kfajdsl/voxpopuli huggingface dataset:
unia europejska powinna zaangażować się w powstrzymanie i w przeciwdziałanie eskalacji obecnego kryzysu.
pomoc rozwojowa której udzielamy jeżeli będzie efektywna i sensownie wydatkowana może pomóc w stabilizacji politycznej ekonomicznej i społecznej. a katastrofa jest blisko.
była mowa o deficycie wody o wyczerpywaniu się zasobów ropy naftowej ale jest też problem nadużywania przez dziewięćdzisiąt jemeńczyków chatu narkotyku halucynogennego który wypiera inne uprawy.
kiedyś na przykład jemen eksportował kawę teraz nie może tego robić bo uprawia się narkotyk.
działania które podejmie rząd jemenu i wspólnota międzynarodowa nie mogą mieć charakteru doraźnego dlatego że są to problemy strukturalne i nawet jeżeli powstrzymamy al kaidę w jemenie to problemy powrócą jeżeli nie zlikwidujemy ich przyczyn.
trzeba było tego dramatu aby świat odkrył problem jemenu nowego źródła terroryzmu.
jesteśmy bezradni wobec sytuacji która dzisiaj ma miejsce w jemenie a europa i ten gmach są pełne głosów fałszywych obrońców praw człowieka który współczuli więźniom z guantanamo.
ci więźniowie wyszli na wolność organizują zamachy na nowo i na nowo będą ginąć ludzie a my będziemy mówili że jesteśmy bezsilni.
chcę poprzeć w pełni to co powiedział poseł zemke bez współpracy wojskowej bez współpracy wywiadowczej bez współpracy instytucji powołanych do ścigania terroryzmu będziemy ryzykować zdrowie i życie naszych obywateli.
jeżeli ta paleta działań ma być paletą szeroką to wymaga to także koordynacji poczynań bowiem nie tylko unia europejska odpowiada za poprawę sytuacji w jemenie.
tych instytucji jest dużo.
pytanie moje w związku z tym jest następujące czy nie sądzi pani że należałoby lepiej koordynować działalność onz i unii europejskiej jeśli chodzi o sprawy humanitarne?
w wymiarze wojskowym i rozpoznania potrzebne jest tutaj także lepsze współdziałanie z nato i ze służbami w szczególności myślę o wywiadach poszczególnych państw.
rozporządzenie bruksela jeden określa szczegółowe przepisy regulujące jurysdykcje sądów w sprawach cywilnych i handlowych oraz uznawanie i wykonywanie orzeczeń z innych państw członkowskich.
ułatwiło bowiem swobodny przepływ orzeczeń zwiększyło pewność prawną i umożliwiło unikanie równoległych postępowań chociaż w niektórych kręgach krytykuje się je za wywoływanie niedogodnych lub antyhandlowych skutków.
także jakość orzecznictwa trybunału sprawiedliwości postrzegana jest jako nierówna.
teraz parlament będzie zajmował się wszystkimi przyszłymi wnioskami dotyczącymi zmiany tego rozporządzenia zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą. dobrze zatem że uczestniczymy już teraz w pracach na etapie zielonej księgi komisji.
kwestie poruszone w zielonej księdze obejmują ewentualne zniesienie procedury funkcjonowanie rozporządzenia w szerszym porządku międzynarodowym funkcjonowanie klauzul wyboru sądu funkcjonowanie rozporządzenia w sporach dotyczących własności przemysłowej i intelektualnej ewentualną reformę przepisów dotyczących zasady.
starałem się opracować zrównoważone wybiegające w przyszłość sprawozdanie.
jednocześnie żywię przekonanie że ten krok musi zostać skompensowany procedurą specjalną połączoną z odpowiednimi zabezpieczeniami dla dłużników.
niezależnie od zniesienia procedury jestem przekonany że akty urzędowe nie powinny być bezpośrednio egzekwowane w państwie wykonania bez sprawdzenia ich przez odpowiednie władze sądowe tegoż państwa co więcej powinna zostać zmieniona obowiązująca zasada że klauzula wykonalności może być odrzucona lub zmieniona tylko w przypadku gdy orzeczenie jest niezgodne z
w pewnych okolicznościach bowiem akt urzędowy może być nie do pogodzenia z wcześniejszymi wyrokami sądów państwa wykonania.
