenia z lat dwa tysiące siedem dwa tysiące trzynaście kiedy procedury uzgadniania zapisów w dokumentach trwały bardzo długo powinny być dla nas wszystkich wystarczającym ostrzeżeniem.
ważne jest aby państwa członkowskie w proponowanych przez siebie programach operacyjnych zachowywały balans pomiędzy rozwiniętymi regionami unii europejskiej a tymi biednymi.
z programem dla polski wschodniej.
w tym miejscu chciałbym bardzo podziękować pani komisarz za słowa wypowiedziane podczas ostatniej wizyty w moim kraju że polski rząd powinien poświęcić znacznie więcej uwagi regionom polski wschodniej jednym z najuboższych regionów unii europejskiej. to znacząca różnica w podejściu do problemów
z jakimi boryka się wschodnia europa takimi jak brak dostępności komunikacyjnej migracja ubóstwo czy duże bezrobocie.
zdajemy sobie sprawę z tego że zapytanie ma charakter nie krytykujący ale ma mieć charakter wywołujący pewien proces ma być rodzajem facylitatora.
zdajemy sobie sprawę z tego po pierwsze że rozporządzenia wprowadziły dosyć skomplikowane procedury.
mam na myśli relacje między umową partnerstwa a programami operacyjnymi.
z drugiej strony toczą się dyskusje na temat budżetu dwa tysiące piętnaście które na razie niestety nie kończą się pozytywnie.
chciałbym zwrócić się do pani komisarz z takim apelem żeby wykorzystać to zapytanie jako pretekst do tego żeby komisja europejska w większym stopniu informowała o procesie programowania.
w coraz większym stopniu mianowicie rośnie przekonanie na terenie unii że komisja europejska specjalnie spowalnia pewne działania.
spowalnia dlatego ponieważ nie ma pieniędzy na zapłacenie faktur.
w związku z czym ważne jest to żeby bardzo precyzyjnie i dokładnie informować o procesie programowania ponieważ w szczególności beneficjenci będą interpretowali państwa zachowanie jako właśnie działanie o charakterze celowym.
agencja do spraw przestępczości od dwudziestu lat ostrzegała o wykorzystywaniu dzieci w państwach rozwijających się gdzie mimo istnienia przepisów karnych trudno jest je wyegzekwować w praktyce zwłaszcza na obszarach objętych wojnami albo katastrofami. poza brakiem reakcji prawnej jest to dowód ogromnej patologii jaka wynika z braku zasad moralnych.
problem nadużyć seksualnych określany jest czasem w piśmiennictwie jako czubek góry lodowej.
choć molestowanie seksualne przy okazji niesienia pomocy humanitarnej powinno być zwalczane za pomocą norm karnych prawa krajowego poszczególnych państw unia europejska powinna też zaprzestać wspierania finansowego organizacji które brały udział w takich przestępstwach pomagając w inny sposób.
wraz ze wzrostem handlu transgranicznego w unii europejskiej coraz pilniejsza stała się konieczność zapewnienia skutecznych i szybkich mechanizmów dochodzenia roszczeń zarówno klientów indywidualnych jak i małych i średnich przedsiębiorstw jako środka na rzecz wsparcia ich działalności gospodarczej.
drobnych roszczeń zakłada podniesienie kwotowego progu roszczeń z dwa tysiące do pięć tysięcy euro i ma na celu przede wszystkim uproszczenie procedur rozstrzygania sporów transgranicznych w sprawach cywilnych i handlowych skracając czas trwania postępowania sądowego średnio z ponad dwa lat do pięć miesięcy
czterdzieści podwyższenie progu kwotowego w postępowaniach spornych dodatkowo znacznie rozszerzy potencjalne grono osób indywidualnych jak i małych i średnich przedsiębiorstw mogących skorzystać z tej nowej uproszczonej drogi dochodzenia swoich roszczeń.
cieszę się jako główny negocjator z ramienia komisji prawnej parlamentu europejskiego że po półtorarocznych debatach z radą w finale łotewskiego przewodnictwa udało się wynegocjować rozwiązanie które teraz podczas czwartej od rozpoczęcia prac nad dokumentem prezydencji luksemburskiej zostanie poddane pod głosowanie parlamentu europejskiego.
jestem przekonana że nowa procedura dochodzenia roszczeń transgranicznych pomoże obywatelom skutecznie szybko i tanio dochodzić swoich praw.