podtrzymuję swój sprzeciw wobec zniesienia wyłączenia arbitrażu z zakresu rozporządzenia.
uważam jednak że należy o wiele głębiej przemyśleć związek pomiędzy postępowaniami arbitrażowymi i sądowymi oraz że do czasu przeprowadzenia pełnego przeglądu i gruntownych konsultacji nie należy dążyć do realizacji koncepcji jurysdykcji podstawowej w postępowaniach sądowych wspomagających arbitraż.
w przyszłości za atrakcyjną uważam koncepcję nadania pełnego działania zwrotnego przepisom rozporządzenia.
nalegam na przeprowadzenie szerokich konsultacji i debaty politycznej przed podjęciem jakichkolwiek działań w tej sprawie wykraczającej przecież poza sugestie przedstawione w niniejszym projekcie sprawozdania.
popieram także ideę wznowienia negocjacji w sprawie konwencji dotyczącej orzeczeń międzynarodowych na forum konferencji haskiej.
sprawozdanie porusza bowiem bardzo skomplikowane problemy w dziedzinie prawa międzynarodowego prywatnego.
pomimo tego że kwestie zniesławienia nie zostały poruszone w zielonej księdze komisji europejskiej problem forum shopping w kontekście wyboru najbardziej korzystnej jurysdykcji pod kontem uzyskania jak najwyższego odszkodowania w sprawach o zniesławienie jak najbardziej istnieje.
wolność słowa i mediów musi zatem pozostać w równowadze w stosunku do praw jednostki która została zniesławiona lub kiedy jej prawo do prywatności zostało naruszone.
w związku z tym jestem przeciwny wyłączeniu kwestii zniesławienia z ogólnych zasad rozporządzenia bruksela.
jeden oczywiście zastanawiam się czy instrument taki jak bruksela jeden jest odpowiedni do regulowania zasad międzynarodowego prawa prywatnego.
być może potrzebny jest inny instrument prawny regulujący konflikt wolności mediów i podstawowe prawa jednostki.
rozporządzenie bruksela jeden nie zostało stworzone do odnoszenia się do oceny jakościowej sądów państw członkowskich.
europejski trybunał sprawiedliwości w opinii lugano jasno stwierdził że instrument prawny bruksela jeden opiera się na wzajemnym zaufaniu.
podział społeczeństwa jest bardzo głęboki i sięga zarania historii tych narodów. dyskryminacja i wykluczenie różnych grup społecznych jest zatem praktycznie powszechnie akceptowane.
indyjscy dalici zwani potocznie niedotykalnymi przynależą do najniższych kast.
w konsekwencji żyją z dala od innych grup z ograniczonym dostępem do usług zatrudnienia edukacji czy ziemi.
padają ofiarami fizycznych ataków i upokorzeń.
w ostatnich miesiącach prowincje zamieszkiwane przez dalitów dotknęła fala wzmożonej przemocy w tym gwałtów na kobietach i dzieciach.
dziewięćdzisiąt z tych zajść nie zostało oficjalnie odnotowanych gdyż ofiary obawiają się o swoje życie i dalsze wykluczenie przez indyjskie społeczeństwo.
konstytucja niepodległych indii wprowadziła zakaz dyskryminacji kastowej wprowadzając zasadę równości szans w dostępie do usług publicznych edukacji oraz zatrudnienia.
przepisy te istnieją na papierze ale nie są w wystarczającym stopniu egzekwowane przez indyjskie władze.
wierzę jednak że indie jako kraj demokratyczny będą w stanie poradzić sobie z tym problemem.
ponadto mam nadzieję że inne kraje z tego regionu wezmą przykład z indii i podejmą działania legislacyjne zmierzające do zakończenia dyskryminacji części własnego społeczeństwa.
myślę że dyskutując na temat sprawozdania musimy być dosyć precyzyjni w wypowiedziach ponieważ bardzo często mówimy tutaj równocześnie o błędach o nieprawidłowościach bądź o zdefraudowaniu.
ze sprawozdania bardzo wyraźnie wynika że jeżeli chodzi o stwierdzany poziom błędów w polityce spójności to zasadniczo się zmniejszył.
mamy do czynienia z wyraźną poprawą w tej polityce która niewątpliwie jest bardzo skomplikowana bo oparta jest na wspólnym zarządzaniu z państwami członkowskimi.
jest problemem nas wszystkich w jaki sposób usprawnić tę politykę która w swej strukturze jest po prostu bardzo wymagająca bardzo skomplikowana ale ma ogromną wartość dodaną.
natomiast chciałbym zwrócić uwagę na pewien niepokojący fragment w raporcie cytuję biorąc powyższe pod uwagę trybunał stwierdza że nie jest możliwe miarodajne porównanie jego własnych szacunków dotyczących poziomów błędu z danymi przekazywanymi przez komisję na temat korekt.
wydaje się że to stwierdzenie jest bardzo ważne istotne na przyszłość tak aby nie było sytuacji w której trybunał stwierdza że nie jest w stanie uzgodnić z komisją rezultatów.
pani przewodnicząca! prezentacja wyników badań europejskiego trybunału obrachunkowego zawsze daje znakomitą wiedzę żeby porównać jak wyglądało w przeszłości i co należy zrobić dla przyszłości.
jaka może być konkluzja generalna?
wydaje się tak że tam gdzie procedury są mniej skomplikowane łatwiejsze wykorzystanie pieniędzy tam mamy mniej istotnych błędów.
im polityki bardziej skomplikowane tym istotność błędów a czasami również nieprawidłowości rośnie.
przykładem jest polityka spójności która jednocześnie jest bardzo ważna dla unii europejskiej.
dlatego tutaj też stwierdzono że wspólnotowa polityka rolna ma duży odsetek błędów ale tam gdzie procedury wykorzystania środków są uproszczone tam jest mniej błędów niż tam gdzie jest bardziej skomplikowana.
ja chciałbym zwrócić uwagę na istotność współpracy z narodowymi organami kontroli ale również o czym nie mówiono na istotność współpracy z parlamentami narodowymi w szczególności z komisjami do spraw unii europejskiej komisjami do spraw budżetu czy kontroli budżetowej.
ja osobiście byłem w parlamencie w tym okresie kiedy wprowadzaliśmy te informacje europejskiego trybunału obrachunkowego one spotykały się ze znakomitym odbiorem członków parlamentu narodowego.
wczoraj usłyszeliśmy ostatni gwizdek tegorocznych mistrzostw europy w piłce nożnej.
my również dziękujemy za powierzenie nam tak ważnego przedsięwzięcia za wiarę zaufanie i słowa uznania.
z pewnością są to inwestycje które będą służyć latami.
kilka tygodni temu komisja europejska odrzuciła wniosek rządu polskiego o udzielenie pomocy na restrukturyzację gospodarstw rolnych produkujących tytoń. ta decyzja oznacza upadek około piętnaście tysięcy małych gospodarstw rodzinnych produkujących tytoń głównie w południowo wschodniej części polski która to część stanowi jeden z najbiedniejszych obszarów unii europejskiej.
nie znam przyczyn tej decyzji komisji ale nawet jeśli wynikała ona z jakichś formalnych błędów rządu polskiego to nie powinno się w biurokratycznych procedurach gubić żywych ludzi i ich losów.
dlatego proszę żeby komisja europejska zechciała jeszcze raz przyjrzeć się tej sprawie i rozważyć uwzględnienie wniosku rządu polskiego w trosce o biednych rolników.
bardzo pana proszę żeby sprawdził pan na liście nie byli brani pod uwagę posłowie którzy wypowiadali się miesiąc temu. także ci którzy wypowiadali się dwa miesiące temu mieli mniejsze szanse. bardzo pana proszę o sprawdzenie tego faktu. może pan przyjść do mnie do gabinetu i sprawdzimy to razem.