sprawa tak naprawdę tyczy miliardów euro w skali całej unii europejskiej na które składają się małe kwoty których dotąd nie opłacało się dochodzić gdyż koszty sądowe i obsługi prawnej często je przewyższały.
nowa uproszczona procedura przewiduje ponadto rozpatrywanie spraw w trybie administracyjnym bez konieczności zatrudniania adwokata i bez potrzeby udawania się do innego kraju gdyż ewentualne przesłuchania odbędą się na przykład za pośrednictwem wideokonferencji telekonferencji lub innej komunikacji na odległość;
tłumaczenia wszystkich dokumentów na inny język teraz wystarczą ich oryginały a tylko krótki opis sprawy będzie musiał być przetłumaczony.
w pierwotnej propozycji którą negocjowałam z radą był pomysł by procedurą objąć też pewne aspekty prawa pracy co w dobie powszechnej mobilności pracowników unii europejskiej wydawałoby się naturalne.
niestety opór w radzie był nie do pokonania niemniej jednak osiągnięty kompromis obejmuje klauzulę rewizyjną zarówno w kwestii możliwości podniesienia progu kwotowego roszczeń jak i dalszego rozszerzania zakresu procedury o kwestie związane z wynagrodzeniem za pracę.
na koniec pragnę podziękować za bardzo dobrą współpracę wszystkim sprawozdawcom cieniom sekretariatowi komisji juri przedstawicielom rady i komisji europejskiej moim doradcom i asystentom.
pragnę pogratulować pani sprawozdawczyni i wszystkim zaangażowanym w negocjacje dobrego wyniku prac nad reformą procedury małych roszczeń. wprowadzone zmiany doprowadzą bowiem między innymi do dwóch ważnych efektów.
po pierwsze procedura stanie się bardziej powszechna i znana po drugie bardziej atrakcyjna dla obywateli i małego biznesu w unii europejskiej.
najważniejsze rozwiązania to po pierwsze podniesienie górnego limitu roszczeń do pięć tysięcy euro oraz po drugie zobligowanie sądów do korzystania z nowoczesnych technologii komunikacji.
te zmiany zwiększą więc atrakcyjność rozwiązania jednocześnie zmniejszą koszty jego stosowania także przez uczestników postępowania.
ograniczy to zatem między innymi koszty podróży i uczestnictwa w rozprawie stron.
dzięki temu instrument ten ma szansę stać się bardziej dostępny i chętniej wykorzystywany w europie.
z tego powodu powinien stać się narzędziem które pozytywnie wpłynie na likwidację luki prawnej luki w dostępie wymiaru sprawiedliwości w sprawach transgranicznych.
obecnie bowiem wielu przedsiębiorcom i obywatelom nie opłaca się dochodzić swoich praw głównie ze względu na zbyt wysokie koszty w stosunku do wartości roszczenia. teraz najważniejszą sprawą powinno być promowanie tej procedury.
tworzymy bowiem bardzo ciekawy instrument o którym niestety niewiele osób wie.
może to zwiększyć także chęć prowadzenia działalności gospodarczej w innych krajach także przez małe firmy.
zmiana może bowiem zlikwidować obawę przed ewentualnym dochodzeniem swoich praw przed sądem nawet gdy kwota o którą chodzi jest relatywnie niska.
chciałam podziękować za miłe słowa o jakości mojej pracy i naszej wzajemnej współpracy.
cieszę się że oddajemy w ręce obywateli pożyteczne narzędzie dochodzenia roszczeń.
obywatele po pierwsze w większości jej nie znali ponadto uznawali za zbyt skomplikowaną i kosztowną często też machali ręką płacąc pieniądze jako lekcję za własną naiwność czy głupotę.
proszę państwa o silne poparcie tej inicjatywy która w komisji prawnej uzyskała jednomyślną akceptację.
pani przewodnicząca! chciałbym podziękować panu sprawozdawcy za to sprawozdanie. jestem członkiem delegacji do spraw afganistanu. wiem że ten kraj przez trzydzieści lat był w notorycznej wojnie w tym kraju wszelkie fundamenty państwa demokratycznego i transparentnego były zachwiane po prostu nie istniały.
to państwo odtwarza się od początku.
powinny być one rozliczane podobnym kanałami które muszą opierać się na systemie transparentności które muszą opierać się tak na prawdę na mierzalnych wskaźnikach efektywności wykorzystania środków pomocowych.
wymaga oczywiście wzmocnienia administracja rządowa która ma swoje cele bo kraj wymaga odbudowy.
ale pamiętajmy o tym że równolegle muszą być wspierane organizacje pozarządowe a więc kanał dystrybucji środków przez organizacje jest równie ważny.
sektor prywatny nie istnieje a on także jest kluczowy w redystrybucji środków które muszą być efektywnie wykorzystane.
dlatego wydaje mi się że powinniśmy stworzyć dokładnie to o czym powiedział pan sprawozdawca czytelne kroki transparentności efektywności i przede wszystkim powinniśmy krok po kroku rozliczać je w oparciu o jasne i czytelne zasady.
debata w parlamencie europejskim jest zwieńczeniem dyskusji które przeszły przez całą europę a także przez polskę.
w dyskusjach tych wzięły udział osoby dla których cywilizacyjna i kulturotwórcza rola internetu jest ważna.
to co nas motywuje to nierównowaga którą acta tworzy pomiędzy prawami twórców i producentów z jednej strony a prawami użytkowników internetu z drugiej. razem z koleżankami i kolegami z platformy obywatelskiej będziemy głosowali przeciwko acta ponieważ nie uważamy że dobra kultury są po prostu produktem tak jak każdy inny
który może być kupiony jedynie przez tych których na to stać.
jesteśmy przeciw acta ponieważ dostrzegamy niezwykle ważną rolę internetu którą jest nie tylko przekazywanie informacji ale także tworzenie dostępu do dóbr kultury dla wszystkich i w oparciu o to budowanie tożsamości i poczucia wspólnoty. bezzwłoczne odrzucenie acta bez zwłoki jest dla nas pierwszym
dozwolonego użytku aby nikt kto w gronie znajomych prywatnie a nie komercyjnie dzieli się plikami nie obawiał się konsekwencji.
padły tu słowa że nie możemy ulegać presji ulicy a ja uważam że właśnie ci obywatele wybrali nas do parlamentu. my reprezentujemy ich interesy.
jeśli miliony młodych ludzi burzą się przeciw nowym niezrozumiałym regulacjom nie możemy tych protestów ignorować.
stoję na stanowisku iż potrzebne są klarowne regulacje chroniące prawa własności intelektualnej na poziomie międzynarodowym chroniące twórców przed podróbkowymi potęgami jak chiny z których pochodzi sześćdziesiąt nielegalnych towarów.
tego problemu jednak acta nie rozwiązuje.
wprowadza za to mylące zapisy które zmobilizowały także trzy miliony obywateli do złożenia petycji w sprawie acta do komisji w której pracuję.
dziwię się też wypowiedziom komisarza de guchta który zdaje się nie dostrzegać w parlamencie współustawodawcy zapowiadając zignorowanie naszej negatywnej decyzji. przypominam zatem że to parlament europejski powołuje i odwołuje komisję europejską.
to jest również historia buntu bo gdy internauci wyszli na ulice to rozpoczęło się coś czego ci panowie za zamkniętymi gabinetami nie przewidywali. i potem zaczęła się historia strachu przed tą ulicą a jak się zaczął strach to zaczęła się ucieczka od acta.
rządy zaczęły się wycofywać mówić myśmy nigdy właściwie nie chcieli nie wiedzieliśmy myśleliśmy że to chodzi o trampki a nie o wolność o tenisówki które są podrabiane.
w związku z tym chcę ostrzec tych wszystkich którzy bocznymi drzwiami będą usiłować wprowadzić zmiany dotyczące wolności w internecie nie róbcie tego bo to się nie opłaca.
taki bunt może się powtórzyć.
jeśli chcecie mówić mądrze o wolności w internecie to zróbcie to w sposób otwarty.
acta umrze jako sierota a wszystkie problemy pozostaną.
panie przewodniczący! mało jest debat i dyskusji które wywołują tak wielkie napięcie i zainteresowanie opinii publicznej jak właśnie ta która dotyczy umowy acta. jak wiemy sprawa ta wywołała nie tylko debaty i dyskusje ale także masowe uliczne protesty w wielu krajach europy i na świecie.
jest znamienne że wśród protestujących dominowali ludzie młodzi ludzie szczególnie uczuleni na zagrożenie podstawowych praw w tym prawa do informacji do wolności i do prywatności.
na poczucie zagrożenia i odczucia które wyłoniły się przy rozpatrywaniu tego dokumentu wpłynęła również trudna sytuacja młodego pokolenia kontekst społeczny masowe bezrobocie i niskie zarobki.
historia której jesteśmy świadkami obnażyła także dramatyczny brak zaufania obywateli do demokratycznie wybranych organów władzy w poszczególnych krajach ale również do instytucji europejskich.