nie możemy udawać że nie zauważamy jak uboga była debata publiczna o traktacie w wielu państwach członkowskich.
wiedza jest bardzo słaba a demagogiczne zarzuty przeciwników traktatu i przeciwników silnej unii europejskiej często pozostają bez odpowiedzi. mity na temat traktatu wciąż funkcjonują w opinii publicznej.
dzisiaj właśnie gdy już obowiązuje traktat lizboński mamy wspaniałą okazję do podjęcia kampanii informacyjnej o traktacie i o unii. w całej unii europejskiej nie wolno nam tej możliwości zmarnować nie przegapmy tego momentu.
dlatego zwracam się do organów odpowiedzialnych za komunikację społeczną w unii europejskiej o to aby wykorzystać ten moment przemian do skutecznej kampanii informacyjnej do podniesienia poziomu wiedzy do tworzenia tożsamości europejskiej.
bo to powtarzam niczego nie zmienia.
dała nam pani następujący wybór po pierwsze to musi być jednolicie w całej unii europejskiej. zgoda.
po drugie to może być albo utrzymujemy status quo albo zmieniamy.
proszę sobie wyobrazić czas letni godzinę ósmą rano w brukseli.
co innego w warszawie czy w tallinie.
natomiast w brukseli jest to zupełnie inna pora.
kolejna rzecz padały argumenty które niekoniecznie wnoszą tak dużo.
natomiast co do transportu czas zimowy ma tę zaletę że skłonność do wypadków jest dużo mniejsza jeżeli później rozpoczynamy podróż. i był tutaj element trochę mylący.
byłaby dziesiąta piętnaście.
ja także uważam że ta debata i wymiana poglądów jest niezwykle istotna gdyż sprawa jest niezwykle istotna dla obywateli unii europejskiej.
nie chcę przytaczać wszystkich argumentów za tym aby czas zatrzymać bo podczas tej debaty wszystkie argumenty za zniesieniem zmiany czasu już padły.
były tutaj także przytaczane wszelkiego rodzaju inicjatywy które powstają w wielu krajach unii europejskiej w tej sprawie.
w związku z powyższym pytanie brzmi na co czekamy?
zarówno technologie jak i nasz styl życia zmieniają się tak szybko że ta praktyka uzasadniona na początku xx w.
zamiast korzyści powoduje dzisiaj wiele niedogodności a nawet poważne problemy zdrowotne.
biorąc pod uwagę że obowiązek zmiany czasu ma swoje źródło w prawie wspólnotowym potrzebne jest również działanie instytucji europejskich aby z niego zrezygnować.
oczywiście zanim podejmiemy ostateczną decyzję o rezygnacji z przestawiania zegarków oraz co do tego który czas zimowy czy letni jest lepszy potrzebujemy solidnej analizy wszystkich argumentów i kosztów.
komisja europejska powinna dokładnie przyjrzeć się tej sprawie i jeśli będzie to uzasadnione społecznie i gospodarczo dokonać przeglądu i zmian w dyrektywie w sprawie ustaleń dotyczących czasu letniego.
bo nie chodzi o to jaki ma być czas w danym kraju czy letni czy zimowy to jest decyzja którą ma podjąć kraj członkowski.
natomiast chodzi o to żebyśmy zaprzestali dwukrotnej zmiany czasu. w tej sprawie są liczne inicjatywy również na poziomie parlamentów w finlandii w polsce. w polsce ta debata została ostatecznie zatrzymana ze względu na to że wymaga to zmiany dyrektywy.
więc skoro tego typu prace toczą się nawet na poziomie parlamentarnym to świadczy to o tym że istnieje duże społeczne poparcie dla tej sprawy.
przybywa wielu argumentów tych ekonomicznych zdrowotnych.
ale wydaje mi się że skoro tego typu opinie w społeczeństwach państw członkowskich unii europejskiej są coraz powszechniejsze to nie powinniśmy tego problemu lekceważyć.