wywołało to zwłaszcza wśród ludzi młodych zrozumiałe podejrzenia a także wściekłość.
z tej gorzkiej lekcji powinniśmy wyciągnąć właściwe wnioski i na nowo podjąć poważny rzeczywisty przez nikogo nie lekceważony problem ochrony praw własności intelektualnej.
paradoks polega na tym że droga do przyszłości i do zmiany tej sytuacji do jej naprawy prowadzi właśnie przez odrzucenie tego dokumentu w jutrzejszym głosowaniu.
w czasach kryzysu gdy zagrożona jest integralność unii europejskiej trzeba wspierając wzrost gospodarczy zwrócić szczególną uwagę na spójność unii. wciąż jeszcze nie wiemy w jaki sposób kryzys wpłynie na pogłębianie się różnic między różnymi regionami europy.
mogą wzrosnąć historyczne różnice w poziomie rozwoju regionów mogą też się pojawić nowe zróżnicowania.
w tej sytuacji szczególnie potrzebne są mechanizmy które zmniejszają różnice między regionami.
i kontynuacja silnej polityki regionalnej jest drogą do tego celu.
nierozsądna byłaby w tej sytuacji rezygnacja z tej polityki i znaczące zmniejszenie finansowania na który wpływ mają władze lokalne i regionalne.
potrzebna jest jednak lepsza koordynacja między nimi.
tworzenie nowych oddzielnych funduszy tematycznych by odpowiedzieć na nowe wyzwania byłoby marnowaniem czasu i pieniędzy opóźniałoby także realizację tej strategii i skazywałoby ją na los traktatu lizbońskiego.
musimy zapewnić finansowanie kluczowych projektów infrastrukturalnych i odrzucić renacjonalizację polityki regionalnej.
często słyszymy obecnie o silnych naciskach ze strony rządów niektórych państw członkowskich a także komisji europejskiej aby obciąć lub zredukować wydatki na politykę regionalną.
potrzebujemy silniejszej a nie słabszej polityki spójności.
strategia unii europejskiej dwa tysiące dwadzieścia jest dokumentem który ma wyznaczyć kierunki rozwoju unii w perspektywie kolejnej dekady.
ale jeśli dokument ten nie ma podzielić losu strategii lizbońskiej to musi być on bardziej realistyczny i bliższy ambicjom państw członkowskich.
z tego punktu widzenia trzeba docenić przyjęte przez parlament poprawki do propozycji przedstawionych przez komisję w szczególności dotyczące wzmocnienia wspólnego rynku ograniczenia protekcjonizmu kontynuowania polityki spójności oraz wsparcia dla rolnictwa.
niemniej tym co wciąż wymaga podkreślenia jest konieczność prowadzenia sprawiedliwej polityki klimatycznej czyli takiej która przez nadmierne obciążanie nie spowoduje że państwa europy środkowo wschodniej na zawsze pozostaną uboższym krewnym unii europejskiej.
na koniec chciałbym zwrócić uwagę że centralnym pojęciem strategii unii europejskiej jest innowacyjność ale trzeba pamiętać o kontynuowaniu polityki spójności oraz wsparciu dla rolnictwa które umożliwią uboższym regionom nadrabianie zaległości cywilizacyjnych.
była już bogata wolna od trosk i myśląca tylko o budowaniu pomyślnej przyszłości.
tymczasem wiemy że trosk jest wiele a przede wszystkim wiele jest różnic w poziomie rozwoju bogatych i biednych państw i regionów europy.
ze zdumieniem stwierdzam że wśród priorytetów strategii brak jest rozwoju rolnictwa a przecież wiemy że do dwa tysiące pięćdziesiąt roku świat musi zwiększyć produkcję żywności o siedemdziesiąt bo ludzi na świecie jest coraz więcej a ziemi pod uprawę coraz mniej.
rolnictwo to bezpieczeństwo żywnościowe rolnictwo to bezpieczeństwo ekologiczne tak ważne dla nas i dla przyszłych pokoleń.
nie wyobrażam sobie odpowiedzialnej strategii rozwojowej unii europejskiej bez troski o rozwój rolnictwa europejskiego.
zrozumiałe jest że dziś uwaga europejczyków skupia się na zwiększeniu tempa rozwoju oraz na tworzeniu nowych miejsc pracy ale nie możemy budując strategię dla unii europejskiej na wiele lat ograniczać się wyłącznie do debaty gospodarczej.