chodzi o podkreślenie że pewne argumenty historyczne są daleko za nami i o rozważenie tego że czas zimowy do czego ja chciałem doprowadzić tak jak teraz go rozumiemy to jest ten właściwy.
no i wreszcie za siedem tygodni wracamy do czasu letniego tak że nasza debata chyba tu w tej chwili nie wniesie aż tak wiele.
deklarowałem przywiązanie do wspólnoty europejskiej mając świadomość że obejmujemy prezydencję w czasie rozległego kryzysu.
kryzysu nie tylko finansowego ale tak jak już wówczas przewidywaliśmy także kryzysu zaufania a dzisiaj trzeba to chyba mocno powiedzieć być może także kryzysu
nasza prezydencja mimo że byliśmy krajem debiutującym w tej prezydencji a może właśnie dlatego była prezydencją ludzi zdeterminowanych aby swoje europejskie zadania wykonać najlepiej jak potrafimy.
zaangażowaliśmy w tę prezydencję nie tylko dobrą wolę ale także pracę i umiejętności setek młodych polaków którzy pracowali tu w strasburgu w brukseli w warszawie i w wielu innych miejscach w europie i podjęliśmy się
świadomi swoich możliwości zadań które są rutynowym obowiązkiem każdej prezydencji w tym zadań legislacyjnych.
usłyszałem wiele ciepłych słów w ostatnich dniach na temat naszego zaangażowania i skutecznego działania.
może zabrzmi to nieskromnie ale uważam że polacy zasłużyli na te słowa właśnie dlatego że z taką wiarą w sens wspólnej europy pracowali nad tymi wyzwaniami które polskiej prezydencji przypadły.
wspólny patent europejski wszędzie tam udało nam się doprowadzić do finalnego etapu nasze zobowiązania zakończyć nasze prace.
głównie dlatego że polska prezydencja była prowadzona przez ludzi którzy naprawdę poważnie traktują europę jako wspólnotę i którzy mimo kryzysu a może powiem inaczej właśnie dlatego że dopadł nas kryzys także kryzys zaufania
chcieli pokazać że obowiązki i zaangażowanie europejczyka powinny być jeszcze bardziej wyraziste i zdeterminowane właśnie w takim czasie.
chcę powiedzieć że to podsumowanie chciałbym zamienić w jedną taką poważną w sensie politycznym refleksję która jest owocem tych sześciu miesięcy doświadczeń polskiej prezydencji ale jestem przekonany
że wy także macie podobne przemyślenia i podobną potrzebę nazwania po imieniu tego co się obecnie w europie dzieje.
bo mimo satysfakcji z wykonanej pracy nie mogę powiedzieć że europa pod koniec dwa tysiące jedenaście roku jest europą bardziej zjednoczoną niż sześć miesięcy temu rok temu czy pięć lat temu.
nie mogę dzisiaj kończąc polską prezydencję powiedzieć że zażegnaliśmy wspólnie ten najpoważniejszy być może kryzys w historii zjednoczonej europy jaki drąży nasz kontynent.
przed nami bardzo poważny wybór czy w czasie tego kryzysu szukając metod i sposobów na wyjście z niego pójdziemy drogą wspólnotową szukać będziemy europejskiego sposobu na wyjście z kryzysu czy też pójdziemy drogą
egoizmów narodowych i państwowych szukając egoistycznie ratunku dla każdego z osobna i uznając wspólnotę za balast a nie za najlepszy sposób
chcę przypomnieć że prawdziwe źródła kryzysu kryzysu finansowego to nie instytucje wspólnotowe.
to nie w parlamencie europejskim nie w komisji europejskiej nie w innych instytucjach wspólnotowych zrodził się kryzys finansowy.
to nie integracja europy jest źródłem kryzysu finansowego a co za tym idzie także kryzysu politycznego.
te sześć miesięcy pokazało z całą mocą że jest dokładnie odwrotnie że ten kryzys żywi się tuczy się na tym zagrożeniu rozpadem wspólnoty że jeśli dzisiaj nie możemy powiedzieć iż poradziliśmy sobie z kryzysem to dlatego że nie zawsze europa zachowuje się jak wspólnota w obliczu tego kryzysu.
sposobem na wyjście z kryzysu jest odejście od wspólnotowych działań.
ja chcę powiedzieć że w moim i polskiej prezydencji przekonaniu jest to oznaka pewnej choroby.
jeśli słyszymy dzisiaj w europie zdania o tym że trzeba zrewidować podstawy fundamenty wspólnoty to jest to najwyraźniej oznaką tego że kryzys jest także w naszych sercach nie tylko w naszych bankach.
ostatni szczyt rady europejskiej pokazał bardzo wyraźnie że jedni szukają narzędzi na rzecz nie tylko ratowania euro ale w dłuższej perspektywie także wzmacniania wspólnoty ale że są inni którzy uważają że sposobem na ratowanie
euro czy sytuacji finansowej państw i instytucji jest rozluźnianie wspólnoty a na końcu destrukcja tej wspólnoty.
ja nikogo nie oskarżam bo to są równoprawne poglądy.
każdy może mieć swój pogląd na przyszłość europy ale nie możemy ukrywać że dzisiaj gdzieś tak pod powierzchnią tak naprawdę toczy się już debata nie o przyszłości euro tylko o przyszłości wspólnoty.
zarówno w brukseli jak i w swojej ojczyźnie przekonywałem wszystkich że jeśli nie mamy pełnej satysfakcji z tego szczytu to dlatego że zrobiliśmy zaledwie jeden krok że ciągle brakuje nam jeszcze pełnej determinacji aby te następne kroki stawiać szybko i zdecydowanie w ramach wspólnoty i na rzecz wspólnoty.
to powiem szczerze nie rozumiem tej satysfakcji.
można nie akceptować decyzji polityków tego czy innego kraju ale nie możemy tak publicznie cieszyć się z tego że na naszych oczach rośnie dystans między państwami członkowskimi w tym przypadku między wielką brytanią a wspólnotą europejską.
ale chcę też powiedzieć że pojawiły się również inne komentarze na przykład takie że jakaś stolica wygrała z innymi stolicami.
wiemy że europa nie tylko na czas tego kryzysu ale także na przyszłość potrzebuje silnego przywództwa politycznego.
na ostatnim szczycie rady europejskiej i w ciągu ubiegłych sześciu miesięcy byłem świadkiem tego jeszcze precyzyjnie nienazwanego ale wielkiego sporu europejskiego czy przywództwo polityczne europy będzie wynikiem bezlitosnej konkurencji państw narodowych a efektem tej konkurencji będzie dominacja
jednej czy dwóch czy trzech stolic nad innymi czy też wręcz przeciwnie to przywództwo polityczne europy będzie przywództwem wspólnotowym na rzecz całej wspólnoty?
jest rzeczą bardzo ważną abyśmy każde następne spotkanie potrafili podsumować z przekonaniem że wygrywa wspólnota przeciwko egoizmowi a nie że ktoś wygrywa przeciwko komuś w tej rozpadającej się wspólnocie.
chcę też powiedzieć po tych sześciu miesiącach że europa potrzebuje wspólnego rachunku sumienia.
nie możemy dzisiaj pokazywać palcem o tam jest źródło kryzysu o to biedne państwo na południu spowodowało że wszyscy mamy kłopoty.
północna europa która szczyci się swoją dyscypliną musi także zacząć rozumieć lepiej potrzebę solidarności.
południe europy musi zaś zrozumieć że wspólna odpowiedzialność to także więcej dyscypliny. musimy powiedzieć sobie też bardzo wyraźnie że źródłem kryzysu nie tylko finansowego ale także politycznego są naruszenia naszych wzajemnych zobowiązań
niech każdy zastanowi się kiedy zaczął łamać ustalenia traktatu z maastricht.
niech każdy zastanowi się nad tym czy na pewno jest gotowy pielęgnować ustalenia z schengen.
dlatego polską prezydencję chciałbym zakończyć także apelem pod adresem wszystkich bez wyjątku przywódców europejskich aby podjęli ten wysiłek na rzecz wzmacniania wspólnoty zaczynając od siebie a nie szukali metody na dezintegrację wykluczenie
czy dzielenie europy.