unia europejska nie może przypominać tylko i wyłącznie sprawnego przedsiębiorcy budującego sukces ekonomiczny swojej firmy.
w strategii europa dwa tysiące dwadzieścia winno się znaleźć znaczące odniesienie do roli kultury w realizowaniu zakładanych celów społecznych i ekonomicznych.
przecież te priorytety będą miały wpływ na podział przyszłego budżetu dlatego należy utrzymać możliwość finansowania takich zadań jak rozwój infrastruktury kulturalnej i ochronę dziedzictwa kulturowego w ramach europejskiego funduszu rozwoju regionalnego.
w strategii unii europejskiej dwa tysiące dwadzieścia trzeba podkreślić znaczący wpływ kultury na rozwój społeczno ekonomiczny w unii przecież to właśnie z kapitału intelektualnego z przemysłów kreatywnych słynie europa.
kreatywność wymaga pobudzania i rozwoju już od najmłodszych lat tylko wówczas będziemy mogli liczyć na to iż przerodzi się w znacznym stopniu w innowacyjność również w dziedzinach nowoczesnych technologii w unii europejskiej.
nie można zbywać jednym zdaniem iż jest to kompetencja krajów członkowskich wszelkich postulatów o zwiększenie jej roli w polityce unii europejskiej.
europa szczyci się dzisiaj np. projektem stolicy kulturalnej europy ale przecież jest to projekt zrodzony z woli miast europejskich które ponoszą główny ciężar tego spektakularnego programu.
oczekuję więc większej odwagi kulturalnej w staraniach komisji europejskiej o ostateczny kształt strategii.
wszyscy wiemy że niepowodzenia które się z tym wiązały wynikały po pierwsze z oparcia tej strategii na odpowiedzialności poszczególnych państw w metodzie otwartej koordynacji a sukcesy m. in. brały się z tego że zlizbonizowano czyli włożono pewne cele lizbońskie do polityki spójności.
w związku z czym pojawia się pytanie w jaki sposób podejść do nowej strategii.
wydaje się w tej chwili zupełnie kluczowe żeby po pierwsze wyraźnie wskazać że mamy do czynienia z politykami tzw.
traktatowymi które nie są politykami przygotowywanymi dla celów strategii ale funkcjonują w perspektywie dłuższej tak jak np.
polityka spójności.
wszelkiego typu działania separujące poszczególne polityki rozdzielające fundusze rozdzielające działania skończą się takim samym niepowodzeniem jak poprzednia strategia.
dlatego też trzeba łączyć integrować i powodować działania wiązane z synergią.
wskażmy co możemy zrealizować tworząc właściwe i nowoczesne rozwiązania prawne a na jakie zadania przeznaczyć środki z budżetu unii europejskiej.
powiedzmy jasno zbyt mało realizmu jest w oczekiwaniach wobec strategii europa dwa tysiące dwadzieścia zbyt dużo zadań i tworzonych nadziei brak określenia roli państw członkowskich.
wzrost zatrudnienia ograniczenie ubóstwa edukacja a przede wszystkim wzrost gospodarczy to wielkie zadania i główne priorytety które powinny być realizowane w obecnej sytuacji kiedy jesteśmy w kryzysie i powinniśmy podjąć działania aby ożywić gospodarkę bo to jest problem numer jeden w strategii europa dwa tysiące dwadzieścia ożywienie gospodarki dziś.
z pewnością mają rację ci którzy w tej izbie nawołują do ograniczania obciążeń koncesyjnych administracyjnych informacyjnych które generują nie tylko państwa członkowskie ale również unia europejska również ten parlament.
jest jednak ryzyko aplikowania kuracji dużo gorszej niż choroba.
takim szkodliwym dla europejskiego wzrostu rozwiązaniem będzie zwiększenie roli unii europejskiej w zakresie współpracy i koordynacji podatkowej oraz idąca za tym harmonizacja podatkowa.
konkurencja podatkowa jak każda konkurencja służy obywatelom i służy rynkom daje szanse na lepszy wynik jest ważnym czynnikiem naszej konkurencyjności na forum globalnym.
dlatego to wspólne wolności wspólny rynek a nie poszerzenie kompetencji unijnych powinno być naczelną zasadą polityki gospodarczej unii.
swoboda przepływu pracowników jest jednym z fundamentów unii europejskiej.
była ona już zapisana w traktatach powołujących wspólnoty europejskie co świadczy o tym że dla ojców założycieli stanowiła jeden z najistotniejszych aspektów integracji.
pomimo faktu że obywatele unii europejskiej mogą korzystać ze swobody przemieszczania się już od wielu lat tylko niecałe trzy korzysta z tej możliwości jak wskazała edit bauer.
wśród tej grupy większość stanowią osoby podejmujące pracę co w konsekwencji pobudza wzrost gospodarczy daje pracownikom szanse na lepsze zatrudnienie a pracodawcom umożliwia czerpanie z szerszych zasobów wykwalifikowanej kadry.
niestety z jednej strony osoby zainteresowane mobilnością wciąż napotykają na swej drodze wiele przeszkód w tym tych związanych z wymogami administracyjnymi nieodpowiednim wdrożeniem prawa brakiem dostępu do informacji.
z drugiej strony niepokojące jest to że ponad połowa obywateli unii nie dostrzega wartości jaką jest swoboda przepływu pracowników.
szokujący jest fakt że dane pochodzą również z państw członkowskich gdzie jest ogromny problem ze znalezieniem pracy.
w zjawisku tym należy także upatrywać źródeł niewielkiej mobilności osób w ramach jednolitego rynku.
jeżeli bowiem połowa obywateli nie dostrzega pozytywów z możliwości znalezienia pracy w innym państwie członkowskim to żadne ułatwienia nie przełożą się na wzrost mobilności.
sytuację tę dodatkowo pogarsza retoryka polityków z niektórych państw członkowskich którzy otwarty rynek pracy traktują bardziej w kategorii zagrożeń niż szans i wykorzystują negatywne nastroje społeczne do budowania poparcia w zbliżających się wyborach nawet kosztem przyszłości unii europejskiej.
w tym kontekście upatruję ogromną rolę komisji europejskiej która powinna podejmować działania wskazujące na sens istnienia swobody przemieszczania się i podejmowania pracy.
jako politycy mamy obowiązek zapewnić obywatelom którzy tego chcą możliwość swobodnego podejmowania pracy w całej unii europejskiej.
wymierne efekty tej polityki są widoczne w postaci ciągle wzbierającej fali uchodźców i osób za uchodźców się podających z tego regionu świata.
trzeba jasno powiedzieć że w polityce tej unia europejska nie tylko nie odniosła sukcesu ale poniosła fiasko.
należało być wcześniej bardziej aktywnym i współdziałać na przykład ze stanami zjednoczonymi bo brak skutecznej aktywności na zewnątrz odbija się czkawką.
informacją że właśnie w unii europejskiej bez pracy pozostają obecnie dwadzieścia trzy miliony jej obywateli?
kambodża podpisała porozumienie paryskie w którym zobowiązała się respektować i chronić prawa człowieka.
dwadzieścia jeden lat później ograniczenie wolności słowa ataki na niezależne media i przemoc wobec obrońców praw człowieka w kambodży są na porządku dziennym.
przykładem może być aresztowanie trzynaście kobiet które w maju bieżącego roku przeprowadziły pokojowy protest przeciwko ich eksmisji w związku z nowym projektem zagospodarowania przestrzeni. do więzienia trafił też właściciel radia i szef stowarzyszenia demokratów w kambodży skazany na dwadzieścia lat za domniemane ujawnianie represji wobec innych działaczy opozycyjnych.
problem jawnego łamania praw człowieka przez kambodżańskie władze dotyka również kobiety dzieci jak i społeczności mniejszości.
w tym kontekście należy przypomnieć rządowi kambodży o obowiązku wywiązywania się z zobowiązań międzynarodowych i implementacji rekomendacji specjalnego wysłannika onz w zakresie politycznych reform w tym zapewnienia wolnych i uczciwych wyborów w których udział wezmą wszyscy obywatele korzystając ze swych demokratycznych swobód.
polityka obecnego prezydenta nikaragui daniela ortegi jest dowodem na aktualność starego komunistycznego powiedzenia raz zdobytej władzy nigdy nie oddamy.
osiemdziesiąt sandynistom nie udało się jednak utrzymanie zbrojnej dyktatury i zmuszeni przez opinię międzynarodową musieli zaakceptować demokratyczne reguły gry.
sandyniści powrócili do władzy.
od samego początku zaczął wprowadzać sprawdzone metody zastraszania i eliminowania pod różnymi pseudoprawnymi pretekstami jakiejkolwiek politycznej konkurencji.
aparat sandynistów zaczął dublować aparat państwa na wzór kubańskich komitetów obrony rewolucji.