dlatego dzisiaj jeszcze raz powtórzmy jesteśmy za integracją przeciw dezintegracji.
jesteśmy przeciwko dzieleniu na lepszych i gorszych a opowiadamy się za wzrastającą jednością polityczną europy.
jesteśmy za odpowiedzialnością wspólną odpowiedzialnością przeciwko egoistycznej nieodpowiedzialności.
jesteśmy przeciwko wykluczeniom bo wspólnota musi polegać na solidarności także wtedy kiedy czasami ktoś jest w gorszej a ktoś inny w lepszej sytuacji.
potrzebujemy prawdziwego przywództwa politycznego gdyż europa zasługuje na szybkie decyzje te dotyczące doraźnego kryzysu finansowego ale także dotyczące przyszłości.
kryzys okazał się wielkim testem sprawności wspólnoty.
musimy zacząć poważną rozmowę na temat większej sprawności politycznej europy.
w przyszłości pojawią się inne kryzysy inne konflikty.
ten kryzys pokazał nam i naprawdę dobrze że tak się stało że europa jako wspólnota nie zawsze reaguje szybko ponieważ brakuje zaufania tego podstawowego fundamentu do instytucji jakie powołaliśmy.
to przywództwo nie może być przywództwem jednego dwóch czy trzech nawet najsilniejszych państw nie może być także przywództwem technokratów bo nie mają oni mandatu demokratycznego.
to przywództwo musi mieć charakter polityczny musi mieć mandat demokratyczny musi być akceptowane przez wszystkich po to żeby móc egzekwować obowiązki od wszystkich.
to musi być przywództwo oparte na instytucjach europejskich.
chcę powiedzieć że tak jak potrzebujemy w najbliższych godzinach dniach i tygodniach szybkich decyzji żeby ratować euro i stabilizować strefę euro tak potrzebujemy uczciwej mocnej dyskusji także na temat nowego ustroju politycznego europy.
więc powiedzmy sobie uczciwie potrzebna jest bardzo głęboka poważna debata na temat ustroju politycznego europy który da europie wspólnotowe przywództwo.
a więc naprawdę hasło naszej prezydencji więcej europy w europie ma także swój wymiar polityczny.
to jest to miejsce które powinno stać się konstytuantą dla europy.
nic nie będzie takie samo jak przed kryzysem.
jest tylko pytanie czy będzie rozbita czy też bardziej zintegrowana.
taka sama na pewno nie będzie.
dlatego parlament europejski bo wy macie mandat demokratyczny wy powinniście jak sądzę wziąć na siebie to wielkie zobowiązanie to wielkie wyzwanie powinien stać się taką nowoczesną konstytuantą dla tej na nowo powstającej europy.
bo na naszych oczach powstaje inna nowa europa.
zróbmy wszystko żeby była europą wspólną a nie europą podzieloną.
ta głęboka refleksja nie może być dekoracją tak jak bywało w przeszłości.
mieliśmy grupy mędrców mieliśmy grupy zadaniowe komitety.
ale nie powstały zręby nowego ustroju i kryzys to pokazał z całą oczywistością z całą mocą.
nie chodzi o tysiące i dziesiątki tysięcy nowych przepisów chodzi o przywrócenie równowagi między tym co narodowe i tym co wspólnotowe o odbudowę zaufania w oparciu o kilka kilkanaście czytelnych zasad zasad które akceptujemy wszyscy i zasad które potrafimy egzekwować od tych którzy chcą je łamać.
to jest kluczowe zadanie jak sądzę także dla parlamentu europejskiego jako tej nowoczesnej konstytuanty która zbuduje zręby nowego ustroju politycznego.
nie chodzi o to żeby się wzajemnie straszyć kryzys straszy ludzi wystarczająco mocno. ale jeśli temu zadaniu nie podołamy przyszłe pokolenia będą przeklinać nie tylko kryzys ale także nas.
albo dziś podejmiemy walkę o tę przyszłą europę albo jutro będziemy płakać po tej europie.